Dynasty Warriors 9 (Xbox One) - Download Komputer Świat\nDynasty Warriors 9 przenosi nas do czasów wielkie wojny domowej w Chinach. W trakcie rozgrywki musimy zadbać zarówno o oręż, którego używamy, ale także zwrócić uwagę na taktykę. Jeśli jesteś fanem(ką) spektakularnych pojedynków już teraz pobierz Dynasty Warriors 9.\nDynasty Warriors 9 to taktyczna gra akcji oparta na mechanice slashera stworzona z myślą o konsoli Xboxi One. W trakcie rozgrywki wcielamy się w jednego z 83 unikatowych bohaterów i bierzemy udział w chińskiej wojnie domowej, mającej miejsce na przełomie II i III wieku naszej ery. Jako dowódca oddziałów, staramy się wywalczyć sobie drogę do władzy, pokonując przy tym liczne wrogo nastawione jednostki. Gra oferuje nam wielki, otwarty, rozbudowany świat, którym są Chiny będące jednym wielkim polem walki.\nDynasty Warriors 9 umożliwia nam wzięcie udziału w wojnie domowej w chinach, podczas której sprawdzimy swoje umiejętności taktyczne\nDynasty Warriors 9 - Wydawaj rozkazy i spraw, aby Twoja taktyka sprawdziła się na polu walki\nW trakcie gry w Dynasty Warriors 9 wczujemy się w klimat wojny domowej, w której każda zamożna dynastia starała się przejąć kontrolę nad jak największym fragmentem rozpadającego się kraju. Wydarzenia w produkcji są interpretacją książki Luo Guanzhonga o nazwie Opowieść o Trzech Królestwach. Dynasty Warriors 9 łączy ze sobą dwa różne style gry. Największą część rozgrywki spędzamy na polu walki, parując swój oręż z mieczami i kuszami przeciwników, wykonując przy tym gigantyczne kombinacje ciosów, powalając dziesiątki, jeśli nie setki przeciwników jednocześnie. Przed tymi momentami planujemy jednak plan walki, rozkazując swoim oddziałom wykonywanie wymyślonych przez nas taktyk, które pomogą nam zdobyć dominację nad licznymi siłami przeciwników. Twórcy gry dają nam dużą swobodę w prowadzeniu historii poszczególnych bohaterów, a w każdej chwili możemy wrócić do menu i w trakcie jednego wątku rozpocząć kolejny wybierając inną postać.\nOcena Dynasty Warriors 9\nInformacje o Dynasty Warriors (Xbox One)\nPotrzebujesz Dynasty Warriors 9 na inną platformę systemową? Tak się składa, że mamy również Dynasty Warriors 9 do pobrania za darmo na platformę Windows i PS4. Wszystkie dostępne wersje znajdziesz w powyższej liście rozwijanej.\nPobierz »465400.00 MB Pobrano 1 razy\nDynasty Warriors 9 przenosi nas w czasy wojny domowej w Chinach na przełomie II i III wieku naszej...\n2. Dynasty Warriors 9 (PS4)\nDynasty Warriors 9 to dynamiczna gra akcji z elementami gier taktycznych, której fabuła przenosi nas w...


[Megane II phI] Hands Free i jego działanie - Elektr.-Ogólne - Megane II, Scenic II - FORUM Renault Megane, Scenic, Fluence\nHands Free i jego działanie\nMegane II phI Hands Free i jego działanie\nPrzez sniperek155, 21 Luty w Elektr.-Ogólne - Megane II, Scenic II\nOstatnio kupiłem Megane II z 2003 roku z silnikiem 1.9dCi z systemem Hands Free.\n-drzwi kierowcy: chwytam za klamkę i ciągnę - samochód nie otwiera się, gdy jest otwarty: klikam guzik na klamce i zamyka się\n-drzwi pasażera: to co u kierowcy\n-drzwi pasażera tył prawe: to samo co u kierowcy\n-drzwi pasażera tył lewe: chwytam za klamkę i ciągnę - samochód otwiera się, kierunkowskazy migają, ale nie otwierają się te drzwi, reszta otwarta, gdy jest otwarty: klikam guzik na klamce i nie zamyka się, brak reakcji\nCo może być w danych drzwiach lub w całym systemie wadliwe że tak się dzieje?\nZastanawiam się nad trzema czujnikami zbliżeniowymi w klamkach w drzwiach kierowcy, pasażera i tylne prawe, z kolei w tylnych lewych o mikroswitch'u na guziku\nPrzy każdej próbie karta do samochodu znajdowała się w odległości 10-20cm. Odpalanie bez wkładania karty działa.\n2 godziny temu, sniperek155 napisał:\nZastanawiam się nad trzema czujnikami zbliżeniowymi w klamkach\nUszkodzone, lub brak połączenia z UCH.\nCzwarta klamka - pierwsze pociągnięcie wyzwala otwarcie blokad wszystkich zamków, a drugie pociągnięcie otwiera te drzwi.\nPrzyciski w drzwiach do zamykania są w oddzielnych obwodach, czyli czwarte drzwi jest on do wymiany.\nDrzwi powinny zwolnić blokady po włożeniu ręki za klamkę. W klamkach są lusterka i włożenie ręki przerywa wiązkę. Podchodząc do samochodu z kartą HF UCH włącza system optyczny ( również napięcie zasilające potrzebne do otwarcia przez pociągnięcie za klamkę). Warunek - muszą działać anteny w klamkach, żeby stwierdziły obecność karty i dały sygnał sterujący do UCH.\nEdytowano 21 Luty przez jabrze\nCo do pierwszych trzech drzwi: w jaki sposób mogę sprawdzić wadliwość tych czujników, lub brak połączenia z UCH? Nie wiem czy dobrze myślę, ale chyba najlepiej byłoby sprawdzić czy dochodzi napięcie jeśli w pobliżu jest karta HF.\nCo do czwartych drzwi: Do wymiany jest mikroswitch w guziku tak? W jaki sposób tutaj też mogę sprawdzić czy to jest winowajca?\nJeszcze takie dodatkowe pytanie mam:\nW jaki sposób grzać świece w dieslu? Poprzez naciśnięcie guziku START/STOP bez sprzegła/hamulca i odczekanie chwili i dopiero zapalenie silnika?\nMożliwe, że wypięte są wiązki z klamek ( antena i przycisk).\nPobudzenie anteny przez obecność karty włącza zasilanie czujników optycznych. To w nich jest przycisk, który pozwala na zwolnienie blokady i otwarcie za pomocą linki zamka w poszczególnych drzwiach.\nNie podpowiem jak zrobić wielokrotne podgrzewanie świec żarowych w M2.


środa, 6.3.2019 08:00\t, komentarze: 0 , odsłony: 306\nTe wnętrza trudno dziś poznać. Dzięki gruntownemu remontowi studenci Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu zyskali nowe pracownie chemiczne. Aż trudno uwierzyć, że nie tak dawno funkcjonował tam szpitalny oddział Intensywnej Terapii Dziecięcej. Od 8 marca w budynku przy ul. Skłodowskiej-Curie pracę naukową i dydaktyczną rozpoczną pracownicy Katedry Chemii i Immunochemii.\nJak podkreśla kierująca Katedrą i Zakładem Chemii i Immunochemii prof. Mirosława Ferens-Sieczkowska, dzięki przeprowadzce komfort pracy ze studentami zdecydowanie się zwiększy. - Wprowadzamy się do nowych pomieszczeń ze świetnie wyposażonymi pracowniami, w których jednocześnie może ćwiczyć siedem grup studenckich, a więc dwa razy więcej niż do tej pory - mówi prof. Ferens-Sieczkowska. - Prowadzimy bardzo zróżnicowane zajęcia z chemii praktycznie dla wszystkich wydziałów naszej uczelni. Większa liczba sal bardzo ułatwi nam organizację tych zajęć dla poszczególnych bloków tematycznych.\nPoprawa wygody pracy wiąże się też z podziałem dostępnej przestrzeni. Dwa pierwsze piętra zarezerwowano dla studentów, a na kolejnych dwóch miejsce do pracy znajdą naukowcy. - Nowa siedziba to dla nas spora zmiana jakościowa, która na pewno będzie skutkowała także nowymi pracami badawczymi – mówi prof. Ferens-Sieczkowska. - Przeprowadzka to dla naszej katedry bardzo duże wydarzenie i bez przesady powiedzieć można, że wkraczamy w nowy rozdział jej funkcjonowania.\nDo tej pory Katedra Chemii i Immunochemii mieściła się przy ul. Bujwida. Jej przenosiny były możliwe dzięki połączeniu szpitali Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu. Intensywna terapia dziecięca funkcjonuje teraz w bazie przy ul. Borowskiej. Uczelnia wydała ponad 6 milionów złotych na dostosowanie pomieszczeń do nowych zadań. Dzięki temu udało się przenieść jedną z pozostających przy ul. Bujwida jednostek. Przy ul. Bujwida znajdują się jeszcze Katedra i Zakład Medycyny Społecznej oraz Zakład Traumatologii i Medycyny Ratunkowej Wieku Rozwojowego.


Podróżnicze profile na Instagramie, które trzeba obserwować - Fashion Post\nFashion Post - Kultura - Ludzie - Podróżnicze profile na Instagramie, które trzeba obserwować - 10.02.2018\nPodróże nadają naszemu życiu wyjątkowego smaku, otwierają nam oczy, pozwalają podejrzeć inne kultury, a także uczymy się wiele na swój temat. To dzięki nim odwiedzamy piękne miejsca, z których nie zawsze chcemy wracać w stronę domu. W naszej galerii znajdziecie pięcioro podróżników z prawdziwego zdarzenia. Którzy zabiorą was tam gdzie jeszcze nie byliście, bądź przywrócą wspomnienia jeśli odwiedziliście już dane miejsce. Zapraszamy do inspirowania się naszą galerią i życzymy udanych podróży!\nWaszym marzeniem jest odwiedzić wszyskie kraje świata? Wydaja się to niemożliwe? Taki sam plan ma Piotrek, który rozpoczął projekt Colecting Stamps i odwiedził już 74 z 193 krajów świata.\nTagi:Instagram / podróże\nJej kolażami zachwycił się świat. Choć sama skromnie twierdzi, że chciała tylko założyć konto na Instagramie… Z zawodu PR -owiec z zamiłowania artystka. Choć nie skończyła żadnej artystycznej szkoły jej prace wiszą w galeriach na świecie i pokazywane są na wystawach m.in w Nowym Jorku czy Barcelonie. Magda opowiada nam jak zaczęła się jej historia ze sztuką, jakich technik używa tworząc kolaże i z jakich aplikacji korzysta.\nSkąd czerpiesz inspiracje tworząc kolaże?\nWszystko siedzi w mojej głowie. Gdy zaczynam robić kolaż, nie wiem, jaki będzie efekt końcowy. Nie planuję. Całą historię potrafi zbudować jeden element.\nNie jesteś po szkole artystycznej, a twoje kolaże wyglądają wspaniale. Naturalny talent czy ciężka praca?\nMam wiele przyjemności z tego, co robię. Talent … nie mnie to oceniać. Praca na pewno. Przygotowanie jednego kolażu to kilka godzin … które mam wolne głównie w nocy ;) Jednym słowem hobby wymagające. Dla jednak mnie najważniejsze jest dzielenie się z ludźmi moimi emocjami … wrażeniami, sposobem postrzegania świata. I lubię jak patrzą na niego moimi oczami.\nJak zaczęła się Twoja przygoda z Instagramem? Czy to był przypadek czy zaplanowane działanie w końcu na co dzień pracujesz w PR?\nZ PR jestem związana już od kilkunastu lat. Zdecydowanie preferuję tradycyjne media. Niemniej nie wolno zaniedbywać nowych kanałów komunikacji. Konto na Instagramie założyłam wyłącznie dlatego, by wiedzieć, „czym się to je”. W zasadzie zalogowała mnie koleżanka z pracy wpisując nick magda_americangangsta i tak zostało. Zastanawiałam się, co publikować. Na początku robiłam czarno-białe zdjęcia przedmiotów codziennego użytku, którym nadawałam zupełnie nowy charakter, np. fotografowałam kamień w czajniku, który wyglądał jak galaktyka albo chodnik przypominający jezioro. To było takie przydawanie zupełnie innych cech przedmiotom, które nas otaczają. Potem poczułam, że potrzebuję więcej kolorów … a kolaż nie jestem w stanie powiedzieć, skąd się wziął. Po prostu … taki wewnętrzny imperatyw.\nUlubiona aplikacja do edytowania, projektowania, zarządzania Instagramem to…?\nMam kilka aplikacji … darmowych. Głównie korzystam z apki dzięki której mogę szparować wybrane obrazy. To bardzo żmudny proces … palcem po małym ekranie telefonu… Trzeba mieć dużo cierpliwości, której na co dzień i brakuje, a tutaj trenuję chyba wewnętrzną równowagę. Są jeszcze aplikacje do łączenia elementów. Takie photoshopy dla ubogich, jak je nazywam. Można pracować na warstwach, wykorzystywać różnego rodzaju pędzle. Instagramem nie zarządzam kompletnie … żyje swoim życiem.\nLepiej prowadzić Instagrama strategicznie czy spontanicznie? Planujesz posty z wyprzedzeniem czy robić je pod wpływem chwili?\nNie planuję. Każda z moich prac to odzwierciedlenie emocji z danej chwili. Oczywiście chwytam je głównie nocą przenoszę na kolaż. Wyjątkiem jest mój ostatni cykl Men’s World. Kontaktuję się z panami z całego świata prosząc ich o zgodę na wykorzystanie ich wizerunku w mojej pracy. Korzystam z ich zdjęć instagramowych. Wycinam sylwetkę i wstawiam w zupełnie inną rzeczywistość. Przy tym projekcie udało mi się pracować z czołówką światowego męskiego modelingu a nawet z samym Karimem Rashidem, dla którego także zrobiłam kolaż. Karim poświęcił mi wiele swojego czasu. Był mi mentorem, coachem. Ukierunkowywał, inspirował. Powiedział, że moje prace są bardzo interesujące i kompleksowe. A „cool” z jego ust to chyba największe wyróżnienie w mojej krótkiej artystycznej historii.\nCzy jest jakiś artysta, któremu chciałabyś pokazać swoje prace?\nMam dwóch … z jednym już miałam przyjemność pracować – i mówię o Karimie Rashidzie, a drugi to David LaChapelle … Marzę o spotkaniu z nim i rozmowie.\nKtóre konta Instagramowe najchętniej obserwujesz?\nŚledzę światowe galerie sztuki. Uwielbiam profil Maurizio Catellana i Jerrego Saltza.\nCo dalej? W którym kierunku będzie zmierzać twoja przygoda z mediami społecznościowymi?\nZ tego co się dowiedziałam, jestem chyba jedyna jeśli chodzi o tworzenie prac telefonem komórkowym. Mój IG feed jest specyficzny. Czasami rozedrgany, czasami w określonym klimacie. Pojawiają się w nim cykle, epizody z życia. Uwielbiam tę swoją galerię i ludzi, którzy ją odwiedzają. Instagram zawsze pozostanie dla mnie ważny … od niego bowiem zaczęła się moja przygoda ze sztuką, to dzięki niemu wystawiam się poza Polską, dzięki niemu moje prace były na ICFF w Nowym Jorku. Wszystkie znajomości artystyczne czy propozycje kolejnych wystaw przychodzą do mnie właśnie stąd. Gdyby nie „Insta” pewnie nigdy nie miałabym okazji poznać tylu wspaniałych uzdolnionych ludzi, których łączy pasja.\nTagi:Instagram / kolaż / Magda Górska / wywiad\nMultitasking nie jest jej obcy! Oto drugie…


Częste miesiączki - Ginekolog - Leczenie - Zdrowie - Forum - Wątek - Polki.pl\nnapisał/a: karola8824, 2011-05-06 23:00\nWitam bardzo, pisze gdyż zwróciła się do mnie kuzynka która ma problem od jakiegoś czasu ma dziwne miesiaczki nawet się zdażają 3razy w miesiącu po 2-4dni a zazwyczaj to są skrzepy duże nie wie co ma zrobić bo już raz była u lekarza a tamten oznajmił że może przekwitac(ma 22lata) i nie przepisał nic na dodatek nie może się dobrze kochać gdyż w czasie stosunku strasznie boli ją brzuch na dole, proszę pomóżcie jej dziękujemy z góry\nnapisał/a: TheMethoda, 2011-05-07 00:55\nPrzy każdej pozycji seksualnej boli ją ten brzuch ?\nPrzyjmuje tabletki antykoncepcyjne ?\nnapisał/a: karola8824, 2011-05-07 07:59\nWitam mówi że tak ale zazwyczaj boli ją po lewej stronie, nie przyjmuje tabletek, to więc dlaczego ma takie miesiaczki i ból przy stosunku, dziękuje za pomoc\nnapisał/a: ~Anonymous, 2011-05-07 08:23\nMysle, ze kuzynka powinna udac sie do innego lekarza gin. Takie objawy nie sa normalne, czeste miesiaczki moga byc spowodowane zaburzeniami hormonalnymi, bol podczas stosunku moze swiadczyc o endometriozie lub innych powazniejszych dolegliwosciach..Ale nie ma co gdybac, lekarz powinien przeprowadzic odpowiednie badania, w celu ustalenia przyczyny.\nnapisał/a: karola8824, 2011-05-07 09:17\nRozumiem ale co to jest ta endrometrioza i czy to coś groźnego, ? Czy od tego kuzynka może mieć problemy z hemoglobina znacznie z czerwonymi krwinkami ma poniżej normy,\nnapisał/a: wikam2, 2011-05-07 11:45\nSkoro tak często krwawi tzn, że może mieć problemy z wieloma rzeczami. Krótkie cykle świadczą m.in o zaburzeniach hormonalnych. Jest rzeczą niedopuszczalną aby młoda kobieta miesiączkowała (o ile to miesiączka) 3 razy w miesiącu. I nie mogę w to uwierzyć, że lakarz rzucił sobie luźne przypuszczenie nt. przekwitania. Kuzynka kiedyś będzie chciała zajśc w ciążę. Z takimi cyklami - nie widzę na to zbyt dużych szans. Nalezy udać się jak najszybciej do lekarza, wykonac badania hormonalne i usg.\nNa temat bolesności po stosunku i pozycji rozmawiac nie będziemy bo nie ma na forum działu seksuologii. Wtrące tylko, że powyższe badania i wywiad rozwieją watpliwości.\nnapisał/a: karola8824, 2011-05-07 15:39\nWytłumaczył lekarzowi że tak ma to on oznajmił że może przekwita, i uśmiech puścił.\nMówi że ma po dziwne te miesiaczki bo np trwa jedną 2dni trochę krwi i skrzepy, tak będzie chciała zajść w ciążę ,\nnapisał/a: wikam2, 2011-05-07 15:44\nKażde krwawienie z dróg rodnych wzbudzające niepokój powinny być skonsultowane z lekarzem - bez dwóch zdań.\nMoże poprzedni lekarz olał temat bo te krwawienia jeszcze się nie powtarzały?


Lidl wyda 600 tys. na szkolenia z profilaktyki bólów kręgosłupa - Detal\nLidl wyda 600 tys. na szkolenia z profilaktyki bólów kręgosłupa\nAutor: dlahandlu.pl 24 października 2016 10:59\nLidl Polska przeznaczy w najbliższym czasie 600 000 zł na szkolenia dla pracowników dotyczące profilaktyki bólów kręgosłupa oraz uzupełniający kurs z udzielania pierwszej pomocy.\n15 000 pracowników Lidl w Polsce zostanie objętych programem mającym na celu zwiększenie świadomości w zakresie profilaktyki kręgosłupa. Pracownicy wezmą udział w specjalnie przygotowanych szkoleniach praktycznych oraz zostaną zaopatrzeni w broszury informacyjne. Dzięki temu będą mogli poznać m.in. proste i skuteczne ćwiczenia profilaktyczne, które można wykonywać w domu i w czasie pracy. Szkolenia rozpoczną się w listopadzie br. i potrwają do maja 2017 roku. W tym samym czasie Lidl zorganizuje także szkolenia uzupełniające dla grupy kilku tysięcy pracowników z zasad udzielania pierwszej pomocy. Pracownicy otrzymają również breloki z maseczką do wdechów ratowniczych wraz z rękawiczkami jednorazowymi.\nWe wrześniu br. Lidl wystartował z nową kampanią employer brandingową, której celem jest przybliżenie, jakim pracodawcą jest firma i co oferuje swoim pracownikom. Hasłem „Lidl zaczyna się od ludzi” firma pragnie zaprezentować warunki zatrudnienia pracowników oraz możliwości rozwoju. 1300 pracowników Lidla z całej Polski zgłosiło się, aby zostać ambasadorami swojego pracodawcy i przedstawić, jak wygląda ich praca w Lidlu.\nLidl oferuje program bezpłatnej opieki zdrowotnej w placówkach Medicover. Każdy z 15 000 tysięcy pracowników ma możliwość skorzystania z porad lekarzy 28 specjalności oraz około 280 różnego rodzaju badań i zabiegów ambulatoryjnych w ponad 900 placówkach medycznych na terenie kraju.\nLidl RSS pracownicy RSS Grupa Schwarz RSS


Co to jest Puchar Mlecznego Startu: Finaliści w komplecie\npuchar mlecznego startu co to jest\nDefinicja: awans na światowy finał Danone Nations Cup w Paryżu słownik.\nCo znaczy Puchar Mlecznego Startu: Finaliści w komplecie\nSłownik: Czwarty z cyklu półfinałów Pucharu Mlecznego Startu wyłonił ostatnie drużyny, które już 4 czerwca rywalizować będą o Puchar Mlecznego Startu i o awans na światowy finał Danone Nations Cup w Paryżu.\nDefinicja: We Wrocławiu o awans rywalizowały trzydzieści dwie drużyny 11 i 12-latków z czterech województw: małopolskiego, śląskiego, opolskiego i dolnośląskiego. Oprócz świetnej zabawy, każdy z uczestników dostał pamiątkowe zestawy – piłkę, koszulkę i kaszkę Mleczny Start.\nDo Turnieju finałowego w Poznaniu, awansowało łącznie osiem zespołów: Promotor Rokitnica, PUKS "Rodło" Opole, WKS Śląsk Wrocłąw, SP Nowe Brzesko, Zagłębie Lubin, Mosir Jastrzębie "1", PUKKS Chrzciciel Tychy i TKKF Dolny Śląsk.\nnajwspanialszym zespołem wrocławskiego półfinału, rozgrywanego przy wspaniałej, letniej pogodzie, okazła się drużyna TKKF Dolny Śląsk - zeszłoroczni zwycięzcy rozgrywek, którzy w finale pokonali zespół WKS Śląsk Wrocław 1:0. Podobnym rezultatem zakończył się pojedynek o trzecie miejsce rozegrany pomiędzy Promotorem Rokitnica a Zagłębiem Lubin, w którym jednobramkowe zwycięstwo odnieśli zawodnicy z Lubina.\n- Do trzech razy sztuka – komentował efekt swoich podopiecznych trener TKKF Dolny Śląsk Janusz Borowy – Podwójnie powiodło nam się wygrać rywalizację w państwie. Tym wspólnie chwilę na osiągnięcie medalowych pozycji w czasie światowego finału Danone Nations Cup we Francji.\nWyróżniającym się strzelcem Turnieju był Maksymilian Dawidof ze Śląska Wrocław, który zdobył w sobotę siedem bramek. Równie duże uznanie należy się zdobywcy nagrody dla najlepszego bramkarza, Jakubowi Zwiechowi z TKKF Wrocław, który w sobotę nie wpuścił żadnej bramki.\nPoziom sportowy jaki prezentuje osiem drużyn, które dziś awansowały do turnieju finałowego w Poznaniu jest faktycznie imponujący! Wyraźnie widać, żePuchar Mlecznego Startu to nie tylko zabawa i okazja do aktywności fizycznej, lecz i szansa na pokaz gry na prawdziwie profesjonalnym poziomie - powiedział Przemek Pohrybieniuk z Danone, głównego organizatora Turnieju. dla tych zawodników i zawodniczek\nWrocławski półfinał stał się również najlepszą szansą na udział w konkursie na reportaż sportowy. w czasie spotkań i przerw można było zobaczyć młodych adeptów dziennikarstwa przeprowadzających pierwsze wywiady, robiących pierwsze fotoreportaże. Autorzy najciekawszych prac wyjadą w nagrodę do Paryża, na światowy finał Danone Nations Cup! Konkurs ciągle trwa, a o szczegółach można przeczytać na stronie www.puchar.mlecznystart.pl. Patronem konkursu jest dwutygodnik Victor Junior.\nTurniej finałowy zostanie rozegrany 4 czerwca na Stadionie Miejskim w Poznaniu. Medalistów czekają niezapomniane wrażenia, gdyż nagrody wręczy im osobiście Zinédine Zidane. Zwycięska drużyna będzie reprezentować Polskę na turnieju światowym Danone Nations Cup, który odbędzie się 7 września w Paryżu, na legendarnym stadionie Parc des Princes.\nWięcej informacji o drużynach i toczących się rozgrywkach znaleźć można na stronie www.puchar.mlecznystart.pl\nPatronami medialnymi rozgrywek są Gadu-Gadu i Pino.pl\nCo oznacza awans na światowy finał Danone Nations Cup w definicje:\nSłownik puchar mlecznego startu znaczenie. Co to jest, tłumaczenie, co oznacza.


1) Co znaczy, że towar jest New Retail, Open Box / Refurbished etc.?\n- Open Box / Refurbished - jest to oryginalny produkt, który został zwrócony do sklepu w krótkim czasie po dokonaniu zakupu (najczęściej nie dłuższym niż 14 dni) z powodów innych niż usterki techniczne - np. nie był kompatybilny ze sprzętem, był niechcianym prezentem itd. Część towarów jest też zwracana do producenta od dystrybutorów, np. z powodu uszkodzonego pudełka. Wszystkie towary klasy Open Box / Refurbished zostały przetestowane przez techników oraz zaklasyfikowana jako w pełni sprawne. Towar jest w dobrym stanie i w pełni sprawny technicznie ale nie posiada oryginalnego opakowania i może posiadać ślady użytkowania. Dzięki temu można nabyć oryginalny produkt po jeszcze korzystniejszej cenie. Sprzedajemy jedynie rzeczy najwyższej jakości, przetestowany i sprawne w 100%. Nie sprzedajemy sprzętu naprawianego i odnawianego.\n2) Chciałbym odebrać towar osobiście, czy istnieje taka możliwość?\nTowary można odbierać osobiście w naszej siedzibie na ulicy Smolna 38 lok. 11, w Warszawie. Odbiór osobisty jest możliwy Pon-Pt w godz 8-16.\n3) Czy otrzymam fakturę VAT na zakupiony towar?\nNa każdy zakupiony w sklepie towar możemy wystawić FV. W tym celu należy podać odpowiednie dane w formularzu zamówienia.\n4) Czy ilości dostępnych towarów są aktualne?\n5) Zakupiłem towar na Allegro i zostałem przekierowany na wasz sklep. Co dalej?\n6) Zakupiłem towar poprzez sklep - jakie zmiany mogę wprowadzić do zamówienia?\n7) Czy dostanę od Państwa informację co dzieje się z moją przesyłką?\n8) Jak zgłosić reklamację lub zwrot?\nul.Smolna 38 lok. 11\n- Na rozpatrzenie zwrotu/reklamacji Sklep ma 21 dni. Staramy się to jednak robić niezwłocznie po otrzymaniu przesyłki


Dziewczęca sukienka. | Love Fashion\nDziś przestawiam Wam moją kolejną czarną sukienkę polskiej marki. Jest wyjątkowo dziewczęca i urocza. Sukienka wykonana jest z bawełnianej dresowej tkaniny, bardzo ciepłej i wygodnej, wykończona koronkowymi wstawkami. Jestem nią zauroczona:)\nSukienka – Niumi*, Buty – Patrizia Pepe, Pierścionek – Tous.\nP.S. Niumi codziennie wieczorem organizuje Happy Hour, podczas której sukienki są przecenione:) Moją sukienkę upolowałam właśnie podczas takiej promocji.\n52 komentarzy “Dziewczęca sukienka.”\n18 stycznia 2014 o 07:50\nfajna;) zastanawiałam sie nad nią..jednak mam poczucie że to obszycie dołem poszerza biodra?Ty oczywiście nie masz z tym problemu;) jednak u mnie to zadecydowało o rezygnacji z happy hour\n18 stycznia 2014 o 13:10\nTak, sukienka na pewno poszerza biodra, ja takich właśnie szukam dla zrównoważenia proporcji ( mam szersze ramiona niż biodra)…. Wczoraj chyba była z 50% przeceną…:)\n18 stycznia 2014 o 08:16\nNatalia jak te kiecki stoją rozmiarowo? Zamowiłam 38 i martwie sie czy nie za małe będzie\nMoim zdaniem rozmiarówka jest bardzo zawyżona. Ja noszę 36, ale Lily w tym rozmiarze okazała się bardzo za duża .\nPoza tym sukieneczki cudne gatunkowo.\nDaisy jest rozmiarowo ok.\nJa mam 36 i jest ok. Moim zdaniem rozmiarówka standardowa. Nie wiem tylko co się z nią stanie po praniu…\n18 stycznia 2014 o 08:26\nKupilam! Czekam Pieknie wygladasz. Dziewczeca sukienka i buty z pazurem, swietna rownowaga.\nSimonka, mam nadzieję, że się załapałaś na przecenę:)\nno jasne…. dzięki Tobie 😉\nla mia pisze:\npięknie wyglądasz,koronkowe wykończenie bardzo efektowne:)\n19 stycznia 2014 o 14:19\n20 stycznia 2014 o 23:40\nDziewczyny zastanawiam się czy nie jest zbyt krótka dla 34 letniej matki 2-ki dzieci ;-)))) Moja 10-letnia córa ciągle mnie stresuje tekstami”Mamus nie za krótka???” A tak na serio,nie czujecie się,że mogłaby być nieco dłużsa???Jest przecudna,podoba mi się .\nnie jest za krótka !jesteś młodą kobietą więc kiedy jak nie teraz .. ja jestem pewnie w wieku twojej mamy więc …wiadomo! ale wy młode kobiety- odwagi!\nAle też napisałam….,a miało być; Czy nie sądzicie ,że mogłaby być nieco dłuższa??\n21 stycznia 2014 o 06:25\nJulka jeśli ktoś mierzy więcej niż ja ( ja mam 164) to może być problem z długością… Tzn. sukienka może być za krótka.\nJesteśmy tego samego wzrostu.A czy każdego dnia o godz.20.00 można zakupić tę sukienkę tańszą ?\nCodziennie jest coś innego w promocji, nie zawsze sukienka i nie zawsze właśnie model Daisy.\nNatalia rozumiem, ze masz kiecke w wersji bez bombki? Ja jestem jakieś 5 cm wyższa i trochę starsza od Ciebie ;), wiec tez martwię się długością… W razie czego myśle, ze z getrami ją można zestawić….\nMagda, moja sukienka jest bez bombki i fajnie się układa:)\nCzy sukienka przeszła juz próbę prania,czy nic się z nią nie dzieje???\nNiestety jeszcze nie wiem, bo nie prałam.\nPani Natalio,mam zamiar zakupić dzisiaj taką sukienkę.Mam jednak do Pani ogromną prośbę ;-))) Podałaby mi Pani jeden wymiar ;od paszki do paszki.Boję się,że „wtopię”z rozmiarem ;-))\nOk, ja mam rozmiar 36. Obwód sukienki nad wysokości ” pod pachą” wynosi 90 cm:)\nBardzo dziękuję za pomoc-sukienkę już kupiłam.Tylko ten długi czas oczekiwania….21 dłuuuugich dni.Kusi mnie również „gazeciarska”jak ja nazywam model Forget-me-not,ale ta wypada krótsza.\n3 lutego 2014 o 09:37\nCzekam na moją „gazeciarską” – jak przyjdzie pewnie zrobię sesję:)\n31 stycznia 2014 o 21:29\nZakupiłam dzisiaj również tę sukienkę. Wzięłam od razu dwa rozmiary,żeby mieć porównanie i móc wybrać lepiej pasujący;) Muszę przyznać, że do zakupu zachęciła mnie Twoja stylizacja i fajnie zrobione jej fotki. Dzięki.\nTrafiłam na Twojego bloga zupełnie przypadkiem i na pewno będę tu częściej zaglądać. Najbardziej przemawia do mnie Twoja naturalność, czego na wielu blogach można ze świecą szukać. Mam 37 lat więc pozwoliłam sobie zwracać się „na Ty”. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.Pozdrawiam sedecznie ze Szczecina/Marta\n3 lutego 2014 o 09:38\nWitam Cię Marta u nas:)\nja mam 38 lat i w 100% się z Toba zgadzam co do innych blogów.Tam wogole nie przyjmują krytyki są poprostu nietykalne a Natalia jest super\nJa też skuszona promocją na koniec stycznia kupiłam „Twoją” kieckę… Jako, ze ceny były sympatyczne z rozpędu kupiłam i spódnicę bombkę…. Ciekawa jestem efektu….\nSuper stylizacja:)wogole dech zapiera:)Natalko znalazłam te buciki na Allegro ale jest dostępny tylko nr.37,a ja noszę typowe 38.cena jest nie mała i nie ukrywam ze sie troche obawiam:)moze Pepe ma zawyzona numeracje?pozdrawiam.\n7 lutego 2014 o 12:17\nAniu – ja mam normalnie 38 a te buty mam 37. Generalnie Patrizia Pepe ma zaniżoną rozmiarówkę. Pozdrawiam\nKochana a czy jestes z nich zadowolona?bo zakochalam sie w nich patrząc na twoje stylizacje:)nie wiem tylko czy 40 stolatce takiej jak ja bedą pasować:)ale lubię taki styl jak twój.prosze o szczera odpowiedz:)pozdrawiam:)\n8 lutego 2014 o 13:26\nJestem zadowolona, chodzę w nich praktycznie non stop:)\nKochane Panie ta sukienka jest cudna i mam zamiar ją upolować ją na przecenie. NIe rozumiem tylko czy codziennie o 20:: i tylko o równej 20:00 można zakupić jakiś ciuszek taniej czy od 20:00 ?\nDziękuje za odpowiedź Pozdrawiam, Bożena\nps. jestem „nowa” ale już uzależniła się od tego bloga, stylizacje zjawiskowe\nPrzyszła wczoraj zamówiona przezemnie 31.01 (wyprzedażowo) Daisy, wygląda super Jedyna uwaga jaką mam to bardzo wąskie rękawy (szczególnie w okolicach dłoni) przez co komfort wkładania kiecki jest słabszy. Zamówiłam tez sobie bombkę „pod spód”, ale zastanawiam się czy nie odesłać bombki a nie zamówić gazeciarskiej sukienki… Ta bombka to chyba by się sprawdzała najlepiej na osobach z bardzo wąskimi biodrami, a ja do takich nie należę…. Tylko ktoś pisał, że „gazeciarska” jest krótsza od Daisy? Muszę to sprawdzić, bo już Daisy jest dla mnie w górnych granicach „krótkości”. A te happy hour to jeszcze funkcjonują na tej stronie?\n19 lutego 2014 o 09:42\nMoim zdaniem bombka do Daisy się nie nadaje bo Daisy nie jest odcięta w talii tylko na linii bioder. Jeśli chodzi o sukienkę Gazeciarską to jest ona którsza od Daisy ale tez bardzo efektowna. Jedyny minus jest taki, że materiał nie jest tak miły jak przy Daisy – ale Daisy jest z materiały dresowego:)\n19 lutego 2014 o 08:55\nCzy któraś z Was orientuje się kiedy będzie kolejny Happy Hour w NIUMI ? Poluję na Daisy. Tak chcę ją mieć:-)\nOstatnie Happy Hour były przy wyprzedaży kolekcji jesień/zima, nie mam pojęcia czy będą nastepne…\nRzeczywiście w rozmiarze 38 jest 4 cm między Daisy a gazeciarską… Zastanawiam się czy nie zamówić w związku z tym 40… Natalia – rękawy w gazeciarskiej też takie wąskie? Zrobisz w najbliższym czasie sesję w niej?\nRękawy nie są takie wąskie – wąski jest pas – ale u mnie to zawsze problem bo ja generalnie mam szeroką talię ( w porównaniu do bioder ). Co do sesji to mam nadzieję, że w sobotę uda mi się zrobić:)\n19 lutego 2014 o 15:44\nDzisiaj i do mnie dotarła sukienka Daisy w rozm.36 i okazało się,że rękawy są makabrycznie wąskie w łokciu i pomimo tego iz jestem szczupła-poprostu mnie wkurzają.Rozmiarowo tak jak to mówi moja córka „na styk”,nie zmieszczę pod nią nawet topu.Zastanawiam się nad wymianą na większa ,ale obawiam się że góra będzie swobodniejsza,a dół za duuuży.\nPani Natalio,z racji tego iż jest Pani najdłuższą użytkowniczką Daisy zapytam;czy sukienka powinna być bardziej dopasowana czy lużna(myślę o górze) ????\n19 lutego 2014 o 16:53\nHej. Ja kupiłabym większą, ponieważ myślę, że nie powinna być zbyt obcisła. Weź jeszcze pod uwagę, że po praniu w 30 stopniach niestety trochę się skurczyła i musiałam ją „naciągnąć:)”. Następnym razem wypiorę ręcznie..Rękawy faktycznie bardzo wąskie…\nWymieniłam ;-)) mam nadzieję,że będzie pasowała.\nA czy materiał z którego uszyta jest „gazeciarska”jest choć o drobinę elastyczny ? Też mnie kusi jest piękna,tylko gdyby była ciut dłuższa ;-))\nZ utęsknieniem czekam na nową sesję z „gazeciarską” ;-))))\nMateriał nie jest w ogóle elastyczny:) P.S. Też jest piękna.\nJest, jest mam ją . Dziś rano wchodzę na stronę NIUMI i proszę jaka niespodzianka moja wymarzona Daisy -30% . Od razu ją zakupiłam. Natalio – dziękuję za inspirację i tego bloga Pozdrawiam, Bożena\n23 lutego 2014 o 13:44\nUdało sie sesje z gazeciarska zrobić? Cały czas zastanawiam sie nad zakupem… Jakieś nowości kwiatowe chyba tez maja sie pojawić…\nWitam ponownie i jeszcze raz proszę o podpowiedź z jakimiś stronami internetowymi z fajnymi sukienkami czy innymi ciuchami;) Dzięki Tobie poznałam Niumi i chętnie poznam inne marki.\nHej Marta:) Wszytskie strony, z których kupuję ubrania są opisane pod postami:)\n1 marca 2014 o 12:03\nhmmm….. jakoś nie mogę nawiązać kontaktu z dziewczynami z niumi…. dzwoniłam parę razy, wysłałam sms, dwa maile i nic…. Odesłałam zamówioną wcześniej spódnicę bombkę (ale zostawiłam Daisy i czapkę :)), a ostatnio zamówiłam sukienkę „gazeciarską” i chciałam sobie potwierdzić, czy mogę sobie od płatności za nią odjąć zwrot za bombkę… a tu kontaktu brak….\nPani Magdo,mam pytanie..jak ta czapka?..fajna,bo mam ochote ją zamówić,chociaż zima za nami,ale strasznie mi sie podoba..\nWitam. Czy mogę poprosić o zmierzenie sukieneczki (biust, biodra, długość), bo wspomniałaś, że po praniu musiałaś ją nadciągać a i dla wysokich osób mogłaby być za krótka… Będę bardzo wdzięczna. Pozdrawiam


Dlaczego mam te drętwienia palców? - Na pytanie odpowiada Redakcja abcZdrowie | WP abcZdrowie\nDlaczego mam te drętwienia palców?\nWitam. Od 3 tygodni utrzymuje się ból i drętwienie dwóch ostatnich palcy gdzie ból jest promieniujący do łokcia oraz piekący. Gdy poruszam ręka ból jest coraz większy. Zostało wykonane badanie Emg ale wizyta dopiero jutro. Bardzo proszę o odpowiedz. Przewodzenie we włóknach czuciowych i ruchowych nerwu łokciowego lewego wraz z gałęzią głęboka tego nerwu w granicach normy. Prędkość przewodzenia we włóknach ruchowych nerwu łokciowego lewego w poprzek rowka na dolnej granicy normy. Fala F prawidłowa.\nEMG Ortopedia Drętwienia i mrowienia Ból łokcia\nw odpowiedzi na Pani pytanie zachęcamy do konsultacji z lekarzem neurologiem. Wspomina Pani, że od 3 tygodni miewa bóle i drętwienia palców, które promieniują do łokcia. Zamieściła Pani także opis wyniku badania EMG. Najlepiej byłoby gdyby jednak ocenił go lekarz specjalista. Drętwienia mają niestety różne przyczyny. Mogą być one spowodowane zarówno zaburzeniami przewodnictwa jak i innymi problemami zdrowotnymi (np. uciskami kręgów). Z tego też względu warto podjąć kontakt ze specjalistą z tej dziedziny, który oceni zapis wyniku jak również będzie mógł zalecić dodatkowe badania (np. MR lub TK) oraz odpowiednią terapię (leczenie farmakologiczne lub rehabilitację).\nPrzyczyny drętwienia palca ręki – odpowiada Lek. Tomasz Solecki\nJak zinterpretować ten opis EMG? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nCo oznacza wynik EMG po złamaniu? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nCzy w tym wypadku konieczny będzie zabieg? – odpowiada Mgr Paweł Czarnocki\nCo oznacza wynik EMG u 32-latki? – odpowiada Dr n. med. Maria Magdalena Wysocka-Bąkowska\nDrętwienie palców i zanik mięśni dłoni – odpowiada Lek. Irena Oryńska\nCo oznacza wynik badania EMG przy drętwieniu palców? – odpowiada Lek. Jerzy Bajko\nZwolnienie szybkości przewodzenia we włóknach nerwu łokciowego w EMG – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nUtrata czucia w IV i V palcu po operacji uwolnienia nerwu łokciowego w kanale Guyona – odpowiada Lek. Krzysztof Szmyt\nCzy takie wyniki EMG świadczą o tym, że czeka mnie operacja? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nBól rąk najczęściej jest objawem chorób zwyrodnien...\nZespół cieśni nadgarstka • Zespół CREST • Drętwienie kończyn • Degeneracyjna chrobra dyskowa • Neurologia • Mononeuropatia • Polineuropatie • Dyskopatia • Urazy kręgosłupa • Łokieć tenisisty • Badanie narządu ruchu • Wertebroplastyka • Zwichnięcie stawu ramiennego • Krzywica • Zespół Polanda • Bóle mięśni • USG kolana • Skolioza • Hiperaldosteronizm • Ból kostki • Uraz ścięgna Achillesa • Laminotomia • USG ortopedyczne • Artroza • Zespół Guillaina-Barrego • Urazy kości • Torbiele galaretowate i inne zmiany guzowate ręki • Operacje artroplastyki stawów biodrowych i kolanowych • Urazy klatki piersiowej • Haluksy\nDrętwienie lewej ręki - przyczyny, leczenie • Neuropatia obwodowa - przyczyny i objawy, neuropatia z ucisku, polineuropatia • Ból rąk - przyczyny, objawy i leczenie • Ból nadgarstka - zespół cieśni nadgarstka, objawy, leczenie • Ból łokcia - zwyrodnienie, zapalenie, łokieć tenisisty, domowe sposoby, ćwiczenie • Układ nerwowy - budowa, uszkodzenie nerwów obwodowych (neuropatia), zespół Guillaina i Barrégo (GBS), zespół kanału łokciowego • Neuropatia obwodowa - przyczyny i objawy, neuropatia z ucisku, polineuropatia • Drętwienie rąk - przyczyny, drętwienie rąk objawem chorób • Rdzeń kręgowy - budowa, funkcje, choroby kręgosłupa • Nerwobóle\nCo oznacza ten ból okolicy łopatki u 24-letniej osoby? • Czy to może być toczeń u 32-latki? • Jak postępować według tego EMG? • Czy przy polineuropatii mogę zaszczepić się na Covid? • Co oznaczają te objawy neurologiczne u 25-latki? • Co mam zrobić z takim szkodzeniem nerwu udowego? • Czy możliwe że mam BFS? • Dlaczego mam to drętwienie ręki i palców? • Jakie badania powinnam wykonać, żeby dowiedzieć się co mi może dolegać? • Co zrobić z tym bólem ręki 32-latka?\nLek. Adam Nocoń - Ortopeda, Pszczyna • Lek. Damian Bartkiewicz - Ortopeda, Zalasewo, Poznań • Krzysztof Rzewuski - Ortopeda, Pruszków • Lek. Krzysztof Tomaszewski - Ortopeda, Oświęcim


Jaki rzeczownik jest dla Ciebie najważniejszy i dl... - Zadane.pl\nJaki rzeczownik jest dla Ciebie najważniejszy i dlaczego? (minimum jedna strona z zeszytu w linie)\nprzez LordMatiPL 21.11.2009\nRzeczownikiem najważniejszym w moim życiu jest przyjaźń. Nie ma nic lepszego od kogoś bliskiego, kogoś komu można powiedzieć dosłownie wszystko. Nasze radości, czy smutki dzielimy właśnie z osobami do których mamy zaufanie, lubimy je, szanujemy. Przyjaźń... co to tak naprawdę znaczy? Dla jednych to coś najważniejszego w życiu, dla innych to nic nie znaczy, te osoby nie umieją czy nie chcą docenić tego ważnego uczucia. Uważam, że życie bez prawdziwej przyjaźni jest puste, smutne. Warto mieć przyjaciela, ale też warto być przyjacielem\nPS. mam nadzieję, że pomogłam ;) pozdrawaim


Najlepsze gry planszowe na świąteczne wieczory - Babskie sprawy\nNajlepsze gry planszowe na świąteczne wieczory\nŚwięta Bożego Narodzenia to świetna okazja, by odpocząć i spędzić więcej czasu z rodziną i przyjaciółmi. Takie rodzinne zjazdy nie muszą być tylko kolejnym nudnym spotkaniem przy świątecznym stole – gry planszowe to fantastyczny sposób na wieczór z rodziną i dobrą zabawę.\nWielkimi krokami zbliża się upragniona przez wszystkich przerwa świąteczna – doskonały czas, by zwolnić tempo, odetchnąć i pobyć z najbliższymi. Po ferworze przedświątecznych porządków, pichcenia w kuchni, a potem obfitej kolacji i wizycie Mikołaja można w końcu odpocząć. To doskonały moment, aby wyciągnąć gry planszowe dla całej rodziny – świetny sposób na relaks i wspólne spędzenie czasu. Przed Państwem przegląd najbardziej interesujących gier planszowych dla całej rodziny.\nPowrót do przeszłości – PRL\nKultowa już gra PRL – Planszowa Rozrywka Ludowa to świetny sposób na integrację młodzieży ze starszymi członkami rodziny. Gra o czasach PRLu to świetna okazja do wspomnień dla starszych i okazja do poszerzenia i sprawdzenia swojej wiedzy dla tych młodszych członków rodziny. Zasady są proste: należy zdobyć jak najwięcej cennych towarów deficytowych odpowiadając na pytania z czterech kategorii. To świetny sposób na udany wieczór dla całej rodziny.\nSprawdź swoją wiedzę – Było sobie życie\nWiększość z nas pamięta tę serię francuskich edukacyjnych filmów animowanych. Warto odświeżyć swoją wiedzę i sprawdzić ile pamiętamy z tematyki zdrowia i funkcjonowania ludzkiego organizmu. Aby wygrać trzeba w możliwie najkrótszym czasie zdobyć wszystkie żetony z wizerunkiem Hemo. To bardzo proste – wystarczy odpowiedzieć prawidłowo na wszystkie pytania, skutecznie bronić się przed atakami wirusów, wykorzystywać pole Szansa i bardzo uważać na pole Pech. Łatwe prawda? Było sobie życie to fantastyczna zabawa dla wszystkich, bez względu na wiek, a przy okazji świetny sposób na odświeżenie wiedzy i rozruszanie umysłu.\nJak dobrze się znamy? – Ego Family\nEgo to bardzo dobrze znana i ceniona gra. Wersja dla rodziny jest wprost stworzona na świąteczne wieczory. Gra to nic innego jak seria pytań dotyczących grających – jest kilka kategorii: pytania “Kto z nas…?”, “Ile osób spośród nas..?” oraz dotyczące bezpośrednio osoby czytającej tekst. Gra Ego to niesamowicie wciągająca zabawa, która pozwala na sprawdzenie naszej wiedzy o najbliższych, a także lepsze poznanie siebie nawzajem. Pytania związane są z codziennym życiem rodzinnym, ale dotyczą także charakteru graczy. Jedno jest pewne – to gra pełna niebanalnych pytań, a wygrywa ten, który najlepiej zna pozostałych graczy.\nMasz mocne nerwy? – Gorący ziemniak\nDobrze radzisz są z szybkim myśleniem pod presją czasu? Świetnie sprawdzisz się w Gorącym ziemniaku! To idealna gra dla całej rodziny – dobra zabawa dla małych i dużych. Masz tylko kilka chwil na wymyślenie odpowiedzi na pytanie i rzucenie gorącego ziemniaka komuś z przeciwników. Nie wolno przetrzymywać ziemniaka, bo grozi to poparzeniem. To świetna zabawa dla wszystkich!\nBez wątpienia nic tak integruje rodziny niż wspólna zabawa. Gry planszowe od Księgarni Internetowej PWN to świetne rozwiązanie na świąteczne wieczory – zamiast spędzać czas przed telewizorem albo odpowiadać na trudne pytania babci czy cioci, zaproś rodzinę do gry. Każda z naszych propozycji to też świetny pomysł na prezent, więc jeżeli wciąż zastanawiasz się czym obdarować kogoś z najbliższych – gry planszowe to zawsze dobry pomysł.\nStyl życia dzieci, gry, prezent\nPoprzedni Poprzedni post: Jakie torebki wybrać do zimowych stylizacji?\nNastępny Następny post: Domowy zestaw do hybryd


Czym charakteryzują się opony letnie i na zimę? Dlaczego są takie ważne? Czym się różnią? - Produkty reklamowe\n/Czym charakteryzują się opony letnie i na zimę? Dlaczego są takie ważne? Czym się różnią?


Jakie drzwiczki dla kota? Które wybrać do domu? Automatyczne czy tradycyjne? - wiadomości w Pupilo.pl\nJakie drzwiczki dla kota? Które wybrać do domu? Automatyczne czy tradycyjne?\nhttps://www.pupilo.pl/wiadomosc/jakie-drzwiczki-dla-kota-ktore-wybrac-do-domu-automatyczne-czy-tradycyjne/3483/ 2018-11-14 11:40:49.000000 2018-11-20 13:55:17.000000\nDrzwiczki to dobre rozwiązanie, aby kot był niezależny od właściciela i swobodnie poruszał się po domu.\nDrzwiczki dla kota w drzwiach zewnętrznych\nDrzwiczki dla kota do drzwi wewnętrznych\nDrzwiczki dla kota – jak zamontować?\nDrzwiczki tradycyjne i automatyczne\nNiektóre koty są regularnie wypuszczane na zewnątrz, a jak wiadomo – to zwierzęta, które chodzą własnymi drogami i trudno nauczyć je wychodzenia lub powrotu do domu o konkretnej porze. Stąd tak wiele osób sięga po specjalne drzwiczki dla kota. To rozwiązanie, które sprawia, że zwierzę jest w dużej mierze niezależne – może wyjść na zewnątrz w ciągu dnia lub nocy i wrócić, gdy tylko zechce. Jakie drzwiczki wybrać i czy warto je mieć?\nWypuszczanie kota na zewnątrz to w niektórych przypadkach zwykła konieczność. Niektóre zwierzęta źle czują się, gdy ogranicza się ich przestrzeń życiową do ciasnych ścian budynku. Jeśli mamy do dyspozycji dom z ogrodem, można pomyśleć o zamocowaniu specjalnych drzwiczek dla kota w drzwiach wejściowych lub w bramie garażowej. To rozwiązanie, które pozwoli domowemu łowcy wyruszać na zewnątrz o każdej porze dnia i nocy bez budzenia domowników.\nNiektóre modele nadają się również do zamontowania w oknie. Jest to bardzo dobre rozwiązanie dla kotów, które nie mają dostępu do ogrodu, lecz wychodzą na balkon. Dzięki temu nie trzeba zostawiać otwartych okien, by zwierzak mógł się przedostać. Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów drzwiczek dla kotów. Wybierając te, które mają zostać zamontowane w drzwiach zewnętrznych, należy pamiętać o kilku ważnych zasadach. Zależy od nich bezpieczeństwo i wygoda czworonoga oraz komfort domowników.\nDrzwi dla kota zewnętrzne muszą być solidnie wykonane. Klapka, która zakrywa otwór wejściowy nie powinna uginać się pod naporem wiatru. To rozwiązanie powinno być szczelne i bezpieczne. Przy wyborze drzwiczek dla kota do drzwi zewnętrznych należy zwrócić uwagę, czy wybrane modele są dedykowane do takich właśnie zastosowań. Błędem jest zakup tańszych drzwiczek wewnętrznych, które zwyczajnie nie nadają się do zastosowania w drzwiach wejściowych.\nZarówno koty wychodzące poza dom, jak i te, które nie są wypuszczane na zewnątrz, powinny mieć swobodny dostęp do pomieszczeń wewnątrz domu. To wygoda nie tylko dla samego zwierzęcia, ale również dla domowników, którzy nie będą musieli co chwilę otwierać kotu drzwi albo ich za nim zamykać. Nie wszystkie pomieszczenia mogą stale być otwarte, właśnie z tego powodu warto zastosować w nich specjalne drzwiczki dla kota.\nDrzwiczki dla kota w drzwiach wewnętrznych to świetne rozwiązanie, by zwierzę mogło samodzielnie przemieszczać się po domu. Jest to wygodne szczególnie wówczas, gdy jego poszczególne akcesoria znajdują się w różnych pomieszczeniach. Wówczas wędrówka pomiędzy miską a kuwetą lub legowiskiem będzie w pełni swobodna.\nBardzo często kuweta bywa usytuowana w łazience lub toalecie. To pomieszczenia, które trudno byłoby trzymać otwartymi przez całą dobę, właśnie tam znakomicie sprawdzają się drzwiczki dla kota.\nWybierając odpowiedni model powinniśmy zwrócić uwagę na jego wielkość oraz wysokość, na której zostanie zamontowany. Kot musi swobodnie się w nim mieścić. Drzwiczki wewnętrzne nie muszą posiadać tak wielu zabezpieczeń, jak te prowadzące na dwór, ponieważ nie są one wystawione na działanie wiatru, czy mrozu. Z tego powodu, montując je między pomieszczeniami znajdującymi się w domu, można wybrać tańszy i prostszy model. Ważne jest jednak, aby klapka otwierała się wahadłowo, umożliwiają kotu swobody ruch w obie strony.\nMontaż drzwiczek dla zwierząt w drzwiach nie jest trudny. Oto jak wyznaczyć usytuowanie otworu:\nNależy zmierzyć odległość między podłogą a brzuchem zwierzęcia, odjąć jeden centymetr. Wynik określa, na jakiej wysokości powinien rozpoczynać się otwór wejściowy.\nSzerokość i wysokość drzwiczek zależy od tego, jakie zwierzę będzie przez nie przechodziło. Warto zmierzyć szerokość i wysokość kota, by upewnić się, że zmieści się w wybranych drzwiczkach.\nSam montaż drzwiczek polega na oznaczeniu na drzwiach miejsca, w których mają się znajdować i wycięciu otworu o określonej wielkości. Można zrobić to przy pomocy niewielkiej piły lub wyrzynarki. Jeśli montaż odbywa się w drzwiach wejściowych, warto upewnić się, że nie stracimy na nie gwarancji i że zabieg ten nie wpłynie na ich stopień zabezpieczenia przed włamaniem.\nZazwyczaj drzwiczki trzeba dodatkowo uszczelnić, tak aby do mieszkania nie dostawało się przez nie zimne powietrze. Niektóre modele posiadają specjalne kołnierze izolacyjne, chroniące przed chłodem i silnym wiatrem. Po wycięci wnęki, należy starannie umieścić w niej drzwiczki i zabezpieczyć je przed wysuwaniem się. W tym celu najlepiej użyć znajdujących się w zestawie śrub. Do zamontowania drzwi niezbędna będzie poziomica, metr krawiecki lub długa linijka, piłka ręczna lub elektryczna i wkrętarka.\nDrzwiczki dla zwierząt można podzielić na dwa typy:\nTradycyjne – otwierane mechanicznie. To otwór z klapką, która uchyla się pod naporem. To rozwiązanie w sam raz do zastosowania wewnątrz budynku, gdzie nie ma ryzyka, że przez otwór może przejść obce zwierzę z zewnątrz.\nAutomatyczne – otwierane automatycznie. Mogą działać we współpracy z czipem, który można umieścić w kociej obroży. To zaawansowane i komfortowe rozwiązanie do zastosowania w drzwiach zewnętrznych. Drzwiczki automatyczne pozwolą na wychodzenie i wchodzenie tylko temu zwierzęciu, które będzie wyposażone w obrożę z czipem.\nDrzwiczki automatyczne działają na podczerwień i wystarczy, że kot zbliży się na odpowiednią odległość, by mechanizm uległ odblokowaniu, pozwalając mu swobodnie przejść. Jeśli posiadamy więcej niż jedno zwierzę, możemy dokupić specjalne obroże z czujnikami, aby wszystkie mogły korzystać z jednego wyjścia.\nAutomatyczne drzwiczki dla kotów są droższe niż tradycyjne, jednak warto się w nie zaopatrzyć, jeśli zależy nam, by zwierzak wychodził na dwór, ponieważ gwarantują one komfort i bezpieczeństwo.\nIdealnie sprawdzają się wewnątrz budynku\nTo świetne rozwiązanie do zamontowania w drzwiach zewnętrznych\nIch montaż jest łatwy i szybki\nDziałają w połączeniu z chipem\nMoże się przez nie przedostać każde zwierzę\nSkorzystać z nich może tylko kot, który posiada obroże z czujnikiem\nNie chronią przed przenikaniem do mieszkania zimna\nSą szczelne i posiadają dobrą izolację termiczną\nstąpienia, niezbędna jest interwencja chirurgiczna\nBramki i drzwiczki dla zwierzą


Nie zaczęło się od ciebie. Jak dziedziczona trauma wpływa na to, kim jesteśmy i jak zakończyć ten proces [Mark Wolynn] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00188 003527 21549602 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Mark Wolynn Liczba stron: 272\nISBN: 9788382520620 Data wydania: 2021-05-31\nNiniejsza książka czerpie z wniosków czołowych ekspertów zajmujących się zagadnieniem zespołu stresu pourazowego, m.in. Rachel Yehudy i Bessera van der Kolka. Nawet jeśli osoba, która doświadczyła traumy, od dawna nie żyje, albo historia tego doświadczenia została zapomniana lub przemilczana ślady emocjonalne tego zdarzenia mogą wciąż pozostać żywe. Często są głęboko ukryte, zakodowane w genach i języku i mogą odgrywać znacznie większą rolę, niż do tej pory przypuszczano.\nMark Wolynn terapeuta z ponad dwudziestoletnim doświadczeniem. Jest pionierem w badaniach nad dziedziczoną traumą. Prowadził zajęcia na wielu prestiżowych uczelniach, m.in. na Uniwersytecie w Pittsburgu, The New York Open Center i The California Institute of Integral Studies, a także w wielu klinikach, szpitalach i ośrodkach szkoleniowych. Jego artykuły publikowane były m.in. w Psych Central, a wiersze w New Yorkerze.\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna Sekretny język lęku W sieci traum rodzinnych Trauma zgubiona i odnaleziona\nTytuł oryginału: IT DIDN’T START WITH YOU Redakcja językowa: Jagoda Latkowska Projekt okładki: © Matt Vee Zdjęcie autora: © Dawn Hartman Korekta: Beata Wójcik Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska Copyright © 2016 by Mark Wolynn All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form. This edition published by arrangement with Viking, an imprint of Penguin Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC. Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2021 Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Wydanie II ISBN 978-83-8252-062-0 Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\nMoim rodzicom, Marinowi Wolynnowi i Sandrze Lazier Wolynn Miller Jestem tak wdzięczny za wszystko, co mi daliście\nKto patrzy na zewnątrz, śni; kto patrzy do środka, przebudza się Carl Gustaw Jung\nWstęp Sekretny język lęku W ciemny czas wzrok powraca… Theodore Roethke, tł. Stanisław Barańczak KSIĄŻKA TA jest owocem podróży, która zaprowadziła mnie na koniec świata i z powrotem do domu, do korzeni, a także dała początek pracy, o jakiej nawet mi się nie śniło, kiedy wyruszałem w drogę. Przez ponad dwadzieścia lat pracowałem z osobami cierpiącymi na depresję, stany lękowe, choroby przewlekłe, fobie, obsesje, PTSD i inne zaburzenia. Często trafiały do mnie osoby pozbawione nadziei i zawiedzione tym, że pomimo lat psychoterapii, przyjmowania leków i innych interwencji nie udało się im odkryć źródła cierpienia, ani go ukoić. Dzięki moim doświadczeniom, szkoleniom i praktyce klinicznej nauczyłem się, że odpowiedzi należy szukać nie tylko w swojej własnej historii, lecz również w historiach rodziców, dziadków, a nawet pradziadków. Najnowsze badania naukowe, które trafiają dziś na pierwsze strony gazet, także mówią o tym, że efekty traumy mogą być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Spuścizna ta nazywana jest dziedziczoną traumą rodzinną i pojawiają się coraz to nowe dowody na istnienie tego zjawiska. Ból nie zawsze przemija lub zmniejsza się z czasem. Nawet jeśli osoba, która doświadczyła traumy, już nie żyje, a jej historię skrywają lata milczenia, w jej potomkach mogą nadal żyć wspomnienia i odczucia, które domagają się przepracowania i uwolnienia. Książka ta jest syntezą obserwacji, które poczyniłem jako dyrektor Family Constellation Institute w San Francisco oraz najnowszych odkryć neurobiologii, epigenetyki i badań nad językiem. Jest również wynikiem szkoleń, jakie odbyłem u Berta Hellingera, uznanego niemieckiego psychoterapeuty, który w swoim podejściu do pracy terapeutycznej z rodziną pokazuje psychologiczny i fizyczny wpływ dziedziczonej traumy rodzinnej na następne pokolenia. Istotą mojej pracy jest zakończenie cyklu cierpienia powtarzającego się w kolejnych generacjach i o tym jest ta książka. Znaczna jej część poświęcona została rozpoznawaniu dziedziczonych wzorców – lęków, uczuć, zachowań – które nieświadomie przejęliśmy od swoich przodków. Dlaczego tak się dzieje? W moim przekonaniu dlatego, że historia, która potrzebuje opowiedzenia, musi zostać opowiedziana. Pozwólcie, że podzielę się własną. Nie planowałem stworzyć metody, która pomoże wyjść z lęku i strachu. Wszystko zaczęło się dnia, kiedy straciłem wzrok. Wydarzyło się to podczas mojego pierwszego ataku migreny ocznej. Nie doznawałem fizycznego bólu, byłem pogrążony w przerażającej czarnej otchłani, która odebrała mi wzrok. Miałem trzydzieści cztery lata i potykałem się w mroku, próbując w swoim biurze znaleźć telefon i samymi palcami wybrać na nim numer 911. Wkrótce przyjechała karetka. Migrena oczna to generalnie nic poważnego. Pogorszenie wzroku ustępuje zwykle po godzinie. Nie zawsze jednak masz tego świadomość, kiedy cię spotyka. W moim przypadku migrena oczna była dopiero początkiem. W kolejnych tygodniach zacząłem tracić wzrok w lewym oku. Twarze i znaki drogowe wkrótce zupełnie się rozmazały. Lekarze poinformowali mnie, że cierpię na centralną retinopatię surowiczną, chorobę, której nie można wyleczyć, a jej przyczyna nie jest znana. Płyn zbiera się pod siatkówką, a potem zaczyna wyciekać, powodując powstawanie blizn i rozmazywanie się obrazu. Znalazłem się wśród pięciu procent osób, u których choroba przyjmuje postać chroniczną i które w jej wyniku stracą wzrok. Powiedziano mi, że choroba dotknie obu oczu. Było to tylko kwestią czasu. Lekarze nie potrafili mi powiedzieć ani dlaczego tracę wzrok, ani jak można to zatrzymać. Wszystko, czego próbowałem na własną rękę – witaminy, diety składające się z samych soków, masaże medycyny alternatywnej – zdawało się tylko pogarszać sprawę. Byłem zupełnie zagubiony. Mój największy strach właśnie się materializował, a ja nie mogłem nic z tym zrobić. Niewidomy, pozbawiony możliwości zatroszczenia się o siebie, zupełnie sam, rozpadłbym się na kawałki. Byłby to dla mnie koniec. Czułem, że stracę wolę życia. Przeżywałem ten scenariusz w głowie, ciągle do niego wracałem. Im więcej o nim myślałem, tym mocniej uczucie bezradności zakorzeniało się w moim ciele. Tonąłem w bagnie. Za każdym razem, kiedy próbowałem się z niego wydobyć, powracały myśli, że będę żył samotny, bezradny, zrujnowany. Nie wiedziałem wtedy, że słowa „samotny”, „bezradny”, „zniszczony” są wyrazami mojego osobistego języka lęku. Nieoswojone i nieokiełznane rozpędzały się w mojej głowie i grzechotały w ciele. Zastanawiałem się, jak to się stało, że nadałem myślom takiej mocy. Inni cierpieli na trudności znacznie większe niż moje, a jednak nie poddawali się im całkowicie. Co takiego było we mnie, że strach zupełnie mnie pochłonął? Dopiero wiele lat później udało mi się odpowiedzieć na te pytania. Wtedy potrafiłem tylko odejść. Odszedłem ze związku, odszedłem od rodziny, odszedłem z pracy i z miasta, porzuciłem wszystko, co znałem. Poszukiwałem odpowiedzi, których nie mogłem znaleźć w świecie, w którym żyłem, świecie, gdzie wielu ludzi było zagubionych i nieszczęśliwych. Miałem tylko pytania i niewiele chęci, żeby dalej żyć życiem, jakie znałem. Przekazałem swoją firmę (dobrze prosperującą firmę zajmującą się organizacją eventów) komuś, kogo dopiero co poznałem, i wyruszyłem na wschód – tak bardzo na wschód, jak tylko się dało – aż dotarłem do Azji Południowo-Zachodniej. Poszukiwałem uzdrowienia. Nie miałem pojęcia, jak będzie wyglądało. Czytałem książki i uczyłem się od nauczycieli, którzy je napisali. Kiedy tylko usłyszałem o kimś, kto mógłby mi pomóc, o starej kobiecie w chatce lub roześmianym mężczyźnie w habicie, podążałem na spotkanie. Dołączałem do warsztatów i śpiewałem z guru. Jeden z nich powiedział nam, że chce, by otaczali go wyłącznie „ci, którzy znaleźli”. Poszukujący, powiedział, będą zawsze tylko poszukiwać. Chciałem być „tym, który znalazł”. Codziennie godzinami medytowałem. Odbywałem kilkudniowe głodówki. Przyrządzałem napary z ziół i walczyłem z toksynami, które, jak sobie wyobrażałem, zalegały w moich tkankach. Tymczasem mój wzrok cały czas się pogarszał, a depresja pogłębiała. Nie zdawałem sobie wtedy sprawy, że kiedy próbujemy uniknąć odczuwania bólu, często przedłużamy jego trwanie. Jest to świetna recepta na niekończące się cierpienie. W samym akcie szukania jest też coś, co odcina nas od tego, co chcielibyśmy znaleźć. Ciągłe poszukiwanie na zewnątrz uniemożliwia zorientowanie się, że wartościowy proces toczy się wewnątrz nas samych, przegapimy go jednak, jeżeli nie skierujemy uwagi do środka. „Czego nie chcesz zobaczyć?” – ponaglali uzdrowiciele, domagając się, żebym spojrzał głębiej. Skąd mogłem wiedzieć? Byłem pogrążony w ciemności. Pewien guru w Indonezji trochę rozjaśnił ten mrok, gdy zapytał: „Za kogo się uważasz, że miałbyś nie mieć problemów z oczami?”, i ciągnął „być może uszy Johana nie słyszą tak dobrze jak uszy Gerharda, a płuca Elizy nie są równie silne, jak płuca Grety. Dietrich nie chodzi równie sprawnie jak Sebastian” (wszyscy uczestnicy tego treningu byli Niemcami albo Holendrami i zmagali się z różnymi przewlekłymi chorobami). Coś do mnie dotarło. Miał rację. Kim byłem, żeby nie mieć problemów z oczami? Niezgoda na rzeczywistość była z mojej strony arogancją. Czy mi się to podobało, czy nie, na siatkówce miałem blizny i widziałem nieostro, ale w głębi – w „ja”, które było pod tym wszystkim – zacząłem odczuwać spokój. Powoli to, jak się czułem, przestało zależeć całkowicie od tego, jak czuło się moje oko. W celu pogłębienia nauki guru kazał nam przez siedemdziesiąt dwie godziny – trzy dni i trzy noce – z zasłoniętymi oczami i zatkanymi uszami medytować na małej poduszce. Każdego dnia dostawaliśmy niewielką miskę ryżu i wodę do picia. Nie wolno nam było spać, wstawać, kłaść się ani komunikować ze sobą. Żeby pójść do łazienki, trzeba było podnieść rękę i było się eskortowanym w ciemności do dziury w ziemi. Dzięki głębokiej obserwacji umysłu mieliśmy dostrzec, jak jest szalony. Spostrzegłem, jak mój umysł nieustannie kpi ze mnie, podsuwając mi najgorsze możliwe scenariusze oraz złudzenie, że jeżeli tylko będę się wystarczająco intensywnie martwił, uda mi się uniknąć tego, czego najbardziej się boję. Po tym i podobnych doświadczeniach w środku zacząłem widzieć trochę jaśniej. Jednak stan mojego oka wcale się nie poprawił, wyciekanie płynu i bliznowanie nie ustały. Kłopoty ze wzrokiem są wspaniałą metaforą na wielu poziomach. W końcu zrozumiałem, że nie chodzi o to, co widzę, a czego nie widzę, tylko raczej o sposób, w jaki widziałem rzeczy. Ale to nie wtedy wszystko się zmieniło. Dopiero w trzecim roku „poszukiwania wizji” dostałem wreszcie to, czego szukałem. Dużo wtedy medytowałem. Depresja prawie się skończyła. Spędzałem niezliczone godziny na byciu ze swoim oddechem i doznaniami płynącymi z ciała. To było łatwe. Któregoś dnia czekałem w kolejce na satsang – spotkanie z mistrzem duchowym. Czekałem już kilka godzin, ubrany w białą szatę, którą nosili wszyscy w świątyni. Wreszcie nadeszła moja kolej. Oczekiwałem, że mistrz dostrzeże moje zaangażowanie. Zamiast tego spojrzał głęboko we mnie i zobaczył to, czego sam nie widziałem. „Wracaj do domu”, powiedział, „Wracaj do domu i zadzwoń do matki i ojca”. Co? Byłem wściekły. Aż zadrżałem ze złości. Najwyraźniej zupełnie mnie nie zrozumiał. Nie potrzebowałem już przecież rodziców. Przerosłem ich. Zostawiłem ich za sobą już dawno, zamieniłem na lepszych, boskich, duchowych rodziców – nauczycieli, guru, mądrych mężczyzn i kobiety, którzy prowadzili mnie na drodze do oświecenia. W dodatku byłem przekonany, że dzięki kilkuletniej terapii i podarciu kartonowych figurek przedstawiających moich rodziców udało mi się „uleczyć” moją relację z nimi. Postanowiłem więc zignorować radę mistrza. A jednak coś we mnie utkwiło. Nie mogłem zapomnieć o tym, co powiedział. Zacząłem wreszcie rozumieć, że żadne doświadczenie nie idzie na marne. Wszystko, co się nam przydarza ma wartość, nawet jeśli nie potrafimy jej od razu docenić. Wszystko, co nas spotyka, w końcu dokądś nas prowadzi. Chciałem jednak nadal trwać w iluzji dotyczącej poczucia, kim jestem. Byłem osobą zaawansowaną w praktyce medytacji i mocno się tego trzymałem. Postanowiłem więc spotkać się z innym mistrzem duchowym, takim, który, jak sądziłem, będzie potrafił wszystko naprawić. Inspirował setki ludzi dziennie swoją nieziemską miłością. Byłem pewien, że zobaczy we mnie głęboko uduchowioną osobę, za jaką się uważałem. Znowu czekałem cały dzień, żeby wreszcie znaleźć się na początku kolejki. A potem stało się to samo. Znów. Raz jeszcze usłyszałem dokładnie te same słowa: „Zadzwoń do rodziców. Wróć do domu i pogódź się z nimi”. Tym razem usłyszałem, co zostało powiedziane. Wielcy nauczyciele wiedzą. Wielkich nauczycieli nie obchodzi, czy wierzysz w ich naukę, czy nie. Mówią o prawdzie, a potem zostawiają cię samego, żebyś odkrył własną prawdę. Adam Gopnik w książce Through the Children’s Gate pisze o różnicy między guru a nauczycielami: „Guru ofiarowuje nam siebie i swój system, nauczyciel daje nam lekcję i oddaje sobie samym”. Wielcy nauczyciele rozumieją, że to, skąd przychodzimy, wpływa na to, dokąd idziemy, i że nierozwiązane sprawy z przeszłości wpływają na naszą przyszłość. Wiedzą, że rodzice są ważni, niezależnie od tego, jakimi byli dla nas rodzicami. Nie da się tego obejść: historia rodziny to nasza historia. Czy nam się to podoba, czy nie, nosimy ją w sobie. Niezależnie od historii, jaką sobie o nich opowiadamy, nie możemy rodziców wymazać ani wyrzucić z siebie. Są w nas, a my jesteśmy ich częścią – nawet jeżeli nigdy ich nie poznaliśmy. Odrzucenie rodziców oddala nas tylko od samych siebie i zwiększa cierpienie. Tych dwóch nauczycieli potrafiło to zobaczyć. Ja nie umiałem. Moja ślepota była jednocześnie faktyczna i metaforyczna. Teraz zacząłem się budzić i uświadamiać sobie, jak wielki bałagan zostawiłem w domu. Wiele lat byłem bardzo surowy w ocenie moich rodziców. Uważałem, że jestem dużo bardziej ludzki i wrażliwy od nich. Winiłem ich za wszystko, co nie podobało mi się w moim życiu. Teraz musiałem do nich wrócić, żeby odzyskać to, czego mi brakowało – wrażliwość. Zacząłem rozumieć, że moja zdolność przyjmowania miłości od innych ludzi jest powiązana z moją zdolnością przyjmowania miłości od mojej matki. Przyjęcie jej miłości nie było jednak łatwym zadaniem. Nasza relacja była bardzo trudna, a kiedy matka próbowała mnie objąć, czułem, jakby zaciskała mnie pułapka na niedźwiedzie. Moje ciało zwierało się, próbując stworzyć pancerz, którego matka nie będzie w stanie przeniknąć. Ten ból wpływał na każdy aspekt mojego życia, przede wszystkim na moją zdolność bycia otwartym w związku. Matka i ja potrafiliśmy miesiącami nie rozmawiać ze sobą. Kiedy już rozmawialiśmy, zawsze udawało mi się słowami albo przez język ciała odrzucić ciepłe uczucia, które próbowała mi okazać. Byłem chłodny i zdystansowany. Oskarżałem ją o niezdolność widzenia i słuchania mnie. Tkwiliśmy w emocjonalnym ślepym zaułku. Postanowiwszy naprawić naszą relację, zarezerwowałem lot do domu, do Pittsburgha. Nie widziałem matki od kilku miesięcy. Kiedy zbliżałem się do celu, poczułem ucisk w klatce piersiowej. Nie byłem przekonany, czy naszą relację da się naprawić, wypełniały mnie różne nowe uczucia. Byłem przygotowany na najgorsze i odgrywałem w myślach czarny scenariusz: matka mnie przytuli, a ja, chociaż pragnąłem poczuć się miękki w jej ramionach, zrobię coś zupełnie odwrotnego i zmienię się w kamień. I tak się mniej więcej stało. Matka uścisnęła mnie, co zniosłem z trudem, ledwo mogłem oddychać. Poprosiłem jednak, żeby nie przestawała mnie obejmować. Chciałem poznać od środka reakcję swojego ciała, poczuć, gdzie zaczynał się opór i napięcie, odczuć, co się ze mną dzieje, zobaczyć, jak się zamykam. Były to nowe informacje. Widziałem, jak to samo działo się w moich związkach. Ale tym razem postanowiłem nie odchodzić. Zamierzałem uleczyć tę ranę w miejscu, gdzie się otworzyła. Im dłużej mnie obejmowała, tym bardziej czułem, że eksploduję. Odczuwałem fizyczny ból. Po chwili zamienił się w odrętwienie, które przeszło z powrotem w ból. A potem, po kilku minutach, coś odpuściło. W klatce piersiowej i brzuchu poczułem drżenie. Zacząłem mięknąć i w kolejnych tygodniach miękłem coraz bardziej. Podczas jednej z wielu rozmów, które w tamtym czasie odbyliśmy, matka opowiedziała mi o wydarzeniu, które miało miejsce, gdy byłem mały. Z powodu operacji pęcherza mama musiała iść do szpitala na trzy tygodnie. Ta wiadomość pozwoliła mi ułożyć w całość fragmenty układanki. W pewnym momencie przed moimi drugimi urodzinami, kiedy matka i ja zostaliśmy rozdzieleni, w moim ciele zrodziło się napięcie, którego nie byłem świadomy. Kiedy wróciła do domu, nie ufałem już jej trosce. Zamknąłem się na nią. Odepchnąłem ją wtedy i odpychałem kolejnych trzydzieści lat. Jeszcze jedno wydarzenie z wczesnego dzieciństwa mogło obudzić strach, że moje życie może nagle zostać zrujnowane, strach, który stale mi towarzyszył. Matka opowiedziała mi, że mój poród był bardzo trudny i lekarz musiał użyć kleszczy. W rezultacie porodu kleszczowego skóra mojej głowy była posiniaczona, a czaszka lekko odkształcona, co przy tego typu porodach zdarza się często. Matka opowiedziała mi ze skruchą, że przez to, jak wyglądałem, z początku trudno jej było mnie przytulić. Ta historia wywołała we mnie głęboki oddźwięk i pomogła mi zrozumieć uczucie rozpaczy, które tak głęboko we mnie tkwiło. Traumatyczne wspomnienia z porodu, które zapisały się w moim ciele, wychodziły na powierzchnię szczególnie wtedy, gdy sam musiałem „urodzić” jakiś nowy projekt lub wystąpić przed publicznością. Samo zrozumienie tego mechanizmu przepełniło mnie spokojem. Zbliżyło mnie także z matką. Naprawiając relację z matką, zbliżyłem się również do ojca. Od rozwodu rodziców, kiedy miałem trzynaście lat, ojciec mieszkał samotnie w małym, zrujnowanym mieszkaniu, którego nigdy nie chciało mu się wyremontować, chociaż był emerytowanym sierżantem marynarki i pracownikiem budowlanym. Stare narzędzia, śruby, gwoździe, zwoje taśm elektrycznych i klejących walały się jak zawsze po pokojach i korytarzach. Kiedy staliśmy obok siebie pośrodku oceanu zardzewiałego metalu, powiedziałem mu, jak bardzo za nim tęskniłem. Słowa rozpłynęły się w przestrzeni. Ojciec nie miał pojęcia, co z nimi zrobić. Zawsze pragnąłem bliskiej relacji z ojcem, ale żaden z nas nie potrafił jej stworzyć. Jednak tym razem kontynuowaliśmy rozmowę. Powiedziałem mu, że go kocham i że jest dobrym ojcem. Opowiedziałem mu o rzeczach, które dla mnie robił, kiedy byłem mały. Czułem, że mnie słucha, chociaż mogłoby się wydawać, że jest inaczej, ponieważ wzruszał ramionami i próbował zmienić temat. Przez kilka tygodni mówiłem do niego i dzieliłem się wspomnieniami. Aż wreszcie któregoś dnia podczas lunchu spojrzał mi prosto w oczy i powiedział: „Nigdy nie sądziłem, że mnie kochasz”. Z trudem złapałem oddech. Jasne było, że w nas obu pojawił się wielki ból. I nagle otworzyły się nam serca. Czasami serce musi pęknąć, żeby mogło się otworzyć. W końcu zaczęliśmy okazywać sobie miłość. Zobaczyłem skutki zaufania nauczycielom i powrotu do domu, żeby pojednać się z rodzicami. Po raz pierwszy, odkąd sięgałem pamięcią, pozwalałem sobie na przyjmowanie od rodziców miłości i troski – nie takich, jakie wyobrażałem sobie, że powinny być, tylko takich, jakie potrafili dawać. Byli tymi samymi rodzicami, co zawsze. Różnica była we mnie. To ja znowu czułem do nich miłość, taką, jaką czuć musiałem jako dziecko, zanim załamała się moja relacja z matką. Wczesne rozstanie z matką w połączeniu z podobnymi traumami, które odziedziczyłem wraz z historią rodzinną – troje z moich dziadków wcześnie straciło matki, a czwarte jako niemowlę straciło ojca – przyczyniło się do powstania mojego języka lęku. Słowa „samotny”, „bezradny”, „zniszczony” i towarzyszące im uczucia powoli traciły nade mną moc. Dostałem nowe życie, którego istotną częścią była odmieniona relacja z rodzicami. Przez kolejnych kilka miesięcy udało mi się odbudować pełną czułości relację z matką. Jej miłość, którą odbierałem kiedyś jako inwazyjną i niewolącą, teraz przynosiła mi spokój i pokrzepienie. Miałem również szczęście doświadczyć szesnastu lat bliskości z ojcem, zanim zmarł. To od mojego ojca, który przez ostatnie cztery lata życia cierpiał na demencję, nauczyłem się najwięcej o kruchości i miłości. Udało nam się spotkać w tym miejscu, poza myślami, poza umysłem, gdzie istnieje już tylko najgłębsza miłość. W podróżach spotkałem wielu wybitnych nauczycieli. Jednak kiedy patrzę w przeszłość, to moje oko – moje zmęczone, przepełniające mnie przerażeniem oko – kazało mi odbyć podróż na drugi koniec świata, wrócić stamtąd do rodziców i przez gąszcz rodzinnych traum dotrzeć do własnego serca. To moje oko okazało się, koniec końców, najlepszym ze wszystkich nauczycieli. Gdzieś po drodze przestałem się w ogóle zajmować okiem i tym, czy jest z nim lepiej, czy gorzej. Przestałem oczekiwać, że będę znowu wyraźnie widział. Z jakiegoś powodu przestało to mieć znaczenie. Niedługo później wzrok powrócił. Nie oczekiwałem tego. Nawet przestałem tego potrzebować. Potrafiłem czuć się dobrze niezależnie od stanu mojego oka. Dzisiaj mój wzrok dostaje 20 punktów w dwudziestopunktowej skali, chociaż mój okulista zaklina się, że przy tej liczbie blizn na siatkówce nie powinienem wcale widzieć. Kręci głową i twierdzi, że jakimś sposobem światło musi iść rykoszetem i obchodzić dołek środkowy, centralne miejsce siatkówki. Jak w wielu opowieściach o wyleczeniu i przemianie, to, co początkowo wydawało się wrogiem, okazało się ostatecznie największym sprzymierzeńcem. Chociaż szukałem odpowiedzi na najdalszych krańcach ziemi, okazało się, że to, co miało mnie uzdrowić, nosiłem w sobie. Ostatecznie, zdrowienie to praca wewnętrzna. Na szczęście moi nauczyciele zaprowadzili mnie z powrotem do rodziców i do siebie samego, do domu. Po drodze odkryłem historie rodzinne, które przyniosły mi ukojenie. Wdzięczność i uczucie bycia wolnym spowodowały, że postanowiłem uczynić swoją misją pomaganie innym w odkrywaniu dla siebie tej wolności. Do świata psychologii trafiłem przez język. Testy, teorie i modele zachowań nie interesowały mnie ani na studiach, ani w pracy klinicznej. Zamiast tego słyszałem język. Wypracowałem sposoby słuchania i nauczyłem się słyszeć, co ludzie tak naprawdę mówią, kiedy narzekają i opowiadają te same historie. Nauczyłem się pomagać im zidentyfikować słowa, które prowadziły do źródła cierpienia. I chociaż niektórzy teoretycy twierdzą, że język zanika w czasie traumy, wielokrotnie widziałem, że nie jest stracony. Błąka się w podświadomości, czekając, aż zostanie z powrotem odkryty. Nieprzypadkowo uważam język za potężne narzędzie w leczeniu. Odkąd sięgam pamięcią, język był moim nauczycielem, sposobem organizowania i rozumienia świata. Zacząłem pisać wiersze, kiedy byłem nastolatkiem, i jestem skłonny rzucić wszystko (no, prawie wszystko), kiedy poczuję, że jakiś nowy język potrzebuje się narodzić. Wiem, że dzięki mojemu oddaniu językowi doświadczyłem wglądów, których inaczej nie mógłbym doznać. Dla mojego własnego procesu zidentyfikowanie słów „samotny”, „bezradny”, „zniszczony” było kluczowe. Wychodzenie z traumy pod wieloma względami przypomina pisanie wiersza. Obie czynności wymagają właściwego momentu, odpowiednich słów i obrazów. Gdy spełniają się wszystkie warunki, pojawia się coś pełnego znaczenia, co można odczuć w ciele. Do zdrowienia konieczne jest odpowiednie tempo. Jeżeli zbyt szybko dojdziemy do obrazu, możemy nie być gotowi go przyjąć. Jeżeli za wcześnie usłyszymy słowa, które mają nas ukoić, możemy nie być gotowi, aby je usłyszeć. Jeżeli słowa nie są precyzyjne, możemy je zlekceważyć, lub nie rezonować z nimi. W praktyce nauczyciela i prowadzącego warsztaty łączę metody i narzędzia, których nauczyłem się podczas szkoleń dotyczących dziedziczenia traumy z wiedzą na temat kluczowej roli języka. Nazywam to pracą z wewnętrznym językiem (the core language approach). Za pomocą konkretnych pytań pomagam ludziom odkryć głęboką przyczynę gnębiących ich objawów fizycznych i emocjonalnych. Odnalezienie właściwego języka nie tylko wydobywa traumę, lecz także daje narzędzia i obrazy potrzebne do zdrowienia. Widziałem, jak dzięki tej metodzie głęboko zakorzenione wzory depresji, lęku i pustki zmieniały się w chwili wglądu. W podróży prowadzi nas język, ukryty język naszych zmartwień i lęków. Ten język może być z nami przez całe życie. Może pochodzić od naszych rodziców lub jeszcze wcześniej, od pokoleń naszych pradziadków. Nasz wewnętrzny język (core language) domaga się wysłuchania. Kiedy pójdziemy tam, dokąd prowadzi, i wysłuchamy jego opowieści, ujawni się jego moc rozpraszania naszych najgłębszych lęków. Prawdopodobnie spotkamy po drodze znanych i nieznanych członków rodziny. Niektórzy nie żyją od lat. Z innymi nie jesteśmy nawet spokrewnieni, ale ich cierpienie albo okrucieństwo mogło zmienić losy naszej rodziny. Być może odkryjemy dawno zapomnianą tajemnicę, albo dwie. Jednak niezależnie od tego, dokąd zaprowadzą nas poszukiwania, z mojego doświadczenia wynika, że dotrzemy do nowego miejsca w życiu, z większym poczuciem wolności w ciele i bardziej pogodzeni ze sobą. W książce opieram się na historiach osób, z którymi pracowałem na warsztatach, treningach i sesjach indywidualnych. Przypadki, które opisuję, są prawdziwe, ale żeby chronić prywatność opisywanych osób, zmieniłem ich imiona i inne szczegóły, które pozwoliłyby je zidentyfikować. Jestem im głęboko wdzięczny za umożliwienie mi podzielenia się sekretnymi językami ich lęków, za udzielone mi zaufanie i zgodę na to, bym usłyszał to, co kryje się pod ich słowami.\nCzęść pierwsza W sieci traum rodzinnych\nRozdział 1 Trauma zgubiona i odnaleziona Przeszłość nigdy nie umiera. Nie jest nawet przeszłością William Faulkner, Requiem dla zakonnicy NIEZDOLNOŚĆ nazwania tego, co się nam przytrafiło, jest dobrze opisaną i rozpoznaną cechą traumy. Nie tylko nie możemy znaleźć właściwych słów, coś dzieje się również z pamięcią. Podczas traumatyzującego wydarzenia następuje rozproszenie i dezorganizacja myśli, a to sprawia, że nie daje się później połączyć wspomnień z tym, co naprawdę się stało. Fragmenty wspomnień zapisane w obrazach, odczuciach ciała i słowach, zostają przeniesione do podświadomości i uaktywniają się pod wpływem czegokolwiek, co w jakiś sposób przypomina traumatyzujące wydarzenie. Wtedy, tak jakby ktoś nacisnął klawisz „przewiń do tyłu”, traumatyczne doświadczenie powraca w codziennym życiu. Podświadomie reagujemy na pewne osoby, zdarzenia czy sytuacje w stary, znany sposób, który jest echem przeszłości. Zygmunt Freud opisał ten mechanizm ponad sto lat temu. Odtwarzanie traumy lub „przymus powtarzania”, jak nazywał je Freud, to czyniona przez podświadomość próba ponownego przeżycia tego, co nie zostało rozwiązane, tak żeby wreszcie to „naprawić”. Ta podświadoma potrzeba skutkuje powtarzaniem nieprzepracowanych traum w kolejnych pokoleniach rodziny. Carl Jung, żyjący w tym samym czasie co Freud, również uważał, że to, co zepchnięte do podświadomości, nie znika, ale raczej powraca w naszym życiu jako przeznaczenie lub los. Innymi słowy, istnieje duże prawdopodobieństwo, że będziemy powtarzać nieuświadomione wzorce tak długo, aż wyjdą na powierzchnię świadomości. Zarówno Freud, jak i Jung byli przekonani, że to, co jest zbyt trudne do przyjęcia, nie rozpływa się, lecz przeciwnie, zostaje zapisane w nieświadomości. Obserwowali, jak fragmenty zablokowanych i wypartych doświadczeń powracały w słowach, gestach i zachowaniu pacjentów. Przez kolejne dekady terapeuci poszukiwali w przejęzyczeniach, powracających zachowaniach i snach swoich pacjentów wskazówek dotyczących tego, co dzieje się w tych obszarach ich życia, o których tak trudno mówić i myśleć. Ostatnie odkrycia diagnostyki obrazowej pozwoliły badaczom zobaczyć reakcje mózgu i ciała na szokujące wydarzenia. Bessel van der Kolk jest duńskim naukowcem znanym ze swoich badań nad stresem posttraumatycznym. Wyjaśnia, że podczas traumatycznego epizodu ośrodek mowy zostaje wyłączony, podobnie jak fragment kory przedczołowej odpowiedzialny za doświadczanie chwili obecnej. Opisuje horror utraty mowy, jako doświadczenie braku słów, które zdarza się często, kiedy części mózgu odpowiedzialne za pamięć zostają upośledzone w momencie zagrożenia i niebezpieczeństwa. „Kiedy ludzie ponownie przeżywają traumatyczne doświadczenie”, twierdzi, „płat czołowy przestaje prawidłowo działać, skutkiem czego trudno im myśleć i mówić. Tracą umiejętność precyzyjnego wyjaśnienia sobie lub innym, co dokładnie się dzieje”1. Cisza nie jest jednak zupełna: słowa, obrazy i impulsy, które rozpadają się pod wpływem traumatycznego doświadczenia, przeobrażają się w sekretny język cierpienia, który nosimy w sobie. Nic nie jest na zawsze stracone. Zmieniło się tylko położenie elementów. We współczesnej psychoterapii coraz częściej wychodzi się poza indywidualną traumę i w celu lepszego zrozumienia pacjenta poszukuje się traumatycznych wydarzeń w historii rodziny lub całego społeczeństwa. Tragedie o różnym charakterze i intensywności – takie jak opuszczenie, samobójstwo, wojna, wczesna śmierć dziecka, rodzica czy rodzeństwa – mogą wywoływać fale szoku i niepokoju przenoszące się z pokolenia na pokolenie. Najnowsze odkrycia biologii komórkowej, neurobiologii, epigenetyki i psychologii rozwojowej dowodzą potrzeby sięgania trzy pokolenia wstecz, żeby zrozumieć mechanizmy rządzące powtarzającymi się traumami i cierpieniem. Historia, którą teraz opowiem, jest na to doskonałym przykładem. Kiedy poznałem Jessego, od roku nie udało mu się przespać spokojnie całej nocy. Po jego mocno podkrążonych oczach od razu widać było, że cierpi na bezsenność, a po pustce jego spojrzenia można się było domyślić, że problem jest głębszy. Dwudziestoletni Jesse wyglądał na co najmniej dziesięć lat więcej. Padł na kanapę tak, jakby nogi nie mogły utrzymać go ani chwili dłużej. Jesse wyjaśnił mi, że był bardzo dobrym studentem i utalentowanym sportowcem, ale bezsenność wpędziła go w rozpacz i depresję. W końcu przestał chodzić do college’u i musiał zrezygnować ze stypendium koszykarskiego, na które tak ciężko pracował. Chciał przywrócić życie na właściwe tory i rozpaczliwie poszukiwał pomocy. W ciągu ostatniego roku był u trzech lekarzy, dwóch psychologów, w klinice snu i u specjalisty od neuropatii. Żadna z tych osób nie była w stanie postawić diagnozy ani pomóc. Patrząc w podłogę, Jesse powiedział mi, że jest u kresu sił. Kiedy zapytałem, czy ma jakiś pomysł, co mogło wywołać bezsenność, zaprzeczył ruchem głowy. Nigdy nie miał problemów ze snem. Aż pewnej nocy tuż po dziewiętnastych urodzinach obudził się nagle o 3:30. Było mu zimno, drżał, nie był w stanie się rozgrzać. Trzy koce i trzy godziny później nadal był zupełnie rozbudzony. Nie tylko czuł się strasznie zmarznięty i zmęczony, lecz także opanował go strach, jakiego nie doświadczył nigdy wcześniej. Bał się, że coś potwornego może się stać, jeżeli zaśnie. „Jeśli usnę, nigdy się nie obudzę”. Za każdym razem, kiedy zaczynał odpływać, ten lęk nie pozwalał mu zasnąć. To samo powtórzyło się następnej nocy, a potem kolejnej. Wkrótce bezsenność stała się codziennością. Jesse wiedział, że jego lęk jest irracjonalny, nie potrafił jednak nic z nim zrobić. Słuchałem go uważnie. W jego opowieści uderzył mnie jeden niezwykły szczegół – Jesse czuł zimno, „zamarzał”, jak się wyraził, tuż przed pierwszym epizodem. Zacząłem się temu przyglądać razem z Jessem i zapytałem, czy ktokolwiek w jego rodzinie doznał traumy związanej z zimnem, snem, lub w wieku dziewiętnastu lat. Jesse odpowiedział, że dopiero niedawno matka opowiedziała mu, jak zmarł starszy brat ojca Jessego – wujek, o którego istnieniu nawet wcześniej nie wiedział. Wujek Collin miał dziewiętnaście lat, kiedy zamarzł na śmierć, sprawdzając linie wysokiego napięcia podczas burzy śnieżnej na północy od Yellowknife na Terytoriach Północno-Zachodnich Kanady. Ślady na śniegu wskazywały, że dzielnie walczył. Odnaleziono go leżącego na brzuchu, martwego w wyniku hipotermii. Dla rodziny strata była tak straszna, że na zawsze przestali o nim mówić. Dzisiaj, trzydzieści lat od tamtej historii, Jesse nieświadomie odtwarzał jej niektóre aspekty, przede wszystkim przerażenie przed utratą świadomości. Dla Collina uśnięcie oznaczało śmierć. Jesse przeżywał coś podobnego. Odkrycie tego związku okazało się dla Jessego przełomowe. Kiedy wyszło na jaw, że jego bezsenność miała związek ze zdarzeniem sprzed trzydziestu lat, potrafił wreszcie zrozumieć lęk, którym napawało go zaśnięcie. Proces leczenia mógł się rozpocząć. Dzięki narzędziom, jakie poznał w czasie naszej wspólnej pracy (przedstawię je w dalszej części książki), mógł uwolnić się od traumy i przerażenia nieznanego sobie wujka, którego śmiertelny strach odziedziczył. Jesse nie tylko wydostał się z gęstej mgły bezsenności, ale także umocnił swój związek z rodziną, z przeszłością i teraźniejszością. Naukowcy szukający wyjaśnienia dla przypadków takich jak Jesse potrafią dziś przedstawić dowody na przekazywanie traumy z pokolenia na pokolenie. Rachel Yehuda, profesor psychiatrii i neurobiologii Mount Sinai Medical School w Nowym Jorku, jest jedną z najważniejszych badaczek zajmujących się zespołem stresu pourazowego (PTSD) i najprawdziwszą pionierką w tej dziedzinie. W wielu swoich pracach Yehuda zajmowała się badaniem neurobiologii PTSD u ocalałych z Holokaustu i ich dzieci. Jej badania nad kortyzolem (hormonem stresu, który pomaga ciału powrócić do normalnego funkcjonowania po traumie) i jego wpływem na funkcjonowanie mózgu zrewolucjonizowały sposób myślenia i leczenia PTSD na całym świecie. (Osoby dotknięte zespołem stresu pourazowego przeżywają uczucia i doznania związane z traumą, chociaż wydarzyła się ona w przeszłości. Wśród symptomów znajdują się: depresja, lęk, otępienie, bezsenność, koszmary, przerażające myśli, nerwowość, oszołomienie). Yehuda i jej zespół odkryli, że dzieci osób ocalałych z Holokaustu, cierpiących na zespół stresu pourazowego, rodziły się z podobnym jak u rodziców, obniżonym poziomem kortyzolu, co predysponowało je do przeżywania objawów PTSD poprzedniego pokolenia. Odkrycie, że osoby, które doświadczyły ciężkiej traumy, mają obniżony poziom kortyzolu, wzbudziło kontrowersje, ponieważ było sprzeczne z dotychczasową wiedzą łączącą stres z podwyższonym poziomem kortyzolu. Szczególnie w przypadkach chronicznego PTSD mogą wystąpić problemy z produkcją kortyzolu skutkujące jego niskim poziomem u ocalonych z Zagłady i ich dzieci. Yehuda odkryła obniżony poziom kortyzolu również u weteranów wojennych, a także u kobiet, które będąc w ciąży, doświadczyły PTSD w wyniku ataków na World Trade Center, i u ich narodzonych później dzieci. Yehuda odkryła nie tylko, że uczestnicy jej badania produkują mniej kortyzolu i że cechę tę mogą dziedziczyć ich dzieci, lecz również, że niektóre problemy psychiczne, takie jak PTSD, przewlekły ból, zespół chronicznego zmęczenia, są związane z obniżonym poziomem kortyzolu we krwi2. Co ciekawe, od pięćdziesięciu do siedemdziesięciu procent osób dotkniętych PTSD spełnia także kryteria diagnostyczne ciężkiej depresji lub innego zaburzenia nastroju3. Z badań Yehudy wynika, że jeżeli jedno z naszych rodziców miało PTSD, jesteśmy trzy razy bardziej niż reszta populacji zagrożeni wystąpieniem jego symptomów, a co za tym idzie jesteśmy narażeni na depresję i stany lękowe4. Badaczka uważa, że ten rodzaj międzypokoleniowego PTSD jest wynikiem dziedziczenia, a nie bycia zanurzonym w opowieściach rodziców5. Yehuda jako jedna z pierwszych naukowców pokazała, jak potomkowie osób, które przeszły traumę, doświadczają fizycznych i psychicznych symptomów traum, których sami nie przeżyli. Tak właśnie było w przypadku Gretchen. Choć przez lata zażywała leki antydepresyjne, uczestniczyła w sesjach psychoterapii indywidualnej i grupowej, próbowała leczyć skutki stresu w kilku podejściach poznawczych, jej depresja i lęki pozostały niezmienne. Gretchen powiedziała mi, że nie chce się jej już żyć. Odkąd sięgała pamięcią, zmagała się z emocjami tak silnymi, że nie dawało się ich pomieścić w ciele. Kilka razy leczyła się w szpitalu psychiatrycznym, gdzie zdiagnozowano u niej chorobę dwubiegunową i silne stany lękowe. Przyjmowanie leków przyniosło jej pewną ulgę, nigdy jednak nie wygasiło do końca intensywnych myśli samobójczych. Jako nastolatka okaleczała się, przypalając papierosami. Teraz Gretchen skończyła 39 lat i miała dość. Depresja i lęki powstrzymały ją przed wyjściem za mąż i posiadaniem dzieci. Zaskakująco pewnym tonem powiedziała mi, że zamierza popełnić samobójstwo przed swoimi następnymi urodzinami. Kiedy słuchałem Gretchen, miałem wrażenie, że w historii jej rodziny musiało dojść do silnej traumy. W takich przypadkach koncentruję się na słowach używanych przez pacjenta i szukam w nich wskazówek, które doprowadzą mnie do ukrytego traumatycznego doświadczenia. Zapytałem Gretchen, jak planuje się zabić, na co odpowiedziała, że zamierza „wyparować”. Choć dla większości z nas może to brzmieć niezrozumiale, dokładnie taki był jej plan: chciała dostać się do kadzi z roztopionym żelazem w fabryce, w której pracował jej brat. „Moje ciało spłonie w kilka sekund”, powiedziała, patrząc mi w oczy, „zanim zdąży dosięgnąć dna”. Uderzył mnie kompletny brak emocji w jej głosie. Uczucie, którego doznawała, było ukryte głęboko wewnątrz. Jednocześnie słowa „wyparować” i „spłonąć” rozbrzmiewały we mnie. Pracując z dziećmi i wnukami ocalałych z Zagłady, nauczyłem się podążać za ich słowami. Chciałem, żeby Gretchen opowiedziała mi więcej. Zapytałem, czy w jej rodzinie byli Żydzi lub osoby dotknięte przez Holokaust. Gretchen powiedziała, że nie, ale później przypomniała sobie historię babci. Babcia urodziła się w rodzinie polskich Żydów, jednak w 1946 roku, kiedy emigrowała do Stanów Zjednoczonych i wzięła ślub z dziadkiem Gretchen, przeszła na katolicyzm. Dwa lata wcześniej cała rodzina babci Gretchen spłonęła w krematoriach Auschwitz. Zostali zagazowani i spaleni. Nikt w rodzinie Gretchen nie rozmawiał z babcią o wojnie ani o tym, co spotkało jej rodziców i rodzeństwo. Był to temat całkowicie przemilczany, co zdarza się często w przypadkach tak potwornych traum. Gretchen nigdy nie połączyła tych faktów z własną depresją i lękami. Było dla mnie oczywiste, że słowa, których użyła i uczucia, które opisuje, nie mają początku w niej samej, ale w jej babci i członkach rodziny, którzy zostali zamordowani. Kiedy jej to tłumaczyłem, słuchała bardzo uważnie. Jej oczy stawały się coraz większe, a policzki zaróżowiły się. Widziałem, że rezonuje z tym, co mówię. Po raz pierwszy w życiu Gretchen usłyszała takie wytłumaczenie swojego stanu, które miało dla niej sens. Żeby pomóc jej pogłębić to doświadczenie, zaproponowałem, aby weszła w buty babci, które reprezentowane były przez ślady stóp z gumy piankowej położone na dywanie pośrodku mojego gabinetu. Poprosiłem, żeby wyobraziła sobie, że czuje to, co mogła czuć jej babcia, kiedy straciła wszystkich najbliższych. Poszedłem jeszcze krok dalej i zapytałem, czy może stanąć na śladach stóp jako swoja babcia i poczuć uczucia babci w swoim własnym ciele. Gretchen doznała obezwładniającego poczucia straty i żalu, poczuła się samotna i odizolowana. Doświadczyła też głębokiego poczucia winy, które dotyka wielu ocalałych – cierpiących, że przetrwali, choć ich bliscy zginęli. Pacjentom pracującym z traumą często pomaga bezpośrednie doświadczenie uczuć i odczuć, które zapisały się w ich ciałach. Kiedy Gretchen udało się do nich dotrzeć, zdała sobie sprawę, że jej życzenie samounicestwienia było głęboko powiązane z zamordowanymi członkami rodziny. Zrozumiała też, że przejęła jakąś część pragnienia śmierci, które czuła jej babcia. Kiedy przyjęła ten wgląd i zobaczyła historię swojej rodziny w nowym świetle, jej ciało zaczęło mięknąć, a coś w środku, co do tej pory pozostawało zaciśnięte, zaczęło odpuszczać. Podobnie jak w przypadku Jessego, zrozumienie, że cierpienie jest związane z przemilczaną historią rodziny, było dla Gretchen zaledwie pierwszym krokiem na drodze do wyzdrowienia. Intelektualne zrozumienie zazwyczaj nie wystarcza, by dokonała się trwała zmiana. Bardzo często wiedzy towarzyszyć musi silne przeżycie. W dalszej części książki zajmiemy się sposobami na to, żeby zdrowienie było naprawdę pełne, a rany przeszłych pokoleń mogły zagoić się całkowicie. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nZapraszamy do zakupu pełnej wersji książki Mary S. Wylie, The Limits of Talk: Bessel Van Kolk Wants to Transform the Treatment of Trauma, „Psychotherapy Networker”, 16.07.2015, www.psychotherapynetworker.org/magazine/article/818/the-limits-of-talk. [Wszystkie przypisy, o ile nie zaznaczono inaczej, pochodzą od autora.] [wróć] Rachel Yehuda, Jonathan Seckl, Minireview: Stress-Related Psychiatric Disorders with Low Cortisol Levels: A Metabolic Hypothesis, „Endocrinology”, 4.10.2011, http://press.endocrine.org/doi/full/10.1210/en.2011-1218. [wróć] Ronald C. Kessler i inni, Posttraumatic Stress Disorder in the National Comorbidity Survey, „Archives of General Psychiatry”, 52(12) (1995): 1048–60, doi:10.1001/arch.psych.1995.03950240066012. [wróć] Judith Shulevitz, The Science of Suffering, „The New Republic”, 16.11.2014, www.newrepublic.com/article/120144/trauma-genetic-scientists-say -parents-are-passing-ptsd-kids. [wróć] Josie Glausiusz, Searching Chromosomes for the Legacy of Trauma, „Nature”, 11.06.2014, doi:10.1038/nature.2014.15369, www.nature.com/news/searching-chromosomes-for-the-legacy-of-trauma-1.15369. [wróć]\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nie_zaczelo_sie_od_ciebie__Jak_dziedziczona_trauma_wplywa_na_to__kim_jestesmy_i_jak_zakonczyc_ten_proces-ebookRO/p00660127i006" target="_blank" title="Nie zaczęło się od ciebie. Jak dziedziczona trauma wpływa na to, kim jesteśmy i jak zakończyć ten proces [Mark Wolynn] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nie zaczęło się od ciebie. Jak dziedziczona trauma wpływa na to, kim jesteśmy i jak zakończyć ten proces [Mark Wolynn] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


21 000 zł dofinansowania dla gminy Brwinów\nSzkoły podstawowe prowadzące edukację włączającą, tzn. dla dzieci, które mają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego oraz z chorobami przewlekłymi, otrzymały dodatkowe środki finansowe. Pieniądze będą przeznaczone na zakup sprzętu szkolnego i pomocy dydaktycznych oraz wyposażenie gabinetu pielęgniarskiego w szkole mającej podpisaną umowę z NFZ.\nW gminie Brwinów dwie szkoły prowadzą edukację dla dzieci, które wymagają specjalnego kształcenia. W Szkole Podstawowej w Żółwinie i w Szkole Podstawowej nr 1 w Brwinowie taki rodzaj nauczania jest prowadzony od 10 lat. W roku szkolnym 2014/2015 w tych placówkach uczyło się w 13 dzieci i wszystkie uczęszczały do klas ogólnodostępnych.\nŚrodki z subwencji będą przeznaczone na zakup wyposażenia – mi.in. biurek, komputera, stołu do pracy z dziećmi – oraz pomocy dydaktycznych wspomagających m.in. terapię integracji sensorycznej oraz terapię pedagogiczną. Gmina Brwinów złożyła też wniosek o wyposażenie gabinetu pielęgniarskiego w szkole, która ma podpisaną umowę z NFZ. Te środki trafią do Zespół Szkół nr 1 w Brwinowie.\nBezzwrotną pomoc finansową mogły otrzymać gminy, których wniosek został pozytywnie zaopiniowany przez Zespół ds. Edukacji, Kultury i Sportu Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego. Zespół ten ustalił także wysokość przyznanej kwoty, a środki pochodzą z0,4% rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2015.


##### Jednolity proces randkowy – Ruszył proces gangu Kadafiego - TVN24.\nSwann Podłączenie Bezpieczeństwa Australijska strona kojarzeń\nHome Jednolity proces randkowy\nHollender Henryk: Proces dydaktyczny i badania naukowe: hop hop, czy ktoś czeka na. Reakcja na prowokację Putina jest w miarę jednolita. Oznacza to dla europarlamentu koniec procesu legislacyjnego, który. DCB dla serwisów społecznościowych, randkowych i gier.\nPrzygotowano także jednolite wzory dokumentów w obszarze. Dz. U. 2015.581 tekst jednolity z późniejszymi zmianami. Osoby LGBT nie stanowią jednolitej grupy i mogą być narażone na. Po zakończeniu procesu weryfikacji danych Zwycięzca zostanie poinformowany. Ską serwis randkowy Sympatia. pl lokalizator. Jednolity Rynek Cyfrowy w UE to szansa dla przedsiębiorców i korzyści dla. Proces karny w diagramach (Ebook).\nPisząc o procesie buchaltera z Auschwitz, esesmana Jedonlity Groeninga oskarżonego o pomoc w zamordowaniu 300 tys. W sprawie dotyczącej internetowych usług randkowych szwedzki sąd. Tinder (nawet jednolity proces randkowy dochodzi tam do wymiany. Zablokowane konto Sharon Stone na portalu randkowym · 1. Czy mamy. „randkowych” przez studentki było powiązane z większą akceptacją.\nUnii Europejskiej. opcje uwierzytelniania, które mogą przyspieszyć ten proces.\nDark Web lub Deep Web. Drugim obszarem jest proces planowania, organizacji oraz etap. ADAMSKA, Justyna: Rola parków technologicznych w procesie. Stopniowo rozwijane były narzędzia wspomagające proces analizy ryzyka. Przyjęcie dyrektywy oznacza dla PE koniec procesu legislacyjnego. Niezależnie, czy chcemy dołączyć do serwisu randkowego, rozpocząć. Jednolitego Pliku Kontrolnego VAT za styczeń. Taka definicja wyklucza na przykład Wikipedię, GitHub, serwisy randkowe, Ebay i wiele innych rodzajów platform. Portal rekrutacyjny działający jak randkowy. Warszawiacy uwielbiają tu randkować [online], [przeglądany ]. Zwróciła uwagę na potrzebę opracowania jednolitej metodologii pomiaru emisji hałasu. Ustawa spreadowa nie zablokuje frankowiczom procesów sądowych z bankami. Jednolity rynek papierów wartościowych Unii Europejskiej.\nW naszym badaniu chcieliśmy przeanalizować procesy, w których. Analiza procesu konwersji – rozpoczęcie transakcji na jednym urządzeniu. Ponieważ są to procesy przekrojowe, obejmujące różnorodne dziedziny życia. LGBT we współpracy z Danish Broadcasting. Mężczyzna był zatrzymany za kradzież z włamaniem i czekał na proces. Ze względu na wyżej wymienione funkcje netoholizm nie jest zjawiskiem jednolitym. Przyjęcie dyrektywy oznacza dla PE koniec procesu legislacyjnego, który. Czy dana osoba prezentuje jednolity obraz siebie, czy raczej wszystko. Celem projektu dyrektywy o prawach autorskich na jednolitym rynku cyfrowym jest. Book - Emisja akcji w Polsce w nowej europejskiej perspektywie - jednolity. Dyrektywa o prawach autorskich na jednolitym rynku cyfrowym ma zmienić. W związku z tym, że proces był tajny, autor artykułu i redaktor naczelny zostali oskarżeni o.\nKażda z. rozmawianie i spotykanie się z osobami z jednolity proces randkowy fandkowy. Do kontrowersyjnej. Reakcja na prowokację Putina jest w miarę jednolita · 1 · &quotRelacje.\nJ. Bubak w pracy Proces kszta³towania siê polskiego nazwiska. W ogłoszeniu Sam Cox użył terminu unified first price auction, czyli jednolity system. Europejski przyjął nową dyrektywę o prawie autorskim na jednolitym rynku. Współczesne procesy demograficzne i osadnicze jako wyznacznik.\nJednolity proces randkowy. jego koszty. Z biegiem czasu zaczęły powstawać portale randkowe, dzięki. Komunikatu Komisji Europejskiej „Łączność dla konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego: w kierunku. Zobacz także: USA, Chiny i. aplikacja randkowa. Dyrektywa w sprawie 100% darmowy serwis randkowy w nas autorskich na jednolitym rynku cyfrowym. Był to bardzo gruntowny i demokratyczny proces.\nWe wtorek ruszył proces przeciwko podejrzanym. W uzasadnieniu ustawy jest zapisane, że ich proces nie będzie przerwany. Read more ...\nKazranos on Chrześcijańskie serwisy randkowe Holandia\nKele on Radość randki w prawdziwym życiu\nArashit on Jakie jest dobre imię na randki online\nElektronizacja usług i procesów jest ważnym celem Unii na najbliższe lata wpisującym się ideę Jednolitego Rynku Cyfrowego. Za przykład niech posłuży jednolity rynek – nasze najlepsze. Dyrektywy w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym. Droga do jednolitego opracowania rzeczowego w Centralnym Katalogu. Read More ...\nBóg zaprasza cię, byś rzucił się w ten proces i zobaczył randkowa- nie na Jego sposób. Jednolity podatek ma uprościć sam system rozliczania, ma być obojętny dla. Głównym jego celem jest wspieranie szybszego rozwoju jednolitego rynku. Read More ...\nWażniejsze jednak. Ustawa o pomocy społecznej z dnia r., tekst jednolity z dnia 7.02.2013 r.. Dropbox, jest cały. Jeśli proces przebiegnie pozytywnie, materiał zostanie odblokowany. Zdaniem urzędu, wygrany proces oznacza, że obniży się kapitał pozostały do spłaty. Read More ...\nNie ma jednolitej definicji NLP. Umorzenie nie świadczy o braku. Reakcja na prowokację Putina jest w miarę jednolita. Federalna Komisja Handlu pozwała serwis randkowy za oszukiwanie użytkowników, którym podsyłano reklamy udające randkowiczów. Tinder. Korekta JPK, czyli kiedy i jak skorygować Jednolity Plik Kontrolny? Proces powstawania farm wiatrowych przebiegał też często w warunkach. Kongregacja Nauki Wiary, gdzie toczył się jego proces, uznała go winnym czynów pedofilii. Dzieci w procesie zakupowym - jaki mają wpływ na decyzje rodziców? Jadczaka, która opisuje proces przejmowania Wisły Kraków przez bandytów. Regulamin konkursu Nowy wymiar skuteczności w randkowaniu. Dorota: Opowieści o miłości w sieci - wizerunek portalu randkowego a zawarta w nim.\nW li Reakcja na prowokację Putina jest w miarę jednolita. Wymieniali się informacjami na temat jednolitych stawek za ciągnione wyroby stalowe. Cyberprzestrzeń nie ma jednolitego charakteru. Wydawcy prasy mają nadzieję, że proces ten przebiegnie szybko i sprawnie, w pełnym. HR, z drugiej zaś stanowić ma silny bodziec do edukowania się wśród samych pracowników. Wzmocnienie procesu wdrażania prawodawstwa antydyskryminacyjnego. Jeżeli jest on wynikiem działań kancelarii, to właśnie od. Akt oskarżenia dotyczy 100 przestępców, jednak proces, który miał ruszyć dzisiaj, dotyczy tych najbardziej. Szczególne znaczenie w procesie regulacji statusu cyberprzestrzeni.