Modrzejewski | Blog Huncwota\nKto nie słyszał jeszcze o pięknych, pionowych ogrodach, które powoli zaczynają zdobywać ściany miejskich budynków? To rozwiązanie zostało stworzone i spopularyzowane przez francuskiego botanika, który z ogromną pasją podchodzi poznawania i projektowania zieleni.\nW przestrzeni miejskiej, często po prostu brakuje roślin. To problem dotyczący bardzo wielu, często w pośpiechu planowanych i budowanych miast. W zabetonowanych przestrzeniach wcale nie żyje się dobrze, ludzie potrzebują zieleni.\nDziałania Patrica udowadniają, że nawet dla mieszkańców najbardziej przerażających, betonowych osiedli jest nadzieja. I moim zdaniem, jego rozwiązanie po stokroć przebija, nawet najbardziej starannie dobrany odcień nowego tynku (jasna brzoskwinka, czy może majtkowy róż?).\nBotanik wyspecjalizował się w projektowaniu całorocznych pionowych ogrodów, które są samowystarczalne i zamontowane na specjalnych siatkach, dodatkowo zabezpieczających ściany budynku na którym instalowane są rośliny. Ogrody mogą być projektowane zarówno do wnętrza (wtedy trzeba będzie je podlewać), jak i na zewnątrz. Rośliny są wybierane w zależności od preferencji klientów i klimatu, w jakim znajduje się inwestycja.\nKompozycje botanika są piękne i użyteczne, przypominają w miejskich przestrzeniach, że człowiek jest częścią przyrody, zależną zarówno od jedzenia, które pochodzi z ziemi, jak i powietrza, które oczyścić z przemysłowych wyziewów potrafią tylko rośliny. Ogrody Patrica mogą być fantastyczną receptą na zapobiegnięcie ekologicznej apokalipsie, którą teraz możemy obserwować w Chinach, w Pekinie.\nWybitna aktorka babcią mostu?\nKilka dni temu zamieściłem na tym blogu wpis, który w sposób nieco frywolny wiązał nazwę jednego z ekspresów kursujących z Krakowa do Warszawy z osobą i dziełem wybitnego polskiego inżyniera. Dzisiejszy wpis inspirowany jest nazwą innego ekspresu kursującego na tej samej trasie. A ponieważ mam podobne skojarzenia także z nazwami innych pociągów, więc będę być może kontynuował tę serię, którą nazwę „ekspresową”.\nZachęcony sympatycznym przyjęciem przez Czytelników wpisu zatytułowanego„Pociąg i życie seksualne dzikich”, gdzie opisałem inżyniera Ernesta Malinowskiego (tak się nazywa jeden z ekspresów z Krakowa do Warszawy) postanowiłem dziś opowiedzieć Państwu o losach i dokonaniach innego wybitnego polskiego twórcy techniki.\nCzy mówi Państwu coś nazwisko Ralpha Modjeskiego?\nJestem pewien, że bardzo niewielu Czytelników tego wpisu skojarzyło, że chodzi o syna naszej wspaniałej aktorki, chyba pierwszej, która zrobiła prawdziwie międzynarodową karierę - Heleny Modrzejewskiej. Nawiasem mówiąc „Modrzejewska” to także nazwa ekspresu z Krakowa do Warszawy!\nJeszcze mniej Czytelników wie, że Ralph Modjeski był wybitnym inżynierem, „ojcem” wielu wspaniałych mostów, więc nasza wielka gwiazda polskiej i (później) amerykańskiej sceny – chcąc nie chcąc była owych mostów babką .\nO Helenie Modrzejewskiej słyszał chyba każdy miłośnik teatru. Jej życie zostało opisane w wielu książkach a także sportretowane w serialu telewizyjnym pamiętnym ze względu na wspaniałą rolę Krystyny Jandy, w związku z tym opisując losy i dokonania jej syna, właśnie tego konstruktora mostów, będę miał trochę ułatwione zadanie.\nPierwsze pytanie, jakie się nasuwa gdy mówimy o Ralphie Modjeskim, to zdziwienie tym nazwiskiem. Dlaczego „Modjeski„? Wszak urodził się on w Bochni (w 1861 roku) i przez kilkanaście najwcześniejszych lat życia występował jako Rudolf Modrzejewski, syn pary aktorskiej Heleny Modrzejewskiej i Gustawa Zimajera!\nNiestety, zmianę miejsca pobytu, trybu życia, a w konsekwencji także nazwiska bohatera dzisiejszego wpisu wymusiła duszna atmosfera zawiści i niechęci, jaka otoczyła jego matkę w XIX wiecznej Warszawie. Dopóki Modrzejewska występowała w teatrach Galicji (w Bochni, Nowym Sączu, Przemyślu, Rzeszowie oraz Lwowie) – jej sława aktorska miała niewielki zasięg i wywoływała stosunkowo niewiele typowo polskiej jadowitej zawiści. Również przeniesienie się wiodącej dotąd trochę cygański żywot aktorki do Krakowa (w 1865 roku) nie nadało należytego blasku jej sławie, ale też nie zwróciło na nią uwagi zawistników. Jednak w 1868 roku Modrzejewska przeniosła się (oczywiście wraz synem, który jest głównym bohaterem tego wpisu) do Warszawy.\nModrzejewska w sztuce „Barbara Radziwiłłówna” (1865)•http://pl.wikipedia.org/wiki/Helena_Modrzejewska\nTa decyzja z jednej strony uczyniła z niej gwiazdę, ale z drugiej strony wystawiła na niewybredne ataki zawistników. Po ośmiu latach walk, w których Modrzejewska wygrywała na scenie, ale przegrywała w plotkarskim maglu – aktorka miała tego dość i w 1876 roku wyemigrowała do USA. Początkowo miała zamiar zająć się … rolnictwem. Wraz z kilkoma przyjaciółmi, wśród których był między innymi Henryk Sienkiewicz, zakupiła farmę w Kalifornii (w miejscowości Anaheim) i chciała żyć szczęśliwym i beztroskim życiem rolnika. Jednak w krótkim czasie przekonała się, że życie rolnika wcale nie jest sielanką, a praca na roli nie jest jej przeznaczeniem, więc powróciła do pracy aktorskiej. Dzięki intensywnej pracy w krótkim czasie opanowała język angielski i wkrótce stała się najbardziej znaną w USA odtwórczynią ról kobiecych w dramatach Szekspira.\nPozostawmy jednak aktorkę Modrzejewską święcącą tryumfy w amerykańskich teatrach (tryumfy te entuzjastycznie opisywał w korespondencjach z USA zakochany w niej Henryk Sienkiewicz!) i wróćmy do jej syna, który nas tu interesuje jako wybitny inżynier. Warto podkreślić, że Modrzejewska mimo artystycznej duszy ceniła inżynierską profesję, więc podtrzymywała u syna jego młodzieńczą fascynację techniką, a ponieważ wiodące (w tamtym okresie) szkoły techniczne były jeszcze zlokalizowane w Europie – w końcu wysłała syna na studia do Paryża. W ten sposób Polak mający amerykańskie obywatelstwo, Rudolf Modrzejewski, w latach 1882 – 1885 studiował we francuskiej szkole budowy dróg i mostów (École nationale des ponts et chaussées) którą ukończył z wyróżnieniem.\nZ dyplomem inżyniera wrócił do USA i początkowo podjął pracę w firmie słynnego amerykańskiego budowniczego mostów George S. Morisona, ale cały czas uważał, że stać go na więcej. Dlatego już w 1893 roku porzucił dobrze rokującą pracę u Morisona i założył w Chicago własną firmę budowy mostów, która zresztą funkcjonuje do dziś.\nPonieważ jednak już wtedy większa część kariery zawodowej tego naszego wielkiego rodaka przybiegała we Francji, a potem w USA, dlatego zmienił on trudne do wymówienia dla cudzoziemców nazwisko „Modrzejewski” na prostsze „Modjeski„. Uczynił to tym łatwiej, że sławne w Polsce nazwisko jego matki byłonazwiskiem przybranym (jako artystyczny pseudonim). W istocie bowiem nasza wielka aktorka nazywała się Misel. Żeby sytuacja była jeszcze bardziej skomplikowana nazwisko Misel sławna Helena też otrzymała nietypowo, było ono bowiem panieńskim nazwiskiem jej matki, Józefy Benda. Niestety utalentowana Helena była bowiem dzieckiem nieślubnym…\nDlatego aktorka podczas pobytu w USA posługiwała się także nazwiskiem Modjeska i pod tym nazwiskiem zyskała sławę – jak wspomniałem wyżej głównie jako odtwórczyni ról w sztukach Szekspira. Był więc Ralph Modjeski u początków swej kariery budowniczego mostów rozpoznawany jako syn słynnej artystki, co mu z pewnością trochę pomogło w karierze.\nRalph Modjeski i jeden z jego słynnych mostów.•http://swaveklorenc.files.wordpress.com/2008/09/ralph-modjeski.jpg\nAle głównie pomagały mu zdolności i pracowitość. Był pionierem w budowie mostów wiszących i zapoczątkował budowę mostów zawieszanych na sprężystych stalowych pylonach – patrz rysunek na początku tego wpisu, gdzie pylon konstrukcji mostowej inżyniera Modjeskiego jest zestawiony z portretem jego sławnej matki.\nOgółem zbudował on w USA 40 mostów nad największymi rzekami Ameryki. Jednym z najbardziej znanych jego dzieł był most przez rzekę Delaware w Filadelfii, łączącego śródmieście z przedmieściem Camden, bardziej znany jako most Benjamina Franklina. Wiszące przęsło tego mostu miało ponad pół kilometra długości, a stalowe pylony na których było ono zawieszone miały 110 m wysokości.\nJedno z najbardziej znanych dzieł syna Heleny Modrzejewskiej – most w Filadelfii.•http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/00/Ben_Franklin_Bridge_and_Race_Street_Pier.jpg\nW uznaniu innowacyjnego (jak byśmy to dziś określili) charakteru jego konstrukcji mostowych Modjeski otrzymywał wiele wyróżnień i odznaczeń. Między innymi w 1922 roku otrzymał Medal Franklina, a w 1929 roku złotyMedal Johna Fritza. Obok praktyki inżynierskiej zajmował się również rozwojem teorii budownictwa mostowego, publikował liczne książki i artykuły naukowe, w wyniku czego w 1911 roku otrzymał doktorat w Illinois State University,\nNa koniec zapytajmy:\nCzy Ralph Modjeski był polskim inżynierem?\nChyba jednak nie, bo chociaż urodzony i wychowany w Polsce – wykształcony był w Paryżu, a zawodowo działał głównie w USA. Ale to nam wcale nie przeszkadza cieszyć się z jego sukcesów, zaś do długiej listy artystycznych osiągnięć jego matki możemy dopisać także osiągnięcie techniczne. Otóż jako matka sławnego inżyniera, ojca wielu mostów, można jej przypisać to, że była ona babcią tych ponad 40 mostów.\nI kto by to pomyślał oglądając jej portrety?\nNotatki z piekła (w budowie)\nW dzisiejszej „Wyborczej” opublikowałem artykuł kończący się słowami, nie ukrywam że użytymi z pewnym retorycznym zadęciem: „Tak będziemy pogrążać się w polskim piekle. Będzie to przede wszystkim piekło kobiet.”\nNie chcę tu go streszczać, wszystkich zainteresowanych odsyłam do mojego artykułu.\nhttp://wyborcza.pl/1,75968,15267866,Jak_rozmawiac_o_aborcji.html#ixzz2qO0D2IdgNatomiast już po jego opublikowaniu otrzymałem pewne dodatkowe sygnały, na tyle ważne, że chciałbym się tu nimi z Państwem podzielić. Pierwszy – to jeden z komentarzy, jaki ukazał się w dyskusji na forum „Wyborczej” pod moim artykułem. Jest bardzo ważny, a na dodatek „pociesza” mnie, że być może zapożyczona od Boya-Żeleńskiego retoryka kończąca mój artykuł nie była przesadna:„Piekło kobiet już jest w Polsce, panie profesorze! Szczególnie w małych miasteczkach i wsiach. Otrzymanie recepty na środki antykoncepcyjne graniczy z cudem, a w dodatku gdzie je wykupić skoro w okolicy jest jedyna apteka, która nie prowadzi sprzedaży tych środków bo farmaceuta ma „sumienie”, a kobiety nie stać na wyjazd do większej miejscowości gdzie jest np.5 aptek? Piekło biednych kobiet w Polsce staje się coraz większe. Ceszy, że choć jeden profesor staje w obronie tych kobiet”.Tyle bloger „kajtek35″. Dostałem też pewne sygnały od przyjaciół i znajomych z polskiego środowiska prawniczego o tzw. konsultacjach, jakie Komisja Kodyfikacyjna raczej poniewczasie obiecuje przeprowadzić z polskimi prawnikami, a w szczególności o konferencji planowanej na 21 stycznia. Na zaproszenie na tę konferencję, Pani Profesor Ewa Łętowska opowiedziała listem do przewodniczącego Komisji, Pana Profesora Piotra Hofmańskiego, w którym – dokonawszy druzgocącej krytyki pomysłów Komisji – tłumaczy, dlaczego nie zamierza swą obecnością legitymizować nieudanego projektu:- żadnych szerzej zakrojonych konsultacji dotychczas nie było;\n- w szczególności – mimo, że regulamin Komisji na to zezwala i to przewiduje – nie było analizy, czy istniejące instrumenty wpływu na orzecznictwo nie mogłyby usunąć części błędów praktyki orzeczniczej, skoro one miały być przyczyną zmian;\n- skład Komisji jest niereprezentatywny ;\n- szczególnym zgrzytem „genderowym” (używam tego terminu celowo) jest okoliczność, że przewidując obecnie udział karników, oddzielnie wymienia Pan „feministycznie nastawione panie-karniczki”. Obawiam się, że – niezależnie od feministycznego lub niefeministycznego nastawienia wszystkie panie-karniczki mogą czuć się co najmniej nieswojo;\n- atmosfera dyskusji – której otwarcia Komisja, wedle słów swego dawnego przewodniczacego, „się nie obawia“ (cytowany wywiad A. Zolla), jest bardzo zła. I szkoda, skoro Komisja chciała otwarcia dyskusji, że jej po prostu nie przygotowano. Przecież projekt nie miał uzasadnienia (dopiero teraz ten brak się nadrabia). Zwłaszcza ciekawe byłoby poznać dane dotyczące orzecznictwa, warunków i możliwości jego ukształtowania oraz statystyki sytuacji spowodowania uszkodzenia czy śmierci płodu przez lekarzy na skutek (dotychczas niekaranych) interwencji medycznych w ostatnich stadiach ciąży, co obecnie zamierza się karalnością jednak objąć. Bo taki jest główny motyw wprowadzenia zmian, więc chyba to badano.\nTego typu sygnałów dostałem więcej. Jak usłyszałem, nie mam co oczekiwac na odpowiedzi ze strony konserwatywnej na moje zaproszenie do dyskusji i na moje zarysowanie właściwego pola tej rozmowy, bo jest to dziś normalna w Polsce strategia ze strony konserwatywnych fundamentalistów: przeczekać najgorętsze momenty dyskusji, by potem powiedzieć: dyskusja jest już bezprzedmiotowa, bo przecież wszystko już zostało w swoim czasie rozstrzygnięte…\nI znów będzie mowa o „kompromisie aborcyjnym”, choć jakby przesuniętym w kierunku ściany, przy której już się znajdujemy. Ku zdumieniu świata i cichej rozpaczy polskich kobiet, którym panowie (i jedna niewiasta z katolickiej uczelni) starają się pomóc uniknąć piekła po tamtej stronie życia…\nWojciech Sadurski prawnik, 14.01.2014\nI my, liberałowie, i oni, konserwatyści rygoryści, możemy podjąć rozmowę,jeśli wspólnie przyjmiemy, że każde życie jest wartością, ale poziom ochrony prawnej życia powinien być stopniowalny\nNajpierw był wywiad prof. Andrzeja Zolla dla Ewy Siedleckiej („Wyborcza”, 17 grudnia), w którym wybitny karnista i członek Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego poinformował o propozycjach daleko idących zmian regulacji przerywania ciąży, a właściwie, w języku prawicowej poprawności politycznej, „spowodowania śmierci dziecka poczętego”. Potem na stronie internetowej Komisji Kodyfikacyjnej zawisło oświadczenie z 17 grudnia podpisane przez przewodniczącego komisji prof. Piotra Hofmańskiego zapewniające m.in., że proponowane rozwiązania „nie są podyktowane przekonaniami religijnymi członków Komisji”. Miło to słyszeć, ale w dzisiejszej Polsce nasuwa to, niestety, skojarzenie z piękną Szekspirowską frazą: „Ta dama chyba zbytnio protestuje”. Tyle że w parafrazie trzeba by zmienić płeć, bo to komisja składająca się z 15 panów i jednej tylko niewiasty, z katolickiej uczelni zresztą, wysunęła m…\nBREILLAT: WOLĘ DOBRE PORNO OD SENTYMENTALNEGO MELODRAMATU\nFilm to ucieleśnione spojrzenie. Moje – mówi Catherine Breillat.\nJakub Majmurek: Pani najnowszy film zatytułowany jest Nadużycie słabości. Wydaje się, że słabość w ogóle jest dla pani ważnym tematem. Często ustawia pani swoje bohaterki w sytuacji słabości, podatności na zranienie. Co w tym interesującego dla autorki filmowej?\nCatherine Breillat: Mnie w słabości nic nie fascynuje, słabość to katastrofa. Ale dobry temat na film. W Nadużyciu słabości opowiadam osobistą historię, gdy po wylewie zostałam wykorzystana przez młodego człowieka, który manipulował moją słabością i chorobą, żeby wyłudzić spore pieniądze. To spotkanie postaci bardzo słabej, pozbawionej fizycznej możliwości ruchu, i bardzo silnej, magnetycznej, uwodzicielskiej, wydawało mi się czymś filmowo bardzo nośnym i ciekawym. Tak samo, jak specyficzna relacja, która wytwarza się między ofiarą słabości, a tym, kto słabość tę wykorzystuje. W byciu ofiarą często tkwi pewien element rozkoszy. Słabość i zależność cofa nas do okresu nastoletniego, do okresu dzieciństwa, do wpisanego w nie poczucia zależności.\nNakręciła pani kilka filmów o nastolatkach, w tym dwa będące wariacją na ten sam temat: Moją siostrę i Seks jest komedią. Ten pierwszy zawiera dość pesymistyczną wizję seksualności, relacji romantycznych, miłości; drugi taką, jak sugeruje tytuł. Uważa pani, że seks jest komedią czy wręcz przeciwnie?\nSeks na pewno nie jest komedią. W Mojej siostrze pokazuję mroczną stronę seksu związaną z przemocą, zakazem, gwałtem, zazdrością, poczuciem winy, paniką moralną. W Seksie… wszystkie te problemy znikają. Pozostaje opowieść o pierwszym razie nastolatki na wakacjach. Seks jest komedią to film o robieniu filmu – kręcę tam taką samą historię jak w Mojej siostrze, tylko bez nieatrakcyjnej, padającej ofiarą gwałtu siostry. Chciałam pokazać w ten sposób, jak kino problematyzuje kwestie seksu i relacji intymnych, jak je wygładza.\nAnaïs, „brzydsza siostra” z Mojej siostry, przypomina trochę postacie „seksualnych proletariuszy” z Houellebecqa.\nProszę mnie nie porównywać do niego! To przeraźliwy mizogin i nie ma w tej mizoginii nic ciekawego. Poruszamy zupełnie różne problemy. Ja bym nie powiedziała, że którakolwiek z moich bohaterek jest „seksualnie sproletaryzowana”. One są młode, zależne, niepewne siebie jako kobiety, pełne zazdrości, lęków, uwikłane w różne fantazje. Ale to nie jest świat Houllebecqa.\nPierwszym pani filmem, jaki zobaczyłem, była Anatomia piekła. Pamiętam, że uderzyła mnie w tym dziele skala powiązania seksu z przemocą…\nJa uwielbiam seks i przemoc! Trudno mi znaleźć inny film, który mierzyłby się z problemem seksualności i przemocy.\nNa ogół przemoc ta skierowana jest przeciw kobietom, a ja chcę ją pokazać z punktu widzenia kobiet. Pokazać rozkosz, w jaką uwikłane jest bycie ofiarą, ale też sytuacje, gdy to kobiety na różne sposoby posługują się przemocą.\nAnatomia piekła jest bardzo teoretycznym filmem. Ma strukturę filmowego teorematu, nawet nie tyle o seksie i przemocy, co o obscenie. To teoremat obsceniczności.\nW Anatomii piekła, tak samo jak w Romansie, główną rolę męską gra aktor porno Rocco Siffredi. Co pani myśli o pornografii? Pani filmy często wymienia się jako przykład zacierania granic między pornografią a kinem artystycznym.\nMoje filmy dostają kategorię X, bo są libertyńskie, odważne myślowo. Na pewno od sentymentalnej erotyki i melodramatu wolę dobre porno, choć nie lubię słowa „pornografia”, nie wiem, czy jest nam do czegoś potrzebne. Sama kategoria „pornografii” wynika z represjonowania pewnych obrazów, wypychania ich poza kino. Ale kino ciągle przesuwa te granice, ostatnim świetnym przykładem było Życie Adeli Kechiche’a.\nAktorki grające w tym filmie zarzuciły mu, że czują się wykorzystane.\nZawsze się jakoś wykorzystuje aktora. Aktora lub aktorkę trzeba postawić w sytuacji niekomfortowej, tylko wtedy dadzą nam coś wartościowego. I oni później często sobie z tym nie radzą. Dlatego też aktorom płaci się więcej niż reżyserom. I dla aktorów wiele ról jest trudnych. Po Romansie załamana była odtwórczyni głównej roli, Caroline Ducey. Media interesowało głównie to, czy w scenach erotycznych naprawdę uprawiała seks z Rocco Siffredim, czy nie. Mnie też o to pytali, ale ja nie jestem od tego, żeby wystawiać certyfikaty dziewictwa Caroline czy innym moim aktorkom. Trzeba pamiętać, że aktor zawsze jest narzędziem. Tak samo jak kolor dla malarza. I że reżyserka ma go wykorzystać dla dobra filmu.\nSama pracę w filmie zaczynała pani od współpracy z bardzo silnymi postaciami, na przykład Federico Fellinim.\nFellini musiał nakręcić A statek płynie w koprodukcji z Francją i potrzebował francuskiego scenarzysty. Jestem podpisana jako autorka scenariusza, ale tak naprawdę niezbyt wiele tam napisałam. Fellini jest geniuszem, to jest w całości jego film, jego autorskie dzieło.\nA jak wyglądała pani współpraca z Mauricem Pialatem na planie Policji? Była już wtedy pani znaną pisarką, ale wciąż początkującą reżyserką. A Pialat był dojrzałym artystą.\nZnaliśmy się od jakiego czasu, Pialat był fanem mojej prozy, lubił też moje filmy. Współpraca zaczęła się od tego, że Maurice kupił prawa do adaptacji amerykańskiej powieści detektywistycznej i wynajął mnie do napisania scenariusza na jej podstawie. Zaczęłam to czytać i się załamałam. Ta książka w ogóle nie nadawała się do ekranizacji we Francji! Francuska policja tak nie działa, nic się zgadza, nie klei. Napisałam trzystronicowy synopsis, przedstawiający, jak ja widzę scenariusz. Pialatowi się to spodobało, napisałam więc nowy scenariusz. Film miał wyznaczoną datę kręcenia, zaangażowano Gerarda Depardieu i Sophie Marceau. I wtedy poznałam adwokata Marrona, pracującego w Belleville, wśród handlarzy narkotyków. Zaczęłam się tym interesować. W nocy zanurzałam się w ten świat, rano spotykałam się z Mauricem i opowiadałam, co widziałam. Jemu się to tak bardzo podobało, że choć scenariusz był zamknięty, chciał włączyć moje doświadczenia do filmu. Co dzień przychodziłam z nowym materiałem, nowymi obserwacjami. W końcu zaczęło między nami dochodzić do konfliktów, a musieliśmy już wchodzić na plan. Na planie scenariusz był ciągle przepisywany. Podpisane są pod nim ostatecznie cztery osoby, a przepisywał go też niewymieniony jako scenarzysta Gerard Depardieu. Bardzo pokłóciłam się wtedy z Pialatem i wytwórnią Gaumont, sprawa skończyła się nawet w sądzie. Ale dziś pracę nad Policją wspominam jako jedno z kluczowych dla mnie doświadczeń.\nAndrzej Żuławski wspomina w wywiadzie rzece, że Sophie Marceau była całkowicie straumatyzowana po pracy na planie Policji. Podobno Pialat był „mentalnym terrorystą”. Miała pani podobne wrażenia?\nNie do końca. Sophie Marceau była wrzucona między dwie potężne męskie postacie: Pialata i Depardieu. I czuła się zmiażdżona.\nA mizoginia samego Żuławskiego? Wiele feministycznych krytyczek w Polsce mu to zarzuca.\nJest mizoginem, i to strasznym, to jasne. Ale wielcy artyści mogą być mizoginami. Czy inaczej: wielka sztuka bywa mizoginiczna. Wolę ciekawy film, który nie jest poprawny politycznie, niż poprawnego gniota.\nUważa się pani za reżyserkę feministyczną?\nNie! Od początku moje filmy były źle widziane przez część środowisk feministycznych. Przede wszystkim dlatego, że pokazuję kobiecy masochizm. Jestem feministką w życiu, w polityce, ale nie w moim kinie.\nPracuje pani cały czas jako pisarka i reżyserka. Jak postrzega pani różnice między tymi mediami?\nW sposobie opowiadanie kino jest bliższe malarstwu niż literaturze. Kino zupełnie inaczej zarządza emocjami odbiorcy, jego uwagą. Niektórzy reżyserzy kręcą filmy, żeby opowiedzieć pewne historie. Ja kręcę, żeby oddać pewne emocje.\nW dwóch przedostatnich filmach, Sinobrodym i Śpiącej królewnie podejmuje pani temat baśni. W psychoanalitycznej perspektywie…\nNie znoszę psychoanalizy! W moich filmach nie ma żadnej psychologii ani tym bardziej psychoanalizy! Baśnie uwielbiam, ale tego, co robi z nimi Bettelheim, nie znoszę! Jako mała dziewczynka czytałam Sinobrodego, to była dla mnie formacyjna baśń. O wiele ważniejsza niż najchętniej analizowana przez psychoanalityków Śpiąca królewna. W Sinobrodym nie chodziło mi o psychoanalizę, tylko o dziewczynkę, która fantazjuje o sobie w świecie magicznej przygody. Śpiącą królewnęprzeczytałam dopiero jako szesnastolatka. I od początku nie kupowałam interpretacji Bettelheima.\nNajwiększym problemem psychoanalizy, który przyprawia mnie o wściekłość, jest to, że uważa ona, że małym dziewczynkom brakuje przede wszystkim penisa. Jako mała dziewczynka w ogóle nie interesowałam się tym, czy moi koledzy mają penisy. Drażniło mnie to, że nie mam prawa, by robić wszystkie te fascynujące rzeczy, które robią chłopcy. Ale czułam, że ogranicza mnie nie brak penisa, tylko represyjne społeczeństwo. I do dziś czuję, że psychoanaliza dobrze tego nie wyjaśnia.\nCo we współczesnym kinie francuskim uważa pani za najciekawsze?\nBruno Dumont. To geniusz, jego najnowszy film, Camille Claudele powalił mnie z nóg. Ale też Gaspar Noe, Claire Denis i Kechiche, o którym rozmawialiśmy.\nFilmoznawcy piszą o twórczości pani, Dumonta i Denis jako o wspólnym nurcie we francuskim kinie, „nowej francuskiej ekstremie”. Gdy dwa lata temu miałem okazję rozmawiać z Dumontem, nie zgodził się z taką klasyfikacją. Pani się zgadza?\nNie! Kręcimy zupełnie różne filmy.\nJak podchodzi pani do wizualnej warstwy swoich filmów? Zostawia tu pani duże pole autonomii scenografowi, operatorowi itd.?\nGroza, groza, groza! Ja muszę mieć nad wszystkim kontrolę. Pamięta pan reżyserkę zSeks jest komedią? Ja naprawdę tak pracuję. Wchodzę na plan, przestawiam na nim poszczególne elementy. Ustawiam się na planie w miejscu, gdzie ma być aktor, patrzę, jak to wygląda z jego punktu widzenia; potem staję tam, gdzie ma być grająca z nim aktorka; potem w pozycji operatora – i ciągle mam jakieś uwagi, jakieś poprawki.\nKino nie jest dla pani sztuką zespołową?\nNie. Reżyseria jest monarchiczna. Ktoś musi odpowiadać za całość. Film jest dla mnie ucieleśnionym spojrzeniem. Moim.\nCezary Michalski – KIEDY BESTIE ŚCIGAJĄ BESTIE\nEliza Szybowicz – PĄSOWY POWROT DO PRZYSZŁOŚCI\nCzarny dom na górskim zboczu\nHideg-ház to dom wakacyjny zlokalizowany na Węgrzech, w miejscowości Kőszeg, która znajduje się na granicy z Austrią, u stóp Alp. Działka na której powstał jest pochyła i z jednej strony osłonięta kamienistym stokiem. Architekci ze studia Béres Architects zdecydowali się to wykorzystać.\nFoto: Tamás Bujnovszky http://www.bujnovszky.com/ + Architektura http://www.beresattila.hu/\nDom składa się z dwóch części, pomiędzy którymi znajduje się dobrze osłonięty wewnętrzny taras. W miesiącach letnich to tutaj znajduje się centrum życia rodzinnego. Taras jest z dwóch stron otwarty, kamieniste zbocze jest jego tłem z jego jednej strony, z drugiej zaś widać po prostu zielony (lub zupełnie biały, w zależności od pory roku) ogród.\nGłównym materiałem wykorzystanym przez architektów jest drewno. Elewacja z desek jest zabezpieczona zarówno przed mrozem, jak i gorącym słońcem. Deski składające się na wewnętrzną część pozostawiono w naturalnym kolorze, resztę pomalowana na czarno. W zestawieniu z szarością kamienistego stoku który tworzy tło dla domu, całość wygląda dość spektakularnie.\nPrzestrzeń została zaprojektowana tak, żeby na powierzchni 110 metrów kwadratowych głównym źródłem światła było oczywiście to pochodzące ze Słońca. Niektóre okna to po prostu świetliki, których zadaniem jest wpuszczać światło do wnętrza. Inne są jakby ramami dla tego co znajduje się po drugiej stronie szyby. Okno nad wanną, wychodzące na skały robi naprawdę spore wrażenie.\nHideg-ház to pierwszy projekt zrealizowany w zespole Attili Béres i Jusztiny Balázsy. Projektowanie tego budynku rozpoczęło się już w 2009 kiedy klient, (pan Hideg) zauważył projekt Béres wyróżniony w magazynie Wallpaper*. Dom został ostatecznie zrealizowany w 2013 roku, po 3 latach nieśpiesznych prac na terenie budowy. Architekci zgodnie twierdzą, że zaangażowanie klienta w powstawanie tego projektu było kluczowe dla ostatecznego efektu.\nJak krok po kroku zmienić rzeczywistość\nBiały Hotel Okko\nLaboratorium, które mieści się w dłoni\nTęcza z włóczki w centrum miasta\nPod bambusowym dachem


Obecny czas to Pon Mar 30, 2020 18:41\nPowoli przymierzam się do zmiany autka, gwiazdka po prostu zrobiła się za ciasna\n- nie starsze niż 10 lat\n- oszczędne (gaz sekwencja), myślałem też nad dieslem ale bez przekonania, poza tym cena ropy=cenie benzyny więc pozostaje tylko różnica w spalaniu\n- klimatyzacja najlepiej automat\n- hak (nie jest aż tak niezbędny ale fajnie byłoby go mieć)\n- cena ok. 15tys.\n(dobrze jakby oprócz 4 osób na pokładzie zmieścił się jeszcze rower niekoniecznie rozebrany na części. Po ostatniej stłuczce mam opory w wożeniu rowery na bagażniku z tyłu auta\nOd jakiegoś czasu chodzi mi po głowie Opel Zafira (1.8 + LPG), od znajomych z kolei mam propozycję kupna VW Passat'a 1.9TDI.\nBrat natomiast zachęca mnie do kupna Scenic'a ze względu na wygodę jednak myślę, że francuzy sobie odpuszczę.\nZ chęcią wysłucham Waszych propozycji i/lub opinii, które być może pomogą mi w podjęciu dobrej decyzji dotyczącej wyboru auta\nSob Lip 20, 2013 21:28\nmoże Toyota Starlet Remix\noprocz tego co podałes to:\nTOYOTA COROLLA 2,0 D4D SOL\nmoże jakaś Octavia\nz tego co wymieniłem to wiadomo passat/mondeo/octavia. najpopularniejsze i dużo tego jest na rynku wtórnym. ja bym jednak na Twoim miejscu szukał jakieś Mazdy6.\nwybór masz duży\nNie Lip 21, 2013 00:49\nJa sie nie wypowiadam bo auto ktore mam na mysli i tak jest najlepsze\nps. ostatnie spalanie 5.4l\nNie Lip 21, 2013 16:40\nNie Lip 21, 2013 17:09\nabsolutnie nie zdradze ze to yarekVerso\nNie Lip 21, 2013 20:08\nmechu, akurat Twoje zdanie znam ale i tak dzięki\nRobson, niby dobrze jest mieć wybór ale jak jest tego za dużo to też niedobrze.\nFord - podobno Fusion ma dobre opinie ale wielkością to ni to kombi ni to minivan podobnie zresztą jak Meriva, poza tym od kilku osób słyszałem, że silniki Forda nie lubią się z gazem a te zagazowane szybko padają więc Ford odpada.\nAudi - szczerze mówiąc się nie zastanawiałem, nie orientuję się jakie jednostki napędowe mają do zaoferowania i jak ogólnie u nich z awaryjnością.\nBMW - nie w moim typie\nVolvo - nie wiem, nie znam się, wydaje mi się takim autem dla bogatszych:) jak ktoś miał z tą marką do czynienia poproszę o komentarz (mechu o ile dobrze pamiętam to chyba Twój ojciec swojego czasu sprzedawał chyba coś tej marki? )\nMazda - prezentuje się fajnie pytanie czy z racji, że japońskie to będzie bezawaryjne bo podejrzewam, iż części zamienne podobnie jak w Toyocie do tanich należeć nie będą. Poza tym jak sobie radzi z gazem?\nOpel - Vectra i Zafira mają chyba montowane te same silniki 1.8, znajomi mają Vectrę sprowadzoną z Niemiec ale dieselek, pomimo sporego przebiegu z autem nie ma na razie problemów. Combo - nie wchodzi w grę\nToyota - hmm Starleta przeżyła ze mną już ponad 10 lat więc sentyment jest Wielokrotnie myślałem czy to o Corrolce czy Avensisie ale czy nie będzie problemu z gazem? Czy z dobrą instalacją toyotowskie benzyniaki będą śmigać bez problemu?\nSkoda - to prawie VW tylko nieco tańszy, Fabia jest mała (krótka) jak na kombi więc odpada, Octavia taka większa fabia\nAlfa - poza silnikiem 1.9 JTD, który jest ogólnie chwalony reszta podobno dość awaryjna\nMitsubishi - kolejny skośnooki:), jak tak patrze na jego zdjęcia to wydaje mi się, że ma mały bagażnik, mniejszy od kombika. Poza tym widzę że słabe silniki mają, głównie 1.6\nVW - Golfa nie chcę, jeżeli już coś z tej marki to Passat\nSeat - nie wiem jak ten "hiszpański temperament" się sprawuje ? poza tym wizualnie jakiś taki pokraczny ale to kwestia gustu\nNissan - następny japończyk, z wyglądu mi się nie podoba, w środku jak statek kosmiczny silnik 1.8 dałby radę tylko nie wiem jak one się sprawują i jak tolerują gaz\nNie Lip 21, 2013 21:44\nvolvo ojciec mial - wiekszego kundla chyba nie ma - silnik renaulta, zawias mitsu elektronika nie wiadomo gdzie produkowana.\nCos ty sie na ten gaz tak uparl - ile rocznie robisz ?\nNie Lip 21, 2013 21:50\nnie ważne ile robię ale ile mógłbym robić z gazem\nPrzez 6,5 roku zrobiłem 130kkm co daje ok 20kkm/rok, wydałem 37tys. na paliwo a mogłem 27tys gdybym miał gaz, 10tys piechotą nie chodzi :/\nWięc nie uparłem się tylko kalkuluję.\nNie Lip 21, 2013 22:11\nZastanow sie ile wydasz na dodatkowy serwis auta, wyzsze ubezpieczenia, opony itd przez kolejne 6 lat.\nTez sie nie upieram tylko kalkuluje.\nPon Lip 22, 2013 13:30\nja tam osobiście się na gazie nie znam, na pewno jakaś tam oszczędność jest ale uważam, że przy wiekszych silnikach bo jaki jest sens gazowania jakiegoś 1,4? instalacja też trochę kosztuje więc na pewno aż 10 tysięcy nie zaoszczedzisz, poza tym nawet jeśli 10 to na 6 lat wychodzi z tych 10tys po 1,6 k rocznie taniej. jeżeli zalozysz sobie sekwencje to juz masz oszczednosc 7tys, nie licze kosztów podanych przez mecha bo sie nie orientuje jak one sie kształtują. no ale liczmy, że zaoszczedzisz 1tys rocznie czyli 83zło miesiecznie.\nKomu montaż instalacji się opłaci? Zakładając, że samochód spala na 100 km 10 litrów benzyny po 5,65 zł za litr obliczymy, że przejechanie tego dystansu będzie nas kosztować 56,5 zł. Jeżdżąc na gazie po 2,85 zł za litr, za przejechanie 100 km zapłacimy ok. 30 zł (przy spalaniu 12l/100km). Po przejechaniu każdych 100 km do skarbonki wrzucimy zatem ok. 25 zł. Najprostsza instalacja wróci się nam po ok. 5000 km (cena 1200 zł). Urządzenie do zasilania silnika z jednopounktowym wtryskiem zapracuje na siebie po ok. 7000 km (cena 1800 zł). Koszt średniej klasy instalacji sekwencyjnej wróci się nam po ok. 13000 km (cena 3200 zł).\ntaka Corolla D4D 2.0 110km pali 5.5 ropy.(jak sie postarasz to spali 4,7 w trasie) załóżmy ze ON kosztuje 5,40 czyli za 30zł masz 100km. wybór nalezy do Ciebie ale pamietaj, ze gaz jest do kuchenek!\nPon Lip 22, 2013 14:22\nnie zgadzam się z wami koledzy, jeżeli już kupi samochód z gazem to tylko liczy oszczędności, kupiłem starletę i gazem i regularnie serwisowany gaz nic nie modzi. Chwalę sobie gaz, bo jest ciągle ponad 2x tańszy od beny, spala go ciut więcej, a jak ktoś jeździ trochę czyli ok 15 tys rocznie to wg mnie się opłaca, ale to moje zdanie\nPon Lip 22, 2013 15:11\nmechu, ja nie twierdzę że nie ma kosztów bo są, coś za coś\nBTW o co chodzi z tymi oponami?\nRobson, jak już podajesz ceny to konsekwentnie czyli PB - 5,60pln diesel mniej więcej tyle samo (przynajmniej u mnie) a LPG - 2,25PLN czyli oszczędności ciut większe\nLudzie Seicento gazują więc czemu nie silniki 1.4, oczywiście przy większych pojemnościach może być większa oszczędność ale to chyba bardziej odnosi się akurat do mocy a nie pojemności, zresztą każdy może zagazować co chce\nPoza tym tak jak pisze piotrekpasti jeżeli decydowałbym się na gaz to kupowałbym auto z już założoną instalacją.\nPon Lip 22, 2013 15:55\nno tak ale nie masz pewności czy ktoś założył ją dobrze, czy była regularnie serwisowana itd\nPon Lip 22, 2013 16:17\nA to nie jest tak że przy przeglądzie trzeba mieć papiery od instalacji? Mieliśmy auto na gaz i facet ze stacji wołał o kwitki (bez nich nie chciał podbić przeglądu). Się nie znam ale wydaje mi się, że jest to do sprawdzenia...\nPon Lip 22, 2013 20:29\nRobson, niestety w tych czasach a tym bardziej w tym kraju pewności nigdy nie masz a w przypadku samochodów to już w ogóle jedna wielka niewiadoma, czy auto nie bite, nie zalane, ile faktycznie ma przebiegu, co wymieniane i kiedy. Poza tym nawet jak sam zlecisz założenie instalacji to też nie masz pewności że czegoś nie spitolą. Nawet w takim samym modelu z tego samego rocznika jednym może działać lepiej a innemu nie.\nŻeby nie było że jestem jakimś fanem gazu, najzwyczajniej próbuję się czegoś w tej kwestii dowiedzieć stąd taki temat. Dotyczy to również diesla bo dotychczas nie miałem z tym zbyt wiele do czynienia\nMuszę coś więcej poczytać odnośnie wersji D4D.\nPon Lip 22, 2013 21:44\nObecny czas to Pon Mar 30, 2020 18:41 | Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


Portale - Piel.pl - Pielęgnowany Katalog Stron Internetowych 4\nData dodania: 22.04.2014 o godz: 15:24\nOdkryj tajemnice hodowli zwierząt domowych. Świat naszych ulubieńców jest dość mocno skomplikowany. Duża grupa naszych przyszłych pupili dociera do nas z bardzo odległych krańców świata. Najlepiej poznać ich zwyczaje, sposób odżywiania a także zaoferować im optymalne warunki wzrastania. Bez względu na to, czy zdecydowałeś się na pająka, psa lub chomika, odwiedź koniecznie ten fascynujący i merytoryczny serwis. Zgłębiając wiedzę o swoim podopiecznym, zrobis\t...\nData dodania: 17.02.2011 o godz: 0:52\nCzary – mało kto nie chciał w pewnych momentach, aby łatwo wyrosnąć na maga lub błyskawicznie stać się czarownicą? Dzięki nam możesz łatwo i zupełnie bez żadnych opłat przenieść się w świat magii. Obiecujemy Ci pomocną obsługę gry, jasne warunki rozgrywki a także mnóstwo wyzwań do pokonania. Łatwy w obsłudze interface gry, klimatyczna grafika oraz unikalny sposób rozgrywki sprawiają, że szybko poczujesz tą wspaniałą atmosferę gry.\t...\nSerwis o wszystkim odpowiada za najciekawsze wiadomości i ciekawostki z różnorakich dyscyplin oraz specjalności. Posty podzieliliśmy na kategorie, w których wszyscy są w stanie odnaleźć coś interesującego. Publikowane przez nas nowinki są w stanie oferować ciekawą wiedzę oraz świetną zabawę, bo tematy wpisów nie są w jakikolwiek sposób ograniczane. Jeśli szukamy użytecznych, zachęcających oraz zabawnych wiadomości na jednej stronie, to bez wątpliwości nale\t...\nOrzechy pekan, ziemne i pistacje - bakalie\nOrzechy to niezwykle wartościowe bakalie, posiadające wiele właściwości leczniczych i zdrowotnych. Bogate są w witaminy i minerały, pozytywn\t...\nData dodania: 23.07.2018 o godz: 10:29\nLubisz oglądać mecze piłki nożnej? Nie zawsze masz na to czas i niekiedy musisz pogodzić się z obejrzeniem samych skrótów? Jeśli kibicujesz lidze angielskiej, to zapraszamy Cię na naszą stronę. My także jesteśmy fanami wielu brytyjskich klubów i umożliwimy Ci obejrzenie meczów oraz obstawienie wyników. ...\nJednym z elemen\t...\nData dodania: 01.12.2010 o godz: 14:47\nNa naszej stronie internetowej odkryjecie Państwo interesujące informacje, obejmujących wiele dyscyplin życia. Zamieszczone przez nas artykuły dostarczają również solidną dozę rozrywki. Dzięki wartościowym doniesieniom z różnych branż wiedza jest w stanie w dużej mierze się poszerzyć, a to tylko jeden z pozytywów czytania postów w naszym serwisie. Dla komfortu odbiorców teksty wstawiamy w osobnych miejscach, dzięki temu wyszukanie nowinek jest w dużej mier\t...\nWielu specjalistów przyznaje, że najcenniejsza w dzisiejszym świecie jest informacja. Tylko osoby wszechstronnie zorientowane mają szansę wyprzedzić swoich konkurentów i stworzyć unikatowy, rozpoznawalny i cenny marketingowo wizerunek. Jeśli chcesz być zawsze na bieżąco, zaglądaj na publicrelations. pl. Na portalu znajdziesz najciekawsze wiadomości z dziedziny marketingowej, ale nie tylko. Twórcy doskonale wiedzą, że branża public relations czerpie inspira\t...\nStrona ogólnotematyczna zapewnia najbardziej atrakcyjne informacje oraz ciekawostki z przeróżnych dziedzin oraz specjalizacji. Teksty podzielone są na kategorie, gdzie wszyscy mogą wyszukać coś absorbującego. Zamieszczane przez nas ciekawostki są w stanie przynosić fascynującą wiedzę i pierwszorzędną rozrywkę, bowiem tematy tekstów nie są jakkolwiek ograniczane. Jeśli poszukujemy przydatnych, zachęcających i śmiesznych nowinek w jednym miejscu, to niewątpl\t...\nIphone jest telefonem najnowszej technologii. mnóstwo z nas chciałoby go otrzymać, jednak koszta kupna jest tak wysoki, że mało kogo stać na ten wydatek. Grupa programów, jakie można ściągnać na Iphonea i jego możliwości są tak duże, że jest idealny nie tylko jako urządzenie do rozmów, ale nawet jako niewielki komputer czy sposób na spędzanie czasu. Powstało parę typów tego telefonu i wciąż pojawiają się następne.\t...\nData dodania: 26.04.2011 o godz: 9:09\nencyklopedia zwierząt (1), 3G (1), (7), przepisy (4), orzechy brazylijskie (1), ŁRST (1), pomysł na biznes (2), off-road (2), crossover (1), bakalie firmy (1), Ferrari (1), kompy (1), Prawo telekomunikacyjne (1), wiadomości (1), informacje (4), firma (4), własna firma (1), gazetka promocyjna auchan (1), iphone (3), Mercedes (1), bmw (3), wyszukiwarka (1), bakalie (1), Porsche (1), mapa uk (1), przepisy online (1), mapa anglii (1), blog (23), DSS (1), orzechy piniowe (1), portal (9), POIG (1), Hogwart (1), hodowla zwierząt (1), zasilacz (1), biznes (15)


E-recepta Online 24h w 5 minut - 65 zł | Lekarz-Recepta.pl\nDostępni jesteśmy 24h, 7 dni w tygodniu\nE-recepta Online i L4\nw 5 minut.\nNasz Lekarz Ci pomoże Online 24h/7.\nŚredni czas realizacji - 5 min\n-20% na kolejne zamówienia\nWybierz e-usługę z poniższej listy E-Konsultacji Lekarskich:\nZamów teraz 65 zł\nZamów teraz 99 zł\nJak kupić e-konsultacje lekarską ?\nOpłać zamówienie (Payu, przelewem)\nWyślemy kod E-recepty SMS'em\nNasze Centrum Medyczne to legalnie zarejestrowany podmiot medyczny pod numerem 000000233076. Korzystając z Naszej oferty macie Państwo dostęp do profesjonalnej pomocy lekarskiej i szerokiego grona specjalistów. Skupiamy się na szybkości wykonania usługi, pełnej dyskrecji oraz przede wszystkim bezpieczeństwu Naszych Pacjentów.\nPełna dyskrecja i bezpieczeństwo\nUbezpieczenie OC dla Naszych pacjentów\nSUPER 😀😀!! Koleżanka mi poleciła Lekarz-Recepta.pl i nie zwiodłam się!\nZdecydowanie polecam ❤❤! Wszystko szybko i sprawnie w 5 minut\nE-recepta w 3 minuty, ekstra ;-)\nKorzystamy z rodziną od dłuższego czasu. Zawsze wszystko bardzo sprawnie. Zdecydowanie pozytywna opinia 5/5\nSMS z kodem przyszedł od razu.\nSzybko i sprawnie, polecam !!\nNaszą E-recepte możesz zrealizować w każdej aptece w Polsce. Uzupełnij wywiad medyczny (1-2 minuty), opłać zamówienie online i oczekuj na decyzje lekarza. Po pozytywnym rozpatrzeniu formularza wysyłamy SMS z kodem e-recepty na Twój telefon. Z przesłanym kodem udaj się do dowolnej apteki w polsce i zrealizuj e-recepte podając kod + swój numer PESEL.\nOd 1 stycznia 2020 każda apteka w Polsce zobowiązana jest do obsługi systemu E-Recepty !\nPrzybliżony czas realizacji to około 3-15 minut.\nMamy ponad 60 000 zadowolonych pacjentów\n1Czy są jakiekolwiek dodatkowe koszty konsultacji lekarskiej z e-receptą?\nNie. Całkowity koszt jest widoczny w formularzu.\n2Jak kupić dane leki z e-recepty?\nKiedy otrzymasz od lekarza kod e-recepty sms-em - wystarczy, że udasz się do dowolnej apteki. Od 1 stycznia 2020 każda apteka w Polsce zobowiązana jest do obsługi systemu recept elektronicznych.\n3Kto może wykupić leki z mojej e-recepty?\nE-receptę może wykupić dowolna osoba ( m.in. Ty, Twoja rodzina, Twoi znajomi ). Dana osoba musi posiadać kod e-recepty oraz numerem PESEL pacjenta na którego została wystawiona e-recepta.\n4Jak długo ważna jest moja e-recepta?\nE-Recepta ważna jest przez 30 dni od daty wystawienia. W przypadku antybiotyków e-recepta ważna jest 7 dni\n5Czy e-zwolnienie jest dostarczone do pracodawcy?\nTak jest. E-zwolnienie jest wypełnione w elektronicznym systemie ZUS. Jeśli pracodawca nie posiada konta w PUE ZUS, lekarz poinformuje o konieczności dostarczenia e-ZLA.\n6Czy musze dostarczyć dokumentacje medyczną?\nNie. W niektórych przypadkach lekarz może poprosić o przesłanie dokumentacji medycznej jeśli będzie miał wątpliwości co do wystawienia e-recepty.\n7Kiedy zostanie zrealizowane zamówienie/E-konsultacja?\nZamówienia są realizowane u Nas aż 7 dni w tygodniu w godzinach 7-23. Zamówienia złożone w godzinach 23:00-7:00 są zazwyczaj realizowane następnego dnia do 8:00.\n8Czy jest możliwość zwrotu środków pieniężnych jeżeli nie otrzymam e-recepty/e-zwolnienia ?\nNie, jeżeli decyzja podjęta przez lekarza wynika z przeciwwskazań do przepisania e-recepty lub braku wskazań. Jeżeli e-recepta nie zostanie wystawiona z innych powodów np. awaria systemu ; istnieje możliwość złożenia reklamacji.\n9Czy i kiedy lekarz może odmówić wystawienia e-recepty?\nTak Lekarz może odmówić wystawienia e-recepty kiedy ma wątpliwości co do zasadności jej wystawienia. M.in są wątpliwości natury medycznej, błędy w formularzu lub brak jest wyraźnych wskazań. Lekarz również decyduje o ilości opakowań na dany lek. Pacjent nie może uzyskać e-recepty na następujące środki: • leki o działaniu odurzającym, narkotycznym; •benzodiazepiny i inne leki psychoaktywne; • marihuana dożylna; • wyroby medyczne; W niektórych przypadkach lekarz może poprosić o przesłanie dokumentacji medycznej pacjenta, aby zbadać zasadność co do wystawienia e-recepty. Jeśli pacjent nie przedstawidokumentacji- e-recepta nie będzie wystawiona. Środki za usługę e-recepty nie zostaną zwrócone (również za usługę wnioskowania na niedozwolone leki).\nCentrum Lecznicze wykonujące Działalność Leczniczą pod numerem\n© E-recepty - Wszelkie prawa zastrzeżone


Zaproszenie na wernisaż wystawy ceramiki w Starej Kopalni\n15 listopada 2016 Sebastian Biały 1055 Views 0 Comment\nWROCŁAWSKI OGRÓD CERAMIKI Wystawa prac studentów i pedagogów z okazji 70-lecia Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu. Wałbrzych STARA KOPALNIA ul. Wysockiego 29 21-10-2016 — 20-01-2017\nNiewątpliwie można mówić o czymś takim jak wrocławska ceramika — w odróżnieniu od warszawskiej, gdańskiej, etc. W ciągu siedemdziesięciu powojennych lat namnożyło się ceramicznych prac, namnożyło się ceramików. Na tę mnogość możemy spojrzeć jak na las, na ogród. Zarówno lasy jak i ogrody mają swoje mateczniki, wylęgarnie, miejsca hodowania sadzonek. Takimi są poszczególne pracownie prowadzone przez pedagogów we wrocławskiej akademii.\nObecna edycja wystawy jest kontynuacją zrealizowanego w 2002 r. projektu „Wrocławski Ogród Ceramiki”. Ukazuje wyselekcjonowany dorobek dydaktyczny (prace kursowe i dyplomowe z lat 2002 – 2016) z następujących pracowni:\nPracownia Ceramiki Artystycznej prof. Przemysława Lasaka\nPracownia Ceramiki Artystycznej prof. Grażyny Płocicy\nPracownia Koła Garncarskiego prof. Katarzyny Koczyńskiej-Kielan\nPracownia Podstaw Projektowania i Kształtowania Ceramiki prof. Krzysztofa Rozpondka\nPracownia Działań Intermedialnych w Ceramice prof. Adama Abla\nEkspozycję dopełniają realizacje pracowników dydaktytycznych, profesorów, adiunktów i asystentów.\nprof. Grażyna Płocica, dr Roman Szełemej – prezydent Wałbrzycha, Anna Żabska – dyrektor Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia, prof. Piotr Kielan – rektor Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu mają zaszczyt zaprosić na wernisaż wystawy WROCŁAWSKI OGRÓD CERAMIKI\n18 listopada 2016 roku o godzinie 17.00 w Centrum Ceramiki Unikatowej, Wałbrzych ul. Wysockiego 29.\n← Kultowe Granie w A’propos: SZTYWNY PAL AZJI\nPREMIERA I GWIAZDY na 14. Wałbrzyskich FANABERIACH Teatralnych →


No cóż. Najwyższa jakość i najniższa cena to mit stosowany w reklamach, nie mający jednak odzwierciedlenia w rzeczywistości. Nie jesteśmy w stanie konkurować cenowo z firmami drukującymi na ploterach solwentowych lub pigmentowych za kilka, czy kilkanaście tysięcy złotych na sztucznych materiałach tylko z wyglądu przypominających płótno. My drukujemy na naturalnym płótnie bawełnianym używając farb lateksowych na urządzeniach zupełnie innej klasy. Stąd te drobne różnice w cenie, a olbrzymie w jakości i trwałości.\nNie. Nie ma po prostu takiej potrzeby. Przy druku w innych technologiach firmy proponują za dodatkową opłatą pokrycie wydruku lakierem by zabezpieczyć go przed wilgocią i przed wyblaknięciem kolorów od światła słonecznego. U nas nie ma tego problemu. Farby lateksowe są odporne na wilgoć i promienie ultrafioletowe zawarte w świetle słonecznym.\nCzym różni się płótno bawełniane od Canvasu?\nPłótno bawełniane jest w stu procentach naturalne. Na takich właśnie płótnach powstały wszystkie arcydzieła mistrzów malarstwa. Płótna takie są bardzo elastyczne i wytrzymałe. Gwarantują, że naciągnięte na krosna czyli drewniane ramy obrazu pozostaną w takim stanie przez długie lata. Nie ulegną deformacji, nie „wybrzuszą się” ani nie „wypaczą się”. Canvasy to rodzina materiałów syntetycznych opartych bądź to na samym poliestrze bądź też na poliestrze z domieszką bawełny. W sztuczny sposób uzyskuje się na nich strukturę płótna. Łatwo je odróżnić. Płótna bawełniane są od spodu kremowe, canvasy białe.


Wysłany: 2018-10-22, 02:18\n1. "Podróż szlakiem archetypów" - Przemysław Pieniążek omawia nowe wydanie "Świata Edeny":\nNa przestrzeni lat "Świat Edeny" podlegał najróżniejszym egzegezom: cykl odczytywano i interpretowano jako artystyczną formę ascezy, zapis egzorcyzmowania nerwicy, ekologiczny moralitet, opowieść inicjacyjną odwołującą się do świętych pism, baśni i mitów, jako przesyconą magią i transgresją refleksję nad naturą snów, studium budzącej się seksualności czy utkaną z archetypicznych wyobrażeń parabolę o odwiecznym konflikcie dobra i zła.\nArtykuły o pierwszym wydaniu: Miłosza Kozińskiego i Huberta Kuberskiego.\n2. "Władczyni much" - Natalia Kaniak recenzuje "Piękną ciemność":\nWszystkie postaci Vehlmanna cechuje zerowa empatia, złudna łagodność i absolutny brak zahamowań. Są to jednak bohaterowie baśniowi, żyjący poza sferą seksu, moralności i doświadczenia.\nRozwiązanie akcji, które w pewien sposób okazuje się bliskie temu Andersenowskiemu, stanowi istne pole do interpretacyjnych popisów.\nTo co zamieściłem wcześniej\nWysłany: 2018-10-24, 07:46\n3. "Polecą głowy" - Michał Misztal i tekst o "Karmazynowej wieży" stanowiącej drugą część "Head Loppera":\nMogę narzekać tylko na jedno: "Karmazynowa Wieża" nie ma już tego efektu zaskoczenia, który towarzyszył debiutowi "Head Loppera" w Polsce. Poprzedni album zwalił mnie z nóg, teraz dostałem "tylko" to, czego się spodziewałem.\n4. "Zły wpływ księżyca" - Przemysław Pieniążek i pierwszy tom "Księżycówki":\nAzzarello sprawnie żongluje gatunkowymi konwencjami, zszywając wątki noirową nicią. Bohater-straceniec (pełniący jednocześnie funkcję narratora), kobieta fatalna, nieprzejednani antagoniści i drapieżca przypominający, że określenie bestia w ludzkiej skórze można odczytywać nie tylko metaforycznie: scenarzysta wprowadza na scenę wyraziste postacie, doskonale oddając przy tym klimat czasów prohibicji.\nTo piąta wizyta tego tytułu na forum.\nWysłany: 2018-10-27, 07:05\n5. "Z życia dwójki strzelców (Hawkeye. Tom 3: L.A. Woman/ tom 4: Rio Bravo)" - omawia Mirosław Skrzydło:\nArtysta dokonuje tu zręcznej żonglerki różnymi stylami i gatunkami: niniejsza seria jest bowiem wybornym miszmaszem kryminału, sensacji, opowieści obyczajowej, dramatu oraz czystej akcji w wysmakowanej oprawie graficznej.\nDwa ostatnie tomy cyklu "Hawkeye" to popis artystyczny niezawodnego Matta Fractiona oraz współpracujących z nim plastyków. Gdyby ktoś chciałby wybrać jeden tytuł z linii Marvel NOW!, postawiłbym właśnie na niniejszy cykl.\n"Z życia dwójki strzelców (Hawkeye. Tom 3: L.A. Woman/ tom 4: Rio Bravo)"\nTo co było dotychczas o "L.A. Woman", to co było dotychczas o "Rio Bravo"\nWysłany: 2018-11-04, 03:30\n1. "W imię braterstwa" - Przemysław Pieniążek jako drugi wziął na tapet początek "Złotego wieku":\nTytułowy "Złoty wiek" to na poły legendarna, od dawien poszukiwana księga, jawiąca się jako kompendium wiedzy na temat tego, jak przywrócić ludziom wiarę w idee równości, wolności i braterstwa. Nic więc dziwnego, że chęć odnalezienia owego manuskryptu motywuje do działania wszelkiej maści utopistów oraz zwolenników rewolucji, niemogących już znieść obowiązującego podziału na panów i sługi.\n2. "120 stron komiksu o niekończącej się walce" - to tytuł napisanego przez Martę Boniecką artykułu o rekomendowanym już na forum tytule "Walka kobiet: 150 lat bitwy o wolność, równość i siostrzeństwo":\nAutorki nie unikają przedstawienia poważnych wydarzeń w lekki, często humorystyczny sposób. Nie oznacza to jednak, że bohaterki walki kobiet oraz ich dokonania zostały przez to zbagatelizowane – wręcz przeciwnie. Forma w żaden sposób nie umniejsza tematu, wydobywa raczej to, co może wydawać się trudne do opowiedzenia.\nWysłany: 2018-12-08, 09:35\n1. "Wieczny tułacz" - o "Mort Cinder" wypowiada się Michał Misztal:\nTrudno uwierzyć, że historia ta rzeczywiście zaczęła być publikowana w 1962 roku, bo całość sprawia wrażenie rzeczy świeżej nawet dzisiaj.\nTe historie o podróżach w czasie i przestrzeni czyta się niesamowicie, a obserwowanie rozwoju scenariusza oraz kreski to czysta przyjemność.\n2. "Frankofoński klasyk" - "Bob Morane - wydanie zbiorcze" #1 - recenzuje Andrzej Ciszewski:\nŚwiętujący w tym roku setne (!) urodziny autor napisał ponad dwieście przygód Boba, w których suspens płynnie łączył się z wątkami awanturniczymi, fantastycznymi i naukowymi.\nNa przestrzeni lat charyzmatyczny lotnik zyskał status bohatera popkultury, inspirując powstanie filmu pełnometrażowego (datowany na rok 1960, powszechnie uznawany za zaginiony "Szpieg o stu twarzach" z Jacquesem Santim w roli Morane’a), serialu telewizyjnego, gry komputerowej oraz 26-odcinkowej animacji.\n"Bob Morane - wydanie zbiorcze" #1\nNie wiem czy wchodzące w skład tego albumu czy inne ale na pewno trzy opowieści graficzne z przygodami Boba Morane'a zostały przełożone na język polski przez niezależnych tłumaczy i można je bez problemu znaleźć w sieci.\nWysłany: 2018-12-16, 04:36\nCiemnym "rankiem" dwa razy Andrzej Ciszewski:\n3. "Maraton z Rosomakiem" - "Wolverine - Jason Aaron kolekcja" #3-4:\nPodlany specyficznym humorem oraz oferujący kilka ciekawych patentów fabularnych (nie mówiąc już o wizualnych!) epizod wygrywa ciekawie poprowadzonym wątkiem spod znaku historii alternatywnej, w ramach której wydarzenia z przeszłości Rosomaka stają się udziałem Pajączka - i na odwrót.\nRozpisując narrację na kilka podmiotów, amerykański scenarzysta rzuca nieco więcej światła na motywacje poszczególnych członków rzeczonej organizacji, doprowadzającej bohatera do ostateczności - w każdym tego słowa rozumieniu.\nMaraton z Rosomakiem" - "Wolverine - Jason Aaron kolekcja" #3-4\n4. "Ja, Cimmeryjczyk" - "Conan" #1: "Narodziny legendy":\nAmerykański scenarzysta Kurt Busiek ("Marvels") podchodzi do literackiej schedy z szacunkiem, a jednocześnie rozbudowuje kanoniczne opowieści o Conanie, dodając do nich wątki udatnie splatające chronologię przygód melancholijnego, ale skorego do uciech złodzieja, rozbójnika i pogromcy (choć liczba profesji wykonywanych przez rosłego i chmurnego Cimmeryjczyka jest rzecz jasna o wiele dłuższa).\nCzytamy także wcześniej\nWysłany: 2018-12-19, 05:01\n1. "Bez barw" - Magdalena Kempna-Pieniążek i Jej recenzja "Ye":\nNa najbardziej podstawowym poziomie jest to przecież opowieść o gnozie – o poznaniu tajemnic bytu, których słowem często wyrazić nie sposób. W tym kontekście symbolicznego znaczenia nabiera niemota głównego bohatera, który potrafi wypowiedzieć tylko jedno słowo – tytułowe "Ye". Brak możliwości wypowiadania się jest tu bardzo istotny.\nPoprzednie dwie recenzje wraz z dodatkowymi materiałami.\nA poniżej jeszcze zaległe:\nBalinta 'balinta' Lengyela, Jakuba Wołosowskiego, Karoliny Zalewskiej i Krzysztofa Zimińskiego\n2. "Do ciebie człowieku" - Przemysław Pieniążek jako pierwszy pisze o "Opowieściach o niedoskonałej przyszłości":\nFont nie ma złudzeń: niezależnie od stopnia technologicznego zaawansowania, dobrobytu oraz cywilizacyjnego rozwoju, niedoskonałość człowieczej natury zawsze prędzej czy później wyjdzie na wierzch, a schematy naszych zachowań (rozpatrywanych z perspektywy jednostki czy zbiorowości) oraz podejmowanych przez nas decyzji nieuchronnie doprowadzą nas na skraj (samo)zagłady.\n"Opowieści o niedoskonałej przyszłości"\nWysłany: 2018-12-23, 09:28\n3. "Kto się czubi, ten się lubi" - Przemysław Pieniążek i artykuł o wydaniu zbiorczym "Blixy i Żorżety":\nTwórca "Ratboya" rewelacyjnie połączył ze sobą elementy slapsticku, słownego komizmu (kapitalne dialogi niestroniące od soczystych sformułowań) oraz ciętej satyry rozprawiającej się z mentalną zaściankowością, bigoterią, uprzedzeniami.\nSłów parę od Artura Tozjy\nOpis, szczegółowe informacje, przykładowe plansze i tekst Michała Lipki\n4. "W królestwie traw" - Michał Misztal i wypowiedź o pierwszej części "Grass Kings":\nPierwsze określenie komiksu "Grass Kings", jakie przyszło mi do głowy po jego lekturze, to "znakomicie opowiedziany". Współczesny western, może pozbawiony ostrego jak brzytwa pazura znanego ze "Skalpu" czy "Bękartów z Południa" Jasona Aarona, natomiast stojący pewnie na własnych nogach, z interesującymi postaciami, specyficznym nastrojem i tempem prezentowania poszczególnych wątków.\nMamy już sporo wypowiedzi o tym tytule\nWysłany: 2018-12-31, 17:42\n5. "Dziedzictwo" - Radosław Pisula pisze o "Historii Żelaznej Pięści", która stanowi trzecią część "Nieśmiertelnego Iron Fista":\nCzęść z zebranych tutaj fabuł pojawiała się pomiędzy numerami zawartymi w poprzednich tomach, część natomiast wychodziła jako oddzielne one-shoty.\n"Nieśmiertelny Iron Fist" to jeden z najciekawszych tytułów Marvela w XXI wieku - scenarzyści na przestrzeni tych trzech tomów rozbudowali mitologię marginalnej dotychczas postaci zdecydowanie ponad stan, napakowali to fajnymi relacjami między postaciami i dopchali wszystko tonami miłości do kina kopanego.\nO tym tomie czytamy czwarty raz. No to przypomnijmy sobie poprzednie.\n6. "Poza zasięgiem wzroku" - Małgorzata Boniecka opowiada o "Weź się w garść":\nKomiks Krztoń jest jak lustro pokolenia urodzonego w połowie lat 80. Stąd znajdziemy w nim sporo detali, które na pewno każdy dorastający w cieniu zespołów takich jak Myslovitz, The Cure, Pidżama Porno świetnie rozpozna. Mnie się ten świat wydaje niezwykle bliski i znajomy. Myślę, że nie będę wyjątkiem. I trudno oprzeć się wrażeniu, że "Weź się w garść" to coś w rodzaju rysunkowego dopowiedzenia do powieści Anny Cieplak "Lata powyżej zera" - zresztą tam fabuła rozgrywa się w Będzinie.\nWysłany: 2019-01-09, 06:24\n1. "Gruby kot z sześciopakiem" - Kamil Czaja próbuje oswoić dwie części "Garfielda":\nPierwsze tomy przynoszą przede wszystkim stałe garfieldowe motywy – w tym dwa moje ulubione: poniedziałki i diety. Ale i dla fanów innych scenerii znajdzie się sporo dobrego. Mamy tu wchodzenie na drzewa i niemożność zejścia z nich, wycieczki na farmę, koncerty na płocie i wiele innych atrakcji.\n"Garfield. Tłusty koci trójpak" #2 i #1\n2. "Pognębić diabła" - Andrzej Ciszewski recenzuje tomy #4-6 "Daredevila. Nieustraszonego!":\nW swojej opowieści o Daredevilu Bendis nie szczędził protagoniście siarczystych razów od losu – Brubaker praktycznie sprowadza Murdocka do poziomu studzienki ściekowej. Moralne dylematy, zafiksowanie na punkcie przeszłości, dochodzące do głosu podrażnione męskie ego, piętrzące się niczym góra lodowa przeciwności losu: Matt w równym stopniu irytuje, budzi podziw i współczucie.\nDaredevil. Nieustraszony! #4-6\nTo co było do tej pory o tomie czwartym, to co było do tej pory o tomie piątym, to co było do tej pory o tomie szóstym\nWysłany: 2019-01-22, 06:54\n1. "Polska, mieszkam w Polsce..." - Kamil Czaja wypowiada się o "Elementarzu Polski dla Polaka i Polki z Polski":\n"Elementarz Polski dla Polaka i Polki z Polski" przynajmniej do niektórych roczników odbiorców powinien trafić jako portret tego, co negatywne w rodzimych realiach, a przy tym nieco wzruszyć polskim losem - zwłaszcza gdy człowiek odkryje, że wzrusza się głównie własną dolą.\n"Elementarz Polski dla Polaka i Polski z Polski"\nPisze Jakub Nowak:\nMelancholia, rozczarowanie, odurzenie czy też wkurwienie - oto elementarne emocje zbioru tego. Jaka forma jest, każdy zaś widzi - czerń i biel, kreska (nie)pozornie niedbała, odwzorowania raczej umowne. Zaznaczyć to należało w zasadzie wcześniej - nie jest to komiks ni powieść graficzna, a picturebook, zbiór rysunków powiązanych ze sobą tematycznie i posortowantych w trzy szerokie kategorie i kilka pomniejszych serii.\nPisze Agnieszka Krizel:\nElementarz stanowi obrazkowe tłumaczenie współczesnej polszczyzny, podzielonej w książce na pięć rozdziałów. Od słownika, po portrety słynnych Polaków, których warto znać, przysłowia polskie, porady oraz listy i plakaty z Polski. To wszystko jest w tak specyficznym ujęciu zilustrowane, że trudno z niektórymi się nie utożsamić.\n2. "Wywrotowa konstelacja" - Grzegorz Marcinkowski analizuje "Morderstwo w szybie windy":\nFabuła książki miała stanowić coś w rodzaju nowoczesnego moralitetu, a także zawierać ślady krytyki społecznej. Struktura kryminału jawiła się jako podstawa formalnego eksperymentu. Wyrasta to z myślenia autorów, według którego kultura popularna miała być wehikułem wywrotowych treści, jeśli poddać ją odpowiedniej "aranżacji".\n"Morderstwo w szybie windy"\nPisze Darek Arest:\nDemony nadchodzącej wojny ukrywają się pod grubą warstwą konwenansu, skrępowane biurokracją i mieszczańskim obyczajem. Graficznym ekwiwalentem tych kulturowych więzów jest sama forma drzeworytu, zarezerwowana zwykle dla celów wyższych niż scenki rodzajowe przedstawiające wyłudzanie łapówek i obmacywanie sekretarek. Bohatera komiksu Thiemanna od seksu i zysków bardziej bardziej zdaje się kręcić przekraczanie podobnych granic: łamanie zasad i ogrywanie ich dla egoistycznych celów.\nWysłany: 2019-01-24, 09:23\n3. "Siła złego na jedną" - Andrzej Ciszewski jako szósty przedstawia nam "Wyzwoloną":\nPonoć pomysł na powrót charyzmatycznej bohaterki w ramach nowej, solowej serii komiksowej narodził się w trakcie rozmów Briana Michaela Bendisa z Melissą Rosenberg, scenarzystką Netflixowych przygód Jessiki Jones.\nZgadza się – siłą napędową niniejszego tomu są długie sekwencje dialogowe, ale nie wciągają w takim stopniu jak te znane z debiutanckiej serii. Co więcej, niniejsze wydawnictwo pozbawione jest etykietki "MAX" i wszelkie bluzgi zostały mocno utemperowane, co w znacznym stopniu pozbawiło narrację charakterystycznego pazura.\nSzkoda tylko, że występujące w pierwszym tomie "Wyzwolonej!" czarne charaktery budzą mieszane uczucia (wyjątkiem jest przerażający małżonek odpowiedzialny za śmierć zleceniodawczyni Jessiki), a sama oś fabularna podporządkowana została kluczowym wydarzeniom znanym z innych komiksowych opowieści ukazujących się pod szyldem Marvel NOW!\nWysłany: 2019-01-26, 04:58\n4. "Starlight. Gwiezdny blask - Duke McQueen powraca" również od Michała Misztala:\n"Starlight" to komiks niezwykle sympatyczny, dobrze napisany, nie ma tu jednak fajerwerków, jakie zapowiadają wspomniane cytaty z okładki. To historia, przez którą przechodzi się gładko i przyjemnie, pozbawiona większych zgrzytów, ale ostatecznie podejrzewam, że nie będzie jedną z opowieści, którą wielu czytelników zapamięta na dłużej. Ot, udane czytadło, ale niewiele więcej.\nWysłany: 2019-01-27, 07:09\n5. "Miasteczko psychopatów" - Mirosław Skrzydło pisze o pierwszym tomie "Palcojada":\nW rzeczonym dziele z bardzo dobrej strony prezentuje się galeria postaci, z których każda posiada swe mroczne oblicze.\n"Palcojada" należy określić jako soczysty i mrożący krew w żyłach thriller psychologiczny, przesiąknięty mocnymi scenami, których nie powstydziliby się najwięksi mistrzowie tego gatunku (kłania się David Fincher, ale i Wes Craven). Niniejsze dzieło niepozbawione jest wątków humorystycznych spod znaku czarnej komedii oraz krytycznego spojrzenia na małomiasteczkową zaściankowość, ludzkie zacietrzewienie i bierność wobec otaczającego terroru.\nWysłany: 2019-01-28, 07:46\n6. "Staś, Zła Noga i zły system ('Staś i Zła Noga', reż. Bartłomiej Błaszczyński)" - pisze Agata Kędzia:\nStrategia inscenizacyjna reżysera polega na ukazaniu pełnej temperamentu relacji pomiędzy bohaterami, a dramaturgia przedstawienia z powodzeniem oddaje fragmentaryczną strukturę błyskotliwego komiksu - większość scen rozegrano w formie dynamicznych skrótów sytuacyjnych z dowcipnymi dialogami.\nUmowna przestrzeń scenograficzna Magdaleny Grundwald, stwarzana głównie poprzez grę światła i cienia, staje się wnętrzem domu, szkolnym korytarzem, miejską ulicą. Jej centralny punkt stanowi umieszczona przy lewej krawędzi sceny szeroka huśtawka, będąca przy okazji pretekstem do prezentowania różnych gimnastycznych sztuczek.\nFabuła spektaklu jest w dużej mierze lekka i żartobliwa. Co ważne, swobodny ton spektaklu nie oznacza wcale, że jego trudny temat został przez reżysera zbanalizowany.\nCiężar tematyczny opowieści o nielubianym chłopcu z niepełnosprawnością jest ogromny, z czego twórcy i twórczynie doskonale zdają sobie sprawę.\n"Staś, Zła Noga i zły system ('Staś i Zła Noga', reż. Bartłomiej Błaszczyński)"\nPrzypomnijmy sobie recenzje tej opowieści graficznej:\nKonrada Wągrowskiego, Tomasza Nowaka, Marcina Kamińskiego, Moniki Małkowskiej i Michała Lipki oraz komiks, który był publikowany w internecie.


25.08.2020 Seminarium o grantach Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego Mając na uwadze trwającą prezydencję Polski w Grupie Wyszehradzkiej zorganizowaliśmy seminarium dotyczące tzw. Grantów Wyszehradzkich.\nJest to grupa dotacji z Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego, które pozwalają m.in. na przygotowanie i przeprowadzenie międzynarodowych projektów edukacyjnych, na których to właśnie skupiał się nasz gość.\nAndras Lorincz pochodzi z Węgier. Z wykształcenia jest politologiem i ekspertem ds. stosunków międzynarodowych. Ponadto jest on współtwórcą Instytutu Polityki Stosunków Kulturowych. Instytut ten skupia się na współpracy międzynarodowej, w zakresie kultury, edukacji i realizacji projektów dofinansowanych przez programy takie jak Erasmus+, Komisję Europejską czy właśnie Granty Wyszehradzkie.\nNasz gość w swoim seminarium przybliża nam specyfikę i rodzaje Grantów Wyszehradzkich, a także przedstawia przykłady zrealizowanych dzięki temu projektów. Opisuje on też jakie korzyści daje udział w międzynarodowych projektach.\nCałe seminarium dostępne jest na:


Regulamin pracy – najważniejszy dokument w firmie? - 19524\nRegulamin pracy – najważniejszy dokument w firmie?\nTagi:19524Joanna NiemyjskaZielona Linia\nNiektóre firmy nawet go nie mają. Mimo iż zawiera bardzo ważne treści, Kodeks pracy nakazuje jego wprowadzenie, gdy firma liczy więcej niż 20 pracowników.\nMożna znaleźć w nim treści dotyczące organizacji i porządku w procesie pracy, jak też związane z tym prawa i obowiązki pracodawcy oraz pracowników.\nPrzede wszystkim te dotyczące organizacji pracy, warunków przebywania na terenie zakładu pracy w czasie pracy i po jej zakończeniu. Znajdziemy tu też informacje dotyczące wyposażania pracowników w narzędzia i materiały, odzież i obuwie oraz środki ochrony indywidualnej i higieny osobistej. Ważnym elementem regulaminu jest także opis systemów i rozkładu czasu pracy, jak też informacja o przyjętych okresach rozliczeniowych czasu pracy oraz porze nocnej. Tu także znajdziemy, zwykle najważniejszą dla wielu pracowników, informację dotyczącą terminu, miejsca, czasu i częstotliwości wypłaty wynagrodzenia. Regulamin pracy ponadto powinien zawierać wykazy prac wzbronionych pracownikom młodocianym oraz kobietom, ale zarazem rodzaje prac i wykaz stanowisk pracy dozwolonych pracownikom młodocianym w celu odbywania przygotowania zawodowego; wykaz lekkich prac, jakie są dozwolone pracownikom młodocianym zatrudnionym w innym celu niż przygotowanie zawodowe dorosłych.\nZgodnie z Kodeksem pracy wspomniany regulamin powinien być ustalany przez pracodawcę w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową. Jeżeli jednak nie dojdzie do uzgodnienia treści regulaminu pracy w porozumieniu pracodawcy z zakładową organizacją związkową we wcześniej założonym przez wspomniane strony terminie, jak również w sytuacji, gdy u danego pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa, regulamin może ustalić sam pracodawca.\nKiedy regulamin pracy wchodzi w życie? Następuje to po upływie dwóch tygodni od dnia podania go do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u danego pracodawcy.\nNależy pamiętać przede wszystkim o tym, iż Kodeks pracy zobowiązuje pracodawcę do zapoznania pracownika z treścią regulaminu pracy przed rozpoczęciem przez niego pracy.\nWięcej praktycznych artykułów i najnowszych wiadomości z rynku pracy można znaleźć na facebook.com/zielonalinia19524.\nŹródło: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy\npoprzednieEuroimplant S.A. będzie izolował komórki macierzyste dla pacjentów LUX MED\nDalejTablet Quer – pomysł na świąteczny prezent


Ogłoszenia parafialne20.12-27.12.2020 r. - Parafia NMP Królowej Będkowice\nStrona Główna » Ogłoszenia » Ogłoszenia parafialne20.12-27.12.2020 r.\nprzez ks. Andrzej Grodecki|Opublikowano 20 grudnia 2020\nDziś szczególnie prosimy Maryję, byśmy umieli tak jak Ona, odpowiadać na wezwanie Boże.\nDziś o godzinie 17.00 dodatkowa Msza święta, a od godziny 10.00 do 10.30 będzie możliwość przyjęcia w kościele Komunii świętej przez tych, którzy nie są w stanie być na Mszy świętej. Będzie też okazja do spowiedzi świętej.\nW poniedziałek 21 grudnia spowiedź adwentowa w naszej parafii, rozpoczniemy ją o godzinie 15.00, a zakończymy o godzinie 17.00. Zapraszam również na ostatnie Roraty – aż do Wigilii włącznie, o godzinie 7.30.\nw poniedziałek wspomnienie św. Piotra Kanizjusza, prezbitera\nBardzo proszę o pomoc przy wystrojeniu kościoła na nadchodzące święta – druhów ze Straży Pożarnej, Służbę Liturgiczną i wszystkie chętne osoby. Rozpoczniemy o godzinie 16.00.\nW środę po Mszy świętej Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, w czwartek Wigilia – ostatnie Roraty o godzinie 7.30. W tym roku wyjątkowo – planujemy dwie Pasterki – jedną tradycyjnie o północy, drugą o godzinie 22.00. Chodzi o to, by więcej osób mogło wziąć udział w tych uroczystościach.\nW Boże Narodzenie Msze święte jak w niedzielę, łącznie z Mszą świętą o godzinie 17.00. W sobotę święto św. Szczepana męczennika, Msze święte o 8.30 i o godzinie 11.00, nie będzie Mszy świętej po południu. W następną niedzielę, 27 grudnia, Święto Najświętszej Rodziny, Msze święte jak w każdą niedzielę, będzie Msza święta o godzinie 17.00. Ponieważ Boże Narodzenie wypada w piątek, dlatego nie ma w ten dzień postu, podobnie będzie także w Nowy Rok.\nW zakrystii można się zaopatrzyć w opłatki na stół wigilijny i świece Caritas. Przy okazji dziękuję bardzo za wszystkie ofiary złożone przy okazji opłatków, będą one przeznaczone na pokrycie kosztów utrzymania kościoła w sezonie zimowym.\nJuż teraz uprzedzam, że w tym roku duszpasterska wizyta kolędowa będzie możliwa tylko na indywidualne zaproszenie.\nSerdecznie dziękuję za sprzątanie w kościele, za upiększenie go i złożenie ofiary na Mszę świętą na ostatnie Roraty w Wigilię następującym osobom: Władysławie i Adamowi Litwa, Alicji Sroka, Barbarze Kita, Dorocie Krawczyk oraz Bogusławie Mączka. Kolejne sprzątanie wyjątkowo w czwartek, w Wigilię rano – albo zaraz po Roratach, albo o godzinie 9.00.\nBóg zapłać za wszystkie złożone ofiary i 4 ofiary w kopercie w poprzednią niedzielę na kwotę 180 złotych oraz przelewy na konto parafialne w tym tygodniu w kwocie 320 złotych.


Odżywki w serwisie Albo Gdzieś Można - http://agm.edu.pl/\nOdżywki w serwisie Albo Gdzieś Można\nPrzedtreningówki sklep Krótka definicja z Wikipedii. Sport Sport ? forma aktywności człowieka, mająca na celu doskonalenie sprawności fizycznych w ramach współzawodnictwa, indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych. Rodzaje sportu:\nimpact whey isolate Najlepsze odżywki dla sportowcówDobrej jakości odżywki dla sportowców zwykle są polecane przez najlepszych trenerów i lekarzy sportowych. Dlatego wydaje się, że warto przed sięgnięciem po konkret\nmyprotein sklep Kreatyna - WikipediaW latach 90. XX wieku kreatyna zyskała szczególny rozgłos jako naturalny sposób na zwiększenie wyników sportowych i budowanie beztłuszczowej masy ciała. Stwierdzono, że ogólna zawartość kreatyny w mięśniach szkie\nDodane: 03:58 20. 05. 2017\nDodane: 03:17 11. 05. 2017\nimpact whey protein Kupowanie odżywekOdżywki i suplementy diety można teraz kupić praktycznie wszędzie. Takie produkty pojawiają się w drogeriach, aptekach no i oczywiście w sklepach dla sportowców. Jeżeli dla kogoś\nDodane: 04:22 07. 05. 2017\nmyprotein Suplementy po treningu. Cytat z WikipediiPo wysiłku należy przyjmować węglowodany o wysokim indeksie glikemicznym (węglowodany szybko przyswajalne - cukry proste). Ich stosowanie uzupełnia starty glikogenu mięśniowego. Niedostateczne uzup\nDodane: 03:02 02. 04. 2017\nsuplementy crossfit Stosowanie diety białkowej przez sportowcówDieta białkowa może być bardzo skutecznym sposobem wspomagania organizmu sportowca podczas wykonywania przez niego ciężkiego treningu. Jednocześnie należy podkreślić, że taka dieta, jeże\nDodane: 06:57 16. 02. 2017\nizolat serwatki O układaniu diety dla sportowcaDieta sportowa musi być dostosowana do rodzaju sportu jaki uprawia. Dieta ustalana jest razem z trenerem oraz lekarzem dietetycznym biorąc pod uwagę zapotrzebowanie spo\nDodane: 05:41 07. 02. 2017\nthe protein works Z Wikipedii o suplemencie dietySuplement diety to, zgodnie z ustawą o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia , środki spożywcze, które mają uzupełniać normalną dietę, są skoncentrowanym źródłem witamin, składników miner\nDodane: 10:11 05. 01. 2017\nimpact whey isolate Encyklopedia o superfoodsSuperfood ? termin marketingowy wykorzystywany do określania nieprzetworzonej żywności pochodzenia naturalnego, rzekomo bogatej w składniki odżywcze, których ilość i właści\nDodane: 07:04 04. 01. 2017\nimpact whey protein Znaczenie diety dla sportowcówWłaściwa dieta odgrywa bardzo ważną dla rozwoju sportowego młodego człowieka. Odpowiednia dieta pomaga także doświadczonemu już sportowcowi w zachowaniu dobrej formy. D\nDodane: 05:47 25. 12. 2016\nodżywki białkowe sklep Wikipedia i dietaDieta (z stgr. ?????? diaita ? ?styl życia?) ? sposób odżywiania. Potocznie często używane nieprawidłowo, w stosunku do diet odchudzających. Termin dieta, stosowany w nauce o żywieniu człowieka ma różn\nReklamowanie firmy, a poligrafiaComputers and electricial servicesModa na eko kosmetykiKrótki wpis o geodezji i pracy geodetów Printers tailored to the demand Jak korzystać z pomocy prawnej?Kilka spostrzeżeń na temat mechaniki samochodowejShuttle is needed. Get prepared before going abroadPraktycznie wszystko o chłodnictwieSkuteczne pozycjonowanieZdrowy ruch i zdrowe odżywianie...Krótko na temat bram i automatykiArtykuł technicznyZabawka nie tylko dziecka - kolejkaNaklejki, subtelne formy reklamyPolskie prawo bywa skomplikowaneZakup auta prosto z salonuO specjalnych jednorazowych artykułach stosowanych w salonach kosmetycznych i gabinetach lekarskichDługie kolejki, trudne badania i prywatne klinikiCo musisz wiedzieć przed zatrudnieniem obsługi ITImplantologia zabrzeNieskończony rynek storn internetowychTaras w centrum ogroduIssues with water pipesPoradnik dla biznesu - co to jest SEOCo warto wiedzieć o myjniach bezdotykowychCzym zajmują się geodeci?Mechanika pojazdów - co, gdzie i jak?Nawadnianie ogrodów z nowymi okazamiImplantologia zabrze


Zdobienie - przepisy na zdobienie z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na zdobienie\nMój sposób na: lód i zdobienie szklanki do drinków 278\n104. Masa cukrowa do zdobienia tortów 623\nLukier i zdobienie pierniczków 41\nDekorowanie pierniczków: Potrzebne będą: lukier biały/ kolorowy posypka pisaki cukrowe perełki i wszystko to czym chcemy przyozdobić nasze gotowe ciasteczka. Biały lukier: Składniki: 10 łyżek cukru Zobacz więcej\nŚwiąteczne zdobienie ciasteczek :) 151\nTym razem bez przepisu. Chwalę się tylko efektami mojej wczorajszej pracy ;) Zajmowałam się ozdabianiem ciasteczek i pierniczków, które upiekłam wcześniej. Zdecydowanie jest to moje ulubione Zobacz więcej\nKolorowa czekolada do zdobień 70\nBardzo prosta ale atrakcyjna ozdoba lub czekolada . Jej wygląd zależy od naszej wyobraźni. Kolorowa czekolada składniki barwniki spożywcze brokat spożywczy biała czekolada w dropsach ok 3 szklanki Zobacz więcej\nKurs zdobienia tortów w Opolu 133\n8 lipca brałam udział w wraz ze swoim 5-cio letnim synkiem w warsztatachdekorowania stemplami płóciennych toreb dla wMiejskiej Bibliotece Publicznej w ramach programu Ameryka w Twojej Bibliotece. Do Zobacz więcej\nWiosenne szkolenie zdobienia babeczek 37\nPraca jednej z naszych uczestniczek Zobacz więcej\nAllepaznokcie - nowy dział Gabi - zdobienie... 54\nMuffinkowe prezenty czyli zdobienie babeczek;) 92\nCzekoladowe listki do zdobienia ciast 89\nZdobienie tortów 1175


Bronek Kunicki. Z Krakowa przyjechali m.in. Jerzy Wala, Marian Bała, Ala Bednarz, Słupscy,\nJacek Poręba, po raz pierwszy pojawił się Zdzich Jakubowski „Szlachetny”, wyposażony w wielki namiot. Pogoda dopisała jak na zamówienie, wiele osób nocowało, kilka skorzystało z pokoi w budynku. Na pobliskich skałkach wspinały się jakieś młode zespoły. Teraz przed nami\nW Warszawie 6 stycznia zmar³ Edward Ha³oñ, zas³u¿ony konspirator z lat wojny a po wojnie organizator ¿ycia naukowego,\nw latach 1959–2003 redaktor „Nauki Polskiej”. By³ mi³oœnikiem gór, w nekrologach pisano te¿, ¿e taternikiem. ● 30 kwietnia do\npo³owy masztu opuszczono proporzec ÈHS: zmar³ Radovan Kuchaø, eksplorator Czeskiego Raju i autor pierwszych wejœæ\nw Tatrach. Zim¹ 1954 r. uczestniczy³ w przejœciu grani Tatr Wysokich od Prze³êczy pod Kop¹ do Liliowego. Od r.1954 mistrz\na od 1958 zas³u¿ony mistrz sportu. W Alpach przeszed³ m.in. zachodni¹ Petit Dru (1957), Filar Walkera (1959) a tak¿e pó³nocne œciany Matterhornu, Eigeru i Cima Grande (wszystkie w r. 1961). W latach 1959–62 robi³ du¿e nowe drogi w Kaukazie,\nw 1965 uczestniczy³ w wyprawie w Hindukusz, gdzie dokona³ m.in. I wejœcia na Kohe Uparisina (6260 m). Wejœcia alpejskie\nrealizowa³ równolegle z polskimi kolegami, g³ównie Bielem i Mostowskim, z którymi siê blisko zaprzyjaŸni³. Pozna³ te¿ góry\nPamiru (1973) i A³taju (1982). Wielu czytelników, tak¿e w Polsce, mia³a jego ksi¹¿ka „10 velkých stìn” (1963), wraz z Zibrínem\nnapisa³ te¿ ksi¹¿kê „Z Tatier na Eiger” (1964). Urodzi³ siê 22 paŸdziernika 1928 roku. ● Zaskoczeniem dla wszystkich by³a\nœmiertelna choroba Janka Mostowskiego, który jeszcze w pocz¹tku roku wydawa³ siê byæ okazem zdrowia. Mia³ wybitne przejœcia w Tatrach, w Alpach w r. 1961 przeszed³ œciany Eigeru i Matterhornu, w 1960 uczestniczy³ w I PWH i drugim wejœciu\nna Noszak (7492 m). W r. 1963 opuœci³ Polskê, wiele lat mieszka³ w Ameryce, gdzie przyj¹³ nazwisko John Philipp. Urodzony\n25 stycznia 1928, zmar³ 8 maja 2012. Jego najwa¿niejszy partner, Staszek Biel, obieca³ nam obszerniejsze wspomnienie.\n● W dniach 13–15 marca Czesi Pavel Vrtík i Milan Doležal poprowadzili now¹ samodzieln¹ drogê pn. œcian¹ Aiguille Sans\nNom (3982, 1200 m, M7, A1). Ca³y pobyt w Alpach (od auta do auta) zamknêli w 5 dniach. ● W dniu 7 kwietnia Niemcy Robert\nJasper, Jörn Heller i Ralf Gantzhorn weszli trudn¹ grani¹ zachodni¹ (M7) na Monte Giordano w Cordillera Darwin na po³udniowym krañcu Ziemi Ognistej. By³o to pierwsze wejœcie na zapomniany szczyt, na którym GPS wykaza³ wysokoœæ 1517 m czyli\nznacznie mniejsz¹ ni¿ na mapach. Próby zmiany nazwy na Shark’s Fin nie mo¿na pochwaliæ. ● W tegorocznych wyœcigach na\nElbrusie (fina³ 9 maja) Aleksandra Dzikówna by³a druga (5.39 h), Rosjanka ¯anna Wokujewa wyprzedzi³a j¹ o pó³ godziny\n(5.02), trzecia by³a Rosjanka Nadje¿da Koroljatina (6.12). Natomiast w biegu panów triumfowali Hiszpan (3.41) i W³och\n(3.44). ● KWW zawiadamia, ¿e podobnie jak rok temu, 15 czerwca, w dniu Œw. Bernarda w Bazylice Œw. Krzy¿a odbêdzie\nsiê Msza Œw. w intencji zmar³ych taterników i alpinistów. Liturgiê odprawi ks. Romuald Paszczuk. ● Na internetowej liœcie tegorocznych wypraw w góry Pakistanu s¹ dwie wyprawy polskie, obie komercyjne. Obie planuj¹ po dwa wejœcia na Gasherbrumy I\ni II, organizatorzy i kierownicy: Jacek Teler i Ryszard Paw³owski. Lista zawiera te¿ wyprawê... do Polski: Louis-Philippe Loncke\nchce wspi¹æ siê na Rysy a potem sp³yn¹æ kajakiem Dunajcem i Wis³¹ do morza. Czyli Polska od g³ów do stóp.\nGÓRY I KULTURA\nW dniach 11–13 maja 2012 w Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie odby³ siê XIX Przegl¹d Filmów Alpinistycznych\nim. Wandy Rutkiewicz, zatytu³owany „20 lat bez Wandy”. Pokazano ciekawe filmy, wœród prelegentów by³i m.in. Ryszard Kowalewski, Ryszard Paw³owski, Artur Hajzer. ● W tym samym czasie (10–12 maja) w Tarnowskich Górach zorganizowano\nII Przegl¹d Filmów Górskich „Na Grani”. Pokazano kilka reporta¿y jaskiniowych a widzowie mogli obejrzeæ wystawê Tarnowskiego Klubu Taternictwa Jaskiniowego. ● Nak³adem KW Warszawa ukaza³ siê przewodnik Jana ¯urawskiego „Kazalnica.\nDrogi zebrane. Przewodnik wspinaczkowy.” Jak pisz¹ wydawcy, na prawie 200 stronach ksi¹¿ka przynosi „opisy, zdjêcia i schematy 68 dróg, a do tego historiê, relacje i ciekawostki.” ● Jerzy Wala i Janusz Majer opracowali i wydali w³asnym nak³adem\nkolejn¹ monografiê, zatytu³owan¹ „Central Karakoram, Masherbrum Mountains, Tagas Group, Pakistan”. Wiêkszoœæ atrakcyjnych materia³ów ilustracyjnych otrzymali od wyprawy bu³garskiej, której uczestnicy napisali te¿ treœciwy artyku³ „Bulgarian\nExploratory Expedition Karakoram 2011” (por. GS 4/2012 s.4). Dla amatorów trudnej i dziewiczej ska³y w Karakorum praca\no podstawowym znaczeniu. ● Od 11 do 30 czerwca w zas³u¿onej dla promocji alpinizmu polskiego Ksi¹¿nicy Beskidzkiej\nw Bielsku Bia³ej mo¿na bêdzie obejrzeæ wystawê fotograficzn¹ „Witold H. Paryski”. W notce o WHP na plakacie warto by³o\ndodaæ, ¿e on sam by³ uzdolnionym fotografem, m.in. g³ównym fotodokumentalist¹ taternictwa miêdzywojennego.\n 22-833-07-75; e-mail <[email protected]>. P.T. Seniorzy proszeni są o współpracę. „Głos Seniora” nie\nczerpie materiałów z krajowych czasopism górskich ani z bliskich tematycznie polskich stron internetowych. Pisemko rozprowadzane jest bezpłatnie, numer bieżący można pobrać do druku z adresu internetowego <www.nyka.\nhome.pl/pub/gs201205.pdf>; ostatnie roczniki są dostępne w internecie na stronie: <www.nyka.home.pl>.\nZmarł zasłużony alpinista czeski, Radovan Kuchař.\nPierwsze w ogóle schroniska w Tatrach – skromne chatki typu większy szałas – powstały na\npoczątku XIX wieku i to nie z myślą o nielicznych wówczas turystach, lecz o odwiedzających Tatry\nprominentach – c.k. gubernatorach, arcyksiążętach, biskupach. Turystyka zawsze splatała się\nz polityką i – z interesami. Najstarszą zapisaną w annałach inwestycją tego rodzaju były koleby\nzbudowane w lecie 1806 r. na polecenie prefekta kameralnego Franza Wisnera z liptowskiego\nHradku na Polanie Podkrywańskiej i pod wierzchołkiem Kopy Krywańskiej – w związku z niedoszłym do skutku planem wycieczki na Krywań palatyna Węgier, arcyksięcia Józefa Habsburga.\nZ tej samej okazji powstał wówczas mały schron na Babiej Górze. Jak czytamy w „Preßburger\nZeitung”, koleby pod szczytem Kopy były już w r. 1817 zrujnowane przez wichury, w r. 1827\nAlbrecht Sydow oglądał tylko podwaliny domku i wielki moździerz obok (s.288). Na Polanie Krywańskiej stały później 2 domki, zwane Pańskimi lub Krywańskimi Kolebami. Nazwa „Pańskie”\nświadczy o tym, że nie chodziło o szałasy pasterskie lecz o domki należące do wielkiej własności.\nKiedy z biegiem lat zniszczały, c.k. Zarząd Lasów Hradek pobudował nowe. Nastąpiło to zapewne\nw r. 1841, w związku z uroczystością odsłonięcia na szczycie Krywania pomnika króla Saksonii\nFryderyka Augusta II. Otto von Hingenau zapisał w r. 1842, że na skraju lasu wystawiono kilka\ndrewnianych koleb. Wieczorny bankiet przy nich przy huku moździerza zgromadził około setki\ngości, z których większość w godzinach południowych była na szczycie. Jako „zbudowane\nw ostatnim czasie dla wygody podróżnych i podobne do chaty nad Morskim Okiem” notuje je w r.\n1853 anonimowy autor, który korzystał z nich rok wcześniej. Ludwik Zejszner mówi w r. 1856\no „kolibach krywańskich, dwóch domkach, umyślnie dla podróżnych wystawionych, gdzie się\nzwyczajnie nocuje, aby rano na szczyt wstępować”. Joseph Friedrich Krzisch w r. 1859 znajduje\n3 wygodne „Bretterhütten”. Moździerza – jak podaje Ivan Bohuš (1996, s.421) – przy nich nigdy\nnie było. Ostatnia z koleb użytkowana była do ok. 1885 r. – „obecnie nie ma już znanej dawniej\nkoleby krywańskiej” – pisał Ejasz w r. 1891.\nW Tatrach Polskich infrastrukturę turystyczną zapoczątkowały przytuliska nad Morskim Okiem.\nNa morenie domek dla turystów zbudował w r. 1836 Edward Homolacz a impulsem była wizyta\nbiskupa Franciszka Zacharyasiewicza. Wygląd budynku znamy m.in. z rycin Stęczyńskiego i różnych wersji obrazu Jana N. Głowackiego (1837), a także litografii Kořistki. W r. 1838 Ludwig Zejszner ustalił, że szałas „nowo zbudowany” stoi o ok. 40 stóp (12 m) wyżej niż jezioro. Obiekt ten\njest w literaturze uważany za pierwsze tutaj schronisko. Czy słusznie? Opierając się na dziele\nAlbrechta Sydowa z r. 1830 (s. 235), w mojej monografii Doliny Rybiego Potoku (1956, s.158) odnotowałem istnienie już w r. 1827 wcześniejszego budynku. „Bezpośrednio pod krzyżem, nad\nbrzegiem Morskiego Oka, kazał pan Homolacs, do którego należy to jezioro, urządzić dla wygody\npodróżnych barak ze stołami i ławkami oraz piec” – pisał Sydow. Nie znalazłem wtedy w naszych\nbibliotekach czasopisma z artykułem geografa Emila Wolffa, który zwiedzał Tatry równolegle z Sydowem, jednak w druku wypowiedział się o rok wcześniej od niego. Ciekawostką jest, że nad\nMorskim Okiem zastał on nie jeden lecz dwa schrony dla gości. Pierwszym była chałupka, stojąca\nprzed moreną, gdzieś w miejscu dzisiejszego Starego Schroniska. Przytoczmy jej opis słowami\nWolffa: „W tej kotlinie stoi małe schronisko bez okien, sklecone tylko z belek. Zostało ono wybudowane przez właściciela Rybiego Stawu, niejakiego pana Homulacza z Kościeliska do przenocowania podróżnych. Dała mu się już we znaki wichura, czego wymowne efekty mieliśmy podczas naszego tam noclegu. Nie jest ono zamieszkane i wszystko do własnej wygody trzeba\nz sobą przywozić. Jako mizernym legowiskiem musieliśmy się zadowolić gałązkami obrąbanymi\nz kosówki.” Drugim obiektem był wzmiankowany wyżej bezścienny schron (wiata) nad brzegiem\nMorskiego Oka, poniżej krzyża biskupa tynieckiego Grzegorza Zieglera. „Jest tu pojazd, aby przeprawić się przez jezioro – pisze dalej Wolff – (...) Stoi tu też otwarty schron ze stołami i ławami\ni wykonanym z kamieni małym piecem”. „Pojazd”, to oczywiście tratwa. Wspomniana chatka\nprzed moreną mogła, sądząc po jej stanie, pochodzić z wcześniejszych lat – może nawet r. 1806,\nczy późniejszych wizyt gubernatorów, Petera Goessa (1811), Franza Hauera (1818), Ludwiga von\nTaaffe (1824) czy biskupa Zieglera (1823). Korzystali z niej też pasterze, to w niej – wpół tarcicami\nokrytej – mógł w r. 1824 nocować z juhasami Ambroży Grabowski. Natomiast wiata wiązała się\nbez wątpliwości z wizytą w końcu sierpnia 1823 r. arcyksięcia Franciszka Karola, który – powitany\nprzez 20-osobową delegację węgierską – tu wsiadł na tratwę, by przepłynąć Morskie Oko. Po powrocie z tamtego brzegu został ugoszczony śniadaniem i obejrzał tańce górali. Opisy wizyty\nw ówczesnych gazetach nie wspominają o dachu nad głową, ale jest oczywiste, że zadaszone\nstoły i ławy miały służyć właśnie temu celowi. Pamiętać trzeba, że Homolacze dopiero od r. 1824\nbyli posiadaczami Morskiego Oka, ale wcześniej gościli w Kuźnicach kolejnych c.k. notabli, m.in.\narcyksięcia Franciszka Karola, którym musieli torować drogi w Tatry. Wiata była wzmiankowana\nw opisach wycieczek nad Morskie Oko, z września tegoż 1827 r. pochodzi wzmianka kilku duchownych ze Spisza, którzy podają, że jej dach opiera się na 6 słupach, a przy stole jest miejsce na\n30 osób. Wiedzą oni też, że stanęła z okazji przyjazdu jakiegoś dostojnika. Wielka Encyklopedia\nTatrzańska (1995, s.1069) łączy w jedno wiatę i domek z r. 1836, co ufnie powtarza za nią Krzysztof Pisera (2007, s.328). Rok 1827 przy pierwszym z tych obiektów też jest oczywistym błędem.\nW Tatrach Polskich najstarszym budynkiem schroniskowym jest dziś tzw. Stare Schronisko\nnad Morskim Okiem, wybudowane w r. 1890 i wykończone w 1891. Tatry Słowackie mają zabytek\njeszcze starszy, mianowicie wystawioną w r. 1865 „Rainerową Chatkę” na łące w wylocie Doliny\nZimnej Wody. W literaturze tak polskiej jak i słowackiej za fundatora tego obiektu uchodzi Johann\nRainer, zasłużony dla rozwoju turystyki dzierżawca Starego Smokowca w latach 1833–68. I tu jednak kroi sie mała historyczna poprawka. Otóż w r. 1866 bawił w Szmeksie austriacki porucznik\ni geograf, Eugen Josef Matz, który w r. 1867 ogłosił duży artykuł o swojej tatrzańskiej podróży.\nStwierdza w nim, że w Dolinie Zimnej Wody powstało właśnie nowe schronisko, a ufundowali je\nkuracjusze smokowieccy i dedykowali Johannowi Rainerowi. W pracach historycznych czytamy,\nże budyneczek „wystawiony przez Rainera nazwano później jego imieniem”. Przeczy temu por.\nMatz, który widział inskrypcję „Rainer emlék” – „Ku czci (pamięci) Rainera” – na zupełnie nowym\nbudynku, co jednoznacznie świadczy o tym, że nie Rainer był jego twórcą, nie mógłby przecież\nobiektu dedykować sam sobie.\nObraz początków zagospodarowania turystycznego Tatr jest nie do końca przejrzysty i zapewne sporo byłoby jeszcze do wyjaśnienia a nawet odkrycia. Dane w literaturze są pełne luk\ni sprzeczności, a błędy wędrują z jednej publikacji do drugiej. Wdzięczny temat czeka na dociekliwego badacza.\nMOJE MAPY RAZ JESZCZE\nW „Głosie Seniora” z grudnia 2011 (12) został zamieszczony artykulik pt. „Moje prace kartograficzne”. Przeoczyłem w nim jeszcze jedną własną publikację, to jest mapę: The Eight-Thousand-Metre Peaks of the Karakoram” w skali 1:50 000, wydaną przez The Climbing Company Ltd\nBuxton w Anglii w 1994 roku. Wykonana w kolorze szarobeżowym i niebieskim, łączy ona rysunek\norograficzny z poziomicowym oraz kreskowym zaznaczeniem formacji skalnych. Mapa powstała\npo wykonaniu rycin do książki Jerzego Kukuczki „Mój pionowy świat”, wydanej przez Wydaw-\nnictwo „Sport i Turystyka” w r. 1995. Szczyty ośmiotysięczne w Karakoram zgrupowane są na\nmałym obszarze, co pozwoliło na przedstawienie ich na jednym arkuszu. Opierałem się na dawniejszych mapach włoskiej i japońskich, ale także już na obrazie satelitarnym, przede wszyskim\njednak na zdjęciach fotograficznych z różnych wypraw i na literaturze górskiej. Nie było jeszcze\nwtedy map radzieckich w skalach 1:100 000 i 1:200 000 ani też mapy chińskiej „K2 (Mount\nQogori)” 1:100 000, opracowanej przez Lanzhou Institute of Glaciology and Geocryology Chinese\nAcademy of Sciences. Stąd pewne różnice w wysokościach i nazwach innych na mapie chińskiej.\nJak zwykle wykonałem mapę na kalce technicznej z powielaniem już metodą kserograficzną.\nOpublikowanie jej w Anglii było inicjatywą i zasługą naszego kolegi Jana Babicza z KW Trójmiasto, znanego autora górskich przewodników po Alpach a także przewodnika „Peaks and Passes\nof the Garhwal Himalaya”, wydanego przez Alpinistyczny Klub Eksploracyjny Sopot w 1990 roku.\nDo tej mapy dołączony został Appendix zawierający rysunki szczytów i wszystkich dróg na nie\nwyprowadzających. Został on częściowo przedrukowany w książkach Reinholda Messnera:\n„Der leuchtende Berg. Herausforderung Gasherbrum”, wyd. Frederhing & Thaler 2008 oraz\n„Gasherbrum. Der leuchtende Berg”, wyd. Malik National Geographic 2010, bez podania źródła\ni autora opracowania. W tej sprawie skuteczny bój przeprowadził z wydawcami Wolfgang Heichel,\nz którym współpracowałem przy jego monografiach eksploracyjnych Karakorum.\nTeren ośmiotysięczników w Karakoram jak i całego otoczenia lodowca Baltoro przedstawiony\nzostał także na mapie: „K2 and Baltoro Glacier in the Karakorum. Satellite Image Map” w skali\n1:80 000, wydanej przez PZA a przygotowanej i opracowanej przez Grzegorza Głazka CWD PZA\nwe współpracy z Geosystems Polska, na podstawie zobrazowania satelitarnego LANDSAT i SPOT\n4. Mapa ta dobrze pokazuje góry, ale trzeba pamiętać, że jest to ich wygląd przy cakowitym\njesiennym i wiosennym zaśnieżeniu, co może utrudniać orientację w terenie przy zamiarze wędrowania po nim w okresie letnim.\nWIOSNA 2012 W HIMALAJACH\nSzerpowie mieli pełne ręce roboty a skarb państwa niezłe przychody. Na Himalaje zwaliły się\ntłumy, które jak zwykle skupiły się na Evereście. Szczyt był opięty poręczówkami od stóp do głów,\na większość ludzi korzystało z tlenu. Do 20 maja weszło na szczyt ok. 320 osób, łącznie przeszło\n420. Był taki dzień, że do szczytu w zwartych szeregach zdążało 200 alpinistów. Oczywiście,\nsypały się wypadki, w tym 9 śmiertelnych. Były też wejścia na inne ośmiotysięczniki. Liczba\nzdobywców Korony Himalajów urosła w tym sezonie do 30 – jako 29. z Dhaulagiri zameldował się\n18 maja Włoch Mario Panzeri, a jako 30. – 26 maja z tegoż szczytu Japończyk Hirotaka Takeuchi.\nNie brakowało też polskich sukcesów. 24 maja na Lhotse weszła Ania Lichota z Szerpą Tarke,\ndzień później stanęła na tym szczycie Kinga Baranowska. Jest to jej 8. ośmiotysięcznik, wejście\ndedykowała Jerzemu Kukuczce, który jesienią 1989 r. zginął na ścianie południowej. Towarzyszący jej Paweł Michalski (syn Jurka Michalskiego) wycofał się po próbie w dniu 19 maja. Nie powiodła się polska wyprawa unifikacyjna na Manaslu – osiągnięto wysokość 7600 m. Kierownikiem\nbył Jerzy Natkański. Warunki na Manaslu były zmienne, zdarzył się też wypadek: zginął Irańczyk\nJafar Naseri. Miła wiadomość nadeszła w końcu sezonu: na zatłoczony Everest 25 maja weszli\nRobert Szymczak, Darek Załuski i – uwaga – Wojtek Kukuczka, syn Jurka Kukuczki. Wchodzili\nflanką tybetańską, używali masek tlenowych, a wyprawie matkowała katowicka AWF, nosząca\nimię Jerzego Kukuczki. Powiodło się też naszym miłym sąsiadom: 6 maja Czesi Radek Jaroš i Jan\nTrávníček weszli na Annapurnę, a 17 maja Słowak Peter Hámor na Kangchendzöngę. Jarošowi\ndo Korony Ziemi brakuje już tylko K2 – próbę wejścia zaplanował na najbliższe lato. Kilkanaście\nzespołów realizowało ambitniejsze cele: nowe drogi na niższych himalajskich szczytach, te\ndziałania nie przyciągały jednak uwagi mediów.\nTegoroczne spotkanie Pod Psiklatką mamy za sobą. To już trzeci zlot w nowym miejscu, z dotychczasowych najliczniejszy. Do kroniki wpisało się 35 osób (plus dwie, które zapomniały o złożeniu autografów). Po trzech udanych spotkaniach można powiedzieć, że nowe miejsce zyskało\njuż akceptację. Zwiększył się udział osób, zwłaszcza ze śląskich klubów. Byli m.in. Hela Bilczewska z Januszem Lisowskim, Zula i Janusz Chaleccy z Olą Ziętkiewiczową, pokazał się nawet\nZona, Córka, Syn, Zieć, Wnuki, Siostry i Rodzina\nFREDRIK STRÄNG: 2 KSIĄŻKI, 4 FILMY, 5 LAT\nmalarz alp w tatrach\nantoni maciej mischke