Kuchnia Słonia: Krokiety z kapustą i grzybami\nPrzygotowujemy ciasto na naleśniki. Mieszamy wszystkie składniki, aby powstała gładka masa o konsystencji gęstej śmietany i odstawiamy na 30 minut.\nW czasie kiedy ciasto odpoczywa, w głębokim garnku podsmażamy cebulę z pieczarkami. Następnie dodajemy marchewkę, kapustę kiszoną i wszystkie przyprawy. Całość dusimy przez 20 min pod przykryciem, a następnie 10 min bez przykrycia, aby cały płyn odparował. Farsz odstawiamy do ostygnięcia i przechodzimy do smażenia naleśników. Naleśniki smażymy na mocno rozgrzanej patelni, którą naoliwiliśmy zamoczonym w oleju ręcznikiem papierowym. Naleśniki smażymy najcieńsze, jak potrafimy.\nPo usmażeniu naleśników i ostygnięciu farszu, przechodzimy do składania krokietów. Każdy naleśnik posypujemy startym serem i rozsmarowujemy na nim łyżkę farszu, po czym składamy go w kopertę i odkładamy.\nKiedy wszystkie krokiety są poskładane, rozpoczynamy smażenie. Do głębokiej patelni wlewamy olej na około 1,5 centymetra głębokości i rozgrzewamy go na patelni. Optymalną temperaturę otrzymamy kiedy rzucona na olej szczypta bułki tartej od razu zacznie się smażyć. Krokiety obtaczamy w jajku, bułce tartej i smażymy z każdej strony po 2 minuty, aż będą złoto - brązowe. Krokiety podajemy z barszczem.\nAutor: Kuchnia Słonia o 12:01\nKoperek :) 27 listopada 2013 18:17


MaterMacc, Profil firmy, Precyzyjne siewniki pneumatyczne\nFirma MaterMacc została założona na początku 1980 roku, a od stycznia 2015 roku, stała się częścią Foton LovoI International Group Heavy Industry. To ważny krok naprzód w międzynarodowej strategii firmy, ważny dla podniesienia umiejętności technologicznych i doskonałości włoskich firm w dziedzinie mechaniki, a szczególnie w technice rolniczej.\nZakłady produkcyjne znajdują się w San Vito al Tagliamento, w prowincji Pordenone, w centrum przemysłowym w północno-wschodnich Włoch, niedaleko portów lotniczych w Wenecji i Treviso. Lokalizacja ta zapewnia firmie doskonałe połączenia ze wszystkimi krajami, w których MaterMacc sprzedaje swoje produkty.\nFabryki MaterMacc zajmują powierzchnię 30.000 m2, w których mieszczą się 3 sektory produkcyjne podzielone na Badania & Rozwój, biura handlowe i administrację. 30 hektarów to pola próbne, gdzie testuje się nowe produkty.\nFirma MaterMacc specjalizuje się w projektowaniu i produkcji precyzyjnych siewników pneumatycznych do upraw tradycyjnych, ale też szeregu specjalnych maszyn do siewu warzyw na otwartym polu i w szklarniach, siewników pneumatycznych do zbóż, siewników mechanicznych do zbóż, chwastowników międzyrzędowych, rozsiewaczy nawozów i dystrybutorów na mikrogranulat owadobójczy.\nProdukuje także sprzęt elektroniczny do sterowania i zarządzania maszynami, wśród nich monitory do siewników precyzyjnych, sterowniki do siewników zbożowych, prasy itp. Istnieje również szeroka gama komputerów IRRIGAMATIC przeznaczonych do sterowania wałami w urządzeniach nawadniających, które są dostarczane przez największych producentów takich urządzeń na całym świecie.\nW roku 2012, w wyniku porozumienia handlowego, firma MaterMacc stała się wyłącznym importerem na terenie Włoch produktów rolniczych produkowanych przez firmę DAL-BO A/S, duńskiej marki znanej w całej Europie z wysokiej jakości produktów. DAL-BO to firma przemysłowa z siedzibą w Danii, zajmująca się głównie produkcją urządzeń do obróbki gleby, jest również światowym liderem w produkcji wałów dla nowoczesnych gospodarstw rolnych oraz firm zajmujących się działalnością usługową.\nFirma MaterMacc bada, projektuje, konstruuje, rozwija, wykonuje montaż i przeprowadza testy wszyskich swoich produktów. Odnosi się to także do urządzeń elektronicznych. Produkcja poszczególnych komponentów została powierzona firmom wykwalifikowanym i specjalizującym się w poszczególnych sektorach. Pozwala to firmie MaterMacc szybko i skutecznie reagować na wciąż rosnące potrzeby nowoczesnego rolnictwa.


ONA: Okulary polaryzacyjne SOLANO SS 20883 B sklep eOkulary\n» Okulary polaryzacyjne SOLANO SS 20883 B\nKod produktu: SS 20883 B\nDamskie okulary przeciwsłoneczne z polaryzacją marki SOLANO SS 20883 B. Lekka oprawka w kolorze czerwono-niebieskim z delikatnym brokatem. Obydwie soczewki łączone są srebrną, metalową wstawką. Bardzo dobrze sprawdzą się podczas spacerowania w słoneczne dni, ponieważ dzięki wadze, nie czuć ich na nosie. Na lewym zauszniku znajduje się logo SOLANO. Ten klasyczny kształt będzie pasował do różnych stylizacji. Cieniowana niebieska soczewka kategorii przyciemnienia 2, została wyposażona w filtr UV400 i polaryzację.\nKolor soczewki: cieniowany niebieski\nKolor oprawki: czerwono-niebieska\nKolor zausznika: srebrna


00213 006887 21546645 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Kate Chopin Liczba stron: 166\nISBN: 978-83-272-2397-5 Data wydania: 2010-08-05\nPRZEBUDZENIE Kate Chopin\nROZDZIAŁ 1 Zielonożółta papuga wisząca w klatce przy drzwiach powtarzała w kółko: – Allez vous-en! Allez vous-en! Sapristi! Już dobrze! Znała trochę hiszpański, a także język nie znany nikomu z wyjątkiem zapewne drozda w klatce po drugiej stronie wejściowych drzwi, który z obłędnym uporem wyśpiewywał głosem fletu melodie unoszone przez wiatr. Pan Pontellier nie mogąc w spokoju przeczytać gazety wstał z oburzonym wyrazem twarzy, burknął coś pod nosem i skierował się ku galeryjce, która za pomocą „mostków” łączyła poszczególne pawilony pensjonatu pani Lebrun. Siedział był na ganku głównego domu. Papuga i drozd jako własność pani Lebrun miały pełne prawo czynienia zgiełku o każdej porze. Panu Pontellier pozostał przywilej opuszczenia tego towarzystwa z chwilą, gdy przestało go bawić. Dotarł do swego domku, który był czwartym – licząc od głównego budynku – i przedostatnim w szeregu. Rozsiadł się w plecionym fotelu na biegunach i jeszcze raz przystąpił do lektury. Była niedziela; miał gazetę z soboty. Niedzielna prasa nie dotarła jeszcze na Grand Isle. Zdołał już zaznajomić się z raportem giełdowym, przebiegł więc teraz pobieżnie artykuł wstępny i te z wiadomości, których nie miał czasu przeczytać przed wyjazdem z Nowego Orleanu. Pan Pontellier nosił szkła. Miał lat czterdzieści, był mężczyzną średniego wzrostu i raczej smukłej budowy, lekko się garbił. Włosy miał brązowe, proste, z przedziałkiem na boku; brodę krótko przystrzyżoną i starannie utrzymaną. Raz po raz podnosił wzrok sponad gazety i rozglądał się dokoła. Jakiż niezwykły hałas panował w domu. „Domem” nazywano główny budynek w odróżnieniu od „domków”. Ptaki nadal gadały i gwizdały. Para podlotków – bliźniaczki Farival – grała na pianinie duet z Zampy. Madame Lebrun krzątała się to w domu, to na podwórzu; z pokoju rzucała donośnym, piskliwym głosem polecenia chłopcu stajennemu, a z podwórka – równie donośnie – komenderowała służącą w jadalni. Pani Lebrun była wdzięczną, ponętną niewiastą, ubraną zawsze w białą suknię z rękawami odsłaniającymi łokcie. Jej wykrochmalone spódnice głośno szeleściły przy każdym kroku. Nieco dalej, za jednym z domeczków przechadzała się po ścieżce dama w czerni i z miną nabożną odmawiała różaniec. Większość osób mieszkających w tym pension udała się lugrem Beaudeleta do Chêniére Caminada na mszę. Młodzież grała w krokieta pod dębami. Było tam również dwoje dzieci pana Pontellier – malcy w wieku lat czterech i pięciu. Doglądała ich niańka pół-Mulatka z twarzą powleczoną wyrazem głębokiej zadumy. Pan Pontellier zapalił wreszcie cygaro, puścił jeden i drugi kłąb dymu i pozwolił gazecie leniwie wysunąć się z jego ręki. Utkwił wzrok w białej plamie parasola, zbliżającego się w ślimaczym tempie od strony plaży. Ujrzał parasol najpierw pomiędzy sękatymi pniami dębów, potem na tle łąki porośniętej złocistymi rumiankami. W dali zatoka stapiała się mgliście z błękitem horyzontu. Parasol powoli się przybliżył. Okryta jego cieniem, zaróżowionym od jedwabnej podszewki, szła pani Pontellier z młodym Robertem Lebrun. Gdy dotarli do domeczku, osunęli się oboje z wyrazem znużenia na najwyższy stopień ganku i zwróceni do siebie twarzami oparli plecy o słupy podtrzymujące daszek. – Ależ to prawdziwe szaleństwo! Kąpać się o tej porze, w taki upał! – wykrzyknął pan Pontellier. On sam wziął kąpiel o świcie. Z tego też powodu tak mu się dłużył poranek. – Opaliłaś się, że trudno cię poznać – dodał patrząc na żonę, jak się patrzy na cenną własność, która doznała pewnego uszczerbku. Żona w odpowiedzi uniosła w górę ramiona – mocne, kształtne – i podwijając mankiety przyjrzała się krytycznie swym dłoniom. Widok ten przypomniał jej, że przed pójściem na plażę zostawiła mężowi wszystkie pierścionki. Bez słowa wyciągnęła rękę; zrozumiał jej gest, sięgnął do kieszonki kamizelki i opuścił pierścienie w otwartą dłoń żony Wsunęła jeden po drugim na palce; potem objąwszy kolana spojrzała na Roberta i wybuchnęła śmiechem. Pierścionki zabłysły na jej palcach. Robert uśmiechem odpowiedział na jej śmiech. – O co chodzi? – zapytał pan Pontellier przenosząc leniwe, rozbawione spojrzenie z żony na Roberta. Chodziło o coś zupełnie niedorzecznego – jakiś śmieszny epizod w wodzie, o którym próbowali oboje jednocześnie opowiedzieć. W opowiadaniu wcale nie wypadł zabawnie. Było to oczywiste dla całej trójki. Pan Pontellier ziewnął i przeciągnął się. Potem wstał mówiąc, że ma ochotę zajrzeć do hotelu Kleina i pograć w bilard – Chodź ze mną, Lebrun – zaproponował Robertowi. Lecz Robert otwarcie przyznał, że woli pozostać na miejscu i porozmawiać z panią Pontellier. – Trudno. Odpraw go, Edno, kiedy zacznie cię nudzić – pouczył żonę zabierając się do odejścia. – Czekaj! Weź to! – zawołała sięgając po parasol. Wziął go z rąk żony, z rozpiętym nad głową parasolem zszedł po stopniach ganku i oddalił się. – Czy wrócisz na kolację? – krzyknęła za nim. Przystanął na moment i wzruszył ramionami. Dłonią przeciągnął po kamizelce, wymacał w kieszeni banknot dziesięciodolarowy. Nie był zdecydowany: być może wróci na wczesną kolację, być może nie. Wszystko zależało od tego, jakie zastanie u Kleina towarzystwo i jak mu pójdzie gra. Nic z tego nie powiedział, lecz domyśliła się, roześmiała i kiwnęła mu głową na pożegnanie. Obaj chłopcy chcieli iść z ojcem, gdy ujrzeli, że odchodzi. Ucałował dzieci i przyrzekł, że przyniesie im cukierków i orzeszków.\nROZDZIAŁ 2 Oczy pani Pontellier były błyszczące i ruchliwe; miały jasnobrązowy odcień jej włosów, Z charakterystyczną bystrością kierowała spojrzenie na przedmiot zainteresowania, a potem zatrzymywała na nim wzrok znieruchomiały przez chwilę, jakby pod wpływem natłoku myśli lub głębokiej zadumy. Brwi miała odrobinę ciemniejsze od włosów. Tworzyły grubą i prawie prostą linię, podkreślającą głębię oczu. Była raczej urodziwa niż piękna. Twarz jej zniewalała swym szczerym wyrazem, w rysach czaiła się subtelna gra wewnętrznych sprzeczności. Sposób bycia miała ujmujący. Robert skręcił papierosa. Palił papierosy, ponieważ – tak twierdził – nie mógł pozwolić sobie na cygara. Miał w kieszeni jedno cygaro, otrzymane w podarunku od pana Pontellier, ale chował je na popołudnie. Było to słuszne i naturalne w jego sytuacji. Robert przypominał kolorytem swą towarzyszkę. Wzajemne podobieństwo wzmagała jego gładko wygolona twarz – byłoby inaczej, gdyby miał zarost. Otwarte oblicze tego młodego mężczyzny nie zdradzało najmniejszego śladu jakiejkolwiek troski. Oczy jego wchłaniały i odbijały blask i ospałość letniego dnia. Pani Pontellier sięgnęła po leżący na ganku wachlarz z palmowego liścia i zaczęła się wachlować. Robert puszczał wargami kłęby dymu z papierosa. Gwarzyli bez przerwy: o tym, co ich otacza; o śmiesznym incydencie nad morzem – odzyskał teraz swój zabawny aspekt; o wietrze, o drzewach, o osobach, które wybrały się do Chêniére; o dzieciach grających w krokieta pod dębami i o bliźniaczkach Farivalów, które grały dla odmiany uwerturę do Chłopa i poety. Robert wiele mówił o sobie. Był bardzo młody i nie znał lepszego tematu. Z tego samego powodu pani Pontellier również mówiła o sobie. Słuchali się nawzajem z ciekawością. Robert zwierzył się z zamiaru podróży do Meksyku jesienią; w Meksyku na pewno czekała go fortuna. Wybierał się od dawna, lecz dziwnie jakoś nie mógł tam dotrzeć. Zamiast tego trzymał się skromnej posadki w domu handlowym w Nowym Orleanie, gdzie biegła znajomość zarówno angielskiego, jak i francuskiego i hiszpańskiego zapewniała mu nie najgorszą rangę urzędnika prowadzącego korespondencję firmy. Spędzał letnie wakacje, jak zwykle, u matki na Grand Isle. Dawniej, w czasach, których Robert nie mógł pamiętać, dom ten był luksusową letnią rezydencją rodziny Lebrun. Obecnie, powiększony o tuzin lub więcej letnich pawilonów, zawsze wynajmowanych przez wytwornych gości z Quartier Français, zapewniał Madame Lebrun utrzymanie, a nawet egzystencję pełną wygód, do których – we własnym przekonaniu – miała prawo przyrodzone. Pani Pontellier opowiadała o plantacji swego ojca w stanie Missisipi i o latach dziewczęcych spędzonych w rodzinnym domu w Kentucky, kochanym starym kraju, porośniętym błękitną trawą. Była Amerykanką, a niewielka domieszka krwi francuskiej chyba całkowicie już rozpuściła się w jej żyłach. Przeczytała list od swej siostry bawiącej na Wschodzie, która miała niebawem poślubić swego narzeczonego. Robert słuchał z zainteresowaniem, pragnął wiedzieć, jakie były siostry pani Pontellier, jaki był jej ojciec i kiedy umarła jej matka. Gdy pani Pontellier złożyła odczytany list, pora była przebrać się do wczesnej kolacji. – Widzę, że Léonce nie wraca – zauważyła rzuciwszy spojrzenie w stronę, w której zniknął jej mąż. Robert przytaknął; u Kleina zebrało się sporo bywalców nowoorleańskich klubów. Pani Pontellier opuściła Roberta i udała się do swego pokoju; młody człowiek zszedł po stopniach ganku, skierował się ku gromadce młodzieży grającej w krokieta i przez pół godziny, aż do kolacji, bawił się z dziećmi państwa Pontellier, które za nim przepadały.\nROZDZIAŁ 3 Minęła już jedenasta, kiedy pan Pontellier powrócił od Kleina. Był w świetnym humorze i w nastroju do pogawędki. Wejście jego zbudziło Ednę, która już mocno spała. Gadał rozbierając się, powtarzał anegdoty, wiadomości i plotki zasłyszane w ciągu dnia. Wyjął z kieszeni spodni garść pomiętych banknotów i srebrnego bilonu i niedbale położył to wszystko na biurku wraz z kluczami, scyzorykiem, chusteczką i innymi drobiazgami, które nosił w kieszeniach. Edna rozespana odpowiadała mu monosylabami. Poczuł się dotknięty faktem, iż żona, której poświęcał wszystkie swe starania, okazała tak mało ciekawości dla spraw dotyczących jego osoby i tak mało sobie ceniła rozmowę z własnym mężem. Pan Pontellier zapomniał przynieść chłopcom cukierki i orzeszki, niemniej – kochał ich bardzo i udał się do przyległego pokoju, aby rzucie okiem na synów i upewnić się, że śpią spokojnie. Rezultat tej inspekcji wcale go nie zadowolił. Musiał poprawić pościel i ułożyć chłopców – jeden z nich brykał przez sen i mamrotał o jakimś koszyku pełnym krabów Pan Pontellier powrócił do żony z wiadomością, że Raoul ma gorączkę i trzeba się nim zająć. Powiedziawszy to zapalił cygaro i usiadł przy otwartych drzwiach, żeby spokojnie je wypalić. Pani Pontellier była zupełnie pewna, że Raoul nie ma żadnej gorączki. Poszedł spać w doskonałym zdrowiu, odrzekła, i nic go nie bolało przez cały dzień. Pan Pontellier zbyt dobrze znał symptomy gorączki, by się mylić. Zapewnił żonę, że gdy tu rozmawiają ze sobą, dziecko leży w sąsiednim pokoju rozpalone. Zarzucił żonie brak troskliwości i typowe dla niej zaniedbywanie dzieci. Jeśli nie matka powinna opiekować się dziećmi, to któż, na Boga, będzie to robił! Przecież nie on, który ma pracę na giełdzie! Nie może być w dwóch miejscach naraz; zarabiać na dom i jednocześnie siedzieć w tym domu i pilnować, by nic złego się nie stało. Rozprawiał wytrwale, ton głosu miał nudny i natarczywy. Pani Pontellier wyskoczyła z pościeli i pobiegła do sąsiedniego pokoju. Po chwili wróciła, przysiadła na brzegu łóżka i bez słowa skłoniła głowę na poduszkę odmawiając odpowiedzi mężowi, gdy zadał jej pytanie. Pan Pontellier wypalił cygaro, położył się i po minucie spał twardo. Tymczasem jego żona całkowicie wybiła się ze snu. Zaczęła cicho popłakiwać, potem otarła oczy rękawem peniuaru. Zgasiła zostawioną przez męża świecę, wsunęła bose stopy w satynowe mules stojące przy łóżku i wyszła na ganek; tam usiadła w trzcinowym fotelu na biegunach, który się lekko pod nią kołysał. Było po północy. We wszystkich pawilonach zaległa ciemność. Słabe, przymglone światło dobiegało z hallu domu. Ciszę panującą dokoła przerywało pohukiwanie starej sowy na szczycie dębu i odwieczny głos morza stłumiony w tej spokojnej godzinie. Przenikał noc niczym echo smętnej kołysanki. Łzy lały się tak obficie z oczu pani Pontellier, że nie wystarczał do ich otarcia zupełnie już mokry rękaw peniuaru. Zarzuciła ramię za oparcie fotela – ramię, które wyjrzało nagie z szerokiego rękawa, mokrą i spoconą twarz wcisnęła w zgięcie łokcia i płakała nie dbając już o otarcie twarzy, oczu, rąk. Nie umiałaby powiedzieć, dlaczego płacze. Takie sceny jak tej nocy były czymś zwykłym w jej małżeńskim życiu i raczej pozbawione znaczenia wobec ogromnej dobroci męża i przykładnego wprost jego oddania, o którym zresztą przestał już zapewniać, jako o czymś, co się samo przez się rozumie. Uczucie nieopisanego przygnębienia, które zdawało się rodzić gdzieś w niezbadanych warstwach jej świadomości, napełniło całe jestestwo tej kobiety nieokreślonym lękiem. Było jak cień, jak mgła, która spadła na letni dzień jej duszy. Dziwne to było i niesamowite; przedziwne ogarnęło ją uczucie. Siedząc na ganku nie złorzeczyła w duchu swemu mężowi, nie lamentowała nad Przeznaczeniem, które skierowało jej kroki na tę, a nie inną ścieżkę. Po prostu pragnęła wypłakać się w samotności. Tańczące w powietrzu moskity kłuły jej krągłe, jędrne ramiona i kąsały gołe podbicia stóp. Te jadowite i brzęczące stwory zdołały w końcu zniszczyć nastrój, który zdolny byłby zatrzymać ją w mroku jeszcze przez pół nocy. Następnego ranka pan Pontellier wstał o stosownej porze, by dojechać bryczką na przystań statku. Powracał do miasta, do swych interesów i zjawi się na wyspie dopiero w sobotę. Odzyskał panowanie nad sobą, które ubiegłej nocy zdawało się nieco zachwiane. Pragnął czym prędzej wyjechać, czekał go tydzień ożywionej działalności na ulicy Carondelet. Pan Pontellier dał żonie połowę pieniędzy, które przyniósł z hotelu Kleina poprzedniego wieczoru. Lubiła pieniądze, jak większość kobiet, i przyjęła je z niemałym zadowoleniem. – Kupię za to piękny prezent ślubny dla Janet! – orzekła wygładzając i przeliczając pomięte banknoty. – Och, moja droga! Twoją siostrę Janet po traktujemy z większą hojnością – roześmiał się pan Pontellier nachylony do pożegnalnego pocałunku. Malcy skakali dokoła ojca, obejmowali go za nogi, dopominając się o przywiezienie różnych drobiazgów. Pan Pontellier cieszył się ogólną sympatią i nigdy nie brakowało pań panów, dzieci i nawet nianiek spieszących go pożegnać. Żona z uśmiechem kiwała mu ręką, a chłopcy krzyczeli, gdy stara bryka, w której siedział, znikała za zakrętem piaszczystej drogi. Parę dni później nadeszła pocztą przesyłka dla pani Pontellier od męża z Nowego Orleanu, a w niej pudło pełne friandises – najlepsze owoce i pates, prócz tego kilka butelek pysznego syropu i mnóstwo cukierków. Pani Pontellier szafowała zawsze zawartością takich przesyłek, które przywykła otrzymywać, gdy bawiła poza domem. Pates i owoce znalazły się w jadalni, cukierki zostały rozdane. A panie – małe łakomczuszki – wybierając łakocie delikatnymi, wybrednymi paluszkami oświadczyły, że pan Pontellier jest najlepszym na świecie mężem. Pani Pontełlier pod naciskiem przyznała, że lepszego istotnie nie zna.\nROZDZIAŁ 4 Pan Pontellier niełatwo mógłby określić w sposób zadowalający jego i innych, w czym właściwie żona jego uchybiała swym obowiązkom wobec dzieci. Chodziło o coś… co raczej wyczuwał, niż spostrzegał, i gdy zdarzyło mu się dać głośny wyraz swym odczuciom, to potem zawsze cierpiał żal i wielką skruchę. Gdy któryś z malców nabił sobie guza przv zabawie, wcale nie był skłonny biec z płacze;;; do matki, żeby w jej ramionach znaleźć pociechę; bardziej było prawdopodobne, że wstanie i własnych siłach, połknie łzy, otrze buzię z piasku i powróci do zabawy. Choć była to jeszcze para malców, nie ustępowali nikomu w dziecinnych potyczkach, z krzykiem i zaciśniętymi pięściami rzucali się na wszystkich maminsynków. Niańkę pół-Mulatkę uważała za wielką zawadę – dobra była do zawiązania fartuszka i wciągnięcia majtek, wyszczotkowania włosów i rozczesania przedziałka – skoro już obowiązki towarzyskie domagały się jednego i drugiego. Krótko mówiąc, pani Pontellier nie była kobietą-matką, Kobiety-matki zdawały się przeważać tego lata na Grand Isle. Łatwo można je było rozpoznać – krążące z opiekuńczo rozpostartymi skrzydłami, gdy tylko jakieś niebezpieczeństwo, prawdziwe lub wyimaginowane, zagrażało ich cennemu potomstwu. Były to kobiety, które ubóstwiały swe dziecię czciły swych mężów i uważały za święty przywilej wyzbycie się wszelkiej indywidualności w za mian za skrzydła anioła stróża. Wiele kobiet odznaczało się w tej roli nie małym urokiem, jedna z nich była wręcz wcieleniem kobiecego wdzięku i czaru Gdyby mąż jej nie uwielbiał, to byłby brutalem zasługującym na śmierć w powolnych torturach. Nazywała się ta pani Adèle Ratignolle. Brak słów doprawdy, by ją opisać, chyba że sięgniemy po owe staroświeckie określenia służące niegdyś do odmalowania bohaterki starego romansu lub wyśnionej damy naszego serca. Nie było nic wyrafinowanego lub tajemniczego w jej wdziękach; była to uroda jawna, bujna: włosy jak złote runo, nie dające się ujarzmić ani grzebieniem, ani szpilkami, oczy niebieskie jak prawdziwe szafiry, wargi pełne i tak pąsowe, że przywoływały na myśl wiśnie albo jakiś inny smakowity czerwony owoc. Zaczynała lekko tyć, lecz nie odejmowało to ani odrobiny lekkości i wdzięku jej krokom, postawie, ruchom. I nikt by chyba nie pragnął, aby ten biały karczek był choć o jotę mniej pulchny lub piękne ramiona smuklejsze. Ręce o kształcie bardziej doskonałym trudno byłoby znaleźć i wielką zaiste przyjemność sprawiał ich widok, gdy nawlekała igłę albo wkładała złoty naparstek na wskazujący paluszek szyjąc z zapałem parę małych śpioszków lub krojąc stanik czy śliniaczek. Madame Ratignolle lubiła panią Pontellier i często przychodziła z robótką, by spędzić popołudnie w towarzystwie przyjaciółki. Była u niej również tego dnia, gdy zjawiło się pudło z Nowego Orleanu. Siedziała w bujanym fotelu zajęta szyciem pary maleńkich śpioszków. Przyniosła ich wykrój dla pani Pontellier – arcydzieło konstrukcji niebywale zręcznej: okryte aż po” oczy niemowlę wyglądało w nich jak mały Eskimos; strój na zimę, gdy poprzez komin docierają zdradliwe przeciągi i przez dziurkę od klucza wnika zabójczy chłód. W sprawie bieżących potrzeb materialnych swych dzieci pani Pontellier sumienie miała spokojne i nie widziała powodu do przesadnej zapobiegliwości – bo czemuż by, zaiste, ubranka przeznaczone na zimę miały zaprzątać jej umysł w czasie letnich medytacji… By jednak nie okazać braku życzliwości i zainteresowania, przyniosła gazety, rozpostarła je na podłodze i pod kierunkiem Madame Ratignolle wycięła patron owego okrycia, co tak dobrze chroni przed zimnem. Był przy tym Robert, jak poprzedniej niedzieli; pani Pontellier siadła naprzeciw niego na najwyższym stopniu i leniwie przylgnęła plecami do słupa ganku. Obok niej leżało pudło słodyczy, które raz po raz podsuwała Madame Ratignolle. Dama ta długo zwlekała z wyborem, wreszcie zdecydowała się na kawałek nugatu, zaniepokojona, czy nie nazbyt pożywny, czy jej nie zaszkodzi. Madame Ratignolle od siedmiu lat była mężatką. Mniej więcej co drugi rok rodziła dziecko. W owym czasie miała już ich troje i zaczynała myśleć o czwartym, Wiecznie mówiła o swym „stanie”. Jej obecny „stan” wcale nie rzucał się w oczy i nikt by się niczego nie domyślił, gdyby uparcie nie powracała do tego tematu. Robert zaczął pocieszać ją zapewniając, że znał pewną damę, która żywiła się wyłącznie nugatem przez cały czas swej… – lecz ugryzł się w język widząc rumieniec na twarzy pani Pontellier i zmienił temat. Pani Pontellier, jakkolwiek poślubiła Kreola, trochę nieswojo czuła się wśród Kreolów. a tak się złożyło, że zdana tu była wyłącznie na ich towarzystwo. U Lebrunów tego lata byli wyłącznie Kreole. Znali się wszyscy i czuli się jedną wielką rodziną, zespoloną uczuciem szczerej serdeczności. Cechował ich wszystkich charakterystyczny, a dla pani Pontellier niezwykle krępujący, brak jakiejkolwiek pruderii. Z początku śmiałość ich rozmów była dla niej wprost niepojęta, jakkolwiek bez trudu godząca się z wrodzoną Kreolkom nieskazitelną czystością moralną. Nigdy nie potrafiła zapomnieć uczucia zakłopotania, z jakim słuchała Madame Ratignolle, gdy ta raczyła kiedyś starego pana Farival nie pozbawioną najintymniejszych szczegółów opowieścią o udręce jednego ze swych accouchements. Z biegiem czasu Edna zasmakowała nawet w słuchaniu różnych śmiałych historyjek, choć nie potrafiła jeszcze za panować nad rumieńcem barwiącym jej policzki przy podobnych okazjach Nierzadko swym nadejściem przerywała pieprzne anegdotki, którymi Robert bawił grono rozweselonych mężatek. W pension krążyła z rąk do rąk pewna książka. Gdy trafiła do Edny, ta czytała ją z najwyższym zdumieniem, a nawet – w przeciwieństwie do innych osób – instynktownie kryła się z lekturą i na odgłos zbliżających się kroków pospiesznie chowała książkę. Krytykowano otwarcie takie postępowanie i bez żenady omawiano je przy stole. Pani Pontellier przywykła wreszcie do miejscowych obyczajów doszedłszy do wnioski że dziwnym rzeczom nigdy nie ma końca.\nROZDZIAŁ 5 Tworzyli zgrane towarzystwo siedząc na ganku owego letniego wieczoru. Madame Ratignolle zajęta była szyciem, które nierzadko przerywała, by opowiedzieć jakąś historyjkę czy wydarzenie z pełnym ekspresji gestem swych pięknych rąk; Robert i pani Pontellier siedzieli bezczynnie; raz po raz wymieniali to jakąś krótką uwagę, to spojrzenie lub uśmiech dowodzące dość daleko posuniętej zażyłości i prawdziwej camaraderie. Przez ostatni miesiąc Robert żył w cieniu pani Pontellier. Nikt nie miał mu tego za złe. Wiele osób przepowiedziało, że gdy przyjedzie pani Pontellier, to Robert odda się w jej służbę całkowicie. Od bardzo dawna, od czasu gdy miał piętnaście lat, Robert spędzał każde lato na Grand Isle i sam siebie mianował adiutantem pięknych pań lub panien: nieraz była to młoda dziewczyna, to znów jakaś wdowa, lecz najczęściej – interesująca mężatka. Przez dwa kolejne sezony grzał się w słońcu obecności Mademoiselle Duvigné. Lecz umarła nie doczekawszy kolejnego lata; nieutulony w żalu Robert rzucił się wówczas do stóp Madame Ratignolle po okruchy współczucia i pocieszenia, których w swej łaskawości mu nie pożałowała. Pani Pontellier lubiła siedzieć i patrzeć na swoją śliczną towarzyszkę jak na pełen doskonałości wizerunek Madonny. – I kto by przypuszczał, że tyle jest okrucieństwa pod powłoką takiej piękności – szepnął Robert. – Wiedziała, że kiedyś ją uwielbiałem i pozwalała się uwielbiać. „Robercie, chodź tu, idź tam; siadaj, zrób to, zrób tamto; zobacz, czy mały śpi; mój naparstek, jeśli łaska, nie mam pojęcia, gdzie się zapodział. Chodź i poczytaj mi Daudeta, a ja zajmę się szyciem.” – Par exemple! Nigdy nie musiałam prosić. Byłeś zawsze u moich stóp, jak natrętne kocisko. – Raczej jak pełen oddania pies. I jak psa mnie traktowano, gdy na horyzoncie pojawiał się Ratignolle. „Passez! Adieu! Allez vous-en!” – Może bałam się obudzić zazdrość w moim mężu – wtrąciła z niewinną minką. Rozśmieszyło to całą trójkę. Prawa ręka zazdrosna o lewą! Serce zazdrosne o duszę! Lecz jeśli już o to chodzi, to Kreol nie zna zazdrości o żonę – trująca ta namiętność skarlała w nim do cna wskutek braku podniety. Tymczasem Robert, zwracając się do pani Pontellier, mówił dalej o swym dawnym, beznadziejnym uwielbieniu dla Madame Ratignolle; o bezsennych nocach, trawiących go takim ogniem, że morze syczało, gdy wchodził do rannej kąpieli. Dama przy igle raz po raz przerywała mu pogardliwym słówkiem: – Blaguer, farceur, gros bête, va! Ów ton pół żartem, pół serio znikał, gdy Robert był sam na sam z panią Pontellier. Ona zaś nigdy nie wiedziała, co właściwie oznaczał; niezdolna była odgadnąć, ile w tym było swawoli, a ile powagi – Rozumiało się samo przez się, że Robert mówiąc Madame Ratignolle słowa miłości nie sądził ani przez chwilę, że mogą być wzięte poważnie. Pani Pontellier była zadowolona, że nie przybierał identycznej pozy wobec niej. Byłoby to nie do przyjęcia, sprawiłoby jej przykrość. Pani Pontellier przyniosła swój szkicownik, którym lubiła się bawić zupełnie po amatorsku. Znajdowała w tym satysfakcję, której nie dawało jej żadne inne zajęcie. Od dawna pragnęła wypróbować swe siły na pani Ratignolle Nigdy jeszcze przyjaciółka nie wydawała jej się bardziej ponętnym modelem jak właśnie w tym momencie – gdy odblask gasnącego dnia nasycił tę postać zmysłowej Madonny nieporównanym kolorytem Robert przeniósł się na drugą stronę ganku i usiadł o stopień niżej od pani Pontellier, by móc obserwować jej pracę. Posługiwała się pędzlem z niejaką wprawą i fantazją, idącą nie tyle ze znajomości rzemiosła, co z wrodzonego talentu. Robert w skupieniu śledził ruchy jej ręki nie szczędząc mimowiednych okrzyków zachwytu, które w języku francuskim kierował do pani Ratignolle – Mais ce n'est pas mal! Elle s'y connait, elle a de la force, W tym zapamiętaniu oparł lekko głowę o ramię pani Pontellier. Równie delikatnie ją odtrąciła. Jeszcze raz powtórzył poufały gest. Wierzyła, że był to z jego strony gest nieumyślny, niemniej trudno było coś takiego tolerować. Bez wyrzutu czy uwag znów tę głowę odepchnęła spokojnie, lecz stanowczo. Robert ani słowem jej nie przeprosił. Ukończony szkic nie zdradzał najmniejszego podobieństwa do Madame Ratignolle. Była ogromnie rozczarowana, gdy to stwierdziła. Lecz obrazek sam w sobie był ładny i pod wielu względami stanowił dzieło całkiem zadowalające. Pani Pontellier myślała jednak inaczej. Przyjrzawszy się swej pracy krytycznie, nagłym pociągnięciem pędzla przekreśliła wszystko i zgniotła papier w dłoniach. Obydwaj malcy wbiegli po stopniach na ganek, niania nadciągała za nimi w przyzwoitym oddaleniu – rzecz, której chłopcy wymagali od niej z całą surowością. Pani Pontellier kazała im wnieść do domu farby i cały swój warsztat malarski. Pragnęła zatrzymać dzieci, by z nimi trochę porozmawiać i pożartować. Lecz chłopcy miny mieli poważne. Przyszli jedynie po to, by zbadać zawartość pudla z łakociami. Każdy z nich wyciągnął obydwie rączki w próżnej nadziei, że zostaną napełnione cukierkami, lecz przyjęli bez szemrania to, co matka dać im raczyła, i odeszli. Słońce wisiało nisko na zachodzie, delikatny, leniwy powiew z południa napełnił powietrze urzekającym zapachem morza. Pod dębami zebrały się dzieci na zabawę. Przenikliwe ich głosy niosły się daleko. Madame Ratignolle złożyła swoje szycie, naparstek, nożyczki i nici starannie zawinęła w materiał i zawiniątko spięła szpilkami. Powiedziała, że źle się czuje. Pani Pontellier pobiegła po wodę kolońską i wachlarz. Obmyła jej twarz, podczas gdy Robert z wręcz przesadną gorliwością poruszał wachlarzem. Napad słabości wkrótce minął i pani Pontellier nie mogła się powstrzymać od… podejrzenia, że przyczyną była tu imaginacja, gdyż kolory z twarzy przyjaciółki nie zniknęły ani na chwilę. Edna wstała odprowadzając wzrokiem piękną kobietę, która szła przez galerię z wdziękiem i dostojeństwem prawdziwie królewskim. Młodsze dzieci wybiegły na spotkanie matki. Dwoje z nich chwyciło się jej białych spódnic, trzecie wzięła od niańki i obsypując pieszczotami niosła w czułych ramionach. Jakkolwiek lekarz – o czym wszyscy wiedzieli – nie pozwolił jej podnosić nawet szpilki! – Czy pójdzie się pani kąpać? – spytał Robert panią Pontellier. Było to nie tyle pytanie, co przypomnienie. – Chyba nie – odrzekła tonem niezdecydowanym. – Jestem zmęczona; raczej nie pójdę. – Spojrzenie jej pobiegło ku zatoce, której dźwięczny szept docierał do niej niby czułe, lecz natarczywe błaganie. – Chodźmy! – nalegał. – Nie powinna pani opuszczać kąpieli. Chodźmy. Woda musi być cudowna, nie zaszkodzi pani. Chodźmy. Sięgnął po jej duży słomkowy kapelusz wiszący zawsze na kołku przy drzwiach i włożył jej na głowę. Zeszli po stopniach i poszli razem na plażę. Słońce już zachodziło, powiewał ciepły, łagodny wiatr.\nROZDZIAŁ 6 Edna Pontellier nie potrafiłaby powiedzieć, dlaczego pomimo chęci pójścia z Robertem na plażę najpierw uważała, że powinna mu odmówić, a następnie uległa jednemu z dwóch tak sprzecznych ze sobą impulsów. Zaczęło się w niej budzić jakieś mgliste światło, które wskazując drogę jednocześnie jej wzbraniało. W tym wczesnym okresie powodowało to jedynie oszołomienie, skłonność do marzeń, zamyśleń, do owego mrocznego lęku, co ogarnął ją kiedyś w środku nocy, gdy poddała się fali płaczu. Krótko mówiąc, pani Pontellier zaczynała uświadamiać sobie, jakie miejsce – będąc człowiekiem – zajmuje we wszechświecie i jaki jest jej indywidualny stosunek do tego świata który nosi w sobie, i do świata, który ją otacza. Być może zbyt ciężkie jest to brzemię dla umysłu młodej kobiety liczącej lat dwadzieścia osiem – być może większym, niż Duch Święty raczy zazwyczaj zsyłać kobiecie Lecz każdy początek, zwłaszcza początek jakiegoś świata, z konieczności jest niejasny pogmatwany, chaotyczny i w najwyższym stopniu niepokojący. Mało kto z nas posuwa się poza ten początek! Ileż to dusz ginie na progu, unicestwionych przez chaos! Głos morza uwodzi; nigdy nie milknie, szepcząc coś, skarżąc się cichym szmerem, wabiąc duszę choć na chwilę w przepaść samotności, by zatraciła się w labiryncie wewnętrznej kontemplacji. Glos morza kieruje się ku duszy; dotyk morskich fal jest zmysłowy – obejmuje ciało miękkim, ciasnym uściskiem.\nROZDZIAŁ 7 Pani Pontellier nie należała do kobiet, które się zwierzają; cecha ta – jak dotąd – sprzeczna była z jej naturą. Nawet jako dziecko żyła swym własnym, małym życiem wewnętrznym, skryta, zamknięta w sobie Bardzo wcześnie wyczuła dwoistość życia – sprzeczność pomiędzy zewnętrzną egzystencją człowieka, godzącą się na wszystko, i życiem duszy, która wiecznie pyta. Owego lata na Grand Isle Edna zaczęła z wolna rozluźniać ów pancerz rezerwy, w którym była zakuta. Prawdopodobnie istniały – nawet na pewno musiały istnieć – jakieś czynniki subtelne i jednocześnie dostrzegalne, działające na nią w tym kierunku; lecz najbardziej oczywisty był wpływ Adeli Ratignolle. Pociągał Ednę, bardzo wrażliwą na piękno, nieodparty urok fizyczny tej Kreolki. Następnie szczerość i otwartość jej natury, oczywista dla wszystkich i tak mocno kontrastująca ze skrytością Edny. To również mogło zaważyć na ich zbliżeniu. Zresztą któż wie, z jakiego metalu bogowie kują owe subtelne więzy, które nazywamy sympatią lub – równie dobrze – miłością. Pewnego ranka obydwie kobiety wziąwszy się pod rękę poszły na plażę osłonięte dużym białym parasolem. Edna nakłoniła Madame Ratignolle do pozostawienia dzieci, natomiast musiała się zgodzić na zabranie ręcznej robótki, którą Adela po usilnych błaganiach wsunęła do przepastnej kieszeni sukni. Szczęśliwie udało im się uciec przed Robertem. Spacer na plażę wcale nie należał do najkrótszych, szło się dość długo piaszczystą drogą, od której wiodły na prawo i na lewo ścieżynki przecinające rzadkie kępy splątanej zieleni; za pasem tej zieleni ciągnęły się z obydwu stron drogi całe łany żółtych rumianków, a jeszcze dalej – ogrody warzywne i wśród nich małe plantacje pomarańczy i cytryn. Na ciemnych kopułach tych drzew lśnił w dali blask słońca. Obydwie kobiety były dość słusznego wzrostu; kształty Madame Ratignolle nieco więcej miały w sobie kobiecości i cech macierzyńskich. Urok cielesny Edny Pontellier działał dyskretniej. Miała ciało o długich członkach, pięknej symetrycznej sylwetce, samorzutnie przybierające pełną swobody szlachetną pozę; nie było w nim nic ze sztywnych stereotypów epoki. Przypadkowy i obojętny widz mógłby przechodząc nie rzucić nawet jednego spojrzenia na tę postać; lecz patrząc uważniej i z zastanowieniem, rozpoznałby szlachetne piękno modelunku i wdzięczną powagę ruchów, które wyróżniały Ednę Pontellier w tłumie.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Przebudzenie-ebookRO/p02014113i020" target="_blank" title="Przebudzenie [Kate Chopin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Przebudzenie [Kate Chopin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ostatnie kilkanaście miesięcy pokazało nam dobitnie, jak wielkie znaczenie mogą mieć bardzo proste czynności związane z utrzymaniem naszego ciała w czystości. Dzięki nim czujemy się zdecydowanie lepiej, co przekłada się na nasze pozytywne samopoczucie. Nie da się ukryć, że kilka prostych zwyczajów może nam pomóc o siebie zadbać.\nNie zdajemy sobie sprawy, jak ważną częścią naszego ciała jest skóra. Czasami bagatelizujemy jej znaczenie, skupiając się na chorobach zębów czy też innych organów. A jednak to właśnie ona stanowi naturalną barierę pomiędzy nimi, a szkodliwymi promieniami UV czy też wpływem temperatury lub zanieczyszczeń na nasz organizm. Jednym ze sposobów zadbania o naszą skórę jest stosowanie właściwego preparatu do prania. Szczególnie dotyczy to osób z tendencjami alergicznymi oraz małych dzieci i noworodków. W takich przypadkach należy skupić się na znalezienie delikatnych i hipoalergicznych detergentów. Najlepszym miejscem na ich znalezienie jest hurtownia chemii. Poza bardzo dobrymi cenami wyróżnia się ona również bardzo szerokim asortymentem, w którym każdy znajdzie coś dla siebie.\nNiektóre ograniczenia przez ostatnie kilka lat stanowiły dla nas bardzo przykry obowiązek, który dla wielu stanowił uczucie dużego dyskomfortu. Mowa tutaj oczywiście o maseczkach w miejscach publicznych, takich jak sklepy, kina i teatry. Niektóre rzeczy pozostałe po stopniowo wygaszanej pandemii pozostały z nami. Z pewnością takim urządzeniem jest stacja higieniczna. Możemy zobaczyć ją we wcześniej wspomnianych miejscach publicznych, ale również w biurowcach największych korporacji. Ich regularne stosowanie potrafi zabić niemalże wszystkie zarazki osadzające się na naszych dłoniach. Zwracamy uwagę na zdrowie klientów, jednak regularna dezynfekcja dłoni pozwala na utrzymanie naszej kadry pracowniczej zdrowszej i w lepszej kondycji, co pozwala na generowanie większych zysków.\nOczywiście nie chodzi tutaj wcale o konieczność trzymania się spożywania każdej kalorii idealnie według zaleceń lekarzy i dietetyków. Wręcz przeciwnie - jedzenie powstało po to, abyśmy mogli się nim delektować. Warto znaleźć takie sposoby na przygotowanie posiłków, aby poza wartościami zdrowotnymi dobrze działały na nasze kubki smakowe. Dobrym przykładem jest mięso drobiowe, które można bardzo łatwo zastąpić bogatymi w kwasy omega-3 rybami. Na naszym stole powinniśmy widzieć dużo koloru i smaku, co wcale nie wyklucza zdrowego podejścia do naszego odżywiania.


Przyprawy − teambgz.pl\nLudzie interesują się różnymi odmianami - zaczynając od klasycznych, czarnych herbat, poprzez zielone oraz czerwone, aż po wysublimowane białe albo wciąż nie do końca znane żółte. Tymczasem mamy spory wybór na rynku i właściciel lokali z herbatami mógłby udostępniać swoim gościom ogromną rozkosz z picia naparu. Z tego powodu też zacznij kupować w takim sklepie z herbatami i kawami, który oferuje wszystkie produkty Tobie niezbędne.\nJakiej oferty musisz szukać w wyborze sklepu idealnego? Na przykład to, co już zostało powiedziane, a więc wszelakiego rodzaju napary herbaciane i dużo więcej. Między innymi przyrząd do zaparzania naparów z liści herbaty lub komplety podarunkowe, które będzie można nabyć dla swoich bliskich. Podczas zakupów w takim sklepie jak KrainaHerbaty, możesz czuć się pewnie, że wybierasz jedynie to, co najwyższej jakości oraz w rozsądnej cenie.\nHerbata czarna to gatunek, który jest dalej najczęściej serwowany. Następnym popularnym oraz entuzjastycznie kupowanym rodzajem jest herbata zielona. Od jakiegoś czasu w sklepach mamy możliwość dostać odmianę herbaty, który jeszcze dopiero co nie był znany. Mamy na myśli żółtą herbatę - wiemy z przekazów, że była ona pijana przez jedynie cesarski pałac w Chinach i nie była ona dostępna dla pozostałych osób. Ważnym elementem propozycji są wszelkie mieszanki smakowe - dodatek owoców sprawia, że napar jest ożywczy a także odrobinę słodkawy, dzięki czemu herbata robi się unikatowa.\nNapoje takie jak kawa nie powinny być zamawiane na przypadkowej stronie. Zdecydowanie lepiej jest odszukać sklep internetowy, który ma bogatą propozycję ziaren, ponieważ na rynku istnieje sporo gatunków. Przecież kawa nie jest robiona tylko dla pobudzenia, lecz także i dla aromatu posiadanego przez nią.\nproducent przypraw https://www.krainaherbaty.pl/przyprawy\nOczywiście preferencje związane z gatunkiem uzależnione są od indywidualnych upodobań smakowych konsumenta. Najpopularniejsza jest zdecydowanie Arabika głównie dzięki subtelnemu smakowi, który został doceniony przez kawoszy na całym świecie. Właśnie dlatego tego gatunku kawy można znaleźć bardzo dużo w większości sklepów, gdyż każda dobrze prosperująca kawiarnia bazuje na tym typie kawy. Robusta również jest jedną z chętniej zamawianych kaw, której smak jest określany jako intensywny a także posiada pobudzające działanie. Dlatego warto jest kupować mieszanki tych dwóch kaw, ponieważ kombinacja łagodnych nut Arabiki oraz intensywniejszej Robusty to jedna z najchętniej kupowanych mieszanek.


Kolorystyka szat liturgicznych | gem sand stamps\nPosted On 10 maja 2018 10 maja 2018 By Romualda\nSzaty liturgiczne mają różne kolory w zależności od liturgii. Księża noszący je muszą dostosować się do reguł określonych w Ogólnym wprowadzeniu do Mszału Rzymskiego. Możemy wyróżnić takie kolory: biały używany podczas mszy Wielkanocnych oraz Narodzenia Pańskiego. Kolor czerwony używany w niedzielę Męki Pańskiej, Wielki Piątek oraz niedzielę Zesłania Ducha Świętego.\nJak i z czym nosić tunikę? wyprzedaż sukienek\nKolor zielony używany w Okresie Zwykłym. Kolor fioletowy przeznaczony na czas Adwentowy, Wielki Post, rzadziej podczas mszy poświęconych zmarłym, dokładnie tak samo jak kolor czarny. Na szatach liturgicznych haftowane są różne elementy plastyczne, w przypadku zdobień nie ma odgórnie postawionych wymogów. Często te przeznaczone do wyjątkowej celebracji są bogato zdobione nie tylko haftami, ale koralikami a czasem nawet kamieniami do tych możemy zaliczyć welony liturgiczne.\nJeśli chodzi jednak o kolory to wszyscy kapłani kościołów rzymskokatolickich muszą stosować się do reguł i norm z Mszału, który jasno wskazuje jak powinien wyglądać obrządek oraz strój kapłana.\nPrevious post: Filary zdrowego i szczęśliwego życia\nNext post: Modny manicure


Tongliao Panaevsk - Tanie loty - Tickets.pl\nTanie loty Tongliao – Panaevsk\nBilety lotnicze / Tongliao / Panaevsk / Tongliao → Panaevsk Loty powrotne z Panaevsk do Tongliao\nTanie bilety lotnicze z Tongliao do Panaevsk\nChcesz kupić tanie loty z Tongliao do Panaevsk w najniższej cenie? Porównujemy ceny lotów bezpośrednich Tongliao — Panaevsk i lotów z przesiadką wśród 750 linii lotniczych i agencji. Po co marnować czas na wyszukiwanie, jeśli istnieje wygodniejsza możliwość skorzystania z rabatów, promocji i wyprzedaży tanich lotów przez Internet. Za pomocą pełnego rozkładu lotów Tongliao — Panaevsk szybko znajdziesz potrzebną opcję lotu, sprawdzisz dni lotów i dostępność biletów na konkretną datę.\nKoszt biletu lotniczego Tongliao - Panaevsk\nIle kosztuje bilet na samolot do Panaevsk z Tongliao i jak kupić taniej? Mamy kilka zaleceń zaczerpniętych z kalendarza najlepszych cen lotów na tej trasie:\n2) Najtańsze bilety lotnicze TGO - ПНЕ dostępne są w środę i czwartek. Z reguły w weekendy kosztują więcej.\nPrzydatne informacje dotyczące rezerwacji podróży z Tongliao do Panaevsk.\nOdległość i czas lotu (ile trwa lot z Tongliao do Panaevsk?)\nJakie linii lotnicze oferują loty bezpośrednie do Panaevsk z Tongliao\nJakie linii lotnicze oferują najtańsze loty z Tongliao do Panaevsk\nIle trwa lot z Tongliao do Panaevsk\nZ jakiego lotniska najsprawniej dostać się do Panaevsk z Tongliao?\nJak daleko jest Tongliao od Panaevsk?\nOd miasta Tongliao do Panaevsk 12532 km.\nZ których lotnisk loty są wykonywane na trasie Tongliao - Panaevsk?\nW mieście Tongliao: Tongliao. W Panaevsk -\nTongliao — Panaevsk Ceny, wyszukane przez użytkowników w ciągu ostatnich 48 godzin, nie są oferowane\nTongliao → Amderma-2\nTongliao → Batagay\nTongliao → Niżniewartowsk\nTongliao → Ust-Tsilma\nTongliao → Vołogda\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 3107877512


Noclegi ze śniadaniem w Quarto d'Altino | Zarezerwuj noclegi ze śniadaniem w Quarto d'Altino online na Hostelworld.com\nQuarto D'Altino Noclegi Ze Śniadaniem\nNoclegi ze śniadaniem w Quarto d'Altino w Veneto, Włochy\nPrzejrzyj naszą ofertę noclegów ze śniadaniem w Quarto d'Altino. Przeczytaj recenzje klientów pensjonatów w Quarto d'Altino i zobacz zdjęcia oraz filmy. Zobacz wszystkie noclegi ze śniadaniem w Quarto d'Altino na mapie miasta i zarezerwuj pensjonat w Quarto d'Altino w miejscu, które Ci odpowiada. Hostelworld posiada najlepsze oferty pesnjonatów w Quarto d'Altino.\nBed and Breakfast Laguna to idealny punkt wypadowy dla wycieczek do Wenecji i pobliskich wysp, historycznego miasta...


Własna altana -\n21 września 2011 17 kwietnia 2018 - by Redaktorka - Leave a Comment\nKażdy kto posiada własną działkę stara się, aby wyglądała estetycznie oraz aby zapewniała nam duży komfort, ponieważ najczęściej przyjeżdżamy na nią po to, aby odpocząć. Dlatego budujemy dom oraz podłączamy prąd i wodę tylko po to, aby polepszać naszą wygodę. Działkowicze pragną również przebywać w otoczeniu pięknych roślin, dlatego ważna staje się również pielęgnacja zieleni. Ale najlepiej jeśli kontemplujemy to wszystko w odpowiednim miejscu.\nNajlepszym rozwiązaniem są w takim wypadku jest zbudowanie altany. Ta konstrukcja budowlana, pozwala nam spędzić czas w ładnym otoczeniu, bez martwienia się, że jeżeli pogorszy się pogoda, to będziemy musieli uciekać. Dobrze zbudowana alta pozwala na skrycie się przed deszczem. To bardzo dobre rozwiązanie, gdy zaprosiliśmy znajomych na grilla. Jeśli nie odpowiada nam altana to istnieje inna konstrukcja z drewna. Możemy wybudować sobie werandę, która pozwoli nam na przywitanie poranka z filiżanką kawy. To również dobre rozwiązanie na schronienie się przed deszczem. Dzięki werandzie nie musimy całego dnia spędzać w domu.\nJeżeli zdecydujemy się sprzedaż naszej działki to warto wiedzieć, że im więcej w nią zainwestowaliśmy tym więcej jest warta. Dlatego wszelkie konstrukcje drewniane wpływają na cenę naszego kawałka ziemi. Cenę podnosi również podłączenie do kanalizacji oraz prądu. Choć warto jest również posiadać studnie, która jest zawsze jakimś rozwiązaniem, kiedy zostaliśmy odłączeni od usług miejskich.\nPoprzednie artykuł Bezdomni – jak im pomóc?\nNastępny artukuł Zagraniczne kursy językowe szansą na szkołę życia


Najlepsza oprawa muzyczna ślubu · Ozimek · 116 ofert · PlanujemyWesele\nartyści z całej Polski działający na terenie Ozimka i okolic\n116 ofert (strona 4 z 5); 7 ofert promowanych płatnie\nASZ DUET skrzypce + wiolonczela!\nOprawa muzyczna, jakiej szukasz!\nTylko duet? Asz duet! Tak jak gramy, tak się przedstawimy: tylko konkrety. Skrzypce i wiolonczela. Agnieszka i Szymon. ASZ duet.\nOpole Quartet - kwartet smyczkowy. Zespół na wyjątkowe okazje. Uświetnimy uroczystość ceremonii ślubnej. Zapraszamy do rezerwacji terminów.\nlaureaci wielu konkursów - muzyk roku Muzyka mistrzów podczas różnych uroczystości w wykonaniu skrzypka. Bogaty repertuar, kilkuletnie doświadczenie, gwarancja pełnego...\nMuzyka to miłość!\nPaulina (śpiew) i Michał (gitara) - studenci wydziału jazzu Akademii Muzycznej w Bydgoszczy - gramy wspólnie od 4 lat. Zagramy na ceremonii ślubnej na terenie Bydgoszczy...\nPaulina (śpiew) i Michał (gitara) - studenci wydziału jazzu Akademii Muzycznej w Bydgoszczy - gramy wspólnie od 4 lat. Zagramy na ceremonii ślubnej na terenie Bydgoszczy i okolic, ale również na terenie Śląska i Opolszczyzny w okresie wakacyjnym. Repertuar dopasowujemy do preferencji Młodej Pary, ale chętnie zaproponujemy też coś od siebie, zaśpiewamy też psalm - wszystko aby ten dzień stał się jeszcze bardziej wyjątkowym :) Posiadamy swój sprzęt nagłośnieniowy. Cena do uzgodnienia - uzależniona od czasu dojazdu i potrzeb.\nSkrzypce lub śpiew na Waszym ślubie\nSkrzypce solo lub przy akompaniamencie organów, śpiew z gitarą lub klawiszami pomogą uświetnić najważniejsze wydarzenia Waszego życia. Jesteśmy otwarci na Wasze propozycje\nSkrzypaczki Queens of Violins\nOprawa muzyczna imprez okolicznościowych to nasza specjalność. W zależności od charakteru spotkania, gramy na skrzypcach elektrycznych albo akustyczny\nWyjątkowa i profesjonalna oprawa wokalno-instrumentalna ślubu. Uświetnię śpiewam oraz grą na skrzypcach ceremonię ślubną w kościele jak również jubileusz małżeństwa,...\nWyjątkowa i profesjonalna oprawa wokalno-instrumentalna ślubu. Uświetnię śpiewam oraz grą na skrzypcach ceremonię ślubną w kościele jak również jubileusz małżeństwa, rocznicę ślubu, chrzest, komunię.\nWaltornia z towarzyszeniem organów to nowa, unikalna oferta na rynku ślubnym. Dzięki niej oprawa muzyczna Waszego ślubu będzie wyjątkowa i niepowtarzalna. A może wolicie...\nWaltornia z towarzyszeniem organów to nowa, unikalna oferta na rynku ślubnym. Dzięki niej oprawa muzyczna Waszego ślubu będzie wyjątkowa i niepowtarzalna. A może wolicie dostojne, fanfarowe dźwięki trąbki? Niezależnie od wyboru zapewniam muzykę na najwyższym poziomie.\nśpiewaczka, skrzypaczka na ślubie\nSzanowni Państwo. Jeśli chcecie pięknie przeżyć jeden z najważniejszych dni w swoim życiu, chętnie w tym pomogę. Uświetnię uroczystość Waszego ślubu p\nSprawdź oprawa ceremonii ślubnej w najbliższych miastach: Brzeg, Głuchołazy, Kędzierzyn-Koźle, Kluczbork, Krapkowice, Namysłów, Nysa, Opole, Prudnik, Strzelce Opolskie.


Ambasador Polski w Katarze Krzysztof Suprowicz odwołany | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nAmbasador Polski w Katarze Krzysztof Suprowicz odwołany\nlulu 17.10.2017 19:55\nWedług informacji "Wiadomości" TVP, powodem odwołania ambasadora Polski w Katarze jest odnalezienie odtajnionych niedawno dokumentów IPN na jego temat. - Z naszych informacji wynika, że w PRL Suprowicz był związany z wojskową służbą wewnętrzną - podały "Wiadomości". Sam zainteresowany nie chciał komentować doniesień o tym, że współpracował z WSW.\nNa początku października zrezygnował ambasador przy ONZ, Jarosław Starzyk. Według nieoficjalnych informacji, też chodziło o powiązania ze służbami bezpieczeństwa i dokumenty IPN.


Od pomysłu do realizacji - innowacyjne grzejniki od 3THERMO\nWYKOŃCZENIE / Ogrzewanie i chłodzenie / 2016-07-04 13:27:00\nIstotą każdego nowego produktu, jaki trafia na rynek jest spełnienie konkretnych oczekiwań. W dobie innowacji ciężko jest stworzyć produkt, który dzięki swoim walorom szybko osiągnie sukces. To jednak udało się specjalistom z firmy 3THERMO, dzięki którym każda przestrzeń ma szansę zyskać efektywne źródło ciepła. Mowa bowiem o nowoczesnych grzejnikach podtynkowych.\nJuż na etapie projektowania wiele uwagi poświęca się na wyposażenie przestrzeni w efektywne źródła ciepła. Dobór odpowiedniej instalacji grzewczej oraz rozmieszczenie grzejników, tak by dostarczały jak najwięcej ciepła, jest zadaniem trudnym. Trudnym, bowiem wnętrze ma być praktyczne a grzejniki mają najmniej ograniczać swobodę urządzania. - Zastosowanie grzejników płaszczyznowych znane jest już od bardzo dawna. 3THERMO opracowało innowacyjną technologię pozwalającą na umieszczenie grzejników podtynkowych w ścianach przy jednoczesnym zachowaniu funkcjonalności przegród. Dzięki naszym rozwiązaniom ściany stają się nie tylko źródłem ciepła, ale mogą też być ozdabiane obrazami bez obaw o zniszczenie instalacji poprzez nawierty - mówi Patryk Nowakowski z firmy 3THERMO.\nGrzejnik podtynkowy 3THERMO to unikatowa technologia grzewcza, dzięki której ściana domu staje się aktywną przegrodą termiczną. W przeciwieństwie do popularnych rozwiązań płaszczyznowych system ten nie wprowadza wody pod warstwę tynku czy posadzkę. Dzięki temu ryzyko zalania ściany czy podłogi zostaje wyeliminowane. - Grzejnik jest inteligentnym połączeniem zalet systemów tradycyjnych i nowoczesnych rozwiązań płaszczyznowych. Cechą indywidualną tego produktu jest prostota i niezawodność znana z tradycyjnych grzejników wiszących oraz prozdrowotnych i ekonomicznych atutów systemów płaszczyznowych - dodaje Filip Czyżewski. Rozwiązania 3THERMO powstały z myślą o spełnieniu oczekiwań wszystkich, których cenią wygodę i praktyczność nowoczesnych systemów grzewczych. Dzięki unikalnej technologii grzejniki podtynkowe 3THERMO są gwarancją ciepła przyszłości. Więcej informacji na temat rozwiązań firmy 3THERMO znaleźć można na www.3THERMO.com.


Szybka Dostawa Samochodem. Listonosz Ilustracja Kreskówka Mieszkanie Styl | Premium Wektor\nSzybka Dostawa Samochodem. Listonosz Ilustracja Kreskówka Mieszkanie Styl Premium Wektorów\nBezpieczna usługa dostawy. zamówienie online żywności. kurier w maskę na twarz i niebieskie ochronne rękawiczki medyczne trzymające opakowanie kartonowe. mężczyzna dostarczający paczkę ciężarówką\nDostawczyni w masce medycznej z kartonami cargo van\nPracownik w masce medycznej ładuje pudła do furgonetki.\nFurgonetka z kierowcą na drodze na tle wiejskiego krajobrazu. ilustracja wektorowa płaski.\nFurgonetka z kierowcą w masce medycznej na białym tle. ilustracja wektorowa płaski.\nZestaw ikon kuriera. zarys zestaw ikon wektorowych kuriera w kolorze neonowym na czarno\nZestaw ikon maszynisty pociągu elektrycznego. zarys zestaw ikon wektorowych maszynisty pociągu elektrycznego w kolorze neonowym na czarno\nKierowca furgonetki noszący maskę medyczną pracownik usługi kurierskiej\nPostacie listonosza. kobieta i mężczyzna w mundurze listonosza, sprzęt pocztowy. van i rower, paczki i skrzynki pocztowe, koperty znaczek pocztowy usługa dostawy wektor płaski wektor na białym tle zestaw\nPłaska koncepcja logistyczna infografika z operatorami magazynu pracownik wózka widłowego glob pakuje zegar


taniem nowych firm na rynku światowym. Zmiany dotykają wielu branż. Idea zrodziła się w Dolinie krzemowej, gdzie zakiełkowało ziarno pomysłowości\nNa fali idei ekonomicznych związanych z ograniczeniem kosztów prowadzenia biznesu powstał ruch optymalizacyjny. Łączy się on ściśle z powstaniem nowych firm na rynku światowym. Zmiany dotykają wielu branż. Idea zrodziła się w Dolinie krzemowej, gdzie zakiełkowało ziarno pomysłowości\nO internetowych biznesach w kontekście pozycjonowaniaNaprawa auta - nie taka prosta sprawaEko i bio kosmetykiZacznij sprzątać ekologicznie. CO i jak z eko środkami czystościAdres dla firmy - o wirtualnych biurachGdzie stosuje się wentylację mechaniczną?Wirtualne, czy tradycyjne?Nowe metody leczenia SM - kilka słów o stwardnieniu rozsianymAdwokat KatowiceKrótko o rynnachPoczuj się lepiej z samym sobą. Pomoc psychoterapeutyTo nie jest lanie wody!Obrabiarki sterowane komputerowoO stresie i depresji słów kilkaWroclaw - new tourist hotspot in PolandCzy są jakieś wady posiadania sauny w ogrodzieJak wygląda dachowanie od środkaWcale nie tak krótko o dentystachChcesz wiedzieć więcej o języku?O olejachCo musisz wiedzieć o zaproszeniachAbout water issues - pipes and plumbingArtykuł o zakupach internetowychZnaleźć dentystę w Cieszynie? Tak!Opłacalne interesy ze wschodem New data how to buy us auto parts Wcale nie tak krótko o dentystachDbaj o czystość swojego autaCzy warto kupować ciuchy w e-sklepach?Ogólnie o tradycjcach kulinarnych


Flyjini wyjeżdżają, ale wiśnia kwitnie - Puls Biznesu - pb.pl\nFlyjini wyjeżdżają, ale wiśnia kwitnie\nopublikowano: 07-04-2011, 16:39\nPamiętacie serial „Szogun” z Richardem Chamberlainem? Historia dzielnego pilota Johna Blackthorne’a, którego los rzucił do feudalnej Japonii była jednym z najbardziej znanych seriali w polskiej TV w latach 80. Nauczyliśmy się wtedy słowa „anjin san” czyli „pan pilot”, „nawigator”, bo tak Japończycy nazywali głównego bohatera (nazwisko Blackthorne było zdecydowanie za trudne do przełożenia na kilkadziesiąt sylab języka japońskiego.\nKilka dni temu w Japonii powstał nowy termin, o którym warto wiedzieć – flyjin. Kto to taki? Podzielmy słowo na kawałki. Fly to latać, a jin to po japońsku człowiek. Dlaczego latający człowiek? Po pierwsze dlatego, że rymuje się z gaijin  - japońskie słowo oznaczające cudzoziemca (zewnątrz + człowiek = ktoś z zagranicy), przeważnie o niezbyt pochlebnym znaczeniu. A po drugie dlatego, że dotyczy cudzoziemców, którzy na wieść o nuklearnym wypadku zamawiają taksówkę na najbliższe lotnisko.  Flyjin powstał najprawdopodobniej 17 marca (6 dni po trzęsieniu ziemi) na Twitterze. Stworzył go jeden z użytkowników, chcąc jakoś określić cudzoziemców, którzy zaczęli masowo wyjeżdżać z Tokio. Na wieść o możliwym skażeniu stolicy Japonii kraje przenosiły pracowników ambasad do Osaki, Kobe czy Hiroshimy (zrobiła tak Szwajcaria, Niemcy i Austria), zamykały je całkowicie (zdecydowały się na to 23 państwa), zalecały wyjazd (Francja – jeżeli mocarstwo atomowe zaleca wyjazd, może lepiej się posłuchać), czy wreszcie ewakuując rodziny dyplomatów i wojskowych (jak USA). Zjawisko wymagało nowego określenia i dość szybko rozprzestrzeniło się wśród dziennikarzy i użytkowników w mediach społecznościowych.\nKilka dni temu w Japonii powstał nowy termin, o którym warto wiedzieć – flyjin. Kto to taki? Podzielmy słowo na kawałki. Fly to latać, a jin to po japońsku człowiek. Dlaczego latający człowiek? Po pierwsze dlatego, że rymuje się z gaijin  - japońskie słowo oznaczające cudzoziemca (zewnątrz + człowiek = ktoś z zagranicy), przeważnie o niezbyt pochlebnym znaczeniu. A po drugie dlatego, że dotyczy cudzoziemców, którzy na wieść o nuklearnym wypadku zamawiają taksówkę na najbliższe lotnisko. \nFlyjin powstał najprawdopodobniej 17 marca (6 dni po trzęsieniu ziemi) na Twitterze. Stworzył go jeden z użytkowników, chcąc jakoś określić cudzoziemców, którzy zaczęli masowo wyjeżdżać z Tokio. Na wieść o możliwym skażeniu stolicy Japonii kraje przenosiły pracowników ambasad do Osaki, Kobe czy Hiroshimy (zrobiła tak Szwajcaria, Niemcy i Austria), zamykały je całkowicie (zdecydowały się na to 23 państwa), zalecały wyjazd (Francja – jeżeli mocarstwo atomowe zaleca wyjazd, może lepiej się posłuchać), czy wreszcie ewakuując rodziny dyplomatów i wojskowych (jak USA). Zjawisko wymagało nowego określenia i dość szybko rozprzestrzeniło się wśród dziennikarzy i użytkowników w mediach społecznościowych.\nW światowej prasie coraz częściej komentuje się historie flyjinów. Pojawiają się opowieści wprost z japońskich korporacji: Goldman Sachs grożący utratą pracy za wyjazd z biura w Tokio; japońskie firmy, które sprawdzają, czy zagraniczni pracownicy są rzeczywiście obecni na spotkaniach i zagraniczni pracownicy, którzy z kolei bawią się w ciuciubabkę z japońskimi firmami, przylatując do tokijskich biur tylko na spotkania. Można się zastanawiać nad wiarygodnością tych historii, ale fakty pozostają nieubłagane.\nWyjazdy z Tokio stały się coraz częstsze, japońskie władze imigracyjne mówią już nawet o 160 tysiącach cudzoziemców, którzy opuścili Japonię w ostatnim czasie (jest to o 140 tysięcy więcej niż dla analogicznego okresu w 2010 roku – do takich danych dotarł „Economic Times”). Zmalał także ruch turystyczny do Japonii. Najnowsze badania z tego tygodnia pokazały, że między 11 a 31 marca  na tokijskie lotnisko Narita przybyło o 75% mniej turystów niż rok wcześniej. Japońska Agencja Turystyki liczyła na kolejny znakomity rok, w 2010 kraj odwiedziła rekordowa liczbą 8,61 miliona cudzoziemców. Na 2011 prognozowano blisko 11 milionów, ale już wiadomo, że ten poziom trzeba będzie znacznie obniżyć.\nFlyjini wyjeżdżają, ale życie w Japonii toczy się dalej. Wczoraj na dziedzińcu słynnej świątyni Yasukuni w Tokio zakwitło już ponad 90% wzorcowej wiśni (z najpopularniejszego gatunku somei yoshino).  To właśnie na jej podstawie Japońska Agencja Meteo oznajmia, że pora kwitnienia rozpoczyna się na dobre.  \n* Rafał Tomański jest japonistą, autorem książki o Japonii i Japończykach pt. "Tatami kontra krzesła"\nPodpis: Rafał Tomański*\nWyższe stopy nie zniechęciły inwestorów\nChiny ważniejsze dla Niemiec niż USA\nPortugalia prosi o pomoc, rynki reagują optymistycznie\nDI BRE o CCC i LPP (WIDEO)


Mały ogrodnik zestaw narzędzi z konewką, Janod - Sklep Majolinek.pl\n> ZABAWKI>Zabawki do ogrodu>Mały ogrodnik zestaw z konewką zielony, Janod\nPuzzle Duo dla maluchów, Djeco\nCena: 106,25 zł brutto\nZestaw Mały ogrodnik to idealne narzędzia dla dziecka lubiącego zabawy w ogrodzie.\nDzieci bardzo często naśladują swoich rodziców podczas wykonywania codziennych obowiązków a dzięki tym narzędziom będą mogły uczestniczyć razem z rodzicami w czynnościach pielęgnacji roślin oraz ogrodu. Zabawy w ogrodzie to doskonała nauka o zmianach zachodzących w przyrodzie.\nW skład zestawu wchodzi: metalowa konewka, metalowe grabki i łopatka z drewnianą rączką oraz rękawice do pracy w ogrodzie.\nNarzędzia zapakowane są w estetyczne, kartonowe pudełko idealne na prezent.\nLinia Mały ogrodnik marki Janod to prawdziwe narzędzia do pracy w ogrodzie, które wyglądem przypominają narzędzia dla dorosłych. Wykonane są z bezpiecznych, kolorowych i wytrzymałych materiałów.\nJanod od 1970 roku niezmiennie projektuje zabawki, które są synonimem innowacyjności, francuskiego designu i najwyższej jakości. Unikalne zabawki Janod tworzone są z drewna i innych doskonałych materiałów, a przede wszystkim z dziecięcych marzeń.


Historię miasta tworzą też ciasta | Kurier Lubelski\nHistorię miasta tworzą też ciasta\nEwa Czerwińska 03.12.2009 Zaktualizowano 05.12.2009\nMałgorzata, absolwentka szkoły medycznej i Krzysztof, prawnik - drugie pokolenie cukierników. Małgorzata Genca\nO sodówce dziadków, garnku dukatów, panach na bilardzie i Ordonównie na bajaderce, zyskach i stratach z Krzysztofem Chmielewskim rozmawia Ewa Czerwińska.\nZacznijmy od jajka.\nOh, to muszę sięgnąć do dziadka Jana Długosza, wielkiego kronikarza, który pieczętował się herbem Wieniawa. On to wystawił swoją chorągiew w bitwie pod Grunwaldem. My także pieczętujemy się tym herbem. Jestem z tego dumny. Wie pani, im człowiek starszy, tym bardziej docenia, że ma jakieś korzenie, historię rodzinną. Mój pradziadek Franciszek Chmielewski, ojciec założyciela firmy Władysława, wywodzi się ze starej szlachty z Podlasia. Urodził się w 1841 roku w majątku niedaleko Parczewa. Kiedy wybuchło powstanie styczniowe Franciszek zaciągnął się do oddziału, który walczył pod Sokołowem, Zaciszem, Kodniem, Łomazami. Dwa razy został ranny. Groziła mu zsyłka na Sybir. Po upadku zrywu niepodległościowego wyjechał do Francji, a po powrocie do kraju zamieszkał w Sawinie pod Chełmem. W 1868 roku ożenił się z panną Klementyną Gadomską. Mieli dwanaścioro dzieci, w tym mojego dziadka Władysława, urodzonego w 1885 roku jako czwarte dziecko. Pradziadek postanowił kształcić go w fachu cukierniczym.\nSzlacheckie dziecko do terminu?\nNic dziwnego. Bo jakie to były czasy! Polska w niewoli, trzeba było ratować państwo. Poprzez naukę także. Pradziadkowi car skonfiskował majątek, podobnie jak innym szlacheckim uczestnikom powstania. Franciszek troszczył się o przyszłość swoich licznych potomków, dlatego wysłał dziadka do Warszawy do znanego cukiernika Rudolfa Balerso. Pod koniec 1893 roku Władysław stanął przed komisją zgromadzenia cukierników i dostał dyplom, w którym napisano, że urząd starszych mianował go subiektem cukierniczym... Świeżo upieczony subiekt przyjechał do Lublina szukać pracy. Znalazł żonę Stanisławę Frankówną, absolwentkę urszulanek, panienkę z dobrego domu. Zaczęli skromnie od sklepiku - sodówki ze słodyczami przy Krakowskim Przedmieściu 4. W latach 80. XIX wieku w tym miejscu mieścił się sklep bławatny Ignacego Rzeckiego, pierwowzoru bohatera "Lalki". A jej autor Bolesław Prus brał 15 stycznia 1885 roku ślub z Marią w kościele pw. Świętego Ducha, mieszczącym się naprzeciwko. Moi dziadkowie opuścili jednak sklepik...\nMieli szczęście i wygrali dużą sumę pieniędzy na loterii Morajnego. Dziadek mógł kupić kamienicę pod ósmym. Myślał o cukierni, która mogłaby konkurować z dużą lubelską firmą Semadeniego. Semadeni był nie lada figurą w Lublinie. Należał do grona przedsiębiorców, takich jak Plage, Laśkiewicz, Krauze, Graf, Vetter... To byli ewangelicy, którzy dużo dobrego uczynili dla rozwoju miasta. Tuzem w słodkiej branży był też Rutkowski, który miał cukiernię w hotelu Lublinianka. Nic dziwnego, że i dziadkowi marzyła się duża cukiernia.\nCiekawe, jakie zasady panowały wówczas w biznesie? Busz czy szlachetna rywalizacja?\nInteres jest interesem, trzeba się było rozwijać, wzbogacać produkcję, ale liczyły się wartości, takie jak patriotyzm, honor, wiara. Pewnego dnia dziadek odkopał w piwnicy garnek z węgierskimi dukatami. Prawdopodobnie była to kasa powstańcza. Przyszedł rok 1918, po latach zaborów powstała wolna Polska. Ludzie oddawali obrączki, rodzinne precjoza, dziadek - ten garnek ze złotem. W takim duchu i ja byłem wychowywany.\nA co z marzeniami dziadka?\nZiściły się. Przed wojną cukiernia mieściła się na parterze i na I piętrze kamienicy, w której i dziś jesteśmy - Krakowskie Przedmieście 8. Na górze był męski świat. Tam przychodzili panowie, żeby zagrać w bilard. Ciast nie podawano, bo mogło się pobrudzić drogie sukno, którym wyściełany był stół. Panowie sączyli czarną kawę i kurzyli papierosy. To było bardzo eleganckie miejsce. Przypominam sobie kule bilardowe z kości słoniowej i kije z drzewa hebanowego. Oddaliśmy je do muzeum do Kozłówki. Dół cukierni też był estetyczny. Blaty stolików z białego, pięknie żyłkowanego marmuru, do tego trochę secesyjnych szczegółów.\nKto bywał na ciachu?\nPanowie i panie z towarzystwa. Między innymi przyjaciel rodziny Józef Briekmajer-Groński, znany pisarz i taternik. Wpadała na kawę i bajaderkę Hanka Ordonówna w czasie, kiedy gościła na występach w teatrze miejskim. To były dobre lata dla Cukierni Chmielewski.\nWojna zburzyła spokój.\n2 września 1939 roku przed naszą kamienicą spadła bomba. Kamienica ocalała. Babcia, bardzo pobożna niewiasta, mówiła, że obronił nas obraz Matki Boskiej na frontonie. Zaczęły się złe czasy. Babcia Stanisława była z domu Frank, z korzeniami spod Lipska, z familii ewangelickiej, więc Niemcy naciskali dziadków, żeby podpisali volkslistę. Kategorycznie odmówili. W konsekwencji cukiernię przejął Roth, Niemiec pochodzący z Jugosławii. Dało się z nim żyć - pozwolił dziadkowi dalej pracować w cukierni i zostać rodzinie w mieszkaniu. Jednemu z synów babcia powiedziała: Wolałabym cię widzieć w trumnie martwego jako Polaka niż jako żywego Niemca. Niestety, Niemcy umieścili na cukierni tablice: Nur Für Deutsche. A dalej napis, że Polakom, Żydom i psom wstęp wzbroniony. Dziadek zerwał tę tablicę, za co został aresztowany i wsadzili go na Zamek. Po tygodniu rodzina wydobyła go za łapówkę.\nSkończyły się kłopoty?\nPrzyszedł rok 1951, i zaczęły się od nowa, tym razem z komunistycznym państwem. Na początku dziadek się opierał, więc zabrali go na Krótką, do UB. Tam takich jak on - tych Semadenich, Rutkowskich - męczyli pytaniami, polewali wodą... Dziadek był okazem zdrowia, nie dawał się. Jeszcze pod koniec życia, kiedy miał dziewięćdziesiąt lat, potrafił przesunąć wielką gdańską szafę. Sam widziałem, jak ręką wbijał gwoździe w stół. Mój ojciec Tadeusz, który skończył prawo na KUL i już pracował w prokuraturze, poszedł na Krótką i, jak potem opowiadał, namówił dziadka, żeby się poddał, bo go zamęczą. Państwo zabrało cukiernię, ale zostawiło nam prawo własności do kamienicy. Moi rodzice pobrali się. Mama pochodziła z Inowrocławia. W 1944 roku Niemcy dali jej rodzinie pięć minut na spakowanie walizek, wsadzili wysiedlonych w bydlęce wagony. Pociąg zatrzymał się w Lubartowie. Poznali się z ojcem w Lublinie, na kolei, gdzie obydwoje pracowali.\nRodzina myślała wówczas o odzyskaniu cukierni?\nDziadkowie i rodzice zawsze mieli nadzieję. Powtarzali: takie silne Imperium Rzymskie upadło, Egipt, wielki Napoleon też, i kolonialna Anglia, o której mówiło się, że to kraj, w którym słońce nigdy nie zachodzi, i Hitler, więc komunizm też musi kiedyś upaść. Jeśli coś jest zbudowane na nienawiści, w końcu kiedyś runie. Ale serce ich bolało, że cukiernia już nie ich. Dziadkowie nie dożyli 1989 roku, ojciec też. Tylko mama. Z mamą, bratem Stanisławem, z zawodu inżynierem, i siostrą Małgosią przejęliśmy cukiernię. Przeprowadziliśmy remont...\nPamięta Pan otwarcie?\nAleż oczywiście! Było skromne. Nasz mistrz cukierniczy Józef Markiewicz zdecydował, że upieczemy pączki i drożdżówki. Poszły w ciągu godziny. Zawiesiliśmy kartkę w drzwiach: Wszystko sprzedane, zapraszamy jutro. Nie ma większej satysfakcji! Zaczęliśmy od sklepu i piekarni, potem weszliśmy na piętro... Cieszyliśmy się własnością, urządzali cukiernię. Mamy szczęście do dobrych pracowników. Historię miasta tworzą też ciasta. Można powiedzieć: każde miasto ma swoje ciasto. Poznań ma rogaliki, Kraków bajgle, Kazimierz koguty. Nasza cukiernia - w związku z Rejem, który w miejscu, gdzie stoi nasza kamienica, miał dwór - pomyślała o firmowym ciastku, które promowałoby i Reja, i Lublin, i firmę Chmielewski. Wymyśliliśmy gąskę. Na ciastku w naszej cukierni byli m.in. Lech Wałęsa, Leszek Balcerowicz, Leszek Bobrzyk, abp Bolesław Pylak, prymas Józef Glemp, Jan Olszewski, Izabella Sierakowska.\nCo zostało Panu po przodkach oprócz cukierni?\nPrzekonanie, że jak się jest Polakiem, to trzeba głowę wysoko nosić, jeśli się jest katolikiem, to widzieć człowieka w bliźnim, jakoś go zrozumieć. To myślenie przychodzi z czasem... Piosenka mówi: Pieniądze szczęścia nie dają. Są potrzebne, owszem, ale najważniejsze, żeby nie być zach-łannym. Małą łyżeczką też się można w życiu najeść.\nKomu pan, reprezentant drugiego pokolenia Chmielewskich przekaże pałeczkę?\nTrudno powiedzieć. Dzieci brata nie są zainteresowane. Mój syn Paweł to sportowiec, więc też chyba nie. Młodsza Magdalena to fanka klubu Real Madryt, trenuje piłkę nożną w klubie sportowym Widok. Kiedyś robiła piękne zwierzaki z marcepanu, więc może kiedyś... Kto to wie? A może dzieci Małgosi?...\nja 06.12.2009 13:44:47\nPodpisuję się pod opinia poprzedniczki. Smutne, że może byc problem z kontynuacji tradycji.\ngosc 03.12.2009 22:54:25\nnależy jeszcze dodać, że Pan Władysław Chmielewski był Radnym Rady Miejskiej\nHanna Lenard 03.12.2009 20:44:37\nPrzepiękna historia o pasji.miłości do kraju,miasta,rodziny i zawodu przekazywanego z wielkim szacunkiem dla pięknego rzemiosła.Szkoda by było Panie Krzysztoie aba CUKIERNIA CHMIELEWSKI straciła swój splendor i charyzmę.Brak mi by było zacisznego zakątka w naszym mieście.Pozdrawiam serdecznie.


Przegląd Gastronomiczny 4-5/2022 - Przegląd Gastronomiczny\nNowy numer „PG” 4-5/2022\nFinał IX edycji przewodnika Poland 100 Best Restaurants\nZwycięzcy Bocuse d’Or Europe 2022\nRozmowa z Piotrem Nowakowskim, właścicielem N&S Catering w Owińskach\nCharakterystyka włoskich dań mącznych i makaronów do ich przyrządzania\nPodsumowanie konferencji MADE FOR Restaurant – edycja Responsibility, 28.03.2022.\nPodstawowy składnik diety śródziemnomorskiej\nFunkcje ceny w marketingu usług hotelarskich\nNowa ustawa okiem eksperta\n40 COCKTAIL BAR\nTrendy winiarskie na 2022 r.\nWiosna za oknem, wiosnę czuć również w branży HoReCa. Po marcowym zniesieniu prawie wszystkich obostrzeń covidowych powracają eventy, konkursy, konferencje i targi. Zapełniają się kalendarze z imprezami, które były odkładane przez ostatnie 2 lata z powodu pandemii. Otwierają się nowe lokale, przybywają goście. Za chwilę pogoda pozwoli na rozstawienie ogródków gastronomicznych. Bardzo nas to cieszy, bo mamy nadzieję, że branża wreszcie odrobi straty po pandemii.\nWedług Krajowego Rejestru Długów, firmy z sektora HoReCa mają do zapłaty łącznie 272 mln zł, a średnie zobowiązanie jednej firmy to 21 tys. zł.\nRadość z powrotu do normalności przyćmiewa jednak sytuacja za naszą wschodnią granicą, gdzie walka z rosyjskim najeźdźcą trwa cały czas. Każdy pomaga uchodźcom z Ukrainy, jak potrafi – gastronomia głównie przez gotowanie. To bardzo budujące, że po 2 miesiącach od wybuchu wojny polska branża HoReCa nadal niesie pomoc i nie jest obojętna wobec zła.\n12 marca Sejm RP przyjął ustawę o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z inwazją Rosji (tzw. specustawę). Wspomniany akt prawny dokładnie analizuje w tym numerze „PG” Adriana Lotolc, adwokat specjalizująca się w obsłudze branży HoReCa, w artykule „Pomoc dla obywateli Ukrainy”. Specustawa wprowadza przepisy regulujące sytuację osób uciekających do Polski przed wojną w Ukrainie. To obowiązkowa lektura dla wszystkich, nie tylko dla osób, które zajmują się pomocą dla uchodźców.\nPo wybuchu wojny prognozowano, że nasi wschodni sąsiedzi uzupełnią dotkliwe braki kadrowe w polskiej gastronomii i hotelarstwie. Czy jest to możliwe? Czym to jest uwarunkowane? Po odpowiedzi zapraszamy do lektury artykułu „Ukraińcy a polska branża HoReCa”.\nW tym wydaniu oprócz tematów związanych z wojną czeka Państwa (jak zwykle) potężna dawka wiedzy. Gorąco polecamy artykuł naukowy Ewy Czarnieckiej-Skubiny „Oliwa z oliwek”, z którego można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy o tym podstawowym składniku diety śródziemnomorskiej. Mamy nadzieję, że po zapoznaniu się z artykułem każdy z Państwa będzie umiał rozpoznać dobrą oliwę od podróbki, albo choć przynajmniej zainteresuje się tym prozdrowotnym składnikiem i wprowadzi go na stałe do swojego jadłospisu.\nNajwiększymi producentami oliwy z oliwek są Hiszpania, Włochy i Grecja. Skoro mowa o krajach południa Europy, należy zwrócić uwagę na artykuł naukowy Doroty Czerwińskiej „Włoskie specjały”. To przegląd popularnych włoskich dań, które niezmiennie od lat królują również na polskich stołach. Autorka dokładnie opisuje cechy mąki wykorzystywanej do przygotowania tych potraw – pizzy, makaronów, gnocchi, tortellini, ravioli i innych. Warto przeczytać, jeśli ktoś rozważa wprowadzenie do menu prawdziwie włoskiej kuchni.\nTrzeci z artykułów naukowych w tym wydaniu, „Funkcje ceny w marketingu usług hotelarskich” autorstwa Arletty Kowalik, to jak sama nazwa wskazuje, rozważania natury marketingowej. W artykule przedstawiono definicję ceny, omówiono jej funkcje i czynniki na nią wpływające.\nSzerokim echem odbiła się rywalizacja najlepszych szefów kuchni kontynentu w prestiżowym konkursie Bocuse d’Or Europe 2022. Niestety Jakubowi Kasprzakowi nie udało się dostać do wymarzonej dziesiątki, która weźmie udział w Wielkim Finale w Lyonie w 2023 r., ale wiemy, że zrobił co w jego mocy i wraz z Team Poland zaprezentował się z jak najlepszej strony (relacja na s. 6-7). Sam udział w tym konkursie jest już wielkim wyróżnieniem.\nSerdecznie zapraszamy na targi EuroGastro 17-19 maja. Do zobaczenia zatem w Nadarzynie.\nPrevPoprzedni artykułKongres Szefów Kuchni i Restauratorów 2022\nNastępny artykułŚwieże inspiracje od Selgros Cash & CarryNastępny


Wszystkie 3 pierwsze części Quake za darmo! - Geek Tech Media\nWszystkie 3 pierwsze części Quake za darmo!\nPo sukcesie QuakeCon at Home, wydawca gier Bethesda postanowił udostępnić za darmo kolejną grę.\nJakiś czas temu, przy okazji trwających właśnie wyprzedaży gier z okazji QuakeCon, pisaliśmy o tym, że deweloperzy na tą okazję udostępnią również za darmo pierwsze dwie części gry Quake. News o trwających jeszcze ofertach znajdziecie tutaj.\nCo prawda trzydniowy QuakeCon at Home zakończył się już wczoraj, ale twórcy nadal nie przestają zaskakiwać swoich fanów. Podczas relacji na żywo z wydarzenia zebrano ponad 20 tysięcy dolarów na cele charytatywne. Z tej właśnie okazji Bethesda postanowił udostępnić także trzecią część serii gier – Quake III Arena.\nDokonaliście tego! Dzięki wam zebraliśmy 20 tysięcy dolarów na cele charytatywne! Quake III będzie dostępny od teraz za darmo poprzez Bethesda.net Launchera po zakończeniu QuakeCon at Home. (…) Dziękujemy wszystkim za udział w zbiórce!\npisze Bethesda na swoim Twitterze\nTwórcy poinformowali też, że donacje nadal można wpłacać pod tym linkiem.\nDarmowy tytuł z 1999 roku można odebrać poprzez skorzystanie z Bethesda Launchera.\nTagi: quakecon quake quake III arena quakecon at home


SIGMA-NOT - PORTAL INFORMACJI TECHNICZNEJ - Największa baza artykułów technicznych online MARTA WIŚNIEWSKA- zobacz i pobierz wszystkie publikacje autora MARTA WIŚNIEWSKA w naszych czasopismach - Portal Informacji Technicznej SIGMA-NOT\nWyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Marta Wiśniewska"\nOcena funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi na terenie gminy Bodzanów w świetle obowiązujących przepisów prawa DOI:10.15199/17.2017.6.7\nNowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 1996 r., Nr 132, poz. 622 z późn. zm.) wprowadziła bardzo istotne zmiany w obowiązujące do tej pory systemy gospodarowania odpadami komunalnymi. Rok 2012 okazał się być najbardziej przełomowym, ponieważ od tego roku właścicielami wytworzonych na terenie gmin odpadów komunalnych są właśnie gminy. Głównym obowiązkiem wynikającym z tej nowelizacji było zorganizowanie przez gminy systemu odbioru odpadów komunalnych od mieszkańców. 2. Charakterystyka gminy Bodzanów Gmina Bodzanów jest gminą wiejską położoną w województwie mazowieckim, a dokładniej w powiecie płockim. Obszar gminy zajmuje powierzchnię 137 km2. Gminę zamieszkuje 8189 mieszkańców zameldowanych na pobyt stały lub czasowy (stan z dnia 31.12.2016 r.). Średnia gęstość zaludnienia wynosi 59 osób/km2 . 3. System gospodarowania odpadami komunalnymi na terenie gminy Bodzanów Nowy system gospodarowania odpadami komunalnymi na terenie gminy Bodzanów został wdrożony 1 lipca 2013 r. Podstawą prawną, która stanowi akt prawa miejscowego jest uchwała Nr 155/ XXV/2016 Rady gminy Bodzanów w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na jej terenie . Uchwała ta precyzuje kwestie gospodarki odpadami komunalnymi od momentu wytworzenia do momentu ich odbioru.Według Regulaminu każdy właściciel nieruchomości, na której wytwarzane są odpady, zobowiązany jest do złożenia stosownej deklaracji, w której należy podać liczbę osób generujących odpady oraz preferowany sposób ich zbierania (selektywny - segregacja "u źródła" lub strumienia zmieszanego). To właśnie te dwa czynniki (iloczyn osób wytwarzających odpady na terenie danej nieruchomości oraz stawka opłaty za nie) decydują o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Uchwałą regulującą kwestie opłat za gospodarowa266 GAZ, WODA I TECHNIKA SANITARNA ■ CZERWIEC 2017 nie odpadami komunalnymi jest uchwała Nr 184/XXIX/2016 Rady [...]\nAktualna i przyszła sprawność technologiczna mechaniczno biologicznego przetwarzania (MBP) odpadów komunalnych DOI:10.15199/17.2018.9.7\nTechnologie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (MBP) zaczęto stosować w Niemczech oraz w Austrii w latach dwudziestych zeszłego wieku , . Aktualnie część mechaniczna tego typu instalacji pozwala na wydzielenie frakcji surowcowych przeznaczonych do odzysku. Stabilizacja odpadów w części biologicznej prowadzi natomiast do redukcji ich ilości i ograniczenia strumienia odpadów kierowanych na składowiska. Docelowo zakłady MBP mają zmienić swoje dotychczasowe przeznaczenie i służyć (na etapie części mechanicznej) jako instalacje doczyszczające odpady gromadzone u źródła. Z kolei w części biologicznej powinien być prowadzony recykling organiczny bioodpadów pochodzących z selektywnej zbiórki. 2. Warianty i spodziewane efekty MBP odpadów komunalnych - dziś i w przyszłości Pierwsze zakłady mechaniczno-biologicznego przetwarzania (MBP) miały za zadanie przekształcić odpady przed składowaniem w celu ograniczenia ich uciążliwości dla środowiska. Aktualnie ich rola w systemach gospodarki odpadami komunalnymi polega na stabilizowaniu i zmniejszaniu objętości zmieszanych odpadów komunalnych pozostałych po selektywnym gromadzeniu. Wyróżnia się dwa podstawowe rozwiązania w tym zakresie - mechaniczno -biologiczne przetwarzanie odpadów jako technologia przygotowania do składowania oraz mechaniczno-biologiczne przetwarzanie odpadów przed przekształcaniem termicznym - tzw. biologiczne suszenie. W wariancie pierwszym odpady po mechaniczno-biologicznym przetworzeniu powinny charakteryzować się: znacznie mniejszą objętością, mniejszą zawartością wody, niższym potencjałem gazotwórczym oraz mniejszą podatnością na wymywanie i osiadanie. W wariancie drugim - suszeniu biologicznym - podstawowym celem jest również zmiejszenie ilości odpadów, ale także poprawienie ich właściwości paliwowych poprzez obniżenie wilgotności , . Wśród aktualnych problemów w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi, identyfikowanych przez K[...]


Jedyna Taka Praca! Od 1750 Do 9000zł/mc Warszawa - ANONSE\n» Jedyna Taka Praca! Od 1750 Do 9000zł/mc\nDarmowe Jedyna Taka Praca! Od 1750 Do 9000zł/mc Warszawa\nWitam witam. Czy zastanawiałeś/łaś się kiedyś czy ta cała praca w internecie jest legalna, realna, czy dużo się zarabia i czy jest tak kolorowo jak wszyscy piszą czy mówią? Oczywiście ze jest! I ja Tobie mogę to pokazać Ale czy Ty tego chcesz? Czy chcesz się dowiedz jak zarabiać? Jak zacząć? Co robić, jak robić i tak dalej? Oczywiście mogę Ci to pokazać krok po kroku co robić jak, robić, jak zacząć zarabiać i tak dalej Ale czy chcesz? PAMIĘTAJ Ty nic na tym nie tracisz a możesz tylko zyskać. Więc tak na początku jest to normalna praca, nic specjalnego, legalna, bardzo przyjemna ponieważ sam wszystko robisz i tak naprawdę ile zarobisz to już tylko i wyłącznie zależy od Ciebie! Są tacy co zarabiają po ponad 10000zl miesięcznie a są tacy co zarabiają po 5000zl miesięcznie tak naprawdę to już zależy tylko i wyłącznie od twojego zaangażowania oraz chceci jak i również motywacji do pracy. Praca nie jest jakoś dużo wymagająca bo na początek jakieś 2-3 godziny dziennie później to już zależy od Ciebie ile chcesz pracować, oczywiście może być to praca, gdzie zarobisz jednorazowo może być to dodatkowa praca jak i również stała wybór należy tylko do Ciebie! Wymagania są takie że trzeba umieć posługiwać się komputerem jak i również internetem w minimalny sposób i tylko tyle, resztę pokaże Ci co i jak zacząć. Oferujemy bardzo atrakcyjne zarobki uzależnione od zaangażowania, chęci oraz motywacji do pracy. Oczywiście jest to praca bez inwestycji pieniędzy, jedynie co musicie zainwestować to tylko i wyłącznie swój czas :) 1. Możesz zarobić jednorazowo Około 1750 zł bez inwestycji i polecania. 2. Uruchomienie systemu marketingowego, który będzie pozyskiwał klientów dla firm, z którymi współpracujemy. 3. Możesz z tego zrobić bardzo dobry dochód. 4. Bez polecenia i inwestycji pieniędzy. 5. Wszystko 100% Darmowe ,bezpieczne i realne. Wymagania: - ukończone 18 lat - obywatelstwo polskie - komputer lub tablet z dostępem do internetu - minimalna obsługa komputera oraz internetu - odrobina chęci do pracy -motywacja Doświadczenie nie jest wymagane - przedstawiamy krok po kroku jak działać . Praca ma charakter zdalny, z domu. Praca wymaga poświęcenia zaledwie 2-3 godziny dziennie przy komputerze lub innym urządeniu. Ze swojej strony oferujemy : - Wysokie wynagrodzenie - Indywidualne wsparcie - Wszystkie narzędzia niezbędne do efektywnej pracy - Szkolenia przygotowujące do wykonywania pracy - Czas pracy dopasowany do twoich potrzeb - Krok po kroku pokaże ci jak zacząć pracować i zarabiać U*W*A*G*A Jestem tutaj żeby pokazać Tobie jak zarobić prawdziwe i legalne pieniądze a nie żeby tracić mój czas i twój żeby odpowiadać na jak bezsensowne i durne pytania. Jeśli masz jakiś normalne pytanie pisz, z chęcią odpowiem. PAMIETAJ Ty nic na tym nie tracisz a możesz tylko zyskać! Wybór należy do Ciebie. Pozdrawiam


BIP - Gmina Wołomin: ZP.271.45.2018 Opracowanie kompletn...\nTablice ogłoszeń » Zamówienia Publiczne » Postępowania powyżej 30 000 Euro\nZP.271.45.2018 Opracowanie kompletnej dokumentacji projektowo – kosztorysowej budowy ul. Polskiej w Wołominie na odcinku od ul. Armii Krajowej do ul. Kraszewskiej, a także uzyskanie w imieniu Zamawiającego decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania inwestycyjnego pn. „Budowa ul. Polskiej".\nOgłoszenie o zamówieniu (122.4kB)\nSpecyfikacja Istotnych Warunków Zamowienia (333.1kB)\nOdpowiedź na zapytanie (272.5kB)\nModyfikacja SIWZ (711.7kB)\nIPU ul. Polska po modyfikacji (135.2kB)\nInformacja z otwarcia ofert (335.1kB)\nInformacja o wyborze najkorzystniejszej oferty (343.9kB)\nOgłoszenie o udzieleniu zamówienia (100.6kB)\nData wprowadzenia: 2018-07-12 15:07:10\nData publikacji: 2018-07-12 15:08:41\nOstatnia zmiana: 2018-09-13 10:54:01


Jak zarabiać przez internet więcej online teraz − warszawainfo24.pl\n05.03.2020, 13:56 0 komentarzy\nNa stronie znajdziesz informacje na temat tego jak zarobić, jakie są sposoby na legalny zarobek prawdziwych pieniędzy. Nie jest to zagmatwane i nieprawdopodobne jak Ci się wydaje. Sposobów na to, jak sprawić, że Twoje konto co miesiąc zasilą dodatkowe pieniądze, jest bardzo dużo. Ze względu na to, osoby, które posiadają lata doświadczenia w e-marketingu, wymyśliły, żeby założyć forum, będące pomocą dla osób dopiero zaczynających swoją przygodę z zarabianiem w Internecie.\nŻeby zarobić w sieci wystarczy posiadać tylko dostęp do internetu, komputer lub urządzenie mobilne. Zdobądź dodatkową gotówkę na social media, kryptowalutach. Zacznij już dzisiaj i zarejestruj się na platformie, które od 5 lat stale plasuje się w ścisłej czołówce witryn o takiej samej tematyce oraz rozpowszechnia wszelkiego rodzaju sposoby zarobku w sieci internetowej. Poznaj tajemnice zarabiania różnymi metodami i zobacz jakie jeszcze korzyści możesz zyskać dzięki forum make-cash.pl i zarabiaj przez Internet!


Katany z Goods.pl - Forum Konnichiwa.pl\nKatany z Goods.pl\nautor: Bartek298 » 05 października 2011, 14:02 - śr\nChciałbym zapytać co sądzicie o katanach sprzedawanych w sklepie internetowym goods.pl Mam zamiar w najbliższym czasie kupić miecz firmy Hanwei Practical XL katana. Wcześniej zastanawiałem się nad zwykłym Practical jednak okazało się że wystarczy dołożyć 40zł i mocowanie Tsuki będzie jasne proste i klarowne. W modelu practical tsuka jest mocowana na jeden kołek ponad to na innych forach ludzie posiadający tę katanę twierdzą że jest ona nie rozbieralna. Dlatego zdecydowałem się na model Practical XL. Nie mogę znaleźć w internecie wypowiedzi osób, które nabyły ten miecz. No może poza mało wiarygodnymi wypowiedziami na witrynie samego goods.pl\nChciałbym usłyszeć wasze opinie na temat wybranego przeze mnie miecza i ogólnie co sądzicie o sklepie. Mile widziane są też wypowiedzi klientów sklepu bądź szczęśliwych posiadaczy practical xl.\nZaznaczam że miecz który chce kupić będzie mi służył do okazjonalnych cięć rurek z grubej tektury. Rury te mają podobną twardość do tatami, a wielu uważa że są doskonałym zamiennikiem, gdyż często można je sobie sprawić za darmo. Rury te używane są do nawijania na nie np. folii bądź tkanin, a ludzie odbierający takie produkty, traktują te rury jako śmieć i często są zadowoleni że im się udało ich pozbyć.\nWiem że miecz który sobie wybrałem nie jest w pełni tradycyjny i tylko z wyglądu przypomina katanę, więc proszę o powstrzymanie się z wypowiedziami typu: chińska zabaweczka, nie warstwowana i pewnie ze śmieci robiona. - o tym już wiem\nLiczę na szybką odpowiedź : )\nRejestracja: 05 października 2011, 13:41 - śr


REGULAMIN SKLEPU INTERNETOWEGO HP-SC.pl\nRegulamin – niniejszy Regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną w ramach sklepu internetowego HP-SC.pl;\nSklep internetowy (Sklep) – serwis internetowy dostępny pod https://hp-sc.pl, za pośrednictwem którego Klient może w szczególności składać Zamówienia;\nUmowa sprzedaży – umowa sprzedaży Towarów w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, zawarta pomiędzy "HP-Hydraulika Siłowa i Mechanika Maszyn s.c. K.Sasim, M.Szkiecin" a Klientem, zawierana z wykorzystaniem serwisu internetowego Sklepu;\nNiniejszy Regulamin określa zasady korzystania ze sklepu internetowego dostępnego pod adresem: https://hp-sc.pl i jest regulaminem, o którym mowa w art. 8 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną.\nSklep internetowy, działający pod adresem: https://hp-sc.pl, prowadzony jest przez HP-Hydraulika Siłowa i Mechanika Maszyn s.c. K.Sasim, M.Szkiecin Kalenicka 12,14, 70-790 Szczecin(POLSKA), NIP: 955-14-80-733 - "operator sklepu".\nminimalna rozdzielczość ekranu 1280 x 780 pikseli.\nZgodnie z obowiązującymi przepisami prawa "operator sklepu" zastrzega sobie możliwość ograniczenia świadczenia usług za pośrednictwem Sklepu internetowego do osób, które ukończyły wiek 18 lat. W takim przypadku potencjalni Klienci zostaną o powyższym powiadomieni.\nKlienci mogą uzyskać dostęp do niniejszego Regulaminu w każdym czasie za pośrednictwem odsyłacza zamieszczonego na stronie głównej serwisu https://hp-sc.pl oraz zapisać jego treść i sporządzić wydruk.\nW celu zawarcia Umowy sprzedaży za pośrednictwem Sklepu internetowego należy wejść na stronę internetową https://hp-sc.pl, dokonać wyboru towaru i jego parametrów z oferty Sklepu, podejmując kolejne czynności techniczne w oparciu o wyświetlane Klientowi komunikaty oraz informacje dostępne na stronie.\nWysłanie przez Klienta Zamówienia stanowi oświadczenie woli zawarcia z "operatorem sklepu" Umowy sprzedaży, zgodnie z treścią Regulaminu.\nDostawa zamówionych Towarów odbywa się przesyłką kurierską InPost lub DPD. Koszty dostawy wynoszą 11,01 PLN brutto dla wysyłki do paczkomatu InPost - gabaryt A. 12,31 PLN brutto dla wysyłki do paczkomatu InPost - gabaryt B. 13,84 PLN brutto - dla wysyłki do paczkomatu InPost - gabaryt C. Informacje o gabarytach dostępne są na https://inpost.pl/pomoc-rodzaje-paczek-kurierskich Koszty dostawy zostaną również wskazane w momencie składania Zamówienia. Cena kuriera InPost wynosi od 14,40 PLN brutto i zależy od gabarytów przesyłki. Cena wysyłki kurieriem DPD wynosi od 15,05 PLN brutto do 53,00 PLN brutto i uzależniona jest od wielkości oraz wagi paczki.\nprzelewem na numer konta bankowego 69 1240 6654 1111 0000 4968 8540\nAby skorzystać z prawa odstąpienia od umowy, muszą Państwo poinformować nas (HP- Hydraulika Siłowa i Mechanika Maszyn S.C Krzysztof Sasim, Marek Szkiecin, ul. Kalenicka 12,14 70-790 Szczecin, zachodniopomorskie (PL), NIP: 955-14-80-733, e-mail: hp@hp.szczecin.pl tel: +48 91 462 38 79) o swojej decyzji o odstąpieniu od niniejszej umowy w drodze jednoznacznego oświadczenia (na przykład pismo wysłane pocztą, faksem lub pocztą elektroniczną).\nHP-Hydraulika Siłowa i Mechanika Maszyn S.C jako sprzedawca odpowiada wobec Klienta będącego Konsumentem w rozumieniu art. 22 Kodeksu Cywilnego, z tytułu rękojmi za wady w zakresie określonym w Kodeksie Cywilnym, w szczególności w art. 556 oraz art. 556 - 556 i kolejnych Kodeksu Cywilnego.\nReklamacje, wynikające z naruszenia praw gwarantowanych ustawowo, lub na podstawie niniejszego Regulaminu, należy kierować na adres hp@hp.szczecin.pl lub sklep@hp-sc.pl Sprzedawca zobowiązuje się do rozpatrzenia każdej reklamacji w terminie do 14 dni.\nNieprawidłowości związane z funkcjonowaniem serwisu i stron internetowych sklepu, Klient może zgłaszać pisemnie na adres: HP- Hydraulika Siłowa i Mechanika Maszyn S.C Krzysztof Sasim, Marek Szkiecin, ul. Kalenicka 12,14 70-790 Szczecin, zachodniopomorskie (PL) lub mailowo pod adres hp@hp.szczecin.pl lub sklep@hp-sc.pl


Ocet Jabłkowy Ze Skórek - Smaker\nPrzepisy Smaker / ocet jabłkowy ze skórek\nPrzepisy na temat: ocet jabłkowy ze skórek\nLekka i zdrowa.\nSkładniki potrzebne do zrobienia ketchupu są następujące: 1 kg dojrzałych pomidorów, 1 ząbek czosnku, 2 łyżki oliwy, 1 łyżka octu jabłkowego, 1 łyżeczka cukru, sól i pieprz. Pomidory parzymy wrzątkiem, obieramy ze skórki i usuwamy gniazda nasienne. Miąższ kroimy w kostkę i przekładamy do garnka. Dorzucamy czosnek. Dodajemy oliwę, ocet i cukier. Przyprawiamy solą i pieprzem. Gotujemy na małym...\n...domowej roboty ocet jabłkowy, zawierają dużo potasu. Ocet ten stanowi więc naturalną ochronę dla serca. Pity w niewielkich ilościach poprawia kondycję jelit i ułatwia trawienie. Robi też furorę jako sposób...\n...zachowaj. Ocet utrzyj ze szczyptą soli, pieprzu oraz cukru. Odmierz 6 łyżek zalewy z pomidorów. Połącz ją z octem z przyprawami, wlewając cienkim strumieniem. Ubij trzepaczką gęsty sos winegret. Połówki(...) pokrój na cienkie cząstki. Ocet utrzyj z miodem. Porcjami wlej oliwę, ubijając trzepaczką gęsty sos. Przypraw go do smaku solą oraz pieprzem. Cząstki jabłka, cebuli i kopru wymieszaj z sosem, odstaw...\nArtykuły na temat: ocet jabłkowy ze skórek\nIle gospodyń, tyle przepisów na ocet jabłkowy. Do najprostszych należą te, w których zamiast całych owoców wykorzystywane są skórki, tak też jest bardziej ekonomicznie. Jabłka można będzie(...) prawie nieograniczone. Ocet jabłkowy może znaleźć się w diecie dzieci, ale nie nadaje się do spożycia przez maluchy przed 2. rokiem życia.\nDomowy ocet jabłkowy wypijany codziennie w proporcjach: 2 łyżeczki octu wymieszane z 2 łyżeczkami miodu i 1/2 szklanki przegotowanej wody, uzupełnia potas w organizmie, hamuje rozwój infekcji i poprawia trawienie. Nie jest jednak wskazany dla osób z chorobą wrzodową.\nPłukanka do włosów: Do przygotowania octu jabłkowego potrzebne są pokrojone ze skórką i komorami nasiennymi jabłka (3-4 szt.), przegotowana woda (1 litr), cukier (4 łyżki) i słój. Po miesiącu przecedzony ocet (1/4 szklanki) połącz z 2 szklankami przegotowanej wody i spłucz włosy po myciu. Po 15 min opłucz włosy ponownie. Płukankę rób po każdym myciu włosów przez miesiąc. Tonik do cery...\nMagiczny ocet jabłkowy\n...cztery tygodnie doglądamy, czasem mieszając. Zrobiony ocet zlewamy przez gazę do wyparzonych butelek. W łazience i kuchni Ocet jabłkowy jest antybakteryjny i antygrzybiczy, dlatego w nim możemy(...). Przechowywanie Ocet trzymajmy w ciemnych, dobrze zamkniętych butelkach, w chłodnym miejscu. Ważne Tani, ze sklepu, to niestety szkodliwy dla zdrowia ocet spirytusowy. Ale on nadaje się do czyszczenia...\n...skóry. Niweluje zmiany trądzikowe, łupież czy nadmierne swędzenie skóry głowy. Zapobiega tworzeniu się blizn. Niestety, ocet jabłkowy nie może być stosowany przez każdego. Nie powinny spożywać go(...)Można wykonać go samemu w domu. Wpływa pozytywnie na zdrowie i na urodę. Wszystko za sprawą ukrytych w nim wielu cennych witamin oraz minerałów, które poprawiają kondycję ludzkiego ciała. Ocet...\nNie wyrzucaj skórek, bo świetnie nadają się na peelingi i maseczki. W sąsiedztwie jabłka warzywa dłużej zachowują świeżość, a owoce szybciej dojrzewają...\nZdjęcia na temat: ocet jabłkowy ze skórek\njablka smazone super\nfaszerowany makaron rurki\nrecepty z kalafiorem\n3 4 szklanki cukru\ntort prawdziwie czekoladowy\npolski kluski leniwe bez sera\nlody z serkiem homogenizowanym\nszarlotka z galka muszkatołowa\nciasteczka na adwent\nroladki z kurczaka zawijane w folii\ndietetyczne ciasteczka z platkow owsianych\nparówki z jajkiem w kształcie serca\nprzepis na leniwe kluski z serem


Miarka OTOTO Żyrafa\n» Miarka OTOTO Żyrafa, 2 metry\nKod produktu: OT830\nTa żyrafa doskonale sprawdza się jako metrówka. Jest sympatyczna i pomocna. Będzie dumnie prezentować się na każdym biurku. Długość miarki to 2 m. Posiada blokadę, która ułatwia odmierzanie. Praktyczny gadżet, którego nie powinno zabraknąć w żadnym domu.\nMateriał: Tworzywo sztuczne, elastyczna stal.\nWymiary: 8 x 3 x 15 cm.