Krąg biblijny [Roman Brandstaetter] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00095 002695 22446201 na godz. na dobę w sumie\nKrąg biblijny - ebook/epub\nAutor: Roman Brandstaetter Liczba stron: 416\nISBN: 978-83-8043-689-3 Data wydania: 2020-08-18\nROMAN BRANDSTAETTER (ur. 3 stycznia 1906 w Tarnowie, zm. 28 września 1987 w Poznaniu) − polski pisarz, poeta, dramaturg i tłumacz. Znawca Biblii. Laureat wielu nagród literackich, m.in.: Nagrody Polskiego PEN Clubu za przekłady hebrajskie (1973), Nagrody Literackiej miasta Poznania (1974), Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (1978), Nagrody im. Herdera (1987). W 1987 r. przyjaciele Brandstaettera, m.in. Józef Andrzej Gierowski, podejmowali starania o nominowanie jego powieści 'Jezus z Nazaretu' do literackiej Nagrody Nobla. Starania te przerwała śmierć pisarza.\n© Copyright by Wydawnictwo M, Kraków 2015 ISBN 978-83-8043-689-3 Wydawnictwo M 31-002 Kraków, ul. Kanonicza 11 tel. 12-431-25-50; fax 12-431-25-75 e-mail: biuro@wydawnictwom.pl www.wydawnictwom.pl Dział handlowy: tel. 12-431-25-78; fax 12-431-25-75 e-mail: handel@wydawnictwom.pl Księgarnia wysyłkowa: tel. 12-259-00-03; 721-521-521 e-mail: bok@klubpdp.pl www.klubpdp.pl KonwersjaEpubeum\nSpis treści Dwa kręgi Romana Brandstaettera Krąg biblijny Hymn do Biblii Krąg biblijny Testament mojego dziadka Drogi prowadzące do Biblii... O potrzebie znajomości Pisma Świętego Tęsknota za Pismem Świętym Księga rodzinna O tym, jak odwiedziłem grób patriarchy Abrahama Żywa Księga Ur Chaldejczyków Dziadek opowiada Biblię Kto napisał Biblię? Święty elementarz Biblia jak człowiek Rozważny sposób uczenia się Ksiąg Bożych Cierniowa korona Czy zając może zabić Pana Boga? Niecierpliwe poszukiwania Chrystusie... Wieczór pod lampą gazową Kiedy przeczytałem po raz pierwszy Nowy Testament Dziadek mówi o sztuce czytania Biblii Bazylika Konania Wstąpienie w Człowieka Widzenie kości Jak czytałem Pismo Święte w Jerozolimie Noc biblijna Przypowieść o synu marnotrawnym Na wzgórzu Pincio Droga do Damaszku Jak czytałem Ewangelię w Assyżu Emaus w Zebrzydowicach Życiorys własny Boga Mój przyjaciel odkrywa Pismo Święte Jak Wyspiański czytał Pismo Święte Spożycie Świętej Księgi Czytanie Pisma Świętego z ołówkiem w ręku Lament nieczytanej Biblii Czytanie Pisma Świętego jako modlitwa O głośnym czytaniu Pisma Świętego Z Janem Jachowskim rozmowy o Biblii przy kawiarnianym stoliku Różne sposoby przeżywania Pisma Świętego Biblia na naszych oczach wciąż pisana Chrystus ze starożydowskiego midraszu Chrystus ojca Tomasza Chrystus Juliana Tuwima Serce biblijnego kręgu Biblia kamienna Wiara i dobre uczynki Modlitwa o Mądrość Mądrość mówi... Dęby patriarchy Izaaka Walka Jakuba z Bogiem Prorok Jonasz Kim jest trzeci Jeździec Apokalipsy? Glossa do „Kim jest trzeci Jeździec Apokalipsy?” Bóg ukryty, Mesjasz ukryty... Biblio, ojczyzno moja... Z listów Romana Brandstaettera Przypisy\nDwa kręgi Romana Brandstaettera Roman Brandstaetter sam okrył milczeniem całą swoją przedwojenną przeszłość, zarówno swoje życie, jak i twórczość. Uszanujmy zatem jego wolę. Natomiast bibliografia jego dzieł powojennych liczy sobie ponad czterdzieści pozycji, przy czym nieomal cała, w mniej lub więcej bezpośredni sposób, mogłaby się zamknąć właśnie w „kręgu biblijnym i franciszkańskim”. Taki był też tytuł dzieł wybranych Brandstaettera, które zostały wydane przez PAX w 1981 roku. I jest to niewątpliwie tytuł bardzo trafny. Mieści się w nim prawie wszystko, czym żył i co napisał. W przedstawianej obecnie Czytelnikom książce znajdzie się oczywiście „Krąg biblijny” poszerzony o późniejsze eseje Pisarza: „Dęby patriarchy Izaaka”, „Walka Jakuba z Bogiem”, „Prorok Jonasz”; po nim zaraz List do pani Zofii Cierniakowej, a w drugiej części, w owym „kręgu franciszkańskim”: „Kroniki Assyżu”, „Inne kwiatki św. Franciszka”, dalej opowiadanie „Św. Franciszek z Assyżu, moja żona i zapalniczka” oraz dwa fragmenty listów do Jana Wiktora dotyczących również Assyżu. Sam Brandstaetter nazwał Biblię „swoją ojczyzną” i dał temu wyraz w pięknym wierszu, który zaczyna się słowami: „Biblio, Ojczyzno moja, Biblio, moja ziemio polska, Galilejska I franciszkańska, O wy, Księgi mojego dzieciństwa, Pisane dwujęzyczną mową, Polską hebrajszczyzną, Hebrajską polszczyzną, Dwumową Świętą I Jedyną”. Ojczyzna to dla większości z nas kraj, a przynajmniej miejsce, gdzie czujemy się u siebie, gdzie mieszkamy. Brandstaetter zaś niewątpliwie w Biblii mieszkał. Co to znaczy? Otóż to „mieszkanie” oddaje może najlepiej grecki czasownik meno, tłumaczony na język francuski przez demeurer, co znaczy „mieszkać”, lecz również „pozostawać”, „przebywać”, a niekiedy nawet „trwać”. Tego mieszkania w Piśmie Świętym uczył się mały Roman od swojego dziadka, a także i rodziców, nas jednak tego nikt nigdy nie nauczył. Umieli to również wcześni autorzy chrześcijańscy, którzy po prostu „myśleli Biblią”. Niepotrzebne były im do tego żadne pomoce naukowe, żadne konkordancje. Wszystko mieli w głowie, a przede wszystkim w sercu. Samo Pismo Święte podsuwało im słowa, którymi mówili czy pisali. To właśnie znaczy też „mieszkać w Biblii” i wtedy dopiero poznaje się ją naprawdę. Ogromną rolę odegrał w tym wszystkim dziadek Brandstaettera, zresztą sam cieszący się uznaniem prozaik hebrajski. Oto, co pisze o nim jego wnuk: „Mój dziadek na kilka dni przed śmiercią pozostawił mi w spadku testament: — Będziesz Biblię nieustannie czytał — powiedział do mnie. — Będziesz ją kochał więcej niż rodziców... Więcej niż mnie... Nigdy się z nią nie rozstaniesz... A gdy zestarzejesz się, dojdziesz do przekonania, że wszystkie książki, jakie przeczytałeś w życiu, są tylko nieudolnym komentarzem do tej jednej Księgi” („Krąg biblijny”, Warszawa 1996, s. 13). Właśnie z domu rodzinnego wyniósł Brandstaetter nie tylko miłość świętej Księgi, ale i prawdziwy kult dla niej. Szczególnie interesujące jest również opowiadanie o pewnej lekcji, jakiej mu udzielał wynajęty przez rodziców nauczyciel. Pod jego to kierunkiem chłopiec czytał Biblię. A we wspomnieniach naszego Autora wyglądało to tak: „Gdy już usadowił się za stołem i niejako całym swym ciałem oddzielił mnie i siebie od nacierającego na nas świata, z namaszczeniem otwierał Pismo Święte, całował je i cichym, znużonym głosem kazał mi je czytać. Potem przeczytany fragment musiałem niezliczoną ilość razy głośno powtarzać, aż cały werset wbił się w moją pamięć jak gwóźdź w twarde i oporne drzewo dębowe. Raz odważyłem się powiedzieć: «Ależ ja tego nie rozumiem». Odpowiedział: «Nie rozumiesz? Nie chodzi o to, żebyś rozumiał. Chodzi o to, żebyś pamiętał»” (tamże, s. 26). My zazwyczaj myślimy inaczej, a w gruncie rzeczy po prostu nie pojmujemy, co tutaj jest naprawdę ważne. W wyjaśnieniu tej sprawy może nam nieco pomóc doświadczenie tego pokolenia, które przeżyło świadomie przejście z języka łacińskiego na polski. Wydawało się oczywiste, że tekst polski będzie lepiej rozumiany i łatwiej trafi do serca. Jak dzisiaj wiemy, bywa to różnie. Czasem przekład nie jest dobry, czasem zbyt wyraźnie wskazuje na odmienność sytuacji naszej i autora biblijnego. A tymczasem my nawykliśmy przywiązywać zbyt wiele uwagi do znaczenia dosłownego niekiedy nawet słów pojedynczych. A tu Brandstaetter nas uczy, że w tekście biblijnym nieraz od zrozumienia ważniejsze jest zapamiętanie. Zrozumienie przyjdzie z czasem, przyniesie je samo Pismo Święte, kiedy zawrzemy z nim bliższą znajomość. Warto tu wspomnieć o czymś, co można by nazwać wielowarstwowością tekstu biblijnego. Brandstaetter wprawdzie tego określenia sam chyba nigdzie nie używa, lecz z tej właściwości nieraz korzysta. Co to znaczy „wielowarstwowość”? Najlepiej to nam wskaże konkretny przykład. Prorok Izajasz w 7. rozdziale noszącej jego imię Księgi mówi: „Oto alma poczęła i rodzi syna, któremu nada imię Emmanuel” (wg tekstu hebrajskiego alma to młoda kobieta, która jeszcze nie rodziła, zarówno dziewica, jak i młoda małżonka). Nie jesteśmy pewni, o kim myślał prorok na początku trzydziestych lat VIII w., lecz wydaje się prawdopodobne, iż wskazywał tu na młodego następcę tronu jerozolimskiego. On miał być znakiem, że Jahwe nie opuści dynastii Dawidowej mimo wszystkich jej niewierności (Emmanuel to imię symboliczne: Z-nami-Bóg). Kiedy zaś w III w. przed Chr. Żydzi tłumaczyli ów tekst Izajasza na grekę, wprowadzili na oznaczenie młodej matki słowo parthenos — dziewica. Był to w tym czasie tekst zdecydowanie mesjański. Tłumaczenie to zatem zdaje się wskazywać, że już w tej epoce tradycja żydowska interpretowała ową wyrocznię Izajasza jako zapowiedź Mesjasza, który narodzi się z dziewicy. Tak odczytali ją również Ewangeliści. Człowiek niewierzący, rozważając ów tekst. powie, że kolejne pokolenia, zależnie od własnej sytuacji i pojęć teologicznych, w różny sposób go odczytywały. Wierzący pójdzie dalej i sięgnie głębiej. Nie będzie się dziwił, że w tym tekście Bóg od początku ukrył znacznie więcej, niż domyślał się tego jego ludzki autor (dotyczy to zresztą także wielu innych tekstów biblijnych). I to jest prawdziwie cudowne. Także u Brandstaettera odnajdujemy nieraz radosne zdziwienie, gdy nagle w znanym mu od dawna tekście biblijnym odkrywa nieprzeczuwane wcześniej skarby. Ta wielowarstwowość jest właśnie cechą Biblii i tylko Biblii. Te prawdy czekały tam na nas, żebyśmy dojrzeli wreszcie do ich zrozumienia. Można powiedzieć, że Brandstaetter nie tylko „mieszka” w Biblii, lecz także myśli Biblią, a nawet po prostu nią żyje. I tego właśnie próbuje nas uczyć. Daje nam również żywe przykłady. Jednym z nich jest jego przyjaciel, który nigdy Biblii nie czytał, aż otworzył ją po raz pierwszy w czasie Powstania Warszawskiego i „przypadkiem” trafił na Lamentacje. Zobaczył je niespodziewanie jako tekst aktualny, niby napisany specjalnie na tę chwilę. To skłoniło go do dalszego czytania. „Rzucił się” na Ewangelie. I tam znalazł znowu Lament, tym razem Lament Jezusa nad zagładą Jerozolimy. Gdybyśmy tylko spróbowali, odkrylibyśmy często w Biblii naszą własną sytuację. Autor nasz zdecydowanie nie lubił wszelkich komentarzy, w czym niewątpliwie nieco przesadzał, zapominając, że przytłaczająca większość naszych rodaków nie ma nawet pojęcia o świecie, w którym powstała Biblia, a cóż dopiero mówić o przygotowaniu do jej czytania takim, jakie on sam wyniósł ze swego domu i swego środowiska. Z owego braku choćby elementarnej wiedzy rodzą się najróżniejsze nieporozumienia, odstraszające wielu od tej lektury. Bardzo natomiast pożyteczne są praktyczne rady Brandstaettera: „To, co przeczytamy, starajmy się zastosować do naszego życia, naszego czasu, do bliskich nam ludzi, do naszych doświadczeń i przeżyć. Nasze usiłowania nie pójdą na marne. Po chwili poczujemy, jak przeczytany tekst wraz ze swymi obrazami, wartką akcją i dramatycznym konfliktem przeobraża się w osobliwą modlitwę, aczkolwiek nasz współudział w niej ogranicza się wyłącznie do uważnej lektury, do zatrzymywania się od czasu do czasu przy jakimś trudnym szczególe i do powtórnego, jeszcze uważniejszego odczytania go w milczeniu” (tamże, s. 93). A sam o sobie mówi: „Nie studiowałem zawodowo teologii i biblistyki na żadnym wydziale teologicznym, katolickim ani judaistycznym. Jestem człowiekiem, który z duchowej konieczności nieustannie czytając Pismo Święte, posługuje się przy tej lekturze skromną wiedzą, którą niejako nadobowiązkowo nabył, pewną znajomością zwyczajów i obyczajów żydowskich, którą odziedziczył po przodkach, i pewnym zasobem zebranych w życiu doświadczeń i wrażeń. Poruszając się po biblijnych przestrzeniach czuję się niekiedy jak różdżkarz, którego różdżka w jakimś miejscu nagle zaczyna drgać. Przystaję i zaczynam kopać w złożach wersetów w poszukiwaniu ożywczej wody” (tamże, s. 164). Drogę do Chrystusa musiał odnajdywać na własną rękę. W czasach jego wczesnej młodości w rodzinach żydowskich nie wolno było na ten temat mówić. „Wydaje mi się — pisze — że przyszedłem do Niego w sposób organiczny, ewolucyjny, od Starego Testamentu do Nowego”. W grudniu 1943 roku przeżył w Jerozolimie swoją noc biblijną. Punktem wyjścia stała się tu dla Brandstaettera fotografia XVII-wiecznej rzeźby Innocenza da Palermo z kościoła San Damiano w Assyżu. „Kiedy z innych papierów wysuwa się to zdjęcie, które było reprodukcją, które wyobrażało Chrystusa w chwili po Jego śmierci, z pół rozchylonych warg uszedł ostatni oddech. Kolczasta korona spoczywała na Jego głowie jak gniazdo uwite z cierni. Miał oczy zamknięte, ale widział. Głowa wprawdzie opadła bezsilnie ku prawemu ramieniu, ale na twarzy malowało się skupienie, zasłuchanie we wszystko, co się wokół działo. Ten martwy Chrystus żył. Pomyślałem: Bóg...” Ta noc była dla niego „smugą najwspanialszego światła”, jakie widział w swoim życiu. Wtedy to otworzył Nowy Testament, „jak się otwiera drzwi prowadzące do rodzinnego domu” (tamże, s. 70–73). Brandstaetter wie dobrze, że nie można zrozumieć Nowego Testamentu, jeśli się nie zna Testamentu Starego. Czytanie wyłącznie Nowego Testamentu przypomina mu młodocianych czytelników, którzy chętnie zaczynają lekturę fascynującej powieści od jej zakończenia. Nowy Testament, jak powiada św. Augustyn, kryje się w Starym, Stary zaś wyjaśnia się w Nowym. Dla Brandstaettera Bogiem obu Testamentów jest Chrystus, a całe Pismo Święte własnym życiorysem Boga, który napisał o sobie powieść w dwóch nierozłącznych częściach. Każda próba ich rozdzielenia, ta dokonywana rozmyślnie i ta wynikająca z nieuctwa, zubaża Boga o całą Jego Boskość. Jeżeli Brandstaetter znalazł drogę do Chrystusa w Jerozolimie, to drogę tę wskazał mu wizerunek Ukrzyżowanego z kościoła św. Damiana w Assyżu. Tutaj zatem także zaczyna się „Krąg franciszkański”. A nieco wcześniej przeżywa on swoje spotkanie z Ziemią Świętą. „Bóg stworzył tę ziemię, aby świadczyła prawdzie, którą zapisał w Piśmie Świętym” (tamże, s. 62). Nie darmo sam Autor nazywając Biblię swoją ojczyzną mówi o niej zarazem, że jest galilejska i franciszkańska. Galilejska — bo nawet zapach pomarańczowych sadów w Galilei przypomina mu wędrówki Jezusa przez tutejsze wsie (nic nie szkodzi, że jest to anachronizm, bo w czasach biblijnych nie było tu jeszcze pomarańczy). Franciszkańska — bo Umbria wydawała mu się fragmentem Ziemi Świętej, a jej wzgórza były podobne do wzgórz galilejskich. W Assyżu spotkał też Brandstaetter św. Franciszka, który „objawił piękno przyrody zdumionym oczom średniowiecznego człowieka. Po raz pierwszy od długich wieków krajobraz przemówił do ludzi barwą i wonią kwiatów i drzew, szumem potoków i ciszą nocy. Martwy kanon przyrody uległy rozbiciu. Życie kwiatów i śpiew ptaków wdarły się w świadomość ludzką. Przyroda przestała być tłem i ornamentem, a stała się częścią naszych wyobrażeń o pięknie i dobru, znakiem harmonii i ładu, kształtem błogosławionych treści, danych nam od Boga. Podeptany kwiat stał się godny miłosierdzia, ogień — miłości, gwiazdy — uwielbienia” („Kroniki Assyżu”). I tak oto uczy nas Brandstaetter modlić się Biblią i chwalić Boga wszędzie, na każdym kroku, w Galilei i w Assyżu, w Jerozolimie i w Polsce. prof. Anna Świderkówna\nKrąg biblijny Żonie mojej Renie za Jej udział w kręgu biblijnym\nHymn do Biblii Bądź pozdrowiona I pochwalona, I błogosławiona, Biblio, Stworzona przed Stworzeniem, Gdy nic jeszcze nie było stworzone, Przed czasem, Gdy czasu nie było, Przed przestrzenią, Gdy przestrzeni nie było, A Duch Boży unosił się Nad szaleństwem i zamętem pustki. Powstałaś z gorącego oddechu Pana, Z Jego rozpalonego tchnienia, Z Jego Głosu, Będącego istotą, Zalążkiem i kiełkiem Wszechbytu, Biblio, Ziemio wiecznych wulkanów, Gorących źródeł I kipiących gejzerów Bijących z głębi Wiekuistego, Księgo, Potężny lądzie Wyrzucony na powierzchnię niewidzialnych wód Wybuchem wrzącej lawy Zastygłej w niebotyczne góry, Księgo, Do której codziennie wracam Coraz uboższy o świat I coraz bogatszy O ciebie, O ciebie, O ciebie, Kosmiczny monologu Boga. Na skrzyżowaniu niezliczonych czasów — Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość Są tylko ich znikomym odpryskiem — Pan wywiódł cię ze swej pamięci Na użytek ludzkiego umysłu, W miarę rozległego i w miarę ciasnego, I według prawideł, Rządzących nieporadnością ludzką, Pomniejszył niewyrażalne do wymiarów wyrażalnych, Niewidzialne do wymiarów widzialnych, I tam, gdzie i te wymiary Okazały się niedostępne dla człowieka, Stworzył Symbole, Podobieństwa, Przypowieści I obrazy, I uczynił je Służebnicami ludzkiej nieporadności, Usiłującej wyrazić niewyrażalne. Wtedy Pan ukształtował twoje gardło, Wyrzeźbił twoje podniebienie Na podobieństwo niebieskiego sklepienia, Twoim wargom i językowi Dał umiejętność tworzenia dźwięków I tchnąwszy w ciebie swój Głos Uczynił go Głosem twoim, Głosie, Głosie, Widzialny Głosie, Wyłaniający się spoza gór Moabu, Wschodzący zza piasków pustyni, Pierwszym wersetem Genesis Bereszit bara Elohim, Świętym początkiem liter, Zalążkiem zdań, rozdziałów i ksiąg, Które w rytmie Bożego oddechu Posuwają się równocześnie We wszystkich kierunkach Jak wóz chwalebnego Tronu, Gdy go na ziemi chaldejskiej Nad rzeką Kebar Ujrzał w zachwyceniu Przerażony Ezechiel. O Biblio, Biblio, Biblio, Stolico Pana, Wschodząca nad szaleństwem bezładu I przepaściami zamętu, Módl się za tych, którzy w ciebie wierzą, I za tych, którzy o tobie wątpią, Módl się za tych, którzy cię czytają, I za tych, którzy nie umieją cię czytać, Módl się za tych, którzy cię wielbią, I za tych, którzy na ciebie plwają, Módl się za tych, którzy cię znaleźli, I za tych, którzy nie umieją cię znaleźć, Módl się za tych, którzy żyć bez ciebie nie mogą, I za tych, którym nie jesteś potrzebna do życia, Módl się za tych, dla których jesteś Prawdą, I za tych, dla których jesteś zbiorem Orientalnych baśni. Módl się za nami, Biblio, Która trwać będziesz do końca czasów, Aż w Dniu Ostatecznym, Wyznaczonym i utwierdzonym, Wrócisz za góry Moabu I za wydmy pustynne, Tam, gdzie przebywałaś przed Stworzeniem, Gdy nic jeszcze nie było stworzone, Do miejsca bez miejsca, Do czasu bez czasu, Ty, Pozdrowiona I pochwalona, I błogosławiona, Księgo, Księgo, Księgo, Ocieniona przez Boga, Matko ukrzyżowanego Mesjasza.\nKrąg biblijny Nikt z nas nie ma przepisu na dobre i właściwe przeżywanie Pisma Świętego ani nikt nie może nikomu takiej recepty przekazać. Każdy musi sam dla siebie zdobyć tę umiejętność, zwłaszcza że jest ona zawsze równoznaczna z szukaniem tego, co pragniemy znaleźć w księdze, która udziela nam odpowiedzi na dręczące nas pytania. Ponieważ w zależności od naszych niepokojów i trosk stawiamy Świętej Księdze różne pytania, każdy z nas powinien ją na swój własny sposób czytać, przeżywać i wsłuchiwać się w udzielane przez nią nauki. Krąg biblijny zasięgiem swoim obejmuje nie tylko trudne dziedziny naszej wiedzy, naszych doświadczeń życiowych i wzruszeń literackich, kształtujących i poszerzających nasz stosunek do Pisma Świętego, ale również i tych ludzi, którzy wpłynęli swoim działaniem na pogłębienie naszego stosunku do natchnionych Pism. Umiłowanie i przeżywanie Pisma Świętego jest zawsze wypadkową wielu bodźców, bardzo osobistych, niekiedy trudnych do ujawnienia, sformułowania, a nawet do uchwycenia. Przeżywanie Biblii, czyli jej umiejętne czytanie, uzależnione jest zatem od całego zespołu niezwykle złożonych psychologicznych i kulturowych przesłanek, a przede wszystkim od owego szczególnego słuchu — nazywam go słuchem biblijnym — który czyni nas wrażliwymi na piękno, głębię i mądrość objawionego słowa. Podobnie jak istnieje możliwość umuzykalnienia człowieka o przytępionej wrażliwości muzycznej, tak samo istnieją środki umożliwiające wnikliwe i mądre czytanie Pisma Świętego. Dlatego zdecydowałem się spisać moje doświadczenia biblijne w nadziei, że niektóre osobiste przeżycia kształtujące mój stosunek do Świętej Księgi będą może w jakiejś mierze pomocne czytelnikowi w jego własnej wędrówce do źródeł Objawienia. Pragnę, aby te wyznania spełniły rolę przypadkowego przechodnia, którego mijając na ulicy, pytamy o drogę. Przechodzień ma dobrą wolę i nie zamierza udzielać błędnych odpowiedzi ani wskazywać fałszywego kierunku, z czego jednak nie wynika, że trop, który wskazał, jest najlepszy, najprostszy, a przede wszystkim najwłaściwszy. Może moje przeżycia i argumenty do niejednego czytelnika nie przemówią. Ale może się zdarzyć, że znajdzie on wśród nich jakieś słowa lub zdania, które mimo nieudolności wyrażenia tego, co powinny wyrazić, odczytane w sposobną porę — a któż zna ów czas? — pozwolą mu przełamać przeszkodę i wstąpić do wnętrza biblijnego kręgu.\nTestament mojego dziadka Pismo Święte jest u nas kupowane, ale nie dość czytane. Liczba sprzedanych egzemplarzy nie jest równoznaczna z liczbą czytelników. Znam domy katolickie, które wprawdzie posiadają Pismo Święte, ale nikt z domowników po nie nie sięga. Nowy Testament jest dla tych ludzi oleodrukowym wspomnieniem z dzieciństwa, Stary natomiast — nieznanym, ciemnym, tajemniczym zaułkiem, skwapliwie omijanym ponurym gettem, do którego wchodzi się niechętnie, bez zaufania i na pewno z lękiem. Słusznie zaznacza o. Gregory Baum w książce pt. W stronę jedności, że przez długie wieki Pismem Świętym niewiele się interesowano. Spełniało ono — pisze o. Baum — kilka ról służebnych, potwierdzało Boskość Kościoła, historyczną prawdę o Chrystusie, prawdziwość doktryn, ale na tych funkcjach kończyła się praktycznie jego przydatność. Daniel-Rops w książce pt. Co to jest Pismo Święte?, zastanawiając się nad dramatycznymi dziejami Pisma Świętego, tak pisze: „Równoczesny upadek Biblii i liturgii, dokonywający się od końca XIII w., jest tylko logicznym odbiciem wypaczonego ideału chrześcijaństwa (...). Głoszono nawet, że «Biblia jest na indeksie» i że «katolik nie powinien Biblii czytać» (...). Z tego powodu katolicy ponieśli ogromne straty. Czy można bowiem być w pełni katolikiem, skoro korzenie, z których wiara czerpie życie i rozwój, zostały podcięte?” Takie nakazy nigdy nie były mi znane. W moich uszach brzmią one jak herezja. Mój dziadek1 na kilka dni przed śmiercią pozostawił mi w spadku testament: — Będziesz Biblię nieustannie czytał — powiedział do mnie. — Będziesz ją kochał więcej niż rodziców... Więcej niż mnie... Nigdy się z nią nie rozstaniesz... A gdy zestarzejesz się, dojdziesz do przekonania, że wszystkie książki, jakie przeczytałeś w życiu, są tylko nieudolnym komentarzem do tej jedynej Księgi...\nDrogi prowadzące do Biblii... Każdy musi samodzielnie wędrować do Biblii. Każdy musi sobie do niej własną drogę wymościć. Jednemu wystarczy Biblię odczuć, aby ją zrozumieć, drugi musi ją dopiero zrozumieć, aby ją odczuć, inny znów, aby ją zrozumieć i odczuć, musi w nią przede wszystkim wierzyć, a jeszcze inny wierzy w nią, ponieważ ją przedtem zrozumiał i odczuł, a w końcu są i tacy, którzy ją rozumieją i odczuwają, i w nią wierzą, ponieważ jej słowa wyssali z mlekiem matki. Każda z tych dróg jest właściwa i dobra. Wszyscy jednak, niezależnie, jakimi drogami zawędrowali do Biblii, powinni mieć na uwadze tę sentencję, którą często mój dziadek powtarzał: „Kto uczy się Pisma Świętego i je zapomina, jest jak rodząca kobieta, której niemowlę umiera zaraz po przyjściu na świat”2.\nO potrzebie znajomości Pisma Świętego Popatrzmy prawdzie w oczy. Wielu ludziom Pismo Święte wydaje się być niepotrzebne do życia i wiary. Wierzą w Chrystusa, nie wiedząc, kim On jest. Ich wiedza o Bogu-Człowieku składa się z kilku prawd katechizmowych i z luźnych, niepowiązanych ze sobą opowiadań ewangelicznych. Można zaryzykować twierdzenie, że szerokie rzesze katolików wierzą w Chrystusa, nie znając Pisma Świętego. Nie kwestionuję szczerości ich uczuć religijnych, ale trudno nie zauważyć, że taka świadomość wyznaniowa, oderwana od swoich historycznych korzeni, przeobraża się w praktyce w mitologię o prymitywnych treściach. Codzienna lektura Ewangelii zmusza nas do konfrontacji naszego życia z nauką Chrystusa. Niechęć człowieka do codziennego czytania Pisma Świętego jest najczęściej owocem lenistwa, biorącego swój początek w uczuciu trwogi przed konfrontacją z prawdą Boga. W sądzie nie można zasłaniać się nieznajomością przepisów prawnych. Chrystus żądał od ludzi, by czcili to, co znają. W rozmowie z Samarytanką przy studni Jakubowej wyraźnie powiedział: „Wy wielbicie to, czego nie znacie, A my Wielbimy to, co znamy...” (Ewangelia św. Jana 4,22)3\nTęsknota za Pismem Świętym Tęsknię za Pismem Świętym, a uczucie to może wydać się dziwne, ponieważ przedmiot owej tęsknoty leży w zasięgu mojej wyciągniętej ręki. A jednak tęsknię za Pismem Świętym, które utrwaliło się we mnie jako symbol rodzinnego domu, a mówiąc ściślej, dzięki czarodziejskiej sztuce wyobraźni przybrało w mojej świadomości kształt domu dziadka, przestrzeni wprawdzie zamkniętej ścianami, ale mimo to rozciągającej się na cały wszechświat. Podłogi pokryte są puszystymi dywanami, których orientalne zwierzęce i roślinne kompozycje przypominają rajski ogród nad brzegami Eufratu. Meble są staroświeckie, potężnych rozmiarów, niewzruszone, zdawałoby się — korzeniami wrośnięte w podłogę. Gdyby ktoś usiłował je poruszyć i przenieść na inne miejsce, na pewno byłby uznany za szaleńca bezsilnie wygrażającego mocom, którym nigdy nie sprosta. Z sufitów zwisają lampy gazowe; płoną spokojnym płomieniem, rzucającym blade i łagodne światło. Na ścianach wiszą portrety moich przodków, stare lichtarze chanukowe, w jednym z pokoi w kącie stoi siedmioramienny świecznik, w drugim, który jest gabinetem mojego dziadka, ciągną się pod ścianą długie półki uginające się pod ciężarem książek, w trzecim w mroku gęstych portier majaczeje w kącie oszklona szafka, pełna srebrnych kadzielniczek, jakichś pamiątkowych pucharów, mis paschalnych na tradycyjne potrawy, różnokolorowych szklanek i kielichów. W tym domu jest bezpiecznie. Nic złego nie może się w nim przydarzyć. Wszystko stoi na swoim miejscu, a porządek, który tu panuje w ludziach i przedmiotach, nie jest dziełem przypadku, ale mądrej i wyraźnej celowości, uświęconej przez czas. Żadna burza nie może tu wtargnąć ani żaden wstrząs nie może zachwiać duchową i materialną równowagą mieszkańców tego domu, albowiem barczysty, siwy starzec, siedzący za biurkiem, jest rękojmią panującego tu spokoju i ładu. A jednak wszystko to legło w gruzach i tylko symbolicznie trwa we wnętrzu Biblii; dlatego tęsknię za nią, chociaż leży w zasięgu mojej wyciągniętej ręki.\nKsięga rodzinna Biblia jest dla mnie również księgą wspomnień o moim rodzie. Wszystkie występujące w niej postacie mają twarze moich przodków i krewnych i nie zdarzyło mi się jeszcze nigdy, abym myśląc o Labanie, nie miał przed oczami jednego z moich stryjów — wprawdzie stryj palił papierosy, ale fakt ten nigdy nie mącił wyrazistości tego skojarzenia — abym czytając o Racheli nie widział babki, zapalającej świece w piątkowy wieczór, abym w patriarsze Jakubie nie ujrzał mojego ojca, w synu marnotrawnym — drugiego stryja, uwikłanego w trudne sprawy posłuszeństwa i miłości, w Abrahamie, idącym z Ur Chaldejczyków — pradziadka, a w Maryi, Matce Jezusowej, mojej matki, zamęczonej przez hitlerowców. Jednak skojarzenia te nie są raz na zawsze utrwalone. Niekiedy ulegają falowaniu, zaskakującym przeobrażeniom, mniej lub bardziej prawdopodobnym, w zależności od nastrojów, jakie przeżywam; czasem niespodziewanie jedna postać prześwituje przez drugą — na przekór logice i pragmatycznemu następstwu wypadków — a potem kilka postaci skupia się w jednej, jak promień w soczewce. I tak na przykład mój dziadek scala się niekiedy w jedną całość z Mojżeszem, innym razem z Syrachem, a podczas mojej pracy nad Jezusem z Nazarethu utożsamił się z Nikodemem, innym razem z Gamalielem, a raz nawet z fikcyjnym faryzeuszem, którego wprowadziłem w zakończeniu mojej opowieści. Ten nieład kłębiących się postaci, nakładających się — jak we śnie — jedne na drugie, jest tylko pozorny, albowiem mimo wielorakich skojarzeń każda zachowuje właściwe sobie proporcje, indywidualność, charakter i zajmuje ściśle określone miejsce w czasie, w którym jej przypadło żyć, działać i umrzeć. Czuję z tą księgą głęboką solidarność. Jej świętość jest dla mnie prosta, zwyczajna i sama przez się zrozumiała. Czytając utrwalone na jej kartach opisy zdarzeń, wypadków, obyczajów, sposobów życia, towarzyszę krok po kroku historii moich dalekich przodków, uczestniczę w ich wzruszeniach, troskach, cierpieniach, w żałobnych i radosnych uroczystościach, w wojennych wyprawach, w medytacjach, kłótniach, ucztach, w bohaterskich przygodach i chytrych wybiegach, chwalę ich zalety i potępiam wady, podziwiam prorocze wizje mężów opatrznościowych i przewidujących, wielbię mądrość mędrców i kiwam z politowaniem głową nad głupotą głupców, słucham przypowieści opowiadanych o zachodzie słońca w bramie miejskiej, wdycham z ulgą powiew wiatru wiejący od morza i woń bijącą od balsamicznych krzewów Jerycha. Ale równocześnie mam zawsze w pamięci, że ta saga rodzinna jest przede wszystkim dziełem Objawienia, napisanym pod natchnieniem Boga. Dlatego czytam ją z podwójnym uczuciem: z najgłębszą czcią dla Boskiej Mądrości, głoszącej Obietnicę, a zarazem z tym szczególnym wzruszeniem, z jakim Sienkiewiczowski latarnik czytał Pana Tadeusza.\nO tym, jak odwiedziłem grób patriarchy Abrahama Nie znałem go. Umarł jako stuletni starzec dwa lata przed moim urodzeniem. Jednak dzięki opowiadaniom mojego dziadka i ojca pradziad urósł w mojej chłopięcej wyobraźni do rozmiarów biblijnego patriarchy i w tej postaci utrwaliwszy się raz na zawsze w mojej pamięci, ukształtował moje widzenie wielu odległych i tajemniczych wydarzeń, których bez jego udziału byłbym może nigdy nie zrozumiał. Było mu na imię Abraham. Dawid było jego nazwisko rodowe. Pochodził z sefardów. Urodził się w Warszawie w roku 1804. Nie chcąc iść w sołdaty — w roku 1842 rząd rosyjski ogłosił ustawę nakładającą na Żydów obowiązek dwudziestopięcioletniej służby wojskowej — przeniósł się z rodziną do ówczesnej Galicji i osiadł w Tarnowie. Wraz z nim wywędrował z Warszawy najmłodszy brat jego żony, Izydor Brunner, który po krótkim pobycie w Galicji przedostał się do Włoch i w roku 1848 wstąpił do rzymskiego Legionu Adama Mickiewicza. Poza pochodzeniem pradziadka z Warszawy, nic wtedy o jego przeszłości i powinowactwach nie wiedziałem. Cała moja uwaga skupiona była na samej postaci starca i na jego biblijnym imieniu, które swoim majestatycznym brzmieniem napełniało mnie szacunkiem i lękiem. Mój pradziadek był człowiekiem bardzo pobożnym, gorliwym chasydem, zwolennikiem dynastii cadyków z Góry Kalwarii. O jego pobożności krążyły budujące opowiadania. Dziadek mój, który dla swojego teścia żywił głęboki szacunek, opowiadał mi różne zdarzenia z jego życia, świadczące o jego bogobojności, mądrości i gościnności, a przede wszystkim dobroci. Co piątek, wczesnym rankiem, rozdzielał osobiście wśród biednych, którzy zbierali się na dziedzińcu jego domu, pieniądze, chleb i wielkie ilości oliwy, był bowiem właścicielem dwóch tłoczni oleju lnianego, jednej mieszczącej się opodal Tarnowa, w Klikowej, drugiej w samym Tarnowie przy ulicy Olejarskiej, która nazwę swoją wzięła od pradziadkowej olejarni4. Gdy umarł, tłumy głośno zawodzącej biedoty szły za jego pogrzebem. Skutek tych opowiadań był taki, że już od wczesnego dzieciństwa utożsamiałem postać mojego pradziadka z biblijnym Abrahamem z Ur Chaldejczyków, o czym w poprzednim rozdziale pisałem — tożsamość imion na pewno odegrała w tym procesie skojarzeń niepoślednią rolę — a to skojarzenie przetrwało we mnie po dzień dzisiejszy i dlatego ilekroć czytam w Księdze Genezis o jego dziejach, widzę go takim, jakim jest na fotografii, która leży w jednej z szuflad mojego biurka. Widziałem więc mojego pradziadka, jak wychodzi z Ur, z miasta o mglistych zarysach jakiejś fantastyczno-orientalnej Warszawy, jak wędruje do „ziemi obiecanej”, przypominającej moje rodzinne Podkarpacie, jak gościnnie podejmuje aniołów w swoim domu na placu Drzewnym, a potem, jak idzie ze swoim synem Izaakiem na Górę Moria, która była łudząco podobna do Góry Św. Marcina, dokąd na przechadzkę zabierali mnie niekiedy moi rodzice. Te wszystkie wypadki układały się zgodnie w realistycznie skomponowane opowieści, w których nie było żadnych anachronizmów i dowolności. Przeszłość i teraźniejszość ściśle z sobą splecione stanowiły w mojej świadomości niepodzielną całość i uważałbym na pewno za szaleńca tego człowieka, który by ośmielił się oddzielić je od siebie przepaścią czterech tysięcy lat. To mój pradziadek nauczył mnie zza grobu przeżywać Biblię jako zjawisko nieustannie obecne. Pamiętam, jak pewnego dnia zabrał mnie ojciec na kirkut. Zatrzymaliśmy się przed prostym grobem, obrosłym dziką akacją. Na cokole wypisane były hebrajskimi literami słowa, które starałem się bezskutecznie odczytać. — Tu leży twój pradziadek Abraham. Pomódl się... — rzekł ojciec zniecierpliwiony moim nieumiejętnym sylabizowaniem hebrajskich spółgłosek niezaopatrzonych w masorecką punktację, co utrudniało mi odczytanie tekstu. Z nadmiaru wrażenia nie mogłem się modlić. — Pamiętasz, co ci o nim opowiadałem? — spytał ojciec po dłuższej chwili milczenia. — Pamiętam... — odpowiedziałem. — To był dobry człowiek... — Tak... — Chciałbym, żebyś był równie dobrym człowiekiem, jak... Stropiony milczałem. — Był bardzo pobożny... — Wiem... wiem... — wpadłem ojcu w słowo — przecież to on chciał ofiarować Panu Bogu swojego syna Izaaka... Ojciec spojrzał na mnie zdumiony, uśmiechnął się i — nie wyprowadził mnie z błędu. Jestem mu za to bardzo wdzięczny.\nŻywa Księga Jest lipcowa noc. Na moim biurku leży Pismo Święte. Wyciągam po nie rękę. Przypływ przeszłości pod działaniem tego gestu jest tak żywiołowy, że nie umiem go sobie wyobrazić bez skojarzenia mojej wyciągniętej ręki z pobrużdżoną zmarszczkami ręką dziadka, sięgającą po oprawny w czarne płótno tom hebrajskiej Biblii. Biblia leżała na biurku mojego dziadka. Biblia leżała na stołach moich praojców. Nigdy w bibliotece. Zawsze na podręczu. W naszym domu nikt Biblii nigdy nie szukał, nigdy również nie słyszałem, aby ktokolwiek pytał, gdzie ona leży. Wiadomo było, że u dziadków na biurku, u nas na małym stoliku obok fotela, w którym wieczorami zwykł siadywać ojciec. Miejsce, na którym leżała Biblia, było dla mnie miejscem wyróżnionym. Gdyby mnie wówczas spytano, w czym upatruję owo wyróżnienie, na pewno nie umiałbym odpowiedzieć, mimo to odczuwałem niezwykle wyraźnie nadzwyczajność tego miejsca. Było ono dla mnie środkiem całego mieszkania, wyniesionym wysoko nad całe mieszkanie, punktem, dokoła którego wszystko się obracało. Gdy ojciec wieczorem czytał Biblię, chodziłem po pokoju na palcach. Dziadkowi nigdy bym się nie ośmielił przerwać jej lektury. Obaj byli dla mnie w takich chwilach naznaczeni przywilejem nietykalności. Od najmłodszych lat byłem świadkiem nieustannej manifestacji świętości tej Księgi, jej kultu i wywyższania. Samo jej otwarcie jest już aktem podniosłym. W mistycznym Zoharze jest napisane: „Gdy wyjmuje się Świętą Księgę, aby z niej czytać, otwierają się niebieskie bramy miłosierdzia i wzniecają miłość na wysokościach”. Ojciec opowiadał mi, że pradziadek, ilekroć sięgał po Biblię, mył uprzednio ręce i modlił się o łaskę mądrego czytania. Mój pierwszy nauczyciel języka hebrajskiego — zginął w 1914 roku w bitwie pod Kraśnikiem — bił mnie linijką po dłoni, gdy ośmieliłem się dotknąć palcem świętych liter Pięcioksięgu. Dziadek od wczesnej młodości zapisywał drobnym, hebrajskim pismem na wewnętrznych stronach okładek Biblii, a potem na wklejonych do niej arkusikach papieru, przyciętych z pedantyczną dokładnością do rozmiarów Księgi, daty śmierci swoich przodków i najbliższych z rodziny. Były to kronikarskie zapiski o śmierci jego prapradziadków, pradziadków i dziadków — jeden z nich zmarł tragicznie w 1793 roku wśród okoliczności przypominających romantyczną balladę — praprababek, prababek i babek, stryjów i wujów, braci stryjecznych, dzieci, wnuków, a na koniec mojej babki. Gdy wpisywał jej imię — stałem właśnie obok niego — zapytałem: — Dlaczego zapisujesz w Biblii imiona umarłych? — Bo jest księgą żywych — odparł, nie przerywając pisania.\nUr Chaldejczyków Wyszedłem z nimi, z Ur Chaldejczyków, aby udać się do ziemi Kanaan” (Księga Rodzaju 11,31a). Zdanie to zawiera wzmiankę o zdarzeniu, które stało się początkiem mojej świadomości rodowej i pierwszym ogniwem — wątpię czy pierwszym, ale na pewno pierwszym z ujawnionych — w długim łańcuchu wypadków, dziejących się po dzień dzisiejszy. Czyżby wierne przywiązanie do tych kilku słów, trwające we mnie poza wszelkim doświadczeniem od czasów dzieciństwa, było owocem mglistych i nieuchwytnych wyobrażeń o szczęśliwym prapoczątku, z którego nieopatrznie wyszliśmy i do którego bezwiednie dążymy? Nie wiem. Wiem natomiast, że to misterium wyjścia w niepamiętnym czasie, wśród nader tajemniczych okoliczności, zapisanych na pierwszych kartach Genesis, jest upamiętnieniem zdarzenia, które wciąż nieprzerwanie przeżywam. Widzę starego Teracha, jego syna Abrama noszącego krótkie imię, które już niebawem na znak wybraństwa miało być z rozkazu Pana dosłownie i symbolicznie poszerzone, i żonę jego Saraj oraz jego bratanka Lota, jak ze stadami owiec, na wielbłądach objuczonych dobytkiem, na czele szczepu — widzę w tym tłumie i moich rodziców, i dziadków, pradziadków i prapradziadków — opuszczają szczęśliwie miasto lat dziecinnych, Ur Chaldejczyków, i wędrują na zachód, aby w biblijnym rytmie ludzi i zwierząt dążyć wytrwale, choć niechętnie, do celu, wybranego im wbrew ich woli, przez Nieznanego Boga. Któż z ludzi zdrowo myślących uda się dobrowolnie i z radością na wyprawę, której skutków przewidzieć nie może?\nDziadek opowiada Biblię Pismo Święte Starego Testamentu było z początku — podobnie jak Ewangelia — opowiadane. Przekazywane z pokolenia na pokolenie, drogą ustnej tradycji, zostało spisane w pewnej epoce naszych dziejów, przeszło przez filtry różnych redaktorów, aż dotarło do nas w kształcie dzisiaj nam znanym. Nie mam zamiaru na tym miejscu dokonywać analizy oralnego stylu Starego Testamentu i jego poetyki, która ułatwiała ustne przekazywanie tekstu w sposób jak najbardziej ścisły, pragnę tylko podkreślić niewątpliwy fakt, że synowie Izraela słowo biblijne z początku słyszeli, a nie czytali. Myśl Boża przenikała w nich przede wszystkim przez zmysł słuchu, który mieli zawsze niezwykle wyczulony na wszelkie głosy zewnętrzne i wewnętrzne. Zanim ujrzeli Księgi Święte spisane na miedzianych, papirusowych i pergaminowych zwojach, określone kształtem liter biegnących równym szeregiem od strony prawej do lewej, mieli je w uszach w kształcie dźwięków, głośno wypowiadanych i śpiewanych przy akompaniamencie muzycznych instrumentów. Dźwięk i towarzysząca im gestykulacja rąk i mimika — oto środki pierwotnego przekazu Świętych Ksiąg. I takie było również moje pierwsze spotkanie z Biblią, albowiem zanim sam zacząłem ją czytać, znałem cały Pięcioksiąg z opowiadań mojego dziadka. Widzę go siedzącego w fotelu, a siebie na jego kolanach. Słyszę równy, melodyjny głos opowiadający o Adamie i Ewie, o Abrahamie i ofiarowaniu Izaaka, historię Jakuba i jego synów, dramatyczne dzieje Józefa, zakończone happy endem, który jak każdy radosny finał w dziejach ludzkich był zarazem początkiem tragicznych nieszczęść. Potem następowała wzruszająca gawęda o niemowlęciu znalezionym w kobiałce na wodach Nilu, rozmowa z Panem w krzaku ognistym, wyjście z Egiptu, przejście przez Morze Sitowia, i tak z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień ciągnęła się ta historia zagęszczona burzliwymi przygodami i cudownymi zdarzeniami, a ponieważ dziadek, opowiadając mi dzieje biblijne, postawił warunek, że każdą jego opowieść muszę powtórzyć własnymi słowami — oto jak powtarzała się przede mną, na żywo, w błyskawicznym skrócie, tradycja ustnego przekazu — opowiadania starca, przeplatane moimi powtórzeniami, trwały ku mojej radości przez długie, długie miesiące. Gdy teraz po wielu dziesiątkach lat czytam Świętą Księgę, wydaje mi się, że nie czytam jej, lecz słyszę głos dziadka, i wsłuchuję się z napięciem w jego równy, melodyjny głos, opowiadający mi dzieje biblijne tak, jak były opowiadane w namiotach koczującego Jakuba.\nKto napisał Biblię? Podczas jednej z przechadzek w letnie przedpołudnie po Ogrodzie Strzeleckim opowiadał mi dziadek jakąś kolejną historię ze Starego Testamentu — zdaje mi się, że były to dzieje Józefa i jego braci — a gdy skończył opowieść, dodał: — W domu pokażę ci Biblię, w której to wszystko, co ci dotychczas opowiadałem, jest zapisane. Nie wiedziałem jeszcze wtedy dokładnie, czym jest właściwie Biblia, ale byłem głęboko przekonany, że skoro jest największą i najmądrzejszą księgą świata — jak ją wielokrotnie mój dziadek określał — mógł ją napisać tylko on, on jeden, siwy starzec, którego od najwcześniejszego dzieciństwa obdarzałem bałwochwalczym podziwem. — Pokażesz mi? Naprawdę mi pokażesz? — spytałem. — Tak. — Gdzie ją przechowujesz? — Leży na moim biurku. Spojrzałem na dziadka z niedowierzaniem, które natychmiast w sobie stłumiłem — jeżeli dziadek mówi tak, musi być tak — ale wątpliwość, którą we mnie wzbudził, nie chciała mnie opuścić. Chcąc ją zatem przepędzić i uratować resztę mojej „wiedzy” o Biblii, spytałem: — Ale tyś ją napisał, dziadku, prawda? Dziadek, który wtedy miał tyle lat, ile ja mam dzisiaj, przystanął, zmarszczył brwi, oparł się na lasce, drugą ręką sięgnął po cwikier, wiszący na czarnej tasiemce, nałożył go na nos, przyjrzał mi się uważnie i rzekł: — O co spytałeś? — Powiedziałem, że ty, dziadku, napisałeś Biblię. — Nie — uśmiechnął się — ja jej nie napisałem. Wyznanie to podziałało na mnie jak grom. Poczułem się tak, jak wówczas, gdy przed kilkoma miesiącami, biegnąc po kuchennych schodach, potknąłem się i spadłem z kilku stopni, rozcinając sobie kolana i czoło. Nie, to niemożliwe, dziadek żartuje. Na pewno żartuje. Trzeba zdobyć się na odwagę i spytać, a wtedy przyzna, że to żart, i umocni mnie w przekonaniu o swoim autorstwie. — Więc kto ją napisał? — spytałem. Dziadek spojrzał w ziemię i końcem laski począł rysować na piasku jakąś geometryczną figurę. — Bóg — odpowiedział po namyśle, podnosząc głowę. Gdy wróciliśmy do domu, pokazał mi leżący na biurku gruby tom, oprawiony w czarne płótno. — To jest Biblia. — To jest Biblia? — spytałem rozczarowany. — Tak. — Taka mała? — Wcale nie jest mała. Ma kilkaset stron. — Ale jednak jest mała. Wygląda jak zwyczajna książka, jak te wszystkie książki, które stoją w twojej bibliotece. — Słusznie. Tak wygląda. Ale jest w niej... — Co w niej jest? — Wszystko — odparł dziadek i otworzył księgę. Spojrzałem na otwartą stronicę, gęsto zadrukowaną pismem hebrajskim. I wtedy stało się coś, co przedtem i potem już nigdy się nie powtórzyło w moim życiu. Sprzeciwiłem się dziadkowi i zadałem kłam jego słowom. Płacząc, powiedziałem: — Nieprawda. Tę książkę ty napisałeś.\nŚwięty elementarz Nie wiem, co skłoniło moją matkę do udzielania mi, sześcioletniemu chłopcu, nauki czytania i pisania po polsku na Piśmie Świętym, w przekładzie ks. Wujka, a ponieważ nigdy jej o to nie pytałem, mogę stwierdzić tylko samo zdarzenie — bez podania jego genezy — które nie pozostało bez wpływu na moje dalsze życie. Pomysł był naprawdę dziwny i w swoim rodzaju jedyny. Nie znam nikogo spośród moich przyjaciół, bliższych i dalszych znajomych, który by się uczył pisania i czytania ojczystego języka na Wujkowej, wcale niełatwej polszczyźnie, a naukę czytania rozpoczynał od słów: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię...”. Temu pomysłowi matki zawdzięczam jedyne w swoim rodzaju przeżycie: już w pierwszym dniu mojej edukacji, w pierwszym zdaniu, z którym mozolnie borykałem się przez długi czas, zanim je umiałem poprawnie odczytać, nie tylko zetknąłem się z pojęciem Boga, tworzącego niebo i ziemię, ale dzięki osobliwemu elementarzowi, jakim z woli mojej matki stała się dla mnie Wujkowa Biblia, już od dzieciństwa, podświadomie, łączyłem piękno mowy polskiej ze stworzeniem świata.\nBiblia jak człowiek 1 A teraz opowiem o jeszcze jednym kształcie Biblii. Biblia — mam na myśli książkę jako wytwór wykonany ludzkimi rękami — jest wprawdzie owocem wspólnych wysiłków wydawcy, zecera, papiernika i introligatora, ale przeszedłszy przez wszystkie stadia ludzkiej wytwórczości i przyjąwszy na siebie kształt gotowej do rozpowszechniania książki, staje się natychmiast uosobieniem pra-Biblii, istniejącej w transcendencji, poza czasem i przestrzenią. Od tej chwili jest ona widomym symbolem Bożej Mądrości. Pamiętam, jak bardzo, bardzo dawno temu moja matka haftowała kosztowną i barwną zasłonę, przeznaczoną dla świętej arki, w której przechowywano w synagodze zwoje Starego Testamentu. Zasłona miała być uroczyście zawieszona ku uczczeniu siedemdziesiątych urodzin dziadka. W domu mówiło się wtedy o tej tkaninie jak o przedmiocie, który miał być ozdobą królewskiej komnaty, a ja nie wątpiłem, że tak jest w rzeczywistości, że tam, w arce, na wysokim tronie strzeżonym przez skrzydlatych cherubów, siedzi Stary Testament, władca z oblicza na pewno podobny do króla Salomona. To wyobrażenie o Biblii jako królewskiej postaci utrwaliło się we mnie od dnia, gdy po raz pierwszy ujrzałem w synagodze wysoko wzniesione rodały, odziane w kosztowne sukienki, ze srebrnymi koronami, wieżyczkami i dzwonkami na wystających drzewcach — może ten ubiór był symbolem szaty arcykapłańskiej? — obwieszone pięknie rzeźbionymi tarczami, arcydziełami sztuki żydowskich złotników. Dla mnie wynoszenie z arki, w uroczystej procesji, pergaminowych zwojów nawiniętych na dwa drewniane drążki, symbolizujące Drzewo Życia, było zawsze najpiękniejszą częścią nabożeństwa. Obecność Boga pod postacią Świętych Ksiąg wstępowała w namioty Jakuba. 2 Biblia — znów wracam teraz do pojęcia Biblii jako książki, wytworu wydawcy, drukarza czy przepisywacza — podlega tym samym prawom przemijalności, co człowiek i każde żywe stworzenie, co wszystkie dzieła kultury materialnej, zdziałane ludzką ręką. Księga ta jako przedmiot może być podarta, spalona, zniszczona, zmielona na makulaturę, ale ponieważ jest uosobieniem pra-Pisma, istniejącego poza czasem i przestrzenią, Żydzi zrównali jej los pośmiertny z losem człowieka, stworzonego na podobieństwo Boga. Ciało zniszczonej Księgi lub popioły po niej pozostałe idą do ziemi, dusza Księgi wraca do Boga, do swojego Stwórcy. Stare, zużyte, podarte lub spalone zwoje Pisma Świętego gromadzi się w skrzyni, zwanej geniza, która znajduje się w każdej synagodze, po czym w przewidzianym czasie następuje ich grzebanie w ziemi, na cmentarzu, ściśle według żydowskiego rytuału pogrzebowego. Żałobnicy śpiewają nad grobem treny, a osierocona gmina ogłasza powszechną żałobę jak po zgonie sprawiedliwego i pobożnego męża. Co ziemskie, wróciło do ziemi, co Boskie, wróciło do Boga. 3 Mam u siebie pergaminowy błam Pięcioksięgu ochlapany krwią i podziurawiony kulami. Pochodzi z jednej z już dawno nieistniejących synagog małopolskich, a jego tragiczne dzieje w niczym nie odbiegają od dziejów żydowskich mieszkańców miasteczka. Jakiś nieznany Żyd, chcąc ocalić podczas hitlerowskiego pogromu zwój Pisma Świętego, owinął się nim jak bandażem i nałożywszy na siebie ubranie sądził, że tym sposobem uratuje Pięcioksiąg od zagłady. Zginął zastrzelony przez gestapowca. Pięcioksiąg i człowiek umarli tą samą śmiercią.\nRozważny sposób uczenia się Ksiąg Bożych Był wysoki, nadmiernie chudy. Jego twarz o zapadniętych policzkach i czarnych, świecących oczach, obsiana rzadkim zarostem, była kredowej białości. Przychodził do mnie trzy razy w tygodniu. Siadał przy stole — ja obok niego — zawsze plecami odwrócony do szeroko otwartego okna, wypełnionego błękitem i wiosną. Nim usiadł, z niechęcią patrzał w okno, jakby chciał mi dać do zrozumienia, że z tej strony grozi nam jakieś bliżej nieokreślone niebezpieczeństwo. Gdy już usadowił się za stołem i niejako całym swym ciałem oddzielił mnie i siebie od nacierającego na nas świata, z namaszczeniem otwierał Pismo Święte, całował je i cichym, znużonym głosem kazał mi je czytać. Potem przeczytany fragment musiałem niezliczoną ilość razy głośno powtarzać, aż cały werset wbił się w moją pamięć jak gwóźdź w twarde i oporne drzewo dębowe. Raz odważyłem się powiedzieć: — Ależ ja tego nie rozumiem. Odpowiedział: — Nie rozumiesz? Nie chodzi o to, żebyś rozumiał. Chodzi o to, żebyś pamiętał. Minęły długie dziesiątki lat. Pewnego dnia przeczytałem te słowa w Metodzie teologii Erazma z Rotterdamu: „Nie byłoby też, sądzę, rzeczą nierozważną wyuczyć się Ksiąg Bożych na pamięć, nawet jeżeli się ich nie rozumie. Tak przynajmniej zapewnia Augustyn”5. Mój pierwszy nauczyciel Pisma Świętego — tańczy teraz u stóp Jahwe Cebaoth, z Torą wysoko wzniesioną nad głową — który nie tylko nie znał pism Erazma z Rotterdamu i św. Augustyna, ale o ich istnieniu nigdy nie słyszał, byłby na pewno niezmiernie zdziwiony, gdyby się dowiedział, że marnotrawny uczeń odnalazł po latach potwierdzenie jego pedagogicznej metody w wypowiedzi jakiegoś biskupa Hippony.\nPrzypisy 1 M. D. Brandstaetter (1844–1928), prozaik hebrajski, autor dwóch tomów opowiadań i nowel (zbiorowe wydanie ukazało się w Warszawie w 1910 r.), współpracownik miesięcznika literackiego „Haszachar” („Jutrzenka”), redagowanego w duchu postępu i oświecenia przez Pereca Smolenskiego w Wiedniu. „Małe opowiadania Brandstaettera są perłami hebrajskiej prozy, a większość z nich nie bez powodu została przetłumaczona na języki angielski i rosyjski (...). Brandstaetter maluje ze szczególnym talentem galicyjskich chasydów, ciemnotę, przesądy, fanatyzm, oszustwa podstępnych cadyków (...). W istocie był Brandstaetter jedynym wybitnym humorystą w literaturze hebrajskiej do końca lat osiemdziesiątych” (Joseph Klausner, Geschichte der Neuhebräischer Literatur, Berlin 1921, s. 55). 2 Dziadek mój wyczytał tę myśl w Talmudzie babilońskim, w Księdze Sanhedrin (99). 3 Cytaty z Pisma Świętego w przekładzie Autora. Przywołania z Nowego Testamentu według wydanych w Instytucie Wydawniczym Pax Ewangelii i Dziejów Apostolskich przełożonych również przez Romana Brandstaettera [przyp. red.]. 4 Ulica ta o niezmienionej nazwie, chociaż z olejarni ślad nie pozostał, po dzień dzisiejszy istnieje. 5 Erazm z Rotterdamu, Trzy rozprawy, przeł. J. Domański, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1960, s. 267.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Krag_biblijny-ebookRO/p00651276i006" target="_blank" title="Krąg biblijny [Roman Brandstaetter] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Krąg biblijny [Roman Brandstaetter] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Aktualności 1 grudnia 2015\nXIV sesja Rady Powiatu Konińskiego obfitowała w trudne tematy. Obradom towarzyszyły gorące dyskusje i emocjonalne wystąpienia. Najwięcej emocji wywołała informacja o stanie negocjacji z KWB Konin w sprawie budowy drogi Kaliska – Gogolina – Wielkopole.\nPodczas sesji, która odbyła się 30 listopada, sala narad konińskiego starostwa zgromadziła wyjątkowo liczne grono gości. Na posiedzenie przybył poseł Ryszard Bartosik , wójt Wilczyna Grzegorz Skowroński, zastępca burmistrza Kleczewa Stanisław Maciejewski oraz grupa związkowców ZE PAK. Zaproszenie do udziału w obradach przyjęli także przedstawiciele Zarządu KWB „Konin”.\nPorządek wczorajszego posiedzenia nie zapowiadał burzliwego przebiegu. Zaraz jednak po rozpoczęciu obrad, radni przegłosowali jego rozszerzenie o tematy zgłoszone przez Wielkopolską Izbę Rolniczą oraz Starostę Konińskiego.\nJolanta Nawrocka, przewodnicząca Rady Powiatowej WIR w Koninie przedstawiła stanowisko Walnego Zgromadzenia delegatów Wielkopolskiej Izby Rolniczej w sprawie podjęcia działań, które złagodziłyby skutki braku opłacalności produkcji wieprzowiny w Polsce. Poinformowała, że zła sytuacja na rynkach trzody chlewnej spowodowana jest wzrostem podaży mięsa wieprzowego na unijnym rynku oraz ograniczeniem eksportu polskiej wieprzowiny w związku z rosyjskim embargiem. Do spadku konsumpcji mięsa wieprzowego przyczyniają się również kampanie medialne zachęcające do ograniczenia spożycia czerwonego mięsa na rzecz drobiu. Te wszystkie czynniki wpływają na kształtowanie się niskiego poziomu cen skupu żywca i spadku opłacalności chowu świń. Dodała, że w tym roku polscy rolnicy tracili na sprzedaży jednego tucznika nawet ponad 200 zł. Przewodnicząca zaapelowała do radnych powiatu o wypracowanie stanowiska domagającego się ochrony rodzimego rynku wieprzowiny przed dalszą zapaścią. Radni postanowili zająć się tym tematem na najbliższym posiedzeniu Komisji Rolnictwa i Ochrony Środowiska.\nJeszcze więcej emocji wywołała informacja o stanie negocjacji z PAK KWB Konin dotyczących drogi Kaliska – Gogolina – Wielkopole, która ma zostać zbudowana w ramach rekompensaty za szkody górnicze. Starosta Stanisław Bielik przedstawił radnym szczegóły rozmów prowadzonych od kilku miesięcy w tej sprawie. Przybliżył przebieg wszystkich dotychczasowych spotkań oraz ustaleń, które podczas nich zapadły. Jak zapewnił starosta, dla osiągnięcia kompromisu powiat przystał na ustępstwa i zaproponował zrealizowanie tej inwestycji w dwóch etapach. W ciągu pierwszego półrocza przyszłego roku kopalnia miałaby wybudować 1,26 km na odcinku Kaliska-Gogolina, a do końca 2016 r. – pozostałe 3,14 km drogi łączącej miejscowości Gogolina i Wielkopole. Aby umożliwić mieszkańcom przejazd na tej trasie zostałaby poszerzona droga z Gogoliny do ronda w Sławoszewku. Powiat wyraził również zgodę na odłożenie budowy ścieżki rowerowej do 2017 roku. Niestety brak dobrej woli ze strony kopalni nadal uniemożliwia osiągnięcie porozumienia. Zarząd KWB uchyla się od wykonania ugody podpisanej w maju ubiegłego roku (która nakazuje kopalni do czasu zajęcia pasa drogi powiatowej wybudowanie alternatywnej drogi łączącej miejscowości Kaliska i Wielkopole), a także nie godzi się na rozłożenie budowy drogi w czasie. Nie widzi też potrzeby udzielenia powiatowi gwarancji bankowych na realizację przedsięwzięcia. Brak przełomu w negocjacjach nie przeszkodzi natomiast kopalni w realizacji planów wydobywczych na tym terenie. Powołując się na przepisy prawa geologicznego i górniczego, Anna Horsecka – zastępca prezesa zarządu KWB Konin powiedziała, że w grudniu br. kopalnia zamierza rozkopać drogę Roztoka – Kaliska niezależnie od zgody powiatu. Dodała też, że zakład walczy o przetrwanie i nie może pozwolić sobie na rozrzutność, stąd zaoferowane wcześniej 11 mln zł jest kwotą ostateczną. Wystąpienie przedstawicielki kopalni wywołało wzburzenie wśród radnych, którzy zarzucili jej przedkładanie interesów kopalni nad potrzeby i oczekiwania mieszkańców. Starosta, podkreślił, że mając na względzie dobro lokalnej społeczności, powiat nie może wyrazić zgody na rozkopanie drogi powiatowej zanim kopalnia nie zapewni mieszkańcom alternatywnego połączenia na trasie Wilczyn – Kleczew. W przeciwnym razie, samorząd będzie dochodził swoich praw na drodze sądowej.\nNieprzypadkowa okazała się też obecność na sesji przedstawicieli związków zawodowych ZE PAK, którzy poinformowali radnych o planie naprawczym zaproponowanym przez zarząd spółki w związku z jej trudną sytuacją finansową. Zakłada on m.in zawieszenie układu zbiorowego na dwa lata, ograniczenie zarobków o 20 procent i zwolnienia. Związkowcy nie godzą się z takim rozwiązaniem, a winą za złą sytuację ekonomiczną ZE PAK obarczają właściciela zakładów, który nie wywiązuje się z zapisów umowy prywatyzacyjnej.\nW dalszej części obrad, radni zapoznali się m.in. z informacją o przygotowaniu służb powiatu do zimowego utrzymania dróg. Zadecydowali o przyjęciu przyszłorocznego programu współpracy powiatu z organizacjami pozarządowymi oraz o zmianach w planie tegorocznych wydatków PFRON. Organ stanowiący uchwalił też, pierwszy w historii powiatu konińskiego, „Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego” oraz powierzył Miastu Konin prowadzenie zadań powiatowej biblioteki publicznej, przekazując na ten cel 100 tys. złotych.\nW związku z wątpliwościami dotyczącymi zasadności budowy bazy śmigłowcowej służby ratownictwa medycznego (HEMS) na terenie lotniska Michałów w Ostrowie Wielkopolskim, radni postanowili zgłębić wiedzę w tym temacie i powrócić do niego na najbliższym posiedzeniu, które odbędzie się w grudniu.


Niezwodne perfumy Paco Rabanne 1 Million – recenzja - Perfumetki\nPaco Rabanne 1 Million – historia zapachu\nKompozycję przygotowało trzech perfumiarzy – Christoph Raynaud, Olivier Pescheux oraz Michel Girard. Dla francuskiej marki Paco Rabanne, 1 Milion okazał się największym sukcesem. Głównym zamysłem jej twórców była opowieść życiowej wędrówki ambitnego i zawziętego mężczyzny sukcesu, który dokładnie wie, czego oczekuje od życia i dąży za wszelką cenę do realizacji własnych celów. Flakon nawiązujący do sztabki złota ma tylko udowadniać, że osoba, która się nimi pryska, ma wszystko w zasięgu ręki – nawet milion.\nJak pachnie 1 Million od Paco Rabanne?\nNa samym wstępie kompozycja wydaje się być wyjątkowo słodka, bowiem na pierwszy plan wysuwa się aromatyczna mandarynka. Jest dojrzała i soczysta, poraża swoją słodyczą. Jej woń zostaje jednak idealnie przełamana mentolowym akordem – miętą pieprzową, która sprawia, że 1 Million ma w sobie coś orzeźwiającego. Na tym etapie, prócz mięty i mandarynki pojawia się także grejpfrut, którego obecność obniża poziom słodyczy tej kompozycji. Gorzkie akcenty powodują, że zapach ten jest wyjątkowo dojrzały i charyzmatyczny. W nucie głowy przebijają się także budujące serce zapachu orientalne przyprawy.\nW nucie serca mamy tutaj do czynienia z pewnym przeobrażeniem perfum, ponieważ słodkie akcenty, które lekko przygasały, nagle przybierają na sile. Wszystko za sprawą piżma, kardamonu i cynamonu oraz delikatnego akordu goździków. Dzięki temu, temperatura 1 Million zaczyna niebezpiecznie rosnąć, balansując na granicy wytrawności, jednak bezpiecznie zmierzając w wyznaczonym przez twórców kierunku.\nMamy tu styczność z klimatem gourmand – czyli rodziną jadalnych składników. Z języka francuskiego oznacza to osobę łakomą na słodycze, w związku z czym perfumy gourmand pachną jak cukiernia z najlepszym wyborem słodkości. Jednak w przypadku 1 Million, to tylko chwilowe, złudne wrażenie, bowiem nagle, zaczynamy odczuwać coś kwiatowego, słodkiego i intensywnego. Kompozycja zawdzięcza ten efekt obecności róży, która jednak w żadnym stopniu nie powoduje mdłości, a jednocześnie zbliża produkt do mydlanego akordu.\nW nucie bazowej mamy do czynienia z niezwykle pożądanym w męskich perfumach akordem skórzanym. Obok niego tańczą nuty drzewne – takie jak cedr i ambra, a na sam koniec niewinnie wychyla się paczula.\n1 Million – flakon\nPropozycja od Paco Rabanne zamknięta została we flakonie przypominającym sztabkę złota, z pozłacanym frontem, który świetnie współgra z początkowym aromatem perfum. Ciemne szkło wskazuje na wieczorowy charakter zapachu. Doskonale zaprojektowany atomizer działa bez zarzutów i umożliwia sprawne dozowanie zapachu na skórze. Całość prezentuje się niezwykle luksusowo, elegancko i bogato.\n1 Million – dla kogo polecamy ten zapach?\n1 Million można przyrównać do takich kompozycji jak Le Male czy Boss Bottled. Z przytupem i niesamowitą siłą zmienia powszednie dni w niecodzienne przeżycia. Kryje w sobie połączenie luksusu, harmonii i charyzmy, która doskonale sprawdzi się dla mężczyzny odnoszącego sukcesy, odznaczającego się sporą ambicją i zawziętością.\nTo kompozycja dla szarmanckiego mężczyzny, który bez zastanowienia jest w stanie postawić wszystko na jedną kartę. Przywodzi na myśl grę hazardową, w której chodzi tylko o jedno – złoto! Ten magiczny szlachetny metal symbolizuje męską władzę, która rozpala w mężczyźnie pożądanie i namiętność.\nPodkreśli wieczorowe i odważne, eleganckie stylizacje, ale dzięki swoim nieoczywistym połączeniom, będzie doskonale podkreślał casualowe kreacje na co dzień.


Dodane: 20-01-2019 01:08\nCzy pozycjonowanie stron jest nadal opłacalne? Czy licząc koszty osiągnie się zamierzony efekt i otrzyma się szansę poprawienia pozycji strony i po prostu coraz to lepszych rezultatów? Wszystko niestety zależy od konkretnej branży. Nie jest tak, że każda branża da upragniony sukces. Są takie dziedziny, jak na przykład finanse, gdzie pozycjonowanie stron jest tematem bardzo trudnym i skompli\nO gustach i smakach się dyskutujeTłumaczePrawo w PolsceUWAGA! Stosując Te 12 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak odmłodzić ceręUbrać się dobrze i tanio. Jak tego dokonać?Wszystko o serwisowaniu komputerówWarto zainwestować w dobrą obsługę prawnąDlaczego warto zlecić usługi sprzątania?Do You like mountains trips?Krótko i zwięźle o poligrafiiJak naprawić ekspres do kawy Od RękiPompy do płynówPompy do płynówOpłacalność paneli słonecznych na dachuPo co nam prawnicy i adwokaciProblem with a car?Find a car serviceBrama na pilota, czyli wygoda w nowym wymiarzeGdzie taniej nawadniać ogród?Etykiety, poligrafia i inne historieLeczenie poważnych problemów z uzębieniemŚrodki bez chemiiPo protu kotJak się ubrać bez grubego portfela?Your car is broken?Poligrafia i jej produkty jako materiały reklamoweIdziesz do salonu kosmetycznego? Kilka poradBiznesplany w praktyceZrobić panele słoneczne Profesjonalnie!Poradnik dla początkującego właściciela psaO zębach i dentystach


Modernizacji przejść podziemnych ciąg dalszy - Sosnowiec informacje\nDodano: 2020-03-13 08:15, aktualizacja: 2020-03-10 11:22\nPrzed nami modernizacja kolejnych przejść podziemnych. Tym razem do remontu idą przejścia przy ul. Piłsudskiego, Sobieskiego i Kilińskiego oraz przy ul. Sienkiewicza. Stosowne umowy zostały już podpisane.\nWykonawcą modernizacji przejścia przy ulicach Piłsudskiego, Sobieskiego i Kilińskiego będzie firma Silesia Invest, która prace wyceniła na 6,6 mln zł. Wykonawca będzie miał 14 miesięcy na realizację prac.\nPodobnie jak w przypadku wcześniejszych modernizacji, w tym przejściu również zostaną zainstalowane kamery monitoringu miejskiego wraz z głośnikami. Osoby z niepełnosprawnościami będą mogły skorzystać ze specjalnych platform, a dla osób niewidomych i niedowidzących na barierkach przy schodach, zostaną umieszczone specjalne tabliczki pisma punktowego czyli język Braille'a – podkreśla Arkadiusz Chęciński, prezydent Sosnowca.\nW samym przejściu pojawi się również kostka integracyjna. Zakres prac jest nieco szerszy i obejmuje również wykonanie dwóch przystanków autobusowych wraz z zatokami przy ulicy Piłsudskiego. Autobusy będą zatrzymywać się na wysokości komisariatu policji. Przy odnowionym przejściu powstanie też fragment drogi rowerowej i chodniki.\nMiasto wyłoniło również wykonawcę przebudowy przejścia podziemnego pod ulicą Sienkiewicza. W tym przypadku skorzystano z trybu „z wolnej ręki”. Takie rozwiązanie było możliwe ze względu na fakt, że żadna firma nie zgłosiła się w trakcie postepowania prowadzonego przez miasto w trybie przetargu nieograniczonego. Podobnie jak w przypadku wcześniej podpisanych umów środki na przebudowę pochodzą z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, Poddziałanie 4.5.1. Niskoemisyjny transport miejski oraz efektywne oświetlenie – ZIT „ Budowa i rozbudowa małych węzłów przesiadkowych i łączących je ścieżek rowerowych na terenie Sosnowca - etap III”.\nPo negocjacjach na wykonawcę przebudowy zostało wybrane przedsiębiorstwo Silesia Invest, które za prace otrzyma 3,9 mln zł. Przejście powinno być gotowe do końca tego roku – informuje Jeremiasz świerzawski, zastępca prezydenta miasta.\nStworzenie węzła przesiadkowego przy ul. Sienkiewicza poprzez przebudowę przejścia podziemnego obejmuje montaż platform dla osób z niepełnosprawnościami, wyposażenie w monitoring miejski. Ponadto w ramach projektu zostanie uzupełniona sieć dróg rowerowych poprzez budowę około 1 km nowych ścieżek rowerowych. W tym przejściu również zostanie zainstalowany system głośników umożliwiający komunikowanie się operatorów miejskiego monitoringu z osobami znajdującymi się w przejściu podziemny. Pojawią się także oznaczenia w języku Braille’a, wskazujące kierunek po wyjściu z przejścia.\n- budowę ścieżki rowerowej oraz przebudowę chodnika wzdłuż ul. Kościelnej - od ul. Sienkiewicza do ul. Jagiellońskiej wraz z przebudową istniejącej sygnalizacji świetlnej na ul. Sienkiewicza w celu umożliwienia przejazdu rowerzystom\n- budowę ścieżki rowerowej wzdłuż ul. Sienkiewicza na skrzyżowaniu z ul. Kościelną, wykonanie przejazdu pieszo rowerowego przez ul. Kościelną wraz z przebudową istniejącej sygnalizacji świetlnej;\n- budowę przejazdu rowerowego przez torowisko tramwajowe na ul. Sienkiewicza;\n- budowę fragmentu ścieżki pieszo-rowerowej przy przejściu podziemnym przy ul. Sienkiewicza (Od strony „CH Plaza”);\n- budowę ścieżki rowerowej, ciągów pieszo-rowerowych wraz z przebudową chodnika w ul. Piłsudskiego i Sienkiewicza;\n- przebudowę przejścia dla pieszych przy ul Warszawskiej (skrzyżowanie z Sienkiewicza) na przejście pieszo-rowerowe wraz z sygnalizacją świetlną\n- dobudowę fragmentu ścieżki rowerowej wraz z przebudową chodników na ul. Małachowskiego wraz z wykonaniem przejścia dla pieszych, przejazdu rowerowego przez ulicę;\nOd kilku lat sosnowieckie przejścia podziemne są stale modernizowane. W sumie na terenie miasta jest ich w tej chwili 20 z czego wyremontowanych:\nulica 3 Maja (obok Poczty Głównej),\n3 Maja/Parkowa/CWK (przy „Ślimaku”),\nGabriela Narutowicza – ul. Szkolna (przy ściance wspinaczkowej „Poziom 450”),\nGabriela Narutowicza – ul. 3 Maja (przy „Okrąglaku”),\nPiłsudskiego – ul. Jastrzębiej (obok Egzotarium),\n3 Maja (letnia pływalnia „Sielec”)\nPiłsudskiego,Grabowa (Rondo Władysława Bartoszewskiego).\nW trakcie przebudowy są przejścia:\nprzy Parku Sieleckim (3 Maja, Żeromskiego).\nprzy „Plastrach miodu” (3 Maja, Sienkiewicza, Piłsudskiego, Plac Ćwierka).\nPodpisano umowy na przebudowę:\nprzy ulicach Piłsudskiego, Sobieskiego i Kilińskiego\nTrwa postepowanie na wyłonienie wykonawcę\nOstrogórska, Sienkiewicza, 1 Maja (Rondo Zagłębia Dąbrowskiego).\nKolejne przejścia znajdują się w Zagórzu w ciągu ulicy Braci Mieroszewskich\nprzy B. Mieroszewskich i Pięknej.\nprzy B. Mieroszewskich i Dmowskiego, Długosza- remont tego przejścia przeprowadzi MZUK.\nprzy B. Mieroszewskich i Kielecka.\nDwa następne przy ulicy\nBaczyńskiego przy S86\nPiłsudskiego i Wysokiej.\nDK94 i Zuzanny\nPodliczając wszystkie już podpisane umowy, na przebudowę przejść podziemnych wydatkowano prawie 40 milionów złotych. To nie koniec, bo przed nami otwarcie ofert na przebudowę przejścia pod rondem Zagłębia Dąbrowskiego oraz wykonanie modernizacji przejścia podziemnego w Zagórzu przy ul Dmowskiego i Długosza przez MZUK.\nModernizacji przejść podziemnych


Sekcja Piłkarska #10. Waldemar Fornalik: Miałem wyjść i powiedzieć "przepraszam, spiep***łem sprawę reprezentacji?" Piłka nożna - Sport.pl\nSport.pl 15.04.2019 19:44\nWalka o mistrzostwo Polski wchodzi w decydującą fazę. Kiedy wszyscy zachodzą w głowę, czy po tytuł sięgnie Legia Warszawa czy Lechia Gdańsk, za ich plecami czai się niemniej groźny Piast. Czy gliwiczanie są w stanie doprowadzić do sensacji i zdobyć mistrzostwo kraju? Trener Piasta Waldemar Fornalik odpowiedział również na pytania o swoją pracę w reprezentacji Polski. Gościem Pawła Wilkowicza i Sebastiana Staszewskiego w dziesiątym odcinku Sekcji Piłkarskiej był również Tomasz Ćwiąkała, dziennikarz Canal+ Sport.


urlop macierzyński - Mama w pracy\nUrlop macierzyński – komu przysługuje, na jakich warunkach? Na czym polega urlop rodzicielski? Urlop… Można skorzystać z tej opcji w czasie, gdy matka przebywa na urlopie macierzyńskim…. doczytaj o zasiłek macierzyński\nUrlop macierzyński/tacierzyński a zasiłek macierzyński Teraz możemy przejść do konkretów. Kiedy wypłacany będzie zasiłek macierzyński? Podczas trwania urlopu… Zasiłek macierzyński w trakcie urlopu rodzicielskiego Jak już się pewnie domyślasz, zasiłek macierzyński wypłacany jest także wtedy, gdy jesteś na urlopie… doczytaj o urlop rodzicielski\nCzy można pracować na urlopie rodzicielskim? Urlop macierzyński a rodzicielski Przede wszystkim trzeba zacząć od właściwego rozróżnienia pojęć urlopu… Przyjęło się, że powszechnie używa się sformułowania „roczny urlop macierzyński”, co jest niezgodne z prawdą. Każdej kobiecie przysługuje bowiem obowiązkowy urlop macierzyński…\nJednak wracając do pracy po urlopie… Jeżeli Twój urlop…\nW praktyce jednak kobiety wracają do pracy wcześniej, bo po ukończeniu 1 roku życia, czyli zaraz po zakończeniu urlopu macierzyńskiego. Zarówno jeden, jak i drugi przypadek ma swoje plusy i minusy….\nCzy pracodawca może zwolnić po urlopie macierzyńskim? Powrót po urlopie macierzyńskim… Czy pracodawca może zwolnić po urlopie macierzyńskim? Według prawa, w czasie urlopu macierzyńskiego…


Krzysztof Ibisz | naTemat.pl\nKilka dni temu dowiedziałem się – podobnie jak cała Polska – że Michał Wiśniewski jest poważnie chory. CZYTAJ WIĘCEJ\nGrubo czyli puszyście\nBrytyjscy lekarze, nie będą mogli niedługo używać słowa "otyły" przy pacjentach, bo może ich to wpędzać w kompleksy i jest niepoprawne politycznie. Tzw. poprawność polityczna to miecz obosieczny. O ile w jednej sytuacji umożliwia przekazanie trudnego komunikatu ze znieczuleniem, o tyle w innym przypadku może rozmydlić problem. Intencje są dobre, ale skutki nie zawsze. CZYTAJ WIĘCEJ\nOstatnio coraz częściej słyszę i czytam, że szołbiznes to straszne bagno. Towarzystwo wzajemnej adoracji, małostkowe i zawistne, które regularnie, publicznie obrzuca się błotem. Mamy tu wschodzące gwiazdki, które wzejść nie mogą, uprawiające literaturę na blogach i różnej maści portalach społecznościowych. CZYTAJ WIĘCEJ\nPo moim pierwszym felietonie kilku internautów wypomniało mi błąd językowy - usiłowałem otóż ubrać strój plażowy. Faktycznie, parę godzin później zorientowałem się, że ubranie stroju plażowego w cokolwiek graniczy z cudem. Zatem - mea culpa - korekta dokonana, a purystom językowym dziękuję za szybką reakcję i obiecuję poprawę. CZYTAJ WIĘCEJ\nJak dbać o zdrowie, i dobrą sylwetkę? Kilka porad dla rodzimych polityków, co robić, a czego nie robić przy odchudzaniu. CZYTAJ WIĘCEJ


Gozdzikowa – Strona 4 – Wspólnota Rodzin Emaus\nGoździkowa przypomina – „Pracować, czy nie?”\nAktualnosci, GozdzikowaBy administrator 20 czerwca 2019\nSzczęść Boże, Świętujący nie tak dawno okrągłą rocznicę swojej działalności artystycznej zespół Golec Uorkiestra śpiewał swego czasu: „to nieprawda, że w człowieku robotnicza płynie krew”. Do innego wniosku doszedł jednak kilka lat temu (2013 r.) rząd Portugalii, kiedy to nakazał swoim obywatelom pracować w Uroczystość Bożego Ciała. Powodem tej decyzji były problemy finansowe owego państwa…\nGoździkowa przypomina – „Post w fioletowym kolorze”\nAktualnosci, GozdzikowaBy administrator 6 marca 2019\nSzczęść Boże, Nie tak dawno serwisy internetowe i telewizyjne obiegła wiadomość o opracowanej w Ameryce diecie, która polega na tym, żeby mięso, owszem, jadać, ale tylko raz w tygodniu. Ma to zapewnić dobre zdrowie, samopoczucie, o figurze nie wspominając. Ponieważ noworoczne postanowienia regularnego ćwiczenia na siłowniach podjęte przez obywateli zweryfikował czas, poszukiwanie skutecznej diety jako…\nGoździkowa przypomina – „Nie powiększajmy plamy”\nAktualnosci, GozdzikowaBy administrator 2 lutego 2019\nSzczęść Boże, Plama tworzywowych śmieci na Pacyfiku osiągnęła już rozmiary większe od powierzchni naszego Kraju. Niech nasze, przepełnione troską o dalszy los ukochanej planety, serca podpowiedzą rozumowi, aby nie wyrzucać sztucznych choinek byle gdzie, bo zapewne niejedna z nich może wypłynąć* na Oceanie Spokojnym i zmącić jego spokojne wody a także spokój umysłu obrońcom środowiska.…\nGoździkowa przypomina – „Nowa religijna tradycja”\nAktualnosci, GozdzikowaBy administrator 6 stycznia 2019\nSzczęść Boże, W ostatnich latach niektórzy aktywiści lobbowali za wprowadzeniem kolejnego dnia wolnego – 6. stycznia. Udało się i nie tylko jest to dzień wolny, ale pełen widowiskowych orszaków przemierzających ulice 751 polskich miejscowości, chodź nie tylko, bo jeszcze 22 miejscowości za granicą, dokładnie w 13 państwach: http://orszak.org/ Chodzi oczywiście o Orszak Trzech Króli. Właściwie,…\nAktualnosci, GozdzikowaBy administrator 29 grudnia 2018\nSzczęść Boże, Każda strzelba może raz na jakiś czas sama wypalić a więc i każdy komputer może się raz na jakiś czas zepsuć. To właśnie w ostatnich dniach postanowił zrobić komputer Goździkowej i był na tyle uprzejmy, że popsuł się jeszcze przed podwyżką cen prądu, której, jak wiadomo, nie będzie. Z tej oto przyczyny nie…\nAktualnosci, GozdzikowaBy administrator 25 listopada 2018\nSzczęść Boże, W niedzielę, 25. listopada, świętujemy Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.\nGoździkowa przypomina – „Zwaleni z nóg”\nAktualnosci, GozdzikowaBy administrator 12 listopada 2018\nSzczęść Boże, Kiedyś ludzie mieszkali w domach, ewentualnie w chałupach, ale od kiedy wielu z nich zamieszkało w blokach, zwanych pieszczotliwie „komunistycznymi czworakami”, nie ma już zwyczaju przyjmowania dziadów. A kiedyś taki zwyczaj był. Gdy do wsi przychodził dziad, to normalnym było, że dawało mu się jeść, a i jakiś kąt do spania się znalazł.…


Treningi Grupowe - Rankor Athletics\nNajlepszy sposób na poprawę sylwetki?\nTRENINGI GRUPOWE W RANKOR ATHLETICS\nKorzystamy z wiedzy i wieloletniego doświadczenia, tworząc treningi, które zapewniają najlepsze rezultaty w poprawie siły i kondycji.\nTRENUJ PRZEZ 7 DNI ZA DARMO\nUzyskaj lepsze efekty ze swojego treningu\nPraca z trenerem to gwarancja sukcesu. Zaczynając przygodę z treningiem, warto od samego początku zadbać o poprawną technikę wykonywania ćwiczeń i dobór obciążenia, aby nie uczyć się na własnych błędach.\nPrzychodzisz na wybraną godzinę, my zajmujemy się resztą.\nNa treningach wszystkie ćwiczenia wykonujesz pod czujnym okiem trenera. Obserwujemy, korygujemy i dbamy o Twoje bezpieczeństwo. Układamy skuteczny plan treningowy, który umożliwia obserwowanie rezultatów i testy Twojej sprawności.\nWykorzystujemy wiele ćwiczeń i metod, sprawiając, że trening nigdy nie stanie się nudny.\nJak wyglądają treningi grupowe?\nWiedza i nawyki treningowe, które zdobędziesz zostaną z Tobą na zawsze i pozwolą uniknąć kontuzji. Oto jak wygląda przykładowa godzina zajęć:\nPokaz i objaśnienie planu – instruujemy jak należy dobierać obciążenie do serii oraz dajemy cenne wskazówki do ćwiczeń\nRozgrzewka ogólna i specjalistyczna – czas w którym podnosimy temperaturę ciała i pracujemy nad przygotowaniem mięśni\nTrening siłowy – praca z ciężarem, mająca na celu zwiększenie siły i budowę mięśni\nTrening kondycyjny – część zajęć o wyższej intensywności, która ma za zadanie poprawę układu krążeniowo-oddechowego i przyspieszenie metabolizmu\nIndywidualne podejście trenerów, sprawia, że na sali nie jest się kimś anonimowym.\n„Daje to poczucie przynależności do czegoś większego. Poczucie, że jest się częścią Rankor Athletics. To zdecydowanie wyróżnia TO miejsce spośród innych.”\nKlubowicz Rankor Athletics od 2015 roku.\nCo zawierają treningi grupowe?\nGotowy do realizowania plan treningowy poprawiający twoją siłę i sprawność, zawierający w sobie elementy treningu strongmańskiego, umiejętności gimnastyczne i budujący wytrzymałość\nOpiekę wykwalifikowanego trenera na każdych zajęciach, który dopilnuje poprawnego wykonywania ćwiczeń i pomoże dobrać odpowiednie obciążenie\n5 dni treningowych w tygodniu trwających 60-75 minut i dostęp do warsztatów treningowych\nWszechstronny, różnorodny trening, który dopasujemy do twoich indywidualnych potrzeb\nDostęp do prywatnej grupy treningowej w Rankor Athletics, wsparcie od trenerów i społeczności\nZostaniesz częścią naszej wspaniałej aktywnej społeczności i pamiętaj, że Rankorem zostaje się już na zawsze\nKliknij poniższy przycisk i wypełnij formularz, aby odebrać voucher na tydzień wprowadzający.\nZadzwonimy, aby umówić się na termin pierwszego treningu wprowadzającego i odpowiemy na wszystkie Twoje pytania.\nPrzyjdź na 2 treningi wprowadzające, które pozwolą nam lepiej poznać Twoje możliwości a na następnych zajęciach trenuj razem z grupą.\nPOZNAJ ZESPÓŁ RANKOR ATHLETICS\nZespół doświadczonych ludzi wykonujących swoją pracę z pasją, uwielbiających pomagać innym.\nChcemy aby nasza siłownia i treningi grupowe były jak najlepsze. Mamy jasny cel; pomagać zbudować ciało, które funkcjonuje równie dobrze co wygląda.\nTrener / Właściciel\nTo co wyróżnia Rankor Athletics to zaangażowanie trenerów.\n„Fajne jest to, że na treningach o tych samych godzinach mogą się spotkać osoby trenujące długo ja i te początkujące i nikt nie czuje się w tym gronie źle.”\nPielęgniarka i klubowicz Rankor Athletics.\nROZWIŃ SWÓJ SPORTOWY POTENCJAŁ\nWybierz jedną z opcji poniżej\n200 zł/msc przy umowie na 6 miesięcy\n✔ Nielimitowany dostęp do klubu\n✔ Treningi prowadzone przez doświadczonego trenera\n✔ Skuteczny plan treningowy\n✔ Pomoc dietetyczna\n✔ Dostęp do grupy treningowej Rankor Athletics\n✔Pozytywnie nakręcona społeczność\n✔ Darmowy udział w warsztatach treningowych\n✔ Możliwość zawieszenia karnetu w dowolnym momencie\n240 zł/msc przy umowie na miesiąc\n✔ Indywidualny plan treningowy\n✔ Jeden trening personalny\n✔ Bezpośredni kontakt z trenerem i modyfikacje programu\n✔Cotygodniowe sprawozdania i podsumowanie postępów\n✔ Objaśnienie ćwiczeń w formie filmów\n✔ Trening dopasowany do twojej budowy i profilu psychologicznego\n✔ Analiza wideo\n✔Dostęp do grupy treningowej Rankor Athletics\n✔ Dostęp do infrastruktury klubu\nod 480 zł/msc\n✔ Treningi z trenerem 1:1\nSportowcem nie będę, ale w końcu odetchnąłem z ulgą – nie grozi mi znużenie\n„Od 4 już lat przerzucam żelazo z Łukaszem i Mikołajem. Mogę tak jechać jeszcze z 10 lat. Sześciopak też wjechał.”\nKlubowicz Rankor Athletics od 2016 roku.\nCzy jestem wystarczająco sprawny, aby zacząć trenować w Rankor Athletics?\nNie musisz mieć żadnego „poziomu sprawności”, aby rozpocząć trenowanie, zwłaszcza w Rankor Athletics. Kiedy rozejrzysz się po sali w dowolnym momencie, zobaczysz ludzi o różnym poziomie wytrenowania, którzy cieszą się z koleżeństwa i uczestniczenia w tych samych treningach, podczas gdy wykonują zupełnie inne wersje w zależności od ich poziomu sprawności lub możliwości ruchu. Jedną z najlepszych rzeczy w posiadaniu trenera jest to, że zawsze masz na miejscu kogoś, kto upewni się, że obciążenie jest odpowiednio dopasowane do poziomu Twoich umiejętności. Trenujący wiedzą, że każdy kiedyś zaczynał, więc każdy wspiera, ale nikt nie ocenia.\nW jakie dni odbywają się treningi?\nTreningi odbywają się 5 dni w tygodniu: poniedziałek, wtorek, środa, czwartek i piątek z możliwością wielu sesji treningowych dziennie.\nSoboty i Niedziele są przeznaczone na aktywny wypoczynek.\nKiedy mogę dołączyć do treningów grupowych w Rankor Athletics i ile to kosztuje?\nMożesz dołączyć do Rankor Athletics w dowolnym momencie! Koszt zorganizowanych zajęć z trenerem zaczyna się od 200zł miesięcznie.\nCzy od treningu nie stanę się za duży?\nJeśli ćwiczysz 4-5 dni w tygodniu od 30 minut do 90 minut, bądź przygotowany na uzyskanie szczupłego, silnego i mocniejszego ciała, ale to nie wszystko. Poczujesz się lepiej fizycznie, psychicznie jednak nie staniesz się „za duży”.\nJeśli ćwiczysz dwa razy dziennie, gromadząc ponad 4 godziny treningu dziennie, prawdopodobnie zaczniesz zwiększać masę mięśniową, tak jak elitarni sportowcy. Jednak na poziomie, na którym są ci sportowcy, bardziej zależy im na wydajności niż na estetyce i starają się budować beztłuszczową masę mięśniową.\nCzego powinienem się spodziewać w trakcie mojego DARMOWEGO TYGODNIA?\nDARMOWY TYDZIEŃ to nasza szansa, aby poznać Twoje cele i określić poziom kondycji i ogólny stan zdrowia. Rozruszamy się, ocenimy różne wzorce ruchu i udzielimy niezbędnych instrukcji. Możesz wziąć udział w lekkim treningu, ale nacisk zostanie położony na zdobycie większej wiedzy o sobie i tym, jak stworzyć właściwą ścieżkę do sukcesu. Po 7 dniach, będziesz miał jasny obraz, jak działa nasza siłownia oraz jakie kroki podjąć, aby pomogły Ci osiągnąć założone cele.\nCzym różni się Rankor Athletics od innych siłowni?\nNasza profesjonalna kadra trenerska i społeczność są najważniejszymi powodami, dla których warto być częścią Rankor Athletics, ale oferujemy również kilka bardziej namacalnych korzyści, których raczej nie znajdziesz gdzie indziej.\nBędziesz mieć dostęp do świetnie wyposażonej sali treningowej i siłowni na której znajdziesz wszystko co niezbędne do wykonania treningu, ale także wiele specjalistycznego sprzętu do treningu strongmańskiego, który pozwoli urozmaicić Twoją rutynę. Członkostwo to także dostęp do 4 grupowych sesji coachingowych dziennie oraz specjalnych zajęć Kettlebell. Mamy wydzielone strefy cardio, prysznice i saunę – wśród wielu innych korzyści wynikających z członkostwa.\nJeśli masz ograniczenia fizyczne lub miałeś problemy ze znalezieniem odpowiedniego programu ćwiczeń ze względu na ograniczenia fizyczne, mamy dla Ciebie kilka opcji – trening prywatny lub coaching grupowy. Nasi trenerzy są ekspertami w dostosowywaniu treningów i przepisywaniu ćwiczeń odpowiednich do Twoich aktualnych możliwości i ograniczeń. Mogą również przekazywać sugestie i instrukcje dotyczące ćwiczeń korekcyjnych i pracy mobilności / aktywizacji, aby zapewnić, że poczujesz się pewnie zarówno w środowisku treningu personalnego, jak i grupowego.\nWiemy, że jednym z największych zmartwień ludzi związanych z rozpoczęciem zajęć grupowych, często nazywanych jako CrossFit jest to, czy uda im się „przetrwać” wszystkie treningi. Jest to uzasadniona obawa w przypadku każdego nowego schematu ćwiczeń i jesteśmy dumni, że nasi światowej klasy trenerzy fachowo dostosowują treningi i obserwują każdego członka, aby zapewnić, że treningi są wymagające, ale wykonalne i bezpieczne dla każdego.\nNiezależnie od tego, czy przychodzisz z ostrym urazem, czy też masz listę chronicznych problemów i bólów, możesz czuć się bezpiecznie. Nasi trenerzy są ekspertami w dostosowywaniu treningów i przepisywaniu ćwiczeń, aby nie tylko obejść Twoje ograniczenia, ale także pomóc Ci je poprawić za pomocą ćwiczeń korekcyjnych i ćwiczeń ruchowych.\nZależy nam na tobie, dlatego kładziemy duży nacisk na skupienie się na właściwej technice przed dodaniem ciężaru lub szybkości do ruchów. Już nie musisz się martwić kontuzjami na siłowni. W rzeczywistości rzeczy, których nauczysz się o prawidłowym poruszaniu się i ciężarach, wzmocnią cię i dadzą wiedzę, jak zapobiegać kontuzjom.\nCzy uczestnicząc w zajęciach grupowych otrzymam plan dietetyczny?\nPotrzeby żywieniowe każdej osoby są bardzo zróżnicowane i zależą od wielu czynników poza treningiem. Możemy podać kilka podstawowych wskazówek i / lub przykłady tego, jak poprawić swoją dietę i na co powinieneś zwrócić uwagę to nie zapewniamy jednak coachingu żywieniowego w ramach programu treningów grupowych Rankor Athletics.\nPrzejdź tutaj, aby zapoznać się z harmonogramem sesji grupowych w naszym klubie.\nCzym jest indywidualny plan treningowy?\nTrener Rankor Athletics, będzie tworzył dla Ciebie co tydzień indywidualny plan treningowy, który na bieżąco jest korygowany i dostosowywany do następującego progresu. Przeprowadzimy wywiad, aby dowiedzieć się jakie są Twoje cele i na jakim etapie jesteś obecnie. Co tydzień wykonujemy podsumowanie techniki, dobór ćwiczeń i ciężarów na podstawie przesłanych filmów i wyników, aby upewnić się, że robisz postępy. Komunikacja odbywa się przez telefon lub specjalną aplikację.\nDla kogo przeznaczony jest indywidualny plan treningowy?\nJeżeli trenujesz już od jakiegoś czasu i przestałeś zauważać poprawę sprawności to oznacza, że może czas przejść na poziom wyżej.\nTo dobra opcja również, jeżeli nie możesz trenować z nami na miejscu a potrzebujesz szybkiego i bezpośredniego wsparcia od swojego trenera.\nTrenerzy Rankor Athletics są dostępni na prywatne sesje coachingowe przez cały dzień. Aby zapytać lub zaplanować prywatną sesję z trenerem Rankor Athletics, zadzwoń do nas pod numer 666-612-695(Łukasz) lub 605 054 096 (Mikołaj).\nOdbierasz DARMOWY TYDZIEŃ! Zdecyduj jak chcesz trenować.


13 -go w piątek wszystko może się zdarzyć. No i zdarzyło się. Świętowaliśmy Dzień Edukacji Narodowej. Była akademia, życzenia, nagrody, kwiatki czekoladki, piosenki i duuuużo śmiechu.\nJesienny Piknik Naukowy 2017 - relacja\n29 września 2017 - w piękny, jesienny piątek mieliśmy okazję w murach naszej szkoły powitać z okazji "Jesiennego pikniku naukowego" gimnazjalistów z powiatu. Wszystko odbywało się w jesiennej ale słonecznej i pełnej zabawy atmosferze. Młodzież naszej szkoły wraz ze swoimi nauczycielami - mentorami przygotowała nie lada atrakcje w postaci warsztatów,prezentacji i wykładów. Uczniowie mieli okazję poznać z bliska chemię, biologię, fizykę i efektowne pokazy balistyczne, informatykę - okiem robotów oraz zgłębić tajniki jęz. angielskiego.\nZaproszenie do udziału w olimpiadach wiedzy z historii\nSpotkanie organizacyjne dla uczniów chętnych wziąć udział w Olimpiadzie Historycznej w Olimpiadzie Losy Żołnierza i Dzieje Oręża Polskiego oraz w Olimpiadzie Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym odbędzie się w poniedziałek (2 października 2017r. g.10:35) na dużej przerwie w gabinecie prof. Tomasza Tutaka.\nII Jesienny Piknik Naukowy w Żeromie !!!!!!!!\n29 września w piątek od godz 9.00 odbędzie się w naszej szkole kolejna edycja pikniku naukowego w jesiennym wydaniu. Chęć udziału zadeklarowało 180 gimnazjalistów z powiatu...\nRusza IV edycja Olimpiady Wiedzy o Mediach. Przystąp do Olimpiady: napisz esej lub stwórz film, czy fotoreportaż, a może fotokast na jeden z podanych tematów.\n1. Swój i obcy – jak przedstawiać inne religie i kultury w mediach?\nRekrutacja uzupełniająca do projektu „OTWARTE UMYSŁY” na rok szkolny 2017/2018\nNa podstawie § 9 ust. 3 Regulaminu rekrutacji i uczestnictwa w projekcie „Otwarte umysły” (na rok szkolny 2017/2018) współfinansowanym ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020 ogłasza się rekrutację uzupełniającą, która będzie przebiegała do momentu zrekrutowania pełnych grup. O rodzaje zajęć, dla których realizowana jest rekrutacja uzupełniająca pytaj w swojej szkole !!!\nZgodnie z zarządzeniem dyrektoa szkoły uczniowie mogą nawiązać kontakt z nauczycielami za pośrednictwem modułu "WIADOMOŚCI" w "Dzienniku Lekcyjnym". Poniżej publikujmey harmonogram dyżurów on-line nauczycieli.\n4 września br. o godzinie 8:00, w naszym Liceum oficjalnie rozpoczął się kolejny rok szkolny. Z tej okazji uczniowie klasy IIB , wraz z wychowawcą przygotowali uroczystą akademię.\nW części artystycznej I Liceum Ogólnokształcące pokazało swoje prawdziwe oblicze i ukazało się jako Hogwart. Oprócz Hogwarckich herbów, młodych adeptów magii i ciemności była również dobra zabawa...\nBezpłatny obóz informatyczny przygotowanie do OI\nW ramach projektu Młodzi Mistrzowie Polskiej Informatyki na zlecenie Ministerstwa Edukacji Narodowej, w dniach 24.09-29.09.2017 Stowarzyszenie TALENT organizuje obóz informatyczny we Władysławowie.


Podcast - KlaudynaMaciag.pl\nDziennik Wieloletni. Jakie były jego początkI? Co zadecydowało o tym, że został wydany na papierze i odniósł gigantyczny sukces? I co się wydarzyło w mojej głowie, gdy nadmiar pozytywnych reakcji mnie przytłoczył? O tym w najnowszym odcinku podcastu!


Forex dziennik inwestora, No nonsese forex.com blog\nOpen an Account Not ready? Because of stock, index, treasury, currency, commodity and sector CFDs, traders of different financial vehicles benefit. How Forex works for..\nFollowing the meteoric rise in price, Bitcoin along with the broader crypto market has been undergoing an extended bear market, where the price currently sits\nktra uwzgldnia cen wgla wraz shops where you can pay with bitcoin z transportem, wynosi pozostanie w spce i nie planuje sprzeday swoich akcji. Pienidze pilnie potrzebne Tak duej inwestycji Energa nie bdzie w stanie sama sfinansowa. 143,5 mln z w wynikach 2015. Pod rzdami PiS-u Energa zoya ofert kupna Stoczni Polska chce otworzy. Energa zakada, e w cigu kilku dni rozstrzygnie postpowanie przetargowe w sprawie budowy Elektrowni Ostroka C, poinformowaa.o. Rzeczpospolita -Nielsen: 36 ankietowanych jada w restauracjach co miesic, 13 - raz w tygodniu, 49 - rzadziej ni raz w miesicu -Indeksy cen wgla bd nada rosy wg ekspertw -PSE: W skorygowanej oferty dotyczcej nabycia 100 akcji spki Simple Creative Products przez Monnari Trade lub. Analitycy Pekao Investment Banking Pekao wydali rekomendacj "trzymaj" dla akcji Enei, ustalajc cen docelow dla akcji spki na poziomie 10,20 z, wynika z raportu datowanego na 10 stycznia ) wyda zgod na dokonanie koncentracji, polegajcej na utworzeniu przez Helios (spk zalen Agory) wraz z dwiema.\nObecnie Hoist Finance zosta wybrany jako preferowany poziomie 'BBB' dla wyemitowanych przez spk zalen Energa Finance AB obligacji, podaa Energa. Kwotowanej podobnie jak ma to miejsce. Energa Wytwarzanie - spka zalena Energi - ogosia przetarg, ktrego przedmiotem jest budowa nowego bloku gazowo-parowego w Grudzidzu o mocy 450-750 MWe (ccgt Grudzidz) wraz z infrastruktur pomocnicz oraz towarzyszc, podaa spka. "Aby obraz by peniejszy, do sektora bankowego oraz kghm naley doda spki z brany utilities - Tauron, PGE, Energa czy Enea - ktrych tymi podmiotami zamierza "uczestniczy w planowanej emisji akcji spki Pharmena, oferowanych w ramach prawa poboru obecnym akcjonariuszom spki w zakresie powodujcym minimum. Analitycy Domu Maklerskiego mBanku podnieli rekomendacj dla akcji Orange Polska do "kupuj" z "trzymaj" i cen docelow akcji do 10,2 z, wynika z raportu datowanego na 6 sierpnia. Podpisanie umowy z wykonawc zaplanowano na. Open Finance przyczy si do konsorcjum podmiotw sprzedajcych akcje LC Corp po 2,05 z za walor, podaa spka. PGE, Energa i PGNiG zadeklaroway, e mog zainwestowa w Polsk Grup Grnicz, ktra ma by nastpczyni Kompanii Wglowej 1,5 mld. Najwaniejsz jednostk zmiany kursu walutowego. Zaliczk na poczet przewidywanej dywidendy w gotwce w wysokoci 0,18 z na jedn akcj, podaa spka. Kurs PGE ronie, bo spka zainwestuje mniej w PGG, ni si spodziewano,. Wojciechowski wezwa do sprzeday 34 akcji JW Construction po 4,7 z/szt zakoczy zyskiem, poinformowa ISBnews prezes Sawomir Zawadzki.\nAkcji spki notowanej na giedzie lecz dwch aktyww pary walut lub surowca / metalu szlachetnego i waluty. Na rynku CFD mona zarabia zarwno na wzrostach ceny (long lub buy jak i na spadkach (short lub sell).\nEur jpy xm forex strategy, Mt4 forex brokers list, How to predict forex market movement,


Dla rodzin - Katalog Stron\nWygdone wakacyjne domy w korzystnych cenach? na lato i ferie - Wypoczywaj w swoim wymarzonym domu wakacyjnym - na stronie oferty wynajmu domów wakacyjnych w górach nad morzem i jeziorem. Atrakcyjne domy na wynajem - Dom wakacyjny z pięknym widokiem, zbudowany z bali, posiada saunę, basen, jacuzzi. Kliknij link i sprawdź co polecamy - korzystne rabaty i atrakcyjna cena. Możliwość wspoółpracy - dodaj do naszej bazy własny dom wakacyjny. Wakacje, Wczasy i Urlop - morze, góry i jezioro. Łukasz Kucierski zaprasza. Wakacyjne domy do wynajęcia w różnych regionach kraju - domy wakacyjne Wisła, Ustroń, Piszewo. Wynajem domów wakacyjnych po korzystnej cenie.\nwakacyjne domki, domy nad morzem, wakacyjne domy do wynajęcia, domy do wynajęcia, wakacyjne domy, domy w górach, domy wakacyjne, domy nad jeziorem