Odsłona XXIII część 2 | Żona dla Śmierciojada\nOdsłona XXIII część 2\nOpublikowano 26 maja 2014 Autor: Meada Szalona\nBardzo mi zależało, aby ukazała się jeszcze dziś i oto jest!\nDruga część pechowej odsłony dwudziestej trzeciej.\nBłonia Hogwartu stoją w ogniu. Mroczny Lord został pokonany i teraz wszyscy zadają sobie jedno pytanie: Jak to było w ogóle możliwe? Na szczęście Sever wszystko wie i zaraz nam opowie.\nP.S. Nie pamiętam, żeby wprowadzanie wcięć akapitowych było aż tak żmudne i durne… Dlaczego tab nie działa?\nCisza, która zapanowała na błoniach Hogwartu po śmierci Lorda Voldemorta, należała do tego rodzaju nieprzyjemnych i upiornych cisz, które nieodmiennie zwiastują, że to jeszcze nie koniec. Bo to na pewno nie był koniec wielkiej libacji w Hogwarcie. Szata wyprostowanego niczym struna Albusa Dumbledore’a mogła sobie powiewać tryumfalnie na wietrze, a słońce ostrożnie przeświecać przez chmury wraz z ustępującą, magicznie sprowadzoną uprzednio ciemnością, ale to wszystko po prostu nie mogło się tak szybko i bezboleśnie skończyć. Takie były prawidła gatunku.\nYenlla poczuła, że ktoś gwałtownie szarpie ją za ramię, najwyraźniej pilnie domagając się jej uwagi. Zrozumiała, że Mundungus Fletcher musiał w międzyczasie dojść do podobnych wniosków, bo kiwał teraz na nią niecierpliwie ręką.\n– No dobra, księżniczko, pobawiliśmy się tutaj, pośmialiśmy ze wszystkimi i było naprawdę byczo, ale najwyższy czas stąd spadać.\n– Ale Czarny Pan nie żyje – wyjąkała oszołomiona.\n– Owszem, czasem mu się to zdarza – błysnął wisielczym humorem mężczyzna – A to znaczy ni mniej, ni więcej, tylko tyle, że właśnie zakatrupiliśmy jedynego gościa na świecie, który był w stanie zapanować nad Śmierciojadami.\n– Co pan chce przez to powiedzieć, panie Fletcher?\nMundungus nie musiał udzielać odpowiedzi, ponieważ w tej samej chwili po błoniach przetoczyło się nieludzkie wycie, które mogła wydać z siebie bodaj tylko jedna osoba na ziemi. Najwierniejsza wśród Śmierciożerców suka Czarnego Pana. Mroczna i dosyć niezrównoważona psychiczne parodia psa Hachiko właśnie poczuła, że jej Pana nie ma już wśród żywych i bardzo jej się to nie spodobało.\n– Bellatrix – wyszeptała Yen głucho.\nNiebo ponownie pociemniało. Gdzieś w okolicach Zakazanego Lasu nagle zerwał się wiatr i zaczął wirować nienaturalnie, wyrywając z ziemi trawy i krzewy oraz wznosząc w powietrze wszystko, co napotkał na swojej drodze. Cyklon kurzawy ruszył prosto na wciąż pozostających w rozsypce i mocno zdezorientowanych członków Zakonu Feniksa. Rozległy się krzyki, tu i tam znowu rozbłysły zaklęcia.\nWszędzie dookoła rozlegały się kolejne trzaski aportacji. Nagle zerwana więź, która łączyła Śmierciożerców z Voldemortem, musiała dać im jakieś pojęcie o tym, co się właśnie wydarzyło i sprowadzić do Hogwartu. Chaos narastał. Na terenach szkoły pojawiało się coraz to więcej i więcej powiewających czarnych szat i połyskujących trupich masek.\nMundungus szarpnięciem postawił Yen na nogi.\n– Zwijamy się, mała. Dosyć już tego świadkowania historii.\n– Ten typ raczej sam sobie świetnie poradzi.\n– Swojego chyba nie ruszą…\n– Panie Fletcher! – oburzyła się wierna żona Śmierciojada.\n– Zrozum, kwiatuszku – perswadował cierpliwie. – Jeżeli zostaniemy tu dłużej, to i tak najpewniej nie zdążymy się tego dowiedzieć, ponieważ wcześniej coś bardzo paskudnego trafi w nas. I kto mu wtedy sprawi piękny pogrzeb?\n– Panie Fletcher! – Yenlla tupnęła buntowniczo nogą. – Nigdzie się stąd nie ruszam!\n– To Snape chciał, żeby cię stąd zabrać, słonko. Można to chyba potraktować jako wypełnienie jego ostatniej woli.\n– Nie ma mowy! – krzyknęła oburzona szelma, wyrywając mu się i obracając z powrotem w stronę wydarzeń na błoniach.\n– Jasne, że nigdzie się nie wybierasz.\nTo, co usłyszała pani Snape, w pierwszej chwili trudno było nazwać słowami. Była to raczej mieszanina piekielnego charkotu i świstów, której sens dotarł do niej w pełni dopiero po pewnym czasie.\nTuż przed nią, ciężko dysząc i charcząc, stała Bellatrix Lestrange we własnej osobie. Rozczochrana, podrapana i w porwanej szacie wyglądała niczym uosobienie zemsty, prywatna erynia Voldemorta. W bladej, zniszczonej i zapadniętej twarzy, na której obwisła skóra zdawała się trzymać chyba tylko za pomocą jakiegoś zaklęcia, jaśniały upiornym, fanatycznym blaskiem tylko jej nienaturalnie wielkie, czarne jak piekło oczy. Najpaskudniejszy widok przedstawiała jednak szyja Sługi. W samym środku straszyła obrzydliwa, jątrząca się rana, która najwyraźniej wciąż nie mogła się zagoić. Sączyła się z niej jakaś krwawa wydzielina, na której co i rusz pojawiały się bąbelki powietrza.\n– Kici, kici – wychrypiała z trudem.\nRana stanowiła pamiątkę po słynnej zasadzce w operze, gdy to Yenlla dźgnęła Śmierciożerczynię spinką do włosów, a ta bynajmniej nie była taka zwyczajna. Pani Snape kierowana niesamowitą intuicją zanurzyła ją kiedyś w pewnym – dość przypadkowo wybranym – eliksirze Severusa. Nie uczyniła tego oczywiście z myślą o Bellatrix, ale już prędzej o samym mistrzu eliksirów, kiedy pewnego dnia się pokłócili, a mężczyzna stał się dość brutalny w zachowaniu. Mechanizmy obronne Yenlli zadziałały samoczynnie, praktycznie omijając świadomość, i tak spinka przemieniła się w broń. Sama Yen zdziwiła się teraz efektem tego, co Severus produkował w lochach, i przeszedł ją dreszcz grozy.\n– Chyba nie muszę ci odświeżać pamięci, koteczku. – Bellatrix podążyła oczami za wzrokiem Yen zawieszonym tępo na jej szyi. – Najpierw zaległe sprawy, a potem własnoręcznie… oskóruje… Snape’a – ledwo wykrztusiła z siebie resztę.\n– To ty mnie zaatakowałaś! – krzyknęła Yenlla, postępując krok do tyłu. – Ja się tylko broniłam!\n– Świetnie! – Wyszczerzyła krwiożerczo zęby Bellatrix. – Teraz zobaczymy, jak skutecznie ja będę się bronić.\nW tej samej chwili, w napadzie szaleńczej odwagi, pomiędzy obie kobiety rzucił się Mundungus Fletcher, szeroko rozkładając ręce i próbując perswazji.\n– Ależ drogie panie! – odezwał się lekkim tonem. – Złość piękności szkodzi. Z pewnością wspólnie jesteśmy w stanie znaleźć pokojowe rozwiązanie tego drobnego konfliktu…\nZanim zdążył cokolwiek dodać, zaklęcie rzucone przez Lestrange z impetem cisnęło nim o ziemię. Nieszczęsny czarodziej padł tuż pod nogi przerażonej pani Snape. Bellatrix zachichotała upiornie, charkocząc i gulgocząc niczym jakaś piekielna bestia.\n– Kici, Kici.\nYenlla cofała się przed nią odruchowo, z paniką poklepując się w poszukiwaniu różdżki. Tym razem ją ze sobą zabrała i wreszcie zlokalizowała ukrytą w sprytnej skrytce w gorsecie. Niepewnie i zdecydowanie bez przekonania uniosła ją przed sobą, a następnie spróbowała wycelować w przeciwniczkę. Nie było to łatwe, skoro ręce drżały jej jak gałęzie osiki.\n– I co zamierzasz z tym zrobić, kotku? – kpiła przeciwniczka. – Czy w ogóle umiesz cokolwiek wyczarować?\n– Zapewne tylko rzeczy dobre i piękne. W przeciwieństwie do ciebie, kuzyneczko.\nNagle tuż przed Yen wyrosła sylwetka kolejnego czarodzieja, skutecznie osłaniając ją przed Najwierniejszą Suką Czarnego Lorda. Pani Snape nie miała najmniejszych problemów z rozpoznaniem jego głosu, za to o wiele większe z uwierzeniem, że to, co słyszy, jest prawdą. Syriusz Black pojawił się na błoniach Hogwartu i osłonił ją własnym ciałem!\nBellatrix Lestrange najwyraźniej miała podobny problem. Odskoczyła, a jej źrenice rozszerzyły się w autentycznym zdumieniu.\n– Black! To ty żyjesz? – wysyczała wściekle.\n– Najwyraźniej nie tak łatwo wyprawić mnie na tamten świat. Czy to samo można powiedzieć o tobie, kuzyneczko?\nUsta Bellatrix rozciągnęły się w kolejnym paskudnym uśmiechu. Przegięła się w osobliwej parodii ni to ukłonu, ni to dygnięcia.\n– Przekonajmy się, zamiast tak stać tu i gadać, kuzynie.\n– Cała przyjemność po mojej stronie. – Odwzajemnił uśmiech Syriusz, jednocześnie ciskając w nią szybkim zaklęciem.\nBellatrix okręciła się w niezgrabnym piruecie i zaśmiała chrapliwie, kiwając na niego zachęcająco ręką i znikając w tłumie magów coraz obficiej zaludniającym hogwarckie błonia. Łapa natychmiast rzucił się za nią w pogoń.\n– Nic ci nie jest? – Remus Lupin również pojawił się u boku Yenlli i przytrzymał ją, gdy się zachwiała.\n– Nie, wszystko w porządku. Ale… Pan Fletcher…\n– Spokojnie, nic mu nie jest.\nLupin machnął różdżką w kierunku powalonego Mundungusa i zdjął z niego silny oszołamiacz. Mężczyzna zajęczał, łapiąc się za głowę. Remus schylił się i pomógł mu wstać. Pan Fletcher ledwo trzymał się na nogach, z nosa i uszu ciekła mu krew, a twarz była tak blada, że aż zielona.\n– Spokojnie, kotek, to tylko draśnięcie – uspokoił ją, wypluwając ukruszonego w trakcie upadku zęba.\n– Co się stało? Co tu robicie? – Yenlla zarzuciła pytaniami Naczelnego Wilkołaka Zakonu Feniksa.\n– Powinienem zapytać o to samo. – Remus zmarszczył z zatroskaniem brwi. – Zostaliśmy oddelegowani pod Ministerstwo Magii. Cały dzień trwały tam dość zażarte walki, gdy nagle zauważyliśmy, że w szeregach Śmierciożerców stopniowo rośnie popłoch. Domyśliliśmy się, że coś musiało się wydarzyć w Hogwarcie, jednak ani przez chwilę nie dopuszczaliśmy do siebie myśli, że plan dyrektora naprawdę mógł się powieść. To było naprawdę nieprawdopodobne, a jednak! Śmierciożercy zaczęli odstępować od ataku, a następnie masowo się teleportować. Wtedy byliśmy już pewni, że wydarzyło się tu coś przełomowego, a oni byli w stanie to wyczuć poprzez swoje połączenie z Tym-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać. Ministerstwo niedługo będzie wolne, pozostały tam jedynie niedobitki wielkiej armii Lorda Voldemorta, więc natychmiast pospieszyliśmy tutaj, żeby pomóc. Cały impet uderzenia zapewne przeniesie się teraz na Hogwart.\nRzeczywiście. Na błoniach szkoły aż mieniło się w oczach od czarnych peleryn zwolenników Mrocznego Lorda i połyskujących wszędzie zaklęć.\n– Ale co ty tu robisz, Yen? Dlaczego nie jesteś w środku?\n– Jak mogłabym was zostawić?\n– Tak, ostrzegałem Severusa, że możesz tak postawić sprawę. Teraz jednak uważam, że naprawdę powinnaś stąd jak najszybciej uciec i udać się w jakieś bezpieczne miejsce, o ile takie w ogóle istnieje. I zabrać go ze sobą.\n– Kogo? – zapytała oszołomiona kobieta.\nRemus ruchem głowy wskazał jej dość oczywisty cel. Yenlla podążyła za jego spojrzeniem i natychmiast poczuła, jak nogi uginają się pod nią na ten straszny widok.\nPośród całego tego zamieszania, w tłumie walczących zajadle czarodziejów, oświetlony upiornym blaskiem latających mu nad głową zaklęć Severus wędrował jak lunatyk. Blady i wymięty, z zapadłymi policzkami w poszarzałej twarzy i zamkniętymi oczami szedł niezdarnie, zataczając się i zupełnie bez udziału woli. Raczej jakby jakaś zewnętrzna siła pchała go do przodu. Przyciskał do siebie opiekuńczo nieszczęsną, pokiereszowaną lewa dłoń. Rękaw jego szaty wyglądał na kompletnie przesiąknięty jakimś płynem?\n„Czy to krew?”– zastanawiała się Yen. „To na pewno krew! O dobrzy bogowie! Jego ręka już tyle przeszła. Ciekawe, czy uda się ją uratować” – myśli przelatywały błyskawicznie przez jej głowę.\nSeverus jest mistrzem eliksirów, przecież nie może stracić ręki! Do tego jeszcze wmieszał się w magię o wiele dla niego za potężną. Cholerny, zarozumiały, pyszałkowaty… Przecież to cud, że przeżył! Wyglądał, jakby zaraz miał paść i skonać. A teraz szedł całkiem sam przez to piekło. Był takim łatwym celem!\n„Jak to się stało, że nie trafiło go jeszcze żadne zbłąkane zaklęcie?” – przerażona Yen z nerwów obgryzała paznokcie.\nI dopiero wtedy, gdy uważniej mu się przyjrzała, zauważyła, że Severus Snape nie został pozostawiony tak całkiem bez opieki. Całą jego sylwetkę otaczała jakaś ledwo zauważalna, błękitna poświata. Yen poczuła, jak usta same otwierają jej się w wyrazie bezbrzeżnego zdumienia. Zaklęcie Absolutnej Tarczy! Najpotężniejsza magiczna osłona, jaką można na kogoś rzucić. Niewielu czarodziejów potrafi ją wytworzyć, tylko ci najlepsi. W takim stanie, w jakim Severus się aktualnie znajdował, na pewno nie byłby w stanie sam tego zrobić. Więc kto mu pomógł?\nYenlla rozejrzała się gorączkowo i przez chwilę miała wrażenie, że gdzieś w polu widzenia mignęła jej pstrokata peleryna Dumbledore’a.\n„No tak” – pomyślała. – „Przynajmniej nie zostawia swoich ludzi na łasce Losu… Kiedy już wyssie z nich wszystko do ostatniej kropli” – skrzywiła się niechętnie.\nLupin potrząsnął jej ramieniem, wyrywając Yen z zamyślenia.\n– Nie mamy wiele czasu. Zajmiesz się nim? – dopytywał.\n– Tak, oczywiście – przytaknęła. – Ale co mam robić?\n– Zaopiekuj się nim. Odciągnij jak najdalej stąd. Przyczajcie się gdzieś, dopóki nie minie najgorsze. W miarę możliwości postaramy się utrzymywać walkę z dala od was i zapewnimy wam bezpieczne przejście, ale nic nie mogę obiecać. Za chwilę rozpęta się tu prawdziwe piekło. Aha! – przypomniał sobie nagle. – Nie wracajcie w stronę zamku. Roi się tam od dementorów, którzy próbują skruszyć ducha w ludziach pozostałych w szkole. Na szczęście odległość jest zbyt duża, aby ich wpływ mógł zadziałać, ale na pewno nie jest tam bezpiecznie. Dementorzy tylko czekają na okazję.\n– Będę uważać – zapewniła.\n– W porządku. – Remus poklepał ją pocieszająco po ramieniu i zaraz z zakłopotaniem cofnął rękę. – Razem z Dungiem ściągniemy na siebie uwagę Śmierciożerców, a ty w tym czasie spróbuj odciągnąć stąd Severusa.\nOczywiście, że nie była, ale co miała zrobić? Gorliwie pokiwała głową. Remus uśmiechem dodał jej otuchy.\n– Do dzieła. Ku chwale ojczyzny! – rzucił i już go nie było.\nMundungus przewrócił oczami i niezbyt chętnie, ociągając się, podążył za nim.\nYenlla widziała, jak wbiegają pomiędzy walczących. Kolorowe zaklęcia rozbryzgiwały się w powietrzu jak fajerwerki w Nowy Rok… Po chwili tłum w niewytłumaczalny sposób zaczął się przed nią rozstępować. Widziała już Severusa Snape’a. Ludzie biegali wokół i mijali go, jakby był niewidzialny. Brnął przed siebie bez szwanku, a troskliwa małżonka dzielnie ruszyła mu na spotkanie.\nUnoszony lekko w obłoku otaczającego go błękitnego światła Severus bezpiecznie wysunął się spomiędzy walczących. Nie został draśnięty ani jednym zaklęciem. Teraz kontynuował lunatyczny marsz w stronę wyczekującej go Yen.\nCo to za miejsce? Jaki czas? Jaki wszechświat? Nic nie wiedział, niczego nie widział. Był tylko niewyobrażalny, oślepiający ból i czarna otchłań, w którą zapadał się coraz głębiej z każdym krokiem…\nYenlla podbiegła do Severusa, aby złapać go w troskliwe ramiona, zanim dopadnie go grawitacja. Gdy go dotknęła, błękitne światło prysło. Mężczyzna utracił wcześniejszą względną zgrabność ruchów i nadnaturalne wsparcie potężnego zaklęcia. Stracił równowagę i oparł się o nią ciężko. Filigranowa tancereczka ledwo zdołała go utrzymać. Mało brakowało, aby oboje przewrócili się na ziemię.\n– Czyś ty zupełnie zwariował?! – krzyknęła, próbując go podeprzeć. – Co to miało być?!\nSeverus miał przymknięte oczy i dyszał ciężko. Uczepił się jej niczym ostatniej deski ratunku, rozpaczliwie próbując zapanować nad własnym ciałem i nie pokazać po sobie słabości. Niestety, zupełnie nie miał siły i praktycznie przelewał się przez ręce. Był lodowaty i blady jak trup.\n– Zam… knij… się… – wycharczał przez zęby, a potem zgiął się w nagłym paroksyzmie bólu.\nYenlla trzymała go z całych sił, mimo że sama ledwo mogła ustać na nogach. Snape pachniał śmiercią i zniszczeniem, więc przy najmniejszym fizycznym dotknięciu przez jej głowę przelatywały obce, niechciane, czarne jak noc wizje… A jednak holowała go uparcie za sobą, usiłując wyprowadzić z epicentrum zdarzeń. Wprawdzie szło jej to bardzo opornie, ale nie zamierzała się poddać. Przy okazji uparcie odwracała wzrok od lewej ręki Severusa, która bezwładnie zwisała wzdłuż jego ciała. Po szczupłych, sinych palcach spływały stróżki jakiejś oleistej, czarnej mazi…\n– Zgłupiałeś?! – awanturowała się w dalszym ciągu. – Co ty wyprawiasz?! Co ci strzeliło do głowy, żeby pchać się na pierwszy plan? Mieszać w sprawy najpotężniejszych magów? Chcesz zginąć?!\n– Naj… potężniejszych? Ja… też… znam… Znam kilka… sztuczek – odgryzł się butnie, choć ledwo poruszał ustami i praktycznie musiała się domyślać jego słów.\n– Chodź! Musimy iść! – upierała się Yen.\nSeverus jednak przekroczył już wszystkie limity swojej i tak niezwykłej wytrzymałości. Zatrzymał się w miejscu, a potem ciężko osunął na kolana, pociągając ją za sobą. Na szczęście znaleźli się już poza polem bitwy, osłonięci przed ciekawskim wzrokiem pniem zwalonego w ferworze walk drzewa. Piękna szelma objęła go odruchowo, chroniąc przed upadkiem, a wtedy przez jej głowę przebiegł bolesny impuls. Ciemność zakryła jej oczy, a ból był wręcz nieprawdopodobny, jakby ktoś żywcem wyrywał jej nerwy. Pani Snape spadała w czarną otchłań nieskończonego cierpienia…\nMistrz eliksirów odepchnął ją od siebie gwałtownie i brutalnie.\n– Nie! – dyszał. – Odejdź!\n– Nie zostawię cię w takim stanie!\n– Wtedy sama będziesz potrzebowała pomocy…\nYenlla spojrzała w dół i zobaczyła, że cała jej szata również pokryta jest tą dziwną czarną mazią. Zrobiło jej się słabo i niedobrze. Smród bijący od tej dziwacznej smoły był wprost nieziemski. Zapach śmierci i rozkładu.\n– Co to jest? – odezwała się, gdy udało jej się zapanować nad mdłościami. – Krew?\nSeverus kulił się na ziemi, próbując zapanować nad targającymi jego ciałem spazmami. Yen poczuła się kompletnie bezradna. Chciała mu pomóc, ale kompletnie nie wiedziała, w jaki sposób. Nigdy w życiu się z czymś takim nie spotkała. Żaden podręcznik magiczny czy mugolski nawet nie zająknął się o tym, co robić, gdy z ciała rannego zamiast krwi wypływa czarna smoła.\n– Sever, czy to jest krew?!\nSeverus Snape, człowiek wielu talentów, który wreszcie po raz pierwszy naprawdę przecenił swoje możliwości, spadał w ramiona ciepłej, opiekuńczej ciemności. Nic już nie widział ani nie słyszał i nic go nie obchodziło…\nJak on się w ogóle w to wszystko wplątał? Taki niby bystry facet – jak mógł okazać się skończonym debilem?! Pamiętał jednak, że był taki czas w jego życiu, gdy wszyscy inni wydawali się głupi i ślepi – te bandy matołów w szkole, znudzeni życiem nauczyciele, którzy nie byli w stanie nauczyć go niczego nowego, jego prymitywny ojciec-palant i matka, która bała się własnego cienia. Nie widział przed sobą żadnej sensownej przyszłości, a przecież został stworzony do wyższych celów, na Salazara! I wtedy pojawił się ten czarnoksiężnik… Tylko on mówił z sensem, tylko on miał coś ciekawego do przekazania… Tylko on głosił prawdę! Te wszystkie szlamy i beztalencia, które od stuleci zanieczyszczały świat magii i psuły rynek pracy, zajmując miejsca prawdziwych czarodziejów. Nic dziwnego, że magia powoli schodziła na psy i prawdziwy, zdolny, czystokrwisty mag nie miał w niej czego szukać. Ktoś musiał z tym wreszcie zrobić porządek, zanim szlamy odbiorą nam wszystko, do ostatniego zaklęcia!\nNajpierw spotkania wyglądały dosyć zwyczajnie. Zbierali się w małych grupkach – wyłącznie najzdolniejsi, wyjątkowi młodzi czarodzieje. Prowadzili filozoficzne dysputy o kondycji współczesnego świata i o tym, dlaczego nic nie jest takie, jak powinno. Severusowi bardzo się to podobało. Miał wrażenie, że został dostrzeżony, należycie doceniony i nareszcie ma jakiś wpływ na losy świata. Wkrótce jednak stało się oczywiste, że na słowach się nie skończy. Rewolucji nie przeprowadza się samym tylko gadaniem… Musiała polać się krew. Zorientował się, że wśród zwolenników Lorda Voldemorta wytworzyła się określona hierarchia. Istniała grupa najbardziej zaufanych, która miała do niego stały dostęp, najwięcej do powiedzenia i – oczywiście! – najwięcej do wygrania po wielkim przewrocie.\nPotem pewnego dnia, tuż przed rozdaniem dyplomów, odwiedził go w Hogwarcie ten cały Malfoy.\n– Nadszedł czas – powiedział i Snape wiedział, że został wyróżniony.\nCeremonia trwała długo i miała dość łatwy do przewidzenia oraz bardzo teatralny przebieg. W ciemnej krypcie płonęły czarne świece. W środku zgromadzili się członkowie Wewnętrznego Kręgu. Wszyscy co do jednego odziani w czarne szaty i białe maski. Nie odzywali się, nie szeptali, nawet się nie poruszali, tylko cierpliwie czekali na słowa mistrza. Lord Voldemort stał na podwyższeniu przed wymyślnym tronem. Jego oczy połyskiwały chorobliwym blaskiem fanatyka, a na ramionach spoczywał wielki wąż. Gdyby Severus Snape był wtedy nieco starszy, zapewne dostrzegłby nieznośną kiczowatość całego tego przedstawienia, ale niestety miał zaledwie osiemnaście lat. Krypty, tajne stowarzyszenia i mroczne ceremonie inicjacyjne silnie przemawiały do jego ślizgońskiej wyobraźni. Dlatego wpadł po uszy.\nGdy Mroczny Pan dał mu znak, ruszył ku niemu z podniesioną głową. Nie bał się i patrzył mu prosto w twarz. Czarnoksiężnik mógł sobie być najpotężniejszym magiem na świecie, ale nastoletni Severus i tak nie zamierzał się przed nim płaszczyć. Musiał zawczasu odpowiednio zaznaczyć swoją pozycję. Nie przyszedł tu przecież po to, aby być szeregowym popychadłem. O nie, on zamierzał zrobić tu prawdziwą karierę! Pewnie dlatego natychmiast dostrzegł w oczach Lorda błysk zainteresowania.\n– Czy przysięgasz… – odezwał się Mroczny Pan pompatycznym, głębokim basem.\nI Severus Snape przysięgał. Przysięgał wszystko, jak leci, i we wszystko wierzył. Przysięgał wierną służbę i bezrefleksyjne wypełnianie woli Pana. Przysięgał początek nowego świata i wykończenie wszystkich obrzydliwców. Przysięgał dużo słuchać i za wiele nie myśleć. Przysięgał wszystko, czego od niego wymagano, i nad niczym się nie zastanawiał.\nW odpowiedniej chwili wyciągnął rękę i pozwolił wyrysować sobie na przedramieniu ten śmieszny tatuaż. Gdyby tylko znał jego prawdziwe znaczenie… Nie, nie warto się oszukiwać. Nawet gdyby wiedział, niczego by to nie zmieniło. Nawet jeśli mógłby przeżyć swoje życie jeszcze raz, zapewne popełniłby te same błędy i miałby tak samo przerąbane.\nOn, Severus Snape, po prostu od zawsze skazany był na porażkę.\nSkazany na bolesną śmierć w bitwie na błoniach swojej starej szkoły, której z całego serca nienawidził.\n– Zachciało ci się zostać pieprzonym bohaterem – powiedział Mroczny Pan piskliwym głosem Yenlli.\n– Zachciało ci się zostać pieprzonym bohaterem! Cholera! – krzyczała histerycznie Yen, potrząsając nieprzytomnym Severusem.\nWytrącona z równowagi na przemian biła go pięściami i tuliła do siebie. Mężczyzna leżał z zamkniętymi oczami i nie reagował. Był zlany potem, a jednocześnie lodowaty. Bliska łez Yenlla poważnie obawiała się, że… że odszedł.\n– Severus! – wrzasnęła. – Odezwij się, proszę. Powiedz coś, ty pieprzony Śmierciojadzie!\nMistrz Eliksirów otworzył gwałtownie oczy.\n– Sever! – ogarnięta niewyobrażalną ulgą Jeszcze-Nie-Wdowa-Snape rozpłakała się żałośnie. – Sever, ty żyjesz!\n– Nie… – wydyszał.\n– Co za „nie”?\n– Żywy? – zdziwiła się. – Martwy?\nSeverus nadludzkim wysiłkiem wyswobodził się z jej uścisku i zagryzając zęby, zaczął podwijać resztki rękawa szaty.\n– Nie jestem Śmierciojadem – stwierdził zaskakująco przytomnie.\nRzeczywiście, na jego przedramieniu nie było już Mrocznego Znaku – głównie dlatego, że w jego miejscu ziała wielka, poszarpana jama, z której sączyła się zmieszana z krwią czarna ciecz o wstrętnym zapachu. Wielkie krople ściekały po dłoni Severusa i lekko dymiły przy kontakcie z ziemią. Głęboka rana sięgała kości, Yenlla była prawie pewna, że ją tam widzi. Chwyciła zębami kraj sukni i oderwała spory kawał materiału.\n– Co to jest? – powtórzyła pytanie chyba po raz setny, przykładając mu do rany prowizoryczny opatrunek. – Co to wszystko znaczy?\nSeverus nie zdążył odpowiedzieć. Przez jego twarz przebiegł kolejny skurcz bólu. Zgiął się wpół i ledwo zdążył odwrócić, zanim zwymiotował kolejną porcję czarnej cieczy. Obrzydliwa smoła wylewała się z niego wszelkimi otworami, jakby udręczony organizm sam oczyszczał się ze strasznej trucizny.\nPrzerażona do granic Yen przytrzymała go i odgarnęła włosy z czoła. Kompletnie nic z tego nie rozumiała. Trzęsła się cała, a w głowie miała totalny mętlik.\n– O co tu chodzi? – dopytywała się drżącym głosem. – Czy to normalne? Czy tak samo było poprzednim razem?\nWymęczony do cna Severus ponownie położył się na trawie. Był rozpalony i śmiertelnie zmęczony.\n– Nie – wyszeptał. – Wtedy tylko zbladło. Teraz… teraz wszystko będzie inaczej.\n– Cii – uciszyła go, głaskając uspokajająco po głowie, bo zrozumiała, że jest zbyt słaby, aby mówić.\nMistrz eliksirów, jakby z przekory, był innego zdania.\n– Poprzednim razem popełniliśmy straszny błąd – kontynuował z nagłym ożywieniem. – Nie doceniliśmy go, nie rozumieliśmy, w jaki sposób ochronił się przed śmiercią. Założyliśmy, że to kwestia metody – wyrzucał z siebie coraz to nowe informacje, ignorując uspokajające gesty żony. – A on naprawdę uczynił się nieśmiertelnym.\n– Czy to odpowiednia pora na…\n– Nie, słuchaj mnie! – chwycił ją za rękę i przyciągnął do siebie. Poszukał wzrokiem jej oczu i wpatrzył się w nie gorączkowo.\n– Sever, uspokój…\n– Voldemort uzyskał nieśmiertelność dzięki potężnej, starożytnej magii – wyjaśniał jej teraz wszystko, mimo że jeszcze niedawno tak bardzo się przed tym bronił. – Zaklęcie pochodziło z Babilonii i odwoływało się do pierwotnej magii krwi. Opierało się na założeniu, że krew to życie, bo we krwi znajduje się dusza.\n– Ja… Ja nic nie rozumiem.\n– Mroczny Znak! – zawołał tryumfalnie Snape, a przynajmniej na tyle tryumfalnie, na ile pozwalał jego stan. – Mroczny Znak wykonano z barwnika zmieszanego z jego własną krwią. Lord nie umarł, bo każdy z nas, ze Śmierciożerców, przechowywał w sobie jego cząstkę. Dlatego tak nas nazywał – Śmierciożercy, bo zjedliśmy jego śmierć. Nawet po śmierci żył w swoich wyznawcach. W ten sposób zakotwiczył w nas swoją duszę i nie mógł odejść w zaświaty. Krew przyzywała go z powrotem. Dzięki nam. Poprzednim razem nie znaliśmy jego tajemnicy, dlatego nie dopilnowaliśmy… Ale teraz… Teraz… – Jego głos zanikał powoli. – Długo szukaliśmy przeciwzaklęcia. Niestety, okazało się, że nie istnieje. Może nigdy nie powstało albo zaginęło w mroku dziejów, razem z całą cywilizacją.\n– Więc on znów powróci? – Yen poczuła się totalnie zagubiona.\n– Nie – zaprzeczył mistrz eliksirów. – Znalazłem… Znalazłem inny sposób. Potężne zaklęcie. Wezwaliśmy na pomoc dusze wszystkich ofiar Voldemorta, aby przybyły i zabrały go ze sobą do samego piekła. Dumbledore się wahał, twierdził, że to nieetyczne, ale… Tak powinno się to odbyć. Teraz już nie będzie odwrotu. Nie zdoła nigdy powrócić.\nYenlla spojrzała na jego bezwładną rękę. Rzeczywiście, rana wyglądała tak, jakby jakaś nieprawdopodobna siła wyszarpnęła coś bezpośrednio z jego ciała. Cząstkę duszy, która tam tkwiła.\n– Sever, to wygląda strasznie. Czy ktoś potrafi to wyleczyć?\n– Nie wiem. – Spróbował wzruszyć ramionami, ale tylko się skrzywił. – O tym nie napisali.\nYen przysunęła się do niego ostrożnie, aby znowu go nie spłoszyć. Delikatnie uniosła jego głowę i ułożyła na swoich kolanach. Odgarnęła z jego czoła mokre, czarne kosmyki. Severus krzywił się trochę i wiercił, ale nie zaprotestował. Może był na to zbyt wyczerpany, a może zwyczajnie po raz kolejny stracił kontakt z rzeczywistością i niewiele do niego docierało. Kobieta zacisnęła mocniej opatrunek na jego niesprawnej lewej ręce, choć za każdym razem, gdy dotykała przeklętej cieczy, kręciło jej się w głowie, a żołądek wykonywał fikołki. Krew ze szlamem nie przestawała się sączyć, a wciąż próżno było wypatrywać na błoniach magomedyków. Wokół trwała walka, nikt nie miał czasu martwić się o rannych. Tymczasem Severus – zimny, siny i dziwnie spokojny – miał coraz większe trudności z zaczerpnięciem oddechu. Co jeśli on… Gdyby on…\n– Co my teraz zrobimy? – szepnęła bezradna Yenlla.\n– Ja zrobiłem już wszystko, co do mnie należało. – Ocknął się nagle Snape. – A nawet znacznie więcej. O resztę niech martwią się sami.\nZamilkł znowu i Yen pomyślała, że z powrotem zapadł w ten dziwny, chorobliwy sen, jednak wyraźnie niezniszczalny Severus kontynuował:\n– Masz swoją różdżkę? – zapytał.\n– Lepiej jej pilnuj. Moja przed chwilą rozsypała się w proch…\nPo kręgosłupie Yenlli przemknął zimny dreszcz.\n„Bezbronni”, pomyślała. „Jesteśmy kompletnie bezbronni!”.\nWbrew pozorom nie tylko Severus Snape przeżywał obecnie ciężkie chwile. W panującym na błoniach Hogwartu pandemonium, pośród dzikich krzyków i trzaskających zaklęć, w oparach pożarów trudno było zorientować się w sytuacji. Dziesiątki ludzi biegały w tę i z powrotem, nie tyle walcząc, co szukając się nawzajem.\nNa przykład Zakonnicy Dumbledore’a uparcie poszukiwali zamaskowanych zwolenników Lorda Voldemorta. Szczęśliwie większość z nich znajdowała się w podobnie opłakanym stanie co Severus, czyli była bardzo zszokowana poszarpaną dziurą w miejscu Mrocznego Znaku. Słabsi i po widowiskowej śmierci szefa mniej przekonani do dalszej walki sami się poddawali w zamian za obietnicę szybkiej pomocy ze Świętego Munga, ale zdeterminowani członkowie Wewnętrznego Kręgu nadal siali wokół zniszczenie. Zresztą pozostali zwolennicy Czarnego Lorda i tak znajdowali się w nieco lepszej kondycji niż sam nieszczęsny mistrz eliksirów. Głównie dlatego, że nie znaleźli się wcześniej samym centrum starożytnego zaklęcia, które wycisnęło z niego wszystkie siły witalne, wyssało sporo rezerw magicznych, a na koniec pożarło różdżkę. Małżeństwo Lestrange, Rookwood, Mulciber czy Nott ani myśleli się poddać. Uciekli z Azkabanu i nie zamierzali tam wracać. Nie mieli nic do stracenia.\nW innej części błoni Draco Malfoy szukał śladów Hermiony Granger. Wolał się osobiście upewnić, czy zauważyła, po której stronie dzisiaj występował. Miał nadzieję, że może dzięki temu jeszcze raz rozważy tamtą propozycję randki i udzieli odmiennej odpowiedzi. Przy okazji myślał też o tym, jak wielką ma ochotę dokopać własnemu ojcu, który bezpośrednio wpakował go w to wszystko. Gdyby nie jego urojone ambicje podboju świata, nie musiałby teraz bronić dobrego imienia rodziny…\nKogo w ogóle obchodzi stary dziadek Voldi? Mamy już prawie XXI wiek, na Salazara! Chyba stać nas na lepszego przywódcę niż przygłupi, na wpół obłąkany tyran wyglądający na przerośniętą żmiję! Przecież oto rozpoczyna się era nowych możliwości! Wkrótce świat zmieni się w globalną wioskę, nowe narzędzia wirtualnej komunikacji będą rządzić masową wyobraźnią, nic już nigdy nie będzie takie samo… A oni przejmują się jednym obłąkanym starym facetem gadającym ze swoim wężem!\n„Zaiste, Śmierciożercy i cały ten czarnomagiczny cyrk nieodwołalnie musi odejść do lamusa” – myślał Draco, uśmiechając się do siebie pod nosem. – „Świat należy do młodych, którzy jak zwykle sami muszą zaprowadzić porządek”.\nZ drugiej strony, panicz Malfoy i tam miał to wszystko głęboko i daleko, bo dawno temu podrobił klucz do skrytki rodzinnego skarbca. Nawet jeśli rodzice nie zaakceptują jego studiów informatycznych na MIT, mogą go cmoknąć. Jeśli go wydziedziczą, sam weźmie, co mu się należy!\nW tym samym czasie Nimfadora Tonks rozglądała się rozpaczliwie za Lupinem. Nie wiadomo dlaczego, ale nagle doszła do wniosku, że właśnie jego brakowałoby jej najbardziej na świecie…\nSyriusz z kolei przemierzał pole bitwy w poszukiwaniu swojej zwariowanej kuzynki. Bellatrix próbowała bawić się z nim w kotka i myszkę, ale to nic. Wiedział, że rodzinne starcie to tylko kwestia czasu. A kiedy już wyrówna rachunki z Bellą, nareszcie nadejdzie czas na główne danie. Petera Pettigrew…\nYenlla ocierała z czoła pot i czarną breję, którą cała się upaprała. Chociaż Severus jeszcze długo próbował się opierać i zawzięcie kozakował, wreszcie się poddał i spokojnie oddał w jej troskliwe dłonie. Pomogła mu oprzeć się o pień zwalonego drzewa, za którym schowali się jakiś czas temu. Zmieniła przemoczone bandaże, za które posłużyły kolejne zwoje materiału z jej sukni, której dosłownie ubywało w oczach. Severus był słaby, ale już nie tak skołowany. Powoli wracał do siebie. Yen liczyła na to, że dla niego wojna się skończyła, bo inaczej… Wolała nawet o tym nie myśleć.\nGdy mężczyzna wreszcie się uspokoił, kierowana ciekawością Krukonka pozwoliła sobie na szybki rzut oka na błonia Hogwartu. Ostrożnie wychyliła się z kryjówki i zerknęła tam, gdzie powietrze wrzało od zaklęć. Niespodziewanie doznała wrażenia, jakby cały świat zmieniał się na jej oczach. Ze zdziwieniem przyglądała się ludziom, których przecież bardzo dobrze znała.\nZakon Feniksa… Teraz zrozumiała, jak bardzo się myliła. To jednak nie byli przypadkowi ludzie, którzy z braku lepszych zajęć plątali się wokół sympatycznego staruszka Dumbledore’a. O nie! Oni… Oni wszyscy, co do jednego, byli żołnierzami. Świetnie wytrenowanymi, sprawnymi, zgranymi, prawdziwie potężnymi, gdy w tej chwili stawiali czoło przeciwnikom, a wcześniej osłaniali bezpieczny odwrót wycieńczonego Snape’a. Wreszcie dotarło do niej, że nie tylko wiecznie zabiegany i zirytowany Severus robił coś dla Sprawy. Oni również mieli w wojnie swój udział – zgodnie z przyrodzonymi zdolnościami.\nPo brutalnym rytualnym mordzie na przeciwniku w postawie dyrektora nie pozostał nawet ślad dobrotliwego staruszka. Gdy stał na czele swoich ludzi, gdy wycinał sobie drogę przez szeregi Śmierciożerców… Nie, to zupełnie nie był ten sam człowiek! Tak samo stojąca u jego boku Nimfadora Tonks. Z dziewczyny w mgnieniu oka opadła cała charakterystyczna niezgrabność. Chociaż jej szata była już cała w strzępach, widać doskonale radziła sobie w walce, skoro nie odniosła żadnych poważniejszych ran. Ostatecznie była wykwalifikowanym aurorem i musiała znać się na swojej robocie. A gdzie się podział zagubiony, niepewny i wiecznie przepraszający, że żyje Remus? Ten mężczyzna ze świętym gniewem w oczach to zwyczajnie nie mógł być on! A Minerwa McGonagall? To wcielenie Morrigu nie mogło mieć nic wspólnego z Żelazną Dziewicą! A tam, tuż na wprost niej? Nie, to niemożliwe, żeby…\nWłosy opadały mu elegancko na przystojną twarz, czarne źrenice pałały dziko, a po ustach błąkał się mściwy uśmieszek. Dumnie wyprostowany i gibki wyglądał teraz jak dawniej, za starych, dobrych czasów. Był piękny i groźny. Sprawiał wrażenie płynącego przez pole bitwy w śmiertelnym tangu. To nie był już ten sam Syriusz – załamany, oszalały z powodu dwuletniego zamknięcia w domu znienawidzonej matki, który w pijanym widzie dobierał się do sprzączek jej gorsetu. To był ten prawdziwy panicz Black, którego znała z Hogwartu i który miał przed sobą całe życie, wiernych przyjaciół u boku i wspaniałą karierę na oku. Poruszał się z wrodzonym wdziękiem i gracją psa myśliwskiego – ostrożny, czujny, skupiony. Widać dwa lata zawalonej szkoły aurorskiej nie poszły w las. Tańczył niby wytworny fechmistrz, jakby od niechcenia eliminując kolejnych przeciwników. Nie interesowali go. Odkąd stracił z oczu kuzynkę, w tłumie poszukiwał tylko jednej, jedynej osoby. Szczura, który w panującym wokół zamęcie szykował się najpewniej do opuszczenia tonącego okrętu.\nPatrząc tak na nich, na cały Zakon Feniksa sięgający po to, do czego przygotowywał się przez tyle minionych lat, Yen poczuła się bardzo dziwnie. Obco i niesamodzielnie. Zrozumiała, że teraz, kiedy oni wszyscy przechodzą do historii, ona absolutnie do niczego się nie nadaje. Dlaczego nigdy nie przykładała się do zajęć z obrony? Jest kompletnie nieprzydatna. Gdyby przyszło co do czego, nie potrafiłaby nawet osłonić poszkodowanego Severusa…\nTymczasem Syriusz Black się nie patyczkował. Zbyt długo na to czekał. Zbyt długo prosił się, aby wreszcie pozwolili mu coś zrobić. Gdy dostał swoją szansę, zamierzał dać z siebie wszystko. I choćby to miała być ostatnia rzecz, jaką zrobi, znaleźć Pettigrewa i rozchlastać go na części. A w międzyczasie, niejako w zastępstwie, ciął na odlew, przez środek tułowia pewnego właściciela białej maski, który mu się akurat nawinął, po czym powalił go na ziemię, poprawiając szybkim ciosem w kark. Tak, nie zawsze potrzebował do tego różdżki. Gołe pięści też się czasem przydawały. Ten sposób walki sprawiał mu nawet więcej frajdy.\nPowalony Śmierciożerca odsłonił Blackowi malowniczy widok pięknej Yenlli klęczącej nad rannym Smarkiem. Po namyśle musiał jednak przyznać, że Snape’owi nie brakowało odwagi („Albo głupoty” – dodała szeptem ta mniej szlachetna część jego osobowości). Bez zastanowienia porwał się na zaklęcia, które nawet przy wsparciu Dumbla mogły go łatwo posłać na tamten świat. Snape miał też pieprzone szczęście. Syriusz Black wiele by dał, aby, gdy to wszystko się skończy, na niego też czekała taka mała Yen. Nawet, gdyby miała mu tylko czułym gestem zamknąć martwe powieki…\nI właśnie w chwili, gdy to pomyślał, Yenlla podniosła głowę i rozmarzony wzrok Syriusza zatonął w jej chabrowych oczach. Nie zdołał powstrzymać nieco głupkowatego uśmiechu, który sam wypłynął na jego usta. Ale pani Snape najwyraźniej już się na niego nie gniewała, bo odpowiedziała tym samym. Syriusz poczuł, że jego puls gwałtownie przyspiesza.\n„Sprzedała mi większą dawkę adrenaliny niż wszystkie te Śmierciojady razem wzięte”, zaśmiał się sam z siebie, a potem go zobaczył.\nNa scenę wkroczył kolejny aktor.\n– Snape, za tobą! – krzyknął Syriusz Black.\nYen zbladła i gwałtownie odwróciła głowę w bok. Rzeczywiście, ich kryjówka przestała być tajemnicą. Prosto na nich biegł wysoki Śmierciożerca z uniesioną wysoko różdżką.\n– Czy tańczyłeś kiedyś z diabłem w bladym świetle księżyca, Snape?! – zaryczał strasznym głosem.\nBlack też coś krzyczał, ale nie mógł pomóc. Chwila nieuwagi wiele go kosztowała. Nie zauważył kolejnego przeciwnika i sam wpadł w tarapaty. Za to instynkty Severusa zadziałały bez zarzutu. Natychmiast się poderwał, ale co z tego, skoro zaraz z powrotem osunął się na kolana.\n– Nie mam różdżki – przypomniał sobie. – Nie mam cholernej różdżki!\nYenlla zacisnęła usta w wąską kreskę. Nie było już nikogo, kto mógłby im pomóc… A zatem nadszedł czas na ostateczne rozwiązania!\nRozległ się odgłos dartego materiału, a potem padł strzał, który unieruchomił napastnika w trakcie rzucania Avady. Mężczyzna zawył i zwalił się u nóg Yenlli Honeydell-Nadal-Snape.\nKobieta wyrzuciła pusty nabój, załadowała nowy, po czym zakręciła magazynkiem miniaturowego rewolweru i ponownie go odbezpieczyła. Jej suknia była rozdarta na całej długości bardzo zgrabnego uda. Wielki rozporek po prawej stronie odsłonił koronkową podwiązkę, a na niej… sprytnie zamocowaną kaburę pistoletu. Nie będzie stała bezczynnie. Nie pozwoli odsunąć się na bok. Ona też tu jest i coś tam potrafi.\n– Ale jazda! – rzuciła lekko oszołomiona tym, czego przed chwilą dokonała.\n– Co do… – Severus zaniemówił. – Co to do cholery było?!\n– Całkiem niezły strzał! – oceniła Tonks, która nagle znalazła się tuż obok. – Nie uwierzysz, gdzie trafiła.\n– Wolałbym nie wiedzieć… – szepnął pokonany Snape.\nTrafiony Śmierciożerca jęczał tak wysokim głosem, że nie pozostawiał najmniejszych wątpliwości, co do uszkodzonego przez kulę miejsca. Tonks zaśmiała się lekko histerycznie.\n– Biedny Rookwood. Zabiorę go do reszty. Wytrzymajcie jeszcze trochę – powiedziała i chwilę później już jej nie było.\nTymczasem Severusa właśnie trafiał jasny szlag.\n– Skąd to w ogóle wzięłaś?! – krzyknął do Yen.\n– Ja… Jestem beznadziejna z zaklęć obronnych, sam to wiesz najlepiej, więc od czasu spotkania z Bellatrix noszę ze sobą rewolwer – wyjaśniła. – Pan Fletcher mi dał.\n– I nie mogłaś przypomnieć sobie o tym wcześniej? Zresztą nieważne. Daj mi jego różdżkę – polecił, wskazując magiczny przyrząd, który wysunął się z dłoni postrzelonego Śmierciojada i nadal leżał porzucony w trawie.\nJaki ten człowiek był uparty! Przecież ledwo trzymał się na nogach, a nadal rwał się do tej bezsensownej bitwy!\n– Nie jesteś w stanie walczyć – zaprotestowała natychmiast troskliwa żona.\n– Chyba nie będę miał wyboru.\n– Po prostu podaj mi jego różdżkę! – wydyszał zirytowany.\nYen wzruszyła ramionami i beztrosko postąpiła krok do przodu, gdzie jeszcze przed momentem leżał powalony przez nią Śmieciożerca. Niestety, źle stanęła i zachwiała się na ułamek sekundy. Ugięła lekko kolana, aby złapać równowagę. Jednocześnie poczuła niespodziewany powiew lodowatego powietrza na włosach.\nAvada Kedavra świsnęła tuż nad jej głową.\nŚwiat nagle stanął w miejscu. Sekundy rozciągnęły się w całe lata świetlne. Yen miała wrażenie, że krew zamarza jej w żyłach, a włosy na całym ciele stają dęba. Poczuła zapach rozkopanej, wilgotnej ziemi, ciemność dwumetrowego dołu i zimno marmurowej płyty nagrobnej. Yenlla Vanilla Honeydell. Żyła lat… Poległa w chwalebnej walce na błoniach Hogwartu.\nOdwróciła się powoli i niezgrabnie, jakby powietrze wokół niej zmieniło się w gęstą maź i celowo stawiało opór. Przed sobą zobaczyła blado-siną twarz Severusa – i to była naprawdę straszna twarz. Nigdy nie widziała w jego wzroku tego, co dostrzegła w nim teraz. Niewyobrażalny strach. Wpatrywał się w nią, jakby zobaczył ją po raz pierwszy w życiu.\nŚwiat uparcie stał w miejscu. Czas odmierzały tylko dziwnie spowolnione, nieregularne i bolesne uderzenia serca Severusa Snape’a. Yenlla Snape. Żyła lat… Poniosła bezsensowną śmierć na błoniach Hogwartu.\nZłączeni w trwającej całe wieki chwili, czując oddech śmierci na karku, państwo Snape przyglądali się sobie w napięciu.\nA jednak Yen nie zginęła. Mroczne zaklęcie chybiło dosłownie o milimetr.\nWszechświat znowu przyspieszył. Severus Snape wyglądał jak śmierć, ale stał pewnie i prosto. Nie ruszył się z miejsca, nic nie powiedział, wykonał tylko jeden, subtelny ruch ręką. Śmieciożerca, który przed momentem omal nie trafił Yen Avadą, padł na plecy, zalewając się fontanną własnej krwi. Mistrz eliksirów zdążył jeszcze złapać i przytrzymać swoją żonę, nim upadła na trawę. Jej długie hebanowe włosy w jednej chwili zbielały. Cała zesztywniała i teraz w otępieniu wpatrywała się przed siebie rozszerzonymi ze zdumienia oczami.\n– Czy ja umarłam? – wyszeptała spierzchniętymi ustami.\n– Nie bądź niemądra! – prychnął Severus, kpiną maskując zdenerwowanie. – Nawet cię nie drasnął.\nKobieta zaczęła się trząść niekontrolowanie jak w ataku epilepsji, szczękając zębami. Miała wrażenie, jakby cudem uciekła z lodowatego grobu.\n– Nie, nie, spokojnie. Żadnych histerii. – Severus mocno chwycił ją za ramiona. – Nie mamy na to czasu.\nYen załkała, chowając twarz w dłoniach.\n– Obejmij mnie – poprosiła. – Zimno mi.\n– Zdajesz sobie oczywiście sprawę z tego, że mam tylko jedno zdrowe ramię? – wyzłośliwiał się w dalszym ciągu.\n– To wystarczy – stwierdziła i wczepiła się w niego z taką siłą, że omal go nie udusiła. – Przecież ci go nie urwę – zaśmiała się wbrew sobie.\nSeverus nieśmiało wyciągnął zdrową rękę i pogładził ją po posiwiałych, martwych włosach.\n– Myślę, że znajdę na to odpowiedni eliksir – stwierdził w zamyśleniu.\nYen żałośnie pociągała nosem gdzieś w zagłębieniu jego szaty.\n– Jak to zrobiłeś? – zapytała po dłuższej chwili milczenia, gdy wreszcie nieco się uspokoiła.\n– Jeszcze nic nie zrobiłem – odpowiedział lekko zdziwiony. – Zresztą, z czasem na pewno odrosną…\n– Nie chodzi mi o włosy, tylko… – Przełknęła z trudem, wskazując na zakrwawionego Śmierciożercę. – Nie miałeś różdżki!\n– Nie opowiadaj bzdur – odparł gładko z nieodgadnioną miną. – To niemożliwe.\nJednak wbrew swoim własnym zapewnieniom znów wykonał jeden gest, przywołując różdżkę, która zerwała się z ziemi i wylądowała bezpiecznie w jego dłoni.\n– Widzisz? Mam różdżkę – rzucił z żelazną logiką.\n– To niemożliwe – uciął kategorycznie. – Coś ci się przywidziało.\nYen nie ośmieliła się zaprotestować, chociaż dobrze wiedziała, co widziała.\n– A ta, jak rozumiem, jest twoja. – Severus wyjął magiczny przyrząd bezpośrednio z jej rękawa i wsunął w dłoń. – Chociaż pewnie dawno zapomniałaś, jak wygląda – skomentował niezwykle uprzejmie.\n– To bez sensu. – Yen nie utrzymała jej w zesztywniałych palcach. – I tak nie potrafię jej używać…\nZdeprymowany profesor Snape uruchomił awaryjne rezerwy cierpliwości i swojego nikłego pedagogicznego talentu. Podniósł różdżkę i powtórzył cały proces, układając odpowiednio palce Yenlli na drewnianej rękojeści.\n– Spokojnie, to proste. – Zbliżył się do niej i wciąż trzymając jej dłoń w swojej, powoli zakreślił w powietrzu bardzo dobrze mu znany zawijas. – Protego! – dodał.\nNiezwykle rzadko używana różdżka Yenlli rozjarzyła się delikatnym blaskiem, ale z czasem, gdy Severus zakreślał jej ręką kolejne esy floresy, krąg tarczy znacznie się rozszerzył. Po chwili obejmował ich oboje.\n– A teraz posłuchaj mnie uważnie – wyszeptał do jej ucha. – Wkrótce nadejdzie ich więcej i będę musiał coś z tym zrobić.\n– Ale… – zaprotestowała dla zasady.\n– Zostań tu, utrzymuj tarczę, jak długo się da, i… módl się – dokończył, a potem zupełnie odruchowo pochylił się i pocałował ją w czubek siwej głowy.\n– Tak? – rzucił zmęczonym tonem.\n– A co będzie, jeśli wszyscy tutaj zginiemy? – Yen zadrżała.\nWzruszył ramionami. Nie potrafił znaleźć lepszej odpowiedzi.\n– Pytam poważnie! – nalegała, wzrokiem prosząc o jakiekolwiek pocieszenie.\n– Jeśli zginiemy, cóż… Wtedy już na pewno nie będziemy musieli niczym się martwić – stwierdził lekko. – To raczej życie generuje problemy.\nSeverus Snape wstał niezgrabnie, krzywiąc się i odruchowo chwytając za bezwładne ramię. Miał jeszcze tyle do zrobienia, a był tak bardzo zmęczony…\nBellatrix Lestrange także była śmiertelnie zmęczona i chyba po raz pierwszy w życiu kompletnie zwątpiła w sens dalszej walki. Wędrowała po błoniach otępiała, zupełnie jakby kusiła los i przypadkowe zaklęcia. Z jej rozciętego przedramienia powoli, kropla po kropli skapywały wielkie czarne krople. Nie zamierzała tamować krwawienia, było jej tak bardzo wszystko jedno. W sercu czuła potworną, przerażającą pustkę.\nCzarny Pan odszedł na zawsze.\nOczywiście zdarzało mu się umierać już wcześniej i powracać do świata żywych, ale teraz było inaczej. Czuła to. Czuła to całą sobą, całym swoim jestestwem. Była największą wyznawczynią, najbardziej oddaną Sługą, Najwierniejszą Suką, a teraz straciła swojego Pana. Nie wiedziała, co ma dalej robić, jak żyć… Czy w ogóle warto dalej żyć, skoro Jego już nie ma? Dojmująca pustka przytłaczała ją, a rozpacz mąciła myśli.\nWszystko stracone. Nic nie ma sensu.\nJednak Bellatrix Black czy Lestrange nie mogła się tak po prostu poddać. Musiała walczyć dalej, nawet jeśli już nie było o co.\n– Rosier, wyślij resztę. Odwołaj dementorów z zamku, chcę ich wszystkich mieć tutaj, wiszących nad naszymi wrogami jak pijawki i wysysających z nich siły i wszelką nadzieję. Złamiemy w nich ducha.\nSeverus Snape bronił swojego przyczółka, jak tylko mógł najlepiej. Na szczęście Śmierciojady znajdowały się w coraz większej rozsypce i pozostałe niedobitki skupiały się raczej na ucieczce z błoni niż poszukiwaniu przeciwników. Z drugiej strony on i Yen tkwili uwięzieni na granicy Zakazanego Lasu, który większość z nich uznała za znakomitą kryjówkę, więc błędne koło zamykało się epicko, a oni wciąż tkwili w impasie. Różdżka Rookwooda nie służyła mistrzowi eliksirów tak dobrze jak własna, ale jakoś potrafił zmusić ją do posłuszeństwa. Postawił wokół tyle barykad i barier, ile się tylko dało, aby jak najrzadziej ingerować osobiście. Lewa ręka bolała go jak jasna cholera. W głowie kręciło mu się tak bardzo, że ledwo cokolwiek widział. Nie miał pojęcia, jak długo jeszcze wytrzyma.\nPo chwili załamania Yenlla także włączyła się do gry. Utrzymywała jakoś prymitywną tarczę, a jednocześnie strzelała z tego swojego śmiesznego pistoleciku do wszystkiego, co się rusza. Severus mógł mieć tylko nadzieję, że siała większe spustoszenie wśród wrogów niż sprzymierzeńców. Chociaż z drugiej strony… Cóż, po namyśle musiał przyznać, że całkiem nieźle osłaniała jego plecy. Nie miał bladego pojęcia, gdzie się tego nauczyła. Pewnie oglądając filmy o Jamesie Bondzie, więc dla własnego komfortu psychicznego nie rozważał, jak to w ogóle możliwe. Wolał nawet nie pytać ani tym bardziej jej nie chwalić. Gdyby Yen uświadomiła sobie, jak dobrze jej idzie ostrzeliwanie śmietanki czarnoksiężników, zapewne wpadłaby w panikę, a następnie widowiskowo zemdlała. Niestety, problem w tym, że pistolet kobiety przeznaczono raczej do ataku z zaskoczenia niż długotrwałej walki, dlatego miał niewielki magazynek, który pani Snape musiała bez przerwy przeładowywać. Gdy robiła to obiema rękami, trzymała różdżkę w zębach i wyglądała naprawdę paradnie, a jednak ciągle utrzymywała Protego tak, jak jej kazał.\n– Spust się zacina – oświadczyła wreszcie. – Chyba nie wytrzyma zbyt długo.\n– Sam nie dokonam tu cudów – prychnął wściekły mistrz eliksirów. – Mam tylko jedną rękę!\n– Użyczyć ci mojej? – dobiegł ich elegancko przeciągający sylaby głos.\nWtem zza krzaka wyskoczył kolejny osobnik w czarnej pelerynie i białej maseczce. W przeciwieństwie do reszty, zamiast potem, strachem i nadpalonymi szatami, ten pachniał intensywnie drogą wodą kolońską.\nSeverus i Yenlla zadziałali automatycznie. W doskonałej synchronizacji odwrócili się w stronę przeciwnika. Mistrz wycelował w niego z różdżki, a uczennica z pistoletu.\n– Spokojnie, mon frère! – Uniósł ręce w pokojowym geście, a następnie w wyszukany i bardzo teatralny sposób pozbył się wszystkich śmierciożerczych atrybutów.\nLucjusz Malfoy stanął przed nimi piękny i świeży jak zawsze. W jednej ręce ściskał białą maską, a w drugiej czarną szatę. Pod peleryną miał świetnie skrojony liliowy surdut, w którym wyglądał niezwykle elegancko i bardzo nieśmierciożerczo. Stał tak i wdzięczył się radośnie na wszelkie strony, aby być dobrze widzianym – bogowie wiedzą przez kogo, skoro większa część błoni Hogwartu nadal pogrążona była w totalnym chaosie.\nYen i Sever nadal zgodnie w niego mierzyli.\n– Przestalibyście się wygłupiać – oburzył się Malfoy, a potem oświadczył beztrosko: – Przecież, drodzy przyjaciele, jestem po waszej stronie!\n– Cóż za zaszczyt – wydusił Snape przez zęby.\n– Oraz punktualność – dorzuciła od siebie jego żona.\n– Chciałem zobaczyć, jak rozwinie się sytuacja – zakomunikował z rozbrajającą szczerością. – Sami rozumiecie, kto wygra i tak dalej. Nie lubię obstawiać złego konia, a tymczasem mój Czarny Rumak właśnie trafił do krainy wiecznych łowów.\nLucjusz beztrosko wzruszył ramionami, a następnie wykonał kilka kroków w stronę Severusa i taki ruch, jakby zamierzał obejść go od tyłu – a może wręcz się za niego schować? Yen źle zinterpretowała jego zamiary i zadziałała jak sprężyna w dobrze nakręconym mechanizmie. W mgnieniu oka znalazła się za nim. Jedną ręką otoczyła szyję mężczyzny i przydusiła, a drugą wycelowała pistolet prosto w jego skroń.\n– Żadnego skradania za plecami – wysepleniła z różdżką w zębach. – I trzymaj dłonie na widoku!\n– Ależ po co te nerwy…\n– Cicho albo zaraz poślę cię na tamten świat! – zagroziła hardo i bardzo groźnie.\n– Severus! – spanikował Malfoy. – Zrób coś ze swoją żoną! Zachowuje się, jakby zupełnie zwariowała!\n– O nie! – Pokręcił głową lojalny małżonek. – Nie zamierzam psuć jej zabawy.\n– Nie będę tak tu stał cały dzień na widoku – awanturował się Lucjusz. – W każdej chwili może mnie trafić jakieś zbłąkane zaklęcie. A przecież nie chcecie, żeby… – urwał gwałtownie, wysunął się z uścisku Yen i padł jak długi na ziemię.\n– W najwyższym stopniu irytujące, nie sądzicie? – rzucił od niechcenia Draco Malfoy, przechodząc obok. – Niech sobie trochę poleży i ochłonie – skrzywił się z pogardą.\nYenlla wpatrywała się w niego z otwartymi ustami.\n– Jak sobie radzicie? – zagadnął znowu konwersacyjnym tonem chłopak. – To już prawie koniec. Zaraz nadejdzie pomoc ze Świętego Munga – zerknął ukradkiem na niezdarnie zabandażowane ramię profesora Snape’a.\n– Dobrze, dziękujemy – piękna i waleczna Yen zdołała zwalczyć szok i pomachała mu z wdzięcznością.\nDraco skłonił się i ruszył w swoją stronę. Gdy się oddalił, Severus odpetryfikował zgnębionego Malfoya seniora.\n– I to mój własny syn, uwierzysz?! – zagrzmiał w świętym oburzeniu.\n– Nie marudź – mruknął zmęczony Snape. – Właśnie ratuje ci tyłek. Myślę, że wasza rodzina może się czuć bezpiecznie po tym, co tu dziś zaprezentował.\n– Ale może zginąć… – Lucjusz chyba po raz pierwszy wykazał się jakimś ludzkim odruchem, ale nie znalazł zrozumienia u przyjaciela.\n– Bardzo wątpliwe – skomentował mistrz eliksirów jadowicie. – Prawdopodobnie żadna z frakcji do tej pory nie jest pewna, po której właściwie jest stronie, więc pewnie nikt nawet nie spróbuje w niego mierzyć. Przywilej bycia Malfoyem. Jesteście jak chorągiewki na wietrze. Nikt nigdy nie wie, czy jesteście wciąż sojusznikami, czy może już nie.\n– Psy szczekają, karawana idzie dalej, mój drogi – błysnął ludową mądrością Lucjusz, puszczając zniewagę mimo uszu. – Trzeba sobie jakoś radzić w życiu.\n– Jesteś jedyny w swoim rodzaju – Severus zaśmiał się niewesoło. – A twoje przekonania, ideały?\n– I kto to mówi? – odgryzł się elegancki pan na Malfoy Manor. – Ty pierwszy zwietrzyłeś pismo nosem i jak szczur zwiałeś z tonącego okrętu! Nie myśl, że nie wiem! Domyślałem się, że kupili cię dawno temu. – Wskazał wymownie w kierunku rzucającej mu złe spojrzenia Yen Honeydell-Ewidentnie-Snape. – Och, ma chéri! Co ci się stało?! – Przeszył jej ciało namiętnym spojrzeniem.\nYenlla przypomniała sobie, w jakim stanie jest jej sukienka. Brudna i doszczętnie podarta odsłaniała jej wszystkie atuty, łącznie z wyjątkowo niepoważnymi w tej sytuacji podwiązkami. Spróbowała niezdarnie obciągnąć na sobie resztki materiału.\n– Nie gap się tak, Malfoy – mruknął zirytowany tym niepomiernie Snape. – Po prostu daj jej swoją pelerynę.\n– O mon Dieu! – Słysząc tak szaloną propozycję, Lucjusz aż złapał się za głowę. – Jakże bym śmiał ofiarować kobiecie te śmierciożercze łachy! – zacmokał, ściągając liliowy surdut i narzucając go na ramiona zmarzniętej Yen. – Et voila! Pięknie komponuje się z twoją nową fryzurą, chéri. Jak nazywa się ten kolor? – zainteresował się.\nYen najpierw zzieleniała, a później dzielnie udzieliła odpowiedzi:\n– Gwałtowna śmierć.\n– C’est joli – skomentował, tracąc nieco pewności siebie i koloru na twarzy.\nSnape z frustracji zazgrzytał zębami. Oni znowu zaczynali, znowu mu to robili. Nawet tutaj, pod ostrzałem zaklęć nie potrafili się odpowiedni zachować.\n– Skończyliście wreszcie? – warknął.\n– Prawie, mon ami. Mam tylko jedno, drobne pytani. Czy możesz mi powiedzieć, co to jest? – Podwinął rękaw i zaprezentował równie paskudną, choć jednak jakby lepiej gojącą się ranę. – Czy to niebezpieczne?\n– Najprawdopodobniej śmiertelne – oświadczył z pełnym przekonaniem Severus.\nLucjusz zbladł jeszcze bardziej.\n– Ojej, jestem zbyt młody, by umierać!\nNie mieli jednak czasu dłużej się nad tym zastanawiać, bo wokół nich znów się zakotłowało. Trzeba przyznać, że kiedy Lucjusz już się zdecydował (i zapewne miał interes w utrzymaniu przy życiu mistrza eliksirów znającego rozmaite odtrutki i antidota na wszelkie czarnomagiczne niespodzianki), wiernie stanął u jego boku. Pierwsze zaklęcie odbił zgrabnie tuż przed haczykowatym nosem swojego przywróconego do łask przyjaciela. Stali ramię w ramię i starali się jakoś dożyć do końca starcia.\nSzczęście opuściło z kolei Yen. Gdy walczyła z zacinającym się rewolwerem, rykoszetujący urok przypadkowo ją rozrobił. Różdżka Krukonki poszybowała wysoko i daleko, aż za linię pierwszych drzew Zakazanego Lasu.\n– Idź po nią! – krzyknął zaraz Severus. – Pilnuj różdżki. Nie wypuszczaj jej z ręki!\nCo miała zrobić? Schyliła się, osłaniając głowę i ruszyła na poszukiwania.\nYenlla wędrowała przed siebie, walcząc z zacinającym się magazynkiem rewolweru. Była na siebie wściekła. Nie dość, że pistolet nadawał się do wyrzucenia, to jeszcze idiotycznie pozwoliła się rozbroić. Fakt, różdżka nie przydawała jej się specjalnie, ale… ale to zawsze było coś. A tymczasem ona po raz kolejny ją zgubiła! Idiotka, idiotka, idiotka!\nCzujnie przeczesując wzrokiem okolicę, pani Snape dotarła na granicę Zakazanego Lasu. Bitwa o Hogwart trwała już niemal cały dzień, więc teraz spomiędzy drzew sunął jej na spotkanie mrok i wieczorny chłód. Zadrżała i rękami potarła ramiona, żeby się rozgrzać.\nNagle zrozumiała, że to wszystko nie ma sensu. Nigdy nie znajdzie tej różdżki! Po co w ogóle się starać? Po co próbować? Po co zawracać sobie tym głowę? Po ciemku nigdy nie znajdzie tego durnego kawałka drewna! Różdżka poszybowała tak wysoko, że teraz może być wszędzie. Szukaj wiatru w polu. A ten śmieszny pistolecik? Co może nim zdziałać? Równie dobrze mógłby być na wodę! Yen odrzuciła go od siebie wściekłym ruchem. Damski rewolwer zatoczył szeroki łuk i wpadł w kolczaste krzaki. Yen westchnęła ciężko i schowała twarz w dłoniach.\nNic nie ma sensu. Walka nigdy się nie skończy. Wszyscy tu zginiemy. Świat zmierza do zagłady. Nie ma przed nami żadnej przyszłości. Żadnych szans. Żadnej nadziei.\nChłód przenikał Yenllę na wskroś, igiełki mrozu wbijały się w jej skórę, oddech przemienił się w parę. Zimno, pustka i beznadzieja panowały w jej sercu i duszy… Strach i melancholia zaciskały ciasno szpony na jej gardle. W jej głowie niczym wielkie czarne kwiaty rozkwitały wyłącznie mroczne myśli. Przed oczami w koszmarnej, niekończącej się paradzie przewijały się najtragiczniejsze wydarzenia z jej życia. Ruiny domu, nekrolog Honeydellów na pierwszej stronie „Proroka”, krew ściekająca po ścianach Koszmarnego Dworu, szepty w ciemnościach, puste miejsce Severa, który nie pojawił się na ceremonii ukończenia Hogwartu, a ona natychmiast zrozumiała, że zrobił pierwszy krok na ścieżce bez odwrotu… Dziwne, skąd się tu wziął Severus?\nSpalony teatr na Witchwayu, występowała tam zaledwie dzień wcześniej… Biały sufit ośrodka rehabilitacyjnego dla weteranów pierwszej wojny. Oczywiście, nie była weteranką, ale tylko tamtejsi specjaliści potrafili postawić ją na nogi po wymyślnych torturach Bellatrix. Długie godziny w poradniach dla straumatyzowanych czarownic, w zamkniętym ośrodku dla niedoszłych samobójców. Myśleli, że zwariowała. Zresztą przez lata właśnie tak się czuła. Uciekała stamtąd dwa razy, bo leki były zbyt silne. Nie pozwalały jej myśleć… Myśleć o Severusie panoszącym się w Kruczym Gnieździe w noc, gdy zginęli jej rodzice. Severusie, który szeptał na ucho Czarnego Lorda, gdzie powinni jej szukać.\n– Nie! – poderwała się gwałtownie, kręcąc głową.\nTo nie były jej własne myśli. Uporała się z nimi dawno temu. Ktoś teraz wkładał je na powrót do jej głowy. Coś nie pozwalało jej jasno myśleć, zasnuwało czaszkę gęstą mgłą koszmarnych wspomnień.\nTrawa u stóp Yen pokryła się szronem, wilgotna mgła sięgała jej aż do kolan. Najeżone kolcami gałęzie drzew pochyliły się nad nią jak szpony złej wiedźmy. Zrozumiała, że coś tu jest bardzo, ale to bardzo nie tak. Intuicja biła na alarm i nakazywała jej stamtąd jak najszybciej uciekać. Kobieta odwróciła się i… stanęła oko w oko ze swoją zmarłą babcią. Ethel Sweetscent miała zamknięte oczy, bladą twarz i nabrzmiałe, sine żyły na szczupłych dłoniach. Wyglądała… wyglądała zupełnie jak wtedy, gdy złożono ją na katafalku w kaplicy tuż przed pogrzebem. Serce prawie pękło Yen z bólu. Oto stanęło przed nią jej najczarniejsze, najbardziej traumatyczne wspomnienie. Yenlla Honeydell przypomniała sobie absolutnie najstraszniejszą chwilę w swoim życiu – śmierć ukochanej babci.\nI wtedy wreszcie zrozumiała, co się dzieje.\nSchyliła się błyskawicznie i podniosła swoją różdżkę, którą jakimś nieprawdopodobnym cudem dostrzegła w zamrożonej trawie u stóp widma babci.\n– Expecto patronum! – krzyknęła, a na końcu jej różdżki nieśmiało błysnęło jasne światło. Efekt nie był może imponujący, ale to najwyraźniej wystarczyło.\nSylwetka Ethel rozwiała się jak dym, ukazując istotę, która od początku się za nią kryła. Dementor zasyczał z wściekłości, ale nauczona rokiem małżeństwa z Severusem Yen postanowiła tym razem nie wdawać się w zbędne dyskusje z mrocznymi, syczącymi mężczyznami, którzy mają zwyczaj powiewania czarnymi szatami. Skorzystała z okazji, odwróciła się na pięcie i zwiewała co sił w nogach.\nSeverus Snape znacznie szybciej zorientował się w sytuacji. W końcu miał o wiele bogatsze doświadczenia z dementorami. Zaklął, gdy zobaczył ich sylwetki szybujące na tle wieczornego nieba.\n– Jeszcze i to – mruknął do siebie.\n– Co mówiłeś, mon ami? – zainteresował się Malfoy, a następnie zbladł, gdy zobaczył to samo, co Severus.\nMistrz eliksirów wyrzucał sobie teraz, że odesłał stąd Yen. Beztroska kobieta była chyba jedyną osobą na tyle zadowoloną z życia, aby móc przywołać patronusa. On zdecydowanie nie czuł się na siłach. Strach narastał w nim mrożącymi krew w żyłach falami. Nienawidził dementorów. Nienawidził ich bardziej niż czegokolwiek na świecie. Pamiętał Azkaban. Pamiętał niekończące się noce w czarodziejskim wiezieniu i wszystkie paskudne rzeczy, które zrobił w życiu – a trochę ich się nazbierało. Złe myśli i wyrzuty sumienia zawsze trwały przy nim. Stały się najwierniejszymi towarzyszami, których musiał siłą wypychać za drzwi udręczonej świadomości. A teraz… Teraz, zaraz, tutaj wszystkie trupy wysypią się z jego szafy.\nDementorzy musieli go wyczuć. Nic dziwnego, dręczyło go zapewne więcej demonów niż wszystkich innych czarodziejów na błoniach razem wziętych. Stwory znakomicie wyczuły ofiarę. Kilku dementorów oddzieliło się od reszty i pewnie ruszyło w jego stronę. Severus od razu poczuł znajomych chłód i beznadzieję, która im towarzyszyła.\n– Czas zbierać szczęśliwe wspomnienia, przyjacielu – rzucił niby beztrosko Lucjusz, choć różdżka zadrżała mu w dłoni.\n– Ja nie mam szczęśliwych wspomnień – odpowiedział Severus.\nYen biegła przed siebie na złamanie karku, jakby gonili ją… no, dementorzy. Próbowała pozbyć się z głowy natrętnych obrazów tortur, cierpienia i martwych krewnych i w zamian wykrzesać z siebie jakieś przyjemne wspomnienia, ale na próżno. Nic nie przychodziło jej na myśl.\n– Expecto patronum – szeptała, uderzając różdżką w dłoń, jakby chciała sprawdzić, czy działa. – Expecto… Expecto!\nNiestety, różdżka tylko błyskała i siała wokół drobnymi iskierkami. Pani Snape nie była w stanie przywołać prawdziwego patronusa. Myślała już o czekoladzie, nowych sukienkach i Barbrze Streisand, chociaż świetnie zdawała sobie sprawę, że to zbyt słabe wrażenia. Potrzebowała czegoś naprawdę silnego. Pierwszy występ na scenie? O tak! Poczuła nagły przypływ siły.\n– Expecto patronum – spróbowała znowu i tym razem różdżka zareagowała jaśniejszym blaskiem.\nGdy pozwolili jej zaśpiewać partię Elizy w „My Fair Lady”…\nNagła jasność aż uderzyła ją po oczach, ale patronus wciąż się nie pojawiał.\nGdy mam zgodziła się, żeby babcia zabrała ją na „Jezioro Łabędzie”, a potem zapisała na balet. I kiedy Ethel powiedziała jej, że ma talent…\nŚwiatło wypłoszyło z pobliskich krzaków jakiegoś słabszego dementora, który uciekł z dzikim wizgiem i świstem. Yen tryumfowała, ale zdecydowanie przedwcześnie. Widziała, że poza kręgiem światła zbiera się ich coraz więcej. Otaczali ją milczącym, ruchomym murem, czekając na swoją szansę. Dementorzy nie rezygnowali łatwo, mieli czas i świadomość, jak cudowna nagroda czeka ich za cierpliwość. Pyszna, świeża ludzka dusza…\nYen zamierzała jednak walczyć do ostatniego oddechu. Przypomniała sobie moment, w którym otworzyła list z Hogwartu, a kilka lat później inny, ze szkoły aktorskiej… I kiedy jej mama powiedziała, że będzie teraz częściej bywać w domu, bo skończyła ważny projekt dla ministerstwa i weźmie dłuższy urlop. Yen miała wówczas może siedem lat i serdecznie dość nianiek oraz skrzatów. A potem przyszła wiadomość o śmierci babci Ethel…\nLodowaty mrok znów ogarnął duszę Yen. Potknęła się i przewróciła na ziemię. Jej różdżka natychmiast zgasła. Kobieta musiała pogodzić się z porażką i spojrzeć prawdzie w oczy. Życie, które wiodła i którego z takim zacięciem próbowała bronić, nie było ani trochę szczęśliwe. Wspomnienia Yen zaludniali wiecznie zapracowani rodzice, martwi krewni, zdradzający narzeczeni i zazdrosne koleżanki artystki, które nie cofnęłyby się przed niczym, aby odebrać jej rolę. A przecież to dopiero początek. Był jeszcze wojenny rozdział, w którym na pierwszy plan wysuwał się Lord Voldemort, oraz lata wygnania i zapomnienia. Nie potrafiła znaleźć w sobie wspomnienia na tyle silnego, aby nakarmić nim patronusa.\nDementorzy krążyli wokół niej jak piranie. Słyszała ich świszczące oddechy i czuła ten obrzydliwy zapach zgnilizny. Gdyby Severus… Tak, może Severus mógłby pomóc, gdyby udało jej się dotrzeć z powrotem na błonia… Gdzie właściwie się znajdowała? Jak daleko odbiegła?\nZ wysiłkiem podniosła głowę, rozejrzała się uważnie i… zupełnie załamała.\nUdało jej się wrócić do miejsca, w którym zostawiła Severusa, jednak to, co zobaczyła, nie napawało optymizmem. Dementorzy otaczali również dwóch jej ulubionych Śmierciożerców i nie wyglądało na to, aby mężczyźni radzili sobie lepiej od niej. Zielony na twarzy Lucjusz Malfoy czołgał się po ziemi, próbując umknąć przed unoszącym się za nim stworem. Severus z kolei zupełnie skapitulował. Nawet się nie bronił, ręka z różdżką zwisała mu luźno wzdłuż jego ciała. Klęczał na ziemi ze spuszczoną głową, a dementor pochylał się nad nim. Z rękawa postrzępionej szaty wysunął się zielonkawy szpon i niemal pieszczotliwym gestem uniósł ku sobie twarz mistrza eliksirów.\nYenlla miała ochotę krzyczeć, ale nie mogła. Niszczący wpływ dementorów zaćmił w niej umysł, złamał wolę działania. Wpatrywała się w tę koszmarną scenę tępym wzrokiem, nie mogąc nic zrobić. Co za okropna śmierć. Po tym wszystkim, co przeszli, wykończenie przez te bezmyślne stwory wydawało się taką żenującą opcją, ale nie była w stanie nic na to poradzić. Nie miała żadnych szczęśliwych wspomnień. Ani jednego. I Severus najwyraźniej też. Była głupia, licząc na jego pomoc. Przecież były Śmierciożerca musi mieć w głowie jeszcze straszniejsze cmentarzysko wspomnień niż ona… Biedny Snape! Tyle czasu uciekał przed sprawiedliwością, a ostatecznie skończy jak tylu jego kolegów po fachu w Azkabanie. Pocałunek dementora odbierze mu dusze…\nTak zakończy życie Severus Snape, jedyny człowiek, który potrafił wytrzymać z nią niemal cały rok pod jednym dachem.\nWtem niespodziewana myśl rozbłysła w głowie Yen, niemal rozsądzając jej czaszkę. Nie ma żadnych szczęśliwych wspomnień.\nSeverus… jest jej szczęśliwym wspomnieniem!\nYenlla postarała się wyrzucić ze swoich myśli te chwile, gdy na nią wrzeszczał, i skupiła wyłącznie na pozytywnych obrazach. Przypominała sobie spokojne wieczory, podczas których siedzieli razem przy kominku, czytając i zajmując się swoimi sprawami. Poranki, kiedy wlewali w siebie hektolitry gorącej czekolady, która osładzała nawet jego wrodzoną snape’owatość… Gdy poskramiał jej histerie i tamował krwotoki. Gdy przyniósł jej śniadanie do łóżka! Chociaż to ostatnie na pewne zrobił tylko po to, aby namieszać jej w głowie. Gdy tańczył z nią w Malfoy Manor… I gdy wrócił po nią do mieszkania, zanim Śmierciożercy posłali je w kosmos. A na samym końcu piękna Yen pomyślała o tych wszystkich wspólnych nocach, kiedy dostawała dokładnie to, czego potrzebowała. Zarumieniła się gwałtownie, nie wierząc, ze naprawdę właśnie to przyszło jej na myśl, ale zakłopotanie paradoksalnie tylko dodało jej sił.\nTak, Severus Snape zdecydowanie zaliczał się w poczet bardzo dobrych wspomnień!\nKobieta poczuła niezwykły przypływ energii. Odniosła wrażenie, jakby jasne światło wypełniało całe jej ciało. Chwyciła mocniej różdżkę.\n– Expecto patronum! – spróbowała po raz ostatni, a wtedy z jej różdżki wyfrunęła ławica świetlistych motyli.\nSetki skrzydeł zatrzepotały w powietrzu, otaczając ją rozedrganym rojem. Dementorzy pierzchali w panice z piskiem i wizgiem. Yen zerwała się na równe nogi i wyciągając różdżkę wysoko w powietrze, posyłała ich coraz więcej i więcej na wszystkie strony. Wreszcie skierowała ją w stronę Severusa.\n– Tylko ja mogę całować mistrza eliksirów! – krzyknęła w przypływie dobrego humor.\nZaatakowany dementor natychmiast go puścił. Próbował opędzać się od świetlistych motyli, ale nie miał najmniejszych szans z całym rojem owadów. Zaklęcie Yenlli okazało się naprawdę potężne. Gdy tylko teren się oczyścił, dopadła wyczerpanego Sensu Swojego Życia.\n– Jesteś cały? – zapytała.\nSnape posłał jej spojrzenie człowieka, który widział już wszystko i wcale mu się to nie spodobało.\n– Motyle?! Serio?! – prychnął pogardliwie.\n– Lubię motyle – odpowiedziała Yen, wzruszając ramionami.\n– Akurat motyle?!\n– Na twoim miejscu bym nie narzekała, skoro przed chwilą ocaliły ci tyłek – zripostowała bystro.\n– Poradziłbym sobie. – Rozpaczliwie ratował sponiewierane resztki swojego ego.\n– Aha. Widziałam.\nSeverus uniósł różdżkę i także wypowiedział zaklęcie patronusa. Wielki ptak otoczył Yen rozłożystymi skrzydłami, a następnie zatoczył koło nad ich głowami, rozpędzając resztę dementorów. Kobieta skrzywiła kształtne usteczka.\n– Wiesz, tak po fakcie i na sucho to żadne osiągnięcie… – zaczęła i urwała nagle, gdy coś sobie uświadomiła. – Sev, czy to był kruk? – zapytała słodkim głosem.\n– Nietoperz – burknął jakoś tak bez przekonania.\n– A mnie się wydawało…\n– Źle ci się wydawało, to ZAWSZE był nietoperz – upierał się, a Yen westchnęła.\n– Cóż, nie wiem dlaczego, ale spodziewałam się czegoś zupełnie innego.\n– Może… Łania? – Błysnęła zębami podejrzanie zrelaksowana szelma.\n– Łania?! – W Severusa jakby piorun strzelił. – Dlaczego, do wszystkich diabłów, moim patronusem miałaby być akurat łania?!\n– Hm, to takie romantyczne…\n– Pamiątka po jakiejś dawnej miłości… – kontynuowała niezmordowanie.\n– Słucham?! Nie mam żadnych dawnych ani tym bardziej romantycznych miłości! – oburzył się, jakby sugerowała mu nie wiadomo jak zwariowane możliwości.\n– Oczywiście – zaśmiała się. – Wszystkie były jak najbardziej fizyczne.\n– Yenlla, wciąż mogę wezwać tych dementorów z powrotem…\nKobieta machnęła obojętnie ręką.\n– No już dobrze, dobrze – skapitulowała. – Zresztą po namyślę stwierdzam, że kruk faktycznie bardziej do ciebie pasuje…\n– Jeżeli mogę się wtrącić, mnie to też bardziej przypominało kruka – dorzucił ze swojej strony Lucjusz, który w międzyczasie zdążył wrócić do formy.\n– Zamknij się, Malfoy! – huknął na niego Snape. – TO BYŁ NIETOPERZ!\n– Niech ci będzie. – Yenlla przewróciła oczami. – Przecież nikomu nie powiem.\nLucjusz zachichotał nieco nerwowo. Stuknięta szelma uśmiechała się niewinnie, gdy Severus miażdżył ją złym spojrzeniem. Nic nowego. Najwyraźniej wszyscy szczęśliwie wrócili do punktu wyjścia.\n– Jestem naprawdę niewymownie szczęśliwy, że przeżyłaś, słońce dni moich – wydyszał doprowadzony do ostateczności Snape. – Nadal wolę udusić cię własnymi rękami. O ile, naturalnie, kiedykolwiek odzyskam pełną władzę w jednej z nich.\nI kiedy tak zabawiali się słownymi przepychankami, czyli tym, co najbardziej lubili, nad błoniami Hogwartu potoczył się nowy, urzędowo brzmiący głos.\n– Ministerstwo odblokowane! – oznajmił beznamiętnie. – Posiłki w drodze.\n– Ministerstwo Magii odblokowane – powtórzył wyprany z emocji głos jakiegoś biurokraty. – Minister Magii Korneliusz Knott właśnie wyruszył do Hogwartu.\nBłoniami wstrząsnęły wiwaty i okrzyki radości, których echo poniosło się daleko nad Zakazanym Lasem. Bitwa powoli dogasała, Zakonnicy i aurorzy ścigali pozostałe niedobitki Śmierciojadów. Większość z nich poddała się sama lub została pokonana i związana. Niektórzy zginęli, inni próbowali ratować się ucieczką. Tak czy tak, zwolennicy Lorda Voldemorta zostali pozbawieni przywódcy i zdziesiątkowani. Nie stanowili już żadnego zagrożenia.\n– Obrońcy Hogwartu – odezwał się kolejny wzmocniony zaklęciem głos. – Mówi Minister Magii. Dziękuję za waszą walkę i poświęcenie. Śmierciożercy! – zwrócił się do drugiej strony konfliktu. – Wzywam was do dobrowolnego złożenia różdżek i oddania się w ręce służb bezpieczeństwa. W zamian obiecuję wam uczciwy i sprawiedliwy proces. Dłuższy opór nie ma sensu – zawiesił dramatycznie głos. – Lord Voldemort nie żyje. Przegraliście.\nOkrzyki tryumfu wybuchły z nową siłą.\nKoniec, to wreszcie koniec!\nO nie, to koniec!\nBellatrix Lestrange wędrowała przed siebie jak lunatyczka. Wciąż z sukcesem i niemal automatycznie parowała wszelkie zaklęcia i odpierała ataki, chociaż ledwo je zauważała. Panika ogarniała jej umysł. Do przodu pchał ją już wyłącznie ślepy instynkt i wola przetrwania.\nWszystko stracone. Stracili Pana. Ponieśli sromotną klęskę.\nNie ma nadziei. Nie ma przyszłości. Tylko mrok i wilgoć ciasnej celi. Do końca życia. Do ostatniego tchu. Dla dzikiej Belli była to najstraszniejsza perspektywa. Gnić przez lata w lochu bez pocieszającej świadomości, że Pan wciąż tam jest, czuwa i czeka na wierne sługi. Nie pozostało jej nic.\nOlbrzymia, wszechogarniająca pustka.\nNie mogła tam żyć. Za nic nie mogła tam wrócić. Ale czy miała jakąkolwiek alternatywę? Wybór? Wyjście awaryjne?\n– Lestrange! – krzyknęła strasznym, skrzekliwym głosem.\nMąż pojawił się przy niej. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia.\n– Nadszedł czas – powiedziała, a on zrozumiał w lot.\nByli jedynymi z niewielu pozostałych na wolności Śmierciożerców. Wokół nich wciąż aportowali się nowi aurorzy nadesłani z ministerstwa. Bellatrix rozpoznawała niektórych, pamiętała ich jeszcze z pierwszej wojny i niekończących się przesłuchań. Nie, za nic nie chciała przechodzić tego ponownie.\nPaństwo Lestrange puścili się biegiem przed siebie, ramię przy ramieniu, osłaniając tarczami. Nie atakowali ani nie pozwolili sprowokować się do pojedynków. To już nie miało sensu, nic by nie zmieniło. Pozostała im tylko jedna, ostatnia droga ucieczki.\nBellatrix i Rudolfus zatrzymali się i stanęli naprzeciwko siebie. Skinęli sobie po raz ostatni głowami i wycelowali w siebie nawzajem różdżki.\n– Avada Kedavra! – krzyknęli jednocześnie.\nZalało ich zgniłozielone światło zaklęcia.\n– To było piękne. – W oczach Yen mimowolnie pojawiły się łzy.\n– Oui, tres romantique – zgodził się uprzejmie Lucjusz, choć minę miał dosyć niepewną.\nZa to stojący za nimi Severus prychnął pogardliwie, zgodnie z oczekiwaniami.\n– Też mi coś! Jeżeli poprosicie, w każdej chwili mogę zrobić z wami to samo – zaproponował kwaśnym tonem.\nSpróbował nawet złośliwie wycelować różdżką w Malfoya, ale wtem przez jego twarz przebiegł gwałtowny skurcz bólu. Wypuścił różdżkę z palców i chwycił się za pokiereszowane ramię. Krew i smoła przeciekał przez prowizoryczny opatrunek. Mistrz eliksirów zachwiał się i chociaż rozpaczliwie udawał niezniszczalnego, musiał przytrzymać się pierwszej rzeczy, która nawinęła się pod rękę. Niestety, była to Yen.\n– Sever, dobrze się czujesz? – zaniepokoiła się.\n– Głupie pytanie! Oczywiście, że nie. Nie wytrzymam dłużej – wycharczał.\nSchował dumę w kieszeń i pozwolił ułożyć się ostrożnie z powrotem na trawie.\n– Gdzie są ci cholerni magomedycy, kiedy są naprawdę potrzebni? – zirytowała się kobieta. – Skoro ministerstwo zostało odblokowane, to chyba powinni już tu być…\nYen machnęła swoją różdżką i wystrzeliła w powietrze flarę wzywającą pomocy. Akurat to zaklęcie znała bardzo, ale to bardzo dobrze. Sprawdzało się na imprezach, bo świetnie zastępowało fajerwerki. I przydawało, gdy ktoś przypadkiem przeholował z alkoholem i miał problemy z powrotem do domu… i rzeczywistości.\n– Albo chociaż ten cholerny feniks – narzekała zirytowana. – Widziałam, że dyrektor trzyma jednego w gabinecie.\n– Nie wydaje mi się, żeby miał ochotę zapłakać nad Ślizgonem – błysnął wisielczym humorem Snape, a Yenlla zaraz na niego fuknęła.\n– Jasne. Pewnie uważasz, że i tak by ci nie pomogło. Nie wierzysz w żadne lekarstwo, które nie wyszło z twojego kociołka.\n– Bynajmniej, nie mam nic przeciwko magicznym stworzeniom. – Severus był wyraźnie słaby, blady i z trudem wypowiadał słowa, ale mimo to nie mógł podarować jej ostatniego słowa. – Jestem do nich przyzwyczajony. Mieszkałem z jednym przez rok.\n– Tak? Ciekawe jakim…\n– Smokiem – mruknął. – Krwiożerczym, niezmordowanym, wiecznie wściubiającym nos w nie swoje sprawy Rogogonem Węgierskim. Rodzaju żeńskiego – przeszył ją tak złośliwym spojrzeniem, że faktycznie zagotowała się w środku, jakby miała tam przewody ognionośne.\n– Chyba nie czujesz się aż tak źle, skoro masz siłę tyle mówić – odgryzła się.\n– Ta jakże przyjemna konwersacja powstrzymuje mnie przed omdleniem z wyczerpania. – Wredny Nietoperz miał naturalnie odpowiedź na wszystko. Nawet gdyby w tym momencie skonał, pewnie otworzyłby usta, aby dorzucić jakąś zgryźliwą uwagę.\nGdy państwo Snape zajmowali się tym, co obojgu sprawiało w życiu najwięcej przyjemności, Lucjusz Malfoy kręcił się przy nich nieco zdezorientowany. Najchętniej zwiałby w tym momencie do domu, ale nie mógł. Chciał, aby potężni tego świata zobaczyli go na błoniach i na własne oczy przekonali się, że jest po jedynej słusznej stronie. A jednak bał się, czy nie będą najpierw strzelać, a dopiero później zadawać pytania. Ostatecznie pan na Malfoy Manor nie miał w tych kręgach najlepszych notowań.\nA tymczasem ci najpotężniejsi i obecnie najbardziej wpływowi czarodzieje właśnie zbliżali się ku nim przyciągnięci światłem flary.\n– Widzę Dumbledore’a – poinformował i nie zdołał zapanować nad głosem, który lekko mu zadrżał. – I… Czy to naprawdę stary Knott?\nSyriusz Black stał pod wielkim, rozłożystym drzewem i próbował własnymi siłami doprowadzić się do stanu używalności. Zdjął podarty podkoszulek i wycierał nim zakrwawiony tors. Ten pieprzony Śmierciojad niemal w ostatniej chwili ciachnął go zaklęciem noży. Na szczęście po tylu latach bycia animagiem nawet w ludzkiej formie zachowywał iście psia zwinność, dlatego wywinął się z tej niebezpiecznej sytuacji z minimalnymi obrażeniami.\nTrzeba przyznać, że wyglądał w tej chwili naprawdę dobrze. Zachodzące słońce oświetlało ciepłymi promieniami jego blada skórę i wydobywało piękny, rubinowy połysk zarówno z kropelek krwi, jak i jego włosów. Mimo niezdrowego trybu życia, jaki prowadził, kiedy był zamknięty w swoim starym domu, Syriusz jakimś cudem zachował przyjemną dla oka, atletyczna sylwetkę. Ożywienie po stoczonej bitwie odmłodziło jego twarz o kilka lat i przywróciło dawny blask czarnym oczom. Panicz Black znów wyglądał jak młody, a do tego szalenie seksowny, bóg.\nGdy nieco się ogarnął, podniósł głowę i zaciekawionym wzrokiem obadał sytuację na błoniach Hogwartu. Na niedawne pole bitwy dotarła już delegacja z oswobodzonego Ministerstwa Magii, później pomoc medyczna ze Świętego Munga, a teraz w różnych częściach polany aportowali się pierwsi przedstawiciele czarodziejskich mediów. Albus Dumbledore dokonywał obchodu w towarzystwie Korneliusza Knotta. Dyrektor porzucił na moment swoją zwyczajową maskę lekko skretyniałego staruszka i teraz wprost emanował blaskiem i potęgą mitycznych magów ze starych opowieści. W przeciwieństwie do niego, minister wyglądał teraz jak człowiek, który większą część życia przeleżał na kanapie, a później niespodziewanie musiał przejść przez piekło i stoczyć walkę z demonami, mając do obrony zaledwie brzozową witkę. Z pewnością nieźle dostał w kość, bo kulał, a na lewym oku nosił przepaskę. Syriusz nie był nim specjalnie zainteresowany, więc ledwo omiótł go wzrokiem i zajął się przeczesywaniem błoni w poszukiwaniu rozproszonych przyjaciół.\nTonks znalazła się aż pod samym Zakazanym Lasem, gdzie aurorzy zbierali wszystkich schwytanych zwolenników Voldemorta, aby następnie przerzucić cały transport prosto do Azkabanu. Młoda aurorka była wpół żywa, ale ewidentnie usatysfakcjonowana. Pewnie po cichu liczyła na awans.\nKilka kroków dalej awanturował się Lucjusz Malfoy. Chyba nie spodobało mu się to, że został zaliczony w poczet Śmierciożerców. Odmówił dobrowolnego złożenia różdżki, a potem zaczął krzyczeć, kim to on nie jest i ile osób straci pracę, jeśli natychmiast nie zostawią go w spokoju. W końcu Kingsley Shacklebolt zamiast pracy stracił cierpliwość, obalił go na ziemię, przygniótł kolanem i bez dalszych ceregieli, po mugolsku zakłuł w kajdanki. Sponiewierany lordzik musiał mieć w tej chwili niezwykle zdziwioną minę.\nPo przeciwnej stronie, znacznie bliżej szkoły Black wypatrzył Remusa. Zgodnie z przewidywaniami Naczelny Wilkołak Hogwartu, chociaż sam dosyć obficie krwawił, zbierał do kupy uczniów, którzy zdecydowali się wziąć udział w bitwie. Bliźniacy Weasleyów rzucali na siebie nawzajem podstawowe zaklęcia uzdrawiające i chyba sprawiało im to sporo uciechy. Blada Hermiona Granger siedziała na ziemi z pochyloną głową, trzymając się za poraniony bok, a obok niej klęczał… Draco Malfoy, który ułożył dłoń na jej ramieniu, jakby chciał ją w ten sposób pocieszyć. Tej malowniczej scenie z otwartymi ze zdumienia ustami przyglądał się Ron Weasley. Ściskał w ręce złamaną na pół – po raz kolejny! – różdżkę i chyba żałował, że nie może cisnąć w Ślizgona jakimś wrednym zaklęciem. Opad szczęki to także jedyny komentarz, na jaki potrafił zdobyć się w tej sytuacji Syriusz, więc szybko skierował wzrok gdzie indziej.\n„Najwyraźniej bezbożne związki międzydomowe są teraz w modzie”, przemknęło mu przez głowę.\nTa myśl popchnęła go do ciekawskich poszukiwań kolejnego niespodziewanego bohatera dzisiejszych wydarzeń…\nNaczelny Nietoperz Hogwartu i ulubiony Śmierciożerca Albusa Dumbledore’a siedział w tej chwili w szpitalu polowym i urządzał piekło usiłującym mu pomóc magomedykom. Ledwo trzymał się na nogach, jednak swoim zwyczajem miał uzdrowicielom mnóstwo do powiedzenia – przecież na wszystkim znał się najlepiej. Syriusz Black aż miał ochotę się zaśmiać na widok sponiewieranego, lecz nadal wściekłego jak demony Snape’a, którego w pozycji pionowej trzymało chyba wyłącznie wybujałe ego, i męczeńskich min na twarzach medyków. Bardziej niż lekarzy przypominali zdesperowane przedszkolanki, które nie są w stanie dać sobie rady z krnąbrnym podopiecznym. Syriuszowi dziwnym wydało się jedynie, że przy boku niepokornego mistrza eliksirów brakuje jego ślicznej żony.\n– Syriuszu – rozległ się obok niego dźwięczny damski głos.\nMężczyzna odwrócił się gwałtownie, a potem skrzywił i sapnął z powodu bólu, który odezwał się w ranach, jakie pozostawiło po sobie zaklęcie noży. Mimo to zdołał posłać Yen czarujący uśmiech. Kobieta miała zupełnie białe włosy, ale i tak wyglądała ślicznie jak zawsze.\n– Tak, złotko? – zagadnął lekkim tonem.\nZakłopotana szelma spuściła wzrok i przygryzła wargę. Chyba nie do końca wiedziała, jak ubrać w słowa to, co zamierzała powiedzieć.\n– Dziękuję – szepnęła nagle krótko i prosto.\nSyriusz obojętnie wzruszył ramionami.\n– Dziękujesz mi? – zdziwił się. – Za co?\n– Uratowałeś mnie. Ostrzegłeś go – uzupełniła i spojrzała na niego tymi wielkimi oczami, w których natychmiast się zgubił.\n– Ja… – zaczął i urwał. Teraz to on poczuł się dziwnie i niepewnie. – To nic takiego. Każdy zrobiłby to samo.\n– Być może, ale i tak jestem ci wdzięczna. Dziękuję – powtórzyła.\nUśmiechnęła się do niego tak naturalnie i sympatycznie jak nigdy dotąd, a następnie odwróciła się, aby odejść. Gdy to zrobiła, Syriusz poczuł, jakby całe światło wszechświata nagle zgasło. Wiedział aż nazbyt dobrze, że to on dawno temu zepsuł relacje między nimi, a teraz zapragnął to naprawić. Skoro ona już zrobiła pierwszy krok, szkoda byłoby zmarnować okazję.\n– Pani Snape! – zawołał za odchodzącą kobieta.\nNazwanie jej tym konkretnym nazwiskiem mogło zdziałać cuda. Zawróciła o wiele bardziej rozluźniona i ubawiona.\n– Słucham pana, panie Black. – Popatrzyła na niego wyczekująco.\nSyriusz w zamyśleniu drapał się po głowie. Czekał na natchnienie. Nie chciał powiedzieć nic niestosownego, więc westchnął ciężko.\n– Ostatnimi czasy zachowywałem się jak dupek – odezwał się w końcu.\n– Tylko ostatnimi czasy? – W oczach Yen igrały psotne ogniki.\n– Nie tylko – zgodził się uprzejmie. – Wcześniej też. Praktycznie zawsze – wyznał z niezwykłą szczerością. – Bardzo tego żałuję, ale nie mogę cofnąć czasu. Mogę cię jedynie prosić o wybaczenie.\nPiękna Krukonka zamrugała oczami, nie wierząc w to, co słyszy.\n– Przepraszam cię, Yen – powiedział Syriusz Black, skłaniając lekko przed nią głowę. – Za wszystko. Wybaczysz mi?\nYen nie wahała się ani chwili i podała mu dłoń na zgodę. Później zrobiła jeszcze coś, czego nigdy w życiu by się nie spodziewał. Wspięła się na palce i cmoknęła go w policzek.\n– Przeszłość to przeszłość – stwierdziła filozoficznie. – Zacznijmy od nowa.\nTrzymali się za ręce i uśmiechali do siebie w tym niezwykłym momencie porozumienia. Syriusz mógłby tak tkwić jeszcze bardzo długo, gdyby nie jedna rzecz, która niespodziewanie odciągnęła jego uwagę od cudnej Yenlli. Skrzywił się, wpatrując w coś za jej plecami.\n– Lepiej wracaj do niego – poradził enigmatycznie.\nYen odwróciła się momentalnie tknięta jak najgorszymi przeczuciami. Intuicja jej nie myliła. Do Severusa, który wreszcie spokorniał i pozwolił obejrzeć swoje lewe ramię, spacerowym, pozornie beztroskim krokiem zbliżało się trzech aurorów. Wszyscy trzymali różdżki w pogotowiu, a jeden z nich wyciągnął magiczne kajdanki. Pani Snape była dostatecznie inteligentna, aby się domyślić, o co chodzi. Nawet nie pomyślała o tym, aby pożegnać się z Blackiem. Niby spłoszony zając zerwała się do biegu i ruszyła w stronę szpitala polowego.\nSyriusz już szykował się na kolejną awanturę, ale ku jego zaskoczeniu pierwszy Śmierciojad Zakonu Feniksa nie zamierzał stawiać oporu. Z filozoficznym spokojem pozwolił się aresztować i odprowadzić do reszty zwolenników byłego największego terrorysty we współczesnej historii magicznego świata. To Yen i uzdrowiciele gorąco protestowali przeciw takiemu obrotowi wypadków, mistrzowi eliksirów było chyba wszystko jedno.\nGdy odprowadzono Snape’a, nadeszła kolej Syriusza Blacka, najsłynniejszego i przez długi czas jedynego uciekiniera z Azkabanu, nadal przecież poszukiwanego listem gończym. Nimfadora Tonks zbliżyła się do niego z szerokim uśmiechem, beztrosko wymachując nad głową kajdankami.\n– Czas na nas, kuzynie – powiedziała wesoło, a on wyciągnął dłonie w jej stronę.\n– Jak mus, to mus – skomentował.\n– Mam nadzieję, że tym razem nie potrwa to długo. Oczywiście, byłoby prościej, gdyby udało nam się schwytać Petera, ale tak też sobie jakoś poradzimy – zapewniła, zapinając na jego nadgarstkach srebrne bransoletki.\n– Ech, Glizdogon. – Syriusz wypluł to słowo z pogardą.\n– Taaak – westchnęła Tonks, czochrając swoją różową czuprynę. – Szkoda, że nie udało się go złapać. Zdziwiłam się, gdy w ogóle pojawił się na błoniach. Ale słyszałam, jak Snape tłumaczył komuś, że nie miał wyboru, skoro ściągnął ich tu Mroczny Znak. Co za facet! – wykrzyknęła niespodziewanie. – Jeżeli zdecyduje się zeznawać, to będzie prawdziwa sensacja. On na pewno wie o Pettigrewie coś, co pozwoli nam cię wybronić, kuzynku. – Uśmiechnęła się do niego pocieszająco.\n– Bo ja wiem? – odpowiedział Łapa tajemniczo. – Wolałbym nie pozostawiać kwestii mojej wolności w rękach naszego kapryśnego szpiega…\n– Co masz na myśli? – zapytała Tonka. – Przecież teraz, gdy on…\nPan Black zaśmiał się i pokręcił głową.\n– Nie o to mi chodzi. Po prostu zawsze lubię mieć asa w rękawie.\n– Jakiego asa? – irytowała się Tonks, niecierpliwie tupiąc nogą. – Wyrażaj się jaśniej albo pomyślę, że trafili cię jakimś zaklęciem bełkotliwego języka.\n– Oczywiście, prze pani!\nSyriusz dygnął przed nią z wdziękiem pensjonarki, po czym schylił się i wyciągnął jakiś przedmiot zza drzewa. Początkowo zakrył go skrawkiem szmaty, który jakiś czas temu stanowił jego podkoszulek, a potem teatralnym gestem prestidigitatora odsłonił… szklany słoik ze szczurem w środku. I to pewnym specjalnym szczurem, któremu brakowało jednego pazura…\n– Pettigrew! – Tonks klasnęła w dłonie. – Peter Pettigrew. Jak ci się to udało?\n– Ledwo. – Black mściwie potrząsnął słoikiem. – Długo przede mną umykał, w końcu to sprytny szczur, ale w ostatniej chwili wpadł prosto w pułapkę. Wiesz, chciałem go zabić… – Wpatrywał się w szklane naczynie z nieodgadnionym wyrazem twarzy. – Ale później pomyślałem, że nie warto. Szybka śmierć to byłaby dla niego zbyt lekka kara. Chcę, żeby miał czas na wyrzuty sumienia… O ile jest do nich zdolny.\nSyriusz przekazał Glizdogona w stęsknione ręce młodej aurorki, a następnie grzecznie ruszył za nią, podzwaniając kajdankami.\nLord Voldemort został pokonany, a długi dzień bitwy na błoniach Hogwartu nareszcie dobiegł końca. Ciepły letni zmierzch królował na niebie, a bohaterscy obrońcy święcili swój tryumf. Zrobili, co do nich należało, pokonali Największego Wroga, a teraz… A teraz tylko musieli zbudować świat od nowa.\nDumbledore wreszcie odkrywa karty i odpowiada na wszystkie pytania. Zwłaszcza na najważniejsze: Po kiego właściwie był mu potrzebny ten zwariowany ślub?!\nŻona dla Śmierciojada straszy na Fejsbuniu!\n26 maja 2014 o 08:17 napisał:\nDługo się naczekałam, ale naprawdę niezła odsłona! I jaka długa!\nYen z pistolecikiem xD\nczytam, czytam, czytam!!!!\n26 maja 2014 o 21:16 napisał:\nNo wreszcie ;). Już myślałam, że się nie doczekam.\n27 maja 2014 o 13:58 napisał:\nGall, to jest cholerna magia. Wracasz z odsłoną opowiadania, które zaczęłaś pisać dziewięć lat temu, do którego ostatnią aktualizację napisałaś półtora roku temu – i po pierwszych trzech zdaniach człowiek wsiąka. I to w dodatku cały czas jest TO SAMO opowiadanie, jakby tej przerwy nie było! Jestem pewna, że jeżeli ktoś teraz zacznie czytać, tylko daty mu powiedzą, ile czasu minęło. Jesteś geniuszem. (A może to właśnie dlatego? Tolkien też pisał Władcę Pierścieni przez dziesięć lat. Może czas sprawia, że te odsłony są właśnie takie przemyślane i sensowne). I powiem Ci, że nie raz i nie dwa w trakcie czytania zaciskałam zęby, denerwując się, czy przypadkiem nie zaplanujesz kogoś ubić. Biorąc pod uwagę ile osób zostało ubitych w oryginale, autorzy fanfików mogą się chyba oficjalnie poczuć zwolnieni z konieczności robienia tego samego.\nMuszę przyznać, że odetchnęłam z ulgą, kiedy okazało się, że Syriusz złapał Pettigrew. Kiedy Tonks mówiła, że go nie złapali, miałam wizje licznych złych rzeczy, które mógłby zrobić… (chyba nie muszę pisać, jak niesamowicie się cieszę, że Remus i Tonks uszli z życiem?) Bardzo mi się też podobał moment między Yen a Syriuszem. Wybaczenie przeszłości, ale jednocześnie z zaznaczeniem, że teraz już i Syriusz uznaje, że Yen Snape.\nI bardzo, ale to bardzo mi się podoba, że to Yen uratowała ich przed dementorami (oraz posiadała rewolwer). Co by nie mówić, Yen pod przykrywką uroczej dziewczynki znakomicie potrafi o siebie zadbać, kiedy już nie ma w okolicy żadnych mężczyzn do pomocy. Scena z patronusami to absolutne mistrzostwo xD (Jasne, że to był nietoperz, Sev. Tylko miał pióra zamiast uszu…). I oczywiście łania, która wcale tu nie jest potrzebna. I przeszłość Severusa – ładnie pokazane, jak działają takie rzeczy. A Yen stała się ostatecznie blondynką xD Sort of. (serce mi podskoczyło w tym momencie, a jakże, zresztą głównie z niepokoju, że Severus zrobi/ł coś głupiego).\nInformatyka. No proszę, tego bym nie wymyśliła :) Twój Draco mi się niesamowicie podoba – to znaczy zaczął mi się niesamowicie podobać w tej odsłonie, wcześniej aż tak bardzo się nie rzucał w oczy. I problemy biednego ojczulka, którego jedyną winą jest zbytnia ostrożność i brak ślepej (czy jakiejkolwiek innej) lojalności xD\nWidzisz, Gal, przychodzisz z taką odsłoną i człowiek wcale nie narzeka, że tak długo musiał czekać, raczej się cieszy, że wciąż jeszcze ma na co (o Chryste. Właśnie do mnie dotarło, że się zapłaczę, jak Żona się skończy xD). Może to też wyszło na dobre, bo dużo czasu minęło od wydania siódmej części i człowiek już może spojrzeć na to inaczej, niż kiedy tamto zakończenie na świeżo szumiało w głowie.\n27 maja 2014 o 14:32 napisał:\nTen komentarz naprawdę mnie nakarmił! Dziękuję!\n27 maja 2014 o 20:49 napisał:\nCoś za coś, jeśli autor się wysilił na dobry tekst, to wypada wysilić się na kawałek komentarza ;) (udaje, że wcale nie zaczęła pisać w trakcie czytania, bo nie miała z kim obgadać tematu…)\n27 maja 2014 o 20:54 napisał:\nAch, a tak w ogóle, to zapomniałam napisać, że przy tym wszystkim zrobiła na mnie wrażenie scena śmierci Lestrange’ów. Chyba przede wszystkim dlatego, że to jedyna scena, w której mąż Belli wydaje się mieć coś w stylu charakteru.\n28 maja 2014 o 00:11 napisał:\nHeh, też zawsze miałam wrażenie, że mąż Bell ma wartość czysto dekoracyjną. Nie pamiętam, żeby w kanonie cokolwiek zrobił czy powiedział…\nNawet jeżeli początkowo miałam ochotę ubić więcej ludziów w wielkim finale, to po opublikowaniu Siódemki zupełnie mi przeszło. To była taka straszna trauma… Wydaje mi się zresztą, że Szóstka i Siódemka zabiły we mnie na lata wszelką sevo-kreatywność, bo chyba wtedy odstawiłam ŻdŚ. Dlatego postanowiłam nikogo już nie zabijać. Co mi tam! Dla własnej przyjemności mogę ich trzymać przy życiu, przecież i tak zaczęłam od zmartwychwstania Blacka :)\nOdsłona 23 była trudna o tyle, że bardzo chciałam wszystko pozamykać. Nawet wątki, które w ŻdŚ nie grały wielkiej roli (jak Glizdogon), byleby osiągnąć jakiś ostateczny porządek. Mam nadzieję, że się udało.\n27 maja 2014 o 20:01 napisał:\nNigdy nie komentowałam tego tekstu, bo właściwie zaczęłam go czytać już po tym, kiedy przestały ukazywać się regularne aktualizacje i kiedy nie miałam nadziei, że zostanie on ukończony. Teraz jest najwyższa pora, żeby to nadrobić. Naprawdę cieszę się, że wróciłaś z nową odsłoną – Twoje opowiadanie jest cudowne i zasługuje na to, by je dokończyć. Właściwie mogłabym się podpisać pod komentarzem Lilith, bo mam bardzo podobne odczucia. Pomimo upływu czasu, to jest wciąż ten sam tekst, równie zabawny, błyskotliwy, miejscami zupełnie absurdalny i bardzo, bardzo wciągający. I już teraz nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie będę mogła przeczytać Żonę dla Śmierciojada w całości.\nZawsze najbardziej w tym opowiadaniu zachwycało mnie to, jak z tak, przepraszam, blogaskowego tematu, jakim jest kolejna piękna i mądra żona Severusa Snape’a, potrafisz wyciągnąć tak fascynującą historię. Uwielbiam twoją Yen, która jest naprawdę wielowymiarową i żywą postacią. Uwielbiam twojego Severusa, który jest zarazem bardzo kanoniczny i bardzo ludzki. Świetnie przedstawiłaś ich relacje. Naprawdę potrafię w to wszystko uwierzyć. Ciekawa jestem, jak to się zakończy, jak doprowadzisz do końca pewne wątki i jak wyjaśnisz pewne jeszcze niewyjaśnione sprawy. No i oczywiście najważniejsze pytanie: skoro wojna się skończyła i zarówno Severus, jak i Yen mogą robić co chcą, to czy zdecydują się zostać ze sobą? Nie, dobra, to głupie pytanie – wiadomo, że tak, bo żyć bez siebie nie mogą, co w tym rozdziale całkiem nieźle zostało pokazane (uwielbiam scenę z Avadą i scenę z patronusami) i po cichu liczę na bardzo szczęśliwe i słodkie zakończenie, ale strasznie ciekawa jestem, jak to napiszesz.\n28 maja 2014 o 00:28 napisał:\nHej, właśnie nakarmiłaś mnie komplementem, który najbardziej lubię słyszeć. Nie wiem, na ile to jeszcze widać, ale ŻdŚ powstała na skutek dość specyficznego zakładu. Pisałam wtedy zupełnie coś innego, ale dałam się sprowokować i obiecałam sobie, że napiszę… absolutnie prawdopodobnego lovesnape’a, chociaż wydawało się to niemożliwe. Dlatego za każdym razem, gdy ktoś mówi, że wierzy w Yen, stawiam sobie małego plusa :)