Rozdział z „Wichrów zimy” – Arianne II [Wersja PL] – Westeros.pl – Gra o tron – Pieśń Lodu i Ognia\nStrona GłównaArtykułyRozdział z „Wichrów zimy” – Arianne II [Wersja PL]\nWzdłuż całego południowego wybrzeża Przylądka Gniewu wznosiły się podupadłe kamienne strażnice, wzniesione w dawnych czasach, aby ostrzegać o dornijskich rabusiach, którzy postanowili kraść po drugiej stronie morza. Wokół wież wyrosły wioski. Kilka z nich stało się miastami.\n„Wędrowiec” zawinął do portu w Miasteczku Łez, gdzie kiedyś ciało Młodego Smoka pozostawało przez trzy dni w czasie jego podróży do domu z Dorne. Sztandary powiewające na grubych, drewnianych murach miejskich nadal przedstawiały jelenia i lwa, symbole króla Tommena, co sugerowało, że przynajmniej tutaj wciąż sięga władza Żelaznego Tronu.\n— Trzymajcie języki za zębami — Arianne ostrzegła swoich towarzyszy, gdy wysiadali. — Byłoby najlepiej, gdyby Królewska Przystań nigdy się nie dowiedziała, że tu byliśmy.\nNie mieli problemu z zakupem koni, choć kosztowały pięciokrotnie więcej niż przed rokiem.\n— Są stare, ale pewne — twierdził stajenny. — Nie znajdziecie lepszych po tej stronie Końca Burzy. Ludzie Gryfa zagarniają wszystkie konie i muły, na jakie się natkną. Woły też. Niektórzy czynią znak na papierze, jeśli poprosisz o zapłatę, ale są tacy, którzy chętnie rozetną ci brzuch i zapłacą ci garścią twoich własnych flaków. Jeśli natkniecie się na takich, nie mielcie ozorami, tylko po prostu oddajcie konie.\nMiasto było wystarczająco duże, by znajdowały się w nim trzy gospody, a ich sale wspólne pełne były plotek. Arianne wysłała swoich ludzi do każdej z nich, aby je poznać. W „Złamanej Tarczy” Daemonowi Sandowi powiedziano, że wielki septor na Oporze Ludzi został spalony i splądrowany przez morskich najeźdźców, a sto młodych nowicjuszek i nowicjuszy z Domu Matki na Wyspie Dziewic uprowadzono w niewolę. W „Pomyleńcu” Joss Hood dowiedział się, że pół setki mężczyzn i chłopców z Miasteczka Łez wyruszyło na północ, aby dołączyć do Jona Conningtona w Gnieździe Gryfów, w tym młody ser Addam, syn i następca starego lorda Whiteheada. A w odpowiednio nazwanym „Pijanym Dornijczyku”, Piórko usłyszał mężczyzn szepczących, że Gryf uśmiercił brata Rudego Ronneta i zgwałcił jego dziewiczą siostrę. O samym Ronnecie mówiono, że śpieszył na południe, by pomścić śmierć brata i hańbę siostry.\nTej nocy Arianne wysyłała pierwszego z jej kruków z powrotem do Dorne, raportując ojcu o wszystkim, co widzieli i słyszeli. Następnego ranka jej drużyna wyruszyła do Mglistego Lasu, gdy pierwsze promienie wschodzącego słońca ślizgały się po spiczastych dachach i krętych uliczkach Miasteczka Łez. Przed południem zaczął padać lekki deszcz, gdy podążali na północ przez krainę zielonych pól i małych wiosek. Jak dotąd nie widzieli żadnych oznak walki, ale wszyscy inni podróżujący wzdłuż koleinowej drogi wydawali się zmierzać w przeciwnym kierunku, a kobiety w wioskach patrzyły na nich uważnym wzrokiem i trzymały swoje dzieci blisko. Dalej na północ pola ustąpiły wzgórzom i gęstym zagajnikom starego lasu, droga skurczyła się do ścieżki, a wioski stały się rzadsze.\nZmierzch znalazł ich na skraju deszczowego lasu, mokrego, zielonego świata, gdzie potoki i rzeki biegły przez ciemny las, a grunt składał się z błota i butwiejących liści. Ogromne wierzby rosły wzdłuż cieków wodnych, większe niż wszystkie, które Arianne kiedykolwiek widziała, a ich wielkie pnie, sękate i pokręcone jak twarz starca, zdobiły brody srebrzystego mchu. Drzewa naciskały z każdej strony, odcinając słońce; trujący bluszcz i czerwone cedry, białe dęby, żołnierskie sosny, które stały wysoko i prosto jak wieże, kolosalne drzewa strażnicze, wielkolistne klony, sekwoje, robadrzewie, nawet tu i tam dzikie czardrzewa. Pod ich splątanymi gałęziami paprocie i kwiaty rosły w obfitości; paprotniki zbrojne, wietlice samicze, dzwonki i koronka kobziarza, gwiazdy wieczorne i trujące pocałunki, przylaszczka, miodunka, rogatek sztywny. Grzyby wyrastały wśród korzeni drzew, jak również z ich pni, jak blade, kropkowane dłonie łapiące deszcz. Inne drzewa były porośnięte mchem, zielonym, szarym lub czerwonym, a z rzadka też o żywym odcieniu fioletu. Porosty pokrywały każdy kamień i głaz. Muchomory ropiały wśród gnijących kłód. Samo powietrze wydawało się zielone.\nWędrówka była tu znacznie wolniejsza niż w Dorne. Zamiast odpowiednich dróg, jechali przez nierówne ścieżki wśród chaszczy, które wiły się tu i ówdzie poprzez szczeliny w ogromnych, pokrytych mchem głazach i przez głębokie wąwozy pełne krzaczków jeżyn. Czasami ścieżka urywała się, całkowicie pogrążając się w torfowiskach lub znikając wśród paproci, zmuszając Arianne i jej towarzyszy do znalezienia własnej drogi pośród cichych drzew. Deszcz wciąż padał, miękko i miarowo. Otaczał ich dźwięk wilgoci spływającej z liści, a mniej więcej co milę muzyka kolejnego małego wodospadu przyzywała ich do siebie.\nLas był również pełen jaskiń. Pierwszej nocy schronili się w jednej z nich, aby uwolnić się od opadów. W Dorne często podróżowali po zmroku, gdy księżyc srebrzył wędrujące piaski, ale deszczowy las był zbyt pełen torfowisk, wąwozów i zapadlisk, pod drzewami było czarno jak w beczce smoły, a księżyc pozostawał tylko wspomnieniem.\nPiórko rozpalił ognisko i ugotował parę zajęcy, którą ser Garibald złowił przy pomocy dzikiej cebuli i grzybów, znalezionych po drodze. Gdy zjedli, Elia Sand przygotowała pochodnię z kija oraz garści suchego mchu i poszła zwiedzić jaskinię głębiej.\n— Uważaj, żeby nie odejść za daleko — powiedziała Arianne. — Niektóre z tych jaskiń są bardzo głębokie, nietrudno się zgubić.\nKsiężniczka przegrała kolejną grę w cyvasse z Daemonem Sandem, wygrała jedną z Jossem Hoodem, po czym wycofała się, gdy obydwaj zaczęli uczyć Jayne Ladybright zasad. Miała już dosyć takich gier.\nNym i Tyene mogły już dotrzeć do Królewskiej Przystani – pomyślała, siadając ze skrzyżowanymi nogami u otworu jaskini, oglądając padający deszcz. Jeśli nie, to powinny być tam wkrótce. Trzysta doświadczonych włóczni poszło z nimi Szlakiem Kości, obok ruin Summerhall i w górę królewskiego traktu. Jeśli Lannisterowie spróbowaliby tej ich małej pułapki w królewskim lesie, już głowa lady Nym w tym, żeby upewnić się, że im się nie uda. Mordercy i tak nie znaleźliby swojej ofiary. Książę Trystane pozostał bezpieczny w Słonecznej Włóczni po płaczliwym pożegnaniu z księżniczką Myrcellą. To tyle w kwestii jednego brata – pomyślała Arianne – ale gdzie jest Quentyn, jeśli nie z Gryfem? Czy ożenił się ze swoją smoczą królową? Król Quentyn. To wciąż brzmiało głupio. Ta nowa Daenerys Targaryen była młodsza od Arianne o pół tuzina lat. Co dziewczę w tym wieku chciałoby robić z jej nudnym, pochłoniętym w książkach bratem? Młode dziewczęta marzyły o olśniewających rycerzach z zabójczymi uśmiechami, a nie o porządnych chłopcach zawsze wypełniających swoje obowiązki. Cóż, przecież będzie chciała Dorne. Jeśli ma nadzieję zasiąść na Żelaznym Tronie, musi mieć Słoneczną Włócznię. Jeśli Quentyn byłby ceną za to, smocza królowa zapłaci. Co jeśli jest ona w Końcu Gryfa (w oryginale „Griffin’s End”, prawdopodobnie jest to błąd i chodzi tu o „Gniazdo Gryfów” – przyp. red.) z Conningtonem, a ten cały kolejny Targaryen to tylko jakiś subtelny podstęp? Jej brat mógłby równie dobrze być tam z nią. Król Quentyn. Czy będę musiała przed nim uklęknąć?\nNic dobrego nie wyniknie z samego zastanawiania się nad tym. Quentyn będzie królem albo nie będzie. Modlę się o to, żeby Daenerys potraktowała go łagodniej niż potraktowała własnego brata.\nTo był czas na sen. Jutro mieli wiele mil do przejechania. Dopiero, gdy się ułożyła, Arianne zdała sobie sprawę, że Elia Sand nie wróciła ze swoich poszukiwań. Jej siostry zabiją mnie na siedem różnych sposobów, jeśli coś się z nią stało. Jayne Ladybright przysięgła, że dziewczyna nie opuściła jaskini, co oznaczało, że wciąż gdzieś tam była, wędrując wśród mroku. Gdy ich krzyki nie wydobyły jej z głębi, nie pozostało im nic innego, jak przygotować pochodnie i pójść jej poszukać.\nJaskinia okazała się znacznie głębsza, niż którekolwiek z nich podejrzewało. Za kamiennymi ustami, gdzie jej drużyna rozbiła obóz i przywiązała konie, seria krętych korytarzy prowadziła w dół i w dół, z czarnymi dziurami wijącymi się po obu stronach. W dalszej części ściany ponownie się otwierały i poszukiwacze znaleźli się w ogromnej jaskini wapiennej, większej niż wielka sala zamku. Ich okrzyki zakłóciły spokój w gnieździe nietoperzy, które łopotały wokół nich głośno, ale odkrzykiwały im tylko dalekie echa. Powolny obchód hali ujawnił trzy kolejne przejścia, jedno tak małe, że wymagałyby od nich kontynuowania poszukiwań na dłoniach i kolanach.\n— Najpierw spróbujemy innych — powiedziała księżniczka. — Daemon, chodź ze mną. Garibald, Joss, spróbujcie tego drugiego.\n— Tysiąc lat temu. — Arianne odwróciła głowę. — Słuchaj. Czy to Joss?\nTo był on. Inni poszukiwacze znaleźli Elię, czego ona i Daemon dowiedzieli się, gdy wrócili z powrotem po śliskim korytarzu do wcześniejszej sali. Ich przejście doprowadziło do ciemnego stawu, gdzie znaleźli dziewczynę po pas w wodzie, łapiącą ślepe białe ryby gołymi rękoma, jej pochodnię płonącą czerwono i dymiącą w piasku, gdzie ją zatknęła.\n— Mogłaś umrzeć — Arianne powiedziała jej, gdy usłyszała opowieść. Złapała Elię za ramię i ją potrząsnęła. — Jeśli ta pochodnia zgasłaby, byłabyś sama w ciemnościach, równie dobrze ślepa. Co myślałaś, że robisz?\n— Złapałam dwie ryby — powiedziała Elia Sand.\n— Mogłaś umrzeć — powtórzyła Arianne. Jej słowa odbijały się echem od ścian jaskini. “…umrzeć…umrzeć…umrzeć…”\nPóźniej zaś, gdy wrócili na powierzchnię i jej gniew ostygł, księżniczka zabrała dziewczynę na bok i ją usadziła.\n— Elia, to musi się skończyć — powiedziała jej. — Nie jesteśmy teraz w Dorne Nie jesteś ze swoimi siostrami, a to nie jest gra. Chcę twojego słowa, że będziesz grać służącą dopóki nie znajdziemy się z powrotem bezpieczne w Słonecznej Włóczni. Chcę, żebyś była cicha, łagodna i posłuszna. Musisz trzymać język za zębami. Nie chcę już więcej słyszeć o lady Kopii albo walkach turniejowych, żadnych wspomnień dotyczących twojego ojca i twoich sióstr. Mężczyźni, z którymi będę pertraktować, to najemnicy. Dziś służą człowiekowi, który zwie się Jon Connington, ale jutro mogą równie dobrze służyć Lannisterom. Wszystko czego potrzeba, aby zdobyć serce najemnika to złoto, a w Casterly Rock go nie brakuje. Jeśli nieodpowiedni człowiek dowie się, kim jesteś, możesz zostać złapana i trzymana dla okupu…\n— Nie — Elia się wtrąciła. — Ty jesteś tą, którą chcieliby dla okupu. Jesteś dziedziczką Dorne, ja jestem tylko bękarcicą. Twój ojciec dałby skrzynię złota za ciebie. Mój ojciec jest martwy.\n— Martwy, ale nie zapomniany — powiedziała Arianne, która spędziła połowę swojego życia pragnąc, aby to książę Oberyn był jej ojcem. — Jesteś Żmijową Bękarcicą i książę Doran jest gotów zapłacić każdą cenę, aby uchronić ciebie i twoje siostry od krzywdy. – To sprawiło, że dziewczyna uśmiechnęła się w końcu. — Czy dasz mi słowo? Czy też muszę cię odesłać?\n— Przysięgam. — Elia nie brzmiała, jakby była ucieszona.\n— Na kości twojego ojca.\n— Na kości mojego ojca.\nTej przysięgi dotrzyma — uznała Arianne. Pocałowała kuzynkę w policzek i pożegnała ją przed snem. Być może coś dobrego przyjdzie z jej przygody.\n— Nigdy nie wiedziałam, jak dzika ona jest, aż do teraz — Arianne skarżyła się potem Daemonowi Sandowi. — Dlaczego mój ojciec mnie nią pokarał?\n— Zemsta? — zasugerował rycerz z uśmiechem.\nPrzybyli do Mglistego Lasu późnym popołudniem trzeciego dnia. Ser Daemon wysłał przodem Jossa Hooda, aby rozpoznał teren i dowiedział się, kto obecnie trzymał zamek.\n— Dwudziestu mężczyzn chodzi po murach, może więcej — oznajmił po powrocie. — Wiele wozów. Przybywają pełne, wybywają puste. Strażnicy przy każdej bramie.\n— Sztandary? — zapytała Arianne.\n— Złote. Na bramie i zamku.\n— Co je zdobi?\n— Nic, co mogłem zobaczyć, nie było wiatru. Sztandary zwisały bezwładnie z tyczek.\nTo było problematyczne. Chorągwie Złotej Kompanii były całe złote, pozbawione herbów i ozdób… ale sztandary rodu Baratheonów również były złote, tyle że ukazywały też koronowanego jelenia z Końca Burzy. Bezwładne złote chorągwie mogły być zarówno tymi, jak i tamtymi. — Były tam inne sztandary? Srebrnoszare?\n— Wszystkie, które widziałem były złote, księżniczko.\nPokiwała głową. Mglisty Las był siedzibą rodu Mertynsów, którego herb zdobił biały puchacz na szarym tle. Jeśli ich sztandary nie były wywieszone, może pogłoski były prawdziwe, a zamek wpadł w ręce Jona Conningtona i jego najemników.\n— Musimy podjąć ryzyko — powiedziała drużynie. Ostrożność jej ojca służyła Dorne dobrze, udało się jej to nareszcie zaakceptować, ale to był czas na śmiałość jej wuja. — Na zamek!\n— Powinniśmy rozwinąć nasz sztandar? — zapytał Joss Hood.\n— Jeszcze nie — powiedziała Arianne. W większości miejsc dobrze było grać rolę księżniczki, ale były takie, gdzie było inaczej.\nPół mili od bramy zamku trzech mężczyzn w skórzanych, najeżonych kolcami bezrękawnikach i stalowych półhełmach wyszło spod drzew, aby zablokować im drogę. Dwóch z nich niosło kusze, napięte i załadowane. Trzeci był uzbrojony tylko w złowieszczy uśmiech.\n— A gdzie zmierzacie, moje piękne? — zapytał.\n— Do Mglistego Lasu, by zobaczyć twego pana — odpowiedział Daemon Sand.\n— Dobra odpowiedź — powiedział uśmiechnięty. — Chodźcie z nami.\nNowi panowie Mglistego Lasu, a z codziennej profesji najemnicy, zwali się Młody John Mudd i Łańcuch. Obaj rycerze, jak twierdzili. Ale nie zachowywali się jak żaden z rycerzy, których Arianne kiedykolwiek spotkała. Mudd nosił brąz od czubka głowy po pięty, tego samego odcienia co jego skóra, a para złotych monet zwisała mu z uszu. Muddowie byli królami Tridentu tysiąc lat temu, wiedziała o tym, ale w Młodym Johnie nie było nic królewskiego. Nie był on też szczególnie młody, ale najwyraźniej jego ojciec również służył w Złotej Kompanii, gdzie był znany jako Stary John Mudd.\nŁańcuch był w połowie tak wysoki jak Mudd, jego szeroką pierś opasywała para zardzewiałych łańcuchów, biegnących od pasa do barku. Podczas gdy Mudd nosił miecz i sztylet, Łańcuch nie nosił żadnej broni, tylko pięć stóp żelaznych ogniw, dwukrotnie grubszych i cięższych niż te, które przepasywały jego pierś. Używał ich jak bicza.\nByli twardymi mężczyznami, szorstkimi i brutalnymi, lakonicznymi w wymowie, z bliznami i zwietrzałymi twarzami, które mówiły o długiej służbie w wolnych kompaniach.\n— Sierżanci — ser Daemon szepnął, kiedy ich zobaczył. — Spotykałem już wcześniej ludzi ich rodzaju.\nGdy Arianne zaznajomiła ich ze swoim nazwiskiem i celem, dwaj sierżanci okazali się gościnni.\n— Zostaniecie na noc — powiedział Mudd. — Są łóżka dla was wszystkich. Rano będziecie mieć świeże konie, prowiant i wszelakie zaopatrzenie, co się wam nada. Maester pani może wysłać ptaka do Gniazda Gryfów z wieścią, że tam zmierzacie.\n— Zmierzamy do kogo? — zapytała Arianne. — Do lorda Conningtona?\nNajemnicy wymienili spojrzenia.\n— Półmaester — powiedział John Mudd. — To jego znajdziesz w Gnieździe.\n— Gryf maszeruje — powiedział Łańcuch.\n— Maszeruje dokąd? — zapytał ser Daemon.\n— My nie możemy tego powiedzieć — rzekł Mudd. — Łańcuch, trzymaj język za zębami.\n— Ona jest z Dorne. Dlaczego nie powinna wiedzieć? Przybywają się do nas przyłączyć, prawda?\nTo jest jeszcze do ustalenia — pomyślała Arianne Martell, ale czuła, że najlepiej nie naciskać w tej sprawie.\nO zmroku znakomitą kolację podano im w samotni, wysoko w Wieży Sów, gdzie dołączyli do wdowy lady Mertyns i jej maestra. Choć zniewolona w swoim zamku, staruszka wydawała się żwawa i pogodna.\n— Moi synowie i wnukowie poszli, kiedy lord Renly zwołał chorągwie — powiedziała księżniczce i jej towarzyszom. — Nie widziałam ich od tamtej pory, chociaż od czasu do czasu wysyłają kruka. Jeden z moich wnuków został zraniony nad Czarnym Nurtem, ale wrócił do sił. Spodziewam się, że powrócą tu wkrótce, aby powiesić tę bandę złodziei. — Machnęła kaczą nogą na Mudda i Łańcucha siedzących po drugiej stronie stołu.\n— Nie jesteśmy złodziejami — powiedział Mudd. — Jesteśmy furażerami.\n— Czy kupiliście to całe jedzenie tam na dole na dziedzińcu?\n— Zaopatrzyliśmy się w nie — powiedział Mudd. — Prostaczkowie mogą zebrać plon raz jeszcze. Służymy twojemu prawowitemu królowi, starucho. — Wydawał się dobrze bawić. — Powinnaś się nauczyć mówić bardziej uprzejmie do rycerzy.\n— Jeśli ci dwaj są rycerzami, to ja nadal jestem dziewicą — powiedziała Lady Mertyns. – A mówić będę, jak mi się podoba. Co zrobisz, zabijesz mnie? I tak żyłam już zbyt długo.\nKsiężniczka Arianne powiedziała:\n— Czy byłaś dobrze traktowana, moja pani?\n— Nie zostałam zgwałcona, jeśli o to pytasz — powiedziała stara kobieta. — Niektóre ze służek miały mniej szczęścia. Zamężne lub stanu wolnego, ci mężczyźni nie rozróżniają.\n— Niektóre dziewczyny zostały przekonane, tak mogło być.\nMoże powinnam tak zrobić — pomyślała księżniczka.\nTej nocy wysłała swojego drugiego kruka do ojca.\nArianne była w drodze powrotnej do swojej komnaty, kiedy usłyszała stłumiony śmiech z sąsiedniego pokoju. Zatrzymała się i przysłuchiwała przez chwilę, po czym otworzyła drzwi, po to aby znaleźć Elię Sand zwinięta na siedzeniu przy oknie, całującą Piórko. Gdy Piórko zobaczył księżniczkę stojącą w drzwiach, zerwał się na nogi i zaczął się jąkać. Oboje byli nadal ubrani. Arianne poczuła lekką satysfakcję, gdy odesłała Piórko ostrym spojrzeniem i „odejdź”. Potem odwróciła się do Elii.\n— On jest od ciebie dwukrotnie starszy. Służący. Sprząta ptasie gówno dla maestra. Elia, co ty sobie myślałaś?\n— Tylko całowaliśmy się. Nie zamierzam go poślubić. — Elia wyzywająco skrzyżowała ramiona pod piersiami. — Myślisz, że wcześniej nigdy nie pocałowałam chłopca?\nPiórko jest mężczyzną. Mężczyzną ze służby, ale nadal mężczyzną. Nie uszło uwadze księżniczki, że Elia była w tym samym wieku, w którym ona oddała swoje dziewictwo Daemonowi Sandowi.\n— Nie jestem twoją matką. Całuj każdego chłopca, którego chcesz, gdy wrócimy do Dorne. Tu i teraz, cóż… to nie jest miejsce i czas dla pocałunków, Elia. Cicha, łagodna i posłuszna, tak mówiłaś. Czy muszę również dodać czysta? Przysięgałaś na kości swojego ojca.\n— Pamiętam — powiedziała Elia ze skarceniem rozbrzmiewającym w głosie. — Cicha, łagodna i posłuszna. Już więcej go nie pocałuję.\nNajkrótsza droga z Mglistego Lasu do Gniazda Gryfów prowadziła przez zielone, mokre serce deszczowego lasu, była powolna nawet w najlepszych czasach. Zajęło to Arianne i jej towarzyszom większą część ośmiu dni. Jechali w rytm ciągłego deszczu biczującego korony drzew hen na górze, choć pod wielkim zielonym baldachimem z liści i gałęzi, ona i jej jeźdźcy pozostawali zaskakująco susi. Łańcuch towarzyszył im przez pierwsze cztery dni ich podróży na północ, z wozami i dziesięcioma ludźmi pod komendą. Z dala od Mudda stał się bardziej otwarty, a Arianne za pomocą swojego uroku była w stanie wyciągnąć z niego historię jego życia. Najbardziej dumny był ze swojego pradziadka, który walczył razem z Czarnym Smokiem na Polu Czerwonej Trawy i udał się za wąskie morze z Bittersteelem. Łańcuch sam urodził się w Kompanii, spłodzony przez ojca najemnika i markietankę. Choć został wychowany, by używać wspólnej mowy i uważał się za człowieka z Westeros, nigdy nie postawił stopy w Siedmiu Królestwach, aż do teraz.\nSmutna historia, ale znajoma — pomyślała Arianne Jego życie składało się z kawałków, długiej listy miejsc, gdzie walczył, wrogów, których napotykał i zabił oraz ran, które otrzymał. Księżniczka pozwoliła mu mówić, od czasu do czasu skłaniając go do gadania śmiechem, dotykiem lub pytaniem, udając zafascynowanie. Nauczyła się więcej niż potrzebowała wiedzieć o umiejętnościach Mudda w graniu w kości, Dwóch Mieczach i jego zamiłowaniu do czerwonowłosych kobiet, o tym, że ktoś kiedyś uciekł z ulubionym słoniem Harry’ego Stricklanda, Małym Kotku i jego szczęśliwym kocie oraz innych wyczynach i słabostkach ludzi i oficerów Złotej Kompanii. Ale w czwartym dniu, w chwili, gdy się nie pilnował, Łańcuch wypaplał:\n— Gdy w końcu zdobędziemy Koniec Burzy…\nKsiężniczka pozwoliła sobie tego nie skomentować, choć dogłębnie ją to zaintrygowało. Koniec Burzy. Ten Gryf jest śmiały, zdaje się. Albo głupi. Siedziba rodu Baratheonów przez trzy wieki, starożytnych królów burzy przez tysiące lat wcześniej, Koniec Burzy był uważany przez niektórych za nie do zdobycia. Arianne słyszała ludzi spierający się o to, który zamek był najsilniejszy w królestwie. Niektórzy mówili, że Casterly Rock, inni, że Orle Gniazdo Arrynów, jeszcze inni, że Winterfell na mroźnej północy, ale Koniec Burzy też zawsze pojawiał się w rozmowie. Legenda mówiła, że został on postawiony przez Brandona Budowniczego, aby wytrzymać furię mściwego boga. Opasające go mury były najwyższe i najmocniejsze we wszystkich Siedmiu Królestwach, od czterdziestu do osiemdziesięciu stóp grubości. Jego potężny, pozbawiony okien donżon nie był nawet w połowie tak wysoki jak Wysoka Wieża w Starym Mieście, ale nadal górował nad okolicą, z murami trzykrotnie grubszymi niż te, które można było znaleźć w Starym Mieście. Żadna wieża oblężnicza nie była wystarczająco wysoka, aby dosięgnąć blanek Końca Burzy; ani skorpiony, ani trebusze nie miały szans na zrobienie wyłomu w jego potężnych murach. Czy Connington myślał o rozłożeniu się z oblężeniem? — zastanawiała się. — Ilu ludzi może mieć? Na długo zanim zamek by upadł, Lannisterowie wysłaliby armię, która przełamałaby to oblężenie. Tak się tego nie da zrobić.\nTej nocy, gdy powiedziała ser Daemonowi, co powiedział Łańcuch, Bękart z Bożejłaski wydawał się być równie zagubiony jak ona.\n— Koniec Burzy był nadal w posiadaniu ludzi lojalnych wobec lorda Stannisa, kiedy ostatnio o nim słyszałem. Można by pomyśleć, że Connington zrobiłby lepiej, gdyby walczył o wspólną sprawę z innym buntownikiem, zamiast atakować go.\n— Stannis jest zbyt daleko, aby mu jakkolwiek pomóc — dumała Arianne. — Przechwycenie kilku pomniejszych zamków, gdy ich panowie i garnizony byli na dalekich wojnach to jedno, ale jeśli lord Connington i jego smoczek mogą jakoś zdobyć jedną z największych twierdz w królestwie…\n—… królestwo musiałoby zacząć traktować ich poważnie — ser Daemon dokończył. — A niektórzy z tych, którzy nie kochają Lannisterów, mogliby pójść pod sztandary Gryfa.\nTej nocy Arianne napisała kolejną krótką notatkę do swojego ojca i poleciła Piórku wysłanie jej w drogę trzecim krukiem.\nMłody John Mudd również wysyłał ptaki, jak się zdawało. Blisko zmierzchu czwartego dnia, niedługo po tym jak Łańcuch i jego wozy opuściły ich, drużyna Arianne napotkała kolumnę najemników z Gniazda Gryfów, prowadzoną przez najbardziej egzotyczne ze stworzeń, jakie księżniczka kiedykolwiek widziała na oczy, z pomalowanymi paznokciami i kamieniami szlachetnymi błyskającymi w uszach.\n— Mglisty Las wysłał wiadomość, że nadchodzisz, słodka księżniczko. Będziemy zaszczyceni możliwością odprowadzenia cię do Gniazda, ale obawiam się, że minęłaś się z lordem Conningtonem i naszym młodym księciem.\n— Wyruszyli na wojnę?\nNa Koniec Burzy?\nLyseńczyk był zupełnie innym typem człowieka niż Łańcuch. Ten nie pozwoli na to, aby cokolwiek mu się wyślizgnęło — zdała sobie sprawę po zaledwie kilku godzinach w jego towarzystwie. Maar był bardzo wygadany, ale opanował do perfekcji sztukę mówienia wiele, podczas gdy tak naprawdę nie mówił nic. A co do jeźdźców, którzy przybyli z nim, mogliby równie dobrze być niemi, biorąc pod uwagę, ile jej towarzyszom udało się z nich wyciągnąć.\nArianne zdecydowała się skonfrontować go otwarcie. Wieczorem ich piątego dnia poza Mglistym Lasem, gdy rozbili obóz obok ruin starej wieży porośniętej winoroślą i mchem, usiadła obok niego i powiedziała:\n— Czy to prawda, że macie ze sobą słonie?\n— Kilka — powiedział Lysono Maar z uśmiechem i wzruszeniem ramion.\n— I smoki? Ilu macie smoków?\n— Masz na myśli chłopca.\n— Książę Aegon jest dorosłym mężczyzną, księżniczko.\n— Czy on lata? Zieje ogniem?\nLyseńczyk roześmiał się, ale jego liliowe oczy pozostały zimne.\n— Bittersteel był w połowie smokiem, a w całości bękartem. Nie jestem maestrem, ale znam trochę historię. Nadal jesteście najemnikami.\n— Jeśli pozwolisz, księżniczko — powiedział z całą swoją jedwabną uprzejmością. — Wolimy nazywać siebie wolnym bractwem wygnańców.\n— Jak wolisz. Wśród wolnych bractw twoja kompania stoi znacznie powyżej przeciętnej, to przyznaję. Jednak Złota Kompania była pokonywana za każdym razem, gdy wkraczała do Westeros. Przegrali, gdy dowodził nimi Bittersteel, zawiedli pretendentów z linii Blackfry’ów, zostali złamani gdy Maelys Potworny ich poprowadził.\nWydawało się, że go rozbawiła.\n— Przynajmniej jesteśmy wytrwali, to musisz przyznać. A w przypadku niektórych z tych porażek mało brakowało.\n— A w niektórych brakowało wiele. A ci, którzy giną o włos od zwycięstwa są nie mniej martwi niż ci, którzy umierają rozgromieni. Książę Doran, mój ojciec, jest mądrym człowiekiem i walczy tylko w wojnach, które może wygrać. Jeśli losy wojny obrócą się przeciwko waszemu smokowi, Złota Kompania bez wątpienia ucieknie z powrotem na drugą stronę wąskiego morza, jak to już miało miejsce wcześniej. Jak zrobił to sam lord Connington, po tym jak Robert pokonał go w Bitwie Dzwonów. Dorne nie ma takiego schronienia. Dlaczego powinniśmy użyczyć naszych mieczy i włóczni dla niepewnej sprawy?\n— Książę Aegon jest z twojej krwi, księżniczko. Syn księcia Rhaegara Targaryena i Elii z Dorne, siostry twojego ojca.\nKsiężniczka zamyśliła się i zapadła cisza. Tej nocy wysłała swojego czwartego kruka do ojca.\nWreszcie Gniazdo Gryfów wyłoniło się z morskich mgieł, w szary, mokry dzień, gdy deszcz padał z rzadka i zimny. Lysono Maar podniósł rękę, dźwięk trąbki odbił się echem od turni, a bramy zamkowe otwarły się przed nimi niczym ziewnięcie. Nasączony deszczem sztandar, który wisiał nad bramą był biały i czerwony. Księżniczka zobaczyła kolory rodu Conningtonów, ale złote sztandary Kompanii również były widoczne. Jechali w podwójnej kolumnie przez grań znaną jako Gardło gGyfa, z wodami Zatoki Rozbitków łoskoczącymi o skały po obu stronach.\nW części głównej zamku kilkunastu oficerów Złotej Kompanii zebrało się, aby powitać dornijską księżniczkę. Jeden po drugim klękali przed nią i przyciskali swoje usta do wierzchu jej dłoni, podczas, gdy Lysono Maar ich przedstawiał. Większość nazwisk uciekła jej z głowy niemal tak szybko, jak je usłyszała.\nDowodził nimi starszy mężczyzna o szczupłej, pokrytej zmarszczkami, czysto ogolonej twarzy, który nosił długie włosy związane z tyłu w węzeł. Ten nie jest wojownikiem — wyczuła Arianne. Lyseńczyk potwierdził jej osąd, kiedy przedstawił go jako Haldona Półmaestra.\n— Mamy pokoje przygotowane dla ciebie i twoich ludzi, księżniczko — powiedział Haldon, gdy dobiegło końca wzajemne przedstawianie się. — Mam nadzieję, że będą wam odpowiadać. Wiem, że szukacie lorda Conningtona, a on również pragnie rozmowy z wami i to pilnie. Jeśli cię to zadawala, jutro znajdzie się statek, który mógłby cię zabrać do niego.\n— Dokąd? — zażądała odpowiedzi Arianne.\n— Czyż nikt ci nie powiedział? — Haldon Półmaester zaszczycił ją uśmiechem wąskim i twardym, jak cięcie sztyletu. — Koniec Burzy jest nasz. Namiestnik oczekuje cię tam.\nDaemon Sand podszedł do niej.\n— Zatoka Rozbitków może być niebezpieczna nawet w jasny, letni dzień. Bezpieczniejsza droga do Końca Burzy prowadzi przez ląd.\n— Deszcze zamieniły drogi w błoto. Podróż zajęłaby dwa dni, może trzy — powiedział Haldon Półmaester. – Statek dostarczy tam księżniczkę w pół dnia lub mniej. Armia naciera na Koniec Burzy z Królewskiej Przystani. Będziecie chcieli być bezpieczni w obrębie murów przed bitwą.\nCzy będziemy? — zastanawiała się Arianne.\n— Bitwą? Czy oblężeniem? — Nie zamierzała dać się uwięzić w Końcu Burzy.\n— Bitwą — Haldon powiedział stanowczo. — Książę Aegon zamierza zniszczyć swoich wrogów w polu.\nArianne wymieniła spojrzenia z Daemonem Sandem.\n— Czy będziesz tak dobry i pokażesz nam drogę do naszych pokoi? Chciałabym się odświeżyć i przebrać w suche ubrania.\nHaldon skłonił się.\nJej drużyna została umieszczona w wieży wschodniej, gdzie widok z wąskich okien padał na Zatokę Rozbitków.\n— Twój brat nie jest w Końcu Burzy, teraz to wiemy — ser Daemon powiedział, gdy tylko znaleźli się za zamkniętymi drzwiami. — Jeśli Daenerys Targaryen ma smoki, są one na drugim końcu świata, bezużyteczne dla Dorne. Nie ma dla nas nic w Końcu Burzy, księżniczko. Jeśli książę Doran chciałby wysłać cię w sam środek bitwy, dałby ci trzystu rycerzy, a nie trzech.\n— Czyimkolwiek jest on synem, jeśli Connington wyzywa Mace’a Tyrella do otwartej bitwy, może wkrótce być w niewoli lub stać się trupem.\n— Tyrella nie należy się obawiać. Mój wuj Oberyn…\n— …jest martwy, księżniczko. I dziesięć tysięcy ludzi jest równe sile całej Złotej Kompanii.\n— Lord Connington musi znać swoje własne siły. Jeśli ryzykuje walkę, musi wierzyć, że może ją wygrać.\n— A ilu ludzi zginęło w bitwach, które wierzyli, że mogą wygrać? — Ser Daemon spytał. — Odmów im, księżniczko. Nie ufam tym najemnikom. Nie jedź do Końca Burzy.\nCzy mam wierzyć, że pozwolą mi dokonać tego wyboru? Miała nieprzyjemne uczucie, że Haldon Półmaester i Lysono Maar mieli zamiar umieścić ją na tym statku wraz z przyjściem poranka, czy ona tego zechce czy nie. Lepiej ich nie sprawdzać.\n— Ser Daemonie, byłeś giermkiem mojego wuja Oberyna — powiedziała. — Gdybyś był z nim tu i teraz, też doradzałbyś mu odmówić, tak jak mi teraz? — Nie czekała na jego odpowiedzieć. — Znam odpowiedź. A jeśli masz zamiar przypomnieć mi, że nie jestem Czerwoną Żmiją, to też wiem.. Ale książę Oberyn jest martwy, książę Doran jest stary i chory, a ja jestem spadkobierczynią Dorne.\n— I dlatego nie powinnaś narażać się na ryzyko. — Daemon Sand uklęknął na jedno kolano. — Wyślij mnie do Końca Burzy w swoim imieniu. Wtedy, jeśli plany Gryfa się nie powiodą i Mace Tyrell zajmie zamek z powrotem, będę po prostu kolejnym rycerzem bez ziem, który oddał miecz w służbę pretendentowi w nadziei zysku i chwały.\nJeśli ja zostanę pojmana, Żelazny Tron uzna to za dowód, że Dorne spiskowało z tymi najemnikami i pomogło im w ich inwazji.\n— Wykazujesz się odwagą chcąc mnie chronić, ser. Dziękuję ci za to. — Wzięła go za ręce i podniosła go z powrotem na nogi. — Ale mój ojciec powierzył to zadanie mi, a nie tobie. Jutro płynę stawić czoło smokowi w jego jaskini.\nAutor obrazu: Magali Villeneuve\nDodano: 22 maja 2016, 22:23\nTagi: 6 tom, arianne martell, dorne, the winds of winter, tłumaczenie, wichry zimy\nNowy rozdział "Wichrów zimy" jeszcze w maju?


Rustykalne wnętrze ugier 1 - Sklep Online Artyferia\nRęcznie wykonana szydełkowa serwetka o średnicy 29 cm. Grubsza bawełna, ciekawy odcień, który określiłabym jako słoneczny ugier. Fajny, rustykalny, ponadczasowy akcent do każdego typu wnętrza. Nie wymaga krochmalenia.\nTagi: #rustykalna serweta szydełkowa #rękodzieło #bawełniana serwetka #szydełkowa serwetka #styl rustykalny\nLeśne czernie czapka\nŚnieżne magnolie komplet


Między książkami: Historia z życia wzięta\nOlga Paluchowska – Święcka jest autorką książki pt: „Prosektorium”. Tytuł zdecydowanie oryginalny, ale nie mogło być inaczej zważywszy na dość barwny życiorys autorki. To nazwisko trzeba zapamiętać. Rzadko się zdarza debiut na tak wysokim poziomie.\nGłówną bohaterką jest Natasza Woronowa. Studentka i modelka. W jej życiu przyszedł czas na zmiany. Podejmuje dość nietypową pracę dodatkową w prosektorium. Z czasem wtapia się w nową rzeczywistość. Oddaje się zajęciom zawodowym w pełni przy okazji zaprzyjaźniając się ze współpracownikami. Pacjenci, lekarze, pielęgniarki tworzą drugie życie Nataszy.\nNie samą pracą jednak człowiek żyje. Niejako przy okazji autorka opowiada historię z życia prywatnego bohaterki. Nowe przyjaźnie, znajomości z pracy, relacje rodzinne to wszystko jest sprytnie powiązane z kolejnymi wydarzeniami z codzienności Nataszy tworząc opowieść, która mnie osobiście wbiła w fotel.\nJestem zauroczona stylem pisania Pani Olgi. Jestem pod wrażeniem pomysłu na historię, która jest niebywale prawdziwa. Czytając kolejne strony wtapiałam się w wykreowany świat, przeżywałam każde kolejne wydarzenie z ogromną dawką emocji. Autorka nie uciekała przed trudnymi tematami śmierci, choroby, rodzinnych tajemnic, prowadzenia podwójnego życia, nieuchronności przeznaczenia, sprawiając, że ja, jako czytelnik zastanawiałam się nad życiem własnym i życiem moich najbliższych. Podejście i kreowanie poszczególnych postaci pod kątem właśnie tych ciężkich przeżyć mnie osobiście urzekło i kupiłam to, weszłam w to z niebywałą akceptacją i zaufaniem.\nKsiążki, które sprawiają, że uczę się czegoś nowego, te, które skłaniają mnie do głębokich przemyśleń i obserwacji, budzące emocje stanowią dla mnie perełki. „Prosektorium” trafia na moja prywatne listę „najlepszych” i jestem przekonana, że jeszcze nie raz do niej wrócę. Będę polecała ją wszystkim znajomym. Tę książkę trzeba przeczytać, ona ma w sobie to „coś”, co sprawia, że na długo pozostaje w pamięci czytelnika.\nAutor: Tajemnica33 o 10:18\ncyrysia 3 października 2011 11:36\nCzytałam i bardzo podobnie odbieram tę książkę jak i ty. Również mnie poruszyła i zapewniła dużo emocji.\nLinka 3 października 2011 11:55\nHmm, ciekawa recenzja. Rozejrzę się za tą książką na pewno :)\nDomi 3 października 2011 21:02\nOd dość dawna mam ochotę na tę książkę, kiedy tylko się ukazała bardzo chciałam ją przeczytać :)\nMam nadzieję, że będzie mi to dane... Pozdrowienia :)\nDusia 4 października 2011 22:33\nCieszę się, że mam tę książkę w planach czytelniczych. I mam nadzieję, że niedługo się do niej dorwę ;)\nfinkaa 6 października 2011 15:40\nSam tytuł trochę mnie przeraził, ale Twoja recenzja złagodziła negatywne nastawienie. Chętnie sięgnę po "Prosektorium" w wolnej chwili.\nkasia.eire 19 października 2011 14:07\nw ogóle o tej książce nie słyszałam, koniecznie muszę ją zdobyć, bo to coś dla mnie.\nRysiek na ryby jeszcze nie dotarł, ogród zjadł mu czas


Pomoc potrzebującym. Jakie formy przynoszą najwięcej korzyści - GazetaPrawna.pl\nWłaściwie nie chodzi nawet o pomyłkę w obliczeniach, bardziej o założenia stojące za nimi. Efektywny altruizm – mimo pozorów – nie jest przecież doktryną ściśle naukową czy niezależną od wartości / ShutterStock\nPewien człowiek podczas spaceru do pracy zobaczył dziecko taplające się w sadzawce. Z początku nie poświęcił mu zbyt wiele uwagi, w końcu dzieci i sadzawki to zupełnie naturalne połączenie, prawda? Jednak po chwili sytuacja wydała mu się niezwykła: po pierwsze, które dziecko kąpałoby się tak wczesnym rankiem? A po drugie, był luty. W końcu dotarło do niego, że dziecko – właściwie niemowlę – się topiło, i co gorsza w pobliżu nie było nikogo, kto mógłby mu pomóc. Wyglądało więc na to, że padło na niego. Jeśli nie pomoże, narazi niemowlę na pewne utonięcie. Mogłoby się wydawać, że nie ma się nad czym zastanawiać, tym bardziej że sadzawka była niewielka i płytka, ale... jeśli pójdzie dziecku na ratunek, zamoczy garnitur i oksfordy. Poza tym najpewniej spóźni się do pracy, bo będzie musiał się przebrać i oddać niemowlę rodzicom. Co powinien zrobić?\nTen banalny dylemat, po raz pierwszy opisany przez australijskiego filozofa i etyka Petera Singera w artykule „Famine, Affluence and Morality” z 1972 r., w gruncie rzeczy był czymś w rodzaju sideł. W końcu to oczywiste, że gdy można uratować życie, proste przyjemności i zwyczajne obowiązki powinny zostać odsunięte na bok. Singer jednak nie pisał artykułu, by pokrzepić czytelników – tak, jesteśmy dobrzy, bo uratowalibyśmy to dziecko – ale by nimi zachwiać. Singer pisał „Famine...” tuż po wojnie domowej w Bengalu Wschodnim (dzisiejszym Bangladeszu), która pochłonęła 3 mln ofiar i wywołała kryzys uchodźczy (kolejne 10 mln osób). Było jasne, że taka skala przemocy – a do wojny doszła także gigantyczna powódź – to pewna zapowiedź katastrofy humanitarnej. Czy odmowa pomocy tonącemu dziecku faktycznie różni się czymś od odmowy udzielania pomocy dzieciom umierającym z głodu w Bengalu? – pytał Singer.\nJego rozumowanie było proste. Po pierwsze, cierpienie wynikłe z głodu, bezdomności i chorób jest złe. Po drugie, jeśli można mu zapobiec, bez poświęcenia czegoś równie ważnego, to niezrobienie niczego również jest złe. Po trzecie, poprzez przekazywanie pieniędzy organizacjom pomocowym można zapobiec cierpieniu wynikłemu z głodu, bezdomności i chorób bez poświęcenia równoważnych dóbr. A skoro tak, nieudzielenie wsparcia organizacjom pomocowym jest złe.\nWówczas radykalizm Singera nie przełożył się na skuteczne działanie – w wyniku klęski głodowej w Bangladeszu w 1974 r. zginęło 1,5 mln ludzi, niedostatecznie wysoka pomoc humanitarna ze strony Zachodu także się do tego przyczyniła – ale mimo tej klęski jego idea przetrwała. Obecnie jest wpływowa jak nigdy dotąd. Zyskała też nową nazwę – efektywny altruizm.\nTo że pomagać trzeba, jest jasne – choć czy aby na pewno? – równie ważne jest jednak to, jak się pomaga. Historia pomocy rozwojowej zna przypadki spektakularnych klęsk i kulawych programów opartych na dobrych chęciach. Adam Leszczyński, ekspert do spraw pomocy rozwojowej i autor niewydanej jeszcze książki o altruizmie, przypomina, że od samego początku epoki współczesnych projektów rozwojowych jej korzeni należy szukać jeszcze w latach 20. ubiegłego wieku, ale z uwagi na wielki kryzys i II wojnę światową idea bezpośrednich inwestycji finansowych służących podniesieniu dobrobytu ludności kolonialnej weszła w życie dopiero w latach 50. – dobroczyńcy przekonywali się, że pomaganie jest trudne. Nieraz bardzo, czego przykładem doświadczenia Brytyjczyków z ambitnym projektem uprawy orzeszków ziemnych w Tanganice (dzisiejsza Tanzania). „Ten projekt zaliczył wszystkie wpadki klasycznych, odgórnych projektów rozwojowych” – mówi Leszczyński.\nCel naturalnie był słuszny: Brytyjczycy chcieli obsiać orzeszkami ziemnymi 5 mln akrów ziemi, w wyniku czego skorzystałyby i metropolia, i kolonia. Wielka Brytania zyskałaby niedrogie źródło tłuszczów roślinnych, po wojnie mocno deficytowego towaru, a w Tanganice przybyłoby miejsc pracy – szacowano, że nawet 32 tys. Jednak to, co na papierze brzmiało szlachetnie i przedsiębiorczo – miejsca pracy, tysiące ton orzeszków rocznie – w rzeczywistości okazało się niemożliwym majakiem. Administratorzy projektu podeszli do niego z nadzwyczajną dezynwolturą. „Wizja lokalna była bardzo krótka i w dużej mierze przeprowadzona z samolotu, ekspertów z doświadczeniem lokalnym właściwie nie było, nie prowadzono badań nad jakością gleby. Gdy przyjechał transport z maszynami rolniczymi, okazało się, że nie ma ich gdzie wyładować, bo w pobliżu nie było żadnego portu. W końcu za pomocą okrętów desantowych z czasów II wojny światowej wyładowano ciężkie maszyny na plaży. Zresztą cała ta operacja była zaplanowana jak kampania militarna” – tłumaczy Leszczyński. „Busz wschodnioafrykański okazał się zbyt wymagający dla europejskich maszyn, więc zastąpiono je adaptowanymi czołgami Sherman. Szybko pojawił się kolejny problem: Afrykanie nie mieli doświadczenia pracy na roli, a sami eksperci nie chcieli pracować. Na domiar orzeszki nie chciały rosnąć, bo miały nieodpowiednią glebę, a opady były nieprzewidywalne. W efekcie wszystko skończyło się klapą, niesłychanie kosztowną, bo projekt pochłonął około 150 mln ówczesnych funtów (ok. 3 mld według dzisiejszej wartości funta – aut), a ostatecznie w ciągu całego projektu wyeksportowano do Anglii zaledwie 6 tys. ton orzeszków – z planowanych 200 tys. ton rocznie!”.\nPrzeoczenia, które do tego doprowadziły, popełnia się również dziś. Nierzadko projekty rozwojowe przycina się do potrzeb dawców, a nie odbiorców pomocy. I nie chodzi tu o cynizm czy złą wolę, po prostu zdarza się, że szlachetne plany nie przekładają się na korzyści dla potrzebujących, bo oczekiwania ich i realizatorów projektu rozjeżdżają się zbyt mocno. W Liberii podarowano wózki niepełnosprawnym żebrakom, ale jak mieli z nich korzystać, skoro właściwie nie ma tam ulic? W RPA chciano ulżyć kobietom wędrującym długie kilometry po wodę i wyposażono wioski w konglomerat pompy wodnej i karuzeli. Pozornie same korzyści: dzieci miały zabawę, kobiety – spokój, a wioski dodatkowy przychód z reklam umieszczanych na stelażu karuzeli. Później okazało się, że ze względu na konstrukcję zabawa z pompą wcale nie jest taka przyjemna, więc karuzelą zamiast dzieci kręciły same kobiety – było to nie tylko męczące, ale i upokarzające. Ostatecznie projekt PlayPump – wspierany przez korporacje, gwiazdy popu i tytanów charytatywności w rodzaju Billa Gatesa – został okrzyknięty jedną z największych pomocowych kompromitacji ostatnich lat.\nJak więc pomagać, tak by nie wyrządzić nikomu krzywdy i sprowadzić na świat choć trochę dobra? Efektywni altruiści mają na to odpowiedź. Środowisko ma dwóch liderów, Williama MacAskilla i Toby’ego Orda. Obaj są filozofami – tak samo jak Singer wyznają doktrynę utylitaryzmu, obaj wykładają na Oksfordzie, obaj zadeklarowali, że gros swoich dochodów będą oddawać organizacjom charytatywnym (MacAskill wyliczył, że na komfortowe życie – z kredytem hipotecznym – wystarczy mu 20 tys. funtów rocznie, Ord – że 18 tys.; wszystko ponad progiem przekazują najbardziej efektywnym organizacjom charytatywnym). Obaj pomagają też chętnym efektywnym altruistom w zmianie swojego życia. Ord i MacAskill są współzałożycielami ruchu Giving What We Can (Dajmy, co możemy), którego członkowie zobowiązują przekazać na cele dobroczynne przynajmniej dziesiątą część tego, co zarobią w ciągu życia. MacAskill jest również pomysłodawcą i dyrektorem organizacji 80,000 Hours (80 tys. godzin) pomagającej wybrać najwłaściwszą karierę dla altruisty. (Stąd też pochodzi jej nazwa, bo przeciętnie w ciągu życia przepracowujemy właśnie 80 tys. godzin). MacAskill jest też głównym ideologiem ruchu, a jego kredo i praktykę wyłożył w zeszłorocznej książce „Doing Good Better” (Robić dobro lepiej). To samouczek każdego początkującego efektywnego altruisty.\nSkąd wiadomo, że pomoc jest efektywna? – pyta MacAskill. Najlepiej szukać dowodów, szczęśliwie jest ich pod dostatkiem, bo w świecie nauk społecznych i ekonomicznych zapanowała moda na badania eksperymentalne. Ich metodologia przypomina tę od lat stosowaną przez koncerny farmaceutyczne przy wprowadzaniu nowych leków na rynek. Załóżmy, że chcemy tę metodę wykorzystać do zbadania wpływu dostępu do podręczników na wyniki w szkole. Można po prostu rozdać dzieciom podręczniki i porównać oceny sprzed i po. Ale przecież na wyniki mogło wpłynąć jeszcze kilka czynników – na przykład gdyby w okresie poprzedzającym badanie dzieci musiały pomagać rodzicom przy uprawie orzeszków ziemnych, miałyby mniej czasu na naukę. Więc być może to nie podręczniki, ale koniec zbiorów poskutkował lepszymi ocenami? Badania eksperymentalne unieważniają podobne dywagacje i zastępują spekulacje faktami. W tym przypadku ekonomista mógłby się przyjrzeć kilku klasom o podobnym profilu (pod względem stanu zdrowia, dochodów rodziców itd.) i losowo wprowadzić dodatkowe podręczniki do kilku z nich. Gdyby wyniki faktycznie się poprawiły, miałby pewność, że stało się to dzięki interwencji.\nNo dobrze, wiemy już, jak ocenić efektywność jakiegoś programu pomocowego, ale skąd wiadomo, jak wybrać między dwoma zupełnie innymi programami? Załóżmy, że odłożyliśmy 40 tys. zł i chcemy je przeznaczyć na zbożny cel. Możemy pomóc choremu na AIDS i sfinansować zakup leków antyretrowirusowych, które pozwolą mu przeżyć dodatkowe pięć lat, albo zapłacić za zabieg przywracający wzrok dwudziestolatce, przed którą jeszcze 50 lat życia (bez względu na to, czy przejdzie operację). Jak to przeliczyć? Statystycy używają do tego miary zwanej QALY, czyli roku życia skorygowanego o jakość. Pomysł jest prosty, jeden QALY to rok przeżyty w pełnym zdrowiu; jeśli chorujemy, to rok życia jest warty mniej. O ile mniej? Ocenia się to na podstawie deklaracji zadowolenia z życia samych chorych. I tak z badań ankietowych wynika, że rok życia z nieleczonym AIDS jest wart 0,5 QALY, rok życia po zawale to 0,75 QALY, rok życia osoby niewidomej – 0,4 QALY, a rok z depresją to tylko 0,3 QALY. Z dość prostego rachunku wynika więc, że dylemat przedstawiony powyżej ma dość proste rozwiązanie – należy pomóc niewidomej.\nObliczeniami można posłużyć się podczas podejmowania o decyzji o karierze zawodowej. Załóżmy, że jakiś młody człowiek wybiera studia – rodzice sugerują mu finanse, ale on sam myśli o medycynie, bo po studiach zamierza wyjechać do Sudanu Południowego. Teoretycznie wydaje się, że jako lekarz będzie mógł zdziałać o wiele więcej dobrego – MacAskill wyliczył, że w ciągu 40-letniej kariery lekarz w kraju rozwijającym się ocala ok. 300 żyć. Ale łatwo sobie wyobrazić, że jeśli ten konkretny młody człowiek nie wyjedzie do Sudanu, zastąpi go ktoś inny. Być może więc jeśli zostanie dobrze zarabiającym bankowcem, będzie mógł zrobić więcej? Ile kosztuje ocalenie czyjegoś życia? Szacunki są różne – MacAskill ocenia, że cena to 3,4 tys. dol. przekazanych Against Malaria Foundation; jedna z organizacji pomocowych GiveWell – że koszt mieści się w granicach od 623 do 2367 dol. Jeżeli więc altruista-finansista będzie przekazywał 40 tys. dolarów na rzecz organizacji pomocowej przez 40 lat, może uratować więcej żyć niż lekarz z powołaniem.\nCo jeszcze – poza samymi liczbami – da się wyczytać z tych kalkulacji? Gdzieś po prawej stronie znaku równości kryje się dodatkowy element, przyczyna popularności efektywnego altruizmu (w każdym razie wśród elit bogatego Zachodu). „Doktryny moralne muszą trafić w ducha czasu, a ta trafia w okres rządów korporacyjnej globalizacji. To nie jest krytyka, raczej obserwacja. W końcu efektywny altruizm idealnie wpisuje się w kult efektywności, przeliczalności, to jest doktryna moralna epoki Excela Nie bez powodu wielkimi fanami MacAskilla są między innymi Mark Zuckerberg czy Bill Gates” – twierdzi Adam Leszczyński. Faktycznie fundacja Billa i Melindy Gatesów też przelicza inwestycje na życia i punkty QALY – 5,8 mln ocalonych od malarii, miliardy punktów jakości życia do przodu.\nTo bardzo budujące i wartościowe, ale równocześnie jest w efektywnym altruizmie coś niepokojącego. Bo co jeśli ktoś pomyli się w obliczeniach?\nWłaściwie nie chodzi nawet o pomyłkę w obliczeniach, bardziej o założenia stojące za nimi. Efektywny altruizm – mimo pozorów – nie jest przecież doktryną ściśle naukową czy niezależną od wartości (malaria czy AIDS?), te liczby krzyżują się z jakąś wizją świata. Jakub Synowiec, etyk z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, tłumaczy, dlaczego ta dwoistość doktryny może prowadzić do radykalnie odmiennych wniosków. – W utylitarystycznej kalkulacji staramy się zestawić ze sobą sprawy poniekąd nieuchwytne; przeciwko utylitarystycznym argumentom na rzecz pomocy można więc równie dobrze wysunąć utylitarystyczne argumenty przeciw pomocy. Wyobraźmy że płyniemy na łodzi ratunkowej, wokół której znajduje się mnóstwo rozbitków. Łódź może zabrać dziesięć osób, ale wygląda na to, że rozbitków jest prawie setka. Jeśli będziemy chcieli pomóc wszystkim, zatopimy łódź i samych siebie. Metodą utylitarystyczną można więc dojść do różnych wniosków, mając niepełne i nie do końca wymierne dane, utylitaryści nie muszą zgodzić się co do tego, które działanie będzie najlepsze – mówi.\nWidać to na przykładzie najnowszej mody wśród środowiska efektywnych altruistów, a raczej jego części zbieżnej ze środowiskiem tzw. transhumanistów, miliarderów z Doliny Krzemowej, młodych właścicieli start-upów, dorabiających się na nowych technologiach czy aplikacjach na smartfony. Oni też mają swój zbożny cel i też chcą maksymalizować liczbę ocalonych żyć, ale nie poprzez kupowanie moskitier. Dolina Krzemowa chce ocalić ludzkość przed wyginięciem, na przykład wskutek zderzenia Ziemi z meteorytem, radykalnej zmiany klimatu albo innych ryzyk X – od angielskiego słowa oznaczającego „zagładę” (extinction). Tamtejsi dobroczyńcy finansują więc technologie pozwalające na zmianę trajektorii meteorytów albo w geoinżynierię, czyli technologię zmiany klimatu, na przykład poprzez umieszczenie na orbicie gigantycznych luster odbijających promienie słoneczne. Oczywiście są to drogie przedsięwzięcia, w dodatku oparte na prognozach ryzyka, w gruncie rzeczy dużo mniej pilne niż prozaiczne – dla porównaniu – katastrofy humanitarne. Z drugiej strony w kategoriach czysto liczbowych i racjonalnych są one o wiele bardziej godne wsparcia finansowego niż wyeliminowanie skrajnego ubóstwa. Guru ryzyka X, filozof Nick Bostrom – znowu Oksford! – wyliczył, że jeśli nie przydarzy się po drodze żaden planetarny i egzystencjalny kataklizm, to końcowy wynik ludzkości wyniesie 1052 – tyle żyć, każde po około 55 QALY (załóżmy), do ocalenia. Nawet jeśli dolary przeznaczone na przeciwdziałanie ryzyku X zmniejszą prawdopodobieństwo jego wystąpienia o tysięczne promila i tak w utylitarystycznej kalkulacji nic innego nie przyniesie światu tyle samo dobra.\nByć może te rozważania wydadzą się absurdalne, ale dobrze pokazują, na czym polega kłopot z konsekwentnym stosowaniem radykalnej doktryny – empatia bez ograniczeń może wydawać się nieludzka, tak samo jak chłodny racjonalny rachunek stosowany do wszystkiego. – Jeśli człowiek rezygnuje z siebie na rzecz pomocy innym, zostaje bohaterem moralnym, „świętym”. To piękna postawa, ale nie można jej wymagać od wszystkich – twierdzi Jakub Synowiec. Teoretycy efektywnego altruizmu zdają sobie z tego sprawę, niemniej będąc pod mocnym wpływem idei efektywnego altruizmu łatwo zbyt radykalnie podejść do kwestii „świętości” – swojej i innych. Wielu na serio zastanawia się, czy efektywny altruista może mieć dzieci, pomagać swoim krewnym albo sąsiadom.\nTa obcość świętości jest przewodnim tematem znakomitej książki reporterki „New Yorkera” Larissy MacFarquhar „Strangers Drowning” (Obcy topielcy), zbioru portretów ekstremalnych altruistów, ludzi odrzucających prozę życia na rzecz obowiązku. Jeden z bohaterów MacFarquhar, aktywista na rzecz praw zwierząt, który cały swój czas poświęca sprawie, odmawia spłaty długów swojej wieloletniej partnerki – wywodzącej się z biedy, w dzieciństwie molestowanej przez ojca – ze swojego funduszu powierniczego założonego przez bogatego ojca, bo „innym ludziom te pieniądze są potrzebniejsze niż tobie”. Podobną historię opisuje MacAskill, który odwiedził etiopski szpital, gdzie operowano przetokę cewkowo-odbytniczą – bolesną przypadłość wywołaną trudnym porodem czy gwałtem, występującą przede wszystkim w krajach rozwijających się. Rozmowy z kobietami oczekującymi na zabieg i widok ich cierpienia głęboko nim wstrząsnął. Mimo to, gdy MacAskill rozważał, czy powinien wesprzeć organizację pomocową finansującą ten szpital, doszedł do wniosku, że osobiste wzruszenia nie powinny wpływać na jego decyzje. W swojej książce podsumował: „Jeśli zdecydowałbym się przekazać pieniądze tej konkretnej organizacji [...] uprzywilejowałbym potrzeby pewnych ludzi, i to tylko dlatego, że tak się złożyło, że ich znam”.\nOczywiście nawet najgorliwszym utylitarystom trudno konsekwentnie stosować te reguły. Gdy alzheimer matki Petera Singera pogłębił się tak bardzo, że nie mogła samodzielnie o siebie zadbać, filozof wydał mnóstwo pieniędzy, by zapewnić jej komfort i godną śmierć. „To znacznie trudniejsze, niż myślałem wcześniej – przyznał później. – Bo gdy umiera twoja matka, to zupełnie coś innego”.\nByć może właśnie w tej koncesji na rzecz tego, co w nas ludzkie, tkwi rdzeń popularności efektywnego altruizmu obecnie – to utylitaryzm w wersji light, pomoc przeliczana na punkty dobra, gra w zbawienie świata, przy tym niewymagająca aż tak wielkiego poświęcenia. Istnieje nawet szansa, że ta gra skończy się powodzeniem, bo wiele autorytetów – od samego Singera po urzędników ONZ – wierzy, że dzięki odpowiedniemu zastrzykowi finansowemu w końcu poradzimy sobie z problemem skrajnego ubóstwa.\nAle jak przypomina Jakub Synowiec, jest jeszcze jedna stawka w tej grze: – Widzę w tym ruchu szansę na nie tylko na to, żeby pomóc potrzebującym, ale też sporą szansę dla darczyńców. Jest to szansa na rozwój, także duchowy – zmieniając i organizując swoje życie pod kątem pomocy innym, a nie sobie, odrzucamy egoizm i konsumpcjonizm, przestajemy oceniać innych i siebie przez pryzmat posiadanych przedmiotów oraz możemy odnaleźć to, czego wielu dziś szuka: sens życia, poczucie, że indywidualne życie ma znaczenie dla świata.\nZałóżmy, że odłożyliśmy 40 tys. zł i chcemy je przeznaczyć na zbożny cel. Możemy pomóc choremu na AIDS i sfinansować leki albo zapłacić za zabieg przywracający wzrok dwudziestolatce, przed którą całe życie. Kogo wybrać? Statystycy używają w tym celu wzoru QALY\nFormą pomocy dla potrzebujących może być wspomaganie różnorakich fundacji, które docierają do jednostek, które tejże pomocy najbardziej potrzebują. Osobiście wspieram Fundację Szlachetny Gest, do czego i Państwa namawiam. :)\nWarto dodać, że efektywni altruiści zaczynają już działać w Polsce. To nie tylko uczeni z Oxfordu czy Krzemowa Dolina.


Szampon Anthyllisa bardzo mile mnie zaskoczył. Subtelny zapach, przyjemny w użyciu, choć tak jak przy innych eko-szamponach trzeba przyzwyczaić się do mniejszego “pienienia się” niż podczas używania “chemicznych” szamponów.\nDużą zaletą jest naprawdę prosty skład. Szampon bazuje na wyciągu z lnu i pokrzywy. Nie ma składników z mojej “czarnej listy”. Podobnie jak w wypadku testowanego przeze mnie płynu do kąpieli dla dzieci tej samej firmy, podbija serce prostotą, estetycznym opakowaniem, naturalnością i dobrym działaniem…\nSzampon o bezpiecznym składzie.\nJak się czują moje włosy? Są bardziej puszyste, miękkie, miłe w dotyku i mniej się przetłuszczają. Jeszcze na drugi dzień po umyciu wglądają “jak nowe”. Jest też dość wydajny. Wystarczy niewielka ilość, by zapewnić komfortowe umycie głowy.\nCo istotne, kosmetyki Anthyllis nie są testowane na zwierzętach ani nie zawierają składników pochodzenia zwierzęcego oraz pochodnych (są odpowiednie dla wegan).\nSzampon jest dość przystępny cenowo, jak na produkt z eko-półki z certyfikatami. Opakowanie 250ml to koszt 19,89zł. Do nabycia w Drogerii Ekologicznej Better Land.\nAnthyllis – estetycznie, naturalnie, skutecznie…\nDziękuję Drogerii Better Land za współpracę:)\n← Wege okazje: TOFU w Biedronce i inne rarytasy\nWege Biedronka czyli ciekawe zakupy →\n16 lutego 2016 at 20:08\nSarcosiniate nie jest aż tak bezpieczny niestety podobno może również wywoływać podrażnienia ….\nFajny skład, ciekawe opakowanie i przede wszystkim nie jest testowany na zwierzętach! <3


Różne myśli i nie tylko na temat i nie na temat.\nOstatnie dni spędziłam bardzo pracowicie. Wczoraj przed południem przygotowałam teren, i przesadziłam poziomki, które posadzone były w bardzo zacienionym miejscu. Pomógł mi mój mąż. Po południu wzięłam się za kiszenie ogórków. Mąż przy tej pracy też mi dzielnie pomagał. Bez niego nie dałabym rady tej roboty wykonać sama. Wyszło 30 słoików litrowych. Część ogórków zrobiłam w zalewie octowo-miodowej. Jeszcze nie wiem, jakie będą w smaku, bo zrobiłam je pierwszy raz.\nA jak ja po tej pracy się czuję? Z jednej strony jestem bardzo zadowolona, że kiszenie ogórków już jest za mną, bo jestem bardzo zmęczona. Z drugiej strony cały czas myślę o sobie jak o zdrowej kobiecie, która jest w pełni sił i której praca paliła się w rękach. Co to była kiedyś dla mnie za robota? Drobiazg. Rzecz niewarta strzępienia sobie języka.\nŻar leje się z nieba. Nawet, gdy tylko na chwilę wychodzę na słońce, to obowiązkowo w kapeluszu. Nie lubię żadnych nakryć głowy, ale jak mus, to mus. No i znowu przede wszystkim siedzę w domu. Nie wiem, czy lęk przed działaniem promieni słonecznych na głowę to objaw starości, nerwicy, czy czegoś jeszcze innego. Wiem, że od czasu, gdy na takim słońcu nagle poraziło mi nogi, bardzo uważam. Mogłabym np. pojechać sobie do sklepów rowerem trójkołowcem. Pogoda wymarzona, a ja siedzę i boję się ruszyć z domu. Czy te różne lęki będą mi już towarzyszyć do końca życia? Kiedyś bałam się, że moja mama dowie się, że jako 9-cioletnie dziecko podglądałam mojego młodszego kolegę, a on mnie. Później panicznie bałam się burzy, ciemności i zamknięcia, a teraz boję się słońca. Zmieniają się tylko źródła lęku, ale sam lęk pozostaje. Zadaję sobie pytanie czy te lęki mają coś wspólnego ze śmiercią mojego starszego ode mnie o trzy lata braciszka, który zmarł w wieku 4 lat? Czy może chodzi o przeżycia wojenne? Ale przecież każdy ma jakieś traumatyczne przeżycia, a nie tylko ja. Podobno lęk ma wiele wspólnego z niewyrażoną agresją, ale ja agresji żadnej nie czuję. Wręcz przeciwnie. Czuję sympatię do ludzi (poza tymi z polityki, ale tu chodzi o sposób ich mówi8enia i działania) i staram się optymistycznie patrzeć na świat.\nZabieramy sie do roboty.\nDziś wstałam bardzo rano, czyli o 6,30. Czeka mnie robota przy kiszeniu ogórków, a jak zdążę to jeszcze przesadzanie poziomek. Wczoraj trochę przeforsowałam operowany kręgosłup i dziś zakładam do pracy pas ortopedyczny. Może będzie lepiej. Obejrzałam krzaczki poziomek. Mają ładne zielone liście, ale owoce jak pół paznokietka. Podejrzewam, że to dlatego, iż przez spory kawał dnia rosną w mocno zacienionym miejscu. Przy okazji wyrwałam zielsko i zobaczyłam żabę. Prawdziwa żaba i to w moim ogródku.\nŻaby nie widziałam już kilka ładnych lat, a tu nagle u mnie siedzi w poziomkach i to jaka ładna, w brązowe plamki. Nie uciekała w popłochu, pozwoliła sobie zrobić zdjęcie i wolniutko schowała się pod krzaczkami. Ale to chyba znaczy, że jest sporo robaków na działce, więc nie wiem, czy jest powód do radości.\nLubię swoją działkę. Jest zarośnięta i zielona. Dom połączony jest z altaną długimi gałęziami kiwi drobnoowocowego. Na drugą część działki, za płotek przechodzi się pod zielonym dachem.\nKot cały dzień biega po dworze. Robi sobie tyko krótkie przerwy na michę i drzemkę. Przychodzi do domu na noc. Gdy już jest ciemno, słyszę jak wbiega przez drzwi tarasowe z miauczeniem, po czym układa się na podłodze w zrelaksowanej pozycji, jak widać na zdjęciu.\nTak wygląda bezpieczny i zadowolony kot.\nA my wstajemy rano kładziemy się spać późnym wieczorem, a cały dzień kręcimy się przy różnych pracach domowych i ogrodowych.\nDziś koło południa przeszła u nas burza z ulewą. Teraz lekki powiew wiatru wwiewa przez otwarte okno firankę do pokoju. Powietrze stało się rześkie. Razem ze zmianą pogody na dworze zmieniła się także pogoda we mnie. Wcześniejsza ospałość i brak chęci nawet do pisania i do zrobienia czegokolwiek odpłynęła w siną dal. Już snuję plany na najbliższą przyszłość. Jutro wyrwę truskawki z zagonka pod winogronami, bo rosły zbyt gęsto i owoce pleśniały na krzaczkach, a w oczyszczoną ziemię przesadzę poziomki, kiepsko rosnące w innym miejscu. Z różnymi pracami na powietrzu trzeba się spieszyć, gdyż ochłodzenie ma trwać tylko do końca najbliższego tygodnia, a później pewno wrócą upały i trzeba będzie siedzieć w domu. Na wtorek planuję kiszenie ogórków. Już zamówiłam 10 kg. To pierwsza partia. Pracę rozkładam na kilka etapów, żeby się nie przepracować. Myślę, że 20-30 kg. powinno starczyć na zimę nie tylko dla nas, ale i dla naszych wnuków. Oprócz ogórków mam zamiar przygotować na zimę wiśnie i przecier pomidorowy. Z wiśniami będzie trochę pracy, bo trzeba usunąć z nich pestki, a później zagotować i oddzielić owoce od soku. Ale na zimę będzie, jak znalazł. Takie wiśnie nadają się jako nadzienie do pączków, a nawet można je podać na talerzyku do herbaty. No i pomidory. Chcę przerobić na przecier jakieś 30-40, a może nawet 50 kg. Własnego przecieru pomidorowego nie może zabraknąć w zimie. Te sklepowe do własnych nawet się nie umywają. Pomidory myję, kroję solę i gotuję w dużym garze, a po rozgotowaniu miksuję ze skórkami, wlewam do słoików, słoiki przewracam do góry nogami i przykrywam kocykiem. Choć praca nie jest skomplikowana, to wymaga czasu i uwijania się przy zmywarce i kuchni.\nNo i nie mogę przecież zapominać o rowerze, który przykryty plandeką czeka na jazdę choćby do najbliższych sklepów. Jednym słowem planów dużo i muszę się spieszyć, bo przecież czeka mnie operacja stopy a nie wiadomo, czy nie zostanę wezwana do szpitala wcześniej, niż mam podany termin. Jako realistka wiem, że jest to mało prawdopodobne, ale czasami życie przynosi niespodzianki i trzeba się na nie przygotować.\nA teraz jako osoba, która potrafi nie tylko racjonalnie myśleć, ale też i marzyć, chcę posłuchać dobrej muzyki, bo wprowadza ona pogodę ducha i spokój. Do wysłuchania utworu Dreamers w wykonaniu Giovanniego Marradi zapraszam wszystkich odwiedzających mojego bloga.\nChłodzie, na który zawsze narzekałam, wróć do nas!\nPrzez cały okres zimy i wiosny czekam na piękną, słoneczna pogodę. No i właśnie ją mamy. Słońce od rana do nocy. Żadnego powiewu wiatru. Powietrze stoi. Mózg przysypia. Ta piękna pogoda trwa zaledwie kilka dni, a ja już mam jej serdecznie dosyć. Chyba rzeczywiście klimat nam się zmienia, bo takich męczących upałów nie przypominam sobie. A może też były, ale ja je lepiej znosiłam. Chodzę z mokrą głową. Pot się ze mnie leje. I żeby chociaż razem z tym potem rozpuszczało się sadełko, to przynajmniej byłaby jakaś korzyść, ale, niestety, nie rozpuszcza się.\nPoniższą grafikę wstawiam dla ochłody.\nA niżej piosenka w wykonaniu Marka Grechuty Dni, których nie znamy.\nNie lubię upału.\nWczoraj przyjechali do nas bardzo mili i długo niewidziani goście. Przed ich przyjazdem mało się nie skręciłam, tak się starałam, żeby im smakowało to, co postawę na stole. Zrobiłam zupę brokułową z grzankami, mięso z indyka nafaszerowane jabłkami i na deser pieczone jabłka z jagodami w środku. A wyszło gorzej niż kiepsko. Mięso z indyka było z wierzchu przypieczone i przez to twarde. W środku się kruszyło. (mój wnuk stwierdził, że jest jak dla psa), a z nadziewanych jabłek zrobiły się kapcie. Oczywiście goście nie dali poznać, że ten obiad, to wielki niewypał, ale ja, niestety, wiem, że nie popisałam się.\nTę szyneczkę z piersi kurczaczej, zrobiłam sama w zakupionym ostatnio szynkowarze.\nWyszła trochę blada. Gdybym dała taką porcję soli saletrowej, jaką podają w przepisie, to byłaby różowa. Wiem jednak, że saletra nie jest najzdrowsza i dlatego zamiast pełnej porcji soli z saletrą dałam więcej soli zwykłej, a ograniczyłam tę z saletrą. Myślę, że w tym szynkowarze będę mogła zrobić także moją kaszankę bez mięsa i krwi. Sprężyna ją dociśnie i będzie zwarta. Nawet pewno bez problemu będzie można ją odgrzewać na patelni, a taka podrumieniona jest jeszcze lepsza.\nJest wściekły upał. Staram się nie wychodzić z domu. Po ostatnim zbieraniu truskawek w pozycji schylonej mam silne kurcze. Ostatnio zrywałam się kilka razy z łóżka w nocy z napiętymi mięśniami nóg. Palce rąk też mi kurcz wygina. A przecież biorę magnez i potas. Dostałam od lekarza pierwszego kontaktu lek o nazwie Sirdalud, z poleceniem, aby brać na noc 1 mg, czyli 1/4 tabletki. Na razie zbyt wielkiej poprawy nie widzę. Dziś w nocy mało nie spadłam z sedesu, gdy kurcz mnie dopadł w łazience. Takie to są uroki starości.\nNa poniedziałek zamówiłam 30 kg. ogórków i będę robiła kiszone, bo już mi się prawie skończyły zapasy. Kurcze kurczami, ale życie musi iść do przodu. To, że nie zajmę się kiszeniem ogórków wcale nie znaczy, że kurcze automatycznie się wycofają. A jeśli mają mnie męczyć, to niech chociaż będzie korzyść z układania ogórków w słoikach.\nGdy zaglądam w głąb siebie to czuję różne emocje, widzę obrazy te z przeszłości i te obecne, słyszę słowa dawno wypowiedziane i z jakichś względów ważne dla mnie także dziś. I zastanawiam się nad tym, co sprawiło, że lubię pisać i od kiedy polubiłam takie siłowanie się ze słowem. Dziś chcę sobie przypomnieć, jak to było kiedyś.\nTo, co dziś przedstawię, będzie nie tyle historią mojego pisania, ile cząstkową historią mojego życia. Bo moje pisanie jest mocno z nim splecione i z różnymi wydarzeniami, które miały w nim miejsce.\nWracam do obrazka, który już kiedyś pojawił się w moim blogu. Mam 11 lat. Widzę kuchnię na poddaszu domu. Jest już szarówka. W pokoju obok siedzą moi rodzice nauczyciele. Nie wiedzą, że ja jestem za otwartymi drzwiami, i że wszystko słyszę . Nagle moja mama mówi do ojca: - Posłuchaj, jakie ładne wypracowanie napisała Marynia - I przeczytała ojcu moje wypociny (jak to dzisiaj widzę). Ojciec zaakceptował słowa mamy w milczeniu, ale dla mnie te słowa mamy były prawdziwym darem. Wtedy uwierzyłam, że mogę, że jestem zdolna, że potrafię. Od tamtej chwili nic nie było w stanie zaburzyć mojej wiary w to, że potrafię pisać.\nMijały lata. Skończyłam studia wtedy, gdy przechodziłam ciężką depresję. Ta depresja i moje późniejsze leczenie też było ważne w całym procesie. Na psychoterapii którą najpierw przeszłam w Ośrodku leczenia Nerwic, a później na indywidualnych spotkaniach z panią psycholog, nauczyłam się wielu ważnych dla mnie umiejętności. Przede wszystkim dotarło do mnie, że mam prawo do swojego indywidualnego widzenia świata i siebie samej, że moich emocji nikt nie może zakwestionować, bo to są moje emocje, a niczyje więcej. Że mam prawo do swoich sądów i do swoich refleksji. W czasie jednego ze spotkań pani psycholog poprosiła, abym napisała coś na jakiś podany mi temat. Po powrocie usiadłam nad kartką papieru i wylałam z głowy wszystko to, co w niej było na ten temat, nie zastanawiając się nad słownictwem, kompozycją wypowiedzi i innymi sprawami.\nKubeł zimnej wody wylała mi na głowę dopiero moja nieżyjąca już dziś Siostra, która przeczytała jakiś mój elaborat i powiedziała bez żadnego owijania w bawełnę.\n- Co ty wyprawiasz! Polonistko zakichana! Ty poczytaj sobie pozycje, które zaliczamy do dobrej literatury. Zobacz, jak piszą nobliści. No i nagle z wyżyn spadłam mocno na ziemię. Do tej pory uważałam, że cokolwiek napiszę ma prawie wartość Nobla, a że go nie dostaję, to po prostu zwykłe przeoczenie. Do dziś jestem wdzięczna Siostrze za tę reprymendę.\nDlaczego o tym dziś piszę? Bo w moim życiu, jak tak mu się przyjrzę uważniej, do wszystkiego dochodziłam, ucząc się na błędach. Czy dziś dobrze piszę? Nie wiem. Wiem, że bardzo uważam na to, co chcę napisać, na słownictwo i na całą resztę. Wiem, że pisanie jest dla mnie ważne. Wyrażam w nim moje myśli, moje zdanie, moje refleksje. Lubię pisać.\nJednym z następnych moich wpisów będzie obrazek napisany w 1991 roku i zatytułowany Ucieczka z niewoli. Wtedy nie widziałam związku między opowiedzianą wymyśloną historią i moim życiem. Dziś już ten związek widzę.\nNa zakończenie wiersz Do czytelnika Jarosława Iwaszkiewicza.\nI żebyś ty to widział wszystko,\nWczoraj po południu przeszła nad nami potężna nawałnica. W jednej chwili nadleciała wichura, drzewa zrobiły skłon do pasa, a tuż za nimi przyszła ściana wody. Na dworze zrobiło się szaro. Światło zgasło. (Zdjęcie nie pokazuje dokładnie tego, co się działo. Musiałabym nagrać film i ten film wstawić do bloga, a tego jeszcze nie umiem.) No i zaczęło się wydzwanianie do Zakładu Energetycznego, ale ten milczał jak zaklęty. W domu nerwówa, zamrażarka i lodówka pełne, a światło nie wiadomo kiedy będzie naprawione. Gdy trochę na dworze się uspokoiło mój mąż poszedł zobaczyć, co widać na ulicach i wrócił z taką wieścią, że dobrze, jak światło będzie za trzy, cztery dni, bo zerwane są dwie linie elektryczne - linia wysokiego napięcia i ta linia, która do nas doprowadza światło. Dalej na ulicy stoi złamany słup wysokiego napięcia, a na rogu ulicy leży przewrócone potężne drzewo. Ponieważ to wszystko działo się kolo nas poszłam i ja zobaczyć zniszczenia. Już byli ludzie z Zakładu Energetycznego i spisywali straty. Zapytałam, kiedy może być światło i dowiedziałam się, że być może następnego dnia wieczorem, albo nawet później.\nPrawda, że kiedyś gdy byłam jeszcze mała światła nie było w tej wsi, gdzie mieszkaliśmy i jakoś żeśmy sobie radzili. Paliło się lampę naftową, przy której mama robiła kolację, babcia przędła wełnę na kółku, a ja i moje rodzeństwo odrabialiśmy lekcje. W całej wsi wszyscy ludzie tak żyli. Nie było w tym nic nadzwyczajnego.\nAle teraz po tej zapowiedzi, że długo nie będzie światła wpadłam w ponury nastrój. Co zrobić z produktami z zamrażarki, a trochę już potraw i owoców zamroziłam. Ale jeszcze tego samego dnia wieczorem zjawiła się spora ekipa ludzi ze sprzętem i wzięli się do naprawy zniszczeń. Gdy mój mąż wyszedł na wieczorny spacer, już złamany słup wysokiego napięcia leżał wykopany, a na jego miejscu stał nowy, a elektrycy brali się do odbudowywania zerwanych linii. Światło zabłysło około godziny 2 w nocy.\nNo to sezon rozpoczęty.\nRozpoczęłam sezon przetwórczy. Dojrzałe truskawki są już zdjęte z krzaków i zamrożone. Borówki kamczackie także. Większość naszych truskawek to marnizna, malutkie, czasami twarde, ale są i to bez żadnych oprysków. Wyszło 6 torebek i dwa opakowania zmiksowanych (tych najmniejszych). Oczywiście, te kupione byłyby dorodne i bez zbierania, przy którym, niestety, trzeba się schylać, ale są i wystarczy. Tym bardziej, że jest jeszcze dużo owoców niedojrzałych na krzakach. Z doświadczenia wiem, że w zimie nikt z rodziny nie rzuca się na mrożonki, więc starczy tego co jest i co jeszcze się oberwie za kilka dni.\nDziś pielenia ciąg dalszy, no i pieczenie pasztetu, bo wczoraj nie zdążyłam. A teraz jadę trójkołowcem do sklepów. Ryzyk fizyk. Mam nadzieję, że jazda będzie spokojna i bezpieczna. Po powrocie ze sklepów napiszę, jak było.\nJeśli mam być szczera, to nie było najlepiej. Prawda, że przejechałam prawie do samych sklepów, ale.... I w tym - ale - mieści się cała reszta. Po pierwsze na samą myśl o jeździe, natychmiast poczułam się bardzo zmęczona i nie w formie. - A może by tak pojechać innego dnia, gdy trochę odpocznę, a dziś lepiej tę odległość przebyć pieszo z chodzikiem - przeleciała mi przez głowę myśl. Wiedząc jednak, że to przemawia moja niechęć do roweru dzielnie wyprowadziłam go na drogę, wsiadłam na siodełko i jazda. Nawet do sklepów jechało mi się nieźle. Po pierwsze tą drogą już wcześniej próbowałam jeździć, a po drugie schodziłam wyraźnie zadowolona z roweru, gdy tylko zobaczyłam jakikolwiek samochód w oddali, nieważne jadący, czy stojący.\nGorzej było w drodze powrotnej, bo rower już był obciążony zakupami, a poza tym wybrałam inną drogę, też asfaltową, ale ze starym asfaltem, w którym były połatane dziury. Tu na rowerze też próbowałam jechać, ale to był dramat, a nie jazda. - Dobrze się taki rower prowadzi? - zapytała przechodząca znajoma. - Ja się dobrze prowadzę. - Odpowiedziałam, mając świadomość, że moja odpowiedź jest co najmniej dwuznaczna. - Z rowerem jest gorzej! A tak jeszcze niedawno wyobrażałam sobie, że na tym rowerze będę jeździła w zimie, gdy będzie śnieg i lód na ulicach. Ale sama wyobraźnie ma się tak do rzeczywistości, jak pieść do nosa. No ale dzisiejszą jazdę mam na szczęście za sobą.\nW domu zrobiłam pasztet z kurzego mięsa, z kurzych wątróbek, z wędzonego gotowanego boczku i ze skwarek dobrze odsączonych z tłuszczu. Jest trochę przesolony i zbyt kruchy ale smaczny. Tak, że po zimowym lenistwie nie ma już ani śladu.\nA to mój pasztet:\nTeraz czekam na wnuka, który za chwilę przyjedzie z pracy, a po jego obiedzie nie wykluczam zakopania się pod kołderkę na łóżku. A teraz muzyka. Giovanni Marradi - Summer Wind (co według mnie znaczy) - LETNI WIATR. Taka muzyka jest raczej do tańca niż do spania, ale jak ktoś się uprze, to i przy takiej może zasnąć.\nU mnie tydzień właściwie zaczął się od wtorku. Wczoraj leniłam się koncertowo. Do pracy zabrałam się dziś i dopiero teraz usiadłam, czyli o godzinie 21,30. A było co robić. Po pierwsze oberwałam borówkę kamczacką, która teraz stoi w lodowce, jutro ją przebiorę z listków i paprochów i zostanie zamrożona. Poczeka na maliny i wtedy połączę ją z malinami i zrobię sok dla dzieci. Po drugie rozrobiłam kupiony nawóz ekologiczny wzbogacony o różne mikroorganizmy i podlałam nim dwie pnące truskawki, poziomki, i świdośliwę. No i przygotowałam półprodukty do pasztetu. Jutro będę go piekła. Jutro też mam zamiar zebrać truskawki.\nW przerwie między zajęciami wyciągnęłam trzykołowego rumaka i przejechałam się nim po mojej ulicy. Ulica krótka, więc dużo jazdy nie było, ale postanowiłam, że każdego dnia przejadę kawałeczek. Wsiadałam na pojazd bez uczucia strachu, choć opór wewnętrzny przed jazdą wciąż czuję. No i ten opór staram się przełamać.\nPo co ja piszę o tym, co zrobiłam, co planuję zrobić? Wiem! Te relacje są tematami zastępczymi. Ostatnio czuję się tak, jakby wiatr przeleciał mi przez głowę i wywiał wszystkie sensowne myśli. Wszystko jest dobrze, gdy kręcę się po domu lub po ogródku. A w momencie, gdy siadam do pisania mam pustkę w głowie. Gdyby to jeszcze był mętlik, to może dałoby się z niego coś wybrać. Z pustki wybrać nic się nie da.\nA jednocześnie czuję, że to pisanie jest dla mnie ważne z wielu powodów. Po pierwsze mam kontakt z Wami Kochani. Ten kontakt jest nie do przecenienia. Siedzę w domu, a czuję się wśród ciepłych, życzliwych ludzi. Po drugie pisząc, ruszam głową, a to w moim wieku jest bardzo istotne. A poza tym pisanie wchodzi mi już w nałóg, a z nałogami trudno się walczy.\nNa zakończenie I will always love you, co w moim bardzo amatorskim tłumaczeniu znaczy - Ja chcę zawsze kochać ciebie.\nCo dziś nowego?\nTo jest skadrowane zdjęcie z dymkiem i napisem na jego tle. Po przeniesieniu tego zdjęcia do programu inkscape zostało ono umieszczone w kolorowych ramkach.\nKażdy kolejny dzień jest nieprzewidywalny, nowy tajemniczy, dopóki nie przeminie. Oczywiście planuję wcześniej, co w ciągu takiego dnia zrobię, jak spędzę czas, czym się jakoś szczególnie zajmę. A później, gdy dzień już trwa, z planów zostaje garstka wykonanych rzeczy, a reszta rozpływa się się w niebycie. Dziś miałam kupić nawóz organiczny (rodzaj kompostu) pod moje uprawy, a kupiłam nawóz w płynie, który podobno poprawia strukturę gleby. Połowa wcześniejszych planów, a czasami więcej niż połowa w ogóle znika. Tak jakby wcześniej tych planów nie było. Na ich miejsce wskakują czasami spontaniczne działania.\nGdy pracowałam zawodowo, dzień był wypełniony zajęciami po same brzegi. Nie trzeba było nic planować. To zajęcia przewidziane w harmonogramie dnia zmuszały do działania. I co ciekawe na wszystko starczało czasu tak w pracy, jak i w domu.\nProblem zaczął się w chwili, gdy przeszłam na wcześniejszą emeryturę. (Jestem inwalidką III grupy ze względu na bardzo dużą wadę wzroku.) I wtedy okazało się, że jest dużo czasu, który teraz już samodzielnie trzeba sobie zorganizować i że nie jest to wcale takie łatwe. Początkowo poczułam się jakby zawieszona między niebem, a ziemią. Brakowało mi wtedy solidnego oparcia się na czymkolwiek.\nWiele czasu upłynęło zanim na nowo mocno stanęłam nogami na ziemi i zrozumiałam, że teraz wreszcie mogę swój czas wykorzystać na takie zajęcia, które dają mi radość tworzenia, uczenia się i poznawania nowych rzeczy. A każdy kolejny dzień jest piękny i ciekawy. Czy to też można nazwać nauką? I to taką nauką, w której nauczycielem jest samo ŻYCIE.\nNa zakończenie dzisiejszego wpisu przepiękna recytacjo - inscenizacja wiersza Juliana Tuwima Lokomotywa w wykonaniu znanych aktorów Piotra Fronczewskiego, Wojciecha Pszoniaka i Rafała Olbrychskiego.


Reklama Google Ads | INTERNETOWYMARKETING.PL\n22 września 2021\tPozycjonowanie\nReklama Google Ads to kiedyś google adwords i jest to system reklamowy Google, który daje możliwość na wyświetlanie reklam tekstowej i produktowej w wyszukiwarce google, reklamy graficzne (banerowych) w sieci reklamowej Google Display Network oraz reklamy wideo w portalu YouTube.\nDzięki kampaniom Google Ads (AdWords) dociera się do użytkowników na komputerach i telefonach w tracie wyszukiwania usług lub produktów podobnych do tych, które sami reklamujemy. Reklamy Google Ads wyświetlają się w najbardziej zauważalnych miejscach w wynikach sieci wyszukiwania Google oraz na stronach internetowych reklamodawców – partnerów Google AdSense.\nTo elastyczna i atrakcyjna forma reklamy, która może być wyświetlana w formie m.in. tekstów (tzw. linki sponsorowane), karuzeli produktowej lub banerów. Kampanie Google Ads będą docierać zarówno do nowych użytkowników, jak i tych, którzy odwiedzili już daną stronę (w ramach remarketingu).\nJak tworzyć efektywne reklamy internetowe z Google Ads\nSpecjalista google ads, tworząc reklamę, powinien odpowiadać na oczekiwania klientów. Warto zadać sobie takie pytania jak: Kim jest grupa odbiorców? Co Twoi klienci już uzyskali dzięki Twojej firmie lub za co jest lubiana? Co Twoi klienci chcą uzyskać dzięki kontaktowi z Twoją firmą? Kiedy i w jakim celu potencjalni klienci mogą szukać Twojego produktu, lub usługi?\nMożesz przyjrzeć się reklamom firm podobnych do Twojej, aby zorientować się, w jaki sposób konkurencja z branży zwraca się do potencjalnych klientów. To idealny sposób, aby dowiedzieć się, jakie komunikaty lub strategie będą efektywne, ale także jak stworzyć reklamę Google, która będzie oryginalna i wyróżniająca się na tle innych. To bardzo ważne, aby nie kopiować w pełni rozwiązań konkurencji. Twoja firma jest wyjątkowa i to, jak zwraca się do klientów, też powinno być niepowtarzalne.\nDobrą strategią podczas tworzenia reklamy internetowej jest zawarcie w niej „wezwania do działania”, czyli jasnego i zwięzłego komunikatu, który mówi odbiorcy, co powinien zrobić po obejrzeniu reklamy. Oto kilka przykładów takiego wezwania: złóż zamówienie, kup teraz, kup jeszcze dzisiaj, zapisz się, uzyskaj wycenę, zarezerwuj teraz. Wezwania do działania w dokładny sposób pokazują, jaki krok musi zrobić, aby kontynuować kontakt z firmą. Z kolei użycie takich słów jak „tylko dziś” skłania do szybkiego działania. Ważną informacją może być przekazanie klientowi sugestii, że dana propozycja jest dostępna tylko przez dany czas, co może go skłonić do szybszego działania. Można na przykład opisać ofertę słowami „Tylko w sierpniu”, „Oferta ważna do [...]” itp. Ważne jest też podążanie za aktualnymi trendami i sezonami zakupowymi. Jeśli sprzedajesz stroje, które mogą posłużyć jako efektowne przebranie, napisz reklamę i uruchom kampanię kilka tygodni przed Halloween. Jeśli nastawiasz się na święta Bożego Narodzenia, ogłoś specjalne promocje z tej okazji już w listopadzie.\nTwoja reklama internetowa musi być przejrzysta i jasno informować potencjalnego klienta, co znajdzie w Twojej witrynie. Pierwsza strona, którą użytkownik zobaczy po kliknięciu reklamy, nazywa się „stroną docelową”. Treść powinna odpowiadać informacjom, które zostały zawarte w reklamie, którą kliknął użytkownik. Dobrą praktyką podczas tworzenia reklam Google jest napisanie osobnego tekstu dla każdej grupy reklam.\nReklamy tekstowe Google Ads są raczej krótkie. Można posiadać świetne pomysły, ale prawdopodobnie w reklamie nie będzie na nie miejsca. Dlatego skup się na głównych korzyściach i zaletach swojej oferty, a następnie umieść w reklamie zwięzłe informacje na ten temat. Dzięki takim informacjom potencjalni klienci będą wiedzieć, że znajdą u Ciebie konkretny produkt, po jaki przyszli i zamierzają kupić, uzyskają informację itp.\nPamiętaj o poprawności językowej Używaj w reklamach poprawnej pisowni, gramatyki i właściwego formatowania tekstu. Jeżeli tekst reklamy zawiera wielkie litery, spacje lub inne znaki, niezgodne z zasadami języka polskiego, ryzykujesz nie tylko to, że klienci raczej nie będą traktować firmy poważnie, ale mogą również nie zrozumieć konkretnej reklamy. Reklama powinna być tworzona zgodnie z zasadami Google Ads, które powstały po to, aby użytkownicy mieli jak najlepsze skojarzenia podczas korzystania z wyszukiwarki Google. Nie przestrzeganie tych zasad może skutkować nawet blokadą konta.\nIstnieje dużo sposobów, aby tworzyć doskonałe reklamy w sieci, nie ma na nie jednego, uniwersalnego sposoby, który zawsze odnosiłby sukces. Najlepsze możliwe rozwiązanie dla firm znajdzie się po zastosowaniu metody prób i błędów.\nJak powinna wyglądać automatyzacja w biurze tłumaczeń?\nTworzenie sklepu internetowego, czyli poradnik e-przedsiębiorcy


Portale turystyczne | Vostok\nPraca we wakacje »\nNa portalach turystycznych możemy znaleźć dosłownie wszystko, co się nam kojarzy z turystyką. Mamy do wyboru informacje dotyczące noclegów w naszym kraju i za granicą, mamy opisane ciekawostki podróżnicze, jak również przedstawione najciekawsze miejsca świata, jakie warto jest odwiedzić, i zobaczyć na własne oczy. Oprócz tego mamy dostęp do najświeższych wiadomości, mamy galerię zdjęć, forum, na którym wypowiadają się zagorzali turyści, i osoby chcące się podzielić myślami dotyczącymi miejsc w których mieli okazje bywać. Na portalach turystycznych mamy także bardzo często dostępne mapy i przewodniki turystyczne, w których znajdziemy dosłownie wszystko co powinniśmy na wstępie wiedzieć o danym kraju czy miejscowości. Znajdziemy w nich informacje związane z ciepłymi krajami tj. Włochy, Hiszpania, Egipt, Turcja, Grecja, Tunezja, Indie, jak również informacje dotyczące mórz, rzek, oceanów, kompleksów wodnych. Przewodniki bardzo często wskazują na miejsca warte obejrzenia, opisując je szczegółowo. Dzięki wirtualnym przewodnikom i mapom nie ominiemy żadnej jaskini, budowli, muzeum, fabryki, do której są wstępy, czy widoków stworzonych przez naturalne środowisko. Warto jest się zapoznać z propozycjami portali, przecież nic na tym nie tracimy.\nPromocja turystyki Promocja turystyki jest bardzo ważna. Dzięki temu miejsca o szerokiej ofercie turystycznej są znane nie tylko w kraju, ale także poza jego granicami. Dzięki tej promocji dowiadujemy się o wielu...\nTurystyczne wyjazdy do pracy za granicę Kiedy borykamy się z tym, że w kraju nie możemy znaleźć sobie pracy, to często stoimy przed dylematem wyjazdu za pracą właśnie za granicę. Wyjazdy takie wiadomo wiążą się z...\nCo daje nam dzisiejsza turystyka Dzisiejsza turystyka zarówno polska jak i zagraniczna niezwykle się rozwinęła i ma nam bardzo dużo do zaoferowania. Każdy z nas pewnie marzył kiedyś o fantastycznych wakacjach, z rodziną czy przyjaciółmi,...


Starostwo już od dawna szuka nowego miejsca dla dzieci z Domu Dziecka. Stan obecnego lokalu, pałacu w Dębinkach, nie pozwala na to, aby dzieci mogły tam pozostać. Pierwszym pomysłem Starostwa było umieszczenie dzieci w bloku, którego budowę niebawem rozpocznie WTBS. Starostwo jednak z niego zrezygnowało, tłumacząc, że na terenie powiatu wyszkowskiego można znaleźć obiekt, który będzie spełniał wszelkie oczekiwania. Po przeanalizowaniu znaleziono nawet dwa, oba umiejscowione poza miastem – w Popowie Kościelnym i Chrzczance Włościańskiej. Tydzień później okazało się, że wójt Somianki wycofał się z propozycji udostępnienia budynku w Popowie i decyzją Rady Gminy lokal będzie przekazany stowarzyszeniu. Teraz coraz bardziej prawdopodobne jest przeniesienie Domu Dziecka do budynku po dawnej szkole w Chrzczance Włościańskiej.\n- Nie ukrywam, że budynek w Popowie był dla nas idealny. Wystarczyłoby tylko wstawić meble i można mieszkać, budynek w Chrzczance trzeba najpierw zaadaptować. Jest on jednak dobrze utrzymany i z dobrym zapleczem – wyjaśnia starosta Bogdan Pągowski.\nW najbliższym czasie budynek oceni jeszcze dyrektor Domu Dziecka Adam Bogdanowicz i dyrektor PCPR Krystyna Kurowska.\nDodane przez aaa, w dniu 25.11.2012 r., godz. 12.36\nczy decydenci podejmą decyzję przed kolejną zimą, a może planują zabrać dzieci na mrozy do swoich domów - takich ludzi nam właśnie we władzach potrzeba: empatycznych i wrażliwych na krzywdę innych -