Tekst z książki Antonisz. Technika jest dla mnie rodzajem sztuki, pod red. Joanny Kordjak-Piotrowskiej, wyd. Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2012.\nJeżeli sam się (z ziemi) zbudowałeś w ciągu 9‐ciu miesięcy czaszkę oczy precyzyjne kamery TV całą elektronikę — to możesz zrobić sam WSZYSTKO!!! Tylko musisz chcieć i dobrze przemyśleć!! (w czasie 9 miesięcy).\nAntonisz, luty 1986\nJako małe dziecko byłam strasznym niejadkiem. Na szczęście mój ojciec był wynalazcą, więc wynalazł sposób, jak mnie karmić. Z elementów „skręcajki” (czyli zestawów Małego Konstruktora) zbudował samochodzik. Przeciągnął pod stołem w kuchni linkę, a jej końcówki zamocował do dwóch końców auta. Mama siedziała naprzeciwko mnie i, ciągnąc pod stołem za linkę, w magiczny sposób sprawiała, że pojazd przesuwał się, transportując w moim kierunku kanapkę z cudem zdobytą kiełbasą szynkową lub innym rarytasem tamtych czasów. Przez pewien czas można było mnie karmić, bo usta same mi się otwierały z wrażenia. Wkrótce jednak obrzydliwy smak pływającej w solonym maśle mortadeli wziął górę nad magią techniki i zaczęłam w trakcie posiłków uciekać z kuchni. Wtedy Julek (bo tak nazywałam swojego tatę) zbudował coś w rodzaju kolejki linowej kursującej między pokojem a kuchnią. Ten sam samochodzik zawiesił na lince rozciągniętej na bloczkach. Mortadela i szynkowa znów kursowały do mojej rozdziawionej z wrażenia buzi.Instalacja przecinała korytarz i rozciągała się przez pół mieszkania, co nie było aż tak trudne, bo mieszkaliśmy w garsonierze. Oprócz studia filmowego Julek upchnął tam mieszkanie dla czteroosobowej rodziny. Przedpokój został zaaranżowany jako pokój dzienny i pokój do przyjmowania gości: stał tam rozkładany stolik przy ścianie, a koniec korytarza Julek oddzielił dyktą i tam zrobił sypialnię dla siebie i mamy. Większą część głównego pomieszczenia, będącego jednocześnie pokojem dziecinnym i pracownią Julka, zajmowały jego narzędzia pracy: skonstruowane przezeń wynalazki do robienia filmów, przybory graficzne, śrubki, łożyska, zapasowe części do maszyn i różne znaleziska, które przynosił ze złomowisk.Ja jednak pamiętam nasz dom jako ogromny, chyba dzięki Julkowi, który swoim zwyczajem tak zaaranżował przestrzeń, że wydawała mi się nieograniczona. Miałam wrażenie, że nie ma sufitu i rzędy drewnianych regałów ciągną się w górę w nieskończoność. Wspinałam się po nich jak po drabinach, a naszą ulubioną zabawą z siostrą i dziećmi, które nas odwiedzały, było obejście całego pokoju naokoło bez dotykania nogą podłogi. Nie zniechęcały nas nawet zadrapania i wbijające się w palce drzazgi — Julek zbudował regały z nieheblowanych desek, w które wbijał tysiące gwoździ do wieszania narzędzi, wszelkich potrzebnych rzeczy i tabliczek z napisami w rodzaju: „Montażownia”, „Pracownia filozoficzna” lub kartek ze złotymi myślami typu: „Wszystko jest maszyną” czy „Nie ma fajki bez animajki”.Pomiędzy regałami stał stary kredens, a na nim piękna waga szalkowa, którą czasem pozwalano mi się pobawić. Tę wagę skonstruował mój pradziadek, dziadek Julka ze strony matki — Julian Szatko. To na jego cześć Julek nazywał niektóre swoje wynalazki „Szatko 1” czy „Szatko 2”. Nie znałam pradziadka, ale dla mnie również był idolem, ponieważ Julek opowiadał mi, że pradziadek „kiedy zobaczył coś, co chciał mieć, to najpierw to sobie narysował, a potem zrobił”. Tak było właśnie z wagą — pradziadek zobaczył ją na wystawie w sklepiei bardzo mu się spodobała, ale była droga. Zrobił więc rysunek, według którego skonstruował sobie drugą identyczną. Zaczarowany ołówek! Moje marzenie!\nPradziadek — rusznikarz, po kursach w Wiedniu — pracował na kolei. To po nim Julek odziedziczył pierwsze imię oraz liczne talenty. On też rozbudził w Julku pasję konstruowania rzeczy. Przed przeprowadzką do Żywca, a następnie do Krakowa rodzina mieszkała w Nowym Sączu,w Starej Kolonii. Było to zabytkowe osiedle robotnicze z końca XIX wieku, wybudowane dla rodzin kolejarzy. Mój stryj Rysiek Antoniszczak, o 6 lat młodszy brat Julka (artysta, autor filmów animowanych i książek dla dzieci, twórca kultowego Miki Mola) opowiada: „Dziadek był po prostu niesłychanym majsterklepką, wszystko miał: lutownicę, »zajzajer«, kalafonię... i wszystko umiał zrobić”. Jak się okazuje, pradziadek Szatko był również wynalazcą. Dostał nawet nagrodę za rozwiązanie pewnego problemu, jednak niewiele się o tym w rodzinie mówiło z powodu niewdzięcznej materii owego problemu: Dziadek był wynalazcą i wymyślił „szajsrurę”. To jest dziura, przez którą nieczystości wylatują z sedesu w wagonie kolejowym na tory.Tylko że dawniej szajsrura była jak trąbka, rozsunięta na zewnątrz i wszystko bluzgało po szynach, a on wymyślił, że ma być do szpica, żeby lepiej wypluwała ten „ładunek” na tory.I dostał nawet pieniądze w nagrodę za pomysł racjonalizatorski. To dzięki niemu pociągi nie ślizgają się w miejscu.\nRysiek pamięta, że jego dziadek miał również zdolności muzyczne: U dziadka i babci w sypialni wisiało olbrzymie zdjęcie orkiestry dętej, całej orkiestry z Wiednia i on grał na waltorni. Ale jak babcia się przenosiła do Krakowa, wycięła tylko te główki z orkiestry dętej i one się gdzieś pogubiły. A to był piękny obraz, cała olbrzymia orkiestra siedziała, dziadek z waltornią. Dziadek był światowy, mówił: „A, esperanto, och, uczyłem się we Wiedniu”. (Mój stryj jest pasjonatem sztucznych języków i twórcą języka Atlango).\nJak opowiada Rysiek, dwoma podstawowymi narzędziami pradziadka były suwmiarka i skalówka. Ale ze wszystkich urządzeń, którymi posługiwał się pradziadek, najbardziej magiczny był pantograf — późniejszy punkt wyjścia dla Julkowych maszyn filmowych.Pantograf umożliwiał powiększanie rysunków. Jednym końcem „pajęczego” ramienia wodziło się po rysunku, a drugi koniec, zaopatrzony w grafit, odtwarzał rysunek w pożądanej skali. Julka to strasznie fascynowało.\nZ dzieciństwa Rysiek pamięta jeszcze jedno niezwykłe urządzenie, od którego pewnie zaczęło się zainteresowanie wyświetlanym obrazem, a w rezultacie filmem. Był to epidiaskop. To było jedyne urządzenie, za pomocą którego można było rzucić coś dużego na ścianę. I odrysować. Magiczny aparat, który trzeba było sobie samemu zbudować. Julek wybudował epidiaskop z dykty, bardzo ładny. Ja budowałem z kartonu, ale raz mi się zapalił, bo do kartonu dotykały dwie stuwatowe żarówki. Pamiętam taką magiczną scenę w Nowym Sączu: przyszedł sąsiad Mietek Zyzda i przyniósł własny epidiaskop — taki mały, zgrabny. Postawił go na postumencie spod kwiatków babci i rzucał na ścianę jakieś przygody, wycięte z gazety. Myśmy siedzieli, patrzyli, a Mietek opowiadał albo czytał. To było bardzo magiczne, ja też oczywiście oszalałem na punkcie wszystkiego, co jest wyświetlane, przypomina latarnię magiczną i jest filmowe. Później tata mi przywiózł z Czechosłowacji pierwszy aparat do slajdów. I do tego były dołączone przezrocza z bajkami dla dzieci, np. Honza był chory, o chłopczyku, który był chory, niegrzeczny — coś takiego pamiętam, to było magiczne, wspaniałe.\nRysiek wspomina jak w Julkowej biblii technicznej, czyli w „Młodym Techniku” pojawiła się instrukcja budowy projektora filmowego: Dziadek pomagał Julkowi robić projektor filmowy 35‐kę. Oni to konstruowali według bardzo szczegółowych planów — cała płachta z nimi rozwijała się z gazety — i dziadek mu pomagał lutować, to była żmudna robota i nigdy tego nie skończyli. Pamiętam, że migawkę wycinali z blachy z puszki po tuszonce i że potem się bawiłem domowej roboty bobinką porzuconą w krzaku porzeczki.\nNa początku lat pięćdziesiątych rodzina przeprowadziła się do Krakowa. W mieszkaniu przy ulicy Kościelnej, do którego się wprowadzili, w starym tapczanie bracia znaleźli zabytkową XIX‐wieczną niemiecką encyklopedię. Oprawiona w skórę, drukowana szwabachą, miała piękne kolorowe ilustracje. Rysiek pamięta, że obaj z Julkiem uwielbiali je oglądać. Niestety, podczas kolejnej przeprowadzki rodzice postanowili ją wyrzucić: Nie było mnie przy tej przeprowadzce, bo byłem w Nowym Sączu, żeby im się nie pętać pod nogami — i wiem tylko, że oni chcieli wywalić te encyklopedie (pewnie ojciec powiedział: „a, nie będziemy tego brać, bo to ciężkie i miejsce zajmuje, a nikt tego nie czyta”) i Julek w ostatniej chwili w pośpiechu wycinał najlepsze rzeczy nożyczkami. Obrazki były fantastyczne, te mapy, drzeworyty — to dlatego jestem zakochany w drzeworytach sztorcowych. On je powycinał i całe stosy uratował. I dzięki temu potem to nadal była nasza inspiracja graficzna.\nTe pojedyncze kartki dotrwały do moich czasów i pamiętam, że Julek wykorzystywał rysunki maszyn w swoich filmach, grają np. w Jak działa jamniczek. Pamiętam też, że sama jako dziecko zachwycałam się tymi pięknymi ilustracjami... w grubych, starych księgach. Bo Julkowi udało się „odzyskać” ukochaną encyklopedię swojego dzieciństwa — zauważył identyczne tomy poniewierające się na podłodze u krawca, który szył mu garnitur na ślub, i zaproponował, że ją kupi. Tamten zgodził się bez wahania, zadowolony, że pozbywa się ciężaru, który „miejsce zajmuje, a nikt tego nie czyta”.\nRysiek pamięta, że równie cenną inspiracją dla niego i brata stał się komiks: Komiks w naszym życiu pojawił się dzięki mojemu szkolnemu koledze. On miał w domu duży zestaw komiksów francuskich „Vaillant”.To była gazeta dość „czerwona” we Francji, dlatego mogła się znaleźć w Polsce. Wydawało ją, zdaje się, „L’Humanité”. Rysowali dla niej słynni rysownicy francuscy, którzy byli lewicowi. To była gazeta komiksowa. Fantastyczna, były w niej np. przygody pieska Pifa (Pif le chien), były przygody Placida i Muzo... Julek rysował te postacie, to była jego inspiracja. Ja pożyczyłem te gazety i z Julkiem nad tym siedzieliśmy, ale to było po francusku, nikt nic nie rozumiał. W tym piśmie dużo też było dowcipów‐zabawek z rysunkową instrukcją, jak je wykonać z papieru. Julek często je robił. Był na przykład narysowany miś, a przed nim miska, w której był otwór i wystawał z niego ogon ryby. Głowa misia znajdowała się na tej samej tekturce co ryba i kiedy się ruszało tą tekturką pod spodem, ogon ryby przesuwał się w misce i miś śmiesznie wodził za rybą wzrokiem. Bardzo ważną rzeczą w tamtych czasach było mieć kalkę do maszyny do pisania, żeby taki rysunek sobie przekopiować. Ja się bez tego nie mogłem obejść.\nRzeczywiście, taki ruchomy dowcip rysunkowy z rybą jest wklejony w jednym z pamiętników Julka! „Vaillant” to był cały rocznik albo parę roczników razem zszytych, formatu A3 albo większe. Gazecisko piękne, kolorowe. Były tam też przygody jakiegoś rycerza i nawet nowelki detektywistyczne, ale to mniej mnie interesowało, natomiast te wszystkie Placidy i Muzo i różne Pimpusie, z nosami jak myszka Miki, Julka i mnie bardzo fascynowały. Ten komiks był bardzo długo u nas i tak się potem stało, że kolega wyjechał do Warszawy, a u nas to zostało. Ale Julek pożyczył to swojemu koledze, który niestety wszystko zniszczył, i odzyskaliśmy pojedyncze poszarpane kartki. I tak to się skończyło. W każdym razie „Vaillant” odegrał olbrzymią rolę w życiu Julka i moim.To dlatego tak kochaliśmy komiksy.Ważne były też kartonowe zabawki do sklejania.\nRysiek opowiada, że w latach pięćdziesiątych było niewiele zabawek, więc kleiło się je z kartonu: W sklepach papierniczych było bardzo dużo zabawek do sklejania. Pamiętam, jak kiedyś byłem chory na wyrostek robaczkowy, leżałem w szpitalu i wtedy Julek dla mnie specjalnie zrobił karuzelę, która się kręciła i były na niej papierowe koniki, wszystko było z kartonu... Kupowało się takie zabawki „rozłożone”, wycinało wzdłuż linii oznaczonych narysowanymi nożyczkami, zaginało „ząbki” i sklejało. Można było kupić np. autobus czy samochód, był oczywiście czołg i można było skleić sobie bardzo dużo żołnierzy... radzieckich. Wycinanki, sklejanie — to był ważny element naszego dzieciństwa.\nRysiek wspomina, jak w pewnym momencie Julek został pasjonatem konstruowania radyjek, a jego biblią techniczną stały się czasopisma „Radioamator”, „Młody Technik”i „Horyzonty Techniki”: Julek był radioamatorem i wbudowywał we wszystko radyjka (a wszystkie służyły do odbioru Wolnej Europy). Budował radyjka w sposób maniakalny we wszystkim, co wyglądało jak pudełeczko: w drewnianej szkatułce mojej mamy na kosmetyki z wyrzeźbionym profilem górala, w aluminiowej menażce na chleb, nawet w pudełku od zapałek albo w pudełku po słynnych papierosach Wawel.\nSama pamiętam, jak Julek zrobił kiedyś radio z... cebuli i podłączał je do kaloryfera. Cebula chyba miała działać jako bateria, a kaloryfer jako antena. I grało!\nNie ma rzeczy podstawowych\nZainteresowania techniczne Julek wykorzystał, tworząc swój pierwszy film. W pierwotnej wersji Fobia była nie tyle filmem, co niezwykłym spektaklem, widowiskiem w klimacie latarni magicznej. Jak opowiada moja mama, Danuta Antoniszczak: Pomysł Fobii wyewoluował z happeningów. Julek jeździł po domach kultury i „robił kino”, tzn. z rzutnika puszczał obrazy na ekranie, komentował, przesuwając do przodu i do tyłu, robił animację na żywo itd. Na taśmie filmowej miał klatki narysowane i opracowane w bardzo mieszanych technikach: drapał, malował, wypalał, naklejał jakieś elementy. Dźwięk miał nagrany na taśmie magnetofonowej na magnetofon szpulowy. Muzyka i komentarz były dokładnie wymierzone czasowo i to taśma dźwiękowa sterowała rzutnikiem. Dorobił w magnetofonie takie urządzenie mechaniczne: blaszka pod taśmą i drucik na taśmie. Taśma przesuwała się w czasie odgrywania i od czasu do czasu drucik natrafiał na maleńkie okienko wycięte w taśmie, stykał się z blaszką i w ten sposób obieg prądu się zamykał, a sygnał elektryczny przechodził do rzutnika, sterując przesuwem klatki w rzutniku do przodu lub do tyłu. Wystarczyło włożyć taśmę filmową z rysunkami do rzutnika, włączyć magnetofon i film się sam animował zgodnie z rytmem muzyki i dźwięku. Tak też Julek przedstawił Fobię do zatwierdzenia przez komisję w Studiu Miniatur Filmowych. Potem oczywiście filmował z ekranu i już wzbogacił animację, ale zachował charakter tego pierwszego scenariusza.\nW 1967 roku Julek napisał Manifest artystyczny Non Camera, w którym przedstawił techniki „pozwalające każdemu plastykowi na realizację własnych, autorskich filmów we własnej pracowni z minimalnym nakładem czasu i kosztów. Filmów dających efekty plastyczne nieosiągalne żadnymi innymi sposobami”. Manifestu jako dziecko nie czytałam, ale non‐camera — w postaci totalnego „zrób to sam” — była obecna w życiu moim i całej rodziny, na każdym kroku i we wszystkich dziedzinach. Nie chodziło tu o samo majsterkowanie, ale o samowystarczalność i uniezależnienie się od problemów i niedostatków dziwnej rzeczywistości naokoło.\nBrakowało wszystkiego, jednak większość przyjmowała jako normę wieczne polowanie na podstawowe artykuły, niekończące się kolejki, kombinowanie, załatwianie za pomocą skomplikowanego łańcucha wzajemnych przysług dodatkowych przydziałów, talonów czy „kartek”. A Julek tego nienawidził. Tak samo, jak nienawidził ograniczeń technicznych, biurokratycznych i organizacyjnych wynikających ze specyfiki pracy w filmie w ogóle, a zwłaszcza w tamtych czasach. Postanowił sobie radzić inaczej, uniezależniając się od tego typu problemów. I w pracy, i w życiu codziennym (tak obie te sfery stanowiły u niego nierozerwalną całość). Wszyscy próbowali jakoś sobie radzić, ale Julek działał naprawdę radykalnie. Podczas gdy tysiące rodaków jeździły na działki uprawiać rzeżuchę, Julek kupił kozę. Gdy brakowało kartek na cukier, Julek zaczął hodować pszczoły. (W ogrodzie w Lubniu bez orania czy podlewania siał w trawie warzywa — rzodkiewki, marchewki — wszystko rosło jak oszalałe).\nAle nie był dziwakiem szukającym schronienia przed światem i ludźmi na łonie natury, wręcz przeciwnie. Gdy nastała moda na rodzinną turystykę, a szczytem marzeń o mobilności był mały fiat w zestawie z przyczepą kempingową, Julek kupił nysę i z pomocą zaprzyjaźnionego konstruktora jachtów przerobił ją na samochód kempingowy. Wprawdzie wcześniej odbyliśmy dwie wyprawy nad morze zestawem maluch‐przyczepa, jednak po tym, gdy startując z Lubnia do Dębek poczuliśmy dziwne wstrząsy i ujrzeliśmy toczące się szosą koło od naszej przyczepy, Julek postanowił poszukać lepszych rozwiązań.Nysa miała koje, częściowo składane, jak na łódce. Dla mnie i siostry był to szczyt marzeń: podróż nad morze domkiem na kółkach. Czy w Polsce w połowie lat osiemdziesiątych można było marzyć o czymś więcej? Wśród licznych teczek, w których Julek segregował materiały do pracy, pomysły, plany i wszelkie aspekty swojego życia, jest teczka zatytułowana: Program jacht–nysa–świat–transport–diesel– reklama–kinoteatr objazdowy–pracownia na kółkach–hotel na kółkach, dom. Muzeum. Teczka jest pusta: prawdopodobnie nie zdążył jejjeszcze wypełnić szczegółami swoich projektów, ale widać, że wiązał z tym pojazdem bardziej rozbudowane plany niż wakacyjne. Marzył o czymś więcej niż wakacje nad Bałtykiem. I jestem pewna, że gdyby zdążył, zrealizowałby te plany. Dla niego nie było rzeczy niemożliwych — wiele jego pomysłów z początku brzmiało nierealnie, a Julek naprawdę je realizował.W warunkach szarej komunistycznej rzeczywistości i paraliżującego braku perspektyw, w których prawie niemożliwa była jakakolwiek oficjalna prywatna inicjatywa, a ta nieoficjalna sprowadzała się do sprzedaży po domach wiejskiej kiełbasy, Julek postanowił założyć muzeum filmu non‐camera. I studio filmowe, prywatne. Słynną i głośną INSTYTUCJĘ. I kino objazdowe jeżdżące po świecie. Reklamować się! Niemożliwe? Przecież własne studio już miał, robił w nim filmy. Większość swoich wynalazków zdążył opatrzyć blaszanymi tabliczkami z wygrawerowaną nazwą, opisem i datą powstania. Konsekwentnie realizował kolejne etapy. Zrobiłby to, nawet nie czekając na przemiany. Zwłaszcza że pod koniec 1986 roku już coś zaczynało się zmieniać. Podpisał kontrakt na realizację non‐camerowego teledysku — prywatny, niezależnie od swojego „zakładu pracy”, czyli SFA.\nJulek żył 45 lat. Swój pierwszy film zrobiłw 1967 roku, w wieku 26 lat. Od tamtego czasu praktycznie cały czas pracował nad filmami i do śmierci w styczniu 1987 stworzył ichw sumie 36. Od 1977 tworzył filmy wyłącznie non‐camerowe i do 1986 roku zrobił ich 24. Po zsumowaniu długości taśmy poszczególnych filmów wychodzi 5689 metrów — 5689 metrów non‐camery! Ponad 5,5 kilometra ręcznie robionych rysunków! Jedna minuta filmu to ok. 12,5 metra taśmy. Zrealizował więc co najmniej 455 minut non‐camery. Jedna sekunda filmu non‐camerowego to 24 rysunki, jedna minuta to 1440 rysunków, razy 455 minut to 655 200 rysunków. Ponad pół miliona rysunków! Od początku 1977 do końca 1986 roku upłynęło 10 lat jego pracy nad non‐camerą — czyli około 3650 dni. A więc 655 200 rysunków w 3650 dni. To około 180 rysunków dziennie! A do tego praca nad całością filmów — scenariusze, komponowanie i nagrywanie muzyki, teksty, montaż — plus praca nad wynalazkami, budowa domu... Jak on to robił?!!!\n„Do pracy! Do pracy! Do pracy!”\nBezpośrednie oddziaływanie na taśmę filmową nie musiało oznaczać wyłącznie ręcznej obróbki pojedynczych klatek. Aby przyspieszyć pracę i ułatwić sobie tworzenie miniaturowych rysunków, Julek wspomagał się różnego rodzaju urządzeniami i wynalazkami, adaptował też na potrzeby filmu metody grafiki warsztatowej. Na przykład Słońce. Film bez kamery stworzył metodą odbijania klatek filmu z matrycy celuloidowej przy użyciu „drukarki filmowej” własnej konstrukcji.Pracował cały czas. Nawet kiedy szedł się położyć, pracował w myślach nad kolejnymi filmami i wynalazkami, po skończonym „odpoczynku” wstawał i notował nowe pomysły. Żeby nie tracić czasu, zawsze i wszędzie miał przy sobie zestaw do rysowania na taśmie. Na jednej z wielu wiszących w jego pracowni karteczek ze złotymi myślami napisał:Jeżeli przez 360 dni w roku codziennie zyskasz minutę na czasie dzięki racjonalizacji, usprawnieniu czegoś, co się powtarza 360 razy dziennie, to po roku zyskujesz 360 minut czasu, czyli 6 godzin, czyli cały dzień za darmo. ORGANIZACJA PRACY. ANTONISZ\nJak wspomina jego brat Rysiek: Julek był bardzo wydajny i realizował dużo filmów. Chyba najwięcej ze wszystkich w krakowskim SFA. Bo sam sobie wszystko robił. Jak było zebranie reżyserskie, to on siedział cały czas i rysował non‐camerę na kolanach, żeby nie tracić czasu. I miał rację.\nGrażyna Antoniszczak, bratowa Julka, która również pracowała w SFA, też pamięta, że Julek„się raczej nie udzielał, tylko siedział ze skrzyneczką i robił filmy”.\nTą skrzyneczką była prawdopodobnie najprostsza, przenośna wersja „animografu” — czyli dwie rolki (bobinki) do przewijania kawałka taśmy, zamontowane na niewielkiej konstrukcji zbudowanej z elementów „skręcajki”. Pośrodku była podkładka do rysowania, a pod nią znajdowała się mała żaróweczka z latarki, podłączana do płaskiej baterii za pomocą sprężynującego przełącznika, którym można było na moment zamknąć obieg i podświetlić kadr. Całość mieściła się w niewielkim (o długości zaledwie 20 cm) kartonowym pudełeczku z wyciętym okienkiem w formacie klatki filmowej 35 mm i wyciętymi z boku otworami, przez które wystawały rolki do przewijania taśmy. Urządzenia tego Julek używał m.in. do pracy na plaży podczas wakacji nad morzem, rysując flamastrami fragment Polskiej Kroniki Non-Camerowej nr 1, wyjaśniający przyczyny kryzysu w Polsce: to niemiecka łódź podwodna U‐27 z czasów drugiej wojny światowej, której załoga nie poddała się i topi nasze statki z dostawami żywności.\nAby ułatwić sobie rysowanie na niewielkim formacie klatki filmowej Julek budował maszyny wykorzystujące konstrukcję pantografu — wynalezionego w XVII wieku urządzenia służącego do mechanicznego skalowania rysunków. Rozedrgane, poszarpane kontury w większości jego filmów były efektem opracowanej przez niego techniki polegającej na wydrapywaniu linii na przeźroczystej taśmie filmowej. Do zaczernienia takiego konturu potrzebny był pigment oraz substancja, której barwnik będzie się trzymał. Chcąc uniezależnić się od dostaw do Studia lub sklepów dla plastyków (w takim sklepie większość artykułów można było kupić tylko w limitowanej ilości i wyłącznie po okazaniu legitymacji ZPAP), Julek wpadł na pomysł użycia prostego w produkcji, trwałego pigmentu, jakim jest sadza. Wytwarzał ją maszynką własnej konstrukcji, składającą się ze świeczki i umieszczonego nad nią obrotowego metalowego walca z dociśniętą do niego blaszką‐skrobaczką. Obracając się, walec pocierał o blaszkę, która zdzierała osadzającą się nad nim sadzę, powodując jej opadanie do zamontowanego poniżej pojemnika. Żeby sadza trzymała się taśmy filmowej, Julek smarował film... bezbarwną pastą do butów. Po przetarciu szmatką pasta pozostawała tylko w rowkach‐konturach. W tak przygotowaną taśmę wcierał sadzę, która przyklejała się do pasty. Następnie materiał wędrował do „pracowni koloru”, czyli do mojej mamy, która kolorowała kolejne klatki tuszami lub pisakami pod szkłem powiększającym, na stole podświetlanym (również skonstruowanym przez Julka).\nWynalazkiem, którego Julek używał, tworząc większość kronik non‐camerowych, był pantograf‐animograf fazujący 24‐kadrowy. Julek rysował (na kartce w formacie A6) pierwszą i ostatnią klatkę sekundy filmu, a ramiona urządzenia z igłami na końcach wydrapywały (w mniejszej skali) 24 klatki, uzupełniając brakujące fazy animacji. Maszyna działająca wyłącznie na zasadzie mechanicznej umożliwiała tworzenie płynnych przejść między pierwszą a ostatnią fazą ruchu. Wykonywała pracę, do której potrzebny jest program komputerowy lub rzesze animatorów. Nie była łatwa w obsłudze: trzeba było rysować obiema rękami jednocześnie, ale Julek, który grał na pianinie, nie miał z tym problemu (wynalazek nazywał też czasem „fortepianem Antonisza”). Podobną konstrukcję wykorzystał w pantografie‐animografie fazującym — urządzeniu skonstruowanym na potrzeby jego „firmy portretowej”, której działalność, skierowana do par, miała polegać na rysowaniu 12 wersji wyglądu przyszłego dziecka. Wystarczyło obrysować jednocześnie zdjęcia obojga przyszłych rodziców, a mechanizm tworzył 12‐etapowe przekształcenie jednej twarzy w drugą.\nJulek eksperymentował również z tworzeniem filmów dla niewidomych. Efektem tych prób był chropograf skaningowy — aparat, czy raczej „skaner” wykonujący reprodukcje dowolnych materiałów graficznych w formie wyrytych na celuloidach obrazów do odczytywania palcami. Stworzył też urządzenie wydrapujące non‐camerowy dźwięk na ścieżce dźwiękowej filmu. Dźwięk w jego filmach był równie ważny jak obraz. Sam komponował muzykę — w niektórych filmach rozpoznaję jego grę na pianinie i charakterystyczny „beat kapciowy”, w niektórych gra orkiestra, którą sam poprowadził, a na festiwalu w Oberhausen urządził pokaz jak w niemym kinie, grając na żywo jako taper do swojego filmu.\nW pracy, oprócz swoich wynalazków i własnych wersji znanych urządzeń (jak projektor czy stół montażowy), posługiwał się też „gotowymi”, kupionymi sprzętami. Zawsze jednak w jakiś sposób je przerabiał, dostosowując do swoich potrzeb i poprawiając wygodę użytkowania. Wszystkie rzeczy i miejsca pracy Julka były naznaczone jego stylem. Ulepszał wszystko.\nJulek udoskonalał nie tylko swoje narzędzia pracy. Często ulepszał nawet zabawy mojei mojej siostry Malwiny. Na Wielkanoc próbowałyśmy zdobić pisanki, malując wzory woskiem i barwiąc jaja w wywarze z łupin po cebuli. W gorącej wodzie wosk natychmiast spłynął, a nam zostały jaja gładko zafarbowane na brązowo. Zobaczywszy to, Julek przyniósł nam wiertarkę dentystyczną, żebyśmy mogły grawerować jasne wzory w ciemnych skorupkach.Kiedy na wakacjach zrobiłam sobie łuk i strzały, Julek wziął kawałek deski, wyciął z niej kolbę i przerobił mi łuk na kuszę, przekonując, że to lepsze i wygodniejsze rozwiązanie. Mama, która i tak już była zaniepokojona moją zabawą, kiedy zobaczyła to „udoskonalenie”, natychmiast zabroniła mi się nim bawić. Wtedy postanowiłam, że zamiast Indianinem zostanę czarownicą: rozpaliłam ognisko i w kociołku zrobionym ze starej puszki po konserwie zawieszonej na druciku próbowałam gotować pokrzywy i inne zielska. Znów interweniował Julek, przerabiając palenisko na piec: obudował moje ognisko cegłami i położył na nich żeliwną płytę ze starego pieca kuchennego.\nPamiętam, jak byłam zaziębiona, leżałam na łóżku piętrowym i zrobiłam sobie wędkę ze sznurka i kija od miotły. Bawiłam się, że łowię ryby, które wycięłam z papieru i porozrzucałam po podłodze. Żeby udoskonalić moją zabawę, Julek powbijał w te papierowe rybki gwoździki, a do końca sznurka przywiązał mi magnes. Zabawa była fantastyczna!Kiedyś na wakacjach w Lubniu przywlokłam do domu bryłę ziemii z kretowiska i zabrałam się za lepienie z gliny. Widząc to, Julek skonstruował dla mnie koło garncarskie. Miało silniczek, chyba był to fragment starego adaptera, a podstawą stała się pokrywka puszki po taśmie filmowej.\nJulek tworzył, zmieniał i ulepszał świat naszego dzieciństwa, ale też „wchłaniał” nasze dziecinne pomysły. W Polskiej Kronice Non-Camerowej nr 5 temat pt. Wierszyk gerontologiczny to mój upiorny wierszyk napisany w wieku lat 10. Do teczki‐pomysłownika Pomysły literackie, Scenariusze — Pomysły włożył mój dziecinny rysunek, opisany przeze mnie: „Pomysł Sabiny do filmu pdtytułm gupje dziecko. Dziecko je węża a mama bije je młotkiem po głowje” [pisownia oryginalna].Jeżeli coś zauważył, docenił lub po prostu czegoś używał, włączał to do swojego świata, oprawiając, przerabiając, wykorzystując, podpisując. Nawet czyjeś dzieła, np. zrobione przez nas na Dzień Ojca prezenty. Wchłaniał do swojego świata wszystko, co mu się spodobało lub co uznał za przydatne. Wycinki z gazet, podklejone na tekturce, „oprawione” w ramkę z białej perforowanej taśmy do montowania filmów, z drucianym wieszaczkiem zrobionym ze szprychy rowerowej powieszone na gwoździu wbitym w ścianę, stawały się obiektami artystycznymi, częścią jego świata. Mówię o obiektach artystycznych, jednak wszystkie one miały jakąś funkcję, a te z pozoru najmniej użytkowe funkcjonowały jako inspiracja.\nW jakiejś wypożyczonej z biblioteki książce znalazł ilustrację — rycinę, której styl bardzo mu się spodobał; o ile pamiętam, chciał się nią inspirować, rysując do Pana Tadeusza. Nie było wtedy ogólnodostępnych punktów ksero, nie mówiąc już o skanerach. Julek szanował rzeczy, nienawidził barbarzyńskiego niszczenia książek, a jednocześnie strasznie chciał mieć tę ilustrację. Długo się zastanawiał, po czym wymyślił „kulturalne” rozwiązanie. Wyciął z książki rysunek, po czym go przerysował (oczywiście w swoim stylu), pokolorował i wkleił w miejscu oryginalnej ilustracji. Oryginał zachował: obrazek z książki, przedstawiający kobietę w kapeluszu na tle dworku jest naklejony na wewnętrznej stronie obudowy pantografu‐animografu fazującego — maszyny, na której Julek pracował najczęściej nad filmami non‐camerowymi.\nKolekcjonował — w starannie opisanych teczkach i zeszytach — informacje na interesujące go tematy, przykłady różnych technik graficznych, wycinki z gazet, wszystko, co mogło go zainspirować lub przydać się w jakikolwiek inny sposób. Wśród tych materiałów były przepisy kulinarne i porady zdrowotne, a nawet jego włosy z brody — podpisane i zachowane w kopercie. Zbierał też pieczołowicie wszelkie efekty własnej twórczości: nie tylko skończone prace, ale też szkice, notatki, pomysły plastyczne, muzyczne, filozoficzne i techniczne, ścinki filmów i wszelkie publikacje na swój temat.Zabezpieczanie, segregowanie i podpisywanie wszelkich efektów i przejawów własnego istnienia było dla Julka jednym ze sposobów walki z obsesyjnym lękiem przed śmiercią.\nW swoim ostatnim pamiętniku zatytułowanym Ostatni dzienniczek. Matuzalem. Walka z czasem, czyli doczekać do wiosny. Opóźnianie czasu życia. Organizm. Porady praktyczne życia napisał (pod rysunkiem kostuchy rozjeżdżającej go walcem): „Zatrzymać czas!!! Na Boga zatrzymać czas...”, a kilka stron dalej: „Celem przedłużenia życia wydłużaj (przez dużo czynności dziennych) poziome stopnie schodów życia prowadzących do »ciemności«”.\nTysiące pomysłów, projektów, wynalazków, szalone tempo pracy i nieprawdopodobna wręcz wydajność — wszystko to było sposobem na zatrzymanie lub przynajmniej spowolnienie czasu. Zależało mu, by pozostawić po sobie ślad.Wyraźny i czytelny. I chyba mu się to udało.\nDziękuję mojej mamie Danucie Antoniszczak, mojemu stryjowi Ryszardowi Antoniszczakowi i jego żonie Grażynie Antoniszczak za wspomnienia o moim ojcu, które były bardzo pomocne przy pisaniu tego tekstu.W tekście wykorzystałam fragmenty mojego artykułu pt. Jak działa jamniczek, który ukazał się w 2004 roku w 13 numerze kwartalnika projektowego „2+3D” i jest dostępny na stronie www.2plus3d.pl/artykuly/jak‐dziala‐jamniczek (dostęp 1.10.2012).


NIEPOPRAWNA IRONIA I GENIUSZ WIESZCZA teatrdlawas.pl | Teatr Współczesny\nNIEPOPRAWNA IRONIA I GENIUSZ WIESZCZA, Anna Czajkowska, teatrdlawas.pl, 13/09/16\nGeniusz Słowackiego lśni pełnym blaskiem, a jego „Fantazy” ma się całkiem dobrze. Widzowie chcą go oglądać i nie zaszkodzi mu ani przedstawienie Zadary z karykaturalnymi postaciami, w dodatku ośmieszające dramat, ani krytyczne uwagi na temat narodowego romantyzmu czy reżyserskie wizje z podpisem „dobrze wiem, co autor miał na myśli”. Na deskach warszawskiego Teatru Współczesnego sztuka „Fantazy czyli Nowa Dejanira” (zwany też „Niepoprawni” – ten wymowny tytuł wybrał reżyser Maciej Englert) wystawiana jest w swej oryginalnej szacie. Dzieło naszego narodowego wieszcza to utwór złożony, nieoczywisty gatunkowo, profesor Ewa Łubieniewska określiła go jako „komedię na opak wywróconą”. Wierność słowom autora, elementy tragiczne i komediowe splatają się w całość, nad którą ciąży wciąż znak zapytania. Nie jest to dziwne, gdy weźmiemy pod uwagę, iż Słowacki swego dzieła nigdy nie dokończył.\nRzecz dzieje się po powstaniu listopadowym, czyli po roku 1831. „Akcja utworu koncentruje się wokół miłosnych gier i pomysłów hrabiego Fantazego Dafnickiego, który zamierza odkupić od swoich zubożałych sąsiadów ich piękną córkę za pół miliona; opowiada o miłości owej Dianny, córki hrabiego Respekta, do zesłańca sybirskiego, Jana” – powiedzieć tyle to zbyt mało. Głównym bohaterem dramatu Słowackiego jest bowiem… ironia. Ironiczna w swej ostentacji, nadęta literackość świata przedstawionego, autokreacja, romantyczne mody i pozy, śmieszna patetyczność. Słowacki igra z nią i szydzi. Jest dąb Wernyhory, cmentarz, sina mgła… A wszystko wykreowane, odrealnione i dziecinnie nierzeczywiste. Bogactwo elementów dekoracyjnych, sztuczne drzewka, girlandy i łabędź z plastiku (krewny krasnala z podmiejskich ogródków). Celowa ironia romantyczna, która wedle zamysłu autora miała śmieszyć odbiorcę, śmieszy go nadal! Groteskowość, rozbuchana egzaltacja postaci, zbudowana z nieprawdy codzienność to parodia doprowadzona do takiego stopnia, iż trudno „Fantazemu” przypisywać konkretną strukturę gatunkową. Ale o to prawdopodobnie chodziło Słowackiemu. Konstrukcja utworu jest znakomita, przemyślana i nieprzypadkowa. Satyryczny dystans autora pozwolił inaczej spojrzeć na romantycznego bohatera, na miałkość postaw moralnych, przesadną uczuciowość, pustotę romantycznej pozy i gestów. Jednym słowem – utwór humorystyczny. A z drugiej strony – cóż to za komedia, która kończy się tragiczną śmiercią, nawet jeżeli dzięki niej kochająca się para złączona zostanie ślubem, a lekkoduch stanie się lepszym człowiekiem (czyżby?). U Macieja Englerta rys komediowy jest najważniejszy, acz i tak zdominuje go sama końcówka – samobójstwo i ofiara majora Hawryłowicza, najpoważniejszego w całym tym towarzystwa człowieka, którego postać cudnie kreuje Janusz Michałowski. Ale po cóż „niepoprawnym” taki dar i to, iż Major bierze na siebie całą odpowiedzialność za niekorzystne dla młodych wydarzenia? Nie docenią, nie dostrzegą, gotowi do dalszych wyrafinowanych gier i potyczek życiowych, ubranych w pozory i fałsz. A może jednak nie tak ostro należy ich oceniać?\nWierność frazie Słowackiego, wydobycie całego uroku z rytmu, z metrum wiersza to wielka zasługa reżysera i aktorów. Znakomicie brzmią słowa poety, nie trzeba ich zmieniać, udziwniać czy uwspółcześniać. Ale by przemówiły swobodnie i pięknie, potrzeba solidnej techniki aktorskiej, pracy nad stylem i wymową. Oprócz tego dyscypliny oraz idealnej dykcji, wyczucia konwencji, czasu, a także rozumienia tego, co się mówi i po co. Niestety, wakacyjna przerwa trochę zaszkodziła aktorom, stąd drobne wpadki, zapomniane słowo, przekręcona fraza. Ufam, iż starczy kilka powtórek i podpowiedzi suflera staną się zbyteczne. Nieco się dłuży ten „Fantazy”, choć broni się znakomitym aktorstwem i tekstem. W spektaklu Englerta nie sposób wyróżnić pierwszego bohatera albo takiego, który dominuje na scenie. Zapewne takież było zamierzenie reżysera, skoro nadał swej adaptacji tytuł „Niepoprawni”, a nie „Fantazy”. W zespołowej grze wszyscy tworzą nasz narodowy pejzaż i są równie ważni w przebiegu dramaturgicznej akcji. Nawet drobna rola Damiana Damięckiego (jako ojca hrabiego Respekta) lśni niczym perełka. Podziwiam warsztat aktorski starszych artystów, ich umiejętność doboru środków wyrazu, mocno przystających do konkretnej roli, ale i całości dramatu. Krzysztof Wakuliński, który w Teatrze Współczesnym stworzył wiele niezapomnianych kreacji (dość wspomnieć znakomitego Wolanda z 1987 roku), tym razem gra hrabiego Respekta. Bankrut, prześladowany po powstaniu listopadowym, sili się na światowca, wije jak piskorz, zmienia jak kameleon, by łatać dziury w swym budżecie, ratować podupadły majątek. Nieważne jak, nieważne, za jaką cenę. Z pozoru rubaszny, trochę poczciwina, w rzeczywistości sprytu mu nie brakuje. Wakuliński stworzył postać niejednoznaczną, wielobarwną, zabawną, lecz momentami wielce poważną. Partneruje mu Agnieszka Pilaszewska, czyli hrabina Respektowa. Hrabiostwo dobrali się znakomicie – pozy i pozory wielkopańskości, a rozum maluczki. Respektowa, która montuje modne, romantyczne pejzaże na użytek znakomitych gości, jest równie groteskowa jak mąż. Ale na nic ich wysiłki, bo rzeczywistość nazbyt skrzeczy. Ironia i ciągle ironia, która rządzi utworem Słowackiego. Nawet major Hawryłowicz jej nie umknie. Janusz Michałowski obdarzył swego bohatera lekką dozą cynizmu, co idealnie pasuje do konwencji „tragikomedii”. Gra spokojnie, wytrawnie, trafnie wykorzystuje styl i poetykę Słowackiego.\nWśród młodych aktorów dostrzec można wielkie zaangażowanie i wysiłek, by dorównać kroku doświadczonym kolegom. Udało się. Mnie osobiście urzeka kreacja Katarzyny Dąbrowskiej. Aktorka pokazała niebywały temperament komiczny, z wyczuciem, werwą i konieczną ironią. Jej Idalia bywa raz rozkapryszona, zabawna, infantylna, raz zagniewana bądź smutna. Czasem kieruje nią rozsądek, czasem lekkomyślność. Pasuje do reszty „niepoprawnych” postaci – bawi się w pozory i pewnie nigdy tej gry nie porzuci. Nie inaczej postępuje jej ukochany – zasłuchany w swe emfatyczne deklamacje hrabia Fantazy Dafnicki. Michał Mikołajczak jest młody scenicznym stażem, lecz radzi sobie bardzo dobrze. Wykorzystuje gest, drobny epizod, by budować postać tytułowego bohatera, egzaltowanego arystokraty, bywalca europejskich salonów, chełpiącego się znajomością poezji i mody. Po prostu śmieszny, karykaturalny, puszący się lekkoduch, który nie dostrzega nic i nikogo. Aktorskie zacięcie Mikołajczyka, przyjemny tembr głosu, humorystyczny błysk w oku – wszystko to przyciąga uwagę i stanowi spory atut. Mam nadzieję, że tego nie utraci i wykorzysta w budowaniu aktorskiej kariery. Jest jeszcze posągowa Dianna (Weronika Nockowska), która w stosownej chwili potrafi pokazać swe uczucia i zawalczyć o nie, oraz jej młodsza siostra – żywa jak iskra, radosna Stella (Ewa Porębska). Oprócz nich Jan (Mateusz Król) – rozsądny, pełen spokojnej determinacji, choć niepozbawiony gwałtownych emocji. A przy boku swego „pana” Fantazego wiernie tkwi puszący się Rzecznicki (Rafał Zawierucha), sługus, który ma swój honor… podobno. To naprawdę dobre, solidne role, które warto docenić.\nŚmiechu jest co niemiara, bo komizm, cierpki humor i niezwykła ironia, obecna w twórczości naszego wielkiego wieszcza, wysuwają się na plan pierwszy. Nic nie trzeba dodawać, Słowacki sam się broni. Brawo dla reżyserów, którzy nie pragną poprawiać mistrza, ale czerpią z jego dzieł i genialności.


Pobierz bootcfg.exe, Bezpłatne, Naprawić błąd bootcfg.exe - DLL Suite\nPobierz bootcfg.exe, Bezpłatne\nJak naprawić bootcfg.exe błąd?\nbłąd bootcfg.exe może być łatwo ustalony przez bootcfg.exe pliku naprawy narzędzi DLL Suite:\n2. Kliknij przycisk Skanuj by sprawdzić błędy bootcfg.exe\n3. Kliknij Fix ALL, aby naprawić problem, bootcfg.exe\nJak pobrać plik bootcfg.exe za darmo?\nDLL Suite pozwala użytkownikom pobrać bootcfg.exe za darmo poprzez podjęcie następujących kroków:\n2. Kliknij przycisk Start Scan to sprawdzić bootcfg.exe plik\n3. Pobierz bootcfg.exe za darmo z otwartej strony internetowej\nCo to jest bootcfg.exe?\nbootcfg.exe jest plik DLL, który odpowiedzialny jest za BootCfg, Lists or changes the boot settings. komponentów w systemach Windows, jak Windows 7 Professional Edition 64-bit. Powstał on 7/13/2009 4:31:51 PM, rozmiar jest 81408 bajtów, a jego wersja jest 6.1.7600.16385.\nbootcfg.exe może zostać zainfekowany przez wirusa, który rozprzestrzenia się TrojanProxy:Win32/Cidate.A poprzez społecznej FledgeWing sieci pobrać i zainstalować Registry Commander malware na zagrożonych komputerach.\nPo zainfekowaniu, ścieżka do pliku z bootcfg.exe zostanie ponownie ustawiony jako:\nI oprogramowanie, takie jak PC gry Praetorians, Web przeglądarki RockMelt 0.9.64.361 lub antywirusowego SKY Antivirus & Antispyware nie można uruchomić, wraz z komunikatem o błędzie:\nbootcfg.exe brakuje lub nie został znaleziony.\nPo ponownym uruchomieniu komputera, będziesz otrzymywać bootcfg.exe niebieski ekran śmierci (BSOD), wraz z kodem błędu zatrzymania:\nEdytowane przez Felicidad Cervera, Jersey\nbootcfg.exe powiązanych plików:


Skup samochodów AUT Czeladź - Autoskup za gotówkę.\nSkup aut samochodów Czeladź - Autoskup - Skup pojazdów całych i uszkodzonych po wypadku, kolizji za gotówkę - Dobra cena!\nSkup AUT z dojazdem do Klienta ☎ 794 177 271 ➤ Wycena i dojazd w tym samym dniu! Skup samochodów Czeladź - Skup aut osobowych, terenowych, dostawczych, ciężarowych do 3,5 tony. Autoskup, skup pojazdów za gotówkę całych i uszkodzonych po wypadku, kolizji. Skup pojazdów rozbitych, także po szkodzie całkowitej.\nSkup samochodów używanych od osób prywatnych i aut służbowych od firm za gotówkę - Dobre ceny! Oferujemy skup pojazdów drogich i tanich, całych i uszkodzonych, rozbitych po wypadku, stłuczce i kolizji drogowej. Skup samochodów osobowych, terenowych, sportowych, SUV-ów, VAN-ów, skup samochodów ciężarowych z kratką, skup samochodów dostawczych i ciężarowych do 3,5 tony w tym również z windą, busów, brygadówek, autolawet (auto najazdów), pojazdów specjalnych. Skup aut turystycznych, kamper vanów, kamperów, przyczep kempingowych, skup całych flot samochodowych. Skupujemy także auta z uszkodzonym silnikiem, skrzynią biegów i innymi uszkodzeniami. Prowadzimy również odkup pojazdów od firm z branży CFM. Skupujemy auta powindykacyjne od firm windykacyjnych, powypadkowe od firm ubezpieczeniowych, poleasingowe od firm leasingowych oraz z banków i wypożyczalni. Oferujemy skup aut z silnikiem diesla, skup aut benzynowych, benzynowych z instalacją gazową LPG, elektrycznych i hybrydowych. Po auta dojeżdżamy do Czeladź - powiat będziński.\nRynek samochodowy jest jedną z największych gałęzi gospodarki. Jednoroczne obroty generowane przez klientów indywidualnych, jak i firmowych za sprawą sprzedaży samochodów liczone są w miliardach. Podane statystyki dotyczą tylko naszego pięknego kraju, w trakcie gdy handel w całej Europie jest nominalnie jeszcze znacznie większy. Taka sytuacja sprawia, iż pragnąc sprzedać samochód, wypada liczyć się z kolosalną konkurencją. Pragnąc pozbyć się samochodu szybko oraz zdobyć za nie gotówkę, może być wobec tego z tym kłopot. Okazuje się, iż wielokrotnie sprzedanie samochodu osobie fizycznej ma prawo trwać niemal rok, a jeśli wyprzedaje się specyficzne auto to nawet dłużej. Z pomocą przychodzimy my, skupując auta wszystkich marek na obszarze całego kraju.\nJesteśmy wyspecjalizowaną jednostką, która od lat zajmuje się handlem samochodami. Z entuzjazmem nabędziemy auto dowolnego producenta w dowolnym typie. Skupujemy samochody każdego rodzaju, a w tym auta dostawcze oraz wykwintne, oraz auta miejskie, kompaktowe, auta klasy średniej, samochody miejskie, lub samochody z nadwoziem crossover. Jesteśmy w stanie zaproponować Państwu ofertę za auta innowacyjne, jak oraz nieco starsze.\nSkupujemy nie jedynie samochody osobowe oraz ciężarowe, lecz także auta kempingowe (kampery), przyczepy kempingowe, quady, a nawet ciągniki agrarne i wózki widłowe. Ważną informacją jest to, że skupujemy nawet auta bez istotnego przeglądu, lub ubezpieczenia OC. Zapraszamy w takim razie do współpracy właścicieli aut, jakie od pewnego czasu nie są już w stałym użytkowaniu.\nRozważymy zakup auta jakiejkolwiek marki i zróżnicowanym stanie i zaoferujemy dobrą cenę w zależności od stanu pojazdu. Poprzez lata pracy na rynku pojazdów używanych nabraliśmy ogromnego doświadczenia i prawidłowo poznaliśmy realia cenowe panujące na tym rynku. Umożliwia to nam proponowanie perfekcyjnych dla Państwa cen. Pragnąc zadbać o zadowolenie konsumentów, proponujemy najwyższe możliwe stawki na rynku, tak by było to dla nas dochodowe. Nasi klienci są w stanie to naturalnie dzięki temu sprzedać swoje auto w uczciwej cenie i migiem weselić się gotówką.\nDbając o komfort klientów, rozliczamy się momentalnie w formie gotówkowej, co jest jedną z najogromniejszych zalet. Nawiązując z nami współpracę nie należy troskać się o to, że wystąpią jakiekolwiek trudności z szybkim rozliczeniem się, co jest niezmiernie w wielu przypadkach spotykane w przypadku sprzedaży auta klientom indywidualnym. Kolejną z zalet jest to, że do wyceny pojazdów podchodzimy w pełni kompetentnie. Bierzemy pod szczególną uwagę wszystkie zalety i mankamenty pojazdu, jakkolwiek ostatecznie podchodzimy do wyceny racjonalnie, ceniąc sobie zadowolenie kontrahentów, jacy zawsze z przyjemnością do nas powracają. Małe defekty mechaniczne nie są dla nas przeszkodą w zakupie pojazdu, a do każdego samochodu przystępujemy indywidualnie.\nWażną zaletą współpracy z nami jest to, iż transakcja ma prawo być przeprowadzona błyskawicznie. Kupując samochody, sprawnie badamy stan techniczny pojazdu oraz proponujemy adekwatną cenę. Oprócz tego realizujemy niezbędne minimum formalności w sposób błyskawiczny, by błyskawicznie ukończyć transakcję i zdołać się rozliczyć z naszym kontrahentem. Nawiązując z nami współpracę, unikniecie Państwo ciężkiego procesu szukania kupca na swój samochód, co może trwać nawet parę miesięcy, a także unikniecie konieczności prezentowania go dziesiątkom oglądającym.\nSkupujemy auta używane w każdym regionie Polski. Mamy swoich przedstawicieli w każdym województwie, przez co jesteśmy w stanie dotrzeć do kontrahenta w bardzo krótkim czasie. Kontrahent chcący sprzedać auto musi być formalnym właścicielem bądź posiadać właściwą zgodę właściciela. W wypadku, gdy auto należy do kilku osób, każda z nich musi okazać zgodę na sprzedaż. Osoby chcące sprzedać auto kupione na kredyt też mogą tego u nas dokonać, jednak muszą uzyskać wcześniej zgodę banku.\nSerdecznie zapraszamy do kontaktu mailowego bądź telefonicznego. W czasie rozmowy doprecyzujemy okoliczności potencjalnej współpracy oraz wytłumaczymy wszystkie wątpliwości. Zapewniamy odbiór pojazdów bezpośrednio u konsumentów, przez co mogą Państwo zaoszczędzić sobie bezużytecznej fatygi.\nSamochody ciężarowe do 3,5 tony (samochody z plandeką, auta z windą, auta z kontenerem, samochody z izotermą (chłodnia, mroźnia), samochody z podwójną kabiną (doki), samochody z kiperem (wywrotką), auta z dźwigiem HDS, samochody z najazdem typu autolaweta, samochody z kabinami sypialnymi (międzynarodówki), auta ze zwyżkami, auta specjalne do 3,5 tony wszystkich marek – np Mercedes Sprinter, Volkswagen Crafter, Fiat Ducato, Renault Master, Opel Movano, Peugeot Boxer, Citroen Jumper, Volkswagen Transporter.


Dodane: 18-05-2016 09:13\nwojej świetności ma już dawno za sobą, co nie zmienia jednak faktu, że nadal sporo osób decyduje się na wykorzystanie tej techniki w swoim mieszkaniu. Zasadniczo, sztukateria to odlewy montowane na ścianach czy suficie, których zadaniem jest oczywiście udekorowanie przestrzeni mieszkalnej. W każdej aglomeracji miejskiej znajdziemy co najmniej kilka firm specjalizujących się w tej dziedzinie, więc nie powinniśmy mieć z tym problemu, jeśli zdecydujemy się na taki zabieg w swoim domu. Wystarczy tylko skorzystać z wyszukiwarki internetowej. Czy sztukateria jest sztuką?Nasz współczesny świat jest niezwykle złożony i w absolutnie każdej dziedzinie życia mamy do czynienia z niesamowitą złożonością wszelkiego rodzaju procesów. Weźmy dla przykładu budownictwo, które niesamowicie rozwinęło się w ostatnich kilkudziesięciu latach. Nietypowym rodzajem wykończenia wnętrz jest tzw. sztukateria, a więc oryginalne odlewy montowane na ścianach bądź suficie wykonane z materiału gipsowego bądź też żywicy. Można powiedzieć, że osoby realizujące takie prace posiadają niemałe zdolności artystyczne, ponieważ nie jest łatwo tworzyć coś takiego od samego zera. Zatem, jeśli myślisz o pracy w tej branży, to powinieneś posiadać przynajmniej niewielkie umiejętności w zakresie rysowania czy rzeźbienia. Kilka faktówKlasycyzm (z łac. classicus ? doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) ? styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. ?powrót do źródeł? (klasycznych) pojawił się już w renesansie ? jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami. Zauroczenie klasyczną harmonią pojawiało się wielokrotnie, także w XX wieku, pod postacią neoklasycyzmu (w literaturze, w architekturze), a następnie wśród artystów awangardowych, np. u Picassa. Klasycyzm w Polsce bywa też zwany stylem stanisławowskim (od króla Stanisława Augusta Poniatowskiego).Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Klasycyzm\nKrótko o sztukateriiPomysł na wnętrza - sztukaterieTermodernizacja - czy to się opłaca?O wnętrzach - kilka przydatnych poradSztukateria nowym trendem we wnętrzachWykończenie wnętrz - listwy ścienneKrótko o klasycyzmie i klasycznych wnętrzachO klasyce - tej historycznej i tej stylowejKrótki poradnik odnośnie kwestii wnętrzarskich i materiałówDobry gust - styl klasycznyPostaw na klasykę i elegancjęOzdobne listwy na ścianęSposób na eleganckie wnętrze? Postaw na sztukaterięZastosowanie sztukaterii - styl klasycznyNie musisz kochać nowoczesnej architekturyTrochę ciekawych informacji o wnętrzach, drewnie i sztukateriiO stylowych wnętrzachKlasycznie, czyli jak - o sztukateriiGzymsy oświetlenioweKrótko o klasycyzmie i klasycznych wnętrzachDla wielbicieli klasykiKrótko o klasycyzmie i klasycznych wnętrzachListwy dekoracyjneO detalach w stylu klasycznychDo jakiego wnętrza sztukaterie?Historia klasycyzmu i klasyka w aranżacji wnętrzaCo warto wiedzieć o listwach podłogowych?Jak oszczedzić na ogrzewaniuTrend na sztukaterięSztukateria nowym trendem we wnętrzach


Milkiland nie obawia się kryzysu - Mleko sery\nMilkiland, która w tym roku rozpoczęła działalność operacyjną w Polsce, nie obawia się kryzysu. - To kwestia podejścia. Są dwie teorie: według pierwszej kryzys jest idealnym czasem na rozwój, druga mówi natomiast coś zupełnie przeciwnego. Stawiamy sobie ambitne cele, ale są one długoterminowe i chcemy je osiągać spokojnie i stabilnie. Firmy, które są w stanie skutecznie działać w kryzysie, poradzą sobie także w czasach hossy - powiedział serwisowi portalspożywczy.pl Robert Mroziński, prezes zarządu Milkiland EU.\nData: 08-07-2013, 11:00\nPrezes podkreśla, że firma nieustannie poszukuje nowych możliwości rozwoju. Zaznacza, iż w pierwszej kolejności patrzy jednak na Polskę, m.in. ze względu na jej dogodne położenie geograficzne i coraz lepszą komunikację z Europą. - Struktury firmy mieszczą się w Polsce, sektor mleczarski jest silny, a mleko najtańsze w Europie, co stwarza doskonałe warunki do rozwoju. Ponadto, rozpoznaliśmy dobrze ten rynek i wciąż dostrzegamy tu duży potencjał konsolidacyjny. Jeśli jednak pojawi się jakaś propozycja z innych krajów Unii Europejskiej, to na pewno uważnie się jej przyjrzymy - mówi prezes Mroziński i dodaje, że z całą pewnością firma nie zamierza poprzestać na jednym zakładzie w Ostrowi.\n- Zależy nam, aby Milkiland EU operował w przyszłości nie tylko na rynku polskim, ale również unijnym. Spółka chce zostać znaczącym graczem na rynku europejskim, nie zapominając przy tym o rentowności. Byłbym ostrożny w szacowaniu, jak szybko uda się nam ten cel osiągnąć, gdyż takie prognozy rzadko się sprawdzają. Firma Milkiland NV funkcjonuje już z sukcesem na rynku ukraińskim (Milkiland UA) i rosyjskim (Milkiland RU), a Milkiland EU to naturalne dopełnienie tych działań, pozwalające w przyszłości objąć zasięgiem rynki europejski - mówi Robert Mroziński.\nMilkiland realizuje wieloletnią strategię, dzięki której z lokalnej ukraińskiej firmy wyrósł na lidera w krajach WNP, a teraz zamierza podbić rynek Unii Europejskiej. Jednym z najważniejszych elementów naszej pracy jest budowanie i realizacja długotrwałych celów strategicznych, które sprawdzają się o wiele lepiej niż działania przypadkowe i krótkoterminowe.\nKurs: 0.4800 PLN Zmiana: 0.0000(0.00%) Aktualizacja: 14:02:2020\nRobert Mroziński RSS ALERT / Milkiland RSS ALERT / kryzys mleczarstwa RSS ALERT / kryzys gospodarczy RSS ALERT\nobserwator 2013-07-08 12:38:09\nnie mam pojecia jak to Pan chce zrobic bez mleka\nAlojzy 2013-07-08 20:40:39\nBudowanie działalności na przerzutach to jest ta strategia ? w zimę działać będzie co najwyżej kotłowania dla ogrzania biurowca, dalej brakuje fachowców\nWidelec 2013-07-09 09:51:31\nmłody 2013-07-10 20:26:09\nTak ,w mediach to wszystko dobrze wygląda ,a póki co to produkcja wstrzymana ( w Ostrowi ) .Dlaczego?\nloska 2013-07-11 13:56:08\nMa tam ktoś pojęcie o produkcji, to raz dwa skąd przerzut (mleko) ?


Aerial Show i Warsztaty Cyrkowe w Tarasach Zamkowych - Dziennik Wschodni\nAerial Show i Warsztaty Cyrkowe w Tarasach Zamkowych\nCo Gdzie Kiedy. Już w ten weekend startuje Carnaval Sztukmistrzów. Z tej okazji Tarasy Zamkowe szykują specjalną przestrzeń, gdzie w dniach 29-30 lipca nie tylko będzie można podziwiać artystów, ale również wziąć udział w warsztatach cyrkowych.\nSpektakl "Gdzie jest Czerwony Kapturek?" 0 0\nWśród artystów, którzy w ramach Festiwalu Carnaval Sztukmistrzów zjawią się w Tarasach Zamkowych, będzie duet Silk Sisters. Na placu eventowym na parterze centrum handlowego, siostry bliźniaczki, Anna i Emilia Granat, zaprezentują najnowszy program, obejmujący zapierające dech w piersiach popisy na szarfach i obręczach, taniec oraz scenki komediowe z udziałem publiczności. Pokazy odbywać się będą dwa razy dziennie, o godz. 14 i 19.\nW przerwie pomiędzy występami odbędą się warsztaty, będące doskonałą okazją do poznania tajników różnych dziedzin cyrkowych.\n- Mamy nadzieję, że występy duetu Silk Sisters skradnie serca naszych gości. A po spektaklu zapraszamy na naszą plażę na dachu -mówi Tomasz Gizicki, dyrektor Tarasów Zamkowych.\nWszystkie atrakcje, towarzyszące wydarzeniom Festiwalu Carnaval Sztukmistrzów w Tarasach Zamkowych, są bezpłatne.\nwarsztaty Carnaval Sztukmistrzów akrobacje Tarasy Zamkowe


Test Nikon Nikkor AF-S DX 18-105 mm f/3.5-5.6 VR ED - Budowa, jakość wykonania i stabilizacja - Test obiektywu - Optyczne.pl\nPierwszy rzut oka wystarczy, aby przekonać się, że Nikkor 18–105 VR czerpie „wzorce” jakości wykonania z modeli 18–55 VR i 18–135 mm, a niestety nie z 18–200 VR, 16–85 VR czy 18–70mm. Porównanie do innych uniwersalnych zoomów z oferty Nikona znajduje się w tej tabeli. Porównanie do konkurencji, prezentujemy w kolejnej tabeli.\nObiektyw zaczyna się od plastikowego bagnetu, za którym znajdziemy tabliczkę z nazwą i parametrami instrumentu, a na lewo od niej przełącznik trybu pracy mechanizmu ustawiającego ostrość (AF/MF) i włącznik stabilizacji (VR On/Off). Idąc dalej napotkamy wąski pierścień do manualnego ustawiania ostrości. Jego funkcjonalność jest mała z dwóch powodów. Przede wszystkim, chodzi on luźno, przez co trudno o jakieś wyjątkowo precyzyjne ruchy, a poza tym producent nie przewidział żadnej skali ostrości, więc tak naprawdę pierścieniem ruszamy w ciemno.\nPrzedni układ soczewek otoczony jest mocowaniem filtrów o średnicy 67 mm, które nie rotuje przy zmianie ogniskowej i przy ustawianiu ostrości, przez co Nikkor nie będzie sprawiał problemów przy pracy ze wszelkiego rodzaju filtrami.\nWewnątrz obiektywu znajdziemy aż 15 soczewek ustawionych w 11 grupach. Pomimo niewygórowanej ceny obiektywu, pośród nich znajdziemy jeden element niskodyspersyjny ED oraz jedną soczewkę asferyczną. Obrazu całości dopełnia kołowa przysłona o siedmiu listkach, którą w zależności od ogniskowej możemy domknąć do f/22–36.\nKonstrukcja obiektywu NIKKOR AF-S DX 18–105 mm f/3.5–5.6G ED VR\nPrzy tej cenie warto też pochwalić standardowe wyposażenie, w którym znajdują się oba dekielki, tulipanowa osłona przeciwsłoneczna oraz miękki futerał.\nW oficjalnych specyfikacjach producent pisze o obecności stabilizacji o skuteczności 3 EV. Wyniki naszego testu całkowicie potwierdzają te zapewnienia. Poniższy wykres pokazuje zależność ilości nieudanych zdjęć od czasu ekspozycji (wyrażonego w EV, przy czym punkt zerowy odpowiada czasowi 1/100 sekundy), wykonanych dla ogniskowej 50 mm zarówno dla stabilizacji wyłączonej (VR Off) jak i włączonej (VR On). Widać, że w środkowym zakresie, czyli tam gdzie najobiektywniej można ocenić skuteczność, krzywe oddalone są o około 3 EV, a momentami nawet o ciut większą wartość. Nikkorowi należą się więc pochwały.


Stanisław Bulza: „Strzaskane tablice z dziesięcioma przykazaniami” (Część III.) - Polish Club Online\n12/08/2016 Stanisław Bulza Myśl, Popularne, Publicystyka\nPrzeczytaj CZĘŚĆ I, CZĘŚĆ II.\nSojusz komunistów z muzułmanami\nW uzupełnieniu do poprzedniej części podrozdziału „Multikulturowość i ściganie przeciwników”. Po cytacie: Sprowadzanie imigrantów islamskich jest ideologiczne. Bertrand Russel w „Praktyka i teoria bolszewizmu” wyd. w 1920 r. pisał: „Marks nauczał, że komunizm nieubłaganie musi się pojawić; to stwarza stan umysłu nie tak różny od stanu umysłu pierwszych spadkobierców Mahometa. (…) Jeśli chcemy porównać bolszewizm z religią, powinniśmy porównać go raczej z mahometanizmem niż z chrześcijaństwem czy buddyzmem. (…) Mahometanizm i bolszewizm mają charakter praktyczny i kolektywny, są pozbawione duchowości i dążą do panowania nad całym światem ( euroislam.pl/islam-i-bolszewizm-w-oczach-filozofa/ ).\nKomuniści w Rosji Bolszewickiej szczególną uwagę przywiązywali do pozyskania muzułmanów, w których widziano pomost otwierający drogę ku posiadłościom kolonialnym mocarstw Zachodu. Już 24 listopada 1917 r. Sownarkom (Rada Komisarzy Ludowych) wydał manifest „Do wszystkich pracujących muzułmanów”. Niebawem utworzono autonomiczną Muzułmańską Robotniczo-Chłopską Armię Czerwoną (http://apcz.pl/czasopisma/index.php/HiP/article/viewFile/1461/1410).\nJohn Silas „Jack” Reed (1887-1920). Fot. wikipedia.org\nWe wrześniu 1920 r. zorganizowano Kongres Ludów Wschodu w Baku, gdzie obok komunistów byli przedstawiciele Erk głoszący muzułmański socjalizm, działający w Turkiestanie, Partia Młodej Buchary, przedstawiciele ruchu Dżadidyzmu, członkowie Grupy Inicjatywnej Komunistycznej Partii Indii, delegat partii Gadar (frakcja prokomunistyczna). Na tym kongresie przedstawiciele Komiternu walkę klas zastąpili dżihadem.\nAmerykański dramat z 1981 r. „Czerwoni” opowiada historię dziennikarza Johna Reeda, amerykańskiego komunisty, świadka rewolucji październikowej w Rosji. Właśnie na wspomnianym Kongresie w Baku John Reed (1887-1920) wygłosił kilkakrotnie tłumaczone przemówienie, w którym nawoływał do świętej wojny islamu z niewiernymi, o czym w ogóle nie wiedział, nie znal dobrze rosyjskiego, a w ogóle tureckiego. Muzułmanie zaczęli bić mu brawa i wyrażać krzykiem radość. Zapytał tłumacza, dlaczego muzułmanie biją mu brawa. Ten mu powiedział prawdę. Reed udał się do Grigorija Zinowjewa (1883-1920) przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Kominternu (1919-1926,) i spytał go, dlaczego źle przetłumaczył mu przemówienie. Ten mu odpowiedział: „Pozwoliłem sobie zmienić parę zadań”. To wyjaśnia wszystko.\nWraz z rewolucją obyczajową lub seksualną pojawiły się narkotyki. Wcześniej, bo w 1955 r. w Rzymie odbył się VI międzynarodowy kongres religioznawczy. M. Eliade przedstawił na nim referat pt. „Lot magiczny”.\nReferat ten zainteresował kilku filozofów i prof. Joachima Wacha, wykładowcę religioznawstwa na uniwersytecie w Chicago. Poprosił on Eliade o kilka stronic referatu. Przeczytawszy je stwierdził, że udało się Eliadzie wykazać w sposób konkretny, w oparciu o dokumenty, że wolność i transcendencja są nieodłącznymi wymiarami życia ludzkiego. Wach doszedł do następującego wniosku: „Gdy rozważymy łącznie symbolikę „lotu” i symboliki pokrewne, to ich znaczenie objawia się od razu. Wszystkie one wyrażają zerwanie ze światem codziennego doświadczania. Dwojaka intencja tego zerwania jest oczywista, gdyż poprzez „lot” osiąga się zarówno transcendencję, jak i wolność” (Mircea Eliade, „Świętojańskie żniwo”, tom 1 i 2, PAX.) M. Eliade i J. Wach są obok innych, twórcami New Age.\nDemoralizująca ekspansja rewolucji seksualnej przejawiała się w narkotykach, bo to właśnie one zapewniają zerwanie z rzeczywistością i gwarantują odlot. W państwach zachodnich narkotyki są łatwo dostępne. Zażywanie narkotyków szybko wzrasta, zwłaszcza wśród młodzieży. Narkotyki takie jak kokaina, a raczej jej pochodny produkt, który nazywa się crack, wywołuje silne uzależnienie i ma na swym koncie wiele ofiar śmiertelnych. Narkotyki wywołują nałóg. Uzależnienie związane jest głównie z funkcjonowaniem umysłu i powoduję, że nerwy, mięśnie, serce i inne narządy nie mogą funkcjonować bez narkotyku. Pozbawiony narkotyku narkoman odczuwa fizyczne i psychiczne objawy abstynencji. Mogą się pojawiać drgawki, pocenie się, skurcze i bóle mięśni, halucynacje, utrata świadomości, a w konsekwencji śmierć.\nDo środków, które powodują tzw. „odlot kosmiczny” należą: alkohole, amfetamina, która należy do syntetycznych substancji pobudzających środki halucynogenne, opium, morfina, heroina, kokaina i crack. W wielu państwach kokaina i heroina są nielegalne. Marihuana również jest nielegalna, ale obecnie traktowana jest pobłażliwie. Uprawy opium w Dolinie Bekaa w Syrii dostarczają surowca jednej z największych na świecie wytwórni narkotyków, które następnie są wysyłane do USA. Na początku lat 60 prezydent USA John Kennedy zaproponował rządowi tybetańskiemu pomoc w wysokości 20 mln dolarów w zamian za niszczenie plantacji konopi. W tym właśnie czasie hippisi, zwolennicy buddyzmu i inni udawali się do Tybetu, by na miejscu zapoznać się z nauką buddyzmu i dostąpić wtajemniczenia. Powracając do USA i Europy przemycali stamtąd narkotyki.\nNa ludzkim nieszczęściu zarabiają olbrzymie pieniądze kartele, które zajmują się nielegalnie produkcją i rozprowadzaniem narkotyków. Handlarze docierają wszędzie, nawet do szkół, by już od dzieciństwa uzależnić ludzi narkotykami i zagwarantować im kosmiczną podróż i związane z nią przeżycia. Organizuje się wielkie imprezy muzyczne, na których handlarze rozprowadzają narkotyki.\nW latach 60. XX w. pojawiła się religia LSD, który jest narkotykiem zaliczający się do halucynogennych. Najwyższym kapłanem tej religii był Timothy Leary (1920-1996), amerykański filozof, pisarz, psycholog, profesor Harvardu. Stanowił ikonę amerykańskiej kontrkultury lat 60. Uznawany byl za jednego z inicjatorów powstania ruchu hippisowskiego. Propagował on używanie LSD jako sposobu na „dojrzewanie świadomości”. W 1968 r. w San Francisco na zjeździe hippisowskim wystąpił on ubrany w strój orientalny jako prorok „biochemicznego satori” (eliksiru życia). Swoją religię sprowadzał do trzech haseł: otwórz się, dostrój się, wymknij się. Zmierzając do nadania religii form instytucjonalnych, Leary założył Ligę Duchowego Rozwoju. Działalność LSD spotykała się z restrykcjami ze strony władz, i między innymi założyciel i jego wyznawcy byli wielokrotnie aresztowani.\nW tym też czasie na fali hippisowskiej Dawid Berg założył sektę religijną Dzieci Boga. Głosiła ona hasła „wolnej miłości”, „wolności wypowiedzi” i „wolności w każdej dziedzinie”. Sam Berg podawał się bądź za drugiego Jezusa, bądź za nowego Mojżesza, głosząc „proroctwa” i „objawienia”. W okresie szczytowej popularności sekta liczyła 10 tys. członków. Charakterystyczna dla nich jest swoboda seksualna i uprawianie rytualnej prostytucji.\nDemoralizująca ekspansja rewolucji seksualnej przejawiała się również w muzyce. W późnych latach 60. XX w. stała się popularna psychodelia, która charakteryzuje się kolorowymi strojami i odlotową muzyką. Narkotyki stanowiły i stanowią nieodłączny element tego stylu i doprowadziły do śmierci wielu muzyków. Przykładem odlotowej muzyki jest David Bowe, który nieprzerwanie poszukiwał nowych form ekspresji. Na scenie występował w skandalicznym przebraniu, z pomalowaną twarzą i długimi włosami.\nWielka Brytania: „W tym kraju za 15 czy 20 lat czarny człowiek będzie trzymał bat nad karkiem białego człowieka”\nW 1864 r. została założona w Londynie pierwsza międzynarodówka socjalistyczna, czyli związek robotników różnych państw. Poprzedził ją istniejący w latach czterdziestych XIX w. „Związek Sprawiedliwych”, stowarzyszenie socjalistów niemieckich za granicą, z siedzibą w Londynie. Karol Marks i Fryderyk Engels w czasie pracy w Anglii, współorganizowali kilka małych grup emigracyjnych, w tym Związek Komunistów. Praca Engelsa z 1848 roku pt. „Położenie klasy robotniczej w Anglii”, stała się popularna wśród robotników, początkowo jednak marksizm nie miał dużego wpływu na klasę robotniczą w Wielkiej Brytanii. Pierwszą nominalnie marksistowską organizacją była Federacja Socjaldemokratyczna, założona w 1882 roku. Do organizacji dołączyła córka Karola Marksa, Eleonora, a organizację wspierał Fryderyk Engels.\nBrytyjską socjaldemokratyczną partią polityczną jest Partia Pracy (ang. Labour Party, LP), potocznie laburzyści (czyt.: lejburzyści), która powstała w lutym 1900 r. ze zjednoczenia Niezależnej Partii Pracy, Towarzystwa Fabiańskiego i Federacji Socjaldemokratycznej; do 1906 roku pod nazwą Komitet Przedstawicielstwa Robotniczego (Labour Representation Comittee).\n17 lipca 2013 projekt ustawy Marriage (Same Sex Couples) Act 2013 otrzymał zgodę królewską (tzw. Royal Assent) i stanowi obowiązujące prawo w Anglii i Walii, a małżeństwa jednopłciowe można zawierać od 29 marca 2014. Rząd Szkocji zalegalizował podobne prawo 4 lutego 2014. Irlandia Północna nie uznaje małżeństw jednopłciowych, i tamtejsze inicjatywy ustawodawcze nie powiodły się, jednak małżeństwa jednopłciowe zawarte w innych krajach będą uznawane jako civil partnerships. Od 2005 pary homoseksualne we wszystkich krajach Zjednoczonego Królestwa mogą zawierać związki partnerskie, posiadające część praw przysługujących małżeństwom. Partia Konserwatywna: starszyzna partii, m.in. David Cameron, William Hague, George Osborne i Theresa May poparli projekt ustawy.\nEnoch Powell. 3 lipca 1987 r. Fot. za wikipedia.org\nEnoch Powell (1912-1998), brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej i Ulsterskiej Partii Unionistycznej, minister w drugim rządzie Harolda Macmillana, przeszedł do historii przede wszystkim ze względu na słynne przemówienie, jakie wygłosił 20 kwietnia 1968 r. w Birmingham, zwane „mową o rzekach krwi” (Rivers of Blood speech). Powell skrytykował w niej przegłosowany przez laburzystowską większość Race Relations Act. Ostrzegał przed długofalowymi konsekwencjami zmian demograficznych oraz przed tym, iż ustawy mające rzekomo stanowić zaporę przeciwko dyskryminacji rasowej będą w przyszłości przez rząd użyte do łamania swobody wypowiedzi. Fragment przemówienia:\n„Tydzień albo dwa temu wdałem się w rozmowę z wyborcą, całkiem zwyczajnym, pracującym mężczyzną w średnim wieku, zatrudnionym w jednym z naszych upaństwowionych przedsiębiorstw. Po wymianie jednego lub dwóch zdań o pogodzie stwierdził nagle: „Gdyby mnie było na to stać, opuściłbym ten kraj”. Odpowiedziałem w ganiący sposób, że nawet ten rząd nie będzie trwał wiecznie, lecz nie zwrócił na to uwagi i kontynuował: „Mam troje dzieci, wszystkie ukończyły już szkołę średnią, a dwójka z nich jest w małżeństwie i ma własne rodziny. Nie będę usatysfakcjonowany, dopóki nie zobaczę, jak osiedlają się za morzem. W tym kraju za 15 czy 20 lat czarny człowiek będzie trzymał bat nad karkiem białego człowieka”. Już słyszę chór potępienia. Jak śmiem mówić coś tak straszliwego? Jak śmiem wzbudzać niepokój i podgrzewać nastroje przez powtarzanie takiej rozmowy? Moją odpowiedź stanowi fakt, iż nie mam prawa tego nie robić. Oto przyzwoity, zwykły, angielski obywatel, w biały dzień w moim własnym mieście mówi mnie, członkowi parlamentu, że ten kraj nie będzie warty jego dzieci. Po prostu nie mam prawa wzruszyć ramionami i myśleć o czymś innym. To, o czym on mówił, tak samo mówią i myślą tysiące i setki tysięcy ludzi, być może nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale także w miejscach, w których zachodzi całkowite przeobrażenie, dla którego nie ma przykładu w tysiącu lat angielskiej historii. Przy obecnych tendencjach, za 15 albo 20 lat w tym kraju będzie trzy i pół miliona imigrantów ze Wspólnoty oraz ich potomków. To nie są moje liczby. To są oficjalne liczby, podane parlamentowi przez rzecznika głównego urzędu statystycznego” (http://www.dzienniknarodowy.pl/405/enoch-powell-ulicami-poplyna-rzeki-krwi/).\nNa zakończenie przemówienia Enoch Powell zacytował Wergiliusza: Kiedy patrzę w dal, napełniają mnie złe przeczucia, niczym Rzymianin, zdaję się, że „hojnie krwią spienione widzę Tybru fale” (Wergiliusz, „Eneida”)\nPrzemówienie to przypłacił natychmiastową dymisją. Zajęli się tym młodzi trockiści i marksiści, piszący do gazet aktywiści społeczni, studenci i gwiazdy pop. Do dzisiaj nazwisko Enocha Powella jest synonimem wszelkiego zła w rozumieniu politycznej poprawności: rasizm, faszyzm i co tam jeszcze można dodać (http://www.dzienniknarodowy.pl/405/enoch-powell-ulicami-poplyna-rzeki-krwi/).\nNowy burmistrz Londynu, Sadiq Khan (Partia Pracy) wygrał z Zachariaszem Goldsmithem (Partia Konserwatywna), synem żydowskiego miliardera. Fot. za everipedia.com\nRace Relations Act 1965 była pierwszą ustawą w Wielkiej Brytanii, która miała rozwiązać dyskryminację rasową. Ustawa zakazywała dyskryminacji na „podstawie koloru skóry, rasy lub pochodzenia etnicznego lub narodowego” w miejscach publicznych. Kolejne akty, w 1968 i 1976 roku zakazywały dyskryminację w zakresie zatrudnienia, mieszkalnictwa i usług socjalnych. W 2000 r. wprowadzono poprawkę, która rozszerza istniejące przepisy dla sektora publicznego, policji, a organy publiczne do promowania równości.\nCiekawą informację podał prof. Maciej Giertych: „W Londynie burmistrzem został Sadiq Khan, muzułmanin urodzony już w Anglii, ale pochodzący z Pakistanu. Jego kandydaturę zgłosiła Partia Pracy. Jego kontrkandydatem z Partii Konserwatywnej był Zachariasz Goldsmith, syn żydowskiego miliardera Sir Jamesa Goldsmith. Wyraźnie Anglicy już w Londynie nie dominują” (Prof. Maciej Giertych, „Opoka w Kraju”, nr 91 (112), lipiec 2016).\nParyż. Protest przywódców wielu państw w związku z zamachem na redakcję żydowskiego magazynu Charlie Hebdo drwiący z muzułmanów i katolików; zabito 17 osób. 11/01/2015. Fot. EPA/OLIVIER HOSLET za PAP/EPA.\nWe Francji Partia Socjalistyczna jest kontynuatorką SFIO. Partia Socjalistyczna powstała w wyniku reorganizacji głównej partii francuskich socjaldemokratów. W czerwcu 2008 roku Partia Socjalistyczna przyjęła Deklarację Zasad w której główną ideologią partii określono jako demokratyczny socjalizmu. Według deklaracji socjaliści odwołują się do idei i tradycji humanizmu, oświecenia, sekularyzmu, republikanizmu, reformizmu, feminizmu, zrównoważonego rozwoju, decentralizacji i wartości okresu Rewolucji Francuskiej.\nSocjaliści powrócili do władzy po wyborach parlamentarnych w 2012, także wybory prezydenckie w tym samym roku wygrał kandydat socjalistów François Hollande. 18 maja 2013 r. Zgromadzenie Narodowe zalegalizowało małżeństwa osób tej samej płci. Francuska minister sprawiedliwości tłumaczyła, że wielu Francuzów będzie dumnych z tego, że podczas rządów Francoisa Hollande’a zrealizowana zostanie jedna z najważniejszych obietnic przedwyborczych. Oprócz zawierania małżeństw, homoseksualiści będą mogli także adoptować dzieci na tych samych zasadach, co pary heteroseksualne.\nHenryk Pająk w książce „A Naród śpi” pisze, że „We Francji już od wielu lat nabrzmiewa cywilizacyjny dramat tego niegdyś spójnego katolickiego narodu. Od południa jest zalewana przez imigrantów z północnej Afryki, głównie z Algerii i Maroka, a także przez czarnych. Kolorowi są tam synonimem cywilizacyjnej destrukcji i rosnącego bezrobocia. Przeciętny Francuz doświadcza tego każdego dnia na każdym kroku, lecz jest bezsilny: to świadoma globalistyczna polityka depopulacji narodu gospodarzy i „rozmywania” go kulturową mieszaniną. We Francji żyje sześć milionów Arabów i Murzynów, z czego połowa to bezrobotni żyjący z zasiłków. Szef Hesbollachu francuskich Arabów – Huseim Moussawi ogłasza: „Daj Boże! W ciągu 20 lat Francja stanie się republiką islamską!” (Henryk Pająk, „A Naród śpi”, Wydawnictwo Retro).\nKsiążka ta została wydana w 2001 r. Obecnie ilość muzułmanów we Francji jest o wiele większa. W 1968 muzułmanie we Francji stanowili ok 1.23% ogółu populacji. W 1988 ten wskaźnik wzrósł do 3.6% a w 2009 już do 11.94%, chociaż wszystkie te dane są tylko szacunkowe. Zgodnie z tą tendencją wzrostu, oblicza się, że obecnie mniejszość muzułmańska stanowi już prawie 15% społeczeństwa. Z najnowszych danych (z 1 stycznia 2011 r.) wynika, że ludność Francji liczy ponad 65 mln.\nW południowej Francji jest już więcej meczetów niż kościołów. 30 proc. ludności Francji w wieku do 20 lat to muzułmanie. W Nicei i Paryżu odnośny wskaźnik wynosi już 45 proc.\nJose Luis Zapatero z George Bushem. Fot. za Diariocritico.com\nW Hiszpanii socjaldemokratyczną partią polityczną jest Socjalistyczna Partia Robotnicza (Partido Socialista Obrero Español – PSOE). Jest Jedną z największych partii w Hiszpanii, druga najstarsza (po Partido Carlista, założonej w 1833). Partia założona w 1879, w latach 1939-1977 nielegalna. W 2001 roku został wybrany nowy sekretarz generalny, José Luis Rodríguez Zapatero, który postanowił odnowić partię. W 2003 roku PSOE wygrała wybory samorządowe. 13 listopada 2003 roku PSOE zwyciężyła w regionalne wybory w Katalonii, zawiązując sojusz z ugrupowaniami Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) i Iniciativa per Catalunya (ICV). Rodríguez Zapatero zalegalizował małżeństwa homoseksualne i wycofał nauczania religii ze szkół.\nRząd zalegalizował pobyt tysięcy nielegalnych imigrantów. Działaniami PSOE usunięto i zniszczono tysiące pomników i miejsc pamięci po rządach Francisco Franco i jego zwolenników. Prowadzi tym samym politykę przeciwną frankistowskiej. Hiszpania zmaga się z problem rosnącej w siłę i ambicje mniejszości muzułmańskiej. Według ostatnich badań demograficznych muzułmanie stanowią tam 3,6% populacji. Warto podkreślić, że na 47 mln mieszkańców to blisko 1,7 mln osób. Za rządów premiera Zapatero, który był inicjatorem tzw. „przymierza cywilizacji”, projektu, o którym dzisiaj raczej nikt już nie pamięta, muzułmanie m. in. łatwiej dostawali pozwolenia na budowę meczetów, zaczęły działać arabskie kanały telewizyjne, w tym finansowane przez Teheran bądź Arabię Saudyjską, powstały islamskie partie polityczne, które nie ukrywają, że chcą wprowadzić Koran oraz prawo szariatu.\nFot. Rainer Zenz / CC 3.0\nPortal www.wiadomosci24.pl 15 września 2012 r. podawał, że w roku 1945 w Europie było tylko około 600 tysięcy muzułmanów. Dzisiaj jest ich już ponad 50 milionów. (…) Aż 90 proc. wszystkich przybyłych od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia imigrantów to muzułmanie. Wbrew oficjalnie podawanym danym można wyliczyć, że w Niemczech mieszka w tej chwili już 8 do 13 mln osób wyznających islam\nW przemysłowym Duisburgu, położonym w północno-zachodniej części kraju na około pól miliona mieszkańców, 100 tys. to tureccy muzułmanie, co czyni to miasto jednym z najbardziej zislamizowanych miejsc w Niemczech.\nPod względem pochodzenia geograficznego wśród muzułmanów w Niemczech jest bardzo niejednorodna populacja: około 2,5 do 2,7 milionów ma tureckie korzenie. Jak to się stało?\nW sierpniu 1980 r. władzę w Turcji objęło wojsko. Nowy rząd wojskowy został natychmiast potępiony przez ówczesny socjaldemokratyczny rząd kanclerza RFN Helmuta Schmidta (SPD). Stąd też prawie każdy terrorysta zbiegły z Turcji do Niemiec, automatycznie został uznany za bojownika o wolność i demokrację. Rząd niemiecki traktował terrorystów tureckich jako uciekinierów politycznych. W 1982 r. ministerstwo spraw wewnętrznych RFN podawało, że na terenie RFN przebywa 56 tys. ekstremistów tureckich, wśród których było około 7 tys. terrorystów poszukiwanych przez policję turecką za mrożące w żyłach akty okrucieństwa. Rozstrzeliwania, katowania, zamachy bombowe, palenie żywcem, sztyletowanie, ćwiartowanie ofiar, były to metody, którymi posługiwali się tureccy terroryści. W Turcji, po objęciu władzy przez wojsko zatrzymano i przesłuchiwano 43 tys. Turków, którzy byli podejrzani o terroryzm. Ponad 400 aresztowanych odbywało przeszkolenia w obozach palestyńskich (Claire Sterling, „Anatomia zamach”, Edizioni Mundus, Roma-Milano, 1985).\nKanclerz Niemiec Angela Merkel (CDU) jest kontynuatorką polityki Helmuta Schmidta i innych otwarcia Niemiec na multikulturowość. 15 stycznia 2015 r. podczas wystąpienia w Bundestagu przypomniała słowa byłego prezydenta Niemiec Christiana Wulffa z 2010 roku, że nie tylko chrześcijaństwo i judaizm, lecz także islam „należy do Niemiec” – jest częścią niemieckiej tożsamości.\nW Holandii partią socjaldemokratyczną jest Partia Pracy (niderl. Partij van de Arbeid, PvdA) – holenderska partia polityczna, założona w 1946 r. Jest jedną z gł. partii w parlamencie, kilkakrotnie współrządząca (m.in. 1989–2002 i 2007–2010). Premierzy z PvdA: m.in. Willem Drees, Wim Kok. W pierwszej połowie lat 60. XX w. narodziła się wewnątrzpartyjna Nowa Lewica. Pod rządami PvDA zalegalizowano eutanazję i związki homoseksualne.\nW pogoni za złudnym bogactwem\nJohn M. Keynes. Fot. za economicshelp.ogr\nJednym z głównych celów utworzenia Unii Europejskiej było stworzenie możliwości bogacenia się. Ten cel ma również wymiar polityczny. Chodziło o to, by zająć ludzi zarabianiem pieniędzy, i w ten sposób oderwać ich od religii, rodziny, tradycji i państwa. John Keyns, angielski ekonomista, na ten temat powiedział: „Jak niegroźny staje się człowiek, kiedy umożliwi się mu pogoń za bogactwem” (Thomas Hugh, „Europa” Warszawa 1998). Według architektów UE, stan ten musi prowadzić do załamania, gdyż zniknie państwo, rodzina, religia, a zwycięży „rozumny porządek”, czyli zapanuje system oligarchiczny niewolniczy.\nJuż Engels określił to dobitniej: „Likwidacja niewoli feudalnej uczyniła zapłatę gotówkową jedyną spójną ludzkości. Własność zostaje przez to wyniesiona na tron i koniec końców, aby alienacja ta była zupełna, panem świata staje się pieniądz, ta wyalienowana, pusta abstrakcja wolności. Człowiek przestał być niewolnikiem człowieka, a stał się niewolnikiem rzeczy; stosunki ludzkie zostały całkowicie wywrócone na opak”. Według architektów UE, stan ten musi prowadzić do załamania, gdyż zniknie państwo, rodzina, religia, a zwycięży „rozumny porządek”.\nPlaton i społeczeństwo wegetatywne\nCelem takiego państwa jest dążenie do „doskonałości”, której rezultatem będzie zespolenie myśli wszystkich ludzi. Interpretując ten pogląd Platona, to pod pojęciem „zespolenie myśli wszystkich ludzi” należy rozumieć likwidację własności prywatnej, narodów i państw itp. Dążenie do „doskonałości” wymaga uwolnienie się od trosk materialnych, i w tym celu filozof proponuje ustrój komunistyczny. Ingerencja państwa jest ogromnie szeroka i obejmuje między innymi kwestie doboru par (eugenika), regulowanie liczby dzieci i socjalizację kobiet i dzieci.\nSpołeczeństwa zachodnie bezkrytycznie przyjęły model życia konsumpcyjno-wegetatywny. Do tego dochodzą zamachy terrorystyczne. Terroryzm nasila się w czasie, kiedy niszczy się stary porządek i zaprowadza nowy porządek świata. Pierwotne znaczenie terroryzmu oznaczało „rządy poprzez zastraszanie, sprawowane przez siły będące u władzy”. Celem jest nie tylko zastraszanie, ale przez wojnę z terroryzmem następuje kontrola i stopniowe ograniczanie wolności obywateli.\nCywilizacja zachodnio-europejska wchłania w siebie elementy kultury wschodniej (hinduizm, buddyzm, islam) oraz starożytnej Grecji. Tworzy się typ człowieka kosmopolitycznego, gdyż przestał być przywiązany do własnego państwa. Konsekwencją jest obojętność i bierność.\nJednak część społeczeństw zachodnich jest świadoma zachodzących zmian, a w szczególności katolicy.\nKiedy zalegalizowano związki homoseksualne, katolicy z Francji, Włoch i Hiszpanii demonstrowali sprzeciw, ale demonstracje nic nie dały. Rządy lewackie pozostały głuche. Dlaczego?\nBo w „Państwie” Platon żąda od filozofów gotowości i umiejętności otrząśnięcia się z wiary i czaru praw boskich i zejścia w wir spraw ludzkich, aby je kształtować nie według życiowych, społecznych i praktycznych zasad, norm, ale według poznanych przez niego norm wyższego rzędu. Rząd dla dobra państwa może okłamywać społeczeństwo, natomiast obywatele muszą mówić prawdę.\nWspomniany przez Adama Schaffa Sartre, a właściwie Jean-Paul Charles Aymard Sartre (1905-1980) był francuskim powieściopisarzem, dramaturgiem, eseistą i filozofem. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1964 (odmówił jej przyjęcia). Sartre był czołowym przedstawicielem egzystencjalizmu ateistycznego. Pod koniec życia odszedł od egzystencjalizmu i rozwinął własną wersję socjologii marksistowskiej. Związał się z lewicowymi ugrupowaniami, wierząc, że najlepszym wolnym wyborem, którego można dokonać, jest postulowanie wolności dla wszystkich. Był piewcą marksizmu. Jego ostatnim znaczącym dziełem filozoficznym jest napisana w 1960 roku „Critique de la raison dialectique”, w której starał się stworzyć syntezę egzystencjalizmu z marksizmem.\nSwe credo w sprawach seksu Sartre określił następująco: podróż, poligamia, szczerość. O jego życiu seksualnym: „Simone de Beauvoir i Jean-Paul Sartre. Życie seksualne egzystencjalistów” (http://wyborcza.pl/alehistoria/1,143604,17460007,Simone_de_Beauvoir_i_Jean_Paul_Sartre__Zycie_seksualne.html).\nZdjęcie tytułowe za Inter / wybór wg.pco\nTagi: buddyzm eliksir życia hippisi John F Kennedy konktrkultura narkotyki New Age Stanisław Bulza transcendencja wolność życie ludzkie\nAdam Kowalik: Jan Zamoyski – wódz, polityk, intelektualista


To nie jest obraz, Castellucci, wyd. Ha! Art - MOCAK\n» To nie jest obraz\nRomeo Castellucci i Societas Raffaello Sanzio\nRomeo Castellucci, reżyser, artysta sztuk wizualnych, laureat wielu nagród, w tym Złotego Lwa w Wenecji za dorobek twórczości w 2013 roku, należy do grona twórców definiujących współczesny teatr europejski. Ukończył malarstwo i scenografię na bolońskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1981 roku powołał – wraz z siostrą Claudią i przyszłą żoną Chiarą Guidi – grupę Socìetas Raffaello Sanzio, w ramach której reżyseruje do dziś, łącząc sztuki wizualne, teatr i performans.\nJego teatr to zarówno projekt estetyczny – próba stworzenia nowego języka poza harmonią i w wysiłku szukania pęknięć w mimetycznym pojęciu reprezentacji – jak i projekt etyczny – próba wyjścia poza znane nam z góry formy rzeczywistości, wzniesienia się poza przygodność zwykłej, codziennej skończoności. Książka Doroty Semenowicz To nie jest obraz z jednej strony przedstawia ten projekt, z drugiej jest próbą jego interpretacji. Jak pisze autorka: „Opisując teatr Romea Castellucciego, należy z jednej strony uchwycić napięcia myśli rozciągające się od ikony do ikonoklazmu, od symbolu do alegorii, od misterium do retoryki oraz opisać eksperymentalne pomysły inscenizacyjne. Z drugiej strony nie sposób zapomnieć o empatii, fali emocjonalnej, rozumianych jako zasada ożywiająca ten teatr. To ona decyduje o sile oddziaływania obrazu w twórczości włoskiego reżysera”.\nPierwsza, historyczno-analityczna, część książki zakreśla refleksję Societas Raffaello Sanzio o obrazie, kończy ją posłowie Valentiny Valentini, profesor Uniwersytetu Sapienza w Rzymie, na temat pracy nad głosem w poszczególnych spektaklach grupy. Drugą część stanowią rozmowy z twórcami Societas: Romeem i Claudią Castellucci, Chiarą Guidi oraz Gildą Biasini – producentką, która towarzyszy artystom od 1988 roku. Oddzielną część publikacji stanowią zdjęcia z wybranych spektakli w reżyserii Romea Castellucciego od Santa Sofii. Teatro Khmer (1986) po Sul concetto di volto nel Figlio di Dio (2010).\nTo tak jakby nic się nie wydarzyło\nRimini Protokoll. Na tropie codzienności\nMiriam Dreysse, Florian Malzacher


Museo de la Inmigracion (Buenos Aires, Argentyna) - opinie\nHotele w pobliżu Plaza de la Republica\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Museo de la Inmigracion\nAtrakcje w pobliżu obiektu Museo de la Inmigracion\nMuseo de la Inmigracion opinie, Buenos Aires\nNr 142 wśród 805 atrakcji w lokalizacji Buenos Aires\nAv. Antartida Argentina | Between National Directorate of Migrations and Buquebus, Buenos Aires C1104AGA, Argentyna\nJest to bardzo dobre muzeum do odwiedzenia tutaj. Możesz dowiedzieć się o imigracji do tego ogromnego kraju.\nJako dyrektor muzeum zawsze odwiedzam muzea. To muzeum było szczytem na mojej liście, ponieważ opowiada historię podobną do naszej na Lower East Side w Nowym Jorku. Personel był bardzo gościnny i kompetentny. Prezentacje były doskonałe.\n- ale trudno się tam dostać!\nMiło zobaczyć to miejsce i sobie wyobrazić, co się stało wtedy w tej samej lokalizacji. Wiele dokumentów o imigrantów, gustownie urządzone. Jedynym problemem jest to, że nie ma jak się tam dostać! znak nie ma nic, żeby zrozumieć, jak dotrzeć do budynku. . niewiarygodne!\nImponujące odbicie historii imigracyjnej kraju\nNie miałem pojęcia, czego się spodziewać, widząc, ale w innym miejscu, i muszę powiedzieć, że to było imponujące. Mają narracje, eksponaty audiowizualne, artefakty z czasów, gdy hotel przyjmował gości, i znajduje się w przestronnym obiekcie nad wodą. Jedynym minusem jest brak jakichkolwiek znaków lub materiałów...do czytania przetłumaczonych na inne języki (oczywiście język hiszpański jest językiem de facto). To utrudnia śledzenie, ale wyobrażam sobie, że mają ku temu dobry powód. Mają schludną kawiarnię z uroczą damą za ladą. Otwiera się późno w dzień (obecnie jest południe, ale czasy zimowe są różne). Szkoda, że nie widać tu więcej turystów. Jest to również niedźwiedź, więc możesz wziąć taksówkę, chyba że chcesz wędrować obok ciężarówek zmierzających do lub z doków i oddychać spalinami. Przejścia dla pieszych nie są zbyt funkcjonalne ani wtedy, gdy ma się do nich 18 kółek (jak to często bywa w tej części miasta).Więcej\nZobacz 441 hoteli w pobliżu.Zobacz 6 282 restauracje w pobliżu.Zobacz 1 962 atrakcje w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Museo de la Inmigracion.