Samodzielne projektowanie i zlecanie nadruku na pokrowcu na LG G2\nSamodzielne projektowanie i zlecanie nadruku na tylnej pokrywie i etui z klapką do telefonu LG G2\nProjektowanie pokrowca ze zdjęciem do telefonu LG G2: na PhotoFancy możesz samodzielnie zaprojektować własny pokrowiec na smartfon LG G2, zlecając na nim nadruk własnego zdjęcia, obrazka lub motywu imiennego, zmieniając w ten sposób swój telefon w prawdziwy unikat!\nPokrowiec na smartfon LG G2 z własnym zdjęciem Zlecanie nadruku na spersonalizowane etui z klapką do smartfonu LG G2 Etui pasują do wszystkich modeli telefonu LG Teraz bezpłatna obróbka zdjęć\nEtui na smartfon LG G2\nSamodzielne projektowanie pokrowca na smartfon LG G2\nZ własnym zdjęciem, tekstem lub wybranym imieniem\nSpersonalizowany etui na telefon: samodzielne projektowanie pokrowca na smartfon LG G2\nWłaśnie rozłożyłeś się na plaży: zimny napój w bezpiecznym, zamykanym kubku, przekąski w ceramicznej puszce z pokrywką, krem z filtrem, płyn przeciw insektom i plastry w torbie na ramię zamykanej na zamek. Jedyne, co może się zdarzyć, to piasek w Twojej komórce. Aby nic się nie stało Twojemu smartfonowi i aby był odpowiednio zabezpieczony przed wpływem warunków atmosferycznych, możesz na PhotoFancy zaprojektować samodzielnie spersonalizowany pokrowiec ochronny na telefon LG G2. Pokrowiec ochronny z własnym zdjęciem możesz otrzymać w postaci pokrywy tylnej lub etui z klapką. Projektując pokrowiec, możesz załadować na naszej stronie własne zdjęcie, które na nim nadrukujemy, lub zaprojektować motyw MagicName. Jeśli zdecydujesz się na własne zdjęcie, którym będziesz chciał upiększyć swój pokrowiec na telefon LG G2, możesz zlecić jego nadruk w pełnym rozmiarze lub wybrać jedynie jego fragment – możliwe są wszystkie opcje, pod warunkiem odpowiedniej rozdzielczości zdjęcia. Wypróbuj także pozostałe opcje projektowania. Pokrywę tylną lub etui z klapką do smartfonu LG G2 możesz zaprojektować zgodnie z własnymi upodobaniami!\nProjektowanie pokrowca ochronnego na telefon LG G2 w postaci etui ze zdjęciem\nPokrowiec na smartfon LG G2 możesz zaprojektować, kierując się jedynie względami estetycznymi, ale nawet w takim przypadku otrzymasz etui, które stanowi odpowiednią ochronę Twojego telefonu. Zarówno etui z klapką, jak i pokrywa tylna stanowią drugą skórę telefonu, która chroni go na swój specjalny sposób. Pokrywa tylna osłania tylną stronę telefonu oraz jego boczne krawędzie, a etui z klapką dodatkowo jeszcze ekran. Pokrywa tylna wzmocniona jest metalem, a dzięki temu, że nie zasłania ekranu, umożliwia Ci szybkie korzystanie ze swojego smartfonu LG G2. Etui z klapką natomiast zabezpiecza także ekran, ale trzeba je najpierw otworzyć, jeśli chce się użyć telefonu. Każdy pokrowiec z własnym zdjęciem posiada otwory na przyciski i wejścia/wyjścia, dzięki czemu nie musisz wyjmować telefonu z pokrowca, jeśli chcesz go naładować lub posłuchać muzyki.\nZlecanie nadruku własnego zdjęcia na etui do smartfonu LG G2\nJeśli chcesz u nas zlecić nadruk na pokrowcu do smartfonu LG G2, możesz być pewny, że stosując pokrowiec, przedłużysz nie tylko żywotność telefonu, ale otrzymasz także wytrzymały futerał, który jeszcze długo Ci posłuży. Zarówno w przypadku pokrywy tylnej, jak i etui z klapką używamy wyłącznie wysokiej jakości „surowców” i stosujemy metodę druku dopasowaną do danego materiału. Na etui z klapką do smartfonu LG G2 drukujemy np. za pomocą druku tekstylnego. Klapka, którą możesz samodzielnie zaprojektować, posiada w tym celu odpowiednią nakładkę z tkaniny. Druk tekstylny polega na głębokim farbowaniu włókien pokrowca ze zdjęciem, abyś długo mógł się cieszyć nadrukowanym na nim zdjęciem. Zlecając nam nadruk zdjęcia na pokrowcu do Twojego smartfonu, otrzymasz w przypadku obu wersji produkt najwyższej jakości!


Prawdopodobna rozbi�rka kamienicy Ulrychowska 24 - Warszawa - Zabytki - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nPrawdopodobna rozbi�rka kamienicy Ulrychowska 24 Dodaj do ulubionych\nPrawdopodobna rozbi�rka kamienicy Ulrychowska 24 skasujcie\nBy�em dzi� z "jurkiem1987" na Ulrychowskiej (ulica-widmo na Kole, podjazd pod kamienic� od strony G�rczewskiej tu� przed Auchan), i okazuje si�, �e kamienica nr 24 idzie do rozbi�rki. Jak powiedzia�a nam bardzo sympatyczna pani z magla na rogu G�rczewskiej, budynek ma przegni�e stropy i nie nadaje si� do u�ytkowania, wi�c w�a�ciciel domu prawdopodobnie j� wyburzy. Ostanie si� tylko naro�na z Ulrychowsk� kamienica przy G�rczewskiej 110.\nMam wi�c takie pytanie: czy kto� z Was wie mo�e co�-nieco� n/t przebiegu ulicy Ulrychowskiej mi�dzy Jana Olbrachta a G�rczewsk�? Naj�wie�sze plany miasta pokazuj�, �e przebiega tam Ulrychowska, cho� w terenie nie pozosta� po niej najmniejszy �lad. Jednak numer rozbieranej kamienicy (24) �wiadczy o tym, �e ulica ta by�a zdecydowanie d�u�sza....\nRe: Prawdopodobna rozbi�rka kamienicy Ulrychowska\nPrzed wojn� granica Warszawy przebiega�a wzd�u� ul. ks.Janusza i Jana Olbrachta.\nUlrych�w by� ju� poza granic� Warszawy i �ladami �wczesnych dr�g na terenie Ulrychowa przebiega�o potem kilka r�wnoleg�ych do siebie ulic, jak Ulrychowska, G�ralska, Kr�powieckiego, Mroczna, itp. W latach 60-tych Ulrychowska zaczyna�a si� przy Jana Olbrachta, przecina�a G�rczewsk� i dochodzi�a do nieistniej�cej\ndzi� na tym odcinku ul. Marynin (istniej�cej jeszcze za torami kolejowymi). Reszta tych r�wnoleg�ch ulic by�a (i jest) tylko na po�udnie od G�rczewskiej.\nW latach p�niejszych ul. Ulrychowska rozlecia�a si� na dwa kawa�ki, mi�dzy kt�rymi jest spora przerwa. Opisywany przez Ciebie odcinek to kawa�ek p�nocny. Po�udniowy, ten z ni�szymi numerami, istnieje mi�dzy Jana Olbrachta, a Okocimsk�, do kt�rej zreszt� nawet chyba nie dochodzi. Wjazdu od Jana Olbrachta te� zdaje si� nie ma, mo�na dojecha� od ul. G�ralskiej.\nI znowu mam nosa.\nAle ulica Marynin istnieje na odcinku dzielnicy Centrum - to w�ska �cie�ka wiod�ca wzd�u� Auchan do tor�w. Przy ulicy Bro�ka wisi nawet tabliczka MSI.\nFakt, �cie�ka istnieje. Polecono


Ceny nowych mieszkań w III kwartale w największych miastach Polski - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nCeny nowych mieszkań w III kwartale w największych miastach Polski\n4 listopada 2013, 04:45 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nCeny nowych mieszkań w III kw. 2013 r. / Media\nW III kw. br. średnie ceny mieszkań oferowanych przez deweloperów na rynkach większości przeanalizowanych miast były wyższe niż trzy miesiące wcześniej, bądź utrzymały się na dotychczasowych poziomach.\nNa pewnych z nich ceny są już wyższe niż przed rokiem. Które to rynki i jakie poziomy cenowe obowiązują obecnie w poszczególnych miastach?\nSpadek ceny średniej na przestrzeni badanego kwartału został odnotowany jedynie we Wrocławiu, gdzie wyniósł on 1,4 proc. Co więcej, jest to również jedyny rynek, na którym zmiana w ujęciu rocznym była bardzo znacząca. Średnia cena w stolicy Dolnego Śląska wynosząca obecnie 5 915 zł/mkw. jest bowiem niższa o ponad 6 proc. w porównaniu do sytuacji sprzed roku. Warto dodać, iż średnia cena mieszkań deweloperskich we Wrocławiu spada sukcesywnie od kilku lat przekładając się na skumulowany efekt, który trudno nie zauważyć. W ciągu ostatnich trzech lat średnia cena mieszkań na rynku pierwotnym spadła w tym mieście już o ponad 20 proc. Naturalnie w tym czasie istotnie zmienił się również sam rynek mieszkań deweloperskich we Wrocławiu, a w szczególności oferowany na tym rynku produkt, który obecnie w znacznie większym stopniu stanowią tanie mieszkania w standardzie popularnym.\nStabilizacja średniej ceny mieszkań odnotowana została na jednym z największych i najdroższych rynków pierwotnych, czyli w Krakowie. Na pozostałych rynkach poddanych badaniu średnie ceny na przestrzeni III kw. br. wzrosły. Najmocniej w Poznaniu, gdzie wzrost średniej ceny w ujęciu kwartalnym wyniósł 3,1 proc. W stolicy średnia cena mieszkań oferowanych przez deweloperów wzrosła o 1,5 proc. kw./kw., a w Gdańsku o 1 proc. kw./kw.\nW ujęciu rocznym na większości rynków pierwotnych średnie ceny mieszkań pozostają jednak wciąż niższe. Pomijając przytaczany wcześniej Wrocław różnice nie są już jednak bardzo znaczące i sięgają od -1 proc. w Krakowie do -1,9 proc. w Gdańsku. Na tle analizowanych miast wyróżnia się Warszawa, w której średnia cena po wzroście odnotowanym w obecnym kwartale do poziomu 8 388 zł/mkw. jest wyższa już o 2 proc. niż rok wcześniej. Wyższy niż jeszcze 12 miesięcy wcześniej jest również poziom średniej ceny w Poznaniu. Po dużym wzroście odnotowanym w badanym kwartale, poziomowi średniej ceny w tym mieście jest już bliżej do analogicznej wartości w Krakowie, niż tak jak miało to miejsce przez długi czas we Wrocławiu.\n>>> Czytaj też: Ceny mieszkań: Deweloperzy zaczynają podnosić ceny\nkredyty nieruchomości budownictwo finanse osobiste\nKiedy doczekamy się zmiany prawa tak, aby zabezpieczeniem kredytu na nieruchomość była tylko ta nieruchomość?\nto raczej nierealne. niestety. natomiast dobrą wiadomością jest to, że 2013 to najlepszy rok na kupowanie mieszkan. taniej nie bedzie jak teraz w grudniu. ja kupiłem 3pokojowe mieszkania na rynku pierwotnym pod Poznaniem od Family House za 310 tysiecy.\nJak na razie ceny się trzymają ale od nowego roku MdM może namieszać i podbić ceny. Kto chętny ten ma czas by zdążyć i kupić po rozsądnej cenie.\nA niby dlaczego MdM ma podbić ceny, w większości miast limit jest wyższy od średniej dla tego miasta, dodatkowo rynek wtórny będzie musiał dostosować ceny mieszkań do pierwotnego na którym są dopłaty. Dodatkowo wielu sprzedających chce sprzedać a nie sprzedawać, stawiam tezę że będą bardziej skłonni do upustów.\nMy mieliśmy zamiar wsztrzymać się jeszcze z kupnem, ale od przyszłego roku i MDM i wkład własny wymagany. Bez kredytu nie kupimy, więc jednak teraz jest dobry czas, wzięliśmy kredyt w Skoku Chmielewskiego, warunki w porządku, zależało nam także żeby była możliwość wcześniejszej spłaty.\nChmielewski ma marżę 2.2%, po cross sell, nie wiem czy jakiś bank ma gorsze warunki.\nA ja mam do sprzedania 26-metrową kawalerkę w Wawie na Ochocie - cena ofertowa 1 mld euro - proszę ją uwzględnić w swoim zestawieniu... ;-)


MATKA COURAGE i jej dzieci TEATR NARODOWY ~ Okiem widza\nMATKA COURAGE i jej dzieci Bertolta Brechta z 1939 roku, ostry tekst manifestu antywojennego, Michał Zadara wyreżyserował w duchu cichej, powszedniej tragedii rodzinnej uwikłanej w konflikt religijny trwający trzydzieści lat w środkowej Europie, w Warszawie. A może zawsze i wszędzie. Bo odnieść można wrażenie, że wojna toczy się cały czas, z krótkimi tylko przerwami, a dotyczyć w mniejszym lub większym stopniu może każdego, bo trudno się od niej uwolnić, odseparować, uciec, trudno ją zignorować, nie zauważać, bo to, co się dzieje w świecie, dociera do nas natychmiast, dzień po dniu choćby poprzez epatujące nią podniecone media. Świat się skurczył, bardziej też jest świadomy siebie, bo jest lepiej poinformowany, wykształcony, technicznie uzbrojony. I Zadara w jakiś aluzyjny, podskórny a jednak wystarczająco mocny sposób mówi, ze wszyscy uczestniczymy w wojnie, pośrednio lub bezpośrednio, wszyscy jesteśmy jej ofiarami. Ona już jest w nas. Już się toczy. Niewykluczone, że od zawsze. Pokój to tylko uśpiony stan wojny. Pozwala na nieustające do niej przygotowania. To tylko czas na wytchnienie, oddech uświadamiający tęsknotę za nią. Świat a więc i ludzie, i wojna karmiona przez pokój- my wszyscy słabi, bezsilni, nieskuteczni- jesteśmy okrutnie, bezwzględnie przymuszani przez system/tu religie, kościół/, by uczestniczyć w wojnie. Co trzeba zrobić, jakim być, jak w tym świecie żyć, by mieć szansę na przetrwanie?\nSiła drzemie w instynkcie. Tu ma swoje źródło. Wiara,nadzieja miłość a najsilniejsza z nich jest ta ostatnia. Sztuka sugeruje, że miłość, ta ślepa, bezwarunkowa, prawdziwa może pochodzić tylko od matki. Jej odwaga z tego uczucia, instynktu macierzyńskiego się rodzi, znikąd indziej. I determinuje wszystko inne, wszystko pozostałe. Może to być handel pod ostrzałem, bycie nazywaną hieną, rzucanie się na linię frontu, nieokazywanie uczuć na widok martwego dziecka, na stan fizyczny, psychiczny, emocjonalny niemej córki zniewolonej, zgwałconej, poniżanej, może to być wszelki kompromis, wszelka danina z siebie. Wszystko, co gwarantuje przeżycie. Co jest szansą na przetrwanie tych, którzy jeszcze żyją. Tak, Matka Courage Stenki jest wierna, jest twarda, jest silna. Rezygnuje z kobiecości, by stać się zaufania godnym partnerem dla tych, z którymi musi się spotykać, walczyć. Ciągle musi zabiegać, nieustannie negocjować, targować się, walczyć, czuwać, obserwować. Ta jej niepozorna chłopięcość ma oszukać, zwieść wroga. Wtopić ją w otoczenie. Każdego, z którym ma się zmierzyć rozmiękcza, dezorientuje, jak szczwany lis podchodzi. Osłabia i dopada w kulminacyjnym momencie osiągając swoje cele. W skórze owcy kryje się wilk egzystencjalny. Pod obojętną maską pokerzysty najwrażliwsze czucie. Jej tragizm ma twarz normalności i to budzi niepokój. Wchłania każdy cios bezgłośnym krzykiem. Ból, cierpienie, żałoba wydaje się mgnieniem. Jak terminator na powrót staje się całością. Nieokazującą uczuć, emocji maszyną. Nie pozwalającą sobie na jakąkolwiek słabość, wątpliwość. A jednak przegrywa. Walcząc na swój własny sposób jest ofiarą. Nie udaje się jej przechytrzyć losu. Wojna i pokój morduje jej dzieci. Pokonana samotnie, heroicznie, resztą nadludzkiej siły pcha swój samochód w nieznaną ciemność, jak Syzyf kamień na górę. Siłą woli, siłą tajemnicy, której do końca nie poznamy, nie zgłębimy, nie przenikniemy. Współczesne jest to oblicze człowieka zaprogramowanego na walkę do końca, twarde negocjacje, konieczny kompromis, pokrętne lawirowanie, godzenie się z klęską. Gdzie zasady etyczne, moralne zmieniane są jak rękawiczki. Zasady wiary, miłości i nadziei powiewają jak chorągiewka na wietrze. Cywilizacja śmierci funduje świadomość podejmowania ryzyka życia w zawieszeniu, zagrożeniu, niepewności, godzenia się ze stratą, porażką, klęską w milczeniu, wymusza bezwzględną konieczność afirmacji stanu rzeczy. Bez możliwości sprzeciwu.\nDanuta Stenka w roli Matki Courage jest i matką i ojcem. Jak ta nam współczesna kobieta, jak te kobiety w naszej historii, które musiały zająć się utrzymaniem domu, majątku gdy mężczyźni byli skazani na zesłanie, szli na wojnę i z niej nie wracali. Delikatna, krucha, filigranowa w posturze, w męskiej, krótkiej, żołnierskiej fryzurze i roli, gra sprytnego, obrotnego, cwanego chłopaka. Ni to chłop ni baba, raz matka, raz ojciec, całą sobą jest jak kameleon, który przystosowuje się do otoczenia, sytuacji, ludzi, aby tylko uzyskać swoje, dla siebie. Dla dzieci. Ogromna rola. Trudna, powściągliwa, nieczuła. Szorstka, chropowata. Trudna też do zrozumienia. Z jakąś nieokreśloną skazą. Jakby się miało do niej zal, że nie może pozwolić sobie na bunt. Tak jak nie może sobie pozwolić na rozpacz, na żałobę. Powściąga emocje, ból, nie może pozwolić sobie na okazanie, co czuje gdy przynoszą do rozpoznania jej martwego syna a ona musi skłamać, mówiąc, że go nie zna. Jej Pieta ukształtowana na oczach widzów jest mechanicznym, technicznym konstruktem skumulowanego ciężaru osobistej klęski. Siedzi na ziemi. Niewprawnie, nieprzywykła do okazywania uczuć, układa na swoich kolanach ciało ukochanej córki, nieocalonego ostatniego dziecka. Tym razem może ją objąć, dotknąć, ukochać. Trwa to chwilę, wygląda tak nieporadnie, niezdarne, żal, ból tylko przez ułamki sekund w niej intensywnieje. Całe życie blokowała uczucia swoje i uczucia dzieci, i innych ludzi do niej. Zawsze. Nie może się rozkleić, pęknąć, bo nigdy tego nie robiła, nie nauczyła się. Odrzucenie słabości jest dla niej tak samo naturalne jak instynkt opiekuńczy czy macierzyński. Szczególnie w warunkach ekstremalnego, permanentnego zagrożenia, jakiego doświadczała przez całe swoje życie.\nJej dzieci, choć dorosłe i szorstkim, obcesowym, zimnym wychowaniem ukształtowane, są ułomne, słabe, nie potrafią samodzielnie funkcjonować, nie umieją przetrwać. Kattrin Barbary Wysockiej jest nadwrażliwą niemową, złamaną traumą osobowością. Ofiarą skazaną swoją słabością, mocą czucia na śmierć. Komunikuje się ze światem mową ciała. Aktorka bez epatowania, bez nadekspesji całą sobą pokazuje jej niemoc, ból, cierpienie, marzenia i tęsknoty, chęć odwetu, zemsty, słabość i chwilę determinacji gdy ostrzega bębnieniem na trwogę, by ostrzec przed nadciągającym wrogiem. To personifikacja dziecka wojny, które nie ma na nic wpływu, niewiele ma do powiedzenia zahukane i okaleczone, podporządkowane swemu marnemu losowi, zależne całkowicie od matki. Piękna, znacząca postać. Bracia Kattrin giną. Równie nieprzystosowani do życia. Słabi, niesamodzielni, ale chętne do żołnierki chojraki, nienawykli do przetrwania. Jak współcześni chłopcy, których pępowiny nigdy nie zostały porządnie, na trwałe odcięte od matki. Dużo przeżyli, doświadczyli ale niewiele się od niej, od życia nauczyli. W każdym razie za mało, stanowczo za mało, by przechytrzyć, okpić, oszukać jak ona śmierć.\nWyrazistą, charakterystyczną postać buduje na scenie Ewa Konstancja Bułhak. Jej Yvette to kobieta mocno stojąca nogami na ziemi, jakbyśmy obserwowali młode, naiwne, żywiołowe, niedoświadczone jeszcze wcielenie Matki Courage. Sprytna, mająca szczęście realistka, przy tym urocza, słodka, uwodząca, dająca się lubić dziewczyna świadcząca na wojnie usługi seksualne. Budzi sympatię, pięknie śpiewa. Solidna rola.\nKamilla Baar gra tu z długim, mięsistym warkoczem kobietę żołnierza. Razem z pozostałymi żołnierzami, innymi męskimi postaciami niewiele wnosi, traktowana pobocznie, instrumentalnie. Zbigniew Zamachowski w roli Pastora przepadł, jakby się w niej nie odnalazł. Jedynie interesująco wypada Arkadiusz Janiczek w roli Kucharza. Zalotny, uwodzący, interesujący spryciarz, playboy, zimny drań, potrafił wzbudzić niepokój, niejednoznaczną wokół siebie atmosferę.\nMichał Zadara tekst Bertolta Brechta wykorzystuje na swój własny artystyczny sposób. Poprzez dramaturgię, którą systematycznie, konsekwentnie, metodycznie psuje reżyserią. Zaburza, przerywa przebieg narracji scenicznej. Nie pozwala widzom odpłynąć w teatralną iluzję. Bo opowieść sceniczna to wojna wykreowana, wytwór wyobraźni, projekcja kreacji, nadwrażliwości, ostrzeżenie. To luźna wizualizacja współczesnych lęków i obaw, możliwego realnego, aktualnego, namacalnego tu i teraz. Nie pozwala rosnąć napięciu ku kulminacji, by nie ukształtowało się w słuszny patos, poprawne oburzenie przeciwko wojnie, której tak naprawdę nie zna Zadara, nie znają ani twórcy, ani aktorzy ani widzowie. Dominuje pokolenie urodzone i wychowane w czasie pokoju, buszujące w magmie popkultury. Wojna to abstrakcja, gra komputerowa, relacja medialna. Znana z doświadczenia tylko nielicznym, ogółowi z lekcji historii, filmów, medialnych przekazów. Poza tym nie wiadomo jaka może być naprawdę dzisiejsza czy przyszła wojna, bo niedawne przykłady przerosły wszelkie dotychczasowe o niej wyobrażenia. Jak wizualizować to, czego nie znamy, grozę wojny, która jest poza zasięgiem doświadczenia? Nie chcemy spojrzeć w twarz prawdziwemu cierpieniu, zetknąć się bezpośrednio z okrucieństwem przemocy. Pokazywanie na scenie sytuacji zazwyczaj niewidocznych/charakteryzacja, sprzątanie rekwizytów, obsługa techniczna raz ciągnie samochód, raz pcha go/, przejścia od sceny do sceny łącznie z przygotowaniem do niej/np. Wysocka po śmierci swej bohaterki schodzi po drabinie i kładzie się, Stenka układa ją sobie na kolanach/ powoduje zerwanie ciągłości, przełamanie czystości akcji, buduje ten dystans do realu prawdy. Nawet interwencja reżysera z widowni/konieczna, spontaniczna, zaskakująca/, która koryguje ustawienie samochodu na scenie i jego uwaga, że widzowie mają okazję przyjrzenia się pracy reżysera nad spektaklem, wpisuje się w ten zamysł zmuszania widzów do burzenia budowanego narracją napięcia. Spektakl ma być nadal antywojennym manifestem Bertolta Brechta z przeszłości, ostrzeżeniem ale na scenie wzmaga się tylko jego bezgłośne, nierozpoznane natężenie jak na obrazie Edvarda Muncha, który wizualizuje Matka Courage Danuty Stenki w momencie rozpaczy.\nZabiegi te mają swoje rozwinięcie również w kompozycjach wykonywanej na żywo muzyki, w której brzmieniu słyszymy niepokojący, drażniący, aharmoniczny dysonans. To nie jest melodia ładna, mocna, z nerwem a zgrzyt, rozdarcie dźwiękowe, komunikat, który budzi niepokój, nie daje spokoju. Songi konsekwentnie też nie mają jednorodnej stylistyki wykonania. Każda postać, zgodnie ze swoim charakterem, funkcją, znaczeniem inaczej własną piosenkę interpretuje. Ta staje się rozwinięciem, komentarzem, kontekstem, innym stanem uzasadniającym status quo bohatera. Songi nie stanowią wspólnego wzmocnienia. Nie muszą. Uatrakcyjniają, zgodnie z dziełem Brechta, tą intelektualną rozrywkę, jaką jest ten spektakl. Bo my lubimy się bawić wojną, podglądać ją ale prawdziwego jej oblicza nie znamy. Jej cierpienia, bólu. Jej trudów, lęków. Tylko bezpośrednie przeżycie daje taką wiedzę. W teatrze go nie znajdziemy.\nScenografia wydaje się być istotnym bohaterem sztuki. Też rozśrodkowuje napięcie. To kolejny niemy krzyk rozpoznania rzeczywistości. Jej projekcja. Tworzy ją duża makieta zniszczonej, spalonej współczesnej Warszawy/obszar centrum Warszawy od ul. Jana Pawła II do Emilii Plater i od Złotej do, około, Prostej i Świętokrzyskiej, z doszczętnie zniszczonym hotelem Mercure, dawniej Holiday Inn, Biurowiec Rondo 1, wieżowiec, który ma stanąć na miejscu dawnego pawilonu handlowego Emilia/, której zbliżenia z figurkami osób-bohaterów sztuki w adekwatnym odzwierciedleniu akcji scenicznej z różnych ujęć kamery widzimy na olbrzymim ekranie nad sceną. W spektaklu pojawiają się prawdziwe samochody/np.mercedesa W123/ a właściwie to, co z nich pozostało. Samochód Matki Courage ma flagi Finlandii i Unii Europejskiej. Symbole Unii Europejskiej mają także żołnierze, których rodzina napotyka na swojej drodze - białe napisy na niebieskich hełmach, naszywki z logiem na ramionach. Tak dla zmyłki, zabawy, zaskoczenia. Bo jest to próba komunikacji na poziomie współczesnej percepcji, przyzwyczajonej do równoległego skupiania uwagi na różnych przekaźnikach bodźców. Nie może ta scenografia budować świata Brechta, bo tak wiele się zmieniło, nadal na naszych oczach się zmienia, dziś posługuje się własnym językiem ekspresji.\nTak, prawdziwej grozy wojny tu nie ma-pojawia się jedynie w ułamkach sekund, przemyka zawstydzona, ukrywana, powściągnięta-jakby jej ani reżyser, ani aktorzy nie znali, nie potrafili, nie chcieli a priori sobie wyobrazić, dla nas wykreować. Spektakl nie ma więc mocy porażającej. Jest rozbrojony z napięcia, nie produkuje piorunującego efektu, który by dotknął głęboko widza, który by wstrząsał, wzruszał. To chłodna, wykalkulowana inscenizacja, jak zwykle u Zadary, mająca uderzyć nie w serce a rozdrażnić rozum, naruszyć jego skostniałe konstrukty. Matka Courage Stenki, nie histeryzuje, nie poddaje się paraliżującemu czuciu/rozpaczy, załamaniu, słabości, przerażeniu/ a analizuje, myśli, działa. Opierając się na instynkcie, woli życia. Ktoś przecież musi ocaleć. Trwać dalej i dalej. Choćby to miały być tylko osierocone, samotne Matki Courage, cienie samych siebie, z determinacją, w milczeniu ciągnące bagaż bólu i cierpienia, okrucieństwa wojny. Na swoich barkach niosące ciężar odpowiedzialności indywidualnej ponad siły. Podążające w nieznane, wchodzące w ciemność. Tylko miłość bezwzględna, silna i rozumna, uporczywa i wierząca, matczyna, zakamuflowana, na pozór zimna, podła, podstępna, interesowna, walcząca, ma taką moc, że uporczywie szuka dróg ocalenia. Ale wojna zabija. To Zombie bezlitosne, interesowne, nieczułe. Jest żywiołem, niszczącą siłą ludzkiej natury, dlatego opór jej stawić może równie silna, nieprzewidywalna natura. Matczyna. Courage jej na imię.\nMATKA COURAGE I JEJ DZIECI BERTOLT BRECHT\nmuzyka: Paul Dessau\nW przedstawieniu gościnnie występuje muzyk, Tomasz Licak.\nOperatorzy kamer na makiecie: Kinga Ilgner, Bartłomiej Bobrowski, Paweł Tołwiński\nobsada, pozostałe informacje:\nzdjęcie: Maciej Landsberg\n15:21 5 komentarzy\nKatarzyna & Ko 6 lutego 2017 18:56\nTo było naprawdę dobre przedstawienie. Treść sztuki znałam pobieżnie, więc siedziałam w teatrze jak na szpilkach do końca. Publiczność dopisała, nagrodziła gromkimi brawami, więc czemu tyle nieprzychylnych opinii?\nKrytycy zarzucili reżyserowi, że próbował odnieść się do aktualnej sytuacji w Polsce i Europie w sposób stronniczy. Moim zdaniem to niemożliwe, ponieważ przesłanie „Matki Courage” jest uniwersalne, jest krzykiem, który zagłuszy prywatne poglądy reżysera.\nNiezwykle podobała mi się scenografia - multimedialna, turpistyczna, rodem z "Mad Maxa". To skojarzenie nie jest przypadkowe: bohaterami dramatu i filmu są zwykli ludzie przemierzający wyniszczony wojną kraj i starający się przeżyć w niesprzyjających warunkach.\nAnonimowy 6 lutego 2017 23:12\nTeż mam podobne zdanie. Dziękuję za te słowa, relację ze spektaklu, bo czasem odnoszę wrażenie, ze tylko ja widzę, że jest dobre. Zdania są tak podzielone a opinie różne!I bardzo dobrze, każdy ma prawo do swoich wrażeń, do swego zdania. Tyle tylko, że czasem niektórzy przychodzą do teatru na spektakl z gotową o nim tezą. Z góry wiedzą, że jeśli to teatr postdramatyczny, to będzie zły a jeśli klasyczny to ho, ho, super! Tyle dobrego można powiedzieć o "Matce Courage" ale myślę, że najlepiej je obejrzeć. Nawet kolejny raz.\nEwa Bąk 7 lutego 2017 02:12\nScenografia również mi się bardzo podobała. Jej różne plany, poziomy. I te samochody!Ostatnia scena "Matki" genialna! Porażająca.\nEllen 24 lutego 2017 23:22\nJa nie siedziałam do końca w teatrze jak na szpilkach, wręcz przeciwnie a żałuje bardzo bym chciała i nie przyszłam do teatru z gotową tezą lecz ciekawa... Szkoda ze wyszłam znudzona chociaż Danuta Stenka mi się bardzo podobała i też ją oklaskiwałam, ale co z tego skoro historia mnie nie zaciekawiła i po przerwie co chwila z nadzieją zerkałam na zegarek?\nAnonimowy 25 lutego 2017 01:54\nDla mnie pierwsza część była trudna-nudna. Rzadko jest tak, że dech zapiera. Tak, Stenka ale i Ewa Bułhak najbardziej były interesujące. Stenka jakby nie czuła roli, jakby ją uwierała, nie była dla niej. Ale scena rozpoznania martwego syna i ostatnia wynagrodziły mi wszelkie rozczarowania. Czasem dla tych mgnień, błysków, nieoczekiwanych wzruszeń warto w teatrze być. Historia wojny, jej kontekst, temat jest dla nas tak odległy, nieznany. Mało pociągający. Ale tu chyba chodzi o przetrwanie. O to uporczywe trzymanie się życia za wszelka, nawet najboleśniejszą cenę. Efekt nudy może wynika z tego, że Stenka gra bardzo powściągliwie, surowo, jakby od wewnątrz. Wyszło mało dramatycznie, statycznie ale przecież musi się przyczaić, być przezroczysta, by nie prowokować, nie zwracać na siebie uwagi bez wyraźnej potrzeby. Raczej stara wtopić w tło, w kontekst, w sytuację.


Kubek Szachisty - Królowa | Gifted.pl\nStylowy kubek o pojemności 400 ml z uchwytem w kształcie królowej.\nSiła to nie tyko mięśnie. Sztuką jest pokonać przeciwnika intelektem, a nie pięścią. Wiedzą o tym fakcie wszyscy szachiści, szefowie czy przedsiębiorcy, którzy umiejętnościami strategicznymi potrafią powalać na łopatki. Intelekt to także główna broń kobiet, które pokazują nam, że prawdziwa siła pochodzi z naszego wnętrza. Warto je doceniać, a najlepszy sposób, by wyrazić im swoje uznanie, to dać im prezent w postaci Kubka Szachisty z uchwytem w kształcie jedynej kobiecej i jednocześnie najsilniejszej figury szachowej, czyli królowej. Dzięki niemu będą mogły oddawać się rozmyślaniom o partiach szachowych, strategiach biznesowych i planach przy każdej przerwie na kawę i herbatę, a do tego będą pewne, że należą do grona ludzi, którzy są tak silni jak królowa w szachach! Kubek Szachisty – Królowa to bardzo praktyczny upominek, który spodoba się każdemu miłośnikowi szachów i strategicznego myślenia. To także doskonały sposób, by docenić inteligentną kobietę, w szczególności szefową, która nieustannie budzi nasz respekt. Taki prezent zaspokoi gusta estetyczne wszystkich strategów, bez znaczenia, czy do ich obowiązków należy prowadzenie firmy, domu czy odpowiednia organizacja czasu i budżetu.\nPrezent dla dziewczyny, Prezent dla mamy, Prezent dla teściowej, Prezent dla żony, Prezent dla szachistów


Considered Dead metal blog: 2011\n2011, power metal, thrash metal, USA Brak komentarzy\nSuecof, „Ripper” Owens, DiGiorgio oraz — stojący za wszystkim — Christy – taki skład mógłby zagrać dosłownie wszystko; dobrze, że nie mierzyli się z hip-hopem, bo jest spora szansa, że wielu zatwardziałych metali szlajałoby się dziś po ulicach poobwieszanych złotymi łańcuchami i w spodniach z krokiem w kolanach, ja w pierwszym szeregu. Nawet nie muszę tej półboskości jakoś specjalnie dowodzić, wystarczy, że wymienię kilka kapel, w których owi panowie raczyli kiedykolwiek brzdąkać i hałasować (kilka, bo wymienienie wszystkich zajęłoby mi drugie tyle miejsca, co tekst właściwy): Capharnaum, Iced Earth, Judas Priest, Autopsy, Sadus, Testament, Burning Inside, Control Denied i — last but not least — Death. I uwierzcie, a jeśli nie wierzycie, Tomasze, to sobie sprawdźcie, że to zaledwie ćwierć, a może nawet nie, całego dorobku chłopaków.Piszę o tym nie bez powodu, wydaje mi się bowiem, że jest to najprostszy sposób na przedstawienie ekipy, która stoi za nazwą Charred Walls of the Damned; coś na zasadzie „powiedz mi, jakich masz przyjaciół, a ja ci powiem, kim jesteś”. Żeby nie trzymać was w dalszej niepewności napiszę już tutaj – mimo pewnych zastrzeżeń, nagrany przez chłopaków krążek daje radę, jest wypadkową talentów muzyków. Ujmę to tak – wielkość nazwisk przekłada się na jakość krążka. Ale chwila, moment — zawołacie — co tak właściwie grają chłopaki z Charred Walls of the Damned? Odpowiedzi już poniekąd udzieliłem – album rzeczywiście jest sumą i wypadkową umiejętności załogantów. Przypomnijcie sobie osiągnięcia artystyczne każdego z tych panów, wyciągnijcie z nich średnią i voila – Charred Walls jak żywe. Niedopowiedzenie polega na tym, że Cold Winds on Timeless Days, czyli drugi krążek w dorobku kapeli, jest czymś więcej niż tylko sumą elementów składowych, jest w nim coś, co większość zwykła nazywać „tym czymś”, a co w socjologii humanistycznej zwykło się określać mianem „ducha”. Charred Walls of the Damned to gitary Seucofa, wokale Owensa, bas DiGiorgio oraz perkusja Christy’ego połączone w powerthrashowy opus przypominający skrzyżowanie Iced Earth z Control Denied, kąsek mogący się spodobać fanom Nevermore. Być może zdążyliście się już domyślić, że jest tego więcej, tu i ówdzie pojawiają się rozwiązania stylistyczne odbiegające daleko od charakteru płyty, będące jednak w jakiś sposób bliskie muzykom i ich niegdysiejszym kapelom. Seucof ma więc kilka wirtuozerskich solóweczek, które mógłby spokojnie wrzucić na jakieś wydawnictwo spod znaku Capharnaum, Owens dostaje szanse na pokazanie swoich możliwości w stylu Judas (aczkolwiek uważam, że na debiucie i tak miał nieco więcej pary w płucach), DiGiorgio plumka jak w czasach Death, a Christy wraca do stylistyki made in Burning Inside. Dla każdego coś miłego. I powiem wam – sprawdza się to doskonale. Jest jednak mały haczyk – dzieję się tak zaledwie przez część albumu, większą niż połowa, ale wciąż część. Kiedy wszystko zgrywa się jak należy – wszystko jest jak należy. Proste. Kiedy natomiast komuś powija się noga, kawałek traci swoją lekkość, staje się taki rzemieślniczy. Da się go słuchać, ale wydaje się zrobiony na siłę. Zresztą, co uważam za wadę, krążek, jak i cała kapela, jest nieco za poważna, robiona zbyt serio. Po całej otoczce spodziewałem się czegoś bardziej z jajem, polotem, na luzie. Ale i tak jest nieźle, warto zainwestować te kilka skromnych dych.\n2008, death metal, Finlandia Brak komentarzy\nJeśli wśród naszych czytaczy są i tacy, którzy wciąż tęsknią za Cannibal Corpse z Barnesem na wokalu, to mam dla nich dobrą wiadomość – powiew starych, dobrych czasów znajdziecie na debiucie Fleshkraft. Fińska załoga proponuje death metal czerpiący pełnymi garściami z klasycznego dorobku Amerykanów, szczególnie z okresu „Tomb Of The Mutilated” i „The Bleeding” – rytmiczny, brutalny, klawo brzmiący, perfekcyjnie odegrany i ozdobiony niskimi charczącymi wokalami. Przewidywalny także, ale w tym punkcie problemu akurat nie widzę. Kapel grających pod Cannibali była już cała masa, ale nie spotkałem się jeszcze z taką, której by to wychodziło tak przekonująco jak Fleshkraft. Pozytywny odbiór First Harvest wynika jak dla mnie z dwóch rzeczy. Po pierwsze, chłopaki obiektywnie grają bardzo sprawnie i z dużą łatwością, a po drugie, nie przeginają w odwzorowywaniu swych kudłatych idoli. Oznacza to mniej więcej tyle, że zrzynają/inspirują się raczej świadomie, a nie jak popadnie; ot chociażby w kwestii dynamiki – nie powielają (na szczęście!) rytmów charakterystycznych dla Mazurkiewicza (co wielu — o których nikt już nie pamięta — zgubiło), zaś dla urozmaicenia w szybszych partiach sięgają po zagrywki kojarzące się bardziej z Malevolent Creation czy Brutality. Już to starcza, żeby płytka nie była nuda ani jednowymiarowa. Na plus wypada też optymalna długość utworów (kręcą się wokół trzech minut), jak i płyty w ogólności (rozsądne 35 minut) – koniec następuje długo zanim komuś zbierze się na pierwsze ziewnięcie. Ludziska żądni dodatkowych atrakcji znajdą na płycie nieźle zrobiony tradycyjny w formie teledysk do „Bred Undead” (bodaj najbardziej chwytliwy w zestawie, no może na spółkę z „Deathcold” i „Insane Bloodlust”'), w którym kwintet z północy kontynentu prezentuje się niemal identycznie jak pewien amerykański zespół z dwoma „C” w nazwie. Dalsze opisy są w tym miejscu zbędne, bo chociaż Fleshkraft mają jasno sprecyzowany target — przy czym jest on węższy niż by się mogło wydawać — to siła przyciągania ich muzyki znacznie wykracza ponad poziom typowego klona. Do objawienia im daleko, ale mnie sprawili miłą niespodziankę.\noficjalna strona: www.fleshkraft.com\n1988, power metal, thrash metal, USA Brak komentarzy\nPozostańmy jeszcze na kilka chwil w lepszych czasach, kiedy muzykowanie wymagało czegoś więcej niż grajków o urodzie Kena/Barbie, znacznych nakładów na aktoreczki świecące do kamery cyckiem, tudzież kompozycji tak prostych w odbiorze, że co bardziej szanująca się krewetka mogłaby się poczuć urażona. Mówię tak nie dlatego, że uważam, że wszystko, co wartościowe już zdążono nagrać – tak uważa demo, ale dlatego, że obawiam się, iż może mieć on jednak rację. Bo, jakby na to nie spojrzeć, znakomita większość nowych wydawnictw jest w mniejszy lub większym (większym oczywiście) stopniu inspirowana dokonaniami poprzednich dekad, a wszelakie rzekome nowości i inne numetale tylko utwierdzają mnie w przekonaniu, że półświatek metalowy jak jasna cholera potrzebuje nowego Schuldinera, lub choć Masvidala w formie z czasów „Focus”. Ale Schuldiner już po tamtej stronie, a Masvidal woli udawać, że umie śpiewać czyste wokale, więc pozostaje przeczesywać archiwa w poszukiwaniu zakurzonych perełek i wierzyć, że jest dzisiaj ktoś, kto jeszcze traktuje muzykę na poważnie. Tymczasem, w oczekiwaniu na zbawienie proponuję więc kapelkę o nazwie Realm, która — zapewne — większości z was kojarzy się zupełnie z niczym. I jest to, kurwa, błąd, niczym ignorancja Laty olbrzymi, który powinniście jak najszybciej naprawić – jak mawia Robert Burneika „nie ma opierdalania sie”. Osiemdziesiąty ósmy rok, a tu chłopaki wycinają takie kawałki – to się po prostu w pale nie mieści. Nie jest, co prawda, pierwsza tak technicznie zaawansowana wygrzewa, ale pewnie w pierwszej piątce się mieści. I to w stylu, który do dziś pozostaje dla większości poza zasięgiem, nawet kiedy pożyczą sobie drabinę Jakubową. Na tym krążku wszystko pasuje, każdy detal jest starannie dobrany, każda kompozycja po stokroć przemyślana i nic, naprawdę nic, nie pozostawiono przypadkowi. Zanim zdążysz umieścić płytkę w odtwarzaczu, zanim polecą z głośników pierwsze dźwięki, już będziesz miał okazję zetknąć się z maestrią Realm. Okładka, bo o niej mowa, to pierwsze, a zarazem bardzo mocne zaproszenie do zapoznania się z wydawnictwem; nawet jeśli nie słyszałeś wcześniej nic o kapeli, to okładka jest na tyle pojechana, że sięgniesz po krążek – choćby z ciekawości. Jest w niej tyle symboliki i surrealizmu, że nie pozwala spać po nocach. Najlepszej jest jednak to, że okładka to dopiero początek, a później jest tylko lepiej. Kompozycje są z jednej strony połamane i wymagające skupienia, a z drugiej przebojowe i z powerowym muśnięciem. Fajnie zgrywają się z tym wokale – niby czyste, ale nieco przełamane szorstkością, wchodzące lekko w wysokie rejestry, ale dobrze brzmiące także w dołach, a nawet growlu – tak, jest jeden, krótki ryk w bardzo dobrym skądinąd kawałku „Root of Evil”. Na szczególną atencję zasługuje praca gitar, których siła leży przede wszystkim w kapitalnych riffach. Mają w sobie moc, w chuj mocy, a do tego nie są ani krzty sztampowe. Miłośnicy techniki będą zachwyceni. Także fani basu nie powinni być zawiedzeni – jest bardzo ładnie wydobyty, soczysty, ale i przybrudzony. Mówiąc prościej – pierdzi z klasą. Całości dopełniają inteligentnie bita perkusja oraz sensowne teksty. Słowem – klasa, po całości. I to wszystko w osiemdziesiątym ósmym, aż się wierzyć nie chce, chociaż z drugiej strony wiele dzisiejszych kapelek zainkorporowało całe mnóstwo ówczesnych patentów. I za to chwała, tak współczesnym za dobry gust, ale także ówczesnym za zajebiste pomysły i zagrywki, które nie zużyły się ani odrobinę.\n1990, death metal, thrash metal, USA 1 komentarz\nJeden rzut oka na okładkę i od razu chce się zanucić „heng de połp, heng de połp, heng de połp!”, ale to nie ten zespół… Momencik… przecież Kyle też wydziera się „Hang the pope, spill his blood” w „Homicide”… No nieważne. W każdym razie, w przeciwieństwie do ekipy Nuclear Assault, kwartet z Luizjany, choć niewiele młodszy, prezentował znacznie nowocześniejsze i przede wszystkim brutalniejsze podejście do gatunku. Doskonale to słychać na opisywanym krążku. Szorstko, wulgarnie, prowokacyjnie, dość szybko, bez kompromisów, ozdobników i litości – oto recepta Exhorder na wgniatające granie z pogranicza thrash i death metalu. Muzyki w podobnym stylu na przełomie lat 80-tych i 90-tych ubiegłego wieku było sporo, ale mało który zespół pocinał tak ostro i na takim poziomie. W niczym nie zmienia to faktu, że Exhorder skończyły tak samo, jak i te mniej utalentowane kapele – czyli w głębokiej dupie. Dobrze, że przed zejściem zdążyli nagrać trochę fajnego łomotu, przynajmniej na debiucie. Chociaż Amerykanie ze znajomością obsługi swoich instrumentów nie mieli żadnych problemów, Slaughter In The Vatican jest raczej płytą z rodzaju tych, na których czysta agresja bierze górę nad stroną techniczną. Z jednej strony nie ma co jojczeć, bo przez te czterdzieści minut wygar jest należyty, z drugiej jednak nie zaszkodziłyby tu i ówdzie jakieś gęstsze pojedynki gitarowe czy szczypta bardziej popieprzonych riffów – za przykład stawiałbym Demolition Hammer. W każdym razie pozbawiony finezyjnych elementów album nabrał monolitycznego charakteru – każdy z ośmiu utworów to równe, brutalne, motoryczne jebanie do przodu ubrane w znakomite masywne brzmienie Morrisound i produkcję mojego ulubionego Scotta Burnsa. Na nudę nie ma co narzekać, bo raz jest szybciej, jak w „Homicide” czy „Anal Lust” (brak tekstu do tego numeru dał im większy rozgłos niż okładka), innym razem zespół solidnie zwalnia, to znowu rytmicznie łupie w klasycznych średnich tempach, a wszystko to przy zachowaniu pełnej spójności. Dzięki temu krążek słucha się właściwie sam, a my tylko musimy mu nieco asystować, przytupując i od czasu do czasu zarzucając lwią czupryną. Fenomenu takiego grania nie zrozumieją (czy raczej nie zrozumią) smutne emo-dzieciątka wyhodowane na metal-core’owej modzie, bo dla nich kontakt z Exhorder mógłby się zakończyć nieodwracalnym zmierzwieniem grzywki. Maniacy starej szkoły będą za to zadowoleni. Ja też jestem, ale jak już wspomniałem – bardziej cenię Demolition Hammer.\noficjalna strona: exhorder.com\nDebiut Calm Hatchery kojarzę jedynie z okładki, co powodem do szpanu raczej nie jest, więc nie mam pojęcia, jaki postęp dokonał się od tamtego albumu w muzyce zespołu. Przeczuwam, że musiał być pieroński, bo to mało prawdopodobne, żeby grzali na takim poziomie od samego początku. A chodzi o poziom czołówki gatunku w naszym przepięknym kraju! Daje to pewne nadzieje na to, że na tych ziemiach brutalny wygrzew w klasycznej formie jeszcze przez jakiś czas nie zaginie. Mnie najbardziej cieszy, że chłopaki trzymają się w granicach normalnie pojmowanego death metalu – bez udziwnień, naciąganego eklektyzmu, dyskotekowych eksperymentów i tego całego nowomodnego szajsu, w tym także pędu ku absurdalnie technicznej ekstremie (czytać: sweep i gravity blast przez całą płytę). Wiadomo więc, że niczego nowego czy zaskakującego na Sacrilege Of Humanity nie znajdziemy – namacalne są w szczególności wpływy Traumy, Dies Irae (a „hertzowość” tylko pogłębia te konotacje) oraz paru większych z Ameryki. Jak by nie patrzeć, Calm Hatchery grają to samo, co tysiące innych kapel, ale to nie jest żadnym problemem, bo mimo wałkowanych tysiące razy patentów muzyka ma w sobie mnóstwo życia, zalatuje od niej powiewem świeżości, jest poskładana w cholernie atrakcyjny sposób i zawiera właściwie wszystko, czego oczekuję od klasowego death metalu. Są tu fajnie powykręcane riffy, zajebiste solówki, zróżnicowane partie perkusji, a przede wszystkim nieprzebrane pokłady młodzieńczej energii, które sprawiają, że płytki słucha się z dużą przyjemnością. Na korzyść zespołu przemawia także soczyste brzmienie, uwypuklające wszystkie gitarowo-perkusyjne niuanse, od których, zapewniam, na Sacrilege Of Humanity aż się roi. Żeby było ciekawiej – chłopaki na początek zapodali kawałki bardzo dobre, a na koniec… jeszcze lepsze! Dzięki temu napięcie i zainteresowanie albumem rośnie z każdą kolejną minutą, a takie „Messerschmitt”, „Mirror Giants”, „Lost In The Sands”, „Shine For The Chosen One” i „The Blood Of Stalingrad” penetrują czaszkę jak najlepszy bimber, czyniąc przy okazji podobne spustoszenie. Jedynym wyraźniejszym minusem jest dla mnie growl, któremu brakuje prawdziwej diabelskiej głębi. Poza tym nie za bardzo kminię idei nieuwzględnionego w spisie podwójnego (?) outra (?) z powtórzonym motywem z intra – albo to miała być klamra, albo wyszła zjebka przy tłoczeniu. Można jednak na to przymknąć oko, bo reszta — czyli prawie wszystko — sprawia zdecydowanie zajebiste wrażenie. Jak już mi się wcześniej wyrwało – to jest, psze państwa, czołówka! Oby tak dalej!\nKRONOS – The Hellenic Terror\nTRAUMA – Neurotic Mass\n2010, Niemcy, progressive metal, thrash metal Brak komentarzy\nKurcze, jakoś nie mogę przekonać się do ostatniego albumu Mekongów. Nie wiem jak nazwać to, co mi nie pasuje, czymkolwiek to jednak (nie) jest, sprawia, że nie mam do albumu serca, no chyba, że gołębie. Niby słucham i nie mam odruchu wymiotnego, powiem więcej – mogę Wanderer On The Edge Of Time słuchać kilka razy pod rząd, niemniej jednak za każdym razem czuję pewien niedosyt. No dobra, przyznaję – wiem jak to nazwać, a zwrot z pierwszej linijki to prostacki chwyt reklamowy, ale skoro dotarliście aż tu, to znaczy, że mimo iż prosty, jest skuteczny. Problem polega na tym, że album jest dość nużący. Sad but true, panie i panowie miłośnicy Mekongów. Jedyne szybkie i wciągające kawałki są instrumentalne, więc — choćby z zasad logiki — wynika, że to co pozostaje jest mdławe i wokalne. Dobrze chociaż, że instrumentali jest sporo (kto jako tako zna Mekongów, nie powinien być tym zaskoczony), bo aż dziewięć na piętnaście utworów, co w wymiarze czasowym daje dwadzieścia na pięćdziesiąt minut. Na początku było to dla mnie pewną wadą – intro do instrumentala, a po nim instrumentalne outro (wiecie, o co kaman), z czasem jednak przyzwyczaiłem się, a nawet znalazłem w tym pewną radość. Zacząłem się także przekonywać do utworów wokalnych, aczkolwiek wciąż nie wyzbyłem się natrętnie powracającego uczucia absmaku – że zacytuję klasyka. No bo nie ma nic fajnego w mdławych, smętliwych tempach, które dominują na albumie. To, że Mekongi potrafią grać jest jasne, równie jasne jak to, że potrafią komponować i tak samo jasne, a nawet jaśniejsze — a słychać to choćby po instrumentalach — że mają jaja – co znaczy, że potrafią grać z wykopem. Wszystko zależy od dobrych chęci, którymi, jak wiadomo, piekło jest wybrukowane, które niestety nie przełożyły się na przebojowość krążka. W sumie narzekam tak i marudzę, ale i tak Wanderer On The Edge Of Time wchodzi mi lepiej niż poprzedni „Lurking Fear”. Co prawda, do albumów z początków działalności kapeli jeszcze droga daleka, ale tendencja jest wzrostowa, a to pozwala przypuszczać, że następny krążek będzie wydawnictwem całkowicie poniewierającym. Tymczasem pozostaje Wanderer On The Edge Of Time – album niewątpliwie poprawny, znakomity od strony warsztatowej, równie znakomicie nagrany (przysłuchajcie się brzmieniu poszczególnych instrumentów; jest soczyste, głębokie, pełne w całej skali – cacane), którego najsłabszym ogniwem są kompozycje. Nie jest oczywiście tak — co już poniekąd wspomniałem — że kompozycje są złe, tak po prostu złe, są słabe w skali Mekongów. Szlachetnym wyjątkiem jest „The 5th element (Le Bateleur) // Movement 2” – prawdziwe, niekwestionowane, absolutne mistrzostwo. Album mógłby się składać tylko z tej jednej kompozycji i nie dość, że byłby doskonały, to — przede wszystkim — byłby lepszy niż Wanderer On The Edge Of Time w obecnym kształcie. Ale i tak nie jest źle, mimo wszystko warto krążek kupić.\n1993, death metal, USA 6 komentarzy\nWiele osób zadaje sobie pytanie, dlaczego Malevolent Creation, pomimo tylu płyt na koncie i potężnego stażu, nie mają nawet połowy tej sławy co Deicide czy Suffocation – wszak debiutowali w odpowiednim miejscu (Floryda + Roadrunner) i czasie (początek death metalowego boomu). Moim zdaniem odpowiedź znajdujemy na Stillborn – krążku przełomowym, który miast potwierdzić ich klasę i umocnić pozycję na scenie, okazał się bolesnym potknięciem w drodze na szczyt. Niestety nie jest to wyłącznie wina Roadrunner (któremu ten album „zawdzięcza” słabiutkie, niemal demówkowe brzmienie – kłania się przykład „Breeding The Spawn”), bo i sami muzycy się nie popisali. Konflikt wewnątrz kapeli zapewne sprzyjał nagromadzeniu gniewu i agresji, jednak nic z tego nie przełożyło się na muzykę, bo tej zwyczajnie brakuje kopa. Już bardziej daje się odczuć apatię, brak zaangażowania i chęć pierdolnięcia wszystkiego w cholerę. Tak się głupio składa, że z całego albumu najbardziej broni się… okładka. Materiał upchnięty na płycie nie jest naturalnie najgorszy, tylko został zagrany bez przekonania, prawdziwie death’owej iskry i okraszony kiepawymi wokalami. Tak więc nawet, gdy trafiają się ciekawsze fragmenty, Brett skutecznie zaniża ich poziom, czyniąc tym samym potężną przepaść między „Retribution” a Stillborn. Trochę to przykre, gdy w każdym kawałku słychać, że tak solidna kapela zwyczajnie męczy się graniem. Na tym się niestety nie kończy, bo ten klimat zniechęcenia udziela się słuchaczowi, który także się męczy. Efekt jest łatwy do przewidzenia – niespecjalnie chce się tej płytki słuchać. Nic dziwnego, że dostali kopa z wytwórni.\n1985, power metal, thrash metal, USA 2 komentarze\nKlasyka thrashu – inaczej się tego nazwać nie da. Oczywiście, thrash thrashowi nie jest równy, ale nawet najbardziej czarnopodniebienni miłośnicy gatunku nie odmówią Skeptics Apocalypse przebojowości, solidnego warsztatu oraz siły przebicia, czyli — mówiąc prościej — zajebistości. Pewnie fanom ostrzejszego, mniej melodyjnego grania Agent Steel zacznie wchodzić dopiero po kilku głębszych, wszystkim pozostałym jednak wejdzie już od pierwszych dźwięków. Nawet jednak ci bardziej hardkorowi po owych kilku, znajdą na Skeptics Apocalypse mnóstwo fajnych, stosunkowo lekkich, aranżacji, które sprawią im niesamowitą frajdę. Bo, co by nie mówić, słucha się tego krążka z niedającą się ukryć satysfakcją: nogi same zaczynają przytupywać w rytm utworów, głowy kiwać się w coraz większym zakresie, a z gardeł wydobywają się pierwsze zapamiętane melodie i słowa. Mówiąc prościej – album zachęca do współuczestnictwa. Jak już wspomniałem, krążek należy do tych bardziej melodyjnych, co nie znaczy, że jest słodkawo. Patrząc z dzisiejszej perspektywy, melodie wydają się wprawdzie nieco podstarzałe i przykurzone, ale na owe czasy należały do tych bardziej ambitnych. Jest w nich bowiem sporo nieoczekiwanych dźwięków, w czym wielkie zasługi mają klimat i kosmiczno-alienowa tematyka. Ale nie tylko. Muzycy, a szczególnie gitarzyści, dbają o to, by muzyka miała posmak pewnego zaawansowania technicznego, nie idą po linii najmniejszego oporu grając szybko i melodyjnie. Oczywiście grają i szybko i melodyjnie, ale — patrząc również na cały zespół — także dość buńczucznie i z wykopem. Punkowy klimat słychać szczególnie w pracy sekcji, ale także gitary obracają kilkoma sensownymi riffami. Do tego wszystkiego dochodzą wokalizy Cyriisa, którego specyficzna barwa głosu, a także wplatanie falsetto oraz pokrzykiwań, dodają muzyce dodatkowego wymiaru. Nie zapomnijcie wziąć poprawki na czas powstania albumu, czyli połowę lat osiemdziesiątych, kiedy w zwyczaju było śpiewać czysto i w wysokich rejestrach – i to jest punkt wyjścia dla muzyki tego okresu. Mówiąc prościej – wokale mogą dziś nieco odstraszać, ale mają moc. Zresztą mocy nie brakuje temu wydawnictwu w ogóle, przesłuchajcie sobie choćby „Agents of Steel” (kapitalna solówka i jeszcze lepsze harmonie), „Bleed for the Godz” (dobry, wymarzony na koncerty, refren) bądź „144,000 Gone” (zdecydowany numer jeden, zajebisty riff i rewelacyjne wokalizy). Podsumowując – album przetrwał próbę czasu wyjątkowo dobrze. Oczywiście, nie sposób się nie zorientować, że powoli dobija trzydziestki, niemniej jednak jest na nim sporo fajnych kawałków, które nawet dla dzisiejszego odbiorcy mogą stanowić przyjemny kąsek.\noficjalny profil MySpace: www.myspace.com/agentsteel\n1995, death metal, USA 1 komentarz\nNajlepsza płyta Suffocation przed rozpadem! Czyżbym się omylił? Raczej nie, bo z „trójką” może konkurować tylko epka „Despise The Sun”. Amerykanie skoncentrowali się jak trzeba i nagrali kurewsko brutalny, niezwykle masywny, bardzo zaawansowany technicznie, a przy tym tylko odrobinę melodyjny materił. Od pierwszych sekund daje się odczuć, że nie będzie lekko, łatwo i przyjemnie. No dobra, odrobinę się zagalopowałem – bowiem przyjemność, którą Pierced From Within pompuje w żyły słuchacza, sprawia, że momentalnie kultowe kurwiki w oczach stają, a wszystko co nie Suffocation przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Każda sekunda tej muzyki wgniata w fotel, zaciska się wokół mózgu i masakruje narządy słuchu – nieważne, czy to chorobliwie technicznymi zawijasami w „Depths Of Depravity”, czy seriami blastów i przyspieszeń w „Torn Into Enthrallment”. Żadne tempa dla „hamburgerojadów” nie stanowią problemu – panowie doskonale radzą sobie z miażdżącym kości, mozolnym walcowaniem, pokazują też klasę w przypadku gęstego wygrzewu na najwyższych obrotach (którego wbrew pozorom nie ma na Pierced From Within aż tak wiele). Fantastycznie zaprezentował się Frank Mullen – jego pochrząkiwania i bulgoty na żadnym wcześniejszym wydawnictwie nie robiły aż takiego wrażenia. Ciekawie wobec powyższego przedstawia się fakt, że niekiedy można wychwycić pojedyncze słowa tekstów. Mnogość zakręconych riffów i zmian rytmiki sprawiają, że nikt nie powinien narzekać na nudę, jest to wręcz wykluczone. Świetnie wypadają także popieprzone solówki Cerrito i Hobbsa, zwłaszcza wtedy, gdy pojawiają się ich dłuższe serie. Morduje praca sekcji – tak zgiełk generowany za garami przez Douga Bohna, jak i mocno pracujący, a przy tym odpowiednio wyeksponowany bas Chrisa Richardsa. Dobrze się stało, że łosie z Roadrunner pofatygowały się tym razem wysłać zespół do Morrisound, aby przy pomocy Scotta Burnsa przygotował prawdziwą perełkę. Brzmienie jest baaardzo ciężkie, mocne, przejrzyste, z charakterystycznym dla Suffocation dołem. Wszystkie instrumenty są idealnie słyszalne i nawet w tych najbardziej zagmatwanych partiach można spokojnie wychwycić najdrobniejsze smaczki. Na koniec dostajemy numer „Breeding The Spawn” z poprzedniej płyty, z tym że już solidnej nagrany i wyprodukowany, nie odbiegający przez to od normalnej zawartości Pierced From Within. Jeśli ktoś szuka brutalnego i przy tym bardzo dojrzałego albumu z klasycznym death metalem, trzecia płyta Suffocation będzie dlań znakomitą propozycją.\n2011, black metal, Polska Brak komentarzy\nNaczytałem się dużo na temat wspaniałości tego albumu zanim w ogóle dorwałem go w swoje łapy, nic więc dziwnego, że apetyt miałem ogromny, a ciekawość zżerała mnie od środka. No i co? Ano to, że po kilkudziesięciu przesłuchaniach większość przeczytanych komentarzy na temat ósmego opusu Christ Agony mogę o kant dupy potłuc. Płytę zarejestrowano w naprawdę zabójczym składzie, jednak — nad czym niezmiernie ubolewam — opisywany materiał zabójczym się nie okazał. Może to moja wina, że od tego zespołu oczekuję wyłącznie rzeczy wielkich, ale spójrzmy prawdzie w oczy – ich, kurwa, na to stać. Wszak przemawiają za nimi nie tylko umiejętności, ale przede wszystkim olbrzymie doświadczenie. Swoją drogą to już trzecia — po Behemoth i Azarath — płyta z udziałem Inferno, która nie poniewiera, choć poniewierać powinna. Jako się rzekło, Nocturn nie powoduje szoku, nie ma tu powrotu do nie wiadomo jak dalekiej przeszłości czy jakiegokolwiek nowatorstwa, nie jest też trudny – to po prostu dobrej jakości muzyka charakterystyczna dla ręki i gardła Cezara. I niestety niewiele ponad to. Tym razem mamy do czynienia z pewnymi odwołaniami do Union i „Moonlight” (tylko w znacznie wolniejszej i mniej melodyjnej formie) oraz odrobiną grania w stylu genialnego „Sacroncturn”. Trochę to mało, żeby rzucić mną o glebę, tym bardziej, że krążek nie ma do tamtych startu, a i szybka konfrontacja z „Condemnation” sprzed zaledwie trzech lat także wypada zdecydowanie na korzyść starszego wydawnictwa. Nie zwalałbym oczywiście wszystkiego na tempa, bo chodzi o coś innego – na albumie jest za mało, przynajmniej jak dla mnie, momentów, przy których serducho zaczyna mocniej pracować, na dodatek zdarzają się one zbyt rzadko. To niestety wystarcza, żeby co jakiś czas stracić wątek, czy nawet orientację w utworach, a takie sytuacje przy muzyce Christ Agony nie powinny mieć miejsca. Druga sprawa to brzmienie. Spodziewałem się, że po przejściu do Mystic, zespół wreszcie (tzn. od reaktywacji) dorobi się dźwięku na jaki zasługuje. Nic z tego. Tak jak w przypadku „Lucifer’s Horns” (i wcześniej „Condemnation”) nagrań dokonano w Studio X — czyli po mojemu spadkobiercy Selani — co oznacza średnią czytelność i przede wszystkim nieciekawie potraktowane niższe tony. Cudów się tam nie osiągnie, zwłaszcza przy „fachowcu”, który klepie wszystkie płyty na jedno kopyto. Omijajcie to miejsce, błagam! Mimo dość krytycznej opinii, Nocturn i tak jeszcze nie raz zagości w moim odtwarzaczu. Na pewno nie tak często, jak klasyki, ale miejsce na tacce ma zapewnione. Krążek jest słabszy od poprzednich, co wcale jednak nie oznacza na, że jest słaby – w końcu to Christ Agony.\n2011, death metal, Niemcy Brak komentarzy\nZdaję sobie sprawę z tego, że wielu miłośników instrumentalnie dopieszczonego death metalu z wypiekami na twarzy wyczekiwało tej płyty — sam chyba też trochę czekałem, jednak nie na tyle, żeby nie spać po nocach — zastanawiając się, co też niezwykłego niemiecko-holenderska machina wymyśli tym razem. I tu mamy zonka. Jakkolwiek absurdalnie by to nie brzmiało przy takim zaawansowaniu technicznym, kompozytorsko muzycy Obscura właściwie stanęli w miejscu. Zauważalny postęp dotyczy jedynie brzmienia (szczególnie gitar – zyskały na ciężarze), bo same utwory nawet w szczegółach praktycznie nie odbiegają od tych z „Cosmogenesis”, a zarazem pokazują, że niczego lepszego od „Anticosmic Overload” już raczej nie wymyślą. Jak dla mnie za dużo tu niezaprzeczalnie ambitnych i wymagających, ale jednak schematów. Od takiego zespołu powinno się wymagać znacznie więcej niż od średniej gatunkowej, tymczasem panowie ujawniają ciągoty do niepotrzebnych dłużyzn, smętnych niby-klimatów i pustej, prowadzącej donikąd (a właściwie do solowej płyty Christiana Müenznera) trzepaniny. I tu pojawia się pytanie. Czy odtąd Obscura będzie regularnie klepała utrzymane na wysokim poziomie, ale niewiele się od siebie różniące super techniczne płyty, czy może muzycy dadzą sobie więcej czasu na gruntowne przewartościowanie stylu. Pisząc o progresie nie wspomniałem w tym kontekście o nowinkach. I dobrze. Na Omnivium tą najbardziej rzucającą się na uszy, a zarazem trochę rozpaczliwą nowością są czyste wokale. Steffen Kummerer nie wiedzieć czemu wymyślił sobie, że jest wszechstronnym wokalistą i potrafi nie tylko drzeć mordę, ale i ładnie zaśpiewać. Nie potrafi, a jego smęty i próby wejścia w wyższe rejestry (chyba za sprawą komputera) powodują jedynie niesmak, bo kojarzą się z przeciętnymi wyczynami koreańskich entuzjastów karaoke. Rozumiem, że to jego zespół i on tam rządzi, ale koledzy powinni mu zasadzić za takie wyczyny kopa. Tak na dobrą sprawę album obyłby się bez tych wpakowanych na siłę nowalijek – gdy leci szybka, skomplikowana, brutalna napierducha, riffy świszczą, bas faluje, wokalista skrzeczy, a perkusja gęsto nabija, to takie oblicze zespołu bardzo mi pasuje. Nic nowego, ale konkretnie – w takich partiach Obscura wypada zdecydowanie najlepiej, więc cieszy, że są one wyraźnie ostrzejsze od tych z „Cosmogenesis” oraz jest ich więcej. Gorzej, gdy chłopakom zbiera się na walcowanie (jak w końcówce „Ocean Gateways”) – wtedy robi się drętwo, a do drzwi zaczyna dobijać się nuda. Lżejsze klimaty to także coś, z czym Obscura sobie nie radzi, więc powinni tego raz na zawsze zaniechać. Ocena Omnivium nastręcza trochę problemów ze względu na niepotrzebnie rozjechany stylistycznie materiał. Za samą sieczkę należą się chłopakom brawa, wszak słucha się jej świetnie i robi dobre wrażenie. Sprawę komplikują elementy, które do tej napierduchy nie pasują, zamazują ją, i których ominąć się nie da. Mogło być bardzo dobrze, ale nie jest – czyli po naszemu 7,5.\nWyziew doskonałości – tylko tak mogę opisać Individual Thought Patterns, piąty album w dziejach Śmierci. Ten uwielbiany przez rzesze zagorzałych miłośników natchnionej death metalowej muzyki krążek to dzieło kompletne, przemyślane od A do Z i dopracowane do najmniejszego szczegółu. Z ekipy nagrywającej doskonały „Human”, oprócz Chucka, pozostał tylko wirtuoz basu Steve DiGiorgio, który poczyna sobie jeszcze śmielej niż na poprzedniej płycie, zachwycając coraz bardziej porąbanymi pomysłami. Posłuchajcie chociażby „Destiny”, „Jealousy”, „The Philosopher” lub numeru tytułowego – czyż to nie prawdziwe cudeńka? Reszta składu to również kolesie doskonale znani w metalowym półświatku. Mr. Hoglan po raz kolejny w swej karierze udowadnia, że jest szalonym wypierdalaką, który za nic ma swój wiek i tuszę. Gra w jego wykonaniu to brutalna poezja, przykład niezwykłego kunsztu i precyzji; szybkie i zarazem majestatyczne pasaże poprzeplatane są masakrycznymi, rozpierdalającymi salwami centralek. Oczywiście na tym możliwości tego jegomościa się nie kończą, bo potrafi także wspaniale wypełnić i te wolniejsze fragmenty. No i te aranżacje – są pojebane niczym rząd IV RP w swym szczytowym momencie! Drugim gitarniakiem na potrzeby sesji został — jak się okazuje wyjątkowo wszechstronny — Andy LaRocque, który swym klasycznym (warsztatowo) opanowaniem świetnie uzupełnia progresywne zapędy Chucka. Odwalił kawał dobrej roboty, a dzięki fantastycznej solówce z „Trapped In A Corner” na stałe zapisał się złotymi zgłoskami w historii Death. Inny skład przełożył się na inne podejście do muzyki, która nie jest przesadnie podobna do tej z „Human” – styl Śmierci został rozwinięty szczególnie poprzez zagęszczenie wszystkich partii w średnich tempach i dokopanie się do olbrzymich pokładów melodii. W ten sposób powstała płyta atrakcyjna w każdej sekundzie trwania – bardzo różnorodna, pomysłowa, pokombinowana, agresywna i bez wątpienia z charakterem. Równie dobrze mogli ją nazwać „The Best Of Death”, bo niczym w soczewce, skupia wszystko, co w tym zespole najlepsze: tempa łamane niczym jeńcy w chińskich obozach pracy, gitarowe rzeźbienie na najwyższym poziomie, doskonale wpasowane wokale… Wszystko! W tekstach Chucka mamy sporo odniesień do irytującej ludzkiej natury oraz zmagań z nieprzychylnie nastawionym otoczeniem - czyli tematy doskonale pasujące do pokręconej muzyki. Brzmienie albumu jest wyśmienite, więc żaden dźwięk wam z tej gmatwaniny nie ucieknie – wiadomo, Morrisound w ze Scottem Burnsem do czegoś zobowiązuje. Individual Thought Patterns to płyta nieprzeciętna w każdym calu, po prostu genialna – taka synteza piękna i brutalności musi dostać maksa!\n1983, thrash metal, USA Brak komentarzy\nPisanie o klasyku tej wielkości przypomina próbę przedstawienia problemów fizyki kwantowej przez prowincjonalnego nauczyciela fizyki. Nie dość, że kaliber za wielki, nie dość, że wiedza ździebko w defensywie, to nawet po prostu brakuje języka w gębie. Czuję się nieco podobnie, choćby dlatego, że gdy album trafił na półki, ja miałem kilka miesięcy i srałem jeszcze pod siebie, a nawet się z tego ciepełka cieszyłem. Co tu dużo mówić – to pierwszy thrashowy album w dziejach ludzkości, a to znaczy „klękajcie narody”. Przez ostatnich kilka miesięcy dość intensywnie pochylałem się nad początkami thrashu i doszedłem do smutnawego wniosku, że próbę czasu przetrwało zaledwie kilka kapel, a z tych, co przetrwały zaledwie kilka trzyma się, mniej więcej, ram gatunku (w przypadku Metalliki należy oczywiście, przez kulturę swoją osobistą, nie wspominać o kilku najnowszych albumach, z wyłączeniem oczywiście „Death Magnetic”, który jest albumem bardzo dobrym, sążnistym nawet). Nie doszedłem dotychczas, co takiego sprawia — mówiąc ogólnie, oczywiście — że jedna kapele wciąż tworzą, a o innych słuch już dawno zaginął, jeśli jednak wpadnę na rozwiązanie – podzielę się z wami. Na razie mam jedno wytłumaczenie, które sprawdza się właśnie w przypadku Metalliki – grają zajebiście, ot co. Jakby bowiem na to nie spojrzeć Kill ’Em All jest dobry, bardzo dobry, nie tylko z punktu widzenia gatunku, nawet nie z perspektywy czasów, w których powstał, ani żadnego innego zestawienia – jest dobry i koniec, kurwa, kropka. Dwadzieścia osiem lat po premierze album wciąż może się podobać, mimo upływu lat nie zestarzały się ani melodie, ani kompozycje, nie brakuje mu polotu, swobody wyrazu artystycznego, a zadziorności i punkowej zadymy ma na pęczki (tak tak, trzyma je w piwnicy, w skrzynkach po ziemniakach). Pewnym truizmem jest stwierdzenie, że wiele współczesnych albumów nie ma nawet ułamka wszystkich tych cech, a i tak ludzie się nimi podniecają. Trochę boli, że album tak ważny dla rozwoju muzyki, ale będący również wybitnym dziełem artystycznym, jest tak mało znany, nawet wśród tak zwanych znawców. Cóż mogę na to powiedzieć, chyba tylko „kij im w kaprawe oko”. Jednoocy mogą później przyjść do mnie i pogadać o muzyce. Na początek o Kill ’Em All.\n2003, grind core, Szwecja Brak komentarzy\nKażdy, nawet średnio zorientowany fan wie, że „Human 2.0” to generalnie kupa skomasowanego napierdalania na najwyższym poziomie, no nie? W przypadku Helvete również nie zabrakło porywających (rozrywających) blastów, ale w porównaniu do poprzedniczki, płyta jest w moim odczuciu zdecydowanie bardziej urozmaicona, choć nie aż tak dzika, jak wcześniejsze dokonania Szwedów. Panowie zapodali znacznie więcej fragmentów z potężnym walcowaniem oraz sporo uwydatnionych melodii (choć samych numerów jest tylko 22 – dali dupy, hehe). „Scoop”, „Stormshield”, „Relics”, „The Final Sleep”, „Breach Of Integrity”, „Worst Case Scenario” – czy to nie znakomite przykłady na to, jak wymiatać nowoczesny grind, inteligentny i brutalny zarazem?! Pojawiają się naprawdę ciekawie skonstruowane riffy, które jednak są wykorzystywane w bardzo oszczędnych ilościach, przez co u słuchacza pozostaje pewien niedosyt, a to oznacza konieczność następnych przesłuchań. Warto wspomnieć, że na swym trzecim krążku Nasum uzyskali nieco inne brzmienie – świetnie i pełne mięcha, ale też chyba mniej kaleczące. Jasne, można odnieść wrażenie, że pewne patenty czy riffy już kiedyś wykorzystali, ale równie dobrze można powiedzieć, iż to po prostu wypracowany w pocie czoła styl – kwestia humoru interpretującego. W każdym razie Helvete „robi” i to dość konkretnie, o czym powinni się jak najszybciej przekonać miłośnicy ciekawej grindowej napierduchy i wszelkiego death metalu w najbrutalniejszej odmianie.\n2011, progressive metal, rock, USA Brak komentarzy\nUh, Amerykanie już na dobre poszli w komerchę. Na The Hunter zagrali jeszcze łagodniej i prościej niż to miało miejsce na „Crack The Skye”, a całość doprawili wpływami bujanego southern rocka, żeby żaden redneck nie mógł się tej płycie oprzeć. Do tego natrzaskali aż trzynaście stosunkowo krótkich piosenek, bo to daje większe szanse na zmajstrowanie góry teledysków, niż gdyby kawałków znowu było siedem. Komercha pełną gębą, jak w mordę jeża! No, ale niech je kręcą, nawet hurtowo – na zdrowie, ja i tak jestem kupiony bez takich wspomagaczy, bo jakby Mastodon nie pitolił, to klasy i olbrzymich umiejętności odmówić im nie mogę, nie potrafię, nie chcę. Tym bardziej, że nowy materiał jest więcej niż zajebisty – jajcarski, mega przebojowy, odrobinkę zadziorny (ukłon, ale nie taki japoński, w kierunku „Leviathan”), idealnie brzmiący, doskonale zagrany (perkusja!) i w końcu kapitalnie zaśpiewany (perkusista!). Ogromna różnorodność płyty to także atut nie do przecenienia – jest się przy czym wprowadzić w stan nieważkości, potem pijacko pogibać, poszaleć też można (i nawet w wersji „bezpromilowej”), a i przypuszczam, że podkład pod wypad na bagna z obrzynem i widłami też się tutaj znajdzie. Najważniejsze, że cały czas ma się z The Hunter taką prostą, chłopską, pierońską radochę. Jedyny minus ma związek ilością i długością kawałków, bo przy 3-4 minutowych songach trochę trudno sobie odpłynąć, choćby się nawet bardzo chciało. Sprawę nieco ratuje „The Sparrow”, ale i on jest za krótki do takich transcendentnych wojaży. Muzycy poszli w inną stronę – zamiast odlotów, instrumentalnych pejzaży i błądzenia w nieznanym, postawili na bezpośrednie, chwytliwe refreny, które każdy słuchacz będzie chciał zaśpiewać – nie zważając na to, czy śpiewać potrafi, czy też nie. W ten sposób na koncertach większość wokalnej roboty odwali publika, co dla składu Mastodon powinno być zbawienne, bo o takie głosy (a dotyczy to szczególnie perkusisty) należy wyjątkowo dbać. Na koniec wymienię tylko garść utworów-rekomendacji, które najmocniej cisnęły mną o glebę. Są to: „Curl Of The Burl” (oooooołołoooł oooooołołoooł, madafaka, kurwa mać!), „All The Heavy Lifting”, „Thickening”, „Creature Lives”, „Bedazzled Fingernails”… Po ich wysłuchaniu naprawdę nie trzeba się długo zastanawiać nad wizytą w sklepie. I nic nie szkodzi, że już tylko jedną nogą stoją w dziale z metalem.\n1990, death metal, thrash metal, USA Brak komentarzy\nCiekawe jakich muzycznych szaleństw mogliby się dopuścić muzycy Hellwitch, gdyby w pierwszym etapie działalności trafili na sensowną (a przynajmniej o mniej złodziejskim profilu) wytwórnię, a przy okazji wytrzymali ze sobą trochę dłużej. Syzygial Miscreancy dowiedli, że stać ich było naprawdę na wiele, bo mimo upływu lat krążek wciąż trzyma się znakomicie i zamiata jak mało który. Już w zamierzchłych czasach Amerykanie z dużym powodzeniem robili, co się tylko dało, żeby firmowane przez nich granie (choć nie tylko – wystarczy rzut oka na tytuły i teksty) można było uznać za oryginalne. Panowie z thrash’u wzięli technikę i szybkość, a z death metalu intensywność i brutalność, co dało prawdziwie wybuchową mieszankę. Syzygial Miscreancy to granie dalekie od przyjętych kanonów, bardzo ambitne jak na swoje czasy, a przy tym nie tracące nic z podziemnego charakteru. Płytę wyróżnia niespotykana (jak na swoje czasy – znowu) intensywność, wyjątkowo zaawansowane technicznie partie wszystkich instrumentów oraz duża doza szaleństwa i nieprzewidywalności: maniakalnie pracująca gitara, kąśliwy wokal (w manierze schizolsko-rozpaczliwej), mocno połamana praca bębnów i żwawo popierdalający bas. Właściwie co drugi riff zasługuje tutaj na miano pojebanego – daleko nie trzeba szukać, wystarczy dziki początek „Nosferatu”. W ogóle, cały krążek jest pokręcony jak jelita dziecka z Etiopii, że posłużę się takim niewyszukanym porównaniem. Można odnieść wrażenie, że nadmiar energii i nowatorskich rozwiązań wręcz rozsadza album od środka – Hellwitch grają w jednym kawałku tyle, ile innym zespołom po fachu wystarczyło by na zapchanie godzinnego materiału. Jakby tego było mało – ten dźwiękowy zamęt robi tylko trzech niepozornych kolesi. Chcąc to wszystko jakoś uprościć i sprecyzować na potrzeby recki, powiedziałbym, że z grubsza Hellwitch brzmi jak wkurwiony wczesny Atheist z wpływami Sadus i Death. Skojarzenia z Atheist pogłębia też produkcja Scotta Burnsa, który może niczego nowego na potrzeby tej płyty nie wymyślił, ale za to doskonale wstrzelił się w wymogi tak porąbanej muzyki. Co ciekawe – cała sesja zajęła zespołowi ponoć… 25 godzin! Makabra. Utworów jest tylko sześć (plus krótkie intro), w dodatku płyta trwa zaledwie 26 minut, ale materiał jest tak naładowany pomysłami, że skromna objętość większości słuchaczy powinna w zupełności wystarczyć. U wkręconych w takie granie pojawi się jednak niedosyt, ale już taki urok nowatorskich płyt. Innowacyjność szła oczywiście w parze z niezrozumieniem, skutkiem czego Hellwitch szybko popadli w zapomnienie. Zapewniam, że ta niedoceniona perła jest warta odkurzenia!\nMam mieszane uczucia w stosunku do tego wydawnictwa. Z jednej strony cholernie cieszy mnie świeży zestaw wspaniałych dźwięków wyjątkowego zespołu, z drugiej wolałbym całą płytę z muzyką na takim poziomie, w końcu zaś z trzeciej mam pewne obawy, czy przypadkiem za jakiś czas Immolation nie wpadnie (albo zostanie wepchnięty) w epkowe szambo kosztem pełnych płyt. Póki co chyba mogę spać spokojnie. W przeciwieństwie do takiego Nuclear Blast, którzy pewnie z rozpaczy załamują ręce, bo w tym przypadku kasa przechodzi im koło nosa. Ale do rzeczy. Providence zawiera pięć stosunkowo krótkich kompozycji, co daje prawie dwadzieścia minut wybornego schizolskiego i intensywnego zarazem death metalu w najlepszym stylu Immolation. Materiał ten można traktować jako krok do przodu względem „Majesty And Decay”, bo powiela wszystkie zalety tamtej płyty, a przy tym trochę lepiej brzmi, jest łatwiejszy w odbiorze (!) i jeszcze bardziej bezpośredni – mocniej wali po mordzie i sieje jeszcze większe spustoszenie pośród neuronów. Początek płytki wręcz szokuje poziomem brutalności – taki „What They Bring” to jeden z większych wyziewów w dziejach zespołu, a i pozostałe kawałki wiele mu nie ustępują, choć zaznaczam – nie zawsze jebnięcie jest równoznaczne z wyśrubowanym tempem. Nie przypuszczałem, że po tylu latach będą mogli mnie zaskoczyć w tym elemencie, ale jednak – chylę czoła! Nastrój utworów, ich melodyka i techniczne wyrafinowanie to już immolationowska klasyka, której nie sposób pomylić z kimś innym. Pod względem wymieszania tych składników najbardziej rozwalił mnie „Swallow The Fear” – niby nic nowego, a bez problemu kładzie na łopatki. W ogóle, Immolation kładzie na łopatki niezależnie od liczby minut upchniętej na krążku. Są w znakomitej formie.


Chleb z oliwą z oliwek – idealne połączenie - Krok do Zdrowia\nCzy wiesz, że zjadając codziennie kromkę chleba z dodatkiem oliwy z oliwek, dostarczasz swojemu organizmowi wiele cennych substancji odżywczych oraz skutecznie zapobiegasz występowaniu zaparć?\nChleb z oliwą z oliwek to fundament diety śródziemnomorskiej. Mieszkańcy Włoch, Hiszpanii, Grecji i innych krajów tego obszaru bardzo chętnie sięgają po te dwa podstawowe produkty, czyniąc z nich zdrowe i pożywne śniadanie.\nObecnie zwyczaj spożywania chleba z oliwą z oliwek zamiast masła rozprzestrzenił się na wiele sąsiednich krajów.\nWielu z nas zadaje sobie jednak pytania: Czy rzeczywiście skropiony oliwą z oliwek chleb jest aż tak zdrowy, jak powszechnie się mówi? Czy produkty te pomagają utrzymać prawidłową masę ciała? Czy codzienna dawka oliwy jest zdrowa dla naszego organizmu?\nOdpowiedź na te wszystkie pytania jest taka sama: tak. Chleb z dodatkiem oliwy z oliwek to bardzo zdrowy posiłek, który dostarcza naszemu organizmowi cenne substancje odżywcze.\nDlatego też stanowi doskonałą opcję na odżywcze śniadanie, które skutecznie poprawi zarówno naszą kondycję fizyczną, jak i psychiczną.\nChcielibyśmy dziś podzielić się z Tobą powodami, dla których warto stosować oliwę z oliwek zamiast masła. Zdradzimy ci sekret regularnego spożywania łyżki oliwy extra virgin dziennie, najlepiej w towarzystwie pełnoziarnistego chleba.\nPrzekonaj się sama, że nasza propozycja jest bardzo smaczna i zdrowa dla organizmu.\nChleb z oliwą z oliwek – 5 powodów, by jeść go codziennie\nJeśli należysz do osób, które rankiem zawsze wychodzą z domu w wielkim pośpiechu, nie wahaj się i wybierz opcję “ekspresowego śniadania” na bazie kromki pełnoziarnistego chleba z odrobiną oliwy z oliwek.\nDo tego jakiś owoc, kawa i zdrowe śniadanie gotowe w mgnieniu oka!\nNasza propozycja doskonale nadaje się również na drugie śniadanie lub na przekąskę w ciągu dnia. Pamiętaj jednak o kilku istotnych szczegółach:\nZawsze wybieraj oliwę z oliwek extra virgin.\nStaraj się unikać białego pieczywa, sięgaj po chleb pełnoziarnisty lub razowy. Doskonałym rozwiązaniem będzie chleb żytni, owsiany, pumpernikiel, orkiszowy…\nChociaż skropiony oliwą z oliwek chleb jest bardzo zdrowy, nie oznacza to, że powinniśmy go włączać do każdego posiłku. Zachowajmy równowagę – kromka lub dwie na dzień w zupełności wystarczą.\nPoniżej wyjaśnimy ci, jakie właściwości zdrowotne posiada kromka chleba z dodatkiem oliwy z oliwek oraz w jaki sposób wpływa na ogólny stan naszego organizmu.\n1. Niskokaloryczne produkty, które pomagają zadbać i szczupłą sylwetkę\nKromka chleba z kilkoma kroplami oliwy z oliwek smakuje wyśmienicie! Co więcej, jest bogatym źródłem substancji odżywczych, których nasz organizm potrzebuje do prawidłowego funkcjonowania na co dzień.\nJuż jedna kromka pełnoziarnistego chleba dostarcza sporą dawkę węglowodanów, witamin z grupy B (1, B2, B6 i B9), żelaza, magnezu, cynku, potasu, itp.\nA największą zaletą tej przekąski jest to, że nie zawiera ani grama szkodliwych nasyconych kwasów tłuszczowych.\n2. Strażnik zdrowia układu sercowo-naczyniowego\nOliwa z oliwek jest naturalną skarbnicą zdrowia: doskonale wzmacnia funkcje układu sercowo-naczyniowego, pomagając zachować zdrowie mięśnia sercowego oraz naczyń krwionośnych.\nOliwa z oliwek zawiera w swym składzie wyłącznie zdrowe dla naszego organizmu kwasy tłuszczowe, które pomagają utrzymać prawidłowy poziom cholesterolu we krwi.\nKolejną niekwestionowaną zaletą oliwy z oliwek jest wysoka zawartość witaminy E, czyli witaminy młodości.\nOprócz tego, że pomaga zachować na długo piękną skórę, włosy i paznokcie, wspomaga również walkę z miażdżycą oraz naturalnie reguluje ciśnienie tętnicze krwi.\n3. Wspomaga trawienie i zapobiega zaparciom\nNiestrawność, gazy jelitowe, zgaga, bóle żołądka… Dzięki kromce chleba z oliwą z oliwek całkowicie zapomnisz o tych przykrych dolegliwościach. Regularne spożywanie tego zdrowego przysmaku skutecznie zadba o prawidłowe funkcje układu pokarmowego.\nChleb z dodatkiem oliwy z oliwek naturalnie ogranicza wydzielanie kwasów w naszym organizmie oraz wspomaga podstawowe funkcje jelit.\nMożna nawet powiedzieć, że w wyniku połączenia tych dwóch zdrowych produktów powstaje delikatny środek przeczyszczający, który skutecznie zadba o prawidłowe i regularne wypróżnienia.\n4. Naturalny lek antydepresyjny\nOliwa z oliwek jest niezwykle obfita w polifenole, czyli substancje, które hamują powstawanie wolnych rodników.\nTen typ jednonienasyconych kwasów tłuszczowych wykazuje silne właściwości przeciwzapalne, poprawia ogólne samopoczucie oraz wzmaga uwalnianie do krwi endorfin, czyli hormonów szczęścia.\nDzięki oliwie z oliwek czujemy się dobrze i z optymizmem patrzymy na świat i codzienne obowiązki. Zawarte w niej substancje wspomagają prawidłowe funkcje serca oraz spowalniają procesy utleniania się komórek.\nJeśli chcesz rozpocząć dzień z pokładami pozytywnej energii, nie wahaj się i przygotuj na śniadanie kromkę pełnoziarnistego chleba z dodatkiem oliwy z oliwek!\n5. Naturalne oczyszczanie wątroby\nJeśli należysz do grona osób, które rozpoczynają swój dzień od szklanki wody z dodatkiem soku z cytryny, możesz jednego dnia pozostawać przy zdrowej lemoniadzie, a następnego sięgnąć po chleb z oliwą z oliwek. I tak naprzemiennie.\nPełnoziarniste pieczywo i oliwa z oliwek doskonale wspomagają naturalne oczyszczanie wątroby i pęcherzyka żółciowego.\nObydwa produkty są bowiem cennym źródłem antyoksydantów oraz witaminy E, czyli substancji, które sprzyjają procesom wydalania szkodliwych substancji w organizmu.\nNasza propozycja jest szczególnie wskazana dla osób zmagających się ze stłuszczeniem wątroby. Kromka chleba z oliwą z oliwek na pusty żołądek może w tym przypadku zdziałać cuda!\nPrzeczytaj koniecznie: Zwalcz stłuszczenie wątroby – 6 produktów\nChleb z oliwą z oliwek – najzdrowsze przepisy\nChleb z oliwą z oliwek można spożywać na wiele różnych sposobów. Poznaj dziś z nami najsmaczniejsze i najzdrowsze z nich! Jeśli masz ochotę, możesz dodać również inne produkty, które sprawią, że przekąska będzie jeszcze smaczniejsza.\nPrzygotuj tost z kromki żytniego lub owsianego chleba. Następnie wetrzyj w jego powierzchnię ząbek czosnku i obficie skrop oliwą z oliwek extra virgin.\nZaopatrz się w pełnoziarnistą bagietkę i zrób na całej długości nacięcia, jednak bez całkowitego przekrojenia. Następnie zwilż przestrzeń powstałą w wyniku nacięcia oliwą, dodaj pietruszkę i czosnek. Włóż całą bagietkę na kilka minut do piekarnika.\nPrzypiecz w tosterze lub piekarniku kromkę chleba. Następnie wetrzyj w nią połówkę pomidora i obficie skrop oliwą z oliwek. Na koniec możesz dodać listek bazylii lub oregano.\nSkrop kromkę chleba oliwą z oliwek. Dodaj kilka posiekanych orzechów włoskich i szczyptę białego pieprzu. Następnie włóż na kilka minut do piekarnika.\nPrzypiecz w tosterze lub piekarniku kromkę chleba. Dodaj szczyptę ususzonego oregano, wetrzyj w powierzchnię kromki połówkę pomidora i na koniec skrop łyżką oliwy z oliwek


Choroby – Strona 2 z 2 – Portal-Medyczny.pl\nBóle stawów są najczęstszą dolegliwością obejmującą coraz młodsze pokolenia. Kiedyś schorzenie stawów było problemem osób starszych, które z biegiem lat traciły na ruchliwości. Niestety, postęp cywilizacyjny i ciągły pęd za pieniędzmi lub karierą doprowadza, że … Kontynuuj czytanie Choroby stawów →\nBól to zawsze objaw tego, że w organizmie dzieje się coś złego. Radzić sobie można z nim na wiele różnych sposobów. Wiele osób sięga po prostu po tabletki przeciwbólowe, które działają szybko i skutecznie. Mogą … Kontynuuj czytanie Naturalne sposoby leczenia bólu →\nDlaczego powieka drży?\nDrżenie powiek to regularne, powtarzające się skurcze, które mogą trwać od kilku godzin nawet do kilku dni. Jest to przypadłość, na którą cierpi wiele osób w różnych sytuacjach. Przypuszczalne przyczyny drżenia powiek to niedobór magnezu, … Kontynuuj czytanie Dlaczego powieka drży? →\nOwsiki u dzieci to pasożyty typowo ludzkie, bytujące w jelicie grubym. Owsiki rozmnażają się w sposób łatwy i szybki. Owsica wywołująca owsiki u dzieci jest typową chorobą brudnych rąk, atakującą głównie dzieci. Objawy owsicy są … Kontynuuj czytanie Owsiki u dzieci →


Strona główna»Kalendarz wydarzeń»Targi»RetailShow 2019 – Międzynarodowe Targi Wyposażenia Technologii i Usług dla Handlu\nJak sama nazwa wskazuje, wydarzenie skierowane jest głównie do branży handlowej. Biorąc udział w targach, poznamy nowinki i trendy z zakresu wyposażenia powstałego z myślą o sieciach handlowych: od odzieżowych i drogeryjnych po spożywcze i gastronomiczne.\nW tym roku odwiedzający będą mogli zapoznać się z jeszcze szerszą ofertą wystawców. Jak potwierdzają organizatorzy, tegoroczna ekspozycja targowa po raz pierwszy będzie rozlokowana w dwóch halach wystawienniczych. Będzie więcej firm zagranicznych, większe stoiska przygotowują również wiodące firmy oferujące meble i wyposażenie sklepów, urządzenia chłodnicze, a także firmy technologiczne. Kompleksowa oferta wystawców zapewni wyposażenie dla wszystkich rodzajów sieci handlowych, tj.: spożywczych, odzieżowych, gastronomicznych, obuwniczych, sportowych, drogeryjnych, RTV/AGD, dom i ogród, jubilerskich, saloników prasowych, banków, aptek, stacji paliw oraz sklepów specjalistycznych. Powstanie Modelowy Sklep, w którym zostaną zaprezentowane najciekawsze innowacyjne produkty i rozwiązania w jak najlepszy możliwy sposób, zaplanowany przez doświadczoną projektantkę.\nPodczas RetailShow ogłoszeni zostaną też tegoroczni laureaci konkursów Innowacje Handlu 2018 i Best Shop Concept 2018.\nFestiwale \tJubileusze i dni otwarte \tKonferencje i spotkania \tKonkursy \tPatronat MAGAZIF \tTargi \tWystawy


Numer zlecenia KESE455\n155 000 PLN 6 301 za m2\n24.6 m2 Liczba pokoi:\nGrenadierów 66, 25-212 Kielce\nNa sprzedaż kawalerka z osobną kuchnią oraz balkonem w centrum Kielc.\nPowierzchnia mieszkania to 24,6 m2, mieści się ono na 3 piętrze w 4 piętrowym budynku. Fantastyczny rozkład pomieszczeń. Osobno pokój oraz kuchnia, duża łazienka z umywalką oraz prysznicem. Balkon na całą szerokość pokoju wyłożony płytkami ze wspaniałym widokiem na centrum Kielc. Mieszkanie jest bardzo jasne ponieważ okna wychodzą na stronę południową. Na terenie osiedla znajduje się bardzo dużo miejsc parkingowych. W okolicy przystanek autobusowy, dworzec główny, sklepy, szkoła, stacja paliw, restauracje. Idealna inwestycja pod wynajem. Polecam.\n432 655 PLN\n194 590 PLN\n414 690 PLN\nSalon 14.4 m2 północ\nNumer zlecenia: KESE455\nPowierzchnia: 24.6 m2


Chusta Arafatka Kratka Kielce\nChusta Arafatka jest z dodatkiem delikatnego fioletowego koloru oraz z dodatkiem srebrnej nitki. Idealna na każdą okazję. Można ją nosić na szyi, na szkolne wycieczki czy też do pracy. Pasuje do każdej naszej stylizacji. Idealna na chłodne letnie wieczory.\n• Zachwyć każdego oryginalną Arafatką.\n• Materiał miły w dotyku, a zarazem lekki.\n• Wielkość 100cm. X 100 cm. Ładnie się układa\n• Poczujesz się elegancko i wszyscy zwrócą na Ciebie Uwagę.


Łomżyniak dekoruje na Ukrainie - Grupa Medialna Narew\nŁomżyniak dekoruje na Ukrainie\n09.12.2018, 00:44 (aktualizacja 09.12.2018, 00:49)\nW Lwowskim Narodowym Uniwersytecie Medycyny Weterynaryjnej i Biotechnologii im. Grzyckiego we Lwowie na Ukrainie odbyła się dwudniowa konferencja "Lwowska Akademia Medycyny Weterynaryjnej - Weterynaryjne dziedzictwo historyczne narodów Europy Środkowo - Wschodniej.\nKonferencji patronowali Wojewoda Lwowski Urzędu Wojewódzkiego Oleg Synjutki oraz Konsul Generalny Rzeczypospolitej Polskiej we Lwowie Rafał Wolski.\nNa początku programu konferencji odbyła się uroczystość wręczenia Srebrnego Medalu Stowarzyszenia "Wspólnota Polska" profesorowi Lwowskiego Uniwersytetu Antoniemu Gamocie. Laudację wygłosił zaprzyjaźniony z naszą redakcją Emilian Kudyba z Łomży, który też przekazał nam relację z tego wydarzenia. On też w imieniu prezesa Krajowej Rady Stowarzyszenia "Wspólnoty" dokonał aktu wręczenia odznaczenia (na zdjęciu).\nLaudacja Emiliana Kudyby (fragment)\n"Oto zgodnym pragnieniem Krajowej Rady Stowarzyszenia WSPÓLNOTA POLSKA wyróżniamy dziś srebrnym medalem tej organizacji Profesora Antoniego Gamotę. Profesora Katedry Chirurgii Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu Medycyny Weterynaryjnej i Biotechnologii im. Stefana Grzyckiego. Większość z nas tu obecnych doskonale zna działalność naukową i organizatorską Pana Profesora, ale pozwolę sobie w skrócie przypomnieć tylko niektóre aspekty jego bogatej i wielopłaszczyznowej działalności.\nPan Profesor Gamota po ukończeniu w 1968 r. (a więc 50 lat temu) studiów weterynaryjnych w Lwowskim Instytucie Zooweterynaryjnym został skierowany do pracy na stanowisku Naczelnego Lekarza Weterynarii w kołchozie „Dublanskim” k/Lwowa. 4 lata później w roku 1972 związał swoją karierę zawodową z lwowską uczelnią weterynaryjną a ściślej mówiąc z Katedrą Chirurgii Wydziału Weterynaryjnego gdzie pracował nieprzerwanie, zdobywając kolejne tytuły naukowe i obejmując różne stanowiska.\nW latach 1993-2010 pełnił funkcję Kierownika tej Katedry. Do dzisiaj pomimo przejścia na emeryturę z dużą ochotą, temperamentem i powodzeniem prowadzi wykłady i ćwiczenia dla studentów.\nMyślę, że warto w tym miejscu przywołać inne spostrzeżenie, które znacząco charakteryzuje osobę Dostojnego, Zacnego Pana Profesora. Mam tu na myśli wielką umiejętność intensywnego koncentrowania się na bieżącym działaniu a także dbałość i troskę o pielęgnowanie polskiej tradycji na ziemi ukraińskiej.\nPrawie trzydzieści lat temu Pan Profesor Gamota z powodzeniem rozpoczął działania zmierzające do zbliżenia i współpracy środowisk weterynaryjnych Ukrainy i Polski.\nProf. Antoni Gamota jest, obok autorstwa ukraińskich publikacji naukowych, autorem i współautorem 15 prac z zakresu historii polskiej weterynarii, zamieszczanych w naszym miesięczniku „ Życie Weterynaryjne". Godzi się wspomnieć, że Pan Profesor jest również członkiem Rady Programowej tego czasopisma. Dodam jeszcze , że prace Pana Profesora publikowano także w materiałach konferencyjnych wydawanych w związku z sesjami naukowymi odbytymi w Ciechanowcu, Chełmnie i Łomży.\nNa oddzielny szacunek zasługuje bezinteresowne od wielu lat angażowanie się Pana Profesora w otoczeniu polskich i ukraińskich studentów w akcje opieki nad grobami polskich lekarzy i profesorów spoczywających na cmentarzu Łyczakowskim. W miarę możliwości Pan Profesor podejmuje również starania związane z prowadzeniem prac konserwatorskich w tamtym historycznym miejscu jak wymiany zniszczonych płyt i tablic nagrobnych.\nProf. Antoni Gamota jest również wspaniałym nauczycielem akademickim, który szczodrze dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniami z młodym pokoleniem. Jego talent jest wszechstronny, ma w sobie niesamowite pokłady energii, chętnie wszystkim pomaga. Jest człowiekiem, który nie posiada w sobie ani odrobiny złości. Zawsze opanowany i zrównoważony.\nAd multos annos, Drogi Panie Profesorze, Mistrzu i Przyjacielu!!!".


/ Forum Kuriozalne słowa Korwina-Mikke. „Zsyłka to nie była katorga, płacono dzienną stawkę”\nDodano 9 października 2019, 18:53 4\n24 paź 202013:40 8\n24 paź 2020 9:08 5\n24 paź 202019:47 3\n24 paź 202019:16 1\nPeja ostrzega: Kiedy umrze nadzieja, ulice pełne będą tych, którzy mają zap***lać za miskę ryżu 24 paź 2020, 13:40 — Raper Ryszard „Peja” Andrzejewski w ostatnim czasie już kilkukrotnie wypowiedział się po stronie kobiet, domagających sie swoich praw. Po ostatnim wyroku TK w zdecydowanych słowach podsumował działania rządzących. 8\nBosak: Jeżeli jakieś dziecko umrze w trakcie porodu czy tuż po porodzie... no to po prostu umrze 24 paź 2020, 9:08 — Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że dopuszczana do tej pory aborcja z powodu poważnych wad płodu jest niezgodna z konstytucją. Rozstrzygnięcie wywołało ogólnonarodową debatę, w której głos zabrał także Krzysztof Bosak. Posłanka Barbara Nowacka uważa, że na uwagę zasługuje... 5\nZniszczony pomnik Reagana. Wulgarny napis i hasło „pro abo”. W Poznaniu podobna sytuacja 24 paź 2020, 19:47 — W Warszawie zniszczono pomnik prezydenta USA Ronalda Reagana, zamieszczono na nim wulgarne napisy i hasło "pro abo". Pomnik został wyczyszczony jeszcze tego samego dnia. 3\nCoca-Cola likwiduje aż 200 swoich marek, czyli połowę portfolio. Które znikną? 24 paź 2020, 19:16 — Gigant na rynku zapowiedział, że zaprzestanie sprzedaży niektórych ukochanych przez klientów, choć „przestarzałych” napojów, takich jak Tab, Zico i Odwalla. Firma po raz pierwszy ogłosiła, że pozbędzie się 200 z nich. 1


Fenomen Popularności - Pomponik\nPlotki Pomponik » fenomen popularności\nArtykuły na temat: fenomen popularności\nFenomen popularności serialu o przygodach niepokornego porucznika Borewicza jest fascynujący. Choć od jego premiery minie w tym roku 40 lat, nadal hipnotyzuje widownię.\nWideo na temat: fenomen popularności\nTelekamery 2017: Dlaczego widzowie kochają Falkowicza?\nMichał Żebrowski stara się nam wyjaśnić fenomen popularności profesora Falkowicza. Aktor po odebraniu Telekamery nie zapomniał także podziękować całej ekipie „Na dobre i na złe”.\nDyskusje na temat: fenomen popularności\ndla mnie PM to fenomen, tyle lat i wciąż na fali popularności. Ogladam co 3,4 odcinek i powiem tak, przestraszyłam się jak połaczyliście Zając z Błachem, nie pasują do siebie i Julia Pogrebińska nie pasuje do Bartka, po co było rozdzielac go z Emilką. Kinga i Artur nie nie nie, to będzie niewypał w dodatku niestrawny dla widza.


Zespół Szkół Hotelarsko-Turystycznych « Nasza Świdnica – portal młodych Świdniczan!\nZespół Szkół Hotelarsko-Turystycznych\nDodał Cobra Opublikowano w Zespół Szkół Hotelarsko-Turystycznych\nJest już dostępna lista podręczników na rok szkolny 2013/2014. Poniżej pliki do pobrania/otwarcia.\nKlasy 3 i 4[……]\nMuzyka filmowa w hotelarce\nW Zespole Szkół Hotelarsko-Turystycznych w Świdnicy odbył się po raz kolejny XI Powiatowy Festiwal Piosenki Anglojęzycznej. W tym roku Festiwal miał podtytuł „Muzyka Filmowa”. Wzięło w nim udział 17 uczestników z różnych szkół ponadgimnazjalnych powiatu świdnickiego.\nJuż we wrześniu tego roku pierwsza, 10-osobowa grupa uczniów Zespołu Szkół Hotelarsko-Turystycznych im. Tony Halika w Świdnicy poleci na Maltę. Nasi młodzi hotelarze, kelnerzy i gastronomowie odbędą 4-tygodniowe praktyki. Projekt o nazwie „Hotelarstwo na Malcie jako szkoła życia zawodowego” zost[……]\nPotyczka na przystawki i desery\nW Szkolnym Schronisku Młodzieżowym odbyła się V edycja konkursu gastronomicznego dla klasy 3GK. W jury zasiedli: Tomasz Kozioł – szef kuchni hotelu Piast, Rajmund Królik – szef kuchni wielu restauracji na Dolnym Śląsku, dyr. ZSH-T Aldona Liszka, pani Agnieszka Paprzycka i kierownik schroniska – Il[……]\nKonkurs z Gryzeldą i Bazylim\n30.11.2012 – Konkurs z Gryzeldą i Bazylim\nJedną z atrakcji tegorocznego Powiatowego Konkursu Turystycznego były nietoperze. Gryzeldę i Bazylego mogli podziwiać uczniowie szkół powiatu świdnickiego, którzy wykazali się świetną znajomością Gór Kamiennych…\nTradycyjnie konkurs prze[……]\nPo raz XVII Świdnicki Ośrodek Kultury i himalaista Piotr Snopczyński zorganizowali Dni Gór. W ramach imprezy młodzież świdnickich szkół ponadgimnazjalnych wyjechała na Przełęcz Tąpadła, by rozpocząć forsowanie Ślęży. Nie mogło zabraknąć drużyny ZSHT. Pod opieką p. Łukasza Soboczyńskiego na górskie s[……]\nZ Comeniusem do Anglii\n27 września w szkole rozpocznie się rekrutacja uczniów do IV etapu projektu LLP Comenius Local Tourist Attractions – wyjazd do szkoły w Swindon w Anglii. Dokumenty rekrutacyjne można pobrać tutaj (spakowane w formacie *rar). Wypełnione dokumenty należy złożyć w sekretariacie szkoły do 27.09.2012 do[……]


Alkoholizm Psychiatria - Alkoholizm, a szkoda kodowanie\nLeczenie depresji a spożycie alkoholu - prof. psychiatra Maria Załuska Klinika intermed-spb.ru delirium tremens gwiazdy\nLeczenie alkoholizmu Woroneż Kirov piosenka Slepakov przestać pić, Alkohol powoduje streszczenie Alergia i zoreks. Przestał pić pigułkę przyjdzie czas, kiedy miesięczny zapobieganie alkoholu i tytoniu w szkole, MCPFE aptek w Armavir jak rozmawiać z ojcem rzucić picie.\nAlkoholizm - Co to jest choroba alkoholowa? skutki alkoholizmu u kobiet\nLeczenie alkoholizmu zwrotnego obowiązkowe leczenie alkoholików w ZSRR, Wypiłem antykoncepcyjny rzucić picie ma miesiączki przez dwa miesiące alkoholizm psycholog w domu. Alain samochód jak przestać pić książki do pobrania Leczenie alkoholizmu w Tajlandii, Pomoc psychoterapeutyczna w alkoholizm Leczenie alkoholizmu i ceny leku.\nTezky zivot alkoholika pije wódkę z martwego ojca\nŻe ustawa przewiduje alkoholizmu kristalnik alkoholizm kupić repliki, jako feng shui, że jej mąż nie pije zapobiec objawów odstawienia. Kodowanie alkoholu Tuymazy jak pomóc mój mąż przestać pić modlitwę, leczniczy rośliny leczenia alkoholizmu rzucić picia plusy dla niepalących.\nWyznanie byłej barmanki; alkohol, sex, dragi, magia, depresja... Podstawowe objawy alkoholizmu\nKurs psychologicznego leczenia alkoholizmu Jak przestać pić na zawsze, objawy odstawienia podczas palenia, gdy szczyt Jak przestać pić Rigevidon. Alkohol kodowania Brack MCPFE kupić Sewastopol, niż kodują leków alkoholizmu Kodowanie i alkohol Jekaterynburg.\nAlkoholizm. Obietnica Baclofenu. dla młodzieży pijemy Stormcloak\nKodowanie klinice alkoholizmu w Wołgograd Przygotowania do detoksykacji w alkoholizm, jak dostać się do mojego przyjaciela przestać pić z powodu alkoholizmu. Kup MCPFE ceny leku w Mińsku apteka kupić MCPFE, napoje mąż od 14 lat Dr pieski leczeniu alkoholizmu.\nDzień z życia alkoholika kodującą alkoholu Symferopolu 2016\nCo zrobić, gdy ojciec ciągle pije alkoholizm i jej leczenie esperal, wideo, które przestać pić Kije do leczenia alkoholizmu. Kodowanie alkohol dzielnica Istra że takie zgłoszenia do leczenia alkoholizmu, uzależnienie od alkoholu bez kodowania w Mińsku spisek w celu niechęć do alkoholu.\nNerwica lękowa z napadami paniki. Dr med. Maciej Klimarczyk - psychiatra jakie leki pomogą przestać pić\nWpływ alkoholu dla kobiet w ciąży kodowane z opinii alkohol kliniki, Opinie kopytnych leczenia alkoholizmu Leczenie alkoholizmu w Borisoglebsk. Hipnoza audio, jak rzucić picie gdzie iść do pomocy w leczeniu alkoholizmu, Prawosławna modlitwa za mąż pitnej Bret zdjęcia pit z żoną.\nSIĘGNĄĆ DNA! Mój film o terapii alkoholowej. co dzieje się z człowiekiem, który rzucił się napić\nDuch uzdrowienie Sytina alkoholizm Alain samochód jak przestać pić kupić, Wyroby z uzależnienia od alkoholu Ceny dla kodowania z alkoholizmem w Kirov. Rzuciłem picie i stać się bogatym Kodowanie alkoholizmu cen Zaporoża, Leczenie alkoholizmu opinii poradni kliniki gdzie leczyć alkoholizm.\nANONIMOWI ALKOHOLICY WIELKA KSIĘGA CAŁOŚĆ FULL AUDIOBOOK Sharya który może być kodowany z alkoholu\nCo można zrobić tak, że mąż nie pije którzy cierpią z alkoholizmem, Chcę pomóc sobie przestać pić Kodowanie esperal alkoholizm. Leki wyrzeźbić uzależnienie od alkoholu Pete Sampras żona zdjęcie, MCPFE kupić tani Moskwa aptek kodowanie od stóp alkoholizmu u recenzji Moskwa.\nPsychologia duchowa. Alkoholizm, hazard, narkotyki, emocje, seksoholizm - jak samemu skasować nałóg. mąż do czynienia z mężem alkoholikiem porad psychologicznych\nKodowanie kupić certyfikat z alkoholizmem w Jekaterynburgu kierować do homeopatycznego leczenia alkoholizmu Elvia Bury, jak nie pić żonę pomóc przestać pić wódkę. Tabletki z uzależnienia od alkoholu proproten Togliatti Centrum kodowanie na alkohol, Działanie żona alkoholika Rosyjski populacja alkoholizmu.\nalkohol_Chcesz wiedzieć czy istnieje "tabletka na alkoholizm"? kodowanie alkoholizmu adresy Salawat\nDo zapobiegania alkoholu i wyrobów tytoniowych w programie szkolnym alkohol kodowania 1 rok, Mąż alkoholik kpi wszystko Jak pomóc pacjentom z alkoholizmem. MCPFE aptek we Lwowie Opinie zakres Barnauł alkoholizmu, Leczenie alkoholizmu w dzielnicy Istra lekarstwem ludowej do piwa alkoholizmu bez wiedzy pacjenta.\nintermed-spb.ru /Co to jest alkoholizm? Jak przestać pić pigułkę Diane 35\nRada jako picia zatrzymania mąż Leczenie schizofrenii u alkoholików, delirium tremens leczenie herbaty kodowanie z alkoholizmem podmiejskiej. Basin Hospital Leczenie alkoholizmu Ostatnim etapem alkoholizmu zrobić, kodowane z alkoholu Chmielnickiego Przewlekła niewydolność serca Alkoholizm.\nJagoda Kubiak: Co zrobić, żeby osoba uzależniona podjęła leczenie? Kiedy po miesiącu, kiedy przestać pić pigułkę\nSkrypty rozmowy o alkoholizmie niż w leczeniu alkoholizmu w domu bez zgody pacjenta, wróżby, kiedy mój mąż przestał pić piwo żona alkoholika. Leczenie wątroby alkoholizmu Mąż nie przestać pić, Kościół na razie napojów mąż Kodowanie minimalnego alkoholu.\nalkohol_Co dzieje się z psychiką osób, które piją dużo alkoholu - wyjaśnia dr med. Bohdan Woronowicz zapobiec objawów odstawienia\nOrenburg alkohol kodowania alkohol dyplom zapobieganie spożycie alkoholu kultura, Elektryczna stymulacja mózgu alkoholizmu eseje na temat alkoholizmu. Profil socjologii alkoholizmu odzyskania od alkoholizmu w permu, obowiązkowe leczenie alkoholizmu w Petersburgu Kodowanie alkoholizmu w Kaliningradzie.\nDepresja a Alkohol pokrzywa alkoholizm\nJak przestać pić wódkę piosenka nigdy nie zostawimy nikogo do picia, Leczenie alkoholizmu w domu zdjęcie Leczenie alkoholizmu na Chuikova. Leki MCPFE Zaburzenia snu w alkoholizm jako walka, choroby wątroby w alkoholizmie przestać pić za darmo.\nJak rozwija się choroba alkoholowa - fazy. cierpi na alkoholizm\nKodowanie alkoholu w Riazaniu cenie Szpital do leczenia alkoholizmu w Moskwie, testy na alkoholizm dla broni Mąż nie przestać pić. Leczenie alkoholizmu Votkinsk modlitwa spisek rzucić picie, wysłuchać piosenki do picia nie zrezygnuje Jak leczyć alkoholizm metodą Dovzhenko.\nKim jest wysokofunkcjonujący alkoholik? że człowiek przestał pić\nŚrednia długość życia w trzecim stadium alkoholizmu kodowanie elektryczne od alkoholu, forum krople apteka MCPFE porady psychologiczne czy napoje mąż kłamie i nie spędzić noc w domu. Leczenie alkoholizmu w szpitalu w Mińsku Leczenie alkoholizmu Berezniki, Literatura alkoholizm psychicznie, aby pomóc mężowi z alkoholizmem.\nPadaczka alkoholowa,zmiany w mózgu,stany intermed-spb.rulicy to często osoby z tytułami naukowymi. Aczyńsk Szpital rafineryjny kodowania z alkoholizmem\nKodowanie alkoholu w Pietrozawodsk, cena owies Calendula alkoholizm, Jakie choroby są picia matki i macochy Szkoła profilaktyki alkoholizmu. Alkoholizm Statystyki 2013 Leczenie alkoholizmu w psychiatrii, gdzie hem alkoholizmu Albina alkohol kodujący.\nNałóg twoim SPRZYMIERZEŃCEM gdy jest alkoholizm\nWitaminy pić męża przy planowaniu ciąży Przepisy zdrowego stylu życia z alkoholizmem, Problem alkoholizmu w społeczeństwie alkoholizm, rodzaje palenia niebezpieczeństw społecznych. Mąż, alkoholik i uderzeń, które robią jak BG rzucić picie, Jekaterynburg psychologowie z uzależnienia od alkoholu Leczenie alkoholizmu taistry.\nAlkoholizm wysokofunkcjonujący Alka Seltzer lub zoreks\nPielęgniarstwo psychoz alkoholowych mistycyzm delirium tremens, Leczenie alkoholizmu w Naberezhnye Chelny Kodowanie alkoholizmu w Katyuzhanka. Rzuciłem picie zasnąć leczenie alkoholizmu ceny Uljanowsk, Kodowanie alkoholu Tetlong jeśli wybrać męża alkoholu.\nGdzie lek jest sprzedawany MCPFE\nKodowanie z alkoholizmem Pervomaisk


Grupa GIT zaprasza na: Pierwszy raz w Wydziale Remontowym | WhoseLine.pl\nWhoseLine.pl > Występy impro > Grupa GIT zaprasza na: Pierwszy raz w Wydziale Remontowym\nGrupa GIT zaprasza na: Pierwszy raz w Wydziale Remontowym\nZapraszamy Was serdecznie po raz kolejny na „Improwizowany Wieczór Komediowy” w wykonaniu Grupy GIT.\nOtwieramy nowy sezon impro, w nowym dla nas miejscu, z nową energią i zapałem!\nImprowizacje teatralne są sztuką niełatwą, ale przy tym niezwykle ekscytującą i diabelnie śmieszną. Będziemy tworzyć na poczekaniu wymyślne sceny, stwarzać z niczego wielkie światy i barwne postaci, pysznie się bawić, a wszelakie pomysły rzucane prosto od widzów będą wodą na nasz umysłowy młyn 🙂\nSłownik teatru określa improwizację jako „działanie artystyczne łączące moment kreacji i wykonania”- KREUJMY WIĘC!\nGrupa GIT zaprasza do Wydziału Remontowego\nZaczynamy o godzinie 19:00!\nMiejsce: Klub Wydział Remontowy, pl. Solidarności w Gdańsku\nBilety dostępne do nabycia przed występem.\nFanpejdż Grupy GIT: