Opinie o hotelu Elysee (Alanya), Turcja, Riwiera Turecka, Alanya - TraveliGo.pl\nUdogodnienia hotelu Elysee (Alanya)\nOcena hotelu Elysee (Alanya):\nSzczegóły oceny hotelu Elysee (Alanya):\nPrzyjemny hotel położony niedaleko centrum rozrywkowego Alanyi i tuż przy plaży. Doskonałe miejsce dla osób chcących korzystać ze wszystkich miejskich atrakcji.\nHotel Elysee (Alanya) w ofercie Biura podróży:\nOferty Biura podróży TUI do hotelu Elysee (Alanya)\nOferty Biura podróży GTI do hotelu Elysee (Alanya)\nApartament położony ok. 1,5 km od centrum Alanyi, ok. 125 km od lotniska w Antalyi.\nOtwarty w 1998 roku obiekt posiada dwa budynki 6- i 5-piętrowy, ostatni remont został przeprowadzony w 2007 roku. W apartamencie znajduje się lobby z recepcją, 2 windy, sklepik.\nHotel położony jest ok. 800 m od piaszczysto-żwirowej publicznej plaży, gdzie ma wyznaczone miejsce. Leżaki, materace i parasole – płatne. Bezpłatny przejazd busem na plażę w wyznaczonych godzinach.\nPokoje rodzinne (FAM2): ok. 40m2, funkcjonalnie urządzone, wyłożone terakotą, składają się z dwóch pomieszczeń. W pokoju mini-lodówka, TV/SAT, sejf (płatny), telefon. W łazience prysznic i suszarka do włosów. Klimatyzacja sterowana indywidualnie. Wszystkie pokoje z balkonem.\nHotel dysponuje 75 pokojami.\nKuchnia międzynarodowa. Śniadania, śniadania dla śpiochów, obiady i kolacje w formie bufetu. Pomiędzy posiłkami przekąski, kawa, ciasteczka. Napoje bezalkoholowe i alkoholowe lokalne dostępne są w godzinach od 10:00 do 23:00. W hotelu znajduje się restauracja z tarasem.\nNa terenie hotelu do dyspozycji Gości jest basen, oddzielny brodzik dla dzieci, 2 zjeżdżalnie. Leżaki, materace i parasole – bezpłatne. Bar przy basenie (bezpłatny).\nW ciągu dnia soft animacje prowadzone przez hotelowych animatorów, mini-club dla dzieci.\nBezpłatnie: tenis stołowy, siatkówka plażowa, koszykówka, rzutki, kącik TV, bezprzewodowy Internet w lobby, plac zabaw dla dzieci, amfiteatr.\nPłatne: bilard, łaźnia turecka, sauna, masaże i zabiegi, jacuzzi, sporty wodne na plaży.\nOferty Biura podróży AlfaStar do hotelu Elysee (Alanya)\nAlanya, odległość od centrum to zaledwie 1 km. Hotel oddalony jest o ok. 130 km od lotniska w Antalyi, położony przy prywatnej plaży.\nDo dyspozycji gości: recepcja, restauracja główna, Pool Side Snack Bar, sala konferencyjna, mini market oraz basen z sekcją dla dzieci. Leżaki i parasole przy basenie dostępne są bezpłatnie, na plaży płatne. Udogodnienia dodatkowe: fryzjer, pralnia, opieka medyczna, sauna, masaż.\nŁazienka z wanną lub prysznicem oraz WC, indywidualna klimatyzacja, suszrka do włosów, telefon, TV SAT, sejf i mini bar (za opłatą), balkon.\nBezpłatnie: fitness, siatkówka plażwa. Za opłatą: tenis stołowy, sporty wodne na plaży.\nW hotelu obowiązuje opcja All inclusive: śniadanie, lunch oraz obiadokolacja w formie bufetu. Lokalne napoje alkoholowe oraz bezalkoholowe. Pomiędzy posiłkami głównymi serwowane są przekąski.\nOferty Biura podróży Best Reisen do hotelu Elysee (Alanya)\nHotel oddany do użytku w 1991 r. (gruntowna renowacja w 2009 r.). Oferuje gościom błogi wypoczynek i możliwość aktywnego spędzenia czasu. Idealny dla tych, którzy lubią korzystać z uroków kurortu.\nNa wschodnim wybrzeży Alanyi, ok. 100 m (przejście przez ulicę) od piaszczysto-żwirowej plaży Kleopatra (serwis plażowy płatny), zaledwie kilometr od centrum, 130 km od lotniska w Antalyi. Niedaleko hotelu znajduje się przystanek autobusowy.\nCałodobowa recepcja, restauracja główna Elysee Roof Restaurant z panoramicznym widokiem na zamek i port w Alanyi, snack bar przy basenie, minimarket, salon fryzjerski, kantor wymiany walut, punkt medyczny, pralnia.\nPokoje typu Standard wyposażone są w łazienkę z suszarką do włosów, klimatyzację, TV sat, telefon, sejf (odpłatnie), małą lodówkę (minibar płatny), balkon. Pokoje typu Economy to kilka pokoi wydzielonych przez hotel jako propozycja o niższym standardzie oraz w atrakcyjniejszej cenie. Obniżony standard pokoi polegać może na mniejszym metrażu, braku balkonu, gorszym widoku, lokalizacji pokoju na parterze, niskim parterze, w sąsiedztwie kuchni, restauracji czy dyskoteki.\nAll Inclusive - Śniadania (7.00-09.00), obiady (12.00-14.00), kolacje (19.00-21.00) w formie bufetów, późne śniadania (9.00-10.00) kontynentalne lub lekki bufet - restauracja, przekąski (14.00-16.00) i słodki podwieczorek (17.00-18.00) przy basenie, napoje i lokalne alkohole do obiadu i kolacji oraz w snack barze przy basenie od godz. 9.00 do 23.00.\nBasen (ok. 180 m2) z tarasem słonecznym (parasole i leżaki bezpłatnie), tenis stołowy, rzutki, siatkówka plażowa, animacje. Płatne są fitness club, bilard, masaże, sauna, pokój gier, sporty wodne.\nOferty Biura podróży Sun&Fun do hotelu Elysee (Alanya)\nHotel położony jest 1,3 km od ścisłego centrum Alanyi i 130 km od lotniska w Antalyi. W pobliżu hotelu znajduje się przystanek autobusowy.\nPrywatna plaża z płatnymi leżakami i parasolami znajduje się zaledwie kilka metrów od hotelu (przejście przez ulicę).\n100 pokoi; Typy pokoi: pokoje standardowe (26 m2); Wyposażenie: klimatyzacja, telefon, TV, minibar, suszarka do włosów, sejf (płatny), balkon.\nRestauracja główna; Bar przy basenie, bar na plaży - napoje bezalkoholowe bezpłatnie.\nAll inclusive - śniadania, późne śniadania, obiady, kolacje w formie bufetu w restauracji głównej. Napoje bezalkoholowe i alkoholowe lokalnej produkcji dostępne w godzinach 09:00-23:00 w barze przy basenie. Napoje importowane oraz świeżo wyciskane soki są dodatkowo płatne.\nBasen zewnętrzny; Bezpłatnie - Animacje, rzutki, boccia, tenis stołowy; Odpłatnie - bilard, masaże, sauna, sporty wodne na plaży.\nWymiana walut, sejf (płatny), opieka lekarska na zamówienie, pralnia.\nOferty Biura podróży Orex do hotelu Elysee (Alanya)\nhotel został otwarty w 1991 roku, odnowiony w 2009 roku. Do dyspozycji gości: basen zewnętrzny, restauracja główna oraz bar\n100 pokoi standardowych; wyposażenie: klimatyzacja (indywidualnie sterowana), łazienka z wanną lub prysznicem, suszarka, TV/SAT, telefon, mini bar (płatny), sejf (płatny), balkon\nmasaże, zabiegi pielęgnacyjne, salon fryzjerski, fotograf, pralnia, jacuzzi, sauna, siłownia, sporty wodne na plaży, wypożyczalnia samochodów, lekarz, room service, bilard, kafejka internetowa, internet bezprzewodowy\n1 km od Alanyi, 130 km od lotniska w Antalyi\npiaszczysto-żwirowa plaża znajduje się przy hotelu (przejście przez ulicę), serwis plażowy płatny (leżaki, parasole oraz materace); All Inclusive nie obowiązuje na plaży\nanimacje, aerobik, tenis stołowy, siatkówka plażowa, rzutki\nOferty Biura podróży Sunshine do hotelu Elysee (Alanya)\nLokalizacja- odległość od plaży: 50 m- odległość od centrum Alanyi: 1 km- odległość od lotniska: 130 kmPlaża- prywatna, piaszczysto-żwirkowa- leżaki, parasole, materace - płatnieHotel- ilość gwiazdek: 3- otwarty: 1991 (ostatnia renowacja 2009)- ilość pokoi: 100- ilość basenw: 1 basen zewnętrzny (180 m2) z wydzieloną częścią dla dzieci; leżaki, parasole - bezpłatnieUdogodnienia- bezpłatne: sala telewizyjna, fitness\nmasaże, sauna, sklepy, fryzjer, lekarz na zawołanie, kantor,- możliwość płatności kartąInternet - WI FI w lobby odpłatniePokoje - wyposażenie: łazienka, suszarka do włosw, klimatyzacja indywidualna, Sat TV, mini bar (płatny), sejf (płatny), telefon- większość z balkonem, wiele z widokiem na morzeRestauracje i bary- Restauracje: restauracja głwna (na dachu hotelu), Snack Bar- Bary: Pool bar, kawiarenka, bar na plaży (płatny)Wyżywienie - godziny All inclusive: 09:00 - 23:00\nśniadanie 07:00-09:00, pźne śniadanie 09:00-10:00, obiad 12:00-14:00, kolacja 19:00-21:00, przerwa na kawę i herbatę 17:00-18:00 w snack barzeRozrywka- animacje wieczorneSporty- bezpłatne: fitness, siatkwka plażowa, ping pong- płatne: sporty wodne na plaży, pokj gier, bilardStrona internetowa - www.elyseehotels.comNasze uwagi: Oferowane przez Sunshine Holiday hotele zostały sprawdzone pod kątem jakości i atrakcyjności świadczonych usług. Standard hoteli może rżnić się w zależności od kraju pobytu, a ilość gwiazdek nie zawsze oznacza tę samą jakość usług. Decydując się na ofertę, należy skonsultować się z centrum rezerwacyjnym Sunshine Holiday lub z autoryzowanym przez Sunshine Holiday biurem agencyjnym, by wybrać obiekt odpowiadający standardowi, oczekiwaniom i ceną.Większość pokoi hotelowych to typowe pokoje dwuosobowe, dlatego, decydując się na zakwaterowanie w takim pokoju w 3 lub 4 osoby, należy liczyć się z koniecznością wstawienia dodatkowych łżek - dostawek. Jako dostawka może służyć łżko polowe, piętrowe lub sofa.\nOferty Biura podróży Oasis Tours do hotelu Elysee (Alanya)\nNieduży hotel dla osób ceniących rozrywkę w miejskim stylu. Dzięki swej lokalizacji hotel jest doskonałą bazą wypadową do rozrywkowego, tętniącego życiem centrum Alanyi, pełnego dyskotek, barów, restauracji i sklepów. Znajdująca się nieopodal plaża zapewni natomiast chwile wytchnienia od miejskich atrakcji. Atutem hotelu jest restauracja główna zlokalizowana na dachu, z której roztacza się piękny widok na okolicę.\nAlanya, wschodnie wybrzeże, ok. 1 km od centrum kurortu. W pobliżu - restauracje, bary, sklepy, atrakcje dla dzieci i dorosłych, przystanek autobusowy. Lotnisko Antalya, ok. 130 km od hotelu.\nW odległości ok. 50 m od hotelu; przejście przez ulicę; prywatna, piaszczysto-żwirowa; parasole, leżaki płatne.\nInternet - bezpłatne Wi-Fi w miejscach publicznych. Hotel dysponuje 100 pokojami zlokalizowanymi w czteropiętrowym budynku. W hotelu znajduje się całodobowa recepcja, winda, ogród, taras słoneczny, salka telewizyjna, punkt wymiany walut. Płatne - pralnia, pomoc medyczna, fryzjer. Oficjalna kategoria turecka ****\nKlimatyzacja, łazienka (WC, wanna lub prysznic, suszarka do włosów), sejf (płatny), TV, telefon, minibar (płatny), balkon. Standardowy - 2-osobowy z możliwością dostawki dla 1 osoby dorosłej lub 1 dziecka, powierzchnia ok. 21 m2; wszystkie pokoje z widokiem na morze. Pokój typu Promo room", czyli pokój w promocyjnej cenie - 2-osobowy, zazwyczaj o mniejszym metrażu, może się różnić od pokoi standardowych wyposażeniem lub lokalizacją. Brak możliwości wyboru lokalizacji pokoju.\nBasen zewnętrzny, bezpłatne leżaki i parasole przy basenie, tenis stołowy, rzutki, boccia, animacje. Płatne - bilard, pokój gier, masaże, sauna.\nAll Inclusive - śniadania, późne śniadania, obiady, kolacje serwowane w formie bufetu w restauracji głównej; w ciągu dnia przekąski (frytki, spaghetti, tosty, kanapki, mini pizza, sałatki); kawa herbata, ciastka. Wybrane napoje bezalkoholowe i lokalne napoje alkoholowe serwowane w wyznaczonych barach od 09.00 do 23.00.\nRestauracja główna z tarasem -na dachu budynku- z widokiem na zamek i zatokę, bar przy basenie, bar na plaży (w ofercie All Inclusive tylko napoje bezalkoholowe).\n* Kameralny * W SERCU ALANYI * All Inclusive do 23.00 ze śniadaniami dla śpiochów * Blisko atrakcji miejskich * PRZY PIĘNKEJ PLAŻY, ODDZIELONEJ JEDYNIE ULICĄ * Restauracja na dachu ze wspaniałym widokiem * Wszystkie pokoje z widokiem na morze\nMapa Hotelu Elysee (Alanya)\nOpinie o Hotelu Elysee (Alanya)\nHotel stary do remontu, jedzenie KIEPSKIE NIESMACZNE I MONOTONNE ! nawet pizzy nie było, napoje ohydne, drinki też słabe, owoce arbuz, melon ale nie słodki słabej jakości. Stołówka jak za czasów prl, stoły biesiadne, stare wszsytko i zniszczone. WIdoki rekompensują wszystko, ale nie za cenę 2500 zł za wakacje. Po prostu hotel powinien być wyremontowany, lub sprzedawany tanio, a nie tak drogo w takich warunkach. Nie ma ludzi generalnie w nim z krajów UE, większość tureccy obywatele, trochę z Polski i Słowacji. Serwis plażowy brudny! Plaża przy hotelu czasami nie sprzątana, leżały śmieci itp Nie do tego hotelu, brak animacji, bar tylko do 23. Dramat !\nprzyjemny pobyt, super hotel, polecam\nHotel jak najbardziej godny polecenia. Duży, morze i prywatna plaża już po drugiej stronie ulicy, blisko do centrum i do plaży Klepoatry, trochę głośno od wspomnianej już ulicy. Jedzenie smaczne. Basen trochę mały jak na tę liczbę gości, jednak można siedzieć na plaży. Pokoje nieszczególnie się prezentują, ale wystarczają. Animacje na zaskakująco niskim poziomie. Polecam wycieczki fakultatywne w hotelowym biurze, świetna organizacja i cena.\nSuper się bawiłem! Obsługa bardzo w porządku, jedzenie też, czysto i fajne pokoje. To tyle w skrócie...\nFajny hotel, muszą jednak dopracować jedzenie bo po tygodniu było monotonnie. Ale bawiliśmy się świetnie!\nHotel zasługuje na jedną gwiazdkę\nMasz pytania o Hotel Elysee (Alanya)? Zadzwoń lub napisz!


Leksykon III RP – tom pierwszy – Niepoprawne Radio PL\nHome / Opinia (recenzja, notatka, felieton) / Leksykon III RP – tom pierwszy\n„Resortowe dzieci. Media” (wyd. „Fronda”) Doroty Kani, Jerzego Targalskiego i Macieja Marosza wywołały burzę – i to nie tylko w Obozie Beneficjentów i Utrwalaczy III RP, jak można by się spodziewać. Nożyce, co ciekawe, odezwały się również po drugiej stronie barykady, bowiem w książce zahaczono kilku znajomych królika, którzy aktualnie są wielce „niepokorni” i „nasi”. Publikują w niepokornych gazetach, zadają się z niepokornym środowiskiem… cóż taki mają akurat etap, będący w dużej mierze efektem zawirowań na prasowym rynku po pacyfikacji „Presspubliki”. Te kontrowersje na tle personalnym dość skutecznie przesłoniły generalną wymowę książki, która bynajmniej nie sprowadza się do wyszukiwania przodków w KPP i późniejszych mutacjach kompartii, tylko polega na pokazaniu – poprzez pryzmat życiorysów i pochodzenia opisywanych postaci – genezy medialnego mainstreamu IIIRP, który na długie lata zdominował publiczną debatę (a w zasadzie publiczny monolog) współczesnej Polski.\nSam tytuł „Resortowe dzieci”, jeśli odczytywać go dosłownie, jest mylący. Bo faktycznie, niektórym osobom – ich symbolem stał się Jacek Żakowski – „resortowego” pochodzenia w sensie ścisłym przypisać nie sposób. Autorzy przy doborze „bohaterów dramatu” zastosowali inny klucz: jest nim stosunek do postmagdalenkowego systemu, czyli przynależność do formacji określanej przeze mnie mianem Obozu Beneficjentów i Utrwalaczy III RP. Stąd też w książce obecność ludzi z zacnymi opozycyjnymi biografiami, a którzy po 1989 doszlusowali do wspomnianego Obozu. Może gdyby książka nosiła tytuł „Beneficjenci neo-PRLu” czy jakoś podobnie, to dałoby się uniknąć wielu nieporozumień i nie trzeba by zaklejać Jacka Żakowskiego na okładce, bo do takiego tytułu pasowałby jak ulał.\nNo i te personalia – jednak wróćmy do nich na chwilę. Jak nie TW to KO, jak nie SB to WSW, jak nie partyjny to z komuszej, bądź wręcz resortowej rodziny… I wszyscy oni w zwartej grupie przeszli suchą nogą do nowego systemu tworząc medialną elitę determinującą wiodący przekaz w sferze komunikacji publicznej. Po drodze odpadło zaledwie kilka najbardziej skompromitowanych jednostek – może paru mundurowych spikerów DTV, może kilku z przyczyn wieku… Reszta ma się dobrze, robi za „nowe pokolenie, nie skażone komunizmem” i hoduje następców. To pokazuje, jak naiwny był rozpowszechniony swego czasu pogląd, iż komuna sama odejdzie ze względów biologicznych, a nowe pokolenie nie skażone PRL-em urządzi lepszą Polskę. Tak się nie stanie, bo ten układ jest jak mafia – uzupełnia się przez kooptację (jak to ujął kiedyś Andrzej Gwiazda) i reprodukuje w ramach „czerwonych dynastii”.\nA propos „Czerwonych dynastii” – warto przypomnieć tę prekursorską w stosunku do „Resortowych dzieci” pracę prof. Jerzego Roberta Nowaka. Był pierwszy i kto wie, czy nie stanowił dla autorów „Dzieci” inspiracji. Przewagą „Resortowych dzieci” jest jednak masowy zasięg – łączna sprzedaż pewnie z czasem przekroczy 100 tys egzemplarzy i ta moc rażenia\nCzęść z „resortowych” bohaterów powróci z pewnością w kolejnych częściach cyklu (o polityce, służbach specjalnych, biznesie, świecie nauki), bowiem sieć układów organizujących wielowymiarowo życie III RP stanowi zespół naczyń połączonych. Stąd właśnie tytuł notki – „Leksykon III RP – tom pierwszy”, nadany bynajmniej nie na wyrost, bowiem książka Kani, Targalskiego i Marosza z powodzeniem może pełnić taką funkcję. Czytelnikom proponuję prosty zabieg – jeśli chcemy się dowiedzieć czegoś więcej o którejś z wiodących postaci zaludniających reżimowe mediodajnie, wystarczy otworzyć książkę na kończącym ją „Indeksie osób” i przejść do wskazanych stron. Otrzymamy dossier pokazujące kto zacz i skąd jego ród. W połączeniu zaś z kolejnymi tomami będziemy mieli wkrótce do dyspozycji swoistą encyklopedię neo-peerelu.\nNa koniec jeszcze jedna sprawa. Czy „Resortowe dzieci” są książką z tezą? Inaczej mówiąc – czy mamy do czynienia z propagandą? Ależ tak, naturalnie i nie ma potrzeby udawać, że jest inaczej. Tezą książki jest założenie, że III RP jest tworem założonym i kontrolowanym w swych zasadniczych obszarach przez te same czerwono-esbeckie kliki, które trzęsły peerelem i na jej poparcie otrzymujemy ponad czterysta stron faktów. Propaganda bowiem, wbrew utartemu mniemaniu, nie musi oznaczać operowania kłamstwem. Równie dobrze – a nawet jest to pożądane, gdyż zwiększa siłę oddziaływania – może operować prawdą. Zwróćmy uwagę, że krytycy książki, nawet ci najbardziej jazgotliwi, nie podważyli żadnej z podanych w niej informacji, wekslując nagonkę na kwestie drugorzędne – czy iksińskiego można nazwać „resortowym dzieckiem”, czy igrekowskiego wrzucono do książki słusznie czy niesłusznie, albo czy wolno było wyciągnąć kwity na koleżankę pani redaktor Jankowskiej. Niegdyś, pisząc notkę na temat „Wojny o pieniądz” Song Hongbinga, ukułem w odniesieniu do niej termin „propaganda faktu” – i „Resortowe dzieci” są znakomitym przykładem takiej propagandowo-demaskatorskiej roboty na najwyższym poziomie.\nTagi: beneficjenci neo-PRLu, Dorota Kania, Fronda, III RP, Jerzy Targalski, Leksykon III RP, Maciej Marosz, media, mediodajnie, Obóz Beneficjentów i Utrwalaczy III RP, propaganda faktu, Resortowe dzieci\n20 stycznia (poniedziałek) 19:00 Klub Ronina, o 20:00 Piotr Jegliński i Cezary Gmyz – Tomasz Turowski i inni agenci


Wystawa: Drohobycz w akwareli / lublin.eu - oficjalny portal miasta Lublin\nWystawa: Drohobycz w akwareli\nData zakończenia 2021-07-09\nMiejsce\tGaleria OKNA Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lublinie, ul. Peowiaków 12\nDrohobycz ma trwałe miejsce w słowniku miast magicznych, a więc takich, w których obok geograficznej fizyczności i historii, architektury i codziennego życia realnego istnieje świat inny – mityczny, niewidoczny, ale odczuwany, symboliczny i metafizyczny, kreujący tajemniczą aurę miasta. Do takiego Drohobycza zapraszają opowiadania Brunona Schulza, do miasta na którego tkance wizualnej rozrasta się przebogaty ogród wyobraźni.\nCzy każdy dojrzy aurę takiego ogrodu? Literatura i sztuka pomagają, o czym przekonuje pomysł tego wyjątkowego pleneru polskich (a przede wszystkim lubelskich) akwarelistów w Drohobyczu, wpisanego w projekt „Bruno4ever” (wspieranego finansowo przez miasto Lublin). Pandemia zablokowała możliwość obcowania z miastem Schulza wprost, dlatego zaproponowaliśmy artystom, aby poprzez zapoznanie się z różnorodną ikonografią spróbowali, bez fizycznego kontaktu z Drohobyczem, podjąć próbę oddania w obrazie jego aury. Nad tym procesem czuwali Bartłomiej Michałowski, który zna niemal każdy zakątek miasta Schulza, oraz Dariusz Płecha. Powstał znakomity zestaw 29 akwarelowych prac autorstwa 13 artystek i artystów.\nWystawa zatytułowana „Akwarelowy Drohobycz” miała swoją ukraińską premierę wernisażową 16 listopada 2020 roku w ramach IX Międzynarodowego Festiwalu Brunona Schulza w Drohobyczu, ciesząc się wielkim powodzeniem. Teraz wystawa ta pod tytułem „Drohobycz w akwareli” ma swoją polską premierę dzięki przychylności Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lublinie. Liczę, że to początek akwarelowej kolekcji, jaka będzie się rozbudowywać – i wędrować… Zestaw prac ciekawie opowiada o Drohobyczu, jak i zadziwia wielością możliwości warsztatowych, kolorystycznych, kompozycyjnych i stylistycznych, jakie kryją się w technice akwareli. Jest artystycznym zaproszeniem do miasta „republiki marzeń” za co artystom bardzo dziękuję.\nDyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Brunona Schulza w Drohobyczu


Świąteczny kogel-mogel | ewamaria2013\n„Narzekanie na Święta jest nasza główną tradycja bożonarodzeniową” – stwierdził niedawno dziennikarz katolickiego „Tygodnika Powszechnego”.\nJa nie narzekam, bo jestem ateistką w trzech religiach – żydowskiej, prawosławnej i katolickiej, po wychowaniu się w Polsce.\nNasze święta były absolutnie „multikulti”, czyli wymieszane. Religijność mej mamy, Rosjanki z rodziny teoretycznie prawosławnej, była raczej\nuśpiona. Jej rodzice też nie byli zbyt wierzący, mało\nceremonie religijne były tępione. Mój rosyjski dziadek do tego się nie wtrącał, a moją matkę i babkę w sumie określiłabym jako „pobożne ateistki”. Czasem wieszały na ścianach ikony, ale modlitw nie uprawiały, do cerkwi tez nie chodziły. Czasem tylko stękały, “o Boże”, co robią nawet ateiści. Mój ojciec z kolei był pochodzenia żydowskiego, ale z rodziny zasymilowanej. Z kim? Zależało to od zmiennych granic nieistniejącej wówczas Polski! Czyli głównie z Austriakami i Polakami z monarchii Austro-Węgierskiej. Jego wyznanie było w metryce wpisane jako żydowskie, ale faktycznie też było żadne. Tak więc nasze święta po wojnie w Polsce były raczej kwestią rytuałów, a nie potrzeb religijnych. Rodzice nie byli zbyt pewni, co świętować i kiedy – mama znała daty rosyjskich świąt, ale nie bardzo było\nZa to nasza gosposia ochrzciła mnie potajemnie, bo nie chciała, by „takie dobre dziecko poszło do piekła”. Niestety ojciec kiedyś zaskoczył mnie przy wieczornej modlitwie na kolanach i wybił mi wiarę z głowy, odmawiając potem kupna nowego tornistra. Polecił mi, bym się modliła o niego do Boga, skoro\nW ten ideologiczno-obyczajowy rozgardiasz wkroczyli nasi warszawscy sąsiedzi. Rodzina o nazwisku Dryzner, które nie przeszkadzało ojcu rodziny walczyć w czasie wojny w ruchu oporu, praktycznie zaadoptowała nas na święta. Zresztą żyliśmy w ogóle symbiotycznie. Oni zapraszali nas w Wigilię. Świętowali według tradycji, choć pan Dryzner pracował w KC PZPR – dla mnie jeszcze jeden wyraz ideologicznego „kogla mogla” i paradoksów PRL-u. My, dzieci, zostałyśmy wciągnięte w przygotowania i pomagałyśmy pracującej pani domu w robieniu ozdóbek na choinkę – dla niej była to też integralna część świętowania. Wkładem naszej rodziny do kolacji\nwigilijnej były głównie „wódeczki” oraz pomarańcze\nmego taty z dzieciństwa. Wkład Dryznerów był za to pracochłonny, a gwiazdą wieczoru były kluski z makiem – cymes! Nasi rodzice chodzili też razem na bale sylwestrowe, zostawiając nas, bachory, same. Mieliśmy spać spokojnie razem, ale wychodziliśmy przez okno na rusztowania i spacerowaliśmy po nich wisząc na rękach. Huśtaliśmy się tez na drzwiach i robiliśmy zawody skakania z szafy na kanapę. Zwycięzcę ja dekorowałam orderem zrobionym własnoręcznie z czerwonej włóczki. Lub też smarowaliśmy śpiącym towarzyszom twarze surowym jajkiem lub pastą do zębów. Po przymusowej emigracji z Polski w 1968 roku „do Izraela”, świąteczne rytuały nam zostały, bo wręcz weszły nam już w krew. Do dziś, jeśli bym nie obchodziła Wigilii, wpadłabym w depresję.\nZresztą ta emigracja „do Izraela” to był pojęcie bardzo umowne. Losy naszej rodziny były bardzo powikłane, przez wiele lat mieszkaliśmy w różnych krajach. Moja siostra przez kilka lat w Izraelu, ja w Anglii i w Berlinie. Ale od 1973, gdy nasi rodzice się ustabilizowali, świętowaliśmy już pięknie w ich domu z wielkim ogrodem w Leverkusen w kilku językach. Dom stał się wręcz przytuliskiem dla licznych gości z Polski. Jednym ze szczytów w tej dziedzinie była Wigilia pewnego znanego polskiego socjologa, który zawisł w Berlinie na święta w czasie podróży służbowej. Jest to bardzo pobożny katolik, ale uparł się, by spędzić święta z nami. Broniłyśmy się przed tym z obawy, że nie damy rady sprostać\nmodlitewnikiem i śpiewnikiem. Odśpiewał wszystkie obowiązkowe kolędy i był rozanielony. Przy wielu Wigiliach naszej rodziny wracał uparcie jeden motyw: nasz ojciec krytykował karpia po żydowsku, przygotowywanego przez naszą mamę. Albo było w nim za mało cebuli i za dużo rodzynek, albo na odwrót. Jak powtarzał za każdym razem niemal obrażony, jego żydowska matka robiła tę rybę dużo lepiej. Gdy opowiedziałam to mym polskim znajomym, uśmiechnęli się pobłażliwie\ni wyznali, że ich ojcowie też uważali, iż ich matki robiły lepsze potrawy świąteczne niż ich żony…\nTen wpis został opublikowany w kategorii Viktoria Korb i oznaczony tagami wpis po polsku, święta. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n6 odpowiedzi na „Świąteczny kogel-mogel”\n26/12/2013 o 16:31\n27/12/2013 o 22:26\n27/12/2013 o 00:46\n„(…) Pojutrze zaczniemy naszą operację przetrwania, a mianowicie przetrwania bożonarodzeniowego szaleństwa. Kto powiedział, że Boże Narodzenie to czas ciszy i spokoju? Może kiedyś tak było, dawno temu. Współczesne społeczeństwa uczyniły z niego apogeum histerii, przeważnie histerii handlowej, apogeum wszystkiego, tylko nie ciszy i spokoju”.\n27/12/2013 o 22:24\n28/12/2013 o 01:54\n28/12/2013 o 02:08


Kontrowersyjna nowelizacja ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych - Strona 2 - Wiadomości - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wiadomości > Kontrowersyjna nowelizacja ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych\nAnna Woźniak-Szymańska, szefowa Polskiego Związku Niewidomych i Koalicji na rzecz Osób z Niepełnosprawnością ocenia, że pieniądze z PFRON-u "nie wspierają osób niepełnosprawnych tylko pracodawców, a jeśli nowelizacja wejdzie w życie, to nadal tak będzie". Według niej Fundusz przestał finansować zadania scedowane na organizacje pozarządowe polegające na rehabilitacji. Jak dodała, organizacje wysłały do premiera Donalda Tuska już dwa listy w tej sprawie (ostatni w połowie września), ale "pozostały one bez odzewu".\nPrzeciw projektowi są też pracodawcy. Ich sprzeciw budzi głównie zapis, że nie będzie dopłat za zatrudnianie osób niepełnosprawnych ze stopniem lekkim, które mają prawo do emerytury. Polska Organizacja Pracodawców Osób Niepełnosprawnych zwraca uwagę na niekonsekwencję: z jednej strony dąży się do wydłużenia wieku emerytalnego, a z drugiej ogranicza się możliwość zarobkowania osób, które mają ustalone prawo do emerytury.\nniepełnosprawni, pracodawca, pracownik, pracownik niepełnosprawny, projekty ustaw, zatrudnianie pracowników, zmiany prawa


Odstępstwa od terminów stosowania nawozów naturalnych - Wiadomości Rolnicze Polska\nStrona główna #Polecamy Odstępstwa od terminów stosowania nawozów naturalnych\nWprowadzenie „Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu” nałożyło na producentów rolnych zmianę terminów stosowania nawozów naturalnych. Niestety, nie zawsze można tych terminów dotrzymać, chociażby na niesprzyjające warunki pogodowe, o czym doskonale przekonaliśmy się w tym roku. Na szczęście w takich warunkach ulegają one wydłużeniu.\nGeneralnie nawozy naturalne stałe na gruntach ornych można stosować od 1 marca do 31 października, a na uprawach trwałych, uprawach wieloletnich i na trwałych użytkach zielonych od 1 marca do 30 listopada. W przypadku stosowania nawozów naturalnych płynnych terminy te kształtują się następująco: na gruntach ornych – od 1 marca do 15/20/25 października (w zależności od gminy – załączniki 2 i 3 do Programu), a na uprawach trwałych, uprawach wieloletnich i na trwałych użytkach zielonych od 1 marca do 31 października.\nNależy pamiętać, że istnieją pewne odstępstwa od tych ustawowych terminów stosowania nawozów naturalnych stałych i płynnych na gruntach ornych. Zgodnie z zapisem ustawowe terminy nie dotyczą podmiotów, które będą zakładać uprawy po późno zbieranych przedplonach, buraku cukrowym, kukurydzy czy późnych warzywach. Należy jednak pamiętać, że wymagane jest szczegółowe udokumentowanie terminu zbioru, terminu i dawki zastosowanego nawozu oraz terminu siewu uprawy jesiennej.\nDodatkowo dłuższe jesienne terminy stosowania nawozów naturalnych są możliwe w przypadku wystąpienia w okresie jesiennym niekorzystnych warunków pogodowych, które uniemożliwiły zbiory roślin bądź zastosowanie nawożenia, na przykład ze względu na zbyt dużą wilgotność gleby. Wówczas graniczny termin stosowania nawozów to 30 listopada. Termin ten nie wymaga uzyskania osobnej zgody, a producent rolny sam podejmuje decyzję czy zachodzi konieczność wydłużenia tego terminu. Ważne jest, aby w dokumentacji Programu azotanowego znalazły się informacje o terminie zastosowania nawozu naturalnego i udokumentowanie przesunięcia tego terminu, jak np. zdjęcia podtopionych pól.


Dlaczego tak ciężko przychodzi mi nauka języków? | Blog ESKK\n» Ciekawostki • Techniki uczenia » Dlaczego tak ciężko przychodzi mi nauka języków?\nNajlepszą metodę nauki powinno się dobierać indywidualnie.\nNa początek pragniemy szybko rozwiać Twoje wątpliwości i Cię uspokoić – najprawdopodobniej postęp w nauce języka obcego nie ma nic wspólnego z talentem. Owszem – niektórzy ludzie są w tym kierunku bardziej uzdolnieni, ale tylko garstka osób faktycznie nie jest w stanie opanować nowego języka. Większość osób, które mają problem z uzyskaniem satysfakcjonujących rezultatów, po prostu nigdy nie miała okazji uczyć się w sposób dla siebie optymalny. Skorzystaj z poniższych porad i zacznij uczyć się efektywnie jeszcze dziś.\nKażdy wie, że istnieje wiele sposobów przyswajania informacji. Za to znacznie mniej osób jest świadoma, że najlepszą metodę powinno się dobierać indywidualnie. Mimo tego, szkolne podręczniki oferują ten sam zestaw ćwiczeń dla wszystkich uczniów. Nie powinno więc dziwić, że jedni radzą sobie lepiej, inni gorzej. Najbardziej znany model – znany jako VAC (visuality, auditory, kinesthetic) dzieli uczniów na wzrokowców, słuchowców i kinestetyków.\nCi pierwsi chętnie czytają, notują i zaznaczają w teście istotne informacje, by łatwiej je zapamiętać. Ci drudzy najszybciej utrwalają sobie to, co usłyszą. Lubią dyskutować i powtarzać na głos. Z kolei kinestetycy preferują aktywność fizyczną, a podczas nauki uwielbiają podejście wysoce praktyczne – eksperymenty, dotykanie modeli, odgrywanie scen itp. Do której grupy należysz? W Internecie znajdziesz mnóstwo testów, które pomogą Ci odnaleźć odpowiedź na to pytanie. Gdy już ją poznasz, poszukuj ćwiczeń, które sprawdzą się najlepiej w Twoim przypadku. Trochę porad znajdziesz także u nas na blogu: wzrokowiec, słuchowiec, kinestetyk - jak się uczyć?\nNie dąż do perfekcji… przynajmniej na początku\nDążenie do perfekcji już od pierwszego dnia nauki języka to jeden z głównych grzechów tych, którzy nie robią spodziewanych postępów. Próbując ułożyć idealne zdania i koncentrując się na perfekcyjnej wymowie, często nie są w stanie powiedzieć nic. Rozmowa z inną osobą jest dla nich trudnym, stresującym doświadczeniem.\nStrach przed opiniami ludzi wiąże im język i nie pozwala na zdobycie biegłości w tym, co w nauce języka jest najważniejsze – komunikacji z innymi ludźmi. W pokonaniu pierwszych lodów i zdobyciu pewnej wprawy może pomóc mówienie w myślach do siebie samego. Ostatecznie jednak konieczne będzie otworzenie się przed innymi. Tu pomoże Internet z bogatą ofertą czatów i stron, gdzie można znaleźć partnerów do nauki języka.\nUstal cel nauki\nCzy wiesz, dlaczego się uczysz? Gdy posiadasz konkretny cel, jak np. wyjazd za granicę do pracy lub chęć płynnej rozmowy z przyjacielem z zagranicy, nauka idzie znacznie łatwiej. Celem może być jednak także możliwość oglądania filmów bez napisów, bądź zdanie certyfikatu przed końcem roku. Znajdź swój własny cel! Tutaj przeczytasz, jak ustalić dobry cel, bo jego poprawne sformułowanie jest kluczowe dla efektów.\nUstalenie celu nauki daje sporo motywacji. Jednak przesyt motywacyjnych bodźców nie jest korzystny. Ucząc się bardzo intensywnie, możesz bardzo szybko stracić zapał. Lepsza jest regularność. Jeśli jednak chcesz bez przerwy robić postępy, spróbuj robić przyjemne rzeczy, które jednocześnie zapewniają jak największy kontakt z językiem.\nCiesz się nauką języka\nMyślisz, że nauka języka nie może być przyjemna? Oznacza to jedynie, że musisz popracować nad swoją wyobraźnią! Filmy i piosenki w obcym języku, czytanie newsów w portalach obcojęzycznych, poznawanie nowych osób, gdy wideo, podróżowanie i poznawanie innych kultur, czytanie ulubionych książek w oryginale – to tylko niektóre przykłady aktywności, które mogą sprawić Ci przyjemność, a jednocześnie pozwolić na nieprzerwany kontakt z językiem.\nCzy jesteś w stanie dodać do tej listy jeszcze więcej pozycji? Daj znać w komentarzach. Tworzenie optymalnych warunków do nauki języka jest niezwykle istotne. Gdy tego nie robisz, marnujesz swój cenny czas i wysiłek. Nie powracaj do metod, które nie przynoszą spodziewanych rezultatów.\nCiągle poszukuj nowych i samodzielnie decyduj, co jest dla Ciebie najkorzystniejsze. Właśnie taki sposób nauki umożliwiają kursy języków obcych w ESKK. Ucząc się z nami, uczysz się kiedy chcesz, dobierasz najbardziej efektywne dla siebie metody, a gdy potrzebujesz pomocy, możesz zwrócić się do nauczyciela. Nic na siłę. W końcu nauka języków ma działać i cieszyć, nie tylko trwać.\n07/02/2019, 22:07:39 (link)\nCzy można płacić za kurs kartą bankową?\nMieszkam za granicą więc byłoby to ułatwieniem dla mnie.\n12/02/2019, 10:17:08 (link)\nProsimy o kontakt z Biurem Obsługi Klienta - mailowo: info@eskk.pl lub telefonicznie: +48 61 879 32 67.


Gdynia do przeglądu. Zygmunt Zmuda-Trzebiatowski: Drugi pierwszy felieton | Dziennik Bałtycki\nZygmunt Zmuda-Trzebiatowski 9 stycznia 2022, 9:00\nTydzień temu mój felieton w wyniku spisku ciemnych sił ukazał się wyłącznie w Internecie. Zmartwiło mnie to, bo prasówka prezydenta Gdyni pozostawiła go w niedosycie, podobnie jak wielu czytelników. Zatem, choć to mój drugi w tym roku felieton, to pierwszy wydrukowany.\nNowy rok – a Zygmunt stary. Podobno jak wino – im starszy, tym lepszy. Zacznę więc od chwilowej przerwy w marudzeniu, ale nie ma co się przyzwyczajać – to taka noworoczny kaprys. Za dobrą wiadomość uznaję ostatnią podwyżkę wynagrodzenia dla prezydenta Gdyni, podobnie zresztą jak podwyżki dla innych samorządowców, choć niezbyt rozumiem chowanie się z tymi uchwałami za absurdalnym wytłumaczeniem, że regulacje rządowe je wymuszają.\nOtóż NIE WYMUSZAJĄ, ale DAJĄ MOŻLIWOŚĆ i to określoną w konkretnych widełkach. Jeśli uważamy, że po dokonanych kiedyś, wymuszonych obniżkach wynagrodzeń, jest możliwość poprawy do bardziej racjonalnej sytuacji, to trzeba to wziąć na klatę. Bo choć czasy są ciężkie, to nie ma powodu, by prezydenci zarabiali mniej od swoich podwładnych i mniej od przeciętnego kierownika projektu.\nKtoś może oczywiście się zastanawiać, czy ten konkretny prezydent, nasz nieskuteczny od kilku lat i umęczony Wojciech, zasłużył na podwyżkę, ale ja uważam, że to jest ustalenie wysokości wynagrodzenia na danym STANOWISKU. Jak się uważa, że ten konkretny ludzik na dane stanowisko nie pasuje, to w ramach procedur demokratycznych należy go wymienić. Aha, jak się uważa, że jego zastępca się nie nadaje, to też trzeba szefa wymienić. Nowy pogoni.\nRadni z Gdańska szeroko otworzyli kieszenie, by mógł do nich wpaść szeroki strumień podwyżkowych pieniędzy, sypiąc nawet radnym dzielnicowym, którzy z radością wyciągnęli portfele. Gdyńscy radni zachowali się dużo skromniej, za co ich chwalę i mają to na piśmie. Zapewne, jak wszystkie uchwały gdyńskiej rady, to pomysł prezydenta Szczurka – tak, czy siak - dobry i racjonalny. Znów, w kategorii – dieta radnego, a nie dieta dla chełpliwego zumbo-Jarosława czy zawsze-z-przodu-Ewy. Tak, to zwrot kosztów pełnienia mandatu, a że czasem dla kogoś to kluczowy element dochodu? Tak życzył elektorat.\nZatem – szanuję, gratuluję rozwagi i chwalę publicznie, w necie i gazecie, w kinie, w Lublinie, w metrze i w swetrze, jak śpiewały Brathanki.\nBardzo CHCIAŁBYM POCHWALIĆ pana prezydenta i jego oddelegowany do rady miasta personel za zgłoszenie do medalu Kwiatkowskiego kandydatury pani Marii Piradoff – Link, osoby przezacnej i na wyróżnienie bezsprzecznie zasługującej. Przeszkadza tylko jeden szkopuł – że jest dokładnie tak, jak zapowiedziałem jakiś czas temu w felietonie: pani Maria nie mogła liczyć na wyróżnienie i docenienie, póki promotor był niewłaściwy. Gdy społecznicy po trzech latach starań odpuścili i przestali zgłaszać, zasługi pani Marii nagle stały się już właściwej rangi i zasługujące na medal. – Cuda cuda ogłaszają – jak głosi modny aktualnie utwór.\nA propos cudów – warto wspomnieć jeszcze jeden. Przez lata było to ABSOLUTNIE NIEMOŻLIWE. NIEDASIE i koniec. NIE NIE NIE! Wprawdzie wszędzie się dawało, ale w Gdyni nie. I nagle, gdy za sprawę wzięły się dwa stowarzyszenia, Bryza oraz Młodzi dla Gdyni – Gdynianka, grożąc wejściem na drogę prawną, pan prezydent zaczął PUBLIKOWAĆ SWOJE ZARZĄDZENIA!!! Wiem, że trudno w to uwierzyć, bo przecież skoro pan prezydent mówił, że się nie da, to się nie da. Wyjaśnienie jest tylko jedno: cud właśnie. Wiara w życiu jest bardzo ważna. Co to by było, gdyby w Gdyni zaczęto czściej słuchać mieszkańców? Aż się boję o tym myśleć.\nW tym ekumeniczno- noworocznym nastroju aż mnie korciło by pochwalić z rozpędu jeszcze za nowe informacje o naszym wirtualnym lodowisku, ale są granice naiwności – z tego już nawet wszystkie znane mi gdyńskie nastolatki się nabijają, dostając zajadów ze śmiechu. Chyba zatem spokojnie podjadę na gdańskie lodowisko i tam się pouśmiecham, choć nieco gorzko.\nNiech się Państwu darzy w 2022 roku – to zaprawdę może być rok cudów!\nGość 09.01.2022 12:07:09\nJedynie "ciemne sily" powoduja jazde po pijanemu i balwanskie spotkania z przydroznym drzewem.


Radość Dziecka Cytaty - PolishGeno\nRadość Dziecka Cytaty\nAuthor StanisławReading 3 minViews 708Published by 15 października 2015\n1. Stworzyłam to miejsce, aby skutecznie wspierać ludzi w znalezieniu drogi do siebie i do prawdziwej radości z życia.\n2. Syndrom Piotrusia Pana, czyli tragedia dorosłych dzieci wyjaśniona przez Jordana Petersona\n4. Kocyk kolorowanki kreatywność mucha muff muff muszka opaska dla dziewczynki opaska na chrzest opaska na włosy prezent dla dziecka prezenty dla maluchów przedszkole płaszczyk rozwój dziecka spacer sukienka sukienka do chrztu sukienka na chrzest.\n6. Jadźka Rysuje\n8. Polish Crafty Mama – WordPress.com\n10. Gmina Kamieniec Ząbkowicki\n11. My zebraliśmy 10 najbardziej poruszających, które zdają się stawiać kluczowe pytania o to, jakim być rodzicem, opiekunem, towarzyszem i jak komunikować się z dziećmi, by budować relacje oparte na szacunku i wzajemnym zrozumieniu.\n12. Jaśkowe Klimaty\n13. Pozostawić po sobie świat nieco lepszym – czy to w postaci zdrowego dziecka lub alejki w ogródku.\n17. Blog Agaty Komorowskiej\n20. Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się – ze wszystkich sił – tego, czego pragnie.\n21. -„ Jeżeli umiecie diagnozować radość dziecka i jej natężenie, musicie dostrzec, że najwyższa jest radość pokonanej trudności, osiągniętego celu, odkrytej tajemnicy.\n24. Odkrycie dziecka\n30. Są świetne jako dedykacje wpisywane do książek, wyrażają nasze dobre życzenia dla innych osób, gdy wręczamy im kartki okolicznościowe.\n32. To właśnie pierwotny mechanizm, w którym układ nagrody reaguje na sytuacje przyjemne, korzystne, zbieżne z pragnieniami jednostki.\n35. Stara miłość nie rdzewieje, tylko przysparza wiele kłopotów.\n36. Dlaczego o miłości znajdę tysiące cytatów, a tych o pasji jest jak na lekarstwo.\n37. Jak się radować, kiedy dowiadujemy się o ciężkiej chorobie, o zdradzie, utracie pracy czy innych okolicznościach, które nie sprzyjają euforii.\n38. Cytaty o babci: 7 pięknych sentencji Prezentujemy kilka mądrości, jakie powiedziano na temat naszych kochanych babć.


Zakopane 2018 – Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Drohojowie\nW dniach 7-9 czerwca trzecioklasiści wraz z opiekunami, już tradycyjnie na zakończenie gimnazjum, udali się na wycieczkę do Zakopanego.\nW pierwszym dniu wycieczki, zaraz po zakwaterowaniu w urokliwym pensjonacie nad Białym Dunajcem, ruszyliśmy do Doliny Kościeliskiej, gdzie zwiedziliśmy urokliwe miejsca Tatr Zachodnich, jednym z nich był Wąwóz Kraków.\nDrugi dzień wycieczki dostarczył nam również wielu wrażeń, ponieważ wyruszyliśmy nad Morskie Oko – przepiękne jezioro polodowcowe. Pogoda dopisała, więc widoki jakie na nas czekały po dotarciu na miejsce zrekompensowały trudy wycieczki. Po odpoczynku i obowiązkowej sesji zdjęciowej, musieliśmy szybko zebrać się i w strugach deszczu wracaliśmy na parking. W obie strony pokonaliśmy ponad 16 kilometrów, ale trud się opłacał. Po południu tego samego dnia wjechaliśmy kolejką na szczyt skoczni narciarskiej na Wielkiej Krokwi. Widok na dół zaparł nam dech w piersiach i zrobił wrażenie na nas wszystkich, od dzisiaj będziemy podziwiać odwagę skoczków narciarskich.\nOstatni dzień naszej wyprawy minął nam na zwiedzaniu Zakopanego. Na chwilę zatrzymaliśmy się na jednej z najważniejszych polskich nekropolii, czyli na Cmentarzu na Pęksowym Brzyzku, gdzie pochowanych jest wiele osób zasłużonych dla kultury narodowej. Była to niezwykle cenna lekcja historii i patriotyzmu. Na koniec odbyliśmy krótki spacer po najstarszej ulicy Zakopanego, przy której stoją zabytkowe budynki, między innymi Willa „Koliba” i Karczma „U Wnuka”. Do domów wracaliśmy również urokliwą trasą, która wiodła przez Stary Sącz, Gorlice, Duklę i Dubiecko. Po drodze zwiedziliśmy wspólnie wiele atrakcyjnych miejsc, ale chyba największe wrażenie zrobiło na wszystkich Jezioro Czorsztyńskie z pięknie położonymi w ich okolicy, pełnymi legend i tajemnic zamkami w Czorsztynie i Niedzicy\nWarto dodać, że wieczorami też się dużo działo, były wspólne gry, zabawy i dłuuugie nocne rozmowy, czyli okazja do lepszego poznania się. Atmosfera na wycieczce była świetna, pogoda dopisała, a nasza młodzież tradycyjnie już zachowywała się wspaniale. Na pamiątkę zostały wspomnienia i zdjęcia w galerii. Zapraszamy do ich obejrzenia.\nCzerwiec 15, 2018 waldek\nGreetings from Queen Elizabeth II → ← Wycieczka do Dinozekolandii


W której kieszeni nosisz smartfona i co to znaczy o twojej postaci\nSmartfon nie jest już tylko telefonem, który ma dodatkowe fajne funkcje. To jest nasz pełny przyjaciel. Psychologowie odkryli, że istnieje związek między cechami charakteru a tym, w którym osoba nosi smartfon.\nPrzednie kieszenie spodni\nW przednich kieszeniach spodni, szortów lub dżinsów osoby o miłym i responsywnym charakterze noszą telefon. Rzadko organizują publiczne kłótnie; nie rozpuszczają plotek.\nZasadniczo tacy ludzie są bardzo celowi i leniwi, wykonują dobrą robotę z odwlekaniem. Ogromne znaczenie ma dokładna przednia kieszeń smartfona danej osoby. Jeśli osoba praworęczna włoży ją do prawej kieszeni, a osoba leworęczna po lewej, sugeruje to, że osoba ta jest pragmatyczna, konserwatywna i wykazuje skłonność do logicznego myślenia.\nJeśli telefon zostanie umieszczony w przeciwnym kierunku (dla praworęcznego w lewej przedniej kieszeni i dla leworęcznego w prawej), taka osoba wyróżnia się niestandardową inteligencją i światopoglądem, świetnymi zdolnościami twórczymi. Mimo to tacy ludzie mogą bać się trudności i często rezygnują z tego, co zaczęli. Zwracają uwagę na małe rzeczy i czasami są bardzo impulsywne.\nPsychologowie twierdzą, że miłośnicy noszenia telefonu w przednich kieszeniach uwielbiają czystość w domu, w miejscu pracy, w samochodzie i tak dalej. Rzadko też oczekują cudów, wolą rozwiązywać problemy samodzielnie i jak najszybciej.\nTylne kieszenie spodni\nW tylnych kieszeniach telefonu ludzie są nieostrożni, trochę infantylni, niezwykle ambitni. Są dysfunkcyjni, samolubni i nigdy nie czekają na pogodę nad morzem. Wyróżnia je asertywność, wytrwałość, determinacja, chęć bycia pierwszym wszędzie i we wszystkim.\nTacy ludzie filozoficznie podchodzą do porażek lub problemów, szybko przyswajają nowe informacje. Krytyka nie jest postrzegana w najlepszy sposób, dlatego konieczne jest dokonywanie ostrożniejszych komentarzy.\nTacy ludzie niechętnie się godzą, dlatego lepiej nie kłócić się z nimi. Nie powinni też być w konflikcie, ponieważ w ich rękach często koncentruje się duża moc. Mają wielki wpływ na ludzi, ale nigdy nie przenoszą odpowiedzialności na nikogo.\nPsychologowie twierdzą, że nie tęsknią za szczegółami; wyróżnia je duża witalność i optymizm. Rzadko cierpią na apatię.\nZewnętrzne kieszenie kurtek, kurtek lub kurtek\nCi ludzie są wyjątkowo wrażliwi. Lekarstwem na ich problemy jest relaks na czas i ulubione hobby. Są to ludzie zarezerwowani, wśród których jest bardzo niewielu ekstrawertyków. Są pokorni i często zazdroszczą, co pomaga im znaleźć motywację.\nFani noszenia smartfona w takiej kieszeni rzadko myślą stereotypowo. Dążą do tożsamości i szanują ją w ludziach. Bardzo źle odczuwają presję ze strony społeczeństwa i krewnych, ale to ich nie łamie.\nWyróżnia je roztropność, którą obejmują, gdy pojawiają się poważne problemy na horyzoncie. Słuchają i patrzą na wszystko i na wszystkich. Osiągnięcie sukcesu nie jest asertywnością, ale uważnością. Są spójne w całym tekście.\nWewnętrzna kieszeń kurtki, kurtka\nSą to charyzmatyczne osoby, które szybko podbijają serca ludzi. Bardzo zazdrosny, kochliwy, szybko przywiązany do ludzi. Udaje im się przywiązywać do siebie nawzajem swoją reakcją, szczerością i prawdziwą życzliwością.\nNigdy nie mszczą się na nieszczęśliwych, ale nie dlatego, że nie chcą, ale dlatego, że nie mają czasu. Są to ludzie, którzy ciągle się przemieszczają, ponieważ zawsze dążą do czegoś nowego. Nie boją się ekscesów i nie martwią się o to, co myślą o tym inni.\nW domu zawsze mają porządek lub mały kreatywny bedlam. Wyróżnia je determinacja, spokój. Jedyne, co ich naprawdę przeraża, to dylematy. Nienawidzą dokonywania wyborów, szczególnie pochopnych. Ostrożność jest dla nich najważniejsza. To rodzaj stylu życia. Cenią to, co mają i trzymają je tak blisko serca, jak ich ulubiony smartfon.\nMożesz nawet określić charakter danej osoby według grupy krwi. Ważną radą psychologów jest stosowanie kilku metod oceny wewnętrznego świata danej osoby, ponieważ może ona nie być całkowicie dokładna. Powodzenia\nJak określić charakter dziewczyny na podstawie jej ulubionych kolorów\nObjawy ostrego zapalenia trzustki u dzieci\nPrzewlekłe zapalenie trzustki u dzieci - objawy i leczenie\nObjawy i leczenie zapalenia żołądka u dzieci\nCzyszczenie domu słoną wodą\nEnergia oczyszczająca pokój dziecka\nDrzewo elementarne dziecko


sobota, 27 lutego 2010 9:06\nCzłowiek zawsze chciał i w przyszłości będzie chciał przekraczać coraz to nowe granice, ta cecha naszego gatunku jest podstawą rozwoju cywilizacyjnego. Sport podobnie jak nauka, sztuka, szuka coraz lepszych rozwiązań a ludzie coraz śmielej przesuwają granice wytrzymałości organizmu itp.\nKrytyka tego zachowania to jak krytyka instynktu, tacy jesteśmy i nikt tego nie zmieni, wypadki i porażki zawsze będą się zdarzać, w biegu po sukces zawsze były i będą ofiary, taka kolej rzeczy, kijem nie zawróci się rzeki...\nA czy sport to nadal sport ? To prawda że te wszystkie materiały, badania nad sprzętem dopomagają w osiąganiu lepszych wyników ale też nie oszukujmy się z kompletnego zera nawet najlepszy i najdroższy sprzęt nie zrobi mistrza...\nPogoń za zyskiem w sporcie ? to też rzecz naturalna, gdyby nie ta pogoń, to nie byłoby sponsorów, pieniędzy, nie byłoby badań nad sprzętem, sportowcy nie mieli by dochodów, niektórych nie byłoby stać na sprzęt, obiektów do rozgrywania zawodów też by nie było, niczego by nie było... no bo skąd niby na to środki ?\nChęć zysku to najstarszy motor wszystkich zmian i rozwoju jaki zna ludzkość, ciekawość i chęć zysku, to pcha człowieka dalej w rozwój...\nPUPA JAKO BROŃ W OBRONIE AKTORÓW\nczwartek, 25 lutego 2010 18:17\nTak, rozśmieszyła mnie ta wiadomość a zarazem zasmuciła, Pani Joanna Szczepkowska, znana głównie ze sławetnego zdania wypowiedzianego 4 czerwca 1989 r o końcu komunizmu w Polsce, została błyskawicznie usunięta z obsady spektaklu "Persona. Ciało Simone". Skąd ten pośpiech reżysera ? co Pani Joanna zrobiła ? otóż nic wielkiego się nie stało, podczas przedstawienia pokazała na scenie pośladki, dodam że ten gest nie był wpisany w scenariusz sztuki ale miał być wyrazem bezsilności w walce o prawa aktorów jak to Pani Szczepkowska tłumaczyła w porannym programie TVN-u.\nGratuluje odwagi ! zapewne sprawa była wystarczająco istotna by obnażyć tylną część swojego ciała przed zszokowaną widownią wcale nie przygotowaną na tego rodzaju wybryki... Pani Joanna w 1989 roku także wykazała się znaczącą odwagą, widać ma w krwi ryzyko, mam nadzieje że ten najnowszy gest nie przejdzie jak poprzedni do historii naszego kraju.\nOsobista refleksja jest prosta, nikt tak dobrze nie niszczy własnego dobrego imienia jak my sami, Pani Szczepkowska jest tego najlepszym dowodem. A że o sprawy trudne trzeba czasem walczyć niekonwencjonalnymi metodami to fakt, tylko trzeba mieć wyczucie co jest walką a co ociera się o kabaret...\nPUPA jako broń w walce o prawa aktorów... tego jeszcze nie było.\nPO CO TA DEBATA ?\nwtorek, 23 lutego 2010 18:38\nPO CO ? PO CO TEN TEMAT DEBATY ? pomijam że mało istotny ale w przeciągu ostatniego tygodnia w debatach poruszany był problem odśnieżania, teraz czystości chodników a jutro przyjdzie kolej na zużycie papieru toaletowego w miejskich szaletach... Katastrofalnie ważne kwestie, czy my jako użytkownicy internetu chcący wypowiedzieć swoje zdanie musimy poruszać tak naprawdę tematy, które nie maja sensu do rozstrzygania na wielkim forum jakim jest blogowa debata.\nOstatni bardzo mnie denerwuje zjawisko wnoszenia w nasze serwisy informacyjne, gazety, portale, treści tak naprawdę godnych tabloidów. W Faktach na TVN słucham o jakiejś tam drobnej ludzkie sprawie i zastanawiam się po co ją umieszczono w ogólnokrajowy wydaniu informacyjnym pomiędzy wydarzeniami np politycznymi i ekonomicznymi. Pół biedy jeśli ta informacja komuś pomaga (para staruszków skazana za zbieranie drewna na opał, ludzie dowiedzieli się i pomogli im) ale tak właściwie są specjalne programy na tego typu historie.\nCzy cały kraj ma to słuchać ? można oczywiście powiedzieć że w ten sposób pokazuje się bezmyślność przykładowo urzędów po to by następnym razem nie popełniały takich błędów ale z życiowego doświadczenia wiem że pokazywanie ludzkich problemów nie pomaga, to sami ludzie chętni do ich rozwiązywania muszą takich rzeczy szukać, bo wtedy naprawdę pomogą w innym przypadku zrobią pokazówkę do kamer przynajmniej lokalnej TV lub gazetki i następnej osobie w takiej samej sytuacji już nie pomogą bo ta pomoc nie wypływa z ich własnego poczucia obowiązku lub chęci.\nCzy czystość chodników jest ważnym tematem do dyskusji ? TAK... nikt nie chciałby mieć brudnego chodnika przed domem, blokiem czy urzędem. Tylko czy miejsce i forma jest słuszna ? A może sam temat ma na celu wspólne narzekanie na stan obecny bo prócz wskazania winnych takiego stanu rzeczy nic mądrego nie wymyślimy, bo przecież cel jest jeden i każdy się pod nim podpisze, aby było czysto... koniec tematu.\nProszę bardzo o to kilka kolejnych pomysłów na debaty bez wielkiego znaczenia bo nie ma nad czym debatować :\n- Dziury w drogach\n- Konserwanty w jedzeniu\n- Chamstwo w klubach\n- Upadek Disco Polo i kto go słucha ?\n- Jaka dieta jest właściwa ?\n- Czy wybierzesz imię dla dziecka przed czy po narodzinach ?\nA ktoś zapyta jakie powinny być debaty ? różne, ale takie by wyrażone w nich opinie były zaskakujące i ciekawe bo i sama debata taka powinna być, poruszać ważne lub zwyczajnie niezwykłe tematy.\n- Toksyczni rodzice lub związki\n- Jakie widzisz atuty naszego społeczeństwa a jakie wady ?\n- Niezwykłe pomysły na siebie ?\n- Polskie kino, jakie powinno być a jakie jest ?\n- Najbardziej dokuczliwe przepisy w prawie\n- Ludzie kultury i sztuki, których cenisz\n- Polska polityka wobec naszych mniejszości na wschodzie\n- Kościół, czy spełnia swoją rolę czy też wymaga reform ?\n- Homofobia ?\n- Feminizm, wytwór społeczeństwa dobrobytu czy ideologia ?\n- Nasze podejście do ekologii\n- Przyczyny konfliktów militarnych na świecie ?\nTakich tematów może być wiele, nie każdemu wszystko musi przypaść do gustu ale o tych rzeczach warto rozmawiać mimo że czasem odpowiedź jest oczywista to sam fakt rozmowy na ten temat może być już interesujący czego np o czyszczeniu chodników powiedzieć nie można.\nA media serwują nam papkę wiadomości, złoszczą mnie politycy, którzy zamiast pokazywać swoje pomysły na dobre ustawy komentują postępowanie swoich konkurentów, nie mają tak naprawdę nic innego do powiedzenia. Proponuje porównać rozmowę jakiś specjalistów od danego tematu z rozmową polityków na ten sam temat, niby ekspert to ekspert ale polityk który myśli nie tylko o polityce ale i o pracy dla kraju i ludzi znajduje sam problem, próbuje go rozwiązać, szuka sposobu a gdy szuka to i wiedzę na dany temat zdobywa... A nasi wybrańcy co robią ?\n- Panie pośle proszę mi nie przerywać !\n- To Pan mi pierwszy przerwał, ale to normalne dla waszej ekipy.\n- Jeśli dobrze pamiętam to właśnie za waszych rządów...\n- Nie, niech Pan nie uprawia populizmu.\n- To wy zajmujecie się PR-em zamiast rządzeniem !\n- Ma Pan krótką pamięć bo...\nI TAK DALEJ I DALEJ... a nasi dziennikarze na to pozwalają...\nTo taka ogólna moja blogowa krytyka, sam też bez winy nie jestem, bo czasem bywam widzem i odbiorcą takich bzdur a dzięki naszej akceptacji takie rzeczy się dzieją i dziać będą... a tracimy my wszyscy.\nABSOLUTNIE JESTEM ZA !!!\npiątek, 19 lutego 2010 16:40\nJestem za zakazem ! tak nie jestem palaczem, ale też myślę obiektywnie. Zakaz palenia w miejscach publicznych czyli w urzędach, restauracjach, komunikacji miejskiej, absolutnie TAK ale nie może być takiego zakazu po prostu na ulicy czy w samochodzie a takie głupie propozycje chodziły po głowach niektórym.\nZakaz palenia ogranicza wolność ? tak... ale w stosunku do drugiego człowieka który nie pali. To dobre ograniczenie. Przykładów na to że w miejscu gdzie się załatwia sprawy służbowe, urzędzie, taki zakaz jest usprawiedliwiony chyba tłumaczyć nie ma po co, każdy to rozumie, podobnie jest z komunikacją, jest publiczna, ktoś może nie mieć ochoty czegoś wdychać a przecież nie wysiądzie... też logiczne.\nSprzeciw mogą budzić bary, restauracje... ludzie lubią się bawić, papieros to dla nich sposób relaksu więc w takich miejscach chcieliby sobie zapalić... ale to też są miejsca gdzie są inni ludzie. Ja nie chciałbym żeby ktoś mi palił kiedy ja jem, bo ten dym obrzydza mi jedzenie, psuje smak, że o zdrowiu nie wspomnę... To tak samo jak z beknięciem (przykre porównanie ale trzeba ekstremalnie) nikt by nie chciał żeby ktoś obok nas bekał, przecież to nam by nie szkodziło ! przecież to on beka i jego sprawa... ale wpływa też na innych, podobnie z paleniem, niby to kogoś sprawa ale jednak trzeba rozumieć że komuś przeszkadza. Jeśli ktoś jest obciążony nałogiem palenia sam go wybrał, jemu łatwiej jest wyjść, zapalić na zewnątrz i wrócić niż komuś kto po prostu mądrzej postąpił i w nałóg nie wpadł. To palacz roznosi dym a nie ktoś kto nie pali, więc to palacz powinien wyjść...\nA w klubach, dobra zabawa i papierosy, do tego przywykliśmy, ale znów ten sam schemat, nie każdy może dobrze się bawić czując ten a nie inny zapach, papieros może poczekać a wyjść z nim można, no i tyle... myślenie o drugim człowieku w tej samej przestrzeni.\nTak ogólnie restauracje i kluby mogą powstać i być tylko dla palaczy, wtedy nie palący tam nie idzie a palący idzie bo wie że może i nikomu krzywdy nie zrobi. Powstanie wiele miejsc dla palących ale także i dla nie palących, rynek nie lubi próżni i ktoś by ją zapełnił. Choć szczerze palacze mogliby panować nad nałogiem, 5 godzin bez papierosa to nie męczarnia... a jeśli męczarnia to powinno to coś mówić danej osobie.\nPOLKA - JAKA JEST ???\nczwartek, 18 lutego 2010 2:31\nPrzeprowadziłem bardzo interesującą rozmowę, miałem w niej właściwie jedno pytanie, pytałem kobietę, o kobiety... Jakie są POLSKIE kobiety ?\nNie chodzi mi o nic płytkiego, raczej o to czy są takie jakie malują je w nowych serialach, mieszkające w pięknych apartamentach koniecznie w dużych miastach, czasem samotne, czasem po rozwodach ale kreowane na kobiety sukcesu, silne, pełne życia, kpiące sobie ze schematów i przy okazji facetów, zabawne, wolne, niezależne... A zarazem tęskniące do pięknego wielkiego romantycznego uczucia.\nCzy takie są ?\nMój obraz chyba z tym przedstawianym w serialach się trochę rozmija, raz na korzyść kobiet a innym razem przeciw, no ale podejrzewam że tak ma większość, to czemu oglądając seriale niby imitujące życie i jego problemy napotykamy na taki obraz polki jaką ona naprawdę nie jest... a jaka jest ?\nO PRACY W POLSCE, SZACUNKU, GŁUPOCIE I KOLEI\nniedziela, 14 lutego 2010 23:35\nZwięźle, zatrudnianie po znajomości nie jest złe... we własnych prywatnych firmach, bo jeśli właściciel chce zatrudnić kogoś z rodziny zamiast kogoś obcego, jego święte prawo i wara od niego ! Jeśli ten ktoś kogo zatrudni jest leniem i nie ma odpowiedniego przygotowania do tej pracy, to po pierwsze jeśli dostał ta pracę nawet od szefa z rodziny to albo ten szef jest durniem bo naraża swoją finansową przyszłość przez taki gest (ale gdyby był durniem nie miałby tej firmy więc raczej nim nie będzie) albo jest hojnym człowiekiem i zatrudnia kogoś z rodziny żeby mu dawać pensje a kogoś innego do wykonywania danej pracy i to kogoś kto się na tym zna.\nInnych możliwości nie ma, a jak ktoś zwala winę że nie dostał pracy w prywatnej firmie bo szef zatrudnił kogoś z rodziny to po prostu zwala winę na to na co może, z wyjątkiem siebie... bo tak łatwiej.\nInna sytuacja jeśli chodzi o firmy, urzędy państwowe, tam to już mamy prawo się skarżyć, bo wiadomo co państwowe to się o to nie dba, co obchodzi jakiegoś kierownika w państwowej firmie czy zatrudni np kuzyna, przecież to nie on w razie tarapatów firmy za to zapłaci tylko my wszyscy podatnicy a jeszcze państwo będzie ratowało nie przynoszący zysków zakład. (tu gratulacje za ten stan rzeczy dla tych co to wolą państwo opiekuńcze a w prywatyzacji widzą diabła).\nUrzędy państwowe w przeciwieństwie do firm które państwowymi z korzyścią dla gospodarki mogłyby przestać być, urzędy są i będą... a tam urzędnicy... no cóż dopóki będziemy tolerować takie a nie inne zachowania urzędników nie wyciągając konsekwencji wobec nich za ich pomyłki do tej pory będą czuli się panami sytuacji i gwizdali na swoje błędy, a my będziemy cierpieć i patrzeć jak siostrzeniec kierownika dostaje ciepłą posadkę...\n(Zawsze przytaczam ten argument, że w Japonii kilka lat temu suma opóźnień na całej kolei, wszystkich łącznie pociągów, przez cały dany rok wyniosła około dwóch minut ! cały zarząd Japońskich kolei podał się do dymisji bo nie wypełnili należycie obowiązku ! 2 minuty ! wszystkie pociągi na wszystkich trasach sumując 2 minuty ! u nas jeden pociąg dziennie może zrobić kilkadziesiąt minut opóźnienia i nikt nie zauważy ! bo co to za problem zawsze przecież tak było... no i dlatego Polska jest biednym krajem a Japonia rozwiniętym. W 2009 Japońskie koleje się poprawiły, opóźnienie sumując całej kolei wyniosło między 30 - 40 sekund ! potrafią to mierzyć bo ich pociągi są cudami techniki, osiągają do 400 km na godzinę, a nasze ? he he i osiągnęli to dzięki odpowiedzialności za swoje działania, od zwykłego pracownika po prezesa, za błąd nawet najmniejszy wszyscy płacą swoimi posadami lub innymi korzyściami, bo w krajach rozwiniętych praca to korzyść ! coś co wcale się nie należy ale coś na co trzeba zasłużyć, a u nas ? my oczekujemy a sami nie wiele dajemy).\nKARA DLA PLOTKARY - MIECZEM WOJUJESZ OD MIECZA GINIESZ\nczwartek, 11 lutego 2010 23:27\nCzłowiek odkąd powiedział pierwsze słowo to z całym przekonaniem mogę wyobrazić sobie że drugim słowem ułożonym w zdanie była plotka, bo w ludzkiej naturze od zawsze tkwi ciekawość. Ta cecha sprawiła że nasza cywilizacja ciągle się rozwija, ale ciekawość skierowana w zbyt prywatne sprawy drugiego człowieka, ciekawość w której formułuje się pewne tezy nie mając dowodów na ich poparcie, to plotka... to złe słowo, to zła ciekawość... to agresja.\nOsobiście mam taką zasadę, nie oceniam działań innych ludzi na podstawie informacji podanej mi przez kogoś innego niż osoba której dana sprawa się tyczy, bo nie zamierzam budować swojego osądu na podstawie osądu kogoś kto może nie wiedzieć o czym mówi. Nie chce skrzywdzić innego człowieka i nie chce by mnie ktoś złym słowem skrzywdził. I nie mówię, a raczej nie powtarzam rzeczy o których nie wiem czy są prawdziwe a to znaczy że nie mam ich ze źródła. A nawet gdy jakąś informację mam pewną, wolę zachować dystans a do szczęścia mi nie trzeba przekazywać jej dalej. W ten sposób nigdy nikt mnie nie posądzi o plotkowanie i bardzo dobrze bo też na takim czymś można do siebie zbudować szacunek.\nPlotki, zwłaszcza tej złośliwej, tej wymierzonej przeciwko komuś używają ludzie z kompleksami, pełni jakiejś zawiści, często nieudacznicy szukający w takim zachowaniu spełnienia bo w innych sferach życia im nie wychodzi. Zresztą mniejsza o plotkarzy, byli i będą, jeśli ktoś taki jest to o nim to świadczy.\nZa to muszę przyznać że raz mój przyjaciel z dawnych lat szkolnych i licealnych pokazał mi jak sobie poradzić ze złą plotką. W myśl zasady, mieczem wojujesz od miecza giniesz...\nMieliśmy wtedy 19 lat, mój przyjaciel padł ofiarą plotki, którą rozpuściła dziewczyna uznawana szeroko za duszę towarzystwa i symbol popularności, której opinia o kimś dawała do zrozumienia jak inni mają traktować daną osobę... Pech trafił że ona trafiła na mojego kolegę, a ten, dość wielka indywidualność w kasze dmuchać sobie nigdy nie dawał i podobnie jak ja plotkarstwo i pewien typ zachowań mu towarzyszących potępiał to małe słowo...\nPlotka miała być ze strony tej dziewczyny zabawą, nie patrzyła czy kogoś może swoimi słowami zranić, kolega nie przejmował się i nie brał do siebie takich rzeczy ale wiele innych osób o słabszym charakterze naprawdę ucierpiało od takich zachowań. Uznał więc że na własną rękę wymierzy sprawiedliwość. Dziewczyna rozpowiedziała że kolega ukradł jakiejś innej dziewczynie portfel bo ponoć go widziała jak się kręcił przy jej plecaku, czy jakoś tak, szczegółów już nie pamiętam, w każdy razie słowa poszły... rozniosły się błyskawicznie.\nKolega zachował zimną krew, pewnego razu na przerwie podszedł do plotkarki, odciągnął ją na bok i postawił ultimatum, albo odwoła wszystko, albo przekona się jak to jest... Wyśmiała go, że nie ma mowy, nie umiem tego opisać ale to co nastąpiło w tamtym momencie było piękne... Sprytne... Odsunął się od niej i na cały korytarz odstawił przedstawienie, głośno krzycząc... To że się całowaliśmy dla ciebie nic nie znaczy ! Jak możesz ! itp... Korytarz zamarł, normalnie każdy by się z takiego chłopaka zaczął śmiać, ale zrobił to tak przekonująco a plotkarka była tym tak zaskoczona że nie mogła wydusić słowa że wszyscy potraktowali jego zachowanie a raczej sytuację że niby się całowali na poważnie (piękne nie tak dawne czasy, dziś trzeba by było krzyknąć że mieli szybki numerek...). Poszła plota, ona, taka ładna, wszystkie dziewczyny zawsze wokół niej a chłopaki zawsze chcieli jej zaimponować i poderwać a ona z nim... całowała sie... no nie może być... (udzieliło się całej szkole, bo każdy o tym krzyku gadał, tak kolega był w centrum uwagi ale nie jako kłamca ale jako chłopak z którym ona... coś robiła, domysły, domysły... ach... szkoła miała nową plotkę).\nNiestety kolega nie zatrzymał się na tym, myślę że wtedy to wystarczyłoby, ale on chyba przez tydzień, różnym jej koleżanką opowiadała jak to się niby w sobie zakochali, jak ona nie chciała by ktoś wiedział a teraz go odrzuciła... Zaprzeczenia plotkarki na plotki nie skutkowały... Sprawa ucichła po dwóch może trzech tygodniach, plotki mają krótki żywot ale plotkara już nigdy czyli przez jakieś 3 chyba wtedy miesiące do końca liceum na nikogo złego słowa nie powiedziała a oszczerstwo że niby kolega był złodziejem znikło w momencie pojawienia się plotki którą sam wywołał. Miał współczucie dziewczyn, podziw chłopaków, zakpił z zasad i może tą jedną osobę nauczyło to zdarzenie że nie wolno tak się bawić.\nMieczem wojujesz od miecza giniesz, nie czyń drugiemu co tobie nie miłe bo może się kiedyś to na tobie zemścić.\n(kolega dziś pracuje w mediach, zajmuje się reklamą, ciekawe czemu ? ha ha miał talent... dobrze że nie został politykiem)\nśroda, 10 lutego 2010 23:05\nChciałbym poruszyć ważny temat, ważny dla wielu cierpiących osób, ważny społecznie, ważny życiowo, problem ten dotknął kiedyś moją przyjaciółkę, jako osoba z boku widziałem coś strasznego za maską pozorów i pięknego życia, no i właśnie dlatego chciałbym zwrócić na takie zagadnienie uwagę. Szczerze mam opinie na ten temat ale nie chce się wypowiadać, wolałbym raczej zobaczyć że ktoś tym się interesuje, że ktoś jest świadomy tego problemu, że ludzie z nim są wokół nas, tylko my ich nie dostrzegamy.\nOto jeden z wielu dostępnych w sieci artykułów dotyczących toksycznych rodziców. Pochodzi ze strony Centrum Psychologiczno-Pastoralnego METANOIA, autorką jest Katarzyna Ornowska. Link do artykułu : http://www.cpp-metanoia.com/index.php?option=com_content&task=view&id=184&Itemid=75\nA tu zamieszczam treść :\nWydawać by się mogło, że w pełnej rodzinie, mieszkającej w dobrych warunkach, niedotkniętej alkoholizmem, bezrobociem czy ciężką chorobą nie ma podstaw do mówienia o nieszczęśliwym dzieciństwie. W mentalności ludzi nadal istnieje stereotyp, iż problemy dotykają tylko rodziny patologiczne lub niepełne. Niestety specjaliści już od dawna wiedzą, że to tylko stereotyp. Coraz częściej w tych tak zwanych dobrych domach brakuje prawdziwej miłości, która daje poczucie ciepła, przyjemności, bezpieczeństwa, stabilności i wewnętrznego spokoju.\nLudzie decydując się na posiadanie potomstwa zapominają, że wiąże się to z obowiązkami wobec istoty pojawiającej się na świecie. Do tych obowiązków należą: zaspokajanie fizycznych potrzeb swoich dzieci, ochrona dzieci przed fizyczną krzywdą, zaspokajanie dziecięcej potrzeby miłości, uwagi i przywiązania, ochrona dzieci przed krzywdą uczuciową, troska o ich kościec moralny. Tych pięć obowiązków stanowi podstawę odpowiedzialnego rodzicielstwa. Toksyczni rodzice rzadko, kiedy wychodzą poza pierwszy punkt na powyższej liście.\nDzieci mają te same fundamentalne prawa, co dorośli - mają prawo być traktowane z szacunkiem, wysłuchiwane i kochane, mają prawo do dzieciństwa. Dzieci mają prawo do rozwoju i do wychowania, które wzmocni ich poczucie własnej wartości. Często nawet trudno wyobrazić sobie, co dzieje się z małym człowiekiem, kiedy jego prawa są łamane - kiedy jest ono nadmiernie kontrolowane i nie ma szans decydować o sobie, kiedy jest obrażane, bite albo ignorowane. Dziecko w takiej sytuacji zaczyna myśleć, że zachowanie dorosłych jest normalne, że to ono zrobiło coś złego. Takie dziecko uczy się, że jego opinie są nieistotne, że ono samo jest nieważne, niegodne uwagi i miłości. Dziecko, które nie ma zdrowego poczucia własnej wartości wyrośnie na dorosłego człowieka, który nie będzie umiał ustalić własnych granic i, w efekcie, pozwoli innym naruszać swoje prawa.\nToksyczni rodzice to ciągle temat tabu. Dlaczego? Stwierdzenie, że rodzice mogą popełniać poważne wychowawcze błędy, które mogą okaleczyć osobę na całe życie uderza w naszą wiarę w podstawowa jednostkę społeczną. Takie teorie uderzają w nasze świętości, w nasze religijne wierzenia. Rodziców należy szanować, a w naszej koncepcji szacunku nie mieści się żadna krytyka ich postępków. To sprawia, że wielu ludzi ma problem z powiedzeniem na głos, że czują się pokrzywdzeni przez swoich rodziców.\nNależy zrozumieć, że rodzice to tylko ludzie, którzy również popełniają błędy. Wiele nadopiekuńczych matek jest przekonanych, że dobrze robią kontrolując swoje dzieci na każdym kroku. Wielu ojców uważa, że ich synowie nie potrzebują tyle czułości, co ich córki.\nBolesna spuścizna po toksycznych rodzicach jest udziałem wielu ludzi. Przejawia się ona w postaci trudności w układaniu sobie życia z partnerem, w podejmowaniu decyzji i karierze zawodowej, a także w różnych formach depresji. Niektórzy obarczani są brzemieniem wstydu po alkoholizmie w rodzinie, po porzuceniu lub opuszczeniu, znieważeniu fizyczną przemocą. Są także dotknięci zbrodnią kazirodztwa jak i subtelnie uwodzeni w dzieciństwie tak, iż nie zdają sobie sprawy z dokonanego na nich seksualnego nadużycia. Wielu ludzi miało rodziców nadmiernie kontrolujących, zachłannych, nad opiekuńczych, którzy udaremnili rozwinięcie skrzydeł, stanięcie mocno na nogach i afirmację własnego ja.\nRodzice toksyczni to rodzice, których można określić mianem tyranów stosujących różne metody nękania swoich dzieci, może to być niszczenie słowem: przeklinanie, wyzywanie, poniżanie, wyśmiewanie, obelgi, obarczanie winą, wypominanie przeszłości, stwierdzanie, że żałują, że dziecko w ogóle się urodziło. Stanowi to często wynik rywalizacji z własnym dzieckiem. Rodzice toksyczni nie potrafią cieszyć się z sukcesami własnych dzieci, ale ustawicznie starają się być od niego lepsi za wszelką cenę. To rodzice perfekcjoniści niedający dziecku prawa do błędu, stosujący oprócz przemocy werbalnej także przemoc fizyczną, czyli bicie dziecka bez względu na faktyczne przewinienia czy ich brak, tłumaczenie własnych napadów agresji tysiącem problemów, czy ranienie dziecka poprzez nie reagowanie na krzywdy wyrządzane przez drugiego z rodziców, czyli tzw. tyrania pasywna. W rodzinach toksycznych często czułość i miłość przeplatana jest przemocą, co powoduje dezorientację i nieumiejętność rozpoznawania prawdziwych emocji, nienawiść dziecka do samego siebie, obarczanie siebie winą za napady agresji rodzica, zamknięcie się w sobie i obrona rodzinnej tajemnicy.· Rodzice narzucają niekiedy dziecku odpowiedzialność rodzicielską, role w rodzinie stają się nieokreślone, zniekształcone lub odwrócone. Dziecko, które jest zmuszone stać się swoim własnym rodzicem, lub też stać się rodzicem dla własnego rodzica, nie ma, kogo naśladować, od kogo się uczyć i kogo szanować. Jest przeciążone obowiązkami, które normalnie należą do rodziców, czyli zajmuje się domem, opiekuje rodzeństwem, nie może iść na podwórko pobawić się z rówieśnikami, słowem jest okradziony z dzieciństwa. Zdarza się to w wielodzietnych rodzinach, rozbitych, albo gdy ojcowie praktycznie cały dzień pracują, a po powrocie do domu nie mają czasu ani ochoty zająć się dziećmi, domem, całą rodziną. Wielu rodziców jest tak bardzo zajętych samymi sobą, że często zachowują się jak bezradne czy nieodpowiedzialne dzieci, a ich „dorosłe" dzieci czują się zobowiązane do zapewnienia im należytej opieki.\nToksyczny rodzic to także rodzic nadmiernie kontrolujący. Słowo „kontrola" nie musi koniecznie kojarzyć się źle, gdyż dziecko potrzebuje ochrony i przewodnictwa. Jednakże dzieci, które nie są zachęcane do podejmowania działań, dokonywania prób, przeprowadzania badań, do pełnienia funkcji kierowniczych, często czują się bezradne oraz nieprzystosowane. Przesadna kontrola ze strony niespokojnych i bojaźliwych rodziców sprawia, że dzieci same stają się często niespokojne i bojaźliwe, w następstwie powodując to, że trudno im dorosnąć. Dzieci czasami nigdy nie wyrastają z potrzeby nieustannego odwoływania się do rodzicielskiej rady i kontroli, rezultatem tego jest wtrącanie się, manipulowanie a także i dominacja rodziców w dorosłym życiu dzieci.\nKontrola jednak nie musi oznaczać tylko bezpośrednich nacisków, czy jawnej lustracji każdego ruchu dziecka. Może być zakamuflowana przez dobre intencje. Rodzic może kontrolować mówiąc, że robi to tylko dla dobra dziecka, może także uważać, że nacisk to jedyna możliwość by dziecko zrobiło coś naprawdę dobrze. Może wreszcie uciekać się do manipulacji swoim dzieckiem, by to zgodziło się wyręczać rodziców z ich obowiązków, by udowodniło, że potrafi coś zrobić, a tym samym, by poświadczyło, że może coś zrobić dla ukochanego rodzica. Mogą to być niewielkie sprawy jak rezygnacja z wakacji ze względu na prośby rodziców, czy podejmowanie decyzji tak, by nie zrobić im przykrości. · Alkoholizm, także może stać się pretekstem dla toksycznych działań rodziców. Nieustanne zaprzeczanie problemowi alkoholizmu w rodzinie, piastowanie rodzinnej tajemnicy, tak by nie wyszła ona na jaw, bezustanna i bezpodstawna wiara w możliwość naprawienia przeszłości i obarczanie dziecka obowiązkami przekraczającymi jego możliwości to najczęstsze znamiona, jakie pozostawiają po sobie rodzice - alkoholicy. Gdy dołożyć do tego także robienie z dziecka „kumpla do picia", bądź zrzucanie na niego wszelkiej odpowiedzialności za każdy rodzinny problem, wynikiem tego typu działań może stać się zaszczepienie u dziecka braku zaufania wobec osób je otaczających, a także braku wiary w szczęśliwe zakończenie nie tylko koszmaru dzieciństwa.\nDorosłe dzieci alkoholików otrzymują w spadku po rodzicach niepohamowany gniew, brak radości. przygnębienie, podejrzliwość, chore związki i przerost poczucia odpowiedzialności i receptę na radzenie sobie z piciem.\nZdarza się mówić dzieciom coś uwłaczającego i poniżającego, jeśli jednak zdarza się to często i jest związane z napaściami słownymi, których przedmiotem jest wygląd dziecka, jego inteligencja, umiejętności czy też wartości jako istoty ludzkiej mówimy wtedy o znieważaniu, niszczeniu słowem.\nCzęsto nawet nie zdajemy sobie sprawy, że nazywanie dziecka „leniem", „fajtłapą", „złośliwcem" sprawia, że ono właśnie takie się staje. Wielu rodziców skrywa słowną tyranię pod maską opiekuńczości. Dla usprawiedliwienia okrutnych i oczerniających uwag używają takich argumentów jak: „Próbuję pomóc ci stać się lepszym człowiekiem" lub „Świat jest bezwzględny, a my uczymy cię jak w nim żyć". Ponieważ ten rodzaj tyranii przybiera ochronną maskę wychowania, dorosłemu dziecku jest szczególnie trudno uznać jej destrukcyjny wpływ.\nJeszcze inni tyrani są na tyle wyrafinowani, iż atakują swoje dziecko uszczypliwością, sarkazmem, obraźliwymi przezwiskami i subtelnymi upokorzeniami, ukrywają to pod płaszczykiem humoru. Dziecko nie potrafi odróżnić prawdy od żartu, groźby od uszczypliwości. Wierzy i przyjmuje do siebie, to, co mówią rodzice. Powtarzanie żartów kosztem bezbronnego dziecka jest ze strony rodziców sadystyczne i destrukcyjne. Rażąca zniewaga słowna może odcisnąć się niezatartym piętnem na poczuciu własnej wartości dziecka, pozostawiając głębokie psychologiczne blizny. Dziecko ma zniekształcony obraz samego siebie jako osoby sympatycznej, wartościowej, kompetentnej, co może rzutować na całe jego dorosłe życie. Psycholodzy obserwują skłonności samobójcze wśród dzieci znieważanych przez swoich rodziców.\nJeszcze niedawno dzieci nie posiadały faktycznie żadnych ustawowych praw i były powszechnie traktowane jak własność rodziców. W imię dyscypliny rodzice mogli dzieciom zrobić prawie wszystko. Dzisiaj, choć te prawa już są i tyle mówi się i pisze o fizycznym znęcaniu się nad dziećmi przez ich własnych rodziców, nie znaczy to jednak, że zjawisko nie występuje.\nPychoterapeutka Susan Forward stwierdza, że w wielu rodzinach, niezależnie od ich statusu społecznego, ekonomicznego i intelektualnego dochodzi codziennie do stosowania przemocy fizycznej wobec dzieci. Według niej fizycznie znęcający się nad dziećmi rodzice posiadają pewne wspólne cechy, jakim są brak kontroli nad swoimi odruchami, chęć wyładowania swoich negatywnych uczuć, mała świadomość konsekwencji tego, co czynią wobec swoich dzieci. Uważa, że fizyczni tyrani pochodzą z rodzin, w których przemoc była zjawiskiem normalnym i powtarzają w dorosłym życiu to, czego doświadczyli w dzieciństwie.\nWśród „bijących" rodziców rozróżnia takich, którzy mają dzieci najwyraźniej tylko po to by się nad nimi znęcać. Bijący rodzic pochodzi nie tylko z bezrobotnego, pijackiego środowiska, jest nie tylko niewykształconym prostakiem, ale może być powszechnie szanowanym, inteligentnym człowiekiem na stanowisku, którego nikt by nie śmiał posądzić o podobne zachowania. Maltretowane dzieci przepełnione są złością. Nie można być bitym, katowanym, upokarzanym, oczernianym i obwinianym i nie odczuwać złości, a że dziecko nie znajduje sposobu na uwolnienie się od niej, w związku z tym złość ta musi znaleźć ujście w dorosłym życiu. · Najgłębsze jednak rany pozostawia po sobie przemoc innego rodzaju, przemoc seksualna, kazirodztwo, przemoc, która do niedawna stanowiła temat tabu, a do dziś jest traktowana jako coś szczególnie ohydnego i odrażającego.\nKazirodztwo jest najbardziej okrutnym i zaskakującym doświadczeniem człowieka, jest zdradą najbardziej podstawowego zaufania między dzieckiem a rodzicem, która doprowadza do całkowitego spustoszenia emocjonalnego u dzieci.\nMłode ofiary są całkowicie zależne od swoich napastników, gdyż nie mają, dokąd ani do kogo\nuciec. W aspekcie psychologicznym definicja kazirodztwa jest o wiele szersza niż definicja sądowa.\nNie ogranicza się w swym pojęciu, że kazirodztwo to „stosunek seksualny między krewnymi", ale obejmuje również szereg różnych czynności, które dotyczą fizycznego kontaktu z ustami dziecka, piersiami, zewnętrznymi narządami płciowymi, czy innymi częściami ciała, które mają na celu seksualne pobudzenie napastnika.\nDo innych kazirodczych zachowań zalicza się także obnażanie się i masturbowanie na oczach dziecka czy namawianie dziecka do pozowania do seksualnie dwuznacznych zdjęć, a także napastliwe działania jak: podglądanie dziecka w czasie kąpieli, robienie nęcących i seksualnie jednoznacznych uwag wobec dziecka.\nOfiary takich napaści często czują się zgwałcone i cierpią z powodu tych samych psychologicznych objawów, co prawdziwe ofiary kazirodztwa. Zdaniem psychologów każdy może być typowym kazirodczym napastnikiem, gdyż nie ma w tym wypadku żadnego wspólnego mianownika, a cechy, które ich łączą mają raczej podłoże psychologiczne, a nie społeczne, kulturowe, rasowe, czy ekonomiczne. Ofiary rzadko przyznają się do tego, co im się zdarzyło lub, co ma miejsce, gdyż czują się zastraszone, obawiają się rozpadu rodziny, wstydzą się, czują się „brudne". W dorosły świat przenoszą poczucie, że są źli i zepsuci, trudno im stworzyć związek oparty na miłości, gdyż wspomnienia z przeszłości mają wpływ na sferę intymnych uczuć.\nDzieci toksycznych rodziców, wchodząc w dorosłość, mają zachwiane poczucie własnej wartości prowadzące z kolei do samoniszczących zachowań. Zawsze nawet mimo faktycznych zasług, czują się bezwartościowi, mimo kochającego partnera - niekochani, mimo życiowego powodzenia - nieprzystosowani. Uczucia te wynikają w znacznej mierze z faktu, że jako dzieci zostają pozbawione wiary w siebie i wpędzone w poczucie winy. A stając się dorosłymi, nie potrafią zrzucić tego ciężaru, co odbija się na każdym aspekcie ich życia.\nCo zrobić, by wyzwolić się spod nacisku i wpływu toksycznych rodziców? Służą temu różne formy terapii, które stosuje się, by pomóc osobom ciemiężonym przez własnych rodziców. By móc uleczyć swój ból nie konieczne jest przebaczenie swym rodzicom. Konieczne natomiast jest stawianie czoła problemowi, uznanie swojej niezależności, samookreślenie siebie, obarczanie odpowiedzialnością tego, kto faktycznie jest odpowiedzialny.\nForward S., Toksyczni rodzice. Jacek Santorski &CO Agencja Wydawnicza Warszawa 2006\nGlass L., Toksyczni ludzie. Wyd. Rebis Warszawa 2004\nHaineault P., Toksyczni ludzie. Wyd. klub Dla Ciebie Warszawa 2006\nMurgatroyd S., Poradnictwo i pomoc. Wyd. Zysk i S-ka Warszawa 2000\nRamotowska D., Toksyczni rodzice - co to znaczy?\nRembowski J., Rodzina w świetle psychologii. Warszawa 1978\nHISTORIA MIŁOŚCI PRZEZ INTERNET DWÓCH PAR\nwtorek, 09 lutego 2010 12:55\nMiłość znaleziona przez internet, czy w dzisiejszych czasach można się temu dziwić ? że ludzie poznają się w sieci ? to taka sama forma nawiązania kontaktu jak każda inna, też mówi się "cześć", "mam na imię" itp. Oczywiście jest różnica, nie widzimy kto jest pod drugiej stronie, dlatego taka znajomość wymaga ostrożności i rozwagi ale szczerze odpowiedzmy sobie na pytanie czy poznając kogoś gdzieś wiemy jaki jest ? no nie oszuka nas że ma 180 cm a potem wyjdzie że 160, zgadza się ale reszty nie odczytamy na pierwszym spotkaniu. Internet chyba po to ma być w takich przypadkach, by dwoje ludzi odnalazło się, zrobiło ten pierwszy krok łatwiejszy w sieci, no i na tym moim zdaniem rola internetu powinna się kończyć. Budowanie związku przez sieć i trwanie w nim tylko albo głównie przez sieć, jest drogą nigdzie nie prowadzącą.\nZnam dwie pary, które poznały się przez internet. Jedna w serwisie randkowym, druga na czacie. Osoby z serwisu zamieściły swoje profile po to bo same tak naprawdę nie umiały znaleźć osoby odpowiadającej im zainteresowaniami i sposobem życia, sieć to ułatwiła, zresztą chciały też ograniczyć liczbę randek, które chce się skończyć po 20 minutach od ich początku, w sieci takie randki to kilka maili, łatwiej więc jest przebierać w osobowościach. Para z czatu, oni siedzieli na internetowych pogaduszkach dla zabawy, aż tu nagle, przypadkowa rozmowa, niby błaha tematyka a po kilku chwilach coraz poważniej i coraz więcej między nimi zgody, facet poprosił o jej maila, ona podała, zaczęli ze sobą pisać.\nZwiązki przez sieć, nie ważne gdzie się zaczęły, na serwisie czy na czacie, rozwijają się podobnie, no i mają wspólne elementy dla tych, które zaczęły się w rzeczywistym świecie. Najpierw piszą ze sobą, nie są ufni wobec siebie, starają się drugą osobę wybadać, poznać trochę lepiej, padają podstawowe pytania i odpowiedzi, a na każdą odpowiedź jest kolejne pytanie. Potem przychodzi wymiana gg, coraz częstszy i głębszy kontakt. Jak w rzeczywistości, najpierw kawy i pogaduszki o tym i o tamtym a potem spacery i długie godziny razem spędzane.\nWażnym momentem jest prośba o zdjęcie, jeśli nie trafili na ściemniaczy, to zdjęcie nie wiele zmienia, bo nawet jeśli ktoś nie jest zbyt atrakcyjny to w tym momencie nie ma to już znaczenia, obie osoby lubią się i nie chcą zrezygnować z kontaktu. To też trudny moment, głównie dla kobiet, bo mimo że niby są pewne że ta osoba jest nimi zafascynowana obawiają sie że może zdjęcie rozczaruje, że stracą to co mają, czyli świetnego przyjaciela itp. Jeśli jest świetny to zdjęcie nic nie zmieni, jeśli natomiast coś mu się odwidzi, znaczy że nie warto za kimś takim płakać bo nawet jeśli był super w 9 na 10 rzeczy to ta jedna pokazała że jest dość płytki. No ale mimo wszystko, zdjęcie, to jak pierwsza poważna randka, chcemy być piękni, podobać się...\nW przypadku tych dwóch par, jedna zdjęcia zobaczyła od razu bo byli na serwisie randkowym, druga miała takie przeżycie z wymianą zdjęć chyba koło miesiąca po tym jak się poznali. Jak ktoś od razu woła o zdjęcie to trochę chyba źle odbiera świat, uczucia i związki, do seksu ważne jest to co na zewnątrz do miłości i związku liczy się głównie to co w środku, nawet seksbomba czy macho jak Banderas, ze złym charakterem to danie na jedną kolację nie na życie.\nObie pary znalazły wspólny język, zainteresowania, polubiły się a po półtora do dwóch miesięcy zrozumiały że to nie tylko flirt, przyjaźń, ale coś więcej kiełkuje w nich. Zaczęły rozmawiać telefonicznie, dzieliła je odległość w jednym przypadku 400 km a w drugim prawie 600... Po trzech miesiącach każda z par niespotykając się ani razu wcześniej wyznała sobie miłość... Bez spotkania powiedzieć takie coś ? a no widać można i ja bym wcale tego tak źle nie oceniał, obecność ludzi obok siebie sprawia że wiele się uczymy o sobie ale zakochujemy się we wnętrzu a wnętrze to nasze myśli, marzenia, charakter, usposobienie, pogląd, to wszystko... Znaleźli bratnie dusze, OK.\nPierwsze spotkanie, trudna rzecz, w obu przypadkach nastąpiło w okolicach 4 miesiąca znajomości. Nastarczała ta sytuacja wiele kłopotów, ta druga osoba musiała gdzieś spać, a przecież od razu nie przełamią się aż tak nawet jeśli się kochają żeby w jednym łóżku... Mimo to pewnymi nakładami finansowymi, spotkania były udane, żadna ze stron nie oszukiwała, nikt się niczym nie zdziwił, znali sie już nieźle i lody szybko pękły, spędzili romantyczne weekendy... A przy drugim spotkaniu poszli na całość bo czuli że to jest to... I dobrze...\nNiestety był problem, obie pary mieszkały daleko od siebie, każda miała swoje życie, obowiązki, spotkanie przy takiej odległości to prawie jak mały urlop, dzień drogi w jedną i druga stronę a trzeba też trochę czasu ze sobą spędzić, jeden dzień to mało jak ktoś widzi sie raz na miesiąc a tęskni za druga stroną... Po 8 miesiącach od poznania zaczęły się rodzić różne konflikty, wszystkie miały wspólny mianownik, tęsknota, brak możności bycia przy sobie w chwilach smutku i radości, na co dzień, a serce, ciało, wszystko tęskni... Jak planować i układać w takiej sytuacji życie ? pary miały problem...\nI co się stało, jedna z par podjęła ryzyko, ale po około 12 miesiącach od poznania, dziewczyna przeprowadziła sie do ukochanego, zmieniła całe życiem nowa praca, duża odległość do rodziny, wszystko ale była pewna, on był pewien że ją chce mieć przy sobie i nawet w pierwszych tygodniach zanim się nie ułoży wziął ją na utrzymanie, szukanie pracy też nie drobnostka, trwa... No ale koniec końców ryzyko się opłaciło, po półtora roku od poznania zaręczyli się a po dwóch latach byli już małżeństwem a teraz mają dwie córeczki i żyją szczęśliwie ! (żartobliwie mogę powiedzieć że facet ma szczęście, teściowa 600 km od niego, ach... he he)\nDruga para, walczyła o ten związek aż do 15 miesiąca od poznania, ale nie podjęli ryzyka zmiany, skończenia miłości na odległość i początku wspólnego życia, rozstali się w wielkim bólu, agonia trwała jeszcze parę tygodni, w moim odczuciu byli dla siebie stworzeni ale bali się... Dziś są przyjaciółmi, mają inne związki, no i muszę powiedzieć z tego co wiem mniej udane mimo że przy sobie a nie na odległość, gdyby tylko postąpili jak tamta para...\nWchodząc w miłość na odległość trzeba z góry być świadomym że odległość pewnego dnia musi się skończyć, ktoś będzie musiał zmienić życie, czasem naprawdę warto ! ale trzeba być siebie pewnym.\nMIŁOŚĆ NA ODLEGŁOŚĆ - ZNAM DWA TYPY\nwtorek, 09 lutego 2010 9:11\nMiłość na odległość, są dwa jej typy, pierwszym, którym jednak nie chcę sobie zaprzątać głowy, polega na tym że np jedno z małżonków wyjeżdża zagranice a drugie zostaje w kraju. Upraszczam i uogólniam taką sytuację ale jeśli oboje decydują że konieczny jest taki wyjazd to też automatycznie muszą się pogodzić ze wszystkimi jego konsekwencjami.\nWedług mnie, do pół roku można sobie pozwolić na takie oddalenie, potem zaczynają się poważne problemy, narastają z każdym dniem aż wybuchną i związek się rozpadnie. Nie da się żyć w małżeństwie, w dodatku jeszcze np z dziećmi, na odległość dłużej niż te kilka miesięcy, żeby rodzina i związek funkcjonowały co by tu nie mówić trzeba obok siebie być, wszystkie środki łączności, telefony, internet, krótkie wizyty raz na dwa miesiące, to za mało...\nCzłowiek traci więź z najbliższymi, oddala się, oducza życia wspólnego, ja nigdy bym nie podjął takiej decyzji, jechać i żonę z dzieckiem zostawić w kraju na np rok... Jeśli byłoby mi tak źle i ciężko tutaj, wziąłbym całą rodzinę ze sobą, to jeszcze jest sposób... Decyzja o życiu na odległość to po prostu bardzo poważne wyzwanie i zawsze człowiek na tym traci nawet jeśli związek się nie rozpadnie, straconych miesięcy nikt mu nie wróci.\nZnam oczywiście przykład pozytywny, ale to są wyjątki, mężczyzna wyjechał do USA, przez 5 lat nie było go w kraju, to były jeszcze czasy kiedy z internetu nie korzystano, były więc tylko telefon, listy itp. W kraju została żona i trójka dzieci, związek się nie rozpadł, mimo że 5 lat ani razu nie był w Polsce, jak wrócił, rodzina była już inna ale szybko się przystosował i żyją do dziś szczęśliwie... No właśnie, ale stracił, stracił 5 lat życia z najbliższymi, czasu gdy jego córka była dzieckiem, nie pamięta tatusia chodzącego z nią na plac zabaw itp. Stracił ? chyba jednak tak, materialne rzeczy to nie wszystko...\nDrugi typ miłości na odległość dużo ciekawszy to miłość znaleziona przez internet, dwoje ludzi żyjących np na dwóch przeciwnych końcach Polski, jakie spotykają ich problemy, z czym muszą sobie poradzić, czy taki związek ma szanse i co może z niego wyniknąć, w pozytywny i negatywny sposób. Mam takie szczęście że znam dwa takie przykłady par, które poznały się w sieci, zakochały... jeden dobry inny zły, co tu kryć, jak w życiu, ale o tym napisze w następnej notce...\nLUDZKA GŁUPOTA, BRAK ROZUMU = ZŁE METODY\nsobota, 06 lutego 2010 12:04\nNie jestem zwolennikiem aborcji po za kilkoma uzasadnionymi przypadkami, pigułka wywołująca poronienie w bardzo wczesnym stadium, kilka godzin po stosunku to wyjście dla ludzi, którzy chyba zostawili gdzieś rozum. Dorośli ludzie, którzy współżyją chyba są świadomi zagrożeń, jeśli są za przeproszeniem tak głupi że się nie zabezpieczą to potem płacą za swoją lekkomyślność, no i uciekają się do takich metod... A taka metoda to w moim odczuciu nie tylko niszczenie przyszłego życia ale i objaw braku dojrzałości i głupoty. Żyjemy w XXI wieku, są prezerwatywy, tabletki antykoncepcyjne, inne metody... nie takie rzeczy jak środki PO... Paczka 3 prezerwatyw około 4 zł do 5 zł. MAJĄTEK ! prawda ?\nŚrodek PO to środek dla głupich ! Środek PO to dowód braku dojrzałości, świadomości seksualnej, rozsądku, a nawet moralna skaza bo środek PO to środek wywołujący małe poronienie... jak aborcja, bo zabrakło 5 zł. lub czasu na inne zabezpieczenie...\nNo ale nie od dziś wiemy że część ludzi mózgu raczej nie używa...\nZAKOPANE - MOJE ULUBIONE MIEJSCE NA WYPOCZYNEK\nsobota, 06 lutego 2010 9:20\nOd paru lat co jakiś czas odwiedzam Zakopane, zazwyczaj nie przepadam za miejscami tak zatłoczonymi ale jednak coś mnie ciągnie do tego miasta. Chyba po prostu składa się na to ogrom możliwości jakie daje ta miejscowość. Jest gdzie spać, mam tam pensjonacik o wysokim standardzie za małe pieniądze (to naprawdę skarb !). Nie żadne tam zwykłe ściany ale zrobiony całkiem z drewna i kamienia, malowniczy, pokoje z pięknym widokiem na góry, TV, łazienka, wszystko czyściutkie i zadbane, do dyspozycji sauna, siłownia, no aż trudno uwierzyć że cena od 40 do 55 zł. za osobę ! Obok dwa małe ale dobrze wyposażone sklepy spożywcze, też się to przydaje... No ogólnie świetne położenie.\nGusta kulinarne zaspakajane są właściwie pod każdym względem, kilka restauracji w Zakopanym z pośród wielu oferuje świetne jedzenie, duże porcje i małe rachunki, znów poszukiwania takich miejsc przyniosły skutek choć nie było łatwo. Trzeba przecież powiedzieć otwarcie że można się naciąć na jedzeniu i lokum, ale jak się wie gdzie pójść to jest BOSKO !. Choć ostatnio akurat taksówkarz mnie oszukał na 5 zł. ale mu odpuściłem, nie miałem ochoty marnować sobie dnia wykłócając się o tą sumę, czasem lepiej odpuścić ha ha...\nSprawa atrakcji, narciarzem nie jestem, stoki mi są obojętne, ale uwielbiam chodzić z aparatem i pstrykać zdjęcia dosłownie wszystkiemu (zdjęcie do tego posta jest mojego autorstwa). Bardzo lubię chodzić po szlakach, nie za trudnych ale za to malowniczych, Dolina Jaworzynki, Kościelisko, Chochołowska itp. Dojazd busami szybki i tani, właściwie co kilka minut można się zabrać w tą i z powrotem...\nPo całym dniu takich spacerów i po setkach zdjęć, Krupówki wydają się ziemią obiecaną, przeciskając się pomiędzy ludźmi idę tam gdzie wiem że zjem i odpocznę, pośmieje się z przyjaciółmi lub z ukochaną osobą, wtedy jest czas na towarzyskie spędzenie wieczoru no i powrót do pensjonatu wieczorową porą, z niebem które w górach czaruje swoją odmiennością, jakby było człowieka bliżej...\nPolecam też czasem zrobić sobie objazdowe jednodniowe wycieczki, są biura w Zakopanym, które takie rzeczy organizują, taki wyjazd to koszt od 90 do 120 zł. i można autokarem z przewodnikiem zjeździć parę ciekawych miejsc w Polsce i na Słowacji, ja lubię wyprawę na spływ Dunajcem. Standard ale fajny !\nMinusów Zakopanego nie będę wymieniał, jest ich wiele, dla każdego coś innego ale jeszcze nikt nie wymyślił idealnego miejsca wypoczynku, dla mnie w górach znaczy w Zakopanym...\nPO PIERWSZE GOSPODARKA PANIE PREMIERZE !\npiątek, 05 lutego 2010 11:33\nPo pierwsze GOSPODARKA. Mam pytanie do Pana Premiera, czy rząd może, tak jak to robił w przypadku stoczni, szukać inwestorów, którzy przychodziliby ze swoim kapitałem do naszego kraju ? Stocznie i inwestorzy z Kataru okazali się pomyłką ale przecież nie zawsze tak musi być, intensywne działanie władz państwa może sprzyjać rozwojowi kraju, zrozumieli to już politycy na całym świecie, co z nami ? Prezydent Francji zabiega by Francuskie elektrownie, przemysł zbrojeniowy i inne inwestycje znajdowały odbiorców tak w europie jak i na całym świecie, a my ? co robią nasze władze ? a raczej czemu tego nie robią ?\nWładze naszego państwa w moim odczuciu mogłyby być lobbystami naszego kraju na arenie międzynarodowej pomagając nawet prywatnym nie tylko państwowym spółką w rozwoju. Sprzedawać broń produkowaną w Polskich zakładach, np. w Azji, Ameryce Południowej, tak samo technologie, zachęcać i przybliżać nasz kraj odległym od nas państwom, które mogłyby u nas inwestować. Czemu tak nie postępujemy ? Po pierwsze gospodarka... no właśnie, dzięki niej wszystko inne może się rozwijać, bo na pieniądzu stoi świat.\nCHAMSTWO TO NIE KWESTIA MIEJSCA I CZASU ALE SPOŁECZEŃSTWA\npiątek, 05 lutego 2010 11:14\nJestem w tej sprawie dość stanowczy, chamstwo na stoku to po prostu wyraz chamstwa jakim cechuje się nasze społeczeństwo, nie ma to nic wspólnego z nartami czy zamożnością danej osoby, przejawia się to w każdej warstwie społecznej i w każdej dziedzinie życia. Ile razy byliśmy zdenerwowani że ktoś zachował się wobec nas jak BUC w urzędzie, na drodze, w sklepie itp. Nie, nie na stoku ujawnia się chamstwo, nie tłumaczmy sobie że to wynika z sytuacji czy miejsca, to efekt tego że ktoś zapomniał nas chyba nauczyć właściwego zachowania, szkoła, dom, otoczenie, my sami, w gruncie rzeczy nie ważne...\nO ile łatwiej by się nam żyło gdybyśmy wobec siebie byli milsi na co dzień, każdy obcokrajowiec jaki do nas przyjeżdża mówi wprost, że jesteśmy gościnni i mili dla tych których znamy, ale na ulicach jesteśmy ponurakami, zamkniętymi w sobie, mało w nas szczęścia i uśmiechu a trudno uwierzyć żeby większość społeczeństwa miała takie problemy żeby nie umieć się cieszyć dniem powszednim. I to właśnie wstęp do chamstwa okazywanego obcym, na stoku i na ulicy, tkwi w tym nasz jakiś poważny problem.\nJak to zmienić ? chyba poprzez większą życzliwość, mniejszą uszczypliwość, większą otwartość, najlepiej zaczynając od samego siebie roznosić pozytywne nastawienie na innych, to bywa zaraźliwe...


OPERACJA: LOT - oficjalna strona ITVN Extra\nOPERACJA: LOT Foto: DISCOVERY CHANNEL\nOPERACJA: LOT S1\nSerial dokumentalny, Polska, rok produkcji: 2015\nOPERACJA: LOT S1 to pierwsza, zrealizowana w Polsce produkcja, z bliska pokazująca kulisy miejsc, do których dostęp mają jedynie nieliczni. W jaki sposób kieruje się ruchem lotniczym? Jak wygląda naprawa najnowocześniejszych samolotów pasażerskich świata? Co robić w sytuacjach kryzysowych na pokładzie samolotu? Zapraszamy do ITVN Extra w środę, 6 marca, o godzinie 18.20 (CET – Berlin, Paryż), 18.20 (CST – Chicago), 19.20 (EST – Nowy Jork).


Projekt ulotki weterynaryjnej - Happy Bunny - GrupaPNS - kreatywność dla firm - projektowanie ulotek & strony www\nProjekt ulotki reklamowej DL dla sklepu internetowego z karmą weterynaryjną\nZlecono nam zadanie zaprojektowania ulotek promujących ofertę e-sklepu sprzedającego specjalistyczna karmę weterynaryjną przeznaczona dla królików. Zamawiający za pośrednictwem kampanii ulotkowej dystrybuowanej w placówkach leczniczych planował zwiększyć wartość sprzedaży i obrotów w serwisie.\nUlotkę utrzymaliśmy w jasnej tonacji zieleni i błękitu – odwołując się do natury, trawy oraz kontrastując poszczególne elementy kompozycji. Strona tytułowa prezentuje ogólną ofertę w formie wizualnej – natychmiast komunikując ofertą, podczas gdy rewers posiada już szczegółowy opis oferty sklepu.\nProjektowanie ulotek reklamowych – sprawdź naszą ofertę.


SC2018: Turniej PSP Mężczyzn\nOpublikowano: 01 Lip 2018\nW niedzielę, 01 lipca na kompleksie boisk wielofunkcyjnych Orlik 2012 przy ulicy Sienkiewicza 34 rozegrany został Turniej Siatkówki Plażowej Mężczyzn w ramach projektu Sport Challenge 2017. Organizatorem projektu jest Skarżyskie Stowarzyszenie Inicjatyw Obywatelskich i portal skarzysko24.pl.\n„Sport Challenge 2018” to projekt, którego celem jest organizacja współzawodnictwa sportowego oraz zorganizowanie przedsięwzięć sportowych promujących różne formy aktywności fizycznej połączonych z profilaktyką promującą trzeźwy i bezpieczny sposób spędzania czasu wolnego. Projekt dofinansowany został ze środków publicznych w ramach otwartych konkursów ofert na realizację w 2018 roku zadań publicznych: Gminy Skarżysko-Kamienna i Powiatu Skarżyskiego.\nW turnieju udział wzięły pary m.in. ze Skarżyska-Kamiennej, Kielc, Starachowic i Radomia/Wierzbicy. Turniej rozgrywany był systemem "każdy z każdym" (wygrany set do 21 punktów), o zwycięstwie w turnieju decydowały punkty przyznawane za zwycięstwa w poszczególnych spotkaniach (ew. zdobyte małe punkty).\nPo kilku godzinach rywalizacji na piachu okazało się, że w turnieju najmocniejszą drużyną okazała się para, która odniosła zwycięstwa we wszystkich swoich spotkaniach - Sylwester Janek / Michał Koryciński. Drugie miejsce w turnieju zajęła para Wojciech Wojtachnio / Karol Duda, a trzecie para Emil Krakowiak / Kacper Nowak.\n1 miejsce: Michał Koryciński / Sylwester Janek (Radom/Wierzbica)\n2 miejsce: Wojciech Wojtachnio / Karol Duda (Kielce)\n3 miejsce: Emil Krakowiak / Kacper Nowak (Skarżysko-Kamienna)


Czy można się zakochać po 60-tce? | Artykularnia czyli moc tekstów\nZnalezienie miłości po 60 roku życia jest ważnym tematem dyskusji oraz ciekawości kobiet w tym wieku – oraz nie bez powodu. Dużo kobiet po 60-tym roku życia wkracza na nowy etap życia z innymi statusami związków niż te, jakie były powszechne w erze naszych rodziców.\nTo sprawia, że wiele kobiet zastanawia się, czy warto powtórnie wejść w świat randek i szukać najlepszego sposobu na znalezienie miłości po 60-tym roku życia.\nOdnalezienie miłości po 60-tce rozpoczyna się od pokochania samej siebie. Wiele kobiet po sześćdziesiątce pozostało już w swoim życiu zranionych, rozwiedzionych bądź owdowiałych. Rozwiązanie małżeństwa czy też rozczarowującego związku romantycznego wielokrotnie może być niesłychanie bolesne. Wiele kobiet w tym wieku uczy się, jak powtórnie angażować się w poczucie osobistej wartości i własnej miłości. Co poniektóre kobiety sugerują, że nie mogą sobie wyobrazić bycia kochaną powtórnie. Inne mówią, że próbowały się umawiać, niemniej jednak żaden z ich związków nie doszedł do skutku. Zaczęły w następstwie tego koncentrować się na własnych zamiłowaniach, zajęciach i rodzinach, niezależnie od tego, czy będą w stanie jeszcze kiedykolwiek odnaleźć dobrego mężczyznę.\nZaufanie jest niezbędnym czynnikiem miłości – teraz bardziej aniżeli kiedykolwiek. Dużo kobiet w dojrzałym wieku ma trudności z zaufaniem facetom – czy to z powodu bolesnego rozwodu, lub serii rozczarowujących randek. Nad tym wypada popracować w pierwszej kolejności.