spotkanie autorskie – Kraków – julia rozumek\nOpublikowane w 23 stycznia 2017 przez julia\nKtóra nie przechodziła szkoleń z erudycji, elokwencji i właściwej gestykulacji.\nTrochę się garbię, siedzę czasami jak chłopak, i moje miny na niektórych zdjęciach zabijają mnie samą, pomimo tego, że dobrze siebie znam.\nJestem dziewczyną, która nigdy nie planowała znaleźć się w tym fotelu.\nStąd też nigdy nie przygotowywałam formułek powitalnych, uroczych tematów..\nA gdybym zaczęła to robić, czy wtedy nadal byłabym sobą..?\nZatem gadam co mi ślina na język przyniesie. Zwyczajne rzeczy. Jak gdybym siedziała z Jedną z tych dziewcząt sam na sam.. Nie są to tematy i słowa tak górnolotne jak na taki wieczór być powinny..\nCzasami się przejęzyczę jak czytam, albo zgubię linijkę.. Nie, nie przypominałam sobie tego w domu..\nW domu do ostatniej chwili byłam z chorymi dziećmi a potem wskoczyłam w auto.\nBez notatek z tematami do poruszenia.. Pojechałam do fantastycznych dziewczyn…\nI pomyślałam, że taką mnie polubią albo i nie, ale inna być nie mogę. Nie potrafię.\nMówię o wszystkim, o tym co mnie trapi i czego się boję. Nie przecedzam wtedy słów i tego co wypada a czego akurat nie.. Taką mam cechę, że mówię ludziom wszystko albo nic.\nJestem Julią z o wiele większą liczbą wad niż zalet, ale staram się każdego dnia..\nZ tych starań powstało tyle wpisów blogowych a potem książka..\nA jednym z następstw był taki o wieczór..\nDuma mnie rozpiera, że zasłużyłam sobie na uwagę takich kobiet.\nNigdy nie miałam tyle przyjemności z przeglądania zdjęć do posta..\nPrzecież tu we wszystkich oczach jest tyle ciepła, tyle radości..\nKłaniam się nisko w podziękowaniu Dziewczyny :*\nMówię dziś rano do męża, że o tak bym chciała się zachowywać jak wyglądam na tym zdjęciu.\nTak dostojnie. Tak wiecie.. jak dama…\na prawdą jest, że zachowuję się niestety tak!\nGdyby Któraś z Was była na zdjęciu i sobie tego nie życzyła, proszę o kontakt – usunę.\n82 odpowiedzi na “spotkanie autorskie – Kraków”\nHa, widać mnie gdzieś tam w ostatniej ławce 😉\nDzięki Julia. Było cudnie. Tyle dobrej energii, tyle dziewczyn fajnych, i Ty taka naturalna i… I co najmniej trzy dziewczyny miały łzy w oczach, jak czytałaś o Tacie…\nZa papieroska dziękuję też. I za Magdę, którą męczyłam o szkołę waldorfską. Od razu poproszę do Niej kontakt…\n23 stycznia 2017 o 14:51\nUla, napisz do mnie maila to dam Ci tel i maila do Madzi.\nPrzepraszam, ale ja chciałam zapytać kiedy to spotkanie w tym Krakowie było? dlaczego ja nic nie wiedziałam???? !!!!\nBoże 🙁 a tak marzyłam!\nbyło w piątek. pisałam na blogu o tym w tamtym tygodniu. gdzieś Ty była wtedy Ada?!\nO jaaa i na co ja tę * ustawiłam na FB skoro on i tak mnie nie powiadamia o nowych postach! Smutasy, bo myślałam, że Cię w końcu uściskam !\n23 stycznia 2017 o 15:32\nNo teraz to ja znalazłam tę informacje! Ale w czas…. po pieronie\nCzęsto ważne rzeczy robię pod wpływem impulsu. Choć kocham bloga prawie od początku i równie mocno pokochałam Twoje wnętrza i osobowość to na książkę się czaiłam…czaiłam i czaiłam zawsze znajdując milion wytłumaczeń – zerknęłam na ten post i co – właśnie kupiłam :*\nJulio jesteś cudowna taka jaka jesteś! nie tam żadna dama tylko zwykła kobieta i to w Tobie jest wspaniałe <3\nGdybyśmy nie miały sposobności się spotkać to pomyślałabym … aaa tam, gadanie!\nAle biorąc pod uwagę fakt naszych spotkań postaram się w to uwierzyć… :*\nAle myślę, że Ty tak Agatko działasz też na ludzi, że się przy Tobie człowiek czuje swobodnie.\n23 stycznia 2017 o 14:57\nuwierz uwierz <3\nUwielbiam Jula te Twoje miny i często tęsknię za słuchaniem Twoich opowieści. Pozdrawiam Cię i ściskam 🙂\nteż mi się Madziu tęskni. i ostatnio często o Tobie myślę.. że choć daleko jesteś i tak mało się widujemy, to taka w sercu jesteś mi bliska. i wciąż mam nadzieję, że Tosia i Benio będzie jak Ty z Kamilem.\nNo cholerka jasna… I rozgotowałam ten pierunski makaron do rosołu co to dzisiaj ma byc… No bo jak to…post u Julii to zaraz trzeba przeczytac….hihihi;) i tak sie zaczytalam…zdjeciom przygladam…zalowalam ze byc nie mogłam ;( a tu cos syczy…. A to woda z makaronu kipi;) to musial byc cudny wieczor. Miejsce piekne a Ty cudba na tych ostatnich zdjeciach…. i tam gdzie tak dostojna jak dama i tam gdzie gestykulujesz…miny robisz. Calusy!!! Wierze, że uda mi sie w końcu Cie spotkać.\nto chodź do mnie na ziemniaki z maślanką i jajkiem sadzonym.\nJa też w to wierzę, że przyjdzie nam się spotkać. nie może być inaczej.\nJulka i jeszcze moj ulubiony obiad z dzieciństwa u Ciebie 😉 gdybym tak mieszkala za płotem to juz bysmy stali z moim małym Olim na ganku i pukali. Bo on tez uwielbia jajo;)\n23 stycznia 2017 o 15:10\nPowiem krótko….zazdroszczę,no normalnie zazdroszczę dziewczynom,które mogły poznać Cię Julio osobiście.\n23 stycznia 2017 o 15:11\njesteś fantastyczną osobą i bardzo się cieszę, że mogłam w ten sposób spędzić piątkowy wieczór – tak cudownie zwyczajny, niezobowiązujący i ciepły 🙂\nOd razu jak weszłam przywitałaś się ze mną, co było tak bardzo serdeczne i super – a ja powiedziałam tylko, że cię znam, ty mnie pewnie nie – no wiesz, nie powiedziałam chyba nawet, że mam na imię Ania 😉\nIm więcej takich spotkań, tym więcej dobrej energii, za co Ci ogromnie dziękuję 🙂\n23 stycznia 2017 o 15:16\nKiedy to Wy jesteście tą Energią właśnie!\nściskam i dziękuję raz jeszcze :*\nSame OHy i Ahy patrząc na te zdjęcia…. <3\nMam nadzieje, że kiedyś uda mi się Ciebie zobaczyć 🙂\nJulio droga, jakbyś zechciała do Warszawki, bo tu też grono twoich fanek spore się znajdzie, to byłoby miło.kawiarenkę mam obczajoną, siostrzaną, udostępni chętnie pewnie, choć niewielka ale pomieści kogo trzeba, foty zrobię zastanów się 😉\n23 stycznia 2017 o 15:15\nUla, w Warszawie byłam już dwa razy na takim spotkaniu w kawiarenko-sklepiku Klocek i Kredka.\nWe wrześniu i Grudniu. Może w tym roku też coś będzie.\n23 stycznia 2017 o 15:20\nWiem, że byłaś, i niestety raz nie załapałam bileciku, a drugi mi dzień nie pasował,\nale jak się zdecydujesz, to wiesz, będzie cudnie, do trzech razy sztuka – rozważ to w sedruchu 😉\n23 stycznia 2017 o 19:53\nI ja też wtedy będę tralalalalala ;))) Normalnie przyjadę z tej Łodzi szybciuteńko ! 😉\n23 stycznia 2017 o 15:14\nKiedys na taki Twoj wieczor, Julio, przyjade specialnie ze Lwowa 😉\no Lesiu, ale byłoby cudownie Ciebie poznać po tylu latach 🙂\nO rany jak ja zazdroszczę tym wszystkim kobietkom, że mogły Cię na żywo spotkać i te piękne posty do których często sama wracam na żywo usłyszeć juz wyobrażam sobie te gestykulacje 🙂 Julia wyglądasz tu zjawiskowo!!!przyjedz kiedyś na podkarpacie :*\nByłyśmy w dwie z Podkarpacia 🙂 następnym razem trzeba się umówić większym gronem na spotkanie a może rzeczywiście coś u nas zorganizować 🙂\n23 stycznia 2017 o 16:47\nBylo wiecej osob z podkarpacia 🙂 w tym ja! 🙂\n23 stycznia 2017 o 17:48\nO świetnie 🙂 wiec następnym razem gdzieś tu będziemy się szukać i umawiać 🙂 może się uda w szerszym gronie. Pozdrawiam\nW Krakowie, moim Krakowie, a mnie tam nie ma już tak długo…\nnie dość, że tęsknie za domem to jeszcze takie rzeczy mnie omijają\nA tak bym chciała się spotkać i o tym American Dream w cztery oczy pogadać\nale świetny klimat! z ogromną przyjemnością patrzy się na zdjęcia tych cudnych dziewczyn i ciebie 🙂 i te skórzane walizy za twoimi plecami 🙂 piękne zdjęcia, wspaniała pamiątka! 🙂\n23 stycznia 2017 o 15:28\nJak ja dawno nic tu nie napisałam, ten czas gdzieś zwariował i postanowił pobawić się ze mną w berka (a może to raczej 4 moich dzieci w tego berka się ze mną gania a z nami czas), ale do rzeczy… żałuję, że ja tak bardzo daleko i takie spotkania to dla mnie nieosiągalne. Wyobraźnię mam jednak ogromną i ona mi ostatnio sen wysnila (ja wiem mój mąż to twierdzi że to już pod spotkanie z psychiatra podchodzą te moje sny) że ja na takim spotkaniu bylam i tak sobie siedziałam i słuchałam jak czytasz …i zasnelam i nic nie pamietalam co sie dzialo tylko, ze obudzilam sie takim duzym cieplym kocem przykryta. I taka zła się przebudzilam a ty do mnie mowisz: a nie martw się ja nic ciekawego nie mówiłam.\nI w sumie dobrze, że to tylko sen był bo gdybym ja tak naprawdę usunęła\nhaha!! to nie mógł być sen! to musiała być prawda bo ja tak dokładnie bym powiedziała!!! :)))\nTylko widzisz (że tak od środka zacznę), gdybyś Ty się zachowywała jak na tym pierwszym zdjęciu to nie byłabyś Ty. To to spotkanie byłoby nudne. To by siedziała taka wielka pani i z góry na wszystkich patrzyła. To by tam pewno nikt nie przyszedł a już na pewno paparazzi przez okno by nie zaglądali!\nByło mega! A pytanie-odpowiedź:\n– Czy w taką pogodę zakładać rękawiczki?\n– Jak nowe to pewnie!\nBędzie mi się kołatać w głowie przez długie lata 🙂\nCieszę się też, że z zaproponowanego przeze mnie Noska tak się wszyscy śmiali. A ja tak chciałam to usłyszeć z Twoich ust, w Twoim wydaniu 🙂\nPrzykro mi tylko, że nie mogłam zostać do końca. Ale było warto! Warto było w mig znaleźć metodę teleportacji do Krakowa. Warto było wrócić o 1:00 w nocy do domu.\nMam cichą nadzieję, że w Katowicach też się coś kiedyś uda zorganizować.\n23 stycznia 2017 o 15:56\nWiesz, że dzięki temu będę spokojniej spać?\nBo ja z tych przeżywających.. Czy nikogo nie uraziłam, czy nie powiedziałam czegoś niewłaściwego itp..\nAle teraz wypuściłam powietrze i powiedziałam „uff” 🙂\nOstatnio dostałam takiego sms.. brzmiał tak..\n„a jak sobie robię wizualizację na śląsku to widzę Nikiszowiec.Idą kobity tymi alejkami, płaszcze im powiewają.\nW rękach książki i tulipany. W Byfyju siadają, jak w ulu się robi, pachnie sernikiem i śląskimi kluskami. ja przez te wielkie okna zaglądam i widzę Cię. Wchodzę by posłuchać, z innej strony zobaczyć.”\nDziękuję Madziu :* Za tę Twoją podróż nocną :*\n24 stycznia 2017 o 00:19\nTak Julcia, na Nikiszu w Byfyju idealnie… Już cię tam przygna może ?\nKurczę ale wszystkie wpatrzone w Ciebie …takimi świecącymi oczami ,aż miło 😉 Mimo ,że mnie nie było to widać po zdjęciach jakie to było magiczne spotkanie 😉 POZDRAWIAM\n23 stycznia 2017 o 15:34\nO jak fajnie i tak kameralnie,ale mogłabyś teraz szybko napisać drugą książkę, wtedy załapię się na drugi raz, choćbym miała z winem w plecaku jechać tam do Was na rowerze nawet !!!\nTo był tak cudowny wieczór we mnie do dziś cząstka jego pozostała. Uśmiałam się aż mnie szczęka bolała, wzruszyłam się gdy czytałaś o Tacie, to jednej z moich ulubionych tekstów, było po prostu wspaniale! Cieszę się, że mogłam spędzić te kilka godzin z Tobą i wszystkimi tymi dziewczynami, że było tak swobodnie i można rzec przyjacielsko. Takie dziewczęce spotkanie na pogaduchach. I ty właśnie taka naturalna, dużo mówiąca, gestykulująca i I kawiarnia fajna i to kakao z malinami…Julia sprawiłaś nam ogromną radość! DZIĘKUJE !\n23 stycznia 2017 o 15:40\nA wiesz… Ja to bym sobie Ciebie zyczyla w Słupsku, bo do Krakowa to świat i ludzie… Przyjedź kiedyś do Słupska na herbatę, kawę lub wino, na pogaduchy i podpisać książkę dziewczynom z Pomorza…\n23 stycznia 2017 o 15:41\nOch. Serce mnie boli patrząc na te zdjęcia..\nMiałam tam być z Wami. Bilet miałam imienny, książkę przygotowaną do zabrania. I nagle choróbsko takie się przyplątało, że nie byłam w stanie ruszyć się z łóżka. I teraz ta relacja, gdzie z każdego zdjęcia tyle ciepła bije i magii sprawiła, że czuję się jeszcze gorzej.\nWróć jeszcze kiedyś Julio do Krakowa. Wróć, a będę.\nWitaj. Julio jesteś fantastyczną dziewczyną, ja właśnie takich ludzi lubię, szczerych, którzy niczego nie udają, nie chcą być kimś kim nie są, są po prostu sobą.\nMoże dlatego tak te dziewczyny Cię lubią?:) Zresztą ja też, choć Cię nie znam osobiście. Twarze ze zdjęć mówią to same:) Mieć taką przyjaciółkę!\nPiękne zdjęcia, piękne wnętrze. Też chciałabym być na takim spotkaniu.\n23 stycznia 2017 o 15:47\nJulia, tak żałuję, że Kraków tak daleko (mieszkam na wsi w pomorskim)… A może zawitasz w tym roku w 3mieście? A może masz już w planach jakieś spotkanie autorskie np. w Gdyni? Daj proszę znać abym przestała marzyć ? Buziole\nZdjęcia walą po oczach……… atmosferą. Polki są piękne 🙂\n23 stycznia 2017 o 16:12\nMarlena, serio! Ja siedziałam i patrzyłam, jakie piękne dziewczyny przyszły! Zapatrzyłam się na blondynkę w okularach, później okazało się, że to Kasia z małych codzienności, co ją na insta obserwuję od stu lat 😉 Albo taka miła blondynka z króciutkimi włosami i pięknym nosem, co siedziała przy wejściu do bocznej sali. Albo dziewczyna, która siedziała na hokerze przy wejściu do części, gdzie się zamawia, w takiej pięknej spódnicy 🙂 Jezu! Ile energii dobrej <3\nMatko! Ta blondynka z pięknym nosem to ja…. ale mi sprawiłaś przyjemność! Całe życie miałam kompleks ze on taki długi i ble☺a tu taki komplement! Urosłam z radości ☺dzięki! A spotkanie było cudowne. Takie ciepłe i radosne. Julia równa z Ciebie babka! Jesteś niesamowicie pozytywna ☺\nŁaaa, no co Ty, jakie kompleksy? Piękna jesteś!\na ta w spódnicy to chyba ja! Kiecka z materiału, co chyba ze 30 lat leżał, aż mi mama do krawcowej zaniosła i jest:) też ją lubię, bo od mamy i taka niepowtarzalna. pozdrawiam Was!:)\nŁiiiiiii <3 wspaniała ta spódnica, aż sama chyba coś zlecę do uszycia 🙂 Niechże tylko ta zima straszna szara minie 🙂\nTaka Bratna Dusza\nZdrowia i Szczęścia Niczym nie zmąconogo\nPisz dla nas, pisz:)\n23 stycznia 2017 o 16:44\nJulio spotkanie bylo cudowne. Pełne emocji, uśmiechu, niesamowitych historii. I Ty. Śliczna jak na swoich zdjeciach, radosna i taka naturalna. Otwarta dla kazdej z nas 🙂\nDziekuje, ze moglam tam byc. Spotkac sie z Tobą i tymi niesamowitymi dziewczynami.\nDziewczyna w białym sweterku 😉\nAleż Ty masz dystans do siebie! Super!mąż to ma z Tobą wesoło;)\noczywistych oczywistości pisać nie będę bo widać, że fajny wieczór baby miałyście, ze zazdroszczę też pisać nie będę:* będę pisać coś Ty na sobie Julka miała?? czy to kombinezon?? tak wygląda! chce taki!\n23 stycznia 2017 o 18:03\nAch Jula jaka ja bym była zazdrosna o ten Kraków gdybym nie była wcześniej w Warszawie 🙂\nPrzed wrześniowym spotkaniem to dwie noce nie spałam 🙂 całuję\nNo zazdrosna jak stąd do Księżyca! ?\nTa zwykłość Twoja tak bardzo przyciąga ?\n23 stycznia 2017 o 19:08\nLubie cie Julka!! Bardzo cie lubie I juz!!;)\n23 stycznia 2017 o 20:52\nI ja!!! 🙂\n23 stycznia 2017 o 19:15\nNo padłam ze śmiechu na koniec wpisu…bo wczoraj miałyśmy z kumplami i dziećmi randkę 😉 czyli dzieci się bawią a my po lampce wina …i ta jedna, najwyższa, co klnie i krzyczy najgłośniej mówi , ze ona by chciała zachowywać się jak dama , a nie umie … i rozbawiło nas to strasznie, bo gdyby ona była ta damą, to my byśmy jej tak bardzo może nie lubiły ….a Ty tutaj z damą tez wyskakujesz 🙂 a spotkania zazdroszczę !!!\nNo to teraz do Wrocławia zapraszamy <3\n23 stycznia 2017 o 22:12\nnie było mnie tam, ale magię i emocje, dostrzegam , na zdjęciach. Pozdrawiam serdecznie\nWidać, że spotkanie było udane. Tylko nie zgadzam się z tezą ” więcej wad niż zalet” !!\nZalet naprawdę masz więcej.\nKiedy to było, jak się taką apaszką kucyk owijało… W siódmej klasie podstawówki byłam chyba. A tu proszę, panna Julia wyskakuje w takim uczesaniu i wygląda jak milion dolarów! 🙂 Co byś na siebie nie założyła, jakbyś się nie uczesała, wyglądasz pięknie, Moja Droga! A z tą damą, jak już tak koniecznie chcesz, to wiesz… jest taki program „Projekt Lady”… Zgłoś się. Może Cię Lady Rozenek „naprawi” hi hi 😉 Ściskam mocno :-*\n24 stycznia 2017 o 08:34\nJak zwykle nie doczytałam kiedy spotkanie autorskie i nie byłam…..Pewnie na ograniczoną ilość osób bym się nie załapała….\nSuper zdjęcia i cała Ty….taka „normalna” a zarazem „Inna” ….\nTak wiele odnajduje w Twoim blogu. Dojrzałam, doczytałam… iż książkę można kupić… Więc po przypływie gotówki muszę ją mieć ….\nPozdrawiam i życzę wszystkiego co w duszy gra lub tam „siedzi” i dużo zdrówka.\nJulio czytam bloga od dawna i śledzę też zdjęcia na instagramie (bardzo klimatyczne). Chciałam tylko napisać że jesteś dla mnie inspiracją,dzięki ?\nA na jednym ze zdjęć( na tym gdzie ujęta jesteś z profilu)przypominasz mi Virginię Woolf, z tym że jesteś piękniejsza?sorry Virginia?\n24 stycznia 2017 o 09:19\njesteś świetną dziewczyną. Dziękuję za wieczór pełen Ciebie, za otwartość (od razu się z każdym witałaś, a ja na wstępie kurcze o tych zimnych rękach;), humor, ciepło i niezwykłą serdeczność. Dla mnie jesteś Julia-serce na dłoni…..dla każdego:) Wiesz, pięknie dzielisz się tym co masz:) Pozdrawiam najserdeczniej! Karolina\n24 stycznia 2017 o 09:36\ndziękuję za wieczór w tak wyjątkowym towarzystwie, ….. nie jest znów tak daleko do tego Krakowa z Wrocławia 🙂\nbądź poprostu sobą taką dziewczyną z sąsiedztwa\nUfff dobrze, że nie jesteś cały czas taka jak na pierwszym zdjęciu. Jasne – czasem trzeba ale właśnie dzięki Twoim „sznekom” widać, że jesteś fajną dziewczyną i jesteś sobą.\nMam Twoją książkę. Pierwszy raz przeczytałam ją całą a teraz znajduje się w „miejscu skupienia”. Losuję sobie co akurat przeczytam;) Czasem (a jest to przeważnie rano – hihihih) daje mi natchnienie na cały dzień.\n24 stycznia 2017 o 17:50\nCo tam wielkie maiasta warszawa kraków rzym…. Do śliwic wpadaj. Do borów tucholskich 🙂\nJa z Osia też dojadę 🙂\n26 stycznia 2017 o 17:08\nZ osia ha toć to rzut kamieniem od śliwic pozdrawiam:)\n24 stycznia 2017 o 18:25\nOh Julka…a wlasnie ta twoja naturalna i zwykla postawa skradla moje serce, tym mi imponujesz najbardziej. Ta zwyklosc czyni cie Niezwykla!\nPS. A ja marze o tym by moje dziewczynki byly tak jak ty ze swoja siostra :).\nJulka kibicuje twojej osobie od dawna nawet nie pamiętam kiedy tu zajrzałam. Ale jak zajrzałam to zakochałam się w sposobie jaki pisałaś o rzeczach zwykłych. Wtedy już wiedziałam że książki pisać powinnaś bo będą cieszyć się powodzeniem. I proszę . Końcowe zdjęcia super- pasują i do mojego charakteru – rozbawiło mnie do łez.\n24 stycznia 2017 o 20:57\nZawsze kiedy śledziłam wpisy i te piękne zdjęcia po każdym spotkaniu myślałam jak byłoby pięknie gościć Ciebie w Trójmieście, więc zapraszamy 🙂 To daleko od Ciebie, ale jeśli chciałabyś nas zaszczycić swoją obecnością , to z miłą chęcią zorganizuję spotkanie w Gdyni. Chętnych na takie spotkanie na pewno byłoby wielu;)\n25 stycznia 2017 o 11:50\nO ja na Gdynię jestem chętna ja! Dojadę:)\nO tak, na Gdynię ja też baaaardzo chętna?\n25 stycznia 2017 o 09:47\nOch jak ja marzyłam o spotkaniu z Tobą, o takim cudnym wieczorze i w dodatku w Absurdaliowej kawiarence… i na marzeniach niestety się skończyło, bo wirus przepaskudny powalił moje dzieci a mnie dosłownie zmiótł z powierzchni 🙁 Po zdjęciach widać, że miałyście piękny czas! Mam nadzieję, że Marysia jeszcze kiedyś Cię zaprosi 🙂\nUwielbiam Cię Julia :* jak oglądam te zdjęcia mam ochotę Cię uściskać!\nCzekam na wieczorek w Twoim towarzystwie u nas na Śląsku 😀\n25 stycznia 2017 o 11:10\nDziewczyno z klipów;)\nczy kołata Ci sié w głowie myśl o kolejnej książce?\n25 stycznia 2017 o 13:25\nJulia! Masz na sobie kombinezon jeansowy czy koszule? Zapodaj skąd…\nkombinezon z promod\n25 stycznia 2017 o 19:31\nJulio, kiedy planujesz przyjechać do Warszawy? marzy mi sie spotkanie z Toba i Twoja pozytywna energia ?\n26 stycznia 2017 o 10:24\nJulia, tych kilka chwil z Tobą i Dziewczynami przypomniały mi, że możemy zostać kim chcemy i znaleźć się tam, gdzie zapragniemy bez większych ograniczeń. Dzięki! 🙂 Było fantastycznie!\nPoprzedni wpisPoprzedni na styczeń\nNastępny wpisNastępne studnia


Wędrówki znakowanymi szlakami górskimi\nCałoroczna kolejka krzesełkowa 4-os. na grzbiet Jaworzynki\nWycieczki rowerowe znakowanymi szlakami górskimi\nWycieczki piesze do okolicznych schronisk górskich na Jaworzynie Krynickiej, na Hali Łabowskiej i do Bacówki nad Wierchomlą\nWycieczka na Słowację przez przejście graniczne Piwniczna Mniszek nad Popradem\nKuracja woda mineralną „Wierchomlanka”\nRzeka Poprad i łowisko Wierchomlanka do wędkowania\nW okolicy znajdą Państwo nowoczesny kryty basen\nObok naszego obiektu wypoczynkowego znajduje się Stacja Narciarska „Wierchomla”. Dysponuje ona najdłuższym w Polsce czteroosobowym wyciągiem krzesełkowym oraz czterema wyciągami orczykowymi. Łączna długość tras zjazdowych to ponad 4000 metrów. Wyciągi zlokalizowano na zboczach szczytu Pusta Wielka (1061 m n.p.m.) wznoszącego się nad wioskę Wierchomla Mała.\nWszystkie nartostrady są zawsze starannie przygotowane przez pracujące nocą ratraki i armatki śnieżne. Stoki posiadają oświetlenie oraz nagłośnienie. Można z nich korzystać do godz. 20, a w czasie ferii szkolnych do godz. 21. Bardzo dogodny dojazd z Nowego Sącza, Piwnicznej (12 km) oraz parking na około 500 samochodów czynią z Wierchomli jedno z najlepszych i najbardziej atrakcyjnych miejsc w Beskidzie Sądeckim do uprawiania sportów zimowych.\nWierchomla Mała k/Piwnicznej


polska arystokratka w branży kosmetycznej - Sylwetki - rp.pl\nAktualizacja: 25.03.2011, 01:24\npolska arystokratka w branży kosmetycznej\nIzabela D’Ornano, polska arystokratka, właścicielka ekskluzywnej rodzinnej firmy kosmetycznej Sisley, opowiada Joannie Bojańczyk o losach polskiej emigracji, uroku osobistym wypisanym na twarzy, kremach dla mężczyzn i pewnej kolacji z wpływowym Żydem z Nowego Jorku\nRz: Będziemy rozmawiać po polsku czy po francusku? Poniżej dalsza część artykułu\nIzabela D'ornano: Mówię, czytam i nawet piszę po polsku, do dziewiątego roku życia mówiłam przede wszystkim tym językiem. Jednak w dłuższej rozmowie lepiej czuję się we francuskim...\nMa pani prawo nie pamiętać polskiego. Wyjechała pani z Polski w 1939 roku, mając dwa lata.\nUrodziłam się w pałacu Potockich na Krakowskim Przedmieściu. Tam, gdzie dziś znajduje się Ministerstwo Kultury. Mój ojciec (Józef Alfred Potocki – red.)wyjechał z Polski przez Rumunię na samym początku wojny razem z Ministerstwem Spraw Zagranicznych. Moja matka Krystyna Potocka z domu Radziwiłłówna była wywieziona razem z innymi Radziwiłłami do Szepietówki. Stamtąd z trzema córkami, Anną, Dorotą i ze mną, wydostała się za granicę dzięki pomocy włoskiego ministra spraw zagranicznych Galeazzo Ciano (zięcia Mussoliniego – red.), który znał ojca z MSZ.\nWyjechała jako jedyna, inni Radziwiłłowie, w tym mój dziadek Janusz i brat dziadka Edmund, zostali. Nie chcieli opuścić kraju w tym tragicznym momencie. Matka chciała się połączyć z mężem.\nDo 1944 roku byliśmy w Portugalii, potem przenieśliśmy się do Hiszpanii. Hiszpania jedyna obok Watykanu nie uznała powojennego komunistycznego rządu Polski narzuconego przez Sowietów. Ojciec pełnił w Madrycie funkcję dziekana korpusu dyplomatycznego. Hiszpania ustanowiła pierwszego ambasadora w Polsce w 1968 roku, pół roku po śmierci mego ojca. Byliśmy całkowicie zaadoptowani przez Hiszpanów. Dla nich Polska była taka jak moi rodzice...\nArystokracja europejska wspierała się wzajemnie?\nArystokracja nie miała środków, wbrew temu, co się myśli. To nie była jakaś sieć powiązań, skąd. Moi rodzice umieli żyć, znali savoir-faire, nawiązali mnóstwo przyjaźni w różnych kręgach: politycznych, kulturalnych, muzealnych. Byli szanowani. Wszyscy wiedzieli, że Polska jest zniewolona, i chcieli pomóc. Rodzice byli przyjmowani, choć sami nie przyjmowali, byli zajęci udzielaniem pomocy Polakom.\nOjciec nigdy nie zrezygnował z funkcji ministra pełnomocnego Polski. To dawało pewne uprawnienia, rząd hiszpański udostępnił mu nawet antenę Radia Madryt, słuchano go w Polsce. Organizował dla polskich studentów stypendia, istniał nawet polski wydział na Uniwersytecie w Madrycie.\nJednak do Polski ojciec wrócić nie mógł. Byłby tam persona non grata. Zresztą nie był już młody, za późno było na recykling... Ale moi rodzice dobrze się czuli w Hiszpanii, bo uważali, że tam, tak jak w Polsce, jest jakiś trzeci wymiar życia. Hiszpanie mają takie samo poczucie tragizmu.\nSzkoda, że ojciec pani nie dożył końca komunizmu.\nByłby szczęśliwy! Mój ojciec służył Polsce całe życie. To był człowiek bardzo wykształcony, mówił kilkoma językami, po angielsku jak Anglik, po francusku jak Francuz. Studiował w Oksfordzie z takimi ludźmi jak Macmillan (Maurice Harold, premier Wielkiej Brytanii w latach 1957 – 1963 – red.). To otwierało drzwi. Kiedy mój wuj Stanisław Radziwiłł ożenił się z siostrą Jackie Kennedy (Lee Bouvier – red.), rodzice pojechali do Waszyngtonu, gdzie ich bardzo dobrze przyjęto. Czytam teraz korespondencję ojca z jego przyjacielem Alikiem Poklewskim, który mieszkał w Londynie i był zaprzyjaźniony z rodziną królewską.\nCi dwaj panowie, każdy ze swego miejsca, zajmowali się tylko sprawami Polski.\nJeździ pani czasami do Polski. Co panią uderza?\nCieszy mnie młodzież. Jest wykształcona, dzielna. Widzę także sporo młodych ludzi, którzy wychowali się za granicą, ale mówią po polsku i teraz wracają do kraju. Uderza mnie, że Polacy mają lepsze nastroje niż Francuzi, którzy mają cudowny kraj, świetną opiekę społeczną i powinni dziękować Bogu, a nigdy nie są zadowoleni. Gdy przeprowadzono sondaż, gdzie młodzi chcieliby pracować, 70 proc. odpowiedziało, że jako urzędnicy państwowi.\nPewność zatrudnienia i przyzwoita pensja do końca życia liczą się w niepewnym świecie.\nAle kto nie ryzykuje, ten nic nie ma! Rodzina mego męża d'Ornano (potomka Marii Walewskiej – red.) była bardzo bogata. Potem wszystko stracili.\nI sami odzyskali. Założyli trzy firmy. Mój mąż i jego brat, kiedy założyli Orlane, mieli 20 i 22 lata. Trzeba mieć w sobie odwagę!\nKilkadziesiąt lat temu to było prostsze niż dzisiaj.\nOczywiście, ale proszę popatrzeć na Amerykanów. Podziwiam u nich zmysł przedsiębiorczości. Na studia trzeba wziąć kredyt, więc pracują już na studiach, zakładają firmy. A w takim systemie jak francuski, w którym studia są automatycznie opłacane przez państwo, nie ma motywacji. Ludzie kończący je nie wiedzą, co ze sobą zrobić.\nWracając do Polski, myślę, że najbardziej skorzystały na transformacji osoby między 30. a 40. rokiem życia. Starsi, którzy więcej ucierpieli od reżimu, są bardziej poszkodowani. Jest dużo biedy, widzę to. Ale rolnictwo także skorzystało.\nCiekawe, co będzie, jak skończą się dotacje z Unii.\nTrzeba żyć teraźniejszością, ale do tego czasu rolnictwo nadrobi opóźnienia. O ile wiem, teraz rolnicy są entuzjastycznie nastawieni do Unii, dużo bardziej niż przedtem. Najważniejsze, żeby Polska nie straciła swojej charyzmy.\nPaństwa firma Sisley działa na rynku kosmetycznym. Jest duża konkurencja, ale i popyt, bo dzisiaj młodość to najbardziej poszukiwany towar na rynku.\nPerfumy istnieją od zawsze, kosmetyki też od dawna miały znaczenie. W latach 30. Elizabeth Arden i Helena Rubinstein pierwsze rozwinęły tę dziedzinę jako biznes. To były wielkie bizneswoman, chociaż firmy w porównaniu z dzisiejszymi nie były duże.\nProszę wziąć choćby perfumerie: dawniej chodziło się tam jak na prywatną wizytę, rozmawiało z właścicielem. Dzisiaj mamy między innymi Sephorę, Douglasa, Marionnaud, a wielkie grupy wykupują marki. Zaczęło się to w latach 60., kiedy marki farmaceutyczne odkryły potencjalnie wielki rynek i zaczęły wykupywać firmy kosmetyczne. Sisley jest tu wyjątkiem.\nCzy ten rodzaj biznesu ma jakąś specyfikę? Czym się różni od produkcji np. rowerów czy dżemów?\nTo sfera najbardziej delikatna, osobista, podatna na wszelkie zmiany w społeczeństwie.\nWymagająca największej kreatywności. Trochę jak moda.\nLepiej działa przedsiębiorstwo, które jest w rękach jednego właściciela czy w koncernie?\nJeden właściciel daje siłę, napęd, kierunek. Wie, co chce z tym zrobić. W grupie chodzi głównie o dochód.\nPerfum są na rynku tysiące.\nCo chwila powstają nowe.\nZ nazwiskiem znanej aktorki, piosenkarki, piłkarza. Jak w tym tłoku broni się stara marka?\nTe wszystkie popularne nowości żyją chwilę, póki trwa reklama. Po czym znikają. Perfumy takie jak nasza Eau du Soir można policzyć na palcach jednej ręki. Ten zapach istnieje od 15 lat, ale już stał się klasyką. Bez wielkiej reklamy, ale to nie jest produkt, który niesie reklama.\nW Hiszpanii zdobyliśmy pierwszą nagrodę w konkursie na klasyczny zapach. Naszymi konkurentami były Chanel nr 5 i L'Air du Temps Niny Ricci.\nNie pompujecie gigantycznych pieniędzy w reklamę, marketing?\nWie pani, nawet z tych produktów, w które pompuje się duże pieniądze, tylko część utrzymuje się na rynku. My działamy powoli. Dajemy próbki, zdobywamy klientów krok po kroku. I potem oni z nami zostają. To nie są ci sami klienci, którzy kupują perfumy Christiny Aguilery.\nCzy ostatni skandal z Johnem Galliano podwyższy sprzedaż Diora? Źle czy dobrze, byleby o nas mówili...\nGalliano to bardzo utalentowany człowiek, wrażliwy, ale nieprzewidywalny. Dużej firmie, takiej jak Dior, trudno zarządzać kimś takim. Nie mieli wyjścia, musieli go zwolnić.\nCo Dior mu zawdzięcza poza zmianą wizerunku z burżuazyjnego na fantazyjny? Może wizerunek dzisiaj wystarcza?\nBo ubrania nie są do noszenia.\nGalliano dał Diorowi fantazję, której mu brakowało. Jeśli kreator jest genialny, to ten geniusz widać we wszystkim. Ma oko na całość, na ubrania, dodatki, nawet jeśli sam nad nimi nie pracuje. Widziałam go w telewizji, jak wchodził do komisariatu. On, który tak bardzo szukał rozgłosu, teraz musiał się chować przed fotografami i nieludzkim tłumem. A to był ten sam tłum, który przyjmował go oklaskami w chwilach sławy.\nA wracając do sprawy polskiej...\nWie pani, w Ameryce najzdolniejsi ludzie idą do biznesu, bo chcą zarabiać, a potem swoimi pieniędzmi wpływać na politykę. Polityka nie jest jednak mocną stroną Polski. Ale czy kiedyś było inaczej? Mój ojciec wstąpił do dyplomacji w 1918 roku, po traktacie wersalskim, bo chciał swoje umiejętności, kontakty, wykształcenie, języki oddać w służbę powstającego kraju. Teraz jest podobna sytuacja.\nNasza demokracja jest wciąż początkująca i dość burzliwa.\nZlikwidowano elity. Niemcy, Stalin, komuniści, powstanie warszawskie, Katyń. Wiedzieli, że po to, by zawładnąć krajem, trzeba pozbawić go elit. Ale mam wrażenie, że Polacy mówią o tym mniej niż Żydzi. Zwłaszcza Żydzi amerykańscy.\nTeraz w ramach „odkłamywania historii" jest skłonność do zrzucania na Polaków części winy za zagładę Żydów.\nTo niestosowne, zwłaszcza ze strony Żydów amerykańskich. Nie było ich tam, kiedy Jan Karski ostrzegał. Wielki rabin Nowego Jorku nie chciał go słuchać. Polacy nie mają problemu z Żydami z Izraela, mają problem z Żydami amerykańskimi. Siedziałam kiedyś na przyjęciu obok pewnego wpływowego Żyda z USA, z finansjery. Nie wiedział, że jestem Polką, bo mam francuskie nazwisko. Jego nienawiść do Polaków! Dla niego Polacy winni są wszystkiemu, co spotkało Żydów.\nTłumaczyłam mu, że w XIX wieku 90 proc. europejskich Żydów mieszkało w Polsce, bo inne kraje ich wyrzuciły, a Polska przyjęła, że przed drugą wojną połowa europejskich Żydów mieszkała w Polsce. Że AK było bezwzględne wobec szmalcowników. I zrozumiał. Kiedy dowiedział się, kim jestem, powiedział: „Nigdy mi pani nie wybaczy". Potem się zaprzyjaźniliśmy.\nOczywiście, kiedy ktoś zdobywa w jakimś kraju silną pozycję, to rodzi to nastroje antysemickie. A Żydzi kontrolowali finanse, handel. Ale ja widzę w Żydach wiele talentów. Moi rodzice mieli wielu przyjaciół pochodzenia żydowskiego. Nie ma mnie teraz w Polsce, ale mam wrażenie, że Polacy wiedzą, jak trzeba Żydów szanować. Ta sprawa bardzo leży mi na sercu.\nWróćmy do teraźniejszości i do Sisleya. Na tym zatłoczonym rynku wystartować z nowym biznesem kosmetycznym jest chyba bardzo trudno?\nNiesłychanie trudno. Trzeba dokładnie widzieć, co chce się robić. Sprzedawać produkt popularny czy luksusowy przez Internet, w aptekach, w perfumeriach. Wszystko się sprzeda z reklamą, ale co dalej? Jeśli to będzie niedobre, ludzie po to nie wrócą. Nasze produkty są bardzo drogie, ale kiedy przed perfumeriami pytaliśmy klientów, czemu je kupują, nie wypowiadali słowa „luksus".\nZaufanie. I o to nam chodzi, żeby tego zaufania nie zawieść, kiedy wypuszczamy nowe produkty. Testujemy je na dużych grupach i w niezależnych instytucjach, które tylko tym się zajmują.\nMożna zbadać skuteczność kremu przeciwzmarszczkowego?\nOczywiście! Robi się powiększone zdjęcia skóry i widać efekt. Nasze ostatnie serum Suprem?a testowaliśmy na prawdziwej skórze. Bombardowano ją promieniami UV. Skóra zabezpieczona przez ten krem miała o połowę mniej uszkodzonych komórek niż ta z innym produktem. Ten krem przedłuża życie komórek matek, pozwala im się odtwarzać w lepszym stanie.\nZ komórkami skóry jest tak jak z fotokopiami. Im więcej się ich robi, tym są słabsze. Skóra od urodzenia robi te fotokopie. Wraz z wiekiem słabnie jej siła reprodukcyjna.\nCo do kremu Sisleya, jest on wciąż, nawet po 15 latach, najlepiej sprzedawanym we Francji kremem przeciwzmarszczkowym z najwyższej półki.\nWidzi pani przyszłość w kosmetyce roślinnej czy syntetycznej?\nNasze produkty zawierają wyciągi z roślin, olejki eteryczne, minerały. Myślę, że składniki roślinne są bliższe naturze człowieka, ale też trudniejsze w użyciu. Podam przykład. Rośliny z różnych zbiorów mogą się różnić kolorem i klient pomyśli, że dodaliśmy jakiś barwnik, czego nigdy nie robimy.\nA jak się sprzedaje linia dla mężczyzn, którą niedawno Sisley wprowadził? Czy mężczyźni odnoszą się już mniej nieufnie do kosmetyków?\nWe Francji wprowadzenie nowego produktu zajmuje dużo czasu, mamy te wielkie sieci dystrybucji. Ale pierwsze głosy są bardzo pozytywne. Dla mężczyzn zrobiliśmy produkt prosty, oni nie zechcą mieć na półce czterech różnych kremów.\nMuszą mieć jeden – odżywczy, po goleniu, przeciwzmarszczkowy. Nasz syn i nasza córka są bardzo aktywni w Sisleyu, to oni będą naszymi następcami. Nie jesteśmy już młodzi.\nWszyscy dziennikarze o to pytają. Oczywiście zdarzają się konflikty, ale to daje cenną rzecz – poczucie wspólnego działania.\nLudzie zadają sobie pytanie, ile naprawdę kosztuje kosmetyk. Perfumy podobno tylko 5 proc. swojej ceny.\nNa pewno nie 5 proc. Nie powiem, że 50, ale to nie takie proste. Jest tyle rzeczy, które składają się na cenę – badania, testy, promocja. My z mężem nie potrafilibyśmy wypuścić produktu złej jakości. To nie leży w naszym charakterze.\nNaszym chemikom mówimy: nie przejmujcie się ceną. Sisley nie ma na pewno tak dużych marży jak firmy sprzedające luksusowe torby czy dodatki.\nTyle się mówi o chirurgii plastycznej. Ma się wrażenie, że pójście na botox party to coś tak powszedniego jak mycie rąk.\nNie mogę się nadziwić, że w Polsce, gdzie jeszcze niedawno stało się w kolejce po kawałek mięsa, dzisiaj to zrobiło się takie powszechne... (śmiech).\nAle proszę pamiętać, że kosmetyki i chirurgia to dwie zupełnie różne sprawy. My dbamy o piękno skóry. Jeśli zacznie się o nią dbać wcześnie, to skóra będzie wyglądała młodziej.\nMam wiele znajomych, które zrobiły sobie różne zabiegi – w Ameryce to rzeczywiście jak mycie zębów. Ale jak się raz zacznie, trzeba iść dalej, nie znosi się u siebie najmniejszej niedoskonałości. A przecież twarz jest odbiciem życia. Mimika, rysy, sposób, w jaki się uśmiechamy, niosą cały bagaż życia. To urok osobisty. Usunąć to wszystko? Po co?


Brązowe kowbojskie skórzane etui na karty Fergus | Darmowa wysyłka | Salt & Hide\nBrązowe kowbojskie skórzane etui na karty Fergus\nOryginalna skóra bawola w kowbojskim brązie\nPosiada 3 przegródki, z których każda może pomieścić 2 karty\nZgrabne i smukłe etui zostało wykonane ze skóry przez Salt and Hide. Stanowi ono doskonałą alternatywę dla dużych portfeli. Jeśli jesteś w pracy lub na zakupach, zmieści ono wszystkie potrzebne karty kredytowe.\nTen oryginalny portfel z opalanej skóry jest lekki i bardzo wytrzymały. Łatwo mieści się w kieszeniach regularnej wielkości oraz oferuje 3 przegródki na karty. Z każdej strony znajduje się główna komora.\nKażda przegródka może z łatwością pomieścić więcej niż jedną kartę. Etui dostarczan jest w pięknym bawełnianym woreczku.\nOd Magnus- 27/07/18\nBiorąc pod uwagę, że jestem fetyszem boksera, to był ten czas zakupu\nWygląda na to, że układ jest prawdziwy, poznajesz swoją historię, czujesz się jak mały partner, unikalny sposób na szybkie i łatwe dotarcie do klientów, serwis i dostawę / Magnus\nOd Michael- 20/10/17\nSuper smaczna jakość.\nBył bardzo pozytywnie zaskoczony w porównaniu do relatywnie niskiej ceny. Obecnie mam miejsce na ~ 8 kart, a także łatwy identyfikator itp. Może być wyraźnie zalecane.\nOd Irene- 16/10/17\nJest bardziej przestronny niż większość innych modeli i jest naprawdę ładny.


Cocopunk - kolczyki koła gypsy, boho, z zawieszkami - srebro Kolczyki są śliczne, bardzo starannie wykonane.\nCocopunk - kolczyki koła mniejsze Kolczyki bardzo ładne i zgodne z opisem. Obsługa bezproblemowa. Polecam.\nSrebro- kolczyki żmijki i koła. Przyciemnianego i polerowanego, Bardzo kobiece i romantyczne, Parametry, waga jednego kolczyka 3 gramy159,00 zł Zielone kwaity lotosu. Joga kolczyki Minimalistyczna biżuteria, Każdy egzemplarz wykonuję ręcznie, Materiał, 0,585145,00 zł\nSrebro i cytryn- kolczyki koła boho. Nowoczesne, duże kolczyki w stylu bohoetno wykonane zostały ręcznie, 925299,00 zł Delikatne kolczyki z perłami- srebro 925. Minimalistyczne kolczyki wykonane w całości ze srebra pr, 925 przyciemnianego, polerowanego105,00 zł\nKolczyki krople- srebro i kwarc fuksjowy. Dodatkowo zdobią je, trójkąty kwarcu w kolorze rózowym, wielkości 1,4cm122,00 zł Kolczyki z perłami- srebro 925. Codzienne kolczyki Nowoczesne kolczyki wykonane w całości ze srebra pr, 925 młotkowanego, przyciemnianego110,00 zł


Autentyczni rodzice i Matka Polka Feministka - Kobieca Siła\nAutentyczni rodzice i Matka Polka Feministka\nutworzone przez Gabriela - Kobieca Siła | Lut 1, 2017 | Artykuły | 0 komentarzy\nTrudno jest pisać o rodzicielstwie nie popadając w patos, albo w trywializm. No bo jak mówić o największym cudzie świata, jakim jest nowe życie, które czasem robi rewolucję w życiu rodziców? I jak ubrać w odpowiednie słowa opis codziennych, żmudnych czynnościach, które budują więź z małym człowiekiem, choć bywają śmiertelne dla duszy w swej powtarzalności?\nTego wyzwania podjęła się Joanna Mielewczyk. Napisała książkę na podstawie rozmów z rodzicami w trójkowej audycji Matka Polka Feministka. Dzięki temu mamy patchworkowy obraz tego, czym jest RODZICIELSTWO w pojedynkę i we dwoje, w zdrowiu i chorobie, w niemocy i sile.\nWertuję strony książki. Ileż w niej emocji! Przerażenie, zagubienie, żal, rozpacz, smutek, radość, euforia, poczucie winy, złość, agresja, przyjaźń, nienawiść, miłość – mogłabym długo jeszcze wymieniać. I jeszcze coś – AUTENTYCZNOŚĆ. Bohaterowie rozmów to prawdziwi ludzie, którzy opowiadają swoje historie. Jest ojciec, który dzień na narodzinach trzeciego dziecka stracił żonę, jest matka, która od 20 lat nie potrafi sobie wybaczyć dokonania aborcji, jest para kobiet wychowujących dzieci jednej z nich – rozwódki, są dzieci z in vitro i z adopcji, są matki samodzielne i toksyczne teściowe, są dzieci zdrowe i z chorobami. To wszystko dzieje się w naszej Polsce. Takie jest nasze rodzicielstwo. I właśnie ten społeczny obraz, namalowany bardzo dokładnie i różnorodnie jest czymś, co wyróżnia książkę Joanny Mielewczyk. Bo nie ma „typowej mamy” i „typowego taty” – każdy z nas jest inny, ma swoje potrzeby a stereotypy mogą zrobić więcej krzywdy niż myślimy.\nTa książka otwiera serca i umysły, jednoczy polskie społeczeństwo, pokazuje człowieka i jego świat bez dzielenia i na dobrych i złych bohaterów, na lepszy i gorszy „sort.”. Nic nie jest tutaj czarno-białe. I jasne, możemy światopoglądowo różnić się między sobą, lecz mimo to możemy współbyć:\nmatka karmiąca obok niekarmiącej naturalnie,\npracująca zawodowo obok tej, która spełnia się w prowadzeniu domu,\nwdowiec obok rozwodnika,\nczy dziecko z in vitro obok dziecka z adopcji.\nDużo w tych rozmowach wzruszeń i bólu, są też chwile szczęścia, lecz przede wszystkim jest dużo MIŁOŚCI. Takiej, która wspiera w autyźmie, pomaga wychodzić z toksycznej relacji z bliskimi, słucha bez oceniania, wesprze finansowo, pomoże z mieszkaniem i pracą, zorganizuje grupę wsparcia, przytuli i pogłaszcze, albo zmotywuje do działania.\nPróbowałam wyciągnąć zdanie, cytat, lecz nie umiem wybrać. Książkę mam pełną kolorowych znaczników. Każdy rozdział wnosi inne spojrzenie, poszerza horyzonty, buduje mnie jako otwartego rodzica. Czekam na kolejne tomy. Z niecierpliwością.


Domek Mai ;) - Ultra Architects\nrok 2008 Domek Mai ;) rok 2008\nWSPÓŁPRACA: Adriana Ronżewska-Kotyńska, Agata Ostrowska\nPraca nad tym projektem była dla nas świetnym doświadczeniem. Po budowie domu zostało trochę desek elewacyjnych i inwestorzy zlecili nam zaprojektowanie tak zwanego ,,domku na drzewie?? dla małej dziewczynki o imieniu Maja. Niestety, żadne drzewo na działce nie nadawało się do wykorzystania w tym celu. Jedynym dogodnym miejscem okazał się wierzchołek nasypu ziemnego, który powstał na skraju ogrodu podczas budowy. Jako architekci próbowaliśmy oczywiście naszą małą „inwestorkę” wyedukować i przekonać, że ładny domek to domek z płaskim dachem. Ale wyobrażenia sześcioletniej dziewczynki o formie domu były archetypiczne: za każdym razem rysowała go z kominem, oknem i dużym, skośnym dachem (jak wiadomo, jedynie dzieci architektów od najmłodszych lat rysują domy z płaskimi dachami, za sprawą lub być może z winy rodziców).\nRudin House -> Domek Mai\nNie rezygnując z edukacji, zaczęliśmy szukać kompromisu. Po długich rozmowach postanowiliśmy dać Mai kopię najbardziej rozpoznawalnego współczesnego domu o archetypicznej formie, czyli Rudin House projektu biura Jacques Herzog & Pierre de Meuron.\nMożna powiedzieć, że jest to prawie plagiat tego znanego budynku. Prawie, bo ma on prawie jego formę, prawie jego podziały i zbudowany jest z zupełnie innych materiałów. Jedynym zagadnieniem, na którym skupiliśmy się, projektując ten obiekt, była wentylacja. Podłoga domku jest ażurowa, wszystkie elementy doświetlające otwierają się, a kominy nie są dla ozdoby, lecz służą przewietrzaniu wnętrza.\nZdjęcia: Łukasz Zandecki / Mariusz Jagniweski


1 listopada 2015 9 sierpnia 2016\nCzy nowi mieszczanie zażądają mieszkań?\n13 pięter Filipa Springera to kolejna książka o „odwiecznych polskich problemach”. Nie chodzi tu jednak o dramat położenia między Niemcami i Rosją, wschodem i zachodem, dylematy inteligencji zaangażowanej czy długie trwanie kultury folwarcznej, ale o coś o wiele bardziej przyziemnego, materialnego i konkretnego – polskie problemy z substancją mieszkaniową.\nOdkąd po ponad stu latach niewoli odzyskaliśmy wolność w 1918 roku, problemu mieszkaniowego rozwiązać nie jesteśmy w stanie: niezależnie od ustroju, rządów, kształtu granic. Niezależnie, czy nasz jest Wrocław, czy Lwów, Polacy tłoczą się w ciasnocie, w substandardowych lokalach i latami czekają na swoje wymarzone mieszkanie bądź płacą za nie pół pensji. Nic pewnie też nie zmieni się w tej kwestii w IV RP – jeśli Jarosławowi Kaczyńskiemu tym razem uda się nie stracić władzy po dwóch latach i faktycznie zacznie nową Polskę budować.\nMiejskie dzikie pola\nSpringer, posługując się swoim ulubionym medium reportażu, zbiera w książce historie od międzywojnia po XXI wiek i rysuje obraz Polski ciągle bezdomnej. Najbliższe nam są opowieści współczesne, portrety ludzi na różne sposoby dotkniętych rynkiem mieszkaniowym w III RP.\nW 13 piętrach polskie miasta jawią się jako dzikie pola, gdzie prawo budowlane, planowanie przestrzenne i racjonalne zarządzanie zasobami mieszkaniowymi się nie przyjęły.\nMiasta kształtują deweloperzy do spółki ze sprzedawcami kredytów hipotecznych, handlarze roszczeń i reklamiarze.\nNa tych dzikich polach tracą prawie wszyscy – od emerytek eksmitowanych z reprywatyzowanych kamienic po klasę średnią, skazaną albo na wysokie raty kredytu hipotecznego w obcej walucie, albo tłoczenie się z rodziną w ciasnych, umeblowanych rzeczami, których właścicielom „szkoda było wyrzucić” mieszkaniach. 13 pięter pokazuje, że to właśnie kwestia mieszkaniowa może być ramą dla politycznego sojuszu klasy ludowej i średniej. Dla tej pierwszej, zwłaszcza jej uboższej części, obecny stan rzeczy oznacza dzikie reprywatyzacje, nagłe podwyżki czynszów, eksmisje z zamieszkiwanych od dekad domów, obskurne lokale zastępcze, w najgorszym wypadku nawet bezdomność. W przypadku tej drugiej brak tanich i pewnych mieszkań na wynajem jest barierą dla mobilności społecznej, zakładania rodziny, życia w skromnym dobrobycie, do którego klasa ta – słusznie – aspiruje.\nMit „Paryża północy”\nSpringer prowadzi na kartach książki coś w rodzaju dziennikarskiego śledztwa mającego odpowiedzieć na pytanie „kto zawinił?”. Spotyka się z osobami przygotowującymi politykę mieszkaniową w kolejnych rządach, doradcami i ekspertami. Nie udaje się jednak wskazać winnego, problem ma bowiem głębszy charakter. Zakorzeniony jest nie tylko w głębokich strukturach III RP, wraca też w perspektywie „długiego trwania”.\nWidać to we fragmentach książki poświęconych II RP. Tam także młode państwo prześladował ciągle nierozwiązany problem mieszkaniowy. Za powielaną przez komiksową politykę historyczną fantazją o międzywojennej Warszawie jako „Paryżu północy” kryła się przykra rzeczywistość: bezdomni, bieda-baraki nad Wisłą, robotnicze rodziny stłoczone w wilgotnych i zimnych przypiwnicznych mieszkaniach w oficynach, pozbawione słońca i świeżego powietrza kamienice z podwórzami w kształcie studni. Na prowincji i w innych dużych ośrodkach miejskich sprawa nie wyglądała lepiej.\nJak pokazuje Springer, przez dwadzieścia lat II RP nie była w stanie poradzić sobie z tym problemem, tak jak nie była w stanie poradzić sobie z reformą rolną. Choć próbowała. Nie tylko na poziomie polityki państwa, ale także oddolnych, obywatelskich inicjatyw. Takie inicjatywy jednak, jak słynna Warszawska Spółdzielnia Mieszkaniowa, pozostawały jedynie kroplą w morzu potrzeb. Często progresywne w zamierzeniu rozwiązania (jak preferencje w dostępie do gruntów i kredytów dla spółdzielni) zawłaszczane były przez biznesową logikę i używane przez sprytnych przedsiębiorców budowlanych do świadczenia komercyjnej działalności dla zamożnych klientów.\nCzarna dziura PRL\nSzkoda, że Springer całkowicie pomija okres PRL. To, że prawie pół wieku polskiej historii ginie tu w czarnej dziurze, jest największą słabością 13 pięter.\nBo przecież w PRL wszystkie te problemy, o których Springer pisze, trwały mimo radykalnej zmiany ustroju i stosunków własności. Mieszkania i wille z dokwaterowanymi lokatorami, obcy ludzie tłoczący się na małej przestrzeni, nędza hoteli robotniczych, niekończące się kolejki w oczekiwaniu na własne M, problemy z meldunkiem, blokowiska budowane pośrodku niczego, ciasne klitki ze ślepą kuchnią, wszechobecne budowlane i wykończeniowe fuszerki, liszajowate meblościanki. Znamy to wszystko z wielu opowiadających o nędzy mieszkaniowej Polski Ludowej komedii: Nie ma róży bez ognia, Filip z konopi, Alternatywy 4\nA jednocześnie to PRL uruchomiła prawdziwie masowy program budownictwa mieszkaniowego, przeniosła Polaków ze wsi do miasta, zostawiła po sobie kilka sensownie zaprojektowanych osiedli. Jasne, gdybyśmy w Polsce po wojnie mieli normalne kapitalistyczne państwo dobrobytu, sprzymierzone z integrującą się Europą Zachodnią, robiłoby to znacznie efektywniej. Niemniej to właśnie PRL zbudowała dużą część mieszkaniowej substancji współczesnej Polski.\nJuż samo to jest bardzo ciekawe dla tematu, który podejmuje Springer. Problemu PRL nie można jednak pominąć nie tylko dlatego, że jest on interesujący, ale dlatego, że nieprzerwanie ciążył w ostatnim ćwierćwieczu nad naszym rozumieniem polityki mieszkaniowej. Czy ideał „rodziny na swoim”, połączony z mechanizmami ułatwiającymi uwłaszczenie lokatorom mieszkań spółdzielczych i komunalnych, nie stanowił odreagowania przymusowej kolektywizacji własności z czasów PRL? Czy ideał grodzonego osiedla nie wynika z potrzeby odreagowania odgórnej i powierzchownej PRL-owskiej egalitaryzacji, stłaczania na jednym osiedlu przedstawicieli rodzącej się klasy średniej i proletariatu, co ci pierwsi odbierali jako deklasację (nawet jeśli klasą średnią zostawali dzięki społecznemu awansowi)? Dla mnie, pokolenia urodzonego w ostatniej dekadzie PRL (i dla młodszych), te konteksty nie są już tak istotne, ale czy nie były dla ludzi, których decyzje złożyły się na brak polityki mieszkaniowej po roku ’89?\nPrawo do miasta, prawo do mieszkania\nDrugą słabością książki Springera jest jej prowincjonalizm. Niewiele się z niej dowiemy o tym, jak polskie problemy z mieszkaniami mają się do europejskiej czy regionalnej średniej. W jednym miejscu pojawia się co prawda wyliczenie, jaki procent dochodów Polacy i przedstawiciele innych narodów wydają na opłaty związane z mieszkaniem (Polacy są w niechlubnej czołówce), autor wspomina gdzieniegdzie o wzorcowej polityce mieszkaniowej Wiednia i Berlina, ale to wszystko. Stanowczo za mało.\nSpringer jest dziennikarską gwiazdą, spokojnie mógł, jak sądzę, zapewnić sobie budżet, który pozwoliłby pojeździć choćby po sąsiednich krajach i pokazać, jak w postkomunistycznym kontekście z problemem mieszkaniowym radzą sobie Węgrzy, Czesi czy Litwini. Historie polskich bohaterów zyskałyby szerszy wymiar, gdyby zestawić je z podobnymi (albo zupełnie nie) historiami z Pragi, Koszyc, Debreczyna, Wilna.\nJest to o tyle ważne, że dostęp do mieszkania jest dziś jednym z najważniejszych problemów globalnych, przede wszystkim w kontekście reprodukcji kolejnego pokolenia klasy średniej. Na całym świecie trzydziestolatkowie mają problemy z usamodzielnieniem się mieszkaniowym, wyprowadzką od rodziców, znalezieniem korzystnego najmu czy wejściem na pierwszy szczebel drabiny własności nieruchomości.\nNa ten stan rzeczy składa się wiele czynników – nie tylko dostępność mieszkań, ale także fragmentaryzacja i prekaryzacja rynku pracy, spadek udziału płac w PKB itd. W różnych krajach rozwiniętych ten kryzys przybiera różne formy. W Stanach kilka lat temu eksplodował on bańką złych kredytów hipotecznych. W Hiszpanii, podobnie jak w Polsce, problemem jest oddanie polityki mieszkaniowej kompleksowi bankowo-deweloperskiemu. We Włoszech prekaryzacja rynku pracy i bezrobocie młodych stworzyły pokolenie do 40. roku życia mieszkające z rodzicami. W Paryżu i Londynie zainteresowanie kapitału spekulacyjnego rynkiem nieruchomości wywindowało ceny mieszkań i czynszów poza wszelkie racjonalne rozmiary, wypychając z większości dzielnic nawet klasę średnią. We wszystkich omawianych przypadkach kwestia mieszkaniowa zagraża podstawowej obietnicy powojennego państwa dobrobytu: stopniowego obejmowania rozsądnym dostatkiem jak najszerszych grup społecznych.\nJednocześnie przykład Austrii, Niemiec czy krajów skandynawskich pokazuje, że współczesne państwo ma narzędzia, by radzić sobie z problemem mieszkaniowym.\nW Polsce w ostatnim czasie jednymi z najważniejszych wydarzeń politycznych było pojawienie się ruchów miejskich walczących o prawo do miasta oraz powstanie nowego mieszczaństwa, wyrosłego na ośmiu latach gospodarczej koniunktury. Jednocześnie to właśnie brak dostępu do mieszkań nie pozwala temu mieszczaństwu okrzepnąć; działa jak kula u nogi, ograniczająca jego mobilność, możliwości reprodukcji, podejmowania rozsądnego ryzyka.\nJedno z najważniejszych pytań polskiej polityki brzmi dziś zatem: czy nowi mieszczanie zażądają mieszkań? Czy od „prawa do miasta” przejdziemy do „prawa do mieszkania”? W tej kampanii wyborczej to ciągle był temat marginalny, ale siła, która znajdzie rozwiązania i ujmie je w atrakcyjną narrację, może na długo zapewnić sobie w polityce hegemonię. Gdybyśmy zamiast sporu, czy PO kradnie, a PiS to naziści, zaczęli dyskutować o tym, jakie mechanizmy (rynkowe, państwowe, samorządowe, spółdzielcze) mogłyby kwestii mieszkaniowej przynajmniej ulżyć, przyczyniłoby się to do jej racjonalizacji i przywrócenia problemom Polakom należnej im wagi.\nDobrze, że pojawia się książka popularnego autora narzucająca z niemałą siłą ten temat publicznej debacie. A ucieszę się jeszcze bardziej, gdy z działów kultury w dziennikach trafi ona na biurka naszych polityków.\n**Dziennik Opinii nr 305/2015 (1089)


Guillermo del Toro i mistrz horroru André Øvredal budzą najgorsze koszmary. – KinoActive\nGuillermo del Toro i mistrz horroru André Øvredal budzą najgorsze koszmary.\nOto jeden z najbardziej wyczekiwanych horrorów roku! Wizjonerskie dzieło wyobraźni Guillermo del Toro – twórcy przełomowych obrazów: „Kształt wody” i „Labirynt Fauna”. Za kamerą wyprodukowanych i napisanych przez zdobywcę Oscara „Upiornych opowieści po zmroku” stanął André Øvredal, reżyser mrożących krew w żyłach horrorów „Autopsja Jane Doe” i „Łowca trolli”.\nW obsadzie zobaczymy aktorów znanych z: „Breaking Bad”, „Igrzysk śmierci” i „Orange Is the New Black”. „Upiorne opowieści po zmroku” to ekranizacja kultowych opowiadań grozy, łącząca klimat „Stranger Things”, przewrotność dzieł Stephena Kinga i motywy rodem z najkrwawszych miejskich legend. Koszmarne historie przebudzą się do życia 16 sierpnia, ale już dziś ich krwawy posmak daje zwiastun „Upiornych historii po zmroku”. Rzecz tylko dla widzów o mocnych nerwach!\n„Upiorne opowieści po zmroku” w kinach od 16 sierpnia\n„Świat w ogniu” – premiera zwiastuna.\nCztery kobiety „Królowej Kier”- ulubieniec publiczności festiwalu Sundance


Archiwa: Elegancki pan • Strona 24 z 29 • Najmodniejsze ubrania\nNie tak całkiem dawno temu trendy stało się noszenie kaloszy. Nie do końca wiemy czym to było spowodowane. Deszcze w tamtym okresie – chociaż częstsze – nie były na tyle intensywne by ten ówczesny trend na kalosze wyjaśnić.\nby B.S.updated on Wrzesień 13, 2018 Wrzesień 13, 2018\nZima dobiega końca, wiosna już tuż tuż – jest to najlepszy okres na to, aby rozruszać sztywne kości i troszeczkę podreperować sylwetkę. Nie tylko poprawi się kondycja i poziom zdrowia całego ciała – dobra sylwetka nada się wszędzie, czy po to, aby wciąż na nowo wprawiać w zachwyt własnego partnera czy partnerkę, czy po to, aby z prościej było nawiązać nowy związek, gdy jesteś singlem, czy też po to, żeby w razie problemu iść do lekarza bez cienia wstydu. Pomijając to zdrowe ciało sprawia, że również psychicznie korzystniej się każdy czuje, a to można dostrzec w jego wzroku, gestach i usposobieniu – ważny krok do wywołania dobrego wrażenia na wszystkich i prostszego osiągania sukcesów.\nWycieczka w góry jest bardzo przyjemnym sposobem zagospodarowania wolnego czasu, tym bardziej, iż zyskuje na tym nasze samopoczucie i zdrowie. Wspaniałe widoki, przyroda, przebywanie na świeżym powietrzu jak również pozytywna atmosfera wypadu, to wszystko sprawia, że taki wyjazd ma zbawienny wpływ na nasze ogólne samopoczucie. Pomimo tych ewidentnych plusów należy zdawać sobie sprawę z tego, iż w górach może być niebezpiecznie. Czekają tam nagłe zmiany pogody jak również temperatury, gorsza widoczność, a także zmęczenie.\nWłaściwie każdy, kto faktycznie bardzo lubi którykolwiek styl muzyczny na pewno chce w maksymalnym stopniu połączyć z nim całe swoje życie codzienne. Dlatego też właśnie na pewno powinien ucieszyć nas fakt, że obecnie w sklepach spotkamy się z ogromnym wręcz wyborem przykładowo specjalnej odzież stworzonej właśnie dla miłośników rozmaitych stylów muzycznych. Naprawdę warto zainteresować się tego typu rzeczami nieco bliżej, bo trzeba tylko wybrać wśród nich coś faktycznie dla siebie idealnego, aby móc przy ich pomocy znacznie urozmaicić cały swój wygląd zewnętrzny. Rzeczy takie jak na przykład spodnie rock, metal, rap, hip-hop nie kosztują ponadto nawet zbyt dużo, a dodatkowo są one tak powszechnie dostępne, że nikt z nas nie powinien raczej mieć najmniejszych nawet kłopotów z kupowaniem wśród nich dokładnie tego, co akurat go zainteresowało.\nW dzisiejszych czasach stawia się na młody wiek i estetykę. Wizerunek ma oddziaływanie nie tylko na relacje z innymi, lecz również na to jak postrzegają nas nasi szefowie.\nCodzienne golenie może być zarówno koszmarem jaki i niezwykle subtelnym zwyczajem. Wszystko zależy jednak od naszego postępowania jak i wyposażenia w stosowne przybory do golenia. Mało który pan goli się, używając zaledwie wody z mydłem. Zazwyczaj na wyposażeniu posiadamy przeróżne balsamy i pianki. Ich rolą nie jest jednak ułatwienie eliminowania włosów. W ich zestawie znajdziemy też środki przeciwbakteryjne. Ich aktywność sprawia, że nasza skóra staje się wolna od infekcji grzybiczych i bakteryjnych. To najprostszy sposób na to, żeby nasza skóra była w stanie neutralizować powszednie ryzyka zanieczyszczeń.\nPodkoszulki męskie to fundament każdej stylizacji. Wszechstronne koszulki możemy nosić solo, ale również założone pod koszulę na guziki, sweter, a nawet marynarkę. Znakomite zarówno do pracy, jak też na spotkania z przyjaciółmi czy z dziewczyną. W dni powszednie rewelacyjnie sprawdzą się zwykłe podkoszulki z krótkim rękawkiem, najlepiej w niewyzywających odcieniach. Czerń, brązowy i granaty będą świetnie nadawały się do każdego zestawu.\nJak ubierają się mężczyźni w naszym kraju możemy stwierdzić codziennie rano podążając na uczelnię czy do pracy. Wypadają średnio. Biorąc pod uwagę powyższe obserwacje dobrze jest zainwestować w bazę, która dzięki odpowiednim dodatkom zyska innego wyrazu.\nMnóstwo kobiet boryka się z rozmaitymi ułomnościami własnej sylwetki. To nie oznacza że nie mogą przyzwoicie wyglądać. Niezależnie od wieku i ilości kilogramów do ukrycia, prawidłowa postawa i odpowiednio dobrana odzież dla puszystych będzie zawsze prezentować się ładnie i schludnie. Nader istotną kwestią jest odzież spodnia korygująca.\nJeśli pomimo użycia rozmaitych forteli pragniesz mieć pełne przekonanie, że żadna fałdka nie wyskoczy, zdecyduj się na kupno bielizny korygującej sylwetkę. Na rynku jest niezwykle duży asortyment, na pewno coś dla siebie wypatrzysz. Powinna być nienagannie dobrana i komfortowa.\nJeżeli kupujemy jakieś rzeczy, to chcemy mieć gwarancję, że będą one wytrzymałe i będą nas wspaniale ochraniać przed przeróżnymi warunkami atmosferycznymi. Z tego powodu właśnie należy sprawdzić, jakie oferty okażą się być tu dla nas właściwe.\nRośnie wśród brzydszej części społeczeństwa zapotrzebowanie na ciekawostki modowe. Czyli generalnie Polacy wreszcie nie myślą, że wyłącznie lalusie mogą się interesować światem mody! Prawda jest taka, iż w dalszym ciągu pokutują w polskim społeczeństwie bzdurne stereotypy, lecz na szczęście w XXI wieku facet, który umie dbać o swój wygląd absolutnie nie jest żadnym obiektem drwin.\nOdzieży dla mężczyzn zwykle poświęca się o wiele mniej uwagi niż tej dla kobiet. Nie znaczy to jednak, że panowie nie powinni przywiązywać wago do tego, co na siebie zakładaj. Wynika to w pewnym stopniu z faktu, że ubiór dla panów jest bardziej uniwersalny od damskiego. Przykładowo na wszelkiego rodzaju uroczystości mężczyzna założy garnitur i będzie to pożądany typ odzieży. Panie z kolei na każde wydarzenie mają odmienną kreację.


Katowice, 3 maja 2005 r., godz: 18:00\nAndruszczak ( 46-Polczak)\nCzerwiec ( 83-Król)\nGórski ( 56-Krauze)\nMichalski ( 46-Adriano)\nMatlak ( 59-Poledica)\nParzy ( 76-Kasprak)\n0-1 Grzelak (27)\nBartnik (30) 1-1\nSędziował: Antoni Fijarczyk (Stalowa Wola).\nW Katowicach w spotkania 20. kolejki Idea Ekstraklasy Pogoń Szczecin zremisowała z GKS 1:1.\nPo pierwszej dobrej połowie w wykonaniu Portowców w drugiej części piłkarze pokazali się z bardzo słabej strony. Zmiany dokonane przez trenera Panika po przerwie okazały się chybione. Pogoń zremisował kolejny mecz w stosunku 1:1.\nCzy wynik dzisiejszego meczu zadecyduję o dalszych losach trenera Panika okaże się z pewnością w najbliższym czasie?\nPierwsza połowa spotkania toczona była w szybkim tempie i obfitowała w sporo sytuacji podbramkowych.\nPortowcy mieli dwie znakomite okazję do zdobycia bramek.\nNajpierw w 8 minucie Tomasz Parzy wygrał powietrzny pojedynke z bramkarzem GKS-u i będąc sam na sam z około 13 metrów spudłował do pustej bramki drużyny gospodarzy. W 12 minucie z 20 metrów strzelał Przemek Kaźmierczak jednak bramkarz GKS-u Sławik w ostatniej chwili wybija piłkę nad poprzeczką.\nW 27 minucie Pogoń objęła prowadzenie. Po akcji "z klepki" dwójki Grzelak - Milar ten pierwszy z około 7 metrów pokonuje Sławika i Portowcy prowadzili 1:0.\nTrzy minuty później GKS wyrównuje. Najpierw Peskovic broni strzał Kmiecika jednak odbita piłkę do siatki Pogoni z bliska kieruje Bartnik.\nW 34 minucie Edi strzela z około 20 metrów jednak piłka trafiła w słupek.\nPierwsza połowa skończyła się remisem 1:1. Oba zespoły stwarzały sobie dogodne sytuację do zdobycia bramek grając bardzo ofensywnie. Groźnie atakowali Grzelak, Milar i Edi. Kaźmierczak próbował strzałów z daleka.\nPo przerwie na boisku pojawił się Brazylijczyk Adriano, który wszedł za Michalskiego.\nPiłkarze GKS-u od początku drugiej odsłony spotkania atakowali i stwarzali częściej sytuację pod bramką Peskovica.\nW ostatnich 20 minutach oba zespoły nie grały już tak aktywnie. Wejście Adriano i Poledicy nie zmieniło obrazu gry piłkarzy Pogoni.\nW 76 minucie Tomasza Parzego zastępuje Petr Kasprak. Był to dla Czecha debiut w pierwszym składzie Pogoni i polskiej ekstraklasie.\nGKS do końca dążył do zdobycia bramki i napierał na bramkę Pogoni jednak bez efektu. Spotkanie skończyło się wynikiem 1:1. (źródło: PogonOnLine.pl/Cob)\nTrener Pogoni, Bohumil Panik: - Katowiczanie potwierdzili, że są na fali i walczą. O tym, że nie wygraliśmy, zadecydowały niewykorzystane sytuacje w pierwszej połowie. Prezentujemy słabą skuteczność. Liczyliśmy na trzy punkty, a mamy jeden. To mało.\nTrener GKS, Jan Furtok: - Dziękuję moim chłopakom za ambicję i zaangażowanie. Ten młody zespół zostawił na boisku mnóstwo sił. Też walczyliśmy o trzy punkty. W pierwszej połowie mieliśmy trochę szczęścia, zabrakło go w drugiej. (źródło: PAP)\nRafał Grzelak (Pogoń): - Wydaje mi się, że sędzia nie spisał się najlepiej. Było kilka sytuacji, w których byłem faulowany, jednak arbiter tego nie widział. Mam nadzieję, że ktoś w PZPN-ie obejrzy te spotkanie na wideo i wyciągnie wnioski. Jestem bardzo zły z powodu straty punktów. Bo wywozimy z Katowic punkt, a powinniśmy zgarnąć trzy.\nTomasz Parzy (Pogoń): - Byliśmy dziś wyjątkowo nieskuteczni. Ten mecz należało wygrać. Na wyniku zaważył jeden błąd w naszej defensywie. Nie gramy ostatnio zbyt dobrze. Dobrze, że mamy jeszcze parę spotkań przed sobą.\nGrzegorz Kmiecik (GKS): - Żałuję tak bardzo tych okazji... Nie wiem, co powiedzieć, bo dużo winy powinienem wziąć na siebie. Uważam, że przy odrobinie szczęścia powinniśmy wygrać. Pogoń nie prezentowała niczego szczególnego, byliśmy lepsi.\nPaweł Pęczak (GKS): - Przegraliśmy dzisiaj mecz, przegraliśmy bardzo wiele... Ten remis to dla nas porażka, która będzie nas wiele kosztowała... A mieliśmy go wygrać i przedłużyć sobie szanse na utrzymanie. Niestety, nie udało się. Dajemy z siebie wszystko, ale to chyba za mało.\nTadeusz Dąbrowski, były udziałowiec Pogoni pełniący kilka tygodni temu funkcję prezesa klubu: - Ci Brazylijczycy są nic nie warci. To zły kierunek dla Pogoni. Młodzi piłkarze GKS-u znacznie bardziej przypadli mi do gustu. Z piłkarzy o takich ambicjach w przyszłości może być spora pociecha. (źródło: gazeta.pl)\nPoczątek spotkania o godz. 18.00. (źródło: PogonOnLine.pl/Marlena)


Prawie 2 300 pluszaków dla małych pacjentów od IKEA\nDzięki wielkim sercom naszych klientów udało się zebrać 1 050 pluszaków i 82 zabawki. To najlepszy wynik ze wszystkich sklepów IKEA w Polsce! Dziękując wszystkim za zaangażowanie, zdecydowaliśmy się podwoić te liczby. Cieszę się, że razem mogliśmy zrobić coś dobrego, a pluszaki i zabawki trafiają w najbardziej odpowiednie z możliwych ręce – do dzieci\n– powiedziała Urszula Wilczak, Dyrektor IKEA Kraków.\nMimo najtroskliwszej opieki, jaką staramy się otaczać naszych pacjentów, akcja ratunkowa, badanie czy przejazd karetką jest zawsze dla dzieci sytuacją traumatyczną. Dlatego każda pomoc, która pozwoli ukoić ból i lęk maluchów, którymi się opiekujemy, jest dla nas cenna. Dzięki maskotce łatwiej jest wykonać u dziecka różne czynności medyczne, które zwykle nie są przyjemne, a musimy je wykonać szybko i sprawnie\n- podkreślił Marek Maślerz, Zastępca Dyrektora Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego.\nDziękujemy IKEA Kraków za wartościową kampanię, która przez ostatnie 8 lat zdążyła zapisać się w tradycji Krakowa. Jesteśmy wdzięczni za życzenia powrotu do zdrowia przekazane naszym pacjentom w postaci zabawek. Szpital od 140 lat, a Fundacja Zdrowie Dziecka od 25 lat, robią wiele, aby być miejscem przyjaznym najmłodszym. Doskonale wiemy, że zabawa pomaga wyzdrowieć, pomaga wrócić do pełni dziecięcych sił. Miłe otoczenie i zabawki zdecydowanie to ułatwiają. Dziękujemy IKEA za włączenie nas do akcji oraz każdemu kto chciał pomóc i kupił dla nas zabawkę. Mamy nadzieję na dalsze wspólne inicjatywy\n- mówił Zastępca Dyrektora Szpitala Dziecięcego im. św. Ludwika w Krakowie, lek. Piotr Staszak.


Sukienka/Sweter - sukienki - midi - Pakamera.pl\nWygodna dzianinowa sukienka, która również sprawdzi się roli długiego swetra.\nWykonana z mieszanki przędz oraz ozdobnej metalicznej nitki.\nwykończona ściągaczami, długi rękaw.\nSkład: 20% bawełna 80% akryl z dodatkiem nitki metalizowanej w kolorze srebra.\nNr przedmiotu : 1901765\nsukienki midi biała dzianina handmade metliczny sukienka sweter tunika AnnaZaworska\nM 200,00 PLN140,00 PLN\nS 200,00 PLN140,00 PLN


Ekologiczny kwiat lawendy Dary Natury 50g - Krople Urody\n» Ekologiczny kwiat lawendy Dary Natury 50g\nEkologiczny kwiat lawendy Dary Natury 50g\nKod produktu: 97AE-61027\nOpis produktu: Lawenda jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i najdłużej znanych ziół. Jej piękny słodki zapach przez wiele stuleci aromatyzował kufry, bieliźniarki, szafy, domowe pomieszczenia. Sen w pościeli, która pachnie lawendą działa relaksująco i odprężająco ułatwiając nam uzyskanie harmonii i spokoju. Lawenda posiada również właściwości odkażające powietrze. Roślinę można stosować jako środek odstraszający owady np. mole. W wielu krajach jest to podstawowe zioło każdego domostwa.\nKonfekcja: Ekologiczne kartonowe opakowanie o pojemności 50g\nSkład produktu: kwiat lawendy* 100%


Case Logic Rotating Folio – 360 stopni ochrony tabletów Apple Case Logic Rotating Folio – 360 stopni ochrony tabletów Apple\nTu jesteś:Home»iGadżety»Case Logic Rotating Folio – 360 stopni ochrony tabletów Apple\nRotating Folio to proste i eleganckie rozwiązanie, gwarantujące użytkownikowi tabletu optymalną ochronę urządzenia przy zachowaniu jego niewielkich gabarytów i wagi. Bezpieczeństwo gwarantują: precyzyjnie ukształtowany z poliwęglanu „pancerz” chroniący obudowę oraz osłona ekranu pokryta delikatnym, zamszowym materiałem. Zapinana na zatrzask pokrywa osłania oba boki tabletu, co zapewnia skuteczną ochronę obu stron urządzenia.\nKluczową zaletą nowego etui jest jednak możliwość swobodnego obracania ekranu w etui, dzięki czemu użytkownik może szybko i wygodnie przesunąć wyświetlacz z pozycji pionowej do poziomej – nie podnosząc urządzenia np. z biurka czy stołu. Pozwala to na sprawne dopasowanie pozycji tabletu do aktualnej aktywności – przeglądania stron WWW, pisania, oglądania filmów itp. Dodatkowymi atutami Rotating Folio są m.in. swobodny dostęp do wszystkich portów i przycisków, bezpieczne zamknięcie czy obsługa funkcji magnetycznego budzenia i usypiania tabletu.\n“Niektóre aplikacje najlepiej sprawdzają się w trybie portretowym, a nie w panoramicznym. Nasze nowe obrotowe etui pozwala użytkownikowi na wygodne używanie tabletu w sposób, który w danym momencie jest optymalny” – wyjaśnia Eric Hassett, Category Manager działu Tablet Cases w firmie Case Logic.\nEtui dostępne jest w wersjach dla tabletów Apple iPad Air/Air 2 oraz Samsung Galaxy Tab 4 10”. Nabywca może wybierać spośród kilku wersji kolorystycznych – czarnej (iPad Air/Air 2), beżowej (iPad Air/Air 2), różowej (iPad Air 2, Galaxy Tab 4 10”), a także grafitowej i białej (Galaxy Tab 4 10”). Cenę Rotating Folio ustalono na 159 zł.\nPoprzedni artykułNowe iPhone’y odpowiednio zabezpieczone\nNastępny artykuł iOS 8 zainstalowany na 63 procentach aktywnych urządzeń z systemem iOS


niepelnosprawnosc-cukrzyca - Diabetyk24\nStrona główna Artykuły Czy diabetyk jest osobą niepełnosprawną?\n30 01 2017, MM | Diabetyk24\nNiepełnosprawność przy cukrzycy to temat, który wzbudza spore kontrowersje. I sama kwalifikacja cukrzycy jako niepełnosprawności jest problematyczna, i system orzecznictwa, który zawsze jest uznaniowy, a co za tym idzie – zdaniem diabetyków – mocno niesprawiedliwy.\nZacznijmy od tego, że cukrzyca może prowadzić do niepełnosprawności. W efekcie jej niedostatecznego leczenia i rozwinięcia się późnych powikłań, diabetyk faktycznie może mocno podupaść na zdrowiu. Znane powszechnie statystyki wskazują, że cukrzyca jest najczęstszą przyczyną utraty wzroku czy amputacji kończyn. W przypadku występowania tak dramatycznych konsekwencji tej choroby nie ma wątpliwości, że mówimy o niepełnosprawności fizycznej w pełnym znaczeniu tego słowa. Warto uświadomić sobie, że dopiero od około 30 lat dysponujemy glukometrami, dzięki którym mamy możliwość monitorowania przebiegu cukrzycy i skuteczniejszego jej leczenia. W „erze przedglukometrowej” znaczna utrata zdrowia w wyniku cukrzycy oraz wynikająca z tego niepełnosprawność były niejako wpisane w specyfikę choroby. Dobra wiadomość jest taka, że obecne metody leczenia pozwalają nam tak kontrolować glikemie, by nawet po wielu latach choroby nie dochodziło do powikłań, a tym samym, by nie wiązała się ona z niepełnosprawnością fizyczną.\nWątpliwości wzbudza niepełnosprawność w przypadku osób z cukrzycą typu 1. – dzieci, młodzież, młodych dorosłych – które będąc w pełni sprawnymi fizycznie i intelektualnie, jednocześnie zaliczane są grona do osób niepełnosprawnych. Takie możliwości daje im polskie prawo, w którym status osoby niepełnosprawnej i pewne idące za tym przywileje to ewentualna rekompensata za koszty, jakie niesie ze sobą leczenie cukrzycy. Ewentualna, ponieważ jednym jest ona przyznawana (wraz z orzeczeniem o niepełnosprawności), a innym nie.\nNiepełnosprawność, która w powszechnym rozumieniu oznacza wózek inwalidzki, z punktu widzenia prawa jest interpretowana jako pewna kondycja organizmu, która powoduje, że życia danej osoby w jakichś aspektach różni się od życia osób zdrowych. W przypadku diabetyków z cukrzycą typu 1. ta „niesprawność” dotyczy trzustki, która nie wydziela insuliny.\nWiadomo, że cukrzyca generuje sporo wydatków. Tym bardziej, jeśli chcemy korzystać z nowoczesnych technologii takich jak np. ciągły monitoring glikemii, który jest w 100 proc. odpłatny. Ale nawet i bez niego, ceny za częściowo refundowane insuliny, paski, osprzęt do pompy insulinowej zsumowane z wydatkami na produkty spożywcze, pozwalające odżywiać się zgodnie z zasadami zdrowej diety, dla części pacjentów tworzą kwotę zaporową. W Polsce nie istnieje żaden inny sposób wsparcia osób z chorobą przewlekłą jaką jest cukrzycą, poza przysługującym im prawem ubiegania się o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (osoby dorosłe) lub orzeczenie o niepełnosprawności (dzieci do 16 roku życia), a następnie korzystania z pewnych wynikających z tego statusu możliwości.\nCzy warto ubiegać się o status osoby niepełnosprawnej?\nCo zyskujemy będąc z punktu widzenia polskiego prawa osobą niepełnosprawną? W przypadku dorosłych wszystko zależy od przyznanego tzw. stopnia niepełnosprawności. A tych są trzy: lekki, umiarkowany i znaczny. Rzadko zdarza się, by diabetykom przyznano znaczny stopień niepełnosprawności, który oznacza nie tylko całkowitą niezdolność osoby chorej do pracy, ale też jej całkowitą zależność od osób trzecich (np. ich pomoc przy wykonywaniu czynności samoobsługowych). Pozostają stopnie umiarkowany i lekki, przy czym jeśli już diabetyk fatyguje się ze zbieraniem odpowiedniej dokumentacji i stawaniem na komisję lekarską to zwykle zależy mu na stopniu umiarkowanym. A wynika to z faktu, że stopień lekki, mówiąc kolokwialnie, niewiele nam daje, natomiast umiarkowany niesie już ze sobą odczuwalne „profity”.\nZgodnie z przepisami umiarkowany stopień niepełnosprawności można orzec przy cukrzycy typu 1 z powikłaniami narządowymi, bez precyzowania, o jakie powikłania chodzi. Można również przyznać go pacjentowi bez powikłań, jeśli ma udokumentowane kwasice oraz częste hipoglikemie. Tej samej osobie dwóch lekarzy może przyznać inny stopień, bo jeden uzna, że jej hipoglikemie są dobrze udokumentowane, a inny, że niedostatecznie.\nStopień niepełnosprawności może być atutem podczas szukania pracy, np. jeśli ubiegamy się o posadę w służbie cywilnej. Zgodnie z ustawą o służbie cywilnej osoby niepełnosprawne mają pierwszeństwo zatrudnienia, jeśli wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w danej jednostce wynosi poniżej 6 proc., a osoba z orzeczeniem znalazła się na liście najlepszych kandydatów wyłonionych przez komisję w procesie rekrutacyjnym. Ale orzeczenie to atut na wielu stanowiskach, także w firmach prywatnych. Pracodawca, który zatrudnia taką osobę może ubiegać się o dofinansowanie do jej wynagrodzenia, o częściową refundację składek ZUS czy zwrot kosztów za wyposażenie / dostosowanie jej stanowiska pracy. Duże firmy, które zatrudniają niepełnosprawnych mogą dzięki temu uzyskać zwolnienie z płacenia obowiązkowych składek na PFRON. A diabetyk jest pożądanym „niepełnosprawnym”, bo mało problematycznym. Niektóre uprawnienie, np. dofinansowanie do wynagrodzeń przysługuje osobom z każdym stopniem niepełnosprawności (w różnej wysokości), inne – np. częściowa refundacja składek ZUS zaczynają się od stopnia umiarkowanego. Stopień niepełnosprawności zmniejsza koszty prowadzenia własnej działalności gospodarczej, dając prawo de refundacji składek emerytalnej i rentowej. Przy umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wynosi ona 60 proc., przy lekkim – 30 proc. standardowej stawki. Diabetycy w większości korzystają z ulgi rehabilitacyjnej, czyli możliwości odliczenia kosztów leczenia od dochodu. Studenci mający orzeczenie mogą ubiegać się na uczelni o specjalne stypendium dla osób niepełnosprawnych. Niektóre miast przyznają niepełnosprawnym ulgi komunikacyjne, i tak np. w stolicy osoba z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności może korzystać z komunikacji miejskiej z 50 proc. ulgą.\nOrzeczenie o niepełnosprawności przyznawane dzieci i młodzieży do 16 roku życia daje ich rodzicom prawo m.in. do korzystania z zasiłku pielęgnacyjnego (153 zł miesięcznie), odliczania kosztów leczenia od podatku VAT oraz założenia konta w fundacji i zbierania 1% na leczenie. Orzeczenie o niepełnosprawności dziecka ma szereg podpunktów, z których najistotniejsze dla rodzica są te o numerach 7 i 8. Ten pierwszy mówi o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji dziecka, ten drugi o konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Orzeczenie, które zawiera te dwa podpunkty uprawnia rodzica do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (ok. 1200 zł miesięcznie). Wraz z pobieranym świadczeniem rodzic otrzymuje ubezpieczenie zdrowotne i ma odprowadzane składki ZUS. Warunkiem jest zrezygnowanie z pracy zawodowej (zarówno na umowę o pracę jak i umowę zlecenie czy dzieło). W przypadku małych dzieci z cukrzycą, kiedy rodzic zmuszony jest do rezygnacji z pracy zawodowej, świadczenie to dla jednych w mniejszym, dla innych w większym stopniu rekompensuje utratę poborów.\nNa łasce orzecznika\nNie dość, że system, który osoby przewlekle chore kwalifikuje jako niepełnosprawne jest wątpliwy, to jest jeszcze druga strona medalu, równie kontrowersyjna, czyli zasady orzekania o niepełnosprawności. Diabetycy bulwersują się tym, że lekarz orzecznik najczęściej nie jest specjalistą diabetologiem, nie zna się na cukrzycy, a co za tym idzie nie może wydać słusznej decyzji. Z ironią podchodzą do faktu, że orzeczenia są wydawane na czas określony, a przecież z cukrzycy nikt jeszcze się nie wyleczył. Przede wszystkim jednak pacjentom ciężko jest się pogodzić z niesprawiedliwym, ich zdaniem, przyznawaniem stopni niepełnosprawności, a w przypadku dzieci uznaniowym przyznawaniu punktów 7 i 8. I faktycznie trzeba to powiedzieć otwarcie, orzekanie jest uznaniowe, nie tylko w kontekście cukrzycy, ale każdej innej choroby również. Nie chodzi w nim o samo schorzenie (gdyby tak było, niepotrzebne byłyby komisje, wystarczyłaby tabela, w której chorobie X przyporządkowano by stopień Y), ale o konkretnego pacjenta. A bardzo często o jego umiejętność udokumentowania, że choroba nie tylko mu towarzyszy, ale faktycznie do ogranicza. W przypadku cukrzycy typu 2 do stopnia niepełnosprawności uprawniają przewlekłe powikłania. W przypadku cukrzycy typu 1 – także powikłania ostre. Pacjent z niedawno rozpoznaną cukrzycą o chwiejnym przebiegu, który doświadcza niedocukrzeń może być zakwalifikowany nawet do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Problem w tym, że jeden lekarz uzna to za stopień umiarkowany, drugi za lekki, bo zgodnie z prawem i ze swoją wiedzą, w dany sposób interpretuje przepisy. Tym sposobem stopień umiarkowany w odniesieniu do diabetyków staje się bardzo pojemny. Może otrzymać go osoba nie mająca powikłań, ale mająca udokumentowany chwiejny przebieg choroby, jak i pacjent z retinopatią proliferacyjną oraz wstępnym stadium cukrzycowej choroby nerek. Kolejna ważna zasada jest taka, że powikłania w cukrzycy się nie sumują. Osoba mająca trzy różne powikłania w stopniu umiarkowanym z punktu widzenia lekarza orzecznika jest tak samo „chora” jak ta, która ma jedno powikłanie w stopniu umiarkowanym. Obydwie dostaną stopień umiarkowany. To wszystko prowadzi do nieporozumień, a przede wszystkim do poczucia niesprawiedliwości, jakiego doświadczają pacjenci z cukrzycą, jeśli nie otrzymali takiej decyzji komisji orzekającej, jakiej oczekiwali.\nCzęść diabetyków oburza się na określenie „osoba niepełnosprawna”, inni twierdzą, że owszem cukrzyca sama w sobie jest niepełnosprawnością. Zwykle i jedni, i drudzy korzystają z tego, z czego mogą – starają się o odpowiednie orzeczenie, bo „lepiej mieć niż nie mieć”. A ponieważ zbliża się czas wypełniania PIT-ów, warto pamiętać, że dzięki orzeczeniu będzie można odliczyć koszty leczenia cukrzycy od przychodu i otrzymać zwrot nadpłaconego podatku. W obliczu braku systemowego wsparcia leczenia chorób przewlekłych dobre i to.


Po meczu: Pierwsze zwycięstwo Franza | Relacje | Energa Czarni Słupsk\nNiestety nasi koszykarze nie sprostali roli faworytów i w Hali Gryfia doszło do sensacji – Asseco wygrało z Energą Czarnymi 81:71. Przez całe spotkanie nasi koszykarze starali się dogonić rywali po fatalnej pierwszej kwarcie, ale na nic się to zdało i Przemysław Frasunkiewicz w „swojej” hali w Słupsku odniósł pierwsze zwycięstwo jako trener.\nSpotkanie doskonale rozpoczęli gdynianie, którzy od pierwszego gwizdka udowadniali, że nie przyjechali do Słupska tylko po naukę. Młodzi gracze Asseco agresywnie atakowali kosz, dobrze dzielili się piłką i byli bardzo skuteczni, szybko obejmując prowadzenie. Po drugiej stronie parkietu popełniali wiele błędów i gracze Energi Czarnych oddawali rzuty z dogodnych pozycji, ale mimo to nagminnie pudłowali.\nW pierwszej, najważniejszej dla końcowego wyniku części meczu, słupszczanie trafili zaledwie 3 z 17 rzutów z gry i połowę z 6 wolnych! Do tego Asseco miało dwa razy więcej zbiórek (16 do 8) i wypracowane bezpieczne prowadzenie 26:9. Naszym zawodnikom nie pozostało nic innego, jak ambitnie gonić wynik i spróbować przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę.\nUdało nam się otrząsnąć z początkowego marazmu, ale niestety na niewiele się to zdało. Na dobre akcje czarni_slupska Blassingame’a, Marcusa Ginyarda i Mantasa Cesnauskisa gdynianie nieustannie znajdowali odpowiedzi. Świetnie grali zwłaszcza Przemysław Żołnierewicz, Filip Matczak i Filip Put, którzy potrafili się odnaleźć w każdym miejscu boiska. My natomiast graliśmy zrywami i nawet świetny doping słupskiej publiczności nie pomógł Enerdze Czarnym w odniesieniu zwycięstwa.\nCo ciekawe, poza katastrofalną pierwszą kwartą, nasi koszykarze grali zespołowo, dość skutecznie i jedyne czego im brakowało, to konsekwencja w obronie. Nie przegrali już żadnej kolejnej kwarty, ale siedemnastopunktowa strata z pierwszej części okazała się decydująca. Przed nami wiele pracy, by poprawić grę i wrócić na należne nam miejsce.\nEnerga Czarni – Asseco 71:81 (9:26, 25:25, 21:17, 16:13)\nEnerga Czarni: Blassingame 17 (6 as), Ginyard 15 (6 zb.), Cesnauskis 11, Dąbrowski 11, Kravish 6, Jackson 5 (6 zb.), Burrell 4, Seweryn 2, Surmacz, Jarmakowicz, Fuks, Wąsowicz.\nAsseco: Żołnierewicz 20, Matczak 13, Szubarga 12, Szczotka 11, Put 8, Szymański 7, Ponitka 5, Frąckiewicz 5.


Kursy doszkalające dla nauczycieli - dlaczego warto w nie inwestować? - Inspiracje dla szkoły\nStrona główna Kursy doszkalające dla nauczycieli – dlaczego warto w nie inwestować?\nZ kursów doszkalających dla nauczycieli korzystają osoby w różnym wieku. Zarówno młodzi, którzy dopiero co ukończyli studia licencjackie lub magisterskie, jak i starsi pracownicy, którzy chcą się rozwijać i więcej zarabiać albo po prostu chcą rozszerzyć własne kompetencje i zmienić zawód. Dlaczego warto inwestować w taką edukację? Podpowiadamy.\nDlaczego warto zdecydować się na kursy doszkalające dla nauczycieli?\nKursy doszkalające dla nauczycieli to rozwiązanie, które w skuteczny sposób pozwala poszerzyć wiedzę merytoryczną w określonej dziedzinie. Ogromną zaletą tego rozwiązania jest to, że są przeznaczone dla praktycznie każdej osoby, która zajmuje się nauczaniem. Niezależnie od tego, na jakim stanowisku pracuje i jaki ma zakres kompetencji.\nSkonkretyzowany program, w którym zawarte są najważniejsze przedmioty kierunkowe, pozwala na szybkie przyswojenie praktycznie przydatnej wiedzy. Można w ten sposób, łatwo zdobyć dodatkowe umiejętności, bez potrzeby uczenia się czegoś, co nie jest związane z naszymi precyzyjnymi potrzebami. Placówki szkoleniowe zawsze dopasowują program pod oczekiwania nauczycieli. Dlatego są one przeznaczone praktycznie dla wszystkich pedagogów, niezależnie od tego, jaką posiadają specjalizację.\nNa czym polega doskonalenie nauczycieli?\nKursy pedagogiczne w Rzeszowie pozwalają na kompleksowe doskonalenie nauczycieli poprzez podnoszenie ich kwalifikacji. Odbywa się to poprzez szkolenia związane bezpośrednio z tematyką, w której się specjalizują. Wiedza nabywana w trakcie kursów jest na bieżąco aktualizowana, więc osoba po zakończeniu nauki będzie dysponować najnowszymi informacjami z wybranego przez siebie zakresu.\nKursy pozwalają także na nabywanie nowych umiejętności i uczą, tego jak je wykorzystywać w praktyce. Udział w szkoleniach pozwala również nawiązać kontakty zawodowe zarówno z innymi uczestnikami, jak i szkoleniowcami. Pozwala to tym samym pozyskać możliwość znalezienia lepiej płatnej pracy. Stanowi to istotną motywację do tego, aby się dalej rozwijać.\nWraz z powrotem uczniów do szkół rusza ogólnopolska kampania społeczna „SZKOŁA-OD-NOWA”, realizowana…


FASHION PLAYER: Are you a skirt or a trousers- girl?\nAre you a skirt or a trousers- girl?\nKiedyś spodnie stanowiły bardzo niewielki procent mojej garderoby. Kupowałam je tylko wtedy, gdy naprawdę potrzebowałam nowych (i były to zwykle dżinsy), bo stare nie nadawały się już do publicznej prezentacji. Wspominałam tu już jakiś czas temu, że nie lubię kupować spodni i zdarza mi się kupować "na oko", tzn. bez mierzenia. Te na zdjęciu zostały zdobyte właśnie w ten sposób za 3,00 euro w Barcelonie. Krój uniwersalny, bo można je nosić "na luzaka" albo dodać szeroki pasek, podnieść talię o 10cm i wyczarować wersję bardziej elegancką.\nWniosek z mojej historii jest taki, że wszelkie spodnie kocham i kupuję coraz częściej, ale w skrytości ducha i tak uważam, że kobieta najpiękniej wygląda w sukience:-)\nspodnie- Promod %\nkurtka- Orsay %\ntorba- Solar %\nbuty- Aldo %\nsweter- Cubus %\nt-shirt- H&M %\nAutor: fashion_player o 8.11.09\nAda T. 8/11/09 12:59\nBardzo fajne portki.Takie trochę w męskim stylu i zadziorne jednocześnie. Ja bezskutecznie poluję na spodnie, które nie będą dżinsami i nie będę się w nich czuć dziwnie. Jakieś 8-9 lat temu w ogole nie mialam w swojej szafie dżinsow tylko tzw. materiałowe, raczej odcisłe spodnie, ale ważyłam wtedy mniej niż 50 kg, więc mogłam sobie na to pozwolić(nie to co teraz), a potem przestały mi się podobać i kupowałam już tylko dżinsy.\nplaywithfashion 8/11/09 13:51\nŚwietne spodnie!!! No i granatowa torba:) super!\nQueen.A 8/11/09 14:20\nślicznie wyszłaś na tym trzecim zdjęciu! ogólnie zestawik jest boski! a sweterka to Ci aż pozazdrościłam ;)\nMała Gosia 8/11/09 15:57\nsweter, szal fantastyczne\nblueberry 8/11/09 17:28\nWszystko fajnie tu ze sobą współgra. Tą stylizację kupuje w całości. Jest dla mnie.\nfashion_player 8/11/09 19:37\nAda T.: ja kiedyś nosiłam tylko dżinsy. teraz wolę eksperymentować z innymi tkaninami. no i ostatnio dużo się dzieje w spodniowej modzie, więc jest w czym wybierać.\nAnonimowy 8/11/09 19:56\nhmm, a ja jestem coraz częściej skirt girl. kiedyś tak jak Ty miałam tyleże na odwrót, spódnice kupowałam na szybko i "na oko", a dziś o wiele bardziej interesuje mnie zakup spódnicy niż spodni, które wydają mi się pozbawiać kobiecości... chociaż tym postem przekonujesz mnie, że nie zawsze tak jest, czasem spodnie mogą być niezwykle kobiece jak te Twoje.\njukejka 8/11/09 21:23\nsukienka sukienką ale spodnie trzeba mieć ;) takie jak Twoje wpadły mi wczoraj w oko i zamierzam jutro je nabyć ;) ślicznie wyglądasz!\nAnonimowy 8/11/09 21:27\nOj zdecydowanie spódnice i sukienki. Bardzo stylowy zestaw.\nBiurowa 9/11/09 08:27\nkota behemota 9/11/09 10:49\nświetny, zadziorny zestaw, bardzo podoba mi się połączenie kolorystyczne sweterka i torby :)\nHoneyBunny 9/11/09 20:38\nSwietnie wygladasz! Spodnie ciekawe, choc ja jestem skirt gal:D\nHonoratowe 9/11/09 22:21\nŚwietny szalik z SH i bardzo mi się podoba ten zestawik.\nMissPlayground 9/11/09 22:25\nno cóż, ja w swojej szafie nie mam żadnych spodni:) ale od jakiegoś czasu przymierzam się do ich kupna, a Twoje są świetne!!\nfashion_player 9/11/09 22:35\nMissPlayground: nie wierzę! naprawdę nie masz spodni? Dziewczyno, gdzie się uchowałaś;-)?\n6roove 10/11/09 09:20\nbardzo mi sie podoba, swietnie wygladasz\njesli chodzi o spodnie -ja mam same dzinsy, materialowych idealnych jeszcze nigdzie nie znalazlam\nCandice 10/11/09 14:12\nZgadzam sie z Toba co do spodnicy, kobieta wyglada w niej najlepiej, ale Ty w tych spodniach tez wygladasz swietnie :)\nEwcia 11/11/09 13:19\nwow, świetne spodnie i buty:)\narmaada 11/11/09 17:50\nbardzo podobają mi się spodnie:)Pozdrawiam!\nAś 12/11/09 19:48\nja w przeciwieństwie do Ciebie stroniłam zawsze od sukienek i spódnic, teraz dopiero zdaję sobie sprawę z tego jaka byłam głupia!\na ubiór na zdjęciach? klasycznie, ale z charakterystycznym akcentem, czyli bardzoooo na plus! :)\n..::ramonies 12/11/09 21:53\nDziś trafiłam na twego bloga. Kolejny post, który przeglądam, zachwyca mnie. Takich spodni ja bym nie założyła (chociaż nigdy nie mów nigdy), jednak ty wyglądasz niesamowicie:)\nAnija 13/11/09 19:17\nzazdroszczę wyniuchania szalu!:))


Norton szafka nocna 1s Kategoria Szafki nocne Kolor Jasne drewno Styl Nowoczesny\nID produktu: 125\n£48,00 Oszczędzasz 25%\nsystem NORTON szafka nocna 1s dąb sonoma\nBy sypialnia była w pełni funkcjonalna niezbędna jest do tego szafka nocka. Bryła z kolekcji NORTON posiada szufladę oraz otwartą półkę, które potrzebne są na wszelkie drobiazgi niezbędne przed snem. Blat sprawdzi się jako miejsce, na którym spocznie tradycyjny zegarek z budzikiem lub mała lampka nocna. Prosta, minimalistyczna forma w kolorze dąb sonoma sprawia, że otrzymujemy mebel, który może się znaleźć w wyposażeniu każdej sypialni. Prowadnice szuflady o pełnym wysuwie zwiększają komfort korzystania z szafki a eliminacja standardowego uchwytu otwiera szeroką możliwość aranżacji sypialni według gustu użytkowników.\n- brak standardowego uchwytu\n- prowadnice kulkowe o pełnym wysuwie\nNorton łoże 140\nDARMOWA DOSTAWA - UK MAINLAND Szerokość [cm]: 145,5 Wysokość [cm]: 85 Głębokość [cm]: 205\n£159,75 Normalna cena -25% £213,00 Cena £


Autor: Makunka o 08:55\nBrahdelt 23 sierpnia 2012 14:12\nJa też mam trudności z byciem konsekwentną w rutynowych działaniach, ale jakoś co do pielęgnacji włosów daję radę! *^v^* Trzymam kciuki, żeby i Tobie się udało, bo warto, widać to na pierwszy rzut oka na włosy. ^^*~~\nCo do Twojego komentarza u mnie a propos naszej przeprowadzki - nie jest to tajemnica, pisałam już o tym, ale usunęłam wpis, bo teść czyta mojego bloga i nie chcę tam o tym wspominać... W skrócie, trzy lata temu teść zaproponował nam zamieszkanie za darmo w jego mieszkaniu, większym i wygodniejszym od naszego. Wyremontowaliśmy je jak dla siebie i mieszkaliśmy bez problemów aż w kwietniu tego roku dowiedzieliśmy się, że nagle mamy mu płacić za wynajem, bo on ma kłopoty finansowe... W tej sytuacji zdecydowaliśmy się zrobić remont naszego starego mniejszego mieszkanka i wrócić na własne "śmieci", a od teścia dostać zwrot kosztów tamtego remontu i pożyczki, którą mu daliśmy. I tu zaczęły się spory rodzinne, bo wiadomo, że jeśli w grę wchodzą pieniądze to bywa niemiło. Na razie uzyskaliśmy w naszych stosunkach chwiejną równowagę i zobaczymy, co życie przyniesie.\nIntensywnie Kreatywna 23 sierpnia 2012 16:20\nJa widzę, że nam się to robi na blogach bardzo towarzysko - gdzie nie zajrzeć, to znajomi piszą o znajomych albo czytają ich blogi (też przeczytałam blog Brahdelt od deski do deski, zanim miałam własnego reniferowego bloga :)))


Kosmetyczny Kuferek Burn: Yankee Candle Strawberry Buttercream\nOstatni dzień kwietnia.Miałam dzisiejszy post poświęcić ulubieńcom miesiąca,ale to będzie jutro.Dzisiaj napiszę o świeczce,która sprawiła mi bardzo przyjemną niespodziankę w tym miesiącu.\nW pierwszym poście dotyczącym mojej obsesji Yankee Candle wspominałam o wosku truskawkowo-śmietankowym.Był to jeden z tych zapachów,który nie zrobił na mnie większego wrażenia.Słodki,nijaki i bez fajerwerków.Ani truskawek ani prawdziwej śmietanki.\nKiedy dostałam mały słoiczek Strawberry nie robiłam sobie większych nadziei co potencjalnego zapachowego zachwytu ;).Słoiczek jest jednak uroczy więc od razu zapaliłam.\nSzybko okazało się,że wosk a świeczki to zupełnie odrębna sprawa w tym przypadku.\nIntensywny zapach wypełnił pokój już po chwili.Do tej pory taka sztuka udała się tylko woskom i większym świeczkom.Miałam słoiki maluszki min. Country Lemoniade i Christmas Eve,nie pachniały nawet w połowie tak intensywnie jak Strawberry Buttercream!\nDodatkowo sam zapach jest dużo bardziej udany niż w woskowej formie.Pachnie słodko,śmietankowo z domieszką truskawki.Zupełnie jak cukierki Alpenliebe :).Mniam!\nPaliłam świeczuszkę praktycznie cały miesiąc,z ogromną przyjemnością.Fajna alternatywa na lato i wiosnę,dla tych z was które lubią słodkie zapachy.\nZapachy Yankee Candle dostępne są w sklepie Candleroom.\nAutor: Maja Adamczyk o 11:58\nyouzyczka 30 kwietnia 2012 13:13\nja do tej pory kupowałam mini świeczki i woski, głównie ze względu na możliwość znalezienia zapachu, który by mnie powalił na kolana. a niestety niektóre jak wymacam w sklepie i mi się podobają, to w domu po zapaleniu są takie sobie. no i raz zdublowałam zapach właśnie mini świeczką i woskiem. wosk okazał się bardziej intensywny. widocznie czasem trafia się na lepszą a czasem na gorszą partię, ale czasem nie warto skreślać danego zapachu z listy, tylko wypróbować jeszcze raz ;p\nmoher_ 30 kwietnia 2012 13:30\n-A. 30 kwietnia 2012 13:32\naż dziwne, że wosk nie był tak intensywny, jak mała świeczka. Na razie wstrzymam się z tym zapachem. Na jesień będzie cudowny :)\nblizniaczka09 30 kwietnia 2012 14:20\nOgromne opakowanie i śliczny na pewno zapach :)\nbasiek86 30 kwietnia 2012 14:28\nZ pewnością pachnie rewelacyjnie:) lubię takie słodkie zapachy:D\nAgi 30 kwietnia 2012 17:20\noooo mialam ten wosk i zawiodłam się na nim szczerze mówiąc... no proszę, teraz zamówiłam dwa małe słoiczki,ciekawa jestem co to beda za cuda:)\nIwona 30 kwietnia 2012 19:22\nO, też jestem zdziwiona, że mały słoiczek jest tak intensywny. Natomiast zazwyczaj świeczka pachnie inaczej niż wosk, głownie dlatego, że dochodzi efekt spalania.\nOsa 30 kwietnia 2012 20:28\nMam ten sam zapach w wersji maxi. Kupiłam w ciemno i jeszcze nie paliłam, ale po Twojej recenzji już nie mogę się tego doczekać!\nCosmetriki 2 maja 2012 16:51\ncoraz częściej sie zastanawiam nad kupnem świeczki tej firmy :)\nUwielbiam zapach tych cukierków, więc świeczka przypadłaby mi do gustu :)\naiife 21 czerwca 2012 20:04\nOhhh u mnie wlasnie sie pali i uwielbiam tak samo jak vanila cupcake:)


Zjednoczona Lewica rezygnuje ze startu w wyborach - sejm-rząd Wydarzenia\nZjednoczona Lewica rezygnuje ze startu w wyborach\n15 września 2015 20:52\nFilemonowicz mówił, że "w tej sytuacji, przy tych sondażach, PO jest jedynym gwarantem, że następnego rządu nie będzie tworzył PiS z partnerami". "Niestety wśród tych partnerów widzimy również potencjalnie SLD" - dodał. "Apelujemy do wyborców centrowo-lewicowych o głosowanie w najbliższych wyborach na kandydatów centrowo-lewicowych z list PO" - oświadczył.\nPytany, czy rezygnacja ze startu w wyborach nie ma związku z tym, że nie udało się komitetowi zebrać podpisów pod listami, odparł: "Również. Ta rezygnacja jest przede wszystkim rezygnacją polityczną, jest wyrazem troski o Polskę i stabilną większość po stronie Platformy po wyborach. Oczywiście nie ukrywam, że sytuacja na lewicy jest bardzo trudna, partie, nawet te powstające, nowe partie są w niedowładzie organizacyjnym".\nNa pytanie, dlaczego politycy SdPl i WiR nie poprą koalicji Zjednoczona Lewica SLD+TR+PPS+UP+Zieloni, odparł, że jest to "uzurpatorska tratwa ratunkowa Palikota i Millera". "Sama nazwa +Zjednoczona+ jest w tym przypadku nieprawdą, poza tym uważamy udział Janusza Palikota w polskiej polityce za szkodliwy, a po trzecie to możliwe bardzo prawdopodobne wsparcie dla PiS po wyborach wyklucza jakąkolwiek możliwość poparcia" - dodał.\nZjednoczona Lewica SdPl\nno 2015-09-16 10:40:07\nkażdy ma swoich "pożytecznych idiotów" PO także !\nMarko 2015-09-16 09:39:31\nTo nie jest żadna lewica jeśli popiera liberałów - wyszło szydło z worka ! to miała być chyba "piąta kolumna po lewej stronie sceny politycznej\nEtam 2015-09-16 07:12:31\nPajace z Filemonowiczem na czele.


Śliczna suknia Gala materiał MIKADO rozm.40-42 - Suknie ślubne - Ogłoszenie - Komis, baza ogłoszeń - Polki.pl\nNr ogłoszenia: 115748\nMam do sprzedania piękną białą suknie firmy Gala sezon 2015 wykonaną z materiału MIKADO. Rozmiar sukni to 40-42. Suknia została zakupiona w salonie Śliwa jako nowy model szyty na miarę. Suknia jest bardzo wygodna i lekka. Można ją nosić z bolerkiem lub bez. Obie opcje sprawiają, że suknia bardzo dobrze się prezentuje. Do sukni dokładam bolerko widoczne na zdjęciach oraz welon.\nStan jest idealny\nTkanina - mikado ( łatwa w utrzymaniu)\nPo profesjonalnym praniu w prali chemicznej\nDługość 165 pus obcas +- 4/3 cm\nW razie potrzeby wysyłam dodatkowe zdjęcia\nIstnieje możliwość przymiarki w Bielsku Białej


Siedmiu archaniołów. Historia zapomnianego kultu - jedynie 25,86 zł w matras.pl\nNiedostępny 25,86 zł 29,90 zł\nJaka jest historia archaniołów – najważniejszych rycerzy Boga? W jaki sposób służą Bogu? I dlaczego Kościół oddaje cześć trzem najwyższym skrzydlatym posłańcom? Tradycja pierwszych wieków chrześcijaństwa głosiła istnienie siedmiu specjalnych wysłanników Bożych, mogących oglądać oblicze Najwyższego i wypełniających specjalne zadania ...\nNiezwykła symbolika oraz misje, dla których zostali przeznaczeni, fascynowała wielu uczonych i świętych Kościoła. Ksiądz Marcello Stanzione, uznany angelolog, w oparciu o Pismo Święte, apokryfy i prywatne objawienia opisuje historię kultu archaniołów oraz zadania, jakie w imię Boże spełniali na ziemi. Czytaj dalej >>\nOcena: Autor: Edyta Data:\nBazylika Matki Bożej Anielskiej i Męczenników powstała z inicjatywy Antoniego Lo Duki -kapłana, który praktykował kult siedmiu aniołów. Dziś jest to praktyka zapomniana, dlatego ta książka jest przybliżeniem, a zarazem prośbą o odnowienie publicznego kultu siedmiu książąt niebieskich. Książkę autorzy poświęcili Papieżowi Franciszkowi prosząc go, by w Kościele został rozpowszechniony kult siedmiu archaniołów. Czytając tę książkę uświadomiłam sobie jak mało znam Pismo Św. i siedmiu aniołów: Św ...\nMichał, Św. Gabriel, Św. Rafał(ci bardziej znani), Św. Uriel, Św. Jehudiel, Św. Sealtiel, i Św. Barachiel(przyznam, że dopiero w tej książce dowiedziałam się o czterech pozostałych).\nNiniejsza książka opisuje historię kultu archaniołów oraz zadania jakie spełniali na ziemi w imię Boże.\nDoktorzy Kościoła przyznają, że siedmiu pierwszych aniołów darzy Najświętszą Marię Pannę szczególnym szacunkiem. Siedmiu aniołów przedstawia siedem cnót, które się dzielą na cnoty kardynalne i boskie oraz siedem sakramentów.\n1.Św. Michał - gorliwość Boża\n2. Św. Gabriel - moc Boża\n3. Św. Rafał - lekarstwo Boże\n4. Św. Uriel - ogień Boży\n5. Św. Sealtiel - modlitwa Boża\n6. Św. Jehudiel - wielbienie Boga\n7. Św. Barachiel - błogosławieństwo Boże\nKsiążka wydana w miękkiej oprawie, zawiera 300 stron i 4 rozdziały, a w trzecim rozdziale autorzy opisują kult Św. Archaniołów i przybliżają sylwetki świętych, którym się ci aniołowie ukazywali.\nMądra i głęboka lektura, która przybliża czytelnikowi postaci siedmiu aniołów, przytacza objawienia jak również skłania do głębokiej refleksji nad życiem duchowym człowieka.\nPolecamy, zespół dobrerecenzje.pl Czytaj dalej >>