Nowości - Technologie Galwaniczne\n20 kwietnia 2020 Anna Zielak Brak komentarzy\nJest nam niezmiernie miło poinformować Państwa o naszej zapowiadanej już wcześniej przeprowadzce. Już za chwilę postawimy pierwsze kroki w nowo wybudowanym biurze, które powstało w niespełna rok (!) dzięki niesamowicie sprawnej, profesjonalnej i bardzo zaangażowanej firmie P.U.H. Ampro Paweł Rochowski.\nGdy rok temu patrzyliśmy na „dziurę w ziemi”, aż trudno było uwierzyć w tak szybki postęp. Jednak na naszych oczach, z każdym tygodniem, pusty plac zaczął nabierać kształtu nowoczesnego biurowca i magazynu. A rezultat? Szanowni Państwo, sami zobaczcie, jesteśmy bardzo dumni i zadowoleni z efektu końcowego. Z pełną odpowiedzialnością i duża przyjemnością możemy Państwu polecić tego wykonawcę!\n17 kwietnia 2020 Anna Zielak Brak komentarzy\nO wirusie napisano i powiedziano chyba już wszystko. Dlatego ja dziś bardzo krótko o stanie najważniejszych spraw.\nMimo trudnych okoliczności działamy normalnie i sprawnie. Towary są i będą dostępne, logistyka działa dobrze, laboratorium pracuje. Nasi technolodzy, niestety, nie mogą odwiedzać Klientów. Pomagają Im zdalnie.\nW marcu, aby pomóc Klientom w zgromadzeniu nieco większych zapasów na wypadek trudności logistycznych, zaproponowaliśmy wydłużenie terminów płatności o dodatkowe 2 tygodnie. Wielu roztropnie skorzystało z tej możliwości.\nBardzo dziękuję Klientom, którzy, rozumiejąc trudną sytuację, płacą za towary w terminie. Wykazując wzajemne zrozumienie i solidarność, możemy łatwiej pokonać trudności.\nDużo nowego dzieje w naszej firmie. Gdyby nie wirus, to można by uznać, że to dobry czas postępu i doskonalenia.\nAby wspólnie wykorzystać pożytecznie czas przymusowej izolacji, rozpoczęliśmy cykl szkoleń on- line.\n– nowych technologii galwanicznych, na przykład chromowania w bębnach HEXA-GONE REVOLUTION, nowego cynkowania alkalicznego MERLIN, kataforezy\n– urządzeń technicznych, zasad ich doboru, cech i korzyści\n– zagadnień laboratoryjnych\n– i, co szczególnie ważne w tym czasie, oszczędności!\nPierwsze szkolenie dotyczyło oszczędności prądu, tematu bardzo ważnego w czasie dramatycznych podwyżek jego cen. Frekwencja była dobra, a zainteresowanie bardzo duże.\nO tematach i terminach będziemy informować w oddzielnych zaproszeniach i na stronie internetowej. Jeśli interesują Państwa specjalne szkolenia, prosimy o zgłaszanie ich na adres szkolenia@tegal.pl.\nW ubiegłym tygodniu uruchomiliśmy sklep internetowy. Można w nim kupić materiały filtracyjne, pompy, kable, urządzenia pomiarowe i dozujące. Stopniowo rozszerzamy asortyment. Będziemy wdzięczni za sugestie.\nWiele nowego dzieje się na naszej stronie internetowej www.tegal.pl. Szczególnie polecam „nowości” i „produkt tygodnia” w promocyjnej cenie.\nStale kontaktując się z Klientami, obserwujemy zupełnie skrajne zjawiska: od całkowitego, lub prawie całkowitego zatrzymania produkcji, aż do stanu normalnego, a nawet bardzo optymistycznego. Zależy to od branży, dla której pracuje dana galwanizernia.\nJeśli macie Państwo sugestie, uwagi, potrzeby, pomysły, związane z naszą działalnością w tym trudnym czasie, to proszę o zgłaszanie ich na nasz adres tegal@tegal.pl.\nNa zakończenie życzę, abyśmy jak najszybciej wrócili do normalności i wysokiej produkcji.\nJak już wcześniej informowaliśmy produkty przez nas dostarczane zawierające w składzie trójtlenek chromu są objęte wnioskiem o zezwolenie, złożonym przez konsorcjum CTACSub, który obejmuje sześć różnych zastosowań.\nWniosek ten jest nadal w trakcie rozpatrywania, jednak ze względów prawnych w przypadku zastosowania nr 3 dotyczącego chromowania dekoracyjnego Komisja Europejska podjęła decyzję o zawieszeniu procedury wydawania zezwoleń. Jednocześnie zwróciła się do wnioskodawców o sporządzenie i przedłożenie tzw. planu zastępczego do 24 sierpnia 2020 r.\nPlan zastępczy to dokument, w którym wnioskodawca musi dostarczyć informacje na temat działań związanych z zamianą trójtlenku chromu dla określonego zastosowania, określający m.in. harmonogram, badania, inwestycje w rozwiązania alternatywne, powody, dla których zastąpienie nie jest możliwe itp.\nPlan ten jest składany przez wnioskodawców, jednak musi być oparty na informacjach pozyskanych od dalszych użytkowników!\nJeśli dalsi użytkownicy nie wniosą wkładu w opracowanie planu zastępczego, zezwolenie na zastosowanie chromu dla celów dekoracyjnych nie zostanie wydane. Wtedy wszystkie dostawy do tych użytkowników (zaopatrywanych pośrednio lub bezpośrednio przez CTACSub) będą musiały zakończyć się najpóźniej w 2021 r.\nJeśli zatem chcesz kontynuować stosowanie trójtlenku chromu po 24 sierpnia 2020 r. w ramach nierozstrzygniętego (wcześniejszego) wniosku o zezwolenie, przyczyń się do gromadzenia danych w planie zastępczym i wypełnij ankietę do dnia 15 maja 2020 r. Po wypełnieniu kierowana jest ona bezpośrednio do konsultanta technicznego konsorcjum CTACSub.\nW tym celu zarejestruj się klikając poniższy link.\nW ostatnim wydaniu czasopisma „Ochrona przed Korozją” odnajdą Państwo nasz artykuł o nowoczesnym cynkowaniu alkalicznym Merlin, naszym nowym topowym produkcie.\nWe wcześniejszych numerach zamieściliśmy materiały o wpływie parametrów procesu cynkowania słabo kwaśnego na odporność korozyjną na przykładzie technologii Sprytny Cynk.\nW naszych relacjach prasowych prezentowaliśmy wykład znakomitego, irańskiego naukowca prof. Nassera Kanani o Tajemnicy Perskiej Baterii.\nZapraszamy do zaprenumerowania oraz do czytania.\nNowa seria Q150 została stworzona dla klientów, u których występuje konieczność umiejscowienia prostownika w niestandardowym miejscu. Główna zaleta to oszczędność miejsca i podwyższone parametry pracy.\nQ150 mieści w sobie jeden pełny wodny lub powietrzny moduł prostownika serii Q500/Q500B.\nW porównaniu do prostowników Q100 zostały podwyższone limity prądu:\n– dla chłodzonego powietrzem – 600A zamiast 500A\n– dla chłodzonego wodą – 1000A zamiast 500A\n– zakresy napięcia wyjściowego – od 5V do 160V\n– zakresy prądu wyjściowego – od 50A do 1000A\n– tętnienie – <2%\n– tryb pracy – prądowy lub napięciowy\n– zakres regulacji prądu – 2-100%\n– zakres regulacji napięcia – 5-100%\n– współczynnik mocy – >0.95 przy obciążeniu znamionowym\n– sprawność – 89% przy obciążeniu znamionowym\n– stopień ochrony – IP31(powietrze) / IP42 (woda)\n8 kwietnia 2020 Maciej Janiak Brak komentarzy\nSklep internetowy już otwarty\nZ wielką przyjemnością informujemy, że specjalnie dla Was uruchomiliśmy\nsklep internetowy urządzeń technicznych.\nZnajdziecie w nim najpotrzebniejsze wyposażenie przydatne w procesach galwanotechnicznych.\n• dozowanie i pomiar\n• agregaty bębnowe\n7 kwietnia 2020 Łukasz Socha Brak komentarzy\nCynkowanie alkaliczne MERLIN. Niby takie samo, a wyjątkowe!\nPrzedstawiamy absolutnie wyjątkową technologię cynkowania alkalicznego MERLIN. Dlaczego inna niż wszystkie?\nPozwala pracować przy wyjątkowo niskich zużyciach dodatków organicznych – nawet 1,5 litra ‘mieszanki’ na 10000 Ah na linii bębnowej.\nUmożliwia zwiększenie produktywności linii alkalicznych, bo maksymalnie wykorzystujemy dostępne miejsce na zawieszkach, Możemy wieszać nawet dwa razy więcej detali!\nUzyskujemy w pełni wybłyszczone detale, z doskonałym rozkładem grubości powłoki cynkowej. Niskie czy wysokie gęstości – teraz nie ma różnicy!\nTechnologia cynkowania alkalicznego MERLIN ma także szereg innych zalet,o których szerzej piszemy w nadchodzącym kwietniowym wydaniu miesięcznika “Ochrona przed Korozją“. Korzystając z okazji zachęcamy do zapoznania się z artykułem!\nWydarzenia\tcynk alkaliczny, merlin\n9 marca 2020 Maciej Janiak Brak komentarzy\nVEGA to nowa generacja prostowników CRS. Nacisk na zwiększenie mocy wyjściowej pozwala na osiągnięcie wysokich natężeń przy mniejszej ilości modułów\nBardzo duża moc wyjściowa\nLicznik amperogodzin, konfigurowanie przebiegu\nChłodzenie wodne lub powietrzem\nBrak modułów pośrednich\nZakres prądu do 10500A z jednej wieży (8400A dla prostownika chłodzonego powietrzem)\nVEGA to przede wszystkim doskonały wybór dla wszystkich procesów wysokiej mocy jak chromowanie twarde czy anodowanie.\nWymiary pełnej wieży:\nZapraszamy do kontaktu na technika@tegal.pl w celu poznania szczegółów na temat nowe serii prostowników VEGA.\nPrzypominamy też o przeprowadzanych przez nas audytach energetycznych, które pozwolą Państwu przeanalizować jakie korzyści i oszczędności wynikają z wymiany prostowników tyrystorowych na nowoczesne jednostko wysokoczęstotliwościowe CRS.\n9 marca 2020 Anna Zielak Brak komentarzy\nTechnologie Galwaniczne zawsze otwarte dla gości\nNie żyjemy tylko codziennością. Liczą się też dla nas zadania perspektywiczne dla wspólnego dobra naszych Klientów. Jednym z takich zadań jest propagowanie wiedzy o galwanotechnice u potencjalnych Klientów naszych Klientów. Im lepiej zleceniodawcy usług będą rozumieć procesy, których potrzebują, ich zalety i specyfikę, tym łatwiejsze będzie porozumienie techniczne zleceniodawcy ze zleceniobiorcą.\nW ramach tego zadania w dniu 25 lutego br. gościliśmy podczas dni otwartych firmę Borkomet Sp . z o.o. wraz z uczniami ze Szkoły Branżowej I stopnia ze Szczekocin. Firma Borkomet Sp. z o.o. oferuje obróbkę skrawającą na obrabiarkach CNC. W procesach produkcyjnych często korzysta z usług firm, które pokrywają powierzchnie różnymi technologiami. Ponadto firma Borkomet współpracuje ze Szkołą Branżową I stopnia, w której kształceni są m.in. przyszli operatorzy obrabiarek CNC. Dlatego połączona wizyta przedstawicieli firmy Borkomet oraz uczniów Zespołu Szkół ze Szczekocin była dobrą okazją do zapoznania się z procesami technologicznymi używanymi w galwanotechnice. Uczestnicy poznali profil firmy Technologie Galwaniczne oraz zdobyli wiedzę o różnych pokryciach galwanicznych. Odbył się również praktyczny pokaz obróbki galwanicznej aluminium tj. anodowanie oraz jego barwienie.\n16 grudnia 2019 Anna Zielak Brak komentarzy


Our Sound Budapest 2011 - Micronation Song Contest\nMarzec 26, 2019, 17:36:00 pm\nAuthor Topic: Our Sound Budapest 2011 - Micronation Song Contest (Read 11906 times)\nOdp: Our Sound Budapest 2011 - Micronation Song Contest\n« Reply #20 on: Maj 21, 2011, 22:56:12 pm »\nŻyję majem stąd ten błąd Wiadomo, że chodzi o czerwiec. Co do nazw państw - w rozpisce są oficjalne nazwy państw, gdyż to jest dokumentacja. A swoją drogą - pełni to też swojego rodzaju informację o dokładnych nazwach państw, ale nie rzutuje przecież na zgłoszenie konkursu, bo to tylko rozpiska.\n« Reply #21 on: Maj 24, 2011, 17:54:39 pm »\nDo 16 czerwca możecie tutaj informować o imprezach towarzyszących - dla delegacji udostępniamy specjalne miejsce do rozgrywania imprez czyli Our Club : http://austro-wegry.strefa.pl/forum/viewthread.php?forum_id=90&thread_id=1322\n« Reply #22 on: Maj 30, 2011, 12:10:32 pm »\nKalifat Al-Farun, Sułtanat Al Rajn oraz Zjednoczone Emiraty Chattycji i Shanii ! Jeszcze raz ktoś przekręci nazwy to przestanę być miły.\n« Reply #23 on: Czerwiec 02, 2011, 18:11:21 pm »\nA teraz pora na małą prasówkę. Na dobry początek Krytyk Wurstlandzki z Wurstlandii i wywiad ze mną w nim opublikowany :\nOUR SOUND – wywiad z Krzysztofem Miśkowiczem\nOpublikowano 2 Czerwiec 2011, autor: Johan Calgari\nWielkimi krokami zbliżamy się do ogłoszenia wyników II edycji OUR SOUND. Krytyk Wurststadzki przeprowadził krótki wywiad z pomysłodawcą tego przedsięwzięcia, które cieszy się dużą sławą. Oto całość rozmowy:\nJohan Calgari: Witam! Rozmawiamy o konkursie OUR SOUND, zacznijmy od samego początku. Skąd wzięła się inicjatywa tworzenia takiego konkursu i kto ja zainicjował?\nKrzysztof Miśkowicz(Poland): Pomysł inicjatywy wziął się od mojego wieloletniego śledzenia Konkursu Piosenki Eurowizji, którego jestem fanem od blisko 8 lat. Nawiasem mówiąc jestem członkiem realnego stowarzyszenia OGAE Poland, stąd znam ten konkurs mniej więcej od podszewki.\nJC: Ile trwały przygotowania do organizacji OUR SOUND, jeszcze wtedy w Rzeczpospolitej Sclavinii i Trizolandu?\nKM: Około kilku miesięcy, ponieważ przygotowanie samego projektu poprzedziły jeszcze konsultacje na szczeblu krajowym. Jako datę narodzin konkursu przyjmuje się maj ubiegłego roku.\nJC: No tak… jeśli aktualnie odbywa się druga edycja, to na pewno było to warte zachodu. Przejdźmy teraz do aktualności…Frekwencja zaskoczyła?\nKM: Frekwencja zaskoczyła i to nawet bardzo – bardzo duży jej człon stanowią debiutanci, w tym sami gospodarze ubiegłorocznego koncertu tj. Królestwo Sclavinii. Oczekiwałem, że w konkursie weźmie udział 20-25 państw, ale okrągłej trzydziestki się nie spodziewałem. Smuci co prawda odejście Mikrosławii i Winktown, ale tak potężna liczba uczestników naprawia i napawia z resztą optymizmem.\nJC: Zapewne mało kto się spodziewał. Dużą część stanowią jednak bardzo młode mikronacje, o których v-świat nie słyszał. Czy nie ma obaw, ze owe mikronacje nie wywiążą się z obowiązku przesłania wyników ?\nKM: Obawy oczywiście są, ale mam nadzieje że wywiążą się one ze swoich obowiązków. Wierzę w nie\nJC: Duża frekwencja świadczy o zainteresowaniu tym konkursem. Co samo w sobie OUR SOUND daje mikronacjom, że tak chętnie biorą w nim udział?\nKM: Myślę że przyczynia się do ich promocji w Mikroświecie, a nawet daje szanse na zaistnienie w nim i zostanie w nim na stałe.\nJC: A co zyskują większe mikronacje?\nKM: Większe natomiast umacniają swoją pozycje, a niektóre z nich pokazują swoją kulturę.\nJC: Na pewno też budują w ten sposób swoją sferę kultury. 30 uczestników daje nam do zdobycia aż 360 punktów. Ekscelencji zdaniem ile może zdobyć zwycięzca?\nKM: Uważam, że stawka może być wyrównana i każde państwo może coś dostać\nJC: Potrafi Ekscelencja wskazać trójkę faworytów?\nKM: Nie zajmuje się bezpośrednio głosowaniem, więc mogę wskazać swoich czterech faworytów, a są to ciekawe utwory z Królestwa Sclavinii, Księstwa Sarmacji, Monarchii Austro-Węgier, no i oczywiście mojego rodzinnego Królestwa Trizondalu.\nJC: Chociaż Ekscelencja, tak jak pisze, nie zajmuje się samym przebiegiem losowań, potrafi Ekscelencja powiedzieć nam ile mniej więcej państw przesłało już wyniki glosowań w swych krajach?\nKM: Około połowa z stawki konkursowej – wiem, że na 100% w tym gronie jest mój Trizondal\nJC: Powoli zbliżając się do końca naszej rozmowy chciałbym zapytać o wizję OUR SOUND za 5 lat. Jak Ekscelencja wyobraża sobie ten konkurs po 5 latach?\nKM: Myślę, że to za wcześnie bym o tym myśleć – pożyjemy, zobaczymy.\nJC: Dobrze, dziękuję za rozmowę. Mam nadzieję, że OUR SOUND będzie się rozwijać i będziemy mogli się bawić wspólnie jeszcze przez wiele lat.\nKM: W takim razie życzę powodzenia waszemu krajowi – pomyślnego miejsca i dużej liczby 12\nJC: Dziękuję! Miłego dnia\nOUR SOUND zbliża się powoli ku końcowi, emocje rosną i już niedługo dowiemy się kto będzie organizatorem następnej edycji. Krytyk Wurststadzki głęboko wierzy w fakt, że z każdą następną edycją liczba uczestników będzie rosnąć.\nCo sądzicie o tym artykule ? Czekam na wasze konstruktywne opinie w jego sprawie.\n« Reply #24 on: Czerwiec 04, 2011, 09:03:14 am »\nWywiad jak wywiad?\n« Reply #25 on: Czerwiec 07, 2011, 18:56:35 pm »\nCo do wyników mam nadzieję że tak jak w Realowej Eurowizji będą podawane jawnie na tym forum lub na jakiejś przeznaczonej do tego stronie.\n« Reply #26 on: Czerwiec 07, 2011, 22:10:42 pm »\nNie, pozostaną zatajone.\n« Reply #27 on: Czerwiec 08, 2011, 18:52:14 pm »\nQuote from: Elena Petrescu on Czerwiec 07, 2011, 22:10:42 pm\nNajlepiej przed towarzyszką\n« Reply #28 on: Czerwiec 08, 2011, 21:09:22 pm »\nTe informacje są tak tajne, że mimo, iż o nich mówię, to nie mam pojęcia na temat ich istnienia.\n« Reply #29 on: Czerwiec 09, 2011, 17:43:44 pm »\nNie nie wątpię.


Uroczysko - Page 3\nMorsmordre :: Mieszkania :: Pozostałe miejsca :: Kent, Dover, Château Rose\nUroczysko [odnośnik] 27.11.16 20:54\nZejście na uroczysko odchodzi od sali balowej rezydencji - prowadzą tam strome, kamienne schodki otoczone gęstymi zielonymi krzewami. Jest to zaczarowany skrawek plaży, przeobrażony z kamienistej, wąskiej plaży w piaszczyste zacisze odgrodzone magicznymi barierami od miejsc znanych mugolom. Wszechobecna cisza mącona jest jedynie przez delikatny, kojący szum morza. Osłonięte przed wiatrem klifami daje przepiękny obraz na znajdującą się nie tak daleko Francję.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 26.12.16 15:38\nNigdy nie rozpatrywał dyplomatycznych konieczności bądź obowiązku tradycji w kategoriach chęci, tym, co wiedział na pewno, było, że musieli przyjąć gratulacje i osobiście powitać gości na balu, to też czynił - wiernie trwając u boku młodej żony goszcząc kolejnych przedstawicieli najważniejszej czarodziejskiej socjety. Jako pierwsi podeszli nestorowie, wobec których zachowali się z konieczną powściągliwością i grzecznością, później - rodzina, bliższa i dalsza, rodzice, matka Evandry, niewątpliwie najmocniej zwracająca na siebie uwagę pośród wszystkich tu obecnych, czystej krwi wila, nie mająca w sobie nic z człowieka, w stroju nader skromnym, kapeluszu zasłaniającym twarz, by nie rzucić cienia na córkę, która błyszczała dzisiaj najpiękniej - najjaśniej. Tristan obserwował ją cały ten czar, porcelanową, alabastrową cerę, błyszczące złotem włosy i błękitne, głębokie jak ocean oczy, całkowicie uwiedziony jej półwilą urodą. Był z niej dumny - z tego, jak wyglądała i z tego, że odtąd należała do niego, mężczyzna nie mógł śnić o cenniejszym trofeum. Jego matka, szepcząca do Evandry, wobec niego powściągliwa - jak to ona, napotkał jej spojrzenie, wiedząc, że i z jego wzroku wyczyta wszystko, na czym jej zależało. Zrobił, czego od niego wymagała, powinna być zadowolona. Później nadszedł czas na jego siostry - Darcy i Druellę, Darcy, tak podobna do matki, wodził wzrokiem i za nią i za przyszłą lady Rosier, kiedy jego siostra większość swojej uwagi skupiła na pannie młodej. Uściskał Druellę, unosząc kącik ust na nieobecność Cygnusa, wcale nie chciał go tutaj widzieć - a dar od niej był wyjątkowy. I z pewnością przydatny. Skinął głową Ramseyowi i choć jego gest był oszczędny, Mulciber powinien wiedzieć, jak wiele miał w sobie wdzięczności.\nPiękna Rosalie, w jej ustach każde słowo brzmiało jak złoto - podziękował jej, podziękował Cynerikowi. Dziękował właściwie cały czas, dziękował Glaucusowi, jak zawsze taktownemu, kiedy sytuacja tego wymagała. Dziękował Wynonnie i Sorenowi, ku Wynonnie zwracając się równie oszczędnie, jak uczyniła to ona, ledwie moment później podobnież rozprawiając z Quentinem, a potem z Majesty i Morgothem. Dziękował Alastairowi, płynnie przerzucając się na język francuski podobnie, jak on zaczął w nim mówić - nie miało to znaczenia, Evandra rozumiała każde słowo, Lucindzie skinął głową. Piękne słowa Mortimera spotkały się z jego głębszym niż wobec pozostałych pokłonem, powstrzymał się również od śmiechu, słysząc jego szept koło ucha, ale błyszczące iskry w źrenicach, kiedy napotkali się spojrzeniem, mogły wystarczająco jasno przekazać mu niewerbalną odpowiedź Tristana. Podziękował również Marcelowi - uśmiechając się w rozbawieniu do pięknej półwili z wyraźnie francuskim akcentem; przez moment zastanawiając się nad tym, jak skończy się obecność czterech półwil i jednej wili na jednym balu - pomijając fakt, że będzie to najpiękniejszy bal, na jakim miał przyjemność się bawić. Nawet, jeśli nie spodziewał się, by starsza lady Lestrange zaszczyciła uroczystość swoim towarzystwem na dłużej.\nPrzyglądał się Evandrze dziękującej za kolejne dary, samemu sporadycznie przyjmując drobiazgi; odkładał je na bok, wręczając służbie, jego obowiązkiem było służyć ramieniem słabszej płci małżonce. Dopiero później zachwyci się wyjątkową księgą od Mortimera. Miał nadzieję, że wśród tych wszystkich błyszczących klejnotów odnajdzie coś, co da jej radość i osłodzi tę gorzką chwilę utraty wolności. Był przy niej - i służył ramieniem, kiedy, powitawszy wszystkich gości, przenieśli się na salę balową, by odtańczyć walca.\n/ Uroczystość została zakończona, prosimy już nie pisać postów w tym temacie. Jeśli ktoś nie zdążył przyjść na ślub, zawsze może założyć, że to zrobił.\nthe vermeil rose had blown in frightful scarlet and its thorns\no u t g r o w n\nthe death of a beautiful woman is, unquestionably, the most poetical topic in the world\nCZARNA MAGIA : 65\nRe: Uroczysko [odnośnik] 14.01.19 0:35\nlorcan & darcy13 października\nCzuła dziwne napięcie, jakie zawsze towarzyszyło jej kiedy miała go spotkać. Zwykle potrafiła ukrywać swoje emocje, ale kiedy chodziło o rodzinę, pozwalała sobie na większą otwartość. Szczególnie w granicach ich posiadłości, w której czuła się bezpieczna, nieoceniana i wspierana przez rodzinę. Lorcan napisał jej list. Piękny, szczery list, który przepełnił ją wdzięcznością za uprzedzenie ją o jego powrocie. Mimo wszystko, odczuwała pewien ucisk w żołądku, który odczytywała jako tęsknotę i jednocześnie radość. Nie potrafiła jej okazywać jak każdy. Jej uczucia były bardziej stłumione, chłodne, Dawkowała je po bezpiecznej kalkulacji. Nie pozwalała sobie całkowicie się uzewnętrznić. Dlatego, widząc go z daleka, czując jak gardło zaciska się jej, uniemożliwiając głęboki oddech, wyparła te reakcje. Poprawiła suknię i zaszła go od tyłu, bardzo dobrze wiedząc, że najpewniej usłyszał ją już dawno i poczuł jej spojrzenie na sobie. Spoglądał przed siebie, na wzburzone fale wybrzeża. Nie była pewna, czy mogłą mu przeszkodzić, ale jeśli nie ona, to kto?\nKolejny raz mieszała się w niej ekscytacja i stres, że Lorcan może zmienił się przez te miesiące rozłąki i nie są sobie tak bliscy, jak zapamiętała. Tak bliscy, że mogła sobie pozwolić objąć go od tyłu, opierając podbródek na jego ramieniu. Mimo to, podjęła to ryzyko. Tylko w towarzystwie bliskich pozwalała sobie egzekwować od nich ten rodzaj bliskości i czerpanego wsparcia. Przymknęła powieki, wspinając się na palce oraz poprawiając swój uścisk, wzbijając wokól siebie eteryczną woń olejków i różanych perfum. Skrzyżowała ręce na jego brzuchu i westchnęła, jakby nie widziała go lata, choć minęło niespełna pół roku.\n— Lorcan — uśmiechnęła się do siebie, wypowiadając jego imię miękko i odsunęła się od niego tylko po to, żeby dać mu szansę odwrócić się w jej kierunku. Przywitać ją, prawidłowo, tak, jak na to czekała przez czas, kiedy się nie widzieli.\n— Zastanawiam się, czy cię nienawidzić za czas, który się nie widzieliśmy, ale masz szczęście, że nie umiem.\nNie wytrzymała. Zanim zdążył jej odpowiedzieć i spojrzeć w jej kierunku, odwrócić się do niej pełnym ciałem, otoczyła go i stanęła przed nim, błękitem oczu od razu wyłapując jego, świecące ferią zieleni. Zdziwiła się, że pamiętała bardzo dokładnie poziom, z jakiego powinna na niego patrzeć i wysokość zadarcia podbródka, żeby z tej odległości scentralizować spojrzenie bezpośrednio na jego tęczówkach oczu. Jej wzrok był przenikliwy. Hipnotyczny. Dopracowany przez charakter jej pracy dla rezerwatu i jej wnikliwe usposobienie. Zaraz potem odetchnęła z ulgą, bo twarz była tak samo znajoma jak zawsze. Zarys jego podbródka, obrys ust, wysokość nosa, zagłębienie w dołeczkach policzków. Dokładnie takie jak je zapamiętała. Znów czuła się bezpiecznie i na miejscu. Nie czuła się sama.\n— Co mi przywiozłeś żebym ci wybaczyła, Lorcan?\nTreścią wypowiedzi nie ustępowała, sprawiajac wrażenie silniejszej i mniej utęsknionej niż była, ale musiał wiedzieć, jak bardzo tęskniła. Czuć, słyszeć w jej płytkim oddechu i lekko zachrypniętym z napięcia tonie. Pomimo starań. Mimo to, Darcy była Darcy, i nie byłaby sobą, gdyby nie chowała się za swoimi maskami.\nZawód : hipnotyzerka w rodowym rezerwacie w Kent\nJeśli ktoś uprawia ze znawstwem sztukę perswazji, powinien wpierw wzbudzić ciekawość, później połechtać próżność, by wreszcie odwołać się do sumienia lub dobroci.\nCZARNA MAGIA : 7\nRe: Uroczysko [odnośnik] 14.01.19 2:31\nZatrzymał się na moment, gdy pokonał wreszcie stromą skarpę, a jego wysokie buty zanurzyły się w miękkim piasku. Wyprostował się powoli i uważnie rozejrzał. Z początku utkwił wzrok na rozlewającym się wzdłuż plaży morzu i spieniony falach, zaciekle uderzających o brzeg, ale potem potrząsnął głową i oparłszy się kuszącemu szumowi, przesunął spojrzeniem po całym uroczysku. Uśmiechnął się pod nosem, gdy napotkał w oddali znajomą sylwetkę, ale zamiast od razu ruszyć ku niej, Lorcan pochylił się i rozsznurował obuwie, a potem pozbył się go całkowicie wraz ze skarpetami, by nic nie utrudniało mu wędrówki. Zostawił część garderoby przy kamiennych schodkach i dopiero wtedy rozpoczął nieśpieszny spacer. Nie dał po sobie poznać, że w ogóle zauważył postać Darcy... Nie pobiegł ku niej, nie uniósł ramienia na powitanie i nawet nie otworzył ust, by do niej krzyknąć - to nie było w jego stylu, tak jak nie było i w jej. Dlatego też kroczył swoim tempem, systematycznie posuwając się w obranym raz kierunku. Nie chcąc zdradzać swojego zniecierpliwienia, starszy Rosier postanowił skupić się na znajomym uczuciu, jakie towarzyszyło stopom, wbijającym się w piaszczyste podłoże i melodii, wygrywanej przez fale, rozbijające się o brzeg. Przy okazji liczył także kolejne sekundy, dzielące go od spotkania z siostrą, chociaż tę czynność wykonywał raczej nieświadomie, po prostu zatracając się w swoich myślach. Sposób ten okazał się na tyle skuteczny, że nim się zorientował, z letargu wyrwał go odgłos stóp za plecami.\nKąciki jego ust raz jeszcze uniosły się ku górze, ale Lorcan nie obrócił się w kierunku intruza. Powstrzymał chęć, by rzucić dziewczęciu przez ramię pełne dezaprobaty spojrzenie, a zamiast tego zatrzymał się, by przez chwilę jeszcze podziwiać niespokojny horyzont. Stał tak i czekał, póki nie poczuł, jak siostra obejmuje go w pasie i wspiera podbródek na jego ramieniu tak blisko ucha, że kiedy się odezwała, jej ciepły oddech otulił jego szyję. Wzdrygnął się mimowolnie, a potem - raz jeszcze - wbrew własnej woli uniósł wolną doń i nakrył tę, należącą do Darcy, która zatrzymała się na wysokości jego piersi. Pozwolił jej mówić, jak to zwykle miał w zwyczaju, ponieważ wiedział, że pośród tych wszystkich, zbędnych frazesów, kryje się także ukryta prawda, i że tylko w ten sposób może ją wydobyć. Nie odezwał się nawet wtedy, gdy młodsza Rosier poluzowała uścisk, a potem całkowicie zerwała kontakt, choć najwyraźniej jedynie o to, by stanąć przed nim, twarzą w twarz.\nMając wreszcie ku temu okazję, przyjrzał się siostrze niemal tak samo wnikliwie jak ona jemu, a nie dostrzegłszy niczego niepokojącego pozwolił, by część napięcia wreszcie opuściła jego ramiona i wyraźnie zarysowaną szczękę. Nim zdążył się powstrzymać uniósł rękę i ostrożnie ujął w dłoń policzek rodzonej siostry, by zaraz przesunąć szorstką opuszką kciuka po jej delikatnej skórze. Po chwili zwłoki nachylił się nagle ku niej i złożył delikatny pocałunek na jej chłodnym czole.\n— Ciebie też dobrze widzieć, Darcy — mruknął z niejakim rozbawieniem i zerknął na nią z góry, podchwytując jej czujne spojrzenie. Nie dodał nic więcej i tylko wskazał jej skinieniem głowy drugą dłoń, w której trzymał złote, obficie zdobione puzderko.\nBez dalszego ociągania wręczył je siostrze, by mogła unieść wieko i odkryć kryjący się we wnętrzu szkatułeczki prezent. Na czarnym aksamicie spoczywała złota zawieszka w kształcie serca z delikatnym kwiatem róży na wierzchu. W środku - po rozdzieleniu wisiorka na dwoje - znajdowały się dwa, maleńkie owalne otworzy na zdjęcia: jedno wciąż puste, a drugie zajęte przez portret ich matki.\nLorcan obserwował siostrę uważnie, gdy ta prowadziła swoje oględziny, próbując wyłapać z jej twarzy każdą, kolejną myśl. Chciał wiedzieć co o tym sądzi i czy jej się podoba, ale wyjątkowo ciężko było mu się teraz przedrzeć przez jej maskę.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 14.01.19 3:16\nPrzymknęła powieki, kiedy złożył wargi w pocałunek na jej czole. Gest ten niósł ze sobą ulgę i wyładowanie całej tęsknoty, jaką do niego czuła, ale też uniósł jej ramiona w górę, ledwie dostrzegalnie, w tłumionym napięciu. Powstrzymywany uśmiech mimo wszystko uniósł kąt jej ust w lekkim drgnieniu. Czuła się przy nim zagubiona, jak mała dziewczynka. Tylko przy nim. Zawsze tak było. Był niedościgniony. Nieosiągalny. Prawie zawsze nieobecny, ale mimo to, zawsze chciała go widzieć. I kiedy był obok, nie chciała, żeby ją zostawiał. Przypominał jej wszystkie jej niepowodzenia i klęski. Przypominał jej o jej własnych niedoskonałościach, ale oprócz tego był jej ostoją, kochanym bratem, wsparciem i wzorcem. Siłą, której czasami nie miała, ale którą zawsze starała się okazywac, na wzór jego, bo tak ją nauczył, chociaż wcale nie próbował. Uchylając z powrotem powieki, jej wzrok wydawał się odrobinę łagodniejszy. Nie chciała tak łatwo ulegać jego przekupstwom, ale ulegała. Nie chodziło o kolejną błyskotkę, jaką w zadośćuczynieniu przynosił jej z kolejnej wyprawy. Chociaż była pewna, że ta, jak inne, tak samo bardzo jej się podoba. Uspokajał ją swoją obecnością, a wbrew pozorom, ostatnio bywała bardzo niespokojna. Pomimo, że humor miała początkowo lepszy w Anglii, zadowolona z powrotu, jako osoba skrywająca swoje problemy, miała ich wiele do rozwikłania i naprawienia. W sobie. Ale jednak przede wszystkim przed oczami innych, żeby mogli sądzić, że była idealna. Perfekcyjna i nie miała żadnych trosk. Ponadto, że miała siłę, żeby przyjmować na swoje barki zmartwienia innych i ich problemy, czy w przypadku pacjentów w Kent, traumy. Ale przed Lorcanem nie musiała udawać.\nUjęła w ręce podarunek, jaki jej wręczył, przez chwilę nie badając jego zawartości, ani zewnętrznej struktury i wzoru puzderka. Wpatrywała się prosto w twarz brata, odczytując z jego twarzy napięcie i oczekiwanie. Czekał, czy prezent się jej spodoba?\n— Nie powiedziałam, że dobrze cię widzieć, Lorcan — szepnęła, przebijając się przez wszelką niepewność i wątpliwość, zwracając się do niego bezpośrednio i bez potencjalnych słabości, ale zaraz uległa jego charyźmie i urokowi. Uległa też myśli i słowom, choć wypowiedział tylko jedno zdanie. Tak naprawdę nie spodziewała się, że powie więcej. Nie porywał się na kwieciste słowa. Nie nadinterpretował treści. Był sobą w stu procentach, a jego maski były znacznie cięższe do odgadnienia niż jej własne, bo zwyczajnie… taki był. Nie musiał budować wokół siebie muru, bo zwyczajnie był murem. Wysoko wzniesionym i niewzruszonym. Stabilnym. Jej murem i podporą.\n— Tęskniłam — przyznała w końcu, skoro byli sami i nikt ich nie podsłuchiwał i opuściła z rezygnacją dłonie, spoglądając dopiero teraz na swój prezent ujmowany w palcach. ostrożnie uniosła wieko, spoglądając do środka. Na pierwszy rzut oka wisiorek wydawał się przeciętnie piękny, jak na szlacheckie standardy, ale kiedy rozwarła go na zawiasach, przyglądając się zdjęciu matki, zamilkła. Opłynął ją sentyment i ciepło. Niewywołane myślą o matce. Matki nie poznała. W przeciwieństwie do Lorcana, dla którego mama znaczyła wszystko. Wiedząc o tym, odczytując jego intencje, wydawała się rozczulona nimi, nie ruchomą fotografią, która nie mówiła jej wiele więcej niż to, że jej matka była piękna, inteligencja błyszczała z jej oczu i zadziwiająco mocno przypominała jej Lorcana. Nie wiedziała czy patrząc w to zdjecie odczuwała miłosć do niego, czy do niej, ale odetchnęła z mieszanką frustracji i zadowolenia.\n— Jesteś niemożliwy — przyznała — to piękne. Ale nie myśl sobie, że całkiem ci wybaczyłam. Będziesz potrzebował do tego jeszcze kilku zaproszeń do opery, wspólnie spędzonych popołudni przy herbacie i porad, które mi udzielisz. I będą to porady sercowe.\nOstatnie zdanie w kontekście rozmów z Lorcanem brzmiało niemalże jak groźba, a przynajmniej potrafiła uwierzyć, że jej brat mógłby je w ten sposób odczytać. Właśnie dlatego właśnie to sformułowanie padło z jej ust.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 14.01.19 15:44\nDarcy zdecydowanie nie była idealna. Nie była idealną damą, nie była też idealną siostrą i daleko jej było do bycia idealnym człowiekiem, chociaż ze wszystkich sił starała się, by właśnie tak ją postrzegano; by on również widział ją jako osobę perfekcyjną w każdym calu. W tym konkretnym celu przywdziewała wszystkie te pełne zobojętnienia maski, które pozwalały jej zachowywać pozory, ale on nie pozwalał jej się zwieść. W jego mniemaniu to właśnie te drobne mankamenty i ludzkie niedoskonałości czyniły ją idealną - idealną dla niego; zawsze wtedy, gdy to najbardziej się liczyło. Z tego też powodu wszystkie te próby wywiedzenia go w pole tak go bawiły... Oczywiście, mógł mieć problemy z odczytaniem jej prawdziwych uczuć, ale zawsze wiedział, kiedy zachowywała się wbrew targającym nią emocjom. Tak jak teraz, gdy próbowała zmylić go pewnością siebie i nieprzystępnością, niczym twarda skałą, o którą z cichym pluskiem rozbijały się fale za jej plecami.\n— Nie, nie powiedziałaś — przyznał cierpliwie, nie dając zbić się z tropu. Spoglądał w jej niebieskie tęczówki niewzruszony, dając jej tyle czasu ile potrzebowała, by przeanalizować swoje myśli i pragnienia, a następnie wybrać pomiędzy tym, co chciała powiedzieć, by się od niego zdystansować, a tym, co pragnęło wyznać mu jej serce.\nNie rozczarował się, kiedy przyznała się wreszcie do tęsknoty. Co więcej, fakt ten napawał go szczerym zadowoleniem i choć nie wyznał tego na głos cieszył się, że to właśnie jego pragnęła teraz oglądać; nie Tristana, nie Melisande ani Fantine. Jego - Lorcana.\n— Tęskniłem nie mniej od ciebie — odparł w rewanżu, by nie czuła się w swoich uczuciach osamotniona, ale zamiast podtrzymać kontakt wzrokowy ześlizgnął się spojrzeniem niżej, na podarek. Wsunął dłonie do kieszeni spodni i zacisnął je w pięści, podczas gdy siostra otwierała prezent.\nSłysząc to ciche westchnienie nie potrafił ani nawet nie próbował powstrzymać odruchu, i gdy jego usta rozciągały się w konspiracyjnym uśmieszku po prostu im na to pozwolił. Pozwolił sobie, nie odczuwając z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. Byli tu tylko we dwoje i wiedział, że ten konkretny sekret będą dzielić jedynie między sobą, ponieważ nikt inny by go po prostu nie zrozumiał.\n— Chciałem, byś miała ją przy sobie... — urwał na moment, by odszukać spojrzenie czarownicy i przyciągnąć jej uwagę. — Nie poznałaś jej, a ja nie zapamiętałem jej wystarczająco dobrze, by móc ci o niej opowiadać, ale chcę byś ty pamiętała, że należała do ciebie w równym stopniu, co do mnie, nawet jeśli tylko przez krótką chwilę — oznajmił, w końcu przekładając głęboko skrywane myśli na słowa, by mogła je dobrze zrozumieć.\nSłysząc kolejne warunki, które chwilę później padły z pomiędzy warg młodszej siostry, Lorcan skrzywił się nieznacznie. Mógł się tego spodziewać, nie była w końcu w stanie uzewnętrzniać się zbyt długo, ale mimo wszystko poczuł delikatne ukłucie zawodu i jego tęczówki przygasły odrobinę, jakby padł na nie jakiś cień. Zamiast jednak obruszyć się i natrzeć jej usta piaskiem - co zapewne zrobiłby bez wahania za dzieciaka - wyswobodził dłonie ze spodni i po prostu przyciągnął ją do siebie. Przycisnął ją ramieniem do klatki piersiowej, a sam ukrył twarz w misternym splocie jej włosów, napawając się ich zapachem.\n— Wedle rozkazu, Darcy — wymamrotał, choć niczego w tym momencie nie pragnął równie mocno, jak zaprzeczyć ostatniej groźbie. Najwyraźniej jednak powrót do domu i porzucenie wypraw rozbiły go o wiele bardziej, niż mógłby przyznać, a może nawet bardziej, niż sam się spodziewał. Jedno było pewne, ta uległość była zdecydowanie zbyt podejrzana, by można było puścić ją mimo uszu.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 14.01.19 21:50\nDarcy, naturalnie, była ciekawa usposobienia i natury swojej matki. Chłonęła o niej każde słowo. Każde zdjęcie zdawała się podświadomie zapamiętywać i porównywać do najbliższych, z którymi dojrzewała w jednym dworze. Żeby jednak zachować swoją siłę i samozaparcie, musiała wyprzeć się tej daremnej słabości. Tak, jak wypierała od siebie również śmierć Marianne. W tym momencie, to Lorcan wymagał od niej, żeby pamiętała, wiedziała, ceniła i trzymała (nie)pamięć o swojej mamie blisko serce. Prawdą jednak było, że w większym stopniu wychowała ją obserwacja i lady Cedrina Rosier. Próbowała jednak zrozumieć perspektywę brata. Jego przywiązanie do figury ich rodzicielki. Skinęła głową, powoli z rozmysłem, analizując czy była w stanie rzeczywiście spełnić jego sugestię. Sprostać jego oczekiwaniom wobec jej własnych odczuć. Ze wszystkiego bowiem, najmniej, chciała go okłamywać.\n— Nie poczujesz się pominięty, jeśli obok niej umieszczę zdjęcie Marienne? Ciebie chciałabym mieć blisko siebie zamiast wzdychać do zdjęcia, noszonego na wisiorku, czy ukrytego, jak skarb w pięknie zdobionej szkatułce.\nNie umknęło jej uwadze jego skrzywienie się. Czasami sprawiając tym wrażenie, jakby kochał ją, jako siostrę, ale w sytuacjach takich, jak ta, nie lubił jako osobę, jaką była. Pozwoliła się objąć. Sama ułożyła ręce na jego plecach, opierając policzek na piersi. Głośne uderzenia serca zdradzały jego niegroźne rozdrażenienie, które zignorowała. Przymknęła z westchnieniem oczy na wymamrotane słowa.\n— Nie chcę i nie będę ci rozkazywać, Lorcan. Po prostu chcę być usłyszana.\nTak, jak ona słuchała jego i starała się stanąć naprzeciw jego potrzebom. Oczywiście, będąc sobą, tworząc swoje własne ideały, znacznie doskonalsze niż osoby, jakie miała przed sobą w rodzinie, nie dostrzegała wszystkiego. Nie widziała nieprawidłowości i wad w swoich bliskich. Tylko to, co uznawała za ich największe wartości. Mimo to, wyczuwała zmianę nastrojów i zachowań. Jednym z nich była bezsprzeczna zgoda Lorcana na jej słowa. Wspięła się na palce, żeby przesunąć dłonie z jego pleców i opleść nimi jego szyję, zanurzyć głowę w jej zagłębieniu, blisko ucha.\n— Jak mogę poprawić ci humor? Czy to właśnie to? Kwestia humoru? — pytała dociekliwie, angażując się w sprawy, o których być może nie chciał rozmawiać, albo może nie chciał rozmawiać z nią, ale chciała go usłyszeć. Zrozumieć. Chciała znać teraz jego myśli. Przechyliła głowę na bok, szukając jego spojrzenia. Żeby sobie pomóc, chwyciła jego policzek i opadła stopami na miękki piasek, obniżając jego podbródek w dół. Patrzyła mu w tęczówki oczu.\n— Niepokoisz mnie. Powiedz mi co się dzieje.\nTo mogło być nic. Albo nic ważnego, ale chciała to usłyszeć. Co zaprząta mu głowę i czy była w tym jej wina. Kiedy najpierw rozpoczęli tą rozmowę w atmosferze absolutnego zrozumienia, a teraz przeszli na niepewną, wyboistą drogę bez oczekiwanej przejrzystości i klarowności ich intencji, nie mogła czerpać absolutnej satysfakcji z tego spotkania. Nie kiedy nie wiedziała, czy naprawdę cieszyło go, że tu był. Razem z nią. Czasem, nawet będąc tak blisko, był strasznie daleko niej. Pogrążony w swoim świecie, który był tak bardzo odległy do tego, w którym żyła ona.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 14.01.19 23:28\nWziął głęboki wdech, zaciągając się wonią olejków i zaraz wypuścił powietrze ze świstem. Bliskość siostry sprawiała, że napięcie w jego mięśniach ustępowało swoistemu uczuciu ulgi, ale nie była w stanie całkowicie pozbawić go zmartwień. Tak jak jej głos nie był w stanie całkowicie wyprzeć z jego głowy słów kuzyna, które towarzyszyły mu od wczorajszego popołudnia; obecność Darcy chwilowo zagłusza jednak to wszystko i pozwalała mu się odprężyć. Pomagał także kojący szum fal, choć nawet on ginął teraz gdzieś w tle, niewyraźny i zniekształcony.\n— Nie poczuję się pominięty — odparł bez zastanowienia i odsunął się nieznacznie, by obie dłonie wesprzeć na jej wątłych, ukrytych pod materiałem sukni ramionach. Był pewien swoich słów, ponieważ spodziewał się, że młodsza Rosier zada mu podobne pytanie. Dlatego też drugie miejsce pozostawił puste, pozwalając jej zadecydować, kogo chciałaby umieścić obok zmarłej rodzicielki. Wybór Marienne wydał mu się dość oczywisty, ale wolał się upewnić; wstawienie w owalną ramkę fotografii kuzynki pozbawiłoby Darcy możliwości wyboru, a Lorc wiedział doskonale, że ta konkretna lady - zupełnie jak jej starszy brat - lubiła działać według własnych zasad.\n— Spodziewałem się tego — dodał na wypadek, gdyby przyszło jej do głowy poddać jego poprzednie słowa w wątpliwość.\nKolejne wyznanie młodszej siostry sprawiło, że zmarszczył nieelegancko brwi, przyglądając jej się uważnie. Raz jeszcze powiódł spojrzeniem po krzywiźnie jej nosa i zarysie kości policzkowych, a potem pokręcił głową.\n— Wiesz dobrze, że wysłucham cię zawsze... Nie zawsze tylko będę w stanie posłużyć ci jakąś przydatną radą — zauważył, a kiedy młodsza Rosier przylgnęła do niego w kolejnym uścisku, wykorzystał to i pozwolił sobie na nieco krzywy, lekko złośliwy uśmiech. — W końcu żaden mężczyzna nigdy nie będzie wystarczająco godzien ciebie czy którejkolwiek z pozostałych róż w naszym ogrodzie — zacytował słowa ich ojca pokpiewczym tonem i sięgnął do karku, by pochwycić jedną z dłoni siostry. Delikatnie, aczkolwiek stanowczo rozplótł jej uścisk i odsunął się o krok, w zamyśleniu wędrując spojrzeniem do wzburzonego nieznacznie morza. Niestety, tak się akurat składało, że nawet wśród Rosierów ciężko byłoby znaleźć kogoś godnego, gdyż znaczna część ich rodu zazwyczaj traktowała wybranki jako klacze rozpłodowe lub źródło chwilowych uciech aniżeli jako równe sobie, zasługujące na należyte traktowanie partnerki. Wielu spośród ich kuzynów miało z natury kochliwe, a w efekcie niestałe w uczuciach serce.\n— Nie masz się czym martwić, Darcy — odparł po chwili milczenia, odciągając dłoń czarownicy od twarzy, by zamknąć ją w uścisku własnych palców. Zerknął na nie przelotnie, a potem uniósł rękę młodszej Rosier do ust i musnął jej wierzch wargami. — Przejdźmy się, będę rad jeśli dotrzymasz mi towarzystwa — dodał, zbywając jej żądanie własną propozycją.\nLorcan mrugnął do siostry porozumiewawczo, po czym należycie splótł ich dłonie i obrócił się w kierunku posiadłości, ponieważ właśnie w tamtą stronę pragnął się udać. Robiło się coraz chłodniej, a żadne z nich nie miało teraz przy sobie odpowiedniego odzienia, by móc spędzić wieczór na brzegu potężnego akwenu, znad którego nacierał teraz w ich kierunku mroźny podmuch.\n— To nie kwestia humoru, cieszę się zawsze, ilekroć mam okazję spędzić z tobą czas — sprostował i pociągnął ją delikatnie za sobą. — Jestem tylko trochę zmęczony podróżą i nagłą zmianą klimatu. Ciężko będzie mi się przyzwyczaić do osiadłego trybu życia, to nie twoja wina — zapewnił na wypadek, gdyby właśnie ta kwestia zaprzątała teraz myśli młodszej Rosierówny.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 15.01.19 2:51\nNie miała wątpliwości, że skoro Lorcan twierdził, że czegoś się spodziewał, z pewnością tak było. To zaskakujące, bo jeszcze przed chwilą, zapytana, kogo zamknęłaby w ramce wisiorka, nie podałaby od razu jednoznacznej odpowiedzi. Pomyślała o Marienne głównie za sprawą już ulokowanego tam zdjęcia zmarłej mamy. Wbrew wszystkiemu, Lorc czasem znał ją lepiej niż ona sama siebie znała. O czym świadczył choćby fakt, że pozostawiał jej swobodę w uzupełnieniu jej medalionu. W tym momencie poczuła się zobligowana, żeby zaznaczyć pewną zależność, która teraz dopiero nasunęła jej się na myśl:\n— Twoim zadaniem będzie, żeby nigdy nie znaleźć się na podobnej fotografii w tym medalionie przede mną. Rozumiesz?\nWyrażała tym, niebezpośrednio, ale jednak swoją szczerą troskę o jego zdrowie. Każdego dnia narażał swoje życie transportując smoki. Smoki. Najbardziej hipnotyczne, ale też najbardziej nieprzewidywalne i prawdopodobnie najtrudniejsze w oswojeniu magiczne istoty. Na co dzień starała się nie myśleć, w jaki sposób ryzykował swoją kondycją w charakterze pracy jaką wykonywał, ale w chwilach takich jak ta, chciałaby mu powiedzieć, żeby tego nie robił. Wziął urlop, albo rzucił pracę. Nie robiła tego tylko dlatego, że wiedziała ile satysfakcji i energii czerpał ze swojego zrozumienia i ręki do tych silnych bestii. Pracując jednak od pewnego czasu dla rodowego rezerwatu, Darcy bardziej niż ktokolwiek inny wiedziała, jak liczne tragedie spotykają nawet najlepszych behawiorystów i jakie traumy dotykają nawet najbardziej odporne psychicznie umysły. Przymknęła powieki, odsuwając od siebie te myśli i zamiast tego uśmiechnęła się kątem ust do brata.\n— Czasem zastanawiam się, czy te rygorystyczne selekcje, jakie narzucacie nie są możliwe do pokonania jedynie przez Ciebie i Tristana. Stwarzacie je głównie pod siebie, bo siebie znacie najlepiej i po sobie wiecie czego się spodziewać, w przeciwieństwie do potencjalnych narzeczonych.\nMimo to, w tonie nie zabrzmiała ani odrobina oskarżenia, czy niezadowolenia. W dworze Rosierów dbało się o rodzinę. Nikomu nie ufała bardziej niż opinii najbliższych. Jeśli Lorcan zamierzał wystawiać szlacheckie charaktery na próbę, wierzyła jego ocenie. Tak długo, jak długo ocena ta nie była zmącona przez chęć jedynie drażnienia się z nią. Kiedy chwycił jej dłonie, odnalazła spojrzeniem jego zielone tęczówki oczu, wpatrując się wprost w nie. Zarówno, kiedy się od niej odsunął, na drażniąco daleką odległość, jak i kiedy zamykał jej dłoń we własnej. W stosunku do czasu, w jakim się nie widzieli, spędziła w jego ramionach znacznie za krótki moment. Zaledwie chwilkę.\n— Choć prawda jest taka, że wam przecież nikt nie dorówna — stwierdziła otwarcie, zgodnie z własnym sumieniem, ale nieznacznie ściszyła ton, kiedy mężczyzna skupił się na dalszej części poruszonej rozmowy. Znacznie poważniejszej i bardziej niepokojącej niż poprzednia. Z ulgą przyjęła jego propozycję, przystając na nią zaledwie skinieniem głowy. Obrany kierunek zbliżał ich do gmachu budynku, ale tak naprawdę chciała jeszcze chwilę pobyć z Lorcanem w odosobnieniu, na plaży, w akompaniamencie szumu fal, który jeszcze przed chwilą całkiem ignorowała, ale które przecież wygrywały melodię specjalnie dla nich, obijając się o skały. W wolnej ręce przytrzymywała szkatułkę, podarunek od brata\n— Jeśli to może być dla ciebie jakieś pocieszenie, w Kent też będziesz miał co robić, Melisande i Tristan na pewno chętnie znajdą ci wspólne zajęcie. Ja też cię do tego zachęcam. Tak długo, jak długo będziesz znajdował we wszystkim czas dla mnie.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 15.01.19 16:12\nZwlekał przez chwilę z reakcją na kolejne żądanie ze strony młodszej siostry. Tym razem nie była to jednak kolejna, błaha rzecz, którą można było zbyć niedbałym machnięciem dłoni lub tak po prostu zignorować. Tym razem Darcy potrzebowała deklaracji; obietnicy, że będzie w stanie utrzymać się przy życiu wystarczająco długo, by odejść z tego świata najlepiej z przyczyn naturalnych. Niestety, chociaż zdawać by się mogło, że powrót do domu i porzucenie wypraw oznaczało zażegnanie niebezpieczeństwa, to nie zniknęło - wciąż czaiło się za rogiem w postaci wojny, w której Lorcan będzie musiał wziąć udział. Od tego nie było ucieczki, ale nie mógł powiedzieć jej tego wprost.\n— Rozumiem — odpowiedział z ociąganiem i delikatnie ścisnął dłoń młodszej Rosierówny. — Postaram się — dodał i było to jedyne zapewnienie, na jakie czarownica mogła w tej sytuacji liczyć.\nOdnośnie wymagań, jakie wspólnie z Tristanem narzucali kolejnym amantom, kręcącym się przy ich siostrach Lorc szczerze wątpił, by - brew podejrzeniom Darcy - nawet oni byli w stanie im sprostać. Części z nich zapewne, ale wszystkim? Nie to było zresztą celem owego testu.\nBose stopy starszego Rosiera grzęzły w piasku, ale nie przeszkadzało mu to. Dobrze było znów przechadzać się po rodzinnej plaży, nawet jeśli tylko przez kilkanaście minut. To była miła chwila spokoju przed kolejnymi tygodniami zajmującej pracy w rezerwacie, która już na niego czekała. Lorcan jeszcze przed powrotem poprosił Melisande listownie o przygotowanie kilku nowych ksiąg i manuskryptów z jej kolekcji, z którymi miał zamiar zapoznać się dziś wieczorem. Chętnie także przejrzy wyniki jej badań wierząc, że w ciągu ostatnich miesięcy kuzynka poczyniła jakieś ciekawe obserwacje.\nKolejne słowa Darcy skutecznie wyrwały go z rozmyślań. Zatrzymał się na moment i puścił jej dłoń, by zaraz swoje obie schować do kieszeni spodni. Przyglądał się wnikliwie profilowi młodszej Rosierówny, lekko zawiedziony jej nastawieniem. Lorc zdawał sobie sprawę, że czarownica nie miała na myśli nic złego, ale to wcale nie umniejszało jego niezadowolenia. Nie dał tego jednak po sobie poznać i tylko westchnął ciężko, bardziej z rezygnacją niż z irytacją.\n— Nikt nie musi znajdować mi zajęcia, Darcy — zauważył cierpliwie i wznowił marsz w kierunku posiadłości. Wystawił twarz, by chłodny wiatr ostudził jego emocje nim powie coś niestosownego. — Byłbym także wdzięczny, gdybyś i ty zapytała mnie o zdanie nim zaczniesz zapełniać mój wolny czas herbatkami i spotkaniami towarzyskimi — mruknął odrobinę zgryźliwie i posłał siostrze znaczące spojrzenie.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 17.01.19 1:06\nPostara się. Wyczuwała w tych słowach pewną niejasność i możliwość dwuznacznego odebrania tych słów. Wystarczająco bezpiecznie rzuconych, żeby nie mogła nie zauważyć, co miał przez to na myśli, chociaż nie powiedział tego głośno. Przymknęła powieki, chłonąc zamiast tych faktów, ciepło jego dłoni, zaciskanej na jej własnej. Zignorowała przekaz, który zrozumiała. Dla dobra własnego i jego. Zamiast tego uchyliła powieki, wpatrując się w niego, zapamiętując każdy szczegół jego twarzy i sylwetki, jego gestów i zachowania. jego stopy zapadały się znacznie głębiej w piasek niż jej własne, na których spoczywały zbyt lekkie jak na tą pogodę buty. Szli w ciszy, wsłuchując się w fale. Wyjątkowo, jak zwykle o tej porze roku, nie szalał sztorm. Odgłosy wody były niegłośniejsze niż w naturalnych, bezpiecznych warunkach. Za to zachowanie Lorcana, bardzo alarmujące skupiło uwagę i ostrożność Darcy.\nKiedy jego dłoń wymsknęła się spomiędzy jej palców, od razu podążyła wzrokiem na niego. Spojrzeniem obejmowała dotychczas rozciągający się horyzont.Teraz jedynie burzowo-zielone tęczówki, jak ta woda, która poruszona zaklęciem nabiera zupełnie nienaturalnych barw. Tak samo ten kolor był nienaturalny dla jego łagodnej, uspokajającej zieleni. Nie był na nią zły, nie wierzyła, że mogłaby go tak łatwo zezłościć. Mimo to zaszła mu drogę, nie dając mu przestrzenii, której potrzebował ani swobody. Przejechała dłońmi od materiału płaszcza zaginającego się na łokciach do krawędzi rękawów i tam przytrzymała dłonie, zadzierając podbródek żeby spojrzeć na niego z dołu.\n— Nie — przyznała potwierdzająco, niezrażona ani jego nagłym przebłyskiem tłumionego zniecierpliwienia czy zawodu, ani rezygnacją. NIe mógł przecież zrezygnować z niej. Była jego siostrą. Chciała dla niego to co najlepsze — Ale chcę, żeby było jak zawsze. Żebyś był domownikiem, a nie gościem w Château Rose, a rodzina w Château Rose trzyma się razem.\nPoruszył się, wymijając ją, zbyt łatwo uciekając od jej spojrzenia i intencji. Obróciła się za nim, czując jak materiał jego płaszcza ucieka jej przez palce. Najpierw spojrzała przez ramię, a później odwróciła się w jego stronę, obejmując się ramionami. Ten sam chłód, który teraz otrzeźwiał jego umysł, wywołał zimne dreszcze na jej ramionach. Przechyliła nieznacznie głowę na bok, odprowadzając wzrokiem jego plecy.\n— Mój wolny czas, Lorcan, jest zawsze twój. Tak samo, jak zawsze będzie należał również do Melisande, Fantine czy Tristana. O mój wolny czas żadne z was, a już w szczególności mój brat, nie musi mnie pytać. Jeśli twój wolny czas jest dla Ciebie tak cenny, że obawiasz się, że Cię z niego okradnę…\nZawiesiła ton, nie odnajdując żadnej przyjemności w mówieniu do jego pleców. Jego zgryźliwość była niepotrzebna. Ona nie była zgryźliwa. Nie była nawet zła. Poruszona, odrobinę. Zdradzała to jej głębiej poruszająca się pierś w głębokim oddechu. Jej własna suknia zaczęła ją dusić, bardziej niż zwykle. Mieszały się w niej zimne dreszcze wywołane temperaturą i nagły wybuch gorąca, tłumiony przez rozsądek i przywiązanie do brata. Nie chciała dopuszczać do siebie myśli, że mogłaby stanowić dla niego zagrożenie dla jego niezależności i swobody.\nNie skończyła wypowiedzi. Odwróciła się na pięcie wracając w kierunku plaży. Szybszym krokiem niż chciała. Pozwalając aby woda uderzająca o skały zagłuszyła jej myśli i ewentualne słowa, jakie mogłyby paść w odpowiedzi od brata. Nie zatrzymywała się, niezależnie od nich i niezależnie od jego woli. Nie była obrażona, nie była nim zawiedziona. Nie mogłaby być. Czuła jednak niezdrowy uścisk w żołądku, który w swojej arogancji postanowiła usprawiedliwić niestrawnym obiadem lub zbyt młodym winem.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 26.01.19 0:00\nMiała stuprocentową rację, nie był na nią zły. Nie mógłby złościć się na nią o coś tak błahego; nie miał do tego prawa, skoro nie zamierzał nawet wyjaśnić jej przyczyn nagłej zmiany nastroju. Darcy, na ogół mocno zapatrzona w kuzynostwo i nad wyraz oddana łączącej ją z nimi - niemal siostrzanej - więzi, prawdopodobnie nie byłaby w stanie zrozumieć targających nim teraz emocji. Stawiała na piedestale i idealizowała każdego z Rosierów z racji urodzenia, a nie zasług, niekiedy po prostu nie dostrzegając, że podobne nastawienie spycha go na margines. Lorcan bardzo długo i zaciekle walczył o swoją niezależność w pewnych kwestiach, dlatego tak uwierało go, gdy młodsza siostra zaledwie jednym zdaniem ponownie uzależniała go od innych. Nawet jeśli nie robiła tego umyślnie, zabieg ten zawsze niesamowicie działał mu na nerwy.\n— Do tej pory nigdy nie pomyślałem o sobie w ten sposób — przyznał, zatrzymując się, gdy nie usłyszał za sobą jej kroków. Powoli obrócił się w kierunku Darcy, wysuwając ręce z kieszeni dla zachowania równowagi i przyjrzał się jej spod lekko przymrużonych powiek. — Właśnie tak o mnie myślisz? Jak o gościu? — dopytał, choć nie był urażony tą myślą. W zasadzie, co mogło się wydawać dość absurdalne, odpowiedź na to pytanie zdawała się szczerze go interesować z zupełnie innego powodu.\nZ kolei jej nagłe obruszenie się na jego prośbę nieco zbiło go z tropu. Przysłuchiwał się kolejnym słowom Rosierówny, próbując nadążyć za jej tokiem myślenia. Ostatecznie doszedł do wniosku, że siostra błędnie go zrozumiała. Nie powiedział w końcu, że nie życzy sobie towarzystwa samej Darcy, a jedynie, by zawczasu zrezygnowała z wszelkich prób angażowania go w towarzyskie spotkania, bez uprzedniego zapytania go o zgodę.\n— Darcy... — urwał, z początku tylko przyglądając się, jak młoda czarownica obraca się i żwawym krokiem ucieka w zupełnie przeciwnym do niego kierunku. Taktyczny odwrót w stylu prawdziwej damy, choć godny podziwu, wcale mu się nie spodobał. — Darcy — powtórzył, tym razem pewniej, ale bez rezultatu.\n— Och, na brodę Merlina — westchnął, nie mając najmniejszego zamiaru uczestniczyć w tej farsie dłużej niż to konieczne i ruszył za nią. Kilkoma susami pokonał dzielącą ich odległość, a następnie chwycił ją pod boki i uniósł w powietrze. Jej suknia zaszeleściła; materiał otarł się o jego tors, kiedy obrócił się wraz z nią wokół własnej osi. Dopiero wtedy postawił ją na piasku, ale zamiast puścić, przytrzymał ją przy sobie.\n— Nie zrozumiałaś mnie — powiedział z wyraźnym rozdrażnieniem, obracając ją ku sobie. Była jedną z nielicznych osób, które potrafiły wyczerpać jego cierpliwość w zaledwie kilka chwil, a mimo to kochał ją całym sercem. — Ty jesteś mile widziana zawsze... Nie chcę tylko, byś rozdysponowywała mój czas wolny między innych — sprostował, pochylając się, by zrównać się z nią spojrzeniem. Jego rysy twarzy złagodniały, kiedy uśmiechnął się do niej krzywo, próbując nieco ją udobruchać.\n— Nie powinnaś przede mną uciekać — mruknął, zabierając dłonie, by zaraz przeczesać nimi przydługie uczesanie. Nie chciał spędzać wieczoru na kłótni z Darcy, nie chciał też, by czuła się przez niego zraniona. — Jestem twoim bratem, a nie kolejnym zauroczonym amantem, nie zawsze ruszę za tobą w pogoń... Taki mój przywilej — ostrzegł z rozbawieniem i odgarnął jej z policzka zbłąkany kosmyk włosów, naniesiony tam przez mocniejszy podmuch wiatru.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 18.03.19 19:30\nZwolniła nieco kroku, tylko dlatego, że ją nawoływał i tylko dlatego, że z tyłu głowy zaświeciła jej myśl, że być może zareagowała zbyt gwałtownie, zbyt pochopnie i szybko obracając się na pięcie w stronę plaży. Przymknęła powieki, obejmując się ramionami. Miłość przybierała różne barwy, a miłość do jej brata była skomplikowana. Czasami można było odnieść wrażenie, że z kuzynowstwem trwała w bardziej zażyłych stosunkach, ale to Lorcan wyciągał z niej zawsze najwięcej emocji. Zatrzymała się ostatecznie, czekając aż ją doścignie. Czekając tylko na to, ale zamiast tego poderwał ją w górę.\n— LORCAN! — głos ledwie zadrżał. Brzmiał surowo w powietrzu, ale w końcówce rozmiękczyła jego imię. Ciepło jego dłoni sprawiało jej więcej przyjemności, niż uchybiało jej w jakikolwiek sposób. Chwyciła go ostatecznie z rezygnacją ramionami za szyję, z lekkim drgnieniem przyjmując wiatr, który wkradł się pod gęsty materiał sukni. Odetchnęła.\n— Jak zawsze — przyznała, bo mieli niesamowity talent do rozmijania się w rozmowie. Mimo zażyłości pomiędzy sobą, oboje cechowali się zbyt wielką zawziętością i zbyt silnym poglądem na przebieg rozmowy, żeby jakakolwiek odbyła się bez wcześniejszych, niegroźnych – miała nadzieję – spięć.\nOpadła z powrotem na piasek, zaraz przed nim, zadzierając głowę w górę i cofając ręce z jego karku. Patrzyła na niego z nieugiętością, ale tylko przez moment. W następnym nieustępliwe oczy ustąpiły miejsca subtelniejszym emocjom. Spokorniała, wzdychając.\n— Przepraszam. Jestem zła na Ciebie i na siebie, że tak długo się nie widzieliśmy. Mam Ci tyle do opowiedzenia i czuję tak ogromne poczucie straty czasu, którego nie spędziliśmy razem, że każdy moment bez Ciebie wydał mi się tak frustrujący, że kiedy odmówiłeś mi wspólnego czasu, dałam się ponieść złej aurze i pochopnej ocenie.\nWpatrzona w jego tęczówki oczu, kiedy zaczesał jej kosmyk włosów za ucho, wybaczyła mu niejasność w słowach. Szybko i łatwo, mając nadzieję, że on równie szybko wybaczy jej uniesienie. Choć wnioskując po tym, że mimo jej nieznośnej reakcji, ściągnął ją z powrotem ku sobie, może już zdążył jej wybaczyć? Nie była może idealną siostrą, ale jedyną. I kochała go bezgranicznie i silnie, w sposób, w jaki nigdy nie potrafiłaby mu okazać wprost w swojej ułomności do prezentowania prawdziwych emocji.\n— Wróćmy do domu — przystała w końcu na jego wcześniejszą propozycję, wraz z nim udając się we wskazaną wcześniej przez niego stronę.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 17.07.20 10:37\nOstatnie dni Maja dłużyły niemiłosiernie, spędzając Rosierowi sen z powiek. Oczekiwał na odpowiedź od Lorda Nestora Rodu Avery i miał wrażenie, że każdy dzień wydłużał się w nieskończoność, a on nadal nie wiedział czy dostanie upragnioną zgodę czy spotka się z odmową, która złamie serce nie tylko jemu, ale jego najdroższej Calliście. Pojawienie się z samego rana służki przekazującej prośbę o pilne zjawienie się w gabinecie Tristana sprawiło, że serce zabiło mu nieco szybciej, może nawet zbyt nerwowo. Julius Avery miał kontaktować się z Nestorem. Mathieu był jedynie przedstawicielem rodu Rosier, ostatnie słowo zawsze należało do Tristana, a jego kuzyn przystał na jego słowa. Zapewne nie spodziewał się, ze wiadomość o zniknięciu Isabelli i zdradzie zasadniczo go nie ruszy, ani tym bardziej nie oczekiwał, że Mathieu tak szybko znajdzie rozwiązanie czy tam lekarstwo na swoje kawalerstwo. Kiwnięcie głową, potwierdzenie zgody i zawarcia sojuszu... Kamień spadł mu z serca. Callista Avery będzie jego i tylko jego. Nie zamierzał czekać.\nNapisał sowę z prośbą o spotkanie. Później zaczął wszystko przygotowywać. Jako, że Lady Selwyn nie była na tyle łaskawa by oddać Mathieu jego własność, ozdobiony różami pierścień musiał sięgnąć do rodowego skarbca, aby znaleźć odpowiedni podarek dla ukochanej. Zgodnie z nakazem Tristana z resztą, który polecił wybrać coś odpowiedniego. Poradził się kuzynki, czy czerwień kryształu otoczona pnączem róży będzie idealnie leżała na palcu lady Avery. Chciał, aby była zachwycona podarowanym prezentem, aby ten wieczór zapamiętała do końca swego życia. Dzisiaj spędzą czas tylko we dwoje, bez służki, przyzwoitki, bez niepotrzebnych oczu, które oceniałyby ich postępowanie. Wiedział, że Callista zjawi się na spotkaniu, choć zapewne domyśli co do jego zamiarów.\nOdrobina magii z pewnością pomogła, iskrzące światełka migotały na Uroczysku wokół miejsca, które Rosier wybrał na ich dzisiejsze spotkanie. Na miękkim piasku rozścielony był ciemny koc, a na nim dwie lampki, wyśmienity szampan i kosz owoców. Teoretycznie banał, ale Callista nie oczekiwała od niego wymyślnych zaręczyn, był pewien, że sam fakt pierścionka i przyrzeczenia Mathieu będzie dla niej wystarczający. Chciał stworzyć niezwykły klimat, choć Uroczysku już było wyjątkowym miejscem. O umówionej godzinie zerkał co chwila na zejście od strony Chateau Rose, oczekując jej pojawienia się. Bukiet róż, dla takich kobiety nie wolno się oszczędzać i spojrzenie troskliwych oczu. Choć raz los był im przychylny, choć raz mogli zrobić to, czego tak bardzo pragnęli....\nCZARNA MAGIA : 35\nRe: Uroczysko [odnośnik] 19.07.20 12:38\n1 czerwca 1957\nNa uczynienie swojego związku oficjalnym Mathieu wraz z Callistą czekali długie lata, więc blondynka nie miała nic przeciwko wytrwaniu w cierpliwości jeszcze kilku tygodni. Tak długo jak młody Lord Rosier nie starał się o niczyją rękę poza jej własną, pozostawała spokojna. Ich rody musiały zwyczajnie dopełnić standardowych formalności. Jak w interesach, każdy usiłował ugrać jak najwięcej dla swojej strony i całe szczęście, że oszczędzili udziału w pertraktacjach przyszłym narzeczonym. Zarówno lady Avery jak i Mathieu nie dbali w końcu o wysokość posagu czy podział majątku. Bardziej od pieniędzy zależało im na wspólnym zestarzeniu się u swojego boku. Poza tym, zyskany w ten sposób czas Callista wykorzystywała na zaplanowanie perfekcyjnej kreacji dla perfekcyjnej ceremonii. Nawet najbliżsi krewni z trudem rozpoznawali w tej uśmiechniętej, rozśpiewanej Czarownicy zwykle poważniejszą blondynkę. Wiadomość o zniknięciu lady Selwyn podniosła z jej barków widoczny ciężar, który przygniatał ją od miesięcy i nawet oddychać zaczęła pełną piersią. Przyszła pani Rosier spędzała długie godziny przeglądając zagraniczne katalogi z modą, a nocą, z wypiekami na bladych policzkach, marząc o poślubnej nocy z ukochanym. Ich więź wystarczająco długo zakrawała na niemal platoniczną, głównie przez powściągliwość Mathieu.\nRomantyczny list przyniesiony przez Ehecatla wzbudził zarówno podejrzenia jak i wielką radość młodej szlachcianki. Marudna sowa z pewnością nie spodziewała się, że dziewczę porwie ją z parapetu, składając krótki pocałunek na nakrapianym łepku, ku wielkiemu oburzeniu ptaka. Co do przygotowań, te poczynione musiały zostać nie tylko w Chateau, ale i zamku Ludlow. Jeśli Lord Rosier faktycznie planował się jej oświadczyć, Callista musiała wyglądać zjawiskowo. Nie ograniczana już dłużej fałszywą, w jej wypadku, skromnością Czarownica pozwoliła sobie na zwiewną kreację w jasnym kolorze odsłaniającą odrobinę dekoltu, a skoro Mathieu pragnął oglądać promienie zachodzącego słońca tańczące w jej jasnych kosmykach, włosy tylko przeczesała, wplatając w nie perłową ozdobę, którą kiedyś jej podarował. Podobnie postąpiła z perfumami, wybierając te ofiarowane jej przez smoczego opiekuna. Do Chateau przybyła w pojedynkę, tak jak zapowiadała, kroki kierując od razu w stronę kamiennych schodków prowadzących do piaszczystej plaży. Strome stopnie nieco ostudziły zapał blondynki, jednocześnie dając jej jednak czas na objęcie wzrokiem wszystkiego, co przygotował dla nich Lord Rosier.\nThe most dangerous woman of all\nis the one who refuses to rely on your sword to save her\nbecause she carries her own\nZawód : Córka\nBeware, for I am fearless and therefore powerful.\nRe: Uroczysko [odnośnik] 24.07.20 23:18\nPiękna czarownica, szlachcianka o imieniu Callista oczarowała go w dniu, w którym ich drogi się skrzyżowały. Twardy i nieustępliwy charakter młodej damy od razu mu zaimponował. Ich drogi zeszły się raz i nie zamierzali odpuścić tego pięknego uczucia, którym obdarował ich los. Niestety, wiele komplikacji napotykanych przez tą dwójkę sprawiło, że oddalali się od siebie, ale ich ramiona od samego początku były bezpieczną przystanią, do której mogli wrócić. Powściągliwość związana z obyczajami i tradycjami panującymi wśród szlachetnie urodzonych była kolejnym utrudnieniem. Nie mogli tak po prostu rzucić się w swe ramiona i odejść w stronę zachodzącego słońca. To wszystko kształtowało, sprawiało, że jeszcze bardziej pragnęli siebie i odczuwali silną potrzebę przypieczętowania tego obietnicą. Cichą i niemą, jak do tej pory, bo inne reguły obowiązywały zarówno ją, jak i jego.\nTym razem jednak było inaczej. Zerkając w stronę zejścia na uroczysko wiedział, że patrzy na swoją przyszłą żonę. Kroczyła dumnie, była piękna i niezwykła, poruszała się z gracją. Rosier miał świadomość jak harda, twarda i niesamowita jest to kobieta. Z drugiej strony... W głowie miał słowa Tristana dotyczące jej obciążenia genetycznego. Wiedząc, że Mathieu należy do Rycerzy Walpurgii i ryzykuje życiem wypełniając swe zadania, Callista nie będzie mogła popadać w nadmierną panikę, to zaszkodziłoby jej zdrowiu. Będzie musiała nabyć odporność, ale wiedział, że dla tego związku, dla tego przyszłego małżeństwa jest w stanie to zrobić.\nPoczekał, aż znalazła się blisko niego. Oczarowany jej urokiem uśmiechnął się. Wiedziała po co tu przyszła, to nie było zwykłe zaproszenie. W samej treści listu który posłał do niej, dał wyraźny znak, że to będzie wyjątkowy wieczór dla ich obojga. Złapał jej dłonie i skromnie ucałował wierzch jednej z nich, nie spuszczając wzroku z jej tęczówek. - Najdroższa. - szepnął cicho, zanim porwał ją w ramiona, utęsknione. Kilka tygodni minęło od ich ostatniego spotkania, jednak musieli być powściągliwi we wszelkich działaniach. Callista z pewnością wyczekiwała tego dnia, zapewne równie mocno albo nawet i mocniej niż on sam. - Zapraszam na skromną ucztę... - poprowadził ją do przygotowanego miejsce, gdzie pozwolił zająć wygodnie miejsce, a później sam usiadł obok niej. - Mam nadzieję, że wszystko u Ciebie w porządku... - owszem, celowo przedłużał... Nie wahał się, testował jej niecierpliwość, choć wiedział, że z tym może być krucho.


Buraczana siła dobra dla Twojego zdrowia – DuoLeaders NetworkSystem\n13-11-2017 13-11-2017 DL-NetSystem CZYTELNIA - Żyj Świadomie,Dieta,Medycyna naturalna\nBuraki nie bez powodu jada się już od prawie 3000 lat – mają właściwości odżywcze, prozdrowotne i lecznicze.\nPierwsze zapisy o buraku znajdują się w dokumencie z Mezopotamii z Vlll w. p.n.e. Trzysta lat później uprawiano go już w Grecji, a po kolejnych 200 latach zadomowił się na terenach ówczesnego Cesarstwa Rzymskiego.\nNad Morzem Śródziemnym znany był przede wszystkim burak dziki, składający się głównie z liści i zawiązków korzenia. Walory lecznicze jego liści cenili medycy starożytnego Babilonu. Za ich przykładem poszli Grecy i Rzymianie. Potomkowie tych ostatnich tak w nim zasmakowali, że spożywali nawet jego mizerne korzonki. Dlatego pracowano nad odmianami o większych rozmiarach korzenia. Udało się to dopiero włoskim ogrodnikom w XVI w.\nZ czasem buraki stały się bardziej zróżnicowane. Dziś znamy ćwikłowe, pastewne i cukrowe, które zrobiły oszałamiającą karierę za czasów Napoleona, kiedy w Europie pozbawionej dostaw cukru z trzciny zaczęto poszukiwać nowych źródeł jego pozyskiwania.\nUzdrawiająca moc pierwiastków\nBuraki obfitują w kwas foliowy (witamina z grupy B), który znany jest głównie z tego, że zapobiega wadom płodu. Składnik ten pomaga również usunąć z krwiobiegu homocysteinę, (jej wysoki poziom może powodować choroby serca), wzmacnia sprężystość mięśni u osób czynnie uprawiających sport i ułatwia pozbycie się zakwasów.\nKwas foliowy odgrywa istotną rolę w produkcji tzw. hormonów szczęścia. Z jego udziałem powstają substancje neurostymulujące: serotonina i noradrenalina. Ta pierwsza działa kojąco i uspokajająco, zapewnia też zdrowy sen. Z kolei druga uszczęśliwia, jest odpowiedzialna za aktywność i dynamikę w ciągu dnia (jeśli jej zabraknie, organizm wydziela głównie adrenalinę – hormon stresu. Noradrenalina to hormon optymizmu).\nDzięki zestawowi witamin z grupy B buraki zmniejszają napięcie nerwowe, pomagają w nerwicach wegetatywnych, depresji i stresie. Wzmacniają pamięć i koncentrację, łagodzą zaburzenia snu, warto więc podawać je dzieciom w wieku szkolnym i osobom starszym. Dla tej drugiej grupy wiekowej ważna będzie zapewne wiadomość, że warzywa te świetnie regulują ciśnienie krwi i obniżają poziom „złego” cholesterolu.\nCenna witamina B12 zawarta w buraku łagodzi bóle kręgosłupa, korzonków nerwowych i bóle menstruacyjne, zapobiega artretyzmowi, grypie i anginie. W burakach występuje też beta-karoten, czyli prowitamina A (polowa szklanki gotowanej botwinki lub liści buraka naciowego pokrywa 92% dziennego zapotrzebowania na ten składnik). Beta-karoten wpływa korzystnie na wzrok, pozwala zachować młody wygląd, poprawia kondycję skóry, włosów i paznokci.\nWarzywa te bogate są też w wapń (budulec kości i zębów) i potas (utrzymuje w ryzach ciśnienie tętnicze krwi). Z kolei buraczane antocyjany czterokrotnie zwiększają przyswajanie tlenu przez komórki, a co za tym idzie – wspomagają układ krwionośny.\nSok z buraka leczy nadciśnienie\nBadacze udowodnili, że azotany znajdujące się w soku z buraków podnoszą we krwi stężenie tlenku azotu, który reguluje ciśnienie. Co ciekawe, im wyższe ciśnienie krwi, tym silniejsze działanie azotanów. Naukowcy z Uniwersytetu Exeter (pod kierownictwem prof. Amrity Ahluwalii) udowodnili, że sok z buraków wpływa na ciśnienie krwi. Po 1 godz. od wypicia szklanki soku następuje zauważalne obniżenie ciśnienia, a po 3 godz. spada ono i taki efekt utrzymuje się aż przez 24 godz.\nBuraki dostarczają dużo pierwiastków mineralnych, takich jak: żelazo, magnez, mangan, sód, miedź, chlor, fluor, cynk, bor, lit, molibden, kobalt oraz bardzo rzadko spotykane rubid i cez. Wysoka zawartość potasu i magnezu odgrywa istotną rolę w zapobieganiu i leczeniu nadciśnienia oraz innych chorób układu sercowo-naczyniowego. Pierwiastki te wzmacniają organizm, budują mięśnie i poprawiają kondycję.\nZ kolei cynk, mangan i miedź wspomagają wzrost, regulują przemianę materii, pozytywnie wpływają na funkcjonowanie gruczołów płciowych. Co warte podkreślenia, badania kliniczne dowiodły, że spośród źródeł roślinnych organizm najlepiej potrafi pozyskać żelazo właśnie z buraków.\nKorzenie tej rośliny zawierają znaczną ilość pektyny, co ułatwia wydalanie z organizmu metali ciężkich, mikroorganizmów niebezpiecznych dla układu trawiennego i obniża poziom cholesterolu.\nWymienione wyżej lecznicze właściwości to zaledwie początek listy. Buraki nie tylko wspomagają wytwarzanie czerwonych krwinek, korzystnie wpływają na ciśnienie krwi, pracę serca i układu nerwowego, lecz przyspieszają też rozkład kwasu żołądkowego, co przekłada się na poprawę trawienia wstępnego białek i wchłaniania aminokwasów. Dodatkowo usprawniają pracę wątroby, jelit i nerek oraz zwiększają szybkość wydalania toksyn z organizmu.\nPoprawiają ogólne samopoczucie, mają także dobroczynny wpływ w przypadkach zapalenia błony śluzowej żołądka, żylaków odbytu (hemoroidy), zgagi.\nBuraki łagodzą nieprzyjemne objawy menopauzy i zmniejszają ryzyko zachorowania na osteoporozę. Podobnie jak soja neutralizują dolegliwości przekwitania: dotleniają serce, wyrównują jego pracę, zmniejszają ciśnienie krwi, tłumią dokuczliwe uderzenia gorąca i nawracające migreny. Ponadto opóźniają przedwczesny proces starzenia, oraz pomagają zwalczyć przeziębienia i grypy.\nSok ze świeżych buraków i marchwi doskonale wzmacnia odporność, a pity w okresie jesienno-zimowym chroni przed przeziębieniem i grypą. Jeśli jednak choroba nas już „dopadnie”, wówczas to warzywo pomoże stanąć na nogi. Zawarta w nim betanina zatrzyma rozwój wirusowej infekcji. Burak działa wykrztuśnie i łagodząco na stany zapalne gardła. Aby przygotować z niego sok, należy umyć i wydrążyć warzywo, wsypać do niego 3 łyżki cukru i wstawić do piekarnika. Kiedy cukier całkowicie się rozpuści, we wnętrzu buraka powstanie syrop.\nLekkie działanie moczopędne buraków wpływa pozytywnie na redukcję ciśnienia krwi. Warzywa te przywracają równowagę kwasowo-zasadową organizmu, a ponieważ mają właściwości spalające tłuszcz i chroniące wątrobę, poleca się je również w przypadku problemów z nadużywaniem alkoholu.\nZawarte w burakach flawonoidy znacznie zmniejszają toksyczne działanie antybiotyków i bakterii, wspomagają procesy chelatowania. Działają bakteriobójczo i przeciwnowotworowo. Aby wykorzystać właściwości przeciwnowotworowe, należy wypijać codziennie sok z 1 kg świeżych buraków, czyli ok. 700-750 ml świeżego soku. Ten sok podzielony na trzy porcje należy pić codziennie przed jedzeniem, i tak przez 2-3 miesiące w roku.\nWarto podkreślić, że kuracja buraczana w przypadku pacjentów po chemioterapii znacząco poprawiła ich wyniki morfologii kiwi. Pozytywny wpływ soku z buraków wykazały także doświadczenia prowadzone w początkowym stadium nowotworu układu limfatycznego.\nBuraki są niskokaloryczne (zaledwie 38 kcal w 100 g), jednak cechują się wysokim indeksem glikemicznym (IG = 64). Warto więc przed zjedzeniem potrawy z buraków wypić szklankę wody z cytryną lub zjeść np. sałatkę czy gotowane zielone warzywa, które dzięki wysokiej zawartości błonnika spowolnią trawienie węglowodanów.\nCzerwony eliksir – sok z buraków\nSzklanka soku z buraków uchroni przed katarem, uwolni od zgagi, obniży ciśnienie krwi i doda sil. Wykazano, że sok z buraków ma właściwości lecznicze: przede wszystkim korzystnie wpływa na składniki krwi i reguluje menstruację. Picie soku z surowych buraków polecane jest ze względu na zawartą w nich właściwą proporcję sodu i wapnia. Ma to olbrzymie znaczenie przy nadciśnieniu krwi i zaburzeniach pracy serca. Sok ten oczyszcza jelita, wątrobę, nerki i krew, pobudza krążenie i poprawia przemianę materii.\nBurak swoje lecznicze właściwości zawdzięcza w dużej mierze antyoksydantom. Dzięki nim mamy lepszą odporność, wolniej się starzejemy i zapewniamy ochronę przed nowotworami.\nRozpoczynając kurację buraczaną, musimy jednak pamiętać, że picie soku z buraków w dużych ilościach może wywołać mdłości i zawroty głowy. Aby tego uniknąć, należy powoli przyzwyczajać organizm do większej dawki soku buraczanego: początkowo pić go w połączeniu z innymi warzywami np. z przewagą soku z marchwi, i stopniowo zmieniać proporcje składników na korzyść soku z buraka.\nPrzed wypiciem sok należy odstawić nawet na 24 godz. do lodówki, i koniecznie usunąć powierzchniową warstwę piany, która powstaje podczas wyciskania soku w wyciskarce. Można też pić sok rozcieńczony, z dodatkiem soku marchewkowego, jabłkowego i cytrynowego. Smakuje wówczas wyśmienicie.\nBuraki w walce z rakiem\nPiękny kolor buraków to zasługa betaniny – antyutleniacza chroniącego przed niszczącym działaniem wolnych rodników. Z tego powodu należą one do najskuteczniejszych warzyw w profilaktyce antyrakowej. Czerwone pigmenty unicestwiają wolne rodniki, które poprzez uszkadzanie DNA przyczyniają się do powstawania nowotworów.\nJuż w 1961 r. dr Sandro Ferenchi odkrył, że korzeń buraka dzięki zawartości cezu, rubidu i betaniny powstrzymuje rozwój komórek nowotworowych. Lekarz zaobserwował znaczącą poprawę stanu zdrowia u połowy z kilkudziesięciu osób cierpiących z powodu chorób nowotworowych przewodu pokarmowego i pęcherza moczowego, którym zalecił pić dziennie 2 szklanki soku z surowych buraków.\nPodobne badania przeprowadzono w Niemczech i uzyskano zbliżone wyniki.\nW związku z tym warto polecić osobom zagrożonym nowotworami spożywanie buraków przynajmniej 3 razy w tygodniu. Zawarte w burakach bioflawonoidy to silne przeciwutleniacze, które usuwają z organizmu szkodliwe wolne rodniki i ograniczają rozwój komórek nowotworowych.\nBioflawonoidy, jako nośniki wodoru biorą udział w procesach utleniania w komórkach, a tym samym przyśpieszają oddychanie komórkowe. Zapobiegają również rozkładowi witaminy C w obecności tlenu i dlatego są naturalnymi antyoksydantami.\nSok z buraka – dozwolony doping\nNaukowcy z Uniwersytetu Exeter stwierdzili, że sok z buraka nie tylko ma wiele różnych właściwości zdrowotnych (np. reguluje ciśnienie tętnicze), lecz także jest bardzo silnie działającym napojem energetyzującym. Przeprowadzone doświadczenia wykazały, że zwiększa on wytrzymałość fizyczną organizmu człowieka o ok. 16%, co zapewnia odpowiednio dłuższą aktywność fizyczną i pozwala znosić większe obciążenia. Jest to zasługa występujących w buraku ćwikłowym soli mineralnych, które ograniczają procesy utleniające w organizmie i tym samym zwiększają zdolność oszczędnego wydatkowania energii. Badacze zaobserwowali również, że osoby spożywające sok z buraka ćwikłowego nie miały żadnych problemów z nadciśnieniem krwi. Nawet podczas fizycznego obciążenia utrzymywało się ono w granicach normy.\nMoc betaniny i betainy\nPonad 70% wszystkich barwników czerwonych buraka stanowi betanina, której w 100 g korzenia jest aż ok. 200 mg. Niegdyś doceniano przede wszystkim jej właściwości barwiące: koncentrat z buraka znalazł zastosowanie w produkcji jogurtów owocowych, żelków, deserów, gum do żucia czy płatków śniadaniowych.\nOkazało się jednak, że betanina to również doskonały wyłapywacz wolnych rodników. W badaniach wykazano korzystny wpływ spożywania owoców kaktusa (również bogatych w betaninę) na ograniczenie procesów utleniania prowadzących do uszkodzeń lipidów. Barwniki betalainowe mają też właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwnowotworowe.\nInnym wartościowym składnikiem znajdującym się w buraku jest betaina. To pochodna aminokwasu glicyny, która wraz z kwasem foliowym obniża w organizmie poziom homocysteiny – aminokwasu powstającego w procesie trawienia białek. Wysoki poziom homocysteiny zwiększa ryzyko rozwoju miażdżycy, buraki powinny zatem zagościć na stale w diecie osób spożywających dużo mięsa.\nSkładniki mineralne zawarte w burakach rozpuszczają się w wodzie, dlatego lepiej nie gotować tych warzyw, chyba że w zupie. Buraki będą wartościowsze, jeśli zostaną upieczone w skórce i obrane dopiero przed jedzeniem. A jeśli ktoś chce w pełni skorzystać z ich bogactwa, niech pije sok z surowych buraków.\nPodczas przygotowywania potraw z tych warzyw warto pamiętać, że betalainy należą do nietrwałych barwników. W największej ilości występują więc w świeżych warzywach i wyciśniętym z nich soku, Jeśli chcemy chronić barwniki betalainowe podczas obróbki cieplnej, musimy gotować warzywa w całości, ze skórką i maksymalnie skrócić cały proces.\nZachowaniu barwy potraw z buraka sprzyja kwaśne środowisko, zatem podczas ich przygotowania można dodać trochę soku z cytryny lub octu, najlepiej winnego bądź jabłkowego.\nLiście buraczane – botwinka\nBotwina, czyli niedojrzała postać buraka ćwikłowego, jest mniej kaloryczna od buraków i w 89% zawiera wodę. W porównaniu ze swoim korzeniowym odpowiednikiem zawiera więcej witamin, zwłaszcza A i C, żelaza, wapnia, potasu, trochę fosforu i sodu. Kwasu askorbinowego, czyli witaminy C, ma tyle, co sok z cytryny.\nTe zielone liście cechują się właściwościami podobnymi do szpinaku. Wspomagają funkcjonowanie limfy, woreczka żółciowego i wątroby. Wspomagają organizm w przypadku problemów z trawieniem i przy anemii. Pobudzają apetyt i koją nerwy.\nZupa z botwinki jest lekkostrawna, odświeżająca i odtruwająca, dlatego warto ją spożywać w przebiegu infekcji, przeziębień i podwyższonej temperatury.\nWedług naukowców liście botwiny zawierają substancje o działaniu podobnym do estrogenów, czyli hormonów młodości, piękna i sprawności seksualnej.\nBotwinę należy gotować w dużej ilości wody, którą dobrze jest odlać, aby pozbyć się sie kwasu szczawiowego, ponieważ wiąże on w organizmie wapń w szczawiany wapnia. Są to nierozpuszczalne kryształki powodujące bóle stawów i mogące nawet wywołać ataki kamicy nerkowej. Rozwiązaniem problemu jest dodanie do botwinki kawałka sera, niewielkiej ilości śmietany lub mleka.\nJak wybierać buraki\nBurak ćwikłowy musi być w dobrym gatunku, czyli mieć cienką skórkę, a w przekroju -jednolitą barwę i błyszczący miąższ. lm ciemniejszy, tym bogatszy w betalainy.\nJeśli jest marmurkowaty, świadczy to o nadmiarze celulozy, która w żołądku fermentuje i jest ciężkostrawny. Najsmaczniejsze są buraki o średnicy nieprzekraczającej 8 cm. Jak wszystkie warzywa korzeniowe, im są większe, tym prawdopodobnie zawierają więcej chemicznych nawozów. Warto wiedzieć, że najwięcej walorów smakowych i zdrowotnych mają odmiany Czerwona kula, Glob F1 i burak ćwikłowy opolski.\nMożna ich używać do soków, sałatek, gotować na parze, zapiekać, a nawet piklować. Aby zachowały swoje właściwości odżywcze i nie straciły pięknego koloru, powinny być gotowane w skórkach.\nAutorstwo: Redakcja czasopisma „HARMONIA”\nKonsultacje naukowe: Prof. dr hab. n. farm. Mirosława Krauze-Baranowska – kierownik Katedry i Zakładu Farmakognozji z Ogrodem Roślin Leczniczych Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.\nbetaniny i betainy Buraczana siła leczenie nadciśnienia leczenie przeziębienia leczenie raka Mirosława Krauze-Baranowska sok z buraka


Ceny produktów z mleka koziego . - Forum\nHOME » NOTOWANIA » CENY PRODUKTÓW Z MLEKA KOZIEGO .\nCeny produktów z mleka koziego .\nLokalizacja:: Wola Uhruska\nPosty: 100 #2023928\nCzy robicie masło/śmietanę (kozie oczywiście ) na sprzedaż? W jakiej cenie sprzedajecie?\nElectra 20.01.2019 03:53:19\nLokalizacja:: Strzegom, dolnośląskie\nPosty: 18 #2024048\nJa mleko sprzedaję za 6 zł, twaróg 45, ricotta 45, solankowy (świeży podpuszczkowy solony) 50, w oleju 60 kg, lub 10 za słoik dżemówka, wędzony 60, panir (u mnie nazwany przez klientów "cymes") 50, nauczyła mnie go robić Malwina71\nPosty: 2239 #2024225\nJa robiłam masło kilka lat temu.No i kilka razy sprzedałam pani,która była moją stałą,klientką.\nTak mi marudziła,że sprzedałam jej masło.Za 150g brałam 8zł.\nPosty: 4537 #2024294\nBędąc w moim rodzinnym mieście robiłam zakupy w delikatesach centrum i zaskoczona zostałam widokiem na sklepowej półce masła koziego. Była to jakaś mała kostka, mniejsza niż zwykłego masła za ok 10zł\nPosty: 15 #2391462\nWitam, mam pytanie jak na dzień dzisiejszy kształtują się ceny Waszych produktów? My do grudnia sprzedawaliśmy jedynie mleko po 10 zł/l (śląskie). Teraz po wykotach i odstawieniu maluchów chcemy ruszyć z większym asortymentem. Planujemy spróbować zrobić kozi jogurt. Czy macie może doświadczenia z produkcją jogurtów? Będę wdzięczna za informacje.\nPosty: 31 #2393333\nKup jogurtownicę, kultury bakterii YO i do roboty!!!\nPosty: 262 #2393348\nJak masz zaufany piekarnik albo termometr, żeby go sprawdzić, to też w piekarniku można w dużym garnku. Ja zostawiam w nagrzanym do 38 stopniu przez 2 - 3 godziny, a potem owijam ręcznikiem i zostawiam na całą noc.\nPosty: 217 #2393356\nIlość edycji wpisu: 1 Jeśli ma zamiar sprzedawać ten jogurt, to lepiej zainwestować jednak w jogurtownicę i bakterie. Dobrze by było, żeby ten jogurt był powtarzalny, zawsze prawie taki sam. Dla siebie można eksperymentować, bo i tak się zje ze smakiem jak nawet inny wyjdzie.\nPosty: 31 #2393983\nmożna dokupić słoiczków do tej jogurtownicy i podniesie to nie tylko cenę ale i estetykę sprzedaży, a wiadomo że produkty kozie nie są tanie, więc i tak zarobisz\nPosty: 262 #2393987\nMi zawsze wychodzi taki sam, ale właśnie trzeba znać swój piekarnik. No i dzięki temu mogę robić 5 litrów jogurtu niskim kosztem. Potem i tak go przelewam do słoiczków.\nPosty: 4537 #2393994\nNo, ale taki przelewany jest zbełtany, a jakby rozrobić w tym pięciolitrowym garze i od razu wlać do słoiczków, to potem w słoiczku taki piekny skrzep.\nPosty: 31 #2393996\nzależy kto ile sprzedaje\nPosty: 4537 #2394014\nZależy, ale jak się robi 5 l, to chyba jest taka potrzeba. I nawet jak rodzina zje, to słoiczki można powtórnie użyć.\nJa robiłam dla rodziny i woleli od razu w słoiczkach, bo na przelewany mówili BLEEE!\nA w piekarniku nawet tych słoiczków, dwuwarstwowo się trochę zmieści.\nPosty: 262 #2394337\nU mnie latem idzie litr jogurtu dziennie, więc potrzeba jest A jogurtownica to nie ukrywam spory wydatek i największe z takich domowych mieszczą 2 litry.\nMy wolimy taki zbełtany i dopiero potem do słoiczków przelewany - do każdego dodaję inny smak (mam takie sprytne frużeliny czy coś takiego, w każdym bądź razie takie dodatki do jogurtu organiczne, bez gmo itp.), więc od razu mogę zrobić różne smaki z jednej partii.\nPosty: 231 #2394698\nGdzie i jakie kultury kupujecie do yogurtu?\nPosty: 31 #2394831\nPosty: 31 #2394832


Zdrowie | Artykuły promujące serwisy internetowe | Sukceseo.pl\nZdrowie, czyli sprawne funkcjonowanie organizmu w sferze zarówno fizycznej, jak i psychicznej. Wartość z pewnością bezcenna, bez której nie sposób mówić o pełnej radości życia. W dzisiejszych czasach chyba szczególnie cenna ze względu na liczne jego zagrożenia.\nWszyscy wiemy, jakie jest tempo życia w wielu krajach świata (sprzyjające stresowi), często nadmiar obowiązków, niezdrowy styl życia (brak ruchu, zła dieta itd.) oraz dewastacja środowiska - to wszystko czynniki poważnie zagrażające naszemu zdrowiu.\nMimo wielu akcji uświadamiających o zagrożeniach zdrowia i promujących zdrowy styl życia, wzrasta liczba zachorowań na przeróżne schorzenia. Cywilizacja skutecznie "produkuje" takie schorzenia, jak: zawały serca, nadciśnienie, nowotwory, bezsenność, nerwice i wiele innych. Co prawda medycyna robi ogromne postępy zarówno w diagnostyce, jak leczeniu wielu chorób, to czynniki chorobotwórcze, które opisałem wyżej, powodują wyższą zachorowalność wśród dzieci i młodzieży.\nBardzo ważną rolę w ochronie zdrowia odgrywają badania okresowe, które niejednokrotnie umożliwiły wykrycie wielu groźnych schorzeń i ich skuteczne leczenie. W profilaktyce zdrowotnej najważniejsze są: zdrowe odżywianie, ruch na świeżym powietrzu (gimnastyka i bieganie) oraz dbałość o psychikę przez unikanie sytuacji stresowych. Niestety w priorytetach wielu ludzi zdrowie jest na pierwszym miejscu tylko teoretycznie. Mimo deklaracji o jego ważności, trudno im znaleźć czas i fundusze na jego pielęgnację. Na szczęście dzięki wielu akcjom uświadamiającym oraz promocyjnym w wielu krajach zauważa się wzrost przynajmniej pewnych elementów zdrowego stylu życia, jak: jogging, ćwiczenia w fitness, siłownie, nieco lepsze odżywianie np. przez spożywanie większej ilości warzyw i owoców.\nJest to niezwykle ważne, by na co dzień robić wszystko, co można, by aktywnie chronić zdrowie swoje i swoich bliskich. Bardzo pozytywną rzeczą jest też nawrót do naturalnych sposobów leczenia i korzystania m.in. z ziół i suplementów diety zamiast chemicznych leków. Oczywiście leki syntetyczne też są czasami konieczne w leczeniu wielu schorzeń, lecz powinny być używane bardzo oszczędnie i tylko w razie konieczności.\nInny ważny czynnik w profilaktyce zdrowia, to unikanie stresu, co można osiągnąć jedynie przez właściwe priorytety oraz kształtowanie pozytywnych nawyków w życiu.\nCoraz częściej słyszymy o trychologii Czym ona jest i czym się zajmuje? Jeżeli wypadają Ci włosy lub masz z nimi inny problem, ten temat jest właśnie dla Ciebie. Trychologia jest dziedziną nauk medycznych zajmującą się schorzeniami skóry głowy i włosów, ich rozpoznawaniem i leczeniem. W dzisiejszych czasach większość ludzi boryka się z problemami skóry głowy i włosów. Zwłaszcza...


Jakub bitka - artykuły | Gazeta Lubuska\nNie tylko ptaki i lisy. Zielona Góra pełna jest murali i graffiti. Jedne się pojawiają, inne znikają przykryte kolejnymi. Znacie te dzieła?\nMurale z ptakami na ulicy Ptasiej czy z lisami na blokach przy Lisiej w Zielonej Górze są już chyba wszystkim znane. Ale przecież niemal na każdym osiedlu można znaleźć prawdziwe perełki. Pojawiają się i... znikają, przykryte kolejnymi dziełami. Znacie te zielonogórskie graffiti?\n27 lutego 2021, 14:58\nWinobranie 2020. Msza Święta w konkatedrze w intencji winiarzy, mieszkańców i gości winobraniowych\nW niedzielę, 6 września, w samo południe w zielonogórskiej konkatedrze p.w. św. Jadwigi Śląskiej odprawiona została uroczysta Msza Święta w intencji winiarzy, mieszkańców i gości winobraniowych, celebrowana przez Jego Ekscelencję Ks. Biskupa Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, Tadeusza Lityńskiego. Msza rozpoczęła się od słowami pieśni do św. Urbana „Urbanie, święty patronie, Gród Winny w opiekę weź. Papieżu, prowadź ku prawdzie, dróg wiary, nadziei strzeż. Tobie święty opiekunie powierzamy nasze dni: wszystkie smutki i radości, najpiękniejsza nasze sny. Złóż je Bogu na ołtarzu, by uświęcił każdy trud i ozdobił nasze życie blaskiem cnót. Twoje ręce rozdawały Eucharystii wielki dar, Jezus bowiem Ci zaufał widząc pragnień Twoich żar. Ty w opiekę nasze miasto już od wieków chciałeś wziąć. My spełniamy Twe pragnienia i wołamy: z nami bądź! Bądź patronem wszystkich, którzy zamieszkują Winny Gród, by się każdy Twą opieką chlubić mógł”. W mszy uczestniczyli przedstawiciele władz diecezji, miasta oraz wierni.\n6 września 2020, 15:11\nRafał Trzaskowski w Zielonej Górze. Kandydat KO na prezydenta RP uczcił pamięć uczestników Wydarzeń Zielonogórskich 1960\nRafał Trzaskowski złożył w piątek, 29 maja, kwiaty pod pomnikiem przy Filharmonii Zielonogórskiej. Były też selfie z zielonogórzanami.\nPLUS Rocznica Wydarzeń Zielonogórskich. Telewizja pokaże nasz film\nW sobotę, 30 maja na antenie TVP Historia oraz TVP3 zostanie wyemitowany film "Bitwa o Dom Katolicki. Wydarzenia Zielonogórskie 1960 roku". Inicjatorem i producentem filmu jest „Gazeta Lubuska” - zrobiliśmy to dlatego, aby wyciągnąć na światło dzienne tę niemal zapomnianą kartę polskiej historii.\n14 maja 2020, 22:01


Walkiria F3A - strona 2 - Modele F3A - Polskie Forum Modelarzy RC\nRozpoczęty przez jędrek , 21 lut 2012 22:28\nNapisano 23 luty 2012 - 17:40\nCo ty bierzesz Adrian, to ja nie wiem ,ale każdy post podobnego typu, automatycznie po przeczytaniu mam łzy w oczach i przy tym brzuch boli ze śmiechu... @ Autor modelu Przepiękna robota, to jest właśnie te 5% modelarzy ,którzy sami robią model od podstaw! Tylko tak dalej!\nNapisano 23 luty 2012 - 16:12\nA na rękojeść do nożyka to nie stać?,ciachnie palec i po szpitalach trzeba będzie jeździć .Piękny model będzie.\nPo prostu autor zdjęcia to esteta.\nŻółta plama rękojeści nożyka składanego, nie pasowała koncepcyjnie do przyjętej tematyki obrazu i została usunięta.\nNie bacząc przy tym, na ryzyko dla własnego zdrowia i życia, abyśmy mogli w pełni docenić kunszt i walory przedstawianego dzieła - i to jest prawdziwe poświęcenie.\nNapisano 23 luty 2012 - 13:38\nModele to tylko cząstka tego co robi nasz "ludek"\nTo prawda, bo Krzychu to zdolna bestia i robi nie tylko ładne modele, ale i przyrządy do strugania stroików do fagotów - poezja :mrgreen:.\nNo ale temat jest o modelach, więc o innych rzeczach nie będziemy rozmawiać.\nNapisano 23 luty 2012 - 12:07\nDlaczego przekładka balsowa a nie z Herex'u?\n#26 Adam D\nNapisano 23 luty 2012 - 11:02\nWow. Rzeczywiście, duch w narodzie nie ginie. Jestem pod wrażeniem. Czy ten samolocik już lata?\nNapisano 22 luty 2012 - 23:38\nMasz rację Konrad, pełen szacun . Modele to tylko cząstka tego co robi nasz "ludek" . No ale wracamy do modelu, trochę fotek:\nNapisano 22 luty 2012 - 17:12\nOglądanie takich fotek na których widać tak świetną robotę chyba nigdy się nie znudzi. Andrzej pełen szacun dla wykonawcy.\nNapisano 22 luty 2012 - 00:46\nAle zajefajny )))))) Naprawdę ładny. Sporo pracy -widać że duch w narodzie nie ginie A coś więcej o modelu????????????\nNapisano 21 luty 2012 - 23:44\nEch ta młodzież... A boginiach - Valkiriach, zabierających dusze poległych wojowników do nieba - Walhalli, z mitologii nordyckiej, to pewnie się nie słyszało? 8)\nNo faktycznie poległem... :twisted: :roll: (tu nie ma ironii)\nNapisano 21 luty 2012 - 22:53\nWitam Co do nazwy, chop "trąbi" w orkiestrze "kamerunskiej" to i pewnie z jakiegoś utworu nazwa się wzięła. A takie i inne modele dłubie w czasie przewracania kartek w partyturze ;D .\nNapisano 21 luty 2012 - 22:39\nOd czego wzięła się nazwa? Był taki narkotyk w grze Max Payne :wink:\nBiegiem do biblioteki się dokształcać... egzamin rano. W razie niezdania, skrzynkę browarku dla autora modelu, przesyłką kurierską wysłać, razem z filmikiem na którym się korzysz.\nNapisano 21 luty 2012 - 22:29\nNapisano 21 luty 2012 - 22:28\nW wątku tym przedstawiam budowę modelu Walkiria naszego kolegi klubowego herkristo. Wstydliwy chopak, a zdolna bestia . Model całolaminatowy, z przekładką z balsy. Rozpiętość o ile dobrze pamiętam 1800mm. Więcej szczegółów, mam nadzieję , dopowie (dopisze) koństruktor i wykonawca modelu. A teraz trochę fotek\nNapisano 09 luty 2017 - 21:05\nZa namową kolegi , autora modelu, "wkleiłem " większość znikniętych fotek z wątku. Wcześniej były na ImageShacku. Postaram się odszukać pozostałe. Trochę temat jest "poszatkowany", ale jak są fotki to lepiej to wygląda .\nNapisano 10 luty 2017 - 20:19\nAle ładny ten mode, widzę w tle kilka kadłubów wiecęj ich powstało niż jeden?\nJaki miały napęd?\nNapisano 10 luty 2017 - 20:46\nByły 3. Ostał się ino 1, u autora modelu. Wisi sobie na ścianie . Napęd Webra 61 Racing. Być może temat jeszcze wróci, takie są zamysły .\nNapisano 10 luty 2017 - 21:01\nI ta webra taki duży model ciągnie? Widziałem z dawnych czasów zdjęcia jak modele F3A były na 3 łopatowych śmigłach.\nNapisano 10 luty 2017 - 21:07\nNadal można spotkać 3 łopatowe śmigła w F3A, ale teraz lata się na elektrykach a czołówka światowa (polska też) lata na napędach przeciwbieżnych.\nNapisano 10 luty 2017 - 21:47\nDzięki Jędrek za pamięć. Kolejność troszeczkę się pomieszała, ale i tak jest lepiej jak są jakieś zdjęcia.


Prezes Makaronów Polskich: Na ożywienie jeszcze musimy poczekać - Zboża oleiste\nPrezes Makaronów Polskich: Na ożywienie jeszcze musimy poczekać\nZdaniem prezesa Makaronów Polskich Pawła Nowakowskiego, w branży nadal widać symptomy osłabienia gospodarczego. - Choć nasza sprzedaż cały czas rośnie, jednak nie widać wzrostu przychodów w segmencie droższych produktów - podkreśla prezes na łamach Pulsu Biznesu. Jak dodaje, wyższa sprzedaż utrzymuje się w segmencie tańszych wyrobów.\nData: 25-02-2010, 09:54\nPaweł Nowakowski jest zdania, że jeszcze w 2010 roku nie będzie widać ożywienia.\n- My w tym roku liczymy na wzrost przychodów oraz zysków. Stawiamy na rozwój organiczny, ale w grę wchodzą także akwizycje. Może do nich dojść jeszcze w tym roku - dodaje prezes w rozmowie z Pulsem Biznesu. Jego spółka jest zainteresowana firmami działającymi w segmencie przetworów warzyw i owoców oraz poszerzeniem profilu działalności, które zapewniałoby efekty synergii.


Fala wchodzi w segment produktów dla mężczyzn - BIPM - Archiwum (033)\nNumer: 033 :: Fala wchodzi w segment produktów dla mężczyzn\nFala wchodzi w segment produktów dla mężczyzn (2167)\nWarszawski producent kostiumów kąpielowych – firma Fala, właściciel marki Eurofala zaprezentował najnowszy katalog produkcyjny na sezon wiosna-lato 2007. Obok tradycyjnie już szerokiego spektrum modeli przeznaczonych dla kobiet znalazły się w nim także pozycje, które na pewno zainteresują panów. Fala wykorzystując doświadczenie zdobyte w trakcie produkcji damskich strojów i kostiumów kąpielowych rozpoczęła bowiem produkcję męskich kąpielówek.\nFirma Fala, producent eleganckiej kostiumów kąpielowych, powstała sześć lat temu. W 2004 roku dla odznaczenia swoich produktów wprowadziła nazwę handlową – Eurofala. Marką to są sygnowane produkty tego warszawskiego producenta.\nWłaściciel firmy zapewnia, że zarówno męskie i damskie stroje kąpielowe wykonywane są z materiałów wiodących europejskich producentów. Fala stawia także na wyszukane wzornictwo i cały czas poszukuje zaskakujących, wysmakowanych i modnych zestawień kolorystycznych.\nWarszawski producent kostiumów kąpielowych firma Fala wyróżnia się na polskim rynku tym, że przywiązuje dużą wagę do sposobu prezentacji swoich kolekcji. Choć na każdy sezon przygotowuje – tak jak inni producenci – specjalny katalog. To jednak sposób prezentacji wyrobów jest oryginalny i tematycznie powiązany. W tym roku motywem przewodnim są elementy związane z mitologią i samym Egiptem.\nFirma dba także o swoje relacje z finalnymi klientami jako jedna z nielicznych w tej branży cyklicznie uczestniczy w imprezach targowych zarówno w Polsce jak i zagranicą.\nO nowej kolekcji z uznaniem wypowiadają się pracownicy hurtowni bielizny, chwalą oryginalność oraz niezwykłe zestawienia kolorystyczne. Poniżej prezentujemy wybrane modele z najnowszej kolekcji firmy Fala.