Archiwum Historii Mówionej - Stanisław Dąbrowski\nStanisław Dąbrowski „Ryś”\nNazywam się Stanisław Dąbrowski. Urodzony 7 listopada 1921 [roku] w Starogrodzie. [Byłem] w Batalionie „Kiliński”, pseudonim „Ryś”, stopień szeregowy.\nProszę opowiedzieć trochę o swoim życiu przed wojną. Czy miał pan rodzeństwo, kim byli rodzice, gdzie pan mieszkał?\nMiałem bardzo obfitą rodzinę, było nad dziesięcioro rodzeństwa. W czasie przed wojną zacząłem się uczyć rzemiosła. Byłem w Warszawie [trzy dni we wrześniu 1939 roku] i wyjechałem do Starogrodu [i w połowie października 1939 roku] wróciłem i już byłem całą okupację w Warszawie, pracowałem jako rzemieślnik.\nCzego się pan uczył i gdzie?\nUczyłem się krawiectwa.\nW jakiejś szkole?\nNie, prywatnie. Uczyłem się u pana Gawrońskiego na ulicy Siennej 27 przed wojną i po wojnie jeszcze, a w czasie okupacji pracowałem u obywatela Wrzesińskiego na Hożej 52.\nJak pan pamięta wrzesień 1939 roku? Gdzie pan wówczas był?\nW 1939 roku [pierwsze trzy dni września byłem w Warszawie, potem wyjechałem do Starogrodu i w połowie października wróciłem do Warszawy].\nJak pan to pamięta?\nTo było tak, że Niemcy przyszli, nie pamiętam, którego dnia od strony wschodu, od Latowicza, z tego kierunku (Latowicz – jest takie miasteczko, taka osada), tam spalili kilka wiosek po drodze i doszli do Starogrodu. Zostawili działo, jak wjechali do wsi. Oczywiście, w Starogrodzie nie było wojska polskiego (byli, ale ukryli się ci żołnierze), zjedli obiad i pojechali dalej – Wola Starogrodzka, Puznówka w kierunku szosy lubelskiej.\nCzy pamięta pan jakąś panikę na drogach ? Jaka była atmosfera?\nNie, nic nie pamiętam, bo tutaj nic się nie działo u nas [to jest w Starogrodzie], dopiero gdzieś pięć dni po wejściu Niemców kilku żołnierzy polskich na Górze Wólczańskiej byli, tam Niemcy ich osaczyli i chcieli ich wybić wszystkich. Niestety, jeden poświęcił się, zatrzymał Niemców, nie wiedzieli Niemcy, ile ich tam jest, a reszta, cała ta grupa przez Świder na koniach przepłynęła i uciekli do lasów kolińskich.\n[Po wybuchu wojny zaraz, w połowie października 1939 roku].\nTo znaczy po kapitulacji?\nPo kapitulacji, oczywiście, jakiś miesiąc po kapitulacji.\nJak wyglądało pana życie w czasie okupacji?\nCiężko było bardzo, mało zarabiałem, bardzo trudno było żyć, komorne było dość wysokie. No i były trudności, bo godzina policyjna i tak dalej, kartki były przecież na wszystko. Ale jakoś okupację przeżyłem.\nCzy zagrożenie było odczuwalne na co dzień?\nBardzo. Pamiętam tylko skrzypka na Marszałkowskiej, który grał przy ścianie. Szedłem na obiad i wracając z obiadu słyszę strzały. Oczywiście, panika powstała. No i patrzę – ten skrzypek leży. Zaraz się zjawiło gestapo, ale już nikogo nie było na ulicy. Zabrali go. To był ten konfident, który jest nawet na filmie „Zakazane piosenki” pokazany.\nCzy pana praca dawała jakieś dokumenty, które by pana chroniły?\nTak, ponieważ zarejestrowany szef był w Rekaustelle na Krakowskim Przedmieściu. To była taka firma niemiecka, która reperowała mundury, uszkodzone, rozerwane myśmy dostawali do przeróbek, do poprawek albo do reperacji. Wtedy miałem legitymację, że pomagamy i tak dalej. Nawet dostaliśmy dodatkowe karteczki do Meinla na pół kilo wędliny.\nJak wyglądało pana życie codzienne?\nPraca, tylko praca. Nie chodziłem nigdzie, ani do kina, ani do teatru, bo po pierwsze, że mało zarabiałem...\nIle pan zarabiał? Co można było za to kupić?\nNiewiele, dwadzieścia złotych dziennie, a bochenek chleba kosztował piętnaście, więc chleb dzieliłem na cztery, żeby co dzień zjeść jedną ćwiartkę na śniadanie i na kolację, na śniadanie i na kolację.\nCzy mieszkał pan wówczas z rodziną?\nNie, samotnie mieszkałem. Oczywiście, u kogoś mieszkałem, u pani Lipińskiej na Kruczej 22, a później dostałem mieszkanie, to znaczy syn, którego mama była pielęgniarką i została na Marszałkowskiej zamordowana, podejrzana była, że współpracuje z Niemcami i ja od tego syna kupiłem to mieszkanie. Miałem trudności, ale w końcu załatwiłem, że dostałem to mieszkanie, dostałem nakaz i tak dalej. Marszałkowska 111 mieszkania 8. Oczywiście, jak mówiłem, ten budynek już nie istnieje. To było między Chmielną a Złotą, było 109, 111 i 113.\nCzy w czasie okupacji należał pan do jakiś organizacji konspiracyjnych?\nCzy spotkały pana, pana rodzinę, najbliższych jakieś represje?\nJak pan pamięta lipiec 1944? Czy zdawał pan sobie sprawę, że coś się będzie dziać?\nTak, wiedziałem na dwa [dni] przed wybuchem Powstania. Spotkałem się z taką panienką i już ona mówi, że jej koledzy w piwnicach siedzą, przygotowanie do Powstania. Niedziela. To był taki nastrój ponury bardzo. I pokazały się pierwsze samoloty radzieckie nad Pragą. Z tym, że nie bombardowały, tylko przelatywały. To była niedziela, natomiast Powstanie wybuchło pierwszego, we wtorek. Oczywiście, w Śródmieściu była godzina piętnasta.\nA czy wtedy, w lipcu, było widać na ulicach jakieś zmiany?\nByło, był nastrój taki jakiś przygnębienia, był niepokój. Mało ludzi chodziło, bardzo mało, puste ulice niemalże były.\nJak pan zapamiętał 1 sierpnia, godzinę „W”? Gdzie pan wówczas był?\nChmielna 26, tutaj, gdzie mieszkam, tu pracowałem, bo później [w 1943 roku] ten mój szef przeniósł się z Hożej 52 na Chmielną 26 mieszkania 12.\nBył pan wówczas w pracy?\nByłem w pracy.\nJak pan pamięta tę chwilę?\nNo więc godzina piętnasta, puste ulice, zaczęły się od czasu do czasu jakieś pojedyncze strzały. Biegła harcerka, rozrzucała ulotki: „Polacy, chwyćcie za broń! Wybiła godzina, chwyćcie za broń!”. To był ten moment. O godzinie jakiejś szesnastej przejechał dorożkarz, co chwila już były strzały pojedyncze i w pewnym momencie zauważyłem, że on leży przy kanale i koń jego stoi i później strzelanina ustała i on ruszył i pojechał gdzieś dalej na swojej dorożce. A o godzinie siedemnastej to już była strzelanina bardzo ostra. Róg Zielnej i Chmielnej, tam była poczta polowa niemiecka, i tam z pierwszego piętra posypały się już granaty i pokazał się niemiecki czołg. Czołg oddał kilka strzałów w ten dom, z tym, że się troszeczkę cofnął z pięćdziesiąt metrów i bezpośrednio strzelał na pierwsze piętro, tam, skąd padły strzały. W pewnym momencie zauważyłem jakieś namoczone prześcieradła czy koc palący się i rzucili na ten czołg. Szybko się wycofał, ale nic mu się nie stało. Przejechał Chmielną, z tym, że już byli dwaj czy trzej żołnierze Wehrmachtu i ostrzeliwali okna, Chmielną. I dojechał do Brackiej i skręcił w Bracką, w Aleje. I dalej już nie widziałem, bo nie można było wyjść przecież.\nCzy wówczas pan i inni pracownicy czuliście się zaskoczeni?\nJa tylko byłem jeden pracownik u tego szefa mojego, jeden jedyny. Następnego dnia wieczorem zbudowaliśmy barykadę na Chmielnej róg Brackiej, przy braciach Sobiszewskich, tam była sala tańca, [drugą przy Nowym Świecie, a trzecią na Chmielnej przy Marszałkowskiej (zdjęcie w książce „Powstanie w ich pamięci” wydanej przez Muzeum Powstania Warszawskiego, Warszawa 2008, s. 141). Zdjęcie barykady było w gazecie]. Oczywiście, barykada była bardzo prowizoryczna z wiader na śmiecie, jakieś krzesła, jakieś paczki, jakieś pudełka, jakieś drewniane elementy tam były różnego rodzaju i tak dalej. Drugą barykadę żeśmy zbudowali drugiego dnia wieczorem, to znaczy 2 sierpnia, przy Marszałkowskiej na Chmielnej. Oczywiście, to była też taka prowizorka. Później żeśmy budowali barykady, ale to już z płyt, przeważnie trzy-cztery warstwy płyt, bo pojedyncze jak się układało, to się przewracało nam albo na jedną, albo na drugą stronę.\nKiedy pan się przyłączył do Batalionu ,,Kiliński”?\nCzwartego dnia, jeśli się nie mylę. Bo myśmy chodzili, szukali broni, bo powiedzieli nam, że jak będziemy mieli broń, to nas przyjmą, a tak bez broni nas nie chcieli przyjąć. No i czwartego dnia lub piątego, nie pamiętam dokładnie, była mobilizacja na Chmielnej (w kąpielisku „Diana” to się wszystko odbywało) i tam tylko przyjmowali ochotników. Było bardzo dużo osób, ale przyjęli sto osób nas i podzielili na cztery grupy po dwadzieścia pięć osób w grupie. Ja się dostałem do grupy gospodarczej, czyli szefem był pan Tadeusz Kopiec, jego zastępcą był Mirosław Kopiec. Oni się ukrywali za okupacji, pracowali w suwalskim gdzieś, na torach kolejowych, bo ich ojciec był powstańcem na Górze Świętej Anny i tam ich Niemcy szukali, więc opuścili tamte tereny. Ale na Powstanie Warszawskie przyjechali.\nCzym zajmowała się drużyna gospodarcza?\nPrzede wszystkim, gdzie znalazło wojsko czy Powstańcy jakąś żywność, to naszym obowiązkiem było zabrać do magazynu. Magazyn był Szpitalna 8. Do Wedla do magazynu, żeśmy nosili. Co dalej? Tam był gospodarczy punkt, gdzie rozdzielali żywność.\nSkąd była brana?\nPrzede wszystkim chodziliśmy do Haberbuscha po jęczmień na [Łucką, na Siennej 23 była piekarnia], jeśli się nie mylę, codziennie chleb i bułki do szpitali musieliśmy roznosić. Chodziliśmy na Stawki po mundury robocze dla wojska [to jest Powstańców]. No i oczywiście, kiedy już była oswobodzona ulica Widok, „Bachus”, róg Marszałkowskiej, były olbrzymie magazyny żywności w piwnicach. Z tym, że naprzeciwko był potężny bunkier niemiecki i tam były trzy karabiny maszynowe. Podkopaliśmy trochę, bo był ten budynek zburzony i myśmy tam część usunęli, żeby się dostać do piwnic, bo trzeba było przejść tak jak po stole, przeczołgać się, ale mało czołgać – tam nie wolno było głowy do góry podnieść i wejść do wejścia na dół. Tam było masę żywności. Przede wszystkim było mnóstwo wina, z tym, że wina leżakowały, ale dom był spalony i później zburzony, to te wina wszystkie, korki wyleciały. Myśmy potąd w winie chodzili w piwnicach. Ale można było dziesiątki butelek znaleźć wina jeszcze. A przede wszystkim tam były konserwy – groszek, różnego rodzaju przetwory, konserwy. Przede wszystkim groszek zielony, to pamiętam, tego było mnóstwo, w puszkach był. Wszystko, oczywiście, do magazynów na Szpitalną 8.\nCzy może pan opowiedzieć, jak wyglądała wyprawa do Haberbuscha?\nOczywiście. To było bardzo dyskretne. Podchodziliśmy ulicami, Chmielną, z Chmielnej na [Złotą i dalej na Łucką], bo tam były poprzebijane ściany i tak dalej, dziury były w ścianach przez piwnice, bo to różnie było, zależy gdzie jaki był obstrzał. Jeśli chodzi o „Bachusa”, tam można było podejść dość blisko, ale już nie do Marszałkowskiej, bo bez przerwy strzelali z bunkru Niemcy.\nA jeśli chodzi o Haberbuscha?\nTo był Widok róg Marszałkowskiej, tylko że bunkier był po prawej stronie, a Marszałkowska, idąc do Placu Zbawiciela, była po lewej stronie. Haberbusch były [na Łuckiej]. Bo druga strona ulicy to była pusta, od Alej Jerozolimskich do Chmielnej było zburzone równo. Baraki niemieckie były i wojsko, które jechało ze wschodu, tam nocowali i wsiadali do pociągu, który jechał na Berlin i jechali na urlop, mieli schronienia czy coś tam, na jakieś inne okazje. I tam były dwa duże baraki.\nA jak wyglądała taka wyprawa na Stawki?\nTrwała ponad kilka godzin, bo to przez ulice, przez piwnice, jak już wspomniałem. To była trasa nie opisana do tej pory. Oczywiście, jej dokładnie nie pamiętam, bo myśmy przez podwórka, przez różne... Zresztą to samo było i do Haberbuscha – nie [można] było tak prosto iść, tu zginęło parę osób.\nCo jeszcze pan robił oprócz noszenia żywności?\nDostaliśmy polecenie iść do Fuchsa na Topiel, ale już żołnierze opuszczali elektrownię warszawską i pytali naszych, gdzie idziemy, a my mówimy, że do Fuchsa. Powiedzieli, że tam są już Niemcy, ale mimo to myśmy tam doszli jeszcze do tego Fuchsa, wzięliśmy cukru całą masę, słodyczy różnego rodzaju i, oczywiście, szybko żeśmy się wycofali. Niestety, dogonili nas Niemcy, dali serię i jeden padł. Jeśli się nie mylę, to Papoń jeden został zabity na Tamce z grupy naszej. Reszta już żeśmy dotarli do Śródmieścia. Po drodze żeśmy znaleźli konia dorożkarskiego, u zakonnic na Tamce się pasł na trawie. Oczywiście, żeśmy go przyprowadzili do Śródmieścia, ale w Śródmieściu nas żandarmeria akowska zatrzymała, że żeśmy ukradli konia. Ale wytłumaczyliśmy, że pasł się na łące. Oczywiście, później tego konia zabili, podzielili się mięsem rozdali wszystkim, kto chciał i tak dalej. [Żandarmeria AK miała żółte opaski].\nCzy mógłby pan powiedzieć, jak wyglądała kwestia posiłków? Co pan jadł w czasie Powstania?\nMyśmy dostali kartki żywnościowe. Było kino za Nowym Światem, w kierunku Powiśla, pierwsza ulica. Tam było RGO (RGO to była taka pomoc) i tam dostawaliśmy kartki, więc dwie kromki chleba było z dżemem na śniadanie, kubek kawy. Na obiad była fasola z ryżem, ryż z fasolą czy jeszcze z czymś innym, z makaronem. To było takie życie. I kolacja, oczywiście, było tak samo dwie kromki chleba, kubek kawy.\nCzyli z tego, co państwo nosili, nie można było sobie nic wziąć?\n. Nie, to było bardzo rygorystycznie przestrzegane.\nCo jeszcze robiła drużyna, oprócz noszenia żywności?\nPrzede wszystkim ratowaliśmy rannych, przenosiliśmy ze szpitali do szpitali, bo to różnie trzeba było. Tutaj wspomniałem o Marszałkowskiej. Podzielili naszą grupę, było dwadzieścia cztery osoby, dwanaście osób poszło w Aleje Jerozolimskie przygotować piasek na barykadę, a dwanaście osób skierowali na Marszałkowską róg Chmielnej i tam dostaliśmy dwunastu jeńców. I nas było dwunastu akurat. W Alejach przy nasypie tego żwiru zginęło dwóch, u nas na szczęście nikt nie zginął, z tym że jak pani wspomniałem wcześniej (nie powinienem tego mówić), kiedy Niemcy wyszli na ulicę Marszałkowską do sprzątania, to było spokojnie, ale kiedy ruszyli tramwaj, to Niemcy z hotelu „Polonia” zabili ośmiu. I tak jak wspomniałem przed chwilą, że prasa pisała, Życie Warszawy...\nPo wojnie, 1948, 1950 rok, że wykopano kilka ciał róg Chmielnej i Marszałkowskiej. To właśnie było tych ośmiu Niemców zabitych tam, przy barykadzie. Ta barykada nigdy nie została [zbudowana].\nJak wyglądała budowa barykady? Czy to było pod czyjąś komendą?\nTak, to był inżynier, nie pamiętam, jak się nazywał, on to wszystko opracowywał i przygotowywał, jak mamy to robić i tak dalej. Oczywiście, materiału nie było, więc przeważnie z płyt chodnikowych. Na Chmielnej nie było płyt chodnikowych, bo na Chmielnej już pod koniec to było ciało koło ciała kładzione tam, gdzie były chodniki. Oczywiście, że po wojnie była ekshumacja zwłok i wszystkie zostały zabrane na cmentarze. Więc układaliśmy dwie, trzy, cztery warstwy, bo jedna warstwa się przewracała, jak była wysoka, tak że trzeba było zrobić niższy, powyżej, wyżej i tak dalej.\nA co było największym zagrożeniem? Bombardowania?\nBombardowania i jeśli chodzi o budowę barykad, to było zawsze na pierwszej linii frontu. Teraz co jeszcze? 17 sierpnia zostałem oddelegowany od naszej grupy. Od nas chyba trzy osoby zostały oddelegowane do noszenia ropy, nafty i benzyny do spalenia PAST-y. Ropę, naftę i benzynę braliśmy z Poczty Głównej na placu Napoleona (obecnie plac Powstańców) naprzeciwko Prudentialu. (Prudential to, oczywiście, hotel „Warszawa”, tak się nazywał przed wojną.) I myśmy nosili w kanistrach dwudziestolitrowych, z tym, że myśmy nie wchodzili na pocztę; nam wynoszono kanistry. Myśmy tylko po zapachu wiedzieli, co nosimy, bo nie wiedzieliśmy, było zamknięte. Dochodziliśmy Sienkiewicza do Marszałkowskiej, na Marszałkowskiej trzeba było mieć sznur lub pasek od spodni, położyć się na Marszałkowskiej, bo na Marszałkowskiej była czarna kostka i po tej kostce przez Marszałkowską, nie podnosząc głowy do góry trzeba się było przeczołgać albo na brzuchu przesunąć się, bo „ukraińcy” z Ogrodu Saskiego trafiali nam w kanistry. Oczywiście, jak trafili pociskiem zapalającym, to była katastrofa. I dochodziliśmy na drugą stronę Marszałkowskiej, tam żeśmy się przedostawali do kawiarni „Momus” (to było na Marszałkowskiej między Świętokrzyską a Królewską, z tym, że dalej już były gruzy przy Królewskiej, to było bliżej Świętokrzyskiej) i tam, w kawiarni „Momus” od nas brano kanistry, wylewano do jakiegoś zbiornika. Okazuje się, że ten zbiornik to była od Haberbuscha przytoczona beczka po piwie, około dwóch tysięcy litrów miała pojemność. I tam wlewano. Z tym, że nas nie wpuszczano dalej, tylko oddawano nam puste kanistry i tak żeśmy obracali cały dzień. 17,18,19 i 20 jeszcze trzy razy. Około jedenastej zakończyliśmy tę akcję. Jak żeśmy trzeci raz przyszli, to już PAST-a płonęła. Pamiętam tylko – z 3. kompanii Zygmunt Piotrowski z PIAT-a strzelił, żeby zapalić, bo tam była jeszcze jedno (nie dokończyłem) – pompa strażacka i kiedy już był atak na PAST-ę, to wtedy pompa poszła w ruch, oblała całą PAST-ę tą mieszanką i pan Zygmunt Piotrowski strzelił z PIAT-a i zapaliło się. I zaczęli krzyczeć: „Popraw!”. Jak poprawił drugim pociskiem, to wszystko zgasło. Dopiero za trzecim pociskiem zapaliła się PAST-a. To był widok niesamowity – PAST-a płonęła. Dowódca [Batalionu „Kiliński” Henryk Leliwa-Roycewicz] „Leliwa”, nasz główny, nie chciał spalić PAST-y, przecież tam był olbrzymi majątek. Przecież tam była ta główna stacja, z której Niemcy korzystali na wschód, przecież to była telekomunikacja. Ale, niestety, w ostatniej chwili nie można było zdobyć PAST-y, więc zdecydowano spalić ją. Pamiętam, z drugiego, z trzeciego piętra wyskakiwali Niemcy, otwierali parasolki i wyskakiwali, bo płonęli, niektórzy nawet na plecach mieli ogień. Z tym, że jak doleciał do ziemi, to znaczy do ulicy, to już nie żył, bo była taka strzelanina, że tam piekło było istne. Ale mam kolegę, który brał udział w bezpośrednim ataku na PAST-ę – Bogdan Bargielski z 1. kompanii szturmowej.\nCzy w czasie Powstania brał pan udział w jakimś życiu religijnym?\nNie, nie było czasu na to. Może jeszcze dokończę. Po południu nas skierowano na ulicę Czackiego...\nPo południu którego dnia?\n20 sierpnia po południu zostaliśmy skierowani, ponad trzydzieści osób, już z innej grupy dołączonej i ta grupa, która tu była, na ulicę Czackiego, tam do kanału żeśmy weszli i tym kanałem żeśmy podeszli pod kościół Świętego Krzyża. Tam mieliśmy zbudować jakąś barykadę. Oczywiście, to był 20 i 21 sierpnia wieczorem nas wyprowadzono stamtąd, barykady żeśmy nie zbudowali, bo kościół i tam była komenda policji granatowej i tam było mnóstwo Niemców. Tam oni się bardzo dzielnie bronili i dopiero kościół i komenda policji była zdobyta 23 sierpnia. Oczywiście, że różne akcje jeszcze były nasze, żywność co dzień, poza tym chleb jeszcze, piekarnia była czynna, to musieliśmy roznosić do szpitali, na różne punkty, tam, gdzie było wojsko [Powstańcy] i tak dalej.\nCzy ludzie nie zaczepiali was po drodze?\nO tak, bardzo. Niestety, myśmy byli w wojsku, mieliśmy przecież jakąś dyscyplinę. Nie można było. Oczywiście, kilogram jęczmienia można było wziąć, nie było problemu, dla nas, ale tak nie wolno było.\nA jak pan pamięta reakcje ludności cywilnej czy ludzi siedzących w piwnicach? Czy to się jakoś zmieniało?\nPoczątkowo był silny entuzjazm, nie było problemów. Później już były problemy, ludzie się zaczęli buntować, że dość tej walki, dość tego wszystkiego. Ale niestety, wszyscy cierpieli, bo wiedzieli, że jest niemożliwe zakończenie.\nCzy spotkał się pan z jakimiś negatywnymi reakcjami ?\nNie. Jeszcze jedno – 15 września zostaliśmy skierowani na róg Marszałkowskiej i Złotej, ale już nie przy Chmielnej, tylko na Złotej, i tam była rozbita barykada, bo okazuje się, że Niemcy mieli działka przeciwpancerne na trzecim-czwartym piętrze w hotelu „Polonia” i mieli wspaniały widok, bo tak jak od Alej do Chmielnej nie było żadnych budynków, tylko był przy Zielnej na Chmielnej jeden budynek, a tu była pusta przestrzeń, więc mieli wspaniałą obserwację aż do ulicy Złotej. Tam jeszcze było kino, róg Chmielnej i Marszałkowskiej. Jeszcze po wojnie było czynne krótko. Tam żeśmy budowali barykadę. Leżałem na plecach, kładziono mi na ręce płyty i przesuwałem nad głową, żeby położyć na barykadę. Kiedy już mogłem uklęknąć, wtedy padł pocisk i, oczywiście, barykada się rozleciała, zostałem przysypany płytami z chodnika i jedna z płyt upadła na ziemię i przewróciła się na nogę. Oczywiście, przecięło mi tu nogę. Koledzy mnie zanieśli do szpitala. Przychodnia była Chmielna 26, tam, gdzie mieszkałem. Tam było bardzo dużo rannych żołnierzy, bo było kilka lokali zajętych na szpital. Lekarz opatrunek mi zrobił i powiedział, że kość nienaruszona, tylko ciało przecięte. No i już skończyłem walkę, czyli skończyłem pracę w drużynach służby pracy.\nJak pan pamięta warunki w tym szpitalu?\nByły straszne, nie było opatrunków, prześcieradła były darte, koszule były darte, było okropnie.\nCzy były zachowane jakieś warunki higieny, czystości?\nNie, wody nie było. Pamiętam, że do tego szpitala to i jeńców niemieckich z Wehrmachtu przyprowadzali i oni nosili wodę. O wodę było bardzo trudno. Właśnie Marszałkowska 111, kino „Światowid”, spalone w 1939 roku. Tam było zbombardowane i ten dom był zrównany do pierwszego pięta. I tam było małe takie pomieszczenie, suterena na dole i tam woda stała, były źródła. Całą okupację woda tam stała i w czasie Powstania była używana do gotowania. Była zielona początkowo, a potem, jak ludzie zaczęli brać (bo nawet brali do WC), to była czysta jak kryształ. Codziennie od czwartej rano już były kolejki, żeby dostać wiadro wody.\nPewnego dnia Niemcy (prawdopodobnie wiedzieli, że tam jest woda) zrzucili potworną bombę, róg Złotej i Zielnej. Szyny tramwajowe były na czwartym piętrze na dachu zawieszone, więc musiała być bardzo silna. I trysła woda. Bo tam, okazuje się – jeśli to jest legenda, bo książkę taką czytałem – że koło Pałacu Kultury i Nauki było kiedyś jezioro i tu Chmielna (chmielnik dawny) plantacje chmielu były, bo tu woda była, było jezioro. Podobno płynęła Marszałkowską do Żurawiej (a rzeka się nazywała Żurawka), do Książęcej i do Wisły wpadała. Teraz, jak budowali metro, wybijała im woda i wybija dalej. Jak będzie pani kiedyś przechodzić, to tam czasami jest taki dzień, że pani ma schody zalane wodą, ta woda wybija cały czas. Tam były jakieś potężne źródła. I dzięki wodzie w kinie „Światowid”, Śródmieście żyło, właśnie dzięki tej wodzie. Wieczorem było dwadzieścia centymetrów wody w suterenie, natomiast rano było siedemdziesiąt-osiemdziesiąt centymetrów, czyli cały czas nachodziła.\nCzy już do końca Powstania był pan w szpitalu?\nByłem krótko, jeden tylko dzień, a ponieważ na Chmielnej 26 był szpital, a pracowałem na Chmielnej 26.\nCo pan robił później, w ciągu tych dwóch tygodni?\nChodzić nie mogłem.\nW takim razie jak pan sobie radził ?\nMiałem trudności z żywnością, ale wróciłem na Marszałkowską 111 i tam było dość dużo żywności, ponieważ tam była gospoda „Teatralna” i bar „Pod Światełkami”. Tam trzeciego dnia w Powstanie dostali się „ukraińcy” i zabili ponad trzydzieści osób. Z tym, że mnóstwo było alkoholu i żywności. Właściciel (nie pamiętam, jak się nazywał, [prawdopodobnie Marcinkowski]), co miał gospodę „Teatralną”, miał tak dużo żywności, że jeszcze nam proponował, żebyśmy zostali po Powstaniu i przeżyli do wejścia Armii Radzieckiej, że będziemy żyć, że nam żywności wystarczy. I rzeczywiście tak było.\nCzy tej żywności nie zabrano?\nNie, on zakopał to, bardzo sprytnie to zrobił, więc myśmy pewnego dnia... Dozorca nas namówił, kiedy zacząłem lepiej chodzić, okazuje się, że dozorca miał klucze do jego magazynu, nie wiem, czy dorobione, czy miał w domu, i powiedział, że tam muszą być morele. Rzeczywiście znaleźliśmy tę beczkę bardzo wysoką, z tym, że musieliśmy dziurę w ścianie wybić, bo piwnice pomurował, gdzie miał tę żywność, to zamurowane było, ściana i tam nie ma nic. Mówi ten dozorca: „Wybijcie dziurę i tam morele muszą być”. I rzeczywiście była beczka bardzo wysoka, że po krześle dostałem się do końca tej beczki. Bo on mówił, że tu dwa czy trzy samochody przywieźli tych moreli. Myśmy wzięli parę wiader moreli, z tym, że mieliśmy tego starszego pana i mówi: „Jedno wiadro moreli zabieram, idę na ulicę Sosnową do lekarza”. Za dwie godziny wrócił i przyniósł nam szyneczkę maleńką, taką z kilogram, w jakimś sosie za to wiadro moreli. Tak że już było co jeść. Z chlebem to różnie było, suchary, panie miały trochę mąki, to piekły placki różnego rodzaju i tak dalej.\nCzy ludzie byli tak solidarni między sobą, że dzielili się żywnością?\nBardzo. Jeden drugiemu pomagał jak tylko mógł. Jak tylko wiedzieli, że ktoś głodny... Później zachorowałem... Aha, może jeszcze wrócę. Z tym że myśmy później tych moreli brali już więcej, duże ilości w następne noce, dla wojska dawaliśmy i tak dalej. Dozorca dał nam szpadel i żeby kopać. Wykopaliśmy trzy wiadra łoju wołowego topionego i trzy wiadra masła. Część tej żywności daliśmy dla wojska [dla Powstańców], a resztę zatrzymaliśmy dla siebie. Ale to już nam nie było bardzo potrzebne, bo już była kapitulacja, koniec było Powstania.\nCzy w trakcie Powstania pan interesował się polityką? Czy w ogóle wiedział pan, co się dzieje?\nZbierałem „Biuletyny Informacyjne”, miałem ponad dwieście, ale ktoś mi ukradł, bo w piwnicy zostawiłem to, zakopałem, ale ktoś odkopał, znalazł taką skrzyneczkę i zabrał wszystkie „Biuletyny...”.\nByło to w trakcie Powstania najbardziej dostępne źródła informacji?\nTak, biuletyny były rozdawane przez małych chłopców albo harcerzy. Była taka informacja.\nCzy wówczas interesował się pan tym, co się dzieje z punktu widzenia wielkiej polityki? Czy rozmawiano o tym w pana otoczeniu?\nByło dyskutowane. Oczywiście, że słuchaliśmy radia z Londynu, wiedzieliśmy, co się dzieje. Najbardziej nas denerwował chorał „Z dymem pożarów”, bo Warszawa płonęła przecież całe dwa miesiące, ale Warszawa nie była tak spalona w czasie Powstania, jak była po Powstaniu, bo później Niemcy palili kolejno dom po domu, chodzili, mieli takie pojemniki na plecach z płynem zapalającym i pryskali, i zapalali. To widziałem na filmie, a poza tym opowiadali mi koledzy, którzy wyszli dużo później.\nJakie wówczas panowały opinie w pana otoczeniu?\nWtedy nikt nie myślał o poglądach. Wtedy każdy myślał, jak tu przeżyć, żeby wydostać się z tego piekła już.\nAle narzekano na to, że jest Powstanie?\nCzy oczekiwano pomocy ze strony Rosjan?\nTak. Nadleciały amerykańskie samoloty jednego dnia, bardzo dużo, ale część zrzutów dostała się do Niemców, bo myśmy dostali niewiele zrzutów. Natomiast Rosjanie pod koniec Powstania zrzucali nam suchary, pepesze, ale pepesze bez spadochronu. Jak spadły na beton czy na ulicę, to z nich nic nie można było skorzystać, bo to było zniszczone i pogięte, połamane nawet.\nCzy wiedział pan, co się dzieje w innych dzielnicach Warszawy?\nNiewiele. Chociaż była radiostacja „Błyskawica”, nadawała krótkie audycje, chodzili po Chmielnej, po Marszałkowskiej. Zresztą na Chmielnej, do Świętokrzyskiej to było bardzo spokojnie. Najgorzej było w Alejach, BGK i hotel „Polonia”, bo tu już byli Niemcy [również na Dworcu Centralnym]. Tu było jeszcze przejście Aleje Jerozolimskie 17 na drugą stronę.\nPrzechodził pan nim ?\nNie przechodziłem, nie potrzebowałem.\n’Kim byli pana najbliżsi koledzy z drużyny?\nNie znałem ich wielu. Z mojego domu było dwóch, ale nie istnieją, w ogóle nie wiem, co się z nimi stało. Bo po Powstaniu każdy wychodził na własną rękę, z tym, że wyszedłem, jeśli się nie mylę, 5 albo 4 [października]. Niemcy przyszli na Marszałkowską 111, żebyśmy opuścili dom.\nNie pamięta pan nazwisk tych kolegów?\nNiektórych pamiętam. Był Zbyszek Raczkowski, miał wtedy szesnaście lat, był najmłodszy. Był bardzo wysoki, zawsze najmniej brał towaru, bo powiedział, że nie może tak ciężko nosić. Był [Krzywonos], był jeszcze... Nie pamiętam jego nazwiska, ale gdzieś mam zapisane. Prężyna, był taki.\nJak pan pamięta okres schyłku Powstanie? Czy było widać, że to już koniec?\nTak, już było widać. Niemcy się dostali z Powiśla na Nowy Świat, na Chmielną, w Aleje Jerozolimskie przy BGK i już Chmielną nie można było chodzić, naprzeciwko mojego domu była barykada. Już przez ostatnie dziesięć dni byłem na Marszałkowskiej 111, to już nie przychodziłem, poza tym nie mogłem chodzić, leczyłem nogę, bo nie wiedziałem, co będzie dalej. Ale szczęśliwie jakoś zagoiła mi się, przynajmniej częściowo, że doszedłem pieszo do Ursusa.\nCzy miał pan w czasie Powstania kontakt z rodziną?\nNie wiedzieli, co się z panem dzieje?\nNie, bardzo długo nie wiedzieli. Dopiero dowiedzieli się w styczniu, pod koniec stycznia.\nKiedy pan opuścił Warszawę i jak pan pamięta tę chwilę?\nTo był 5 października, szliśmy Chmielną do Żelaznej. Oczywiście, po gruzach, bo to wszystko ruiny były straszne. Tu, gdzie jest szpital na Oczki, Lindleya, to nas filmowano bez przerwy i tu stała ostatnia placówka AK i dziesięć metrów dalej Niemcy stali.\nNam nic nie grożono, z tym że nas pędzono do Grójeckiej, Grójecką na Okęcie i z Okęcia do Włoch, przez Włochy do Ursusa.\nTo był duży tłum ludności cywilnej?\nO, tłum był...\nTrudno powiedzieć, jeszcze tego dnia fatalny deszcz padał, bardzo duży deszcz, myśmy byli mokrzy. To był tłum ludzi, tłum po prostu. Pamiętam, na Grójeckiej zatrzymał się samochód, taka staruszka szła z córką, ta córka ją pod rękę trzymała, ona z laseczką. Jakiś Niemiec wyszedł z samochodu i poprosił ją do samochodu, tę staruszkę i tę córkę. Co z nimi się stało, nie wiem. Czy on był aż tak dżentelmen, że poprosił? Nie mam pojęcia. To było dla mnie zaskoczenie duże.\nJakie nastroje panowały wśród tych ludzi? Jakie były odczucia w związku z upadkiem Powstania?\nByło przygnębienie bardzo silne. Dwa miesiące walki i to wszystko poszło na nic, nie dało żadnego rezultatu. Z tym, że był ten zryw, bohaterstwo, ale trudno mi powiedzieć w tej chwili nawet, jak to określić. W każdym razie przed wybuchem Powstania na kilka godzin Niemcy przez szczekaczki, bo tak żeśmy nazywali mikrofony, róg Marszałkowskiej i Alej Jerozolimskich była jedna, druga była przy Brackiej, i wszyscy mężczyźni od lat piętnastu do sześćdziesięciu pięciu mają się stawić na plac zbiórki. Cztery place zbiórek było wyznaczone. Z tym że ci, co się zgłosili w pierwszych dniach, nie wrócili. Następnego dnia już nikt się nie zgłosił. Komunikaty były co pół godziny i w czasie, kiedy wybuchło już Powstanie, piętnasta − siedemnasta, to już było tak, że z domów, gdzie padną strzały, będzie zrównany z ziemią, takie były krótkie komunikaty niemieckie.\nCo się później niestety sprawdziło.\nJak pan pamięta pobyt w obozie w Ursusie?\nTo była pierwsza hala taka duża. Myśmy tam przenocowali, a rano przyszedł jeden pan bardzo elegancko ubrany, w beżowej marynarce, beżowych, jasnych spodniach, w pumpach, oczywiście, miał beżowe skarpetki i beżowe buty, czapkę miał bardzo ładną, w koszuli i w krawacie. Podszedł do mnie i mówi, że dwudziestu ludzi potrzebuje na kuchnię. Wspomniałem paru osobom. Ustawiło się ze dwieście osób, a tylko odliczyli dwadzieścia osób. I podprowadził na wachę. Tam już było chyba z dziesięciu Niemców i on coś zameldował, że na kuchnię nas bierze. Z tym że świetnie mówił po niemiecku. Zaprowadził nas na kuchnię i od razu dostaliśmy po pięciu cztery wózki, chleb, zupy (były gotowane przez zakonnice). Zupa była z brukwi, buraków i marchwi, chleb był polowy, niemiecki, bardzo dobry był chleb, natomiast kawa była Enrilo, to było zboże palone i z tego robiono kawę. Myśmy rozwozili po blokach poszczególnych, bo już było masę ludzi, jak myśmy się tam dostali. Myśmy rano na tę segregację, on nas wyprowadził i zaraz do tych wózków i dalej. A tam mieliśmy jakieś rzeczy, to nam dali pokój, na klucz zamknęli i koniec. W tym pokoju żeśmy spali. Byłem dwa tygodnie.\nPo dwóch tygodniach dokąd pan się udał?\nMieliśmy gestapowca, który nas pilnował. Powiedział, żebyśmy nie zrobili jakiegoś świństwa, bo nas każe wszystkich rozstrzelać. Po dwóch tygodniach padły pierwsze pociski z Pragi Rosjan na Ursus. Gestapo o godzinie jedenastej zrobiło naradę i on powiedział, że idzie na naradę, nam zdradził taką tajemnicę, żebyśmy nie zrobili świństwa. Wrócił około pierwszej i powiedział, że gestapo opuszcza Ursus, obejmuje Wehrmacht. W tym czasie przyjechał samochód z kawą i z chlebem. Musieliśmy znieść to do piwnicy, do magazynu. Rozmawialiśmy z kierowcą (to był cywil, a konwojent był gestapowiec) i on powiedział, że musi z szefem porozmawiać. Nas pięciu wziął do samochodu. Ale baliśmy się bardzo, czy nie będziemy rozstrzelani, że żeśmy opuścili obóz. W tym czasie, kiedy gestapo wyjechało, objął Wehrmacht. Jak myśmy wjechali na wachę w Ursusie samochodem, to zameldował, że nas wziął z obozu z Pruszkowa i musi się z nas rozliczyć, musi nas odstawić do Pruszkowa. W Pruszkowie koło elektrowni stanęli i po tysiąc złotych i do Mutter (żeby do matki iść). Wziął od nas po tysiąc złotych. Zatrzymałem się u jednej pani, przenocowałem i następnego dnia już ta moja znajoma powiedziała, że nie może mnie trzymać, bo się boi, że mnie mogą złapać, więc wysłała mnie na okopy. I chodziłem na okopy tu, pod Warszawę, na Rakowiec.\nTo znaczy kopał pan okopy dla Niemców?\nKopanie rowów i tak dalej. Z tym że po kilku dniach musiałem uciekać, bo jakieś panie, które tam mieszkały obok, nie wiem, co one robiły, w każdym razie wieczorem było pełno Niemców u niej i oskarżyły, że prawdopodobnie jestem Powstańcem. No i wszedł granatowy policjant, że Powstaniec tu się ukrywa. Jak wróciłem z pracy, czyli z kopania rowów, to od razu [przebrałem się, zmieniłem] koszulę, wsiadłem w kolejkę i przenocowałem na Kazimierówce, między Podkową Leśną a Grodziskiem. Następnego dnia dostałem się do Milanówka i tam spotkałem moich znajomych. Tam przeżyłem do wejścia Rosjan.\nJak pan pamięta wejście Rosjan?\nTo było bardzo radosne, tylko że oni byli wszyscy pijani, spadali z czołgów. Na krzyżówce, to jest w Milanówku w kierunku Grodziska, Niemcy jeszcze byli i tam jeden pocisk padł na czołg radziecki i kilku z czołgu spadło żołnierzy, zabili ich Niemcy. Ale w Milanówku jak te czołgi przyszły, to wiadrami bimbru im nanieśli miejscowi ludzie. Kompletnie byli pijani. Ale wsiadali i jechali dalej.\nCzy był pan po wojnie w jakiś sposób represjonowany?\nNie. Aresztowali mnie, oczywiście, dwa dni po wejściu Rosjan, „ormowcy” przyszli, ale powiedziałem, że nie brałem udziału w Powstaniu, nie przyznałem się w ogóle i to wszystko. Byłem jako cywil i puścili mnie.\nDo Warszawy to mój szef wcześniej wrócił. Jeszcze byłem z pół roku w Milanówku. Szef był w Milanówku i mnie znaleźli w tym Milanówku. On tam prowadził pracownię i tam pracowałem. Później wrócił do Warszawy, ratując mieszkanie. Oczywiście, nie uratował mieszkania, jeden pokój uratował, taki duży, trzydziestopięciometrowy, który mam do dzisiaj.\nPo wojnie pracowałem dalej w rzemiośle.\nJakie są pana dzisiejsze − po sześćdziesięciu dwóch latach − refleksje na temat Powstania?\nTo było konieczne, po prostu to było wymuszone Powstanie. Poza tym jak pani wspomniałem, ogłaszanie od piętnastu lat do sześćdziesięciu na plac zbiórki, więc chodziło Niemcom o izolowanie wszystkich mężczyzn od walki. Zresztą sobie zdawali sprawę, na pewno wiedzieli, że Powstanie wybuchnie, mieli swoich informatorów.\nWarszawa, 20 lipca 2006 roku\nStanisław Dąbrowski Pseudonim: „Ryś” Stopień: strzelec Formacja: batalion „Kiliński” Dzielnica: Śródmieście Północne Zobacz biogram


Błaszczak: Dokumentacja z 1923 r. podstawą do przebudowy Pałacu Saskiego - Inwestycje\nBłaszczak: Dokumentacja z 1923 r. podstawą do przebudowy Pałacu Saskiego\nPAP/AT • 30 listopada 2018 - 10:59\nPałac Saski (fot. wikipedia.org/Domena Publiczna)\nDokumentacja przebudowy Pałacu Saskiego sporządzona w 1923 r. stanowić będzie podstawę do przygotowania projektu odbudowy Pałacu Saskiego - powiedział szef MON Mariusz Błaszczak podczas przekazania archiwalnej dokumentacji Pałacu Saskiego w siedzibie Wojskowego Biura Badań Historycznych.\nCzytaj też: Odbudowany Pałac Saski jako pomnik niepodległości będzie symbolem nowoczesnej Polski


Furia “Księżyc milczy luty” w przedpremierowym streamie | Musick Magazine\nFuria “Księżyc milczy luty” w przedpremierowym streamie\n“Wstawać trupy, koniec spania!”, tak w “Zabieraj łapska” – jednym z z sześciu nowych utworów składających się na 5 duży album katowickiej Furii – krzyczy Nihil, wokalista i gitarzysta tej formacji. I ma rację, bo “Księżyc milczy luty” to jeden z najbardziej elektryzujących albumów, jakie ukazały się w ostatnich latach.\nNowy, długo wyczekiwany duży album to ponad 40 minut niezwykłej muzycznej podroży po zakamarkach różnych muzycznych światów – gdzie black metal jest rdzeniem, a jednocześnie muzycy nie boją się romansu z bluesem, psychodelicznym rockiem czy… bigbeatem. Niesamowite teksty w języku polskim autorstwa Nihila dopełniają obraz tego unikalnego wydawnictwa. Nekro-Folk Furii staje się własnie stylem nie do podrobienia. Na program płyty składa się 6 kompozycji:\n“Księżyc milczy luty” jest dowodem na to, że na Śląsku można wciąż wydobywać czarne złoto najwyższej jakości. Posłuchajcie z resztą sami. Dzięki uprzejmości Pagan Records, wydawcy tej płyty, prezentujemy oficjalny przedpremierowy odsłuch “Księżyc milczy luty”. Premiera płyty odbędzie się 14 listopada. Możecie ją zamawiać w tym miejscu: http://www.pagan-records.com/webshop/shoper5/pl/index\nFuria, pagan records


Maria Sadowska była gościem Łukasza Orbitowskiego w programie "One" - TVP Tygodnik – Magazyn widzów i czytelników\nGdzie jest twoja rewolucja?\nLudzie, najczęściej trzymają się tego, co raz zdołali zdobyć. Ta dziewczyna zdecydowała się na drugi zawód. Powiedziała mi zresztą, że ma ciągłą potrzebę robienia czegoś nowego. Jest tyle drzwi, czekających na wyważenie.\nGościem kolejnego odcinka programu Łukasza Orbitowskiego „One: kobiety kultury” jest Maria Sadowska. Emisja – TVP Kultura, sobota 27 kwietnia o godz. 15.35.\nPochodzę z artystycznej rodziny. Tak się złożyło. Mój ojciec był malarzem i przez pięćdziesiąt lat uczył rysunku na Akademii Sztuk Pięknych, mama wykonywała zawód psychologa – można więc na upartego nazwać ją artystką duszy. Sam zostałem pisarzem i teraz, po czterdziestce, obserwuję dorastanie mojego dwunastoletniego syna.\nJulek niedługo będzie dorosły i zastanawiam się, jaką drogę życiową, jaki zawód wybierze. Martwię się, że też zostanie artystą, podtrzymując w ten sposób ciąg rodzinnych wyborów. Los twórcy jest piękny, lecz trudny. Wolałbym, aby mój syn miał łatwiej, choć mniej pięknie. Chcę, aby znalazł sobie normalną, uczciwą pracę (artyzm zawiera w sobie podejrzenie nieuczciwości). Niech zostanie programistą. Fizykiem. Inżynierem.\nMaria Sadowska artystką była od zawsze. Pamiętam „Tęczowy Music Box” z jej udziałem. Była wtedy dzieckiem, ja też. Koło dwudziestki nagrała płytę w Stanach Zjednoczonych. W tym samym czasie ja czytałem „Wolę mocy” Nietzschego i uczyłem się otwierania jabola przy pomocy zębów.\nDziecięce gwiazdy mają kłopot wynikający z prostego faktu, iż dzieciństwo się kończy, zaś życie biegnie dalej. Trzeba coś zaproponować, dorosłość wymaga jakiejś postawy, pomysłu na siebie. Jeśli ktoś osiągnął status gwiazdy w dzieciństwie, co zrobi ze sobą później?\nŁukasz Orbitowski: Do programu zapraszam artystki, które lubię i szanuję. Trudno się dziwić, że potem klecę laurkę. Fot. TVP\nOtóż, będzie się mierzył z własną przeszłością. Przecież istnieje podejrzenie, że nic nie potrafi, że kariera została ustawiona przez dorosłych, poza tym kto traktuje poważnie dzieci? Nawet dorosłe. Łatwiejszy start (nie czarujmy się) jest kontrastowany stałą koniecznością udowadniania własnej wartości. Jest prościej i trudniej jednocześnie.\nChyba właśnie z tego wzięła się niezmordowana aktywność Sadowskiej, z piękną płytą poświęconą Krzysztofowi Komedzie, z „Jazzem na ulicach” i zaskakującą karierą reżyserki. Ludzie, najczęściej trzymają się tego, co raz zdołali zdobyć. Boją się nowości. Ta dziewczyna zdecydowała się na drugi zawód. Widzę w niej niespokojnego ducha, kogoś, kto ciągle szuka i potrzebuje się sprawdzić. Powiedziała mi zresztą, że ma ciągłą potrzebę robienia czegoś nowego. Jest tyle drzwi, czekających na wyważenie.\nZresztą, to dobre filmy są. Biografia Michaliny Wisłockiej pokazuje, że można mówić o erotyce szczerze, bez pruderii, jak i poszukiwania skandalu. Z kolei „Dzień kobiet” unika pułapek kina interwencyjnego, choć opowiada o niewesołym losie kasjerek. Zaczyna się jak tragedia o upadku moralnym człowieka, kończy komediowym optymizmem.\nOszukiwała rodziców, musiała udowadniać swoją wartość i mierzyć się z legendą ojca\nWokalistka, która mierzyła się z legendą ojca.\nPonurak ze mnie, lecz przecież potrzebuję odrobiny światła. Kadzę tej miłej Sadowskiej i może wypadałoby napisać coś nieprzyjemnego. Tak się składa, że do programu zapraszam artystki, które lubię i szanuję. Trudno się dziwić, że potem klecę laurkę.\nPogadaliśmy trochę pokoleniowo, jesteśmy mniej więcej z tych samych roczników, różnią nas jednak postawy. Jestem pesymistą przekonanym o znikomości własnej mocy. Sądzę, że my artyści straciliśmy moc zmieniania świata. Zapytałem Marię, używając tytułu jej piosenki: gdzie jest Twoja rewolucja, Marysiu?\nUsłyszałem, że cierpliwa, rozłożona na lata praca może przynieść jakąś zmianę. Wielkim, cierpliwym wysiłkiem wielu serc możemy sprawić, że świat stanie się lepszym miejscem. Nie wiem, czy to prawda. Ale chciałbym, aby Maria Sadowska miała rację.\nZdjęcie główne: Maria Sadowska jako jurorka programu muzycznego TVP2 „The Voice of Poland”. Fot. PAP/StrefaGwiazd/Marcin Kmieciński\nKoniec kwarantanny. Komentarz do pandemii koronawirusa. Andrzej...\nCynizm, nihilizm, panświnizm. Diagnoza Bronisława Wildsteina\nJak propagandziści liberalizmu bałamucą społeczeństwa.\nRysownik o absurdalnym poczuciu humoru, pokazuje grozę świata\nPrzychodziłbym codziennie… Od 22 maja wystawa prac Andrzeja Krauzego w Zachęcie znów będzie otwarta.


Drogerie internetowe > i Puknij.net\nPosted by wojt | Reklama w Internecie | poniedziałek 10 Sierpień 2009 1:46 PM http://lorien-cosmetics.pl\nCzemu internetowe sklepy z kosmetykami posiadają ceny niższe o około 50% od drogerii znajdujących się w centrach handlowych? Czy naprawdę można w tak niskiej cenie kupić kosmetyki bardzo dobrej jakości, dokładnie takie same jak w sklepach stacjonarnych. W tym artykule postaram się jednoznacznie odpowiedzieć na to trudne wydawać by się mogło pytanie\nJednak tak jak to w życiu bywa trudne pytanie są czasem bardzo łatwe i tak to wygląda w tym miejscu. Drogeria internetowa jest małym sklepem zlokalizowanym w skromnym biurze podczas gdy drogeria stacjonarna co miesiąc inwestować musi w atrakcyjne i bardzo drogie powierzchnie handlowe w sklepach. Tu bierze się pierwsza i chyba zasadnicza różnica pomiędzy tymi dwoma sklepami. Dokładnie tak samo sprawy mają się jeśli chodzi o zatrudnienie. Drogeria internetowa nie potrzebuje kilkunastu sprzedawców ponieważ skierowana jest w inną stronę. Tu sprzedaż odbywa się za pośrednictwem internetu.\nDzięki obu wspomnianym przeze mnie czynnikom, kosmetyki w drogeriach internetowych mogą być znacznie tańsze i nic nie stoi na przeszkodzie byśmy korzystali z tego dobrodziejstwa do woli ponieważ kupując kosmetyki w drogeriach internetowych oszczędzasz nie tylko swoje pieniądze ale również czas! Osobną sprawą wydaje się problem świeżości kosmetyków ponieważ w internecie jak i innych miejscach niestety można natknąć się na oszustów jednak i na to znaleziono już lekarstwo. Wystarczy zakupy robić w dobrych, sprawdzonych już drogeriach internetowych. Dzięki temu oszczędzisz sobie nieprzyjemnych sytuacji a w razie problemu będziesz mogła zwrócić kosmetyki w terminie 10 dni od daty zakupu.\nComment by myszczu007 — 11/08/2009 @ 1:32 PM Niestety wiele osób nadal kojarzy cenę jako nieodłączny element jakości – przez to wolą wydawać pieniądze w drogich sklepach, gdzie pod ręką jest to samo o wiele taniej.


stara cena: 301,00 zł\nCena 235,00 zł Zniżka 66,00 zł\n*Egzemplarz ekspozycyjny. Przełącznik filtra jest uszkodzony (poluzowany). Drobne rysy na obudowie. W razie pytań zapraszamy do kontaktu.\nMooer Eleclady Flanger - efekt modulujący, pracujący w dwóch trybach - Normal i Filter.\nW trybie Filter brzmienie przypomina charakterystycznie oscylującą modulację znaną z nagrań ikon rockowych lat '70. W trybie NORMAL uzyskujemy tzw. "sweet point" przy ustawieniu gałki RATE na godz. 10:00 - a gałki Color w pozycji na godz. 12:00. Wtedy uzyskujemy klasyczny i stonowany flange\nregulacja przy pomocy potencjometrów: Color, Rage, Rate.\nIBANEZ AZ224F BTB PREMIUM -...\nCena podstawowa 4 487,00 zł Cena 4 199,00 zł\nCena podstawowa 222,00 zł Cena 202,00 zł\nYAMAHA RM-PLB NOSIDŁO DO...


R E G U L A M I N V MARATON MTB KOCIEWIE SZLAKIEM - PDF\nDownload "R E G U L A M I N V MARATON MTB KOCIEWIE SZLAKIEM"\n1 R E G U L A M I N V MARATON MTB KOCIEWIE SZLAKIEM 1. ORGANIZATOR Stowarzyszenie Grupa Kolarska Starogard Gdański (GK STG) Gmina Starogard Gdański współorganizator Nadleśnictwo Starogard - współorganizator 2. CEL Popularyzacja maratonów MTB i turystyki rowerowej. Promowanie regionalnych szlaków rowerowych i turystycznych Kociewia. Propagowanie zdrowego trybu życia poprzez połączenie rywalizacji sportowej z rekreacją i aktywnym wypoczynkiem. Wyłonienie najlepszych zawodników w poszczególnych kategoriach wiekowych podczas maratonu. 3. TERMIN I MIEJSCE Leśniczówka Szpęgawsk k/starogardu Gdańskiego 4. WARUNKI UCZESTNICTWA Maraton MTB Kociewie Szlakiem " jest imprezą otwartą, mogą w niej brać udział zarówno amatorzy jak i zawodnicy zrzeszeni w klubach. Uczestnikiem maratonu będzie mogła zostać osoba, która dokona rejestracji oraz opłaty startowej. Rejestracji będzie można dokonać w Biurze Zawodów w godzinach w dniu zawodów, jak również za pośrednictwem formularza zgłoszeniowego na: do dnia r. W przypadku rejestracji przez internet wpłatę należy dokonać na konto Stowarzyszenia Grupy Kolarskiej Starogard Gdański - Bank SGB w Starogardzie Gd W przypadku dokonania wpłaty na konto, przy rejestracji lub weryfikacji w Biurze Zawodów należy przedstawić potwierdzenie dokonania przelewu. Każdy uczestnik maratonu na dystansie MINI lub MEGA otrzymuje świadczenie w postaci posiłku regeneracyjnego.\n2 Prawo do startu w maratonie mają osoby, które ukończyły 18 lat (wymagane przedstawienie dowodu tożsamości), poniżej 18 lat za pisemną zgodą rodziców lub opiekunów prawnych, (według wzoru oświadczenia opublikowanego na stronie internetowej w zakładce KOCIEWIE SZLAKIEM, stanowiącego załącznik do niniejszego Regulaminu), osoby w wieku lat pod stałą opieką rodziców lub opiekunów prawnych startujących w maratonie. Osoby poniżej 14 lat wyłącznie, w Maratonie Rodzinnym lub Paradzie Rowerków Biegowych razem z rodzicem lub opiekunem prawnym lub osobą sprawującą opiekę na maratonie. Wszyscy zawodnicy startują na własną odpowiedzialność (w przypadku zawodników niepełnoletnich na odpowiedzialność rodziców lub prawnych opiekunów). Każdy zawodnik jest zobowiązany do startowania w sztywnych kaskach ochronnych, zgodnych z obowiązującymi standardami bezpieczeństwa. Zaleca się posiadanie indywidualnego ubezpieczenia OC i NW. Zawodnicy startują na sprawnych technicznie rowerach MTB lub innych odpowiednich do jazdy w terenie leśnym. Dopuszcza się do uczestnictwa w zawodach wyłącznie osoby posiadające dobry stan zdrowia, nie posiadające przeciwwskazań medycznych do uczestnictwa w zawodach. Ten fakt uczestnik potwierdzi własnoręcznym podpisem na formularzu zgłoszeniowym przygotowanym przez Organizatora podczas odbioru chipu wraz z numerem startowym w biurze zawodów. W przypadku osób niepełnoletnich potwierdzenie dobrego stanu zdrowia, braku przeciwwskazań medycznych oraz wyrażenie zgody na udział w zawodach potwierdza na formularzu zgłoszeniowym lub stosownym oświadczeniu własnoręcznym podpisem rodzic lub opiekun prawny nieletniego zawodnika. Zgłoszenie jest jednocześnie oświadczeniem o zapoznaniu się uczestnika zawodów z treścią regulaminu i akceptacją jego warunków. 5. OPŁATY WPISOWE 40 zł - koszt uczestnictwa w maratonie na dystansach MEGA / MINI - przelew do dnia zł - koszt uczestnictwa w maratonie na dystansach MEGA / MINI wpłata na miejscu w dniu zawodów 0 zł - koszt uczestnictwa w Maratonie Rodzinnym oraz Paradzie Rowerków Biegowych 6. PROGRAM ZAWODÓW godz. 8:00 10:30 - zapisy w Biurze Zawodów godz. 11:00 - start Maratonu MEGA godz. 11:05 - start Maratonu MINI godz. 11:10 - start Maratonu Rodzinnego godz. 11:15 - start Parady Rowerków Biegowych godz. 13:00 - zamknięcie wjazdu na drugę pętlę (Maraton MEGA) godz. 15:00 - zamknięcie pętli Maratonów MEGA/MINI\n3 godz. 15:00 - rozpoczęcie dekoracji zwycięzców maratonu godz. 15:30 loteria fantowa dla uczestników Maratonów MEGA/MINI godz zakończenie imprezy Program ma charakter orientacyjny i może ulec zmianie. 7. DYSTANSE MEGA - 54 km (dwie pętle) - przeznaczony jest dla zawodników o odpowiednim zaawansowaniu kondycyjnym specjalizujących się w jeździe długodystansowej. MINI - 27 km (jedna pętla) - przeznaczony jest dla zawodników specjalizujących się w średnich dystansach Podczas zgłoszenia do zawodów uczestnik deklaruje dystans, na którym wystartuje. Zmiana dystansu w trakcie jazdy nie jest możliwa. 8. KATEGORIE - kobiety / mężczyźni - wiek do 18 lat (rok ur i młodsi) - wiek od 19 lat do 30 lat (rok ur ) - wiek od 31 lat do 45 lat (rok ur ) - wiek od 46 lat (rok ur i starsi) 9. POMIAR CZASU Podczas rozgrywania zawodów będzie funkcjonował elektroniczny system identyfikacji i pomiaru czasu. Każdy z uczestników startujących w zawodach na dystansach MINI/MEGA zobowiązany jest do posiadania chip-a, który wręczony będzie przez organizatora przed startem. Chip należy zwrócić organizatorowi niezwłocznie po zakończeniu zawodów. 10. MARATON RODZINNY Maraton Rodzinny zostanie przeprowadzony na zasadzie rekreacyjnego przejazdu rowerowego najmłodszych adeptów kolarstwa MTB pod bezpośrednią i stałą opieką rodziców lub opiekunów. Zawodnicy, w tym opiekunowie zobowiązani są do posiadania roweru przystosowanego do jazdy w terenie leśnym. Zabrania się uczestnictwa osób pieszych, a w szczególności prowadzących wózki dziecięce oraz uczestnictwa dzieci na rowerkach biegowych. Przejazd odbędzie się na krótkiej, oznaczonej pętli o długości 4km. Nie będzie prowadzona klasyfikacja generalna, przejazd nie będzie miał charakteru wyścigu. Każdy niepełnoletni uczestnik\n4 maratonu zobowiązany jest do zastosowania kasku ochronnego. Wymagana jest rejestracja uczestników. 11. PARADA ROWERKÓW BIEGOWYCH Parada Rowerków Biegowych zostanie przeprowadzona na zasadzie rekreacyjnego przejazdu najmłodszych pod bezpośrednią i stałą opieką rodziców lub opiekunów. Najmłodsi zawodnicy zobowiązani są do posiadania rowerku biegowego, zaś pełnoletni opiekunowie zobowiązani są do stałego nadzoru dziecka pokonując trasę pieszo lub rowerem. Zabrania się uczestnictwa opiekunów prowadzących wózki dziecięce. Przejazd odbędzie się na krótkiej, oznaczonej pętli o długości 1km. Nie będzie prowadzona klasyfikacja generalna, przejazd nie będzie miał charakteru wyścigu. Każdy niepełnoletni uczestnik maratonu zobowiązany jest do zastosowania kasku ochronnego. Wymagana jest rejestracja uczestników posiadaczy rowerków biegowych, nie jest wymagana rejestracja opiekunów. 12. ZASADY ROZGRYWANIA ZAWODÓW Zawody będą rozegrane tylko w klasyfikacji indywidualnej. Zwycięzcą każdej kategorii wiekowej zostanie zawodnik, który na mecie uzyska najlepszy czas i przejedzie całą trasę zawodów. Zawody zostaną przeprowadzone na trasie okrężnej w okolicy jezior Szpęgawskiego, Zduńskiego, zgodnie z mapą trasy udostępnioną na stronie internetowej organizatora. Start zawodników dla poszczególnych dystansów odbędzie się ze startu wspólnego. Na trasie będą zlokalizowane punkty kontrolne. Ominięcie punktu kontrolnego będzie karane dyskwalifikacją. Zawodnicy, którzy zgubią numer startowy, muszą zgłosić ten fakt Sędziemu Zawodów na mecie. Zawodnicy, którzy nie ukończą trasy na wybranym przez siebie dystansie przed czasem zamknięcia pętli podanynym w pkt.6 podlegają dyskwalifikacji. Zawodnik zostanie dopuszczony do maratonu po przymocowaniu numeru startowego otrzymanego od organizatora na froncie roweru i zamontowaniu chipa. Ewentualne zmiany dotyczące zasad rozgrywania wyścigu i trasy, a wynikłe w ostatniej chwili, będą podane zawodnikom do wiadomości przed startem przez przedstawiciela Komisji Sędziowskiej. W trakcie maratonu zawodnicy nie mogą skracać ani zmieniać wyznaczonej przez organizatora trasy. Trasa maratonu oznakowana będzie strzałkami wskazującymi właściwy kierunek jazdy, taśmą wyznaczającą tor jazdy oraz znakami ostrzegawczymi. W przypadku gdy zawodnik zjedzie z trasy powinien powrócić na trasę maratonu i kontynuować maraton w tym samym punkcie, w którym z trasy zjechał. Ewentualną naprawę roweru zawodnik przeprowadza w obrębie widoczności szlaku, w taki sposób aby nie utrudniać przejazdu innym zawodnikom.\n5 Podczas trwania maratonu zawodnik nie może używać wulgarnych słów, zachowywać się w sposób niesportowy, nie przestrzegać zasad jak również okazywać braku szacunku dla pracowników i organizatorów maratonu. Zawodnicy powinni przestrzegać zasad dobrego wychowania podczas trwania całego maratonu oraz nie utrudniać zawodnikowi szybszemu wyprzedzania go na trasie maratonu. Podczas sprintu finiszowego zawodnik musi utrzymywać się na swoim torze jazdy. Zawodnicy powinni jechać tylko po oficjalnie wyznaczonej trasie. Zawodnicy mają bezwzględny zakaz zanieczyszczania trasy maratonu poza wyznaczonymi strefami bufetu. Maraton będzie się odbywać przy nieograniczonym ruchu drogowym. W miejscach szczególnie niebezpiecznych służby organizatora ułatwią włączenie się do ruchu. Zawodnicy powinni zachowywać szczególną ostrożność mając na uwadze możliwość wyjechania pojazdów z pól, dróg leśnych czy z pojedynczych zabudowań. Wszyscy zawodnicy na drogach publicznych muszą poruszać się prawą stroną jezdni i bezwzględnie przestrzegać przepisów ruchu Drogowego. Uczestnicy powinni zachować szczególną ostrożność, w momencie gdy trasa jest trudna technicznie lub gdy zbliżają się do skrzyżowania. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne kolizje i wypadki na trasie. 13. NAGRODY Pierwszych trzech zawodników w klasyfikacji każdej kategorii na dystansach MEGA/MINI otrzyma puchary oraz nagrody pieniężne. Pierwszych 100-u zawodników na dystansie MEGA oraz 250-ciu na dystansie MINI na mecie otrzyma pamiątkowe medale. Wszystkie dzieci uczestnicy Maratonu Rodzinnego oraz Parady Rowerków Biegowych otrzymają pamiątkowe medale. Pierwszych 150-ciu zapisanych poprzez elektronicznezapisy.pl na dystanse MEGA/MINI otrzyma bidony. 14. KARY Zawodnik łamiący zasady niniejszego regulaminu może zostać ukarany przez Komisję Sędziowską: ostrzeżeniem ustnym, karą czasową lub dyskwalifikacją. 15. PROTESTY Każdy z zawodników może złożyć pisemny protest z uzasadnieniem na ręce Sędziego Głównego w czasie trwania zawodów. Uwagi rozpatrywane są przez Sędziego Głównego w porozumieniu z Organizatorem. Decyzja ostateczna należy do Głównego Sędziego i nie podlega ponownej weryfikacji. Zawodnik, który spodziewa się, że będzie dekorowany, zobowiązany jest do sprawdzenia swojej pozycji w wynikach i w przypadku wątpliwości zgłoszenia swoich uwag do Sędziego, zanim rozpocznie się dekoracja. Protest powinien zostać podpisany przez zawodnika, złożony nie później niż 30 minut po zakończeniu wyścigu. Decyzja podjęta w tej sprawie przez Sędziego Głównego i Organizatora wyścigu jest ostateczna.\n6 16. UWAGI KOŃCOWE Organizator zastrzega sobie prawo do dokonania niezbędnych modyfikacji w treści niniejszego regulaminu. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za wypadki losowe zawodników zaistniałe w czasie dojazdu na wyścig i odjazdu z wyścigu. Organizator nie ponosi odpowiedzialności materialnej za rzeczy zawodników i osób towarzyszących zaginione w trakcie trwania maratonu. Organizator zapewni podstawową opiekę medyczną w postaci ratownika medycznego podczas trwania maratonu. Uczestnicy ponoszą odpowiedzialność cywilną za wszystkie wyrządzone przez siebie szkody z własnej, wyłącznej winy innym uczestnikom wyścigu oraz osobom trzecim. Organizator oraz wszystkie osoby działające w jego imieniu lub z jego upoważnienia związane z przeprowadzeniem i organizacją zawodów nie ponoszą odpowiedzialności za szkody osobowe, rzeczowe i majątkowe uczestników, które wystąpią przed, w trakcie lub po zawodach. Organizator nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne kolizje i wypadki na trasie spowodowane z winy uczestnika. Za ewentualne kolizje i wypadki na trasie spowodowane z winy uczestnika, odpowiedzialność będzie ponosił uczestnik. W razie wypadku lub powstałej szkody związanej z zawodami uczestnicy nie mogą występować z roszczeniami odszkodowawczymi wobec Organizatora lub osób działających w jego imieniu lub z jego upoważnienia, związanymi z przeprowadzeniem i organizacją zawodów. Uczestnicy oświadczają, że wszystkie dane personalne i dane dotyczące stanu zdrowia wpisane przez nich do formularza zgłoszeniowego są kompletne i zgodne z prawdą. Uczestnicy zobowiązują się do przestrzegania zarządzeń i poleceń ze strony służb porządkowych Organizatora w czasie trwania zawodów. Uczestnicy zobowiązują się do przestrzegania warunków regulaminu oraz warunków uczestnictwa. Podpis uczestnika na formularzu zgłoszeniowym potwierdza zapoznanie się z warunkami regulaminu i uczestnictwa w zawodach. Na trasie maratonu występować mogą strome podjazdy i niebezpieczne zjazdy. Maraton odbędzie się bez względu na warunki atmosferyczne. Interpretacja przepisów organizacyjnych niniejszego regulaminu należy wyłącznie do Organizatora natomiast interpretacja przepisów sportowych niniejszego regulaminu należy do Sędziego Głównego wyścigu. Uczestnicy zobowiązują się do zapoznania z przepisami ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 roku (Dz.U. z 2001r., Nr 12, poz. 29 z późn. zm.), przepisach z zakresu ochrony środowiska i przyrody, ochrony przeciwpożarowej, przepisach kodeksu karnego i kodeksu wykroczeń, w zakresie w jakim nakładają obowiązki na korzystających z gruntów leśnych i określają odpowiedzialność karną za ich naruszenie. Przepisy dostępne są na stronie internetowej Organizatora oraz w dniu zawodów na tablicy ogłoszeń w biurze zawodów.\n7 Uczestnik wyścigu wyraża zgodę na publiczne ogłoszenie wyników wyścigu oraz na publiczne podanie jego danych osobowych w postaci imienia i nazwiska. Organizator jest uprawniony do wykorzystania wizerunku, wypowiedzi i danych osobowych poszczególnych uczestników, biorących udział w zawodach, przy czym wizerunek i dane te będą wykorzystywane w materiałach promujących wyścig i wydarzenia towarzyszące wyścigowi (prasa, radio, telewizja, Internet, materiały graficzne). Uczestnikom oprócz nagród nie przysługują żadne dalsze gratyfikacje, w szczególności wynagrodzenie z tytułu wykorzystania wizerunku, wypowiedzi i danych osobowych poszczególnych zawodników. Uczestnicy wyrażają zgodę na przetwarzanie ich danych osobowych przez Organizatora zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 101 poz. 926 z późniejszymi zmianami). Uczestnicy podczas wyścigu zobowiązani są do przestrzegania niniejszego regulaminu oraz odnoszenia się z należytym szacunkiem do Sędziów, Organizatorów. Nie mogą używać wulgarnych słów ani zachowywać się w sposób niesportowy. Nieznajomość mniejszego regulaminu nie będzie uznawana przez organizatora za argument w ewentualnych kwestiach spornych. 17. TELEFON ALARMOWY TELEFON ALARMOWY CZYNNY W CZASIE TRWANIA IMPREZY: WYŁĄCZNIE W SYTUACJACH RATOWANIA ŻYCIA LUB ZDROWIA!!! Dostępny będzie także na odwrocie numerów startowych.


We Francji wszczynają postępowanie ws. TikToka - tech\nWe Francji wszczynają postępowanie ws. TikToka\nUrząd zareagował na skargę, jaka napłynęła na TikToka w maju tego roku. fot.pixabay\nDodano: 11-08-2020 17:28\nDo artykułu: We Francji wszczynają postępowanie ws. TikToka\nOkradziony w OFE 2020-08-11 19:09:12\nCiekawe ile łapówek zapłacił za to fb?


Koszykówka: PBG Basket wygrał Memoriał Jacka Ponickiego - Grodzisk Wielkopolski - NaszeMiasto.pl\nKoszykówka: PBG Basket wygrał Memoriał Jacka Ponickiego\nAutor: Marek Lubawiński 2009-09-27, Aktualizacja:\nKoszykarze PBG Basket Poznań triumfowali w 10. Memoriale im. Jacka Ponickiego, zmarłego w 1999 roku dyrektora poznańskich wodociągów, a wcześniej koszykarza poznańskich klubów Warty i Lecha, a także szkoleniowca i działacza w Lechu.\nW hali poznańskiej AWF przez trzy rywalizowały trzy zespoły z polskiej ekstraligi - Anwil Włocławek, Polpharma Starogard Gdański i PBG Basket Poznań oraz trzecia drużyna ostatnich mistrzostw Czech - BK Prostejov. Wydawało się, że faworytem zmagań będzie Anwil, ale już w piątek doszło do sporej niespodzianki, bo podopieczni Igora Griszczuka jednym punktem przegrali z Czechami. W sobotę natomiast włocławianie musieli uznać wyższość Polpharmy. Poznaniacy natomiast nie mieli kłopotów z pokonaniem tych zespołów. Prze niedzielnymi meczami była więc tylko jedna niewiadoma - który z zespołów zajmie trzecie miejsce. Po zaciętym pojedynku Czesi wygrali z Polpharmą. Drugi niedzielny mecz miał li tylko znaczenie prestiżowe, bo już było wiadomo, że PBG Basket jest pierwszy, a Anwil czwarty. Spotkanie stało na bardzo dobrym poziomie. W siódmej minucie goście prowadzili 19:10, ale potem do końca pierwszej kwarty nie zdobyli punktu i poznaniacy doprowadzili do remisu. W drugiej i trzeciej odsłonie drużyna Eugeniusza Kijewskiego utrzymywała kilkupunktową przewagę, jednak w 28. minucie było 56:56. We włocławskim zespole znakomicie grał rozgrywający reprezentacji Polski Krzysztof Szubarga oraz drugi z kierujących grą Anwilu, 23-letni Amerykanin Mike Trimboli. W porównaniu z poprzednim sezonem w PBG Basket zaszły ogromne zmiany, pozostało tylko dwóch zawodników - Paweł Mowlik i Wojciech Szawarski. Poprzedni skład był teoretycznie silniejszy, ale ten obecny jest waleczniejszy, z ogromnym ciągiem na kosz rywala. Sympatię kibiców powinni szybko zyskać Adam Waczyński i Zbigniew Białek oraz Serb Andrija Cirić. Amerykanin A.J Graves rozgrywał się z każdym dniem, bo w piątek wydawał się być trochę przestraszony i dlatego grą poznaniaków częściej kierował Serb Uros Duvnijak który potem doznał urazu stopy i nie pojawiał się na parkiecie. Dobrym zmiennikiem jest Hubert Radtke, natomiast bardzo nierówno gra na centrze Rajko Kljajević.\nWyniki 10. Memoriału Jacka Ponickiego\nPiątek: PBG Basket - Polpharma 76:69 (18:16, 17:30, 20:13, 21:10), BK Prostejov - Anwil 70:69 (17:17, 16:21, 20:13, 17:18)\nSobota: PBG Basket - BK Prostejov 96:87 (21:24, 30:18, 19:21, 26:24), Polpharma - Anwil 77:72 (15:13, 23:12, 23:25, 16:22)\nNiedziela: PBG Basket - Anwil 81:86 (19:19, 22:19, 24:20, 16:28), BK Prostejov - Polpharma 63:61 (18:15, 17:10, 17:12, 11:24).\n1. PBG Basket 3 5 253:242 2. BK Prostejov 3 5 220:226\n3. Polpharma 3 4 207:211\n4. Anwil 3 4 227:228\nWygrana PBG na początek\nKoszykarze Polpharmy trzeci nad Wartą


kombinezony reima - Najlepsze strony - Katalog Gery.pl\nSklep Active Kid - artykuły premium\nCzy Wasze dzieci są już gotowe na pierwszy dzwonek po wakacjach? Zapraszamy do Activekid.pl, gdzie kupicie plecaki szkolne Topgal, bidony na wodę Camelbak, lunchboxy Yumbox, artykuły do rysowania firmy Ooly. Poza tym mamy odzież zimową, kurtki Reima, spodnie narciarskie, kombinezony. W ofercie znajdziecie również odzież outdoorową Killtec, Odlo i Reusch. Polecamy również jeździki 2w1 Scootandride, hulajnogi Micro, rowerki biegowe Strider, Puky, kaski TSG. Pozostałe marki dostępne w Activekid.pl to Mudpuppy Sentosphere, Janod, Babiators. Zapraszamy do odwiedzenia naszego profilu na Instagramie i Facebooku.


5 zalet marketingu cyfrowego dla restauracji w porównaniu z tradycyjną reklamą – Gastrokracja\n5 zalet marketingu cyfrowego dla restauracji w porównaniu z tradycyjną reklamą\nAlice Jones, współautor\nMarketing dla wszystkich firm stał się szczególnie ważny ze względu na globalne przestoje spowodowane obawami o przestoje gospodarcze. Restauracje mogą uzyskać informacje, przeglądając swoje możliwości reklamowe, aby poprawić swoją widoczność online i offline.\nDostępne są różne strategie sprostać wyzwaniu recesjiw związku z dodatkowymi działaniami marketingowymi. Bądź innowacyjny, aby rozwiązywać problemy swoje i klientów. Aby osiągnąć ten cel, postępuj zgodnie z pięcioma podstawowymi taktykami marketingu restauracji online zamiast tradycyjnej ścieżki marketingowej.\nMarketing cyfrowy to niższe koszty i lepsze zwroty\nKoszty reklamy i marketingu powinny oczywiście zostać uwzględnione w działalności restauracji. Nawet w trudnych czasach goście powinni być innowacyjni i wymyślać kreatywne pomysły na promocję swojego biznesu. Czy oznacza to przyjmowanie zamówień do odbioru, czy Budowanie kabin ograniczających kontakt i inne Środki bezpieczeństwa żywności Podczas pandemii COVID-19 niezbędne są innowacje.\nAby pomóc restauracjom pozostać widocznymi, koszty marketingu cyfrowego przeważają nad tradycyjnymi kosztami reklamy. Obecność w Internecie zwykle prowadzi do tego, że zwykli goście odwiedzają Twoją witrynę i zbierają ich dane.\nDzięki istniejącym kontaktom e-mailowym reklama cyfrowa staje się znacznie szybsza i tańsza. Zamiast wyrzucać dużo pieniędzy na reklamę w gazecie, możesz to zrobić Wyślij e-maila bezpośrednio do swoich klientów z twoimi ofertami. Ponadto marketing e-mailowy ułatwia spersonalizowanie działań związanych z kierowaniem na lokalny rynek – czego nie można zrobić w przypadku tradycyjnej reklamy.\nDo wielu klientów dociera jeden e-mail zaprojektowany i dostarczony przez specjalistę ds. Marketingu e-mailowego. Marketing mediów społecznościowych to kolejna niedroga technika dotarcia do wielu klientów za pomocą jednego wpisu.\nDodatkowo można dodać kampanie reklamowe w mediach społecznościowych, aby uzyskać doskonałe wyniki przy minimalnych kosztach. Samo publikowanie w mediach społecznościowych nic nie kosztuje, ale kupowanie reklam na platformach takich jak Facebook i Instagram jest zwykle stosunkowo niedrogie. Ponadto możesz dokładnie śledzić, jak dobre były te kampanie Niezbędne do planowania przyszłych kampanii marketingowych restauracji.\nDzięki tym szybkim i skutecznym formom marketingu właściciele restauracji zwykle osiągają wyższy zwrot z inwestycji w wydatki na reklamę online niż tradycyjne reklamy.\nReputacja marki i spersonalizowane zaangażowanie\nCyfrowe kanały marketingowe stały się normą Buduj osobowość i reputację marki. Większość klientów sprawdza online swoje ulubione restauracje pod kątem zaktualizowanych menu, wydarzeń i ofert specjalnych.\nPrzez lata mobilny marketing stała się preferowaną wyszukiwarką dla głodnych gości. Właściciele restauracji mogą to wykorzystać, aby zwiększyć swój zasięg rynkowy i budować osobiste relacje z klientami, upewniając się, że ich witryna jest przyjazna dla komórek Google Moja Firma Konto i Wykorzystanie marketingu SMS.\nStoły VIP i promocje mogą być oferowane wraz z innymi ofertami specjalnymi, aby pokazać lojalnym gościom, że ich patronat jest ceniony. Podziel się kilkoma tajemnicami handlowymi w swoich przepisach, aby zwiększyć wartość stałych klientów Twojej marki lub podaj wskazówki, aby mogli znaleźć Twoją tajne menu restauracji.\nPromuj swoją witrynę internetową za pomocą bloga, aby zapewnić dodatkowe informacje, o których wiesz, że spodobają się Twoim klientom. Stwórz regularny biuletyn. Dziel się swoimi bitwami i triumfami i jak pomagasz swojej społeczności przejść przez te trudne czasy. Każdy uwielbia historie o dobrym samopoczuciu. Więc bloguj o sobie i udostępniaj je za pośrednictwem poczty elektronicznej i sieci społecznościowych.\nDzielenie się i zachęcanie do opinii zwiększa zaangażowanie i zainteresowanie odbiorców. W ten sposób budujesz osobowość marki poprzez dobre jedzenie, opiekę i dzielenie się, które przyciągają klientów do Twoich stołów. Wzrasta widoczność marki.\nMarketing cyfrowy jest najważniejszym narzędziem do osiągnięcia tych celów i umożliwia restauracjom utrzymanie konkurencyjności w bardzo dynamicznym środowisku.\nDane są łatwe do zmierzenia, a kampanie zapewniają elastyczność\nCyfrowe kampanie marketingowe mają szeroki zasięg, są łatwe do zmierzenia i łatwe do dostosowania. W przeciwieństwie do tradycyjnych reklam, uzyskanie wyników trwa dłużej, a określenie ich skuteczności jest trudniejsze.\nWłaściciele restauracji muszą czekać tygodnie lub miesiące na efekty kampanii reklamowych. W przeciwieństwie do tego, wyniki marketingu cyfrowego mogą być dosłowne zbierane w czasie rzeczywistym i analizowane codziennie, co tydzień i co miesiąc.\nMogą to wykorzystać agencje marketingu cyfrowego i zespoły marketingu restauracji Google Analytics i AdWords do śledzenia i dostosowywania kampanii reklamowych w podróży. Jeśli okaże się, że Twoje materiały promocyjne nie przynoszą oczekiwanych wyników, można to łatwo zmienić w krótkim czasie.\nTradycyjny marketing nie zapewnia takiej elastyczności, aby szybko dostosowywać kampanie, ani nie zapewnia szybkich danych. Właściciele restauracji nie mogą również śledzić źródła skutecznych technik reklamowych za pomocą tradycyjnych metod reklamowych, chyba że są one stosowane oddzielnie. Korzystanie z samych tradycyjnych reklam zdecydowanie nie jest zalecane w świecie reguł cyfrowych.\nUdostępnianie cyfrowe na duże odległości\nMarketing cyfrowy jest również łatwiejszy dzięki wygodne opcje udostępniania w mediach społecznościowych. Znowu nie jest to zaleta tradycyjnych metod marketingowych. Ze względu na szeroki potencjał cyfrowych materiałów promocyjnych informacje o Twojej restauracji mają również szerszy zasięg.\nJeśli masz restaurację w określonym mieście, udostępnienia w mediach społecznościowych mogą potencjalnie dotrzeć do międzynarodowej publiczności. Nawet jeśli globalnych odwiedzających nie ma w danym momencie pod dostatkiem, okoliczności się zmieniają. Jeśli Twoja reklama dotrze do właściwych uszu, w przyszłości możesz przyciągnąć do swojej restauracji więcej krajowych i międzynarodowych gości.\nJeśli masz międzynarodową sieć restauracji, marketing cyfrowy pozostaje niedrogim sposobem informowania rynku docelowego o twoich ofertach (z dostosowaniem do kraju). Globalny zasięg zwiększa Twoją widoczność dzięki marketingowi cyfrowemu, który rzadko występuje w konwencjonalnych reklamach.\nPrecyzyjne kierowanie na klientów i segmentacja rynku\nTradycyjny marketing jest ograniczony pod względem Orientacja na klienta i segmentacja. Telewizja, lokalne magazyny lub gazety mogą przenieść Twoją kampanię reklamową tylko na tyle daleko, aby trafić w właściwe oczy. Marketing cyfrowy koncentruje się na wyspecjalizowanej segmentacji na mniejsze jednostki niszowe.\nNa przykład algorytmy mediów społecznościowych śledzą materiał, a następnie dostarczają go użytkownikom, którzy przeprowadzili wyszukiwanie w określonym celu. Gdy wyszukali restauracje, szanse na wyświetlenie Twojej płatnej reklamy na ich koncie są wysokie w określonej lokalizacji. Klienci dostają to, czego chcą, Ty też.\nKoszty są obniżone, a segmentacja i kierowanie są ulepszone, co zwiększa wskaźniki sukcesu konwersji. Tradycyjny marketing jest raczej hitem w branży gastronomicznej.\nMarketing i reklama online stały się tak ukierunkowane i wyspecjalizowane, że przeważają nad tradycyjnym marketingiem dla właścicieli restauracji. Cyfrowe kampanie reklamowe są również bardziej spersonalizowane, co nie jest możliwe za pośrednictwem tradycyjnych kanałów medialnych.\nDodanie do zalet reklamy cyfrowej w porównaniu z reklamą tradycyjną znacznie poprawi udostępnianie i zaangażowanie. Najważniejsze jest to, że marketing cyfrowy pozwala szybko budować silne marki i zapewniać właścicielom restauracji i ich klientom lepszy stosunek wartości do ceny.\nAlice Jones ukończyła University of San Francisco w Kalifornii z tytułem magistra i rozpoczęła pracę jako wolny strzelec Usługi pisania esejów i Usługi w zakresie pisania rozpraw. Jej wysokie umiejętności pisania i niesamowita znajomość przedmiotu sprawiają, że jest teraz dostępna Pomoc przy przydzielaniu zadań studentom Ivy League w ciągu kilku lat ich doświadczenia zawodowego.\nW Internecie jest mnóstwo zdrowych prezentów świątecznych - Times News Online\nZasady wirusów zamykają restauracje w miastach w stanie Missouri\nNeman: Wiadomości głosowe, które przegapiłem podczas pandemii | Jedzenie i gotowanie\nLokal Plate dołącza do dostawy artykułów spożywczych\nBBC – Travel – ukochany gigantyczny chleb Indii\nThe Most Raved About Recipes from Our What’s Cooking Facebook Group\naby artykułów blog Chwyć COVID19 dla domu Doordash dostaw dostawy dotyczące Food gotowania gotowanie Jak jedzenie jest które kuchni kulinarny mogą nie Nowe nową pandemii podczas pomoc Post Przepis przepisy restauracja restauracje restauracji roku San się spożywczych Sydney Washington Wiadomości widelec wskazówki zdrowia że żywności\nRestauracja Staunton przygotowuje się na zimową kolację przyjazną dla COVID – WVIR\nYoufoodz staje się najnowszą dostawą artykułów spożywczych ASX, ale po debiucie upuszcza ponad 20 pozycji\nZDROWIE I ZDROWIE: właściwości zdrowe na wakacje\nTo austriackie ciasto będzie błyszczeć na przyjęciu\nJapońskie przepisy na słodkie ziemniaki na każdą porę dnia\nMleko i artretyzm: zalety i wady oraz zalecenia\nMleko ma wiele zalet odżywczych, w tym wysoki poziom potasu, witaminy D, wapnia, białka, witaminy B12,...\nTa książka kucharska zbiera pieniądze na balet\nMario Lopez pojawia się jako pułkownik Sanders z KFC w trwającym całe życie minifilmie – Deadline


Szkolenia biznesowe - MTC - Szkolenia dofinansowane dla firm\nSZKOLENIA BIZNESOWE – TRENING\nSzkolenia biznesowe, które oferujemy są: profesjonalne, kompleksowe i specjalistyczne, prowadzone przez najlepszych trenerów i praktyków biznesu.\nKluczem naszych działań jest proces, który rozpoczyna się już pierwszego dnia szkolenia i właściwie nigdy się nie kończy! Dzięki połączeniu różnych metod rozwoju dajemy gwarancję, że nie będzie to kolejne zwykłe szkolenie a prawdziwa przygoda szkoleniowa, która zmieni Ciebie i Twoją organizację. Uczestnicy naszych szkoleń, jeszcze długo po ukończonym kursie, informują nas o niezwykłej skuteczności wdrożonych programów.\nSzkolenia biznesowe – proces\nKażde szkolenie biznesowe składa się z cyklu połączonych ze sobą różnorodnych metod i narzędzi. Poprzedzone jest: analizą, ustaleniem celów i opracowaniem indywidualnego programu.\nNastępnie prowadzony jest warsztat szkoleniowy, rozwijający konkretne kompetencje. Dodatkowo wprowadzamy pracę własną uczestnika w oparciu o przekazaną wiedzę oraz zadania wdrożeniowe i materiały. Dzięki temu, uczestnik od razu ćwiczy nowe kompetencje w praktyce i utrwala je, wyrabiając w sobie nowe nawyki.\nKolejne szkolenie w cyklu rozpoczyna się od podsumowania i informacji zwrotnych dotyczących wdrożenia kompetencji z poprzednich warsztatów a dopiero później następuje trenowanie kolejnych nowych umiejętności.\nWszystkie szkolenia dla firm są ze sobą powiązane i stanowią spójną całość. Programy szkoleń dobierane są tak, aby umiejętności nabywane były w odpowiedniej kolejności.\nNa zakończenie cyklu szkoleniowego, wspólnie dokonujemy podsumowania, badamy i oceniamy efektywność.\nSzkolenia biznesowe – najważniejsze korzyści:\nnowa wiedza i umiejętności,\ntrwały wpływ na postawy i nawyki uczestników,\npraktyka, nabyta w zadaniach wdrożeniowych,\npraca na rzeczywistych problemach.\nDzięki szkoleniom , uczestnicy są:\nbardziej zaangażowani w proces rozwoju,\nmocniej identyfikują się z firmą i jej działalnością,\nskorzy do współpracy na rzecz celów organizacji,\nbardziej zmotywowani i lojalni,\nosiągają lepsze efekty w krótszym czasie.\nSzkolenia biznesowe dają lepsze wyniki, relacje, satysfakcję z pracy i rozwój całej organizacji.\nNasz szkolenia biznesowe:\nUwzględniają specyfikę Twojej branży i stanowisk uczestników,\nOferują dodatkowy coaching, zadania wdrożeniowe i plan ćwiczeń,\nZapewniają wsparcie ekspertów w trakcie całego procesu.\nDoskonałym uzupełnieniem każdego szkolenia dla firm jest:\nanaliza interpersonalna zespołu,\newaluacja (follow up) projektu,\npomoc w udoskonaleniu procesów i standardów pracy,\nopracowanie systemów motywacyjnych oraz zbudowanie profili kompetencyjnych pracowników,\nkompleksowe badanie: satysfakcji pracy, kultury organizacyjnej, potrzeb szkoleniowych,\nustalenie strategii w zakresie szkoleń i dalszego rozwoju organizacji.\nJeśli chcesz skutecznie i trwale wyeliminować wszystkie problemy, trudności czy mankamenty panujące w Twojej organizacji, a także usunąć ich źródła i przyczyny oraz zapobiegać ich powstawaniu w przyszłości – dołącz do grona liderów! Zyskaj na naszych programach i wykorzystaj bogate doświadczenia naszych ekspertów. Wystarczy, że podasz nam tutaj swoje dane a nasz konsultant skontaktuje się z Tobą i umówi spotkanie w dogodnym dla Ciebie miejscu i czasie.\nEfektywne szkolenia biznesowe – czekają na Ciebie i Twoją organizację!\nPoznaj pełną ofertę i inne usługi szkoleniowe -> SZKOLENIA\nISTNIEJE MOŻLIWOŚĆ UZYSKANIA DOFINANSOWANIA\nNA SZKOLENIA BIZNESOWE DO 80%\nWypełnij poniższy formularz a my oddzwonimy i umówimy się z Tobą na niezobowiązujące rozmowę.\nMentoring – doradztwo dla firm


moje kochane "czarnuszki" :D - TosinkowoTosinkowo\nmoje kochane „czarnuszki” :D\nPatrząc na nich razem,jestem dziwnie spokojna o bezpieczeństwo Anielki.Bracia już o to zadbają,już dziś kochają Ją szalenie.To zaskakujące jak niezmiennie pozostają w stosunku do siostry delikatni i czuli…(żeby tak jeszcze do siebie nawzajem podchodzili:)\nI jak śmieje się Lubek,przyszły adorator Anieli,będzie miał przerąbane….wkupić się w łaski trzech braci,to nie lada wyzwanie :)\nParanoje w przychodni zdrowia.\nReply\tKamyczek 21 czerwca 2012 at 10:31\nMnie zawsze marzył się starszy brat. Zawsze starszy brat kojarzył mi się z poczuciem bezpieczeństwa. Nie wyszło – jestem najstarsza, ale mam młodszego brata. I wiem, jestem tego pewna, że jeśli trzeba by było, to skoczyłby za mną w ogień:).\nAnielka ma jak w niebie, zazdroszczę –\ntrzech braci, którzy będą stać za nią murem.\nNic jej nie będzie straszne:).\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:03\nA ja mam starszego brata,więc wiem jak to fajnie;) Młodszy jak widać też może być wspaniały:)Anielka fakt,szczęście ma:P\nReply\tAnonymous 21 czerwca 2012 at 10:39\na ja was mam okazję widywać na specerach po klasztornym dziedzińcu.Dzieciaki „na żywo”są jeszcze piękniejsze,a jakie wygadane (przyznam,czasem podsłuchuję te mega ciekawe i powalające na łopatki rozmowy:-D)\nSwietna rodzinka,widać radość jak na dłoni.Marto,muszę się odważyć i zagadać do Ciebie,Twoja energia i pogoda ducha mnie zachwyca,chętnie nawiązałabym kontakt:) mogę?:-p\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:04\nojej:)))no pewnie,zagadaj:)Teraz się będę bacznie rozglądać:p\nReply\tania m.s. 21 czerwca 2012 at 10:51\nAleż cała trójeczka jest do siebie podobna;D a przyszłemu adoratorowi Anielki aż współczuję;D\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:08\nnaprawdę?:)) hihi ja też\nReply\tlilijka 21 czerwca 2012 at 11:00\nJa wiem, że jestem nudna i się powtarzam, ale nie mogę się na Nich napatrzeć.\nCudne masz te czarnuszki :)\nNiektórzy twierdzą, że nie ma brzydkich dzieci, ale ja się z tym nie zgadzam. Nie każde dzieci mają „to coś”. Twoim na pewno tego nie brakuje :p Są śliczni…\nTaki rodzyneczek… Na bank będzie miała chłopaków za sobą murem.\nPotencjalnym adoratorom współczuję ;p\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:09\nReply\tlilijka 21 czerwca 2012 at 20:06\nNie ma za co Kochana, toż to szczera prawda :)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:42\nReply\tślifka 21 czerwca 2012 at 11:18\nAjajaj, taką obstawę mieć – marzenie :))\nReply\tKobieta z drugiej strony lustra 21 czerwca 2012 at 11:40\nrany… trzy słodkie ciasteczka… czekoladowe pierniczki :) i ten papulek w środku. trzymaj mnie z dala bo zjem ;)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:10\nz papulkiem musiałabyś się wysilić;p jest co podskubać;))\nReply\tKobieta z drugiej strony lustra 22 czerwca 2012 at 08:15\na co tammm mniam ;)\nReply\tAnonymous 21 czerwca 2012 at 11:47\nAle oni sa slodcy! I tak naprawde kazde inne chociaz Nelka i Tosio podobni do siebie. A te karnacje! Nawet niebieskooki blondynek Franio taki opalony! Zazdroszcze, bo ja ciagle jeszcze biala jak kreda!\nFranio tak naprawdę jeszcze nie opalony,to naturalny kolor;)Poczekaj do końca wakacji:))\nReply\tAnonymous 21 czerwca 2012 at 13:28\nNaprawde??? Ja cie krece, podzielilby sie troche! :)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:34\nIm pewnie to byłoby bez różnicy:)\nReply\tAnonymous 21 czerwca 2012 at 12:11\nKochane mordeczki :*:*:* Czarnuszki wspaniałe:*:*:* Boska jest cała trójca :))) A jak ślicznie Nelcia siedzi sobie wśród braci :)))) nie poznam jej jak wreszcie uda mi się do Was dojechać :)A ten kolor skóry, ehh… tak jak żeśmy wczoraj rozmawiały mogłyby się te Wasze dzieciaczki karnacją troszeczkę podzielić :D Ach Kochana ja już wiem skąd my się znamy :D z poprzedniego wcielenia :D całuję, tęsknię i do usłyszenia Kochana :*:*:* Majka z Ł.\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:11\nno patrz,a ja wczoraj pytałam jak to mozliwe,że znamy się z internetu;)))Teraz mi rozjaśniłaś:)) Wiesz,co jest najlepsze w wyjściu do fryzjera???\nspotkanie z Mają:D\nReply\tAnonymous 21 czerwca 2012 at 20:10\nDokładnie tylko, że spotkanie z Martą :D nie ma takiej opcji żebym miała następnym razem iść sama będziemy chodzić razem :D\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:41\nhahahaha jak fryzjer powiedział,mamy wstęp do 22.00,więc damy radę:D\nReply\tMamaMichała 21 czerwca 2012 at 12:17\njejku nie mogę się napatrzeć, chłopaki śliczne ale Nelcia jest najsłodsza te czarne włoski, i ta ciemna karnacja;) słodziaki\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:12\nJak w tytule „czarnuszki”:))dziękuję\nReply\tIga 21 czerwca 2012 at 12:38\nKochające się rodzeństwo. Cała trójka wygląda pięknie na tych zdjęciach. Widać jacy są szczęśliwi!!! Buziaki\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:13\nCzęsto są też przepychanki między chłopakami,ale wiem,że jeden drugiego broni jak lew (gdy dołączy ktoś trzeci:)\nReply\takinom 21 czerwca 2012 at 12:42\nTwoje ‚czarnuchy’ są uroczo opaleni :D\nśliczni, kochani, boscy :P\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:14\nMoje „czarnuchy”jeszcze nie opaleni…więc co przeczytam jak się opalą?\nmoże będę smarować białą farbką?:P\nReply\takinom 21 czerwca 2012 at 14:37\nto będziesz musiała ich pumeksem szorować :D\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 17:12\nnie tak dawno temu obydwaj wysmarowali się sudocreamem,począwszy od twarzy i włosów,kończywszy na stopach.Wyglądali niczym japońskie gejsze:)Boże,jak to się zmywało….\nReply\takinom 21 czerwca 2012 at 18:25\no losie :D pomyslowi są-nie ma co..:D\nnoooo to już widzę ich umorusanych i Ciebie wściekłą :D\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:40\nwiesz,że nawet wściekla nie bylam,jak zobaczylam jak wyglądają;p Tylko pieruństwa zmyć nie mogłam…a jak już zmyłam,żalowałam ze nie strzelilam fotek:/\nReply\tmoniab2 21 czerwca 2012 at 12:48\nOstatnie zdjęcie boskie!!!! Oj, masz wielki powód do dumy,- przesłodkie Rodzeństwo!!\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:15\nmam,mam…a tak Im pstryknęłam dziś foty i tak mi się spodobały,ze zaraz wrzuciłam na bloga;p\nReply\tNatalia 21 czerwca 2012 at 13:00\nMa rację Lubomir. Trzech muszkieterów, jedna królewna i kiedyś książę będzie się musiał dłuuugo napracować ażeby zdobyć serce tej ślicznotki maleńkiej :*\nI to zdjęcie gdy obaj całują ją w główęczke… Po prostu cudowne!\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 13:16\nCałują Ją aż za często,gdy je,gdy śpi itp itd….ciekawe czy Im tak zostanie?:))\nReply\tNatalia 21 czerwca 2012 at 13:46\nBo ją sie aż chce całować!\nTaki oto urok osobisty. :D\nPS Rąbniecie pomogło. Notka gotowa. :D\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 17:08\nReply\tIndia 21 czerwca 2012 at 13:14\nRzeczywiście, przyszły chłopak Anielki będzie miał przerąbane.\nReply\tadamo7489 21 czerwca 2012 at 13:30\nI z całej trójki wydaje mi się Tosio najbardziej opalony na buźce. Piękne czarnuszki, piękne! Uwielbiam te pasemka chłopaków, ale u Franusia wyglądają niesamowicie, bo ma proste włoski. Anielka ma obstawę już na całe życie :)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 14:46\nFranuś pod koniec lata „obrośni”w pasemka,bo po dwóch strzyżeniach ścięłam Mu prawie wszystko:)\nReply\tadamo7489 21 czerwca 2012 at 13:39\nPoprawka, Tosio nie opalony tylko najciemniejszy :) Mulatki wspaniałe… Całusy rozdają pięknie :)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 14:45\nKochana Tosio może coś na buzi się oplalił,bo sama to widzę:) ale brzuchy takie same jak twarze,więc….:))\nReply\tadamo7489 21 czerwca 2012 at 19:44\nMulaci od urodzenia i tyle. Im to dobrze… eee tam, że ścięte włoski, mnie się bardzo podobają, i ten kolor… już w poprzedniej notce miałam napisać jak podobają mi się te włoski Frania. :*\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:39\nhihihi to dobrze,bo coś mi się sporo trzy dni temu ciachnęło i obawialam się spartolenia;)Za 20 minut piątek:DDD\nReply\tzuzanabb 21 czerwca 2012 at 13:41\nWszystkie czarnuszki super, ale ja znów pozachwycham się Frankiem – no po prostu przesłodki, prześliczny rodzyneczek. Takiego ładnego dziecka to ze świecą szukać:-)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 14:44\nbardzo Ci dziękuję:))Franio pewnie by się nieźle zawstydził,gdyż jak słyszy komplement,to przekrzywia główkę i posyła uśmieszek;)\nReply\tzuzanabb 21 czerwca 2012 at 13:43\nZmienilam przegladarke specjalnie, zeby czytac Waszego bloga, bo nie chcialo mi sie w poprzedniej nic procz fotki na gorze wyswietlac!\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 14:43\no kurcze…strasznie mi miło:)\nReply\tAnonymous 21 czerwca 2012 at 15:34\nCudna trójka, szałowi są po prostu.. Chłopcy,prosze na codzien kłoca się o ‚zionę’ ale z siostra pozują pięknie. Chyba jednak Nelka wprodziła się do Tosia bardziej..:) aa piękna ta ich karnacja! Najpiękniejsze Czekoladki na świecie :) biedny zazdrosny Anonim pewnie z żalu zatrzaśnie się w solarium :)\nja no muszę przyznać że nie wszystkie dzieci mnie zachwycają, no już tak mam.. ale te Twoje codziennie i niezmiennie. nie ma dnia żebym nie wchodziła na Waszego bloga.\npisz pisz więcej i więcej :-) dobrej energii nigdy za dużo!\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 17:11\nhahahaha czuję ten swąd z solarki:))Jesteś przemiła,tak komplementujesz te moje dzieciaki,że aż sama się rumienię:) Staram się pisać codziennie,choć nie zawsze mi to wychodzi…czas głównym winowajcą:)A Ty może masz bloga?\nReply\tAnonymous 21 czerwca 2012 at 19:48\nnie,bloga nie mam\ncóż szczerze.. może to brzmieć jak takie ‚lizusostwo’ ale Dzieci masz wyjątkowe :) i ciężko mi się przed tym powstrzymać :-) bo kurcze.. no aż się cisną takie słowa na klawiaturę ;) :*\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:37\njako lizusostwo?nieee;)Bo niby w jakim celu,prawda?nieskromnie powiem,ze nic mi w życiu tak nie wyszło,jak dzieci:)\nszkoda,że nie piszesz;p\nReply\tPajusia 21 czerwca 2012 at 15:40\nReply\tMarta mama Nikusia 21 czerwca 2012 at 17:44\nOjej przesłodkie :)\nMój Nikuś bladziuchny jak ściana, słońce nie robi wrażenia na jego skórze :(\nJak już to tylko go „farbuje” na czerwono ;(\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:30\nMartuś ciesz się,przynajmniej nikt Ci Syna od czarnuchów nie wyzwie:)\nReply\tMama Ka 21 czerwca 2012 at 18:07\nStarszy brak to marzenie chyba każdej dziewczynki… A trzej starsi bracia… To bajka :)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:31\nzgadzam się,sama mam starszego brata:)\nReply\tEwelinaKa 21 czerwca 2012 at 18:31\nTeż mam starszego brata… A jakbym miała trzech to ho hooo! Nelka – jesteś szczęściarą! :))\nKochane „czarnuszki” Cioci :)) Jak ja Wam zazdroszczę tej karnacji !\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:33\nEwelinko kochana jak ja mam Ci dziękowac???Tosio ZACHWYCONY prezentem,taka niespodzianka…najpierw kwiaty dla mnie,teraz to…czym sobie zasłużyliśmy?\ndziękuję Ci kochana:***\nps.myślę o Tobie cały czas:*\nReply\tEwelinaKa 22 czerwca 2012 at 06:09\nDla Was wszystko :*\nReply\tmamaka 21 czerwca 2012 at 20:06\nBracia to skarb…a Nelka pwenie nie jeden raz się o tym przekona.Śliczna trójeczka aż Wam zazdroszczę:)\nKasiu do CZTERECH razy sztuka!;)\nReply\tmamaka 22 czerwca 2012 at 05:18\n… wiesz, że takiej odpowiedzi się spodziewałam:-D\nReply\tMagdalena Burek 21 czerwca 2012 at 20:16\nLubek ma rację:)Biedny adorator:P. Są cudowni, tacy troskliwi wyglądają na tych zdjęciach wobec Anielki, ja jestem najstarsza, ale wiem że zawsze staniemy murem za sobą:)Karnacja super ja żeby taką mieć to muszę cały dzień plackiem leżeć na słońcu, a oni bez niczego taką mają:)Buziaki:*****\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:34\nnaprawdę są bardzo troskliwi jeśli chodzi o Anielkę,aż sama się temu dziwię,zważywszy na to,jacy są wobec siebie;p\nJa opalam się dość szybko,ale przy nich zawsze wyglądam blado:)\nReply\temilia 21 czerwca 2012 at 20:53\nMartus,synowie podobni do ciebie,ale juz cora-caly ojciec;)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 21:35\nEmilko to się ojciec ucieszy:)\nRównież pozdrawiamy,pisz częściej:*\nReply\tania 21 czerwca 2012 at 21:30\nZdjecia tylko w ramke oprawic!Przepiekne dzieciaki:)\nAniu bardzo dziękuję:*\nReply\tPOLA87 21 czerwca 2012 at 21:48\nNapatrzeć się nie mogę na te 3 prześliczne buzie;)\nReply\tma~ 21 czerwca 2012 at 22:12\nReply\tPanna B 22 czerwca 2012 at 09:14\nCała trójeczka do schrupania:)a karnacji zazdroszcze jak nie wiem!!:)\nP.S Dziekuje za mile słowa :)\nReply\tMartyś_Zuzia 22 czerwca 2012 at 13:28\nPrześliczni są, cała trójka :) Tylko Lubka brakuje na zdjęciu! Ależ będziecie mieli adoratorów i adoratorek :)\nReply\tma~ 22 czerwca 2012 at 22:24\nLubek był akurat w szkole;)))\nReply\tAnonymous 22 czerwca 2012 at 16:29\nAle Słodziaki tylko schrupać, i te ich włosy napatrzeć się nie mogę:)\nnatural baleyage;D dziękujemy:*\nReply\tAnonymous 22 czerwca 2012 at 18:01\nAle przepiękne zdjęcia,widać na nich braterską miłość do młodszej siostrzyczki.Pozdrawiam i całuję całą Waszą rodzinkę,ciotka Matylda:)\nReply\tma~ 22 czerwca 2012 at 22:23\nMatyldziu,musimy koniecznie się zobaczyć:***\nReply\tWiktorek Zuzanka i mamka czyli blaski i cienie macierzyństwa 22 czerwca 2012 at 19:41\nkocham Te Twoje dzieciaczki :) widać jak wrażliwych i pełnych miłości mają rodziców – to widać w każdym ich spojrzeniu , bije to z każdego zdjęcia :)\n…. w jak wielkim szoku jestem ilu masz czytelników i jak wiele komentarzy :) widać wiele straciłam przez ten czas jak mnie nie było ale zauważyłam też że i złe rzeczy się zadziały – życzę Ci więc żebyś miała samych życzliwych ludzi wokoło siebie i swojej rodziny i wokoło bloga :)\nKochana,bardzo Ci za wszystko dziękuję:***


W oddziałach zerowych po raz kolejny został zrealizowany\ni ustanowiliśmy REKORD GUINNESSA!!\nW IV edycji programu dzieci zrealizowały szereg zajęć edukacyjnych. Ich celem było nauczenie zasad higieny jamy ustnej poprzez zabawę oraz regularne zajęcia praktyczne. Dzięki temu możliwe będzie zmniejszenie ilości dzieci z próchnicą i wykształcenie w nich nawyku codziennego dbania o higienę jamy ustnej.\nPodczas zajęć dzieciom towarzyszyli bohaterowie Pastusiowej Krainy: Zębuś, Szczotkuś, Milky, Billy, Lilly oraz Robaczek Próchniaczek.\nPoprzez udział w tym programie dzieci poznały budowę jamy ustnej, zapoznały się z racjonalnymi zasadami żywienia, nauczyły się prawidłowo szczotkować zęby i określać stopień zużycia szczoteczki do zębów. Dzięki projekcjom filmów edukacyjnych przedszkolaki oswoiły się z koniecznością wizyt w gabinecie stomatologicznym.\nPonadto 30 września wzięliśmy udział w biciu Rekordu Guinnessa w największej ilości dzieci myjących jednocześnie zęby, który udało się pobić! Jednocześnie w całej Polsce\no godzinie 12.00 – 313328 dzieci myło zęby. Każdy z uczestników otrzymał pamiątkowy certyfikat.


Przestępstwa przeciw bezpieczeństwu w komunikacji  | Gazeta Wrocławska\nPrzestępstwa przeciw bezpieczeństwu w komunikacji \nKacper Chudzik 16 lutego 2017, 14:36\nW poprzednim tygodniu omówiłem wybrane przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności przestępstwo polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości. Co jednak się dzieje, gdy zostaniemy prawomocnie skazani za takie przestępstwo? Czy prawomocny wyrok skazujący oznacza koniec naszych zmartwień? W wielu przypadkach niestety nie.\nW przypadku stwierdzenia przez sąd (prawomocnym wyrokiem), że dana osoba kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, sąd prześle odpis takiego wyroku właściwemu według miejsca zamieszkania skazanego staroście. Warto wiedzieć, że jeżeli kierujący prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości wykonując w tym czasie pracę zarobkową, sąd zawiadomi także pracodawcę kierującego o wydaniu wyroku skazującego. W takiej sytuacji ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami wymaga od starosty wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii. Skierowanie przez starostę kierowcy na badania oraz kurs jest obligatoryjne, co oznacza, że starosta nie może tego zaniechać. Na badanie lekarskie może zostać skierowany kierujący także jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Takie uzasadnione zastrzeżenia mogą pojawić się np. w trakcie kontroli drogowej. Organ kontroli ruchu drogowego może sporządzić wniosek o wydanie przez starostę decyzji w przedmiocie skierowania kierującego na badanie lekarskie. Kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii jest prowadzony w formie wykładów i obejmuje w szczególności przedstawienie skutków wypadków drogowych, wpływu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu na funkcje percepcyjne kierującego oraz na podejmowane przez niego decyzje w ruchu drogowym, a także psychologiczne aspekty kierowania pojazdem w ruchu drogowym. Kurs taki prowadzony jest przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę specjalistyczną w tym zakresie. Po ukończeniu kursu wojewódzki ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie o jego ukończeniu, jeżeli kierujący uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach. Kierujący, który został skierowany na kurs reedukacyjny jest obowiązany do jego odbycia w terminie miesiąca od dnia doręczenia mu decyzji administracyjnej. Podobnie w przypadku skierowania na badanie lekarskie oraz badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu kierujący obowiązany jest do poddania się badaniu w terminie miesiąca od doręczenia mu decyzji administracyjnej, a także uiszczenia tzw. opłaty ewidencyjnej. Jeżeli po przeprowadzeniu badań zostanie wydane orzeczenie lekarskie, w którym zostaną stwierdzone przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem lub przeciwskazania psychologiczne do kierowania pojazdem, starosta wyda decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Zrobi to także w przypadku orzeczenia przez Sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Starosta wyda decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.\nCzęsto w mojej praktyce zdarza się, że Klienci nie wiedzą, iż istnieje pewna możliwość złagodzenia orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Jeżeli zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego wymiaru oraz w przypadku dożywotniego zakazu przez okres co najmniej 10 lat, Kodeks karny wykonawczy wprowadza możliwość orzeczenia przez sąd o dalszym jego wykonywaniu w postaci prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową. Jest to stosunkowo nowy przepis wprowadzony do Kodeksu w dniu 18 maja 2015 r. Blokada alkoholowa to urządzenie uniemożliwiające uruchomienie silnika pojazdu, w przypadku gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez kierującego powietrzu wynosi co najmniej 0,1 mg alkoholu w 1 dm3. W takim przypadku sąd bierze pod uwagę postawę, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego. Wszystkie te czynniki muszą uzasadniać przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Przy ocenie przez sąd postawy sprawcy chodzi o czas po popełnieniu przestępstwa, w szczególności o różne formy zachowania i zadośćuczynienia wobec pokrzywdzonego, starania o naprawienie szkody, wyrażoną skruchę itp. Jeżeli chodzi o właściwości i warunki osobiste sprawy to sąd ocenia przede wszystkim stan zdrowia kierującego, cechy osobowości, charakteru, utrwalone sposoby reagowania na stres i sytuacje trudne, stabilizację trybu życia, warunki rodzinne i środowiskowe, stabilność społecznie pożądanych postaw. W odniesieniu do zachowania w okresie wykonywania środka karnego sąd sprawdza m.in. przestrzeganie porządku prawnego, nienadużywanie alkoholu, unikanie środowisk patologicznych. Ocena tych okoliczności powinna odpowiedzieć sądowi na pytanie, czy w przyszłości, po zmianie sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów, istnieje pozytywna prognoza, co do tego, że prowadzenie przez skazanego pojazdu nie będzie zagrażało bezpieczeństwu w komunikacji. Jednak mimo pozytywnej oceny, sąd nie ma obowiązku zmienić sposobu wykonywania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, jeżeli sprzeciwiają się temu np. okoliczności popełnienia czynu, w tym także jego negatywny odbiór społeczny. W celu dokonania prawidłowych ustaleń i ocen sąd zleci zebranie stosownych informacji w drodze wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez kuratora sądowego oraz uzyska wiedzę o skazanym, jaką dysponuje Policja. Omawiana instytucja jest urzeczywistnieniem jednej z fundamentalnych zasad prawa karnego wykonawczego, jaką jest zasada modyfikowania kar i środków w postępowaniu wykonawczym. Zasada ta wymaga korygowania decyzji zawartych w wyroku dotyczących sposobu wykonywania kar i środków, co związane jest z potrzebą okresowej oceny procesu wykonywania orzeczeń. Instytucja ta przy spełnieniu określonych warunków pozwala sądowi na złagodzenie represji orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów. Środek karny zakazu prowadzenia pojazdów jest wykonywany w dalszym ciągu, jednakże jego zakres zostaje zawężony wyłącznie do pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową. Skazany tym samym będzie mógł się ubiegać o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdem wyposażonym w blokadę alkoholową. Postanowienie sądu wydane na tej podstawie nie zmienia jednak czasu, na jaki został orzeczony środek karny zakazu prowadzenia pojazdów. Po wydaniu postanowienia sąd prześle jego odpis staroście właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Starosta w takim przypadku wydając decyzję o przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdami, wpisuje do prawa jazdy informację o ograniczeniu uprawnienia do kierowania wyłącznie pojazdem wyposażonym w blokadę alkoholową.\nSkazanie kierującego za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości niesie za sobą określone i jak się wydaje dotkliwe konsekwencje. Są jednak przewidziane rozwiązania prawne opisane przeze mnie w niniejszym artykule, które mogą okazać się przydatne dla osób skazanych. W przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, warto jest przed upływem połowy okresu zakazu, udać się do zaufanego nam adwokata lub radcy prawnego w celu zlecenia mu przygotowania odpowiednich dokumentów, w których wyczerpująco uzasadni celowość zmiany przez sąd dalszego wykonywania zakazu oraz reprezentacji przed sądem.\n- ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym,\n- Postulski Kazimierz, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, wyd. III,\n- Dąbkiewicz Krzysztof, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, wyd. III.