Minister Radziwiłł ustali kalendarzyk dni płodnych. Powstaje kampania „sprzyjająca płodności” - GazetaPrawna.pl\nW ramach działającego od połowy 2013 do połowy 2016 r. programu in vitro urodziło się w Polsce ponad 7 tys. dzieci. / ShutterStock\nOprócz tego planowane są kampanie informacyjne – plakaty w komunikacji miejskiej, m.in. o chorobach przenoszonych drogą płciową ze szczególnym naciskiem na kiłę, które staje się coraz bardziej niebezpieczna. Dodatkowo powstanie platforma e-learningowa dla pracowników medycznych, a resort będzie płacił również za warsztaty i konferencje tematyczne.\nMinisterstwo przygotowało też program, w ramach którego da pieniądze szpitalom, które będą przyjmować pary na pogłębioną diagnostykę. Wybrano 13 ośrodków, ale wciąż nie zaczęły działać.\nDiagnostyka od połowy roku\n– Pieniędzy jeszcze nie dostaliśmy. Do końca roku mamy przygotować sprzęt i wtedy zaczniemy przyjmować pacjentów – mówi Kamila Wiecińska, rzeczniczka szpitala w Bydgoszczy, który otrzymał 340 tys. zł. Instytut Matki Polki w Łodzi też nie rozpoczął terapii. – Ośrodki leczenia niepłodności przyjmą pierwszych pacjentów w drugiej połowie 2017 r. – informuje Natalia Stefańczyk z Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Katowicach, które otrzyma najwięcej, bo 3,7 mln zł. Potwierdza to MZ.\nTo rok po zamknięciu możliwości leczenia in vitro z pieniędzy państwowych – chodzi o program, który działał od połowy 2013 r. do połowy 2016 r. W ramach tego programu urodziło się ponad 7 tys. dzieci.\nIle ma się urodzić w ramach nowego systemu wsparcia resortu zdrowia, nie wiadomo. Ministerstwo podaje jedynie, że te rozwiązania mogą zmniejszyć niepłodność o blisko 10 proc. Eksperci, w tym prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, oceniają, że osiągnięcie założonego celu może być jednak trudne. Diagnostyka bowiem nie zastąpi całego leczenia. Ministerstwo z kolei nie zamierza ukrywać, że celem programu jest kompleksowa diagnostyka niepłodności, a nie doprowadzanie do zapłodnień.\nNa wspomnianą diagnostykę u specjalistów ministerstwo proponuje ponad 100 mln zł do 2020 r. Za in vitro zapłacono ok. 250 mln zł za trzy lata działania.\nZdaniem ekspertów to, że będzie można wykonać całą diagnostykę w jednym miejscu, zasługuje na pochwałę. W każdym województwie ma być po jednym ośrodku, który ma zająć się parami z problemem niepłodności. Co z tego jednak, skoro na diagnostyce się w praktyce leczenie zakończy.\nObecnie w praktyce leczenie bezpłodności metodą in vitro jest dostępne tylko dla osób dość zamożnych, ponieważ trzeba za nie zapłacić z własnej kieszeni. Koszt to ok. 10–15 tys. zł. Tylko w niektórych miastach mieszkańcy mają możliwość otrzymać dofinansowanie od samorządu – m.in. w Częstochowie, Łodzi czy Sosnowcu. Ale coraz więcej wskazuje, że i w nich w przyszłości mogą pojawić się problemy z uzyskaniem publicznego wsparcia.\nTo wszystko dzieje się w sytuacji, gdy niepłodność staje się narastającym problemem. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia u co czwartej pary w krajach rozwiniętych występują problemy z zajściem w ciążę. Niepłodność dotyczy w równym stopniu mężczyzn, jak i kobiet. W ok. 10 proc. przypadków nie można ustalić, kogo obciąża bezpośrednio, zresztą to akurat nie ma największego znaczenia. Szacuje się, że niepłodność w Polsce dotyczy 15–20 proc. par, co przekłada się na ok. milion związków.\nKomercyjni klienci w publicznych szpitalach\nMinisterstwo Zdrowia chce umożliwić publicznym placówkom mającym kontrakt z NFZ przyjmowanie pacjentów również odpłatnie. Dzięki temu mogłyby skuteczniej zapełniać puste szpitalne łóżka i wykorzystywać sprzęt diagnostyczny. Teraz wykorzystują tylko część swojego potencjału. O tych planach wiceminister zdrowia Marek Tombarkiewicz opowiedział portalowi branżowemu PolitykaZdrowotna.com. Potwierdziła nam to rzeczniczka resortu zdrowia. – W ministerstwie trwają prace mające na celu wprowadzenie zmian do ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, które umożliwią udzielanie komercyjnych świadczeń zdrowotnych przez samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej. Prace te są na wstępnym etapie procesu legislacyjnego – informuje nas Milena Kruszewska.\nPomysł nie jest nowy, ale nigdy nie doczekał się regulacji z powodów politycznych. Rząd PO–PSL miał podobne plany, ale nie wprowadził ich w życie w obawie, że spotka się z zarzutem dzielenia pacjentów na lepszych i gorszych. Teoretycznie – jak uważa większość ekspertów – żadna ustawa nie zakazuje teraz udzielania komercyjnych świadczeń, ale NFZ za takie działanie w przeszłości karał placówki, a nawet zrywał z nimi umowy. Przy doprecyzowaniu przepisów określona powinna zostać zwłaszcza kwestia zabezpieczenia dostępu do leczenia chorym korzystającym z leczenia w ramach ubezpieczenia. Jednak już obecnie osoby, które na to stać, operują się prywatnie. Tyle że cały ten strumień pieniędzy trafia albo do szpitali prywatnych, albo samorządowych spółek. A w publicznych szpitalach sprzęt, a nawet kadry często nie są wykorzystywane, bo kontrakt starcza na realizację świadczeń tylko przez kilka godzin dziennie. Przeciwko zmianie oponowały prywatne szpitale, podkreślając, że w odróżnieniu do placówek publicznych mają m.in. utrudniony dostęp do kontraktów z NFZ, a ponadto wszystkie inwestycje realizują na swój koszt, często z kredytów, podczas gdy np. szpitale powiatowe czy wojewódzkie część drogich urządzeń mają finansowaną przez właściciela z publicznych pieniędzy, więc mogą oferować zabiegi taniej. – Ponadto publiczne szpitale nie płacą CIT, a prywatne tak, co pogłębia nierówność – mówi Grzegorz Byszewski, ekspert Pracodawców RP.\nGranie tanią narracją\nFatalnie by się stało, gdyby in vitro, tak jak kiedyś aborcja, stało się pomysłem na polityczną bójkę – stwierdził we wrześniu 2013 r. premier Donald Tusk. Mówił to w sytuacji, gdy program finansowania z budżetu in vitro był już realizowany od lipca tamtego roku. Bójki jednak nie udało się uniknąć. 30 czerwca 2016 r. program został zamknięty, mimo że skorzystało z niego ponad 17 tysięcy par. Minister zdrowia Konstanty Radziwiłł w programie „Gość Radia Zet” tak argumentował decyzję rządu PiS: „W Polsce jest bardzo duża grupa ludzi, która uważa metodę in vitro za nieetyczną (...). To, na co płacimy wspólne podatki, nie powinno budzić sprzeciwu moralnego”. Więc nowy rząd wybrał metodę zaorania. Program wygaszano. W jego miejsce natomiast rząd PiS zapowiedział powstanie centrów zdrowia prokreacyjnego we wszystkich województwach. Pod koniec ubiegłego roku miały ruszyć pierwsze. Przy okazji oszacowano, że dzięki nim wsparcie w staraniach o posiadanie dziecka zyska 8 tys. par. Na razie efektów nie ma. Nie pojawił się ani jeden program, który miał zastąpić in vitro. Jedyna aktywność w tym obszarze to rozstrzygnięcie konkursów na przeprowadzenie akcji edukacyjnej, która ma uczyć, jak nie stać się bezpłodnym.\nWalka na argumenty w sprawie wyższości metody in vitro nad metodą naprotechnologii forsowaną przez rząd (polegającą w dużym uproszczeniu na dokładnej obserwacji kobiecego organizmu i tworzeniu na tej podstawie indywidualnych wytycznych dla każdej pary) nie ma sensu. Bo niestety est to wojna ideologiczna. W niej nie chodzi o merytoryczne uzasadnienie do stosowania tego czy innego sposobu wspomagania prokreacji. Nie mają znaczenia również koszty. Na realizację programu in vitro łącznie przez trzy lata budżet przeznaczył około 250 mln zł. Żadna to kwota. Tym bardziej więc rządowi, któremu tak bardzo zależy na wzroście demograficznym, chwalącym się przy każdej możliwej okazji dobroczynnym wpływem 500 plus, wręcz nie wypada wchodzić w taką tanią narrację i ignorować tego, że to dzięki in vitro urodziło ię dodatkowe 7 tys. dzieci. A że był to program przeciwników politycznych, nie powinno mieć większego znaczenia.\nleczenie niepłodności zdrowie Radziwiłł ZDROWIE PACJENCI TDNDGP DZIENNIK\nA czy będzie kalendarz na dni niepłodne ? Bo ja wole taki.\nNajsmieszniesze w tym wszystkim sa kolejki z dziecmi do lekarza. Na wizyte u specjalisty nprz okulisty czeka sie z dzieckiem co najmniej pol roku i to jak sie bedzie mialo szczęscie. Do kardiologa nawet 1,5 lat , do neurologa okolo 8 m-cy. Na tle powyzszych danych nawolywanie do rozplodu jest by najmniej dxiwne, bo juz narodzonych dzieci nie ma kto leczyc.\nTo juz nauki przedmałżeńskie prowadzone przez katechetów nie wystarczają ? I na te głupoty aż tyle milionów z kasy ministerstwa ? Nie lepiej tę kwotę dać Owsiakowi, który ją porządnie spożytkuje ?\nNich nie zapomną dodać do spotu migawek rodziców koczujących nocami w kolejce aby zapisać dziecko do żłobka.\nWiwat średniowiecze. Na tę okoliczność przypomniały mi się 2 przypadki stosowania antykoncepcji termometrowej przez moje znajome. Jedna stosowała ją 2 lata i stwierdzila że to super działa,m tylko idiotki nie potrafią się nią poslugiwać. Po latach okazało się ze nie może mieć dzieci. Druga chodziła przez rok na kursy u ginekologa w sprawie rozrysowywania wykresów temperatur następnie stosując tę antykoncepcję urodziła 2 dzieci,m co rok to prorok. Dalej stosowała już antykoncepcję bardziej rokującą.\nA pieniądze na leczenie wcześniaków i noworodków obcinają, sku*wysyny. Ważne żeby się urodziło a potem to już wszystko jedno. To nie jest tylko głupota - to jest zbrodnia.\nW dobie bezpłatnych apek, które pomagają w ustaleniu dni płodnych, bezpłodnych, dublowanie tego, to ************* państwowych pieniędzy. Chyba, że p. Radziwiłł tez ma jakiegoś Misiewicza, który lubi komputery i trzeba mu fuchę znaleźć. A to przepraszam.\nHosanna na wysokości pieją ludzie kościelnej mafii płci obojga /zarówno w kieckach kościelnych jak i ciuchach cywilnych/. Wiwat świetni prawnicy z Ordo Iuris i aktywiści ze Stowarzyszenia ks. Ściegiennego. Będzie więcej darmowych robotników dla nierobów u władzy.\n750 tys. w błoto? Pogięło już ich całkiem. Niech się lepiej wezmą za kolejki na NFZ do lekarzy i na rehabilitację.\nZnam tańsze sposoby na zwiększenie rozrodczości. Wystarczy pozbawić ludzi prądu elektrycznego od na przykład 18tej do 6 rano.\nMinister Radziwiłł ustali kalendarzyk dni płodnych, będzie też sprawdzał realizację obowiązków małżeńskich (w te dni). Noż qu_wa, kto ich wybrał, no kto?\nTo już naprawdę nie ma na co wydawać pieniędzy podatnika? ZWŁASZCZA w resorcie zdrowia? Tak nam dobrze, żadnych kolejek do lekarzy, żadnych problemów w szpitalach?\nA ja stworze kampanie nauki tabliczki , chodzenia po pasach , kupowania w biedronce. Po co tworzyc cos czego pelno w internecie i kazdy juz teraz to wie ... ci ludzie chyba zyja w swiecie sprzed 100 lat\nWiadomo czemu sie dzieci nie rodza i nie jest to wina nieznajomosci kalendarzyka ale braku warunkow do normalnego zycia w polsce. Gospodarka sie powinno zajac a nie gluppotami i mydlniem oczu polakom.\nCo planuje minister (na podstawie artykułu): - kampania medialna - profilaktyka przeciw niepłodności - profilaktyka prekoncepcyjna ---> w tym prawdopodobnie info o metodzie objawowo termicznej (która nie nazywa się kalendarzykiem) - zalecenia dietetyczne - "czat zaufania" - kampania informacyjna na temat chorób przenoszonych drogą płciową - konferencje i warsztaty dla służby zdrowia - pieniądze na pogłębioną diagnostykę Co ma usłyszeć zalewicowany, bezrefleksyjny odbiorca? Kalendarzyk, kalendarzyk, KALENDARZYK!!!\nI rozumiem, że w tygodnie płodne (dni płodne to mit) mąż ma się zaspokajać w inny sposób? Średniowiecze.\nWystarczy poszukać aplikacji kto chce to sobie poradzi... https://play.google.com/store/apps/details?id=ibto.android.periodCalendar\nPomysł płatnego seksu na zawołanie PIS to za mało? Jeżeli program 500+ zakrawa na legalizowanie prostytucji, a teraz PIS będzie uczyć kalendarzyka, czy to przypadkiem nie hipokryzja ? Nie wiem już co gorsze - impotencja umysłowa przedstawicieli rządu, czy ich przeświadczenie, że w kraju została tylko niewykształcona masa, której można uwłaszczać i sterować wg dowolnego programu. Coraz większy obciach przyznawać się skąd pochodzimy.\n"Już wkrótce ujrzycie i przeżyjecie Boskie objawienie Chwały Mojego Syna, połączone z ukazaniem blasku jaśniejącego krzyża. Obłok Chwały ogarnie każdego z was tak, iż doświadczycie rzeczywistości Boga i Jego obecności. Ujrzycie nie tylko Chwałę Boga, ale także poznacie siebie i wasze uczynki w Jej Obliczu." Ujrzą to ci którzy wprowadzili in vitro a także ci co mienią się katolikami a odrzucili 5 października 1916 obywatelski projekt STOP ABORCJI. Wy którzy oddajecie pokłon demonom uczestnicząc w czarnych marszach doznacie takiej trwogi, że niektórzy z Was umrą na miejscu. Chwila ta jest bardzo bliska.\nOrganizm każdej kobiety jest inny. Kobiety różnie miewają dni płodne i niepłodne. Są dłuższe, lub krótsze i trudno ustalić jeden kalendarz dla wszystkich kobiet w kraju, ba! Na świecie. Organizm kobiety to nie fabryka do robienia dzieci i to ona wybiera, kiedy jest gotowa zostać matką. 9 miesięcy ciąży to szczególny, a nawet i uciążliwy czas dla organizmu, bo pracuje wręcz za dwoje.\nA niech się bujają, w tym kraju? NIGDY!!!!! Niech jeszcze zabiorą kobietom prawa jazdy, prawa wyborcze i zakażą chodzić w spodniach po ulicy. I koniecznie przyzwolenie na gwałty- niech gałcą kobiety , byleby rodziły... I do garów, bo tam ich miejsce, a nie na ulicznych protestach. I zabronić uprawiana sportów- nie powiem, ze typowo męskich, bo juz takich nie ma. Zabronić.Nakazać, Karać. Wstyd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Przed całym Światem jak My się cofamy, mamyXXIw.


Wielka zgrywa ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Wielka zgrywa\nŻycie Kalisza nr 15\nKolejna propozycja Wirokiro off Theater - "Wszystko będzie dobrze" rozgrywa się w szaleńczym tempie: zmienność scen, układów choreograficznych, gagów. Czy cokolwiek z tego wynika? Nic. Ale pośmiejesz się na pewno\nZałóżmy, że Don Vito Corleone wcale nie urodził się na Sycylii, ale w pewnym postkomunistycznym kraju. Załóżmy, że - obok swoich najbliższych - kocha rosyjski rock. Dalej wszystko się już zgadza: Rodzina podporządkowuje sobie miasteczko. Za biały proszek, dosypywany także dzieciom do kanapek, kupuje sobie i miejscowego Dyrektora Teatru, i Księdza Prałata. To naprawdę żaden problem. Cała ta gromada do perfekcji opanowała pozytywne myślenie; zawsze, niezależnie od sytuacji "wszystko będzie dobrze". W ostateczności można wyciągnąć spluwę. W ten sposób da się wiele załatwić.\nW przedstawieniu nikt nie jest tym, za kogo się podaje, a świętoszkowatość triumfuje na przemian z paranoją. Scena po scenie rozwijają się w zabójczym tempie "songów" Leningradu, wywrotowo zestawianych z bardziej romantycznymi melodiami. Jako komentarz pojawia się też Mozartowska Lacrimosa, choć jej użycie w tym kontekście nie ma oczywiście nic wspólnego ze wzruszeniem. Świat zilustrowany na dołączonym obrazku i tak niewiele to obchodzi.\nKonkluzja? Spektakl nie potrzebuje scenografii, przestrzeń doskonale organizują rozwiązania choreograficzne, ale bez muzyki nie istnieje. Najlepszym na to dowodem niech będzie fakt, że wśród fanów przedstawienia pojawiły się już osoby, które najchętniej bawiłyby się przy tej "ścieżce dźwiękowej".\nW klimat parodii świetnie wpisują się aktorzy: Dariusz Sosiński, Wojciech Masacz, Szymon Mysłakowski i Remigiusz Jankowski, któremu, bez jednego wypowiedzianego słowa, udało się wykreować postać. Jest jeszcze tajemnicza Wioleta z ładnymi nogami...\nSpektakl, tak jak i pierwszą produkcję Wirokiro off Theater sprzed dwóch lat, firmuje Michał Wierzbicki. Choć niewykluczone, że bocian. Nadęte ptaszydło (lalka na sprężynie) siedzi z boku sceny, a to co ma do powiedzenia nie pozostawia wątpliwości -jesteśmy w kabarecie. Ani politycznym, ani "moralnego niepokoju". To nawet nie świat w krzywym zwierciadle. Po prostu wielka zgrywa.\nWszystko będzie dobrze (reż. Wierzbicki Michał)


handlowo-usługowe: Bydgoszcz, kujawsko-pomorskie\nGrunty, lokale i obiekty w miastach powyżej 7 tyś ludności, dobrze skomunikowane, przeznaczenie handlowe. Lokalizacje przy osiedlach z dużym natężenie...\nkupimy nieruchomościkupię nieruchomość bydoszczszukam nieruchomościkupię komercyjnenieruchomości komercyjne\nod: 3 500 m² do: 35 000 m²\nWitam serdecznie! Zakupię nieruchomości komercyjne. Interesują mnie w szczególności: 1. Działki pod budowę marketu: - powierzchnia min...\n=red=KUPIĘ NIERUCHOMOŚCI KOMERCYJNE\n==proszę edytować ofertę: mała czcionka. redakcja=== INWESTOR KUPI NIERUCHOMOŚCI KOMERCYJNE - LOKALE UŻYTKOWE I INNE OBIEKTY W CENTRACH MIAST - MOG...\n=a=Kupię nieruchomości komercyjne - mogą być z najemcą\n=Proszę sprecyzować i rozbudować ofertę= - kupimy lokale, obiekty, nieruchomości z zawartymi umowami najmu.Wszelkie oferty do rozważanie\nKupię funkcjonujące obiekty,wynajęte sieciowym najemcom z długoletnimi umowami. Interesują mnie nieruchomości wolnostojące i partery budynków mieszkal...\nod: 1 000 000 zł do: 20 000 000 zł od: 100 m² do: 2 000 m²\nKupię nieruchomości komercyjne: handlowe, usługowe 5-100 mln...\nJestem zainteresowany zakupem nieruchomości wolnostojących wynajętych jednemu najemcy, a także małych galerii handlowych i parków handlowych. Wolumen...\nod: 5 000 000 zł do: 100 000 000 zł od: 500 m² do: 20 000 000 m²


Skarbówka dostanie podwyżki - WP Finanse\nSkarbówka dostanie podwyżki\nKażdy pracownik "skarówki" otrzyma podwyżkę 245 zł brutto. To efekt rozmów w Ministerstwie Finansów\nKażdy pracownik "skarbówki" otrzyma podwyżkę 245 zł brutto. To efekt rozmów w Ministerstwie Finansów, pisze "Rzeczpospolita".\nTrzy centrale związków zawodowych reprezentujące pracowników "skarbówki" mają dziś zdecydować, w jakiej formie będą kontynuować walkę o podwyżki wynagrodzeń dla skarbówki. Dotyczy to także przyszłego roku.\nJedna z propozycji to ogłoszenie akcji ostrzegawczej, która byłaby adresowana nie tylko do ministerstwa, ale także np. polityków. Wszystko po to, aby tegoroczna podwyżka nie była tylko incydentem. Bo, jak mówią związkowcy, ustawę o służbie cywilnej, na podstawie której wypłacane będą pieniądze, w każdej chwili można zmienić.\nZ wyników czwartkowego spotkania w Ministerstwie Finansów zadowolone są obie strony. – Mamy nadzieję, że wszystkie wątpliwości, jakie można było wyjaśnić, zostały rozwiane – powiedział „Rz” Jakub Lutyk, rzecznik prasowy resortu. Z kolei Tomasz Ludwiński, przewodniczący Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych NSZZ „Solidarność”, twierdzi, że związkowcom udało się załatwić tyle, na ile pozwalają obecne realia.\nPrzedstawiciele Ministerstwa Finansów, ku zaskoczeniu związkowców, przyznali, że o podwyżkach dla pracowników powinni decydować kierownicy zakładów pracy, czyli naczelnicy urzędów skarbowych i dyrektorzy izb skarbowych. Tak ma być w przyszłości. Tym razem jednak ze względu na trudną sytuację w służbach pieniądze podzielone zostaną na etaty – po 245 zł brutto na zatrudnionego.\nTo niejedyne pokłosie tego spotkania. Jak dowiedziała się „Rz”, ustalono powołanie zespołu roboczego, który składać się będzie z trzech podzespołów. Pierwszy zajmie się badaniem obciążenia pracą poszczególnych jednostek, drugi skoncentruje się na problemach związanych z egzekucją administracyjną (okazuje się bowiem, że 70 proc. zaangażowania służb skarbowych dotyczy egzekucji pozapodatkowej) i sposobach rozwiązania tych problemów. Do niedawna rozważano np. utworzenie odrębnej instytucji, która zajęłaby się wyłącznie egzekucją administracyjną.\nZadaniem trzeciego podzespołu będzie natomiast rozwiązywanie problemów ogólnych, dotyczących m.in. funkcjonowania jednostek organizacyjnych.\nTo nie kończy jednak kwestii tegorocznych podwyżek. Tomasz Ludwiński chce bowiem zainteresować sprawą skarbówki Sejmową Komisję Finansów Publicznych. Twierdzi, że przeznaczenie ponad 10 proc. środków z rezerwy na dodatki specjalne dla korpusu służby cywilnej na podwyżki dla celników było niezgodne z ustawą o finansach publicznych.\nSTAŻE DLA ABSOLWENTÓW BEZPŁATNE?


Pedantula - Wybory. Proszę, idźcie!\nTak, wiem, to dość egzotyczny pomysł – wpis o polityce na blogu o domowych porządkach. Ale, po pierwsze, nie o polityce, a o demokracji, a po drugie – jakby to górnolotnie nie zabrzmiało: Polska to jest nasz dom, a sądząc po wynikach frekwencji w wyborach, znaczna część jego mieszkańców ma w głębokim poważaniu, co się w nim będzie działo.\nDawid Ryski / lecę na wybory! / 2019\nDlatego dzisiaj chcę Was gorąco namówić do udziału w wyborach, niezależnie od tego, jaką opcję polityczną popieracie. Nie będę tu pisać o swoich preferencjach, bo one nie mają znaczenia. Szanuję wszystkich, bez względu na to, na kogo głosują. Pod warunkiem, że głosują. Bo nic mnie tak nie wkurza jak fakt, że kilka milionów ludzi postanawia zostać w domu, że nie chce im się tyłka ruszyć do pobliskiej podstawówki, żeby poświęcić 5 minut na swój podstawowy obywatelski obowiązek.\nOczywiście każdy ma na to doskonałe wytłumaczenie:\nNo cóż – nie ma na całym świecie drugiej osoby, z którą zgadzałabym się w 100%. Więc wcale mnie nie dziwi, że nie ma także organizacji politycznej, pod której programem mogłabym się podpisać w całości. Ale wybieram tę, która przynajmniej w 2-3 podstawowych punktach może mnie reprezentować. Może to dla Was sprawy społeczne, kwestie ekologii lub pozycji Polski na arenie międzynarodowej, a może kwestie światopoglądowe. Wybierzcie tych, do których Wam najbliżej.\nJeśli chcecie sprawdzić z którymi politykami najbardziej Wam po drodze polecam strony: Latarnik wyborczy [KLIK] i Mam prawo wiedzieć [KLIK].\nPolitycy to manipulanci i złodzieje\nJeśli NAPRAWDĘ masz takie przekonanie dotyczące WSZYSTKICH, to daj temu wyraz, oddając nieważny głos. To też jest głos, który pokazuje – nie ma dla mnie alternatywy i głosuję w taki sposób, by to pokazać. Znacząca liczba głosów nieważnych byłaby jasnym komunikatem – to dla nas ważne, ale naprawdę nie mamy kogo wybrać. Takie głosy też mają znaczenie!\nBędę poza domem\nW tych wyborach dopisanie się do innej komisji wyborczej czy uzyskanie zaświadczenia do głosowania było banalnie proste! Do cholery: Polacy za granicą podróżują nawet po kilkaset kilometrów, żeby dotrzeć do komisji wyborczej, a Tobie się nie chce przejść paru przecznic??? Od kiedy jestem uprawniona do głosowania, czyli od 24 lat, opuściłam JEDNO głosowanie, tylko dlatego, że byłam akurat w środku niczego na granicy Wenezueli, Brazylii i Gujany i naprawdę nie byłam w stanie tak przeplanować trzytygodniowej wyprawy, żeby dotrzeć do komisji w Caracas. Serio, to nie jest wymówka.\nJeszcze tylko dziś (piątek, 11 października) w godzinach działania Urzędu Gminy w miejscu Waszego zameldowania możecie pobrać oświadczenie o prawie do głosowania poza miejscem zameldowania. Z takim dokumentem możecie głosować gdziekolwiek się pojawicie. Jeśli wiecie, że w niedzielę będziecie poza domem – możecie to jeszcze załatwić.\nMój głos nic nie znaczy\nOwszem, sam jeden nie. Tak samo nic nie znaczy, czy weźmiesz ze sklepu trzy dodatkowe reklamówki. Bez znaczenia jest to, czy kupisz sobie wodę w plastikowej butelce, czy nalejesz z kranu. Ale każde takie działanie x 100 czy x 1 000 nabiera KOLOSALNEGO znaczenia. I nie mówię tu o wygranych czy przegranych wyborach, ale o silnym mandacie do rządzenia albo pokazaniu, jak różnorodna jest nasza scena polityczna. Więc niezależnie od tego, czy Twój głos przyłoży się do zwiększenia zwycięstwa jakiejś partii czy wzmocni mniejszego gracza, KAŻDY głos ma znaczenie.\nWybory nie mają znaczenia, będzie jak będzie\nPowiedz to swoim rodzicom albo dziadkom, którzy przez lata komuny próbowali jakkolwiek funkcjonować w tej chorej rzeczywistości. Powiedz to tym, którzy byli internowani czy szli do więzienia za działalność opozycyjną, którzy bali się o swoich bliskich albo byli wykluczani z życia zawodowego. Oni walczyli o to, żeby MIEĆ PRAWO WYBORU. A Ty teraz to prawo masz w d…\nJest mi wstyd, kiedy patrzę na wyniki frekwencji dotychczasowych głosowań. Bardzo bym chciała, żeby tym razem było inaczej – niezależnie od tego, kto i jaką przewagą wygra. Zakończ 13 października z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Bo myślę, że nie jest Ci wszystko jedno, jak jest w Twoim domu – tym najbliższym i tym szeroko rozumianym.\nPlakat: Gosia Herba / 2019 Idę na wybory!\n11 października, 2019 o godzinie 10:50\nDzień dobry Ula ja na pewno idę nie opuściłam rzadnych wyborów tak samo jak mój mąż i moje dzieci, ponieważ uważam, że nie ma prawa narzekać ten kto siedzi w domu w tak ważnym dniu 🤗💞\n11 października, 2019 o godzinie 12:22\nMądry wpis, dziękujemy 🙂\n11 października, 2019 o godzinie 14:17\nSami jesteśmy kowalami własnego losu więc weźmy go w ręce 13 października\n11 października, 2019 o godzinie 14:18\nPodpisuje się pod tym wpisem. Trzeba głosować, to nasz święty obowiązek.\n11 października, 2019 o godzinie 14:56\nKocham Cię Ulu!\n11 października, 2019 o godzinie 19:11\nMoim zdaniem ten kto ma iść to i bez namowy pójdzie a kto niechce to się go żadnym sposobem nie namowi. Warto oczywiście próbować. Mnie zawsze dziwily nieważne głosy zawsze się zastanawiałam dlaczego ktoś zadał sobie trud dotrzeć na wybory i oddał nieważny głos a z tego wpisu się dowiedzialam, że to też ma jakieś znaczenie. Ja i moja rodzina należymy niestety do tej grupy która na wybory nie chodzi i nic mnie nie przekona do zmiany decyzji ale jeśli uda się kogoś namówić to super to znaczy ze warto było pisac\n13 października, 2019 o godzinie 09:03\nTo pamiętaj proszę, że na swój sposób i tak głosujecie – Wasze głosy rozkładają się proporcjonalnie zgodnie z głosowaniem tych, którzy wzięli udział w wyborach. Więc głosujecie po trochu na PiS, po trochu na Lewicę, Koalicję Obywatelską, Kukiza i PSL oraz Konfederację. Popierasz każdego po trochu, więc warto chyba jednak zagłosować o poprzeć tych, którzy są Ci odrobinę bliźsi w poglądach.\n11 października, 2019 o godzinie 21:05\nSmutne to co napisałaś to obowiązek każdego odpowiedzialnego obywatela\n12 października, 2019 o godzinie 09:10\nJak się w końcu pojawi to coś, co Cię skłoni, będzie dla Ciebie za późno. Do kogo zwrócisz się po pomoc, skoro wszystkich co chcą coś m.in. dla Ciebie zrobić olałaś?\n13 października, 2019 o godzinie 11:02\nBardzo mądry wpis. Popieram.\n13 października, 2019 o godzinie 17:49\nMuszę przyznać, że zaskoczył mnie Pani wpis, Pani Ewo. Pani Ula ma rację – jeśli nie głosujecie, to i tak to się liczy, jakbyście zagłosowali. Ja tak raz czy dwa razy zrobiłam i do dzisiaj żałuję. Dzisiaj swój głos oddałam i czuję się z tym fantastycznie, że on naprawdę ma znaczenie! To trzeba sobie uświadomić! Jak już było wspomniane we wpisie nasi dziadkowie czy rodzice musieli o to walczyć. Naprawdę zachęcam Panią do pójścia na wybory. Jeszcze kilka godzin zostało! Szczególnie, że w żaden sposób nie mogę zrozumieć końca Pani wypowiedzi: „…jeśli uda się kogoś namówić to super, to znaczy, że warto było pisać.” Ten wpis był m.in.dla Pani, Pani Ewo! 🙂 Pozdrawiam i dziękuję Pani Uli za wpis!\n14 października, 2019 o godzinie 08:55\nCokolwiek Pani napisze i tak Panią uwielbiam… jednak decyzję o pojsciu lub też nie na wybory każdy musi rozważyć we własnym sumieniu. Bo bardzo ciężko namówić kogoś, kiedy właściwie wybory wygrane zostały w przebiegać, m.in.przez zwyczajne kupienie sobie wielkiej części społeczeństwa różnorakimi obietnicami. Że o 500+nie wspomnę…. A to duża przynęta, bo jeszcze nigdy w naszym kraju państwo nie wychowywało dzieci, w sensie ekonomicznym oczywiście. Zawsze bylo to zadaniem rodziców, a wszelkie zasiłki, jeśli były to groszowe. Ale Pani jest zbyt młoda, żeby o tym wiedzieć.\nPozdrawiam serdecznie i dziękuję za wszystko co Pani dla nas robi.


Meble do ogrodu – czym kierować się przy ich wyborze?\nMeble do ogrodu potrafią nadać niepowtarzalnego klimatu każdemu kawałkowi zieleni – bez względu na to, czy jest to duży ogród przy domu, czy skromny ogródek działkowy za miastem. Podpowiadamy, na co zwrócić uwagę, wybierając meble ogrodowe, aby w nienagannym stanie przetrwały co najmniej kilka sezonów, a przy okazji stanowiły element dekoracyjny ogródka.\nPierwszą rzeczą, którą należy wziąć pod uwagę, wybierając meble do ogrodu, jest ich rodzaj. Największą popularnością wśród mebli ogrodowych cieszą się pojedyncze krzesła, stoły, leżaki oraz gotowe zestawy. Tak szeroki wybór wyposażenia ogrodu znaleźć można w ofercie producenta mebli ogrodowych Spólnota Drewna.\nPojedyncze krzesła są najczęstszym wyborem do niewielkich ogródków, w których ze względu na brak miejsca nie sprawdzą się długie ławki czy obszerne rogówki. Krzesła ogrodowe to także doskonałe uzupełnienie już posiadanego zestawu mebli ogrodowych. Większa liczba krzeseł przyda się podczas organizowania imprezy ze znajomymi czy rodzinnego przyjęcia z grillem w roli głównej.\nNiezbędnymi meblami ogrodowymi są stoły. W zależności od wolnego miejsca w ogrodzie i planowanego przeznaczenia mogą być to niewielkie stoliki, które pomieszczą komplet naczyń dla dwojga, jak i duże stoły, przy których swobodnie rozsiądzie się cała rodzina.\nNic nie przywodzi na myśl wakacyjnego odpoczynku tak szybko, jak wizja wylegiwania się na leżaku w promieniach słońca. Nic więc dziwnego, że ten rodzaj mebli ogrodowych wyprzedaje się w okamgnieniu już wczesną wiosną. Na sklepowych półkach znaleźć można leżaki w dwóch podstawowych wariantach – z podnóżkiem i bez.\nZestawy mebli to najczęstszy wybór osób, które dopiero zaczynają urządzanie ogrodu. Jest to niezwykle wygodna opcja. Jeden zakup pozwala na podstawowe wyposażenie ogródka w spójnym stylu, zwykle w korzystnej cenie.\nMateriał, z którego wykonuje się meble ogrodowe\nMeble do ogrodu to zwykle zakup na długie lata. Z tego względu powinny cechować się wysoką trwałością, a ta, jak wiadomo, zależy od materiału użytego do produkcji.\nOd lat na rynku królują meble ogrodowe z litego drewna. Swoją pozycję zawdzięczają nie tylko wysokiej trwałości i stosunkowo łatwej pielęgnacji, ale także estetycznemu wyglądowi.\nPimax. Produkcja galanterii ogrodowej z drewna\n62-300 Psary Małe, Nekielska 17\nZakład Remontowo Budowlany Woś Sebastian\n63-200 Łuszczanów, Długa 39\nPromocje w sklepach, okazje na całe komplety albo trzecie krzesło za połowę ceny są kuszące i jednocześnie bardzo zgubne dla uporządkowanego podwórka. Często nie możemy oprzeć się nowej kolekcji albo...


MŁODZIEŻ TM-E im. Nikoli Tesli w TEATRZE KOREZ\nDnia 23 XI 2017 roku uczniowie klas 1 TI, 1 MI, 1 E/I i 3 TI, wraz z opiekunami, mieli okazję obejrzeć monodram według scenariusza Tomasza Jachimka pt. Kolega Mela Gibsona. Odtwórca tytułowej roli, Dyrektor Teatru KOREZ, Mirosław Neinert, po raz kolejny wcielił się w rolę Feliksa Rzepki - artysty, który "ze szczytów sławy i popularności stoczył się na samo dno scenicznego niebytu". Jego sceniczna kreacja zachwyciła młodych odbiorców sztuki, a także nauczycieli, czego dowodem były ich naturalne reakcje tj. śmiech, liczne oklaski, czy wspólne śpiewanie i bitowanie.


Tomasz Andruszkiewicz 06.09.2010 23:00\nSamsung odpowiadał na pytania dziennikarzy, w tym najważniejsze - dlaczego wyświetlacz LCD zamiast Super AMOLED. Pojawiły się również informacje o dostępności i cenie, choć są dalekie od szczegółowych.\n7-calowy tablet Samsunga, zaprezentowany w Berlinie , wydaje się bardzo ciekawym urządzeniem, ale zabrakło w nim dumy koreańskiego producenta - ekranu Super AMOLED. Przedstawiciele firmy przekonują, że Super TFT użyty Galaxy Tabie jest również świetny i zupełnie inny niż tradycyjne LCD. Oficjalnym powodem użycia takiego wyświetlacza jest energooszczędność i dążenie do obniżenia ceny, choć mnie wydaje się, że Samsung po prostu nie ma tyle Super AMOLED, aby wyposażyć w nie nowy produkt. Smartfon Galaxy S (posiadający taki ekran) sprzedaje się bardzo dobrze , brakuje S-AMOLED dla konkurencji , a nowa fabryka ruszy z produkcją za 9 miesięcy .\nPo firmie Expansys, która umieściła 16 GB wersję tabletu w swojej ofercie za 680 funtów brytyjskich, mamy kolejną cenę za urządzenie nieprzypisane do żadnego operatora - niemiecki Amazon wycenił go na 800 euro. Według Wall Street Journal Samsung najbardziej liczy na wersje subsydiowane, dystrybuowane przez operatorów komórkowych wraz z ich kontraktami - wtedy koszt urządzenia powinien wynieść 200-300 dolarów. Na naszym kontynencie Galaxy Taba sprzedawać będzie od października grupa Vodafone (w Polsce sieć Plus).\n[via Samsung Hub , WSJ ]


Dawne polskie schroniska w ukraińskich Karpatach - Karpacki las blog o górach\nprzez Tomasz · Styczeń 21, 2017\nKarpaty Wschodnie w ogromnej mierze położone w granicach dzisiejszej Ukrainy, przez długie lata ostatniego półwiecza stanowiły dla turystów z Polski i nie tylko, obszar zapomniany, niemal zagadkowy, choć również dla innych w dużej mierze sentymentalny, pożądany i nostalgiczny. Beskidy Połonińskie oraz Beskidy Lesiste a także fragment Gór Marmaroskich to także i dziś miejsca pożądane, cieszące się wielkim zainteresowaniem, i przez wielu eksplorowane jakby na nowo. Po wielu dziesięcioleciach martwych turystycznie zdobyły w ostatnich latach uznanie, miłość i tęsknotę. Złote lata turystyki w Polsce międzywojennej pozostawiły po dziś dzień ślady działających tu schronisk starających się rywalizować z jakże popularnymi schroniskami w Tatrach … Również i tu na kresach w górskiej krainie Bojków oraz Hucułów turysta miał możliwość skorzystania z oferty noclegowej, posiłków, pomocy oraz porady czy też informacji. Tworząca się końcem XIX w. turystyka odpowiadająca dzisiejszemu wyobrażeniu pozostawiła po sobie ślad chyba w każdym paśmie górskim w galicyjskiej części ukraińskich Karpat. W przeszłości ten podział na pasma nie był tak zdefiniowany jak dziś. Nie mniej jednak od Przełęczy Użockej po Hnitesę schronisk górskich było niemało – fakt większość znajdowała się w najsłynniejszej i dziś Czarnohorze – dawniej mierzonej w innych rozmiarach, ważnym jednak jest to, że dziś w mało dostępnych Czywczynach, czy też w nieznanych szerzej Hryniawach schroniska górskie istniały. Obecnie dostrzegamy tam turystyczną pustynię …\nZaczniemy od szeroko pojętych i najbliżej nam położonych Bieszczadów Wschodnich przemieszczając się stopniowo na południowy wschód aż po granicę z Rumunią.\nBieszczady, Beskidy Skolskie, Beskidy Brzeżne oraz Góry Sanocko Turczańskie\nPrzed wojną były to po prostu Bieszczady, teraz podzielone przez geografów, mało uczęszczane pasma górskie, które mimo to wpisały się w karty historii turystyki górskiej w latach przedwojennych. Ruiny starych polskich schronisk można wciąż odnaleźć a nazwy takie jak Skole, Sławsko, czy też Sianki figurują w świadomości krajoznawców do dziś.\nSianki – Schronisko LPT/PTN\nJedno z najpiękniejszych i najlepiej wyposażonych, karpackich schronisk istniało w latach międzywojennych w Siankach. Budowę obiektu rozpoczęto w roku 1934 a ukończono w sezonie 1935/1936. Uroczystość otwarcia odbyła się 1 marca 1936 r. Turyści, a w głównej mierze narciarze mieli przyjemność korzystania z dwupiętrowego obiektu, który posiadał również wieżę, oraz arkadową werandę. Budowla reprezentowała styl huculski, była bogato rzeźbiona i sprawiała wrażenie niemal huculskiego pałacu – tak przynajmniej żartobliwie pisała o schronisku Gazeta Stryjska. Schronisko posiadało 150 łóżek, choć ostatecznie mogło pomieścić nawet 200 chętnych. Budynek był wielce komfortowy : centralne ogrzewanie, telefon, elektryczność, oraz ciepła i zimna woda były standardem. Niestety podczas II wojny światowej przestało istnieć.\nW budynku stacji PKP powstało w 1934 r. schronisko Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznnego i Przysposobienia Wojskowego w Przemyślu. Posiadało 60 miejsc noclegowych. Uzupełnieniem bazy noclegowej w Siankach była gospoda – pensjonat Genowefy Stefańskiej.\nPobliskie Sokoliki Górskie posiadały stację noclegową PTT Oddziału w Drohobyczu w dworze Marii Kalinowskiej. Stacja oferowała 10 miejsc noclegowych i tyle samo sienników oraz wyżywienie.\nRozłucz przedwojenny był ośrodkiem o dużym znaczeniu dla turystyki narciarskiej. Początkiem lat 30 – tych powstało tu duże schronisko UWFiPW Okręgu Korpusu X w Przemyślu. Obiekt oferował 180 miejsc noclegowych, głównie dla uczestników kursów narciarskich organizowanych przez wojsko oraz organizacje młodzieżowe. Bazę noclegową uzupełniała w Rozłuczu stacja turystyczna PTT w pensjonacie Adria.\nW Sławsku powstało pierwsze schronisko narciarskie, wybudowane przez polską organizację turystyczną. Wyprzedziło ono o rok obiekt TTN postawiony w Tatrach na Kalatówkach. Budowę rozpoczęto już w w 1910 r. i już w lutym tegoż roku przyjęło pierwszych turystów. Oficjalnie otwarcie miało miejsce jednak rok później. Budynek poświęcił ks. St. Sopuch w obecności duchowieństwa oraz przedstawicieli towarzystw turystycznych. Obiekt liczył 44 miejsca noclegowe i już wkrótce okazał się być nadzwyczaj przepełnionym. Zimą miłośnicy narciarstwa zmuszeni byli wynajmować kwaterę w okolicznych chatach. Niestety obiekt nie cieszył się długą historią. Już 4 lata od czasu zakończenia budowy w roku 1915 zostało podpalone przez Rosjan toczących pod Sławskiem bój. Pożar miał oświetlić stok wzgórza będącego miejscem natarcia Austriaków. Latem 1922 r. przystąpiono do odbudowy schroniska na terenie spalonego podczas wojny obiektu. Odbudowany budynek posiadał trzy kondygnacje, gdzie parter wybudowany był z kamienia, natomiast piętro oraz poddasze wykończone były drewnem. Parter obejmował sypialnię, jadalnię wraz zapleczem kuchennym oraz mieszkanie przeznaczone dla gospodarza obiektu. Piętro i poddasze zawierało część hotelową : dwa pokoje i dwie salki (piętro) i dwie salki (poddasze). Schronisko było w stanie pomieścić około 60 osób. Dzięki popularności Sławska i okolic obiekt cieszył się tak dużą frekwencją, iż postanowiono w roku 1930 rozbudować budynek. Wkrótce schronisko uzyskało większa salę jadalną, spiżarnię oraz umywalnię z ciepłą oraz zimną wodą. Piętro otrzymało trzy dodatkowe pokoje, oraz jeden także na poddaszu. W 1935 r. w świetlicy, oraz przed budynkiem zainstalowano oświetlenie, przebudowano piece a dach zabezpieczono nowym gontem. Podczas II wojny światowej schronisko uległo zagładzie.\nDom Narciarsko Turystyczny w Sławsku\nPoczątek budowy tego schroniska przypadł na rok 1921. Inicjatorem przedsięwzięcia była Sekcja Narciarska Lwowskiego Klubu Sportowego „Czarni”. Budowa obiektu napotkała jednak spore problemy finansowe. Początkowo finansowanie obiektu było wspierane przez rząd, który udzielił subwencji w postaci materiałów budowlanych, mimo to obiekt w stanie surowym oddano dopiero w 1928 r. Następnie gdy w 1936 r. lwowski klub przekształcił się w Wojskowo – Cywilny Klub Sportowy Czarni wróciły możliwości dawno wstrzymanej budowy. Pierwsi turyści spędzili Święta Bożego Narodzenia, bowiem obiekt wykończono w 103 dni. Trzykondygnacyjny budynek zawierał 31 pokojów w większości dwuosobowych. Teoretycznie posiadał 150 miejsc noclegowych, ale w praktyce i w potrzebie zwiększał swe możliwości do łóżek 200. Wyposażenie jak na owe czasy było rewelacyjne. Posiadał agregat prądotwórczy, centralne ogrzewanie, łazienki z natryskami z ciepłą i zimną wodą, telefon, oraz radio. Parter obejmował restaurację, oraz salę recepcyjną i dużą jadalnię. Z czasem powstało również biuro turystyczne. Istniała tu również narciarnia i stacja ratunkowa, ponieważ obiekt obsługiwał przede wszystkim narciarzy.\nStacja turystyczna PTT Trościan Szczepana Witkowskiego.\nPowstała w 1930 r. dzięki Oddziałowi Lwowskiemu PTT, który zorganizował tu 2 pokoje z 4 łóżkami. Stacja byłą świetnie wyposażona, można było skorzystać np. z telefonu i zamówić posiłek o każdej porze dnia.\nOkolice Sławska – Schronisko na Trościanie\nPod szczytem Trościana w roku 1933 Oddział Drohobycki PTT zorganizował obiekt w zbudowanym nieco wcześniej domku myśliwskim braci Groedel. Budynek wydzierżawiono na 10 lat. Było to najwyżej położone bieszczadzkie schronisko. Obiekt został zagospodarowany tak, że można było w nim nocować o każdej porze roku. 20 miejsc noclegowych poszerzono z czasem o kolejnych 10 łóżek. Podczas wojny schronisko zostało zniszczone.\nTuż przy granicznym tunelu prowadzącym w stronę czechosłowackiego Wołowca istnieje wieś Ławoczne, w którym bardzo krótko funkcjonowała stacja noclegowa koła PTT w Skolem, której siedzibą był hotel Józefa Grzeszczuka. W 1933 r. Odział PTT tym razem z Drohobycza urządził stację turystyczno narciarską w budynku dworca kolejowego. Działalność prowadzono tam do wybuchu wojny.\nBeskid i Oporzec\nWieś Oporzec i jej przysiółek Beskid, były z kolei ostatnimi wsiami przed granicznym tunelem w których odbywał się warunkowy przystanek dla pociągów. Istniała tutaj stacja turystyczna powstała dzięki PTT z Drohobycza w leśniczówce firmy Braci Groedel. Niedaleko w Beskidzie w budynkach dawnej austriackiej stacji kolejowej zbudowano w 1933/34 schronisko Ośrodka WFiPW Dowództwa Okręgu Korpusu VI we Lwowie. Schronisko przyjmowało turystów do czasu rozpoczęcia wojny.\nNiewielkie schronisko na szczycie Kazanowca na północ od Wysokiego Wierchu w Bieszczadach Wschodnich. Funkcjonowało całorocznie od prawdopodobnie 1933. Należało do Sekcji Narciarskiej lwowskiego klubu sportowego Czarni. Stosunkowo niedaleko działała mała stacja noclegowa PTT.\nNa zachód od Ławocznego ulokował się Klimiec. Urządzono tam w 1935 r. schronisko turystyczne obsługujące głównie narciarzy. W schronisku działała stacja ratunkowa TKN.\nSchronisko PTN pod Pikujem\nZnajdowało się 6,5 km od najwyższego bieszczadzkiego wierzchołka. Schronisko wybudowane przez PTN w 1934 roku, przy pomocy : władz wojskowych PUWFiPW, PZN I Ministerstwa komunikacji. Gospodarzem schroniska był mjr. Kycia wraz z małżonką. Początkowo obiekt dysponował jedynie 30 łóżkami, lecz już w następnym sezonie liczba ta wzrosłą do 80 osiągając ostatecznie liczbę 100 miejsc noclegowych. Podobno dodatkowych 20 osób, mogło w razie potrzeby liczyć na nocleg na tak zwanym sienniku. Schronisko cieszyło się sporą popularnością, słynęło między innymi z pięknej sali jadalnej w stylu huculskim, mieszczącej się na parterze. Obiekt prawdopodobnie został zniszczony przez żołnierzy armii czerwonej.\nI i II schronisko w Orowie pod Ciuchowym Działem\nSchronisko I urządzone zostało przez Oddział Drohobycko Borysławski w 1930 r. dzięki wydzierżawieniu niewielkiego domku, należącego do firmy Gazolina S.A. w Borysławiu. Początkowo schronisko oferowało jedynie 4 łóżka i również 4 sienniki. Wkrótce miejsca noclegowe zwiększono do 15 na łóżkach piętrowych oraz do 12 na siennikach. Całorocznie zagospodarowany obiekt posiadał niewielki bufet. W 1934 r. wynajęto budynek kancelaryjny w pobliżu zlikwidowanej kopalni. Przeprowadzono tam remont, po czym urządzono pomieszczenia noclegowe, łazienkę z natryskami oraz ubikacje. Schronisko znajdowało się teraz o 6 km bliżej Ciuchowego Działu. W 1936 r. dobudowano salę jadalną która wraz z dotychczas istniejącą mogła pomieścić 40 osób. Liczba łóżek natomiast wzrosła do 30. Obiekt zniszczono podczas II wojny światowej.\nSchronisko pod Czarną Górą\nSchronisko urządzone podobnie jak obiekt pod Ciuchowym Działem urządził Oddział Drohobycko – Borysławski PTT w budynku firmy „Godulla” z Synowódzka Wyżnego. Schronisko było świetną bazą wypadową na Paraszkę oraz niedaleką Czarną Górę. Przez cały rok obiektem zarządzała Mina Kosiatowa oferując turystom 14 miejsc noclegowych. Każdą porą można było otrzymać w schronisku posiłek. W 1933 r. wyremontowano dach i rozpoczęto remont piętra, założono także lokalny telefon oraz biblioteczkę turystyczną. Obiekt zniszczony został w czasie wojny lub też niewiele po jej zakończeniu, gdyż w okolicach Paraszki oraz Czarnej Góry dość długo jeszcze stacjonowały oddziały UPA.\nBył to ważny ośrodek dla turystyki pieszej. Urządzono tu stację turystyczną oferującą 10 miejsc noclegowych w hotelu Henenfelda. Istniała tu również stacja narciarsko – turystyczna TKN, którą przeniesiono na przełomie 1936/193 do gmachu Sokoła. W budynku stacji istniało też biuro informacyjne Koła PTT w Skolem, gdzie turyści pobierać mogli klucze do do niezagospodarowanych schronów górskich, znajdujących się w Bieszczadach, w okolicach Sławska, oraz Skolego. Podobna stacja noclegowa istniała w Tuchli położonej miedzy Skolem a Sławskiem w pensjonacie o nazwie Dora.\nIstniała również stacja turystyczno – narciarska TKN w nieodległym Hrebenowie a w sąsiedniej Zełemiance utworzono stację noclegową Oddziału Drohobyckiego PTTw Szmaterówce.\nSchronisko na Czerenysznu pod Paraszką\nW 1932 r. Oddział PTT w Drohobyczu zagospodarował domki myśliwskie braci Groedel jako schrony turystyczne, w tym również i pod Paraszką. Rok później utworzono w schronie przy szlaku ze Skolego na Paraszkę całoroczne schronisko. Niewiele, bo tylko 10 łóżek i 20 sienników udostępniono turystom. Wprawdzie rok później pojawiła się informacja o rozbudowie schroniska, jednak ostatecznie obiekt potraktowano jako niezagospodarowany, a klucze do wnętrza turyści pobierać zmuszeni byli w w biurze PTT w Skolem. Obiekt zniszczono w czasie II wojny światowej\nFot. Janusz Wojtasiewicz\nDalej na wschód rozciągają się do niedawna jeszcze najdziksze w całych Karpatach a może i w Europie Gorgany. Oblegane dziś przez turystów góry, dawniej swą niedostępność zawdzięczały swemu specyficznemu charakterowi. Głębokie, mroczne i wąskie doliny nie pozwalały na skuteczny i łatwy proces osadnictwa. Połoniny w Gorganach istniały tylko w niewielkim stopniu, skutkiem tego pasterstwo rozwinąć się tu nie mogło. Przez długie lata puszcza pierwotna zalegała gorgańskie stoki, a powyżej ściany lasu potężne rumowiska skalne zwane gorganem, wraz z gęstą kosodrzewiną skutecznie zniechęcały do zainicjowania jakichkolwiek szlaków turystycznych. Osady ludzkie znajdowały się jakby dookoła gór, bez większych dróg wcinających się w doliny rzek. Mimo to, i tutaj przed wojną istniały bazy turystyczne.\nSchronisko w Jali\nPrawidłowo winno nazywać się w Ryzarni, gdyż miejsce zwane Jalą znajdowało się około 2 km od Ryzarni blisko stacji kolejki leśnej za Osmołodą. Było pierwszych schroniskiem w Gorganach wybudowanym przez Oddział Lwowski PTT. Budowę rozpoczęto wiosną 1926 r. i już w październiku tego roku obiekt oddano do użytku. W schronisku, znajdowały się na parterze trzy pomieszczenia : duża sypialnia dla turystów, jadalnia oraz kuchnia. Na piętrze istniały trzy większe pomieszczenia i jedno mniejsze. Początkowo planowano tu zagospodarować 25 łóżek, ostatecznie zdecydowano się na 20. Obiekt wkrótce wyposażono w gaśnice przeciwpożarowe, higrobarometr, a grunt wokół schroniska wykarczowano w celu założenia ogródka. W 1931 skompletowano łóżka z pościelą, zakupiono 10 stolików, ławki oraz krzesła a na ścianach powieszono fotografie A. Lenkiewicza i Z. Klemensiewicza. Uregulowano także pobliski potok i posadzono wokół limby oraz wiązy. Schronisko przez dwunastoletnią działalność pełniło ważną rolę dla turystyki gorgańskiej. Popularność sprawiła, ze doprowadzono tu końcem lat trzydziestych linię telefoniczną oraz uruchomiono pośrednictwo pocztowe. Obiekt przestał istnieć w czasie wojny.\nDomek robotników leśnych na miejscu schroniska na Jali w dolinie potoku Bystryk. Fot. Janusz Wojtasiewicz\nLeśna osada, zamieszkała przez pracowników przemysłu drzewnego. Turyści znajdowali tu nocleg w pokojach gościnnych zarządu tartaku lub kantynie w której można było zakupić posiłek na drogę. Pod Pasiecznym Wierchem znajdującym się ok. 7 km od Osmołody Koło w Kałuszu przy Odziale PTT w Stanisławowie postawiło niezagospodarowany schron mogący pomieścić 20 osób.\nSchronisko u źródeł Świcy\nJedno z najładniejszych schronisk PTT w okresie międzywojennym znajdowało się przy dawnej klauzie Świcy ok. 5 km od jej źródeł. Budowę rozpoczęto w wiosną 1932 r.. Podczas uroczystości otwarcia w październiku tego samego roku przemówienie wygłosił między innymi Mieczysław Orłowicz. W budynku na parterze znajdowały się : hol, jadalnia, kuchnia i duża sypialnia dla noclegów wspólnych. Na piętrze znajdowały się 3 niewielkie sypialnie oraz 4 małe sypialnie w mansardach oraz hol. Początkowo schronisko dysponowało 17 miejscami noclegowymi, z czasem zagospodarowano kolejne 3 a także 10 sienników. . W drugiej połowie lat trzydziestych zorganizowano tu pośrednictwo pocztowo – telekomunikacyjne. Obiekt położony przy głównym szlaku stanowił ważny punk wsparcia dla turystów udających się na Mołodę, Jajko Ilemskie oraz Gorgan Wyszkowski. Obiekt niestety nie przetrwał wojny.\nOdział Lwowski PTT urządził na przełęczy Sołotwinka niewielki schron zawierający 10 miejsc noclegowych, funkcjonujący do wybuchu wojny. Około 30 km od schroniska urządzono we wsi Węłdzisz – Maksymówka stację narciarstwa TKN dysponującą 15 miejscami noclegowymi.\nSchronisko na Przełęczy Wyszkowskiej\nNa Przełęczy Wyszkowskiej oddzielającej Gorgany od Bieszczadów zbudował schronisko Odział Lwowski PTT w roku 1935. Poprzednio stację noclegową oddział posiadał w budynku straży granicznej. Docelowo budynek pomieścić miał około 30 miejsc noclegowych, jednak przez niemal cały okres licząc od powstania do wybuchu wojny, której obiekt nie przetrwał, przeprowadzano prace wykończeniowe. Między innymi nie zdążono wybudować studni, oraz wykonać prac porządkowych wokół schroniska.\nSchronisko w dolinie Mołody\nSchronisko powstałe z inicjatywy Oddziału Lwowskiego PTT. Obiekt wybudowano w dolinie Mołody, w miejscu gdzie główny wschodniobeskidzki szlak turystyczny przecina rzekę Mołody. Obiekt był świetną bazą wypadową na Mołodę, Jajko Perehińskie, grupę Arszycy, Konia Grofeckiego oraz Popadię. Budowę rozpoczęto w 1935 r. Schronisko docelowo miało pomieścić około 35 turystów. Początkowo turyści mieli do dyspozycji duży pokój z pryczami dla 17 osób oraz dwa pokoje na piętrze. Pozostałe pomieszczenia przeznaczono dla gospodarza obiektu oraz dla Straży Granicznej. Obiekt uległ zagładzie podczas II wojny światowej.\nW 1935 r. r. schronisko górskie na Połoninie Płyśce zbudowane zostało przez Ukraińskie Towarzystwo Turystyczno – Krajoznawcze „Płaj”. Schron nie był zagospodarowany, posiadał za to 20 miejsc noclegowych oraz 3 izby na dole, użytkowe poddasze i werandę. Zniszczone zostało podczas II wojny światowej lub niewiele po jej zakończeniu w czasie walk z oddziałami UPA.\nIstniało tu jeszcze schronisko myśliwskie dla turystów odwiedzających tę okolicę. Obecnie natomiast, w miejscu dawnego schroniska, stoi współczesny schron. Fot Janusz Wojtasiewicz\nSchrony na Borewce\nDwa schrony na Borewce, wystawione zostały przez Koło w Kałuszu Oddziału PTT w Stanisławowie w odstępie trzech lat. Pierwszy powstały w 1931 r. na bazie schronu wojennego z okresu I wojny światowej był niezagospodarowany, a klucze pobrać można było w siedzibie Koła w Kałuszu. Drugi schron powstał od podstaw w 1934 r. Mieścił dwie izby, w których pomieścić się mogło 32 osoby. Istniała również przybudówka dla stróża. Oba schrony zniszczone zostały podczas II wojny światowej.\nSchronisko na Ruszczynie pod Sywulą\nRuiny Schroniska na Ruszczynie pod Sywulą. Fot. Janusz Wojtasiewicz.\nPierwsze prace przy budowie obiektu rozpoczęto w 1935 r. natomiast dwa lata później oddano budynek w stanie surowym. Przez kolejne lata obiekt wykańczano, i tak w 1938 r. posiadał już 44 miejsca noclegowe. Parter zbudowano z głazów piaskowca a piętro z drewna. Obiekt dozorował młody Polak imieniem Maciej. Po schronisku dziś pozostały jedynie ruiny widoczne na powyższym zdjęciu.\nW 1934 r. Oddział Lwowski postawił drewniany schron turystyczny, który z chwilą powstania schroniska przestał funkcjonować.\nWieś była dobrą bazą wypadową na Sywulę, pasmo Bratkowskiej, oraz Doboszankę. Znana z walk legionowych w czasie I wojny światowej a w latach międzywojennych słynęła jako znane letnisko oraz zimowisko. Zaplecze noclegowe stanowiło przede wszystkim schronisko WKN z Warszawy, ponadto stacja noclegowa oddziału PTT w Stanisławowie w gospodzie Wundermana oraz stacja narciarsko – turystyczna TKN w leśniczówce T. Ciesielskiego. Nocleg można było również otrzymać w Domu Ludowym Towarzystwa Szkoły Ludowej im. Drugiej Brygady Legionów.\nSchronisko WKN w Rafajłowej\nProjekt schroniska wykonał w 1936 r. prezes Klubu inż. arch. Wacław Weker. Kamień węgielny położono wiosną 1937 r. a dzięki sprawnie prowadzonej budowie, jesienią tego samego roku poświęcono zrąb budynku. Już w czasie Świąt Bożego Narodzenia pojawili się tu pierwsi turyści, a rok później założono instalację i wykończono wnętrza. Schronisko położone było nad doliną z rozległym widokiem na pasmo Bratkowskiej. W pobliżu znajdowały się dogodne tereny narciarskie. Budynek posiadał charakter huculskiej grażdy i zaplanowany był na przyjecie 160 gości, choć początkowo mógł przyjąć jedynie połowę tej liczby. Oprócz pokojów, posiadał jadalnię, świetlicę, kuchnię główną oraz turystyczną a także pomieszczenia gospodarcze. Zainstalowano centralne ogrzewanie i podłączono zimna oraz gorącą wodę w natryskach i umywalniach. Dla uczczenia bohaterskich legionów schronisko nazwano imieniem II Karpackiej Brygady Legionów Polskich. Schronisko w czasie wojny uległo zagładzie.\nSchronisko na Pantyrze\nSronisko PTN na Pantyrze. Fot. J. Kolankowski\nObiekt na Połoninie Pantyrskiej wspólnie wybudowały PTN oraz TKN w roku 1934. Budynek zaprojektowany według wzoru huculskiego zarówno w środku jak i na zewnątrz. Parter mieścił stylowo urządzoną jadalnię, kuchnię oraz salę z 14 łóżkami. Na piętrze znajdowały się dwa pokoje posiadające po 4 miejsca noclegowe. Schronisko nazwano imieniem II Karpackiej Brygady Legionów Polskich w celu upamiętnienia walk toczonych przez Leginistów w okolicy – między innymi na Przełęczy Legionów. W roku 1935 urządzono w schronisku stację ratunkową. Obiekt zawieruchy wojennej nie przetrwał.\nSchronisko na Połoninie Steryszora\nSchronisko wybudowane zostało przez PTN. Wiadomo że wykonane było na wzór tego samego projektu co schronisko na Pantyrze. Był to niewielki, drewniany budynek w stylu huculskim. Schronisko zagospodarowane było całorocznie i posiadało 24 miejsca noclegowe. Obiekt został zniszczony podczas II wojny światowej.\nSchronisko na Niżnej pod Doboszanką\nSchronisko nie było zagospodarowane, z racji czego nazywane było czasem schronem. Znajdowało się właściwie w dolinie Zielenicy, pod Połonina Niżną położona wyżej na stoku Doboszanki. W 1929 r. schronisko rozpoczął urządzać Oddział PTT w Stanisławowie przystosowując na potrzeby turystów dawną leśniczówkę. Pierwsi turyści mogli korzystać z gościny w 1930 r. .Rok później obiekt był już całkowicie wykończony i wyposażony. Do schroniska wybudowano drogę z Sołońca i wybudowano również szopę dla stróża. Budynek posiadał dwie duże izby oraz 10 prycz i dodatkowo na strychu na siennikach mogło dodatkowo korzystać z noclegu 30 osób. Pieczę nad schroniskiem sprawował Roman Jurkiewicz, choć schronisko nie było zagospodarowane. Prawdopodobnie w roku 1937 obiekt został zlikwidowany, gdyż południowe stoki Doboszanki uznano za rezerwat myśliwski.\nSchronisko przy klauzie Zubrynki pod Doboszanką\nRuiny schroniska. Fot. Janusz Wojtasiewicz\nOddział Stanisławowski PTT podjął decyzję o budowie schroniska w 1934 r. Powodem budowy kolejnego obiektu było przekonanie iż schronisko na Niżnej pod Doboszanką nie spełniało oczekiwań i nie było w stanie obsłużyć zadowalająco większej ilości turystów. Przez kolejne lata napotykano szereg trudności finansowych i tak w roku 1938 urządzono w końcu kuchnię turystyczną, wykonano filary kominowe, położono podłogi, oraz wstawiono wszystkie okna i drzwi na parterze i okna na piętrach. Wciąż brakowało jednak funduszy na doprowadzenie budowy do końca. Do czasu zbliżającej się wojny obiekt prawdopodobnie w całości nie był wykorzystany, a w latach wojennych został całkowicie zniszczony.\nSchronisko na Połoninie Baraniej pod Chomiakiem\nW oddali po prawej schronisko PTT na Połoninie Baraniej pod Chomiakiem. Fot. A. Błaż\nNależące do Oddziału PTT w Stanisławowie schronisko planowano wybudować 1924 r. Upłynęło jednak 7 lat,, nim rozpoczęto pierwsze prace. Przewidziano utworzyć w schronisku 30 miejsc noclegowych na łóżkach w pokojach i dodatkowo tyle samo na siennikach w sali zbiorowej. Ponadto powstać miała jadalnia oraz kuchnia a także pomieszczenia gospodarcze jak i ciemnia fotograficzna i natryski z ciepłą wodą. Oficjalnie schronisko otworzono w 1934 r. imieniem znanego już wtedy działacza turystycznego Mieczysława Orłowicza. Z czasem uruchomiono pośrednictwo pocztowe oraz oraz podjęto prace związane z zainstalowaniem instalacji wodociągowych oraz kanalizacyjnych. Doprowadzono również linię telefoniczną. Dziś można odnaleźć jedynie nikłe ślady po schronisku\nLeżąca na granicy Gorganów i Czarnohory Przełęcz Tatarska, znajdująca się jednak na zachodnim brzegu Prutu oddzielającego obydwa pasma górskie posiadała w przeszłości schronisko wybudowane przez Oddział PTT w Stanisławowie w roku 1932. Był to jednopiętrowy budynek z balkonami oraz werandą. Oficjalne otwarcie nastąpiło początkiem lutego w 1934 r. Obiekt początkowo liczył 36 miejsc noclegowych. Oprócz pokojów przeznaczonych dla turystów, istniały także pomieszczenia przeznaczone dla administracji, duża sala jadalna oraz osobna kuchnia dla własnego użytku turystów. Oszklono z czasem werandę oraz wybudowano studnię a także zainstalowano telefon. oferujący połączenie z Urzędem Pocztowym w Tataraowie. Gospodarzem obiektu była Maria Mieszkowska, którą następnie zastąpił Tadeusz Łazarski. W 1937 r. istniało także pośrednictwo pocztowe. Schronisko nie przetrwało II wojny światowej.\nJest najwyższym i najbardziej znanym pasmem górskim w ukraińskich Karpatach. Kraina połonin jest legendarną w świadomości podróżników. Wiek minął odkąd turystyka rozwinęła się tu na dużą skalę, by zgasnąć na długo najpierw w latach wojny i następnie w czasach sowieckich. Czarnohorskie dwutysięczniki przyciągać jednak zaczęły ponownie jak magnes na przełomie XX i XXI wieku. Obecnie klimatyczne powroty w Czarnohorę nie są już tylko spełnieniem marzeń, a raczej pewną normą, praktyką i obyczajem … W dolinach Prutu i Czeremoszu legendarne nazwy miejscowości stały się znów realnym światem: Worochta, Jaremcze, Werhowyna, Dżembronia i inne … Za to wyżej, słynne połoniny : Hermanieska, Pożyżewska a nad nimi grań główna i sześć dwutysięczników – jedynych w ukraińskich Karpatach, z najwyższą Howerlą i niesamowitym Popem Iwanem, tonącymi w oparach huculskich legend i polskich wspomnień. Było tu schronisk najwięcej, wielkością górujących nad licznymi kolibami pasterskimi pośród których rozlegał się dziś niestety coraz rzadszy trombit głos.\nSchronisko na Połoninie Gadżyna\nSchronisko na Gadżynie. Fot. Henryk Gąsiorowski\nPotrzebę budowy schroniska turystycznego w Czarnohorze wskazano już w październiku 1875 r. Trzy lata później Iwan Popiwczuk, właściciel gruntów Gadżyna w Czarnohorze porozumiał się z Czarnohorskim Odziałem TT w Kołomyi i wybudował na swojej parceli schronisko, po czym wynajął je oddziałowi. Budowę obiektu ukończono w 1978 r. jednak dopiero rok później nastąpiło oficjalne otwarcie. Budynek był drewniany z wysokim dachem krytym dranicami. Wewnątrz znajdowały się dwie spore izby przedzielone sienią, natomiast od północnej strony obiektu dobudowano komorę, z osobny wejściem, którą użytkował gospodarz. Wzdłuż całej frontowej ściany frontowej biegła zadaszona weranda, z której rozpościerał się widok na pasmo Kostrzycy. Dobudowano również stajnię dla koni a na miejsce dla krów i owiec przeznaczono osobny szałas. W latach późniejszych niewiele pojawiało sie informacji dotyczących schroniska. Być może dotrwało do czasu I wojny światowej, na pewno jednak istniało jeszcze w 1908 r. Wtedy to Henryk Gąsiorowski wykonał zdjęcie obiektu.\nSchron na Połoninie Gropa pod Popem Iwanem na Poliwnym\nWiosną 1881 r. Odział Czarnohorski TT rozpoczął przygotowania do budowy , kolejnego, tym razem docelowo niezagospodarowanego schronu na południe od Popa Iwana, przy zejściu do Szybenego. Pisano o nim jako istniejący na Połoninie Gropa, ale także na Poliwnym. H. Gąsiorowski w swym opisie lokalizuje go w miejscu w którym Połonina Gropa wklinowuje się w górną granicę lasu rosnącego na południowym ramieniu Popa Iwana w odległości około 2,5 km od szczytu. Inaczej przedstawia lokalizację firma Ph&Ph Goetz&C z Czerniowiec, określająca parcelę, położoną pod Połoniną Poliwnyj między potokami : Gropą i Szybenem. Od 1899 r. przez 8 lat schron nie był odwiedzany przez żadnego członka zarządu. Po tylu latach przybył tu jednak delegat, Hoffbauer i zdał relację zarządowi iż obiekt jest w tak opłakanym stanie że nie powinien być na ten czas użytkowany przez turystów. Obiekt według doniesień delegata zamieniał się stopniowo w miejsce dla przechowywania trzody. Okoliczni pasterze mieli schron niemal w posiadanie. Obiekt widocznie był bez ścisłego nadzoru – po latach doprowadzić udało się go do porządku.Informacja taka pojawiła się w 1909 r. Prawdopodobnie do wybuchu I wojny światowej schron był już nadzorowany. Ostatnia informacja o istnieniu obiektu pochodziła z 1916, jednak po zakończeniu I wojny światowej schronu już nie było.\nSchronisko na Połoninie Zaroślak pod Howerlą\nPierwsze schronisko TT na Zaroślaku. Fot. J. Dutkiewicz\nTrzy schroniska wybudowane w tym miejscu odegrały pierwszoplanową rolę w dziejach polskiej turystyki. O potrzebie wybudowania w tym miejscu schroniska mówiono w kręgach Oddziału Stanisławowskiego TT już w 1878. Wcześniej można tu było liczyć na schronienie w huculskiej stai czy tez pobyt w prymitywnej kolibie. Działania mające na celu budowę schroniska podjęto w 1879 r. Początkowo próbowano rozmawiać w sprawie wynajęcia gruntu z małoletnim z Kosmacza, jednak nie dawał on gwarancji na dłuższy okres dzierżawy, postanowiono zatem wynaleźć inne miejsce. Odnaleziono działkę położoną tuż przy płaju biegnącym z Worochty na Howerlę, kilkadziesiąt metrów od Prutu, pomiędzy Koźmierską a Zaroślakiem. Następnym krok to zatrudnienie wykonawcy. Został nim wkrótce gospodarz z Mikuliczyna. Uzyskano również zgodę na wybudowanie w połowie drogi z Worochty na Howerlę w miejscu zwanym Zawojela sporej szopy krytej dranicami, z trzech stron zabudowanej, z czwartej odkrytej. Prosta budowla miała zapewnić schronienie przed deszczem, a w razie potrzeby również nocleg. W 1881 r. Zarząd Oddziału wysłał do władz Towarzystwa informację, iż iż wykończono schronisko Pod Howerlą, oraz zbudowano schron na Zawojeli. Rok później wyposażono schronisko w 6 sienników oraz koców wełnianych. Obiektu pilnował przewodnik Stefan Piniaziuk, któremu również powierzono opiekę nad schronem w Zawojeli. W 1892 r. upadł Oddział Stanisławowski a jego schronisko miało przejść pod opiekę Oddziału Czarnohorskiego w Kołomyi. Początkiem XX w. schronisko zaczęło cieszyć się coraz większą popularnością, jednak na przełomie 1909/1910 r. schronisko strawił pożar. Wkrótce po pożarze Oddział Czarnohorski rozpoczął starania o odbudowę schroniska, prowadząc rozmowy z CK Zarządem Lasów Państwowych w Worochcie. Po uzyskaniu zgody przystąiono do budowy obiektu który miał służyć turystom blisko 30 lat. Obiekt wybudowano z bali i postawiono na kamiennej podmurówce. Część wschodnia obejmowała 2 pokoje natomiast zachodnia posiadała obszerną izbę wspólną dla liczniejszych wycieczek. Zaadoptowano również poddasze aby w razie potrzeby można było również tam przyjąć turystów. W pełni wykończony obiekt został oddany do użytku w 1912 r. Nowe schronisko zapewniało turystom nieporównywalnie większy komfort w stosunku do starego, a o porządek dbał w schronisku gospodarz, prowadzący bufet z ciepłymi i zimnymi daniami. Dwa lata później wybuchła I wojna światowa a schronisko znalazło się bliskiej odległości intensywnych walk. Prawdopodobnie między czerwcem 1916 r. a lipcem 1917 r. musiało dojść do zniszczenia obiektu.\nTrzecie schronisko na Zaroślaku\nStarania o odbudowę schroniska na Zaroślaku rozpoczął Oddział Czarnohorski w 1923 r. jednak budowa schroniska ruszyła dopiero w 1925 r. dzięki na nowo powstałemu Oddziałowi Stanisławowskiemu. Uroczyste poświęcenie obiektu odbyło się 19 sierpnia 1927 r. Przez kolejne lata przeprowadzano liczne prace związane z dobudowywaniem pomieszczeń oraz ich adaptacją. W ten sposób liczba miejsc noclegowych wzrosła w 1934 r. do 145. Następnie urządzono w schronisku kąpiele natryskowe, postawiono mur oporowy, przebudowano piece oraz zainstalowano oświetlenie elektryczne. Zmienił się również gospodarz schroniska. K. Gaudina zastąpił Stanisław Czuczewicz – za jego rządów obiekt przeżywał najlepsze lata świetności. Początkiem 1939 r. wybuchł pożar w budynku gospodarczym, natomiast już kilka miesięcy później nastąpiła II wojna światowa której schronisko nie przetrwało. W latach powojennych postawiono tu szkaradny hotel w niczym nie pasujący do przyjętych standardów.\nDworek Czarnohorski w Żabiem\nOd roku 1878 Oddział Czarnohorski dzierżawił dom w Żabiem, nad Czeremoszem, w którym urządzono kasyno zwane również gospodą. Jednak już w 1888 r. Oddział postarał się o budowę własnego Dworku Czarnohorskiego, a jego budowę udało się zakończyć w 1891 r. Przez następny rok przeprowadzano jedynie ostatnie prace wykończeniowe. Uroczyste oddanie Dworku Czarnohorskiego odbyło się w 1892 r. Obiekt dzierżawił Jerzy Perkatiuk, który w 1899 przeszedł do Dworku w Worochcie, a jego miejsce zajął A. Baranowski. W kolejnych latach dzierżawcy zmieniali sie jeszcze kilkukrotnie. W 1910 r. obiekt został gruntownie odnowiony. Podczas I wojny światowej dworek służył wojskom austriackim jako kwatera a także magazyn. Pod koniec 1919 r. upływał termin wynajmu gruntów, którego to Fundacja Skarbkowska ze Lwowa nie przedłużyła., informując jednocześnie o tym fakcie Oddział Czarnohorski. Po likwidacji dworku, nie było poza schroniskiem w Żabiem żadnej stacji turystyczno – noclegowej przez całe lata dwudzieste. Dopiero w 1931 r. Oddział Czarnohorski uruchomił w Żabiem – Słupejce stację noclegową w pensjonacie Dichtera, a Koło w Kosowiezałożyło stację w hotelu Gertnera. Niedługo później w Żabiem – Ilczi TKN założyło stację narciarsko – turystyczną w gospodzie Zofii Wolańskiej. W 1936 r. zajazd Gertnera spłonął. WYżej wymienione obiekty nie przetrwały okresu wojennego.\nJaremcze i okolice\nNajwiększym skupiskiem niewielkich stacji turystycznych w Czarnohorze było Jaremcze. Pierwszymi stacjami powstałymi w latach trzydziestych były : stacja noclegowa w willi Jasna Polana, w hotelu członaka PTT F. Hanusa oraz w Domu Wycieczkowym „Doboszanka”. Z czasem pojawiły się również w pensjonatach : „Gena” oraz „Warszawianka”. W niedalekiej Jamnie istniała stacja w pensjonacie ” Jutrzenka” oraz w Mikuliczynie „Makkabi”. Wszystkie stacje należały do Stanisławowskiego Oddziału PTT.\nSchronisko SN AZS na Pohorylcu pod Popem Iwanem\nRuiny schroniska AZS Pohorylec. Fot. Witold Grodzki\nSchronisko SN warszawskiego Akademickiego Związku Sportowego nazywano Schroniskiem na Pohorylcu pod Smotrecem, ponieważ położone było nieopodal źródeł Pohorylca poniżej przełęczy pomiędzy grzbietem głównym Czarnohory a Smotrecem. Pomysł na schronisko powstał pod koniec lat dwudziestych, budowę rozpoczęto jednak w roku 1934, rok później natomiast przekazano do użytku. Był to parterowy obiekt wybudowany z kamienia i pokryty dwuspadowym dachem z gontów. Schronisko posiadało 40 miejsc noclegowych i zapewniało bieżącą zimną i gorącą wodę. Gospodarzył w schronisku Ludwik Ziemblic Stanisław Bogusz wraz ze swoim pomocnikiem niemową i czarnym, norweskim wilkiem zwanym Brekiem, groźnym również i dla turystów. W czasie wojny obiekt przestał istnieć.\nSchronisko ZHP na Kostrzycy\nRuiny Schroniska ZHP na Kostrzycy. Fot. Witold Grodzki\nSchronisko powstało w 1933 r. Zbudowane dzięki Towarzystwu Budowy Harcerskich Schronisk Turystycznych, które zakupiło półhektarową działkę od Sorochmaniuka z Jabłonicy, właściciela Kostrzycy. W maju w 1934 r. rozpoczęto transport materiałów przeznaczonych do budowy którą rozpoczęto w lipcu tegoż roku. Było to jedno z najpiękniejszych schronisk Polski międzywojennej. Zbudowane w stylu huculskim, mieściło na niższym parterze dwie sypialnie po 8 łóżek, jedną na 6 łóżek, umywalnię oraz wc dla pań, kolejną umywalnię i wc dla panów a także piwnicę. Wyższy parter zawierał przedsionek, narciarnię, pokój gospodarza schroniska, świetlico – jadalnię, sypialnię dla 4 osób, kolejną dla 8 osób, pomieszczenia gospodarcze, spiżarnię, 2 pokoje służbowe, kuchnię, oraz drugą kuchnię turystyczną. Miejsca noclegowe znajdowały sie rónież i na poddaszu. Ich liczba w krótkim czasie sięgnęła 70. W schronisku działała górska stacja ratunkowa TKN, oraz pośrednictwo pocztowe. Schronisko zostało zniszczone podczas II wojny światowej.\nSchronisko KTN na Maryszewskiej\nRuiny Schroniska KTN na Maryszewskiej. Fot. Witold Grodzki\nByło to okazałe schronisko, zbudowane w stylu huculskim, powszechnie zwane perłą schronisk karpackich. Dziś jedynie pozostałości trudne do odnalezienia świadczą o istnieniu tego pięknego obiektu …\nSchronisko Związku Osadników na Kukulu koło Worochty\nRuiny Schroniska Związku Osadników na Kukulu. Fot. Witold Grodzki\nWiosną 1937 r. na północnych stokach Kukula rozpoczęto budowę schroniska, które służyć miało przede wszystkim młodzieży szkolnej z 14 internatów i gimnazjów Związku Osadników oraz jego członków. Przekazanie obiektu miało miejsce w 1938 r. Wtedy to na Kukul zjechała liczznie młodzież z Ognisk Związku Osadników w : Warszawie, Równem, Lidzie, Nowogródku, Grodnie itd. Wprawdzie celem powstania obiektu było stworzenie letnich i zimowych kolonii dla dzieci i młodzieży z rodzin osadników, jednak w miarę możliwości posiadania wolnych miejsc noclegowych schronienie otrzymywały również inne środowiska. Do dyspozycji turystów zorganizowano 105 miejsc noclegowych w 23 pokojach. Schronisko funkcjonowało jedynie 8 miesięcy i zostało zniszczone podczas wojny. Obecnie na Połoninie Łobieskiej znajdują się jedynie pozostałości podmurówki.\nSchronisko – Dom Wypoczynkowy – Gadżyna\nWłasny obiekt w Czarnohorze rozpoczął budować w roku 1935 rotmistrz Karol Gaudin. Obiekt oficjalnie nazwano Domem Wypoczynkowym „Gadżyna” miał on jednak pełnić również rolę schroniska. Trzykondygnacyjny budynek w stylu huculskim, kryty gontowym dachem, zaprojektował architekt Tadeusz Rajter. Położony był na wysokości około 1200 m n.p.m. u podnóża Pohoriłki, a więc w okolicy gdzie około sześdziesięciu lat wcześniej wybudowano pierwsze schronisko turystyczne w Czarnohorze. Działalność schronisko rozpoczęło w 1938 r. lecz już wkrótce w czasie wojny zostało zniszczone.\nPasmo turystom mniej znane, wtórnie dziczejące o rozległych połoninach ustępujących pod tym względem chyba tylko polanom Świdowca położonym na Zakarpaciu, przez co nie objętych w tym akurat artykule. Połoniny Hryniawskie to obszar jeszcze do niedawna pokryty jedną, wielką połoniną. Dziś na skutek zamierającej tu tradycji pasterskiej ten rozległy górski step począł zarastać, gdyż połoniny naturalnymi tu nie były. Mimo zmian, jeszcze sporo czasu upłynie nim łąki zamienią się w las i znikną ostatnie szałasy oraz pozostałości sowieckich kołchozów. Warto jednak pospieszyć się – spojrzenie na sąsiednie pasmo graniczne Gór Czywczyńskich oraz najwyższą Czarnohorę jest iście epickie. Wprawdzie przed wojną schronisk górskich nie było tu wiele, jednak w przeciwieństwie do czasów obecnych ogrzać się i przenocować podczas wędrówki można jednak było.\nSchronisko w Burkucie\nJuż w pierwszej połowie XIX w. istniało tu zdrojowisko znane szeroko z wód żelazowych, zniszczone następnie w okresie Wiosny Ludów. Od tamtego czasu Burkut nie był wstanie się odrodzić mimo wszelkich prób, aż do początku lat 30 XX w. W 1930 r. Koło PTT w Kosowie urządziło w Burkucie niewielką stację turystyczną oferującą 10 miejsc noclegowych. W 1935 r. Koło w Kosowie które stało się już Oddziałem, urządziło w budynku schronisko. Pomocą wykazał się dowódca 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie posyłając patrol odkażający, który przeprowadził dezynfekcję schroniska. Przeprowadzono generalny remont obiektu, odnawiając i uzupełniając inwentarz noclegowy i kuchenny. Miejsc noclegowych powstało 22, jednak z racji coraz większej frekwencji, gdzie w okresie letnim nocować dodatkowo na pryczach i siennikach mogło znacznie więcej osób, przystąpiono do wykonania nowego projektu schroniska. Mimo to w 1937, wykonano w dotychczas użytkowanym obiekcie drobne prace remontowe oraz podłączono telefon. Nowego schroniska nie zdążono wybudować. Wojna sprawiła iż stary jak i nowo budowany obiekt przestał istnieć.\nSchronisko pod Skupową na Połoninie Bereźniak\nSchronisko PTT pod Skupową na Połoninie Bereźniak. Fot. M. Miller\nNiewielki, drewniany domek urządził Oddział Kosowski PTT przy wsparciu TPH. Posiadało 20 miejsc noclegowych. Położone było przy głównym szlaku turystycznym II Brygady półtorej godziny marszu od osady Zełene. Działalność rozpoczęło w 1935 r. i już rok później obsługiwało oficerskie rajdy narciarskie. Opiekę nad schroniskiem sprawował zatrudniony na stałe, i opłacony dozorca.\nSchronisko na Masnym Pryslupie pod Babą Ludową\nByło najmniejszym ze schronisk Oddziału Kosowskiego. Wybudoowane na wydzierżawionej od gromady Uścieryki działce za symbolicznym rocznym czynszem w wysokości 2 zł. Budowę rozpoczęto w 1935 r. i zakończono całkowicie w roku następnym. Posiadało 16 miejsc noclegowych oraz stałego dozorcę.\nSchronisko na Prełucznym\nSchronisko na Prełucznym. Fot. Trebert\nByło ostatnim, najpóźniej oddanym do użytku obiektem turystycznym Oddziału Kosowskiego PTT. Powstało dzięki Instytutowi Geologicznemu z Warszawy, który po zakończeniu prac, odstąpił bezpłątnie oddziałowi budynek na Prełucznym. Budynek oddano do użytku końcem 1937 r. i już rok później zaadoptowano w nim 16 miejsc noclegowych. Jako pierwszy na listę gości wpisał się T. Studziński, który wspomniał później o tym fakcie w opowiadaniu Kurniawa w Karpatach. Obecnie po schronisku nie ma żadnego śladu.\nOd Stocha przez Czywczyn po Hnitesę … Ostatni masyw górski w przedwojennej Polsce, zawierający w sobie nie tylko garstkę niewielkich schronisk, ale także potężną magię, która działa na wyobraźnię i dziś … Rejon Hnitesy jest legendarny, Stoh natomiast wciąż posiada pamiątkę historyczną, nazwy takie jak Bałtaguł, Palenica, czy też Czeremoszowe źródła przypominają vincenzowskie czarujące eseje, a na grzbiecie granicznym wciąż tkwią, choć ukryte żeliwne słupy graniczne.\nSchronisko SN AZS Warszawa pod Kopilaszem im. Wacława Denhoffa – Czarnockiego\nBudowę schroniska rozpoczęto w 1934 r. choć miejsce dla tego obiektu zaplanowano w latach 20. Wybudowane przy wsparciu finansowym PUWFiPW, PZN oraz WTMK. Baza stanowiła główny punkt wyjścia w północną część Gór Czywczyńskich. Dysponowało 25 miejscami noclegowymi i można w nim było otrzymać podstawowe produkty spożywcze.\nSchronisko Popadyniec pod Łostuniem\nŻyczliwość właściciela terenów leśnych w dolinie Czarnego Czeremoszu sprawiła iż Oddział Kosowskiego PTT zawarł umowę na której to mocy przejął w swe posiadanie dwa niewielkie domki, które wcześniej służyły ekspedycji geologicznej prof. Juliana Tokarskiego, poszukującego w okolicy złóż manganu. W jednym z nich urządzono schronisko dysponujące 30 miejscami noclegowymi. Obiekt w dolinie Popadyća, lewego dopływu Czarnego Czeremoszu rozpoczął działalność w 1935 r. Dwa lata później schronisko zaopatrzono podobnie jak na Skupowej, Masnym Prislupie oraz Bałtagule w warsztaciki narciarskie oraz zapasy konserw.Obiekt stanowił dogodny punkt wyjścia w Góry Czywczyńskie. Schronisko przestało istnieć w czasach II wojny światowej\nSchronisko Bałtaguł pod Rotudułem\nSchronisko Bałtaguł pod Rotundułem. Na werandzie siedzi Mieczysław Orłowicz. Fot. J. Jaroszyński\nSchronisko w Bałtagulu urządzone przez Oddział Kosowski w 1935 r. na podstawie umowy z Fundacją Skarbkowską w budynku utworzonym przez lwowską ekspedycję geologiczną poszukującą złóż manganu. Stało na wschodnim stoku wierzchołka grzbietu Rotunduła nad dnem doliny Czarnego Czeremoszu. Wraz z pobliską gajówką Fundacji hr. Skarbka były ostatnimi zamieszkałymi domami w kierunku południowo – wschodnim doliny Czarnego Czeremoszu. Stąd można było udać sięzarówno w Połoniny Hryniawskie jak i Góry Czywczyńskie. Obiekt przekazano do użytku w czasie gdy był jeszcze nie w pełni gotowy. Schronisko posiadało 30 miejsc noclegowych i posiadało stałego dozorcę. 1937 r. do budynku doprowadzono linię telefoniczną oraz przebudowano piece i kominy. Schronisko w latach wojny przestało istnieć.\nHistoria starych schronisk na szczytach i stokach dawnej Polski skończyła się wraz z wybuchem II wojny światowej. Dziś pozostało niewiele … Zniszczone prawdopodobnie przez wojska sowieckie, być może też przez okoliczną ludność, która w potrzebie przetrwania okresu wojennego zabrała co cenniejsze sprzęty. Odnaleźć jeszcze można nieliczne ruiny, a w niejednym przypadku ledwie należy domyślić się miejsca istnienia schronu. Takich schronisk już dziś nikt tu nie buduje, ostatnie pamiątki po tych wspaniałych, drewnianych budowlach zachowały się na czarno białych zdjęciach nielicznych wtedy fotografów, z których też nie każdy skupiał się na uwiecznianiu górskich schronisk – częściej po prostu górskich plenerów.\nZdjęcia współczesne : Tomasz Gołkowski, Janusz Wojtasiewicz, Witold Grodzki\nZdjęcia archiwalne : Henryk Gąsiorowski, A. Lenkiewicz, J. Jaroszyński, M Miller, A. Błaż, J. Dutkiewicz, Trebert\nźródło : Schroniska Górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory. Ryszard Bogdziewicz.\nPoniżej przedstawiam skróty, które zastosowałem w niniejszym wpisie\nKTN – Karpackie Towarzystwo Narciarzy\nPTN – Polskie Towarzystwo Narciarzy\nTKN – Towarzystwo Krzewienia Narciarstwa\nSN – Sekcja Narciarska\nTTN – Ttatrzańskie Towarzystwo Narciarzy\nTT – Towarzystwo Tatrzańskie\njacejak przewodnik świętokrzyski napisał(a):\nStyczeń 21, 2017 o 23:45\nTOMEK przeczytałem a raczej przejrzałem całość zdjęcia te historyczne i te nowe gratuluje tego artykułu i w ogóle pomysł na taki temat\nStyczeń 23, 2017 o 19:26\nStyczeń 22, 2017 o 08:11\nBrawo dla autora.PODZIWIAC I CZPKI Z GŁOWY .Okazuje się, że nie tylko dzisiaj mamy skromną bazę turystyczną ale i znacznie wcześniej.\nStyczeń 23, 2017 o 19:31\nStyczeń 22, 2017 o 08:58\nTomek, świetne opracowanie. Kawał dobrej roboty 😉\nDziękuję, mam nadzieję że będziesz zaglądał częściej\nStyczeń 22, 2017 o 09:42\nŚwietna robota. Włożyłeś w to na prawdę mnóstwo czasu. Z przyjemnością czytałem o nieznanych mi rzeczach. Nie miałem pojęcia, że Polska rozwinęła tak bardzo sieć turystyczną w tamtych czasach. A pomyśleć że dziś w naszych kochanych Beskidach czy Bieszczadach górę wzięły agroturystyki, lepsze lub gorsze – ale jednak bez tego klimatu…\nPozdrawiamy i chylimy czoła 😉\nStyczeń 23, 2017 o 19:35\nOczywiście w agroturystyce nie raz sypiam, ale schronisko to coś szczególnego. To fascynujące że te budowle były tak oryginalne. Szkoda że na Ukrainie nie dana była ich odbudowa.\nStyczeń 22, 2017 o 10:30\nBurzliwe losy Polskiej historii niestety sprawiły, że to już nie jest u nas;/\nStyczeń 22, 2017 o 14:00\nŚwietny artykuł .Żal ,że tyle schronisk zostało zniszczonych\npodczas wojny .Tomku gratuluję pomysłu i jego realizacji .\nTe fotografie to dzisiaj cenne pamiątki .\nStyczeń 23, 2017 o 17:23\nMiło mi Cię znów widzieć na blogu.\nKwiecień 22, 2017 o 16:49\nthanks eric. it’s been surprising and fun to find so many Ky;#7&i821ers from really different church traditions. (yeah, I agree). orangewood eh? ha. was that when reggie was leading things there?\nStyczeń 22, 2017 o 15:28\npodoba mi się post\nKresowiak Paweł napisał(a):\nStyczeń 22, 2017 o 16:43\nChoć temat jest mi dość dobrze znany (przygotowuję publikację na ten temat choć pod nieco innym „kątem” bo o gospodarzach schronisk) to gratuluję zainteresowania tematem. Jest to bardzo ważne żeby jak najwięcej ludzi wiedziało o naszych losach przedwojennych. Cieszę się także, że coraz więcej osób – pasjonatów (widzę, że to już kolejna strona na ten temat, jakaś Pani też już o tym pisała) podejmuje ten temat i mamy tym samym okazję pamiętać o tym co było kiedyś, a niestety już nie powróci. Dziękuję, że Młodzi, także Pan pamiętacie o tym…\nPozdrawia serdecznie Kresowiak, którego rodzina pochodzi i przed wojną mieszkała w Mikuliczynie u stóp Gorganów. Dziadek mój prowadził tam kawiarnię.\nStyczeń 23, 2017 o 17:22\nMiło mi niezmiernie, że zechciał Pan odwiedzić bloga i że temat jest Panu znany. Mam nadzieję że gdy Pańska praca zostanie ukończona, będę mógł ją przeczytać. Ze swej strony zapraszam na bloga jak najczęściej. Tutaj często ukazywane są przeze mnie ukraińskie Karpaty. Może zechciałby Pan napisać coś dla bloga, jakieś wspomnienia dziadka, podparte starymi zdjęciami.\nStyczeń 22, 2017 o 19:50\nStrasznie jest żal że tak piękne schroniska zostaly zniszczone i nigdy już się nie odrodzą… Można by gdybać co by było gdyby te tereny nadal były polskie… Młode państwo polskie w latach dwudziestolecia międzywojennego świetnie dbało o rozwój turystyki, mimo iż wydatków w kraju było niemało 🙂 Najbardziej interesujace są dla mnie zdjęcia przedstawiające obecny stan tych miejsc , te ruiny…\nPozdrawiamy Cię serdecznie i udanych wypraw w 2017 roku życzymy !\nKamil ostatnio opublikował…Odkrywanie Łemkowszczyzny – Jasionka\nStyczeń 23, 2017 o 17:19\nPrzyznać trzeba że mieliśmy piękne budowle i niestety pozostało nam odnajdywać dziś tylko ruiny. Jak piszesz to mimo wszystko bardzo interesujące.\nStyczeń 23, 2017 o 08:56\nStyczeń 23, 2017 o 18:56\nWykonałeś, Tomaszu, kawał solidnej roboty.\nPiękne te stare schroniska, drewniane, z zadaszonym tarasem, kamienną podmurówką, wielki żal, że zostały tak bardzo zniszczone, że po niektórych nie pozostał kamień na kamieniu, i szkoda, że na bazie starych fundamentów nie powstają nowe budowle.\nStyczeń 23, 2017 o 19:42\nWspaniale byłoby przespać się w takim schronisku np.pod Pikujem gdyby jeszcze istniało, lub zobaczyć na żywo schronisko – pałacyk w Siankach. Dziś na Ukrainie, przynajmniej dla mnie namiot jest podstawą, ale i koliba czasem niejednemu robiła za schron.\nPozdrawiam Mario również w Nowym Roku\nStyczeń 26, 2017 o 20:55\nTOMEK przeczytałem całość , wpisy też to artykuł sentymentalny to podróż do tyłu na wehikule czasu ach żeby coś zatrzymać w naszej pamieci i ten artykuł to czyni TY to zrobiłeś. Ostatnia refleksja to kiedyś była POLSKA. koniec cytatu.\nStyczeń 29, 2017 o 03:14\nKawał dobrej roboty! Super wpis.\npodróżnik ostatnio opublikował…Nienawidzę latać samolotem\nMaj 14, 2017 o 06:29\nDziękuję i pozdrawiamm\nMarzec 8, 2017 o 08:01\nPytanie do autora. Czy możliwa jest wg Pana wyprawa z dwójką dzieci lat 5 i 7?\nJoanna ostatnio opublikował…Nowe mieszkania na sprzedaż Rzeszów\nMaj 14, 2017 o 06:28\nMarzec 13, 2017 o 10:36\nw takim miejscu to można się wyciszyć… potrzebuję czegoś takiego 🙂\nMarzec 15, 2017 o 10:10\nOsz kurcze, ale szczegółowe opracowanie! Chylę czoła! Aż chciałoby się przenieść w te miejsca. Dziękuje : )\nMaj 14, 2017 o 06:27\nMarzec 21, 2017 o 07:41\nBrawo, bardzo wyczerpujące opracowanie\nMarzec 23, 2017 o 09:17\nchciałabym mieszkać w górach 🙂\nKwiecień 25, 2017 o 10:59\ngóry to dla mnie najlepsze miejsce dla odpoczynku\nKwiecień 28, 2017 o 19:09\nPYTANIE czy choć jedno z tych schronisk dotrwało do naszych czasów ??????\nNiestety nie Jacku.\nMaj 16, 2017 o 12:56\nMaj 17, 2017 o 13:29\nWow… artykuł mnie powalił na kolana. Jest świetny! Ileż pięknych miejsc, dających schron turyście, mieliśmy przed wojną… Architektura niektórych też dziś byłaby zabytkowa. Wielkie brawo Tomku! 🙂\nMaj 19, 2017 o 07:40\nJest czego żałować, cieszy fakt, że wiele pięknych zdjęć przetrwało\nMaj 23, 2017 o 14:41\nSwietny artykul masz mega talent !\nCzerwiec 8, 2017 o 08:57\nBardzo obszerny artykuł 🙂\nCzerwiec 14, 2017 o 06:54\nProwadzisz bardzo ciekawego bloga!\nCzerwiec 28, 2017 o 14:45\nArek z Plastmedia napisał(a):\nLipiec 4, 2017 o 07:59\nPiękny kawałek historii 🙂 Chyba właśnie to najbardziej lubię w Karpatach wschodnich – wyczuwalną aurę czasów minionych przy jednoczesnej dzikości części tego pasma 🙂 Coś mi się zdaje, że będę musiał się wybrać znowu na wschód 😉\nLipiec 4, 2017 o 08:53\nJa właśnie się wybieram tam znowu. Ciężko jest tam nie jeździć. Życzę jak najszybszego realizowania planu.\nLipiec 11, 2017 o 12:52\nkocham góry, szkoda że nie mogę zamieszkać tam na stałe …. 🙂\nprzepiękne widoki !!! 🙂\nmaciek ostatnio opublikował…Podręcznik jakiegokolwiek myślenia\nLipiec 30, 2017 o 15:23\nA trafil pan moze na pozostalosci straznic przedwojennej SG w tamtych stronach ?\nJedna z nich byla pod Pikujem w Krywce schodzac w strone Iwaszkowic.\nSierpień 7, 2017 o 12:42\nPrzepraszam że tak późno odpisuję. Niestety nie trafiłem, ale może Pan coś wie więcej na ten temat, jakies zdjęcie opis? Z chęcią bym przyjął i opublikował.\nSierpień 12, 2017 o 14:08\nAkurat tak sie sklada ze moj dziadek tam sluzyl w SG i posiadam kilka zdjec lat 30-tych z tamtych stron m.in straznicy w Krywce i kosciola w Wysocku Wyznym.Babcia pochodzila z Matkowa….\nPostaram sie to Panu wyslac,\nSierpień 12, 2017 o 17:30\nZ góry dziękuję i bardzo jestem rad. Chciałbym zapytać: a może mógłby Pan dodatkowo przysłać mi wspomnienia dziadka związane z tym miejscem, jeśli są takowe, lub własne spostrzeżenia z rozmów z dziadkiem bądź rodziną?\nIV rocznica powstania bloga Karpacki las - Karpacki las blog o górach\n[…] Karpaty Wschodnie w ogromnej mierze położone w granicach dzisiejszej Ukrainy, przez długie lata ostatniego półwiecza stanowiły dla turystów z Polski i nie tylko, obszar zapomniany, niemal zagadkowy, choć również dla innych w dużej mierze sentymentalny, pożądany i nostalgiczny. Beskidy Połonińskie oraz Beskidy Lesiste a także fragment Gór Marmaroskich to także i dziś miejsca pożądane, cieszące się wielkim zainteresowaniem, i przez wielu eksplorowane jakby na nowo. Po wielu dziesięcioleciach martwych turystycznie zdobyły w ostatnich latach uznanie, miłość i tęsknotę. Złote lata turystyki w Polsce międzywojennej pozostawiły po dziś dzień ślady działających tu schronisk starających się rywalizować z jakże popularnymi schroniskami w Tatrach … TUTAJ PEŁNA RELACJA […]\n[…] Innego rodzaju pamiątką, tym razem z czasów międzywojennych są ruiny polskiego schroniska turystycznego. Pozostały tylko fundamenty a obrys budynku porastają drzewa i krzewy. Praktycznie w całych Karpatach Wschodnich, po stronie galicyjskiej istniały wspaniałe schroniska górskie budowane przez polskich pionierów turystyki, niestety nie zachowały się do dzisiejszego dnia żadne z nich. Utracone na zawsze w latach II wojny światowej, dziś tylko w niektórych miejscach każą o sobie pamiętać, ukazując tak nikły ślad w postaci zarośniętych krzewami fundamentów, jak choćby to na Połoninie Ruszczynie. Szeroko o tych schroniskach pisałem w przeszłości – tamten artykuł można przeczytać Tutaj […]\nNastępny post „Państwo Arłamowskie”\nPoprzedni post Krzyże i cmentarze na beskidzkim pustkowiu


GREY WOLF – SUPERSAM\nTrzy dziesiąte dobrego wyglądu zawdzięczamy naturze. Siedem dziesiątych – odzieży. Firma GREY WOLF, przyjmując to powiedzenie jako filozofię firmy, tworzy kolekcje zgodne ze współczesnymi trendami europejskiej i polskiej mody.\nWdzięcznie podkreślające piękno kobiecej sylwetki stroje są tworzone z materiałów starannie dobieranych do kroju i fasonu. Niemal wszystkie ubrania produkowane są w Polsce, co gwarantuje najwyższą jakość naszych produktów.\nPamiętając, że każda kobieta jest wyjątkowa, jesteśmy przekonani, że klientki znajdą w naszych salonach ubrania odpowiadające ich gustom i potrzebom. GREY WOLF to marka skierowana do kobiet aktywnych, które lubią łączyć elegancję z wygodą. Całość kolekcji dopełniają dodatki: biżuteria i torby.\nFirma GREY WOLF powstała w 1994 roku. Pierwsze stoisko firmowe powstało w 2000 roku w Toruniu i ukierunkowało działalność firmy na tworzenie polskiej dobrej marki ubrań.\n32 712 18 30


Nasz fundusz o jednej z najmniejszych historycznie zmienności w ofercie Skarbiec FIO, dedykowany wszystkim, dla których ważna jest minimalizacja ryzyka inwestycyjnego i bardzo wysoka płynność.\nMinimalizuj ryzyko, zachowaj płynność inwestycji\nJak działa Skarbiec Konserwatywny\nSkarbiec Konserwatywny cechuje się wysokim poziomem bezpieczeństwa oraz ograniczoną zmiennością ceny jednostki – to subfundusz o jednej z najmniejszych historycznie zmienności. Skarbiec Konserwatywny inwestuje przede wszystkim w krótkoterminowe dłużne papiery wartościowe na rynku polskim, z zachowaniem bardzo konserwatywnego podejścia do ryzyka kredytowego. Poza obligacjami Skarbu Państwa, aktywa lokuje w zagraniczne obligacje skarbowe, obligacje banków i jednostek samorządu terytorialnego. Udział obligacji przedsiębiorstw niefinansowych jest minimalny. Fundusz charakteryzuje się wysoką elastycznością inwestowania, co oznacza, że w każdej chwili możesz wycofać swoje pieniądze z funduszu lub zmienić strategię lokowania środków. W przypadku zlecenia odkupienia złożonego do południa, środki trafią na Twój rachunek bakowy już następnego dnia. Skarbiec Konserwatywny pomoże Ci zachować wartość inwestycji przy niskim poziomie ryzyka.\nInwestycja dla tych, którzy chcą mieć stały dostęp do zgromadzonego kapitału i chronić jego wartość.\nCharakteryzuje się wysoką płynnością\ni bezpieczeństwem (poziom ryzyka 2 na 7).\nBezpieczna przystań na czas wysokiej zmienności na rynkach.\n3 miesiące -2.84%\nPół roku -2.51%\n3 lata -2.73%\n5 lat 0.89%\n10 lat 13.36%\nW tym roku -2.15%\nOd początku 243.16%\nDzień: 0.07%, Miesiąc: 1.47%, 3 miesiące: -2.84%, Pół roku: -2.51%, Rok: -5.4%, 3 lata: -2.73%, 5 lat: 0.89%, 10 lat: 13.36%\n0.07% 1.47% -2.84% -2.51% -5.4% -2.73% 0.89% 13.36%\nW tym roku: -2.15%, 2021: -4.07%, 2020: 2.24%, 2019: 1.56%, 2018: 1.77%, 2017: 2.95%, 2016: 1.22%, Od początku: 243.16%\n-2.15% -4.07% 2.24% 1.56% 1.77% 2.95% 1.22% 243.16%\nPoczątek działalności Kategoria A – 09.10.1997, Kategoria B – 03.08.2015, Kategoria PPE – 17.07.2018, Kategoria D – 05.10.2021, Kategoria C – 28.10.2021\nInformacje o zarządzającym\t Mateusz Roda (od 01.2019)\nWielkość funduszu 424 mln PLN\nMaksymalna opłata manipulacyjna Kategoria A – 0%, Kategoria B – 0%, Kategoria PPE – 0%, Kategoria D – 0%\nOpłata stała za zarządzanie Kategoria A – 0,5%, Kategoria B – 0,35%, Kategoria PPE – 0,35%, Kategoria D – 0,6%, Kategoria C – 0,5%\nOpłata zmienna za zarządzanie Kategoria A – 25% od wyniku Subfunduszu ponad 100% Bloomberg Barclays Series-E Poland Govt 1-3 Yr Bond Index pomniejszona o procentowo wyrażony koszt wynagrodzenia stałego Towarzystwa za zarządzanie Subfunduszem, Kategoria B – brak\nRachunek nabyć Kategoria A – 84 1140 1010 0000 2820 5200 1002, Kategoria B – Przekazywany przez Skarbiec TFI po przyjęciu zlecenia, Kategoria PPE – Zgodnie z umową PPE\n10.05.2022 Skarbiec Konserwatywny karta funduszu\n06.05.2022 Skarbiec Konserwatywny komentarz do wyników\n18.02.2022 Skarbiec Konserwatywny kategoria PPE kluczowe informacje dla inwestorów\n18.02.2022 Skarbiec Konserwatywny kategoria B kluczowe informacje dla inwestorów\n18.02.2022 Skarbiec Konserwatywny kategoria A kluczowe informacje dla inwestorów\n10.02.2022 Skarbiec Konserwatywny kategoria D kluczowe informacje dla inwestorów\n10.02.2022 Skarbiec Konserwatywny kategoria C kluczowe informacje dla inwestorów


Biblioteki.org - Konkurs grantowy Programu Równać Szanse z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości\nPolska Fundacja Dzieci i Młodzieży ogłosiła konkurs „100-lecie odzyskania niepodległości” w ramach Programu Równać Szanse 2017 Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności. Termin zgłoszeń w konkursie to 4 kwietnia br.\n„100-lecie odzyskania niepodległości” to konkurs, w którym młodzi ludzie będą mogli uczcić setną rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości prowadząc działania poruszające tematy istotne dla ich rówieśników i lokalnej społeczności.\nZgłaszane projekty powinny być realizowane przez minimum 5 miesięcy (pomiędzy 1 czerwca a 30 listopada 2018 r.). Mogą obejmować szeroką paletę działań, np. kampanie społeczne, konkursy, gry terenowe, festyny, wystawy, koncerty, spektakle, spotkania publiczne itp.\nO dotację mogą ubiegać się stowarzyszenia, fundację, domy kultury i biblioteki, które:\nmłodzi ludzie w wieku od 13 do 19 lat (z klas siódmych i ósmych szkół podstawowych, trzecich klas gimnazjalnych i uczniowie szkół średnich) z terenów wiejskich i małych miast (do 20 tys. mieszkańców),\nosoby, które brały udział w projektach realizowanych w Programie Równać Szanse w ubiegłych latach (bez względu na wiek).\nProjekty można zgłaszać do 4 kwietnia 2018 r. za pomocą panelu wnioskodawcy na stronie: https://rownacszanse.pl/ks22/konkursu_100-lecie_niepodleglosci\nZasady konkursu (PDF , 36 KB)\nKryteria oceny merytorycznej (PDF , 24 KB)\nWzór formularza wniosku (PDF , 90 KB)


Morawiecki: Rosja zamienia oprawcę z ofiarą. To nie do zaakceptowania - Dziennik.pl\nMorawiecki: Rosja zamienia oprawcę z ofiarą. To nie do zaakceptowania\n8 maja 2020, 07:31 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nWywiad ukazał się w 75. rocznicę zakończenia II wojny światowej w Europie.\nRozmowę otwiera przypomnienie, że z powodu pandemii Rosja odwołała rocznicowe uroczystości, na które Polska nie została jednak zaproszona. Może dlatego, że w 80. rocznicę rozpoczęcia wojny, 1 września zeszłego roku, władze Rosji nie zostały zaproszone?- zapytano szefa rządu.\nOdparł: Wykluczanie Polski z uczestnictwa w obchodach reprezentuje warunek stawiany przez Moskwę, oznaczający tylko jedno: dla udziału w debacie historycznej należy przystać na narrację rosyjską.\nLecz dla Polski oznaczałoby to zgodę na kłamstwo: nie możemy dopuścić do sytuacji, w której zamienia się oprawcę z ofiarą - zaznaczył premier.\nDziałania Armii Czerwonej na naszych ziemiach nie miały na celu przywrócenia nam niepodległości, ale wręcz przeciwnie - powtórne odebranie suwerenności - podkreślił.\nOczekiwałbym, aby w taki sam sposób okazywano szacunek w Rosji miejscom pochówku Polaków - ofiar radzieckich represji - dodał.\nNiestety - zauważył - ze względu na uwikłanie się Europy w zimną wojnę i znalezienie się Polski pod wpływem ZSRR, polscy bohaterowie nie doczekali się rehabilitacji.\nPolityka (ogólnie) organizacje międzynarodowe zagranica kraj historia rząd stosunki międzynarodowe premier Mateusz Morawiecki Rosja wojna\nNajpierw najezdzcy, a potem wyzwoliciele. To, ze 2 razy sowjeci na nas najechali, to zapomnieli. Katyn zapomienli , zmarlych z glou, mrozu i wycienczenia na S yberii zapomnieli, jak nad Wisla stali i sie przygladali, jak Hi t l er Warszawe wykancza , ale wyzwoliciele. To , ze nam po wojnie ich system narzucili, miliony Polakow ze wschodniej Polski wy p e d z i l i, to ze polowe Polski zagarneli, ale wyzwoliciele. Qu....wa c h u ......j...e , nie wyzwoliciele!\nkrzywousty Księżyc odkrył\nDobra robota premierze Morawiecki! Dobrze, że pamięta pan o historii i może tam pochwalić się niesamowitą wiedzą w tym temacie. Pozazdrościć.\nRosja od kiedy istnieje zawsze była znana z kłamstw. Dobrze, że twardo z nimi postępujemy.\nW pełni zgadzam się z premierem. Rosji nie można ufać i zawsze trzeba być czujnym, bo wykorzystają najmniejszą słabość, byle tylko ugrać coś dla siebie.\nBo nic nie zobaczycie. Słabego można kopać bezkarnie. Sklociliscie się z całym światem i nikt za was pajace placów nie nastawić, bo jesteście nieprzewidywalni.\nNa premiera Morawieckiego to zawsze można liczyć!\nZ Rosją trzeba krótko. Inaczej będą nas tylko wykorzystywać.\nBrak słów, Rosja nie potrafi się zachować.\nW związku z tym że poczta polska będzie roznosila karty miesiąc to będziemy mieli miesięczną + 1 dzień ciszę wyborczą.\nJezeli Polska chce zniknac z mapy swiata, to tylko wypowiedziec wojne Rosji, oni na to czekaja...\nAleż dopuszczalne. Wasi przyjaciele w Ameryce i Izraelu nie kwestionują stanowiska Moskwy. Po licznych sukcesach wojny ze złodziejami watowskimi, po zbudowaniu czołgów JPK, po zakupie patriotów i F-35, wciąż śmieją się wam w nos? Przy tak wielkich cudach gospodarki morawieckiej, wciąż śmieją się wam w nos? O boże, jakim głupkom dałeś władzę nad Polakami?\nCar Rosji niejaki Putler cała karierę zawdzięcza zbrodniczej organizacji KGB. Gdyby nie to dzisiaj wozilby **** w kołchozie a nie mieszkał jak orwelowski wieprz w pałacu z kiblem ze złota\nI co Pan zrobi Rosjaną premierze ? Ja panu powiem tyle samo im Pan zrobi co zrobiono w sprawie oddania wraku samolotu czyli nic ! I lepiej niech Pan z Rosjanami nie zadziera bo już wystarczy że mamy przez śmieszne decyzje klęskę gospodarczą i wojna w tym momęcie nie jest nam potrzebna ! Chyba że Pan pójdzie na Rosję ze swoją armią która dyspinuje przestarzałym sprzętem i mizernie wyszkolonym wojskiem !\nŚwietna wypowiedź premiera Morawieckiego.\nRosja perfidnie kłamie. Morawiecki jest historykiem, nigdy na to nie pozwoli.\nPrzeciez obie strony na przemian jedne drugich ciagle prowokuja jak male dzieci.\nwszyscy maja dzisiaj swira\nWszystkie sily narodowe na swiecie pisza swoje historie na nowo dopasowujac je do swojej polityki. Poniewaz wartosci narodowe sa dla nich najwazniejsze nie moga one byc przeciez kompromitujace. Wczesniej z tych wlasnie powodow dochodzilo nawet do wojen. Tolerancja dla innych jest bowiem rzadkoscia. Takie to sa te madrosci narodowe. Ciemnemu norodowi sie wciska ze inni to sa "bez tozsamosci". Na swiecie jest wiec na razie wiecej tych "bez tozsamosci" i jakos dobrze im z tym.\nRosja znowu swoje, Premier nie da sie tak chamsko z prowokowac zwlaszcza ze to historyk.