Warszawa, dnia 29 sierpnia 2018 roku - PDF Free Download\nDownload "Warszawa, dnia 29 sierpnia 2018 roku"\n1 Warszawa, dnia 29 sierpnia 2018 roku Pracownicze Plany Kapitałowe Informacja o statusie prac nad projektem ustawy o PPK przyjętej przez Radę Ministrów w dniu 28 sierpnia 2018 roku oraz aktualne rekomendacje Status zaawansowania prac nad PPK W dniu 28 sierpnia 2018 roku Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o Pracowniczych Planach Kapitałowych (PPK). Projekt ten w najbliższym czasie zostanie skierowany do prac parlamentarnych. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że ustawa zostanie uchwalona jeszcze jesienią 2018 roku i wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2019 roku. Wejście w życie ustawy o PPK nie oznacza automatycznego powstania po stronie pracodawców obowiązku tworzenia PPK od daty wejścia w życie ustawy o PPK. W poszczególnych podmiotach obowiązek tworzenia PPK powstanie dopiero od 2019 lub 2020 roku w zależności od wielkości pracodawcy mierzonej liczbą pracowników. Kancelaria Prawa Pracy Wojewódka i Wspólnicy Sp. k. wraz z Instytutem Emerytalnym, jako wiodące podmioty specjalizujące się w tematyce zabezpieczenia emerytalnego, przedstawiają poniżej omówienie głównych zasad aktualnego projektu ustawy o PPK, co powinno dać pogląd na sprawę oraz pozwolić odpowiednio przygotować się do tego wyzwania. Aktualne rekomendacje Kancelarii 29 sierpnia 2018 roku Mając na względzie dostępną wiedzę i przyjmując założenie, że terminy uruchomienia PPK zawarte w projekcie ustawy o PPK przyjętym przez Radę Ministrów w dniu 28 sierpnia 2018 roku nie ulegną zmianie, przedstawiamy nasze aktualne rekomendacje. Założenie rezerwy w budżecie wynagrodzeń na rok 2019 w przypadku pracodawców zatrudniających co najmniej 250 osób założenie na 2019 rok rezerwy na koszty związane z wpłatami podstawowymi do PPK w wysokości 1,5% budżetu wynagrodzeń za ostatni kwartał 2019 roku (1,5% x 3 miesiące x miesięczny budżet wynagrodzeń). W przypadku mniejszych pracodawców brak jest konieczności zaplanowania środków na PPK w 2019 roku. Termin złożenia wniosku o rejestrację nowego PPE - dla pracodawców rozważających utworzenie Pracowniczego Programu Emerytalnego (PPE), jako alternatywy do PPK bez względu na wielkość pracodawcy, złożenie wniosku o rejestrację PPE do Komisji Nadzoru Finansowego do końca 2018 roku (co powinno pozwolić uruchomić PPE w terminie zwalniającym z obowiązku tworzenia PPK). Weryfikacja i ewentualna modyfikacja obecnie oferowanych rozwiązań - dla pracodawców prowadzących obecnie PPE o składce niższej niż 3,5% wynagrodzenia lub prowadzących pozaustawowe formy oszczędzania na dodatkową emeryturę modyfikacja warunków oferowanych świadczeń lub ich odpowiednie przekształcenie. Strona 1 z 5\n2 Główne założenia Pracowniczych Planów Kapitałowych Powszechność oraz formy PPK Planowane jest, aby PPK zostały wprowadzone jako obligatoryjny element pakietu świadczeń oferowanych przez wszystkie podmioty zatrudniające, docelowo bez względu na wielkość pracodawcy liczoną liczbą osób zatrudnionych. Każdy podmiot zatrudniający będzie zobowiązany do wyboru instytucji finansowej, która będzie zarządzała (oferowała) PPK prowadzonym przez dany podmiot. Projekt ustawy o PPK przewiduje, że podmiotami, które będą uprawnione do oferowania PPK, będą obok towarzystw funduszy inwestycyjnych, także powszechne oraz pracownicze towarzystwa emerytalne, a także zakłady ubezpieczeń na życie. Warunkiem możliwości oferowania produktu PPK przez instytucję finansową będzie umieszczenie danego podmiotu w tzw. ewidencji PPK, a oferta będzie dostępna na specjalnym portalu emerytalnym. Obligatoryjność utworzenia, możliwość rezygnacji z wpłat W założeniu PPK mają stać się rozwiązaniem powszechnym. Planowana jest konstrukcja obligatoryjnego tworzenia PPK przez poszczególne podmioty w terminach uzależnionych od wielkości podmiotu określoną liczbą pracowników oraz automatyczne zapisanie do PPK wszystkich osób zatrudnionych w danym podmiocie, będących w wieku do 55 lat (osoby starsze będą zapisywane na ich wniosek). Uczestnik będzie miał możliwość zrezygnowania z uczestnictwa w PPK (opting-out) z zastrzeżeniem automatycznego ponownego zapisu, dokonywanego automatycznie co cztery lata. Termin uruchomienia PPK Zgodnie z projektem ustawy przyjętym przez Radę Ministrów obowiązek tworzenia PPK zostanie rozłożony w czasie i uzależniony będzie od liczby osób zatrudnionych w danym podmiocie. Największe podmioty, zatrudniające (wedle stanu na dzień 31 grudnia 2018 rok) co najmniej 250 osób, będą zobowiązane tworzyć PPK już od 1 lipca 2019 roku. Później obowiązek ten obejmie podmioty zatrudniające mniejszą liczbę osób (np. pracodawcy zatrudniający od osób będą zobowiązani rozpocząć tworzenie PPK od 1 stycznia 2020 roku). Od 1 stycznia 2021 roku PPK będą rozszerzone na wszystkie podmioty zatrudniające oraz pracodawców z sektora finansów publicznych. W naszej opinii nie można wykluczyć, że powyższe terminy mogą ulec przesunięciu w czasie na etapie prac parlamentarnych, ale na dzień dzisiejszy należy je uznać za obowiązujące. Wpłaty Planowane jest, że do PPK wpłaty podstawowe będą obligatoryjnie dokonywać tak pracodawcy w wysokości 1,5% wynagrodzenia uczestnika, jak też osoby zatrudnione (podstawowa grupa to pracownicy) w wysokości 2,0% wynagrodzenia. Możliwe będzie również wpłacanie nieobligatoryjnych wpłat dodatkowych przez podmioty zatrudniające (do 2,5%) oraz same osoby zatrudnione (do 2% wynagrodzenia). Wysokość wpłaty dodatkowej pracodawcy może być uzależniona od stażu pracy w firmie. Planowane jest umożliwienie czasowego zawieszenia oszczędzania w PPK. Osoby zatrudnione, osiągające w danym miesiącu wynagrodzenie niższe niż 120% minimalnego wynagrodzenia, będą mogły dokonywać wpłaty podstawowej w wysokości 0,5% ich wynagrodzenia. Strona 2 z 5\n3 Zachęty finansowane ze środków publicznych Zostanie wdrożony system zachęt finansowych mających na celu wzmocnienie skłonności do oszczędzania. Będzie to wpłata powitalna w wysokości 250 zł, którą uczestnik otrzyma jednorazowo. Przewidziano również system zachęt do aktywnego oszczędzania i dłuższego pozostania w PPK w postaci tzw. dopłat rocznych w kwocie 240 zł, których otrzymanie będzie uzależnione od wpłacenia określonej kwoty do PPK w danym roku kalendarzowym. Wszystkie powyższe zachęty mają być finansowane z Funduszu Pracy. Limitowane koszty zarządzania Koszty zarządzania PPK będą ustawowo ograniczone. Zakłada się limitowanie kosztów zarządzania PPK na zbliżonym poziomie oraz zasadach porównywalnych z rozwiązaniami stosowanymi w przypadku Otwartych Funduszy Emerytalnych, to jest maksymalnie w wysokości do 0,6% wartości aktywów netto, w podziale na maksymalnie 0,5% opłaty za zarządzanie oraz 0,1% za wynik. Koszty ochrony ubezpieczeniowej w przypadku PPK w tej formie wliczane będą w powyższy limit. Zasady inwestycji PPK mają mieć charakter długoterminowy, a instytucja finansowa oferująca produkt PPK będzie musiała zapewnić możliwość lokowania środków gromadzonych w ramach PPK w co najmniej pięciu funduszach lub subfunduszach stosujących odmienne zasady polityki inwestycyjnej, które wraz z upływem czasu dostosowują się do profilu uczestników, tzw. fundusze zdefiniowanej daty. Każdy uczestnik będzie automatycznie przypisywany do danego funduszu w oparciu o datę urodzenia (PESEL). Uczestnik będzie mógł jednak samodzielnie zmienić fundusz zdefiniowanej daty. Prywatny charakter środków gromadzonych w ramach PPK Środki gromadzone w ramach PPK będą stanowiły prywatną własność uczestników PPK. Powyższe wynika tak z samej konstrukcji prawej instytucji PPK, jak też bezpośrednio z zapisanych w treści ustawy przepisów. O prywatnym charakterze gromadzenia środków w PPK przesądza też tzw. instytucja zwrotu to jest możliwość wycofania przez uczestnika wpłaconych przez niego środków z PPK przy jednoczesnym oddaniu większości kwot otrzymanych z zasileń publicznych oraz od pracodawcy. Wycofanie środków Wypłata środków z PPK będzie ograniczona wyłącznie do przypadków określonych w przepisach. Zasadą będzie wypłata po ukończeniu przez uczestnika 60 lat, gdzie 25% zgromadzonych środków będzie wypłaconych jednorazowo, a pozostałe 75% będzie wypłacane w co najmniej 120 ratach miesięcznych, chyba, że uczestnik złoży wniosek o wypłatę w mniejszej liczbie rat (w takim przypadku wypłaty będą opodatkowane zryczałtowanym podatkiem PIT). Przewidywane są również inne opcje wypłaty, takie jak świadczenie małżeńskie, wypłata do 100% środków na własne cele mieszkaniowe oraz wypłata 25% środków w przypadku poważnego zachorowania uczestnika, jego małżonka lub dziecka. Możliwe będzie również przenoszenie środków w ramach systemu PPK w postaci dokonywania tzw. wypłat transferowych. Strona 3 z 5\n4 Rola reprezentacji pracowników (związków zawodowych) PPK będą obligatoryjnym świadczeniem finansowanym przez pracodawcę oraz pracowników. Wprowadzono zasadę obligatoryjnego udziału reprezentacji pracowników w wyborze instytucji finansowej zarządzającej PPK. Zgodnie z projektem wybór instytucji finansowej powinien być dokonany przez podmiot zatrudniający w porozumieniu z działającą u niego organizacją związkową, a w razie jej braku w porozumieniu z reprezentacją osób zatrudnionych. Jeśli jednak strony nie osiągną porozumienia w określonym terminie, to decyzję o wyborze instytucji finansowej podejmie samodzielnie pracodawca. Nowe obowiązki ciążące na pracodawcach W związku z wprowadzeniem PPK na pracodawców zostaną nałożone nowe obowiązki administracyjne oraz komunikacyjne, w tym: obowiązek terminowego i prawidłowego naliczenia oraz przekazania wpłat do PPK do właściwego podmiotu zarządzającego, obowiązek opiekowania się dokumentacją PPK, obowiązek pilnowania terminu ponownego podjęcia wpłat za danego uczestnika do PPK oraz obowiązek terminowego przekazywania uczestnikom, podmiotowi zarządzającemu oraz organom nadzorczym nad PPK określonych informacji związanych z prowadzonym PPK. Nadzór nad PPK Nadzór nad PPK będzie prowadzony przede wszystkim przez Komisję Nadzoru Finansowego, do której raportować będą musiały podmioty zarządzające PPK. Ponadto, określone uprawnienia nadzorcze zostaną przyznane Polskiemu Funduszowi Rozwoju oraz Państwowej Inspekcji Pracy. Zwolnienie z obowiązku prowadzenia PPK Głównym wyłączeniem z obowiązku tworzenia PPK będzie prowadzenie przez pracodawcę Pracowniczego Programu Emerytalnego, zgodnego z ustawą o pracowniczych programach emerytalnych. Wyłączenie to będzie możliwe pod warunkiem, że składka podstawowa opłacana przez pracodawcę w ramach tego PPE będzie wynosiła co najmniej 3,5%, a do danego PPE przystąpić może co najmniej 25% osób zatrudnionych. Założenie PPE po zawarciu umowy o zarządzanie PPK będzie możliwe, ale będzie zwalniało pracodawcę z obowiązku finansowania PPK tylko w ograniczonym zakresie. Planowane jest zwolnienie z obowiązku tworzenia PPK tzw. mikroprzedsiębiorców, tj. podmiotów zatrudniających do 10 osób oraz podmiotów zatrudniających nieprowadzące działalności gospodarczej. Brak zwolnienia z obowiązku tworzenia PPK Nie będą zwalniały z obowiązku tworzenia oraz prowadzenia PPK wszelkie obecnie funkcjonujące na rynku rozwiązania hybrydowe, np. Emerytalne Plany Oszczędnościowe, Plany Systematycznego Oszczędzania, Ubezpieczeniowe Fundusze Kapitałowe, bez względu na formę oraz fakt zwolnienia ze składek wpłacanych do tych form z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Także PPE założone po zawarciu umowy o zarządzanie PPK nie będzie zwalniało z obowiązku posiadania umowy o zarządzanie PPK. Strona 4 z 5\n5 Dalsze działania oraz rekomendacje Kancelarii Powyżej omówiono jedynie niektóre aspekty projektowanych PPK. Tak jak wskazano powyżej, obecnie projekt ustawy o PPK po jego przyjęciu przez Radę Ministrów ma zostać skierowany do prac parlamentarnych. Zgodnie z projektem ustawy o PPK ma ona wejść w życie w zasadniczej części z dniem 1 stycznia 2019 roku. Rekomendacje Kancelarii Kancelaria na bieżąco monitoruje postęp prac legislacyjnych i w przypadku kolejnych działań przekaże dalsze informacje. Rekomendacją Kancelarii jest podjęcie przez pracodawców w najbliższych tygodniach decyzji oraz działań przygotowawczych na okoliczność wejścia w życie ustawy o PPK, w tym w szczególności rozważenie możliwości i zasadności tworzenia PPE oraz weryfikację obecnie funkcjonujących w danym podmiocie rozwiązań emerytalnych oraz ubezpieczeniowych. Kancelaria pozostaje do Państwa dyspozycji w obszarze tworzenia świadczeń emerytalnych. Pozwolimy sobie również przekazywać na bieżąco dalsze informacje w powyższym zakresie. Aktualne informacje o PPK, w tym aktualny projekt ustawy o PPK można znaleźć na stronach internetowych: oraz radca prawny dr Marcin Wojewódka wspólnik zarządzający radca prawny Adrian Prusik lider działu produktów emerytalnych Strona 5 z 5\nPracownicze Plany Kapitałowe. Podręcznik dla pracodawcy\nPracownicze Plany Kapitałowe Podręcznik dla pracodawcy Pracownicze Plany Kapitałowe Autorzy: Instytut Emerytalny dr Antoni Kolek dr Marcin Wojewódka Nationale-Nederlanden Powszechne Towarzystwo Emerytalne


Żegnamy Bożego człowieka\nPodczas ostatniego Zjazdu Gnieźnieńskiego abp. Jeremiasz mieszkał w naszym biskupim domu. Wiele razy widziałem go w kaplicy i takim go zapamiętam – zatopionego w modlitwie, cierpliwie niosącego krzyż bólu i cierpienia – mówi Prymas Polski.\nZmartwychwstać z Chrystusem\n„Zmartwychwstanie Jezusa jest po to, abyśmy zmartwychwstali. Wszystkim, którzy jeszcze w to wątpią, którzy mówią, że taki czy inny kamień nad grobem wciąż jest zbyt ciężki, pragnę dziś z głębi serca powiedzieć: uwierzcie w zmartwychwstanie! Uwierzcie Zmartwychwstałemu! Nie lękajcie się!…\nOstatnie słowo ma Bóg\nTo jest noc przedziwnej łaskawości i dobroci Boga. Noc miłości i życia, bo zgładzona wina, odpuszczony grzech, rodzi w sercu wdzięczność i daje nadzieję. Świat jest spragniony nadziei, choć często się na nią zamyka i ją odrzuca. Polska i Polacy…\nPragniemy nieść pokój do zwaśnionych i pokłóconych, nieść pojednanie i przebaczenie tym, którzy go tak bardzo pragną i oczekują. Nieść nadzieję i radość zmartwychwstania wszystkim chorym i cierpiącym, wszystkim, którzy źle się mają, którzy przeżywają różne trudności.\nWielki Piątek to jedyny dzień, kiedy w kościołach nie jest sprawowana Msza święta. To dzień ciszy i dzień Krzyża, którego adoracja stanowi centralną część sprawowanej tego dnia Liturgii Męki Pańskiej.\nMiłość Boga na kolanach\nAbp Wojciech Polak przewodniczył w Wielki Czwartek wieczorem w katedrze gnieźnieńskiej Mszy św. Wieczerzy Pańskiej, będącej pamiątką ustanowienia Eucharystii. „Dziś objawia nam się miłość Boga, która zdolna jest na kolanach podejść do człowieka, by go zdobyć, by go zbawić” –…\nPrymas Polski do kapłanów: „Właśnie my, duchowni, musimy się okazać taką otwartością i gotowością, które zdolne są budować a nie niszczyć, jednoczyć a nie przyczyniać się do jeszcze głębszych rozdarć i podziałów”.\nTriduum Sacrum – kalendarium\nKalendarium posług Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka na Wielki Czwartek, Wielki Piątek, Wielką Sobotę i Niedzielę Wielkanocną 2017.\nDzwony dla kościoła franciszkanów\nAbp Wojciech Polak poświęcił 10 kwietnia nowe dzwony w kościele franciszkanów w Gnieźnie. Jak mówił, ich dźwięk przypomina nam o istniejącej pośród ludzkiego życia Bożej rzeczywistości. Przypomina, że Bóg jest i czeka.\n„Pod Krzyżem jesteśmy umocnieni łaską, darem, mocą Ducha, którego daje nam Chrystus. Umierając przekazał nam bowiem moc, która przywraca nas Bogu” – mówił abp Wojciech Polak podczas liturgii Niedzieli Męki Pańskiej w Kruszwicy.\n600-lecie prymasostwa – PROGRAM\nW dniach 22-23 kwietnia odbędą się w Gnieźnie uroczystości inauguracyjne 600-lecia prymasostwa w Polsce, połączone z dorocznymi obchodami ku czci św. Wojciecha – patrona Gniezna i Polski.\nPrymas z młodymi…\n… podczas szóstej odsłony rekolekcji „Ogień dla nas i całego świata” w sanktuarium w Łagiewnikach. Spotkanie odbyło się 8 kwietnia, w wigilię Niedzieli Palmowej, będącej też Światowym Dniem Młodzieży w wymiarze diecezjalnym.\nGnieźnieńska Droga Krzyżowa\n„Chrystus obejmując krzyż, obejmuje każdą i każdego z nas, by nam powiedzieć, że jest miłość większa niż śmierć, grzech, strach i nienawiść” – mówił abp Wojciech Polak na zakończenie Drogi Krzyżowej, która w piątkowy wieczór 7 kwietnia przeszła ulicami miasta…\n„Homage to requiem”\nW Miejskim Ośrodku Kultury w Gnieźnie oglądać można wystawę „Homage to requiem”, zorganizowaną w ramach obchodów 600-lecia prymasostwa w Polsce. Wernisaż odbył się 6 kwietnia z udziałem abp. Wojciecha Polaka.


12 gru 2019 08:34\nFirma Siegwerk, jeden z czołowych globalnych dostawców farb do druku opakowań i etykiet, uruchomił nową i całkowicie zautomatyzowaną fabrykę farb w swej głównej siedzibie w Siegburgu. Tym samym nowe Blending Center (Centrum Mieszalnicze) stało się największym kompletnie zautomatyzowanym zakładem produkcji farb w Europie.\n„Uruchomienie tej fabryki to dla nas bezprecedensowy krok milowy. To kluczowy element naszej globalnej sieci produkcyjnej” - podkreślał w swej przemowie Herbert Forker, dyrektor generalny firmy Siegwerk. Nowe Centrum Mieszalnicze wyposażone w najnowocześniejsze rozwiązania technologiczne stanowi przykład zintegrowanego Przemysłu 4.0. „Kwestie cyfryzacji i automatyzacji odgrywają kluczową rolę. Musimy rozpatrywać na różnych szczeblach, jakie możliwości realizować,w którym kierunku się rozwijać i w co inwestować. Nowy system jest jedną z odpowiedzi na te pytania” - kontynuował Forker. Obecnie w nowej fabryce odbywają się testy produkcyjne i już wkrótce rozpocznie ona działalność w pełnym wymiarze.\nNowe Centrum spełnia wszystkie obowiązujące aktualnie regulacje prawne i gwarantuje najwyższą, niezmienną jakość dzięki stosowaniu niezawodnych, zestandaryzowanych procesów, pewność dostaw oraz większą wydajność produkcyjną. W porównaniu z poprzednio stosowanymi procesami produkcji nowe są jeszcze bardziej wydajne i przejrzyste, wyraźnie zwiększając produktywność zakładu. Co więcej, nowa fabryka zapewnia bezpieczniejszą i czystszą produkcję oraz wspiera działania firmy Siegwerk na rzecz zrównoważonego rozwoju.\nFirma przez lata wybudowała rozległą, globalną sieć produkcji i obsługi klientów, dostarczającą klientom farby i lakiery o najwyższej jakości. Obecnie składa się na nią 16 fabryk produkujących farby, Centra Doskonałości oraz 50 zakładów mieszania i dozowania farb (zwanych również Centrami Mieszalniczymi), w których farby są dopasowywane do indywidualnych potrzeb klientów. „Nowy zakład automatyzuje naszą produkcję farb, co ułatwi nam zaspokojenie rosnących potrzeb klientów, którzy oczekują powtarzalności i najwyższej jakości” - podsumował Forker.\nprodukcja opakowań cyfrowy druk etykiet druk na tekstyliach maszyna hybrydowa druk 3D druk cyfrowy maszyna fleksograficzna farby drukarskie druk inkjetowy druk offsetowy druk etykiet koronawirus hot-stamping drukarnia internetowa zrównoważony rozwój druk fleksograficzny ploter tnący druk wielkoformatowy druk atramentowy produkcja etykiet


Skarby na Zamku | Pismo Folkowe\nSkarby na Zamku\nJak powstały zbiory sztuki ludowej na Zamku Lubelskim? I dlaczego właśnie tu?\nPierwsze zabytki z dziedziny etnografii były gromadzone już na początku XX w., jeszcze przed powstaniem muzeum, które powołano w 1906 r. W 1901 r. odbyły się w Lublinie dwie wielkie wystawy: Wystawa Przemysłowo-Rolnicza i Wystawa Sztuki Starożytności. Na pierwszej kolekcjonerzy – głównie właściciele ziemscy z okolic Lublina pokazywali swoje zbiory. Często były to makiety chat, pająki, wycinanki, elementy strojów ludowych, które zbierali jako ciekawostki, ale też pojawiały się osoby, które przedstawiano jako „dziwy natury”. Był karzeł Omietek, który miał ok. 1,3 m, ale był i olbrzym Walenty Szczepanek, który mierzył ponad 2 m. Obaj byli włościanami ze wsi Gorajec, więc na wystawie wystąpili ubrani w stroje ludowe charakterystyczne dla terenu powiatu zamojskiego. Pomysłodawcą obu wystaw był Hieronim Łopaciński (1860-1906), profesor filologii klasycznej i bibliofil, a także regionalista i ludoznawca lubelski. To on namówił kolekcjonerów i wystawców do podarowania części z wystawianych okazów i zabytków, nie tylko etnograficznych, na poczet mającego powstać muzeum; część zakupił od nich Komitet Organizacyjny. Opiekę nad tymi zbiorami sprawowały trzy organizacje społeczne: Towarzystwo Higieniczne, Towarzystwo Krajoznawcze i Lubelskie Towarzystwo Rolnicze. Oczywiście, zawierucha II wojny światowej uszczupliła znacznie kolekcję, bo mamy w księgach zapisy o znacznie większych darowiznach niż te, które można obecnie zobaczyć.\nKto odegrał najważniejszą rolę w początkach tworzenia kolekcji?\nWśród wielu ofiarodawców znaczącą postacią był właściciel ziemski Jan Brandt ze Smorynia. Podarował on Muzeum Lubelskiemu wiele cennych rzeczy z powiatów lubelskiego, lubartowskiego, janowskiego, krasnostawskiego, zamojskiego, biłgorajskiego i hrubieszowskiego. Druga część jego kolekcji, obejmująca m.in. stroje, na mocy testamentu trafiła do Muzeum Etnograficznego w Krakowie. Poza zbiorem gorsetów tarnogrodzkich z XVII i XVIII w. pozyskaliśmy modele wiejskich zabudowań, eksponaty z zakresu plastyki obrzędowej, m.in. pisanki, modne wtedy fotografie typów ludowych i bogaty materiał opisowy dotyczący obrzędów rodzinnych, strojów, pieśni i podań ludowych. Oczywiście, wiele z tych rzeczy nie przetrwało do dziś. Oprócz strojów zachował się podarowany na początku XX w. zbiór pisanek. Z ok. tysiąca zostało czterysta pięćdziesiąt. Niestety, są rzadko prezentowane. Nie chodzi o to, że ktoś może je uszkodzić – same z siebie po prostu kruszeją i pękają.\nIle z eksponatów straciliśmy w wyniku wojny?\nTrudno powiedzieć. Na pewno do 1939 r., czyli przez ponad trzydzieści lat istnienia muzeum, 70% zbiorów etnograficznych nie posiadało metryczek. Z tego powodu nie można wiele powiedzieć o większości eksponatów. Często domyślamy się, skąd jakaś rzecz pochodzi i do czego mogła służyć. Tak wyglądało przedwojenne zbieractwo. Po prostu zbierano to, co się komu podobało. Nie chodziło wówczas o historię przedmiotu, jego pochodzenie i funkcję. Wiadomo, że kolekcjoner pamiętał, skąd pozyskał eksponat. Niestety, nie miał w zwyczaju zapisywania tych informacji. Od lat powojennych prowadzona jest systematyczna dokumentacja dla każdego eksponatu. Wszystkie przedmioty mają kartę opisową. Są odnotowane w kilku różnych miejscach (m.in. księgach, elektronicznym inwentarzu), żeby nic nie umknęło, a wiedza na ich temat została dla potomnych.\nJaka część zbiorów jest prezentowana na wystawie?\nNa wystawie stałej prezentujemy 5% zbiorów, czyli ok. 800 eksponatów. Podstawową misją muzeów jest gromadzenie zabytków i ich przechowywanie w warunkach zapewniających im zachowanie i bezpieczeństwo oraz udostępnianie ich do badań naukowych. Cel wystawienniczy jest na piątym miejscu. Wybrańcy, którzy doświadczają przejścia przez drzwi magazynowe, robią wielkie „Wow!”, bo dopiero wtedy widać ogrom tych wszystkich zbiorów. W licznych szafach i skrzyniach poukładane są stroje, na regałach stoją setki rzeźb i ceramiki, u sufitu zabezpieczone przed kurzem wiszą pająki i rózgi weselne. W komodach schowane są pisanki i biżuteria. Jest tu 1230 rzeźb drewnianych i glinianych, 130 makatek, 295 obrazów, 2300 elementów strojów, 1030 tkanin, 1760 papierowych, misternych wycinanek, 2570 naczyń garncarskich, 100 krzyży żelaznych kowalskiej roboty, 155 przedmiotów plecionych, 750 narzędzi rzemieślniczych, 435 zabawek z różnych materiałów i wiele innych eksponatów. Wiadomo, że na wystawie przedmioty są odpowiednio wyeksponowane – tak, żeby każdy można było dokładnie obejrzeć z różnych stron. W magazynie jest wszystko inaczej pogrupowane. Przestrzeni niestety się nie da powiększyć. Na dodatek niektóre eksponaty mają swoje własne wymogi. Muszą być przechowywane w odpowiednich temperaturach, opakowaniach, żeby jak najdłużej przetrwały. Oczywiście, wszystkie przedmioty są sfotografowane i dokładnie opisane, ale nic nie zastąpi oryginału.\nCzy jest szansa, żeby je kiedyś zaprezentować?\nTak, staramy się eksponować ciekawe obiekty ze zbiorów na wystawach czasowych, nie tylko w Muzeum Lubelskim, ale także w Polsce i za granicą. Wiele przedmiotów wymaga skomplikowanych zabiegów konserwatorskich, więc z tego względu nie są prezentowane. Przed powstaniem lubelskiego skansenu wszystkie rzeczy z tzw. etnografii trafiały na zamek. Od lat 60. XX w. kolekcja etnograficzna Muzeum skupiła się głównie na zbieraniu sztuki ludowej. Nie były już zbierane pługi, radła, kowadła itp. Tę rolę przejęło Muzeum Wsi Lubelskiej. Mamy w magazynach dużo rzeczy wielkogabarytowych, a bardzo rzadko „wychodzą” z niego ze względu na brak przestrzeni do ich prezentacji. Nie chcemy też robić „konkurencji” skansenowi, który posiada już swą bogatą tego typu kolekcję. Ponieważ brakuje im przestrzeni do prezentowania sztuki, odpowiednich warunków, więc u nas jest prezentowana ta kategoria obiektów. Wzajemnie się uzupełniamy.\nA Pani ulubiony eksponat?\nOd pierwszych dni mej pracy w Muzeum, kiedy uczestniczyłam w montażu wystawy-galerii ludowej rzeźby i malarstwa z XIX i XX w., ulubionym obiektem stał się obraz Matka Boska Kazańska. Po kilku latach, także przy montażu wystawy, tym razem o zabawce ludowej, sympatię mą wzbudziły dwie figurki grzechotek. Choć wśród wszystkich obiektów, począwszy od drewnianych guzików o wielkości 2 cm, które były przyszywane np. do męskich spodni po dwumetrowe czółno, na pewno znalazłoby się coś jeszcze.\nCzy jest w planach rozbudowa?\nNiestety, zamek, jako budynek zabytkowy, nie może być rozbudowany, więc staramy się odpowiednio zagospodarować przestrzeń, powiększając ją o nowy sprzęt do magazynowania, dzięki któremu nasze eksponaty będą przechowywane zgodnie z nowoczesnymi standardami. W planach jest kolejny remont Muzeum. Zyskamy wówczas powierzchnię wystawienniczą, której nam brakuje. Pozwoli to zaprezentować wszystkie ciekawe obiekty, a w magazynach zrobić miejsce na kolejne nabytki.\nJaki jest najcenniejszy eksponat w kolekcji lubelskiej? Coś, czego nie mają inne muzea albo coś wyjątkowo wiekowego?\nNa pewno będzie to część kolekcji gorsetów tarnogrodzkich Jana Brandta. Jest też XV-wieczna forma do robienia opłatków oraz laska sołtysia z 1780 r. Ciekawe są niektóre przykłady rzeźby drewnianej, bo mają już ryty doskonalszego rzemiosła niż zwykłe rzeźbienie świątków. Mimo że to są XIX-wieczne okazy, ich twórcy są znani z imienia i nazwiska. Tak, jak byli obwoźni handlarze obrazów, tak i świątkarze się przemieszczali, wykonując na zlecenie ludności danej miejscowości świątki do kapliczek czy do domowych ołtarzyków. Niezwykłe jest to, że część z nich jest podpisana, więc możemy zorientować się, gdzie dany twórca tworzył, w których latach gdzie przebywał. Większość niestety jest anonimowa, przynajmniej z XIX w.\nCzy kolekcja sztuki ludowej się powiększa? Czy zbierają Państwo nowe eksponaty, czy to już jest domena skansenu?\nJak wszyscy borykamy się z finansami. Ostatnio bazujemy na darowiznach i faktycznie były przypadki, że ktoś zmarł i zostawił małą kolekcję rzeźby ludowej. W ostatnich latach dwie dość dobrze opisane, znaczące kolekcje wzbogaciły zbiory etnograficzne.\nCzy na podstawie tych zbiorów można powiedzieć, czym różni się Lubelszczyzna od innych regionów? Co możemy znaleźć u nas, czego nie ma gdzie indziej?\nNa pewno jest inny sposób zdobienia i malowania. Wycinanka łowicka jest kolorowa, innego typu są przedstawienia. Wycinanka lubelska miała inną formę i inny zasób ornamentów. Stroje się różniły. Wiadomo, że pasiaki łowickie będą zupełnie inne niż podlaskie. Ktoś, kto się tym nie zajmuje, widzi po prostu strój ludowy. Tak samo będzie z rzeźbą, ceramiką. Formy garncarskie, ornamentyka, sposób polewania czy nawet kolory będą się różniły nawet na terenie Lubelszczyzny, gdzie przed II wojną światową było ok. 100 ośrodków garncarstwa. Zostało już niewiele czynnych, ale nadal się one jeszcze różnią. Inny rodzaj gliny na danym terenie będzie powodował to, że wypalony garnek będzie miał inną strukturę – bardziej ziarnistą lub bardziej gładką. Inny sposób malowania, inne związki zawarte w tej glinie będą wpływały na kolor całego wyrobu. To też rodzaj odróżnienia.\nNa koniec zapytam o instrumenty i muzykę.\nInstrumenty są prezentowane na wystawie. Niestety, jest ich bardzo niewiele w zbiorach muzeum. Można powiedzieć, że wszystkie są udostępnione zainteresowanym. Jest ich nie więcej niż 15 sztuk. Większość pochodzi z ostatnich 50 lat. Były wykonane w okolicach Rzeszowa na Podkarpaciu. Zbiór stanowi 6 egzemplarzy skrzypiec. Jedne są ciekawe, ponieważ zakończenie główki przedstawia głowę człowieka. Przechowywane były bez strun i nie zdecydowaliśmy się przy eksponowaniu na wystawie ich montować, ponieważ baliśmy się, że drewno jest tak kruche, iż po prostu się połamie. Pozostałe są w całkiem dobrym stanie. Mamy dwa przykłady liry dziadowskiej. Są ciekawe; kilku badaczy było u nas i z zainteresowaniem mierzyło je, rysowało do dalszych, wnikliwszych badań. Jest kilka przykładów ligawek, fletów i cymbałów. I katarynka, ale ona nie jest takim do końca ludowym instrumentem, tylko z pogranicza miejsko-wiejskiego. Ostatni nabytek to prawdopodobnie „składak” – harmonia pedałowa złożona z kilku innych egzemplarzy.


Średnia ocena: 4.8 Głosów: 18\nZaloguj się, aby ocenić87\nAdelajdo→Zdaniem mym no... świetny tekst. Niby smutny, ale nie całkiem. I tak jakby... ciepło ładnie napisany.\nNo i początek jak trzeba. Tylko scenariusz do filmu napisać. Pozdrawiam:)? ? ? ? ?\nDziękuję DD. Do scenariusza to za mała jestem ;D\nTrening Wyobraźni\t24.10.2019\nWzruszające opowiadanie, takie baśniowe, pomimo nutki smutku, zakończenie pozytywne i tak "nie spuszczać z siebie wzroku" najważniejsze :) pozdrawiam Adelajdo\nDziękuję kala :) Musiałam przetrzeć oczy, bo wchodzę na konto, a tu tyle komentarzy :3 Miło.\n"Będąc, z drugim człowiekiem trzeba nosić jego smutki i radości w jednej kieszeni"\nRany, jakie to cudne!\nBo miłość wszystko zwycięży!\nDziękuje Aisak :)\nBożena Joanna\t24.10.2019\nStworzyłaś piękny bajkowy klimat. Przyjemna lektura! Serdecznie pozdrawiam!\nAga jednostrzały\t24.10.2019\nNa początek zdania - perełki:\n""Będąc, z drugim człowiekiem trzeba nosić jego smutki i radości w jednej kieszeni""\n"Ciemność karmiła się okruchami goryczy, które obydwoje rozrzucali po kątach ciasnego pokoiku."\n"Ludzie stąpają po twardej ziemi, duchy tylko muskają ją palcami nóg."\nBardzo ładnie skomponowane opowiadanie. Podobało mi się.\nDziękuję Aga :) Fajnie, że jakieś perełki jednak są.\n,,matka bowiem powoli traciła zmysły, a północne wiatry odrywały jej duszę od rzeczywistego świata. Ludzie stąpają po twardej ziemi, duchy tylko muskają ją palcami nóg." - wspaniale, jakby sam Lovecraft, przeczytalam ostatnio zbior jego opowiadan.\nOraz ksiazke naszego, polskiego autora o tytule ,,Inkub", opowiadającą o mrocznych wydarzeniach w zaklętej wiosce, baaardzo wiec wplywa na mnie klimat takich historii, ostatnio karmie sie nimi, sa jak wazki z innego swiata, na chwile na ich skrzydelkach opuszczam ten.\nTak jest I z Twoją opowiescią, w ktorej gesty nastroj przeszywa I porywa.\nDziękuję Lamb, miło Cię widzieć. Co do Lovecrafta, to pewnikiem mu do pięt nie dorastam, nie czytałam jego utworów, niestety. Jednak nie powiem, miłe porównanie. Inkuba też nie czytałam, ale zapamiętam :) Może kiedyś.\nPrzyjdę jutro. :-)\nDoskonałe połączenie świata rzeczywistego z baśniowym. Przepięknie opakowałaś miłość matczyną w codzienność. Pąsowy krzak był ponad wszystkim w jej sercu. Umierając pozostawiła w testamencie opiekę nad synem.\nChłód ich miłości był ocieplony miłością do Pasowego Rycerzyka. Pięknie opisujesz i nie uwodzisz słowem ani frazą, ty się tym bawisz z czytelnikiem. Stworzyłaś uroczy kolaż bajkowego obrazu.\nLudzie stąpają po twardej ziemi, duchy tylko muskają ją palcami nóg... cudne odzwierciedlenie ludzkiej wiary i siły.\nWow, piękny komentarz pasjo. Zawsze zachwycają mnie Twoje komentarze odnośnie moich i czyichś tekstów. Są takie pełne i przemyślane.\nKońcówka mnie nie przekonała\nOpowiadanie ogólnie fajne, ale finish odebrał trochę potencjału\nPssst... mnie też nie przekonała ;) Ale bardziej niż często mam ochotę szybko wyjść ze świata, który jakoś tam próbuję stworzyć. Ale bardzo miło widzieć nową twarz pod moim tworem :)\nTak sobie myślę, że w istocie klimat bardzo ładnie się budował, szczególnie na początku, i było kilka perełek, o których już inni wspomnieli i które też bardzo doceniam, bo świetnie wpasowują się w opowieść. Ale przynosi mi to wniosek podobny do Kapelusznika - zakończenie trochę mi nie współgra, jakby nie do końca wynikało z całości. Może nie zdążyłam wystarczająco poznać bohaterów lub wczuć się w opowieść, by w nie uwierzyć, a może miałam po prostu inne oczekiwania. Co by to nie było jednak, przyznaję, że styl masz bardzo przyjemny, no i te smaczki metaforyczne i poetyckie - dodatkowo uprzyjemniają lekturę. Pozdrawiam. ;)\nJak to mawiają żarło, żarło i zdechło ;D Ale i tak na plusik, że kompletnie nie odrzuciło i w ogóle. Bardzo miła wizyta, może następnym razem nie zawiodę.\nWyhaczyłam dwa powtórzenia:\n„Podciął gardło ostatniej kozie, jaką posiadali. Zwierzę padło bezwładnie na liście w kolorze zgniłej żółci, prostokątne źrenice rozszerzyły się ostatni raz” – ostatniej/ostatni\n„W tej dolinie nawet powroty doprowadzały do obłędu. Jednak zahartowany mężczyzna brnął do przodu niczym bizon w zamieci. Ludzie z doliny nie znali wytchnienia” – dolinie/doliny\nJak baśniowo się zrobiło, tak słodko-kwaśno, jest i smutek i jakieś takie ciepło. Pod koniec widać, że cwałowałaś do zamknięcia tej historii ;) mimo to całość ok. Masz duszę poety i to bardzo wzbogaca Twoją prozę.\nPodobało mi się, jakoś tak cieplej na serduchu.\nAch te powtórzenia, jak przędziorki ciężko wytępić. Ale dzięki za wskazanie ;D\nChciałam chociaż odrobinę tej baśni "liznąć". Czy się udało, to niech osądzą inni. Końcówka się spierniczyła, miałam pomysł na początek, a później nie wiedziałam za bardzo co z tymi bohaterami zrobić. Odwieczny dylemat, uśmiercić czy dać żyć. Nie potrafię jeszcze płynnie przejść od początku do końca.\nDzięki bardzo, miło Cię widzieć.\nŁadnie, baśniowo. Początek kojarzy mi się z moimi Leszczynowymi ludźmi, a że lubię tamten tekst to tutaj tym bardziej się odnalazłam. Fajnie, że tworzysz!\nOoo kogo ja widzę :D Naprawdę cieszy Twoja obecność. Sam fakt, że przeczytałaś. Twoi Leszczynowi ludzie, to cacuszko, gdzie mi do nich. Tworzę, przynajmniej próbuję i mam nadzieję, że Ty również wrócisz z podwójną siłą :)\nAdelajda może kiedyś :)\nKilka zdań perełek, które ktoś już wyżej przytoczył.\nWydaje mi się jednak, że warto poświęcić więcej uwagi chwili, kiedy krzak róży zamienił się z powrotem w chłopca. Bo jest bardzo ważna, a umknęła...\nDziękuję jesień. Myślę, że tekst mógłby być dopracowany o wiele bardziej, no ale tym razem nie wyszło tak jak chciałam.\nOjej, bardzo piękne są fragmenty, szczególnie jeden. Tak się powoli zanurzałłam w historię i... nagle (dla mnie za szybko) się skończyła. Budowałas nastrój, rozwijałaś a potem nagle ciach. Dla mnie to zakonczenie jest takie proporcjonalnie za krótkkie, za szybko.\nJamCi wiem, nie zaprzeczam (: Ale fajnie, że początek przynajmniej w porządku.\nAdelajda Dla mnie wszystko było super, tylko zakończenie udziabane siekierą :-)\nAdelajda to się nie godzi tak postępować z tak dobrym tekstem :-)\nJamCi żarło, żarło i zdechło, jak to mawiała moja nauczycielka :D\nAdelajda można trochę podpaść :-)\nJak podpadłam, to przepraszam, nic celowo :) To nie tak, że ja się nie staram, mi po prostu pisanie prozy nie przychodzi tak łatwo.\nAdelajda podpaść znaczy nakarmić zakonczenie ;-) może urośnie :-)\nHaha okej ;D Dzisiaj będę robić naleśniki, to może go podtuczę, nie no żartuje. Śmieszne nieporozumienie.\nKurde aż mi się jakaś łeska gdzieś pokazała. Fajny tekst. Ciekawy i rzeczywiście pokazuje coś ala baśń albo fantasy! To takie połączenie świata rzeczywistego z fantastyką. Podobało mi się ! 5\nDziękuję Ozar. Miło, że się podobało :)\nTo generalnie coś bardzo dobrego mimo że dla mnie klaustrofobiczny klimat, i nie wiem dlaczego, ale ten tekst jest dla mnie trudny. Nie z powodu niezrozumiałości, ale czegoś innego, sam nie wiem\nDzięki jagodolasie za przeczytanie i sama się zastanawiam dlaczego klaustrofobiczny, jak coś negatywnego, to również bez krępacji, z chęcią posłucham, bo żeś mnie zaintrygował.\nAdelajda, nic negatywnego, wręcz przeciwnie. Nie wiem, wyobraziłem sobie to mieszkanko i ten duszny panujący tam klimat. No i sam krzak róży, będący chłopcem, czułem jakąś niemoc i bezradność. I jeszcze ta atmosfera chłodu między rodzicami. "...w cieniu małej tragedii". Chciałoby się wyjść jak ten ojciec, który nie chciał słyszeć cierpień żony. W tym pięknie jakaś groza\nPiękna baśń. Słodko-gorzka zupełnie jak życie.\nWyjaśnienie historii bardzo ładne. Nie ma nic silniejszego, niż miłość.\nDziękuję kropeczko :-)\nPoczątek bardzo mi się podobał, później baśń równie dobrze się rozwijała no i tu dochodzimy do końcówki. Szkoda, że nie była bardziej rozwinięta, że przeszłość Miriam nie była zasygnalizowana jakoś wcześniej.\nBoli mnie to tak bardzo tylko dlatego, że tekst mi się bardzo podoba. Czyli jednocześnie i dobra robota i kurczę szkoda. ;)\nBardzo happy-endowe, bajkowe i ciepłe, przez co... nie do końca w moim klimacie. Rozumiem jednak, że takie utwory mają wzięcie i to szanuję. Po prostu nie jestem targetem na baśnie z tęczą na końcu.\nŚwietny tytuł. Również pierwsza połowa tekstu w me gusta.\nPóźniej, od momentu zwrotu bezpośredniego do czytelnika, czar nieco przygasa.\nSorrex, wolę szczerze, LajdoAde.\nSzczerość zawsze cenię. Nie masz za co przepraszać. Nie jest to cudowny tekst, albo poprawię, albo pójdzie do śmietnika.


Skoki narciarskie 2004 – graficzna rewolucja | GRYOnline.pl\npress release Axel Springer Press Release 10 października 2003, 15:50\nNowa symulacja skoków narciarskich korzysta z najnowszych zdobyczy technologicznych w dziedzinie grafiki komputerowej.\nTwórcy Skoków narciarskich 2004 stworzyli grafikę Skoków 2004 całkowicie od nowa. Aby zapewnić miłośnikom tego sportu najwyższej jakości doznania wizualne, wykorzystano zaawansowany program graficzny RenderWare w najnowszej wersji 3.6. Wiodący światowi twórcy gier również korzystają z tej platformy. Renderware użyto między innymi do stworzenia takich przebojów jak GTA: Vice City, dwóch pierwszych części konsolowej serii piłkarskiej Pro Evolution Soccer, a obecnie korzystają z niego autorzy Broken Sword: The Sleeping Dragon i The Movies.\nSkoki narciarskie 2004 w pełni korzystają z możliwości, jakie zapewnia RenderWare. Znakomite efekty świetlne, ślady po nartach pozostające w śniegu, doskonałej jakości tekstury pokrywające zawodników oraz elementy tła - to wszystko już wkrótce zachwyci miłośników skoków.\nAutorzy gry przetworzyli ogromną ilość materiału filmowego i zdjęciowego wykonanego podczas zawodów w poprzednim sezonie. Długi i żmudny proces zaowocował uzyskaniem znakomitych, fotorealistycznych tekstów (przez kilka dni fotografowano tylko ubiór skoczka: kombinezon i osprzęt). Animacje zawodników również powstały na bazie nagrań autentycznych zawodników, dzięki czemu gra oferuje całkowicie nową jakość wizualną.\nSkoki narciarskie 2004 ukażą się jeszcze w tym roku w serii Dobra GRA, jak zawsze w rewelacyjnej cenie 19,90 zł!\nGalactic Civilizations w planie wydawniczym CD Projektu


Granica - Oglądasz profil – Yamilet\nOglądasz profil – Yamilet\nYamilet "Letti" de Bark\nZłodziej, Rzemieślnik, Artysta\nSłońce Pustyni i Księżycowa Rapsodia\nRuna Lotosu, Runa Płodności\nSarenki i ich siedziba\nSłodziutka dziewuszka? Wredna zdzira? Puszczalska niunia? Profesor historii? Głupiutka małolata? <pstryk> Co tylko chcesz. Jak się całe życie udaje kogoś, kim się nie jest, nie potrzeba żadnej szkoły, żeby być wybitnym aktorem. Trzeba to czuć, po prostu. Kłamstwo, oszustwo, blef – nie ma problemu. Wada jest taka, że zaczyna się zapominać, kim jest się naprawdę.\nEch... Akademia w Iruvii.\nako dziecko chodziła do szkoły, choć jej ojciec była analfabetą. Potem w akademii musiała szybko nadrobić wszelkie braki i nauczyć się podrabiać pismo. Umie czytać płynnie i szybko, a co zaś się tyczy pisania, to trochę ćwiczeń i podrobi każdy podpis. Fajna sprawa, jak ma się brudne interesy.\nDość przyjemna umiejętność. Czy przydaje się w jej obecnej pracy? Bywa różnie. Nauczono ją rysować na studiach i rysuje bardzo dobrze, tyle, że w tej chwili na nic jej rysowanie sukien na pięknych damach.\nSkończyła Akademie Sztuk Pięknych na wydziale Artystycznym i kierunku kreowania mody, szycia odzieży, zdobnictwa i pierdu-pierdu to umie haftować.\nŁotr, który nie umie się bić, to żaden łotr. Umie komuś sklepać ryj, oczywiście bazuje bardziej na zaskoczeniu, unikach i sprycie niż na sile fizycznej, które nie ma szczególnie dużo. Za to kopniak w jaja, w jej wykonaniu może być bardzo dotkliwy.\nSiedem długich lat w akademii zrobiło swoje. Ułożone dziewczynki muszą umieć ładnie jeździć konno. To, że Yami szalała na tym koniu i wyczyniała najróżniejsze rzeczy, to już inna historia. Najważniejsze, że dobrze trzyma się w siodle i w razie czego umie spiąć konia i zwiać gdzie pieprz rośnie.\nRóżnie to w życiu bywało, nie? Da sobie radę, no bo niby czemu nie? Czy to w lesie, czy mieście. W razie głodu ukradnie, albo upoluje. W razie zimna wbije się do karczmy na krzywy ryj i korzystając ze swoich umiejętności wyprosi pokój za darmo. Nie ma takich warunków w których nie dałoby się przetrwać. Wiedzieliście, że w razie odwodnienia można pić własny mocz? Nie? Otóż można, jeśli zależy od tego własne życie.\nPo co łotrzycy umiejętność szycia gorsetów... Po nic. Ale to czego nauczyła ją Akademia w Iruvii zostało w niej i już.\nFrywolitka, obszycie chusteczki, majtki ze sznurkiem w dupie – bez problemu. Dziwne do czego przydała jej się nauka w akademii.\nCzy słowo modystka można tak odmienić? Hyh. Tak, czy siak Letti umie robić kapelusze i to wszelkiej maści. Jak myślicie, skąd Mira ma swój piękny kapelusz z piórami? Bandytka z taką umiejętnością to aż wstyd, ale co zrobić. Cholerne 7 lat studiów.\nSztylety i noże\nRzucanie opanowała raz dwa, parowanie ciosów też. No bo odkroić komuś kawałek palca to każdy głupi potrafi. Ale używa też małych nożyków do odcinania sakiewek, czy przecinania bransoletek. A to, że czasem jakiś facet poczuje stalową kosę w pachwinie to już inna historia.\nNie to, że biega z gałęziami we włosach i ukrywa się za krzaczkiem. Po prostu umie wtopić się w tłum, czy ulotnić niezauważona. Stanie w bezruchu, znikanie w mroku to nie problem. Skrada się jak kotka, bezgłośnie i potrafi wcisnąć się pomiędzy budynki, byle tylko nikt jej nie dorwał.\nCo to za złodziej, co nie umie wleźć po budynku i spieprzyć w siną dal.\nUmie zachowywać się jak dama i wkręcić w arystokratyczne towarzystwo. Jest to zasługa aktorstwa, i kłamstwa, ale też siedmiu lat w wyższej szkole dla szlachcianek.\nJak sprzedaje się nielegalne ziółka i ich mieszanki, to trzeba widzieć co, z czy, do czego. Tak w ciemno pracować z suszonym zielskiem to trochę niebezpieczne, zwłaszcza, że do dostawców należy mieć bardzo ograniczone zaufanie.\nSztuka miłości cielesnej nie ma dla niej tajemnic. Głównie za sprawą Avy, która trzyma w swoim pokoju stosy książek o seksie! Nie to, że zna tylko teorię, praktyki też odbyła. Co prawda nie traktuje seksu aż tak przedmiotowo jak Ava, ale przyjemności nie odmówi. No i czasem, ktoś musi zastąpić ich uwodzicielkę.\nCoś więcej niż rachunkowość, bo i geometria i działanie na wzorach, które są zaawansowane. Właśnie dlatego Yami jest prawą ręką Miry, a nie któraś z pozostałych dziewczyn.\nJakiś osioł musi zajmować się rozliczeniami w sklepie i poza nim. Zwłaszcza poza nim. Nie ma tak łatwo, że wszystko da się załatwić na „gębę”. Pożyczasz coś od sarenek? Musisz oddać i nie myśl, że cokolwiek zaginie w odmętach umysłów. Oj nie, wszystko jest skurupulatnie zapisane i zamknięte w skrzyni na strychu.\nChodzi tutaj zarówno o negocjacje handlowe z większymi klientami, jak o zwykłe targowanie się z kupcem na bazarze. Dobra jest w te klocki, chociaż Mira jest lepsza.\nDać jej pęk wytrychów i włamie się do domu, skrzyni, sklepu. Wielkiej kłódki nie rozbroi, ale pomniejsze zamki otworzy.\nBiżuterii nie wyrabia, ale pozna jak ktoś wciska jej gówno, zamiast diamentu, czy złota.\nKury, króliki, kaczki – Letti mieszkała na wsi i opiekowała się różnymi zwierzętami, taki już los wieśniaczki.\nRóżne dziedziny, których musiała uczyć się w Akademii – geografia, historia, ciut fizyki, biologii i tego typu wiedza.\nTo chyba oczywiste. Człowiek musi jeść, więc musi gotować, przecież nie będzie żarła surowego mięsa. Kucharką nie jest, ale bez przesady, zupę ugotuję, kurczaka upiecze, ogarnie jakąś kaszę, ziemniaki, placki kukurydziane. Czasem coś przypali, czasem coś się wygotuje, ale ogółem, zwykle jest co do paszczy włożyć.\nWymuszona przez obecny zawód. Wyginanie się, skakanie i rozciąganie ciała nie przyszło jej łatwo, ale Mira zmuszała ja do ćwiczeń i teraz Letti docenia tą umiejętność.\nSłabo jej to idzie, ale ostatnio czuje, że zaczyna wariować. Natrętne myśli samobójcze nie dają jej spokoju. Postanowiła więc spróbować je wyciszyć.\nEee, słabo, ale do dużego celu trafi, bo ślepa nie jest, skoro umie rzucać nożem to i z wystrzeleniem strzały sobie jakoś poradzi. Tyle, że matematyka tu trochę inna.\nTylko tych podstawowych rzecz jasne, jakiś tajemnych eliksirów nie wytworzy.\nPodobnie jak ze śpiewem. Podstawy są. Szału nie ma.\nNo śpiewa, jak większość ludzi. Ładnie, czysto, miała tam jakieś lekcje w Iruvii, ale żeby to było coś wybitnego to nie.\nNie do końca jest to przedmiot, runa – owszem, a czy płodności? Raczej niepłodności. Letti ma tatuaż w kształcie mandali, która otacza jej pępek. Mandala jest bardzo szczegółowa i bogata, w nią wpisana jest runa, która zapobiega ciąży i wszelkim chorobom wenerycznym. Tatuażu i runy nie da się tak po prostu usunąć, można zrobić to tylko magiczne, jest to koszmarnie drogie (droższe niż wykonanie tegoż tatuażu) i niezwykle bolesne. Letti zdecydowała się na zrobienie tego znaku, ponieważ nigdy nie chce mieć dzieci. Wychodzi z założenia, że nie nadaje się na matkę, a same dzieci to upierdliwe bachory, których nie znosi. Ryczą, krzyczą, srają i taki z nich pożytek. Poza tym noszenie pasożyta w brzuchu, a potem wyplucie go na świat przyprawia ją o obrzydzenie. Sam poród porównuje do przepychania arbuza przez nos i tyle.\nKolejny genialny, magiczny "wynalazek", czyli znów znak runiczny wpisany w tatuaż. Lotos w stylu mandali, wykonany czarnym tuszem, który znajduje się na wzgórku łonowym Yamilet. Jego wykonanie bolało jakby ktoś łamał jej kości. Ale było warto. Letti za wszelką cenę chciała pozbyć się wszystkich atrybutów płodności, w tym co miesięcznego krwawienia. I po to był jej ten tatuaż. Dlaczego w zasadzie Letti wpisała znaki runiczne w inne kształty? No przecież nie chciała, żeby znający pismo runiczne odczytali znaki na jej ciele. Z resztą użyto na niej specjalnej odmiany języka runicznego, by ukryć ów znaki.\nDziwna nazwa, w zasadzie wyjęta z tyłka, ale czy to ważne? Jest to kolczyk, który nosi się w pępku. Wykonany z niebiesko-fioletowego metalu, na górze ma zwykłą kulkę, na dole duży okrąg, od którego odchodzą falujące promienie słońca. Dziwna nazwa, miejsce i nietypowa właściwość. Kolczyk jest odtrutką na większość, mało zintensyfikowanych trucizn. Odtruwa organizm noszącego uwalniając do organizmu magiczne impulsy. Działa tylko, kiedy wyczuje truciznę. Musi się „ładować”, pobiera energię magiczną ze słońca. Nie można go jednak położyć na parapecie w samo południe. By zebrał energię właścicielka musi mieć go na sobie. Na szczęście, nie potrzebuje zbyt częstego „ładowania”.\nCzy naprawdę, wszystkie fikuśne przedmioty muszą mieć takie kwieciste nazwy. No na bogów... Wykonany ze złota księżyc, wysadzany opalami. Przedmiot, który pozwala spokojnie spać. Zupełnie pozbywa się koszmarów, za to może zsyłać senne marzenia. Wszystko w zależności od stanu psychicznego Letti. Księżyc znajduje się na karku dziewczyny i jest tam umieszczony na stałe. Nie da się go wyjąć. To metal wtopiony w ciało. Wygląda pięknie, działa fantastycznie, ale umieszczenie go tam było dość nieprzyjemne.\nOj, Yami ma charakterek. Nie jest ani dobra, ani zła. Kieruje się swoim własnym kodeksem moralności. Nie okradnie głodnego dziecka, nie skopie bezdomnego, nie zada krzywdy potrzebującym. Ale szlachcica pełnego pychy obrobi bez mrugnięcia okiem, a gwałcicielowi odetnie przyrodzenie i nawet się przy tym nie skrzywi. Nie ma nic przeciwko zamtuzom, ale jeśli jakaś burdelmama krzywdzi swoje pracownice to spuści jej taki łomot, że dwa razy zastanowi się zanim coś zrobi. Letti stara się nie krzywdzić tych dobrych, a raczej spuszczać manto, tym którzy na to zasługują. Z prawem jest raczej na bakier. Jak dotąd udało jej się uniknąć lochów, mimo to trzyma się z dala od strażników i żołnierzy.\nNależy do bandy, która kradnie, pije, gra w karty, sprzedaje nielegalne specyfiki, czasem kogoś pobije, czasem się zemści, a czasem odkroi komuś zbędny kawałek ciała. Trudno byłoby w takiej sytuacji mówić o przestrzeganiu jakiegokolwiek prawa. To, że jest cholernie dobrze wykształcona nie zmienia faktu, że jest łotrzycą. Z resztą jej banda pojęcia nie ma, że Yamilet ma wykształcenie wyższe niż cała grupa razem wzięta. Ale po co ma o tym mówić? Na co złodziejkom umiejętność szycia, czy robienia koronek. Yami nie ma powodu by opowiadać o tym co naprawdę potrafi. Wystarczy, że jej kumpele widzą, że umie kraść i prowadzić brudne interesy.\nLetti jest ciężkim przypadkiem. Mogłaby być kimś znacznie więcej, ale nie chce. A może chce? Czasem na pewno, ale boi się. Boi się, że na tym cholernym świecie nie ma ani jednej osoby, która by ją zrozumiała. Dlatego ukrywa się za wykreowanymi postaciami. Jakby cały czas była aktorką na scenie. I to diabelnie dobrą aktorką. Gubi się w tym kim jest. Czasem nawet nie wie jaka jest naprawdę. Nie lubi zostawać zupełnie sama, bo wtedy analizuje każdy swój ruch. W dodatku nienawidzi siebie. Zdecydowanie za dużo myśli. To co się dzieje w jej umyśle jest wyłącznie jej. Nie zwierza się ze swojego szaleństwa. Nie mówi, że płacze po nocach. Nie okazuje słabości. Jej ulubioną metodą maskowania prawdziwego ja i obrony przed bólem jest sarkazm. Czasem bardzo wyrafinowany, czasem wulgarny. Sarkazm. To słowo określa ją idealnie. Jest kpiąca, ironizuje, a na jej ustach często gości zadziorny uśmieszek. Trudno jest ją przejrzeć. Nawet „Delainy” do końca jej nie znają. Jej dziwaczne poczucie humoru sprawia, że czasem nikt nie wie czy mówi poważnie, czy robi sobie z kogoś żarty. Dzięki czemu uchodzi za twardą sztukę. Twardszą niż jest w rzeczywistości.\nJej największym marzeniem jest uwolnić się z klatki, którą sama sobie sprawiła. Znaleźć kogoś, kogokolwiek, kto zrozumie jej przeszłość i to jaka jest. Kogoś, komu będzie mogła powiedzieć całą prawdę o sobie i nie zostanie odrzucona. Zazwyczaj karci się, że to tylko durne marzenia małego dziecka, ale wewnątrz niej coś krzyczy z rozpaczy, że całe swoje życie musiała udawać.\nLetti nie jest złą dziewczyną, jest zagubiona. Bardzo zagubiona i skołowana. Wyrzuty sumienia wpędziły ją w hazard i mokrą robotę. Skoro jest morderczynią, kłamie, udaje, klnie, ironizuje, to pasuje do miejsca, w którym się znalazła. Tylko, że jakaś jej część chce się stamtąd wyrwać i odlecieć gdzieś bardzo daleko, do innego życia, choć sama nie wie jakiego. Bywa, że zastanawia się, jakby to było mieć swojego księcia, ale chwilę później dochodzi do wniosku, że nie nadaje się na księżniczkę, ani nawet na żonę, a już tym bardziej na usłużną żonę, która jest tylko dodatkiem do  męża. W ogóle nie nadaje się do siedzenia na tyłku i uśmiechania się.\nMa piękny i skomplikowany zawód. Zawód, który pozwalałby jej na podróże, w poszukiwaniu ozdób, tkanin, nici. Zawód dzięki któremu mogłaby rysować, projektować, tworzyć. Mogłaby być znana, mieć pieniądze, pozycję, piękny dom i szacunek. Dlaczego więc nawet nie spróbowała? Bo bo wszystkie lata nauki to było jedno, wielkie oszustwo. Czasem jest tak bardzo zmęczona użeraniem się samej ze sobą, że woli łyknąć jakiś eliksir i odpłynąć, niż męczyć się z wyrzutami sumienia. Taka jest i już. Od jakiegoś czasu już nawet nie próbuje być inna.\nMierzy niecałe 6 stóp (czyli jakieś 172 cm). Nie jest więc ani niska, ani specjalnie wysoka. Ot, średniego wzrostu. Trzeba przyznać, że ma wyjątkowo ładne ciało. Wąska kibić, zaokrąglone biodra, wydatne piersi i delikatne ramiona. Jej szyja jest niezwykle długa, dzięki czemu może pozwolić sobie na noszenie na niej osób przylegających do skóry. Buźkę ma lekko zaokrągloną, z mocniej zarysowanym podbródkiem. Lekkie rumieńce dodają jej uroku. Jasnozielone oczy pasują do delikatnie brzoskwiniowej cery. Długie, choć niezbyt gęste rzęsy są bardziej brązowe, niż czarne. Brwi ma cieniutkie, jasne, ledwo widoczne. Nosek drobniutki. Usta proporcjonalne do twarzy. Błyszczące i choć niezbyt pełne, to ciągle kuszące. Na policzkach można zobaczyć drobne piegi. Na jej ustach często gości zadziorny uśmiech. Nie jest on jednak zwiastunem niczego dobrego, raczej kolejnej kpiny, tudzież sarkastycznego żartu, albo ironicznego komentarza.\nNajbardziej charakterystyczne są jej długie, gęste, złote włosy. To one przyciągają największą uwagę. Przykłada do ich pielęgnacji sporą wagę. Wciera w nie specyfiki, by nie wypadały i były lśniące. I uwielbia je układać w najróżniejszy sposób. Oczywiście najładniej wyglądają rozpuszczone, ale Letti częściej nosi je zaplecione w najróżniejsze warkocze. O dziwo, radzi sobie z nimi sama. Zaplecie kłosa, warkocz dobierany, „koronę” wokół głowy. Splecie drobne warkoczyki po bokach głowy. Upnie kok z wszystkich włosów, albo tylko z części. Do wyboru do koloru. Warkocze są dla niej najwygodniejsze. Nie wchodzą w twarz, nie przeszkadzają, pot nie ścieka po karku, kosmyki nie haczą się o przedmioty, ani nie wchodzą w spódnice (gacie).\nJeśli chodzi o ubiór to różnie z nim bywa. Lubi wąskie spodnie i wysokie buty, koszule, tuniki, na to zarzuci gorset kończący się pod biustem, by wyeksponować talię. Piersi ma sporych rozmiarów i lubi mieć dekolt, ale bez przesady, nie będzie wylewać bufetu jak Ava. Za to chętnie eksponuje zgrabne ramiona. Kiedy siedzi w sklepie jest ubrana bardziej kobieco. Długa suknia, w delikatnych barwach, kwiatek wpięty we włosy, delikatny uśmiech. Wtedy wygląda bardziej przyjaźnie i uroczo. Także różnie z tym jej odzieniem bywa. Lubi zarówno delikatne, jak intensywne barwy. Nie przepada z brązem i odcieniami pomarańczu. Jej ulubionymi kolorami są fiolet i turkus.\nMatka, ojciec, siostra i dziadek. I to w zasadzie była cła jej rodzina. No... nie do końca. Były jeszcze ciotki, wujkowie, kuzynowie, ciociobabcie, dziadkowujkowie, bliżsi przyjaciele, dalsi przyjaciele. Przyjaciele przyjaciół. Krewni siódma woda po kisielu, bracia syna ojca kuzynki i tak dalej. Piękna, duża rodzina pełna miłości, czułości, oddania.\nGdyby ktoś postanowił uwiecznić ich na obrazie to z pewnością każdy, kto by go zobaczył poczułby w sercu radość, że ciągle istnieją takie rody. Wszystkie okoliczne wsie znały całą rodzinę de Bark. Niby tylko rzemieślnicy, a z jakim pięknym nazwiskiem! De Bark! Tyle, że to „de” to tylko drobiazg, ot pozostałość po starych, zmarłych krewnych. Ojciec robotnik budowlany. Nie, nie budowniczy, a tylko robotnik pomagający na budowach. Tania siła robocza. Matka zdecydowanie bardziej wykształcona, bo ze skończoną szkołą medyczną. Wyszła za ćpuna i pijaka, i została wioskową znachorką. Sama sobie usrała życie, a teraz nie było już odwrotu. Rodzice postawili na niej stempel „Nie waż się wracać”, a ona miała już dzieci. Wpakowała się w bagno, z którego nie było już ucieczki.\nSzacowny Pan de Bark, choć robotnik umiał się wysławiać i był dość elokwentny. Miał jednak słabość – eliksiry wszelkiej maści pite w nadmiarze, palenie nielegalnych ziół w różnej formie i alkohol w każdej postaci. Trio idealne, żeby całkiem wyprać sobie mózg. Czy bił żonę i dzieci? Nie.  Czy miał zmielony na wiór mózg? Tak, zdecydowanie tak. Głupie żarty, które uważał za śmieszne raniły zarówno córki, jak i żonę. Durne uwagi, wyśmiewanie, czepialstwo, każdego dnia wwiercały się w serca i umysły jego rodziny. Na początku znęcanie się miało tylko taką formę. Wiecznie odurzony z każdym dniem stawał się co raz większym wariatem. W końcu zaczęły się kłótnie i wrzaski, rzucanie garnkami i demolowanie domu. Ale nadal nikogo nie uderzył.\nA gdzie w tym wszystkim siostra i matka? Cóż... Matka siedziała cicho przez większość czasu. Kiedy Yami była mała to matka czasem próbowała walczyć. Kłótnie i bałagan robiły się właśnie wtedy. Ojciec miał w nosie, matka z cały sił pragnęła by coś się zmieniło. Potem wszystko ustało. Zajmowała się pracą i domem, o tym, że po kryjomu robiła sobie uspakajające mieszanki, które brała w nocy Letti dowiedziała się, kiedy była już nastolatką. Wcześniej jakoś tego nie widziała. Ale to jeszcze nie koniec obrazka jej najbliższej rodziny. W bałaganie brakuje przecież siostry. Wrednej, puszczalskiej zołzy. Nie bardzo można określić ją inaczej. Kiedy Letti miała lat 5, Yareli (Eli, a dla Letti po prostu Zołza), miała lat 10 i już wiedziała co święci się w ich domu. Więcej jej nie było niż była, a kiedy już była to sfrustrowana i podoba do ojca. No a kto jest najlepszym workiem treningowym, by wyładować swoje frustracje, jak nie dzieciak, który nie odda, nie poskarży się, tylko zwinie w kulkę i popłacze?\nNi mniej, ni więcej wyłania się tutaj obraz wesołej rodzinki panny de Bark. A nie, zaraz, co z dziadkiem? No tak, był jeszcze dziadek. Nad nim powinno się pochylić w szczególności. Naprawdę poczciwy, miły i kochający dziadziuś. Jedyna przyjazna osoba na całym świecie. A gdzie mieszkał? No cóż... Szopa nie jest najlepszym miejscem zimą, ale lepsza szopa, niż cyrk w domu. Dziadziuś przerobił sobie szopę na chatkę, nawet zmontował jakiś tam kominek, co by nie marzł. A kiedy było ciepło i tak wolał siedzieć na pieńku za szopą, by patrzeć na las i skrobać w drewnie figurki. Z czegoś musiał żyć. Doglądał swoich kur, rzeźbił, sprzedawał jajka, a czasem wybierał się do lasu i zbierał zioła. Do szczęścia wiele mu nie było potrzeba. Ot, kawałek podłogi, dach, jedzenie i wnuczka. Jego szopeczka stała na terenie gospodarstwa de Barków. Może warto tu wspomnieć, że to piękne, szacowne nazwisko należało do jego przodków, a on przekazał je swojej córce. I tu mamy ciekawostkę, ojciec Yami nazywał się Grzybalski – nic więc dziwnego, że przejął dostojne nazwisko żony.\nAle wracając do dziadunia. Choć mieszkał tuż obok, nawet nie wchdodził do domu córki. Na początku próbował interweniować w różnych sprawach, ale w końcu zrozumiał, że nie jest w stanie nic zrobić. Absolutnie nic. Kidy urodziła się Eli chciał uchronić ją przed szaleństwem rodziców, ale ona nie wykazywała chęci odwiedzania go. Już od dziecka uważała, że jest nudnym, starym dziadem. Wolała szlajać się po wiosce z rówieśnikami, a kiedy była starsza, też po wszystkich okolicznych wioskach.\nYami była inna, wesolutka, przyjemna, choć płaczliwa, bo urażały ją drobiazgi i raniły jej serce. Bardziej podobna do dziadka niż do reszty. Ona wolała wleźć do kurnika i przytulać kurki niż bawić się z dziećmi. Rodzice średnio się nią interesowali, jeśli już to po to by strofować i wrzeszczeć. Chociaż on i tak byli mniejszym złem niż siostrzyczka. Ta to dopiero umiała się znęcać. Wydawało jej się zabawne straszenie małego dziecka na wszelkie sposoby, a potem nabijanie się. I tak gorsze było, kiedy zaczęła ją bić. Oczywiście nigdy nie tak by dało się zauważyć, ale jednak. Letti często uciekała do dziadunia, ale ojciec i siostra regularnie przychodzili, łapali za nadgarstek i dosłownie ciągnęli do domu. Wbijano jej do głowy, że dziadek jest wariatem, na szczęście inteligentna dziewczyna szybko zrozumiała, że to ona siedzi w wariatkowie, a nie dziadziuś.\nOjciec Letti był niepiśmienny, siostra też, tylko dziadek i matka byli wykształceni. Dziewczyna nie wiedziała, ale w pewnym momencie dziadek zauważył, że jest inna iż Eli i zaczął pracować ciężej niż zwykle, by odłożyć pieniądze na jej wykształcenie, poza tym namówił córkę, by czasem dokładała do tego funduszu. I tak, kiedy Yamilet była gotowa poszła do szkoły. No, szkoła to duże słowo. W ich wiosce mieszkali błogosławieni, którzy zorganizowali coś na kształt szkółki. Schodziły się tam dzieciaki z okolicznych miejscowości. Sama nauka była darmowa, ale żeby nauczyć się pisać, trzeba było mieć czym i na czym to robić. Poza tym, normalna dziesięciolatka pomagałaby już matce w pracy znachorki, a nie chodziła do jakiejś szkoły. Warto wspomnieć tutaj, że Eli zwolniona była z tego obowiązku, jako że była ulubienicą rodziców i... dziwką. Oczywiście wszyscy udawali, że jest inaczej, że przecież ich córeczka była grzeczna, piękna i przynosiła pieniądze do domu, bo zbierała kwiaty i sprzedawała je na targach. Taaaa, nikt z rodziny chyba do końca w to nie wierzył, ale oczywiście udawano, że nie ma problemu. W końcu byli tacy przykładni. Yami stosunkowo szybko zrozumiała co robi jej siostra, próbowała nawet powiedzieć matce i tu zaskoczenie, dostała w pysk tak, że przez tydzień chodziła z limem. Była to jedyna próba  mówienia takich rzeczy rodzicom. I choć Letti była dobrym dzieckiem, szybko nauczyła się kłamać . No bo jakie miała wyjście? Na zewnątrz kłamała jaką ma cudowną rodzinę, w rodzince kłamała, że wszystko jest dobrze, nawet jeśli ktoś ją prześladował, albo robił krzywdę. Z czasem zaczęła kłamać nawet dziadziusiowi, bo nie miała serca opowiadać mu jak naprawdę wygląda jej życie. Po co? I tak miał już swoje lata i swoje problemy.\nJedno kłamstwo nakręcało drugie i tak bez przerwy. Letti ryczała po nocach, bo czuła, że zaczyna jej odbijać. Ile można dać sobą pomiatać? Ile można kłamać? Ile można udawać kogoś kim się nie jest? Do dziewiętnastych urodziny w jej życiu zdarzyło się tyle, co niejednej panience z dobrego domu, przez całe życie. Raz została skopana przez rówieśników. Raz dla zabawy przywiązano ją w lesie do drzewa na 3 dni. Jakoś w domu nikt nie zauważył jej nieobecności. Jeszcze parę razy matka przylała jej w twarz. Raz za to, że puściła się z kumplem z sąsiedniej wioski. Jakoś nikt nie zainteresował się tym, że była zakochana, a on puknął ją w stodole, po czym wywlókł na zewnątrz nagą, by pokazać ją kolegom. Mimo tego jeszcze parę razy zdarzyło jej się zakochać. Z wzajemnością, czy bez, kończyło się to katastrofą. Przyjaciołom była potrzebna, kiedy coś dla nich robiła, a kiedy odmawiała – lądowała w śmietniku. Zwykle w przenośni, raz dosłownie. Wesoło, co nie? Czy da się dorosnąć w takich warunkach, na normalnego człowieka? Nie. Zdecydowanie nie. No nie da się, bo niby jak? I Letti nie wyrosła na normalną dziewczynę, raczej na kogoś zupełnie porąbanego. Kogoś kto w sercu ma wulkan miłości, którą chciałaby się podzielić, ale na zewnątrz jest lekko bezczelną i nieco beznamiętną suką. Może suka to za dużo słowo. Ale jednak chyba tak... Suką. I mistrzynią aktorstwa, kłamstwa i zwodzenia.\nNo dobra, ale przejdźmy do tego cóż to się stało, że Yami wytrzymała dziewiętnaście lat i ani chwili dłużej. W zasadzie nie było jakiegoś konkretnego bodźca. Nikt jej nie pobił, nie zgwałcił, wszystko było takie samo jak co dzień. (A wspomniałam, że kilka miesięcy wcześniej umarł jej dziadunio? Nie? No więc umarł). Noooo... Hmmm... W porządku, nic nie było takie jak na co dzień. Otóż jej piękna siostra przyprowadziła na kolację pewnego młodziana, który oświadczył się jej i zamierzała wyjść za niego za mąż. Fantastyczna wiadomość, jakże cudowna. No i kolacja w miłej, przyjaznej atmosferze przesyconej kłamstwem. Ów młodzian nie był po prostu jakimś tam chłopkiem-roztropkiem wyjętym z koziej dupy. Oj nie. Był to ten sam szczyl, gnój, cham, skurwiel, który parę lat wcześniej wywlókł Yami ze stodoły.\nPrzy stole Letti uśmiechała się, gratulowała, była przemiła, tuliła siostrę i jej narzeczonego. Śmiała się. Ale coś w niej pękło. Coś czego nie dało się już zszyć, skleić, zabandażować. Kiedy chłopak wyszedł z ich domu pobiegła za nim. Miał spać u krewnych, ale Yami zaciągnęła go do stodoły, wiadomo pod jakim pretekstem. I tam, z nieskrywaną przyjemnością przebiła go widłami i zostawiła. Ze spodniami w kolanach i z wielkim drągiem na wierzchu. Kiedy tak na niego patrzyła nie mogła przestać się śmiać. Jedno było pewne, odbiło jej. Tyle, że to nie był koniec tego miłego wieczoru. Wróciła do domu i powiedziała siostrze, że rozmawiała z jej lubym (niby, że goniła go, bo zostawił w ich domu „coś tam”) i ten przekazał jej, że mają spotkać się na skraju lasu, za jej domem o północy. Już domyślacie się co się stało?\nTak. Letti czekała w lesie i kiedy zjawiła się jej siostra, rozwaliła jej łeb kamieniem. Miała dziką chęć zmasakrowania jej twarzy, ale uznała, że nie będzie paprać się w krwi. Nie wróciła już do domu, zabrała swój plecak i poszła w diabły. Nie miała żadnego planu, strategii, celu. Miała mapę! No i tyle. I tak wędrowała przez las. Ile? A czy to było ważne? Ważne, że przez pierwsze dni płakała i śmiała się na zmianę. Ulga i wyrzuty sumienia mieszały się w niej jak deszcz z morską wodą. No ale przecież ona żyła i nie zamierzała umierać, więc musiała się ogarnąć. I przyszedł taki dzień, w którym na jej drodze stanęła tragedia. Przewrócona kareta na środku traktu. Młoda dziewczyna i jej niania – obie martwe. I chłopak, woźnica, przerażony i zapłakany. Ech... Letti zrobiło się przykro, ale tylko na chwilę. Potem uznała, że trzeba posprzątać ten bałagan, pomóc chłopaczkowi i odejść w swoją stronę. No ale nie wyszło do końca tak jak miało być, wyszło lepiej.\nDziewczyna miała ze sobą dokumenty uprawniające ją do podjęcia nauki w szkole w Iruvii. Był list od jej ojca, dokumenty z jego podpisem, w których stało wyraźnie, że cała nauka jest już opłacona. Internat, jedzenie, wszelkie potrzeby, książki, miało być automatycznie finansowane przez szanownego tatusia. I miała nie skorzystać? Na wozie były kufry z ubraniami, bibelotami, biżuterią. Pod ręką miała woźnicę. Dziewczyna i jej opiekunka były martwe, nic nie mogło przywrócić im życia. Za to one mogły dać nowe życie Letti. Ktoś normalny pewnie nie zobaczyłby dla siebie szansy w tej tragedii. Tymczasem Yami namówiła chłopaka, żeby razem z nią wyniósł ciała kobiet do lasu i zakopał. A potem zawiózł ją do akademii w Iruvii udając, że nic się nie wydarzyło. Oczywiście zagroziła mu, że jeśli tego nie zrobi, ona oskarży go o wypadek, nieudolność i o to, że zamordował i niańkę i dziewuchę, a ona była wszystkiego świadkiem. Młody był głupi i przerażony, więc na wszystko się zgodził. I w ten oto sposób Letti trafiła do Akadami Iruvijskiej jako hrabianka Issabella Xsiomara von Adamaris. Prawdziwej Issabelli nikt tam nie znał. Niektórzy pytali o jej rodzinę, a wtedy Letti kłamała jak z nut. Podstawowe informację dostarczyły jej najróżniejsze dokumenty, które miała ze sobą. Było lepiej niż mogła przypuszczać. Okazało się, że tatuś zostawił Xsiomarze (cóż za okropne imię), niezłą sumkę już w Iruvii. Problem polegał jednak na tym, że w dokumentach widniało tylko, że Issabella ma studiować na Akademii Sztuk Pięknych, na wydziale artystycznym. I co to w ogóle miało znaczyć? Cóż... Letti pojęcia nie miała. Ale uznała, że sobie poradzi. Zakwaterowała się w akademiku, poznała koleżanki. Dostała plan zajęć, a w nim... Rysunek, rysunek zaawansowany, krawiectwo teoretyczne i praktyczne, gorseciarstwo, koronkarstwo, historia sztuki, historia ubioru, rachunkowość, ubiór, a rasa, materiałoznawstwo, modystyka, matematyka, handel... Wpakowała się w gówno, ale skoro już nakłamała, skoro miała dach nad głową i możliwość nauczenia się czegoś, to uznała, że warto wdepnąć głębiej, najwyżej zwieje. Najważniejsze było, że na koniec tych dziwacznych studiów miała otrzymać tytuł Mistrzyni Rzemiosł Artytycznych. No i przez najbliższe 7 lat będzie miała dach nad głową i rueny na przyjemności, jeśli wszystko dobrze rozegra.\nNa początku było bardzo ciężko. Co ona niby umiała? Czytać pisać, coś nabazgrać, policzyć pieniądze, nabazgrać na kartce kawałek lasu. Ubicie i oprawienie kuraka się tu nie przydawało. Dopuszczanie królików, przerzucanie gnoju, zbieranie ziemniaków, czy kieszenie kapusty też nie. Tyle dobrze, że szybko podłapała kwiecistą mowę, sposób chodzenia i ubierania się. W towarzystwo wpasowała się dość szybko, o dziwo, była bardzo lubiana. Tyle, że pierwszy rok nadrabiała i przesiadywała w bibliotece nocami. Musiała uzupełnić wiedzę, którą jej koleżanki miały w małym palcu. Dziwne było dla niej to, że dziewczyny zaczęły jej pomagać. Nie potępiły jej, nie wyśmiały. Nauczyły ją robić frywolitki, pomagały w nauce rysunku i przy rachunkowości. Dla Yamilet nie było to normalne, początkowo była bardzo nieufna, ale dziewczyny wydawały się być wobec niej szczerze. Między czasie nauczyła się podrabiać pismo prawdziwej Issabelli i zaczęła odpisywać na listy z „domu”. Przez siedem lat absolutnie nikt jej o nic nie podejrzewał. Skończyła akademię z wyróżnieniem i wielkim kamieniem w sercu. Znalazła przyjaciół, prawdziwych, szczerych, dobrych i mądrych. A okłamywała ich przez tyle lat. Nie była hrabianką, była wariatką i morderczynią. Podszyła się pod dziewczynę, która już nie żyła. Okłamywała wszystkich, którzy jej ufali, w tym człowieka, który przez siedem lat sądził, że jego córka żyje. Czy czuła się jak gówno? Chyba nawet gorzej.\nZanim wyjechała z Iruvii załatwiła sobie wszystkie dokumenty na swoje prawdziwe nazwisko. Nie chciała być Issabellą, zresztą podrobiła akt zgonu wraz z przyczyną i wysłała go do „ojca”. Isabella zmarła w trakcie powrotu do domu, w wypadku karety gdzieś na trakcie pomiędzy Iruvią, a Demarą. Podpisy, stemple i dokument, że ciało zostało spalone z powodu podejrzenia jakieś choroby - fałszywe. Lekarz, który wszystko zatwierdził nie istniał, więc nawet jeśli „ojciec” będzie grzebał i szukał, to nic nie znajdzie. Nawet jeśli odwiedzi akademię to nic to nie da, bo Letti miała ten sam kolor włosów, ten sam kolor oczu, wzrost co Issabella, za którą się podawała. Ubierała się w jej stroje, nawet pisała jej pismem. Czy zamierzała wrócić do domu? Oczywiście, mogły potwierdzić to wszystkie przyjaciółki.\nTymczasem Letti wyjechała do Saorais. Każdy dzień oddalał ją od Iruvii, każdy dzień sprawiał co raz większy ból. Nigdy w życiu tyle nie płakała. Była zła na wszystko i wszystkich. Na siebie, na swoją rodzinę, na swoje decyzję, na to, że jest wariatką, na swoje kłamstwa, na swoje dzieciństwo.  Na ojca, matkę, siostrę, dziadka, starą wioskę, wykładowców, przyjaciółki. Załamanie leczyła już w mieście. Paliła zioła, zażywała odurzające eliksiry, grała w karty. Parę razy wdała się w bójkę. Zmieniła się z miłej studentki, w zadziorną babę. Załapała się do grupy, którą dowodziła kobieta i w której były same kobiety. Złodziejki, włamywaczki, trucicielki, aktorki. Czasem trzeba było kogoś znaleźć i tyle. Czasem pociąć komuś nogę, żeby przez jakiś czas nie mógł chodzić. Podrzucić gdzieś truciznę, wrobić kogoś w kradzież. Albo samemu coś ukraść. Yamilet miała wykształcenie, a  pracowała dla bandziorów. Nauczyła się posługiwać nożami, sztyletami i wszystkim co miała pod ręką. Nauczyła się bić, uciekać, wspinać, znikać w mroku. Kłamać już umiała. Tak naprawdę skończyła w tym bagnie, bo nie radziła sobie z wyrzutami sumienia. Myślała, że zagłuszy je piciem,  bijatykami, myślała, że się wyżyje. Ukryła się za wrednym charakterkiem, sarkazmem, ciętym dowcipem i zadziornym uśmiechem. A w głębi duszy wrzeszczała z rozpaczy. Rozrywało ją od środka. Miała dość siebie i innych. Dość wszystkiego. Gdzieś w jej głowie powoli zaczęła kiełkować myśl, że może to już czas, żeby dać sobie spokój z życiem. Nie wiedziała jeszcze jak to zrobić, ale planowała coś mało bolesnego. Póki co, jednak szala goryczy się nie przelała...\nAtłasowa sarenka, czyli „Delainy”.\nDelainy to banda do której należą same kobiety. Mówią na nie „sarenki”, „atłaski” albo „delainy” (nie delaine - niestety lokalna społeczność pomyliła wymowę i tak już zostało). Dlaczego? Bo panienki prowadzą sklep o, jakże uroczej nazwie, „Atłasowa sarenka”. Oficjalnie sprzedają legalne eliksiry, mydła, kremy, perfumy, olejki, afrodyzjaki, łagodne zioła do picia i palenia. Ot takie towary luksusowe, ale nie wyroby jubilerskie. Strefa dla panów obejmuje zioła na potencję, pachnidła, pomady, wody po goleniu i inne pierdołowate rzeczy. Oczywiście sklep to tylko taka przykrywka. Jasne, że czasem znajdą się prawdziwi klienci, którzy chcą kupić drogie perfumy, ale tak naprawdę to „sarenki” sprzedają głównie „spod lady”. Trucizny, otumaniacze, nielegalne zioła, narkotyki, eliksiry, odtrutki i tym podobne. Główną ich działalnością  są „zlecenia”. Różne. Kradzieże, włamania, szukanie specyfików gdzieś po łusce, czasem pobicia, czasem śledzenie, czy uwiedzenie kogoś. Od drobiazgów, po odcięcie palca u nogi.\nMira – szefowa, czarnowłosa kobieta przed czterdziestką. Eravallka, więc ciągle wygląda na dziesięć lat mniej. Piękna i jeśli tylko chce, bardzo ponętna. Stanowcza, ale opiekuńcza wobec swoich dziewczyn. Kieruje całą grupą i to ona trzyma wszystko w ryzach. Dzięki niej, działalność „Sarenek” jest w miarę bezpieczna i jak dotąd nikt nie przyczepił się do ich sklepiku.\nLetti – czyli nasza bohaterka, jest „pierwsza po bogu”, innymi słowy jest prawą ręką Miry. Ma dużą władze jak na kogoś, kto przykleił się kilka lat temu do istniejącej już bandy. Szybko została prawą ręką szefowej, bo uczyła się w zabójczym tempie i jako jedyna znała się na rachunkowości, matematyce, historii i innych naukach. Potrafiła przewidzieć ruchy przeciwników i kłamała najlepiej ze wszystkich sarenek.\nGio – (czytamy Dżio) a właściwie Giovannia, ale komu chciałoby się używać tak długiego imienia? Alarianka.  Sprytna, filigranowa, słodziutka, ruda dziewuszka. Naciągnie każdego, na wszystko. Aktorka – jak one wszystkie – potrafi udawać niewinną i uroczą dziewczynkę. Zagubioną, okradzioną, zapłakaną. Litują się nad nią i mężczyźni i kobiety. Cwana i przebiegła. Posiadaczka lekkiego, delikatnego głosu. Tyle, że kiedy wraca do bandy pije jak krasnolud i klnie jak szewc. A łeb ma twardy jak nord. Przepije nawet wprawnych ochlapusów. Oczywiście, że się upija, z tą różnicą, że jeszcze nie zdarzyło jej się paść na mordę, czy wracać do domu na czworakach. Ma 24 lata, a wygląda na 17ście.\nAva  – (czytamy Ava, nie Ejwa) Alarianka. Cycki na wierzchu, dupa wypięta, usta wydęte – wypisz wymaluj Ava. Włosy ma  jasne, krótkie , mniej więcej do podbródka, zaczesane na jedną stronę. Jak trzeba kogoś uwieźć to wiadomo kto idzie. Ava jest sprytna, seksowna, namiętna. Seks traktuje przedmiotowo, więc tą częścią roboty zajmuję się ona. Nie jest głupia. Świeci cyckami i wierci tyłkiem kiedy pracuje. A w domu zakłada skórzane spodnie, koszulę, wywala nogi na stół i nieustannie pali fajkę. Jej wygląd zachęca napalonych, bez względu na płeć, tyle, że całe to uwodzenie i ociekanie seksapilem to tylko dobre aktorstwo. Kiedy jest ze swoją bandą staje się naprawdę miłą i życzliwą osóbką, choć z girami na stole i fajką w paszczy.\nNaomi – (wołają na nią Nao) Tarianka. Błyszcząca, czekoladowa skóra, pełne usta, delikatne oczy i burza czarnych loczków na głowie. Nao wygląda najnormalniej ze wszystkich sarenek. Jest bardzo ładna, ale mimo ciemnej skóry, nie tak wyrazista jak całą reszta. I to jest jej największy atut. Sympatyczna, miła, swojska, uśmiechnięta dziewczyna, wygadana, ale nie plotkara. Lubią ją absolutnie wszyscy. Pełna uroku, z wdzięcznym uśmiechem i radością w oczach. Urodzona złodziejka. Walkę w ręcz ma opanowaną do perfekcji. Wspina się jak wiewiórka, ucieka jak mysz i kot razem wzięci. Szybko i bezgłośnie. Nosi piękne, szerokie suknie, w których znajduje się mnóstwo schowków na drobne przedmioty, które ukradnie. Wygląda jak aniołek, charakter ma diablicy.\nJakiś handlarz przywiózł biedne zwierzątko na sprzedaż. Siedziało maleństwo w klatce, skulone, załamane, przerażone. Yami nie mogła patrzeć jak zielisek cierpi. Serce jej się krajało. Kupiła go, nawet się nie targowała, po prostu kupiła i zabrała do domu. Chciała go tylko nakarmić i wypuścić, ale on nie chciał już odejść. Nie mogła go przecież wykopać za drzwi. I tak już został. Z braku pomysłów nazwała go Bączek i chyba mu się podobało, chociaż czasem mówi do niego świr, świrusek, ciul, głupol, a on i tak się cieszy. Pocieszny zwierzaczek. Rzadko ulatnia się z "Atłasowej Sarenki". Łapie myszy, szczury i inne szkodniki, w tym lotki, które czasem znajdują jakieś luki i wlatują na strych. Czasem wyleci przez okno pokoju Letti i poszpera po okolicy za jakąś większą zdobyczą, ale w zasadzie nie musi, bo Yami i tak go dokarmia. Nie przepada za światem zewnętrznym, boi się go. Trudno mu się dziwić, po tym co przeżył. Siedzenie na parapecie, czy na pobliskich dachach wydaje się mu wystarczać. Reaguje na imię i na gwizd, ale tylko ten Yamilet. I jest jej jedynym, prawdziwym przyjacielem. Yami mówi mu wszystko, skarży się i płaczę w jego futerko. A on zawsze przy niej jest. Może tylko dzięki niemu jeszcze nie skończyła z życiem.\nLokalizacja: Saorais - „Sarenka atłasowa”\nKto powiedział, że grupa przestępcza zawsze musi nazywać się „Czarne kruki”, „Koye”, czy „Szare cienie”? Czemu by nie nazwać się jakoś inaczej, delikatnie. I tak, na bandytki z Saoraise wołają „Delainy”, a częściej po prostu sarenki, albo atłasówki. Ich siedzibą jest duży dom, w dzielnicy handlowej Saorais. Na dole znajduje się sklep, o uroczej nazwie „Sarenka atłasowa”, w którym dziewczyny sprzedają głównie produkty do pielęgnacji, ziołowe herbatki, miłosne eliksiry i tym podobne. Budynek ma wielką piwnicę, która z pewnością kiedyś należała do kilku sąsiednich domów, ale ktoś zamurował wejścia, tak, że teraz idzie do niej wejść tylko z budynku sklepu dziewczyn. Za sklepem, na zapleczu znajduje się kuchnia. Duży, drewniany stół stoi na środku, wokół są szafki, beczki, palenisko. Na zewnątrz, na podwórzu  jest wychodek, studia, jakieś rabatki z kwiatkami, których nikt już nie pielęgnuje. Przy budynkach gospodarczych rosną wysokie malwy.    Jest miejsce na ognisko, a nad nim ruszt. I jakieś inne drobne rzeczy.\nNad sklepem i kuchnią znajdują się pokoje i salon. Salon zajmuję większą część piętra. Tam banda przesiaduje najczęściej. Sofa, fotele, dywan, lustro, stół, szklane stoliki. Barek z trunkami, kryształowe kieliszki – nie oszukujmy się, sarenki biedne nie są. Na tym piętrze są jeszcze dwa pokoje. Jeden zajmuje Gio z Avą, a drugi Naomi. Kolejne piętro to awans w hierarchii. Dwa pokoje zajmuje Mira. Ma sypialnię i gabinet. Potem, duży pokój to królestwo Letti. Mniejsze pomieszczenia to schowki, zamykane na klucz i izba kąpielowa. Strych to magazyn nielegalnych substancji, dokumentów, ziół, składników alchemicznych i wszystkiego co jest niezgodne z prawem. Sarenki są cwane. Jeśli ktoś, kiedyś wpadnie im do siedziby, strych będzie ostatnim miejscem do przeszukania. W piwnicy też jest magazyn, ale w nim znajdują się głównie sklepowe zapasy i trochę mało legalnej broni.


Typy Dnia - 27 listopada (wtorek) | Darmowe typy na dzisiaj\nWtorek z Ligą Mistrzów to bez wątpienia to, na co wielu z was czekało! Jakie typy dnia przygotowaliśmy na pierwszy etap piątej kolejki tych rozgrywek? Sprawdźcie już teraz!\nKurs na AS Romę w meczu z Realem Madryt wygląda bardzo kusząco, jednak zdecydowaliśmy się na pewną asekurację w postaci „podwójnej szansy”. Typ 1-1 oznacza, że gospodarze wtorkowego meczu muszą prowadzić do przerwy lub wygrać cały mecz, by udało nam się trafić typ.\n„Królewscy” są obecnie w kryzysie, co najlepiej udowadnia ich ostatnia porażka 0:3 w lidze. Rzymianie z kolei cały czas są liderami grupy i na pewno będą chcieli zachować tę lokatę do samego końca. Na ich korzyść przemawia nie tylko aktualna forma klubu z Madrytu, ale także fakt, że u siebie w tym sezonie LM jeszcze nie stracili punktu!\nAEK to prawdziwy outsider w swojej czwórce. Cztery mecze i ani jednego punktu – to chyba mówi samo za siebie. Ajax za to musi we wtorek wygrać, a wówczas będzie już pewny awansu do kolejnego etapu, nie patrząc się na innych. Trudno sobie wyobrazić lepszą okazję do spełnienia tego warunku, dlatego gramy tutaj na Holendrów!\nHoffenheim – Szachtar, czyli mecz drużyn z miejsca 3. oraz 4. w swojej grupie. Jeżeli Niemcy to spotkanie wygrają, a Lyon straci komplet punktów w meczu z City, może nawet dojść do zmiany wicelidera. Biorąc pod uwagę, że ukraiński zespół jest ostatni w tabeli, nie chce nam się wierzyć, by Hoffenheim nie chciało tego wykorzystać. Zagraliśmy jednak nieco bezpieczniej, czyli na zwrot w przypadku remisu.\nRoma - Real Madryt 1-1 2.50 TOTALBET\nAEK - Ajax 2 1.85 FORTUNA\nHoffenheim - Szachtar 1 bez remisu 1.45 TOTALBET\nPoprzedni artykułTypy Dnia – 26 listopada (poniedziałek)\nNastępny artykułTypy dnia – 28 listopada (środa)


transseksualni.pl :: Wsparcie dla osób transseksualnych i queer\ntransseksualni.pl Strona Główna » Ogłoszenia » Wsparcie dla osób LGBT » Wsparcie dla osób transseksualnych i queer Poprzedni temat «» Następny temat\nWsparcie dla osób transseksualnych i queer\nWysłany: 2015-09-18, 01:05 Wsparcie dla osób transseksualnych i queer\nAdresy i numery telefonów dla gejów, lesbijek i osób transseksualnych potrzebujących pomocy;\nStowarzyszenie na Rzecz Osób LGBT Tolerado we współpracy z Poradnią Zdrowia Psychoseksualnego BezTabu oraz Gabinetem Wsparcia Psychologicznego i Psychoseksualnego zaprasza osoby LGBTQ oraz ich rodziny do skorzystania z bezpłatnych konsultacji psychologicznych.\nRejestracja czynna w godzinach 10-17 od wtorku do piątku psycholog@tolerado.org lub 731 019 833\nGrupa wsparcia adresowana jest do osób, które identyfikują się jako osoby homoseksualne, biseksualne lub queer. Celem grupy jest rozwój i wsparcie uczestników. Praca w grupie ma charakter warsztatowy i psychoedukacyjny.\nNajbliższa grupa startuje 5 października 2015. Spotkania będą odbywać się w poniedziałki o godzinie 18.30.\nOferta komercyjna: koszt uczestnictwa w całości kursu (10 spotkań) to 750 zł. Kurs poprzedza nieodpłatne indywidualne spotkanie konsultacyjne.\nKontakt: Tel: (12) 264 17 4, kom: 668 230 869\nGrupa wsparcia, która pozwoli odpowiedzieć na takie i podobne pytania: "Masz problem, który wymaga pomocy? Czujesz się zagubiony, będąc osobą nieheteroseksualną? Doświadczyłeś/łaś homofobicznej przemocy?" Porad udziela Cecylia Przybyszewska (psycholożka) indywidualnie (po uprzednim umówieniu) oraz przez Internet.\nKontakt: e-mail: psycholog@fabrykarownosci.com\nSpotkania grupy wsparcia dla osób transpłciowych odbywają się w pierwszy i trzeci wtorek miesiąca o godz. 18.00 w siedzibie biur poselskich Twojego Ruchu przy ul. Krakowskie Przedmieście 10 lok. 5 (wejście od ul. Przechodniej). Organizowane są pod auspicjami Fundacji Trans-Fuzja. Spotkania prowadzi Jonasz Wethacz, absolwent psychologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej.\nBezpłatne porady prawne. Jeśli czujesz że Twoje prawa są łamane, jesteś dyskryminowany/dyskryminowana albo jesteś ofiarą przestępstwa z nienawiści – skontaktuj się z prawnikiem Przemkiem Szczepłockim.\nKontakt: pracowniaroznorodnosci@gmail.com lub +48 668 876 075.\nGrupa wsparcia Lambda Warszawa jest ukierunkowana na rozwój podstawowych kompetencji społecznych, niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania. Oferowane są zajęcia w zakresie socjoterapii, psychoedukacji, świetlicowe, a także nieodpłatne prezerwatywy, lubrykanty i artykuły żywnościowe.\nJeżeli dotyka Cię dyskryminacja na tle orientacji seksualnej lub tożsamości/ekspresji płciowej, a w szczególności: przemoc, nękanie w szkole na uczelni, trudności w funkcjonowaniu/braku akceptacji w rodzinie, trudności w samoakceptacji, zrozumieniu swojej orientacji, seksualnej, umów się na spotkanie z psychologiem w budynku KPH ul. Solec 30a w Warszawie. KPH udziela pomocy ofiarom dyskryminacji także w zakresie: prawa pracy, prawa karnego, prawa cywilnego, prawa administracyjnego\nKontakt: tel. 22 423 64 38, bezpieczniej@kph.org.pl\nCentrala telefoniczna udziela anonimowych porad za pośrednictwem tradycyjnego telefonu oraz komunikatora skype w sprawach dotyczących problemów powiązanych z orientacją i tożsamością seksualną: trudności w związku, samotności, problemów z samoakceptacją, trudności w nawiązywaniu relacji, obniżonego nastroju, bezpieczniejszego seksu i dyskryminacji, a także udziela informacji na temat placówek pomocowych na terenie Warszawy. W ‘Telefonie zaufania’ można także uzyskać informację o ofercie porad psychologicznych, seksuologicznych i prawnych w Lambdzie Warszawa oraz umówić się na wizytę. Godziny pracy: poniedziałek – piątek w godz. 18:00 – 21:00\nKontakt: tel. 22 628 52 22, skype: My status, e-mail: kkliszczynski@lambdawarszawa.org\nTelefon antyprzemocowy Feminoteki jest przeznaczony dla kobiet doświadczających przemocy ekonomicznej, fizycznej, psychologicznej i seksualnej. Pomagają wszystkim kobietom – w tym transpłciowym.\nKontakt: Telefon antyprzemocowy Feminoteki to 731 731 551. Jest czynny we wtorki, środy i czwartki od godziny 13:00 do 19:00.\nLambda Warszawa & Trans-fuzja\nLambda Warszawa na terenie Warszawy prowadzi hostel interwencyjny, umożliwiający rozwiązanie problemów osobistych osób LGBT, pomagając jednocześnie przygotować się do przyszłego samodzielnego funkcjonowania. Oprócz bezpiecznego schronienia hostel oferuje możliwość uporządkowania sytuacji prawnej, socjalnej, emocjonalnej i życiowej, dzięki czemu po udzieleniu wsparcia osoba korzystająca z hostelu będzie gotowa do dalszego samodzielnego funkcjonowania.\ntransseksualni.pl Strona Główna » Ogłoszenia » Wsparcie dla osób LGBT » Wsparcie dla osób transseksualnych i queer


- W odpowiedzi na lawinowo rosnące zapotrzebowanie na przydomową fotowoltaikę, 13 stycznia 2020 r. rozpoczynamy drugi nabór, w którym podtrzymujemy dofinansowanie instalacji PV do 50 proc. kosztów kwalifikowanych, nie więcej niż 5 tys. zł na jedno przedsięwzięcie . Dofinansowanie można łączyć z tzw. ulgą termomodernizacyjną, ale koszty przedstawione do rozliczenia muszą być pomniejszone o otrzymaną dotację. Wnioski w drugim naborze będzie można składać do 18 grudnia 2020 roku\n- Szczegóły programu dostępne są na stronie http://nfosigw.gov.pl/moj-prad/. Informacji o nim udzielają też doradcy energetyczni NFOŚiGW, do których kontakty można znaleźć na stronie https://doradztwo-energetyczne.gov.pl/. Dodatkowo działa infolinia (tel. 22 45 95 990), gdzie można sprawdzić m.in. status swojego wniosku


Nabór na stanowisko asystenta - e-Grajewo.pl - Portal Internetowy Grajewo i okolice\naktualizacja: 2019-01-18 12:05:00 nr wiadomości: 38177 przeczytano: 11608 komentarze: 1\nPaństwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Grajewie ogłasza\nnabór kandydatów na stanowisko stażysty / młodszego asystenta Sekcji Epidemiologii.\n1.Wykształcenie wyższe - preferowane: medyczne, pielęgniarskie, zdrowie publiczne\n1. Dobra znajomość obsługi komputera (pakiet Microsoft Office, MS Exel, MS Word),\n2. Umiejętność redagowania pism,\n4.Odpowiedzialność, skrupulatność, sumienność, zaangażowanie, komunikatywność, dyspozycyjność,\nProwadzenie dochodzeń epidemiologicznych, nadzoru epidemiologicznego, dokumentacji statystycznej oraz rejestrów z zakresu chorób zakaźnych.\nTermin składania dokumentów: do dnia 23 stycznia 2019r. do godz. 1500\nPrzewidywany termin rozpoczęcia pracy: 1 marzec 2019r.\n- w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej Plac Niepodległości 12 19-200 Grajewo- Sekretariat, pokój nr 2,\nGrajewo, dnia 10.01.2019 r.\nKlauzula informacyjna dla kandydatów do pracy w PSSE w Grajewie\n1) Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny z siedzibą w Grajewie (19-200 Grajewo, Plac Niepodległości 12).\n2) Kontakt do inspektora ochrony danych: na adres siedziby Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Grajewie Plac Niepodległości 12 lub poprzez e-mail psse_gw@op.pl,\n3) Podanie przez Panią/Pana danych osobowych jest wymogiem prawnym stanowiącym warunek uczestniczenia w procesie rekrutacji na wolne stanowisko pracy. Podanie danych osobowych nie wynikających z przepisów jest dobrowolne ale brak ich podania może mieć wpływ na ocenę złożonej przez Pani/Pana aplikacji.\n4) Przetwarzanie Pani/Pana danych odbywa się na podstawie art. 22¹ ustawy Kodeks pracy oraz ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej w celu realizacji procedury naboru na wolne stanowisko pracy.\n5) Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane jedynie w okresie niezbędnym do spełnienia celu, dla którego zostały zebrane lub w okresie wskazanym w regulaminie naboru. Po spełnieniu celu dla którego dane zostały zebrane, dane mogą być zwrócone Pani/Panu lub ulegną zniszczeniu w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów.\n6) Zebrane w procesie rekrutacyjnym Pani/Pana dane osobowe nie będą udostępniane innym odbiorcom danych. oraz nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji międzynarodowych.\n7) Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu, prawo do cofnięcia zgody na ich przetwarzanie w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody wyrażonej przed jej cofnięciem. Oświadczenie o cofnięciu zgody na przetwarzanie danych osobowych wymaga jego złożenia w formie pisemnej lub elektronicznej na adres e-mail: psse_gw@op.pl.\n8) Jeżeli Pani/Pan uważa że przetwarzanie danych narusza przepisy o ochronie danych osobowych, przysługuje prawo do wniesienia skargi wobec ich przetwarzania do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.\nDlaczego nie szanuje się pracowników, którzy są pracownikami o wysokich kwalifikacjach, sumiennych, wykonujących swoją prace solidnie, oni muszą odchodzić, a teraz szuka się i nie można znaleźć odpowiedniego pracownika, trzeba się zastanowić i wyciągnąć odpowiednie wnioski.\nNapisał: Grajewianin dodano: 2019-01-25 11:27:07


Szkatułka Cook : Pasztet jajeczny\nPasztet jajeczny to mój absolutnie faworyt na świątecznym stole. Miał już wiele różnych modyfikacji jednak w takiej wersji smakuje najbardziej.\nNajlepiej smakuje z ciemnym pieczywem i sosem zielonym (przepis znajdziesz w tym numerze).\nZainspirował mnie pasztet jajeczny Majki Skorupskiej.\nPasztet jajeczny - składniki:\n1 duży pęczek zielonej cebuli\n5 łyżek tartego żółtego sera o ostrym smaku\n5 łyżek bułki tartej lub kaszy mannej (w diecie bezglutenowej można je zastąpić mielonym siemieniem lnianym)\n5 łyżek śmietany (18% lub 30%)\n½ łyżeczki kurkumy, sól i pieprz oraz chili – przyprawy do smaku\nPasztet jajeczny wykonanie:\nJaja posiekać – nie za grubo by z jaj nie zrobić pasty. Przełożyć do dużego naczynia – by wygodnie zmieszać jaja z innymi składnikami.\nDodać do jaj przesmażoną na złoty kolor cebulę, śmietanę, surowe jajo, zieloną cebulkę (posiekaną) przyprawy oraz ser i kaszę manną lub bułkę tartą (siemię lniane).\nWszystko dokładnie, ale bardzo delikatnie wymieszać. Jeśli masa na pasztet jest zbyt mokra dodać więcej kaszy manny lub bułki tartej (siemienia lnianego), a jeśli czujesz, że masa jest zbyt sucha – dodaj odrobinę więcej śmietany.\nMałą blaszkę (1/2 keksówki) wyłożyć folią do pieczenia (aluminiową). Przełożyć do niej masę jajeczną i nakryć wierzch kawałkiem drugiej foli.\nPasztet piec w piekarniku rozgrzanym do temperatury 190 stopni Celsjusza przez 40 minut, a następnie zdjąć folię aluminiową i piec jeszcze tak długo aż pasztet stanie się lekko rumiany ale nie spieczony.\nPo wyjęciu i ostudzeniu włożyć pasztet jeszcze na kilka godzin do lodówki.\nPrzepis został opublikowany w najnowszym numerze Magazynu Aromat\nAutor: Szkatułka Cook o 4/15/2019 07:30:00 AM\nEtykiety: jajka, Magazyn Aromat, pasztet, pasztet jajeczny, publikacja\nBlingBlingMakeUp 15 kwietnia 2019 13:01\nUwielbiam Twoje przepisy, a ten kolejny juz laduje w moich przepisach do wyprobowania :D\n... 15 kwietnia 2019 13:10\nTen pasztet też bardzo przypadł mi do gustu i bardzo go wszyscy lubimy.\nBardzo mi miło słyszeć takie słowa. To naprawdę bardzo cieszy, kiedy słyszę takie fajne słowa pod adresem mojego bloga i mej osoby😘\nWielkanocne sosy do jaj i wędlin (bez dodatku majo...\nJak odchudzić potrawy na wielkanocnym stole.\nBardzo czekoladowe bezglutenowe ciasto marchewkowe...\nCzekolada. Smak doskonałości.\nWegański pasztet z soczewicy.\nZupa krem z białych warzyw - Post Daniela wg dr Dą...\ninne (31) jajka (24) Magazyn Aromat (23) truskawki (23) miód (22) zioła (22) zupa (22) jabłka (21) info (20) cynamon (18) Boże Narodzenie (17) czosnek (16) zdrowie (16) koktajl (15) wielkanoc (14) cebula (13) cytryna (13) czekolada (13) chili (12) ciasto (12) ciasteczka (11) ziemniaki (11) dynia (10) goździki (10) napoje (10) napar (9) pietruszka (9) woda smakowa (9) banan (8) dania jarskie (8) danie jarskie (8) drożdże (8) jagody (8) makaron (8) ananas (7) brzoskwinie (7) buraki (7) cukinia (7) kardamon (7) sos (7) żurawina (7) bulion (6) ciasto drożdżowe (6) surówka (6) święta (6) ABC gotowania (5) barszcz (5) bez cukru (5) kasza jaglana (5) placki (5) zapiekanka (5) śledź (5) śniadanie (5) Slow Food (4) baton (4) ciasto czekoladowe (4) ciasto z owocami (4) deser (4) pierniczki bożonarodzeniowe (4) sos winegret (4) zakwas z buraków (4) anyż (3) arbuz (3) babka (3) bakalie (3) bazylia (3) brokuły (3) ciasto bez mąki (3) gołąbki (3) kapuśniak (3) kiszonki (3) kiszony barszcz z czerwonych buraków (3) knedle (3) kruszonka (3) relacja (3) żur (3) awokado (2) ciastka (2) kasza gryczana (2) kiszenie żuru (2) piernik (2) urodziny (2) zielony groszek (2) bezmięsne (1) chłodnik (1) ciasteczka bez tłuszczu i mąki (1) ciasteczka maślane (1) ciasteczka owsiane z orzechami (1) solanka (1) sorbet (1) suszone pomidory (1) szynka (1)


Sezon na Służewcu rozpoczyna się od polskich klasyków - Polskatimes.pl\nSezon na Służewcu rozpoczyna się od polskich klasyków\nData dodania: 2008-06-23 08:52:48\nOstatnia aktualizacja: 2008-06-23 08:52:48\nTotalizator Sportowy jako nowy organizator wyścigów konnych dotrzymał słowa i opóźniony sezon wyścigów konnych na Służewcu rozpoczyna się zgodnie z zapowiedziami w najbliższą sobotę 28 czerwca o godzinie 14.\nPodczas weekendu odbędzie się po dziewięć gonitw. Na listach startowych jest aż 159 koni, od 7 do 12, w tym 59 czystej krwi arabskiej. Sezon rozpoczyna się od klasycznych wyścigów dla trzylatków, Nagrody Wiosennej dla klaczy i Nagrody Rulera, polskich odpowiedników 1000 i 2000 Guineas Stakes. W zapisie (6 klaczy) w Wiosennej jest Nick of Memory, rewelacyjna w poprzednim sezonie dwulatka, która już wygrała 11 maja słowacki klasyk na milę dla klaczy na torze w Bratysławie. Trener Andrzej Walicki zgłosił też Nutę i Be Star. Na faworytce pojedzie Aleksander Reznikov, na Nucie najstarszy, ale wiecznie młody dżokej Jerzy Ochocki. Michał Romanowski zapisał dwie klacze, późno finiszującą Kaverrę (Siergiej Wasiutow) i startującą do tej pory bez powodzenia za granicą Impresję. Z wyjątkiem Nuty pochodzącej z Golejewka, stadniny o największym potencjale genetycznym, pozostałe klacze wychowały się w Strzegomiu, stadninie państwa Grzegorza i Marii Konarskich, przejętej od Agencji Nieruchomości Rolnych (ANR) przez Janusza Romanowskiego, ojca Michała. Do klasycznej gonitwy zapisano zatem klacze tylko z dwóch polskich stadnin, co świadczy, że polska hodowla koni pełnej krwi znajduje się jeszcze większym kryzysie niż wyścigi. W hermetycznym światku hodowców ANR uchodzi za grabarza polskich stadnin koni pełnej krwi angielskiej. Szóstą klaczą na liście Nagrody Wiosennej jest kupiona na aukcji w Niemczech za 30 tys. euro przez BHT Animal Trade gniada Masai Moon, wychowanka znanej stadniny Ammerland, z jednym zwycięstwem na torze we Frankfurcie na cztery starty. W zapisie (7 koni) do Nagrody Rulera są tylko trzy ogiery. Wysoko oceniany Jovellanos (Rez-nikov) był oszczędzany jako dwulatek w stajni Walickiego, która zgłosiła też dwie błyskotliwe młode klacze, strzegomską Mariannę (Ochocki) i Princess of Leone (Popov) Andrzeja Zielińskiego. Marianna była blisko czołówki jako dwulatka i zrobiła świetne wrażenie podczas publicznych galopów w maju. Przewaga klaczy w polskim odpowiedniku 2000 Guineas świadczy o słabości do tej pory ogierów z rocznika 2005 trenowanych w Polsce. Najlepszy spośród nich jako dwulatek Mały Czar bez powodzenia startował dwa razy w maju w klasykach w Austrii i na Słowacji. W pierwszej połowie sezonu raczej nie wystartuje, bo ma kłopoty z barkami. Oprócz klasyków dla trzylatków zobaczymy w niedzielę Nagrodę Golejewka dla starszych koni z udziałem Kornela w roli współfaworyta po obiecującym występie w Wielkiej Słowackiej. Jego wartość sprawdza Kto Ty, drugi w Derby, oraz najlepsza klacz Irkucja. Podczas publicznych próbnych galopów miesiąc temu z najlepszej strony pokazała się Gomera, zapisana pod ulgą wagi. Szanse: Nagroda Wiosenna (sobota, g. 16.30): Nick of Memory 1/1, Kaverra 3/1, Nuta 6/1, Masai Moon 9/1; Nagroda Rulera (niedziela, g. 16.30): Marianna 3/2, Jovellanos 5/2, Henrietta 5/1, Princess of Leone 6/1; Nagroda Golejewka(g. 15.30): Kornel, Kto Ty, Irkucja po 3/1, Gomera 6/1, Conti Power 9/1. Wiktor Lubicz-Chyczewski nie dotrzymał słowa\nW ten sposób wiceminister skarbu Michał Chyczewski, forsujący TS w roli organizatora wyścigów na Służewcu i zakładów wzajemnych, publicznie skłamał, twierdząc w końcu marca, że ta państwowa firma w ciągu kilku tygodni może uruchomić mnóstwo punktów przyjmowania zakładów konnych w całej Polsce. Twierdzenie to było następnie jedną z podstaw wyeliminowania z gry przez ministra skarbu prywatnej firmy Totolotek, która zamierzała przyjmować zakłady w swoich 500 punktach. W dodatku wydawnictwo Zmdom, które na zlecenie TS redaguje oficjalny program gonitw, poinformowało, że przed sobotą będzie on do kupienia tylko w sześciu miejscach w Warszawie.