Teraz jest 23 mar 2019, 10:10\nNapisane: 15 lip 2014, 18:10\nhttp://www.prawy.pl/historia/5533-55-ro ... irchmayera\n55. rocznica śmierci gen. Jerzego Kirchmayera\nPaweł Brojek piątek, 11, kwiecień 2014 06:22\nW kampanii wrześniowej 1939 r. oficer sztabu Armii „Pomorze”, później w Komendzie Głównej AK, współautor planu „Burza”. Od września 1944 w „ludowym” Wojsku Polskim. Oskarżony o działalność przeciwko władzom komunistycznym, w 1951 r. został skazany na dożywocie w tzw. procesie generałów.\nUrodził się 29 sierpnia 1895 r. w Krakowie. Pierwsze nauki pobierał we Lwowie, później kształcił się w gimnazjum jezuickim w Chyrowie, gdzie 1914 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Jako obywatel austriacki został po wybuchu I wojny światowej aresztowany przez władze rosyjskie i wywieziony w głąb Rosji.\nW 1918 r. wstąpił do III Korpusu Polskiego na Wschodzie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zasilił szeregi polskich sił zbrojnych. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 7. Pułku Artylerii Polowej. Po wojnie pozostał w wojsku.\nW 1921 r. ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii w Poznaniu, później służył w pułkach artylerii w Grudziądzu i Wilnie. W latach 1924-1926 pracował w Biurze Artylerii Francuskiej Misji Wojskowej w Warszawie.\nOd 1930 r. studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W 1932 r., po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do Dowództwa 13 Dywizji Piechoty w Równem, a następnie w Sztabie Inspektoratu Armii w Toruniu.\nPodczas kampanii wrześniowej był zastępcą szefa Oddziału Operacyjnego Sztabu Armii „Pomorze”. W czasie walk w Puszczy Kampinoskiej został ciężko ranny.\nPo wyleczeniu rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ-AK. Od kwietnia 1940 r. był szefem Sztabu Okręgu Warszawa-Województwo. Po klęsce Francji przeszedł załamanie i jesienią 1940 r. złożył swoją dymisję. Do służby powrócił wiosną 1941 r. jako oficer Oddziału Operacyjno-Szkoleniowego Komendy Głównej AK.\nWe wrześniu 1942 r. współtworzył drugi plan powstania powszechnego, a jesienią 1943 r. - plan akcji „Burza”. Podczas powstania warszawskiego przebywał w Otwocku na rekonwalescencji po amputacji nogi.\nPo przedostaniu się do Lublina w sierpniu 1944 r. wstąpił do LWP. Pełnił funkcję kierownika Wojskowego Biura Historycznego w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym, a następnie szefa Oddziału Historycznego Sztabu Generalnego. Od 1947 r. wykładał historię wojskowości w Akademii Sztabu Generalnego. W 1948 r. został przeniesiony w stan spoczynku.\nW maju 1950 r. został aresztowany przez bezpiekę. Wraz z kilkoma innymi generałami oskarżono go o udział w „dywersyjno-szpiegowskiej organizacji działającej w Wojsku Polskim”. W trakcie śledztwa, w wyniku wymuszonych torturami zeznań, przyznał się do stawianych mu zarzutów.\nPodczas tzw. procesu generałów, który toczył się w sierpniu 1951 r. przez Najwyższym Sądem Wojskowym, został skazany na karę dożywotniego więzienia. Po zakończonym procesie odwołał wszystkie zeznania, nie zostało to jednak uwzględnione.\nW październiku 1955 r. ze względu na stan zdrowia zmniejszono mu wyrok do 12 lat więzienia i udzielono rocznej przerwy w odbywaniu kary. W 1956 r., po umorzeniu sprawy oficerów sądzonych w „procesie generałów”, został zrehabilitowany.\nPoświęcił się pracy naukowej, m.in. w Instytucie Historii PAN. Był autorem wielu publikacji z dziedziny historii wojskowości, dotyczących zwłaszcza kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego.\nGen. Jerzy Kirchmayer zmarł 11 kwietnia 1959 r. w Otwocku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.\nNapisane: 30 lip 2014, 14:32\nhttp://www.prawy.pl/historia/5652-mord- ... man-rypson\nPo 1944 Katyń trwał dalej.\nMord w majestacie prawa. Ppłk Roman Rypson\nPaweł Brojek poniedziałek, 28, kwiecień 2014 05:57\nZaczynał od kawalerii, ale później związał się lotnictwem, które pasjonowało go od dzieciństwa. Był dowódcą eskadr, na czele jednej z nich walczył we wrześniu 1939 r. w bitwie nad Bzurą. Okupację spędził w oflagu, po wojnie wrócił do czynnej służby wojskowej. Fałszywie oskarżony o działalność szpiegowską został zamordowany przez komunistów.\nRoman Rypson urodził się 16 lutego 1899 r. w Jedlnie koło Radomska. Uczęszczał do gimnazjów w Radomsku i Częstochowie. Jako członek Polskiej Organizacji Wojskowej brał czynny udział w rozbrajaniu niemieckich żołnierzy w Radomsku i okolicy.\nW listopadzie 1918 r. wstąpił ochotniczo do odrodzonego Wojska Polskiego. Jako żołnierz 1 Pułku Ułanów Krechowieckich brał udział w walkach z Ukraińcami na froncie w Galicji Wschodniej. Później przejmował z rąk niemieckich Pomorze Gdańskie i Kaszuby. W 1920 r. walczył w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie wołyńskim.\nPo wojnie wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Awansowany do stopnia podporucznika, otrzymał przydział do 3 Zapasowego Dywizjonu Taborów w Grodnie, gdzie został dowódcą plutonu.\nW 1924 r. wstąpił do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy, a rok później rozpoczął studia w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lotniczych w Grudziądzu, przeniesionej później do Dęblina. Jako instruktor szkolił kandydatów na pilotów. W latach 30. pełnił funkcje dowódcze w eskadrach lotniczych.\nW kampanii wrześniowej 1939 r. brał udział jako dowódca 46. Eskadry Obserwacyjnej wspierającej 15. Dywizję Piechoty wchodzącej w skład armii „Pomorze”. Po bitwie nad Bzurą przedarł się do Warszawy. Aresztowany przez Niemców, trafił do oflagu II C Woldenberg. W niewoli przebywał do wyzwolenia w 1945 r.\nPo wojnie powrócił do kraju i początkowo pracował w instytucjach cywilnych w Toruniu. Po kilku miesiącach powrócił do czynnej służby wojskowej jako szef sztabu w 15 Zapasowym Pułku Lotniczym w Radomiu. Od marca 1946 r. był wykładowcą w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie.\nOdwołany ze stanowiska wykładowcy, latem 1947 r. został przeniesiony do Wydziału Planowania w Dowództwie Wojsk Lotniczych. Początkowo pełnił funkcję kierownika sekcji przemysłowej, a z czasem został szefem wydziału.\nW czerwcu 1952 r., w ramach czystek politycznych, został przeniesiony do rezerwy i zaraz potem aresztowany i poddany brutalnemu śledztwu, którym kierował sowiecki oficer ppłk Naum Lewandowski.\n15 października 1952 r. ppłk Roman Rypson wraz z trzema innymi oficerami stanął przed Najwyższym Sądem Wojskowym w Warszawie. W tzw. procesie drugiej grupy oficerów lotnictwa został oskarżony o działalność konspiracyjno-szpiegowską i skazany na karę śmierci.\nWyrok przez rozstrzelanie wykonano 28 kwietnia 1953 r. w mokotowskim więzieniu.\nPpłk Roman Rypson został zrehabilitowany w 1957 r. w następstwie opracowania raportu przez tzw. Komisję Mazura. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Kwaterze „Na Łączce”.\nhttp://www.prawy.pl/historia/5749-61-la ... -kaczynski\n61. lat temu zmarł ks. Zygmunt Kaczyński\nPaweł Brojek wtorek, 13, maj 2014 05:41\n61. lat temu zmarł ks. Zygmunt Kaczyński13 maja 1953 r. w więzieniu mokotowskim zmarł ks. Zygmunt Kaczyński - poseł, członek Rządu RP na uchodźstwie, dziennikarz i działacz społeczny. Odsiadywał tam wyrok za „usiłowanie zmiany przemocą jego demokratycznego ludowego ustroju”. Najprawdopodobniej został zamordowany w trakcie jednego z przesłuchań.\nUrodził się 15 października 1894 r. Uczestniczył jako kapelan w wojnie polsko-bolszewickiej. Sprawował również funkcję redaktora czasopism o tematyce katolickiej i społecznej, był także dyrektorem Katolickiej Agencji Prasowej i kanonikiem Kapituły Warszawskiej. Działacz partii chadeckich.\nWe wrześniu 1939 r. uczestniczył w pracach Obywatelskiego Komitetu Obrony Warszawy Stefana Starzyńskiego. W związku z możliwym aresztowaniem wyjechał do Francji, potem do Wielkiej Brytanii. Był członkiem władz RP na uchodźstwie m.in. jako członek Rady Narodowej, wiceszef Ministerstwa Informacji i Dokumentacji. W latach 1943-44 był ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego w rządzie Stanisława Mikołajczyka.\nDo kraju wrócił jesienią 1945 r. Rozwinął działalność duszpasterską, głosząc kazania w wielu stołecznych świątyniach. Był także członkiem Prymasowskiego Komitetu Odbudowy Kościołów Stolicy i Naczelnej Rady Odbudowy m.st. Warszawy.\nKs. Kaczyński i jego środowisko szybko stał się przedmiotem zainteresowania i rozpracowywania komunistycznej bezpieki. Przetrzymywany w areszcie przez dłuższy czas, mimo interwencji władz kościelnych, został w sierpniu 1951 r. skazany przez Wojewódzki Sąd Wojskowy na 10 lat więzienia za działalność na szkodę państwa polskiego poprzez „usiłowanie zmiany przemocą jego demokratycznego ludowego ustroju”. Duchowny trafił do więzienia na ul. Rakowieckiej, gdzie - jak relacjonuje historyk Mirosław Biełaszko z IPN - cieszył się sympatią współwięźniów.\nJak zaznaczył Biełaszko, historia śmierci duchownego ma wiele znaków zapytania. „Współwięźniowie opowiadali, że strażnicy widząc jego uraz na tle światła, zapalali mu jego wielokrotnie podczas nocy, praktycznie uniemożliwiając sen. Pojawiały się też głosy, że był bity w czasie przesłuchań. Jego siostra odwiedziła go kilka dni przed śmiercią i był w dobrej kondycji, a w akcie zgonu, który miał nastąpić z przyczyn naturalnych 13 maja 1953 r., wymieniono szereg chorób, na które miał cierpieć” - opowiadał historyk.\nKs. Zygmunt Kaczyński spoczął w grobie rodzinnym na Powązkach. „Jego siostra opowiadała wówczas prymasowi, że na cmentarz przywieziono otwartą trumnę. Głowa księdza była okryta gazetami, przez które widać było krew. Prawdopodobnie miał więc rozbitą głowę lub był po sekcji zwłok. Przywieziono go tylko w bieliźnie, rodzina wyprosiła jednak przebranie w sutannę i z towarzyszeniem sześciu księży i najbliższych złożono go w rodzinnym grobowcu” - dodał Biełaszko.\nPośmiertnie w 1958 r. ks. Kaczyński został oczyszczony z zarzutów i uniewinniony przez stołeczny Sąd Wojewódzki.\nNapisane: 02 sie 2014, 20:18\nhttp://marucha.wordpress.com/2014/05/03 ... la-ubecje/\nPosted by Marucha w dniu 2014-05-03 (sobota)\nGdy legendarny dowódca oddziałów NSZ, kpt. Henryk Flame „Bartek” tworzył swoje zgrupowanie w ramach VII Okręgu Śląsko-Cieszyńskiego, był 26-letnim, doświadczonym już żołnierzem Wojska Polskiego. Miał za sobą walkę w kampanii 1939 roku, pobyt w niemieckim obozie pracy i działalność w konspiracji.\nFlame zbudował oddział – jak na warunki partyzanckie – potężny, bo liczący około 300 żołnierzy (w szczytowym momencie nawet 312). Rozbudowawszy swoje siły „Bartek” dowodził żołnierzami NSZ w czterech powiatach dwóch województw śląsko-dąbrowskiego i krakowskiego: cieszyńskim, bielskim, bialskim, pszczyńskim i żywieckim. By dowodzić tak dużym zgrupowaniem nie wystarczyło być jedynie sprawnym żołnierzem, ale przede wszystkim charyzmatycznym i twardym przywódcą.\nFlame był bardzo pedantyczny. Chciał, żeby jego żołnierze zawsze byli ubrani w – na miarę możliwości – schludne mundury. Chodziło nie tylko o kwestię estetyki, ale także o wymiar propagandowy takiego ubioru. Społeczeństwo bowiem, jak twierdził dowódca zgrupowania, miało chętniej utożsamiać się z dobrze umundurowanymi żołnierzami.\nObraz życia codziennego oddziału znacznie odbiegał od tego, jaki rysują nierzadko dzisiaj promotorzy narracji historycznej o degeneracji, zepsuciu i nędzy antykomunistycznych powstańców. Rozkład dnia oddziału Flamego był zgodny z zaleceniami specjalnej instrukcji powszechnej dla wszystkich oddziałów NSZ.\n„Panie Boże Wszechmogący, daj nam siły i moc wytrwania w walce o Polskę, której poświęcamy życie nasze. Niech z krwi niewinnie przelanej braci naszych, pomordowanych w lochach gestapo i czeki; niech z łez naszych matek i sióstr wyrzuconych z odwiecznych swych siedzib; niech z mogił żołnierzy polskich poległych na polach naszych i na obczyźnie – powstanie Wielka Polska! O Mario, Królowo Korony Polskiej, błogosław pracy naszej i naszemu orężowi! O spraw Miłościwa Pani, Patronko naszych rycerzy, aby wkrótce u stóp Jasnej Góry i Ostrej Bramy zatrzepotały polskie sztandary z Orłem Białym i Twoim wizerunkiem. Amen”.\nŻołnierze spali w jaskiniach, namiotach lub szałasach. Sam Flame zorganizował swój sztab w trudno dostępnym miejscu Beskidu Śląskiego, na Baraniej Górze. Otoczył się tam najbliższymi ludźmi, stąd rozpuszczał swoich łączników, którzy wędrowali z rozkazami do poszczególnych grup.\n„Bartek” był twardym dowódcą. Doskonale wiedział, czym może grozić poluzowanie dyscypliny w oddziale partyzanckim. Nie chcąc więc dopuścić do demoralizacji żyjących w surowych warunkach żołnierzy, Flame nie wahał się karać swoich podwładnych śmiercią. Najwyższy wymiar kary wymierzany był za współpracę z UB, morderstwa, złodziejstwo czy nawet odmowę podporządkowania się rozkazom dowódcy.\n3 maja 1946 roku Flame zarządził koncentrację oddziałów w swojej kwaterze na Baraniej Górze. Najpierw zaczął dyscyplinować podległych sobie żołnierzy, niektórym udzielił nagany. Następnie motywował swoje zgrupowanie, przypominając, że celem walki jest obrona wiary katolickiej oraz walka o wielką, narodową Polskę. Na koniec „Bartek” miał wezwać oddziały do zamanifestowania woli „służenia Ojczyźnie w dniu Święta Królowej Polski”.\nPo tych słowach zgrupowanie wyruszyło do Wisły, by tam defilować w pełnym umundurowaniu, na oczach mieszkańców miasta. O wielkich chwilach wzruszenia w trakcie marszu ludzi „Bartka” wspomina w książce Tomasza Greniucha „Król Podbeskidzia” dowódca jednego z największych oddziałów zgrupowania, Antoni Biegun „Sztubak”:\n„Ruszyły oddziały za oddziałami, partyzanci (…) jak na paradę: w pełnych mundurach, z przypiętymi orzełkami na mieczu, z ryngrafami z Matką Boską. (…) Szliśmy radośni i podnieceni, a na drodze, którą maszerowaliśmy, zaczęły rozgrywać się niezwykłe, wzruszające sceny. Spotkanych po drodze ludzi, kiedy po chwilowym osłupieniu, zorientowali się, kogo mają przed sobą, ogarniał szał radości. (…) Wielu ludzi pytało, podobnie jak niedawno niektórzy spośród nas: czy już się zaczęło? Czy idziecie prać komunistów?”.\nPodczas marszu, partyzanci spotkali też ciężarówki z wycieczkowiczami. „Czy to już powstanie?” – mieli pytać, po czym wręczali żołnierzom czekoladę i papierosy.\nGdy oddziały dotarły do celu, kpt. Flame odebrał defiladę. Żołnierze, w zwartych szeregach maszerowali przed swoim dowódcą, na oczach licznie zgromadzonych mieszkańców. W książce Greniucha można odnaleźć poruszające wspomnienie należącej do oddziału Ireny Stawowczyk „Sarny”:\nUroczysta defilada partyzantów „Bartka” budziła respekt nie tylko z uwagi na podniosłą atmosferę, ale także dlatego, że żołnierze maszerowali pod nosem komunistycznego wojska, Armii Czerwonej, oraz funkcjonariuszy MO i UB. Ubezpieczający defiladę świetnie uzbrojony oddział „Sztubaka” nie miał jednak dużo pracy. Komuniści bowiem po prostu przestraszyli się oddziałów zgrupowania Flamego. Manifestacja Narodowych Sił Zbrojnych musiała ich niemal sparaliżować, bo mimo, że żołnierze zgrupowania nie planowali żadnej akcji o charakterze zbrojnym to, jak wynika ze wspomnień samego „Sztubaka”, funkcjonariusze MO i UB w Żywcu zabarykadowali się ze strachu, a ubowcy z Milówki po prostu uciekli.\n(…) syrena fabryczna zagwizdała na alarm. Maszyny stanęły i robotnicy wybiegli przed tartak (…). Wszyscy spieszyli w stronę bramy, skąd rozległy się okrzyki: „Wojsko idzie!”. (…) Potem szmer przycichł, gdyż zza rogu pojawił się jeździec na białym koniu. Był w mundurze wojskowym typu angielskiego, na plecach wisiał mu maszynowy pistolet, głowę przykrywał szeroki beret aliancki. (…) Za nim nadeszły kolumny żołnierzy. Szli dwójkami po obu stronach ulicy w szyku bojowym (…). Każda grupa stanęła przed „Bartkiem” na baczność, meldując mu stan liczebny i gotowość bojową. Po przyjęciu raportu „Bartek” krótko przemówił, podkreślając, że NSZ walczy o wielką narodową Polskę, w obronie wiary katolickiej.\nKpt. Flame był dumny ze swoich żołnierzy. Po defiladzie podziękował im za dyscyplinę, podkreślając przy tym ogromne znaczenie propagandowe takiej manifestacji. „Bartek” zagrał na nosie komunistom. Bezradność sił bezpieczeństwa wobec wielkiej defilady partyzantów doprowadziła władze do białej gorączki. 3 maja 1946 roku był tym dniem, gdy czerwoni nabrali determinacji do tego, by zlikwidować burzące im krew w żyłach grupy leśne NSZ z VII Okręgu NSZ. Od tego momentu „Bartek” dla regionalnych sił bezpieczeństwa stał się celem numer jeden.\nhttp://www.pch24.pl/defilada--ktora-spa ... 631,i.html\nNapisane: 04 sie 2014, 10:40\nhttp://parezja.pl/60-rocznica-antykatol ... akcji-x-2/\n60. rocznica antykatolickiej akcji ”X-2”\n3 sierpnia 1954 roku na Ziemiach Odzyskanych funkcjonariusze UB i milicja aresztowali zakonnice z kilkudziesięciu zakonów i umieścili je w obozach pracy.\nDecyzję o aresztowaniach i wywózkach podjął JózefNie żyje Józef Kowalski - weteran wojny polsko-bolszewickiej. Więcej ... » Cyrankiewicz. Celem tej antykatolickiej akcji według władz PRLPrzyszły papież na podsłuchu - zapiski z archiwum SB. Więcej ... »-owskich było zlikwidowanie wszelkich wpływów niemieckich w klasztorach. Podczas tej akcji zlikwidowano 300 klasztorów, a do obozu pracy trafiło aż 1500 zakonnic.\nZakonnice musiały w obozach pracy praować na rzecz spółdzielni państwowych oraz dla wojska. Były tam inwigilowane i często zmuszane do opuszczenia zgromadzenia. W samych obozach pracy nie było prądu, ani podstawowych rzeczy sanitarnych. Zimą brakowało nawet opału. Zakonnice odzyskały wolność w 1956 roku.\nW 2002 roku Instytut Pamieci Narodowej wszczął śledztwo w sprawie akcji ”X-2Śledztwo ws. podpalonej tęczy umorzone. Więcej ... »”, jednak ostatecznie zostało ono umorzone z powodu śmierci oprawców oraz braku danych o części winnych.\nAutor Anna Oflus\nNapisane: 04 sie 2014, 18:34\nSędzia "Śmierć" Sowiecka sprawiedliwość w Polsce 1944-1956\n"Na szczególną uwagę w tym gronie zasługuje komunistyczny sędzia pochodzenia ukraińskiego Włodzimierz Ostapowicz, który tylko w latach 1946-1947 skazał na śmierć "w imieniu Rzeczypospolitej" (!) ponad 200 polskich patriotów. Większość skazanych rozstrzelano lub powieszono. W sumie za sprawą Ostapowicza zamordowano 174 osoby"\nWrocławskie Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana we współpracy z Instytutem Pamięci Narodowej wydało bardzo ważną dla naszej powojennej historii książkę. Jej autorem jest dr Krzysztof Szwagrzyk, młody, lecz niezwykle już zasłużony badacz stalinowskiego systemu represji w Polsce, naczelnik Biura Edukacji Publicznej oddziału wrocławskiego IPN. Doktor Szwagrzyk przedstawia "prawników czasu bezprawia" - sędziów i prokuratorów wojskowych pierwszej dekady (1944-1956) sowieckiego dominium w Polsce.\nMłodszemu Czytelnikowi wyjaśnijmy od razu, że nie jest to wąskie studium sądownictwa wojskowego. Okres stalinowskiego terroru powszechnego w Polsce był bowiem permanentnym "stanem wojennym", a głównym narzędziem zbrodni sądowych na polskich patriotach w tym czasie były nie sądy powszechne, lecz\nwywodz ące się ze złowrogich sądów doraźnych powstałych tuż po wojnie, skierowanych przeciwko podziemiu niepodległościowemu. Prezentowały one chętnie swoje bolszewickie spektakle przed setkami ludzi spędzanych do różnych miejsc publicznych - zarówno w dużych miastach, jak i po wsiach sprzyjających żołnierzom antysowieckiej konspiracji niepodległościowej. Chodziło o sterroryzowanie Polaków. Odstraszające komunikaty o "wyrokach" śmierci na polskich patriotach drukowano w nakładzie 10-15 tys. egzemplarzy, zupełnie jak w okresie okupacji hitlerowskiej, i wieszano je w miejscach publicznych.\n"Jurysdykcji" utworzonych w lipcu 1946 r. Wojskowych Sądów Rejonowych podlegali nie tylko wojskowi, czyli oficerowie i żołnierze drugiej konspiracji niepodległościowej, dezerterzy z wojska "ludowego" czy z milicji. Stawali przed nimi cywile, nawet młodzież gimnazjalna oskarżona o działanie mające na celu "obalenie władzy ludowej". Jedną z pierwszych prac pionu naukowego IPN był program badawczy\nPracownicy wszystkich oddziałów IPN systematycznie przeglądali zachowane akta WSR, wydzielając z nich wyroki śmierci z powodów politycznych. Większość tych "wyroków" została wykonana. Ponad trzy tysiące nazwisk z podaniem imienia i nazwiska ofiary, miejsca "sądzenia", wykonania wyroku (politycznego zabójstwa) lub zamiany na długoletnie więzienie znajdzie Czytelnik na stronach internetowych IPN: http://www.ipn.gov.pl, w dziale "Indeks represjonowanych". Listę otwiera płk Piotr Abakanowicz ps. "Barski", "Grzędziel", ojciec wybitnej rzeźbiarki Magdaleny Abakanowicz, pułkownik Wojska Polskiego, w latach 1944-1945 komendant okręgu warszawskiego Narodowych Sił Zbrojnych. Aresztowany w 1945 r., skazany na karę śmierci zamienioną na karę dożywotniego więzienia, został zakatowany 1 czerwca 1948 r. przez więziennego strażnika we Wronkach.\n"Indeks represjonowanych" to dopiero początek programu badawczego. Poza WSR bogate żniwo śmierci zebrały inne sądy wojskowe oraz sądy powszechne. Już na podstawie dotychczasowych danych można zaprzeczyć rozpowszechnianej od dawna tezie, jakoby okres stalinowskiego terroru w Polsce rozpoczął się dopiero na przełomie lat 1948/1949. On trwał od zarania PRL-u, kiedy sekretarzem generalnym PPR był jeszcze Władysław Gomułka, przed wojną członek agenturalnej Komunistycznej Partii Polski, a od 1941 r. do końca życia członek Wszechrosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), późniejszej KPZR. Ten sam, któremu Polacy tak naiwnie powierzyli swoje najskrytsze nadzieje w roku 1956. To właśnie Gomułka był zwolennikiem "likwidowania" organizatorów strajków z lat 1945-1948 (rok 1970 był po prostu recydywą), to za jego sekretarzowania orzeczono 2/3 wszystkich politycznych wyroków śmierci pierwszej dekady komunistycznego państwa w Polsce!\nKrzysztof Szwagrzyk przedstawia w swej książce najważniejsze "akty prawne" państwa komunistycznego w Polsce, będące podstawą powszechnego terroru i zbrodni sądowych, dobór ludzi na stanowiska sędziów i prokuratorów, szczególnie duży udział w tym systemie niesprawiedliwości oficerów sowieckich i oficerów pochodzenia żydowskiego, chore relacje między "sądami" a Informacją Wojskową i UB, które w sprawach politycznych praktycznie decydowały o "wyroku", stosunki służbowe, postępowania dyscyplinarne, losy sądowych zabójców po względnej liberalizacji systemu w roku 1956, obecny stosunek państwa do tych, którzy przeżyli rok 1989 i dożywali lub dożywają jeszcze swych dni z solidnymi emeryturami od państwa polskiego, które nie ma sił, by uwolnić się od miazmatów komunizmu.\n"44-osobowa grupa oficerów sowieckich aż do połowy lat 50. decydowała o obliczu wojskowego wymiaru sprawiedliwości, czyniąc z niego jedną z najbardziej represyjnych formacji państwa" - pisze dr Szwagrzyk. Co gorsza, bardzo szybko przenieśli oni do Polski najgorszy wzór ze Związku Sowieckiego: modelowy "trybunał" podporządkowany całkowicie bezpiece i władzom politycznym. Większość tych ludzi nosiła polskie nazwiska, takich pewnie wybierano. Zresztą zmiana nazwiska nie stanowiła problemu. Z językiem polskim było już znacznie gorzej. Ci "Polacy" wracali zwykle po wypełnieniu zadań do swej sowieckiej ojczyzny. Ich kwalifikacje prawnicze były często bardzo podejrzane. Sędzia Władysław Olecki był buchalterem w fabryce obuwia w Leningradzie, potem urzędnikiem w fabryce konserw we Frunze. Antoni Skulbaszewski studiował mechanizację gospodarki wiejskiej w Taszkiencie. O innym sowieckim prokuratorze Janie Amonsie sam przełożony napisał, że sporządzone przez niego dokumenty "graniczą nierzadko z niezamierzonym przez autora komizmem". Wśród sowieckich "prawników" byli też weterani wojny polsko-bolszewickiej. Po której walczyli stronie, dodawać nie trzeba. W Polsce nie czuli się jednak obco. Wszak wiceministrem obrony narodowej był ich towarzysz z wojny przeciwko "jaśniepanom polskim" Karol Świerczewski. Dowodził bolszewicką kompanią, zabijał polskich żołnierzy. Do dziś ma ulice swego imienia w rządzonych przez postkomunistów miasteczkach, nawet pomnik w Lęborku!\nWiele było wśród sędziów i prokuratorów osób pochodzenia żydowskiego (choć nie tak wiele, jak w bezpiece). Znaczna część z nich przybyła do Polski w taborach armii sowieckiej. Podobnie jak Sowieci, zmieniali często nazwiska (czasem tylko imiona) na polskie. Wyróżniali się wykształceniem, aż 14 posiadało przedwojenny stopień doktora nauk prawnych. To decydowało o szybkich awansach. Wyróżniała ich poza tym niemal stuprocentowa przynależność do PPR/PZPR. W sumie dr Szwagrzyk zidentyfikował 75 sędziów i prokuratorów wojskowych pochodzenia żydowskiego, przy czym wielu zajmowało najwyższe stanowiska w tym systemie, m.in. Henryk Holder (naczelny prokurator wojskowy), Oskar Karliner (szef Zarządu Sądownictwa Wojskowego) czy Fajga Mindla Danielak vel Wolińska (szefowa wydziałów w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej).\nBardzo cenny jest obszerny aneks opracowania - stanowiący połowę objętości 500-stronicowej książki. Autor zamieścił tu swego rodzaju "słownik biograficzny" byłych sędziów i prokuratorów. Zebrał 421 biogramów! Bezcenne źródło informacji dla historyków, dziennikarzy zajmujących się historią, nauczycieli i innych osób zainteresowanych tym okresem. W tej galerii znajdziemy m.in. znane z licznych publikacji, niesławne postacie Fajgi Danielak; Iwana vel Jana Amonsa; Abrahama Kleina vel Romana Bojki; Lucjana Czubińskiego, który już w wieku 23 lat był prokuratorem wojskowym (!), w czasach Gierka prokuratorem generalnym, a w czasach Jaruzelskiego wiceministrem w stopniu komunistycznego generała; Adama Gajewskiego, który w roku 1946 w Gdańsku skazał na śmierć 17-letnią sanitariuszkę AK Dankę Siedzikównę; Abrama Wolfa vel Władysława Litmanowicza, który po gorliwej służbie w "ludowej" sprawiedliwości poświęcił się szachom; Stefana Szechtera vel Michnika, który miał dylemat: kariera w sądownictwie czy w Akademii Politycznej im. Dzierżyńskiego; Hilarego Minca, który zanim został "geniuszem gospodarczym" sowieckiego kroju, był prokuratorem wojskowym - i wielu, wielu innych, wśród nich "specjalistów" i "doradców" sowieckich, sprowadzanych do Polski na pisemne, zachowane do dziś prośby Bieruta i jego kompanii.\nNa szczególną uwagę w tym gronie zasługuje komunistyczny sędzia pochodzenia ukraińskiego Włodzimierz Ostapowicz, który tylko w latach 1946-1947 skazał na śmierć "w imieniu Rzeczypospolitej" (!) ponad 200 polskich patriotów. Większość skazanych rozstrzelano lub powieszono. W sumie za sprawą Ostapowicza zamordowano 174 osoby (To nie jest, Czytelniku, błąd korektorski: sto siedemdziesiąt cztery osoby)! Byli to w większości ludzie młodzi, przeciwstawiający się sowietyzacji Polski, np. 20-letni Piotr Grabowski ps. "Bajan" z Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.\nNazywano Ostapowicza sędzią "Śmierć". Bardzo lubił publiczne przedstawienia, w których odgrywał główną rolę. Jego "sądom" przyglądały się setki spędzonych w tym celu ludzi. Ulubionymi miejscami występów "Śmierci" były Teatr Miejski w Białymstoku i tamtejsze kino "Ton". Po spektaklu wydawał dyspozycje co do drukowania tysięcy ulotek ze swoimi "wyrokami". Krzysztof Szwagrzyk postanowił poświęcić mu osobny artykuł w ostatnim numerze "Biuletynu IPN" (nr 12/2005, s. 47-59). Pisze tam m.in.: "20 listopada 1979 r. na łamach ´Słowa Polskiego´ opublikowano nekrolog: Dnia 18 listopada 1979 r. we Wrocławiu zmarł mgr Włodzimierz Ostapowicz, emerytowany adwokat i obrońca wojskowy (...) odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (...), lektor Komitetu Dzielnicowego PZPR Wrocław-Stare Miasto. W zmarłym adwokatura wrocławska traci sumiennego pracownika, szanowanego i cenionego kolegę"... Pochowano "Śmierć" na cmentarzu Osobowickim, tuż za bramą, blisko głównej alei. "Zawsze świeże kwiaty i płonące znicze stanowią widoczne świadectwo pamięci (...). W przeciwległym krańcu Polski [Białostockie - P.Sz.], pół wieku po tragicznych ´procesach´, rodziny ofiar Ostapowicza wciąż bezskutecznie poszukują miejsc ich pochówku" - pisze w sentencji swego artykułu dr Szwagrzyk.\nSędzia "Śmierć" nie doczekał się w Polsce żadnego filmu. Szkoda, bo amerykańskie filmy o bandytach z Dzikiego Zachodu czy o Alu Capone zbladłyby przy tej biografii. Doczekał się za to filmu dokumentalnego, na zamówienie telewizji publicznej, kpt. Romuald Rajs "Bury" - zasłużony w walkach z Niemcami i komunistyczną bezpieką oficer wileńskiej AK, potem białostockiego NZW. Nie tak dawno Agnieszka Arnold w I programie TVP przedstawiła go jako antysemitę i anty-Białorusina. Kapitan Rajs został skazany na śmierć przez komunistyczny "sąd" wojskowy w pokazowym procesie w białostockim kinie "Ton" (1949 r.) i zamordowany w więziennej celi. Kilku z jego żołnierzy skazał osobiście sędzia "Śmierć"...\nKwiaty na gro bie sędziego "Śmierci" nie powinny nikogo dziwić. Niejeden zbrodniarz był wzorowym ojcem rodziny. Znamy to dobrze z historii. W przypadku naszych "bohaterów" sprawa wygląda podobnie. Prawdy o swojej "pracy" nie przekazywali swoim dzieciom, które zapamiętały ich jako dobrych ojców, zapewniających im bardzo dobre warunki utrzymania, wykształcenie i stanowisko. Wśród tych dzieci i bliskich stalinowskich sędziów są znani dziś sędziowie, prokuratorzy, aktorzy, redaktorzy wielonakładowych gazet, urzędnicy ministerstw, profesorowie wyższych uczelni - zauważa dr Szwagrzyk. Ci ludzie tworzą potężne lobby opiniotwórcze, zamazujące skutecznie prawdziwy obraz ludzi i instytucji komunistycznego państwa w Polsce, tworzące mity na temat ówczesnych sędziów, prokuratorów, bezpieczniaków, aparatczyków, a nawet zdemaskowanych po latach konfidentów. "Znając jego rzetelność i uczciwość, nigdy nie zlecili mu prowadzenia żadnej sprawy politycznej. Taka jest prawda, którą ja znam z przekazu mego ojca" - napisała do dr. Szwagrzyka córka jednego z sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego lat 1949-1950, przedtem politruka w "ludowym" wojsku. "Wczuwam się w tragedię zamordowanych patriotów. Ich potomnym i ich rodzinom głęboko współczuję, ale również wczuwam się w tragedię mojego ojca. Pozwolę sobie stwierdzić, mając na to szereg uzasadnień, że był on również ofiarą komunizmu" (!) - twierdzi syn sędziego, którego dr Szwagrzyk zalicza do grupy tych, "których działalność doprowadziła do śmierci dziesiątek osób, a oni sami stali się symbolami komunistycznego bezprawia i bezwzględności". Do tej samej grupy zalicza sędziego, którego żona napisała przed paru laty: "Był człowiekiem solidnym i z zasadami. Nie dawał się powodować politycznym naciskom (...). Uznawał tylko podległość obowiązującemu prawu. Był człowiekiem prawym"... I jako człowiek "prawy" karał za "przestępstwa szczególnie niebezpieczne w okresie odbudowy państwa", zgodnie z dekretem? Czy to znaczy, że patrioci polscy przeciwstawiający się podporządkowaniu Ojczyzny Związkowi Sowieckiemu byli "nieprawi"? Zanim usłyszeli wyrok od "prawego" sędziego, przechodzili tortury w UB, potem znosili obelgi "prawego" prokuratora, który nazywał ich bandytami, zarzucał współpracę z Niemcami w czasie wojny (ulubiony zarzut komunistycznych prokuratorów wobec wybitnych oficerów Polskiego Państwa Podziemnego, np. wobec szefa Kedywu AK, gen. Augusta E. Fieldorfa "Nila"), upokarzał, skazywał na wieczne zapomnienie, przekonany, że komunizm w Polsce będzie trwał wiecznie. Dziś dzieci tych ludzi ostrzegają nas obłudnie przed "faszyzacją" kraju i "polskim antysemityzmem"!\nKrzysztof Szwagrzyk. Prawnicy czasu bezprawia. Sędziowie i prokuratorzy wojskowi w Polsce 1944-1956. Wyd. Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana we współpracy z IPN. Kraków-Wrocław 2005\nZainteresowanym Czytelnikom polecam także wcześniejszą książkę dr. Krzysztofa Szwagrzyka na ten sam temat: Zbrodnie w majestacie prawa 1945-1955. Warszawa 2000\nWSR w Białymstoku – kpt. Włodzimierz Ostapowicz\nWSR w Bydgoszczy – kpt. Stanisław Stasica\nWSR w Gdańsku – płk Piotr Parzeniecki\nWSR w Katowicach – mjr Stanisław Baraniuk\nWSR w Kielcach – mjr Michał Kowalski\nWSR w Krakowie – mjr Zbigniew Zawistowski\nWSR w Lublinie – mjr Wacław Trzepiński\nWSR w Łodzi – kpt. Mikołaj Nippe\nWSR w Olsztynie – mjr Jan Krzechowiec\nWSR w Poznaniu – mjr Władysław Garnowski\nWSR w Rzeszowie – mjr Stanisław Mercik\nWSR w Szczecinie – mjr Filip Feld\nWSR w Warszawie – ppłk Beniamin Karpiński\nWSR we Wrocławiu – mjr Bronisław Ochnio\nWSR upoważnione zostały do rozpatrywania spraw karnych nie tylko przeciwko żołnierzom i funkcjonariuszom Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojsk Ochrony Pogranicza (od 1949) i funkcjonariuszom Urzędów Bezpieczeństwa Publicznego czy Milicji Obywatelskiej, ale także osobom cywilnym oskarżonym o tzw. "zbrodnie stanu". Najczęściej byli to prawdziwi lub wyimaginowani przeciwnicy systemu komunistycznego, żołnierze różnych formacji polskiego podziemia niepodległościowego i partyzanci Ukraińskiej Powstańczej Armii. WSR uważane są z jeden z najbardziej represyjnych organów sądowniczych w stalinowskiej Polsce. Oskarżonym wymierzano niejednokrotnie na kary wieloletniego więzienia lub karę śmierci. Z dotychczasowych badań wynika, że WSR wydały ok. 3500 wyroków śmierci (ponad 1300 wykonano). Większość z nich zapadła z powodów politycznych.\nWSR w Katowicach 264 orzeczone, 154 wykonanych (58,33)\nhttp://www.prawy.pl/historia/1666-65-ro ... szynskiego\n65. rocznica zamordowania Adama Doboszyńskiego\nPaweł Brojek piątek, 29, sierpień 2014 10:02\nJeden z czołowych ideologów obozu narodowego w latach 30., organizator słynnej "wyprawy myślenickiej" i działacz konspiracyjny. Został zamordowany przez UB strzałem w tył głowy za rzekomą..." współpracę z wywiadem hitlerowskich Niemiec i Stanów Zjednoczonych".\nAdam Doboszyński przyszedł na świat 11 stycznia 1904 r. w Krakowie, w rodzinie ziemiańskiej.\nW czasie wojny polsko-bolszewickiej przez kilka miesięcy walczył jako ochotnik w 6. pułku artylerii ciężkiej w Krakowie. W 1920 r. zdał maturę a następnie podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim na wydziale prawa, skąd po kilku miesiącach przeniósł się do Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku.\nPodczas studiów działał w organizacjach narodowych, był współzałożycielem „Bratniej Pomocy Zrzeszenia Studentów Polskich” oraz prezesem Związku Akademików Gdańskich "Wisła".\nW 1925 r. ukończył studia, uzyskując dyplom inżyniera budowlanego. W kolejnych latach kontynuował naukę w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu, którą przerwał z powodu kłopotów materialnych rodziny. Po powrocie do kraju ukończył z wyróżnieniem Szkołę Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie, uzyskując stopień podporucznika rezerwy.\nDziałalność stricte polityczną rozpoczął na początku lat 30. wstępując do Obozu Wielkiej Polski. W 1933 r. podczas pobytu w Anglii nawiązał znajomość z Gilbertem Keithem Chestertonem, pisarzem i myślicielem, zwolennikiem dystrybucjonizmu - doktryny politycznej odrzucającej zarówno kapitalizm jak i komunizm. Znajomość ta wywarła duży wpływ na poglądy Doboszyńskiego, który w 1934 r. wydał pracę "Gospodarka narodowa” uznaną wkrótce w kręgach narodowych za symbol scalenia polskiego nacjonalizmu z nauką społeczną Kościoła katolickiego.\nW połowie lat 30., gdy bardzo wyraźnie uwidoczniły się głębokie spory wewnątrz obozu narodowego, opowiedział się za przynależnością do Stronnictwa Narodowego. Pod koniec 1934 r. objął funkcję prezesa Zarządu Powiatowego SN w Krakowie. Jako sprawny organizator struktur działał aktywnie na polu propagowania ruchu narodowego, wygłaszał odczyty w środowiskach robotniczych, organizował związki zawodowe "Praca Polska", zrzeszające robotników w ramach Stronnictwa Narodowego. Swoje poglądy publikował w wielu artykułach i drukach propagandowych, brał też udział w odczytach akademickich.\nPrzeszkodą dla działalności politycznej Doboszyńskiego były częste represje władz sanacyjnych w postaci konfiskat druków czy też rozwiązywania zebrań przez policję. W proteście przeciwko szykanom wobec członków SN w Polsce, a w swoim powiecie w szczególności, podjął on decyzję o przeprowadzeniu zbrojnej demonstracji, nazwanej później "wyprawą myślenicką". Celem akcji była chęć wymierzenia sprawiedliwości wobec myślenickiego starosty Antoniego Basary, znanego z tolerowania korupcji, faworyzowania przedsiębiorców narodowości żydowskiej oraz utrudniania działalności Stronnictwu Narodowemu.\nPo wybuchu II wojny światowej wstąpił ochotniczo do wojska. Ranny w bitwie pod Lwowem, trafił do niewoli niemieckiej, z której zbiegł. Po klęsce kampanii wrześniowej wyemigrował do Francji a następnie do Wlk. Brytanii. Za zasługi wojenne został odznaczony Krzyżem Walecznych.\nNa emigracji pozostał w wojsku w randze porucznika, prowadząc równocześnie na własną rękę działalność polityczną. Brał m.in. udział w pracach powołanego wiosną 1942 r. Komitetu Zagranicznego Obozu Narodowego, którego celem było wypracowanie wspólnego stanowiska politycznego i zbliżenia Stronnictwa Narodowego, Obozu Narodowo-Radykalnego "ABC" i falangistów Bolesława Piaseckiego.\nW grudniu 1946 r. powrócił do Polski. W ciągu pierwszej połowy 1947 r. odbył kilkadziesiąt spotkań z działaczami narodowymi i katolickimi w całym kraju. W tym czasie napisał swoją ostatnią pracę "W pół drogi", w której zawarł syntezę swej myśli politycznej.\n3 lipca 1947 r. w Poznaniu został aresztowany przez UB. Trwające dwa lata śledztwo prowadził osobiście znany z brutalności płk Różański. Doboszyńskiemu postawiono absurdalny zarzut współpracy z wywiadem hitlerowskich Niemiec i Stanów Zjednoczonych. W lipcu 1949 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go na śmierć. Wyrok poprzez strzał głowy został wykonany 29 sierpnia w więzieniu mokotowskim.\nPo latach starań rodziny i przyjaciół, 29 kwietnia 1989 r., Sąd Najwyższy ostatecznie oczyścił Adama Doboszyńskiego ze wszystkich powojennych zarzutów, dokonując jego pośmiertnej rehabilitacji. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze "Na Łączce".\nźródło: endecja.pl, dziennikpolski24.pl\nSłowo "kołchoz" było na początku ściśle cenzurowane\nBożena Sarnowska 06.09.2014\n6 września 1944 Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego uchwalił dekret o przeprowadzeniu reformy rolnej. Komunistom zależało na pozyskaniu poparcia chłopów, szczególnie małorolnych i bezrolnych.\nDekret o reformie rolnej - komentarz prof. Wojciecha Roszkowskiego Dodaj do playlisty\n* Proces kolektywizacji wsi w Polsce. Powstanie spółdzielni produkcyjnych i państwowych gospodarstw rolnych. Skala kolektywizacji. Losy spółdzielni produkcyjnych po 1956 - komentarz dr Janusza Gmitruka\nWywłaszczenie miało się odbywać bez odszkodowania. - Właściciele nie dostawali żadnej rekompensaty, mieli co prawda możliwość uzyskania wynagrodzenia urzędniczego, ale nie było ono w jakiejkolwiek sposób proporcjonalne do wartości utraconej ziemi - słyszymy w komentarzu prof. Wojciecha Roszkowskiego, w audycji z cyklu "Dźwiękowy przewodnik po historii najnowszej”.\nNatomiast chłopi byli zobowiązani do zapłaty za ziemię, miała ona stanowić równowartość rocznych plonów. Dla drobnych gospodarstw mogło być to spore obciążenie, ale władze spłatę rozłożyły na lata.\nKomuniści, wydając ten jeden dekret dokonali rewolucji społecznej, zlikwidowali wielką własność ziemską, taką, jaka istniała na ziemiach polskich przez stulecia.\n- Komuniści na początku bardzo unikali haseł związanych z kolektywizacją, za użycie słowa ”kołchoz” można było iść do więzienia, ale już po 3 latach nie ukrywali, że ich celem jest, na wzór radziecki, kolektywizacja polskiej wsi.\nWięcej faktów z najnowszych dziejów Polski znajdziesz w serwisie w cyklu "Historia najnowsza – Polska" oraz na platformie moje.polskieradio.pl>>>\nhttp://moje.polskieradio.pl/station/57/ ... %93-Polska\nNapisane: 10 wrz 2014, 06:35\nTa ohydna czerwona chmura, która po 1944r . zaczęła przykrywać piękne i czyste polskie niebo niosła ze sobą zniszczenie, szaber, zakłamanie i śmierć.\nŚmierć tych, którzy dla dalszych losów Polski byli najważniejsi - inteligencji.\nRazem z tą czerwoną chmurą wlazła do Polski prymitywna kultura stepowa i zaczęła wspólnie z "naukowym" materializmem niszczyć duchowe podstawy naszej polskiej egzystencji. Nasz świat starano się wówczas i kontynuuje się to obecnie, wywrócić do góry nogami i rozdeptać.\nW jamie nr 27, w piwnicy na terenie ogrodu więzienia UB w Białymstoku, w kieszeni munduru leżącej przy jednym ze szkieletów odnaleziono monetę z 1949 roku. To dowód, że mordowała bezpieka.\nWczoraj trwała dalsza eksploracja jamy śmierci w piwnicy na terenie ogrodu dawnego więzienia Urzędu Bezpieczeństwa przy ulicy Kopernika w Białymstoku.\nProwadzący prace znaleźli w niej do tej pory trzy ludzkie szkielety i wiele pojedynczych kości, świadczące o tym, że szczątków może tu być o wiele więcej. Na dwóch czaszkach stwierdzono wyraźne ślady przestrzału – kaliber pocisku 9 milimetrów. Wśród znalezionych przy szkieletach przedmiotów są między innymi metalowe szkaplerze, łańcuszek, pędzel do golenia, fragmenty polskich mundurów z okresu międzywojnia (w tych mundurach mogli chodzić tylko żołnierze podziemia niepodległościowego), wojskowe guziki z orzełkiem w koronie i najistotniejsze znalezisko: PRL-owska miedziano-niklowa moneta 10-groszowa z roku 1949. Znajdowała się ona w kieszeni munduru jednej z ofiar. – Ta moneta może być niezbitym dowodem, że odkryte w dole śmierci, w piwnicy, szczątki, ludzkie to ofiary zbrodni UB – mówi „Naszemu Dziennikowi” prokurator IPN Białystok Zbigniew Kulikowski, prowadzący śledztwo, w ramach którego dokonywane są ekshumacje.\nSzczegółowe badania odkrytych w piwnicy trzech szkieletów przyniosły bardzo zaskakujące rezultaty. Okazało się bowiem, że są one bardzo dobrze zachowane, a na kościach zachowały się fragmenty tkanki miękkiej. – Na szkieletach zachowały się fragmenty tkanki miękkiej z przemianą woskowo-tłuszczową. Szczątki są w bardzo dobrym stanie. Mogły być pochowane nawet na początku lat 50. – relacjonuje archeolog Adam Falis, prowadzący prace wykopaliskowe w dawnym ogrodzie więzienia UB. Jego zdaniem, to, że znalezione szczątki ludzkie są nadzwyczaj dobrze zachowane, sprawiły warunki, w jakich spoczywały. Murowana piwnica była bowiem pozbawiona roślinności, której bakterie przyspieszają rozkład zwłok.\n– Znalezione w piwnicy na terenie dawnego ogrodu szczątki trzech osób są równie dobrze zachowane jak te, które odnaleźliśmy podczas prac ziemnych przeprowadzonych w maju, w dolnych pomieszczeniach obecnego aresztu śledczego – tłumaczy Falis. Zaskakujące było odkrycie wówczas dwóch szkieletów młodych mężczyzn z zachowanymi szczątkami tkanki miękkiej i ubrań. Pierwszy z nich ma ślady postrzału w głowę. Przy tym szkielecie znaleziono portfel zawierający najprawdopodobniej resztki dokumentów. Ślady obrażeń na drugim szkielecie przypuszczalnie mogą być również śladami postrzałowymi. Odkrywki na terenie aresztu, podczas których znaleziono w maju te dwa szkielety, zostały przeprowadzone w ramach drugiego śledztwa dotyczącego byłego więzienia UB, wszczętego przez IPN już w 2006 roku. Prace będą tu podjęte na nowo w listopadzie. Prowadzący prace wysnuli hipotezę na temat sposobu, w jaki zginęły ofiary podjęte z piwnicy.\nWedług jednej z teorii istnieje prawdopodobieństwo, że w piwnicy, której nie ma na żadnych mapach, mogły być wykonywane egzekucje, a ofiary wrzucane do wykopanego w niej dołu. Po raz pierwszy w Polsce podczas obecnego etapu prac na terenie dawnego ogrodu Więzienia Karno-Śledczego UB przy ul. Kopernika w Białymstoku do badań terenu wykopaliskowego wykorzystywany jest najnowszej generacji dron. – Zdjęcia lotnicze, jakie wykonuje dron, porównujemy na bieżąco z posiadanymi przez nas archiwalnymi zdjęciami lotniczymi terenu dawnego więzienia UB w Białymstoku, m.in. z roku 1949. To pozwala nam m.in. ustalić, co się od tamtych czasów do tej pory w dawnym ogrodzie UB zmieniło. Na zdjęciach archiwalnych są np. budynki i sad, których dziś już nie ma – przypomina prok. Zbigniew Kulikowski z białostockiego pionu śledczego IPN.\nZdjęcia wykonywane przez drona stanowić będą również dokumentację obecnie prowadzonych prac. – Do tej pory korzystaliśmy ze zdjęć satelitarnych, teraz możemy wykorzystać zdjęcia zrobione przez drona, m.in. do dokumentacji stanowiska szkieletowego, tj. położenia jam grobowych. Te zdjęcia z drona są o wiele lepszej jakości, są bardzo dokładne – mówi dr Andrzej Ossowski, szef Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzmów, uczestniczący w pracach. – Wcześniej, aby uzyskać zdjęcie precyzyjne, musieliśmy się wspinać na jakieś wysokie obiekty. Teraz dron, robiąc zdjęcia lotnicze, nas w tym wyręcza – dodaje. Dron należy do Polskiej Bazy Genetycznej. Niedawno genetykom ofiarowała go Fundacja Niezłomni. Wczoraj na terenie dawnego przywięziennego ogrodu rozpoczęły się działania przygotowawcze do nowych odkrywek. Demontowano betonowe ogrodzenie w zachodnio-północnej części terenu wykopalisk. Przeprowadzone bowiem w ostatnich dniach majowego etapu prac wykopy sondażowe ujawniły tam jamę grobową. Usunięto też betonowe elementy silosu, na których stało ogrodzenie.\nPrace poszukiwawcze i ekshumacyjne na terenie dawnego ogrodu Więzienia Karno-Śledczego UB w Białymstoku przy ul. Kopernika 21 prowadzone są w zakresie śledztwa IPN w sprawie zbrodni zabójstwa osób osądzonych w tym więzieniu przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego w okresie 1939-1956. Podczas dotychczas przeprowadzonych prac w 23 dołach śmierci znaleziono szczątki ponad 200 osób. Są to ofiary powojennych zbrodni UB, okupantów niemieckich i sowieckich.\nCzyny, w wyniku których zginęły osoby znajdowane na terenie ogrodu więziennego, kwalifikuje się jako zbrodnie przeciwko ludzkości. Prowadzone przez IPN dochodzenie dotyczy zabójstw osób osadzonych w tym więzieniu, m.in. członków polskich organizacji niepodległościowych, w okresie od drugiej połowy września 1939 r. do 1956 r., czyli zarówno okupacji sowieckiej, niemieckiej, jak i działalności UB. Główny cel tych prac to odnalezienie szczątków ponad dwustu ofiar zbrodni komunistycznych, przede wszystkim zamordowanych na terenie dawnego białostockiego więzienia. Wyniki obecnie prowadzonych prac dowodzą, że szczątków tych może być jednak o wiele więcej.\nIPN prosi o próbki\nNaukowcy z Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzmów przyjechali do Białegostoku, by na terenie Aresztu Śledczego przy ul. Kopernika zabezpieczać materiał DNA pobierany ze szczątków ludzkich odnalezionych w ramach śledztwa dotyczącego zbrodni popełnionych przez okupanta niemieckiego i funkcjonariuszy państwa komunistycznego w latach 1939-1956. Na miejscu będziemy zabezpieczać materiał pochodzący z odnajdowanych szczątków ludzkich oraz od krewnych osób pomordowanych.\nDlatego apelujemy do rodzin poszukujących swoich bliskich o zgłaszanie się do Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzmów. Wprzypadku tak trudnych badań jedynie analiza DNA może pomóc w identyfikacji ofiar. Proporcje ilości wydobytych już szczątków (przeszło 200) w stosunku do ilości zgłaszających się rodzin (125 osób) są nadal niewspółmierne.\nZ poważaniem Milena Bykowska\nKatedra Medycyny Sądowej PUM\ntel. (91) 484 98 73\nNapisane: 18 wrz 2014, 08:08\nLewacka dzicz to najlepiej potrafi dręczyć, okradać, kłamać, wymyślać i przemocą narzucać dziecinnie głupawe doktryny i zabijać.\nW zabijaniu to lewactwo bolszewickie jest jeszcze lepsze od lewactwa nazistowskiego.\nEgzekucja na kolanach\nSposób przestrzału czaszki młodego mężczyzny, którego szczątki odnaleziono w piwnicy białostockiego więzienia UB, świadczy, że ofiara klęczała podczas egzekucji\nW trakcie prac ekshumacyjnych prowadzonych na terenie byłego więzienia UB w Białymstoku wydobyto już szczątki 44 osób. Nadal odnajdywane są rzeczy osobiste. Wczoraj w jamach odkrytych wokół ściętych drzew odnaleziono medalik z Matką Bożą i kolejny krzyżyk.\nWczoraj rozpoczęły się też sondaże w pobliżu bloków mieszkalnych. Sprawdzony zostanie obszar wokół tych, które na terenie dawnego przywięziennego ogrodu stawiano nawet w drugiej połowie lat 90.\n– Rozpoczęliśmy wykopy sondażowe w okolicy bloku mieszkalnego wzniesionego na terenie byłego ogrodu więziennego całkiem niedawno, bo w roku 1996. Relacje świadków, którzy widzieli odnajdywane podczas ziemnych prac budowlanych szczątki ludzkie, są więc, w przypadku jego budowy, bardzo świeże – mówi dr Marcin Zwolski, historyk z białostockiego IPN. – Wykopy są bardzo trudne, w ziemi zalega wiele gruzu, a pod nim jest twarda glina. Możemy używać jedynie szpadli – tłumaczy Zwolski.\nWczoraj trwały także dalsze prace ekshumacyjne związane z wydobywaniem ludzkich szczątków odkrytych pod korzeniami dwóch wyciętych i wykarczowanych drzew – topoli i jesionu, które znajdowały się w dwóch skrajnych punktach pasa ziemi wzdłuż rozebranego muru dawnego ogrodu. Wokół jesionu odkryto aż trzy jamy grobowe. W środę rozpoczęto podejmowanie kości. Zostały one w pewnym stopniu naruszone przez wrastające w nie korzenie drzewa.\nNatrafiono również na nową jamę grobową, która jest zlokalizowana w miejscu, gdzie jeszcze kilka dni temu stał słup oświetleniowy. Najwyraźniej podczas jego instalacji mogiła została naruszona.\nZbigniew Kulikowski, prokurator prowadzący śledztwo, w ramach którego toczą się prace, zapoznał się już z wstępną oceną rzeczy odnalezionych kilka dni temu w jednym ze zbiorowych grobów. Oceny tej dokonał biegły z zakresu konserwacji zabytków archeologicznych z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Były to najprawdopodobniej szczątki portfela, w którym stwierdzono odcisk jakiegoś obrazka wotywnego, bliżej niezidentyfikowany kawałek drewna i zapisane kartki papieru. Podjęta zostanie próba odczytania ich treści.\nSą już również pierwsze hipotezy dotyczące sposobu śmierci, w jaki zginął młody mężczyzna, którego szczątki razem ze szkieletami kolejnych dwóch osób znaleziono w ubiegłym tygodniu podczas eksploracji jamy w piwnicy w dawnym więziennym ogrodzie. Co najmniej na dwóch czaszkach stwierdzono wyraźne ślady przestrzału. – Biegły przez nas powołany po wstępnym zbadaniu czaszki tego młodego mężczyzny powiedział, że kanał biegu kuli od otworu wlotowego do wylotowego może wskazywać, iż osoba ta podczas egzekucji mogła być w pozycji klęczącej – relacjonuje prokurator Kulikowski.\nhttp://www.naszdziennik.pl/wp/98281,egz ... anach.html\nNapisane: 05 sty 2015, 21:56\nwrz 26, 2014 Admin PRL, Relacje 1\nŻołnierze wyklęci i zbrodnie SB – o tych tematach mówi się coraz głośniej. Mało kto jednak wie, że w okresie PRL do mordowania żołnierzy podziemia dochodziło również niedaleko Poznania. Sposób zabijania – identyczny, jak w Katyniu.\nDziś w lesie pod Gądkami ma miejsce uroczystość odsłonięcia pomnika żołnierzy wyklętych, zamordowanych w tamtejszych lasach. Projekt uczczenia ofiar zaakceptowała Rada Ochrony Pamięci Walki i Męczeństwa. Niestety mimo dzisiejszej uroczystości wciąż mało wiemy o tym, co miało miejsce pod Poznaniem w okresie stalinowskim.\nRachel powiedział „Amen”, Młynarek strzelił\nDokładnie 68 lat temu w gądeckich lasach, szef aresztu Urzędu Bezpieczeństwa w Poznaniu – Jan Młynarek zabił strzałem w tył głowy sołtysa wsi Sucharzewo, Władysława Rachela. Powód wykonania wyroku? Rachel przenocował członków oddziału podziemnego. Relację dotyczącą tej zbrodni znamy z opisu kapelana więziennego, który był wówczas na miejscu- ks. Hieronima Lewandowskiego:\nWładysław Rachel z Sucharzewa pow. Mogilno. Sołtys, mąż zaufania wsi, ojciec pięciorga dzieci. W Boże Ciało prowadził księdza pod baldachimem. Skazany za to, że „dwakroć przyjął bandę z lasu na noc i ugościł ich”. Doniósł o tym sąsiad. Za współpracę z „bandą” na podstawie Małego Kodeksu otrzymał wyrok śmierci. Egzekucja miała miejsce w Gądkach, po prawej stronie, 26 września 1946 roku. Młynarek kazał mu uklęknąć , strącił mu nakrycie głowy. Zacząłem odmawiać „Pod Twoją obronę”. Młynarek z rewolwerem w ręku czekał. Gdy Rachel powiedział „Amen”, Młynarek strzelił.\nKs. Lewandowski, który był świadkiem wykonania co najmniej 30 wyroków śmierci, opisując Jana Młynarka mówił:\nGdy samochód zatrzymywał się przy lesie, Młynarek szedł przodem, szukając odpowiedniego miejsca. Później przepuszczał nas i strzelał w tył głowy.\nWiadomo tylko, że w Poznaniu i okolicach w okresie stalinowskim wykonano co najmniej 112 wyroków śmierci. Niestety wciąż mało się o tym mówi, więc i powszechna wiedza na temat zbrodni popełnianych przez Jana Młynarka i jego współpracowników z UB pozostaje na poziomie minimalnym. Dzisiejsza uroczystość to pierwszy krok w kierunku przywołania pamięci poznańskich ofiar stalinizmu. Do pełnego wyjaśnienia zbrodni i ich skali jeszcze droga daleka, ale im więcej mówić się będzie o losie kilkudziesięciu więźniów politycznych, tym szybciej wiedza ta wyjdzie poza mury archiwów.\nBudowa pomnika to pomysł Nadleśnictwa Babki i Głosu Wielkopolskiego, a jego fundatorem jest znany poznański biznesmen Adam Smorawiński. W inicjatywę zaangażował się były dowódca jednostki na Krzesinach, Bronisław Stróżyński. Wspierają ją również burmistrz Kórnika, Jerzy Lechnerowski oraz proboszcz z Robakowa, ks. kanonik Piotr Piec.\nMieczysław Kasprzyk i Włodzimierz Wrzeszcz z Nadleśnictwa Babki oraz rzeźbiarz Roman Kosmala przy kamieniu przekazanym na pomnik / Fot. Krzysztof M. Kaźmierczak\nNapisane: 24 lut 2015, 06:49\nNapisane: 12 mar 2015, 12:41\nhttp://www.prawy.pl/historia/4382-zmarl ... ydukiewicz\nZmarł w niejasnych okolicznościach w ubeckim więzieniu\nPaweł Brojek środa, 03, grudzień 2014 09:01\nW okresie międzywojennym działacz Stronnictwa Narodowego i prezes Młodzieży Wszechpolskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau, przez rok przebywał w niemieckich obozach koncentracyjnych. Po wojnie działał w podziemu antykomunistycznym. Zmarł w niejasnych okolicznościach w szpitalu więziennym we Wrocławiu.\nLech Haydukiewicz urodził się 10 stycznia 1915 r. w Orłowej na Śląsku Cieszyńskim, w rodzinie z tradycjami patriotycznymi. W 1922 r. wraz z całą familią przeprowadził się do Krakowa.\nW 1933 r. ukończył IV Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza i rozpoczął studia historyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1937 r. był asystentem wolontariuszem przy Katedrze Historii Nowożytnej u prof. Władysława Konopczyńskiego.\nW trakcie studiów wstąpił do Stronnictwa Narodowego i Młodzieży Wszechpolskiej. W latach 1935–1936 był prezesem okręgu małopolskiego MW. W ramach Bratniej Pomocy prowadził pracę wychowawczą wśród młodzieży szkół średnich i studentów. Publikował też artykuły w pismach narodowych.\nW czasie okupacji hitlerowskiej, 6 listopada 1939 r., został aresztowany wraz z profesorami Uniwersytetu Jagiellońskiego w ramach przeprowadzanej przez Niemców Sonderaktion Krakau. Początkowo przebywał w więzieniu we Wrocławiu, a następnie przez blisko rok w obozach Sachsenhausen i Dachau.\nSzczęśliwie zwolniony w październiku 1940 r., powrócił do Krakowa. W czasie okupacji pracował w piwnicach węgierskiej firmy produkującej wina, która mieściła się w kamienicy, gdzie mieszkała rodzina Haydukiewiczów.\nW kwietniu 1943 r. wszedł do zarządu tajnej Bratniej Pomocy Studentów UJ. Brał również udział w pracach wydziału organizacyjnego Zarządu Okręgowego konspiracyjnego Stronnictwa Narodowego.\nWe wrześniu 1944 r., w zastępstwie ojca przebywającego w Warszawie, został uwięziony przez gestapo w więzieniu na Montelupich, gdzie przebywał przez trzy miesiące.\nPo zakończeniu wojny ukrywał się przed Sowietami, posługując się panieńskim nazwiskiem matki. Jako Władysław Kwiatkowski podjął pracę w Spółdzielni Pracy w Wiśle, stanowiącej azyl dla działaczy narodowych.\nJesienią 1945 r. powrócił do działalności konspiracyjnej. Był członkiem Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego, kierownikiem wydziału organizacyjnego, a później wydziału skarbu. Na początku 1946 r. podjął też przerwane studia historyczne na UJ.\nW grudniu 1946 r. został zatrzymany przez UB razem z pięcioma innymi przywódcami Stronnictwa i trafił do więzienia na Rakowieckiej. Po trwającej półtora roku odsiadce, w pokazowym procesie, który miał miejsce w maju 1948 r., został skazany na 15 lat więzienia.\nPoczątkowo był więziony w Warszawie na Mokotowie, a następnie od lutego 1949 r. we Wronkach, gdzie umieszczony w separatce załamał się i zachorował. Jesienią tego roku przewieziono go do szpitala więziennego we Wrocławiu.\nLech Haydukiewicz zmarł w niejasnych okolicznościach 3 grudnia 1949 r. Tego samego dnia odwiedziła go żona, ale bez żadnych wyjaśnień odmówiono jej widzenia. Ekshumowane zwłoki wydano rodzinie dopiero po kilku miesiącach.\nW 1993 r. Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego na wniosek żony Marii i syna Władysława unieważnił wyrok skazujący Lecha Haydukiewicza.\nŹródło: Andrzej R. Małecki: Ofiara dwóch totalitaryzmów Lech Władysław Haydukiewicz, Alma Mater 2008 nr 108 s.40\nNapisane: 12 mar 2015, 17:58\nhttp://www.prawy.pl/historia/2154-tragi ... kiej-obawy\nśroda, 03, grudzień 2014 13:17\nNa zdjęciu: Ojciec i syn, Kazimierz Żebrowski ,,Bąk'” i Jerzy Żebrowski ,,Konar”, polegli 3 XII 1949 r.\n3 grudnia 1949 r. w obławie UB i KBW wraz ze swoim synem zginął Kazimierz Żebrowski „Bąk”, ostatni dowódca Okręgu Białystok Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.\nKazimierz Żebrowski przyszedł na świat 4 marca 1901 r. w miejscowości Żebry na Podlasiu w szlacheckiej rodzinie z tradycjami patriotycznymi. Jego dziadek walczył w powstaniu styczniowym. Po ukończeniu szkoły wiejskiej i gimnazjum w Zambrowie pracował w rodzinnym gospodarstwie.\nW 1924 r. dostał powołanie do wojska, służył w 33 pp. w Łomży oraz w tamtejszej Państwowej Komisji Uzupełnień. Po odbyciu służby powrócił na wieś. Prócz pracy na roli działał aktywnie w Stronnictwie Narodowym, był też prezesem Akcji Katolickiej w gminie Szczepankowo.\nZmobilizowany we wrześniu 1939 r. w stopniu kaprala rezerwy, służył w żandarmerii. Po wkroczeniu Armii Czerwonej dostał się do sowieckiej niewoli. Po powrocie w rodzinne strony w listopadzie tego roku związał się podziemiem niepodległościowym, przyjął pseudonim „Bąk”. W ramach Związku Walki Zbrojnej organizował struktury konspiracyjne w Szczepankowie, pełniąc tam funkcję komendanta.\nZadenuncjowany na początku 1940 r. jako przedwojenny działacz SN, uniknął aresztowania przez NKWD, ale musiał się ukrywać. W czerwcu tego roku jego cała rodzina została zesłana na Syberię. Z transportu uratował się jedynie jego najstarszy syn Jerzy, w przyszłości również partyzant, walczący u boku ojca.\nW 1942 r. przeszedł wraz ze znaczną częścią struktury Związku Walki Zbrojnej z Łomżyńskiego do Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie w grudniu 1943 r. do Narodowych Sił Zbrojnych. Pełnił funkcję komendanta jednego z rejonów w Okręgu Białostockim. Latem 1944 r. stanął na czele scalonego z AK oddziału partyzanckiego NSZ operującego na terenie bagien nadnarwiańskich w ramach I batalionu 33 pp. Armii Krajowej. W ramach tej jednostki brał udział w operacji „Burza”.\nJesienią 1944 r. na skutek donosu został aresztowany przez NKWD i deportowany w głąb Związku Radzieckiego. Po kilkunastu miesiącach uciekł, powrócił w rodzinne strony i kontynuował działalność konspiracyjną w szeregach Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.\nSprawował funkcję dowódcy kompanii, następnie I batalionu „Burza” w powiecie łomżyńskim. W czerwcu 1947 r. stanął na czele Wydziału Organizacyjnego w Komendzie Powiatowej NZW w Łomży. W kolejnych miesiącach objął funkcję komendanta powiatów: Łomża, Wysokie Mazowieckie oraz Ostrów Mazowiecka.\nDążąc do odbudowy i konsolidacji zniszczonych struktur narodowego podziemia, 1 lipca 1948 r. stanął na czele struktur NZW w województwie białostockim, obejmując nieformalnie stanowisko komendanta Okręgu III NZW Białystok i przyjmując stopień porucznika.\n3 grudnia 1949 r. „Bąk” został otoczony przez grupę operacyjną UB-KBW wraz z synem Jerzym ps. „Konar” na konspiracyjnej kwaterze w Mężeninie w powiecie łomżyńskim. Podczas próby wyjścia z obławy „Bąk” dobił ciężko rannego syna, a następnie sam się zastrzelił. Ich zwłoki zabrane przez UB do Łomży nigdy nie zostały wydane rodzinie.\nMiejsce pochówku ojca i syna pozostaje nieznane.\nŹródło: nsz.com.pl, podziemiezbrojne.blox.pl\nNapisane: 16 mar 2015, 15:10\nhttp://www.prawy.pl/historia/7756-70-ro ... wszczyznie\n70. rocznica śmierci ks. Michała Pilipca – kapelana AK na Rzeszowszczyźnie\nPaweł Brojek poniedziałek, 08, grudzień 2014 05:10\nPo wybuchu II wojny światowej zaangażował się w działalność konspiracyjną w ramach Związku Walki Zbrojnej. W 1944 r. został oficjalnym kapelanem Obwodu Rzeszów AK. Aresztowany, a następnie zamordowany przez UB za jawną krytykę nowej władzy, był jednym z pierwszych księży, którzy padli ofiarą systemu komunistycznego w Polsce.\nMichał Pilipiec przyszedł na świat 28 listopada 1912 r. w Tarnawcach na Podkarpaciu, w wielodzietnej, mieszanej rodzinie polsko-ukraińskiej. Po skończeniu szkoły powszechnej w Tarnawcach uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. J. Słowackiego w Przemyślu.\nW 1931 r. zdał maturę i wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu. Po święceniach kapłańskich w 1936 r. ks. był wikariuszem w parafiach w Pniowie, później w Futomie, a tuż przed wybuchem II wojny światowej w Błażowej pod Rzeszowem.\nW pierwszych miesiącach okupacji włączył się w parafialne akcje pomocy na rzecz wysiedlonych, ubogich, skierowanych do wyjazdu na roboty przymusowe. W lutym 1940 r. rozpoczął działalność podziemną, będąc współorganizatorem lokalnej placówki ZWZ w Błażowej. W 1942 r. ukończył konspiracyjną Szkołę Podchorążych Rezerwy.\nSam też kształcił innych z religii i łaciny. Z jego inicjatywy i pod jego redakcją został opracowany „Modlitewnik Żołnierza Polskiego”, w którym znalazły się modlitwy dnia codziennego do świętych patronów oraz typowo żołnierskie, a także pieści kościelne i patriotyczne.\nWiosną 1944 r., po awansie do stopnia kapitana, został kapelanem Obwodu Rzeszów AK. Brał udział w akcji „Burza” na Rzeszowszczyźnie. Do jego obowiązków należało m.in. informowanie rodzin partyzantów o ich śmierci. Udzielał też pomocy duchowej i materialnej aresztowanym oraz wdowom i sierot po poległych żołnierzach.\nPo zajęciu Błażowej przez Armię Czerwoną, we wrześniu 1944 r. podjął pracę jako katecheta i nauczycie łaciny w miejscowym gimnazjum. Zarówno podczas kazań, jak i zwykłych rozmów, jawnie krytykował system komunistyczny i zachęcał do walki z wrogą propagandą.\n4 grudnia 1944 r. został aresztowany przez UB w kościele po odprawieniu Mszy św. roratnej i osadzony w więzieniu na Zamku w Rzeszowie, gdzie przebywali już inni żołnierze AK. Zarzucono mu ukrywanie materiałów konspiracyjnych oraz broni.\nPo kilku dniach tortur, 8 grudnia 1944 r., razem z czterema partyzantami został wywieziony w rejon lasów głogowskich pod Rzeszowem i tam rozstrzelany. Ciała, podpalone przez ubeków dla utrudnienia identyfikacji, zostały pochowane przez miejscową ludność w anonimowej mogile. Dowodzący egzekucją ubek mjr Bartosz Głowacki napisał później w raporcie, że więźniowie zostali zabici podczas próby ucieczki.\nW 1977 r. dokonano ekshumacji i identyfikacji szczątków wszystkich pomordowanych, które następnie pochowano na cmentarzu w Błażowej. Od kilkunastu lat trumna ze szczątkami ks. Michała Pilipiuka znajduje się w miejscowym kościele parafialnym.\nNapisane: 30 mar 2015, 22:54\nhttp://www.polishclub.org/2014/12/13/le ... -wojskowa/\nPierwszy rozkaz organizacyjny dotyczący Informacji wyszedł 14 maja 1943 roku. O ile późniejsza bezpieka była swoistym “państwem w państwie” (podlegała bowiem władzom partii komunistycznej), o tyle organa Informacji od początku były obcym ciałem, gdyż zwierzchnictwo nad nimi sprawowali ich sowieccy przełożeni. Była to więc służba całkowicie sowiecka i odgórnie obsadzona przez obywateli sowieckich.\nDo 1945 r. wszelkie rozkazy i pisma sporządzano w języku rosyjskim, dla ułatwienia pracy, aby nie było potrzeby wykonywania polskich tłumaczeń. Na jej czele stał oficer sowiecki płk Piotr Kożuszko.\nW latach 1943-1944, 100% stanowisk w Informacji obsadzonych było przez oficerów radzieckich. Pierwsza grupa Polaków napłynęła w połowie 1944 r. – było ich najprawdopodobniej 17, objęli jednak stanowiska tłumaczy i protokolantów”\nOd tego czasu następuje dalszy napływ oficerów LWP do Informacji Wojskowej (której formalne nazwy, struktura organizacyjna i podporządkowanie służbowe zmieniały się aż do 1957 r., czyli do jej formalnego przekształcenia w Wojskową Służbę Wewnętrzną (WSW)).Oficerowie sowieccy powoli odchodzą, zwalniając miejsce dla oficerów “polskich”, co jest pojęciem bardzo względnym z uwagi na ich pochodzenie. Na przykład w sierpniu 1945 r. na stanowiska zastępców szefa Głównego Zarządu Informacji powołani zostali oficerowie “polscy”: płk Anatol (Natan) Fejgin i płk Eugeniusz Zadrzyński (obaj pochodzenia żydowskiego). W grudniu 1945 r. płk Piotr Kożuszko został odwołany do Związku Sowieckiego, a na jego miejsce przyszedł płk Jan Rutkowski (przedwojenny komunista pochodzenia żydowskiego). Także jego następca, płk Stefan Kuhl, był pochodzenia żydowskiego, jak również szefowie czterech z pięciu wydziałów (oddziałów). I tak: Wydziałem I kierował płk Aleksander Kokoszyn, Wydziałem II – płk Ignacy Krzemień, Wydziałem III – płk Jerzy Fonkowicz, Wydziałem IV – płk Władysław Kochan, i Wydziałem V – ppłk Wincenty Klupiński. Z wyżej wymienionych tylko płk Kochan był pochodzenia polskiego. Czyli spolszczenie polegało wyłącznie na formalnym odruszczeniu.\nByła to więc służba wprawdzie kilkakrotnie mniejsza niż aparat MBP, ale też zapisała się w pamięci jej więźniów jako wyjątkowo okrutna i bezwzględna. Nic dziwnego, skoro wykształceniem poniżej średniego legitymowało się około 90 procent funkcjonariuszy! Tak było w zasadzie do końca formalnego istnienia IW.\n“Porucznika Czesława Kiszczaka ‘poznałam’ na początku 1948 r. Jak się sam przedstawił: ‘czy wiesz, w czyich rękach się znajdujesz, w rękach kontrwywiadu!’ Znajdowałam się wówczas w podziemiach Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego złapana na nielegalnym przekroczeniu granicy polsko-niemieckiej, posądzona o szpiegostwo. W czasie przesłuchań (było to chyba III p.) przychodzili wyżsi oficerowie rosyjscy i pytali: ‘czy już mówi?’. Ponieważ nic nie mówiłam, po całodziennym przesłuchaniu (konwejer) por. Cz. Kiszczak wysłał mnie na noc do karceru, bez okien, pryczy, napełnionego powyżej kostek wodą. W Głównym Zarządzie Informacji Wojska Polskiego stosowano straszne metody śledcze, bicie, kopanie, a byli tam Białorusini, Rosjanie i Żydzi (…). Po przejrzeniu teczek przesłuchiwanych, żywych i straconych, znalazłoby się wiele protokołów przesłuchań z podpisem por. Cz. Kiszczaka”.\nBędąc członkiem PZPR i ZMP, pracą swą w Odrodzonym Wojsku Polskim pragnę przyczynić się do zbudowania socjalizmu w Polsce. (…) Podczas mego pobytu w ZSRR, widząc, jak naród radziecki walczy o swą niepodległość, doszedłem do przekonania, że tylko taki ustrój jest zdolny do walki o życie, o lepsze jutro. Pragnę też, aby w Polsce zapanował taki ustrój”.\nWyglądem swoim, jak i zachowaniem podchorąży M[ichnik] w ogóle nie daje po sobie poznać semickiego pochodzenia, tak że fakt ten w żadnym razie nie będzie wpływał ujemnie na pracę agenturalną”.\nPłk Marian Cimoszewicz\nW “Rzeczpospolitej” (z 4-5 czerwca 2005 r.) zrobił ze swego ojca… ofiarę medialnych publikacji: “Moja rodzina płaciła bardzo dużą cenę za to, że byłem w polityce. Ośmielam się stwierdzić, że mój ojciec umarł wcześniej z powodu brutalnych ataków na niego i na mnie”. Było to w okresie, gdy W. Cimoszewicz kandydował (początkowo ze sporymi szansami) na stanowisko prezydenta RP, czyli na najwyższy urząd w Polsce!\nŹródło: Nasz Dziennik, Sobota-Niedziela, 8-9 listopada 2008, Nr 262 (3279)\nZa: http://niezlomni.com/?p=15631 , 12.12.2014\nZdjęcie główne: Hrubieszów, koniec maja 1946 r. PRLowcy oficerowie sztabu 5 p.p., biorący udział w pościgu za oddziałami podziemia niepodległościowego AK-WIN, po nocnym ataku 27/28-o5-1946 r. Pierwszy z lewej stoi świeżo zwerbowany por. Wojciech Jaruzelski (od 29-03-1946 r. jako tajny informator „Wolski”).\nOd prawej stoją: por. Pietrykowski i kpt. Kotwicki. Zródło: portal Gen. Leopold Okulicki, 1898 – 1946. / wybór zdjęcia wg.pco\nDr Leszek Zebrowski na Facebook … .\nArtykuły, wykłady i prelekcje video historyka dr. Leszka Żebrowskiego na naszym portalu znajdziesz > > > TUTAJ .\nhttp://www.polishclub.org/?s=Leszek+%C5 ... mit=Szukaj\nPOLISH CLUB ONLINE, 2014.12.13\nNapisane: 01 kwi 2015, 19:25\nhttp://www.prawy.pl/historia/7842-roczn ... kolobrzegu\nTo jeden z wielu przykładów mówiących, że walka żołnierzy wyklętych z przeogromną potęgą nie była żadną donkiszoterią, bezsensowną walką z wiatrakami, ale była czynnym oporem utrudniającym swobodne mordowanie resztek polskiej inteligencji. Żydomasoński okupant mordował wszystkich wartościowych Polaków, nie zważając, czy dana osoba walczy w podziemiu, czy też próbuje ułożyć sobie życie w takich warunkach, jakie są. Opór stawiany bolszewii musiał siłą rzeczy znacznie zmniejszyć ilość stalinowskich mordów, ratując życie tysiącom wartościowych Polaków. Jednocześnie nasi niezłomni czynem zadają do dziś kłam tym, co twierdzą, że Polska dobrowolnie przyjęła komunę.\nRocznica mordu sądowego na pierwszym powojennym kapitanie Kołobrzegu\nPaweł Brojek wtorek, 16, grudzień 2014 05:26\n16 grudnia 1952 r. w kazamatach więzienia mokotowskiego w Warszawie zamordowany został kmdr Stanisław Mieszkowski – obrońca polskiego Wybrzeża, więzień niemieckich oflagów, po wojnie komandor Marynarki Wojennej, fałszywie oskarżony o działalność szpiegowską w ramach tzw. spisku komandorów.\nUrodził się 17 czerwca 1903 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Uczęszczał do gimnazjów w rodzinnym mieście i Pabianicach, działał w harcerstwie. Po wybuchu I wojny światowej został wywieziony wraz z rodziną do Rosji. Po powrocie do Polski w 1919 r. podjął naukę w Państwowym Gimnazjum im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego w Siedlcach.\nPo wybuchu wojny z bolszewikami wstąpił ochotniczo w szeregi Wojska Polskiego, otrzymując przydział do piechoty. Wraz ze swym pułkiem pełnił służbę na terenie Śląska Cieszyńskiego. Po demobilizacji powrócił do szkoły, gdzie w 1923 r. zdał maturę.\nPo ukończeniu kursu unitarnego w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie w 1924 r. wstąpił do Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu. Naukę zakończył trzy lata później w stopniu podporucznika, po czym rozpoczął służbę w polskich siłach morskich funkcją oficera wachtowego trałowca ORP „Rybitwa”. W 1930 r. ukończył roczne studia w „Ecole des officers canonniers” we francuskim Tulonie.\nPo powrocie do Polski doskonalił swoje umiejętności na coraz wyższych szczeblach w hierarchii służbowej na okrętach Floty. Służbę na morzu łączył z pracą w administracji, m.in. jako szef Referatu Broni Kierownictwa Marynarki Wojennej, oraz jako wykładowca szkolący kadry w Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty w Gdyni.\nW połowie lat trzydziestych służył między innymi jako dowódca torpedowca ORP „Ślązak” czy ORP „Mazur”. Jako specjalista, w 1936 r. we francuskim Hawrze, brał udział w misji nadzorczej budowy zamówionego przez Polskę stawiacza min ORP „Gryf”. Rok później był I oficerem artylerii w pierwszych załogach niszczycieli OORP „Grom” i „Błyskawica” oraz zasiadał w komisjach odbioru tych okrętów w Cowes w Wielkiej Brytanii.\nPodczas kampanii wrześniowej dowodził początkowo grupą kanonierek i kanonierką ORP „Generał Haller”, uczestnicząc w obronie polskiego wybrzeża przed lotnictwem niemieckim, a następnie 3 września wraz z załogą okrętu wzmocnił załogę Helu, walcząc w obronie półwyspu do kapitulacji 2 października.\nOkupację spędził w niemieckich oflagach: X B Nienburg, XVIII B Spittal i od maja 1940 r. w II C Woldenberg, gdzie przebywał do końca wojny. W niewoli zajmował się między innymi nauczaniem języków obcych. W 1945 r. powrócił do Polski i rozpoczął pracę na stanowisku kapitana portu w Kołobrzegu.\nZ początkiem 1946 r. został powołany do służby czynnej w Marynarce Wojennej w Gdyni. Pełnił kolejno funkcje dowódcy Flotylli Trałowców, następnie organizował Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej na Oksywiu, będąc następnie p.o. komendanta tej szkoły. Od 1947 r. był szefem Sztabu Głównego Marynarki Wojennej, zaś 15 listopada 1949 r. objął dowództwo polskiej Floty.\nAresztowany w październiku 1950 r. przez Zarząd Informacji Marynarki Wojennej w Gdyni na podstawie sfabrykowanych dowodów, znalazł się w grupie siedmiu przedwojennych oficerów marynarki oskarżonych pod nieprawdziwym zarzutem szpiegostwa.\nPo blisko dwóch latach brutalnego pełnego nadużyć śledztwa, 15 lipca 1952 r. stanął przed Najwyższym Sądem Wojskowym w Warszawie, któremu przewodniczył płk Piotr Parzeniecki. Sądzony w tzw. procesie komandorów, wziął na siebie całą odpowiedzialność za organizowanie „spisku w wojsku” prosząc sąd o darowanie życia swoim kolegom.\n21 lipca 1952 r. kmdr Mieszkowski został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 16 grudnia 1952 r. w więzieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie poprzez strzał w tył głowy. Ciało zostało potajemnie pogrzebane na terenie Cmentarza Wojskowego na Powązkach w Warszawie.\nW 1956 r. Naczelny Sąd Wojskowy wznowił postępowanie i uchylił wyrok sprzed 4 lat, stwierdzając całkowitą niewinność wszystkich skazanych w „procesie komandorów”.\nSzczątki kmdr. Stanisława Mieszkowskiego odnaleziono wiosną 2013 r. na kwaterze „Ł” na warszawskich Powązkach.\nŹródło i fot. IPN\nNapisane: 03 kwi 2015, 12:54\nhttp://www.prawy.pl/historia/4477-rozst ... -ps-ciotka\nPolska nauczycielka została "wyzwolona" przez Armię Czerwoną z pod okupacji hitlerowskiej.\nRozstrzelana za działalność w Armii Krajowej\nPaweł Brojek czwartek, 18, grudzień 2014 10:33\nNauczycielka, w czasie okupacji referentka w Okręgu Lublin AK. Podczas tajnej jednodniowej rozprawy sądowej postawiono jej zarzut działalności w Armii Krajowej. Była pierwszą kobietą-żołnierzem podziemia rozstrzelaną w tzw. Polsce Lubelskiej na mocy wyroku komunistycznego sądu.\nZofia Pelczarska urodziła się w 1897 r. Była nauczycielką oraz kierowniczką Szkoły Powszechnej nr 12 w Lublinie.\nW czasie okupacji niemieckiej pracowała jako referentka w Wojskowej Służbie Kobiet Okręgu Lublin Armii Krajowej. Była pierwszą kobietą-żołnierzem w Komendzie Inspektoratu Rejonowego Puławy AK.\n6 listopada 1944 r. została aresztowana przez kontrwywiad Armii Czerwonej „Smiersz” i uwięziona na Zamku Lubelskim. 8 grudnia, podczas jednodniowej rozprawy sądowej toczącej się bez udziału prokuratora i obrońcy na posiedzeniu niejawnym, postawiono jej zarzut działalności w Armii Krajowej.\nWojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie skazał ją na karę śmierci. W uzasadnieniu wyroku zacytowano jej oświadczenie, w którym stwierdziła, iż „uznaje jedynie rząd emigracyjny, zaś PKWN nie uznaje”.\nWyrok sądu zatwierdzony przez gen. Karola Świerczewskiego został wykonany w więzieniu na Zamku Lubelskim 18 grudnia 1944 r. Zofia Pelczarska była pierwszą kobietą-żołnierzem AK rozstrzelaną w Polsce Ludowej na mocy wyroku sądowego.\nJej ciało zostało złożone w zbiorowej mogile straconych więźniów Zamku Lubelskiego na cmentarzu przy ul. Unickiej. Dziś jej imię nosi jedna z ulic Lublina.


Kamil Stoch zapewnił sobie Puchar Świata w Vikersund | Sporty Zimowe w Sport TVN24\n18 marca 2018, 18:20\nW Pucharze Świata w skokach wszystko jest już jasne. Kamil Stoch zajął w Vikersund szóste miejsce, wygrał cykl Raw Air, a co najważniejsze zapewnił sobie Kryształową Kulę za sezon 2017/2018. Na norweskim mamucie najlepszy był reprezentant gospodarzy Robert Johansson.\nPolak przed indywidualną rywalizacją na największej skoczni świata miał 245 pkt przewagi nad drugim Richardem Freitagiem. Oznaczało to, że aby zapewnić sobie triumf w klasyfikacji końcowej PŚ musiał znaleźć się na podium, lub liczyć, że w najlepszej czwórce konkursu nie będzie niemieckiego wicelidera cyklu.\nPrzy aktualnej formie Stocha było niemal pewne, że z Kryształowej Kuli będzie mógł cieszyć się już w niedzielę. I tak rzeczywiście się stało. Za tydzień w Planicy w dwóch ostatnich konkursach indywidualnych Polak będzie skakał już bez żadnej presji.\nInni latali dalej\nW niedzielę na norweskim mamucie Polak nie dominował tak, jak przyzwyczaił do tego od początku cyklu Raw Air. Na półmetku rywalizacji - po locie na 223 m - sklasyfikowany był na ósmym miejscu. Co ważne, Freitag był za jego plecami. Na tym etapie wiadomo było już, że Kryształową Kulę Stoch ma na wyciągnięcie ręki.\nA jak po 15 z 16 skoków wyglądała sytuacja w Raw Air? Tutaj Polak ciągle prowadził, ale jego przewaga nad drugim Robertem Johanssonem zniwelowana została do mniej niż 40 pkt. A to dlatego, że Norweg popisał się fantastyczną próbą na 232 m z niższej belki niż reszta stawki. Dała mu ona drugie miejsce po pierwszej serii. Prowadził jego rodak Andreas Stjernen (239 m).\nPoza Stochem do finału wskoczyło jeszcze czterech Polaków. 12. był Piotr Żyła (219,5 m), 17. Stefan Hula (210 m), a Dawid Kubacki (207,5 m) i Jakub Wolny (205,5 m) wspólnie zajmowali 21. lokatę. Maciej Kot (190 m) wylądował na pechowej 31. pozycji.\nW drugim skoku Stoch zachwycił. Lądował na 237 m i otrzymał jedną notę marzeń - 20 pkt za styl. Oczywiście prowadził przed Freitagiem. Formalności zostały dopełnione - Puchar Świata jest jego. Polak został pierwszym zawodnikiem, który wygrał cały cykl po ukończeniu 30 lat.\nOstatecznie Kamil był szósty. Wygrał Johansson (246 m w drugim skoku) przed Stjernenem i kolejnym Norwegiem Danielem-Andre Tande. Dla Stocha nie ma to wielkiego znaczenia, bo wygrał on też cały cykl Raw Air. Ten rozgrywany był na czterech norweskich skoczniach - w Oslo, Lillehammer, Trondheim i Vikersund. Była to druga jego edycja, a za zwycięstwo Stoch zgarnął 60 tys. euro.\nJak skończyli pozostali Biało-Czerwoni? Żyła, który w finale poleciał 221 m był 12. Dawid Kubacki za drugim razem poleciał 225 m i skończył 16. Tuż za nim był Stefan Hula (218 m w finale). Swój drugi skok popsuł Wolny (184 m) i skończył 27.\nW Raw Air Kubacki zajął 8. miejsce, Hula 13., Żyła 18., Wolny 27., a Kot 32.\nDla Stocha to druga Kryształowa Kula w karierze. Pierwszą również wywalczył w sezonie olimpijskim. Cztery lata temu o 108 punktów wyprzedził Słoweńca Petera Prevca. Wtedy najlepszy był w siedmiu konkursach. Teraz na dwie rywalizacje przed końcem ma tyle samo wygranych.\nKryształowa Kula to dla Stocha zwieńczenie perfekcyjnej niemal zimy. Nasz skoczek z Zębu w genialnym stylu wygrał Turniej Czterech Skoczni (wygrał wszystkie konkursy), został wicemistrzem świata w lotach i po raz trzeci w karierze wywalczył olimpijskie złoto. Z kolegami z drużyny zdobył też brązowe medale MŚ w lotach i igrzysk w Pjongczangu.\nKlasyfikacja końcowa konkursu w Vikersund:\n1. Robert Johansson - 444,3 pkt\n2. Andreas Stjernen - 438,9\n3. Daniel-Andre Tande - 436,6\n4. Domen Prevc - 431,3\n5. Stefan Kraft - 426,5\n6. Kamil Stoch- 425,6\n12. Piotr Żyła - 395,5\n16. Dawid Kubacki - 380,4\n17. Stefan Hula - 379,4\n27. Jakub Wolny - 339,5\nOddanych głosów: 85123


Bakterie W Moczu U Noworodka - Styl\nArtykuły na temat: bakterie w moczu u noworodka\n..., w razie konieczności, nawet częściej. Przypuszczalnie ciężarną czeka ważenie, mierzenie ciśnienia krwi, badanie moczu, badanie szyjki macicy (sprawdzenie, czy zaczęła się już skracać, jest to możliwe(...) przeprowadzenie, dlatego należy się koniecznie o nie upomnieć. Obecność paciorkowca nie zagraża matce, ale podczas porodu drogami natury bakterie mogą wniknąć do ustroju dziecka. Nie musi się tak stać, ale...\n..., jakie bakterie wywołały infekcję pęcherza u szkraba. Ilość moczu potrzebna do badania jest niewielka - do analizy wystarczy zaledwie 5-10 ml płynu. ● Zanim pobierzesz mocz malca, dokładnie umyj wodą(...) testy laboratoryjne, np. analizę krwi lub moczu. Maluchy nie lubią wizyt w przychodni, bo obawiają się tego, co nieznane. Dla rodziców to także trudna sytuacja, ponieważ niektóre badania wiążą się...\nKrępujący problem rodzących?\n...wypróżnienia w drugiej fazie porodu (podczas wypierania dziecka), czy też oddawanie moczu. Niektóre kobiety bardzo stresuje taka perspektywa, zwłaszcza jeśli rodzić będą w obecności partnera czy(...), że jakiś irracjonalny wstyd to ostatnie, o czym będą myśleć. Zabieg z lewatywą niekiedy bywa bolesny, choć wcale nie musi tak być. Argumentem za jego przeprowadzeniem bywa też chęć ochrony noworodka...\nLewatywa na porodówce?\n...do takich widoków. Rodzącym zdarzają się gwałtowne wymioty gdy akcja porodowa zaczyna się rozkręcać, niekontrolowane wypróżnienia w II fazie porodu czy oddawanie moczu. Niektóre kobiety jednak bardzo(...), choć wcale nie musi tak być. Dodatkowym argumentem za jego przeprowadzeniem bywa chęć ochrony noworodka przed bakteriami kałowymi obecnymi w stolcu. Co ważne, zarówno lewatywa, jak i depilowanie...


Far Cry 6 - Bombowy szum • Eurogamer.pl\nFar Cry 6 - Bombowy szum\nWalka z propagandą.\nTę misję możesz rozpocząć, kiedy zadzwoni do ciebie Bicho (1). Możesz znaleźć go w głównym obozie partyzantów Mantazanas. Poprosi cię on o pomoc w walce z propagandą w miasteczku Segunda, w którym już wcześniej byłeś. Dotarcie tam nie sprawi problemu, lecz nie możesz - wyjątkowo - skorzystać z bezpośredniej szybkiej podróży na miejsce akcji.\nW mieście przejdź na plac przed kościołem i wrzucaj petardy do śmietników (2). Po prostu podejdź do każego i wciśnij wskazany na ekranie przycisk interakcji. Jeśli chcesz, możesz zabić wrogów bronią z tłumikiem.\nNastęnie musisz zamalować bilboardy (3) propagandowe. Są w różnych miejscach w całym mieście, wystarczy, że podejdziesz i zniszczysz sześć z nich. To wszystko - cel się zaktualizuje.\nNa końcu musisz wejść na dźwig - jedyny w mieście, więc nie da się go przegapić. Najlepiej wejdź najpierw na budynek (4), który nie jest jeszcze ukończony. Z niego przeskoczysz na plac budowy, omijając żołnierzy przy wejściu.\nPotem po prostu wspinaj się na szczyt dźwigu po drabinie i podmień banery w oznaczonym miejscu. To wszystko. Masz teraz tylko spotkać się z Bicho na stacji benzynowej pod miastem, a misja się zakończy.\nNastępnie: Far Cry 6 - Radio Libertad\nSpis treści: Far Cry 6 - Poradnik, Solucja\nPoprzednio: Far Cry 6 - Reedukacja\nFlaga Konfederacji zniknie z GTA Trilogy\nGracze dostrzegli zmianę.\nLara Croft ma 25 lat. Seria Tomb Raider świętuje urodziny\nCo dalej z cyklem?\nGTA Trilogy w akcji - pierwszy zwiastun pokazuje remaster\nSą też screeny.\nGracze wspominają pierwszy pokaz next-genowego Battlefielda: "Gdzie jest ta gra?"\nZaginiona produkcja Dice.