Kontrola zawartości spalin – szerokopasmowa sonda lambda – Solidny Sklep\nKontrola zawartości spalin – szerokopasmowa sonda lambda\nKwiecień 24, 2018 Roman Myszkowski Motoryzacja 0\nSilniki benzynowe oraz wysokoprężne to urządzenia, do których zasilania wykorzystywany jest specjalny typ mieszanki paliwowo-powietrznej zwanej stechiometryczną. W tym przypadku ważne są przede wszystkim proporcje spalanego powietrza w stosunku do spalanej benzyny. Mieszanka określana przez specjalistów, jako idealna powinna wynosić 14,7 kg spalanego powietrza na 1 kg benzyny. Stan można sprawdzić za pomocą specjalnego urządzenia, jakim jest szerokopasmowa sonda lambda.\nUrządzenie na pozór zbudowane jest bardzo prosto, jednak biorąc pod uwagę zaawansowane procesy, jakie przy jego pomocy są wykonywane, nie można na pewno go bagatelizować. Na dwóch końcach przewodu umieszczone są specjalne komory. W jednej z nich dochodzi do pomiarów, a w drugiej w razie potrzeby dopompowywane są jony tlenu. Dodatkowo niektóre urządzenia zostały zaprojektowane w taki sposób, aby jedna część sondy mogła zostać włożona głęboko w przewód wydechowy, a druga wystawała na zewnątrz. Pozwala to na pobieranie powietrza z atmosfery. Tylko takie zastosowanie wszystkich tych składowych może rzutować na sukces całego procesu.\nMieszanka idealna, uboga i bogata\nPomiar przy pomocy szerokopasmowej sondy lambda odbywa się na zasadzie dążenia do otrzymania wartości idealnej 1. Jeżeli lambda jest mniejsza (w granicach 0,1) mamy do czynienia z mieszanką tzw. ubogą. Wtedy do atmosfery wraz ze spalinami mogą dostawać się wzmożone ilości szkodliwych substancji takich jak węglowodory czy tlenki azotu oraz wodoru. Takie spalanie jest zdecydowanie nieekologiczne, a co za tym idzie niepożądane. To właśnie dlatego konieczny jest proces wpompowywania jonów tlenu, który jest możliwy dzięki szerokopasmowej sondzie lambda. Z kolei, jeśli chodzi o odchylenie w drugą stronę, to wpływa ono na to, że mieszanka uznaje się za bogatą. Trzeba zwrócić uwagę na to, że wszystkie pomiary dotyczą bardzo wąskiego zakresu, dlatego przeprowadzenie dokładnych obliczeń ma w tym przypadku kluczowe znaczenie.\nSzerokopasmowa sonda lambda to bardzo użyteczne i przydatne urządzenie, które pozwala na szereg skomplikowanych czynności. Narzędzie jest gotowe do pracy w ciągu kilku sekund. Niektóre wersje posiadają dodatkową grzałkę – materiał pobierany do badania musi mieć konkretną temperaturę, aby jony tlenu mogły przedostać się przez strukturę czujnika. Elementy szerokopasmowej sondy lambda wykonane są ze specjalnych części odpornych na wysokie temperatury (nawet do 800 st. Celsiusa), korozję, wilgoć oraz inne uszkodzenia.


Dlaczego Sareptanka? | Closer to the Truth\n← Zabłąkana Ewa\nZwlekać czy wiedzieć? →\nDlaczego Sareptanka, kobieta z pogańskiego kraju, dostąpiła przywileju wylania na nią cudów Bożych, choć w Izraelu było wiele wdów potrzebujących pomocy? Czym kierował się Bóg wybierając ją i karmiąc ją przez wiele miesięcy dokonując cudu każdego dnia? Czy chciał może zapewnić bezpieczeństwo Eliaszowi z dala od żołnierzy Izebeli tępiących każdy przejaw kultu Jahwe i dlatego wysłał go do dalekiej Fenicji, a wdowa była tylko tak na dodatek?\nBiblia jest bardzo oszczędna w słowach dlatego powinniśmy czytać ją uważnie aby nie przegapić jakichś ważnych detali. Oprócz tego, detale jakichś wydarzeń mogą nam pomóc zrozumieć inne wydarzenia. Zdarza się też że Biblia wydaje się milczeć w jakichś sprawach lub nie zwracać uwagi na jakieś wydarzenia, ale podaje wystarczająco dużo informacji abyśmy dopatrzyli się ich. Daje też odpowiedzi na wiele pytań, choć o wiele z nich mało kto pyta. Kiedy więc studiujemy Biblię, trzymajmy oczy szeroko otwarte.\nW niniejszym artykule przedstawię nie tylko to co znalazłem szukając odpowiedzi na zadane powyżej pytania, ale postaram się przedstawić również jak to uczyniłem, aby inni mogli w podobny sposób znajdować wiele ciekawych myśli w Słowie Bożym. A być może ktoś znajdzie coś czym zechce podzielić się z innymi? Jeśli tak, to zapraszam do uczynienia tego poprzez wpisanie komentarza pod niniejszym artykułem lub nawet napisania całego artykułu.\nNiektórzy przypuszczają że Bóg pragnął ukryć Eliasza z dala od żołnierzy Izebeli, którzy tępili proroków Pańskich. Ale czy jest to nauka Biblijna? Czytając wydarzenia z życia Eliasza po powrocie do Izraela dowiadujemy się o Obadiaszu który ukrywał 100 proroków Bożych i karmił ich chlebem i wodą. Jeśli Bóg chciał tylko zatroszczyć się o życie Eliasza, mógłby skierować go do jednej z pieczar Obadiasza. Czyż nie? Poza tym wiemy że oprócz Eliasza (i stu wspomnianych proroków) w Izraelu było 7,000 ludzi którzy nie ugięli kolan przed Baalem, fałszywym bogiem fenickim wprowadzonym na Izraelski piedestał przez fenicką księżniczkę Izebel, żonę Achaba. Wydaje się więc wątpliwe, że przyczyną wędrówki Eliasza do ziemi Fenickiej było schronienie go przed zagrożeniem ze strony Izebeli.\nNasuwa się też pytanie: co robił Eliasz w Fenicji? Siedział tam przez ponad dwa lata za piecem u Sareptanki i drżał o własne życie? Jeśli tak to powinien zwiotczeć i nie nadawać się do niczego, a było wprost przeciwnie. Wrócił do Izraela i rzucił wyzwanie kilkuset prorokom utrzymywanym ze stołu Izebel, a potem zadał im wielki cios. Widać stąd że Eliasz miał pełne ręce roboty mieszkając u wdowy w Sarepcie, i jest możliwe że wielu ludzi z Sydonu i nawet odległych okolic dowiedziało się o prawdziwym Bogu Jahwe. Ale Biblia milczy na temat pracy Eliasza w Fenicji, a Jezus wskazuje na Sareptankę tak jakby była ona ważną osobą w wędrówce Eliasza do Fenicji. Wnioskuję więc że dwuletnia praca Eliasza w Fenicji było rzeczą której należałoby się spodziewać, ale Sareptanka zasługiwała na wyróżnienie z jakiegoś powodu.\nZwróćmy uwagę na to co powiedział Jezus o Sareptance i Naamanie i zastanówmy się czy nie ma tam przypadkiem jakichś informacji które pomogą nam w daniu odpowiedzi na wiele pytań poruszonych we wstępie do niniejszego artykułu. Dlaczego tych dwoje dostąpiło wielkich błogosławieństw podczas kiedy wiele osób z narodu Izraelskiego zostało jakby pominiętych?\nMożemy dość szybko zauważyć że do Jezusa przychodzili Faryzeusze i inni dostojnicy żydowscy, ale przychodzili głównie w celu dania nauczki Jezusowi a nie otrzymania czegoś od Niego. Nic więc też dziwnego w tym że wracali z pustymi rękami. Ale również dobrze wiemy o ludziach którzy przychodzili z prośbami o pomoc, a wśród nich byli żołnierze rzymscy (poganie) i odchodzili z radością bo ich potrzeby zostały zaspokojone. Syn jednego z żołnierzy został uzdrowiony choć osobiście nie był w stanie przybyć do Jezusa i tylko ojciec w imieniu syna prosił o uzdrowienie.\nJak nie trudno zauważyć, do tej pory mówiliśmy o ludziach którzy byli w potrzebie, ale albo sami prosili o pomoc albo ktoś czynił to w ich imieniu. Jednak Sareptanka nie prosiła o pomoc a ją otrzymała. Dlaczego? Jak to zrozumieć? Czy znajdujemy w Biblii jakieś wydarzenia które rzuciłyby trochę światła na poruszany temat? Przychodzi mi na myśl człowiek opętany przez demony, który został przyprowadzony do Jezusa przez swojego ojca. Został on uleczony mimo że nie był świadomy swego beznadziejnego stanu. Możemy się domyślać że prawdopodobnie nie wchodził on świadomie w układy z demonami ale był tylko ich ofiarą, choć nie możemy wykluczyć że było inaczej, ale żeby to stwierdzić potrzebujemy wyraźny opis mówiący o tym. Jednak opisany w tym paragrafie przypadek nie wnosi żadnych informacji pomagających odpowiedzieć na główne pytanie o Sareptance.\nAle był też inny człowiek opętany przez demony. Został uzdrowiony mimo że nie decydował w swojej sprawie bo był pod kontrolą demonów i nikt też nie prosił o jego uzdrowienie. Czyżby ten przypadek miał oznaczać że Jezus pomaga nawet tym którzy nie proszą o to? Jeśli tak to wiedzielibyśmy dlaczego Bóg opiekował się wdową fenicką, ale wtedy nadal nie wiemy dlaczego wiele wdów w Izraelu zostało bez pomocy. Należy więc szukać w innych miejscach Biblii, a może nieco bliżej historii o Sareptance(?).\nWspomnieliśmy o tym że Eliasz przez kilka lat prowadził misję w Fenicji, a w Izraelu stu proroków Pańskich przebywało w ukryciu. Sareptanka, mieszkanka Fenicji, rozpoznała w Eliaszu Żyda i po otrzymaniu obietnicy wypowiedzianej w imieniu Boga Jahwe zgodziła się oddać ostatni posiłek przed śmiercią obcemu przybyszowi, podczas kiedy inna Fenicjanka, Izebela, wprowadziła na tron duchowy Izraela fałszywego boga Baala, obrzydliwość Boga Jahwe, i utrzymywała 850 fałszywych proroków z podatków składanych przez naród Boży. Czy powyższe podsumowanie nie jest wystarczającym powodem aby Bóg wysłał Eliasza w podróż na kilka dni i trzymał go w Fenicji przez długi czas a Sareptankę utrzymywał do końca suszy dokonując cudów dzień w dzień?\nPowróćmy jeszcze do historii Sareptanki i spójrzmy na ciekawe wydarzenie w jej życiu. Odbyło się ono w czasie kiedy nie tylko Sareptanka z synem, ale również jej najbliższa rodzina wydawała się być przekonana ponad wszelką wątpliwość że Bóg Jahwe będzie zaopatrywał ich w olej i mąkę a do czasu kiedy nadejdzie deszcz i ziemia przyniesie pierwsze plony. Otóż pod opieką prawdziwego proroka Jahwe wdowę dosięga nieszczęście i jej syn umiera. Sareptanka kiedy tylko zauważyła że jej syn przestał oddychać zwraca się do Eliasza tymi słowami: „Cóż ja mam z tobą, mężu Boży! Przyszedłeś do mnie po to, aby przywieść na pamięć mój grzech i przyprawić o życie mojego syna.” Czy były to słowa rzucane Eliaszowi z gniewem jak to niektórzy sugerują, czy był to krzyk rozpaczy kobiety która z ufnością przychodzi prosić o pomoc? Intrygującym elementem jej wypowiedzi jest fakt że Sareptanka poczuła się winna śmierci syna i szukała przyczyny w swoim postępowaniu które oceniła jako grzeszne. Oczywiście nie pomyliła się co do oceny swego życia które oceniła jako grzeszne, gdyż pod tym względem każdy z nas znajduje się w takiej samej sytuacji. Uczyniła też dobry krok wyznając prorokowi swój stan, co świadczy o jej pragnieniu doznania oczyszczenia z win. Pomyliła się tylko odnośnie Boga który, jak się obawiała, zabrał jej syna aby ukarać ją za grzechy przeszłości. A co na to Eliasz?\nEliasz przyjął na siebie smutek wdowy. Wziął na ręce jej syna i poszedł do izdebki na poddaszu gdzie mieszkał już przez wiele dni. Być może miejsce to w pojęciu Sareptanki było jakby świątynią w jej własnym domu, przeznaczonym na mieszkanie na proroka Jahwe. I co robi ten prorok? Najpierw przedstawia sprawę Bogu tak jak ją otrzymał od zrozpaczonej matki i wyraża swoje zaskoczenie całym zajściem. Ale jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Nie brał pod uwagę wyznania Sareptanki o grzechach jako przyczynie śmierci chłopca i zaczął prosić Boga o przywrócenie mu życia. Bóg też nie widział potrzeby zwracania uwagi Sareptanki na jej grzechy i przywrócił życie chłopcu.\nUradowany Eliasz wziął dziecko, zniósł je na dół gdzie była smutna Sareptanka i z radością oświadczył że jej syn żyje. Wydawać by się mogło że historia zakończyła się szczęśliwie i nie ma o czym więcej pisać. Ale nie. Stało się jeszcze coś bardzo ważnego. Sareptanka na pewno uchwyciła synka, ale była ważniejsza rzecz niż szczebiotanie do niego i uściski. Stwierdziła bowiem: „Teraz poznałam, że jesteś mężem Bożym i słowo Pana naprawdę jest w ustach twoich.” Czyżby po doświadczeniu cudu napełnianie garnca mąką i bańki oliwą przez wiele dni a może miesięcy, nie wiedziała jeszcze że Eliasz jest prawdziwym mężem Bożym a słowa wypowiadane przez niego są słowami Jahwe? Być może nie, i nic w tym dziwnego gdyż chyba niejedna osoba potrzebuje jakiegoś szczególnego przeżycia ażeby jakaś prosta informacja zamieszkała w umyśle na stałe, ale wydaje się że była ku temu jakaś inna przyczyna.\nJeszcze pamiętała swoje słowa wylane przed prorokiem o jej własnych grzechach i być może słowa te paliły jej wnętrze kiedy zastanowiła się nad tym czy aby Jahwe przywróci życie jej synowi. Być może zastanawiała się nad tym co zrobić aby uwolnić się od winy za coś co uczyniła w życiu a co śmierć syna przywiodła na jej pamięć. Być może zastanawiała się nad tym już dłuższy czas i śmierć syna stała się momentem zwrotnym w jej życiu kiedy uwierzyła że Bóg ją naprawdę kocha. Ale bez względu na to jak doszło do tego zwrotnego wydarzenia, choć nie umniejsza ono radości z przywrócenia życia synowi, głównym punktem kulminacyjnym całej historii nie jest zabezpieczenie bezpieczeństwa Eliaszowi ani jego praca w krainie fenickiej, ale użalenie się Boga nad jedną szczerą niewiastą, która będąc właścicielką domu i prawdopodobnie jakichś innych posiadłości pragnęła czegoś lepszego choć może nie zdawała sobie dokładnie sprawy z tego co to mogło być. A wielki kontrast z Izebelą oraz współudział w misji Eliasza w Fenicji choć posiadają swoje niezależne miejsce, nie są najważniejsze.\nByło wielu ludzi którzy mieszkali w Palestynie wtedy kiedy Jezus chodził, nauczał i uzdrawiał, ale nie prosili o pomoc i dlatego jej nie otrzymali. Ale byli i tacy którzy nie wiedzieli o tym co Bóg im może dać jednak Bóg nie przeoczył ich. Jest wielu ludzi w obecnym czasie którzy nie proszą Boga o pomoc i dlatego też nic nie otrzymują, choć są też i tacy którzy czują potrzebę Boga w swym życiu lecz nie wiedzą o tym że On istnieje. Oczywiście Bóg ich nie przegapi, ale o ile łatwiej będzie Mu dotrzeć do takich ludzi jeśli zgodzimy się na to aby dać się wysłać do nich i być może skorzystać również z błogosławieństw, które towarzyszą pracy dla Pana.\n 1K18:4bw „Gdy bowiem Izebel kazała tępić proroków Pana,”\n 1K18:4bw „Obadiasz zgromadził stu proroków, ukrył ich po pięćdziesięciu w pieczarach i żywił ich chlebem i wodą.”\n 1K19:18bw „Zachowam w Izraelu jako resztkę siedem tysięcy, tych wszystkich, których kolana nie ugięły się przed Baalem, i tych wszystkich, których usta go nie całowały.”\n 1K18:1bw „Po upływie długiego czasu, w trzecim roku, doszło Eliasza słowo Pana tej treści: Idź, pokaż się Achabowi, gdyż chcę spuścić na ziemię deszcz.”\n 1K18:19bw „Poślij tedy teraz i zgromadź do mnie całego Izraela na górze Karmel oraz owych czterystu pięćdziesięciu proroków Baala i czterystu proroków Aszery, którzy jadają u stołu Izebel.”\n 1K18:40bw „Wtedy Eliasz rzekł do nich: Pochwyćcie proroków Baala, niech nikt z nich nie ujdzie. I pochwycili ich, po czym Eliasz sprowadził ich nad potok Kiszon i tam kazał ich zabić.”\n Lk4:25–27bw „Prawdziwie zaś mówię wam: Wiele było wdów w Izraelu w czasach Eliasza, kiedy niebo było zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak iż był wielki głód na całej ziemi, • A do żadnej z nich nie został posłany Eliasz, tylko do wdowy w Sarepcie Sydońskiej. • I było wielu trędowatych w Izraelu za Elizeusza, proroka, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Naaman Syryjczyk.”\n Mt8:13bw „I rzekł Jezus do setnika: Idź, a jak uwierzyłeś, niech ci się stanie! I został uzdrowiony sługa w tej godzinie.”\n Mt17:15bw „I rzekł: Panie, zmiłuj się nad synem moim, bo jest epileptykiem i źle się ma; często bowiem wpada w ogień i często w wodę.”\n Lk8:27bw „A gdy wyszedł na ląd, zabiegł mu drogę pewien mąż z miasta, który był opętany przez demony i od dłuższego czasu nie nosił odzienia i nie mieszkał w domu, lecz w grobowcach.”\n 1K17:17bw „Po tych wydarzeniach zachorował syn tej niewiasty, właścicielki domu, a tak się wzmogła jego choroba, że przestał oddychać.”\n Rm3:23bw „Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej,”\n 1K17:19bw „Lecz Eliasz rzekł: Daj mi twego syna. Potem wziął go z jej łona i wyniósł do izdebki na poddaszu, gdzie mieszkał, i położył go na swoim łożu.”\n 1K17:24bw „Wtedy rzekła kobieta do Eliasza: Teraz poznałam, że jesteś mężem Bożym i słowo Pana naprawdę jest w ustach twoich.”


Malowanki na szkle – Beata Gołembiowska ~ Książka przyjacielem - recenzje książek\n21:16 Scathach 2 comments\nJola nigdy nie miała dobrych relacji ze swoją matką, Michaliną. Oddała jej całe życie, rezygnując z własnej rodziny, otrzymując w zamian jedynie zgorzknienie i niezadowolenie. Gdy więc jej rodzicielka umiera, w życiu bohaterki dochodzi do przełomu: uświadamia sobie swoją tęsknotę za miłością – szczególnie matczyną, zauważa to, czego dotąd się wyrzekała.\nPoznaje także mężczyznę, który bardziej niż ktokolwiek dotąd, wyzwala w niej potrzebę stałego związku. To dla niego przenosi się z Poznania do Zakopanego, rezygnując z kariery naukowej i życia towarzyskiego. W zamian za to, otrzymuje szansę na zbudowanie relacji z teściową, która otacza ją matczyną miłością, a także na stworzenie rodziny, jakiej nigdy nie miała.\nPowieść snuje się wieloma torami, odsłaniając przed nami kolejno losy kobiet i mężczyzn, nad których życiem królują sekrety przeszłości, determinujące teraźniejszość. Choć jest to historia ciepła, wiele w niej bólu i skrywanego cierpienia, ogromnie wiele spychania zranień do najdalszych zakamarkach umysłu i oddawania siebie na wyłączność drugiemu człowiekowi. Wszechobecne są kobiety cierpiące, bo kiedyś podjęły decyzję, idąc za głosem rozsądku a nie serca. Tym jednak, co stanowi o wyjątkowym charakterze powieści jest sztuka – zwłaszcza zaś malarstwo oraz natura – nie tylko ta kojarząca się z tatrzańskimi widokami, ale też ta, będąca w kręgu zainteresowań głównej bohaterki – biolożki, szczególnie zafascynowanej pająkami.\nNarracja prowadzona jest w kilku perspektyw – opowiada raz Jola, raz Hela, raz Michalina, wreszcie Jędrek. Dzięki zastosowaniu takiej formy, poznajemy losy bohaterów widziane z różnych perspektyw – każdą z relacji charakteryzuje i łączy jedno: podretuszowanie ich pigmentami czułej pamięci, w której przeszłość jawi się jako czas idylliczny, pełen pochopnych decyzji związanych z porywami serca, ale za to generujących szczęście i szczerość – coś, czego w późniejszych latach życia zabrakło. W wielu miejscach pojawia się stylizacja gwarowa, a także uperlenie świata przedstawionego elementami kultury zakopiańskiej, które doskonale podkreślają charakter narracji.\nMalowanki na szkle stały się dla mnie wehikułem czasu – dzięki nim nie tylko podróżowałam między przeszłością a teraźniejszością, poznając losy bohaterów, ale też upajałam się wyobrażeniowym widokiem Tatr ukwieconych krokusami, śledziłam górskie wschody i zachody słońca, zachwycałam się tatrzańskimi szlakami i popijałam zimną wodę ze strumienia, po to, by parę chwil później zasiąść w ciepłym góralskim domu i w niepowtarzalnej atmosferze wysłuchać zwierzeń kobiet i mężczyzn, których życie wcale nie oszczędzało.\nTo jedna z tych książek, które choć posiadają historię, którą chciałoby się odkryć jak najszybciej, czyta się niespiesznie, by nic z niej nie uronić.\nMam ogromną nadzieję na kontynuację, koniecznie chcę wiedzieć, jak rozwinął się związek Joli i Jędrka, w którego pomyślność szczerze powiedziawszy… nie wierzę. Dlaczego – tego nie mogę zdradzić, by nie zdradzić Wam fabuły. Sądzę jednak, że relacje budowane w podobny sposób w jaki zrobili to bohaterowie, mają szansę przetrwać jedynie wtedy, gdy wiele ran zostanie przepracowanych, a nad związkiem tak samo mocno pracować będą dwie strony – będące ze sobą nie tylko ze względu na konieczność.\nUnknown 20 października 2014 22:08\nScathach 16 marca 2015 11:45\nKoniecznie zatem musisz ją poznac!


BORELIOZA – BIOMEDICA Centrum Medycyny Naturalnej\nCzy wiesz, że według szacunkowych danych, na terenie Polski żyje ok. 21 gatunków kleszczy?\nCo ciekawe – oprócz powszechnej opinii, że zarazić się można jedynie poprzez bezpośredni kontakt z zarażonym osobnikiem, istnieją również inne drogi infekcji – zakazić można się drogą płciową, poprzez łożysko z matki na dziecko lub przez mleko matki. Istnieje również coraz więcej dowodów na przenoszenie boreliozy przez komary i inne owady, które żerują na naszej krwi.\nDlatego też borelioza (zwana inaczej chorobą z Lyme lub krętkowicą kleszczową) jest chorobą tak przebiegłą, a przez to trudną w diagnozowaniu i wcześniejszym leczeniu. Wyróżniamy trzy podstawowe typu boreliozy – stawową, kardiologiczną, neuroboreliozę. W najwcześniejszej fazie rozwoju choroby infekcja ma charakter miejscowy i manifestuje się na przede wszystkim na skórze, najczęściej w postaci charakterystycznego jedynie dla boreliozy rumienia wędrującego (50-68% zakażonych, pojawia się w ciągu 3 do 30 dni od ukąszenia) lub – znacznie rzadziej – chłoniaka limfocytowego (1% zakażonych, pojawia się z reguły od kilku tygodni do kilku miesięcy po zakażeniu). Rumieniowi wędrującemu mogą towarzyszyć łagodne objawy grypopodobne.\nRumień wędrujący po ukąszeniu kleszcza (źródło: https://www.mugga.pl/rumien-po-kleszczu-c-3_5_6_62.html)\nW późniejszym etapie bakterie (za pośrednictwem krwi, limfy oraz nerwów obwodowych) mogą rozprzestrzenić się w zasadzie po całym organizmie i mogą pojawiać się symptomy chorobowe ze strony układu ruchu, nerwowego, krążenia i skóry.\nCzy to nie wystarczające dowody na potrzebę dokładniejszej diagnostyki siebie i osób w naszym otoczeniu? Jak wszyscy wiemy w przypadku ukąszenia przez kleszcza bardzo dużą rolę odgrywa czas. Jest on elementem kluczowym. Jednak nie zawsze fakt ugryzienia zauważany jest na tyle szybko, by walka z potencjalną chorobą była łatwa.\nPonadto borelioza jest jeszcze chorobą dość często bagatelizowaną – nie tylko przez pacjentów, ale i przez wielu lekarzy. Wczesna, prawidłowa diagnostyka objawów wstępnych jest kluczowa dla zapobiegania groźnym powikłaniom, mogącym ujawnić się w okresie od kilku miesięcy do nawet kilku lat od momentu zakażenia. Wtedy – nie ma się co oszukiwać – „zwykła” terapia antybiotykami nie ma najmniejszego sensu a szanse na wyleczenie boreliozy tym sposobem są znikome.\nCzyli może jednak jest się czym przejmować?\nNa boreliozę może chorować nawet milion Europejczyków. Choroba ta staje się coraz bardziej powszechna również w Polsce. Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego i Państwowego Zakładu Higieny od roku 2004 do 2017 liczba zachorowań wzrosła ponad pięciokrotnie, by w 2018 roku wynieść 20,139 tysiąca przypadków.\nO powadze sytuacji może świadczyć także fakt, że Parlament Europejski proponuje wpisanie boreliozy na listę chorób, którą należy śledzić na poziomie unijnym, a Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności przyjęła jednogłośnie rezolucję, zwracającą uwagę na wymianę dobrych praktyk w zakresie zapobiegania i przedwczesnego diagnozowania boreliozy między krajami Unii Europejskiej.\nA co może Wam zaoferować my?\nWiedząc jak ważna jest diagnostyka, przeprowadzamy nie tylko skrupulatne i dokładne testy mające na celu wykrycie tego czy borelioza jest, ale także jaki jest jej stopień zaawansowania oraz czy nie pojawiły się – równie niebezpieczne dla życia człowieka – powikłania chorobowe, mające równie wyniszczający przebieg. Diagnozujemy też koinfekcje, czyli inne patogeny, którymi zaraził nas kleszcz. Działamy kompleksowo, przez co możemy nie tylko pomóc w diagnozie, ale i przyczynić się do całkowitego wyleczenia choroby – oferujemy Państwu terapię biorezonansem, metodę mającą oparcie naukowe, promowaną przez coraz większa liczbę światowej klasy specjalistów. O naszej skuteczności świadczy wielu zadowolonych Klientów, u których borelioza jest już tylko odległym wspomnieniem.\nPAMIĘTAJ – BORELIOZA JEST CHOROBĄ, KTÓRA MOŻE DOPROWADZIĆ DO ŚMIERCI!\nNIE BAGATELIZUJ JEJ!


"Pan Am": A jednak lot donikąd? - Serialowa\nMarta Wawrzyn / 18 października 2011, 22:26\nKelli Garner jako Kate w "Pan Am"\nMuszę Wam się przyznać, że uwielbiam wszelkie produkcje "z epoki". Nieważne właściwie z której epoki, ważne żeby była to epoka lepsza i ładniejsza niż nasza. Mam wielką słabość do "Boardwalk Empire", szaleję za "Mad Man". "Pan Am" był serialem przeze mnie wyczekiwanym jako ewentualny numer 3 na tej krótkiej liście. I po czterech odcinkach muszę stwierdzić, że zawodzi mnie na całej linii. Tak, tak przyznaję: to Marcela miała rację, a nie ja.\nPilot nowego serialu ABC mnie zachwycił, ale też zaostrzył apetyt na więcej. Chciałam wiedzieć, co robi Francuzka Colette w błękitnym amerykańskim samolocie, czemu Maggie nosi spodnie i mieszka w komunie, czego właściwie chce od życia Laura i jakie niebezpieczeństwa czekają na Kate. Panowie – których, choć jeden jest blondynem, a drugi brunetem, nie rozróżniam do dziś – interesowali mnie od początku jakby nieco mniej.\nPo kolejnych odcinkach - "We'll Always Have Paris", "Ich Bin Ein Berliner" i "Eastern Exposure" – z wielkim żalem dojrzewam do wniosku, że jednak nie mamy tu do czynienia ani z kobietami, ani z żadną magiczną "obietnicą kobiet", tylko ze zwykłymi lalkami Barbie. Nie przekonała mnie scenka z Maggie biegającą za prezydentem Kennedym, ani dość sztampowo pokazane wspomnienia wojenne Colette ani urwanie się ze smyczy przez Laurę w Indonezji. Jedyną wartą uwagi postacią jest Kate (gra ją uroczy rudzielec Kelli Garner), która może nie jest najlepiej napisana, ale przynajmniej wygląda na człowieka z krwi i kości.\nProblemem pozostałych postaci jest brak choćby odrobiny pogłębienia. Zwłaszcza lalkowata Laura jest płytka jak wyschnięta kałuża (co nie znaczy, że głupia – po prostu zapomniano nam o niej powiedzieć coś więcej). W dialogach nie ma żadnej mądrości, żadnej iskierki, nie ma niczego godnego zapamiętania. Nie przekonują mnie też dekoracje, które mają udawać przeróżne miejsca na świecie, ale jakoś wciąż wyglądają jak filmowe pejzaże w Kalifornii.\nMuzyka... Marcela narzekała na muzykę, która nas przytłaczała w pilocie, więc pewnie teraz byłaby szczęśliwsza. Nie ma już Sinatry w "Pan Am". Uznali, że zaśpiewał wszystko co miał do zaśpiewania, teraz równie dobrze może nam brzęczeć coś bardziej niezidentyfikowanego. Bo po co się wysilać.\nNie zrozumcie mnie źle, nie miałabym nic przeciwko nie do końca głębokiej bajce, nawet bez Sinatry – gdyby konsekwentnie i z sensem trzymano się tej stylistyki. Problem w tym, że w "Pan Am" scenarzyści stosują mnóstwo rozwiązań nie tyle klasycznych i uroczych, co po prostu nudnych, ogranych i dawno już wypranych z wszelkiej słodkości. Jeśli w to wszystko nie zostanie tchnięte (i to szybko!) choć trochę życia i oryginalności, nie zostanie dodane "coś od siebie", obawiam się, ze los tego serialu może być tylko jeden.\nWyniki oglądalności niestety mówią same za siebie.\nABC, Eastern Exposure, Ich Bin Ein Berliner, Kelli Garner, Pan Am, recenzja, We'll Always Have Paris\n1 5\tNajbardziej pożądana kobieta świata? Daenerys!\n0 1\t6 rzeczy, które warto wiedzieć dziś rano\n1 2\t6 rzeczy, które warto wiedzieć dziś rano


Malkolm, potwór nad potwory - Manu Boisteau, Paul Martin | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Siedmioróg Cykl: Nawiedzone zamczysko (tom 2) literatura dziecięca\nNawiedzone zamczysko (tom 2)\nDoświadczenia ... Manu Boisteau, Paul...\nCzarodziejskie... Manu Boisteau, Paul...\nMalkolm, jako najstraszniej wyglądający z potworów, codziennie miał za zadanie straszyć turystów i przyjezdnych, nie lubił jednak tego zajęcia. Uwielbiał za to spełniać rolę złotej rączki na zamku: naprawiał, dbał, ogarniał wszystko, o czym inni nie myśleli zajęci swoimi sprawami. Każdej wiosny brał się za generalne sprzątanie: odkurzał i czyścił każdy zakamarek ponurego zamczyska. Często musiał jednak przerywać swoje czynności żeby pomóc von Skalpelowi w jego eksperymentach. Zawsze posłusznie wykonywał jego polecenia. Po cichu liczył, że profesor poprawi kiedyś jego wygląd. Malkolm zdawał sobie sprawę ze swojego odpychającego oblicza. Marzył o tym, by ktoś go pokochał, dlatego po ciężkim dniu pracy układał piosenki o miłości i nagrywa je w studiu, które wybudował mu von Skalpel. Profesor jak zwykle jest sceptycznie podchodził do zainteresowań swojego asystenta. Szybko jednak dostrzegł w jego twórczości możliwość zysku. Nie mówiąc o niczym Malkolmowi udał się z płytą do producenta muzycznego. O tym, co z tego wynikło musicie doczytać już sami.\nPierwsza część przygód Malkolma ma ewidentnie charakter humorystyczny (wścieklizna zębów, nagrywanie miłosnych ballad, sprzątanie zamczyska), jednak od momentu gdy profesor tworzy swoje kolejne dzieło, historia przybiera nieco bardziej skomplikowany rys. Malkolm nie jest w stanie zrozumieć dlaczego von Skalpel tworzy coś nowego zamiast udoskonalić jego samego. Gdy konfrontuje się z istotą, która jest taka jak on zawsze marzył by być, okazuje się, że nie wszystko złoto, co się świeci. Autorzy dość klasycznie decydują się na silny kontrast w zestawieniu brzydoty i niedoskonałości fizycznej Malkolma z perfekcyjnie wyrzeźbioną sylwetką „człowieka za trzysta tysiąc woltów”. Szybko okazje się jednak, że nowy twór w swojej pięknej powłoce skrywa narcystyczne, władcze wnętrze. I tu następuje najciekawszy moment: Malkolm postanawia dokonać sabotażu projektu profesora, by ten nie odkrył, jak niedoskonałe wewnętrznie dzieło stworzył. W toku wydarzeń dochodzi również do rozwiązania wątku twórczości muzycznej Malkolma z poprzedniej części historii. Zyskuje on potwierdzenia swojej wyjątkowości oraz dowiaduje się, że inne osoby akceptują go takim jaki jest i doceniają za jego talent.\n„Malkolm, potwór nad potwory” to kolejny wspaniały zbiór trzymających w napięciu historii, które swoim zakończeniem nie tylko zaskakują, ale i bawią. Barwne postacie oraz komiksowe ilustracje dostarczają mnóstwa dobrej zabawy. Konwencja zaproponowana przez Paula Martini oraz Manu Boisteau nie nudzi się, gdy znów po nią sięgamy. Warto zwrócić również uwagę na przemyślaną zależność historii między tomami. Jeśli dziecko nie czytało części pierwszej nic straconego, bowiem bohaterowie zawsze ukazywani są jak postacie dopiero poznane: pojawia się opis anatomiczny wraz z cechami osobowości i pełnioną w domu funkcją. Nie jest więc konieczne znać ich wcześniejsze losy. Przygodę z nawiedzonym zamczyskiem można zaczynać od dowolnego tomu. Stanowi to duży plus tej pozycji, która składa się z niezależnych elementów, która ostatecznie tworzą jednak spójną całość dając także szerszą perspektywę interpretacyjną. Oczywiście w tomie drugim pojawiają się nawiązania do tomu pierwszego np. do słabości von Skalpela, jeśli chodzi o klub Malibu. Jeśli czytało się wcześniejsze przygody potworów z zamczyska, wiele sytuacji jest śmieszniejsze, ale ich nieznajomość aż tak wiele nie ujmuje dalszym opowieściom. Głównym przesłaniem serii dziwnych przygód Malkolma jest pokazanie, że nie liczy się wygląd zewnętrzny, ale to jacy jesteśmy w środku. To nasze plany, marzenia i postępowanie definiuje nas samych. Bardzo istotny jest również wątek akceptacji zarówno tej płynącej od bliskich, jak i tej jaką możemy uzyskać od innych ludzi. Ponownie zostaje również podkreślony motyw małej społeczności, w której współistnieją odmienne istoty.\nSięgając po kolejną część z serii Nawiedzone zamczysko możemy mieć pewność, że barwna, pełna opisów historia zaciekawi nasze małe potworki, a poziom literacki pomoże im w nauce umiejętności czytania oraz pracy z tekstem. Paul Martin oraz Manu Boisteau postawili na przygodę, grozy jest tu więc jak na lekarstwo. Za pomocą ostrego skalpela oddzielili od typowych przedstawicieli horrorów element lękotwórczym i tchnęli w nich nowe życie. Dokonali degradacji ich podstawowej funkcji, czyli straszenia, ale dali im coś w zamian: złożoną osobowość oraz poczucie humoru. Historii można zarzucić pewną trudność, brak bowiem konkretnych wniosków do zaistniałych sytuacji. Jest to jednak tekst do samodzielnego czytania i na tym etapie kontaktu z literaturą, dziecko musi wysilić się o samodzielne próby interpretacyjne. Nie powinno tu jednak zabraknąć rodzica, który gdy usiądzie z dzieckiem, będzie mu w stanie pomóc doszukać się ciekawych wątków do przedyskutowania. Warto dokonać analizy charakteru poszczególnych bohaterów, spróbować umotywować ich intencje oraz zwrócić uwagę na elementy humorystyczne. W tym tomie istotne będzie również omówienie szerzej wątku monstrum Frankensteina w literaturze.\n...bo małe potworki lubią czytać,\nZamek Zmoranieckich nie cieszył się dobrą sławą. W tym ponurym miejscu mieszkały zombie, kościotrupy, wampiry i mnóstwo innych obrzydliwych stworów, pozbawionych nawet nazwy. A jednak byłoby wielką przesadą twierdzić, że wszyscy mieszkańcy nawiedzanego zamczyska to okropne potworności /s 11/. Wśród nich był również Malkolm, twór powstały w skutek eksperymentu profesora von...\nDodaj cytat z książki Malkolm, potwór nad potwory


Set 8 Kobieta Robi Różnorodności Joga ćwiczy Joga Dziewczyny Inkasowe Dziewczyny W R??nych Asanas Ręka Rysujący Postać Z Kreskówk Ilustracji - Ilustracja złożonej z lotos, physical: 147617720\nSet 8 kobieta robi różnorodności joga ćwiczy Joga dziewczyny inkasowe Dziewczyny w r??nych asanas Ręka rysujący postać z kreskówk.\nSet 8 kobieta robi różnorodności joga ćwiczy Joga dziewczyny inkasowe Dziewczyny w r??nych asanas Ręki rysować postać z kreskówki sporta aktywność odizolowywali zdrowego styl życia pojęcie P?aski skandynawa styl\nBiznesowy Wektorowy płaski kreskówka projekt sztandaru tła broszurka Ciągły kreskowy mężczyzna i kobieta robi paddle abordażowi Kot robi joga i unosi się w powietrzu Dziewczyna na obr?cza obwieszeniu na robi? ?wiczeniu i arkanie Słodka dama robi makeup Dziewczyna maluje jej wargi z czerwoną pomadką przed wielkim owalu lustrem Kobieta pięknego Kobieta charakter robi sprawności fizycznej Para starzy ludzie robi joga i medytowa? Kobieta robi joga na szkle Dziewczyna robi selfie w kawiarni\nSet 8 kobieta robi r??norodno?ci joga ?wiczy Joga dziewczyny inkasowe Dziewczyny w r??nych asanas R?ka rysuj?cy posta? z kresk?wk Set 8 czerwona z włosami kobieta robi różnorodności joga ćwiczy Joga dziewczyny inkasowe Dziewczyny w różnych asanas Ręka rysując Joga dziewczyny w parkowym bezszwowym deseniowym białym tle Ludzie robi aktywność i sporta plenerowemu płaskiemu projektowi Kobieta robi Sadzającemu palec u nogi dotyka rozciągliwości ćwiczeniu Wektorowa ręka rysująca ilustracja wokoło grże w górę w dół Round kształta składu trening w gym na białym tle Kobiety robi sportom Pozy joga, kickboxing, ćwiczą dla Kickboxing kobieta robi bocznemu kopnięciu Śliczny dziewczyna boksera charakter Jest ubranym sporta mundur Żeński charakter uczy Round rama z r?ki rysowa? koloru doodle kobietami w joga pozach Bia?a dree przestrze? dla teksta ?e?scy ludzie robi aktywno?? i s Atrakcyjny z nadwagą kobiety ćwiczenia joga w gym Cia?o pozytyw Plus wielkościowa dziewczyna robi sprawności fizycznej, joga, pos Szermiercze kobiety maskowy sta?owy pojedynek, swordswoman gym aktywno?ci kresk?wki r?ka rysuj?ca ilustracja Czarny i bia?y dziew


Granatowe czółenka na słupku z paskiem zaprojektowano i wykonano z granatowego eko zamszu. Zgrabnie wyprofilowane stanowią szykowne uzupełnienie wiosennych i letnich zestawów. Zapięcie wokół kostki na sprzączkę. Zaopatrzone w stabilny i szeroki obcas - słupek. Wnętrze wyposażono w miękką wyściółkę dzięki, której stopom będzie komfortowo nawet przez długie godziny.\nmodel: CZÓŁENKA K609\nmodel: CZÓŁENKA WIĄZANE ZY-206 materiał: eko zamsz kolor: czarny zapięcie: wsuwane wnętrze: miękka wyściółka okucia: srebrne wysokość buta: 15.5 cm wysokość obcasa: 9.5 cm wysokość podeszwy: 0.5 cm...


Obchody 74. rocznicy Powstania Warszawskiego. Gmina Grudziądz oddaje hołd powstańcom. - Aktualności - Gmina Grudziądz\nObchody 74. rocznicy Powstania Warszawskiego. Gmina Grudziądz oddaje hołd powstańcom.\nW miejscowości Wielkie Lniska, przed Pomnikiem Walki i Męczeństwa, odbyły się uroczyste obchody upamiętniające 74. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego. Uroczystość po raz kolejny zorganizował Wójt Gminy Grudziądz Andrzej Rodziewicz, pod patronatem Starosty Grudziądzkiego Edmunda Korgol.\nUroczystość odbyła się w dniu 1 sierpnia 2018 r. o godzinie 17.00 na terenie Gminy Grudziądz, w miejscu rozstrzelania Powstańców Warszawskich przywiezionych do obozu w Maruszy. Asystę honorową zapewnił Garnizon Grudziądz a wartę honorową przy pomniku pełniły druhny z OSP Dusocin wraz z żołnierzami z Centrum Szkolenia Logistyki w Grudziądzu.\nObchody odbyły się przy współudziale stowarzyszeniem Fort Wielka Księża Góra. Dzięki temu uroczystość mogliśmy zakończyliśmy zwiedzaniem fortu.\nNad zabezpieczeniem uroczystości czuwali druhowie z OSP Piaski i OSP Dusocin.


Czestochowa Przedszkola Zapisy - naszemiasto.pl\nMateriały ze słowem kluczowym "Częstochowa przedszkola zapisy" w mieście Częstochowa.\nRada Miasta przyjęła kryteria rekrutacji do częstochowskich przedszkoli publicznych i oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych.\nczęstochowa zapisy przedszkola\nzapisy do przedszkola 2015 czestochowa\nJeszcze dzisiaj trwa uzupełniająca rekrutacja do przedszkoli i szkolnych oddziałów przedszkolnych w Częstochowie, które dysponują wolnymi miejscami.\nWięcej na temat: częstochowa przedszkola rekrutacja\nczęstochowa zapisy do przedszkola\nRekrutacja do przedszkoli. Sprawdzajcie listy\nPonownie została uruchomiona strona internetowa dla Rodziców (www.czestochowa.przedszkola.vnabor.pl), na której mogą sprawdzić, czy ich dziecko zostało zakwalifikowane do przedszkola bądź oddziału przedszkolnego.\nczęstochowa przedszkola listy\nlista przedszkoli czestochowa.pl\nśląskie przedszkola zapisy\nczęstochowa liga oldbojów zapisy\nczęstochowa przedszkola konkurs\nczęstochowa przedszkola głosuj


Przebudowa odcinka drogi powiatowej, al. 3-go Maja\nZarząd Infrastruktury Miejskiej w Słupsku, 76-200 Słupsk, ul. Przemysłowa 73, zaprasza do przedstawienia oferty na zamówienie publiczne, którego wartość nie przekracza wyrażonej w złotych równowartości kwoty 30 000 euro (art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych) na opracowanie dokumentacji projektowej dla zadania pn: „Przebudowa odcinka drogi powiatowej, al. 3-go Maja, w celu poprawy bezpieczeństwa pieszych i rowerzystów”.\nOfertę należy złożyć w Zarządzie Infrastruktury Miejskiej w Słupsku, ul. Przemysłowa 73, 76-200 Słupsk - pok. nr 101 (sekretariat) nie później niż do dnia 31 stycznia 2019 r. (czwartek) do godz. 12:45\nOtwarcie złożonych ofert nastąpi w dniu 31 stycznia 2019 r. o godz. 13:00 w siedzibie Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku, ul. Przemysłowa 73.\nZałącznik nr4 do zapytania


Wygrana hokeistów Zagłębia - Dziennikzachodni.pl\nWygrana hokeistów Zagłębia\n2 lutego 2010 23:42 02.02.2010 23:42\nPol-Aqua Zagłębie Sosnowiec - JKH GKS Jastrzębie 4:1 (1:0, 2:0, 1:1)\nDwa dni temu hokeiści z Sosnowca wrócili z Nowego Targu w kiepskich nastrojach. Prowadzili z Podhalem już dwiema bramkami, ale ostatecznie przegrali i to po dogrywce.\n- Na pewno czeka nas męska rozmowa, bo prowadząc 3:1 nie można zapominać kompletnie o obronie - grzmiał wtedy trener Milan Skokan.\nRozmowa przyniosła skutek, bo we wtorek sosnowiczanie bez problemu pokonali drużyną z Jastrzębia.\nPierwszy do siatki trafił Teddy Da Costa, który wykorzystał podanie Tobiasza Bernata. Potem bramkarz gości jeszcze trzy razy musiał wyjmować krążek z siatki. Zespół JKH honorowego gola zdobył dopiero 80 sekund przed ostatnią syreną.\nTrzecia tercja tego spotkania rozpoczęła się z 15-minutowym opóźnieniem. Powodem tego była awaria oświetlenia. To nie pierwszy taki przypadek. Podobna sytuacja miała miejsce podczas meczu z Naprzodem Janów, ale wtedy hokeiści na lód wyszli dopiero po 30 minutach.\nPierwsze miejsce na zakończenie sezonu zasadniczego zajęli hokeiści Cracovii. "Pasy" mają aż 13 punktów przewagi nad drugim w tabeli GKS Tychy.\nPodhale Nowy Targ - Akuna Naprzód Janów 5:1 (0:1, 4:0, 1:0)\nGRUPA B: Aksam Unia Oświęcim - KTH Krynica 7:0 (1:0, 2:0, 4:0),\nTKH Nesta Toruń - Energa Stoczniowiec Gdańsk 3:7 (0:2, 1:3, 2:2).


Sosialisme demokrat sutan syahrir by Chamid S Nur 988 views\nEssen (by Eva) by Lyra 638 views\n085732478227 (im3), mokamula etnik by wujaya miha 292 views\nLra que hay de nuevo by Aivan Lima 393 views\nwatch six nations rugby france vs ... by JamesLuky 104 views\nWestlaw Research Certification --- ... by Karen Miller 461 views\nD0WNL0AD FULL ▶ ▶ ▶ ▶ http://1lite.top/0IEWi ◀ ◀ ◀ ◀\n2. Susan Wiggs Spotkanie nad jeziorem\n3. ROZDZIAŁ PIERWSZY Lotnisko LaGuardia Wyjście 21 Przeciwsłoneczne okulary tak naprawdę niczego nie ukrywały. Na widok kogoś, kto je nosi w poch- murny zimowy dzień, ludzie zakładają, że ten ktoś próbuje coś ukryć. Na przykład to, że pił, płakał albo wdał się w bijatykę. Lub wszystko razem. Kimberly van Dorn zazwyczaj lubiła być w centrum uwagi. Ostatniego wieczoru włożyła wystrzałową suknię z szokująco wysokim rozcię- ciem na boku właśnie po to, żeby przyciągać spojrzenia. Nie mogła jednak przewidzieć, że wieczór skończy się takim skandalem. No bo i jak? Teraz, pod koniec wyczerpującego nocnego lotu, kiedy samolot kołował po pasie, wciąż nie zdej- mowała ciemnych okularów. Klasa turystyczna. Nigdy nią nie latała. W pierwszej klasie nie było już miejsc, niechętnie musiała więc zrezygnować z wygody na rzecz ważniejszego celu, czyli jak najszybszego wyruszenia w drogę. Dlatego też\n4. znalazła się na fotelu 29-E, w samym środku cent- ralnej części samolotu, wciśnięta między obcych ludzi. Czasami potrzeba ucieczki jest ważniejsza niż miejsce dla nóg. Do diabła, kto zaprojektował klasę turystyczną? Była pewna, że na jej ramieniu odbił się ślad ucha towarzysza podróży. Po czwartym piwie zapadł w drzemkę, a jego głowa bezustannie opadała w stronę Kimberly. Chyba nie ma nic gorszego niż facet z kiwającą się głową. Może tylko facet, któremu nie tylko kiwa się głowa, lecz który też cuchnie piwskiem, pomyślała, próbując otrząsnąć się po męczącej transkontynentalnej nocy. Myśli jednak nie dały się odpędzić, podobnie jak ból w nogach. Z jednej strony kiwający się, chrapiący pijaczyna, a z dru- giej potwornie gadatliwy starszy pan, który nie przestawał opowiadać o dręczącej go bezsenności. A także o zapaleniu stawów i o tym, jak bardzo nie podoba mu się film z Judem Lawem, który Kim próbowała oglądać, licząc, że skłoni go do milczenia. Jak tu się dziwić, że nigdy nie latała klasą turystyczną? Jednak nocny lot nie był najgorszą rzeczą, która jej się przydarzyła. Na pewno nie... 4/53\n5. Stała w przejściu i czekała, aż pasażerowie z dwudziestu ośmiu rzędów przed nią wysiądą z samolotu. Miała wrażenie, że trwa to całą wieczność, bowiem ludzie grzebali w schowkach nad fotelami, zbierali rzeczy i jednocześnie rozmawiali przez komórki. Wyjęła telefon i przez chwilę trzymała kciuk nad przyciskiem. Powinna zadzwonić do mamy i pow- iedzieć, że wraca do domu. Może później, zdecy- dowała w końcu, chowając komórkę. Teraz już nie musiała się śpieszyć. Zupełnie nie była gotowa na posępny zimowy poranek. Ignorując zaciekawione spojrzenia współ- pasażerów, wlokła się wąskim przejściem między fotelami, pozostawiając za sobą rozsypane cekiny. Nie bez powodu taki strój nazywano wieczorowym. Suknię z delikatnej jedwabnej tkaniny zaprojek- towano w taki sposób, by prezentowała się re- welacyjnie w blasku świec w romantycznym klubie lub oświetlonym pochodniami ogrodzie połud- niowej Kalifornii. Z pewnością nie nadawała się do pokazywania w bezlitosnym blasku sobotniego świtu na nowojorskim lotnisku. Zadziwiające, że nawet kreacja z salonu na Rodeo Drive w świetle dziennym może wyglądać tandetnie, a już szczególnie w połączeniu z długim 5/53\n6. rozcięciem na boku, gołymi nogami, odsłoniętymi palcami w szpilkach zapinanych na krzyżujący się w kostce pasek. Jeszcze poprzedniego wieczoru to wszystko świadczyło o klasie, teraz Kimberly można było wziąć jedynie za dziwkę. Wieczorem nie myślała o poranku, tylko pragnęła jak najszybciej uciec. W tej chwili miała wrażenie, jakby milion lat upłynęło od momentu, gdy pełna nadziei i optymizmu starannie dobierała strój. Współpraca z Lloydem Johnsonem, gwiazdą Laker- sów i najważniejszym klientem firmy PR, dla której pracowała, miała być zwieńczeniem zawodowej kariery Kim. W dodatku Lloyd znalazł w końcu dom w Manhattan Beach, gdzie mieli zamieszkać razem. Wszystko wskazywało, że to będzie jej wieczór, wspaniała chwila triumfu, a nawet wielki zwrot w życiu, gdyby Lloyd zdecydował się zadać jedno pytanie. Cóż, faktycznie był to zwrot, jednak nie taki, jakiego się spodziewała. Cała poświęciła się pracy, robiła karierę jako specjalistka za- jmująca się wizerunkiem wybitnych sportowców. I z dnia na dzień nie tylko to, lecz w ogóle całe jej życie legło w gruzach. Dotarła wreszcie do wyjścia. Ledwie stanęła w rękawie, otworzyły się drzwi bezpieczeństwa, a gwałtowny lodowaty powiew szarpnął jedwabną 6/53\n7. suknią i prześlizgnął się po odsłoniętych nogach. Jęknęła głośno i mocniej zacisnęła dłoń na szalu z frędzlami, jedynym okryciu, jakie miała, i otuliła nagie ramiona. W drugiej ręce trzymała wysadzaną kryształkami wieczorową torebkę. Dobry Boże, całkiem o tym zapomniała... Zimna panującego na Wschodnim Wybrzeżu w żaden sposób nie da się porównać z temperaturami w Kalifornii. Próbowała zebrać długie rude włosy, ale już było za późno, wiatr zdążył je potargać. Wyczuła też palcami, że straciła jeden kolczyk. Cudownie. Trzymając wysoko głowę, przeszła do terminalu. Szła równym spokojnym krokiem, choć prawdę mówiąc, miała ochotę paść na podłogę, skulić się i zastygnąć w bezruchu. Pantofle od Louboutina z czerwonymi podeszwami i na ośmiocentymetrow- ych obcasach, które tak bajecznie wyglądały w zestawie z obcisłą sukienką na jednym ram- iączku, teraz stały się koszmarem. Przeklinając w duchu modne buty i przyciskając do siebie jedwabny szal, omiotła wzrokiem hol, rozglądając się za sklepem, musiała bowiem kupić jakieś ubranie na ostatni etap podróży do Avalonu, miasteczka w górach Catskill, gdzie mieszkała jej matka. Poprzedniego wieczoru nie miała czasu, by 7/53\n8. cokolwiek zabrać, nawet nie była w stanie o tym pomyśleć. I tak ledwie zdążyła na ten lot. Ku jej rozpaczy wszystkie kioski i sklepy były jeszcze zamknięte. Nigdy dotąd nie chciała tak bardzo zdobyć pary klapek i koszulki z napisem „Kocham Nowy Jork”, jako że czekała ją długa droga, szczególnie na tych obcasach, do hali lotów lokalnych. Z przeciwnej strony sali przyglądał jej się jakiś facet, który stał ze stopą opartą o ścianę. Cóż, wielu gapiło się na nią, ale co się dziwić, skoro była ubrana, jakby urwała się z kongresu tan- cereczek z nocnych klubów go-go. Ten mężczyzna miał dobrych sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu, długie włosy, spodnie o obniżonym kroku i wojskową kurtkę z kapturem obszytym futrem. Choć na cieniutkich szpilkach nie było to rozważne, pośpieszyła do ruchomego chodnika. Gdy tylko weszła na pas, jeden z obcasów utknął w rowku. Zacisnęła zęby i spróbowała uwolnić no- gę. Ledwie sobie z tym poradziła, zaklinował się drugi obcas. Kiedy pomyślała, że nic gorszego nie może jej dzisiaj spotkać, okazało się, że jest w błędzie. 8/53\n9. ROZDZIAŁ DRUGI Bobby Crutcher, zwany również Bo (pełnym imi- eniem nie zwykł się chwalić), zmierzył wzrokiem rudzielca w pantoflach na wysokim obcasie. Młoda kobieta przyleciała nocnym lotem z Los Angeles. Bobby też czekał na nocny lot, tyle że z Houston, jednak napis nad bramką informował, że samolot jest opóźniony. Ruda z Los Angeles była w jego typie: wysoka i szczupła, ze wspaniałymi włosami i dużym biustem, ubrana w wyzywający sposób. Uwielbiał to w kobietach. Gapił się na nią, a ona posłała mu mordercze spojrzenie. Nieźle, pomyślał. Musiał jakoś zabić czas, więc był gotów na każdą rozry- wkę, a nieznajoma z Kalifornii mogła zastąpić wszystko, co Bobby lubił najbardziej: kieliszek tequili, frazy gitarowe Stanleya Clarke’a i wspani- ały rzut piłką bejsbolową, którego żaden pałkarz nie zdołałby dosięgnąć. Miała najpiękniejszą na świecie pupę i twarz niczym bogini z renes- ansowego płótna. Innymi słowy, niezapomnianą. W tym momencie w ogóle nie powinien się nią in- teresować, tyle że trudno było ją zignorować.\n10. Zafascynowany patrzył na nią w taki sam sposób, w jaki miłośnik sztuki kontempluje „Wenus” Botti- cellego, a zarazem nie po raz pierwszy w swym ży- ciu zastanawiał się, jakim cudem malarz potrafi skoncentrować się w obecności nagiej modelki. Najpewniej ruda odczytała jego niestosowne myśli, bo pośpiesznie ruszyła w stronę ruchomego chodnika, stukając z dezaprobatą obcasami. Nie pozostawało mu nic innego, jak zająć myśli tym, co go sprowadziło na lotnisko. Nie tak zam- ierzał spędzić weekend. Powinien być w domu i odsypiać wieczór w Hilltop Tavern. Torres bił się z Bledsoem w walce roku, a Bobby zapłacił tysiąc dolców za antenę satelitarną do baru. Zamierzał kibicować słabszemu zawodnikowi, a także podawać stałym gościom oraz przyjaciołom piwo po piwie. Miał oglądać mecz na sześćdziesięcioca- lowym plazmowym ekranie, którego zakup wpędził bar w długi i wzbudził gniew szefowej, Maggie Lynn. Innymi słowy, zapowiadał się cholernie miły wieczór. Jednak nic nie poszło tak, jak sobie zaplanował. Wszystko wzięło w łeb, gdy Bobby odsłuchał wiadomość z poczty głosowej. Był to najmniej spodziewany telefon w jego życiu, po którym musi- ał zapomnieć o dotychczasowych planach i gnać 10/53\n11. jak wariat z zakopanego w górach Avalonu do Nowego Jorku, by zdążyć na lot z Houston. Teraz, stojąc w terminalu przy wyjściu 22-C, po- cił się ze strachu. Pozostało mu jeszcze pół godz- iny. Rozejrzał się i ponownie skupił na ponętnej nieznajomej, która oddalała się ruchomym chod- nikiem. Wyglądało na to, że ma jakiś problem z butami. Pochyliła się i najwidoczniej próbowała odpiąć pasek. Domyślając się, że chodzi o zaklinowany obcas, wskoczył na chodnik i podbiegł do rudzielca. – Najwyraźniej potrzebuje pani pomocy. – Widział już, że nie jeden, lecz dwa obcasy utkwiły w rowkach. Powinien zatrzymać chodnik, nie dostrzegł jednak awaryjnego wyłącznika, dlatego przystąpił do innych działań. Pochylił się, objął dłonią kostkę rudzielca i szarpnięciem oswobodził nogę. – Niech mnie pan zostawi! – krzyknęła nie tylko wystraszona, ale i mocno rozzłoszczona. – Proszę odejść... – Moment. – Drugi but też nie dawał się wyjąć, a prawie dojeżdżali do końca chodnika, czyli nie wolno było zwlekać. Gdy znów mocno pociągnął i uwolnił drugą nogę, rozległ się trzask pękającego materiału. Przytrzymał nieznajomą, żeby nie 11/53\n12. upadła, uniósł i trzymając w objęciach, zszedł z pasa. I natychmiast postawił na ziemi rozwścieczonego rudzielca, odsuwając się błyskawicznie i unosząc dłonie, by zasygnalizować, że nie ma żadnych złych zamiarów. Wtedy dostrzegł na podłodze małą wyt- worną torebkę. Podniósł ją i podał nieznajomej. – Madame... – Skłonił się. – Proszę, to na pewno pani. Ładny kolor, oryginalny wzór. Judith Leiber nie ma sobie równych. Ta uwaga bardzo ją zdumiała. Oczywiście spodziewał się tego. Często zaskakiwał ledwie poznane panie wiedzą o wybitnych projektantach. Niektóre uznawały, że musi być gejem, lecz prawda była inna. Bobby Crutcher tak bardzo kochał kobiety, że ze skrupulatnością antropologa studiował wszystko, co ich dotyczyło. Rudowłosa wyrwała mu torebkę. – Mogę postawić pani drinka? – Skinął głową w stronę baru, w którym mimo nieludzkiej pory było już całkiem tłoczno. Patrzyła na niego, jakby urwał się z choinki. – Jeszcze czego! – sarknęła. – Zawsze warto spróbować, dlatego spytałem. – Nie przestawał się uśmiechać. Kobiety nieraz się 12/53\n13. z nim droczyły, zanim doszły do wniosku, że można potraktować go poważnie. – Ciężka noc? Jej ślicznie wykrojone usta wygięły się w cierp- kim uśmiechu, nim odparła: – Przykro mi, ale musiał mnie pan z kimś pomylić. – Wymawiała słowa bardzo starannie, jakby mówiła do pierwszoklasisty, co wydało mu się niezwykle seksowne. – Z kimś, kto byłby choć trochę zainteresowany rozmową z panem. Proszę więc wybaczyć, ale... – Wypowiadając ostatnie słowa, już odchodziła. A Bobby przez rozdarty szew sukni widział długą szczupłą nogę. – Nie ma za co – mruknął, nie odrywając wzroku od jej pupy. Chybiony ruch, pomyślał. Może to i dobrze. Nie przyjechał tu, żeby flirtować. Miał przed sobą ciężki dzień. Gdy wrócił do bramki 22-C, umundurowany strażnik właśnie otwierał wyjście, a w Bobbym na- tychmiast wzrosło napięcie. Nerwy dały znać o sobie, zmysły się wyostrzyły. Nagle zaczął wych- wytywać wszystkie najdrobniejsze szczegóły: git- arę w futerale, który uderzał w plecy idącego sprężystym krokiem chłopaka. Obcasy kobiety radośnie stukające o błyszczącą podłogę. Woń 13/53\n14. trawki, którą przesiąknięty był płaszcz przechodzącego obok biznesmena. Terkotliwe dźwięki prowadzonej po hiszpańsku rozmowy dwóch bagażowych. Wszystko to zaczęło go bom- bardować w jednej chwili, jakby gwałtowny przypływ adrenaliny był ostatnim ostrzeżeniem. Mógł jeszcze ratować się ucieczką. Wciąż miał czas, żeby odejść, zniknąć. Nie po raz pierwszy zrobiłby coś podobnego. Tuż obok pasażerowie do Nowego Orleanu ustawiali się w kolejce, a napis nad wejściem pokazywał, że jest to ostatnie wezwanie. Jedna szybka transakcja i mógłby dostać tam miejsce. Jedź, ponaglał samego siebie. Zrób to, po prostu zrób! Z pewnością nikt nie miałby mu tego za złe. Każdy przy zdrowych zmysłach zostawiłby te sprawy ludziom, którzy wiedzą, jak sobie radzić z taką sytuacją. Podszedł do stanowiska, które obsługiwało lot do Nowego Orleanu. Przysadzisty, szpakowaty mężczyzna podniósł wzrok znad klawiatury. – W czym mogę pomóc? Bobby odchrząknął, po czym spytał: – Czy są jeszcze miejsca na ten lot? Przedstawiciel linii skinął potakująco głową. 14/53\n15. Bobby wyciągnął portfel z tylnej kieszeni spodni. Kiedy go otwierał, ze środka najpierw wypadł jakiś rachunek, a potem moneta. Schylił się po nią. Była stara, miała wytłoczony trójkątny symbol. Nie, nie moneta, ale specjalny żeton wręczany tym, którzy w kościele złożą przysięgę, że przez cały rok zachowają trzeźwość. Zatrzymał go, bo przed wielu laty dostał ten przedmiot od człowieka, którego właściwie nie znał, ale z którym coś go łączyło. – Proszę pana? – odezwał się urzędnik. – Czy mo- gę coś dla pana zrobić? Bobby wpatrywał się w metalowy krążek, po czym mocno ścisnął go w dłoni. – Nie, dziękuję – powiedział cicho, ruszając w stronę wyjścia 22-C. Jeden z bagażowych próbował nastroić trzeszczące radio. Te dźwięki skojarzyły się Bobby’emu z dalekim rykiem tłumu zgromadzone- go na stadionie. Niby jest odległy, niby przytłumi- ony, a jednak wyraża potężną energię, tak samo jak przytknięta do ucha muszla cichym szumem wyraża moc oceanu. Bobby przymknął powieki i zdało mu się, że słyszy spikera: – Panie i panowie, dzisiaj na stadionie Jankesów mamy komplet widzów. Na pozycję wychodzi 15/53\n16. główny miotacz drużyny gospodarzy. To na- jważniejszy i najtrudniejszy krok w jego karierze. Myślę, że wzniesienie, na którym stoi, jest w tym momencie najbardziej samotnym miejscem na ziemi. Już jest gotowy. Mocna i szybka piłka. Za wysoko. Drugi rzut. Trudno mieć do niego pretens- ję, gra przecież o wielką stawkę. Bobby Crutcher, zwykły amerykański chłopak z Teksasu, brany był pod uwagę przy wyborze zawodników do drużyny zaraz po skończeniu szkoły średniej... Ale szansa na wybór pojawiła się i zniknęła. Trzeba było trzyn- astu lat i dużej dozy szczęścia, ale w końcu się doczekał. Jest niezbitym dowodem na to, że wiek to wyłącznie liczba. Nadszedł czas, by zabłysnął... Bobby omal nie wpadł na bagażowego. Odepch- nął fantazje i skupił spojrzenie na wyjściu. Pas- ażerowie z Houston przechodzili przez drzwi niekończącym się strumieniem. Trwało to tak długo, że ogarnęły go wątpliwości. Czy aby na pewno dobrze zapisał numer lotu? Może pomylił godzinę, linię lotniczą i dzień? A może w ogóle była to jakaś dziwaczna, koszmarna pomyłka? Już miał podejść do stojącego w pobliżu funkcjon- ariusza, gdy z rękawa wynurzyła się stewardesa. Podeszła do pulpitu i oddała podkładkę z przyp- iętymi papierami. I wtedy pojawił się ostatni 16/53\n17. pasażer. Targał zniszczoną, oklejoną srebrną taśmą izolacyjną podręczną walizkę oraz plecak. Na głowie miał czapkę bejsbolową Jankesów, która była prezentem gwiazdkowym od Bobby’ego. Z szyi zwieszała się przezroczysta torebka z kartką, na której widniał napis: „Nieletni bez opieki”. Trzecia próba. Zbity... Bobby zrobił krok do przodu, przybierając możli- wie najlepszą minę. – AJ? – zwrócił się do chłopca, którego po raz pierwszy widział na oczy. – To ja, Bobby Crutcher. Twój tata. 17/53\n18. ROZDZIAŁ TRZECI Kim dokuśtykała przez lotnisko do hali lotów lokalnych. Miała nadzieję, że uda jej się dostać miejsce w którymś z prywatnych samolotów. To pozwoliłoby uniknąć wędrówki do miasta, a potem długiej męczącej podróży pociągiem. Przynajmniej tym razem los jej sprzyjał. Podpisała potwierdzenie zapłaty kartą i przeszła do poczekalni. Po kilku minutach komunikat wezwał pasażerów i niewielka grupka ludzi ustawiła się w kolejce. Przejście do samolotu prowadziło długim pas- ażem osłoniętym płóciennym dachem, którym sz- arpały lodowate podmuchy wiatru. Kim była na granicy wyczerpania i całkiem już zobojętniała na to, czy wieczorowym strojem zwraca czyjąś uwagę. Niestety, jej zmysły nie stępiały aż do tego stopnia, by przestała odczuwać katusze, jakie nogom za- dawało mroźne powietrze. Pod stopami wirowały płatki śniegu, gdy szła w stronę schodów dostawio- nych do dwusilnikowego odrzutowca. Drzemała podczas krótkiego, niespokojnego lotu w stronę północnych, pokrytych śniegiem wzgórz hrabstwa Ulster. Obudziła się, dopiero gdy samolot\n19. stuknął kołami o pas. Zaspanymi oczami patrzyła na bezbarwny zimowy widok za oknem i znów opadła ją fala wątpliwości. Możliwe, że trochę przesadziła, kierując się prosto z Los Angeles do małego miasteczka, gdzie zamieszkała owdowiała matka. No cóż... Czasem trzeba zaufać instynktowi, a poprzedniego wieczoru przeczucie mówiło jej, że powinna uciekać. Wyprostowała ramiona, dzielnie zniosła lodowaty przemarsz po płycie lotniska i weszła do poczekalni. W czymś jednak była dobra, a mianow- icie potrafiła zapanować nad sobą, i to do tego stopnia, że ogarnęło ją coś na kształt spokoju. W każdym razie nikt by nie odgadł, że tak naprawdę była na skraju załamania. Poczekalnia mieściła się w wielkim, aluminiow- ym, pełnym przeciągów budynku, który za każdym razem, gdy ktoś otwierał drzwi, zmieniał się w tun- el aerodynamiczny. Kim położyła wytworną toreb- kę na pustym pulpicie. Dostała ją w prezencie gwiazdkowym od Lloyda. Kopertówka warta była tysiące dolarów, jednak gdy teraz do niej zajrzała, widziała tylko, jaka jest mała i pusta. W środku był uratowany długi diamentowy kolczyk, szminka i tubka korektora, a także platynowa karta 19/53\n20. kredytowa American Express, prawo jazdy oraz plik banknotów, które podjęła w bankomacie na lotnisku. Wyjęła komórkę i znów się zawahała. Włączenie telefonu oznaczało pogodzenie się z tym, co nastąpiło wczorajszego wieczoru. Ale z drugiej strony ignorowanie tamtych zdarzeń nie odpędzi kłopotów. Zacisnęła zęby i wcisnęła przycisk. Jak należało się spodziewać, na ekranie pojawiła się długa lista nieodebranych połączeń. Przejrzała je, ale nie odsłuchała wiadomości. Zdawała sobie sprawę, że będą to gromy ciskane przez Lloyda, tyrady wygłaszane przez jego menedżera, kolegów z drużyny, jego rodziców. Dobry Boże! Facet miał trzydzieści lat, a informował rodziców, nawet gdy szedł na siusiu. Wciąż wpatrywała się w ekran, gdy pojawiło się ostrzeżenie o niskim poziomie naładowania baterii, po czym telefon się wyłączył. No i dobrze, pomyślała. Tyle że akurat teraz musiała zadzwonić. Rozejrzała się w poszukiwaniu automatu. Jedyny, który wypatrzyła, znajdował się jakieś pięćdziesiąt metrów dalej, po przeciwnej stronie parkingu, który wyglądał jak zamarznięta tundra. Tylko nie to, pomyślała. Ruszyła w stronę kontuaru. 20/53\n21. – Przepraszam – zwróciła się do stojącej za pul- pitem pracownicy. – Czy w środku jest automat telefoniczny? Moja komórka padła. Dziewczyna wskazała wiszący na ścianie aparat otoczony zapisanymi samoprzylepnymi karteczkami. – Proszę skorzystać z tego. Wybierała numer, przyglądając się swoim pal- com, jakby należały do kogoś innego. Trzęsła się tak bardzo, że z trudem trafiała w klawisze. Po kilku nieudanych próbach wreszcie udało jej się dodzwonić, i usłyszała wypowiedziane oficjalnym tonem, jakby rozmawiała z recepcją: – Fairfield House. – Mamo? – po chwili milczenia spytała za- skoczona Kim. – Kimberly – zaświergotała matka. – Dzień dobry, kochanie. Wcześnie wstałaś. – Nie jestem w Los Angeles. Przyleciałam nocnym samolotem. – Jesteś w Nowym Jorku? – Nie, blisko ciebie, na lokalnym lotnisku. Czy możesz po mnie przyjechać? – Z niepokojem poczuła, że drapie ją w gardle, a oczy zaczynają ją szczypać. – Oczywiście. Będę za momencik. 21/53\n22. Kim nie była pewna, ile ten momencik może po- trwać. Mama zawsze używała takich wyrażeń, co doprowadzało do furii ojca Kim. Jego zdaniem podobne kolokwializmy były całkiem niestosowne. – Poczekaj! Możesz przywieźć kurtkę i zimowe buty? – spytała, ale było za późno, bo mama już odłożyła słuchawkę. Ciekawe, co ojciec powiedzi- ałby o moim stroju, pomyślała. Właściwie nie musi- ała się zastanawiać. Obcisłą sukienkę w na- jlepszym razie oceniłby sceptycznie, choć bardziej prawdopodobne, że spojrzałby na nią z niechęcią, czyli jak zwykle. Szkoda, tato, że nie mieliśmy czasu, żeby sobie nawzajem wybaczyć, pomyślała. Odsunęła myśli o ojcu. W takim stanie nie pow- inna wracać do tamtych spraw. Przyjdzie dzień, kiedy będzie musiała uporać się z przeszłością, ale na pewno nie w tej chwili. Dzisiejszego ranka pow- inna skupić się na tym, żeby nie zmienić się w pokryty cekinami sopelek. Przysiadła na ławce i zaczęła przysypiać. Ocknęła się gwałtownie i rzuciła okiem na zegar. Dojazd zajmie mamie pewnie jeszcze z dziesięć minut. Tych dziesięć minut, pomyślała, to początek wszystkiego. Właśnie tu, właśnie teraz... 22/53\n23. Ta myśl całkiem ją rozbudziła. Właśnie tu i teraz mogła wstąpić na nową ścieżkę. Zapomnieć o przeszłości i zacząć nowe życie. Ludzie wciąż to robili. Dlaczego nie mogła postąpić jak inni? W poczekalni panowały pustki. Dziewczyna przy pulpicie i jakaś dwójka robotników popijali kawę, udając, że w ogóle nie patrzą w stronę Kim. W zwykły roboczy dzień również piłaby kawę i być może z kimś plotkowała. W jej zawodzie plotka nie służyła wyłącznie do przerwania milczenia. Cza- sem stanowiła śmiertelnego wroga, którego należało zwalczać jak morową zarazę. Innym razem był to środek prowadzący do celu, sposób na przyciągnięcie uwagi klienta. Kim używała plotki jako narzędzia. Ciekawe, co ludzie z jej firmy w Los Angeles mogą teraz mówić. Straciła panowanie nad sobą w samym środku przyjęcia. On zawsze wydawał się dość nieprzyjemny. Kto by pomyślał, że ta dziewczyna jest taka bojowa? Żeby tak publicznie ze sobą zrywać... Nikt nie wiedział, co wydarzyło się po osten- tacyjnym zerwaniu. Lloyd poszedł za nią na hote- lowy parking i... 23/53\n24. Zdenerwowana zerwała się na nogi. Palce miała całkiem zdrętwiałe, więc buty już nie wydawały się takie niewygodne. Przeszła do toalety i zdjęła oku- lary. Jako mieszkanka południowej Kalifornii nie rozstawała się z przeciwsłonecznymi okularami. Jednakże po raz pierwszy użyła ich w takim celu... Wyjęła korektor i poprawiła makijaż. Zadowolona z efektu wróciła do poczekalni i stanęła przy oknie. Nie wiedziała, jakim autem jeździ obecnie matka. Może ma bezpieczny hybrydowy samochodzik? Albo kupione z myślą o bezpieczeństwie volvo? A może to ten cadillac, który zbliżał się do lotniska niczym lśniący chrząszcz? Nie miała bladego poję- cia. Zadziwiająca i trochę niepokojąca była świado- mość, że właściwie niewiele wiedziała o obecnym życiu mamy. Po śmierci męża Penelope przeszła całkowitą metamorfozę. Z początku czuła się załamana i osamotniona, a ból wyżłobił na jej twarzy głębokie bruzdy. Później jednak okazało się, jak prawdziwe jest stare powiedzenie, że czas goi rany, bo stan matki stopniowo się poprawiał. Coraz częściej na jej twarzy pojawiał się uśmiech, znów zaczęła tryskać entuzjazmem. Jak to możliwe? – za- stanawiała się Kim. Jak można poradzić sobie 24/53\n25. z taką stratą? Jak pożegnać się z kimś, kogo kochało się ponad trzydzieści lat? Kiedy jaskrawożółto-biały chrysler skręcił z szosy na parking i kierowca byle jak zaparkował przy krawężniku, pochyliła się w stronę zmrożonej szyby. Zanim jeszcze zobaczyła twarz kierowcy, domyśliła się, że to musi być mama. Samochód na boku miał przyciągający wzrok napis: „Fairfield House – twój dom z dala od domu”. Kim nawet nie próbowała zrozumieć, co to mo- głoby znaczyć. Była tak zmęczona, że zdołała tylko wyjść na zewnątrz i pozwolić, by matka wzięła ją w ramiona. – Co się dzieje, kochanie? – Matka odsunęła się, żeby spojrzeć na córkę. Kim też na nią popatrzyła. Mama była ładną, miłą kobietą o ciepłym spojrzeniu. Nic nie wiedziała o kłopotach córki, dlatego Kim błyskawicznie wzięła się w garść i powiedziała tylko tyle: – To była potwornie męcząca noc. Przepraszam, że nie zadzwoniłam wcześniej. Ja... nie planowałam tej podróży. – I zrobiłaś mi cudowną niespodziankę. – Penelope starała się przybrać radosną minę, lecz w jej oczach pojawił się niepokój. – Jedźmy do domu, mamo. Jest okropnie zimno. 25/53\n26. – Już nic nie mów. – Pośpiesznie obeszła auto i usiadła za kierownicą. Kim zajęła fotel pasażera, wciągając za sobą suki- enkę, której brzeg zamoczył się w brudnej brei, i zatrzasnęła drzwi. Koła zabuksowały, gdy samochód ruszał od krawężnika. Przypomniało to Kim, że mama nie była najlepszym na świecie kierowcą. Kiedy żył jej ojciec i mieszkali w mieście, Penelope rzadko prowadziła, potem jednak przeniosła się na północ i musiała nauczyć się żyć bez męża. To, że tak szybko i skutecznie przystosowała się do nowego życia, świadczyło o drzemiącej w niej wielkiej ener- gii i sile, która dopiero teraz mogła, czy też musi- ała się ujawnić. Bardzo pozytywnie zaskoczyło to Kim, która martwiła się o owdowiałą matkę. Penelope pochyliła się nad kierownicą, wyprowadziła auto z parkingu i ruszyła na północny zachód, w stronę dzikich obszarów gór Catskill. – Odeszłam od Lloyda – wyznała Kim spokojnym, pozbawionym emocji głosem. – I porzuciłam pracę. – Cała ta historia była zbyt długa i skomplikowana, a jej umysł za bardzo otępiały i zmęczony, by mo- gła wszystko wyjaśnić, dlatego ograniczyła się do skróconej wersji. – Wczoraj na przyjęciu potwornie 26/53\n27. się pokłóciliśmy – powiedziała. – Dwa nieszczęścia naraz: rzucił mnie i jednocześnie wylał z pracy. Zrobiło się głośno i bardzo niesympatycznie, więc tak jak stałam, pojechałam na lotnisko. Nie wzięłam nic poza tym, co miałam na sobie i tą małą torebką. – Przypomniała sobie mężczyznę z kaptur- em obszytym wilczym futrem, który podał jej torebkę. Skąd wiedział, że to projekt Judith Leiber? Czy był gejem? Raczej nie, przynajmniej sądząc z tego, jak na nią patrzył. – W każdym razie przepraszam, że nie zadzwoniłam, ale sama rozu- miesz, że w tych nerwach nie myślałam logicznie. – I co? Zaczynasz żałować? – spytała łagodnie mama. – Nie. To nieodwracalna decyzja. – Dziwne, ale miała wrażenie, że tego nie mówi, tylko słyszy swój głos. – Firma zwolni mnie w poniedziałek z samego rana. – Nie będą chcieli cię zatrzymać? – Nie ma na to szansy. Skoro najważniejszy klient chce, żebym odeszła, to muszę odejść, koniec, kropka. – Cóż, ich strata. Pozbyli się utalentowanej spec- jalistki od PR. – Dzięki, mamo. – Kim próbowała się uśmiechnąć. – Szkoda, że nie wszyscy są tacy lojalni. 27/53\n28. – A co z twoimi rzeczami? – spytała Penelope. – Oddałam je do przechowalni. Mówiłam ci o tym, pamiętasz? – Tuż przed świętami wyprowadziła się ze swojego mieszkania. – Lloyd szukał domu, a tymczasowo zamieszkaliśmy w Heritage Arms w Century City. Wydawało się, że wszystko będzie wspaniale. Czy to znaczy, że jestem nieuleczalną kretynką? – Nie. Po prostu w głębi duszy jesteś romantyczką. Naprawdę? Romantyczką? Kim zadumała się na moment. Zawsze uważała się za bizneswoman z głową na karku, a jednak w tym, co powiedziała mama, było trochę prawdy. Pod zewnętrzną powłoką kryło się serce, które wierzyło w różne niemądre rzeczy: w to, że można się zakochać, że miłość może trwać wiecznie, że swojemu przyja- cielowi i kochankowi można powierzyć największe sekrety. Że można planować przyszłość wyłącznie w oparciu o zaufanie, nie oczekując przyrzeczeń i gwarancji. No to tyle, jeśli chodzi o romantyczne serce. – Wiesz, mamo? – podjęła. – Mam dość sportowców. – Nigdy nie będziesz miała ich dość, słoneczko. Pasjonują cię. 28/53\n29. – Hm... Nie wszyscy są tacy sami. Tyle że od dawna nie trafił mi się klient, który nie byłby kom- pletnym dup... to znaczy durniem... – Nie krępuj się, kochanie. Czasami takie słowo jak dupek idealnie wyraża prawdę, już grzeczniej nie da się powiedzieć. Po raz pierwszy od wczorajszego wydarzenia Kim poczuła, że jej usta rozciągają się w uśmiechu. – Z początku przepadałam za swoją pracą. Zaj- mowałam się młodymi sportowcami, tak naprawdę jeszcze chłopcami, a oni bardzo mnie potrze- bowali. Natomiast ostatnio przede wszystkim musi- ałam preparować kłamstwa, bajdurzyć i kręcić, żeby zatuszować różne sprawki tych... chłopców. Wbrew sobie wmawiałam mediom i kibicom, że dobre wyniki w sporcie usprawiedliwiają naganne uczynki. Nie tak miała wyglądać moja praca. Mam tego dosyć. Penelope skręciła w aleję, gdzie stał jej dom. King Street nie była zwykłą ulicą, tylko szerokim, imponującym bulwarem. Środkiem biegł obsad- zony wysokimi klonami i kasztanowcami pas ziel- eni. Liczące dobrze ponad sto lat okazałe domy zostały zbudowane przez potentatów kolejowych, bankierów i armatorów z minionej epoki. Każda z budowli była arcydziełem świadczącym 29/53\n30. o świetności tamtych czasów. Otaczały je kami- enne lub kute w żelazie ogrodzenia. Obecnie niek- tóre z nich stały się własnością ludzi, którzy za wszelką cenę pragnęli je ocalić. Inne popadły w ru- inę, a kilka, jak Fairfield House, od pokoleń należały do tej samej rodziny. Kim wpatrywała się w dom – jeden z najwięk- szych i najsłynniejszych zabytkowych budynków w miasteczku – z otwartymi ze zdumienia ustami. – Mamo... – Wprowadziłam kilka zmian. – Tak, widzę... – Z pewnością nie była to ta sama majestatyczna rezydencja, którą pamiętała z dzieciństwa. – Prawda, że jest wspaniały? Skończyliśmy go malować we wrześniu. Zamierzałam wysłać ci zdję- cia, ale nie bardzo wiedziałam, jak je przesłać me- jlem. No i co powiesz? Brakowało jej słów. Owszem, założenie architek- toniczne rezydencji i budynków gospodarczych nie zostało naruszone, na rozległym terenie, obecnie przykrytym grubą warstwą śniegu, też nie było zn- aczących zmian, może tylko większe krzewy zostały ozdobnie przystrzyżone. Natomiast wygląd szacownego domu to już całkiem inna historia. W czasach, gdy mieszkali tu 30/53\n31. dziadkowie Kim, Fairfield House był biały z czarnymi elementami dekoracyjnymi. Teraz został pomalowany na kolory niespotykane w naturze. Prawdę mówiąc, niespotykane nigdzie poza wymarzonym domkiem Barbie. Kim zamrugała, ale obraz nie zniknął. Cały bu- dynek wraz z rotundą, wieżyczkami i szczytami wy- glądał niczym tort weselny pokryty jaskrawym lukrem. Powozownia oraz altana w ogrodzie w bar- wach fuksji i lawendy ostro kontrastowały z bielą śniegu. A może to tylko podkład? Czasami pierwsza warstwa farby dawała takie dziwaczne efekty. – Czy powiedziałaś, że skończyliście malować? – Tak, nareszcie. Chłopcom z Avalon Hornets za- jęło to całe lato. – Matka zaparkowała auto w oz- dobnym pasażu, który tworzył łuk nad podjazdem przy bocznym wejściu. Lśniące koralowe elementy zrównoważono limonkowymi dodatkami, a sklepi- eniu łuku nadano barwę nieba. – Chłopcy z Avalon Hornets pomalowali dom – powtórzyła za matką oszołomiona Kim. – Zgadza się. Zawodnicy zawsze szukają zajęcia. Trzeba przyznać, że wykonali dobrą robotę. Avalon Hornets była to zawodowa drużyna bejs- bolowa związana z kanadyjsko-amerykańską ligą. 31/53\n32. Kiedy kilka lat temu pojawiła się w Avalonie, miejscowa społeczność przyjęła ją z otwartymi ramionami. Wiadomo przecież, że to ogromna i pozytywna zmiana dla sennej osady, gdy staje się siedzibą zawodowej drużyny bejsbolowej. Weszły do środka. Jak się okazało, przyprawiający o zawrót głowy kalejdoskop barw nie ograniczał się do elewacji. Matka odwiesiła kurtkę do szafy. – Owszem, kolory są trochę rażące, ale uznałam, że skoro już mam poszaleć, to bez żadnych za- hamowań. I poszłam na całość. – Słuszna zasada. – Kim zmusiła się do uśmiechu. – A mówiąc tak do końca szczerze, zdecydowały sprawy finansowe. Tych farb już nie produkują, kupowałam przecenione resztki, trochę tej, trochę innej, co tam zalegało w magazynach, a malarzom powiedziałam, że mają niepowtarzalną szansę, bo mogą wykazać się wyobraźnią. – I się wykazali... – Być może gdzieś i kiedyś zdar- zyło się jeszcze gorsze zestawienie kolorów niż to, co stworzyli bejsboliści, jednak Kim aż takiego koszmaru nie potrafiła sobie wyobrazić. Wystarczył jej ten koszmar, który miała przed oczami. – A skoro już mowa o pójściu na całość, jesteś pewna, że z Lloydem to koniec? – spytała matka. 32/53\n33. No tak... Na tym właśnie polegało podstawowe zadanie Kim. Miała sprawić, żeby Lloyd i pozostali klienci wydawali się sympatyczni, wręcz ujmujący, a przez to warci obłędnej kasy, którą im płacą. I była w tym dobra, aż tak dobra, że wykreowana na użytek mediów postać całkowicie zastępowała prawdziwego człowieka. Pewnie dlatego nie spostrzegła, że dzieje się coś złego. To żałosne, ale po prostu uwierzyła w produkowane przez siebie bajery. – Absolutnie pewna, mamo. Skończyłam z nim na dobre. – Zaczęła gwałtownie drżeć. Najwyraźniej był to opóźniony efekt szoku, który przeżyła poprzedniego wieczoru. – Jesteś blada jak śmierć. – Penelope wzięła ją za rękę i zmusiła, żeby usiadła na ławie. – Podać ci coś? Miała wrażenie, że głos matki dochodzi z tunelu. – Nic mi nie będzie... – Drżącą ręką zdjęła oku- lary, odłożyła je na bok i rogiem szala delikatnie starła makijaż. W spojrzeniu Penelope najpierw pojawiło się przerażenie, a zaraz potem wściekłość. – Dobry Boże! Ile czasu to trwa?! Kim zwiesiła głowę. 33/53\n34. – Mamo, jestem kretynką, ale nie aż taką. Nie mi- ałam pojęcia, że jest zdolny do przemocy. Wczoraj wieczorem zaczęliśmy się kłócić o jakieś głupstwo, a potem kłótnia przerodziła się w straszną awan- turę. – Zrobiło jej się niedobrze, gdy przypomniała sobie gapiących się na nich ludzi. Wyszła z przyję- cia, a Lloyd poszedł za nią na parking. Lloyd i jego pięść, czy raczej okrutne, niegodne człowieka narzędzie. Oczy matki wypełniły się łzami. – Kimberly... Tak bardzo mi przykro. – Wiem, mamo. Nie martw się. To już minęło – powiedziała stanowczo. – Powinnaś wnieść oskarżenie. – Myślałam o tym, ale biorąc pod uwagę pozycję Lloyda, nie mam żadnych szans. Musiałabym na nowo wszystko przeżywać, a jemu i tak nic nie zrobią. Wolę udawać, że nigdy nie spotkałam żad- nego Lloyda Johnsona. Znalazła się w ramionach Penelope, które jed- nocześnie były miękkie i silne. Nawet nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo jej tego brakowało. Kiedy zamknęła powieki i wciągnęła zapach mamy, przeniknęła ją pamiętana z dawnych lat i cudownie słodka świadomość absolutnego bezpieczeństwa. Kim już nie mogła się powstrzymać i wybuchnęła 34/53\n35. płaczem. Penelope delikatnie głaskała jej włosy i mruczała uspokajające słowa, aż wreszcie córka z potokiem łez wyrzuciła z siebie cały żal i poczuła się oczyszczona. – Nic mi nie będzie. – Kim wzięła od matki chusteczkę i osuszyła oczy. – Doznawałam gor- szych urazów, gdy uprawiałam sport. – Ale rana zadana przez kogoś, kogo kochasz i komu ufasz, boli mocniej niż wszelkie inne obrażenia... Powiedziała to z takim przekonaniem, że Kim się przestraszyła. – Mamo, o co chodzi? – Muszę ci pokazać, gdzie zamieszkasz. – Penelope gwałtownie się ożywiła. – Tak, oczywiście... Kim przeszła za matką przez frontowy pokój – w kolorze zielonego jabłuszka – do głównego – po- marańczowego jak dynia – holu. – Dostaniesz pokój, w którym mieszkałaś, gdy w dzieciństwie przyjeżdżałaś do dziadków. Właś- ciwie wygląda tak samo jak przed laty. W szafie jest trochę twoich rzeczy, więc możesz się przebrać. Wydaje mi się, że od czasów szkolnych nie przytyłaś nawet kilograma. 35/53\n36. Mieszkając w Los Angeles, Kim nie odważyłaby się przytyć nawet grama. I chociaż nosiła rzeczy w rozmiarze S, przy innych kobietach czuła się jak pomocnik obrońcy z drużyny futbolowej. A teraz w tym dużym cichym domu miała wrażenie, że wkracza do świata dzieciństwa. Korytarz na pierwszym piętrze miał kształt litery T. Prawa strona należała do Kim. Jako jedyna wnuczka miała do swojej dyspozycji całe skrzydło. – Co to za mina? – spytała matka. – Wyglądasz, jakbyś została pokonana. – No cóż... Miałam rozpocząć życie jak w bajce, a tymczasem wracam, żeby zamieszkać z mamą. – Zawahała się. – Oczywiście, jeśli się na to zgodzisz. – Zgodzę? Obie tego potrzebujemy, jestem o tym przekonana. Przyjmij, że to zatoczenie pełnego kręgu. Będzie wspaniale, zobaczysz. Kim bardzo by chciała wiedzieć, co niby ma być takie wspaniałe, jednak powstrzymała się z pytaniem. – Przygotuję kąpiel. Tego ci właśnie trzeba. – Penelope zaczęła krzątać się w przyległej do poko- ju łazience. – Cudownie – zgodziła się Kim. Słuchając zgrzytliwych jęków rur, odłożyła toreb- kę, rzuciła na łóżko jedwabny szal i w końcu – 36/53\n37. dobry Boże, wreszcie! – zdjęła pantofle. Przez kilka minut myszkowała po pokoju, oglądając rzeczy, o których, jak jej się zdawało, już dawno zapomni- ała. Była cała kolekcja pamiątek z Camp Kioga, sielskiej posiadłości na północnym krańcu Wierzbowego Jeziora, gdzie jako dziecko spędzała letnie wakacje. Potem, będąc już nastolatką, pra- cowała tam jako wychowawczyni. Dzisiaj już niew- iele ją łączyło z Avalonem, małym i bardzo prow- incjonalnym miasteczkiem, lecz związane z nim wspomnienia wciąż były żywe. Każde lato spęd- zone w Camp Kioga było dla niej magicznym cią- giem złocistych dni. Na ten czas zanurzała się w całkiem innym świecie i wiodła zupełnie inne życie niż to, które przez resztę roku przypadało jej w udziale na górnym Manhattanie. Wyciągnęła z szafy szarą bluzę z kapturem, na której widniało logo obozu. Kim dostała ją, gdy mi- ała siedemnaście lat i kolejne lato spędzała w tych stronach. Za duża bluza sięgała do połowy uda, a miękka tkanina przyjemnie otulała, kojarzyła się z ciepłem i przywoływała wspomnienia z tamtych lat. Z okna w dachu roztaczał się widok na rozciąga- jące się za miastem góry. Kiedy jako mała dziew- czynka przyjeżdżała do dziadków, często siadała 37/53\n38. przy oknie i wyobrażała sobie, że w przyszłości jej życie będzie się toczyło gdzieś za horyzontem. I tak się też stało. A teraz, jak to powiedziała mama, zatoczyła pełny krąg. Jedwabna i zdobna w cekiny wieczorowa suknia migocząc, opadła na podłogę. Biustonosz bez ram- iączek zaprojektowany był na superokazje towar- zyskie, a nie dla wygody, więc ściągnęła go z west- chnieniem ulgi. Niżej nie miała nic, bo pod taką ob- cisłą suknią nie można było nosić bielizny. – Ręczniki są w bieliźniarce? – zawołała. – Zgadza się, kochanie. – Mama mówiła coś jeszcze, ale szum wody ją zagłuszył. Kim wyszła z pokoju i skierowała się do szafy z bielizną. Na korytarzu stał obcy, ubrany w trencz człowiek i patrzył prosto na nią. Był niemłody, miał szpakowate włosy i wyglądał na twardziela. No i z pewnością nie miał żadnego powodu, by przeby- wać w domu Penelope Fairfield van Dorn! Ogarnięta paniką krzyknęła, jednocześnie otula- jąc się szczelniej bluzą i obciągając ją w dół. – Jezu! Nie chciałem pani wystraszyć – odezwał się mężczyzna. – Niech się pan nie zbliża! – Zwykle nosiła przy sobie spray z pieprzem, ale oczywiście poprzed- niego wieczoru pojemnik, który miała w torebce, 38/53\n39. został skonfiskowany na lotnisku. – Kosztowne rzeczy są na dole – ciągnęła. – Niech pan weźmie wszystko. Tylko... proszę sobie pójść. – Machnęła ręką w stronę schodów. Miała świadomość, że wykonując ten ruch, całkiem się odsłoniła. Intruz uniósł dłonie. – Pani to z pewnością Kimberly – powiedział. – Penny bez przerwy o pani mówi. Penny? Włamywacz tak czule mówił do jej mamy? – Zdawało mi się, że słyszę głosy... – Na korytar- zu pojawiła się Penelope. – Jeśli spróbujesz dotknąć którejś z nas – os- trzegła napastnika Kim – zrobię ci krzywdę. – Zn- ała zasady samoobrony, choć nie zachwycała jej perspektywa, że musiałaby walczyć niemal nago. – Kochanie, to pan Carminucci! – zawołała Penelope, krztusząc się ze śmiechu. – Dino – wtrącił domniemany bandzior. – Proszę nazywać mnie Dino. Kim była tak zdezorientowana, że zapomniała języka w gębie. Dino Carminucci niemal do złudzenia przypominał Tony’ego Bennetta, piosen- karza włoskiego pochodzenia. Miał równie ciepłe piwne oczy i pięknie falujące szpakowate włosy. Do tego wpatrywał się w Penelope w taki sposób, jakby zaraz miał zacząć śpiewać. 39/53\n40. Penny, powtórzyła w duchu Kim. Penny... Nikt tak jej nie nazywał. – Dino jest jednym z naszych gości – wyjaśniła Penelope swobodnie. – Pozostałych poznasz pod- czas obiadu. Gości? Pozostałych? Nie próbowała ukrywać zaskoczenia. – Hm... Miło mi pana poznać, ale... – Nie dokończyła. Przypomniała sobie napis na sam- ochodzie i tknęło ją złe przeczucie. – Kimberly właśnie przyleciała z Los Angeles – poinformowała Dina Penelope, czy raczej Penny. – W takim razie musi pani marzyć o odpoczynku. Do zobaczenia później, drogie panie. – Pogwiz- dując swobodnie, ruszył w stronę schodów. Kim gwałtownie wciągnęła matkę do pokoju i oznajmiła stanowczo: – Musimy porozmawiać. – Faktycznie musimy – odparła z uśmiechem Penelope. – Możemy rozmawiać, kiedy będziesz leżeć w wannie. Kim była zbyt zmęczona, żeby protestować. Kilka minut później znalazła się w głębokiej wannie na nóżkach w kształcie zwierzęcych łap, otoczona pi- aną o zapachu lawendy. 40/53\n41. Mama usiadła na stołeczku przy toaletce i popatrzyła na nią czule. – Dobrze jest mieć cię w domu, Kimberly. – Skoro tak, to dlaczego od pogrzebu babci ani razu mnie nie zaprosiłaś? – Uświadomiła sobie, że od tamtej pory upłynęły dwa lata. – Byłam pewna, że wolisz, gdy spotykamy się w mieście lub kiedy przyjeżdżam do Los Angeles. Sądziłam, że dla takiej bizneswoman mieścina Avalon wydaje się przerażająco nudną prowincjon- alną dziurą. – Mamo! – No dobrze... Bałam się, że nie poprzesz mojego przedsięwzięcia. – Mówiąc precyzyjniej, tym przedsięwzięciem są twoi goście, prawda? – No tak. – O ilu osobach właściwie mówisz? – W tym momencie mam troje gości. Dino jest właścicielem pizzerii w miasteczku i właśnie prze- prowadza w domu remont, więc mieszka tu tym- czasowo. Pan Bagwell zwykle zimą wyjeżdża na Południe, ale tego roku został w Avalonie, więc musi gdzieś zamieszkać. Jest jeszcze Daphne McDaniel. Zachwycająca dziewczyna. Nie mogę się doczekać, kiedy ją poznasz. Wciąż są wolne 41/53\n42. miejsca, ale dopiero skończyliśmy odnawiać apartament na drugim piętrze. Mam nadzieję, że wkrótce znajdę kogoś, kto go zajmie. – Mamo, co się dzieje? Dlaczego mieszka tu banda obcych ludzi? Czułaś się aż tak samotna? – To nie są obcy ludzie. To moi goście, lokatorzy. I zapewniam cię, że nie zastępują mi córki. – Powinnaś mi powiedzieć. – Ogarnęło ją poczucie winy, kiedy pomyślała o spotkaniach z mamą po śmierci ojca. Widywały się w połud- niowej Kalifornii, na Manhattanie, na Florydzie. Nigdy nie przyszło jej do głowy, że mamie może za- leżeć na tym, by przyjechała tutaj... do domu. – Moje życie uległo zmianie, gdy odszedł twój oj- ciec – wyjaśniła Penelope. – Tak właśnie mi się zdaje – skomentowała Kim, a przed oczami stanął jej Dino Carminucci. – Uzyskałam pozwolenie na prowadzenie działal- ności i wystartowałam z tym tuż po Święcie Pracy. – Z tym...? – Z Fairfield House. Kim poczuła, że kręci jej się w głowie. Nie była pewna, czy spowodowała to gorąca kąpiel, zmęczenie, a może chaos, który ją ogarnął po usłyszeniu tych rewelacji. Najpewniej wszystko po trosze. 42/53\n43. – Chcesz powiedzieć, że przerobiłaś dom na pensjonat? – Tak, kochanie, przerobiłam. – Powiedziała to tak spokojnie, jakby mówiła o malowaniu paznokci. – I wiesz, podtrzymałam w ten sposób rodzinną tradycję. Ten dom wybudował mój pradziadek, Jerome Fairfield, który zrobił majątek w branży włókienniczej. W tamtych czasach była to na- jwspanialsza rezydencja w miasteczku. Później, jak wielu innych, w dwudziestym dziewiątym roku, w czasie kryzysu, stracił wszystko i już nigdy się nie podźwignął. Zaczęli z żoną przyjmować lokat- orów, bo tylko w ten sposób mogli uchronić dom przed przejęciem go przez wierzycieli. Jak więc widzisz, kochanie, mam to we krwi. Kim tylko słuchała. Niby wszystko do niej docier- ało, lecz zarazem jakby nic nie rozumiała. Równie dobrze mama mogłaby ją poinformować, że postanowiła skakać na bungee lub zostać nudystką. Gdy wreszcie wszystko poskładała do kupy i kiedy odzyskała głos, spytała mocno boleściwie: – Kiedy zamierzałaś mi o tym powiedzieć? – Uczciwie mówiąc, starałam się to odwlekać tak długo, jak tylko się dało. Wiedziałam, że to cię nie zachwyci... delikatnie mówiąc. 43/53\n44. – Bardzo delikatnie! – Kim wreszcie nabrała wigoru, rozindyczyła się. – Obcy ludzie w domu?! Lokatorzy? Czy ty oszalałaś, mamo?! Matka podniosła się i położyła na stołku stertę ręczników. – I kto to mówi? Można by pomyśleć, że to ja le- ciałam przez cały kraj w wieczorowej sukni i szpilkach. – To nie było szaleństwo – zaoponowała Kimberly – tylko kryzys. Mój osobisty kryzys. – No to znalazłaś się we właściwym miejscu – z uśmiechem podsumowała Penelope. – Czyli ten pensjonat... to ma być dom dla osób, które znalazły się na życiowym rozdrożu? – Raczej dla ludzi w okresie przejściowym. Kim wpatrywała się w miłą, łagodną twarz mamy, jakby widziała ją po raz pierwszy. Czy mogłaby powiedzieć, że wciąż zna tę kobietę? Zresztą... czy kiedykolwiek ją znała? Penelope Fairfield van Dorn urodziła się i dorastała w Avalonie. Należała do el- itarnej klasy wyższej, miejscowej starej gwardii. Jej korzenie sięgały czasów, gdy Rooseveltowie i Vanderbiltowie mieli w górach letnie domy. Oj- ciec Kim nigdy nie przepadał za tą zapomnianą przez Boga i ludzi mieściną. Mama z kolei twierdz- iła, że jej serce na zawsze pozostało w Avalonie 44/53\n45. i wydawała się szczęśliwa, gdy znów mogła zam- ieszkać w domu swojego dzieciństwa. Kim już jako mała dziewczynka zauważyła, że tylko tutaj mama była odprężona i beztroska. Na łóżku obok bluzy leżały dżinsy, podkoszulek i para grubych skarpet. Stare ubrania nie były za małe, ale Kim nie czuła się w nich wygodnie. Cho- ciaż akurat to było najmniejszym problemem. Wytarła porządnie włosy, nałożyła podkład i wyjrzawszy na korytarz, by upewnić się, że nikt nie kręci się w pobliżu, zeszła do kuchni, w której było niebiańsko ciepło. Usiadła i objęła dłońmi gruby porcelanowy kubek z przygotowaną przez mamę gorącą czekoladą. Kuchnia jaśniała pomidorową czerwienią z jaskrawożółtymi elementami. Kim przyglądała się matce, która wycierała kuchenkę i zlew, i nagle og- arnęły ją czarne myśli. Ciężka depresja, wczesne stadium Alzheimera, rzadki przypadek demencji... – Mamo... – To był jedyny sposób, żeby zatrzymać dom – odpowiedziała na niezadane jeszcze pytanie Penelope. – Myślałam, że po śmierci dziadka dom stał się twoją własnością. 45/53\n46. – Oczywiście, i nadal należy do mnie, ale po- trzebne mi były pieniądze, więc zaciągnęłam kredyt hipoteczny. Niestety, była to nieprzemyślana decyzja. – Nie rozumiem. Chcesz powiedzieć, że nie byłoby cię stać na mieszkanie w Avalonie, gdybyś nie przyjmowała lokatorów? – Kochanie, w ogóle nie byłabym w stanie się utrzymać, gdybym nie zaczęła zarabiać – odparła zrezygnowanym głosem. – To jakieś szaleństwo! Co się stało? Przecież tata zarabiał mnóstwo pieniędzy. – Kim intensywnie wpatrywała się w matkę. – Bo tak przecież było, prawda? Penelope przerwała sprzątanie, odłożyła ścierkę i usiadła przy stole. – Kimberly... Być może popełniłam błąd, trzyma- jąc to w tajemnicy przed tobą, ale nie chciałam, żebyś się tym gryzła. Prawda jest taka, że twój oj- ciec pozostawił ogromne długi. To wydawało się nieprawdopodobne. Nie żyli przecież jak zadłużona rodzina. Wręcz przeciwnie! – Nie rozumiem. Mama uśmiechnęła się smutno. – Pragnęłam, żebyś miała dobre wspomnienia o ojcu, ale chyba postąpiłam naiwnie. 46/53\n47. – Czyżby tata w tajemnicy prowadził drugie życie, o którym dowiedziałaś się po jego śmierci? Penelope skrzyżowała ramiona na stole. – Cóż, tak było, przynajmniej w pewnym sensie. Za życia ani słowem nie wspomniał o swoich długach. Nie miałam o nich pojęcia, do dziś nie bardzo to rozumiem. Zainwestował pieniądze w różnych funduszach hedgingowych, które, jak się okazało, spłacały kredyty, w związku z czym musiał obciążyć hipotekę na wszystkie nasze nieruchomości. Cieszyliśmy się życiem, a ja nie mi- ałam pojęcia, do jakiego stopnia żyliśmy ponad stan. Być może to właśnie go zabiło, cały ten stres, napięcie wywołane stwarzaniem pozorów. – Mój Boże... – Kim zamknęła oczy, próbując przywołać obraz ojca, tak zawsze dystyngowanego i powściągliwego. Między nimi układało się dość burzliwie, a przez to, co teraz usłyszała, stał się jeszcze bardziej obcy, jakby go w ogóle nie znała. – Wszystko wyszło na jaw, gdy porządkowałam jego sprawy – ciągnęła matka. – Musiałam podjąć różne kroki, żeby pokryć zobowiązania. Musiałam też... zlikwidować wiele aktywów. Kim ogarnął lęk, gdy usłyszała drżenie w jej głosie. – Wiele? Mamo, to znaczy... 47/53\n48. – No... wszystko. Przecież to nie do pomyślenia! Mieli dom na Manhattanie, weekendową posiadłość na Long Is- land, apartament w Boca Raton. Posiadali też papi- ery wartościowe. Przynajmniej tak jej się zdawało. – Czy to możliwe? – Takie samo pytanie zadałam adwokatowi. W sprawie domu w Montauk i apartamentu w Largo orzeczono przepadek mienia. Dochody z akcji i oszczędności przestały istnieć. Ten dom udało się zachować, bo rodzice zapisali go tylko mnie, ale to wszystko. – Tak mi przykro, mamo. Nie miałam o niczym pojęcia. – Czuła się teraz zdradzona przez dwóch mężczyzn, którym ufała. Mama uśmiechnęła się z goryczą. – To tak jak ja. Byłam głupia, nic nie widząc i nie słysząc, żyjąc w błogiej nieświadomości. – Wcale nie byłaś głupia – zaoponowała Kim. – Nie było powodu, żebyś miała mu nie ufać. Tylko... czy naprawdę sądzisz, że przyjmowanie lokatorów to dobre rozwiązanie? – Sama pomyśl. Nigdy nie pracowałam i nie po- trafię robić nic, co mogłoby przynieść dochód. Po- zostało mi tylko jedno: wykonać jakiś zdecydowany ruch, bo inaczej musiałabym sprzedać dom. 48/53\n49. – Nie mogę uwierzyć, że tata zostawił cię w takiej sytuacji. Jak to możliwe, że nic nie odkryłaś? – Nie zdawałam sobie sprawy – odparła matka, wstając od stołu – że powinnam czegoś szukać. Richard był mistrzem oszustwa, sprawiania, by ludzie widzieli to, co chciał im pokazać. Kim uświadomiła sobie, że to prawda. Wszyscy, którzy go znali, uważali Richarda van Dorna za człowieka wyrafinowanego i majętnego. W Nowym Jorku mieszkali we właściwej części Manhattanu, Kim chodziła do właściwej szkoły, jeździli na luk- susowe wakacje, a jej rodzice organizowali przyję- cia i bywali na przyjęciach i imprezach, o których następnego dnia pisano w kronice towarzyskiej. Zapewne odrazę wzbudziłby w nim pomysł przyj- mowania przez Penelope lokatorów. Może powini- en był pomyśleć o tym przed narobieniem długów, zanim umarł i ściągnął całe to upokorzenie i wstyd na Bogu ducha winną żonę. Choć prawdę mówiąc, mama wcale nie wyglądała na upokorzoną. Zami- ast pogrążać się w rozpaczy jak bohaterka pow- ieści Jane Austen, Penelope van Dorn ruszyła do działania. Wczoraj wieczorem, gdy jechała taksówką na lot- nisko, Kim myślała z nadzieją o powrocie do spoko- jnego, bezpiecznego domu. Tymczasem 49/53\n50. przyjechała do pensjonatu pełnego obcych ludzi i pomalowanego na wszystkie kolory tęczy. Uznała, że jeśli nawet nie osiągnie tutaj nic więcej, przynajmniej pomoże mamie wybrnąć z kłopotów finansowych. Jeżeli miało to wiązać się z zamieszkaniem w małym górskim miasteczku i zakasaniem rękawów, niech i tak będzie. Cóż, nie takie życie sobie zaplanowała, ale wszystkie cele, plany i ciężka praca zaprowadziły ją w ślepą uliczkę. Mało prawdopodobne, żeby tu zrealizowała swoje marzenia, lecz może przyjazd do Avalonu przyniesie jej coś znacznie cenniejszego: szansę na poprawienie stosunków z mamą. Odda uczucie je- dynej osobie, która darzyła ją bezwarunkową miłością. A także – jeśli szczęście będzie jej sprzy- jać – wymyśli i zrealizuje taki plan, który nie doprowadzi do katastrofy. 50/53\n51. Tytuł oryginału: Fireside Pierwsze wydanie: MIRA Books, 2010 Opracowanie graficzne okładki: Robert Dąbrowski Redaktor serii: Grażyna Ordęga Opracowanie redakcyjne: Władysław Ordęga Korekta: Sylwia Kozak-Śmiech © 2009 by Susan Wiggs © for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem re- produkcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B. V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – ży- wych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25\n52. www.harlequin.pl ISBN: 978-83-238-9480-3 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o. 52/53\n53. @Created by PDF to ePub\n54. Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment pełnej wersji całej publikacji. Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji kliknij tutaj. Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez NetPress Digital Sp. z o.o., operatora sklepu na którym można nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji. Zabronione są jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej od-sprzedaży, zgodnie z regulaminem serwisu. Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie internetowym Salon Cyfrowych Publikacji ePartnerzy.com.


Wrona amerykańska: siedlisko i charakterystyka - My Animals\nWrony amerykańskie są bardzo podatne na chorobę wirusową Zachodniego Nilu. W rzeczywistości oszacowano, że patogen ten spowodował utratę 45% ich populacji.\nWrona amerykańska charakteryzuje się pięknym opalizującym, monochromatycznym upierzeniem, które dzieli z innymi bliskimi krewnymi. Są bardzo powszechne w swoim środowisku i można zobaczyć je nawet na obszarach miejskich. W rzeczywistości mają świetną inteligencję, która pomaga im dostosować się do skomplikowanych środowisk.\nGatunek nazywa się Corvus brachyrhynchos i należy do rodziny Corvidae. W tej samej grupie znajdują się sroki, sójki, kawki i kruki, co daje łącznie ponad 120 gatunków. Czytaj dalej to miejsce i dowiedz się wszystkiego o ciekawskiej wronie amerykańskiej.\nSiedlisko i rozmieszczenie wrony amerykańskiej\nWrona amerykańska występuje w całej Ameryce Północnej, w tym w niektórych częściach Meksyku, Stanów Zjednoczonych i Kanady. Jest zdolna do życia w prawie wszystkich siedliskach w okolicy, ale preferuje otwarte równiny z zalesionymi brzegami. Obszary uprawowe dobrze spełniają te cechy i są idealne dla gatunku. Z tego powodu ma tyle konfliktów z rolnikami.\nOkazy amerykańskie zachowują typowy wygląd kruków. Całe jego ciało jest błyszczące, czarne, od dzioba po upierzenie. Mierzą nieco ponad 40 centymetrów długości i ważą średnio 450 gramów. Poza tym mają dość mocne kończyny.\nMożna odróżnić osobniki młode i dorosłe, ponieważ kolor ich ciała zmienia się (nieco) w zależności od wieku. Przed osiągnięciem dojrzałości wrony mają niebieskie oczy i ciemnobrązowe upierzenie. Ponadto ogon ma bardziej symetryczne pióra na końcach. W miarę wzrostu, proces linienia zakończy ciemnienie całego ciała i nada im typowy wygląd.\nGatunek ten jest uderzająco podobny do kruka zwyczajnego (Corvus corax), ale ten ostatni jest większy od amerykańskiego. Ponadto wokalizacje obu są różne, a dziób ma inny kształt. Aby móc je odróżnić, potrzeba dużo cierpliwości i dobrej obserwacji. Jednak nie jest to niemożliwe, gdy się do tego przyzwyczaisz.\nGatunek ten ma dość dziwne zachowania, które nie są zbyt częste u innych ptaków. Wśród nich jest mrówka, która polega na umożliwieniu mrówkom wspinania się po ich piórach i wydzielaniu kwasu mrówkowego. Substancja ta służy jako rodzaj insektycydu, za pomocą którego udaje im się wyeliminować różne pasożyty zewnętrzne.\nZ drugiej strony, wrona amerykańska jest bardzo towarzyska i chętna do współpracy z innymi gatunkami. Zazwyczaj tworzą stada tylko po to, by spać razem i chronić się przed zimnem. Ponadto, grupy również przychodzą do obrony tego samego terytorium, z niektórych osobników na zmianę strażników, podczas gdy inni odpoczywają lub szukać pożywienia.\nTo “altruistyczne” zachowanie może być obecne w innych aspektach ich życia. Na przykład, podczas składania jaj i lęgów, niektóre osobniki pozostają jako “ochroniarze” rodziny. To znaczy, że nie biorą udziału w lęgach i pomagają swoim partnerom w ochronie gniazda i obronie młodych.\nKruki mają duży repertuar pieśni, które wykorzystują w różnych wzorach, intonacjach, rytmach i postawach. W rzeczywistości uważa się, że duża elastyczność ich głosu jest tym, co pozwala im naśladować różne dźwięki (zarówno ptasie, jak i ludzkie). Według badań opublikowanych w czasopiśmie Zeitschrift für Tierpsychologie, umiejętność ta jest naturalnie wykorzystywana do prób nawiązania przyjaznych relacji.\nKażda grupa wron amerykańskich ma zestaw wokalizacji, które ją identyfikują, dzięki czemu bez problemu rozpoznają się na odległość. Kiedy nowy członek dołącza do stada, wszystko, co muszą zrobić, to nauczyć się repertuaru piosenek. Mówiąc najprościej, muszą naśladować swoich rówieśników, aby uzyskać członkostwo.\nŻywienie wrony amerykańskiej\nDieta tego ptaka jest uważana za wszystkożerną, ponieważ może on jeść prawie wszystko. Należą do nich ziarna, robaki, larwy, owoce, żaby, jaja, ryby, myszy, a nawet padlina. W rzeczywistości można go również uznać za oportunistycznego ze względu na dużą zmienność jego diety.\nWrona wykorzystuje również swoją niesamowitą zdolność poznawczą, aby się pożywić, w niektórych przypadkach szukając „narzędzi”, takich jak kawałki drewna, aby zdobyć pożywienie. Zaobserwowano również rzucanie nasion z dużych wysokości, aby spróbować je otworzyć wraz z upadkiem.\nTen ptak to społeczny gatunek monogamiczny, który osiąga dojrzałość płciową w wieku 2 lat. Zaloty rozpoczynają się od tańca, którym samiec stara się zainteresować samicę swoim atrakcyjnym upierzeniem. Po utworzeniu związku, oboje szukają cichego i bezpiecznego miejsca do budowy gniazda.\nWrona amerykańska nie jest zbyt selektywna w kwestii tego, gdzie złoży jaja. Z tego powodu nie ma określonego zachowania przy wyborze obszaru zagnieżdżenia. Jest w stanie wykorzystać w tym celu krzewy, drzewa, a nawet ziemię. Gdy wszystko będzie gotowe, samica złoży od 3 do 7 jaj, które będą wysiadywać przez 18 dni.\nMiędzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) klasyfikuje wronę amerykańską jako gatunek najmniej niepokojący. Oznacza to, że jego populacja, przynajmniej na razie, nie jest zagrożona.\nWysoka inteligencja tego ptaka pozwoliła mu uciec i przystosować się do różnych złożonych scenariuszy, więc prawdopodobnie dość dobrze zniesie presję ekologiczną spowodowaną przez człowieka. Jest to z pewnością fascynujący gatunek, o którym wciąż musimy się wiele dowiedzieć.\nKiedy wrony kraczą, przekazują złożone i świadome informacje. Dowiedz się więcej o tej wyjątkowej wokalizacji w tym artykule.