Jak ustrzec kapustne przed zgnilizną twardzikową, szarą pleśnią i czernią krzyżowych? - Warzywa Polowe\nPoczątkowe objawy alternariozy na kapuście\nW związku z trwającym sezonem produkcji warzyw kapustnych warto zwrócić uwagę na zagrażające im choroby. Spore problemy co roku sprawiają patogeny grzybowe powodujące takie choroby jak zgnilizna twardzikowa, szara pleśń oraz czerń krzyżowych.\nJest jedną z chorób, której zagrożenie wzrasta z każdym rokiem, wśród roślin warzywniczych i nie tylko. Atakuje również grupy roślin ozdobnych i korzeniowych. To choroba odglebowa, która powodowana jest przez grzyby z rodzaju Sclerotinium. Dodatkowo patogen ten jest polifagiem, a to świadczy o tym, iż może porażać wiele gatunków roślin. Choroba ta stanowi duży problem, głównie w uprawach marchwi, pietruszki, selera korzeniowego, sałaty, roślin kapustnych, papryki, pomidora, a nawet fasoli. Patogen ten poraża również niektóre spośród roślin rolniczych, tj. rzepak, ziemniak, czy tytoń.\nZgnilizna twardzikowa objawia się obfitą, puszystą, białą grzybnią, która znajduje się na porażonej tkance. Nieodłącznie z rozwojem choroby w obrębie grzybni pojawiają się czarne zarodniki przetrwalnikowe, są to tzw. sklerocja, które mogą zalegać w glebie do 8, a w opinii niektórych źródeł nawet do 15 lat. Choroba ta może się rozwijać na jeden z dwóch sposobów:\nSklerocjum kiełkuje w strzępkę grzybni, która zaczyna porażać dolne fragmenty roślin, czasami również korzenie (marchew, pietruszka, seler).\nSklerocjum wytwarza apotecjum – owocnik, który wyrasta ponad powierzchnię gleby. W apotecjum tworzą się askospory, wiatropylne zarodniki, które dokonują infekcji zarówno w niższych jak i wyższych partiach roślin.\nW warunkach klimatycznych Polski patogen ten może rozwijać się każdą z powyższych dróg. Największe nasilenie infekcji notuje się w przechowalniach lub chłodniach. Źródłem rozwoju choroby w przechowalniach są nie tylko porażone rośliny, ale również pozostałości liści albo ziemia zawierająca sklerocja.\nSzara pleśń – groźny przeciwnik\nNiezwykle groźną chorobą na plantacjach warzyw kapustnych jest szara pleśń, której sprawcą jest polifagiczny grzyb Botrytis cinerea. Co najgorsze patogen ten może przetrwać zimę na resztkach pożniwnych.\nSzara pleśń objawia się początkowo poprzez brązowe, wodniste, sprawiające wrażenie nasiąkniętych wodą plamy na liściach. Pierwsze z objawów obserwuje się w okresie przedzbiorczym. Chłodna i wilgotna pogoda to sprzyjające warunki do rozwoju tego patogenu, co skutkuje pokryciem obfitym nalotem zarodników konidialnych grzyba. Niestety, ale największe nasilenie szarej pleśni zaobserwowano w okresie przechowywania kapusty. Choroba ta rozwija się najszybciej w warunkach wysokiej wilgotności 95%-100% i temperaturze 15-20oC.\nObjawy szarej pleśni na liściach kalafiora\nPatogen jest jednym z najczęściej występujących chorób wśród roślin krzyżowych. Głównym sprawcą odpowiedzialnym za zniszczenia są grzyby z rodzaju Alternaria, które powodują właśnie czerń krzyżowych. Jednak są również sprawcami zgorzeli siewek, zgorzeli podstawy główek kapusty, brązowienia róż kalafiora i brokuła. Grzyb najczęściej zimuje w resztkach roślin, ale pierwotnym źródłem infekcji mogą być również nasiona. Patogen rozprzestrzenia się za pomocą zarodników konidialnych.\nCharakterystyczne skutki rozwoju choroby to ciemno zabarwione, zazwyczaj otoczone żółtą obwódką plamy pojawiające się na porażonych organach. Przy wysokiej wilgotności pojawia się ciemnobrązowy nalot, w którym znajdują się zarodniki konidialne. W następstwie w tych miejscach powstają otwory. Do najczęściej atakowanych należą dolne partie rośliny, najstarsze liście kapusty, kalafiora i kapusty pekińskiej.\nWiele problemów, a jedno rozwiązanie: Scorpion 325 SC\nNa szczęście, istnieje rozwiązanie zwalczające wszystkie wymienione powyżej patogeny. Mowa o preparacie Scorpion, który jest przełomowym fungicydem w uprawach warzywniczych, sprawdza się również w walce z tzw. plamistością liści. Scorpion to jeden z niewielu fungicydów, który skutecznie hamuje kiełkowanie zarodników i jednocześnie zatrzymuje rozwój infekcji. Jest on przeznaczony do stosowania zapobiegawczego lub interwencyjnego po wystąpieniu pierwszych objawów choroby. Środek Scorpion jest szybko pobierany przez roślinę z powierzchni liści, a następnie przemieszcza się do pozostałych organów, co pozwala na skuteczną ochronę, bez względu na powierzchnię i fragmenty pokryte tym preparatem.\nNawet jednorazowe zastosowanie preparatu Scorpion daje wyraźnie większe bezpieczeństwo i pewność skutecznej ochrony, ponieważ pozwala na jednoczesne zahamowanie zaistniałej infekcji oraz – w okresie panowania warunków sprzyjających infekcji – zapobiega kolejnym.\nPreparat Scorpion to optymalna formuła i przełomowe rozwiązanie w ochronie ponad 60 gatunków warzyw. Szerokie zastosowanie i spektrum zwalczanych chorób oraz działanie interwencyjne i zapobiegawcze to główne, priorytetowe zalety, które doceni każdy producent.\nmateriał informacyjno- promocyjny z firmy Syngenta Polska\nchoroby na kapuście\nszara pleśń oraz czerń krzyżowych\nPoprzedni artykułRozpoczęły się loty tantnisia krzyżowiaczka – kiedy optymalnie wykonać zabiegi (komunikat warzywniczy 14 czerwca 2022)\nNastępny artykułWażne informacje z firmy Syngenta – nowości produktowe, wyniki finansowe i zmiany na stanowiskach


Portfel nieruchomości AEW przekroczył wartość 2 mld euro - Magazyny\nFundusz AEW Europe Logistics nabył kolejną nieruchomość magazynową. Dzięki transakcji wartość portfela podmiotu przekroczyła 2 mld euro.\nAEW Europe Logistics Fund to pierwszy taki projekt grupy AEW. W połowie stycznia za ponad 200 mln euro nabył portfel logistyczny we Francji. Dzięki temu firma posiada nieruchomości o łącznej wartości 2 mld euro.\nW ostatniej akwizycji znalazło się 8 dużych centrów logistycznych o łącznej powierzchni 280 tys. mkw.\nAEW Europe ALERT RSS magazyny inwestycje ALERT RSS transakcja ALERT RSS


Hotel Novotel Kraków Bronowice Kraków\nSzukaj z nami: Hotel Hotel Novotel Kraków Bronowice Kraków - Hotel Kraków - hotele\nStrona główna Hotele Kraków Hotel Novotel Kraków Bronowice\nHotel Novotel Kraków Bronowice\nMapa Hotel Novotel Kraków Bronowice\nHotel Novotel Kraków Bronowice zlokalizowany jest w spokojnej dzielnicy, stwarzającej optymalne warunki wypoczynku, w niedalekiej odległości od Kopca Kościuszki, Lasu Wolskiego, ZOO. Idealnie usytuowany przy drodze E40, w pobliżu autostrady A4 do Katowic (80 km) i z łatwym dostępem do drogi E77 w kierunku Warszawy (300 km). Dogodne połączenia komunikacyjne zapewniają łatwy dostęp do centrum miasta oddalonego zaledwie o 4 km od Hotelu. Gorąco polecamy odwiedzenie takich miejsc jak: Zamek Królewski na Wawelu, Rynek Główny, Kazimierz - dawna dzielnica żydowska.\n305 obszerne (30 m2) klimatyzowane pokoje, w tym pokoje o podwyższonym standardzie, apartament, pokoje dla niepełnosprawnych i niepalących. Dla zapewnienia komfortu naszym Gościom oferujemy pokoje z dwoma podwójnymi łóżkami, łazienką, telefonem, TV satelitarną, Pay-TV, minibarem, suszarką do włosów oraz dostępem do Internetu. Opłata miejscowa 1,60PLN/os./dzień płatna bezpośrednio w hotelu.\nDla wygody Gości Hotel zapewnia bezpłatną usługę transportową do centrum miasta i z powrotem. Zmotoryzowanym oferujemy parking strzeżony płatny. Dodatkowe usługi: mała siłownia, brodzik dla dzieci, masaże, sauna fińska, żelazko w recepcji, skrytki depozytowe w recepcji, maszyny do czyszczenia obuwia, kącik czytelniczy, informacja turystyczna, Hotel otwarty 24 h, gry video (Playstation), ekspres check-out, ekspres check-in. usługi pralnicze, sklep z upominkami, parking strzeżony, parking dla autobusów, możliwość skorzystania z faxu, kwiaciarnia, butik, Business Center.\nRestauracja "The Garden Brasserie" serwuje znakomite dania kuchni polskiej i międzynarodowej. Wszystkie potrawy dostosowane są do aktualnej pory roku. Dla dzieci przygotowaliśmy specjalną kartę menu oraz upominek. Aperitif Bar.\nOrganizatorom konferencji oraz bankietów udostępniamy 3 sale wielofunkcyjne z rozsuwanymi ścianami i pełnym wyposażeniem audiowizualnym, mogące pomieścić do 350 osób, gabinety spotkań oraz nowocześnie wyposażone Biuro Biznesu z dostępem do Internetu.


EUFY E82101W4 Wi-Fi Zestaw wideodomofonowy - ceny i opinie w Media Expert\nRODZAJ PRODUKTU Zestawy domofonów\nWideofon marki EUFYto to nie tylko dodatkowy element zabezpieczenia domu ale również narzędzie ułatwiające komunikację z gośćmi kiedy jesteś poza domem. Otrzymuj powiadomienia wraz ze zdjęciem twarzy bezpośrednio na swój telefon. Wysokiej jakości kamera zapewnia obraz 2K pełen szczegółów. Montaż Eufy Video Doorbell jest prosty, a akumulator pozwala na 6 miesięcy pracy. Wideofon jest kompatybilny z innymi produktami systemu EUFY m. in. kamerami monitoringu oraz czujnikami ruchu.\nWbudowany czujnik Sony 2K w połączeniu z zaawansowaną korekcją zniekształceń zapewnia wyjątkowo ostre nagrania gości.\nProdukty eufy Security chronią Twój dom i portfel - bez ukrytych kosztów i opłat.\nTwoje dane są przechowywane lokalnie na urządzeniu i zarządzane tylko przez Ciebie.\nDzięki 6-miesięcznej żywotności baterii po jednym ładowaniu oraz opcji ładowania za pomocą kabla do ładowania Twój dom jest całkowicie objęty ochroną.\nZaawansowany współczynnik proporcji 4: 3 zapewnia wyraźny obraz wszystkich odwiedzających. Niezależnie od tego, czy jesteś listonoszem, czy rodzicem, zawsze czuj się całkowicie bezpiecznie.\nTechnologia Eufy Security wykrywa ptaki, psy i liście na wietrze, dostarcza na czas powiadomienia, gdy ktoś jest przy twoich drzwiach i skutecznie redukuje fałszywe alarmy, dzięki czemu jesteś zaalarmowany tylko w odpowiednim momencie.\n2K i WDR\nEkskluzywna technologia ulepszania zapewnia dokładne nagrania odwiedzających - nawet w jasnym słońcu w tle.\nBezprzewodowe połączenie między dzwonkiem, a stacją HomeBase zmniejsza zużycie energii o pełne 58%, chroniąc jednocześnie Twój portfel.\nTwoje dane są przeznaczone tylko dla Ciebie. Dlatego dostęp do niego daje tylko Tobie dzięki niezawodnemu 256-bitowemu szyfrowaniu AES i nikomu innemu.\nStrefy inteligentnej aktywności\nDzięki Strefie Aktywności sam określasz, który filmowany obszar jest dla Ciebie najważniejszy, np. Podjazd do garażu, ale nie ulica w tle.\nTwój wideodomofon można w dowolnym momencie podłączyć do Amazon Alexa lub Google Assistant, dzięki czemu zawsze masz kontrolę nad poszukiwanymi i niechcianymi gośćmi.\nDwukierunkowa funkcja audio umożliwia bezproblemową komunikację z osobami znajdującymi się poza Twoimi drzwiami.\nZapisz do trzech domyślnych odpowiedzi, aby automatycznie komunikować się z gośćmi i podawać gotowe instrukcje w ciągu kilku sekund.\n- Wideodomofon 2K (z baterią).\n- Karta pozycjonująca.\n- Zacisk 15 °.\n- Kabel do ładowania USB-C.\n- Szpilka do zwolnienia dzwonka.\n- Stacja HomeBase.\n- Zasilacz do HomeBase.\n- Kabel Ethernet do HomeBase 2.


Zimą przez Adriatyk - Wiatr portal dla żeglarzy\nZimą przez Adriatyk\nZ Triestu do Wenecji we mgle i w mrozie.\nPod koniec grudnia można wiązać krawaty i przymierzać błyszczące kreacje. Można też pakować ciepłe gacie, czapki, sztormiaki i ruszać w drogę. Byle dalej od miasta, zastawionych stołów i bigosu.\nPożeglować zimą po północnym Adriatyku? I zacumować w Wenecji na Sylwestra? Pomysł odważny, ale na tyle realny, że wart krótkiej opowieści.\nWyruszyliśmy na południe zaraz po świętach Bożego Narodzenia. Pierwszego wieczoru po przyjeździe do Triestu wykończyliśmy przytaszczone z Polski makowce, pierniki i krzepką grejfrutówkę. Wodzirejem wieczoru był Adam, który zwykle chętnie dzieli się swymi życiowymi mądrościami zdobytymi podczas niezliczonych morskich podróży. Dowiedzieliśmy się, że cebule to cytryny północy. Kto by pomyślał. Adam zachwycał też swoją figurą i zdradzał nam sekrety swojej diety. Pierwsza to dieta mango: nie je mango. Druga to dieta cud: je wszystko, a jak schudnie, to cud. Zapamiętaliśmy te diety i postanowiliśmy zastosować je nagminnie w Nowym Roku. Pełni poczucia silnej woli i stalowych charakterów, z wizją kaloryferów na brzuchach, zakopaliśmy się w końcu w śpiwory, bo na zewnątrz panował mróz (-1 C).\nPoranek wita nas bezchmurnym niebem, jest całkiem ciepło, jakieś osiem stopni powyżej zera. Kompletna cisza. Zero wiatru. Za burtą odkrywamy gigantyczne meduzy. Mają jakieś pół metra średnicy. Wyruszamy po zakupy, odbieramy jachty, pijemy pyszną włoską kawę i coś koło południa ruszamy do portu Piran na terenie Słowenii.\nPiran to urocze portowe miasteczko założone na wzór wenecki. Po zmroku pięknie oświetlone. Rozbrzmiewa kolędami. Po miłym spacerze lądujemy w mesie, a wachta kambuzowa raczy nas spaghetti. Atrakcja wieczoru okazuje się prawie metrowy przypływ.\nPrzed nami długi przelot z Piranu w pobliże naszej upragnionej Wenecji, do Mariny del Cavallino (Porto di Piave Vecchia). Przecinamy Zatokę Wenecką prostym kursem (43 mile). Wiatr lekki, więc wciągamy żagle na maszt i szukamy każdego dodatkowego węzła prędkości. Słońca nie ma, ale jest dość ciepło i nie pada.\nWchodzimy do portu przy niskiej wodzie, kanałem z wyraźnym prądem. Wejście tyłem pomiędzy dalby rozgrzewa całą załogę. Port z pięknymi sanitariatami, ale bez żadnych dodatkowych atrakcji, ani wody, ani sklepu, ani baru. Dlatego zaskakuje nas cena z postój: 60 euro. To chyba znak, że jesteśmy blisko Wenecji.\nRankiem mamy jedyną okazję poczuć się jak Jezus Chrystus. Poziom morza podniósł się o metr. Trap zamiast prowadzić w górę schodzi teraz w dół. Pomost znalazł się kilka centymetrów pod wodą, więc udajemy, że stąpamy po wodzie. Po pół godzinie woda opadła na tyle, że pomosty znów są widoczne. Ruszamy więc do Wenecji. Pogoda paskudna: pada zimna mżawka, widoczność słaba. Szukamy ratunku w gorącej kawie.\nDo Wenecji zbliżamy się wczesnym popołudniem. Wejście w obręb miasta jest ciekawe nawigacyjnie. Tor podejściowy jest dobrze oznaczony, ale wpływamy przy odpływie, pod silny prąd. Prędkość nagle spada z siedmiu węzłów do trzech. Poza tym ruch jak na Marszałkowskiej. Tramwaje wodne, statki turystyczne, promy, prywatne łodzie motorowe i water taxi. Meldujemy sternikowi o każdym obiekcie mogącym stanowić dla nas zagrożenie. To ważne, bo wszyscy są tu szybsi od nas i oczywiście czują się, jak u siebie w domu.\nSzybko znajdujemy spokojny port w części miasta o nazwie Santa Elena (Velico Veneziano). Pomosty są w połowie stałe, a więc znów pływy fundują nam ten sam spektakl: „pojawiam się i znikam”.\nRuszamy na pierwszy rekonesans do miasta i szybko stajemy się ofiarami jego uroku. W pobliżu mostu Rialto rezerwujemy miejsce w restauracji na sylwestrową pizzę. Ponieważ już wiadomo, że w nocy będzie wysoka woda, zaopatrujemy się w bardzo twarzowe, kolorowe pokrowce na nogi wiązane powyżej kolan. Zobaczymy, na co się przydadzą…\nZakładamy ciepłe kalesony, polary, czapki z nausznikami, kurtki wodoodporne i przede wszystkim kalosze (kto ma). Ruszamy w stronę placu Św. Marka. Plac jest pełen ludzi i wody. Przypływ sięga nawet do kolan. Turyści spacerują po specjalnych podestach prowadzących do placu. Ale dalej trzeba sobie radzić samemu. W ruch idzie więc wszystko co jest pod ręką. A pomysłowość turystów nie zna granic: klasyczne kalosze wędkarskie, torebki wszystkich sieci supermarketów, wysokie kalosze, krótkie kalosze i zwyczajne miejskie obuwie. Znakomita większość gawiedzi, niezależnie od uzbrojenia na nogach, jest całkowicie przemoczona i bezgranicznie szczęśliwa, choć temperatura wody jest bliska zera.\nPoranek budzi nas deszczem i zimnem. Pomost oczywiście pod wodą, więc bez kaloszy ani rusz. Uzupełniamy zbiorniki z wodą i ruszamy w drogę powrotną, tym razem z prądem odpływu.\nBez dużego wysiłku dla silnika pędzimy prawie 10 węzłów. Tuż za główkami toru żeglugowego szczelnie otula nas mgła. Niewiele widać, prawie nic nie słychać, nic nie wieje i jest pięknie. Płyniemy na port Santa Margherita. Wpływamy do mariny dell’ Orologio w miejscowości Caorle – duży port jachtowy z sympatycznym szefem portu, mediami na kei i luksusowym sanitariatem, który z dziką rozkoszą okupujemy zamieniając go w łaźnię parową.\nKiedy nasze członki odzyskują temperaturę wskazującą na podtrzymanie funkcji życiowych, szykujemy pyszną kolację, która szybko zamienia się w zabawę noworoczną.\nPogoda się stabilizuje: leje jak z cebra, jest zero stopni Celsjusza, zaczyna wiać i żeby nie było nudno – od razu 30 węzłów. W południe deszcz zamienia się w deszcz ze śniegiem, a potem w śnieg. Musimy podjąć decyzję, co robić, bo port zamykają zgodnie z pływami morza. O tej porze roku o godz. 2 w nocy. Wyjście na otwarte morze przy tej pogodzie i wietrze nie jest zbyt ponętną perspektywą. Przestawiamy więc jachty do wewnątrz, poza grodzie portowe. Manewr jest trudny, bo podmuchy dochodzą do 40 węzłów, a kanał po obu stronach zajmują kutry rybackie i jest wąsko jak diabli.\nRanek. Przejmujący chłód wpełza do kajut. Zakopywanie się w śpiworach niewiele daje, więc wyskakujemy bez budzenia i zakładamy co się da. Na pokładzie króluje mróz: szron na deku, sople na pokrowcu grota, cumy stoją w pionie. Za to po wczorajszej zamieci śnieżnej ani śladu: błękitne, prawdziwie włoskie niebo, słońce i ani śladu wiatru.\nOpuszczamy z nutką żalu Canale dell’ Orologio i wyprowadzamy łajby na morze. To, co skapuje z bomu na stolik, zamarza w oczach, czyli ciepło nie jest, ale humor nas nie opuszcza. Stawiamy nawet żagle, ale nie na długo – morze raczej przypomina talerz zimnej zupy, więc prujemy na silniku ile się da.\nW Trieście czeka na nas właściciel jachtów. Stęskniony do bólu. Widok jachtów w jednym kawałku szybko go uspokaja, ale wciąż nie wierzy, że przy takiej pogodzie zrealizowaliśmy nasz plan.\nIm bliżej Wenecji, tym wyższe ceny\nMariny na północnym Adriatyku są zdecydowanie tańsze niż np. w Chorwacji. Jest czysto, na kei znajdziecie prąd i wodę, całodobowe toalety, prysznice z ciepłą wodą, pralki i suszarki, stacje paliw i sklepy żeglarskie.\nNiesamowite wrażenie robi Marina Sant’Andrea. W porcie jest 250 miejsc postojowych dla jachtów do 25 metrów długości. Dobre zaplecze sanitarne, przystępne ceny, miła i fachowa obsługa. W innym miejscu – w Porto San Vito – jest 165 miejsc postojowych dla jachtów do 20 metrów długości. Za postój naszej jednostki (12 metrów) zapłaciliśmy 20 euro. Będąc przy Grado warto wpłynąć jachtem do samego centrum miasta (postój za darmo).\nIm bliżej Wenecji tym ceny opłat portowych rosną, a jakość już nie ta sama. Nawet podczas zimowego rejsu nie ma co liczyć na specjalne zniżki. W Marinie del Cavallino zapłaciliśmy 60 euro, podobnie w Darsenie dell’Orologio czy Porto Santa Margherita.\nWe wszystkich portach znajdujących się na kanałach rzecznych wpływających do Adriatyku trzeba uważać na wrota zamykające wejście. Przy wysokich stanach wody (takich, jak podczas naszego rejsu) trzeba dobrze kontrolować przypływy i odpływy, gdyż może się okazać, iż utkniemy w porcie nawet na kilka dni. W każdej marinie wywieszone są informacje o pływach. Jeżeli ich nie znajdziecie zawsze można zapytać bosmana. Uważajcie też na prądy. Wpływając do Wenecji zdarzają się prądy dochodzące nawet do 5 węzłów.\nW Wenecji polecamy port Velico Veneziano (południowe wejście portu St. Elena). Port posiada 230 miejsc postojowych dla jachtów do 15 metrów długości. Jest tam też restauracja, przyzwoite toalety z prysznicami, prąd, woda i stacja paliw. Do Placu Św. Marka dojdziecie stąd pieszo w 20 minut. Opłata dobowa – 60 euro za jacht do 12 metrów plus 4 euro za dobę od osoby.\nInnym weneckim portem jest San Giorgio Maggiore na wysepce o tej samej nazwie, zaraz naprzeciwko Placu Św. Marka (70 miejsc postojowych, głębokości 2,20 m – 2,40 m). Z mariny jest piękny widok na Plac Św. Marka, a do Wenecji można się stąd dostać wodnymi taksówkami.\nŻeglując po północnym Adriatyku warto zawinąć jeszcze do słoweńskiego portu Piran, najpiękniejszego i najtańszego w Słowenii. Miasteczko jest urokliwe, a port znajduje się w centrum miasta. Pozostałe porty – Izola, Portoroz, Koper – również dysponują dogodnymi warunkami, jednak opłaty są tam już wyższe.\nFilm z rejsu znajdziecie na stronie internetowej www.talar-sisters.pl (dział „Galeria Video”).\nTagi: Triest Wenecja Adriatyk.


Tarcze Diamentowe do Przecinania Płytek Norton Clipper PRO Ceram - Norton Clipper\nTarcze Diamentowe do Przecinania Płytek Norton Clipper PRO Ceram\nTym co wyróżnia tarcze diamentowe Norton Clipper PRO Ceram na tle innych narzędzi tego typu jest połączenie połączenie doskonałej jakości z przystępną ceną. Nadają się do pracy zarówno na sucho jak i na mokro. Pasują do szlifierek kątowych, przecinarek do glazury oraz przecinarek do wyrobów murarskich. Tarcze Norton Clipper PRO Ceram sprawdzą się podczas cięcia granitu, marmuru, ceramiki, łupków oraz płytek kamiennych. Norton Clipper PRO Ceram, to tarcza wielozadaniowa. Jeśli poszukują Państwo bezpiecznych narzędzi do cięcia płytek, w których wysoka jakość łączy się z dobrą ceną to diamentowe tarcze do płytek Norton Clipper PRO Ceram stanowią doskonały wybór. Wszystkie nasze tarcze spełniają najwyższe standardy bezpieczeństwa, o czym zaświadcza certyfikat towarzystwa oSa.\nKORZYŚCI - Tarcze Diamentowe do Przecinania Płytek PRO Ceram\nMożna używać do cięcia na sucho i mokro.\nDo przecinania ceramiki, granitu, marmuru, łupków, płytek kamiennych.\nSzlifierka kątowa 115 22,23 9/1,6 701846 25942 5450248 347927\nSzlifierka kątowa 125 22,23 9/1,6 701846 25940 5450248 347897\nSzlifierka kątowa 180 22,23 9/1,7 701846 25944 5450248 347941\nSzlifierka kątowa 230 22,23 9/2,2 701846 25946 5450248 347965\nTylko do cięcia na mokro\nPilarka stołowa 150 25,4/22,23 9/1,6 701846 25560 5450248 346319\nPilarka stołowa 180 25,4/22,23 9/1,6 701846 25561 5450248 346326\nPilarka stołowa ,Przecinarki do wyrobów murarskich 200 25,4 9/1,6 701846 25093 5450248 343998\nPilarka stołowa ,Przecinarki do wyrobów murarskich 200 30 9/1,6 701846 25094 5450248 344001\nPilarka stołowa ,Przecinarki do wyrobów murarskich 230 25,4 9/1,6 701846 25096 5450248 344025\nPilarka stołowa ,Przecinarki do wyrobów murarskich 250 25,4 9/1,6 701846 25097 5450248 344032\nPrzecinarki do wyrobów murarskich, Piły murarskie 300 25,4 9,5/2,0 701846 25098 5450248 344049\nPrzecinarki do wyrobów murarskich, Piły murarskie 350 25,4 9,5/2,0 701846 25100 5450248 344063


Czy wiesz że..., czyli mało znane fakty o Polonii - Fundacja Edukacji Polonijnej\nPolacy od wieków wyjeżdżali za granicę motywowani różnymi powodami. Znamy historie masowych emigracji, jak i dzieje jednostek, które zasłużyły się za granicą. Z okazji Dnia Polonii i Polaków za Granicą prezentujemy Państwu kilka faktów dotyczących polskiej obecności na świecie.\n…Polak Stanisław Smolak został mianowany wodzem pewnego indiańskiego plemienia?\n…na wyspie Kiritimati, położonej na Oceanie Spokojnym, znajduje się wioska o nazwie Poland?\n…w Norwegii największą grupę imigrantów stanowią Polacy?\n…język polski jest językiem ojczystym około 44 milionów ludzi na świecie – mieszkańców Polski oraz Polonii?\n…największe skupisko Polonii znajduje się w Stanach Zjednoczonych, na drugim miejscu są Niemcy, a na trzecim Brazylia?\n…W Gdyni znajduje się pierwsze w kraju muzeum poświęcone historii polskiej emigracji?\n…jednym z najsłynniejszych fryzjerów wszech czasów był Polak Antoni Cierplikowski, który wymyślił damską fryzurę „na chłopaka”?\n…podczas II wojny światowej setki polskich dzieci znalazły schronienie w Indiach i Iranie?\n…Fryderyk Chopin zagrał swój ostatni koncert za granicą – w Londynie, rok przed śmiercią?\n…na mapie największej wyspy Norwegii – Spitsbergenie, znajduje się szereg polskich nazw w tym: Lodowiec Polaków, Góra Kopernika, a także Belweder?\n…dwa duże pasma gór na Syberii nazwane są imieniem Jana Czerskiego – polskiego geologa, paleontologa i przyrodnika?\nTo tylko kilkanaście ciekawostek o naszych rodakach, którzy zostawili swój ślad w wielu miejscach na całym świecie. Jeśli chcecie poznać więcej wspaniałych historii o uznanych przedstawicielach Polonii, znajdziecie je w naszym projekcie POLONIKA – ślady Polaków za granicą.


SEMINARIUM Miejska Sztuka Ogrodowa – Aktualności ogrodnicze | Zielony Ogródek\nInspirowane przez naturę - aranżacje kwiatowe...\nRedakcja miesięcznika Zieleń Miejska oraz organizatorzy Targów Ogrodniczych Gardenia zapraszają na SEMINARIUM Miejska Sztuka Ogrodowa – Zieleń Osiedlowa XXI w., które odbędzie się 27.02.2009 roku na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich.\nWstęp na seminarium jest bezpłatny!\nProgram i karta zgłoszenia znajdują się na stronie: www.abrys.pl w zakładce seminaria redakcyjne.\nZgłoszenia należy przesłać do 20.02.2009 roku na adres: Abrys, ul. Daleka 33, 60-124 Poznań z dopiskiem „Zieleń Miejska”. Liczy się kolejność zgłoszeń.\nInformacje o seminarium można uzyskać w redakcji "Zieleń Miejska"\ntel. 061 655 81 32 lub 38\nWięcej o Targach Ogrodniczych GARDENIA 2008 na http://gardenia.mtp.pl


Początek roku szkolnego 1949/50. Marek Walicki i Marian Krauze, dwaj nasi koledzy ze starszych klas zrealizowali swoją decyzję o nielegalnym opuszczeniu Polski (legalnej możliwości wówczas nie było) podjętą podczas wakacji. Tylko kilkoro najbliższych szkolnych przyjaciół wiedziało o ich zamierzeniu. O tym, że się im udało i jakie były tego miejscowe reperkusje, przedstawiliśmy w wydanej w roku ubiegłem monografii historycznej GIMNAZJUM I LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCE im. EMILII PLATER w ZALESIU DOLNYM. Przedzierając się przez „zieloną granicę” ówczesnej „żelaznej kurtyny” zamierzali wstąpić do prawdziwego polskiego wojska na zachodzie, aby walczyć o wolność Polski. Nie wiedzieli, że wtedy WP tam już nie było… W ówczesnych realiach kontakt z Polską stracili na długo.\nKiedy wydana przez nas monografia dotarła do nich, szybko nawiązali kontakt z naszym Stowarzyszeniem. Wcześniej kontaktu z nimi szukaliśmy podczas przygotowywania publikacji, ciekawi szczegółów wydarzeń sprzed 60 lat. O tym jak uciekali z komunistycznej, stalinowsko-bierutowskiej klatki, dowiedzieliśmy się z ich wspomnień, dopiero teraz. Jaka szkoda dla książki, że dopiero teraz! Będą literacko-historycznym hitem suplementu.\nMarek Walicki od lat mieszka w USA. Wcześniej, na początku lat pięćdziesiątych mieszkał w Monachium. Był dziennikarzem Radia Wolna Europa. W Platerówce aktywnie działał w harcerstwie. Nigdy nie potrafił pogodzić się z działaniami zmierzającymi do uczynienia z ZHP organizacji na wzór sowieckich pionierów. Gwoli historycznej prawdy należy wspomnieć, że w tych działaniach prym wiódł nie kto inny, tylko Jacek Kuroń, a najwyższe kierownictwo polskiego harcerstwa znalazło się w syberyjskich łagrach.\nMarian Krauze (syn Pani Ewy Krauze, wówczas właścicielki i dyrektorki szkoły podstawowej w Zalesiu Dolnym, „Krauzówką” zwanej, której absolwenci w większości kontynuowali dalszą naukę w Platerówce) też przesłał nam swoje wspomnienia, o szczegółach rozstania z PRL-em. Przeplatają się w nich wątki dramatyczne i humorystyczne. Po kilku latach pobytu w Monachium – wówczas amerykańskiej strefy okupacyjnej Niemiec – i pracy w polskich oddziałach wartowniczych przy armii amerykańskiej, wyemigrował do Kanady. Tam, w licznej rodzinie, wzorowo pełni teraz obowiązki pradziadka.


GIS i NIL wypowiadają wojnę rodzicom zadającym pytania o bezpieczeństwo szczepień – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Wiedzy o Szczepieniach "STOP NOP"\n22 stycznia 2020 Piotr Jawornik\nGazeta prawna opublikowała 22 stycznia 2020 r. artykuł pt. „Powstaną ośrodki na wypadek epidemii“.\nArtykuł informuje, że prezes Naczelnej Izby Lekarskiej wraz z głównym inspektorem sanitarnym opracowali i wysłali do lekarzy instrukcję na temat ich praw i obowiązków w związku z kwalifikacją do szczepienia.\nTutaj można przeczytać wspomniany komunikat.\nTo odpowiedź na coraz częściej wysuwane przez rodziców żądanie przeprowadzenia właściwej kwalifikacji do szczepienia dziecka uwzględniającej przeciwwskazania do szczepień wymienione w charakterystyce produktu leczniczego oraz wypełnienia przewidzianego prawem druku kwalifikacji, a także udzielenia informacji. Jest to np. konieczność wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki czy niedoborów odporności, co wymaga konsultacji u lekarzy specjalistów i skierowań na specjalistyczne badania, a czego brak może skutkować ciężkimi powikłaniami poszczepiennymi.\nStowarzyszenie STOP NOP poleca rodzicom przeciw którym wszczęto postępowanie przymuszające do szczepień, również rodzicom dzieci, które ucierpiały na skutek NOP, złożenie podczas wizyty u lekarza za potwierdzeniem tzw. Oświadczenia w sprawie świadomej zgody na szczepienia, co jest realizacją podstawowego prawa pacjenta do informacji.\nAutorka artykuł zarzuca rodzicom, że ich motywacja ma wyłącznie podłoże ideologiczne, choć nawet główni naukowcy Światowej Organizacji Zdrowia podczas grudniowego szczytu ds. bezpieczeństwa szczepień, ujawnili swoje wątpliwości i zadali pytania, na które dotychczas brak odpowiedzi.\nPełnych obaw o bezpieczeństwo swoich dzieci rodziców artykuł stygmatyzuje, nazywając „antyszczepionkowcami”.\nA oni szukają tylko instytucji, która odpowie na ich wszystkie pytania i wątpliwości, wysyłając wnioski o udostępnienie informacji publicznej, niekiedy korzystając również z prawa wysłania skargi do sądu administracyjnego, na urząd, który wymusza szczepienia, nie wywiązując się ze swojego obowiązku udzielenia odpowiedzi.\nWedług Gazety Prawnej NIL i GIS potwierdzają, że obowiązkiem lekarza jest rzetelne zbadanie pacjenta w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania szczepienia ochronnego, a także wydanie zaświadczenia ze wskazaniem daty i godziny prowadzonego badania. Informują jednocześnie, że do ich zadań nie należy informowanie o składzie czy działaniu szczepionki, czy o działaniach niepożądanych i szkodliwości preparatu. Brakuje podstaw prawnych, by tego żądać od lekarza – czytamy dalej.\nInspirują też szkoły do prowadzenia lekcji o szczepieniach żeby opowiadać uczniom o tym, dlaczego warto się szczepić, czemu służy szczepienie, a także pomagać pokonać strach przed przyjęciem szczepionki. Scenariusz lekcji opracowany w ramach konkursu zorganizowanego przez producentów szczepionek skupionych w INFARMA, został przesłany do Ministerstwa Edukacji Narodowej.\nGazeta informuje, że ruszyła pierwsza poradnia szczepionkowa – Chcemy, by docelowo działała jedna lub dwie poradnie w każdym województwie. A w największych, typu mazowieckie, nawet cztery – mówi Jarosław Pinkas, główny inspektor sanitarny. Dotychczas już działały tzw. poradnie ds. chorób zakaźnych pod skrzydłami Polskiego Towarzystwa Wakcynologii, wspieranego finansowo przez przemysł farmaceutyczny.\nMają się zajmować ustalaniem kalendarza szczepień gdy lekarz pierwszego kontaktu ma wątpliwości np. po powrocie dzieci z zagranicy (podobnie jak było u Julki z ciężkim NOP).\nAutorka poprosiła mnie o wypowiedź. Na esemesa z prośbą o możliwość skorzystania z prawa do autoryzacji odpowiedziała, że nie będzie mnie cytować – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Wiedzy o Szczepieniach STOP NOP zapewnia, że popiera każdą inicjatywę, która nie narzuca rodzicom szczepień, a gwarantuje indywidualne podejście do pacjenta. Ale to koniec pochwał. Stowarzyszenie już podważa kwalifikacje zatrudnionego w poradniach personelu – napisała. Faktycznie wyraziłam obawę czy lekarze będą się kierować pełną aktualną wiedzą medyczną uwzględniającą np. odkrycia naukowców, których gościł rok temu Parlamentarny Zespół ds. Bezpieczeństwa Szczepień Ochronnych np. prof. Christophera Exleya.\nPosted in Aktualności, Inne and tagged andrzej matyja, badanie kwalifikacyjne do szczepień, bezpieczeństwo szczepień, dziecko, gis, Jarosław Pinkas, kalendarz szczepień, niepożądane odczyny poszczepienne, NIL, nop, powikłania poszczepienne, szczepienia, szczepionka.


Budownictwo kołem zamachowym gospodarki - Forum Branżowe\nForum Branżowe > Publicystyka > Rozmowy > Budownictwo kołem zamachowym gospodarki\nJadwiga Emilewicz, wicepremier i minister rozwoju, patronująca naszym spotkaniom w Klubie Forum 100, zaprezentowała nową inicjatywę ministerstwa, związaną z pobudzaniem budownictwa. Ministerstwo Rozwoju pracuje w tym zakresie nad projektami Impuls dla Gospodarki, z których pierwszy dotyczy budownictwa społecznego i komunalnego.\nZaproponowany przez nas szeroki pakiet zmian w budownictwie społecznym i komunalnym jest odpowiedzią na wciąż rosnący popyt na tańsze mieszkania na wynajem. Zwłaszcza w obecnej sytuacji, wywołanej pandemią koronawirusa, zapotrzebowanie to może rosnąć. – powiedziała pani Minister na konferencji prasowej – Dlatego przygotowaliśmy rozwiązania, które z jednej strony oferują rodzinom dopłaty do czynszów, a z drugiej dopłaty do gminnych czy miejskich spółek mieszkaniowych, które pozwolą budować tańsze mieszkania. Nasze propozycje dla budownictwa mają być impulsem dla polskiej gospodarki, która musi na nowo przyspieszyć po okresie zamrożenia. (..) Budownictwo może stać się kołem zamachowym polskiej gospodarki, która poturbowana skutkami pandemii koronawirusa, potrzebuje pobudzenia, impulsu. Służyć temu będzie m.in. pakiet mieszkaniowy.\nZnamy panią minister Emilewicz jako tą, która sprzyja rozwojowi, innowacjom, ale także rozumie wagę budownictwa w gospodarce. Działania pod hasłem Impuls dla Gospodarki nakierowane są na budownictwo oraz mieszkalnictwo i oby ten kierunek myślenia i działania władz centralnych był stały. Każde działanie budzące popyt na rynku budowlanym jest przez nas gorąco oklaskiwane. To także.\nbudownictwoimpuls dla godpodarkiJadwiga Emilewiczstolarka


Od 1 stycznia 2018 miał zostać wprowadzony nowy paszport. Mimo zapowiedzi rządu, dokumentów wciąż nie ma. Polska nie rozpoczęła nawet procesu powiadomienia innych krajów o tym, że pojawi się nowy wzór dokumentu.\nNowe paszporty do obiegu miały trafić na początku roku w związku z setną rocznicą odzyskania niepodległości. Niemniej jednak wciąż wiadomo kiedy to się stanie. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji nie podało dokładnej daty. Resort zapewnia, że jest w trakcie testów nowej książeczki oraz podaje, że nie przygotował rozporządzenia, które jest potrzebne by móc wprowadzić nowy dokument. Dopiero po zakończeniu testów i wprowadzeniu rozporządzenia Polska przekaże innym krajom informacje o nowym paszporcie. Wtedy nowy paszport będzie wprowadzony do użytku. Projekt nowego paszportu zakłada dodatkowe zabezpieczenia ale i również motywy graficzne związane ze 100-leciem odzyskania niepodległości.\npaszport nowy opóźnienia rocznica odzyskanie niepodległości\nTrzeba czekać na nowy paszport\n[2018-05-24 14:36 83.26.221.*]\nna ciul te pamiątki o rocznicy itd. te co sa sa w porzaku ale jak zwykle te pisdowskie buraki mieszają i wydaja pieniądze ,, nasze pieniądze odpowiedz »\nKorzystanie z serwisu oznacza bezwarunkową akceptację polityki prywatności, regulaminu i polityki cookies. Wygenerowano:2021-04-17 00:55:22


Farby i lakiery w sprayu, Producent: SURVGEO - Ranking 2021 i Opinie na RodzajeFarb.pl\nFarby i lakiery w sprayu Producent SURVGEO - Ranking - najlepsze 20 z 70. Ceny od 17 zł do 148 zł. Średnia cena 84 zł. Najlepszy producent: SURVGEO. Najlepszy w rankingu: SURVGEO Uchwyt do paska na farbe SurvGeo 324772, średnia cena 49 zł (trend: stała, dostępność: 1). Najtańszy: SURVGEO Fabra geodezyjna SurvGeo 500ml FLUO różne kolory kosztuje 17 zł (trend: stała, dostępność: 1). Najdroższy: SURVGEO Drążek jednokołowy znakujący do farb SurvGeo 899836 kosztuje 148 zł (trend: stała, dostępność: 1).\n2.1 SURVGEO Uchwyt do paska na farbe SurvGeo 324772\n2.2 SURVGEO Fabra geodezyjna SurvGeo 500ml FLUO różne kolory\n2.3 SURVGEO Drążek jednokołowy znakujący do farb SurvGeo 899836\n3.2 SURVGEO Uchwyt do paska na farbe SurvGeo 324772\n3.3 SURVGEO Pistolet do farby SurvGeo 123030\n1 SURVGEO Uchwyt do paska na farbe SurvGeo 324772\nSURVGEO n/a n/a\n2 SURVGEO Fabra geodezyjna SurvGeo 500ml FLUO różne kolory\nSURVGEO fluorescencyjna 500ml\n3 SURVGEO Drążek jednokołowy znakujący do farb SurvGeo 899836\n4 SURVGEO Pistolet do farby SurvGeo 123030\nNajlepsze produkty: Farby i lakiery w sprayu, Producent: SURVGEO - Ranking 2020\n1) SURVGEO Uchwyt do paska na farbe SurvGeo 324772\nUchwyt do farby godezyjnej SurvGeo\nZostał wykonany z mocnej i trwałej skóry ekologicznej. Umożliwia noszenie puszki farby przy pasku, przez co pozostaje ona zawsze pod ręką.\nWymiary: 25cm x 10cm x 8cm\nUchwyt do paska na farbe SurvGeo\n2) SURVGEO Fabra geodezyjna SurvGeo 500ml FLUO różne kolory\n3) SURVGEO Drążek jednokołowy znakujący do farb SurvGeo 899836\nDrążek jednokołowy do farby godezyjnej SurvGeo\nDrążek z jednym kólkiem do precyzyjnego znakowania w linii, idealnie spisuje się na dłuższych odcinkach. Wykonany z plastiku i elementami metalu.\nDrążek jednokołowy znakujący do farb SurvGeo\nNajtańsze produkty: Farby i lakiery w sprayu, Producent: SURVGEO - Ranking 2020\n2) SURVGEO Uchwyt do paska na farbe SurvGeo 324772\n3) SURVGEO Pistolet do farby SurvGeo 123030\nPistolet do farby godezyjnej SurvGeo\nWytrzymały lekki pistolet do farby SurvGeo. Wykonany z wysokiej jakości plastiku. Wygodny w użytkowaniu dzięki ergonomicznemu kształtowi.\nWymiary: 30cm x 12cm x 9cm\nPistolet do farby SurvGeo\nSURVGEO Uchwyt do paska na farbe SurvGeo 324772\nSURVGEO Fabra geodezyjna SurvGeo 500ml FLUO różne kolory\nProducent SURVGEO SURVGEO SURVGEO\nRodzaj n/a fluorescencyjna n/a\nPojemność n/a 500ml n/a\nFarby i impregnaty do drewna, Producent: Vidaron - Ranking 2020\nEmalie - Ranking 2020


Incessant Journey: Hearst Castle.\n11 maja 0 Hearst Castle , USA\nHearst Castle zostal zaprojektowany przez Julie Morgan w latach 1919 -1947,\nna zlecenie Wiliama Hearst.\nHearst formalnie nazwal ta nieruchomośc "La Cuesta Encantada"\n("The Enchanted Hill"),\nale na codzien nazwał go po prostu "ranczo".\nHearst Castle znajduje się w pobliżu San Simeon,\nokoło 250 mil (400 km) zarówno z Los Angeles jak i San Francisco.\nNieruchomości sam w sobie ma wielkosc pięciu mil (osiem kilometrów),\njest polozona szczycie wzgórza Santa Lucia Range na wysokości 1600 stóp (490 m).\nHearst Castle został zbudowany na Rancho Piedra Blanca,\nktore ojciec Williama Randolpha Hearst, George Hearst, kupil w 1865 roku.\nHearst po raz pierwszy zaproponował amerykańskiej architekt Julii Morgan\npomysłów na nowy projekt w kwietniu 1915 roku, w krótce po objęciu własności.\nOryginalny pomysł Hearst było zbudować domek, według rysownika, który pracował w biurze Morgan, słowa Harsta z pierwszego spotkania:\n"Chciałbym zbudować coś na wzgórzu w San Simeon.\nMęczę się chodzic tam i biwakowac w namiotacie.\nStaje sie trochę za stary na to.\nChciałabym dostać coś, co byłoby nieco bardziej komfortowe."\nPrzez lata pracy, wizja budynku Hearsta zmieniala sie i byla przebudowywana kilkanascie razy.\nA to co mozemy teraz ogladac, pewnie wciaz nie miesci sie w ideale Wiliama.\nZamek wciaz jest nie wykonczony, ale takim juz pozostanie.\nCałkowita powierzchnia mieszkania z budynków na osiedlu przekracza 8.300 m².\nCo roku zamek odwiedza ponad milion osob.


Rodzaje naczep i przyczep do samochodów ciężarowych | informator ugier\nJest wiele naczep oraz przyczep do samochodów ciężarowych, a kluczem do ich wydajnego, a przede wszystkim bezpiecznego wykorzystania, jest prawidłowe dobranie ich do zadania, jakiego planuje się podjąć.\nWybór jest gigantyczny, a zróżnicowanie pomiędzy pojedynczymi modelami powoduje, że amator w tej dziedzinie może czuć się kompletnie zagubiony. W jaki sposób można się spodziewać, najważniejszym rozwiązaniem tego kłopotu jest uzupełnienie swojej wiedzy o konkretne, należyte informacje – od czego powinno się wobec tego rozpocząć?\nW praktyce wykorzystywane są przeważnie następujące typy naczep lub przyczep:\n• Lawety – wyspecjalizowane przyczepy przeznaczone do przewozu samochodów. Mają one gigantyczny zakres zabezpieczeń, by upewnić się, że kierowca samochodu nie doprowadzi do niebezpiecznych sytuacji na drodze.\n• Wywrotki – nieraz używane w budownictwie przyczepy, jakie dostosowane są do przewozu materiałów w luźnej formie. Są one dość proste pod względem konstrukcyjnym, jednak ich specyficzną cechą jest możliwość prędkiego zrzucenia załadunku.\nWino białe lub czerwone? Jak dobierać wino do dań?Włoska tradycja podawania wina do dań\nMuzyka klasyczna na winylach – zgromadź prywatną kolekcję krążkówPozytywne aspekty słuchania muzyki klasycznej już


W drodze: Lekcja nieodrobiona. Dlaczego rzadko czytamy Pismo ...\nDlaczego rzadko czytamy Pismo Święte\nKontemplacja nie jest formą wysokiego życia duchowego przeznaczonego dla nielicznych, ale formą, bez której nie możemy funkcjonować jako chrześcijanie w dzisiejszym świecie. Z ks. Krzysztofem Wonsem SDS rozmawia Paweł Kozacki OP\nTrzecia istotna rada przy rozpoczynaniu lektury Pisma Świętego mówi, by mieć przy sobie kogoś, kto będzie nam towarzyszył w drodze. Oczywiście może to być kierownik duchowy czy spowiednik. Zdarza się jednak, że pragnienie czytania pojawia się w kimś, kto w życiu duchowym dopiero raczkuje i nie wie jeszcze, kim jest kierownik duchowy, nie doświadczył indywidualnego spotkania i rozmowy o wierze i duchowości. Dlatego też alternatywą mogą być sesje formacyjne. Na przykład takie, które organizujemy w naszym domu. One pomagają rozkochać się i rozmiłować w Piśmie Świętym. Doświadczenie spotkania wspólnoty ludzi, których łączy pasja poznania Słowa, rozmowa z prowadzącym, który potrafi wskazać nierozerwalny związek między czytaniem a egzystencją – to wszystko dodaje sił i ochoty do poznawania Biblii. Ta droga bywa pomocna zwłaszcza dla tych, którzy jeszcze nie rozumieją w pełni tego, co czytają. Dzięki odpowiedniej formacji Biblia powoli staje się dla nich Księgą, która przemawia.\nA co to znaczy doświadczyć spotkania z Jezusem Chrystusem?\nW kontekście czytania Biblii możemy mówić o pewnego rodzaju sprzężeniu zwrotnym. Przez spotkanie z osobą Jezusa zaczynam rozumieć Pisma, a przez umiłowanie Pism, spotykam się głębiej z osobą Jezusa. Nie ma spotkania z osobą bez słowa. Jeśli między mną, a drugim człowiekiem rodzi się bliska relacja, to dzieje się to zawsze przez otwarcie i szczerą rozmowę. To dzięki niej wzajemne poznanie staje się coraz głębsze. Jeśli rozmawiamy z kimś tylko o pogodzie, to chociaż byśmy spędzili ze sobą dużo czasu, niewiele z tego wyniknie. Pytanie można zatem nieco zmodyfikować: jak mam doświadczyć Jezusa, skoro nie znam Pism? Bo wiara bierze się ze słyszenia, a tym, co się słyszy, jest słowo Chrystusa.\nWróćmy do człowieka, który zaczął czytać Pismo i stara się być temu wierny i systematyczny, choć nie ma jeszcze doświadczenia formacji w tym kierunku. Co taka osoba powinna zrobić w chwilach, gdy natrafia na fragmenty, które ją intrygują lub fascynują?\nTo może być bardzo ważny moment. Jeśli zaczynam odkrywać, że Słowo odpowiada na moje pytania i poszukiwania, to znaczy, że staje się ono Słowem o mnie i dla mnie. To dobra okazja do poszukiwania zrozumienia Słowa. W lectio divina ten moment nazywa się iluminacją. Zaczynam dłużej przebywać ze Słowem, prawdziwie je zgłębiać. Na tym etapie można na przykład szukać książek, które pozwolą lepiej i głębiej zrozumieć Słowo. Najpierw Jego sens dosłowny, a później to, co jest kluczowe dla mnie osobiście.\nWarto przy tym pamiętać, że nasz odbiór Słowa jest zawsze subiektywny, dlatego potrzebujemy zobiektywizowania przesłania, które do nas dociera. Im głębiej w las, tym więcej drzew. Im głębiej wchodzimy w kontakt ze Słowem, tym bardziej potrzebujemy kogoś, kto pomoże nam rozeznawać naszą drogę duchową. Bez tego, nawet przy najlepszych chęciach, można zejść na manowce konsumpcyjnego traktowania Słowa. Jeśli je rozumiem, jeśli odpowiada na moje potrzeby, to przy nim trwam. Jeśli nie rozumiem, to od niego odchodzę. Tymczasem pod powierzchnią tego, że Słowa nie rozumiem, może się kryć wiele innych rzeczywistości. Wierzymy, że każde słowo w Biblii jest dla mnie. Trudność polega na zidentyfikowaniu, dlaczego to konkretne słowo nawiedza mnie właśnie dzisiaj. Czasami znakiem, że ono jest właśnie dla mnie, jest opór, który czuję przy czytaniu.\nTak się dziwnie składa, że niektóre stronice Biblii „sklejają się”, że niektóre fragmenty omijamy, bo nie mamy siły, by się z nim zmierzyć. Potrafimy uciekać od tych wersetów, które obnażają nasze grzechy, kwestionują nasze wybory. Słowo bowiem nie tylko nas potwierdza, lecz czasem konfrontuje z trudną prawdą i oczyszcza. Mówi podobnie jak do Dawida po grzechu: „Ty jesteś tym człowiekiem”. W świecie, w którym żyjemy, niezależnie od tego, jakie są nasze pragnienia duchowe, wychowani jesteśmy do hedonistycznego przeżywania rzeczywistości. Jeśli coś jest dla mnie przyjemne – przyjmuję to, jeśli jest smakowite – sięgam po to. Jednak jeśli coś jest trudne, niezrozumiałe, a tym bardziej jeśli jest deprymujące czy kwestionujące, to się od tego odwracam. Dlatego tak ważna jest troska o obiektywizację naszego spojrzenia na Słowo Boże.\nSens tej rzeczywistości najlepiej oddają dwa słowa, które ojciec wypowiedział przed chwilą po łacinie: „Boże czytanie”. To nie jest metoda modlitwy. Lectio divina jest mentalnością, sposobem życia, który rodzi się z żywego kontaktu ze Słowem i sprawia, że pojawia się we mnie zdolność czytania rzeczywistości tak, jak czyta ją Bóg. Stąd „Boże czytanie”. Kapitalna jest tutaj intuicja Ojców starożytnego Kościoła: Augustyna czy Szkota Eriugeny, który pisał, że Bóg nie miał zamiaru stwarzać Pisma Świętego. On stworzył świat, który człowiek czytał nieustannie w sposób przenikliwy. Gdziekolwiek oparł wzrok, czytał obecność Boga. Nie tylko czytał, ale wchodził w niepojęty dla nas, zażyły kontakt ze Stwórcą. Przez grzech zostaliśmy zranieni i nastąpiło pęknięcie w sercu, które jest najważniejszym organem słuchu wewnętrznego. Człowiek nie potrafił już czytać świata tak, by wejść w kontakt z Bogiem. Dlatego Bóg stworzył drugą Biblię, stworzył Pismo Święte, by oczyszczało i obmywało nasze oczy i serca, by przywracało naszą zdolność widzenia i słyszenia, a wraz z tym także zdolność Bożego rozumienia rzeczywistości.\nLectio divina ma być pomocą w realizowaniu tego zadania. Czytamy Słowo, aby patrzeć na wszystko oczami Boga. Textus jest jak tkanina, rzeczywistość utkana z Bożego Słowa. I znowu pojawia się sprzężenie zwrotne. Nabywając na nowo Boże spojrzenie na świat, uczymy się czytać Święty Tekst tak, jak czyta go sam Bóg. Wówczas to nie ja interpretuję Święty Tekst, ale On sam – we mnie – interpretuje siebie i moje życie.\nTo bardzo ważna zależność. Jeśli w naszym czytaniu Tekstu nie wyjdziemy poza swoje subiektywne widzenie, podobnie będziemy funkcjonowali w rzeczywistości. Można być w codziennym kontakcie ze Słowem, ale nie dotrzeć do jego sensu duchowego, a więc nie dotrzeć także do sensu duchowego tego, co dzieje się wokół, co w danym momencie się przeżywa.\nA zatem Lectio divina to przede wszystkim pewna mentalność, wybór życiowy, w którym decyduję się na to, aby naprawdę patrzyć na wszystko tak, jak patrzy Bóg, wybierać tak, jak wybiera Bóg.\nW jaki sposób Boże patrzenie można uczynić swoim patrzeniem?\nW tradycji Lectio divina wyróżnia się pewne etapy, choć trzeba od razu powiedzieć, że one nie następują jeden po drugim, raczej na siebie nachodzą. Najczęściej wyróżnia się lectio, meditatio, oratio i contemplatio. Terminy te próbują opisać dynamikę drogi życiowej, jaką Słowo pokonuje w człowieku, który wchodzi w kontakt z Pismem Świętym.\nPierwszym momentem jest otworzenie Biblii. Zwróćmy uwagę na wymowę tego gestu. Gdy ja otwieram Biblię, przypominam sobie, że Bóg jest zawsze otwarty na mnie, a jednocześnie pytam siebie, czy ja rzeczywiście jestem otwarty na Jego Słowo. Jest to punkt strategiczny, bo w tym momencie decyduję się słuchać tego, co mówi Bóg, pośród tego, co mówi świat. A my – jak mówi Instrumentum laboris. Słowo Boże w życiu i misji Kościoła – jesteśmy w jakimś sensie tym, co słyszymy. Albo kształtuje nas Słowo Boga, które nas interpretuje, albo na pierwszym miejscu stawiamy inne słowo i to ono będzie głównym punktem odniesienia w interpretowaniu rzeczywistości.\nZatem pierwsze jest czytanie (lectio): wierne, solidne i systematyczne. Trzeba przy tym pamiętać, że każde słowo Pisma jest dla mnie, i – jak mówi List do Hebrajczyków (4,12) – jest zawsze nowe. Jest także punktualne i nawiedza mnie w tym momencie życia, w którym właśnie się znajduję. Ono nigdy się nie spóźnia.\nZa czytaniem pojawia się przyjmowanie Słowa sercem. Przy czym „serce” trzeba rozumieć tak, jak rozumie je Biblia – jako epicentrum osoby ludzkiej, czyli „miejsce” zawierające zarówno uczucia, jak i myśli, plany oraz zamiary. Jeśli Słowo zaczyna dotykać mojego serca, wówczas mnie porusza, ponieważ dotyka tych wszystkich sfer mojego życia. Warto zatem, czytając tekst Biblii, zwracać uwagę na poruszenia. Dzięki nim można rozpoznać słowa, które rzeczywiście dotykają naszego serca. Wtedy może się wydarzyć to, co jest centrum całego Lectio divina, czyli „spotkanie serdeczne”, które dotyka mnie w miejscu najbardziej centralnym.\nPoruszenia, o których mowa, mogą być dwojakiego rodzaju: pozytywne lub negatywne. Nie są to najszczęśliwsze określenia, bo zakładają, że coś jest lepsze lub gorsze, sugerują moralna ocenę. Tymczasem nie o to tutaj chodzi. Poruszenia pozytywne to te, przy których chętnie się zatrzymuję. Słowo daje mi światło, wzbudza radość, rodzi we mnie pasję. Od poruszeń negatywnych chcę uciekać, ponieważ rodzą uczucia niepokoju, lęku, oporu, a nawet złości. Jedne i drugie poruszenia są bardzo ważne, bo stanowią szansę na to, że pozwolę Słowu zamieszkać pośród tego, co się we mnie dzieje.\nW tym miejscu zaczyna się meditatio, czyli „chodzenie” ze Słowem, którego być może do końca nie rozumiem, ale jednak je przyjmuję. Ważniejsze jest bowiem przyjęcie Słowa niż Jego zrozumienie. Mam świadomość, że to, co mówię, jest wbrew temu, co czuje i myśli dzisiejszy człowiek. Poruszamy się jednak w przestrzeni wiary. Jeśli wierzę Słowu, to Mu się powierzam. Najważniejsze decyzje w historii zbawienia rodziły się właśnie w ten sposób. W zwiastowaniu Maryja przyjmuje Słowo, którego nie rozumie. Mówi Słowu „tak”, choć go nie pojmuje. Zrozumienie przyjdzie w swoim czasie. Ważne zatem, by pozwolić Słowu być we mnie, niepokoić mnie, pytać.\nPóźniej rodzi się to, o co nam tak naprawdę chodzi: odpowiedź naszego serca na Słowo. To się nazywa oratio. Pod wpływem poruszeń zaczynam dialogować. To wcale nie oznacza natychmiastowej zgody, bo oratio mieści w sobie także kłótnię z Bogiem, moje niepokoje, moje „nie”, moje pytania, mój lęk... Jeśli jednak mamy do czynienia z prawdziwie Bożym czytaniem (lectio divina), to ostatecznie nadejdzie moment weryfikacji za pomocą Słowa. Dojdzie do konfrontacji (synkrisis), w której Słowo Boże definitywnie zwycięży. Oratio to nie tylko modlitwa, ale także rodzaj przemowy, w której zajmuję stanowisko. Albo staję po stronie moich pragnień, potrzeb i myśli, albo pozwalam, by Słowo mnie przełamało.\nKiedy zaczynamy stawać po stronie Słowa, wówczas dochodzimy do contemplatio, które jest niczym innym, jak zjednoczeniem z myśleniem, pragnieniem i odczuwaniem Tego, który woła, zaprasza mnie do życia i widzenia. W tradycji łacińskiej określa się ten stan jako contemplatio, a w kulturze greckiej nosi on nazwę: theoria, czyli zdolność widzenia głębszego, zdolność widzenia w widzeniu. Chodzi o dar i zdolność przenikania zewnętrznej warstwy rzeczywistości i umiejętność dostrzegania jej sensu.\nTrzeba na koniec podkreślić, że lectio divina to proces życiowy, który dokonuje się we mnie dzięki Słowu. To nie ja wyznaczam etapy, ja je tylko próbuję nazwać. Kardynał Martini, który w swojej archidiecezji prowadził szkołę modlitwy, wymieniał wiele innych etapów: discretio, deliberatio, actio... Ich liczba nie jest najważniejsza. Chodzi o to, by rzeczywiście oddawały to, czego Słowo dokonuje we mnie, kiedy wchodzę z Nim w żywy kontakt.\nPotocznie słowo contemplatio kojarzy się z oderwaniem od rzeczywistości, stanem mistycznym, przeznaczonym dla bytów duchowych. Tymczasem Ksiądz opisuje contemplatio jako praktykę, która musi mieć przełożenie na codzienne życie.\nIlekroć podejmuję ten temat, podkreślam, że kontemplacja nie jest formą wysokiego życia duchowego przeznaczonego dla nielicznych, ale formą, bez której nie możemy funkcjonować jako chrześcijanie w dzisiejszym świecie. Gdy mówimy o kontemplacji, zwykle pojawia się powiedzenie: „Uwaga, zapinamy pasy i odlatujemy”. Tymczasem ja mówię: „Zapinamy pasy i lądujemy”. Doświadczenie prawdziwej kontemplacji sprawdza się przez to, że coraz mocniej stąpam po ziemi. Jeśli kontemplacja oznacza zjednoczenie ze Słowem Wcielonym, z Kimś, kto stworzył ten świat, to znaczy, że jest zjednoczeniem z Kimś, kto najlepiej zna się na tym świecie. Nigdy nie jestem bardziej zjednoczony z tym światem i bardziej zaangażowany w jego sprawy, niż wtedy, gdy jestem zjednoczony z jego Stwórcą. Im bardziej oddalam się od Niego, tym bardziej tracę kontakt z rzeczywistością. Kiedy Jego myśli stają się moimi myślami, a Jego drogi moimi drogami, zaczynam realizować moje życie w tym świecie tak, jak On to zamierzył.\nGrecka tradycja chrześcijańska mówi, że gdy Słowo obmywa moje oczy, lepiej widzę rzeczywistość. Tam, gdzie inni widzą tylko zło, błoto i biedę ludzką, człowiek wiary potrafi dostrzegać realizującą się historię zbawienia. Karl Rahner miał rację, twierdząc, że chrześcijanin naszych czasów albo będzie mistykiem, albo nie będzie chrześcijaninem. Czy tego chcemy, czy nie, żyjemy w świecie, który żyje tak, jakby Boga nie było. Takich postaw jest coraz więcej. To, że świat boi się komunikatów Boga i chce Go wyrugować z rzeczywistości, nie wynika ze złej woli, ale z kondycji duchowej ludzi. Patrząc na świat płasko, nie rozumieją tego, co głębokie i wysokie. Chcą więc usunąć niezrozumiałą dla siebie rzeczywistość.\nChrześcijanie mogą się stać dla nich znakiem obecności Boga. Czasem będą dla nich jedyną księgą Ewangelii, którą przeczytają. To wielka odpowiedzialność, bo po spotkaniu ze mną ktoś ma szansę po raz pierwszy otworzyć Biblię albo na zawsze ją zamknąć. Zabiegam o to, by na lectio divina patrzeć jak na praktykę bardzo mocno związaną z naszą egzystencją. Chodzi o takie życie, w którym to ja panuję nad światem, a nie on nade mną.\nDo tej pory pokazywał ksiądz drogę od czytania Pisma Świętego do konfrontacji z rzeczywistością tego świata. Zdarza się jednak sytuacja odwrotna. Ktoś doświadcza trudności w tym świecie albo podejmuje życiową decyzję i zaczyna szukać pomocy w Biblii. Czy może ją znaleźć?\nJedno i drugie działanie jest Boże. Bóg może docierać do nas przez wewnętrzne natchnienia. Czasami rzeczywiście zdarza się, że w kimś – bez żadnego zewnętrznego powodu – rodzi się pragnienie, by czytać Pismo Święte. Bóg działa też przez sytuacje zewnętrzne. Trudna sytuacja czy piękne przeżycie inspirują ludzi, by sięgnąć po Biblię. Ważne, by na jedno lub drugie natchnienie odpowiedzieć. Wielu ludzi szuka dziś pogłębionego kontaktu z Bogiem, coraz bardziej doświadczamy bowiem zawodu tym światem. Zabiegani ludzie – każdy na swój sposób – szukają pełni życia, czegoś, co by im dało szczęście i zadowolenie. Rozczarowują się, gdy natrafiają na atrapy. Człowiek nie może się zadowolić iluzją. Wcześniej czy później odkryje, że trafił na rzeczywistość z plastiku. Wtedy zapragnie pójść głębiej.\nCoraz więcej mamy wokół siebie ludzi zawiedzionych, przeżywających głęboki głód, szukających tego, co duchowe. To jest nasze pięć minut. Wielu ludzi zatraca się, ponieważ nie znajdują odpowiedzi, nie znajdują pomocy, o której mówiliśmy na początku. Musimy zatem być bardzo czujni na ich wołanie. Z takimi ludźmi spotykam się chociażby w naszym Centrum Duchowości. Panuje przekonanie, że do takich miejsc przyjeżdżają ludzie o bardzo wysokim poziomie życia duchowego. Oczywiście, są i tacy, ale trafia też do nas wielu ludzi ze swoimi zmaganiami, cierpieniami, wątpliwościami, depresjami... Gdy sięgają po Pismo Święte, często otwierają się na inny wymiar rzeczywistości. Nie przeceniałbym oczywiście roli tego miejsca, ale warto zauważyć, że takie rzeczy się tu dzieją.\nMówi ksiądz o ludziach w trudnej sytuacji. Czasem wśród nich są i tacy, którzy buntują się przeciwko Bogu. „Jak Bóg mógł do dopuścić do takiej sytuacji?” – pytają. Czy ten bunt może znaleźć ukojenie w Słowie?\nJeśli tacy ludzie trafią do Centrum czy do jakiegokolwiek duszpasterza, to sam fakt ich przyjścia świadczy, że szukają odpowiedzi. Bardzo ważne jest, by takiego człowieka wysłuchać. Nie należy od razu odpowiadać na jego pytania lub proponować czytanie Pisma. Za tymi pytaniami i buntem kryje się często potrzeba wypowiedzenia tego, co nosimy w sercu. To może być piorunujące doświadczenie. „Proszę księdza, po raz pierwszy w życiu ktoś mnie słuchał przez 20 minut, nie przerywając mi” – mówią. Ludzie są często po prostu bezdomni. Żyją w rodzinach bez bliskich relacji. Człowiek wysłuchany czuje się już lepiej, bo zaczyna nabierać zaufania.\nGdy spotykam takie osoby, próbuję najpierw wydobyć to, co w nich najgłębsze i dopiero wtedy odsyłam do Słowa albo proponuję konkretną pomoc, której w danym momencie potrzebują. Trudno byłoby mi przypomnieć sobie osobę, która odeszłaby w takiej sytuacji z tym samym poczuciem buntu, z którym przyszła. Ludzie, którzy przychodzą bardzo obolali, wychodzą zwykle bardziej wyciszeni. Zwłaszcza, jeśli mogą odejść z konkretnym tekstem Pisma lub perspektywą kontynuacji rozmów albo udziału w sesjach czy rekolekcjach. Wtedy zaczyna się droga, która u każdego ma inne tempo.\nWspomniał ksiądz o dialogu ze słowem Bożym. Dla współczesnego człowieka dialog to pytanie i odpowiedź. Im krótsza i bardziej konkretna, tym lepiej. Dialog ze Słowem wygląda trochę inaczej. Jak należy prowadzić ten dialog?\nDialog ze Słowem oznacza zgłębianie. Mam świadomość, że to idzie zupełnie w poprzek mentalności tego świata. Dziś młodzi ludzie całą swoją moc i energię przesuwają na poziom głowy i intelektu. O wszystkim chcą dyskutować. Nawet o tym, czego jeszcze nie doświadczyli. Jeśli pozostajemy tylko na poziomie głowy, możemy zadawać coraz więcej pytań, ale to nie znaczy, że obejmujemy rzeczywistość. Dopóki nie udrożni się droga z głowy do serca, nie ogarniemy złożoności świata. By ją pojąć, trzeba jej doświadczyć. Żeby doświadczyć, potrzeba zaangażowania całej osoby, integralnego poznania.\nGdy mamy ośmiodniowe rekolekcje, uczestnicy otrzymują na dzień tylko kilka wersetów Słowa Bożego. Mówimy im: „Pomyślcie, ile byście mogli przez ten czas przeczytać, ile wiadomości zdobyć”. Pierwsze doświadczenie polega na tym, że człowiek zostaje przez godzinę zegarową z kilkoma słowami z Biblii. Może je tylko nieustannie czytać. Przez czytanie Słowo wchodzi w życie, wchodzi w głąb. Nie mamy być jak motorówka, która z wielką prędkością ślizga się po powierzchni wody, ale jak nurek, który schodzi w głąb. Słowo nie potrzebuje wielu słów. Wierzę, że Ono jest niezgłębione.\nrozmowa ukazała się w miesięczniku „W drodze” - Nr 6 (454) 2011


Kłodzko: Władze miasta nie usuną pomnika | Kłodzko Nasze Miasto\nKłodzko: Władze miasta nie usuną pomnika\nNatalia Wellmann 13.07.2010\nTrwa spór o pomniki w Kłodzku, upamiętniające Armię Radziecką. Mieszkaniec Radkowa domaga się od władz miasta usunięcia symboli komunizmu. Władze miasta z kolei zapowiadają, że pomników usuwać nie będą.\nSpór toczy sie przede wszystkim o pomnik przy ul. Noworudzkiej, postawiony w hołdzie rosyjskim żołnierzom.\n- Takie symbole jak czerwna gwiazda, sierp i młot, są wątpliwą ozdobą dla miasta, a dla wielu ludzi znaczą tyle samo co niemiecka sfastyka - mówi Jerzy Pabian, emerytowany nauczyciel, który od trzech lat walczy o osunięcie pomnika. Teraz grozi, że poda miasto do prokuratury, bo jego zdaniem samorząd łamie prawo.\n- Znowelizowane przepisy mówią wyraźnie, że nie wolno prezentować publicznie symboli zbrodniczego systemu - podkreśla.\nIstotnie. Sejm nowelizując kodeks karny rozszerzył też artykuł 256., dotyczący propagowania ustrojów o charakterze totalitarnym. Obecnie przepis ten mówi m.in., że "kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat dwóch". Tej samej karze podlega też osoba, która rozpowszechnia, produkuje czy prezentuje przedmioty przedstawiające symbole faszystkowskie, komunistyczne lub inne. Wyjątkiem może być działalność artystyczna, edukacyjna, kolekcjonerska czy naukowa.\n- Nie potrzeba tu żadnego komentarza. Prawo jest po to, żeby go przestrzegać, dlatego pomniki powinny zniknąć - dodaje Jerzy Pabian.\nTymczasem władze Kłodzka z pomnikiem nie zamierzają nic robić. Co więcej, kilka tygodni temu wydały kilkanaście tysięcy złotych na odnowienie paru zabytkowych monumentów w mieście. Oczyszczony i pomalowany został m.in. właśnie Pomnik Wojsk Radzieckich, na którym wcześniej jakiś romantyk namalował sprayem: Kocham karaluszka!\n- Historia jest historią i usuwanie pomników nic nie zmieni - twierdzi Witold Krzelowski, zastępca burmistrza Kłodzka. - Skoro stoją tu od tytlu lat i nikomu nie przeszkadzały, to dlaczego mielibyśmy teraz je niszczyć. Powiem więcej, żaden mieszkaniec Klodzka nie zwrócił się do nas z podobnym wnioskiem, a niektórzy palą tam znicze wspominając żołnierzy, którzy tu zginęli.\nZdania Jerzego Pabiana nie podziela też Adam Siwek z Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Jak twierdzi, czerwona gwiazda jest uznawana za wojskowy symbol przynależności do Armii Radzieckiej.\n- Nie traktujemy takich monumentów jako propagowania reżimu komunistycznego w stalinowskiej wersji. Bo idąc tym tropem,musielibyśmy wyburzać cmentarze wojenne, gdzie tych gwiazd jest bardzo dużo - podkreślił w rozmowie z Jackiem Antczakiem.\nWałbrzych: Prokurator postawił zarzuty dwóm neonazistom z Dzierżoniowa [ZDJĘCIA]\nW poniedziałek (23 kwietnia) o godz. 11. w wałbrzyskiej prokuraturze przesłuchano zatrzymanych w sobotę mężczyzn, którzy mają być organizatorami neonazistowskiego koncertu. Jeden z zatrzymanych to Piotr G. brat wojewódzkiego radnego wybranego z listy PiS - Jerzego G. Radny jest a...\nJesli nie oznakujesz domu, dostaniesz mandat\nNietrzeźwa matka "opiekowała" się dziećmi\nPolicjanci z Bystrzycy Kłodzkiej oddali pod opiekę dzieci, których matka „zajmowała się” nimi mając 1,4 promila alkoholu w organizmie. Gdy funkcjonariusze pojawili się w domu kobieta zapewniała, że wypiła tylko dwa drinki. O zaistniałej sytuacji powiadomiony zostanie sąd rodzinn...


Strona główna » Gastronomia » Kuchnia » Obróbka ręczna i mechaniczna » Szatkownice krajalnice do warzyw » Szatkownice krajalnice ręczne » Ręczna krajalnica do kiełbasek CurryWurst\nNumer katalogowy: 1000069\nKod EAN: 4260223027185\nNazwa producenta: RCSC-18\nPraktyczna ręczna krajalnica kiełbasy wykonana z wysokogatunkowej. nierdzewnej stali. Doskonale nadaje się do kuchni oraz hoteli. w których wydawane są śniadania w formie szwedzkiego stołu.\n- kroi kiełbasę w plasterki około 1 cm grubości\n- posiada stopki przyssawki\n- łatwy demontaż w celu umycia\nWymiary (DxSxW) 18.50 x 33.50 x 22.50 cm\nWymiary wysyłki (DxSxW) 18.50 x 34.50 x 24.50 cm\n- Krajalnica do kiełbasy RCSC-18


Adriana Just kolczyki z perłą\n» Kolczyki Adriana Just z perłą\nKod produktu: 11AD02s\nPołączenie klasyki i nowoczesności. Subtelne, proste i ponadczasowe. Perła zawieszona na srebrnym słupku. Świetne do codziennego stroju jak i wytwornej kreacji.\nKolczyki Adriana Just perełki wkrętki dostępne tutaj.\nŚrednica pereł około 0,5/ 0,6 mm


Profil: mafiaaxd - Dojrzewamy.pl\nW serwisie od 3862 dni , ostatni raz 10 grudzień 2009\nJustin Bieber ? ;&\nProszę nie bierzcie mnie za jakiegoś bezmyślnego pokemona. Ostatnio zaczął się szał na Justina Biebera. Z ciekawości sprawdziłam w necie jego dane, zdjęcia... I niestety tak odkryłam chłopaka moich marzeń... Tak, niestety to on. Na około słucham jego muzyki, na telefonie mam jego tapete, w kompie z resztą też. Nie jest to takie coś, że jestem jakąś jego dziwną psychofanką, nie. Właśnie pod obrazem chłopaka moicg marzeń, krył sie Justin Bieber... Nie wiem co mam robić ;(. Nie mam przecież żad...\nW Telefony, 2009-12-16 19:13:57, 24 odp\nFałszywa przyjaźń (straszny problem ! ;' ( )\nMiałam dwie "przyjaciółki". Jedna z nich chodziła z pewnym chłopakiem, który był moim najlepszym przyjacielem. Ona miała bardzo trudny charakter, obrażałą się na niego bez powodu. On nie wytrzymał. Zerwał z nią. Chłopak tejdrugiej miał tak samo. i w końcu też zerwał. One uzały ich za "chamów" przezywały ich itp. A ja musiałam w tym uczestniczyć. W końcu postanowiłam przestać. Nadal przyjaźniłąm z się z tamtymi chłopakami. bardziej poznałam inną dziewczynę. Stała się moją przyjaciółką. A one?...\nW Pozostałe, 2009-12-08 11:57:20, 17 odp\nW Rozrywka\tod sabinka, 2009-12-16 19:16:44, 48 odp\nno chłopak śliczny.\ni go bardzo lubię <3\nW Szkoła\tod zielonaxD, 2009-12-08 16:17:55, 123 odp\nCzy uznajecie znęcanie się nad zwierzętami?\nW Pozostałe\tod Clinix, 2009-12-08 12:53:21, 51 odp\nto jest jak najbardziej chore :(\nnie wiem jak to mozna...\nprzecież zwierzęta też są żywe :(\nto jst naprawdę straszne...\njestem dziwna. przynajmniej tak mój najlepszy przyjaciel powiedział ; ). dziwna pozytywnie, tak to określił :). lubię chodzić do szkoły (dziwnee? niee. szkoła jst zajebista, tylko lekcje do dupy ;p), kocham oglądać dr. house'a, słuchać rocka :)\nmam kilkoro przyjaciół, których mam nadzieję nigdy nie stracę :). Dzięki, że jesteście :*.


Poznań: Zmagania z magistratem o osiedle na stadionie Szyca - Gloswielkopolski.pl\nBogna Kisiel 30 grudnia 2009 30.12.2009\nAktualizacja: 30 grudnia 2009 08:31\nSiermiężne targowisko przy Dolnej Wildzie, gdzie ludzie handlują w warunkach urągających przyzwoitości. Sąsiadujący z nim stadion im. Szyca, który jest jedną wielką ruiną. Oto wizytówka miasta XXI wieku, aspirującego do miana metropolii europejskiej. Kup prenumeratę cyfrową Głosu Wielkopolskiego\n- Czwarty rok trwa rozpatrywanie naszego wniosku - twierdzi Adam Trybusz, prezes Von der Heyden Group. - Miasto miało czas, by zmienić studium czy przygotować plan. Trybusz zapewnia, że wszystkie zastrzeżenia do wniosku o warunkach zabudowy, jakie miał magistrat, zostały uzupełnione. Najpierw jednak postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone w związku z wywołaniem planu zagospodarowania. Później zawieszono prace nad planem. Następnie konserwator zabytków negatywnie zaopiniował inwestycję. Dewelo-per nie znalazł uzasadnienia dla opinii konserwatora. Jednak Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, do którego się odwołał, decyzję podtrzymało. Wtedy zaskarżył ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego i ten przyznał mu rację. W międzyczasie wydział urbanistyki i architektury wydał odmowną decyzję w sprawie warunków zabudowy. Inwestor zaskarżył ją do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i teraz czeka na werdykt. Liczy, że będzie on dla niego pomyślny, biorąc pod uwagę wyrok NSA. - Odmawiano nam pozytywnej decyzji w sposób celowy - uważa Trybusz. - Po stronie miasta nie było zrozumienia. Zaczęło się ono rodzić dopiero pół roku temu. Prezydent uznał, że jedyną, możliwą drogą rozwiązania tego problemu jest zmiana studium. Trzy tygodnie temu złożyliśmy wniosek w tej sprawie. Uważam, że jest to działanie pozorne. Zmiana studium zajmie trzy lata, kolejny rok plan.\nProjekt dzielnicy Nowa Wilda, który firmował prof. Marian Fikus, zakładał powstanie osiedla i odwoływał się do obowiązującego poprzednio planu ogólnego, który przewidywał tutaj zabudowę mieszkaniową. - Nie wyważamy drzwi. Funkcja, którą proponujemy była tam rozpatrywana - zapewnia Trybusz. - Smaczku całej sprawie dodaje fakt, że wydział urbanistyki i architektury ogłosił konkurs. Prof. Robert Ast, który go wygrał, planuje tam dzielnicę mieszkaniową. Jakiś czas temu inwestor przeprowadził wśród mieszkańców dzielnicy badania. Wynika z nich, że pozytywnie ocenili oni budowę osiedla. Ale jest jeszcze jeden problem - kupcy handlujący przy Dolnej Wildzie. - Nie wyrzucamy kupców na bruk - deklaruje Trybusz. - W budżecie transformacji terenu objętego wnioskiem określiliśmy poważne nakłady finansowe na wybudowanie Poznańskiej Hali Targowej. Jesteśmy gotowi ją współfinansować. Kupcy będą mogli za godziwe stawki, niższe niż obecnie, dalej funkcjonować. Miasto musiałoby wskazać teren pod halę. Perspektywa przeprowadzki kupców nie zachwyca, a magistrat przed wyborami nie zechce włożyć kija w mrowisko, choć po zakończeniu całej transformacji budżet miasta powinien odnotować dodatkowe wpływy (ok. 37 mln zł).\n- Jeżeli nie na normalnej drodze poszukiwania rozsądku i pragmatyzmu, to ostatecznie sądowej, ale decyzję otrzymamy - zapowiada Trybusz. Po uważaniu\nTo historyczny stadion - szanujmy historie\nZgłoś naruszenie treści / 29 / 15 Marzy mi się piekny stadion w centrum miasta gdzie po meczu możnaby pójść na lody na Stary Rynek. Miejsce gdzie kończy się Poznań Maraton albo wyścig Pokoju, gdzie rozgrywane są imprezy...rozwiń całość\nMarzy mi się piekny stadion w centrum miasta gdzie po meczu możnaby pójść na lody na Stary Rynek. Miejsce gdzie kończy się Poznań Maraton albo wyścig Pokoju, gdzie rozgrywane są imprezy lekkoatletyczne gdzie gra reprezentacja a na codzień poznańska Warta - no ale w Poznaniu gdzie nie widzi się nic poza kasą to pewnie to miejsce zabetonują żal ogromny i tylezwiń\nZgłoś naruszenie treści / 14 / 12 Ale proste... Wyremontujcie stadion a nieckę otoczcie pasażem galerii handlowej... Wilk syty i owca cała...\nZgłoś naruszenie treści / 31 / 20 Dlaczego uparli sie aby budowac na terenach rekreacyjnych? Przeciez w poblizu sa jeszcze powojenne rudery i w ogole niezabudowane dzialki! Gdzie? Na przyklad na poludniowej stronie bylej ulicy...rozwiń całość\nDlaczego uparli sie aby budowac na terenach rekreacyjnych? Przeciez w poblizu sa jeszcze powojenne rudery i w ogole niezabudowane dzialki! Gdzie? Na przyklad na poludniowej stronie bylej ulicy Kosciuszki (Dlaczego odebrano mu ulice? Pewnie byl komunista.) pomiedzy Rybakami i Polwiejska, na 26 Czerwca pomiedzy polwiejska i Krolowej Jadwigi (czy tez ja wygoniono?)zwiń\nWilda tez blokuje widok\nZgłoś naruszenie treści / 36 / 33 Wyburzmy od razu wszystkie domy, bo zasłaniają widok i pobudujmy parki, boiska i korty tenisowe. Zróbmy z Poznania miasteczko-ośrodek wypoczynkowy.\nA w wydaniu papierowym jest marek (gość)\nZgłoś naruszenie treści / 13 / 32 taka wypowiedż :„- Jeżeli nie na normalnej drodze poszukiwania rozsądku i pragmatyzmu, to ostatecznie sądowej, ale decyzję otrzymamy - zapowiada Adam Trybusz”. Czyli zamierza wszelkimi...rozwiń całość\ntaka wypowiedż :„- Jeżeli nie na normalnej drodze poszukiwania rozsądku i pragmatyzmu, to ostatecznie sądowej, ale decyzję otrzymamy - zapowiada Adam Trybusz”. Czyli zamierza wszelkimi sposobami zrealizować swój plan. Mam nadzieję,że miasto nie ulegnie tym razem. zwiń\nNie dla mieszkań / marketów\nZgłoś naruszenie treści / 46 / 25 Osiedle na Bielnikach też wadzi, ale zabudowa już tam była. Oczywiście Stadion Szyca to też zabudowa, ale rekreacyjna - zdaje się że miasto nie blokuje budowy w tym miejscu stadionu, pływalni,...rozwiń całość\nA projektanci projektują zgodnie ze zleceniem - ich projekty nie muszą być realizowanezwiń\nZgłoś naruszenie treści / 18 / 18 A ja myślałem że p.Trybusz już nie pracuje w Von der Heyden po tych wszystkich aferach. Pamiętam jedną aferę dotyczącą lewych faktur opisana jeszcze w Gazeie Poznańskiej. Ciekawe???\nZgłoś naruszenie treści / 23 / 22 Panie Prezesie Trybusz.\nW ostatnich latach zarobil Pan dzieki nadzwyczajnej przychylnosci Prezydenta ( Prokurator stwierdzil popelnienie przestepstwa ale sie przedawnilo) dziesiatki milionow...rozwiń całość\nZamiast plakac dokoncz Pan budowe Andersji 3 i nie badz Pan taki pazerny bo mozna sie zadlawic.zwiń


Patologiczna? Dysfunkcyjna? Niewydolna społecznie i wychowawczo? Jak mówić o rodzinach, które sobie nie radzą? Z relacjami, wychowaniem dzieci, zarabianiem pieniędzy i zdobywaniem dóbr. Jak mówić, żeby nie naznaczać, nie piętnować, nie krzywdzić wreszcie, a jednocześnie wyrażać się precyzyjnie? Przyjrzyjmy się problemom „podstawowych komórek społecznych” zamieszkujących Dystrykt Patologia.\nNarastający w ostatnich dwóch dekadach proces marginalizacji, wyrzucania poza nawias głównego nurtu życia społecznego pewnych grup ludzi, w Dystrykcie jest bardzo widoczny. W dzielnicy wyraźnie obecny jest tzw. „stary margines”, rodziny od pokoleń przekazujące i powielające pewien wzorzec funkcjonowania społecznego. Niepełne, rozbite, żyjące z dnia na dzień, dziedziczące biedę, przemoc i model życia „poza prawem”. Równocześnie po transformacji ustrojowej 1989 roku pojawił się tzw. „nowy margines społeczny”, rodziny które z ową transformacją sobie nie poradziły. To ludzie, którzy stracili pracę w wyniku zwolnień grupowych, nie zdołali bądź nie potrafili się przekwalifikować zawodowo, zasilając grupę trwale bezrobotnych. To rodziny, które nagle utraciły środki do życia, status społeczny i życiowe perspektywy. Takie rodziny również mieszkają w Dystrykcie.\nW centrum polskiego systemu pomocy i opieki społecznej usytuowane jest dziecko. Sędziowie rozstrzygając sprawy rodzinne działają „w interesie dziecka” i „ze względu na dobro dziecka”. W licznych publikacjach prasowych, reportażach telewizyjnych ze środowisk wielkomiejskiej biedy rodzice przedstawiani są jednowymiarowo, jako samoistni winowajcy zła, którego doświadczają ich dzieci. Może każda opowieść musi mieć swój „czarny charakter”? Może, bo oczywiście sytuacja jest znacznie bardziej skomplikowana. Czym zasługuje się na etykietę rodzina patologiczna?\nTo przede wszystkim ludzie nie radzący sobie z podstawowymi problemami codziennego życia. Brakuje im pieniędzy, żyją w trudnych – niekiedy ekstremalnie – warunkach socjalnych, nie korzystają ze służby zdrowia, mają liczne dolegliwości zdrowotne wynikłe z zaniedbań. Zazwyczaj są to osoby o niskich kwalifikacjach zawodowych, często pracowali „na czarno”, nie posiadają więc świadectw pracy i referencji od pracodawcy. Wychowywali się w rodzinie funkcjonującej analogicznie do tej, którą sami stworzyli. Nie mają więc pozytywnych wzorców uczestnictwa w życiu społecznym, nie umieją korzystać z instytucji, które ich przerażają i onieśmielają. Nie wiedzą jak załatwiać sprawy urzędowe, wstydzą się, że zostaną ośmieszeni bądź wyszydzeni przez urzędników. To ludzie, których wiedza o świecie jest bardzo nikła. Nie podróżują, nie znają języków obcych. To co inne, nieznane, jawi im się jako wrogie i zagrażające. Łatwo ulegają więc stereotypom, redukują rzeczywistość do jak najprostszych form, które będą w stanie przyjąć i zrozumieć.\nDuża grupa rodziców z Dystryktu, to ludzie bardzo młodzi. Często zostali „rodzicami z przypadku” w wyniku tzw. „wpadki”. Ta grupa ma przede wszystkim zasadnicze problemy psychologiczne: niedojrzałość emocjonalna, bezradność, nieumiejętność długofalowego, planowego działania, niskie poczucie własnej wartości, brak wiary w siebie. Mimo tego, że często łączy ich uczucie i silna więź emocjonalna, to nie potrafią ze sobą rozmawiać. Przytłacza ich wielość problemów. Zaczynają się wzajemne pretensje i obwinianie. Atmosfera się zagęszcza, sytuacja się komplikuje, mają poczucie, że tracą kontrolę nad własnym życiem. Myślą, iż nie ma nikogo, kto mógłby im pomóc. Oczywiście jest to iluzją, ale ani nie potrafią (nikt ich nie nauczył), ani nie chcą (wstydzą się) prosić o pomoc. Absolutnie nie wierzą, że ich sytuacja życiowa może się zmienić. Czują się osaczeni przez mnogość – w ich odczuciu – nierozwiązywalnych problemów. Czują się odrzuceni przez społeczeństwo. Zaczynają uciekać; w uzależnienia: alkohol, narkotyki, telewizję, nierealistyczne fantazje. Ale przede wszystkim zaczynają uciekać od siebie. Nie postrzegają życiowego partnera jako sojusznika, który może być wsparciem, ale jak winowajcę zaistniałej sytuacji. Jak kogoś, kto „zmarnował” im życie. Jak wygląda ich wzajemna komunikacja? Nie potrafią słuchać, nie mówią tylko krzyczą. Odbywa się klasyczne „przeciąganie liny” i sprawdzanie kto silniejszy. Żyją w jednym mieszkaniu, często na bardzo ograniczonej przestrzeni, ale zupełnie obok siebie. Sytuacja ich przytłacza i przerasta. Uzależnienia, nawet jeśli nie wydają się dobrym rozwiązaniem, to pozwalają oderwać się na moment od przerażającego „tu i teraz”. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało – dają chwilę wytchnienia. Zaczynają więc spełniać coraz ważniejszą funkcję w ich życiu, zaczynają je organizować.\nSzukając prostych rozwiązań dla zagmatwanych spraw rodzinnych i szybkich odpowiedzi na pytania, które wymagają zbilansowania niuansów, bardzo często obwiniamy rodziców, bo to „patologia i element”. W tym kontekście sformułowanie „historia życia”, jawi mi się jako słowo klucz. Ci rodzice mają swoją – często dramatyczną – historię. Najczęściej wychowywali się w środowisku biedy, przemocy, braku pozytywnych wzorców, niedojrzałości emocjonalnej swoich rodziców, „z dala od kultury”. Wychowywała „ulica” i rówieśnicy – tacy sami jak oni. Ci ludzie, nie radzący sobie z własnym życiem, przytłoczeni ogromem problemów, które ich przerastają i jawią jako nierozwiązywalne, rzeczywiście zazwyczaj nie są „dobrymi” rodzicami. Nie są, bo nikt ich tego nie nauczył. Nie są, bo nie wiedzą jak „zorganizować” swojemu dziecku szczęśliwe dzieciństwo. Nie wiedzą co to jest, nie mają w swoim życiu takiego doświadczenia, a bajek też im raczej nikt nie czytał. Wielu spośród nich swoje dzieciństwo spędziło w różnego rodzaju placówkach opiekuńczych i resocjalizacyjnych, gdzie o ciepło emocjonalne i bliskie więzi bardzo trudno. Tam liczy się jedno: przetrwać.\nW środowiskach zagrożonych demoralizacją, degeneracją i wykluczeniem społecznym praca z rodziną biologiczną winna być fundamentem systemu. Jednak w polskich realiach to bardzo odległa perspektywa, myślenie magiczne i życzeniowe. Brak specjalistów, specyficznej, rzetelnej oferty szkoleniowej i wysokie koszty sprawiają, że praca reintegracyjna z rodzinami wykluczonymi bądź profilaktyczna z rodzinami zagrożonymi marginalizacją jest szczątkowa. Nie jest czynnikiem mogącym odwrócić proces społecznej degradacji polskich rodzin. Biorąc więc pod uwagę specyfikę funkcjonowania rodzimego systemu pomocy środowiskom zagrożonym, priorytetem jest ochrona dzieci i młodzieży przed wykluczeniem społecznym i jego skutkami. Ochrona przed multiplikacją Dystryktów. Realizacja kompleksowych, długofalowych programów środowiskowych stwarza szansę przerwania pokoleniowej tradycji przekazywania patologicznych wzorców rodzinnych, kulturowych i społecznych.\nDorastanie w rodzinie, gdzie rodzice – którzy winni być wsparciem i przewodnikiem po meandrach rzeczywistości – nie radzą sobie z własnymi problemami, nie kontrolują własnego życia jest dla dziecka ekstremalnie trudnym doświadczeniem. Przede wszystkim jest to życie w ciągłym napięciu emocjonalnym – bo nigdy nie wiadomo jak się rodzic zachowa, „w jakim dziś będzie humorze” – co skutkuje brakiem jakiegokolwiek poczucia bezpieczeństwa. To egzystencja z dnia na dzień, a nawet z godziny na godzinę; bynajmniej nie w sensie metaforycznym. Znaczna część Dystryktowych rodzin jest wielodzietna: troje dzieci bądź więcej. Częściej więcej. Co zmusza rodzeństwo do walki o rodzicielską miłość, uwagę i czas. Rodzice zazwyczaj nie są w stanie spełnić tych oczekiwań w stopniu chociażby zadowalającym. Dziecko czuje się zawiedzione i oszukane. Czuje, że nie ma oparcia w rodzicach, że nie może na nich liczyć. Staje się nieufne. Ten brak dostatecznego zaopiekowania i uwagi rodziców ma konsekwencje nie tylko psychologiczne, ale również zdrowotne. Dzieci z Dystryktowych rodzin mają liczne, niezdiagnozowane deficyty wzroku, słuchu, nieleczone zęby, nie są szczepione. Wiele chorób mają tzw. „przechodzonych” bez interwencji lekarskiej, bez przyjmowania leków. Zasadniczym problemem wielu dzieci jest również całkowity brak intymności, brak własnego kawałka przestrzeni; o własnym pokoju nie wspominając. W mieszkaniu składającym się z jednego wspólnego pokoju, w którym przebywa kilka osób, niemalże non – stop włączony jest telewizor, płacze młodsze rodzeństwo, kłócą się rodzice, nie ma możliwości odrobienia lekcji, swobodnej rozmowy z zaproszonym kolegą czy odpoczynku. Wpływa to w sposób istotny na kłopoty z koncentracją uwagi, nieumiejętność skupienia się na zadaniu i ma konkretne odzwierciedlenie w wynikach szkolnych dziecka.\nW rodzinach Dystryktu dzieci rzadko uczęszczają do przedszkoli, co mocno zubaża ich spektrum doświadczeń społecznych. A w szczególnej sytuacji stawia najstarsze dziecko, które bardzo często zmuszone jest pełnić rolę „rodzica” dla młodszego rodzeństwa. Rolę zupełnie nieodpowiednią dla jego wieku, poziomu rozwoju emocjonalnego i życiowego doświadczenia. Rolę, do której w żaden sposób nie jest przygotowane. (Więc nie może robić tego dobrze). Rolę, która pozbawia je własnego dzieciństwa.\nDla dziecka wychowującego się w takiej rodzinie szkoła jest traumą. Startuje ono z niższego poziomu niż rówieśnicy: nie umie czytać, pisać, liczyć, ma bardzo nikły zasób słownictwa. Tu swoje żniwo zaczyna zbierać brak edukacji przedszkolnej i zainteresowania najbliższego otoczenia intelektualnym rozwojem dziecka we wczesnym stadium życia. Już na początku odstaje od poziomu klasy. Dla dzieci mających za sobą doświadczenia przedszkolne pewne rzeczy są kontynuacją tego, czego już się uczyły. Dla dziecka z Dystryktu wszystko jest absolutną nowością. Nie potrafiąc biegle czytać i pisać, nie rozumiejąc przerabianego materiału, zaczyna odstawać. Istotnym deficytem polskiej szkoły jest brak zindywidualizowanego nauczania, które pozwoliłoby uczniowi ze środowiska zaniedbanego wychowawczo nadrobić zaległości oraz wdrożyć się do systemu szkolnego. W wielu przypadkach dziecko nie jest motywowane i nagradzane za chęci, starania i zaangażowanie, ale rozliczane wyłącznie za oceny i konkretną wiedzę. Nie widząc efektów swojej pracy, zniechęca się. Szkoła staje się miejscem, które kojarzy mu się z porażką i upokorzeniem. Zaczynają się wagary, a jeśli już trafia do szkoły zachowuje się arogancko i agresywnie; to jedyny znany mu sposób, w który może zwrócić na siebie uwagę otoczenia.\nNauczyciele nie są przygotowani do pracy z trudnymi uczniami. Rodzima szkoła zajmuje się wyłącznie dydaktyką, drastycznie ograniczając funkcje środowiskowe, wychowawcze i społeczne. Często słabsi uczniowie grupowani są w odrębnych klasach. Wiele dzieci z Dystryktu kierowanych jest do szkół specjalnych pomimo, iż nie mają trwale ograniczonych zdolności rozwoju intelektualnego, a jedynie ubogą wiedzę, brak nawyków i umiejętności wynikający z zaniedbań środowiskowych. Odrębną kwestią jest nagminne kierowanie uczniów sprawiających problemy wychowawcze do placówek opiekuńczych czy resocjalizacyjnych. Które niestety w zdecydowanej większości nie spełniają funkcji, do których zostały powołane. Są miejscem gdzie dominuje przemoc, gdzie wychowawcy zawierają negatywne kontrakty z liderami „drugiego życia”. Polskie placówki raczej degenerują i demoralizują niż resocjalizują i reintegrują.\nWiększość dzieci ma bardzo podobne, zazwyczaj negatywne doświadczenia dotyczące dorosłych. Rodzice zawodzą, bo nie są oparciem i nie chronią przed zagrażającym i zupełnie nierozpoznanym światem. Nauczyciele nie są przewodnikami pomagającymi ten świat zrozumieć, a jedynie nadzorcami i egzekutorami. Dziecko wychowujące się w takim otoczeniu bardzo silnie doświadcza niemocy i alienacji. „Nic ode mnie nie zależy”, „nikt mnie nie rozumie” – podświadomie każde z nich powtarza to jak mantrę. Osiowe problemy emocjonalne dziecka z Dystryktu to według mnie; w wymiarze jednostkowym: brak poczucia mocy sprawczej i niskie (bądź chwiejne) poczucie własnej wartości. Natomiast w sferze kontaktów społecznych, dziecko funkcjonuje w swoistym „błędnym kole”: niezaspokojona potrzeba akceptacji – frustracja – agresja – brak kontaktów interpersonalnych – niezaspokojona potrzeba akceptacji. Aby przerwać ten patogenny przyczynowo – skutkowy łańcuch, należy stworzyć dziecku realne możliwości satysfakcjonujących kontaktów społecznych, a w dalszej perspektywie dać szansę zbudowania więzi.\nRodziny z Dystryktu powinny być objęte kompleksowym programem reintegracji społecznej, obejmującym pomoc socjalną, psychologiczną i wychowawczą, co w Polsce wciąż jest rzadkością lub realizowane jest w formie szczątkowej. Mówienie bowiem o realnej zmianie w środowiskach zmarginalizowanych bądź zagrożonych marginalizacją społeczną bez systematycznego, długofalowego i profesjonalnego wsparcia dla rodzin jest fikcją. W tej fikcji żyjemy, tę fikcję sankcjonujemy i tę fikcję nazywamy polską polityką społeczną – prorodzinną dodajmy. Szanse na zmiany? Dopóki status pracy społecznej i prestiż zawodów „pomocowych” będzie tak nikczemny jak obecnie, najlepsi adepci będą szukać pracy w zawodach, które pozwolą im ekonomicznie przetrwać. Do polityki społecznej trafiać będą ludzie w wyniku procesu negatywnej selekcji, dla których praca nie będzie pasją i służbą, a miejscem frustracji, bo „nie załapali się na lepszą fuchę”. Jest jak jest, cudu oczekiwać nie należy. Mamy to, co sami stworzyliśmy, polską kaleką symetrię społeczną: fikcyjną politykę i jak najbardziej rzeczywisty Dystrykt. Dystrykt Patologia – multiplikacja trwa!