"Nigdy wcześniej nic nie ukradłem". Tym razem się skusił i wpadł - Gliwice | infogliwice.pl\n„Nigdy wcześniej nic nie ukradłem”. Tym razem się skusił i wpadł\nMieszkaniec gminy Herby podjechał pod swój dom i już miał rozpakować samochód, gdy stanęli przed nim policjanci z gliwickiej czwórki.\nW bagażniku samochodu znajdowała się piła spalinowa, łańcuchowa znanej marki. Cztery godziny wcześniej narzędzie to w tajemniczych okolicznościach zniknęło z ulicy w Łabędach. Tuż przed zniknięciem w pile zabrakło benzyny, więc ścinający nią drzewa mężczyzna udał się po paliwo. Moment wystarczył, by pojawił się amator cudzego mienia.\nTak się złożyło, że akurat w tym miejscu i o tej porze znalazł się 28-letni mieszkaniec gminy Herby, człowiek, jak się okazuje, o słabej sile woli. Skusił się na pozostawioną piłę i w ten sposób – jak potem stwierdził – pierwszy raz w życiu dokonał kradzieży (jego słowa potwierdza zresztą czysta policyjna kartoteka).\nPolicjanci z „czwórki” natychmiast po zgłoszeniu rozpoczęli dochodzenie. Między innymi dzięki kamerom monitoringu udało im się wytypować pojazd, jakim poruszał się sprawca, a potem pozostało tylko przejechać kilkadziesiąt kilometrów i zaczekać na bohatera akcji pod jego domem. Jak sprawa się zakończyła, już wiemy. Mężczyzna nie zdążył nawet nacieszyć łupem swojego wzroku.\nZa ten czyn 28-latek odpowie przed sądem, a grozi mu kara od 3 miesięcy do 5 lat więzienia.\nPoprzedni artykułAutobus z Gliwic pojechał na Ukrainę. Będzie wykorzystywany do ewakuacji\nNastępny artykułPrzyjechali do Gliwic, by kraść na imprezie w Arenie i po niej\nkolejny sukces Polskiej Policji 😀


BLIŹNIACZKI (melodramat, Holandia/Luksemburg, 2002) - CANAL+ Film\nobsada: Nadja Uhl, Thekla Reuten, Ellen Vogel, Gudrun Okras, Jeroen Spitzenberger\nBliźniaczki Anna (Nadja Uhl) i Lotte (Thekla Reuten) po śmierci rodziców w 1925 roku zostają brutalnie rozdzielona przez krewnych.\nAnnę przygarnia uboga rodzina niemieckich farmerów, której głową jest okrutny i ograniczony wuj Heinrich (Ingo Naujoks) oraz jego apodyktyczna i surowa żona Martha (Margarita Broich). Chorą na gruźlicę Lotte zabiera do siebie bogata rodzina z Holandii, która traktuje dziewczynkę jak własną ukochaną córkę. Dziewczynki dorastają w skrajnie różnych warunkach - Anna traktowana jest jak parobek, zmuszana do ciężkiej pracy i poniżana, a nawet bita przez przybraną rodzinę. Lotte dorasta otoczona miłością i troskliwą opieką, co pomaga jej pokonać chorobę. Nowi rodzice przechwytują jednak listy Lotte do siostry, a ciotka Martha mówi Annie, że Lotte umarła na gruźlicę. Kontakt między nimi urywa się. Kiedy nastoletnia już Anna zostaje do nieprzytomności pobita przez wuja, młody ksiądz z okolicznej parafii zabiera ją do klasztornej pensji. Tam Anna przeżywa wspaniałe lata, kształci się i rozkwita jako kobieta. W tym czasie Lotte jest już ładną i muzycznie uzdolnioną panną z dobrego domu, zakochaną w żydowskim muzyku (Jeroen Spitzenberger). Siostry nawiązują upragniony kontakt, kiedy Anna pracuje u ekscentrycznej niemieckiej hrabiny, która jednak bardzo ciepło traktuje swoją służącą - jest w tej relacji niemal erotyczna fascynacja. Mimo niepewnej politycznie sytuacji Lotte decyduje się przyjechać do Niemiec. Euforię, która towarzyszy spotkaniu zakłócają jednak ideologiczne różnice między dziewczętami. Anna obraca się na co dzień w środowisku mocno faszyzującym, Lotte zakochana jest w Żydzie. Bogata siostra wyjeżdża rozczarowana. Niedługo później wybucha wojna, która na zawsze zmieni ich życie. Siostry spotkają się jeszcze w późnej starości, aby ponownie spróbować odnaleźć łączącą je więź.\nScenariusz filmu BENA SOMBOGAARTA, holenderskiego reżysera pracującego dotąd niemal wyłącznie dla telewizji, oparty został na bestsellerowej powieści Tessy de Loo, którą w Holandii i Niemczech przeczytało ponad 3,5 miliona osób. Film "Bliźniaczki" powtórzył sukces pierwowzoru - w ciągu pierwszych trzech miesięcy obejrzało go prawie 600 tysięcy widzów i do dziś pozostaje na szczycie holenderskich box office'ów. Obraz zdobył też wiele nagród: Golden Calf dla najlepszego filmu na niderlandzkim festiwalu filmowym, Srebrną Żabę dla polskiego operatora, Piotra Kukli i wreszcie nominację do Oscara w kategorii najlepszy film obcojęzyczny.\nPowieścią de Loo reżyser zainteresował się zresztą nieprzypadkowo - jego synowie, Boris i Kevin, również są bliźniakami urodzonym w 1987 roku. Pięć lat wcześniej Sombogaart zadebiutował na wielkim ekranie filmem "Allemaal tuig!", który jednak - jak kilka jego późniejszych produkcji - przeszedł bez większego echa. Uznanie twórcy przyniósł dopiero obraz "Jongen die niet meer praatte" (1996). Opowieść o kurdyjskim chłopcu, który w geście protestu po przeprowadzce do Holandii przestaje mówić, zdobyła m.in. nagrodę UNICEF na berlińskim festiwalu. Dwa lata później Sombogaart dołączył do czołówki najlepiej zarabiających reżyserów holenderskich dzięki telewizyjnemu serialowi "Abeltie", który w Holandii bił rekordy oglądalności. Główne role w "Bliźniaczkach" zagrały Holenderka Thekla Reuten i Niemka Nadja Uhl. Obie aktorki są cenione zarówno we własnych krajach, jak i na arenie międzynarodowej kinematografii. Reuten zagrała m.in. w głośnym, nagrodzonym w Wenecji "Rosenstrasse" (2003) Margharetty von Trotty, a obecnie pracuje na planie kolejnego filmu o Nieśmiertelnym Duncanie MacLeodzi. Z kolei największym dotychczasowym osiągnięciem Nadji Uhl jest Srebrny Niedźwiedź za rolę w filmie "Legenda Rity" (2000) Volkera Schlöndorffa. Duże uznanie zdobyła również jej rola w dramacie "Sommer vorm Balkon" (2005) cenionego niemieckiego reżysera Andreasa Dresena. Autor zdjęć, Piotr Kukla, absolwent PWSFTviT w Łodzi, za granicą pracuje od początku lat 80. "Bliźniaczki" to jak dotąd jego najbardziej ceniony film. Oprócz tego pracował również przy "Opiekunie" (2001) Ralpha Zimana i ostatnio przy "Ellis in Glamourland" (2004) Pietera Kramera.\nBardzo dobry film na dluzszy wieczor. Szczerze polecam ! Na tle innych gniotow jakie leca w zwyklej TV - ta produkcja to perełka!\nFilm jakich mało - z miłą chęcią obejrzał bym go jeszcze raz\nRewelacyjny film o przebaczeniu. Mimo wszystko...\nNadja Uhl, Thekla Reuten, Ellen Vogel, Gudrun Okras, Jeroen Spitzenberger


5 najdroższych prezentów świata. Tym na święta obdarowują się bogacze - Superbiz.se.pl\nSuperBiz wiadomości 5 najdroższych prezentów świata. Tym na święta obdarowują się bogacze\n5 najdroższych prezentów świata. Tym na święta obdarowują się bogacze\n24.12.2015, godz. 11:37\nCo roku na rynku pojawia się wiele gadżetów, które podbijają serca milionerów na całym świecie, szczególnie przed Bożym Narodzeniem, kiedy bliskich nie wypada przecież obdarować byle czym. A już na pewno nie czymś śmiesznie tanim! Przedstawiamy zestawienie pięciu przedmiotów, którymi w te święta będą obdarowywać się możni tego świata.\nNa pierwszym miejscu chętnie kupowanych przez bogaczy prezentów znajduje się w tym roku… obroża dla psa. Ale nie taka zwyczajna! Ta, o której marzą pupile milionerów, wysadzana jest 1,6 tys. brylantami. Magazyn „Forbes” ocenił, że to najdroższa obroża dla psa w historii. W te święta można ją sprezentować swojemu ulubieńcowi już za 3,2 mln dolarów (12,8 mln zł).\nZOBACZ TEŻ: Kukiz, Szczypińska, Kłopotek - zdradzają nam, ile wydadzą na święta!\nZ prezentu znajdującego się na drugim miejscu listy ucieszą się panie. Mowa bowiem o butach zaprojektowanych przez Christophera Michaela Shellisa. Te piękne szpilki pokryte są złotem, a dodatkowo okraszone 2,2 tys. brylantów. Projektant wycenia je na, bagatelka, 230 tys. dolarów (920 tys. zł).\nBogacze mogą sobie też zafundować wyjątkowy stół do bilarda. To właśnie on znajduje się na trzecim miejscu – z ceną 38,5 tys. dolarów (154 tys. zł). Potężny mebel nazywa się Predator i został wykonany z drewna i metalu, które, jak zapewnia producent, zagwarantują użytkownikowi wyjątkową przyjemność z gry.\nZOBACZ TEŻ: Święta w Polsce biedniejsze niż w Europie. Wydamy 3 razy mniej niż Brytyjczycy!\nNa czwartym miejscu uplasował się pendrive (czyli pamięć przenośna). Ale nie byle jaki! 32-gigabajtowe urządzonko wysadzane jest różowymi szafirami, rubinami lub szmaragdami. Jego cena uzależniona jest od koloru, który ktoś sobie wybierze. Pendrive z różowych szafirów to wydatek 16,5 tys. dolarów (66 tys. zł). Droższe jest czerwone, rubinowe, urządzenie. Za nie trzeba zapłacić 24,4 tys. dolarów (97,6 tys. zł). A zielony, szmaragdowy, pendrive można mieć już za 36,9 tys. dolarów (147,6 tys. zł)!\nNa piątym miejscu jest coś już nie dla tak obrzydliwie bogatych. To kartka świąteczna, która może stanowić zarówno niezależny prezent (dla uboższych), jak i dodatek do prezentu dla tych najlepiej sytuowanych. Ręcznie malowane karty firmy Gilded Age Greetings kosztują zaledwie 300-500 dolarów za sztukę (1,2 tys. - 2 tys. zł), a na ich cenę ma wpływ pokrycie ich 23-karatowym złotem.\ntagi: boże narodzenie gwiazdka milionerzy najdroższe prezenty prezenty SWIĘTA wigilia


Oskarżenia o molestowanie, ciągłe kłótnie... Tak wyglądał związek Woody'ego Allena i Mii Farrow | Viva.pl\nAleksandra Andrzejak • 19 lutego 2021 16:57\nWoody Allen i Mia Farrow byli razem prawie 12 lat. Ich związek do dzisiaj budzi wielkie emocje. HBO zdecydowało o produkcji dokumentalnego miniserialu Allen kontra Farrow. Stacja pokazała polski zwiastun.\nWoody Allen i Mia Farrow - związek\nWoody Allen i Mia Farrow byli ze sobą prawie 12 lat. Poznali się w 1979 roku podczas jednego z przyjęć, ale wówczas tylko wymienili się spojrzeniami. Spotykać zaczęli się dopiero kilka lat później. Był nią oczarowany. Ona już kilka lat wcześniej, jeszcze nie znając go osobiście, napisała mu list, w którym wyznała miłość. Był jej trzecim partnerem, bowiem aktorka wcześniej związana była jeszcze z Frankiem Sinatrą i André Previniem. Wiadomo, że gdy się poznali, z poprzednich związków wychowywała już siedmioro dzieci (troje biologicznych i czworo adoptowanych).\nReżyser w autobiografii opisuje byłą partnerkę: „Nie była wymagająca, była za to lepiej poinformowana ode mnie, bardziej kulturalna, urocza dla moich przyjaciół; a co najważniejsze – mieszkała zaraz obok Central Parku, więc zaoszczędzałem sporo pieniędzy na dojazdach”. Dodaje także, że już po kilku tygodniach znajomości kobieta stwierdziła, że chce za niego wyjść i mieć kolejne pociechy: „Czy powinienem dostrzec czerwone flagi? Tak sądzę, ale jeśli spotykasz się z wymarzoną kobietą, nawet gdy widzisz czerwoną flagę, odwracasz wzrok” - dodaje. Wówczas nie zgodził się na ślub, lecz adoptowali dwójkę dzieci, a w 1987 roku na świat przyszedł jedyny biologiczny syn pary, Ronan Farrow. Allen i Farrow rozstali się, kiedy na jaw wyszedł jego romans z Soon-Yi. Młodszą od reżysera o 35 lat Koreanka, która jest adoptowaną córką Mii Farrow. Farrow dowiedziała się o ich romansie, gdy odkryła pornograficzne zdjęcia pary.\nWoody Allen w ogniu krytyki! W jego nowym filmie pojawią się sceny seksu z 15-latką\nMia Farrow w 1992 roku oskarżyła Woody'ego Allena o molestowanie ich adoptowanej córki Dylan Farrow. Podczas procesu sądowego byli kochankowie walczyli o prawo do opieki nad dziećmi. Reżyser nie przyznał się do winy. Uważał, że partnerka mści się na nim za związek z jej z drugą adoptowaną córką, pełnoletnią Soon-Yi Previn. W trakcie postępowania obie strony były przyłapywane na kłamstwach. Główną linią obrony Woody'ego Allena było wykazywanie przypadków manipulacji dziećmi ze strony aktorki.\n„To, co przydarzyło się Woody'emu jest tak bardzo przykre i niesprawiedliwe. Mia wykorzystała ruch #MeeToo we własnym celu, przedstawiając Dylan jako ofiarę molestowania. Przez jej postępowanie o tej sprawie usłyszą kolejne pokolenia - nie powinno tak być”, powiedziała Soon-Yi Previn w wywiadzie dla vulture.com.\nWoody Allen i Mia Farrow - serial na HBO\nOd sprawy sądowej Woody'ego Allena minęło już prawie 30 lat. Mimo to konflikt między nim, a Mią Farrow wciąż budzi wielkie emocje. HBO postanowiło wyprodukować miniserial dokumentalny Allen kontra Farrow. Produkcja autorstwa Kirby’ego Dicka i Amy Ziering skupia się szczegółach postępowania sądowego. Pokazuje oskarżenie o molestowanie przez pryzmat fabularnych filmów Allena i przede wszystkim oddaje głos ofierze - Dylan Farrow. Sytuację komplikuje prężnie działający ruch #Metoo, w myśl którego należy wierzyć ofierze.\nWokół serialu już pojawiły się kontrowersje, a reakcje amerykańskiej prasy są mieszane. Produkcja nie konfrontuje ze sobą wersji byłych partnerów. Dick i Ziering aktywnie wspierają Mię i Dylan. Twórcom serialu zarzuca się brak nowych dowodów i jednostronność. Osoby wspierające Allena nie pojawiają się w serialu osobiście, a on sam reprezentowany jest za pomocą cytatów ze swojej autobiografii A propos niczego.\nAmerykańska prasa chwali produkcję za warstwę emocjonalną. Z przychylnymi opiniami spotkało się także wysunięcie Dylan Farrow na pierwszy plan. Dorosła kobieta wraca pamięcią do traumatycznych wydarzeń z przeszłości. Dokumentem zachwycił się recenzent IndieWire - produkcję HBO nazwał ostatnim gwoździem do trumny kariery Woody’ego Allena.\nMiniserial będzie miał cztery odcinki. Polska premiera już 22 lutego na HBO GO.\nTAGI #Woody Allen #HBO #gwałt


patologią w obrębie tego układu lekarz ma do czynienia. Cystoskopia jest pomocna także w przypadku, kiedy pojawią się nowe dolegliwości bądź zaostrzą już te istniejące: nawracające infekcje dróg moczowych zakażenia dróg moczowych, grożące kamicą pęcherza moczowego wrodzone wady cewki moczowej\ntrymestrze znowu pojawiają się liczne nabłonki w moczu, konieczna jest dodatkowa konsultacja lekarska. Zakażenie dróg moczowych w ciąży może skończyć się nawet przedwczesnym porodem. Nie można dopuścić do infekcji dróg rodnych! To również może cię zainteresować: UKŁAD MOCZOWY (WYDALNICZY) - budowa, funkcje i\nGuz, który z czasem całkowicie zakłóca funkcjonowanie układu moczowego powstaje z komórek błony pokrywającej narząd. Przyczyn jego rozwoju jest wiele, jednak wśród nich częściej wymienia się palenie papierosów lub kontakt z substancjami o wysokiej szkodliwości czy toksyczności. Prawdopodobieństwo\nWitam mam pytanie czy podczas infekcji układu moczowego mogą boleć stawy??\nAha dodam jeszcze że pierwszą analizę moczu wykonałam 12.11.2014 i wyniki były prawie identyczne jak te z 1go grudnia jedynie różniły się tym, że w moczu było 10mg/dL białka i Ph wynosiło 5.5. Kazano brać urosept.\nDziękuję bardzo za odpowiedź Pani Katarzyno :-) 01.12.2014 Wykonałam analizę moczu i wynik jest taki: Bilirubina negatywna Urobilinogen norma Ketony negatywne Kwas askorbinowy negatywny Glukoza negatywna Białko negatywne Krew negatywna Ph 6.0 Nitraty negatywne Leukocyty negatywne Ciężar właściwy 1\na czy prawdą jest że niemowlęta uczęszczające na basen często łapią infekcje układu moczowego?\nRe: Infekcja układu moczowego?gorączka + badanie\nten wynik nie świadczy o infekcji układu moczowego jak był pobierany mocz?\nNie było pewnie infekcji Dziecko było brudne -po prostu -- http://fotoforum.gazeta.pl/photo/7/aj/bi/e83n/A8WTTObXAoZ7NOGD9X.jpg\n4 miesiąc niedoczynność tarczycy jelita objawy stopy neuroterapeuta drętwienie rąk Objawy niskie ciśnienie zdrowie gorączka laryngolog chirurgia porady seks 6 lat


I TY zrób coś dla Szczecina!\nWiadomości24 » Kultura » Imprezy » I TY zrób coś dla Szczecina!\nData dodania: 2010-06-11 19:53\nJuż tylko do 15 bm. każdy mieszkaniec Szczecina może złożyć projekt wpisujący się w obchody Europejskiej Stolicy Kultury 2016 w Szczecinie. Samorządowa instytucja kultury Szczecin 2016 (odpowiadająca za projekt „Szczecin - ESK 2016”) czeka na niekonwencjonalne, świeże, pomysłowe koncepcje.\nMiędzynarodowa komisja konkursowa, która będzie oceniała aplikacje poszczególnych polskich miast, będzie brała pod uwagę przede wszystkim: europejskość, obywatelskość oraz trwałość zmian. Stąd też zgłaszane projekty wspierające szczecińskie starania powinny umacniać współpracę transgraniczną na polu kultury oraz eksponować bogactwo i oryginalność kulturową naszego miasta - Szczecina. Nie mniej ważne będą również przedsięwzięcia podkreślające europejską tradycję, w tym także zintensyfikowane relacje z najbliższymi sąsiadami (Niemcy i kraje Skandynawii).\nSzczecin potrzebuje zarówno wielkich, jak i tych mniejszych projektów. Tych o zasięgu lokalnym jak i międzynarodowym. A także takich, które swoim oddziaływaniem obejmą nie tylko kulturę, ale także sztukę, edukację, życie społeczne, turystykę czy wreszcie gospodarkę. Dodatkowe wskazówki oraz wytyczne można odnaleźć w pięciu priorytetach aplikacyjnych Szczecina. Brzmią one następująco:\n- „Szczecin: redefinicja” (słowa kluczowe: budowanie wspólnoty, tożsamość, debata publiczna, przestrzeń publiczna, rewitalizacja poprzez kulturę, zmiana społeczna, grupy wykluczone, kreatywność, innowacja, zieleń, ekologia, nauka).\n- Zszywanie Europy (słowa kluczowe: tożsamość, współpraca, partnerstwo, przekraczanie podziałów, wymiana kulturowa, wielokulturowość, dialog, przyjaźń).\n- Migracje kultur (słowa kluczowe: migracje, zakorzenienie, wielokulturowość, zderzenia i dialog kultur, współpraca, wymiana kulturowa, różnorodność).\n- Przepływy, fale, prądy (słowa kluczowe: miasto nad wodą, morze, rzeka, ekologia, floating garden).\n- Kultura podziemna - kultura podniebna (słowa kluczowe: niezależność, wysoki poziom, bezkompromisowość, ambicja, szczerość, underground, twórczość).\nTagi: Szczecin dofinansowanie ESK


Podstawowe choroby - Moda, zdrowie i uroda - Moda, zdrowie i uroda\nPosted on Lis 7 2014 - 1:12pm by admin\nO podstawowych chorób należą takie, jak genetyczne, wywoływane urazem lub przeciążeniem, psychiczne, autoimmunologiczne, z powodu niedożywienia, hormonalne, pasożytnicze, nieznane. W wielu przypadkach najczęściej chorobami są bóle brzucha, gardła, klatki piersiowej, głowy. Wszystkie takie bóle mogą wskazywać na wiele chorób. Dlatego też lekarz powinien zrobić metody diagnostyczne, aby wykluczyć choroby jakie w danej chwili nie mają miejsca. Choroby różnie przebiegają i mają też swoiste objawy, jak wysypki, wysokie gorączki. Zanim choroba objawi się to występuje okres utajenia, później jest jej zwiastun, okres jawny, zejście choroby. W wielu przypadkach czas choroby wynosi od kilku godzin do kilkunastu dni. Są jednak choroby przewlekłe lub z powikłaniami i takie jest ciężko wyleczyć i musi to trwać nieco dłużej niż normalnie, a może nawet dojść do śmierci lub paraliżu. Jednocześnie choroby można podzielić pod względem układów, których dotyczą, przyczyn, które je powodują, wieku osób, które „dopadają” itp.


Sieć - Airmonitor · Kanarek (Smog App) Feedback\nDodanie do aplikacji sieci Smogomierzy (airmonitor.pl) - są to urządzenia zbudowane na bazie tych samych czujników co komercyjne stacje pomiarowe (jak LookO2), ale przez hobbystów. Nie kazdy chce kupować gotowe urzadzenia.\nMoim zdaniem to sensowne rozwiniecie aplikacji Kanarek - im wiecej stacji tym lepszy monitoring.\nMerged Smogomierz i airmonitor.pl#173\nZwrócę się z prośbą do autora o aktualną liczbę stacji i informacje co do API (niezbędny sposób otrzymywania danych) i wrócę wtedy z odpowiedzią tutaj :)\nDostaliśmy API, mamy podpisaną zgodę niestety aktualnie nie wystarczyło czasu na integracje stacji po naszej stronie. Dziękuję za przypomnienie i wrócimy do tematu\nOd czasu pierwotnego zgłoszenia w Kanarku pojawiły się dane z Luftdaten. Smogomierz też już ma opcję zapisu do Luftdaten. Moje potrzeby w tym temacie zostały już zaspokojone :-)\nA jak udało ci się dodać do tego serwisu nazwę chipie mam z “-“ i jak próbuję dodać na stronie Luftdaten to się czepia tego znaku\nTo jednak całego początku się czepia smogomierz-*** a jak podaje sam numer to jak by nic nie zbiera, niby widzę go na liście, ale tylko typy sensorów. Żadnych danych nie widzę by czytał, nie wiem czy tak ma być i na mapie go też nie ma.\nW Luftdaten (meine.luftdaten.info) trzeba wybrać jako płytkę sensora Smogomierz, a w ID sensora - tylko numeryczną część, ale uwaga: nie z nazwy urządzenia, ale numeryczną z ChipID - widoczna jest ona w zakładce konfiguracyjnej smogomierza, tuż pod wpisem dla Luftdaten (Luftdaten zbiera po numerze seryjnym ESP). Żadne ‘-‘ nie są potrzebne. Samo zbieranie można sprawdzić pod www.madavi.de/sensor/graph.php - trzeba zjechać na dół, bo alfabetycznie smogomierze są prawie na końcu - tam można sprawdzić zbieranie jeszcze bez rejestracji (czujniki bez rejestracji mają czerwone tło).\nDzięki jest OK, w knarku jeszcze się nie pojawił ale to pewnie kwestia czasu.\nOk jest już w kanarku.\nW kanarku nie ma danych ze wszytkich czujnimów które śa widoczne na Luftdaten (brak Temp., cisnienie, PM1), to normalne?


PNEUMATYCZNE | Loading Systems\nPneumatyczne uszczelnienie dokowe 407 wykorzystuje nadmuchiwane poduszki do uzyskania najbardziej efektywnego połączenia budynku z pojazdem. Szczególnie odpowiednie rozwiązanie w przypadku pojazdów o dużych wahaniach wymiarów, lub dużych odchyleniach temperatury zewnętrznej i wewnętrznej.\nWytrzymałe uszczelnienie napełniane jest powietrzem po zadokowaniu pojazdu, dlatego urządzenie nie jest narażone na działanie sił zewnętrznych. To znacząco zwiększa żywotność takiego rozwiązania. W przypadku przedwczesnego odjazdu przed uszkodzeniami chroni unikalne ruchome mocowanie.\nEkonomiczna pompa zapewnia odpowiednie ciśnienie w trakcie załadunku/rozładunku. Prędkość jest automatycznie dostosowana do ilości niezbędnego powietrza. To pozwala zmniejszyć koszty energii nawet o około 35%!\nPo wyłączeniu urządzenia "akordeonowe" boczne poduszki wracają płynnie za osłony boczne. To sprawia, że estetyka budynku pozostaje na najwyższym poziomie, a kolejni kierowcy mają pełen komfort podczas dokowania.\nDokowe uszczelnienie pneumatyczne 407 jest obsługiwane za pomocą tylko jednego przycisku, może także zostać zaprogramowane jako część sekwencji: aby zapewnić optymalną efektywność, brama dokowa będzie mogła być otwarta, po pełnym napełnieniu poduszek śluzy.\nJesteś zainteresowany tym co możemy dla Ciebie zrobić w kwestii naszych pneumatycznych uszczelnień dokowych? Skontaktuj się z nami w sprawie oferty. Będziemy zaszczyceni mogąc powiedzieć Ci więcej na temat pneumatycznego uszczelnienia dokowego i oszczędności energii jakie możesz osiągnąć!\nChcesz otrzymać bezpośrednią odpowiedź na swoje pytania na temat pneumatycznego uszczelnienia dokowego w Twoim obiekcie? Prosimy o kontakt z naszymi ekspertami za pośrednictwem poniższych danych.


Wizyta w Wiosce Świętego Mikołaja, Rovaniemi, Finlandia, Czas Dzieci\nKilka dni wcześniej rozpoczęliśmy część pierwszą naszej podróży wybrzeżem morza bałtyckiego. Wyruszyliśmy ze Sztokholmu, a w ciągu tygodnia dotarliśmy na północny kraniec Zatoki Botnickiej zostawiając za sobą Gavle, Sundsvall, Ornskoldsvik, Umeę i Luleę. Wioska Świętego Mikołaja w Rovaniemi leżącym w Laponi oddalona jest o nieco ponad 100 km od Tornio będącego również na szlaku naszej wyprawy. Pomyślałem, że być może już nigdy nie będziemy aż tak blisko tej magicznej krainy, więc planując podróż zarezerwowalismy jeden dzień na spotkanie z Mikołajem.\nPamiętam jak będąc małym chłopcem siadywałem w Wigilię w oknie i z niecierpliwością czekałem na wizytę tajemniczej osoby z białą brodą, w czerwonym płaszczu i w czerwonej czapce z białym pomponem i z wielkim workiem na plecach, która słyszy marzenia wszystkich dzieci, a potem wyrusza z mroźnej północy i przemierza świat roznosząc prezenty. Przypatrywałem się gwiazdom migocącym na niebie, i czekałem, czekałem, i czekałem, mając nadzieję, że choć przez chwilę uda mi się ujrzeć jego śmigające po niebie sanie zaprzęgnięte w renifery. Nigdy go nie widziałem, ale wierzyłem, że On istnieje. Kochałem Świętego Mikołaja.\nZ biegiem lat zacząłem postrzegć Mikołaja jako symbol przedstawiający ideę, emocje i życzenia, ale razem z Sylwią chcemy, żeby nasze córeczki - Klara i Laura, wierzyły, że On jest prawdziwy. Któregoś dnia wyjaśnimy im, że chociaż Święty Mikołaj nie jest postacią fizyczną, która wchodzi do naszego domu przez komin, to jednak On żyje głeboko w naszych sercach przynosząc ze sobą ducha szczęśliwości, radości i dobrej woli.\nWioska Świętego Mikołaja jest magicznym miejscem na pograniczu świata bajkowego i realnego, w którym nawet dorośli mogą na kilka chwil odzyskać swoje dzieciństwo. Jak pięknie musi być tam zimą - białe zaspy śniegu, świąteczne melodie i dzwoniące dzwonki. Z drugiej jednak strony, choć było lato, czuliśmy się szczęściarzami, że byliśmy tutaj całą rodziną.\nZ Rovaniemi wróciliśmy na wybrzeże i przez Oulu, Kokkolę, Pori i Turku dotarliśmy do Helsinek, a potem promem popłynęliśmy do Sztokholmu, skąd kilkanaście dni wcześniej rozpoczęliśmy naszą wyprawę.\nPodróżując całą rodziną nauczyliśmy się patrzyeć na świat oczami naszych córeczek. Długie piesze wędrówki, albo kolacja w restauracji późnym wieczorem nie są dla nas na obecną chwilę. Świat jest jednak źródłem nieprzebranych bogactw i fajnie jest przyglądać się z boku jak Klara i Laura odkrywają nowe miejsca, albo ekscytują się nowymi rzeczami. Razem zobaczyliśmy sto miejsc godnych zadumy, przeżyliśmy sto przygód. A kolejne sto przeżyjemy już niedługo - kontynuując naszą bałtycką odyseję wybrzeżami Estoni, Łotwy, Litwy i Polski. Zapraszamy na www.dusty-dreams.org Fajnie byłoby gdybyście ‘polubili’ nas również na Facebooku.\nMichał, Sylwia, Laura i Klara\nDziurkacz ozdobny DPCRAFT 1,6cm Smutna buźka Dziurkacz ozdobny 1,6cm UŚMIECHNIĘTA BUŹKA\ndodany: 2017-01-07 21:55:36, przez: mikolaja swiety


sierpień, 2012 | Lewicowy przegląd\nArchiwum miesiąca:sierpień 2012\nOpublikowano: 2012-08-28 23:50:17\nOpublikowane przezpr 28 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nOpublikowano: 2012-08-27 14:18:05\nOpublikowane przezpr 27 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nOpublikowano: 2012-08-26 22:46:25\nOpublikowane przezpr 26 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nJak widać biedny Człowiek tęż może podarować COŚ innym…I wierzę,że ma z tego o\nJak widać biedny Człowiek tęż może podarować COŚ innym…I wierzę,że ma z tego ogromną satysfakcję…-Jeśli wzruszyła Cię ta fotka-UDOSTĘPNIJ <3….proszę…..<3\nOpublikowano: 2012-08-24 22:13:33\nOpublikowane przezpr 24 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nOpublikowano: 2012-08-21 16:24:16\nOpublikowane przezpr 21 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nPetite question caniculaire !?!\nOpublikowano: 2012-08-21 16:06:21\nDla dobrej woli…nie ma zapory…\nOpublikowano: 2012-08-20 22:34:51\nOpublikowane przezpr 20 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\n:: Tygodnik „NIE” w internecie ::\nTak mądrze pisał Adam Smith papież liberalizmu gospodarczego. Nie dziwota, że trudno dostać w księgarni jego dzieła:W rzeczywistości wysokie zyski prowadzą w daleko większym stopniu do zwyżki cen niż wysokie płace i dodaje: Nasi kupcy i fabrykanci narzekają bardzo na złe skutki wysokich płac, które podnoszą ceny i zmniejszają tym samym sprzedaż ich dóbr w kraju i za granicą. Nie wspominają jednak nic o złych skutkach wysokich zysków. Milczą o zgubnych skutkach własnych korzyści, a narzekają jedynie na korzyści, jakie przypadają innym…\nOpublikowano: 2012-08-18 12:18:24\nOpublikowane przezpr 18 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nPolicía asesina a sangre fria a mineros en huelga en Sudafrica\nPolicja z zimna krwią morduje strajkujących górników w RPA\nOpublikowano: 2012-08-18 07:53:09\nOpublikowano: 2012-08-18 07:06:14\nJak mawiała Magdalena Samozwaniec-Idź przez życie z podniesionym czołem a nie z\nJak mawiała Magdalena Samozwaniec-Idź przez życie z podniesionym czołem a nie z zadartym nosem………3mam się tej dewizy i bardzo mi w niej do twarzy…🙂\nOpublikowano: 2012-08-17 22:50:54\nOpublikowane przezpr 17 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\n13 – Big Cyc – Piosenka o Solidarnosci, Czyli Wszystko Gnije\nOpublikowano: 2012-08-17 22:31:15\nOpublikowane przezpr 17 sierpnia 2012 Opublikowano wAdriana Rozwadowska, Media\nOpublikowano: 2012-08-17 13:11:52\nPolacy zadłużają się coraz bardziej w parabankach – Banki – WP.PL\nLichwa zamiast zasiłków. W kraju gdzie praktycznie zlikwidowano pomoc społeczną zamrażając progi dochodowe uprawniające do pomocy społecznej i drastycznie obcinając fundusze na transfer socjalny, ludzie nie mogący związać końca z końcem padają łupem lichwiarzy, których autorzy poniższej notki łaskawie określają jako parabanki.\nOpublikowano: 2012-08-17 08:53:16\nEkwador rzucił wyzwanie Londynowi. Jest azyl dla Assange’a\nOpublikowano: 2012-08-16 15:44:44\nOpublikowane przezpr 16 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nLiberałowie postulują, aby każdy człowiek miał równe prawo do tego, by inni ludz\nLiberałowie postulują, aby każdy człowiek miał równe prawo do tego, by inni ludzie nie ingerowali w jego życie. Sęk w tym, że w warunkach nadmiernego rozwarstwienia, które liberałowie nie tylko akceptują, ale wręcz promują, najczęstszym przypadkiem takiej ingerencji jest ingerowanie bogatych w życie niezamożnych. Ograniczenie wolności jednych wynika wprost z władzy ekonomicznej, które ci drudzy, którym się powiodło nad nimi sprawują. Stąd wniosek, ze wolność i równość nie są wartościami wykluczającymi się. Przeciwnie, pewna doza równości ekonomicznej jest niezbędnym warunkiem wolności większości jednostek.\nOpublikowano: 2012-08-16 11:09:08\nOpublikowane przezpr 16 sierpnia 2012 Opublikowano wAdriana Rozwadowska, Media\nO godzinie 15:00 odbędzie się konferencja premiera w sprawie prasowych doniesień\nO godzinie 15:00 odbędzie się konferencja premiera w sprawie prasowych doniesień na temat jego syna.\nOpublikowano: 2012-08-14 13:24:14\nOpublikowane przezpr 14 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nOpublikowano: 2012-08-13 22:23:49\nOpublikowane przezpr 13 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nOpublikowano: 2012-08-13 19:40:03\nNapis: Zaraz, to znaczy, że USA zbojkotowały olimpiadę w 1980 roku, bo ZSRR okup\nNapis: Zaraz, to znaczy, że USA zbojkotowały olimpiadę w 1980 roku, bo ZSRR okupował AFGANISTAN?!\nOpublikowano: 2012-08-06 03:52:34\nOpublikowane przezpr 6 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii\nOpublikowano: 2012-08-02 00:03:59\nOpublikowane przezpr 2 sierpnia 2012 Opublikowano wBez kategorii


Perfumy pod choinkę: Jakie zapachy wybrać dla najbliższych? MASA PROPOZYCJI | Papilot\nPerfumy pod choinkę: Jakie zapachy wybrać dla najbliższych? MASA PROPOZYCJIPerfumy pod choinkę: Jakie zapachy wybrać dla najbliższych? MASA PROPOZYCJI\nPerfumy pod choinkę: Jakie zapachy wybrać dla najbliższych? MASA PROPOZYCJI\nPropozycje idealne dla mamy, taty, siostry i chłopaka!\nuroda perfumy porady perfumy zapachy dla mężczyzn zapachy dla kobiet perfumy na prezent święta 2011 perfumy na gwiazdkę perfumy pod choinkę perfumy dla chłopaka perfumy dla mamy perfumy dla babci\nNie masz pomysłu na gwiazdkowy prezent dla swoich najbliższych? Perfumy to podarunek, który zadowoli każdego. Zamknięte w eleganckim flakonie aromaty zrobią oszałamiające wrażenie.\nWażne jednak, aby zapach był gruntownie przemyślany, dostosowany do potrzeb obdarowywanego. Inne perfumy spodobają się naszej mamie, a coś innego przypadnie do gustu babci lub przyjaciółce. Wybór odpowiedniego aromatu to bardzo delikatna sprawa.\nNie ma problemu jeśli wyjątkowa dla nas osoba wskaże nam konkretną markę lub przynajmniej powie jakie nuty zapachowe preferuje. Jednak co mamy zrobić w sytuacji, gdy ta nazwa nie padnie wprost? Wtedy najlepiej zdecydować się na zapachy uniwersalne, aromaty, które przypadną do gustu praktycznie każdemu.\nNa kolejnych stronach prezentujemy nasze propozycje.\nViktor&Rolf, Flowerbomb, 30 ml/220 zł\nTo niezwykle hipnotyzująca mieszanka zapachów, które łącząc się z ciałem kobiety mogą zachwycić niemal każdego. Zamknięte we wspaniałym, przypominającym eliksir flakonie aromaty tworzą szykowną wręcz kompozycję. Pełna zmysłowości mieszanka jest przesycona energetycznym aromatem bergamotki oraz uwodzicielskiej ambry. Dzięki połączeniu nut orientu oraz kwiatowych woni kobieta staje się urzekająca i pełna ciepła... To wspaniały prezent dla każdej mamy, która uwielbia delikatne, orzeźwiające aromaty.\nWITTCHEN, Nord i Sud, 100 ml/250 zł\nW kompozycji Nord czarny pieprz przeplata się z cytryną i wetiwerem w nucie serca, a dopełniony jest bursztynem w nucie bazy. Nord jest obietnicą dalekiej podróży, ucieczki w nieznane i jednocześnie szlachetnym przedmiotem pożądania. Nie sposób nie ulec czarowi zapachu Sud, w którym kryją się nuty prowansalskiej lawendy i bergamotki, przeplatane z jaśminem w nucie serca oraz wanilią, piżmem i drzewem sandałowym w nucie bazy.\nDla młodszej siostry:\nKATE MOSS, Lilabelle, 50 ml/110 zł\nZapach sygnowany nazwiskiem sławnej top modelki skierowany jest dla nastolatek oraz młodych kobiet. Na nuty głowy składają się mandarynka, osmantus i frezja. Serce zapachu stanowią biała lilia, jaśmin oraz plumeria, natomiast całość osadzona jest na bazie drzewa sandałowego, ambry, heliotropu i piżma.\nGiorgio Armani Code for Men, ok. 180 zł/50 ml\nArmani Code for Men to istna gra kontrastów. Mocne piżmowe nuty łączą się tutaj z delikatną, orzeźwiającą mandarynką. Orientalny zapach jest przesycony elegancją i zmysłowością. Tutaj odwaga łączy się z opanowaniem, a subtelność ze stanowczością. Kompozycja jest niezwykle uwodzicielska, jednak swoje prawdziwe oblicze w pełni ukazuje dopiero na skórze. Intensywny Zapach Armani Code z pewnością spodoba się każdemu mężczyźnie o silnej, dominującej osobowości.\nBLUMARINE, Bellissima, 30 ml/120 zł\nKwiatowo-piżmowy zapach włoskiego domu mody dedykowany jest kobietom opanowanym, emanującym naturalnym pięknem, które jednocześnie w charakterystyczny i niekonwencjonalny sposób pragną ukazać swoją promienność, radość z życia. Dopełnieniem czarującej kreacji zapachowej perfum Blumarine Bellissima jest piękny flakonik zwieńczony eleganckim cylindrycznym korkiem projektu Thierrego de Baschmakoff.\nMEXX, Black Man, 75 ml/99 zł\nMęska kompozycja perfum firmy MEXX emanuje niezwykłą świeżością i bardzo zmysłową naturą. Black Man to zapach, w którym łączą się nuty zapachowe mchu leśnego, czarnego pieprzu, mandarynki, lilii wodnej, drzewa cedrowego, paczuli, drzewa sandałowego i ambry.\nRossmann, Helene D'Arcy, 50 ml/ok.20 zł\nHelene D'Arcy Active to idealny prezent dla dziewczyny, prowadzącej intensywny tryb życia oraz dla miłośniczki sportu. Ożywczy, słoneczny, złożony z wodnych akordów zapach, pobudza zmysły i pozwala obdarowanej osobie czerpać radość z każdej chwili dnia.\nHelene D'Arcy Basalt to zapach orientalny dla dziewczyny kobiecej i charyzmatycznej. Perfumy fascynują głębią egzotycznych nut. Przenikają się w nich esencje kwiatowe, pikantne oraz ziemiste, a także ciepło piżma. Woda Helene D'Arcy Basalt oczarowuje i okala swą głębią.\nZapach Helene D'Arcy Enjoue podaruj na Gwiazdkę romantyczce. Ta niezwykle kobieca i radosna woda perfumowana, promieniująca nutkami z bukietu słonecznych kwiatów, orzeźwia i dodaje pewności siebie. Zapach inspiruje i wnosi do życia ogromną dozę optymizmu.\ngość (Ocena: 5) 25.11.2017 13:33\nWybierając perfumy na prezent warto zwrócić uwagę na te, których dana osoba używa. Fajnie opisane perfumy są na galeriazapachow.pl. Zaopatruję się tam w perfumy od pewnego czasu i nigdy się nie zawiodłam ;)\nAnonim (Ocena: 5) 08.06.2012 17:09\nNajbardziej opłaca się kupić zestaw perfum, np. Lacosta Essential 125ml woda toaletowa + 75ml woda po goleniu + ręcznik firmowy Lacosta + czapka z daszkiem Lacosta. Cały zestaw kosztuje 250zł. Z czego ceny czapek tej marki kształtują się na poziomie 120 - 150zł.\nAnonim (Ocena: 5) 07.04.2012 08:54\nNie mam rodzeństwa,ale Kate Moss dałam swojej najlepszej przyjaciółce-Od teraz (prawie) zawsze na dyskoteki używa ich ;p (Czasem używa Hugo Boss woman)\nAnonim (Ocena: 5) 25.02.2012 18:58\nAnonim (Ocena: 5) 19.02.2012 11:31


Jointy CBD 5 sztuk do wyboru - Joint-point\nJointy CBD 5 sztuk do wyboru\nHomeSklepJointy CBD 5 sztuk do wyboru\nKategoria: Jointy CBD Tags: cbd, haze, joint, jointy, jp, pre-rolls, susz\nilość Jointy CBD 5 sztuk do wyboru\nPre-rolls’y CBD 1 sztuka zawiera 0,5g CBD\nNasze Konopie pochodzą z certyfikowanych, europejskich i światowych upraw Indoor .\nPre-rolls CBD znajduje się w atestowanych, hermetycznych opakowaniach, nie przepuszczających promieni UV, abyście mogli Państwo, w pełni wykorzystać jego potencjał.\nDlatego mają Państwo Pewność, że w środku znajduje się pre-rolls CBD klasy Premium.\nDo każdego zakupu dołączamy certyfikat z niezależnego laboratorium, przypisany do konkretnej odmiany!!! Który informuje ze Pre-rolls CBD jest legalny!!\nSusz CBD nie posiada właściwości psychoaktywnych !!!\nTHC – 0,13%\nCBD – 8,39%\nSusz CBD nie zawiera nasion oraz łodyg!!!\nZawartość liści w naszych kwiatach CBD wynosi poniżej 5 % !!!\nKochamy Konopie !!! Dlatego możemy Państwu zagwarantować 200% satysfakcji z używania naszych produktów CBD !!!\nAromat naturalny, intensywny !!\nGramatura 0.5g g.\nPrzy większych zamówieniach atrakcyjne rabaty!!\nNapisz pierwszą opinię o „Jointy CBD 5 sztuk do wyboru” Anuluj pisanie odpowiedzi\nAK49 Plant of Life tacka do zwijania jointów DUŻA\nMagnes z otwieraczem Joint-Point


Jak walczyć z grafficiarzami? | Dziennik Polski\nJak walczyć z grafficiarzami?\nAMIZ 26 października 2004, 5:59\nWojciech Popiela, prezes tarnowskiego oddziału UPR: Na "lądzie, wodzie i w powietrzu", czyli na wszystkich frontach. Wyrządzają oni ogromne szkody. Z naszego raportu wynika, że likwidacja zniszczeń przez nich wyrządzonych w Tarnowie pochłonie kilkadziesiąt milionów złotych. Mamy opłacane przez podatników służby. Sądzę, że wzmogą one czynności operacyjne albo pieniądze na ten cel przekazać będzie trzeba tym, którzy sobie poradzą. Część osób już schwytano, a wandale "podpisują" co znaczniejsze swoje dewastacje. Z drugiej strony UPR próbuje zainteresować sprawą radnych, zanim właściciele wystąpią o milionowe odszkodowania od miasta. Być może ta świadomość wymusi na władzy działania. Przecież "miasto" zabiera za ochronę własności podatek od nieruchomości! I po trzecie, uruchamiamy Obywatelskie Patrole Miejskie. Sami musimy bronić naszego miasta i potrzebni będą do OPM wszyscy, od harcerzy po emerytów.


Hanys w podróżach: Twierdza Nysa: Reduta Kapucyńska, Obwarowania Jerozolimskie, Fort Prusy, Obwałowania Wysokie, cmentarz garnizonowy.\nParkujemy tuż obok rzeki przy ulicy Szlak Chrobrego (dawniej Neissedammstrasse). Zaraz obok mamy pierwszy budynek związany z wojskową historią miasta - zaniedbane kasyno oficerskie wybudowane w 1910 roku.\nW płocie otaczającym kasyno w 1923 roku umieszczono Pomnik Poległych z 21. pułku artylerii polowej im. von Clausewitza. Tablice zniknęły, została tylko część murowana. Stan dzisiejszy (pomnika i kasyna) można porównać ze starymi zdjęciami i pocztówkami.\nZa kasynem położony jest pierwszy obiekt stricte forteczny - Reduta Kapucyńska (Kapuziner Redoute). To jeden z najwcześniejszych elementów pruskiej twierdzy z lat 40. XVIII wieku i także wcześnie straciła swoje znaczenie militarne, gdyż już sto lat później zmieniono ją na magazyn. W PRL-u reduta stała się częścią Zakładu Samochodów Dostawczych, produkujących słynne "Nyski". Pamiątką po motoryzacji, ale już z nowszych czasów, jest biało-czerwona tablica - także historyczna 😏.\nDo środka wchodzi się przez dziurę w płocie. Wnętrze mocno zarośnięte, zdaje się, że służy jako imprezowania oraz noclegownia bezdomnych. Drzwi wyglądają na oryginalne.\nMonogram królewski Fryderyka i rok budowy (1744) oraz krzesło firmowe ZSD.\nNa terenie, gdzie później powstała fabryka dostawczaków, istniało kilka budynków koszarowych. Nie wiem, czy uległy zniszczeniu w 1945 czy potem je wyburzono. Oglądać można je jedynie w formie papierowej, spoglądając w kierunku ich lokalizacji. Dziś nie ma ani ich, ani zakładów.\nZa pustą przestrzenią po fabryce stoi arsenał z czerwonej cegły. Sąsiaduje z nim więzienie.\nFryderyk II rozpoczął oblężenie Nysy od północno-zachodniej strony, bo uważał ją za najsłabiej zabezpieczoną. Budując nową twierdzę szczególnie zwracał uwagę na tę właśnie okolicę. Powstało wtedy także zupełnie nowe miasto koszarowe dla żołnierzy i ich rodzin - Friedrichstadt, obecnie dzielnica Radoszyn. Najpierw wzniesiono Obwarowania Jerozolimskie wewnętrzne. Pozostała z nich jedynie część Reduty Jerozolimskiej (Jerusalemer Redoute), resztę zlikwidowano i dziś mamy w ich miejscu boisko oraz basen.\nZnacznie ciekawej prezentują się Obwarowania Jerozolimskie zewnętrzne, wzniesione w latach 70. XVIII wieku. To linia silnych umocnień, złożonych z samodzielnej Reduty Króliczej (Kaninchen Redoute), długich wysokich wałów oraz jeszcze wyższych nasypów. W przeszłości teren ten nie był aż tak mocno pofałdowany, ale w czasie budowy usypano i podwyższono niektóre wzgórza na ponad 30 metrów. Chodząc suchymi fosami co chwilę musimy się przedzierać przez jakieś chaszcze albo powalone drzewa.\nW wielu miejscach cegły odpadają całymi metrami. Szukałem na nich sygnaturek producenta, ale bezskutecznie.\nW ścianach co rusz spotykamy wejścia do tuneli ciągnących się w wałach. Otwory są częściowo przysypane, w środku jest bardzo wąsko. Regis wspomina, że w czasach szkolnych jego braci milicja często przyjeżdżała do szkoły, aby prosić dzieciaki o pomoc w odnalezieniu jakiś nieszczęśników, którzy w tych korytarzach zostali na zawsze.\nW pewnym momencie dalszą drogę zagradza nam przepaść. Musimy się cofnąć i minąć ją górą, choć niektórzy poczuli w sobie małpę i postanowili po prostu wdrapać się po murze 😉.\nSucha fosa oglądana z wałów.\nWdrapujemy się na Wysoki Trawers - sztuczne wzgórze mające chronić Wysoką Baterię, kolejne sztuczne wzgórze po drugiej stronie obwarowań. Wysoki Trawers ma 25 metrów i wspinanie się śliską ścieżką nie należy do łatwych, zwłaszcza z aparatem w jednej i piwem w drugiej ręce 😏.\nTa część fortów chroniona jest jako obszar Natura 2000 - żyje w nich m.in. pięć gatunków nietoperzy oraz cenne rośliny i ptaki. A jak teren chroniony, to oczywiście muszą pojawić się debile na quadach, którzy lubią sobie poszaleć. Co chwilę słyszymy ryk i dochodzi do nas smród silnika. W jednym miejscu spotykamy też grupę dzieciaków ćwiczących skoki na rowerach, lecz ci akurat niczemu nie szkodzą.\nZ Wysokiego Trawersu dochodzimy do Reduty Króliczej. Możemy ją podziwiać z góry, ze skraju murów. To, co początkowo wzięliśmy za sprzęt bimbrowniczy, okazało się... prysznicami i zbiornikami na wodę 😛.\nŚlad po dawnym moście, a po bokach bramy są jeszcze słabo widoczne mocowania po niemieckich napisach.\nOdbijamy kawałek w bok na Trawers Parkowy (Barkowy), czyli najwyższe ze sztucznych wzgórz (32 metry). Nazywano je także Wzgórzem Charlotty (Charlottenhöhe). To dobry punkt widokowy, w XIX wieku często bywał tu Joseph von Eichendorff, który ostatnie lata życia spędził w Nysie. Przy skarpie wzniesiono tzw. Altanę Eichendorffa, oczywiście po wojnie ją zburzono, ale przed kilku laty odbudowano.\nZ altany doskonale widać centrum Nysy z najważniejszymi zabytkami oraz Jezioro Nyskie i ośnieżone Sudety za nim. Gawędzimy też chwilę z siedzącym pod dachem chłopakiem, który nas informuje, że zgodnie z legendą Eichendorffa pochowano w fundamentach altany (oficjalny grób jest na cmentarzu komunalnym).\nWracamy do Reduty Króliczej i obchodzimy ją bokiem, czasem w dość pochylonej pozycji.\nReduta należy do jakiegoś klubu motocyklowego. Za wejściem nadal wiszą banery zlotu z 2019 roku, ubiegłoroczny pewnie się nie odbył. Zerkamy trochę za płot, a ja włażę do jednego z tuneli kazamatowych. Po kilkunastu metrach, kiedy wpadłem do dziury przysypanej liśćmi, postanowiłem zawrócić. Na zwiedzanie podziemi przyjdzie jeszcze czas.\nNa krótką chwilę opuszczamy Nysę i zapuszczamy się tuż za miedzę - do Skorochowa (Kohlsdorf), przynajmniej formalnie. Na terenie osiedla stoi najokazalszy z pomników wojskowych, upamiętniający wojnę prusko-francuską z 1870 roku. Monument znajduje się nie tyle na gruncie prywatnym, tylko na... czyimś podwórku! Kilka metrów od ściany, wyglądasz rano przez okno i widzisz ponad stuletnią konstrukcję!\nJak to możliwe? Cóż, najpierw pomnik przetrwał okres PRL-u, bo stał na gruntach wojska (po drugiej stronie ulicy rozciągały się koszary). Potem wojsko ziemię sprzedało, a że nie jest on wpisany na żadną listę zabytków, więc ktoś nabył posesję z dobrem inwentarza. Bryła jest w dość dobrym stanie, poza tablicami chyba niczego nie zniszczono. Ponoć był pomysł, aby go przenieść na nyski rynek po jego rewitalizacji, ale miasto nie ma pieniędzy na przenoszenie niemieckich konstrukcji.\nWychodzi do nas obecny właściciel domu, gawędzimy sobie o tym i o owym (gdyby przypadkiem to przeczytał - pozdrawiamy 😊).\nPo powrocie w granice Nysy uderzamy do rzadkiego lasu, a dawnego poligonu LWP. Tam oglądamy zapomniany pomnik pionierów w Afryce (Deutsch-Süd-West-Afrika gefallenen Pioniere) - tych, co polegli w niemieckiej Afryce Południowo-Zachodniej, czyli Namibii. Na jednej ze ścian obelisku zachował się niewielki kawałek inskrypcji z nazwiskami i datami.\nWszędzie dookoła widoczne są ślady po poligonie - okopy, resztki bruku, krawężników, zapory z opon samochodowych...\nNajwiększą nyską konstrukcją jest Fort Prusy (Preussen), którego główna część ma kształt pięcioramiennej gwiazdy. Najpierw trafiamy na jedną z zewnętrznych fos, ładnie obrośniętą bluszczem.\nDrogą łącząca fort z nieistniejącą Bramą Jerozolimską: z góry oraz z dołu.\nFosa kończy się ścianą, następnie musimy przejść kilkudziesięciometrowym tunelem.\nWszyscy myśleliśmy, że wyjdziemy gdzieś indziej 😏. To chyba magazyn amunicji.\nZnowu trzeba przedzierać się przez krzaki i powalone drzewa.\nW końcu dochodzimy do suchej fosy otaczającej główną część Fortu Prusy. Można nią chodzić w kółko.\nJeszcze kilka lat temu Prusy były całkowicie zarośnięte. Władze Nysy postanowiły zmienić fort w atrakcję turystyczną: drzewa wykarczowano (i posadzono nowe - logiczne), wykonano ścieżkę dla spacerowiczów, zabezpieczono mury. Z jednej strony miejsce straciło na tajemniczości, z drugiej - fort przestał się tak szybko rozsypywać.\nWiększość wejść jest zablokowana - żyją w nich nietoperze.\nBrama na północ, biegnie przez nią "szlak forteczny".\nDwudziestopierwszowieczni miłośnicy Związku Radzieckiego czy pamiątka po wojakach z czerwoną gwiazdą?\nZ każdym krokiem zbliżamy się do wyrastającego znad wału "pocisku".\nWieża ciśnień z 1917 roku, pełniąca również funkcje wieży widokowej (dziś na samą górę dostać się nie można).\nJej dolna część służyła także jako Pomnik Poległych. Do dziś widać ślady po usuniętych rzeźbach oraz skute płaskorzeźby.\nJądro Fortu Prusy: dziedziniec otoczony kazamatami z budynkiem kryjącym studnię. Terenem tym opiekuje się stowarzyszenie, planują urządzić w nim m.in. muzeum militarne.\nAnno 1744, ale pełną funkcjonalność fort osiągnął w kolejnym roku.\nZ Fortu Prusy przechodzimy przez Fort Bombardier, nietknięty pracami rewitalizacyjnymi.\nA za nim rozciąga się cmentarz garnizonowy, choć początkowo myślałem, że to jakaś ukwiecona, nierówna łąka.\nCmentarz założono w 1835 roku. Chowano na nim wojskowych, członków ich rodzin, ale również urzędników, policjantów, jeńców wojennych. Wyznawana religia nie miała znaczenia. Po II wojnie światowej przestał być używany i został oficjalnie zamknięty. Jego stan jest tragiczny, większość grobów przedstawia obraz nędzy i rozpaczy. W wielu przypadkach nawet nie wiadomo, kto tam leży.\nCentralny punkt stanowi pomnik wystawiony poległym z obu stron w wojnie prusko-austriackiej (spoczywa tu 55 Prusaków i 11 Austriaków - wbrew napisowi Austro-Węgry jeszcze wówczas nie istniały).\nPomnik był zwieńczony obeliskiem, który ktoś zrzucił i tak leży on sobie kilkadziesiąt lat w tej samej pozycji. Aż by się prosiło go podnieść i z powrotem ustawić; zadanie w sam raz dla jakiegoś stowarzyszenia albo tzw. mniejszości niemieckiej.\nPomnik z okresu międzywojennego - ufundowali go dawni jeńcy z armii rosyjskiej, przypominając zmarłych kolegów.\nCiekawa stela w stylu antycznym kryje za sobą tragiczną historię: młody niemiecki podporucznik popełnił w 1919 roku samobójstwo wraz ze swoją narzeczoną. Co pchnęło ich do tego ostatecznego czynu? Prawdopodobnie ciężkie problemy ze zdrowiem oficera rannego w czasie wojny. Pochowani zostali razem.\nW najlepszym stanie jest klasyczny Pomnik Poległych. To dziwne, gdyż takowe zazwyczaj jako pierwsze szły do rozwałki.\nPozostała nam ostatnia dzisiejszego dnia część forteczna. Najpierw przełazimy przez Bramę Ceglaną (Ziegeltor), jedyną zachowaną bramę nyskiej twierdzy. Chwilę wcześniej przeciskał się nią radiowóz.\nObwałowania Wysokie wybudowano w II połowie XVIII wieku, a poprawiono stulecie później. Ciągną się na odległości ponad kilometra, zawierają w sobie cztery bastiony (z pierwotnych pięciu). W ramach "ochrony bioróżnorodności" teren wyczyszczono, wycięto, wytyczono ścieżki spacerowe, postawiono ławeczki, tabliczki, słupki. Idealny park.\nFortów na dziś mamy dość, lecz wracając do samochodu oglądamy jeszcze kilka obiektów związanych z historią twierdzy.\nZrujnowany budynek to dawny klasztor św. Jerzego (St. Georgstifts) - w czasie Wielkiej Wojny zamieniony w lazaret.\nKoszary piechoty, w XXI wieku służące jako biblioteka, przedszkole i tym podobne instytucje. Obecnie wojska w Nysie już nie ma, więc żołnierzom do niczego nie byłyby przydatne.\nA na koniec - tak jak na samym początku - kasyno oficerskie. Różnica jest taka, iż nad Nysą korzystali z niego artylerzyści polowi, a w tym eleganckim gmachu bawili się piechociarze. Od 1927 roku działała w nim szkoła pożarnictwa.\nPrzeszliśmy tamtej soboty 16 kilometrów, a to nawet nie połowa tematyki związanej z Twierdzą Nysa 😏.\nAutor: Hanys Pudelek w podróżach o 10:11:00\nwkraj 26 kwietnia, 2021 06:24\nWiele słyszałem o Twierdzy Nyskiej, ale po raz pierwszy spotkałem się z tak dokładnym jej opisem. Zdjęcia świetnie uzupełniają Twój opis. Zachęciłeś mnie do jej zobaczenia, chociaż niekoniecznie wszystkich zakamarków. W Nysie byłem wiele razy, ale raczej ograniczałem pobyt do jej centrum.\nHanys Pudelek w podróżach 27 kwietnia, 2021 19:46\nWłaśnie nie wiem czy opis nie jest zbyt dokładny, aby nie znudzić czytających ;) Pozdrawiam.\nUnknown 26 kwietnia, 2021 18:46\nCiekawe i naprawdę warte zainteresowania ze strony władz miasta to ma szansę stać się kolejną wizytówką miasta. Dzięki\nMyślę, że już stało się jedną z wizytówek.\nGabi 27 kwietnia, 2021 18:07\nDobrze, że choć trochę zaczęto odnowę, bo aż szkoda patrzeć, gdy tyle historii ulega takiemu zapuszczeniu... :(\nHanys Pudelek w podróżach 27 kwietnia, 2021 19:47\nNiektórym się nie spodoba, że za czysto, pusto i ładnie ;) Ale skoro objęło to tylko część twierdzy, a w innych miejscach można pobuszować w buszu, to może być :)\nMedart 27 kwietnia, 2021 18:51\nKurczę, podobają mi się tamtejsze forty. Jest gdzie łazić i co oglądać. Mój ojciec odbywał służbę wojskową w Nysie, więc opowiadał, że na terenie tych fortów mieli magazyny amunicyjne i żywnościowe. Niestety nie pamięta już w których dokładnie. Samo miasto też chętnie bym zwiedził, bo to jakby nie patrzeć perełka sama w sobie.\nHanys Pudelek w podróżach 27 kwietnia, 2021 19:49\nChyba najdłużej w rękach wojska był Fort Bombardier, a także Fort I i II, ale pewności nie mam. A miasto to osobna sprawa, na kilka wycieczek co najmniej.\nKasia Dudziak 28 kwietnia, 2021 10:37\nNaprawdę niesamowite miejsce. U nas w Krakowie jest kilka fortów lecz nie takie okazałe jak to w Nysie. Bardzo bym chciała odwiedzić tą miejscowość. Byłoby gdzie chodzić. Pozdrawiam z Krakowa.\nTwierdza Kraków to powierzchniowo pewno większa jest od nyskiej, ale faktem jest, że takich dużych fortów chyba tam nie ma - ale to też inny styl budowania, bo z XIX wieku.


Apartament w stylu art deco i nowoczesnej klasyk, 1500 metrów od morza\nID oferty: RU976575\n84,7 powierzchnia m2\n15 337 cena za m2\nNowoczesny, przestronny apartament z dwoma balkonami, zlokalizowany w zielonej części Sopotu - Kamiennym Potoku, 1500 m od morza.\nLuksusowa przestrzeń, łącząca elementy art deco i nowoczesnej klasyki, zachwyca wyczuciem smaku. Centralnym punktem wnętrza jest przestronne wnętrz (35 m2), które łączy w sobie funkcje salonu, kuchni oraz jadalni. Nowoczesna zabudowa kuchenna zajęła jedną ze ścian zaś wygodny, okrągły stół z czterema krzesłami oddziela w subtelny sposób od siebie strefę kuchenną i wypoczynkową. W tej części królują: ogromna, tapicerowana sofa, fotel typu uszak oraz stylowy kominek. Industrialna lampa podłogowa, stanowi nie tylko praktyczny dodatek emitujący nastrojowe i ciepłe światło, ale również jest ozdobą całego salonu. Całość idealnie komponuje się z brązowo kremową przestrzenią. Dobre doświetlenie pomieszczenia zapewnia dwustronna ekspozycja witryn okiennych. Do salonu przynależą również dwa balkony, jeden ...\nLuksusowa przestrzeń, łącząca elementy art deco i nowoczesnej klasyki, zachwyca wyczuciem smaku. Centralnym punktem wnętrza jest przestronne wnętrz (35 m2), które łączy w sobie funkcje salonu, kuchni oraz jadalni. Nowoczesna zabudowa kuchenna zajęła jedną ze ścian zaś wygodny, okrągły stół z czterema krzesłami oddziela w subtelny sposób od siebie strefę kuchenną i wypoczynkową. W tej części królują: ogromna, tapicerowana sofa, fotel typu uszak oraz stylowy kominek. Industrialna lampa podłogowa, stanowi nie tylko praktyczny dodatek emitujący nastrojowe i ciepłe ...\nLuksusowa przestrzeń, łącząca elementy art deco i nowoczesnej klasyki, zachwyca wyczuciem smaku. Centralnym punktem wnętrza jest przestronne wnętrz (35 m2), które łączy w sobie funkcje salonu, kuchni oraz jadalni. Nowoczesna zabudowa kuchenna zajęła jedną ze ścian zaś wygodny, okrągły stół z czterema krzesłami oddziela w subtelny sposób od siebie strefę kuchenną i wypoczynkową. W tej części królują: ogromna, tapicerowana sofa, fotel typu uszak oraz stylowy kominek. Industrialna lampa podłogowa, stanowi nie tylko praktyczny dodatek emitujący nastrojowe i ciepłe światło, ale również jest ozdobą całego salonu. Całość idealnie komponuje się z brązowo kremową przestrzenią. Dobre doświetlenie pomieszczenia zapewnia dwustronna ekspozycja witryn okiennych. Do salonu przynależą również dwa balkony, jeden z widokiem na zadbaną zieleń i oczko wodne. W skład apartamentu wchodzą również: sypialnia typu masterbedroom z niewielką toaletką i z oddzielną łazienką z prysznicem; sypialnia połączona z gabinetem (sypialnię od gabinetu oddzielają przesuwne drzwi); oddzielna łazienka z wanną (pokój kąpielowy); przestronny holl. W mieszkaniu zastosowano liczne wyszukane, wysokiej jakości materiały (podłoga egzotyczna, okna drewniane) i sprzęt oraz elementy umeblowania, co stanowi gwarancję komfortu i ponadprzeciętnej wytrzymałości. Powierzchnia w całym apartamencie została dobrze wykorzystana, a wnętrze tworzy spójną całość, będącą wygodną przestrzenią do codziennego funkcjonowania.\nElegancki apartament zlokalizowany został na kameralnym, ogrodzonym osiedlu, na które składa się dziesięć trzykondygnacyjnych domów (każde z mieszkań na oddzielnej kondygnacji), w zielonej części Sopotu - Kamiennym Potoku. Doskonała lokalizacja - bardzo blisko centrum miasta, z wszystkimi atrakcjami kurortu, niedaleko piaszczystej sopockiej plaży (15 minut pieszo), w lekkim oddaleniu od zgiełku turystów. Idealne miejsce do zamieszkania dla pozytywnych i niezwykłych ludzi, którzy cenią wyrafinowany styl oraz doskonałą lokalizację.\nCena za m2: 15 337 zł/m2


Nie czekaj na kwiatka... - Ania Witowska pisze!\nTen tekst nie będzie o 8 marca, ale o postawie i zachowaniu, która odbiera moc wielu kobietom… Mam nadzieję, że zobaczysz schemat i przestaniesz pozwalać aby on Twoimi nastrojami i życiem rządził.\nW Dniu Kobiet czekamy na przysłowiowego tulipana. Na to aby ktoś nas docenił, aby o nas pamiętał, aby pokazał nam, że jesteśmy ważne. I gdy kwiatka zabraknie jest nam przykro, czujemy się zlekceważone i źle potraktowane. Innymi słowy: aby poczuć się dobrze, aby poczuć się wyjątkowe, mądre i kobiece – potrzebujemy czyjegoś gestu i potwierdzenia!\nI to jest właśnie postawa, do zmiany której chcę namówić. Ponieważ ona uzależnia nas od tego co ktoś zrobi!\nI nie chodzi tylko o tego kwiatka w nasze święto. Chodzi o coś więcej… o to jak zachowujemy się na co dzień w życiu\nO to, że czekamy aż ktoś potwierdzi, że jesteśmy dość dobre i dopiero wtedy w to uwierzymy.\nO to, że czekamy aż ktoś zapewni nas, że jesteśmy wartościowe i na tym bazujemy.\nO to, że ktoś powie nam, że nasze zdanie ma sens i na to czekamy.\nO to, że ktoś pokocha nas i wtedy przestaniemy się bać, że kochać nas nie można.\nO to, że ktoś zaakceptuje nas i bez tego uważamy, że coś jest z nami nie tak.\nO to, że ktoś “dopełni na” i bez tego czujemy się niekompletne.\nChodzi o to, że zamiast bazować na tym co my o sobie myślimy, UZALEŻNIAMY to od tego co ktoś powie, pomyśli lub zrobi. Chodzi o to, że inni są PUNKTEM ODNIESIENIA na nasz własny temat.\nW praktyce to się obraca PRZECIWKO nam. Ponieważ jeśli ktoś nie będzie miał ochoty pokazać nam, że jesteśmy ważne, będziemy cierpiały myśląc, że takie nie jesteśmy. Jeśli ktoś nie poświęci nam uwagi, będziemy myślały, że nie jesteśmy jej warte. Jeśli ktoś przestanie się na nas skupiać – cały nasz emocjonalny świat legnie w gruzach.\nI to jest właśnie “kanał” na który wiele kobiet się skazuje. Skazuje ponieważ: zamiast najpierw samej stać się dla siebie ważną, zamiast siebie poznać, zbudować poczucie wartości, za którym pójdzie pewność siebie, wiara w siebie, szacunek do siebie i docenianie siebie, liczą na to, że ktoś im to zapewni.\nW praktyce prowadzi to do tego:\nże rękami i nogami trzymamy się osób, które dają nam jakąś akceptację… że zachowujemy się jak wytresowane zwierzątko, które robi określone rzeczy aby dostać nagrodę… że cierpimy gdy ktoś nas choć odrobinę “zaniedba”… że podchodzimy personalnie do każdego zachowanie i wpływa ono na nasze emocje…\nWidzisz teraz jak bardzo to odbiera moc, poczucie bezpieczeństwa i emocjonalną stabilizację? Jak bardzo podkopuje to co o sobie myślisz?\nOdwrotnością powyższego jest zaprzestanie bazowania na innych i oparcie się na sobie. A to przekłada się na to, że Ty wiesz, że jesteś wartościowa, warta uwagi niezależnie od tego jak zachowują się inni. To przekłada się także na to, że ponieważ znasz swoją wartość i masz wyższe standardy – nie tolerujesz byle jakich zachowań i otaczasz się ludźmi, którzy lepiej Cię traktują.\nI do tego dzisiaj Cię namawiam.\nPrzestań “czekać na kwiatka” i na to aż ktoś podbuduje Twoją siłę. Sięgnij po nią zmieniając podejście i przenosząc fokus na siebie oraz inwestując w swoją fajność. Zrób listę powodów potwierdzających Twoją wartość. Zakwestionuj blokady. Przebuduj to co o sobie myślisz i co do siebie mówisz. Zapewniam Cię, że wtedy kwiatki przyjdą z każdej strony.\nJeśli chcesz to zrobić szybko – to ten program Wartościowa i pewna siebie kompleksowo załatwi temat.\n7 marca 2022 20:24\nJa nie czekam na tego kwiata ja nim jestem. 🥰\n7 marca 2022 20:25\n7 marca 2022 20:36\nJa nie czekam. Sama siebie nagradzamy i kupuję sobie kwiaty\n8 marca 2022 07:38\nŚwietnie napisane 🙂 Mądry, dojrzały i bardzo potrzebny tekst.\n8 marca 2022 08:10\nDziękuję za przemiłe słowa. Tak, mam nadzieję, że otworzy oczy chociaż kilku kobietom…\n8 marca 2022 08:12\nBardzo polecam ten program, dopiero po nim zrozumiałam co to znaczy znac swoją wartość\n8 marca 2022 15:56\nCudowny materiał, chętnie bym go udostępniła. Może wtedy uświadomią sobie ile są warte.\n9 marca 2022 18:09\nAniu jak zawsze motywujący, pełen ciepłych słów przekaz. Otwierasz oczy niedowiarkom.


Więziennictwo – niewykorzystane szanse, stracony czas « Wolne Media\nWięziennictwo – niewykorzystane szanse, stracony czas\nOpublikowano: 30.11.2017 | Kategorie: Prawo, Publicystyka\nRządy każdego państwa, realizują szereg zadań i czynności, których głównym celem jest zapewnienie stałego rozwoju wszystkich dziedzin gospodarki, nauki, etc., a w konsekwencji coraz lepszych warunków życia jego obywateli. Warunkiem koniecznym, umożliwiającym realizację tych celów jest zapewnienie bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa. Dwie wojny światowe, które miały miejsce w XX wieku, były pierwszymi w dziejach angażującymi w swój przebieg nie tylko armię stron walczących, ale również obszary krajów w nie zaangażowanych. Dywanowe naloty niszczące miasta na całym terytorium wroga, jak i nieograniczona wojna podwodna nadały tym wojnom charakter totalny i spowodowały zmianę doktryn wojennych. Przestało istnieć pojęcie zaplecza. Paradoksalnie robotnicy w fabrykach zbrojeniowych byli często bardziej narażeni niż żołnierze walczący na froncie. W II wojnie światowej poniosło śmierć o wiele więcej cywili niż żołnierzy.\nByło to również wynikiem coraz wyższego stopnia rozwoju techniki wojennej i uzbrojenia. Na zdolność bojową armii składają się trzy czynniki: uzbrojenie, wyszkolenie i morale. O ile przez wieki najważniejszy był ten trzeci czynnik, to w minionym wieku musiał ustąpić na rzecz pierwszego. Cesarska armia Japonii w sierpniu 1945 roku miała 3 miliony żołnierzy i była gotowa walczyć do ostatniego samuraja. Amerykańscy sztabowcy przewidywali, że jej zniszczenie zajmie jeszcze 9-12 miesięcy. Zrzucenie bomb atomowych drastycznie podkopało morale armii, a szczególnie dowództwa i doprowadziło do bezwarunkowej kapitulacji. Wygrała myśl techniczna i zaplecze naukowe. W czasie I Wojny Światowej 2 cywili pracowało na 10 żołnierzy na froncie, w czasie Wojny Koreańskiej 10 cywili pracowało na 1 żołnierza. Czasy armii kondotierów włóczących się po Europie i działających zgodnie z zasadą „ niech wojna żywi wojnę” dawno minęły.\nRozpatrując zagadnienie obronności kraju w naszych czasach trzeba mieć świadomość, że jest to zagadnienie interdyscyplinarne i nie można go tylko ograniczyć do nauki o wojnie i wojskowości. Są to też nie tylko nauki techniczne, ale również przyrodnicze, czy też społeczne. Teorie organizacji, zarządzania kadrami, podejmowania decyzji, zajmują coraz ważniejsze miejsce w szkoleniu kadr, i to nie tylko wojskowych, odpowiedzialnych za bezpieczeństwo kraju. Obronność kraju jest systemem naczyń połączonych i koncentrowanie się na jego jednym elemencie, wojskowym, przy pomijaniu innych, osłabia cały system czyniąc go niewydolnym.\nWspółczesny żołnierz jest silny potencjałem swego zaplecza zapewniającego mu siły i środki do prowadzenia skutecznej walki. Zaplecza będącego również polem walki, propagandowej, wywiadowczej, ale również zbrojnej. Sukces na froncie zależy od siły i sprawności zaplecza, działającego na rzecz armii na zasadzie ściśniętej sprężyny, czyli im zaplecze silniejsze tym mocniej popycha do przodu żołnierza w akcji i nie ważne czy żołnierz wykonuje zadania na terenie naszego kraju czy w Afganistanie.\nSprawne działanie zaplecza to sprawnie działające struktury państwa umożliwiające efektywne działanie wszystkich jego części na rzecz spokoju i bezpieczeństwa państwa. Zgodnie z przyjętą w roku 1933 na konwencji w Montewideo definicją, państwowość określają m.in. suwerenna władza, terytorium oraz struktury karne, których ważnym elementem jest wykonanie kary i cała struktura więziennictwa.\nSłużba Więzienna jest hierarchiczną, umundurowaną i uzbrojoną formacją, która wykonuje karę pozbawienia wolności i tymczasowe aresztowanie. W przypadku tymczasowego aresztowania głównym zadaniem Służby Więziennej jest zabezpieczenie prawidłowego toku śledztwa czyli izolowanie osadzonego od wspólników i ludzi, którzy mogą mu ułatwić mataczenie, zarówno przebywających na wolności jak i aresztowanych tak jak i on. Natomiast w przypadku odbywających karę bezwzględnego pozbawienia wolności głównym celem jest „wzbudzenie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu od przestępstw” art. 67 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego. Mówiąc nie żargonem prawnym tylko po ludzku chodzi o resocjalizację poprzez m.in. pracę, naukę oraz inne oddziaływania wychowawcze.\nWięziennictwo jest istotnym elementem struktury karnej państwa, tzn. wymiaru sprawiedliwości. Służy utrzymaniu ładu, porządku i zwiększeniu poczucia bezpieczeństwa obywateli. Polski system penitencjarny obejmuje ponad placówek penitencjarnych (zakładów karnych i aresztów śledczych), blisko 30 tysięcy pracowników i funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz szereg ustaw i rozporządzeń, które określają zakres funkcjonowania więziennictwa i innych struktur państwowych w zwalczaniu przestępczości i rozwijaniu poczucia bezpieczeństwa obywateli.\nW sensie kryminologicznym kara ma na celu wyłącznie ochronę porządku społecznego, zapewnienie i stabilizację bezpieczeństwa obywateli, a także realizację zasady sprawiedliwości społecznej. Stąd też do jej podstawowych funkcji zalicza się odpłatę, odstraszanie oraz ochronę społeczeństwa, tzn. jej funkcję izolacyjną. Jednak w sensie psychologiczno-pedagogicznym kara ma wymiar korekcyjny. Jest skuteczna wtedy, gdy jest włączona w całościowy program modyfikacji zachowań. Dlatego też bardzo istotna jest funkcja resocjalizacyjna kary pozbawienia wolności. Prowadzenie działań korekcyjnych wobec sprawców, zgodnie z Kodeksem karnym wykonawczym jak i z ustawą o Służbie Więziennej, powinno być główną misją więziennictwa. Jest to nasz wkład w rozwój bezpieczeństwa państwa. Art. 67 § 3 Kodeksu karnego wykonawczego określa, że w działaniach resocjalizujących wobec skazanych „uwzględnia się przede wszystkim pracę, zwłaszcza sprzyjającą zdobywaniu odpowiednich kwalifikacji zawodowych, nauczanie, zajęcia kulturalno-oświatowe i sportowe, podtrzymywanie kontaktów z rodziną i światem zewnętrznym oraz środki terapeutyczne”.\nW Polsce Ludowej więziennictwo było wpisane w system represji państwa totalitarnego. Więziennictwo wykonywało polecenia Milicji, Służby Bezpieczeństwa, pomimo formalnej niezależności i podlegania od 1957 roku pod Ministerstwo Sprawiedliwości. Więźniowie stanowili rezerwuar taniej siły roboczej, pracowali : w kopalniach, w fabrykach samochodów, hutach, gospodarstwach rolnych, etc. Praca była ustawowym obowiązkiem, a za jej odmowę karano. Podejście miało uzasadnienie ideologiczne, zgodnie z którym przestępca popełniając czyn zabroniony występował nie tylko przeciwko kodeksowi karnemu ale również przeciwko obowiązującemu ustrojowi. Dlatego też kradzież mienia społecznego była traktowana o wiele surowiej niż okradanie osoby fizycznej i była traktowana nie tylko w kontekście prawnym, ale również politycznym. Głównym celem wykonania kary było doprowadzenie do przemiany postaw więźnia nie tylko wobec obowiązującego systemu karnego ale przede wszystkim wobec panującej ideologii. Jakakolwiek nieformalna organizacja więźniów również była traktowana w kategoriach ideologicznych, tak jak i nieustannie ograniczana możliwość działania na terenie więzień kościołów, związków wyznaniowych czy organizacji pozarządowych.\nKonsekwencją było traktowanie więźniów współpracujących z administracją, donosicieli, prowokatorów, jako wzoru, gdyż w nich nastąpiła marksistowska przemiana z klasy w sobie w klasę dla siebie. Był to patologiczny system „zorganizowanej niesprawiedliwości”, w którym przeciwnik polityczny, a wszyscy którzy nie zgadzali się z systemem totalitarnym, byli za takich uważani, był traktowany o wiele gorzej niż zwykli kryminaliści.\nGwoli sprawiedliwości trzeba jednak podkreślić, że zdecydowana większość przedstawicieli opozycji internowanych czy aresztowanych w latach 80-tych podkreśla, że funkcjonariusze SW korzystnie wyróżniali się swoim zachowaniem na tle brutalnych zachowań funkcjonariuszy SB i MO. Ówczesne władze zauważyły tą „słabość ideologiczną” więziennictwa i w 1985 r. w strukturze organizacyjnej więziennictwa utworzono pion oficerów politycznych, którzy w ścisłej współpracy z PZPR mieli dbać o właściwe oblicze „moralno-polityczne” Służby.\nTak na marginesie, okazuje się, że 30 lat później i ponad 20 lat po upadku komunizmu ta różnica w zachowaniu służb wobec osadzonych istnieje nadal. Były dowódca wojsk lądowych odwiedzając w areszcie żołnierzy polskiego kontyngentu aresztowanych w związku z ostrzelaniem wioski Nargan Khel w Afganistanie, był pod dużym wrażeniem taktu i kultury funkcjonariuszy Służby Więziennej, co było szczególnie wyraziste na tle zachowań żandarmerii i prokuratury w stosunku do tych żołnierzy.\nTrzeba też pamiętać, że również w czasach PRL byli w więziennictwie ludzie traktujący jako główne zadanie swojej pracy resocjalizację i pomoc drugiemu człowiekowi. To oni właśnie doprowadzili do utworzenia pierwszego domu dla matki z dzieckiem już w latach 40-tych, pierwszych oddziałów terapeutycznych w latach 60-tych, pierwszych oddziałów odwykowych dla alkoholików w latach 70-tych, a dla narkomanów w latach 80-tych. Ale trzeba też pamiętać, że działalność ta była prowadzona niejako przy okazji realizacji zadań wynikających z ideologicznego traktowania kary pozbawienia wolności. Legendarny już eksperyment w Szczypiornie, będący śmiałą próbą humanizacji i zmiany podejścia do więźniów młodocianych, realizowany przez Hannę i Witolda Świdów z Uniwersytetu Warszawskiego, pomimo bardzo pozytywnych efektów został nagle przerwany, gdyż według decydentów nie pasował do ideologii ludowego państwa. A standardem w tamtych czasach były cele mieszkalne nawet 40 osobowe i jeden wychowawca na 300 osadzonych.\nRok 1989 przyniósł upadek ustroju totalitarnego, odrodzenie się demokracji, a w więzieniach paradoksalnie falę buntów. W PRL permanentne przeludnienie więzień było rozładowywane regularnymi, następującymi co trzy lata, amnestiami. Ponieważ ogłoszona w 1989 r. amnestia objęła tylko część osadzonych wybuchły bunty, których efektem było kilka ofiar śmiertelnych, wielomilionowe straty ale również panikę wśród elit politycznych, które ponosiły odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy. To głównie parlamentarzyści, spośród których wielu było internowanych w stanie wojennym, rozbudzili wśród więźniów niczym nieuzasadnione nadzieje na zasięg amnestii, którą następnie sami uchwalili w wąskiej formie.\nWydarzenia te dobitnie pokazały, że elity polityczne odradzającego się demokratycznego państwa, nie mają wizji umiejscowienia więziennictwa w administracyjnym aparacie państwa i stan ten trwa po dzień dzisiejszy. Przez minione 27 lat stale pojawiają się głosy zarzucające więziennictwu albo zbytni rygoryzm, albo liberalizm, co świadczy o absolutnym braku wiedzy na temat tej instytucji, realizującej jednocześnie cele korekcyjne jak i represyjne. Brakuje również wizji pozycjonującej więziennictwo w szeroko pojętej problematyce bezpieczeństwa państwa.\nGeneralnie trzeba stwierdzić, że politycy sprawujący akurat władzę, wbrew swoim deklaracją z okresu gdy byli w opozycji, myślą o więzieniach w sposób atawistyczny, widząc w tej instytucji głównie narzędzie represji, ucisku i zastraszenia. Dla nich więzienie jest ostatnią prerogatywą władzy absolutnej, możliwością wyeliminowania przeciwnika z aktywnego życia społecznego, pozbawienia wpływów politycznych, godności, okrycia infamią, a przynajmniej zastraszenia. Co chwila pojawiają się oni w mediach z mściwą satysfakcją ogłaszając aresztowanie przeciwnika politycznego, co w ich ustach brzmi jak unicestwienie, tak jakby byli oni zamykani w Bastylii lub byli pędzeni na Sybir. Nic też dziwnego, że jakiekolwiek reformy podejmowane przez więzienników, napotykają opór, ironiczne komentarze i niestety sukcesywne obcinanie środków, sprowadzając od wielu lat kondycję więziennictwa do walki o przetrwanie.\nParadoksalnie bunty 1989/1990 roku stworzyły korzystna atmosferę do głębokich reform instytucjonalnych więziennictwa. Decydenci w rządzie i resorcie byli tak przerażeni sytuacją, którą sami sprowokowali, że byli gotowi zgodzić się na wiele byle tylko w więzieniach zapanował spokój. Tak na marginesie to decydenci na całym świecie oczekują od więziennictwa przede wszystkim spełnienia podstawowego warunku: ma być spokój. Przeprowadzono wtedy gruntowne reformy oparte o standardy europejskie wykonywania kary, które zmieniły relacje i stosunki wewnątrz więzienne. Głównym celem było rozładowanie napięcia i zapanowanie nad sytuacją w więzieniu, dlatego też nacisk położono na system przepustkowy i warunkowe przedterminowe zwolnienia. Szerokie stosowanie tych form kontaktów z rodziną i społeczeństwem spowodowało specyficzną perforację systemu więziennego, a w konsekwencji znaczny spadek napięcia w więzieniach. Efektem ubocznym tych działań był upadek dyscypliny wśród osadzonych i powszechne lekceważenie regulaminów. W 1992 roku na 262 tysiące udzielonych przepustek było prawie 6%, tak zwanych niepowrotów, co daje imponującą liczbę ponad 18 tysięcy skazanych, którzy z udzielonych przepustek nie powrócili lub się spóźnili.\nDrugim istotnym czynnikiem była zmiana relacji na linii osadzony-funkcjonariusz. Zrezygnowano z bezosobowej formy „wy” przy zwracaniu się do więźniów, pozwolono na korzystanie z cywilnej odzieży, na posiadanie w celi prywatnych odbiorników tv, książek, etc. Zrezygnowano z przedmiotowego traktowania osadzonych.\nTrudno jednak nazwać to resocjalizacją. Zamiast tego jako priorytet w pracy ze skazanymi zaproponowano relaksację. Funkcjonariusze gubili się w mniej lub bardziej naukowych definicjach tego pojęcia, gdyż nikt nie chciał powiedzieć wprost, że celem jest zredukowanie napięcia panującego wśród więźniów i stworzenie systemowych „wentyli bezpieczeństwa’ redukujących wspomniane napięcie. Głównym zadaniem Służby była organizacja czasu wolnego osadzonych, co było szczególnie trudne w sytuacji totalnego załamania się przedsiębiorstw więziennych, z których większość w warunkach gospodarki rynkowej zbankrutowała. Podjęta natomiast próba kontynuowania reform i stworzenia komplementarnego systemu więziennictwa i probacji zakończyła się niepowodzeniem.\nNastępne lata były czasem straconym głównie z powodu niechęci Ministerstwa Sprawiedliwości do czynienia jakichkolwiek zmian, a zwiększająca się liczba osadzonych i brak nakładów na więziennictwo, było świetnym wytłumaczeniem tej stagnacji. Na oddziaływania penitencjarne, ich jakość, ilość i charakter ma wpływ wiele czynników, takie jak sytuacja ekonomiczna państwa, różne formy problemów społecznych, dynamizm zjawiska przestępczości. Zarówno kryminalizacja jak i penalizacja prawa, zmiany w strukturze populacji więziennej tzn. pojawienie się wśród więźniów członków przestępczości zorganizowanej, płatnych morderców, członków narkotykowych gangów, cudzoziemców także wpływają na kształt więziennictwa. Przeludnienie, podstawowy problem więziennictwa, został wygenerowany przez wymiar sprawiedliwości i ułomny system opieki społecznej działający w naszym kraju. Osadzenie w więzieniu, człowieka chorego, uzależnionego, niepełnosprawnego system ten traktuje jako pozbycie się problemy i ignoruje fakt, że powróci on niebawem na wolność. Traktowanie przeludnienia jako problemu więziennictwa jest szczytem hipokryzji ze strony resortu sprawiedliwości, jak i triumfalne głoszenie, że problem ten został rozwiązany. Nie został i nie zostanie rozwiązany bez nakładów finansowych, rzetelnej reformy wymiaru sprawiedliwości, scedowania na więziennictwo uprawnień w zakresie warunkowego przedterminowego zwolnienia i uruchomienia systemu probacji, który zdejmie z więziennictwa garb zadań typowych dla opieki społecznej. Przeludnienie stanowi zagrożenie dla bezpiecznego i skutecznego realizowania celów kary pozbawienia wolności. Jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa państwa, na razie wewnętrznego, ale okazać się może, że i zewnętrznego.\nWiększość osadzonych odbywających karę pozbawienia wolności, jak i skazywanych w warunkach czasowego zawieszenia wykonania kary to młodzi mężczyźni do 35 roku życia. Kryminalizowanie tysiącami tej populacji, na przykład w 2007 roku skazanych tylko z Ustaw o przeciwdziałaniu narkomanii było ponad 140 tysięcy osób, powoduje powstanie ogromnej armii ludzi wykluczonych społecznie, przed którymi zatrzaśnięto mnóstwo dróg rozwoju osobistego jak i zawodowego, co musi rodzić nie tylko frustrację ale i agresję. Proces ten, na przykładzie weteranów I Wojny Światowej wracających z frontu do domu, gdzie nie było pracy a ich traktowano z niechęcią opisał w latach 20-tych wybitny polski socjolog Stefan Czarnowski w pracy „Ludzie zbędni w służbie przemocy”. Nasi wykluczeni po wyrokach na razie zasilają margines społeczny, emigrują w ramach UE lub realizują się w nieformalnych strukturach „kiboli” jako żywo przypominających struktury rodzącego się faszyzmu we Włoszech i Niemczech. Prędzej czy później jednak znajdzie się cyniczny polityk, który dostrzeże potencjał tej grupy, szczególnie przydatny w czasach kryzysu gospodarczego i uczyni z niej sprawne narzędzie nacisku politycznego, a może i terroryzmu. Platon uważał, że bezprawie, które zagraża bezpieczeństwu, panuje wtedy, gdy prawa są złe albo gdy się ich nie słucha, albo gdy ich w ogóle nie ma.\nW zakładach karnych przebywa obecnie ok. 20 tys. skazanych na wyroki do 1 roku pozbawienia wolności, co stanowi prawie 30% całej populacji skazanych. To ich mógłby objąć system probacji oraz nieizolacyjnych środków karnych. Gdyby sąd takie orzekał i gdyby istniał w Polsce sprawny i skuteczny system probacji a decydenci nie traktowali więziennictwa jak artefakt średniowiecza, tylko istotny element administracji państwowej mający w ramach wymiaru sprawiedliwości autonomię, moglibyśmy myśleć o skutecznej resocjalizacji.\n„Rzecz w każdym razie w tym, by uczynić z więzienia miejsce konstytuowania wiedzy, która winna służyć za zasadę regulatywną przy sprawowaniu praktyki penitencjarnej. Więzienie ma nie tylko zapoznawać z decyzją trybunału i wcielać ją w życie zgodnie z ustalonym regulaminem. Ma ono nieustannie pobierać z obserwacji więźnia wiedzę, która umożliwi transformację normy karnej w operację penitencjarną; zmieni karę, konieczną ze względu na popełnione pogwałcenie prawa, w modyfikację więźnia, użyteczną dla społeczeństwa. Autonomia reżimu karcerowego i wiedza, która dzięki niej powstaje, pozwalają zwielokrotnić ową użyteczność kary, którą kodeks uznał za podstawę swej filozofii karania”.\nNajpełniejszym zadośćuczynieniem dla ofiar przestępstw jest powrót sprawcy do społeczeństwa i przestrzeganie przez niego porządku prawnego. Jest to tym samym praca na rzecz bezpieczeństwa społecznego, zmniejszania obszarów wykluczenia i zapobieganie rozwarstwieniu społecznemu. Pozbawienie kogoś wolności na określony czas dla zapewnienia bezpieczeństwa obywateli wymaga prowadzenia bezpiecznych oddziaływań korekcyjnych i readaptacyjnych w trakcie odbywania kary – także dla bezpieczeństwa obywateli.\nStrategia bezpieczeństwa narodowego RP z 2007 r. przyjęta przez rząd i zatwierdzona przez Prezydenta Rzeczypospolitej Lecha Kaczyńskiego w punkcie 117 wspomina o więziennictwie i jego reformie jako ważnym elemencie bezpieczeństwa obywateli, o pozyskiwaniu nowych miejsc, o tworzeniu dobrze wyszkolonej formacji, a także o alternatywnych do kary pozbawienia wolności nieizolacyjnych środkach karnych.\nW sytuacji zagrożeń dla bezpieczeństwa wewnętrznego państwa cały czas wielkim wyzwaniem pozostaje stworzenie wypróbowanego i skutecznego systemu probacji, praktyki i tradycji stosowania tych – już przewidzianych w przepisach wykonawczych – nieizolacyjnych środków karnych, kompleksowego planu na ograniczanie problemu przestępczości z uwzględnieniem pracy sądów, prokuratury, policji, pomocy społecznej oraz spójnych przepisów i uregulowań prawnych w dziedzinie zapobiegania przestępczości.\nPolskie więziennictwo jest istotną częścią bezpieczeństwa wewnętrznego państwa dzięki temu, że w podejmowanych przez siebie działaniach wykracza poza jedynie odwetowo-izolacyjny charakter kary pozbawienia wolności i kładzie nacisk na działalność resocjalizacyjną, a czas pozbawienia wolności i wymierzania kary, pomimo swoich ograniczeń, jest właściwym czasem do przygotowania skazanych do „przestrzegania porządku prawnego”, „powstrzymania się od powrotu do przestępstwa”, a tym samym zwiększenia poczucia bezpieczeństwa obywateli.\nPrzełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku wymagał od Polski zdefiniowania na nowo zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa. Spectrum tych zagrożeń przesunęło się z zagrożeń klasycznych, takich jak napaść obcych wojsk, zbrojna interwencja obcego państwa, na zagrożenia dotychczas nietypowe, do których można zaliczyć m.in. międzynarodowy terroryzm, niekontrolowane rozprowadzanie broni masowego rażenia, zorganizowaną przestępczość międzynarodową, zagrożenia ekonomiczne, ekologiczne, energetyczne i wiele innych. Ich źródłem stały się trudne do określenia podmioty pozapaństwowe.\nZaangażowanie więziennictwa w walkę z powodzią 2010 roku, a potem w usuwanie jej skutków otworzyło nowy obszar działania w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego państwa. Po raz pierwszy od ponad 20 lat nastąpiło tak masowe wykorzystanie więźniów w walce z żywiołem w ochronie obywateli, którzy przecież jako podatnicy więźniów utrzymują. We wszystkich Okręgowych Inspektoratach SW i podległych im jednostkach powołano sztaby kryzysowe, które koordynowały wszelkie działania związane z walką z powodzią jak i usuwaniem jej skutków. Zabezpieczano agregaty prądotwórcze, paliwo, żywność. We współpracy z wojewódzkimi i niższego rzędu terytorialnymi sztabami antykryzysowymi koordynowano wysyłanie w zagrożone odcinki więźniów i funkcjonariuszy. Ponad 48-godzinna walka o uratowanie wałów na Kępie Soleckiej, we Wrocławiu ochrona ujęcia wody pitnej czy w Warszawie budynków MS, zajmujących wysoka pozycję w kategorii ważnych dla sprawnego funkcjonowania państwa, wykazało ogromne zaangażowanie jak i poświęcenie zarówno funkcjonariuszy jak i skazanych. W sumie we wszystkich działaniach związanych z ww. powodzią przez blisko 2 miesiące zaangażowanych było prawie 8 tysięcy więźniów i 1600 funkcjonariuszy. Niestety wniosek aby w stosunku do tych osadzonych, którzy przecież sprawdzili się w tak ekstremalnych warunkach, zastosować warunkowe przedterminowe zwolnienie zawieszające wykonanie reszty kary, spotkał się z absolutnym brakiem zrozumienia ze strony ówczesnego ministra sprawiedliwości .\nPowódź ukazała też nędzę logistyczną więziennictwa. Na tle Policji, Straży Pożarnej i Granicznej dobrze wyposażonych w środki transportu i łączności, mających umundurowanie polowe na miarę XXI wieku, SW poruszająca się dostawczymi „Lublinami” dusząca się w anachronicznych butach i mundurach i mająca za podstawowe środki łączności łączność słuchową i wzrokową, wyglądała jak ubogi krewny. Wymienione wcześniej służby objęte były trzyletnim programem modernizacji służb podległych MSWiA, który niestety więziennictwa nie objął.\nDla każdego zaangażowanego w walkę z powodzią oczywistym stało się, że ta 30 tysięczna służba mająca ponad 80 tysięcy „podopiecznych” musi posiadać sprawnie działające stanowiska łączności umożliwiające sprawne koordynowanie działań w ramach Służby jak i na styku z administracją państwową, centrami kryzysowymi i to również w przypadku zagrożeń zewnętrznych. Na szczeblu Okręgowych Inspektoratów SW powołane zostały działające 24 godziny na dobę stanowiska dowodzenia, analizujące na bieżąco sytuację w jednostkach swojego okręgu, ale również zbierające wszelkie informacje o wszelkiego rodzaju, zagrożeniach zewnętrznych, klęskach żywiołowych, niepokojach społecznych, etc. utrzymujące stały kontakt i współdziałające z analogicznymi stanowiskami innych służb na swoim terenie i gotowe natychmiast reagować na konkretne zagrożenia.\nW naszej dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości, wiedza na temat posiadanych sił i środków i ich wykorzystania, jak i umiejętność dokonania sprawnej diagnozy „rapid assesment”, a w konsekwencji podjęcia adekwatnych do stopnia zagrożenia działań, nierzadko ratujących ludzkie życie, zdrowie i dobytek wielu lat pracy, stała się osobną dziedziną nauki. Działające na wielu uczelniach wydziały zarządzania kryzysowego przekazują tą wiedzę ludziom, którzy niosą na swoich barkach ciężar podjęcia działań w momentach zagrożenia, szczególnie na początku gdy można zminimalizować ich szkodliwość. Oczywistym jest wniosek, że służbę na stanowiskach dowodzenia pełnić powinni, etatowo przydzieleni tam funkcjonariusze, posiadający wspomnianą wiedzę. Stanowiska takie, z profesjonalną, etatową obsadą, do szczebla powiatowego włącznie tworzy aktualnie Policja i Straż Pożarna. Niestety obecne kierownictwo więziennictwa zlikwidowało te struktury, pod hasłem oszczędności. Zamiast efektywności i sprawności działania postawiono na oszczędności.\nKolejnym koniecznym zadaniem więziennictwa była rozpoczęta w 2010 roku wymiana uzbrojenia SW. Kbka AK zostały zastąpione radomskimi Ppk Walter i glockami. Należy podkreślić, że program ten był postulowany od 10 lat przez kolejne kierownictwa więziennictwa. Wobec braku środków ze strony MS nie realizowano go. Tym bardziej godnym podkreślenia jest, że rozpoczęta wymiana uzbrojenia, realizowana była tylko w ramach własnego budżetu, przy braku jakiegokolwiek wsparcia ze strony MS. Potrzeba bezpieczeństwa jest jedną z najważniejszych potrzeb człowieka. Zarówno Abraham Maslow jak i Clayton Alderfer zaliczają je do podstawowych i egzystencjalnych, tzn. kluczowych dla rozwoju człowieka, wartości. W takim ujęciu bezpieczeństwo to stan, a raczej proces utrzymywania równowagi pomiędzy zagrożeniami a umiejętnością radzenia sobie z nimi. W wymiarze ogólnonarodowym tę umiejętność nazywamy potencjałem obronnym. Bezpieczeństwo to także brak ryzyka utraty czegoś dla człowieka wyjątkowo ważnego, zarówno w wymiarze wartości (życia, zdrowia itp.) jak i w wymiarze materialnym. Brak bezpieczeństwa indywidualnego, narodowego, czy też międzynarodowego wywołuje niepokój i poczucie zagrożenia. Każdy człowiek, grupa społeczna, poszczególne państwa jak i organizacje międzynarodowe są ukierunkowane w swoich działaniach na usuwanie bądź też oddalanie zewnętrznych jak i wewnętrznych zagrożeń. Bezpieczeństwo jest procesem dynamicznym, jest też zadaniem, którego realizacja wymaga stałej obserwacji i analizy otaczających nas zjawisk, procesów społecznych i międzynarodowych oraz podejmowania nowych działań.\nW wyniku nasilających się procesów globalizacji nieobojętne stały się dla bezpieczeństwa państwa procesy i zdarzenia mające miejsce tysiące kilometrów od naszego kraju, takie jak wojna w Iraku i Afganistanie, załamanie się rynków gospodarczych innych państw, zanieczyszczenie środowiska i inne. Czas przełomu wywołał też falę negatywnych zjawisk społecznych, do których można zaliczyć wzrost bezrobocia, juwenilizację biedy czy też wzrost przestępczości, które także dzisiaj stanowią wyzwanie dla bezpieczeństwa wewnętrznego państwa.\nPolska zapewniła sobie bezpieczeństwo zewnętrzne przystępując do Paktu Północnoatlantyckiego jak i do Unii Europejskiej. Tym samym uzyskała gwarancję nienaruszalności granic i integralności terytorialnej, które – zgodnie z konstytucją RP – należą do podstawowych interesów narodowych. Ponadto do grupy interesów narodowych należą także te wartości, które mają związek z bezpieczeństwem wewnętrznym państwa, takie jak: poszanowanie praw człowieka i obywatela, jego osobiste bezpieczeństwo, zachowanie dziedzictwa narodowego oraz ochrona środowiska naturalnego. W literaturze wyróżnia się 3 rodzaje interesów narodowych: żywotne, ważne oraz inne istotne. Te żywotne są bezwzględnym priorytetem polskiej polityki bezpieczeństwa i poza potrzebą zachowania niepodległości państwa i jego suwerenności obejmują zapewnienie bezpieczeństwa obywateli, praw człowieka i podstawowych wolności, a także umacnianie demokratycznego porządku politycznego oraz wzrost dobrobytu jej obywateli. Dotyczą jakości życia obywatela. W tym kontekście bezpieczeństwo wydaje się być dla obywatelskiego państwa tym, czym zdrowie dla konkretnego człowieka. Jest ono podstawą niezależności i samostanowienia narodu, budowania opartych na partnerstwie stosunków międzynarodowych oraz jego rozwoju na wszystkich płaszczyznach funkcjonowania państwa, mających związek z bezpieczeństwem .\nSam fakt przynależności Polski do międzynarodowych struktur obronnych nie może być jedyną i wystarczającą gwarancją bezpieczeństwa kraju. W historii naszego kraju mamy wiele przykładów gdy pakty obronne zawarte przez nasz kraj były tyle warte co papier, na którym je spisano, a nasi sojusznicy zawierali je nie mając zamiaru wykonać zobowiązań. Tak jak Prusy w 1791 roku, czy nasi alianci w 1939 roku, na których teraz też liczymy. Przykładem dla nas powinny być kraje posiadające własny system bezpieczeństwa, wykorzystujący specyfikę i walory własne. Takie jak Finlandia, która dała bohaterski odpór Armii Czerwonej w 1940 i w 1944 roku i która ma własną doktrynę obronną, wykorzystującą wszystkie walory obronne kraju\n30 tysięczna Służba Więzienna, posiadająca drugie tyle emerytów w większości w wieku poborowym stanowi potężne, niewykorzystane zaplecze, mogące być ważnym elementem obronności kraju. Blisko 60 % funkcjonariuszy pełni służbę w działach ochronny czyli w bezpośrednim kontakcie z bronią. Wielu z nich mieszka na stałe w małych miasteczkach lub na wsi, a zakłady karne znajdują się na terenie całego kraju. Stanowią oni siłę, która może w sytuacji zagrożenia z powodzeniem wypełniać zadania typowe dla obrony terytorialnej kraju. Warunkiem koniecznym jest doposażenie w sprzęt, rozszerzenie systemu szkoleń, a przede wszystkim usamodzielnienie więziennictwa w ramach MS przynajmniej w zakresie budżetu i zadań. Niestety ministerstwo sprawiedliwości, niezależnie od tego kto stoi na jego czele, od 1990 roku było już ponad 30 ministrów, nie ma kompletnie wizji i koncepcji funkcjonowania więziennictwa w nowoczesnym systemie obronności państwa. Urzędnicy ministerialni mający decydujący wpływ na tą sytuację z łatwością narzucają kolejnym ministrom uproszczoną wizję więziennictwa, będącą wytłumaczeniem ich bezczynności i braku jakiejkolwiek koncepcji, a ministrowie niestety kupują te pomysły nie bacząc na koszta.\nObecnie priorytetem jest praca więźniów. Wskaźnikiem oceniającym efektywność pracy penitencjarnej, jest liczba więźniów pracujących. Do pracy kieruje się osadzonych nie sprawdzonych w systemie przepustowym, czy w trakcie terapii antyalkoholowej lub antynarkotykowej. W ramach cudów statystycznych, jeden etat dzieli się na cztery ćwiartki i już liczba zatrudnionych rośnie o 300%. Ogłoszony plan budowy 30 hal, w których więźniowie mają pracować, również świadczy o kompletnym braku rozeznania w sytuacji ze strony MS. Po pierwsze w jednostkach penitencjarnych jest wiele pustych hal pozostałych po zakładach przywięziennych funkcjonujących w latach 80-tych. Po drugie w halach realizuje się produkcje wymagające odpowiednich kwalifikacji, które nabywa się w wyniku długotrwałego szkolenia, a tak przeszkolić opłaca się tylko więźnia z długim wyrokiem, co najmniej 5 lat pozbawienia wolności, a tacy stanowią u nas niespełna 20% osadzonych. Obecny szef więziennictwa, który służbowo był w Ameryce Północnej przynajmniej 5 razy, zorganizował również wyjazd do USA sekretarzowi stanu w MS Patrykowi Jakiemu w celu zapoznania się z pracą więźniów w Teksasie. Niestety nikt w trakcie wyjazdu nie zauważył ww. wspomnianej zasady zatrudniania w pierwszej kolejności długowyrokowców.\nChaotyczne decyzje kolejnych ministrów generują tylko wielomilionowe straty i utrwalają chaos będący trwałym elementem funkcjonowania resortu. Minister Krzysztof Kwiatkowski zredukował budżet inwestycyjny więziennictwa z 300 do 60 mln. jednocześnie zatwierdzał budowę pałaców sprawiedliwości m.in. w Krakowie, Łodzi, Poznaniu po 140 mln. zł każdy. Jarosław Gowin zlikwidował kilkadziesiąt sądów rejonowych, które przywrócił jego następca, koszt ponad 170 mln. zł. Borys Budka zlikwidował Zakład Karny w Kaliszu w którego modernizację więziennictwo zainwestowało ponad 10 mln. w ciągu ostatnich lat. Budynek stoi pusty po dzień dzisiejszy a funkcjonariusze dojeżdżają po 100 km. do różnych jednostek. No ale to są przecież błędy polityczne. Obecne kierownictwo buduje piramidy-hale i planuje likwidację kolejnych jednostek, nie bacząc na koszta i kapitał jakim są ludzie tam pracujący.\nAutorstwo: Kajetan Dubiel\n M. Foucault, “Nadzorować i karać”, Fundacja Aletheia, Warszawa, 1999, str. 244.\nTAGI: Kara więzienia, Więziennictwo\nUkryli igły w chlebie – posiedzą


Jubileusz 30-lecia ordynacji i 20-lecia służby w Wiśle ks. radcy Waldemara Szajthauera – Diecezja Cieszyńska\nJubileusz 30-lecia ordynacji i 20-lecia służby w Wiśle ks. radcy Waldemara Szajthauera\n– Przewodzenie wspólnocie parafialnej nie jest łatwym zadaniem. Patrząc na minione 20 lat widzimy trudny proces budowania – czasem było to budowanie w trudnych warunkach, w starciu z wieloma przeciwnościami i ludzkimi słabościami. Jednak wbrew wszystkiemu zawsze motywował nas Ksiądz do podejmowania starania i działania, do poszukiwania właściwego fundamentu i żmudnego dokładania kolejnych cegieł. (…) Dziękujemy za wszelki trud i cierpliwość. Dziękujemy za zaangażowanie zarówno na polu duchowym, jak i materialnym. Dziękujemy za towarzyszenie i wsparcie we wspólnym budowaniu. Dziękujemy za wskazywanie na właściwy fundament – powiedział Leszek Podżorski.\nŻyczenia jubilatowi złożyły delegacje różnych grup działających w parafii: Koła Pań, Chóru Parafialnego, Szkółki Niedzielnej i Młodzieżówki.\nBp Adrian Korczago przed udzieleniem błogosławieństwa wygłosił okolicznościowe przemówienie, w którym podkreślił trud związany ze służbą duchownego, ale jednocześnie wskazał na właściwy cel tej służby, czyli zwiastowanie chwały Bożej. Na ambonie stanął ks. Waldemar Szajthauer głosząc kazanie na podstawie Listu do Rzymian 15,4-13. To ten sam tekst, który wyznaczony był 30 lat temu w kazaniu ordynacyjnym.\nTekst: ks. Łukasz Ostruszka\nZdjęcia: Szymon Brodacki/fotobrodacki.pl