09*24'959 N & 108*45'855 W\nPłyniemy w stronę Galapagos, wyspa Clipperton nie przyjęła nas gościnnie...\nDzikich świń od dawna juz na niej nie ma. Zresztą trudno sobie wyobrazić, czym by się na tym jałowym miejscu żywiły, chyba ze ptakami... Podłoże całej wyspy to chropowata rafa z cienkimi lachami piasku pomieszanego z koralem...\nNiemniej warto było przyjrzeć się ptakom, traktowały nas jak konkurencje, która próbuje je podsiąść - na wyspie trwa ciągła walka o najlepsze miejsce...\nCale wnętrze laguny wypełnia bagniste jezioro, ciekawe, w jaki sposób na „środku” Pacyfiku laguna wypełniła się słodką woda... być może rafa, która szczelnie zamyka dookoła lagunę spełniła role gigantycznego filtra, nastąpiło zjawisko osmozy i rafa zatrzymała sól pozwalając przesiąknąć do wnętrza słodkiej wodzie...\nJezioro na Clipperton\nB. 30 marca\nTomek obudził mnie o 9 rano, mówiąc żebym wstawała, bo fala na przyboju osłabła i za chwile płyniemy na wyspę.\nW ciągu paru minut byłam gotowa, zapakowałam aparat fotograficzny w hermetyczne pudełko, wódę, krem z filtrem nr 50, wszystko to wrzuciłam do plecaka i ubrałam Wacka w kamizelkę. Mieliśmy być na wyspie tylko 2 godziny zanim nie zacznie się odpływ, więc popłynęłam w samym stroju kąpielowym. Tomek w tym czasie juz spuścił ponton na wodę i przygotował długą linę do przywiązania go na wyspie.\nW pontonie mała sprzeczka,Tomek kazał wrócić mi po kamizelkę, odpowiadam mu ze jak ja, to on tez, bo nie wiadomo, kto lepiej pływa... :-)\nTomek zaczął marudzić ze jak wypadnę z pontonu, uderzę głową o rafę, stracę przytomność... mój argument :„to samo może się przydarzyć i tobie..."\nPłyniemy, ja w kamizelce.\nTomek miał zamiar wyczekać na moment, kiedy będzie mniejsza fala i na jej grzbiecie przedostać się przez krawędź rafy, po kilkunastu dużych następowały 2-3 mniejsze fale, w końcu wyczekaliśmy ten moment...\nJuz tylko kilkanaście metrów dzieli nas od brzegu rafy, gdy Tomek mówi „o k..wa nie mogę dodać gazu” i silnik zgasł...\nSłyszę Tomka: „trzymaj się” i w tym momencie wielka fala wyrzuca nas z pontonu, i przewraca ponton do góry dnem... podnoszę się po pas w wodzie i widzę jak kolejne fale przykrywają Wacka, a on przerażony próbuje wdrapać się na wywrócony ponton...\nBiorę Wacka na ręce i wpadając, co chwile stopami miedzy skały i rafy, niosę go w stronę brzegu, słyszę jak Tomek się drze ze mam zostawić psa i pomóc mu podnieść ponton, bo może jeszcze woda nie wleciała do silnika... nie słucham go, najpierw musze odstawić Wacka na brzeg...\nNie mogę uspokoić swojego oddechu, oddycham głośno i szybko, pompuje powietrze jak... miech kowalski.\nZostawiam Wacka i plecak na brzegu, i wracam pomóc Tomkowi z pontonem.\nKilkanaście minut próbowaliśmy odwrócić ponton... na nic, dopiero, kiedy siadłam po jednej stronie i przytopiłam pływak a Tomek podniósł drugi pływak, ponton uniósł się lekko do góry, ja zeskoczyłam, przeszłam na stronę Tomka i pomogłam mu go odwrócić.\nStraty: obudowa od silnika, maczeta do kokosów, lina, która mieliśmy przywiązać ponton, pewnie twarde dno naszego pontonu tez jest cale poharatane o rafę... Tomek zgubił także okulary słoneczne i czapkę.\nGdy dociągnęliśmy ponton do brzegu, okazało się ze silnik nie zapala...\nKapitan zrobił sobie małą przerwę, posilił się napojem z kilku kokosów, założył moją kamizelkę (komuś się jednak przydała...) i zakomunikował, że płynie wpław po narzędzia żeby naprawić silnik. Bez sprawnego silnika nie uda się nam wrócić, na wiosłach nie mamy szans prześlizgnąć się w czasie krótkiej przerwy pomiędzy jedną a drugą falą.\nZastanawiałam się jak przy tym silnym prądzie i gigantycznych falach ma zamiar dopłynąć do łódki, jednak mój maż miał opracowany plan, poszedł kawał plażą w stronę przeciwną do kierunku prądu i stamtąd dopiero zaczął płynąć skośnie w stronę jachtu, gdyby płynął prostopadle do Luki, prąd zniósłby go i minąłby ją...\nCały czas obserwowałam malutki pomarańczowy punkcik na wodzie... dopóki nie dopłynął do Luki. Wtedy wzięłam psa i aparat fotograficzny i poszłam fotografować wyspę, ptaki i kraby.\nZerwałam dwa orzechy, Tomek zostawił mi swój nóź, nie potrafiłam tak ładnie rozciąć orzecha jak on, nie miałam siły nawet ściąć wierzchu orzecha tym małym scyzorykiem, udało mi się jednak „wyszarpać” nożem małe dziurki, aby się napić.\nTomek wrócił po dwóch godzinach, tym razem włożył na siebie cały sprzęt do nurkowania za wyjątkiem butli, ale fala zerwała mu z głowy maskę... W kieszeniach kamizelki do nurkowania miął zestaw narzędzi... pomajstrował coś przy silniku i po paru minutach usłyszałam jego terkot...\nWyciągnęliśmy ponton na wodę, która zrobiła się o wiele płytsza, czekaliśmy na moment żeby wstrzelić się w lukę miedzy falami, woda zalewała ponton, przerażony Wacek próbował wdrapać się na zmianę na mnie i na Tomka i drapał nas pazurami.\nNie mogliśmy wystartować w tym miejscu, woda była juz zbyt niska, jakbyśmy opuścili silnik zawadziłby o rafę, trzeba było podejść jak najdalej, do miejsca gdzie kończyła się rafa i załamywały wielkie fale, a tam było jeszcze płycej.\nZza ściany fal chwilami nie widać było nawet masztów naszego jachtu, powiedziałam do Tomka żeby płynął sam, ja poczekam z psem na wyspie, a Tomek wróci po nas wieczorem albo w nocy, kiedy przybędzie wody na rafie... samemu mu się uda, ze mną i Wackiem nie ma szans.\nTomek nie zgodził się i wróciliśmy razem na brzeg.\nW oczekiwaniu na przypływ poszliśmy zwiedzać wyspę, słońce piekło bardzo mocno, krem z filtrem nie pomagał, co chwile trzeba było wchodzić do wody...\nJedyne, czego nie żałuję z tej wycieczki to zdjęcia ptaków, które zupełnie się nas nie bały. Można było podejść na wyciągniecie dłoni i robić im fotki.\nGdy dobijemy gdzieś, gdzie będzie dostęp do internetu zrobię album z tych zdjęć i wrzucę na nasza stronę.\nPrzez pactor modem nie uda się ich wysłać w dobrej rozdzielczości, a ostatnio w ogóle nie przechodzą...\nSzliśmy plażą, zbieraliśmy muszle, zwiedziliśmy ruiny starej osady, później poszliśmy w druga stronę, obejrzeć wrak łodzi rybackiej... gdzieś po drodze leżała tratwa... albo ktoś ją tu zbudował, albo wyrzuciło ją morze... ciekawe...\nNa wyspie jest jezioro ze słodką wodą... a na nim mała wyspa z kilkoma palmami i setkami ptaków.\nZresztą ptaki są wszędzie, dziesiątki tysięcy ptaków...\nWróciliśmy do pontonu, Tomek położył się na pływaku i obserwował fale, ja nie chciałam na nie patrzeć, spacerowałam po brzegu, tam i z powrotem, gdy tylko spoglądałam na te fale wydawało mi się, że nigdy juz nie dotrzemy do naszego domu... na Lukę. I do głowy przychodziły mi myśli „a co będzie, jeśli kotwica znów puści i jacht odpłynie, czy ktoś nas tu kiedykolwiek odnajdzie?”\nWiec chodziłam po plaży tam i z powrotem, zbierałam kolorowe muszelki i próbowałam nie myśleć o falach.\nW pewnym momencie Tomek zawołał mnie, nóż mu się złożył przy otwieraniu kolejnego kokosa i bardzo mocno rozciął palec, krew płynęła jak woda z kranu...\nObcięłam nożem wąski pasek z dołu koszulki Tomka i ciasno „zabandażowałam” palec, zatamowało to krwawienie.\nKapitan rzucił hasło „ruszamy zanim zrobi się ciemno”, była 19 - sta i słońce dotykało już prawie horyzontu.\nWsadziliśmy Wacka do pontonu, a sami jak poprzednio, trzymając ponton z obydwóch stron, zbliżaliśmy się do krawędzi rafy, gdzie załamywały się te monstrualne fale.\nNie mogłam na nie patrzeć, odwróciłam głowę w stronę brzegu, Tomek to zauważył i powiedział, że musze na nie patrzeć, bo nigdy nie należy spuszczać z oczu przeciwnika...\nGdy zbliżyliśmy się prawie do samej krawędzi rafy, pomiędzy jedną falą a drugą, Tomek krzyknął „wskakuj”, wskoczyłam na dziób, uklęknęłam, udami ścisnęłam Wacka, pochyliłam się i przykryłam go swoim ciałem, trzymając się uchwytów na dziobie pontonu, Tomek wskoczył za mną, silnik już pracował, zapalił go wcześniej, dodał gazu i udało mu się wślizgnąć w „okno” pomiędzy dwiema falami... kawałek dalej, kolejne fale podniosły parę razy ponton do góry, który po chwili szybko spadał w dół... ale nie groziło to już wywróceniem się pontonu, chociaż przyjemne tez nie było.\nKilkanaście metrów przed jachtem silnik znowu zgasł, złapaliśmy za wiosła...\nGdy juz umocowaliśmy ponton powiedziałam „kochanie ja dziś potrzebuje drinka”.\nZdążyłam wziąć szybki prysznic i usmażyć rybę na kolacje... jeszcze nie zaczęliśmy jeść, gdy kotwica puściła... dryfując oddalaliśmy się od wyspy...\nPoparzeni słońcem, podrapani przez rafy, z drinkami w dłoniach, rozmawialiśmy o mijającym dniu wyciągając wnioski, żadne z nas nie ma więcej ochoty na bezludne, nieprzyjazne wyspy...\nPrzybój na Clipperton\nT .29 marca\nW nocy wydmuchało nas z kotwicowiska, potwierdziła się dobra praktyka morska by kotwiczyć po zawietrznej stronie wyspy, w przeciwnym razie mogło być gorąco, zwłaszcza ze stoimy bardzo blisko rafy... W tym wypadku wyjechaliśmy tylko na głęboką wodę, nie wciągałem nawet kotwicy, z łańcuchem i 130 m liny działa jak dryfkotwa. Trudno tu spokojnie postać... Jutro spróbujemy wylądować na wyspie mimo przyboju. Dopłynąć będzie łatwiej, trudniej będzie wrócić, ale zmęczyło nas czekanie na mniejszy przybój i nerwowe nocne wachty...\nMam obawy zostawić Lukę bez opieki, dno tu marne, kotwica kiepsko trzyma, rzucę, więc z dziobu dryfkotwę na wypadek gdyby Lukę znowu wywiało na morze, będzie dryfować wolniej...\nNie powinniśmy chyba zabierać psa, na wyspie żyją setki tysięcy ptaków, palmy uginają się pod ich ciężarem, ale większość i tak mieszka na ziemi, ptak przy ptaku i pewnie nigdy nie było tu psa... Wacek nie jest morderca, ale pewnie spowoduje w tym ptasim świecie porządną zadymę, weźmiemy z sobą smycz z uwagi ma młode ptaki, Wacek to w końcu terier...\nNie możemy przepchać żadnego zdjęcia, Sailmail ostatnio kiepsko łączy...\nTomek wrócił wczoraj z wyspy cały poobijany i posiniaczony jakby się z kimś bił, ugrzązł na brzegu na cale 5 godzin. Zauważyłam jak wielka fala wywraca ponton, potem straciłam Tomka z oczu i po chwili znów zobaczyłam jak wędruje po rafie i ciągnie za sobą ponton w stronę plaży... Juz 3-ci dzień patrzę na ta wyspę, ale nie możemy do niej dobić... Z nudów wzięłam się za szorowanie pokładu... jeśli codziennie wyszoruję kawałek, to może za jakiś czas będzie znowu biały...\nKiedy Tomek wrócił wieczorem, jeszcze nie wysiadł z pontonu, wręczył mi gałąź z orzechami kokosowymi i jednocześnie zażądał drinka... cóż, zrobiłam mu go... wrócił taki „pobity” przez rafę i spalony słońcem ze zrobiło mi się go szkoda...\nDzisiaj kapitan wypłynął pontonem na ryby, wrócił po pól godzinie z dość dużą rybą z rafy, siedziałam w słońcu na pokładzie i z góry patrzyłam jak Tomek czyści i filetuje rybę na platformie do nurkowania...\nPrzyjemnie jest patrzeć jak inni pracują:-)\nFilety usmażyliśmy, a z głowy Tomek ugotowali zupę i zjadł ją potem sam... w/g mnie zupa z ryby za bardzo pachnie rybą...\nSama ryba tez nie była rewelacyjna, zbyt sucha, wiec resztę usmażonych filetów zamarynowałam w occie z cebulą i przecierem pomidorowym. Może w takiej formie będzie smaczniejsza.\nFala wciąż jest zbyt duża, aby dobić do wyspy, wiec po obiedzie założyliśmy płetwy i maski, nurkowaliśmy przy rafie i patrzyliśmy w oczy rybom. Woda jest tu niesamowicie czysta, cala masa ryb i co chwile przepływają obok nas stada delfinów...\nT. 27 marzec\n10*17'594 N & 109*13'798 W\nStanęliśmy na 80-ciu metrach, użyłem zapasowej kotwicy (jestem do niej mniej przywiązany) zamocowałem do niej 20 m łańcucha i 130 m liny, wykorzystując wszystkie cumy i zapasowe szoty genuy, jakie mamy. Stoimy 100 m od rafy, trochę blisko jak na mój gust, ale stały wschodni wiatr i prąd opływający wyspę trzyma nas równolegle do rafy.\nDogadałem się z echosondą, nabrała ostatnio nieprzyjemnego nawyku pokazywania małych głębokości, gdy jest dla niej zbyt głęboko i nie widzi dna. To właśnie wprowadziło mnie w błąd pierwszego dnia, gdy rzuciłem kotwice wierząc ze jesteśmy na 10 - 20 m, podczas gdy faktycznie mięliśmy pod dnem 300 m wody.\n(dobrze ze nie kłamała odwrotnie...) Niemniej sonda pokazywała rafy przed dziobem, gdy szukaliśmy płytszego miejsca i za każdym razem solidnie, z określeniem odległości, wyświetlała na ekranie ścianę rafy. Okazało się ze płytszego miejsca na kotwice tu nie ma, chyba żeby stanąć przy samej rafie, ale na to zabrakło mi odwagi...\nMartwa fala załamywała się na rafie, co chwile nadbiegały giganty 4-6 m i waliły się z łoskotem... Nie mięliśmy zamiaru lądować dziś na wyspie z powodu tego wielkiego przyboju, mimo to spuściłem ponton i próbowałem ustalić gdzie dokładnie zaczyna się rafa, na wypadek gdyby wiatr zmienił kierunek i odwrócił Lukę w stronę plaży. Wyglądało, że jeśli kotwica nie puści, to miejsca wystarczy. Potem chciałem znaleźć przerwę w rafie, miejsce na lądowanie, gdy przybój osłabnie.\nPłynąłem blisko krawędzi rafy i obserwowałem dno. Wydawało mi się ze cos znalazłem, podpłynąłem bliżej i przegapiłem wielka fale... podbiła ponton jak zapałkę, przeniosła nas nad krawędzią rafy a potem wielkim kopniakiem wywaliła mnie z pontonu. Wyleciałem w powietrze jak z trampoliny i uderzyłem twardo, szczęśliwie tyłkiem o płaską w tym miejscu rafę. Złapałem ponton, który jakimś cudem się nie wywrócił i Bogu za to, dzięki, bo woda zalałaby silnik i trzeba by było rozbierać gaźnik, wykręcać świece itp. a nie miąłem z sobą narzędzi. Bez silnika przedarcie się z powrotem przez ta kipiel było raczej niemożliwe.\nPrzeciągnąłem ponton na plażę, która tworzyły głównie kawałki pokruszonej rafy, bez butów chodzić się po niej nie dało.\nW tej chwili nie interesowała mnie wyspa, poważnie zastanawiałem się, w jaki sposób wrócę na jacht... Fale robiły się coraz większe i waliły jak małe tsunami o rafę, Luka znikała za nimi, widać było tylko końcówki masztów, pojawiała się tylko czasem jak fatamorgana. W takich okolicznościach nie było mowy o powrocie, wywaliłoby mnie natychmiast i tym razem mógłbym nie mieć tyle szczęścia...\nNie mogłem wyciągnąć pontonu wyżej, bo „plaża” była stroma jak mała górka, wiec pilnowałem go żeby sobie nie popłynął... Siedziałem na pływaku, obserwowałem przybój i próbowałem znaleźć w tym jakąś prawidłowość. Zauważyłem ze wody powoli przybywa, wiec jest przypływ, za jakiś czas będzie więcej wody na rafie i będę mógł opuścić silnik, przelecieć przez rafę i może wstrzelę się jakoś w przybój, bo fale nie załamywały się regularnie... Przeciągnąłem ponton kilometr dalej, tam plaża była bardziej plaska i poczułem dotkliwe pragnienie, było bardzo gorąco a butla wody, która zabrałem, dryfowała gdzieś po rafie...\nSzczęśliwie zanim odpłynąłem Beata przypomniała mi o nożu, obok rosły niskie palmy obwieszone orzechami, wybrałem kilka dużych, ale wciąż zielonych i zacząłem się do nich dobierać. Pierwszy otworzyłem z trudem, w końcu dostałem się do twardego jadra, czubkiem noża wywierciłem małą dziurkę i... uff, co za ulga, z następnymi poszło łatwiej. Ściąłem konar z orzechami i zaniosłem je do pontonu, musiałem jeszcze długo czekać na podniesienie\nT. 26 marca\nTrzecia noc w dryfie, dziś także nie udało się znaleźć kotwicowiska... Luka to stary jacht i raz na jakiś czas rzeczy będą się psuły, ale to, co dzieje się tutaj za każdym razem, gdy zbliżamy się do plaży zaczyna mnie zastanawiać. Echosonda, która działała jeszcze kilka dni temu bez zarzutu, dostała świra i wyświetla przypadkowe cyfry, przy samej plaży zapchały się filtry paliwa, także gumowa uszczelka w jednym z filtrów cudownie zrobiła się nieszczelna, choć wymieniłem ją razem z filtrem 4 tygodnie wcześniej.\nDziś również przy samej plaży magicznie wysiadło sterowanie. Kręciłem kołem w prawo i lewo a ster trzymał się wychylony 3 stopnie na prawa burtę i ani drgnął, i powoli wykręciło nas na otwarte morze. W tej sytuacji nie miałem nic przeciwko temu, zwłaszcza, że kawałek dalej straszył na rafie wrak dużego kutra rybackiego, pewnie nie wcelował w kotwicowisko...\nOdpłynęliśmy na bezpieczna odległość, odkopałem pojemnik z płynem hydraulicznym, byłem przekonany ze zgubiliśmy płyn z systemu sterowania, ale okazało się ze płynu mamy pod korek... Pól mili od plaży wszystko zaczęło działać normalnie... Czary mary... może ten angielski bandyta Clipperton broni swojego złota...\nPo przygodzie z łańcuchem kotwicznym nie będę rzucał kotwicy na „wariata”. Jutro popływam nasza motorówka blisko plaży i spróbuje znaleźć to płytkie miejsce miedzy rafami, może wskoczę do wody z maską. Szkoda ze nie kupiłem kiedyś malej echosondy wielkości latarki, mógłbym łatwo namierzyć z pontonu miejsce gdzie powinna być ta „łacha”.\nNa koniec pozostaje jeszcze jedna opcja, mógłbym dowiązać do łańcucha ze 100 m solidnej liny i rzucić kotwice na głębszej wodzie, ale pomijając potem kłopoty z ciężarem łańcucha i stara winda, kotwica mogłaby się zakleszczyć w rafie i trzebaby zanurkować na 100 metrów by ja odkopać (nie pisze się) albo ciąć linę i zostawić łańcuch z kotwica wyspie na pamiątkę.\nW tej sytuacji zaluję ze nie ma z nami jeszcze jednej osoby, najłatwiej byłoby teraz zostawić jacht w dryfie z jednym załogantem, i na zmianę odwiedzać wyspę...\nT. 25 marca\nDopiero o siódmej zrobiło się jasno, słońce z trudem przebijało się przez ciężkie chmury. Postawiłem żagle i ruszyliśmy w stronę wyspy, nadal nie było jej widać ani na radarze, ani na zamglonym horyzoncie... Szły na nas ciężkie chmury, spodziewałem się ze cos spod nich dmuchnie, i dmuchnęło 7B, do tego wiatr zmienił kierunek o 90 stopni, przez godzinę gnało nas 8 węzłów na południowy zachód, i oddalało od wyspy. Szkwały się w końcu wydmuchały i kolo południa zbliżyliśmy się do plaży. GPS jak się spodziewałem, zaczął bezczelnie kłamać, pokazywał nas w środku laguny, podczas gdy byliśmy dopiero pól mili od zewnętrznej plaży, do tego echosonda dostała świra i wyświetlała 6, 12, 73, 90, 8, 120 metrów na zmianę.\nByliśmy juz około 200 m. od plaży, kawałek dalej załamywały się fale, echosonda, która ma funkcje szperania do przodu, pokazała 100m przed dziobem ścianę rafy, bliżej podpłynąć się juz nie dało... W końcu echosonda się uspokoiła i pokazywała głębokość pomiędzy 8 i 12m. Odblokowałem hamulec windy i łańcuch poleciał z Loskotem, po chwili zwolnił, kotwica dotknęła dna, i nagle poleciał znowu i to szybko. Dokręciłem hamulec, ale łańcuch zaczął skakać po wyrobionej zębatce windy i w żaden sposób nie dało się go zatrzymać. Szarpnęło winda i łańcuch stanął, dzięki Bogu koniec łańcucha był solidnie przymocowany. Łańcuch wisiał a wiatr wydmuchiwał nas na otwarte morze, jakby wyspa nie życzyła sobie naszej obecności.\nDla starej windy, 400 kg łańcucha wiszącego pionowo pod dziobem okazało się za dużo, łańcuch przeskakiwał po zębatce i nie pozwalał się wciągnąć. Po godzinie kombinacji, z pomocą Beaty wciągnęliśmy go z powrotem. Robiłem kolejny nawrót do jedynego na tej wyspie, wąskiego kotwicowiska, poza nim wszędzie tu głęboko, gdy nagle obroty silnika zaczęły skakać, co oznaczało zapchane filtry paliwa. Beata włączyła extra pompę paliwa, której używamy do odpowietrzania silnika, zrobiłem zwrot i bezpiecznie oddaliliśmy się od brzegu. Rzucanie kotwicy w takim miejscu bez sprawnego silnika to kreowanie problemów.\nPaliwo w odstojniku filtra przypominało kawę z zwarzonym mlekiem, mięliśmy wodę w paliwie i cos jeszcze... Zmontowałem długą rurkę, wsunąłem ja na dno zbiornika, i wypompowałem do zezy 10 litrów wody z farfoclami. Przed rejsem czyściłem zbiorniki, wiec tym brudnym paliwem poczęstowała nas marina w Manzanillo,\nWymieniłem filtry, silnik, zapalił ale po 10 minutach znowu zgasł. Robiło się późno, jak na jeden dzień wrażeń wystarczy. Włączyłem znowu pompę paliwa, która bez problemu wpychała teraz ropę do silnika i odskoczyliśmy od brzegu. Postawiłem Lukę w dryf i zrobiłem sobie drinka, rano wyjaśnię sprawę z paliwem i zaczniemy zdobywać wyspę od nowa...\nT. 24 marca\n10*17'918 N & 109*20'986 W\nStoimy w dryfie, Clipperton 5 mil po prawej burcie, niebo zachmurzone, czarno na zewnątrz, nie widać końca własnej dłoni. Radar nie pokazuje wyspy, która musi przecież tam być, pewnie ledwie wystaje z wody, czasem w miejscu gdzie powinna się znajdować pojawia się na sekundę anemiczne echo, ale gdybym nie wiedział ze tam jest pewnie pomyliłbym ja z odbiciem większej fali. Trochę to niepokojące, choć GPS pokazuje dokradnie pozycje, to z ta dokładnością GPS-u różnie bywa. Wygląda na to ze urządzenie GPS pokazuje poprawna pozycje, tylko lad się przesuwa... Podczas naszego rejsu po archipelagu Socorro, wszystkie wyspy przesunięte były względem mapy o 0.7 Mili na południowy zachód i często mapy elektroniczne pokazywały ze walimy po brzegu. Ma to związek ze zmieniającym się nieustannie magnetyzmem ziemi i widocznie autorzy map elektronicznych nie zdają sobie trudu by uaktualniać małe, rzadko odwiedzane wyspy. W nocy, zwłaszcza czarnej jak ta, jedyna weryfikacja pozycji przy dojściu do lądu jest radar, temu przekłamania się nie zdarzają, chyba ze nic nie widzi...\nMapa pokazuje wrak na wschodniej stronie atolu, i biorąc pod uwagę oszustwa GPS i to ze wyspa nie odbija echa na radarze, wcale się nie dziwie, ze jakiemuś pechowcowi udało się na nią wjechać...\nWyspa musi ledwo, co wystawać z wody, to pewnie piaszczysta lacha na koralu.\nT. 23 marca\n10*36'682 N & 109*05'475 W\nDo Clipperton 50 mil, jeśli wiatr się nie zmieni będziemy przy wyspie w nocy. W nocy "wszystkie koty czarne” trzeba będzie podryfować do rana, albo wieczorem w miejsce genuy postawie małego foka, Luka zwolni i dopłyniemy do wyspy wcześnie rano.\nOkazało się ze powodem strajku autopilota była rzeczywiście pompa, a dokładniej szczotki w silniku elektrycznym, który ja napędza. Właściwie po 30 tys. mil szczotki miały się prawo zużyć, tylko ze nie wziąłem tego pod uwagę i nie mamy zapasowych... Wyczyściłem dokładnie resztki grafitu, rozciągnąłem ile się dało sprężynki, które dociskają szczotki do rotora i pompa ruszyła, ale pewnie nie na długo.\nNapisałem list do znajomego w San Diego, może mi takie znajdzie i wyśle do mariny na Galapagos. W przeciwnym razie opłynięcie zimowego Przylądka Horn stanie pod znakiem zapytania. Luka ma jeszcze jeden autopilot, ale to stary, powolny system i zainstalowałem go głównie, jako plan „B”. Nasz główny autopilot jest bardzo sprawny(jeśli pracuje), jego komputer posiada wbudowany czujnik działający na wzór żyrokompasu, co powoduje (gdy ustawiony na najwyższą wrażliwość), ze reaguje bardzo szybko na minimalna nawet zmianę kursu. Rzuciłem mu kiedyś wyzwanie... Na Luce do pełnego wychylenia steru potrzebne są 2.5 obroty kołem sterowym i okazało się ze pompa autopilota wychyla ster szybciej niż ja, gdy kręcę kołem...\nSzybkość reakcji wychylenia steru może mieć duże, czasem zasadnicze znaczenie w żegludze z wiatrem, zwłaszcza silnym i zwłaszcza przy wysokiej fali. W sztormie raz na jakiś czas pojawiają się nienaturalnie wysokie fale, i jacht gwałtownie przyspiesza zjeżdżając z nich prawie w ślizgu... Którejś nocy z 5 węzłów, które robiliśmy na samym foku marszowym, Luka przyśpieszyła gwałtownie do 18 węzłów, próbowała wyostrzyć do wiatru i ustawić się bokiem do fali, co gdyby się jej udało, mogłoby zapoczątkować wywrotkę...\nW planie naszego rejsu jest odcinek szybkiego żeglowania z wiatrem, może nawet bardzo szybkiego... i wyłączenie się autopilota w takich okolicznościach to zły pomysł... Muszę jakoś zdobyć te dwa kawałki grafitu na sprężynkach...\nBeata upiekła paczki, wcześniej włożyła mi trzepaczkę do ręki i kazała trzepać jaja. Wyszły trochę bułkowato, ale smaczne. Stwierdziła ze następnym razem doda mniej maki, mniej jajek, więcej spirytusu (nie mam zastrzeżeń), więcej drożdży i pozwoli im dłużej rosnąc...\nT. 22 marca\n12*15'417” N & 108*43'016” W\nW nocy autopilot zastrajkował, wyświetlił informacje ze pompa hydrauliczna nie działa, Luka zrobiła zwrot przez rufę, pękł karabińczyk mocujący obciągacz bomu foka marszowego, w efekcie bom przewalił się na druga stronę, wózek, do którego przymocowana jest talia foka jakimś cudem także się wczepił, wyrwał stoper na końcu szyny i wszystko z hukiem zawisło za burta... Mamy dużo wody dookoła wiec zwinąłem żagle i ustawiłem Lukę w dryfie, jutro porozwiązuję te supły...\nT- 21 marca\n13*07'259” N & 108*17'470” W\nDwieście mil do laguny Clipperton, w tym leniwym tempie zobaczymy ja za 3 – 4 dni, miejmy nadzieje ze zgodnie z opisami, laguna nie jest zamieszkana przez ludzi i będzie cala dla nas. Podobno wciąż jest na niej ukryty skarb angielskiego pirata John'a Clipperton. Wyspę, która ma kształt obwarzanka zalanego w środku woda (podobno kiedyś można było do niej wpłynąć...) zamieszkują tylko dzikie świnie, pozostawione przez osadników, którzy wynieśli się z niej na początku dwudziestego wieku, choć świnie mogły mieszkać tam juz przed nimi... Pewne wyspy służyły niegdyś żeglarzom, jako miejsce aprowizacji, np. Galapagos dostarczało załogom żaglowców świeżego mięsa, głównie olbrzymich żółwi, które prawie doszczętnie przy tej okazji wytępili, a w zamian zostawili świnie, które zaaklimatyzowały się i rozmnazaly, potem taka wyspa dostarczała nie tylko słodkiej wody i owoców, żył także na niej zapas świeżego mięsa... Tak czy owak, świnie na Clipperton musiał ktoś kiedyś przywieźć, same tam nie dopłynęły. Z natury jestem mięsożercą i zamierzam zaopatrzyć Lukę w kawał wieprzowiny. Pytanie tylko, jak mi pójdzie zabijanie, zdaje się ze wyszedłem z wprawy... ogólnie chodzi o to ze coraz trudniej mi znaleźć motywacje do pozbawienia życia czegokolwiek, nawet ryby...\nDoszedłem do wniosku ze powodem mojego wczorajszego „fuck up”, który dzięki Bogu skończył się tylko utrata wędek, była rutyna..., co oznacza ze oceniłem okoliczności tylko na podstawie swoich poprzednich doświadczeń, bez analizowania sytuacji. To było pouczające.\n13*58'024" N & 107*34'697" W\nDziś na śniadanie jajka na miękko, dla siebie ugotowałam 2, a jajcarz Tomek zażyczył sobie 8, była juz końcówka „wytłoczki” wiec dorzuciłam mu jeszcze jedno, w sumie 11 jajek...\nPo śniadaniu, mimochodem stwierdziłam „Tomeczku ty jesz 4 razy tyle ile ja”, skomentował - „nie uogólniaj kochanie”:-)\nPo śniadaniu Tomek rozłożył w mesie na stole swój warsztat do lutowania, lutował cały dzień jakieś światełka LED, zdążyłam się w tym czasie przespać, przeczytać książkę, a on dalej lutował... Budował nową energooszczędną latarnie, zdeterminowany dużym zużyciem prądu naszych lamp pozycyjnych...\nPrzejrzałam cebule, niektóre główki robią się na wierzchu miękkie, trzeba je zużyć w pierwszej kolejności, albo jakoś przetworzyć.\nObrałam cebule, pokroiłam ja w „talarki”, do tego dodałam marchewkę, małą ostra paprykę i zalałam wszystko wrzątkiem z octem i przyprawami. Teraz taka marynata może sobie stać...\nOkazało się ze mała ostra papryka, której dość dużo kupiliśmy, może bardzo długo leżeć, nie gnije. Kupiliśmy ja zielona, po kilku dniach dojrzała i zrobiła się czerwona, i powoli wysycha, ale nawet wysuszona zachowuje swój aromat i pikantny smak.\nTomek po kolacji zasnął w mesie, zaczęła się moja wachta. Ostatnio oglądam dużo filmów, a ponieważ jesteśmy juz daleko od brzegu i z dala od szlaków żeglugowych, zostałam w mesie i tylko, co jakiś czas wyglądałam na zewnątrz. Gdzieś o drugiej w nocy, choć film nie był najgorszy, sama nie wiem, czemu wyłączyłam komputer i przeniosłam się do sterówki, a Wacek został obok swojego pana.\nNoc była spokojna, staliśmy prawie w miejscu, nowa latarnia, choć jak Tomek twierdzi, bardzo oszczędna, świeciła mocno i jaskrawie oświetlała żagle. Słuchałam książki na mp3, w pewnej chwili zauważyłam z przodu po lewej burcie migające światełko tuz nad horyzontem. Obserwowałam je parę minut, nie byłam pewna czy nie jest to wschodząca gwiazda. Włączyłam mały radar, ale na odległości 16 mil nic nie pokazywał. Słuchałam wiec dalej ksiązki, ale migające światło coraz bardziej wzbudzało moja ciekawość, włączyłam wiec nasz silniejszy radar, którego używamy rzadko – to pożeracz energii.\nTeraz się przekonałam ze to jednak nie jest gwiazda. Wzięłam lornetkę, ale jedyne, co zobaczyłam to świetlna plamę. Po kilku minutach światło przestało migać i stawało się coraz większe i wyraźniejsze.\nGdy zbliżyło się do nas mniej więcej na odległość trzech mil zaczęło mnie niepokoić, bowiem kierowalno się prosto na nas, włączyłam radio, ale w radiu była cisza. Mam jakieś opory żeby samej przez nie rozmawiać, nie znam jeszcze tych standardowych wywołań... Gdy to bardzo oświetlone „cos" zbliżyło się na odległość pól mili, zbiegłam obudzić Tomka: „Tomeczku wstań, cos dziwnie szybko się do nas zbliża.”\nTomek wstał, rozejrzał się zaspany, i mówi: „to kuter rybacki, maja włączone wszystkie światła pokładowe, pewnie stoją i wybierają sieci ”, potem próbował ich jeszcze zawołać przez radio, ale nikt nie odpowiadał.\nCałkowicie ufam swojemu kapitanowi, i jeśli twierdzi ze stoją i łowią, to znaczy ze tak jest i wysłałam go żeby umył zęby... Powiedział ze najpierw idzie się wysikać... i wyszedł na pokład. Po kilku sekundach wpadł do sterówki, krzycząc „oni zapier.....ja prosto na nas”... i zbiegł jak opętany do maszynowni...\nWłączyłam wszystkie światła na pokładzie...\nNad ranem Beata obudziła mnie, spojrzałem odruchowo na zegarek, była 3:15 rano, zwykle budzi mnie wcześniej, pozwoliła mi dziś spać dłużej... Powiedziała ze niepokoi ja światło, które się szybko do nas zbliża. Wszedłem zaspany do sterówki i od razu zobaczyłem bardzo mocno oświetlony kuter rybacki, tyle świateł włączają tylko, kiedy wybierają siatkę, albo, gdy łowią kalmary i zwabiają je do burty wielkimi sodowymi lampami... Krzyknąłem do niego radiem, ale nie odpowiedział, co tylko potwierdziło moje przypuszczenia ze wszyscy są zajęci na pokładzie. Mimo to wyszedłem się rozejrzeć. Chwyciłem się za wanty (to była dobra okazja żeby się wysikać, choć na ogól nie załatwiam swoich potrzeb z pokładu, zbyt wielu ex żeglarzy wyrzuca potem woda z rozpiętym rozporkiem...) nie zdążyłem jeszcze zacząć sikać, gdy zdałem sobie sprawę, ze ten kuter wcale nie stoi, tylko wali prosto na nas i to bardzo szybko, przynajmniej ze 12 węzłów. W tym momencie był w odległości 400m i walił prosto w nasza burtę... Wpadłem do maszynowni, odblokowałem wal, jednym susem wróciłem do sterówki, odpaliłem silnik i gwałtownie dałem cala naprzód. Cisnąłem dźwignię cały czas, choć dalej przesunąć się juz jej i tak nie dało... Silnik wył na najwyższych obrotach, Luka ruszyła do przodu a my gapiliśmy się jak kuter zrywa nasze wędki 30 metrów za rufa...\nZrobiłem duży "fuck up", dziś starannie przeanalizuje jak to się stało, ze natychmiast nie rozpoznałem zagrożenia\nT 19 Marca\n14*52'380 N & 107*02'704 W\nWiatr przesuwa nas leniwie na południe, Luka prowadzi się sama, autopilot "drzemie", bzyka czasem cicho i potem długo milczy. W tych warunkach widać różnicę pomiędzy autopilotem i samosterem wiatrowym. Ten drugi przy słabym wietrze nie jest w stanie utrzymać kursu i nie ma wyjścia trzeba sterować ręcznie, a to juz po godzinie przestaje być fajne, zwłaszcza sterowanie tak ciężkim jachtem jak Luka, które wymaga ciągłej uwagi i cierpliwości. Mały ruch sterem a potem oczekiwanie na reakcje..., zwłaszcza w nocy, albo jeszcze gorzej, gdy niebo czarne i nie widać gwiazd, pozostaje długie, neurotyczne wlepianie oczu w blado podświetlony kompas... Bez autopilota, lub w warunkach gdzie samoster nie steruje, żeglowanie, które z zasady powinno być przyjemnością zmienia się w formę niewolnictwa do kola sterowego, zwłaszcza, gdy załoga mała, albo, gdy kocha się żeglarską monogamie - tylko ja i Ocean...\nBeata miała wczoraj dzień filmowy, obejrzałem z nią jeden film pt. "Next" z Nicholas'em Cage, był niezły, pozostałe były mniej ciekawe i wziąłem się za naprawę naszego żagla na słabe wiatry. Wieczorem leżał juz zwinięty na pokładzie, teraz czeka na swoja wachtę.\nT. 18 marca\n16*11'830” N & 106*08'244” W\nDziś wiatr słaby i zmienny, a prognoza pogody nie pokazuje nic lepszego na jutro. Żagle szamoczą się i ocierają o wanty, są ciężkie, uszyte z grubego dakronu i słaby wiatr nie jest ich w stanie wypełnić. Mógłbym je zrzucić i zrobić kilka dni wakacji, ale anemiczny wiatr mimo wszystko trochę nas popycha, szkoda tych 1,5-2 węzłów, to 40 mil na dobę w dobrą stronę... Gdzieś na rufie mam zakopany windseeker, to wielki, lekki żagiel coś między spinakerem i genuą, jest ogromny, nigdy go jeszcze nie używałem, i zastanawiam się jakby go sprawnie zwinąć gdy nagle przybędzie wiatru. W momencie, gdy poluzuje się fał, nawet z naciągniętym szotem zrobi się z niego wielka kicha i będzie szalała na wietrze... Wymyśliłem że ponieważ żagiel ma wszytą stalową linkę w liku halsowym, założyłem mu ze cztery karabińczyki, wtedy przy spuszczaniu powinien grzecznie trzymać się sztagu. Będzie z tym trochę roboty, bo dziurki, które zrobię tuż za stalową linką by zamocować karabińczyki, powinny być wzmocnione miedzianymi „oczkami”, których kilka powinienem jeszcze gdzieś miałem.\nPo południu robiłem coś przy bezanie i zauważyłem że linki obu wędek są napięte, spróbowałem jedną i wydawało mi się że coś się złapało, ale nie czułem typowych dla takiej sytuacji drgań, więc równie dobrze mogliśmy ciągnąć stary worek albo kawał wodorostu. Ciągałem linkę, nadal nie czułem szarpnięcia, ale linka zaczęła odjeżdżać na prawo, mieliśmy rybę... Zawołałem Beatę, po chwili zobaczyłem duży cień pod wodą, ryba była jak na nasze warunki trochę za duża, jedlibyśmy tyle mięsa przez miesiąc. Podciągnąłem linkę jeszcze bliżej i poczułem rozczarowanie, pie...ny rekin... Nie zjemy rekina, więc trzeba go wypuścić, ale to bydle ma w pysku moją super przynętę... Wymyśliłem, że opuszczę platformę do nurkowania, podciągnę go tak blisko by sięgnę sztucznego kalmara, który wystawał mu z pyska, pociągnę go na żyłce wyżej i odetnę kombinerkami sam hak. Plan okazał się głupi, bo gdy podholowałem go na tyle blisko by sięgnąć przynęty, bydle zaczęło się dziko szarpać i żyłka przecięła mi skórę na dłoniach. Łatwiej było użyć haka na drążku do wyciągania na pokład dużych ryb, ale ponieważ nie mieliśmy zamiaru go jeść, nie chciałem go także zabijać, a równocześnie szkoda mi było nowej, dość drogiej przynęty, trzymałem linkę w obolałych dłoniach, i miałem cichą nadzieje że pęknie i dylemat sam się rozwiąże... W końcu poddałem się i odciąłem linkę najkrócej jak się dało i morski bandyta odpłynął z plastikowym kalmarem przyczepionym do pyska. Druga linka była także napięta, a na niej niestety drugi rekin, z tym uporałem się szybko, podciągnąłem go do platformy i w chwili gdy zaczął walczyć o życie, odciąłem linkę. Straciłem dwie dobre przynęty, mam kolejny powód by nie lubić rekinów, choć tych trochę mi szkoda, plastikowe kalmary zakończone solidnymi hakami, zostaną z nimi na długo.


Recenzja filmu "2 dni w Paryżu" - film.gildia.pl - film, newsy, recenzje\nRecenzja filmu "2 dni w Paryżu"\nJak rozumieć sytuację, gdy powstaje film, którego scenariuszem, reżyserią, montażem i muzyką zajmuje się jedna osoba? Jak rozumieć sytuację, gdy ta sama osoba gra także główną rolę kobiecą? Julie Delpy tworząc 2 dni w Paryżu po prostu miała wizję.\nMarion i Jack, Francuzka i Amerykanin przyjeżdżają do Paryża po nieudanym pobycie w Wenecji. Nieudanym, ponieważ Jacka (w tej roli genialny Adam Goldberg) dopadła biegunka, a Marion (Delpy) nie przeżyła z nim romantycznych uniesień, o których marzyła od miesięcy. Miasto zakochanych okazuje się dla pary miejscem niezwykłej próby.\nFilm 2 dni w Paryżu wywołuje skrajne emocje. Ta francusko-niemiecka komedia romantyczna ma wielu wielbicieli, ale i przeciwników. Doceniona przez krytyków, często nie zachwyca widzów (podobnie jak niedawne O północy w Paryżu). Jest to film dialogów, sprzeczek i nieporozumień. Właśnie rozmowy mają w nim największe znaczenie, zupełnie przesłaniając fabułę. Historia jest przecież prosta: para przyjeżdża do rodziców/teściów, a tam za każdym rogiem czają się byli ukochani głównej bohaterki. Naiwne – można powiedzieć, gdyby nie to, że wydarzenia miały być tylko pretekstem dla analizy ludzkich relacji okraszonej niezwykle inteligentnym humorem i świetnym wykorzystaniem stereotypów. Romantyczni zwykle i sentymentalni Francuzi okazują się owszem artystami, ale i bezpruderyjnymi erotomanami. Amerykanie są pasjonatami amerykańskiej kultury i… amerykańskiego jedzenia, a taksówkarze zdają się nigdy nie milknąć.\nTaką dynamikę dialogów, jaka występuje w filmie Delpy, się spotyka niezwykle rzadko. Żywiołowość reakcji bohaterów, ich riposty i paleta uczuć sprawiają, że widz ma wrażenie, że obserwuje rozmowę z kilkucentymetrowego oddalenia, ukryty przed oczami bohaterów. Prawdopodobnie na taki kształt filmu miał wpływ bardzo luźny scenariusz, który wymuszał na aktorach prowadzenie dialogów „na żywo”. Dodatkowo ich relacje (rodziców Marion, grają rodzice reżyserki) uwiarygadniają filmowe emocje. Czasami jednak (jak w przypadku siostry głównej bohaterki) wypowiedzi są tak sztuczne i wydumane, że nie wiadomo, co tak właściwie jest ich celem.\n2 dni w Paryżuto film, któryma wadę najgorszą z możliwych. Wydaje się, że Delpy nie miała pomysłu na takie zakończenie, dorównujące reszcie filmu. Powstała zatem scena, przerażająca swoją przewidywalnością i naiwnością, w którejwypowiadane przez narratorkę patetyczne zdania wydają się nijak nie pasować do wcześniejszych wydarzeń i wcześniejszego humoru. Po takiej końcówce, mimo wspaniałego środka i początku, widz zastanawia się, czy w ogóle warto sięgać po sequel (2 dni w Nowym Jorku).\nTrzeba tu jednak wspomnieć też o cesze, o której wielu zapomina. W swoim filmie Delpy ukazuje Paryż takim, jakim ona sama go widzi – bez znaczenia są światowej sławy zabytki, na ulicach chodzą w większości ludzie, którzy nie są zakochani, a paryska sztuka nie zawsze zasługuje na swoją sławę. Paryż jest w tym filmie taki, jaki w dużej mierze jest w rzeczywistości, choć niektóre jego cechy są przejaskrawione (czyżby nie istniały rzeźnie i sklepy mięsne?). Traci przez to na swojej wyjątkowości, jako miasta zakochanych, ale wydaje się bardziej ludzki, a zarazem odmienny od innych stolic europejskich.\nOgólnie mówiąc, 2 dni w Paryżu to film mogący zachwycić, jeżeli zakończymy go kilka minut wcześniej niż chce tego reżyserka i jeżeli nie nastawiamy się ani na kolejną głupiutką komedię romantyczną, która jest łatwa, lekka i przyjemna, ani na dzieło wybitnie wymagające i zmuszające widza do refleksji nad życiem. 2 dni w Paryżu to film, który bez wyrzutów sumienia obejrzałam dwa razy i nadal potrafi mnie rozśmieszyć. Komedia Julie Delpy będzie bardzo dobrą formą relaksu na późny wieczór, gdy ciężko już skupić się na trudniejszej tematyce. Do tego wspaniałe widoki i genialna gra aktorska – warto poświęcić czas.\n2 dni w Paryżu - galeria zdjęć\n2 dni w Paryżu - galeria plakatów


Międzynarodowa Federacja Kynologiczna uznaje obecnie 332 rasy psów. W poniższym rakingu przedstawiamy 25 największych z nich, biorąc pod uwagę wysokość zwierzęcia. Oto rasy, do których należą największe psy świata - ogromne czworonogi budzące swoją monumentalną budową ciała respekt, a nierzadko i postrach. 1. Dog niemiecki - wysokość 72-110cm, masa 45-90kg Oto największa rasa\nTagged ciekawostki o zwierzętach psy zwierzęta\n20 kotów z najbardziej oryginalnym futerkiem\nKoty to bez wątpienia królowie internetu ostatnich kilku lat. Hołdując zasadzie dzień bez śmiesznego filmiku lub zdjęcia z kotem jest dniem straconym, i my publikujemy dzisiaj dawkę futrzastych słodkości. W przeciwieństwie do psów, które w zależności od rasy różnią się od siebie bardzo wyglądem i wielkością, przedstawiciele wszystkich kocich ras są\nTagged koty śmieszne zwierzęta\nLudzie nieutannie próbują ulepszać świat, uczynić go bezpieczniejszym, nie są jednak w stanie kontrolować wszystkich zagrożeń, zwłaszcza tych pochodzących z natury. Świat zwierząt rządzi się swoimi prawami, a człowiek jest w nim intruzem, który niejednokrotnie z myśliwego zamienia się w ofiarę. Jednak nie tylko dzikie zwierzęta niosą ze sobą zagrożenie\nTagged niebezpieczne zwierzęta zwierzęta\nTagged ciekawostki o zwierzętach ciekawostki ze świata zwierząt\n10 najinteligentniejszych zwierząt\nCzłowiek wykazuje się zdolnością uczenia, rozumowania i rozwiązywania problemów.Jesteśmy świadomi nie tylko siebie, ale również innych.Czujemy i okazujemy emocje. Jesteśmy kreatywni. Myślimy abstrakcyjnie. Tworzymy narzędzia i wykazujemy się sprytem. Porozumiewany się językiem, który służy nam do wyrażania złożonych idei. To wszystko to bez wątpienia dowody na inteligencję człowieka. Chociaż naukowcom\nTagged inteligencja iq najinteligentniejsze zwerzęta najmądrzejsze zwierzęta zwierzęta


Ludzka sprawa - błąd - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nLudzka sprawa - błąd\nTechnika coraz skuteczniej chroni nas przed zagrożeniami, ułatwia życie i zwiększa możliwości samorealizacji, ale też obarcza nas coraz większą odpowiedzialnością za los innych ludzi, za losy całych zbiorowości.\nTechnika wyzwala nas od coraz większej liczby niebezpieczeństw wynikających ze środowiska naturalnego i ułomności ludzkiego organizmu. Dostarcza nam narzędzi do czynienia ziemi poddaną, a nawet wygodną. Elektrownie atomowe, fabryki nawozów sztucznych, zapory wodne, operacje medyczne, przelewy bankowe, windy i kuchenki mikrofalowe zbudowane i zarządzane są w sposób zastępujący ludzką aktywność mechanizmami technicznymi. Człowiek nie podołałby zadaniom stawianym przed maszynami. One natomiast na pewno są do nich zdolne. Ale muszą przy tym być też niezawodne. I one będą niezawodne, oczywiście po latach prób i doskonalenia, albowiem podlegają uniwersalnym, możliwym do odczytania i zastosowania prawom matematyki, fizyki czy chemii.\nJest jednak słabe ogniwo w stechnicyzowanym świecie. Na początku każdego procesu jest człowiek, który podejmuje decyzję, aby uruchomić łańcuch zdarzeń, w którym biorą udział maszyny, często później jedynie nadzorowane przez niego. Człowiek konstruuje też te maszyny. A człowiek może się pomylić, może zaspać, upić się, może go ponieść złość, może się zakochać, może pokonać go ból.\nCzłowiek może się pomylić i wywołać nie kontrolowane (co może być groźne) działanie maszyn. Ludzki błąd, a szerzej ludzka natura nie miała takiego znaczenia dla losów ludzkości - w ogóle dużych zbiorowości - dopóki technika nie miała tak wielkiego udziału w funkcjonowaniu świata. Ułomność człowieka miała znaczenie dla losów pojedynczych osób czy rodzin, czasem osad. Ale człowiek nie władał narzędziami, których nieprawidłowe użycie mogło spowodować katastrofę na wielką skalę, a nawet zagładę ludzkości.\nLudziom się często zdaje, że im bardziej mogą polegać na technicznych narzędziach, tym bardziej uwalniają się od swojej fizycznej i psychicznej ograniczoności, uniezależniają swój zbiorowy los od podłej lub słabej jednostki. Tymczasem jest odwrotnie. Największe zagrożenie dla świata nasyconego techniką wynika nie z wad techniki, lecz ze słabości charakterów, niekompetencji i złej woli jednostek.\nŚwiat pełen protez\nNasze dzisiejsze środowisko (może to zabrzmieć prowokacyjnie) w małym stopniu jest środowiskiem naturalnym, a w większym środowiskiem sztucznym. A owa sztuczność ma charakter szczególny: jest to piramida wspomagających się protez. To, co za pomocą techniki zrobiliśmy z naszym środowiskiem zewnętrznym, jest odwzorowaniem tego, co za pomocą medycyny zrobiliśmy ze swoim organizmem. Ludziom udało się wyeliminować wiele niedoskonałości i chorób, ale nie stało się to bez konsekwencji. Kobiety chore na cukrzycę mogą już dzisiaj urodzić dziecko, ale najprawdopodobniej swoją chorobę przekażą potomstwu. Ofiary chorób czy wypadków można ocalić od śmierci, ale do końca swoich dni pozostaną niepełnosprawne. Wielu ludzi dożywa późnej starości, ale jesień ich życia przebiega w uciążliwym dla nich dyskomforcie fizycznym i psychicznym. Medycyna rozwija się w ten sposób, że rozwiązując jeden problem tworzy następny, ponownie go rozwiązuje, tworzy kolejny itd. Do jednej protezy dodaje drugą, potem następną i kolejną, aż nie można się bez nich obejść. A prawie każdy leczący się doświadczył zjawiska mnożenia się problemów w miarę postępów leczenia, np. skutków ubocznych, osłabienia, utraty odporności. W pewnym momencie człowiek nie widzi już wyjścia ze spirali lekarstw: ani nie może się bez nich obejść, ani nie czuje, aby mu pomagały.\nDziś wielkim problemem społecznym są ludzie umęczeni przez powierzenie funkcjonowania swojego organizmu lekarzom i lekarstwom. Oczywiście, są przypadki, że interwencja lekarska jest konieczna, ale jest też ogromna liczba przypadków, w których można wspomagać naturalny ludzki mechanizm odpornościowy. Jednak takie leczenie zupełnie nie jest w interesie medycyny, służby zdrowia i przemysłu farmaceutycznego.\nDla indywidualnych losów ta patologia jest bardzo ważna, ale ważniejsze są inne konsekwencje cywilizacji protez. Otóż po pierwsze, nie następuje naturalna eliminacja jednostek ułomnych, na przykład mających choroby genetyczne, są one więc przenoszone na następne pokolenia i obszar tych chorób się zwiększa. Po drugie, przedłuża się czas życia, ale długi jego odcinek jest dużo gorszej jakości (kalectwo, starość). Oczywiście, medycyna pracuje nad polepszeniem tejże jakości i nad wyeliminowaniem chorób genetycznych. I nawet ma pewne osiągnięcia, ale zawsze będzie to kolejna proteza nakładana\nna poprzednią. Od tych protez dzisiaj nie sposób się uwolnić i nawet nie w tym rzecz, aby z nimi walczyć. Chodzi o to, aby podołać wywoływanym przez nie konsekwencjom.\nProblem nabiera bowiem charakteru społecznego, na przykład wyboru kogo leczyć, jeśli to leczenie jest bardzo drogie i można nim objąć jedynie część chorych. Lekarz nie jest powołany do takich wyborów, zależy to od innych ludzi, generalnie od społeczeństw, od praw i zasad, jakie dla siebie ustaliły. Druga konsekwencja jest jeszcze boleśniejsza. Ludzie żyją dłużej, medycyna ratuje ich od śmierci wskutek chorób czy wypadków, ale znaczny odcinek ich życia przebiega w dyskomforcie starości czy kalectwa. Stawia to ich samych oraz ich otoczenie przed fundamentalnymi pytaniami o sens ich życia, o ich rolę w świecie zawziętej rywalizacji i obowiązku bycia najlepszym, a także pytanie, do kogo należy powinność ich pielęgnowania. I generalne pytanie, zwłaszcza w czasach bezproblemowej aborcji, powszechnej przemocy i dyskutowanej eutanazji (która to dyskusja ujawnia najsilniej, że doszliśmy do niebezpiecznej granicy): dlaczego życie trzeba chronić bez względu na jego jakość? A może domaganie się eutanazji przez ludzi umęczonych chorobą powinno być znakiem dla ludzkości, że przynajmniej niektórych z nas postęp medycyny - który nie daje ani żyć, ani umrzeć - zapędził w ślepy zaułek?\nMedycyna zmieniła rozkład odpowiedzialności: natura eliminowała słabsze jednostki, człowiek je utrzymuje przy życiu, a więc odpowiada za jakość ich życia. Tymczasem postępy medycyny przyjmujemy z aplauzem, ale odpowiedzialność za jego konsekwencje rzadko bywa przedmiotem choćby dyskusji. Uciekamy przed fundamentalną ludzką odpowiedzialnością? Aż boję się na to pytanie odpowiedzieć.\nRozwój techniki odbywa się wedle tych samych praw co rozwój medycyny. Każde kolejne narzędzie rozwiązuje ważny problem na drodze do zaspokojenia ludzkich potrzeb (bezpieczeństwa, dobrobytu, wygody, zadowolenia itd.), ale stwarza inny problem. Przykładowo, Internet jest wspaniałym medium komunikacyjnym, ale jednocześnie jest zagrożeniem ludzkiej prywatności. Trzeba zatem tworzyć zarazem technologie zabezpieczające prywatność i odpowiednie prawo, które prywatność uznaje za wartość i ją chroni. Podstawową zasadą rozwoju techniki jest tworzenie technologii do kontroli technologii wymyślonych wcześniej i już wdrożonych oraz technologii do obrony przed negatywnymi ich konsekwencjami, np. niszczeniem środowiska naturalnego czy naruszaniem praw człowieka. Z rozwojem techniki musi harmonizować dojrzewanie ludzkiego serca i umysłu.\nCoraz rzadziej możemy powiedzieć, że siły natury czy okoliczności są za coś (złego) odpowiedzialne. Technika zastąpiła siły natury.\nCzłowiek odpowiada za jakość techniki i prawidłowe jej funkcjonowanie. Człowiek stwarza ją i rozpoczyna ciąg czynności wykonywanych przez maszyny.\nJest zupełnym nieporozumieniem stawianie problemu narzędzi technicznych w kategoriach dobra i zła, argumentowanie, że np. za pomocą energii atomowej można oświetlić albo zniszczyć miasto. To są uniwersalne problemy moralne, a nie wygenerowane przez rozwój techniki. Problemem moralnym - a nie kwestią wyboru czy stylu życia - stworzonym przez rozwój techniki jest osobisty obowiązek doskonalenia się, uczenia się, po to, aby umieć znaleźć się w środowisku technicznym, środowisku, w którym przebiega nasze życie, w którym jeden ludzki błąd zostaje stukrotnie wzmocniony przez narzędzia, maszyny i media. To jest problem nazywany kiedyś problemem "guzika atomowego": klik i maszyny zniszczą świat. Im więcej więc maszyn, tym rozważniej trzeba klikać, tym mądrzejszym trzeba być człowiekiem. Dzisiaj każdy z nas odpowiada za jakiś "guzik atomowy". Ufam, że nie będzie to zaskoczeniem, iż tym guzikiem są nasze dzieci, które musimy podrzucać do góry, aby się uśmiechały, nasi mężowie i nasze żony, aby byli szczęśliwi, nasi ojcowie i nasze matki, bo nie wypada powierzać ich opiece domów opieki. Technika jest fascynująca i fascynujące są jej wytwory. Nie zapominajmy jednak, że najważniejszy w tym wyścigu jest człowiek. Tylko ta prawda może podarować nam szczęście.


Dział ten poświęcony jest wszelkim pozostałym aspektom stanowiącym obok tkanin i projektów uzupełnienie pełnego procesu kreacji własnego wizerunku.\nW Studio ODONATI tworzenie własnego wizerunku traktujemy jako kompleksowy proces obejmujący tak kreacje ubioru jak i kształtowanie naszej zdrowej sylwetki.\nW naszym rozumieniu kreacja własnego wizerunku nie ogranicza się wyłącznie do tworzenia nowych kolekcji strojów, a zaczyna się od podstaw, których niewątpliwie fundamentalny element stanowi zadbane, zdrowe i w pełni sprawne ciało. Powinno ono nie tylko zachwycać swym wyglądem, dając nam satysfakcję, ale przede wszystkim podnosić komfort życia codziennego z uwagi na swoją wysoką sprawność i funkcjonalność.\nDopiero wówczas jesteśmy w stanie w pełni czerpać radość z tworzenia rzeczy pięknych i użytkowych, których głównym zadaniem na co dzień jest tylko uwypuklenie naszego charakteru, niepowtarzalnej osobowość. Tylko pełna satysfakcja z najważniejszej kreacji jaką jest nasze ciało pozwala w pełni i bez ograniczeń wyrazić nasz indywidualny image.\nPragnęłybyśmy aby nasza wspólna droga stanowiąca w pełni zintegrowany i kompletny proces kreacji stała się dla Państwa swoistym STYLEM ŻYCIA mającym wymierne odzwierciedlenie w radości z nowo powstających kreacji jak i zadowolenia z pokonywania kolejnych kroków w dążeniu do piękna i perfekcji naszego ciała.\nChcemy Państwo pokazać, że kreowanie własnego wizerunku to przyjemna droga do samorealizacji na wielu płaszczyznach, która z czasem może przerodzić się w wielką pasję lub zwyczajnie uprzyjemnić nasze codzienne, zabiegane dni.\nZapraszamy Państwa do korzystania z naszej oferty wierząc, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.


Black Sabbath. U piekielnych bram - Mick Wall - Hard Rock Service\nBlack Sabbath. U piekielnych bram - Mick Wall\nBlack Sabbath - U piekielnych bram - Mick Wall\nFormat: książka papierowa, drukowana\nZ pozoru historia Black Sabbath nie różni się niczym od dziesiątek innych zespołów. Składają się na nią elementy, które tworzyły dzieje większości rockowych formacji przez dziesięciolecia istnienia gatunku - począwszy od trudności wczesnego etapu działalności, poprzez nałogi, kryzysy twórcze, zmiany składu, wyzysk ze strony menadżerów i współpracowników, wyzwania rzucane przez zmienną koniunkturę przemysłu muzycznego... A jednak tuż po otwarciu biografii zespołu, na polskim rynku wydanej zaledwie dwa lata temu, wzrok czytelnika pada na słowa "Byli śmieciami - i wiedzieli o tym. Byli ludzkimi odpadkami walającymi się po obsranych, dziurawych ulicach powojennej brytyjskiej prowincji o nazwie Aston". Nie bez powodu autor - znany brytyjski dziennikarz muzyczny Mick Wall - z właściwą sobie bezpośredniością kładzie nacisk właśnie na korzenie zespołu. Patrząc na przymierze Ozzy'ego Osbourne'a, Tony'ego Iommiego, Geezera Butlera i Billa Warda z tej właśnie perspektywy, rozsądek podpowiada, że tej czwórce wprost nie mogło się udać. Równie trudnym zadaniem wydałaby się wówczas, pod koniec lat '60, próba umiejscowienia tego rodzaju zespołu na brytyjskiej scenie muzycznej w jej ówczesnym kształcie. Posługując się terminologią zaczerpniętą z amerykańskich szkolnych kronik, grupa z Birmingham na tym wczesnym etapie zdecydowanie wpisywała się w kategorię "the least likely to succeed". A jednak - dziesięciolecia później Black Sabbath nie tylko wciąż istnieje, ale jest słusznie uznawane za pionierów heavy metalu i ojców chrzestnych mrocznej stylistyki, w której lubować się będą całe następne pokolenia muzyków i słuchaczy. Choćby ze względu na ten paradoks warto sięgnąć po wzmiankowaną pozycję pióra Micka Walla - Black Sabbath - U piekielnych bram (ang. Black Sabbath. Symptom of the Universe), wydaną w naszym kraju nakładem In Rock w 2014r.\nJuż po zacytowanych wyżej zdaniach, otwierających pierwszy rozdział biografii, czytelnik rozpozna żywy, bezpośredni, niekiedy brutalny (lub brutalnie szczery) styl narracji Micka Walla. W polskim wydaniu wrażenie to wzmocnione jest jeszcze przez przystępny, żywy język, którym posługuje się tłumacz. Na kolejnych kartach książki autor śledzi proces tworzenia się zespołu i kształtowania się jego unikalnego stylu muzycznego oraz jego dalsze dzieje, a jego retrospektywną opowieść uzupełniają liczne cytaty. W związku z ich obszernością czytelnik może odnieść wrażenie, że to sami członkowie Black Sabbath i ich współpracownicy niekiedy przejmują stery w toku narracji, opowiadając o dokonaniach oraz sposobie funkcjonowania zespołu na kolejnych etapach działalności. Oprócz dwóch perspektyw - odautorskiej, a więc zdystansowanej i odtwórczej, oraz subiektywnych wypowiedzi uczestników zdarzeń, mamy tu także trzecią, unikalną dla tej właśnie pozycji. Na początku lat osiemdziesiątych Mick Wall był bowiem związany na płaszczyźnie zawodowej z bohaterami swojej opowieści, pracując jako ich PR-owiec. Stąd też niekiedy wciela się tu w rolę naocznego świadka i obserwatora wydarzeń, nie tracąc przy tym nic ze swego obiektywizmu. Zdecydowanie podnosi to jakość publikacji i przemawia na korzyść jej autentyczności. W toku opowieści Wall przeprowadza czytelnika przez kolejne perturbacje w historii Black Sabbath. I choć za głównego bohatera swojej książki zdaje się obierać Tony'ego Iommiego, traktuje temat bardzo kompleksowo i tak po pierwszej zmianie na stanowisku wokalisty cały czas "zerka" w stronę obozu Ozzy'ego Osbourne'a. Nie pomija takich wątków, jak wkład Randy'ego Rhoadsa w solową karierę Osbourne'a czy pozazespołowe dzieje Ronniego Jamesa Dio. Poprzez lekturę czytelnik zyskuje wgląd w relacje wewnątrz Black Sabbath oraz osobowości członków zespołu - zwłaszcza Tony'ego Iommiego, którego apodyktyczność była początkowo motorem napędowym kariery, by wreszcie stać się jej przekleństwem. Za zaletę należy poczytać autorowi także fakt, że nikogo nie wybiela. W opisie przewijających się przez historię Sabbath postaci zachowuje on spory dystans i obiektywny ogląd każdej z nich, pokazując, jaki wpływ złożone i niekiedy trudne do jednoznacznego zdefiniowania osobowości wywarły na dzieje formacji.\nPewnych rzeczy nie da się ukryć pod płaszczykiem barwnych i zabawnych anegdot, które skądinąd znacząco uprzyjemniają lekturę czytelnikowi. I tak, spoza muzycznego triumfu pierwszej połowy lat '70 wyłania się obraz Black Sabbath jako zespołu sponiewieranego nałogami i rozpustą, a także rozsadzanego od wewnątrz konfliktami personalnymi. Wall jest ostatnią osobą gotową zaprzeczać takiemu stanowi rzeczy. Mimo wszystko jednak zmiany składu i układów sił w zespole czy życie osobiste muzyków prezentuje on na kartach książki przez pryzmat muzyki i kolejnych nagrań. Ani na moment nie sięga tabloidowej retoryki, choć podobne praktyki mają czasem miejsce w biograficznym rzemiośle. Co więcej, w pełni korzysta także ze swego warsztatu, analizując twórczość Black Sabbath - z okresu kształtowania się, triumfu, upadku i kolejnych prób ponownego podźwignięcia się - z typowo recenzenckiej perspektywy. Przy ocenie tychże dokonań zachowuje raczej współczesny ogląd, nie zapominając o wpływie, jaki nagranie te wywarły na kształtowanie się gatunku i kolejne pokolenia. Wartościując mniej popularne i często krytykowane płyty z drugiej połowy lat osiemdziesiątych również zachowuje dystans, podkreślając przede wszystkim zatracenie przez zespół unikalnego stylu i próbę sprostania zmianie koniunktury. Nie uzurpując sobie natomiast wyłączności na przytoczone opinie, przywołuje także liczne recenzje prasowe z tamtego okresu, pochlebne i niepochlebne.\nAutor dba także o właściwe odmalowanie tła kulturowego i obyczajowego kolejnych dekad. Historia Sabbath przeplata się zatem dynamicznie z historią innych działających równolegle zespołów, a kształt ówczesnej sceny rockowej - lokalnej i globalnej - odtworzony jest z kronikarską skrupulatnością. Już na pierwszych kartach U piekielnych bram Wall osadza Sabbath w realiach kształtującej się sceny hard rockowej i heavy metalowej wczesnych lat '70, ujawniając wiele na temat ówczesnego przemysłu muzycznego. Poprzez kolejne perypetie członków grupy ukazuje on sposób myślenia ludzi wpływowych w tymże biznesie - takich jak choćby Don Arden czy jego córka, Sharon Arden (później Osbourne). Żniwo, jakie zbiera szaleńcze tempo kariery i nałogi w przypadku Black Sabbath, to dość częsty motyw w historii rocka. Również ich kłopoty finansowe to tylko odbicie generalnych prawideł rynku muzycznego, gdzie dochody w większości trafiają do wytwórni czy menadżerów. Szczególnie zaskakują czytelnika ostatnie rozdziały publikacji - to, kto ostatecznie przejmuje stery w świecie zamroczonych nałogami, dręczonych demonami przeszłości i skłóconych muzyków, ukazuje w szerszym zakresie zależność sztuki od marketingu. Co dzieje się, gdy proza życia i stan finansów zaczynają przyćmiewać artystyczne ideały...? Jak trudno jest wkraść się na powrót w łaski nieprzychylnej publiczności i biznesu rządzącego się już innymi prawami...? Jak dramatyczne potrafią być konsekwencje błędów często zaprawionych narkotykami lub powodowanych niewiedzą...? Czy historia Black Sabbath to tak naprawdę historia jednego bohatera, czy też może raczej... bohaterki? To tylko niektóre z wielu pytań, jakie nasuwają się u kresu lektury książki Micka Walla.\nBlack Sabbath - U piekielnych bram, w rodzimym wydaniu wzbogacone jeszcze o pisane z polskiej perspektywy posłowie, to więcej, niż spisanie dziejów zespołu. To próba osadzenia czwórki nieudaczników z Aston w realiach bezlitosnego przemysłu muzycznego i pokazania, jaką drogę przebyli na szczyt - oraz ich późniejszego upadku i podźwignięcia się. To nieustanne ścieranie się skomplikowanych osobowości, które miał okazję poznać sam autor - jak zauważa, niekiedy z przyjemnością, niekiedy z przykrością. Przede wszystkim zaś to kilkadziesiąt historii heavy metalu, w którą Sabbath nie tylko wpisywało się od dnia wydania pierwszej płyty i którą równocześnie tworzyło dekada po dekadzie. Stąd też dla każdego wielbiciela ciężkiej muzyki książka pióra Micka Walla jest pozycją obowiązkową.\nAutor: Aleksandra Mrozowska\nSubskrybuj wpisy RSS Feed z tej kategorii\nData dodania: sobota, marzec, 19 2016, 14:37\nKategoria: Recenzje (inne)\nBlack Sabbath - U piekielnych bram\nHungarica: w kwietniu trzy koncerty w Polsce Exlibris + Riku Turunen na Rock Hard Ride Free w


Matematyka dla każdego - Thomas Cusick - Książka | Gandalf.com.pl\nMatematyka dla każdego - opis produktu:\nW książce zerwano ze skomplikowanymi definicjami i trudnymi obliczeniami, sprawiając że zapomina się o trudnościach i niechęci, które zwykle towarzyszą nauce matematyki. Znajomość podstaw matematyki jest przydatna w życiu nieomal każdego człowieka. Nareszcie wszystkie potrzebne informacje są w zasięgu ręki. Książka Matematyka dla każdego w przejrzysty i łatwy do zrozumienia sposób prezentuje wiedzę usystematyzowaną w szczegółowo zaplanowanych lekcjach. Dzięki temu nauka matematyki staje się przyjemna.\nKsiążka Matematyka dla każdego pochodzi z wydawnictwa Olesiejuk. Autorem książki jest Thomas Cusick. Należy do gatunków: nauki ścisłe, matematyka. Książka Matematyka dla każdego liczy 280 stron. Jej wymiary to 195x258.\nRECENZJE - Książka - Matematyka dla każdego\nMatematyka dla każdego książka


Aktualności | Kolegium Sędziów OZPN w Krośnie - Part 10\nTroszkę nie z naszego podwórka ale mogło się to zdarzyć wszędzie. Za atak na sędziego klub został wyrzucony z rozgrywek, zawodnicy zostali zdyskwalifikowani na 3 i 5 lat, poniżej informacja z Kolegium Sędziów Zachodniopomorskiego Związku Piłki Nożnej, wpis z 17 października ///// ❗Decyzje wobec zawodników, którzy pobili sędziego. Dziś podczas posiedzenia Wydziału Dyscypliny ZZPN wydane […]\nSędzia KS ZZPN podczas meczu B-klasy został zaatakowany przez zawodnika. Do skandalicznego zdarzenia doszło w niedzielę 13. października podczas meczu KLUB Sportowy Pomorzanka Jarosławsko – Zorza Dobrzany II. Sędzia główny tego spotkania w 92′ minucie zarządził wznowienie gry z rzutu wolnego. Niezadowolony z tej decyzji zawodnik drużyny\nsobota, 14 grudnia 2019 09:35 Grzegorz Gądela\nCentralna Komisja Szkoleniowa KS PZPN ustaliła następujące tematy szkoleniowe na aktualny okres szkoleniowy – zima 2019 – wiosna 2020: 1. Zarządzanie strefami technicznymi. 2. Ręka i symulacja jako przykłady niesportowych zachowań – interpretacje. 3. Artykuł 11 – spalony (z uwzględnieniem koncentracji i poruszania się). 4. DOGSO/SPA – różnice i interpretacje. 5. Umiejętności interpersonalne w zarządzaniu […]\nśroda, 11 grudnia 2019 09:34 Grzegorz Gądela\nKS PZPN przedstawia harmonogram kursów egzaminacyjno – szkoleniowych sędziów i obserwatorów szczebla centralnego – sesja wiosna 2020: • 14-16 lutego (piątek – niedziela): sędziowie, asystenci, obserwatorzy szczebla centralnego oraz kandydaci na ll ligę; Hotel Wodnik – Bełchatów (Słok) • 21-23 lutego (piątek – niedziela): sędzie i obserwatorki szczebla centralnego; Hotel Wodnik – Bełchatów (Słok) • 28 lutego – […]\nwtorek, 10 grudnia 2019 19:30 Grzegorz Gądela\nKolegium Sędziów Podkarpackiego ZPN pragnie poinformować wszystkich zainteresowanych o szkoleniu dla mentorów i sędziów objętych programem. W dniu 11 stycznia 2020 r (sobota) o godz. 10.00 odbędzie się szkolenie w Hotelu Blue Diamond Active SPA, Nowa Wieś 414, 36-001 Trzebownisko. Szkolenie poprowadzi sędzia międzynarodowy Tomasz Kwiatkowski z wybranych tematów szkoleniowych zima 2019/wiosna 2020. Szczegółowy harmonogram zostanie zamieszczony w […]\nponiedziałek, 2 grudnia 2019 22:00 Grzegorz Gądela\nW sobotę (tj.30.11.2019r.) braliśmy udział w turnieju organizowanym przez sędziów w Sabinovie na Słowacji. Do rywalizacji przystąpiły zespoły ze Słowacji oraz gościnnie my. O końcowy triumf walczyło 7 zespołów, grając każdy z każdym. Turniej stał na wysokim poziomie, czego dowodem jest ostatni mecz turnieju, gdzie to właśnie podejmowaliśmy jednych z faworytów do zwycięstwa w rozgrywkach. […]\npiątek, 29 listopada 2019 07:56 Grzegorz Gądela\nNiespełna 50-cio osobowa grupa sędziów uczestniczyła w ostatnim tego roku szkoleniu. Po omówieniu spraw organizacyjnych, wydaniu licencji sędziom i podsumowaniu rundy przez Macieja Błachańca, blok szkoleniowy poprowadził Albin Kijowski, a opierał się on na analizie około 50-60 klipów z udziałem naszych arbitrów. Marek Guzik dzielił się swoimi spostrzeżeniami w zakresie decyzji prawidłowych jak i tych […]\nczwartek, 28 listopada 2019 15:18 Grzegorz Gądela\nPoniższy opis zdarzenia miał miejsce na A klasie małopolskiej, źródło: https://www.futmal.pl/news,49584.html?fbclid=IwAR1qcR28nEciwCBKgBMpd3TBLdfVfRU1HbR_VX8YrTZLopy1G7CEBiAUvyc poniżej wyrywek artykułu. =========== Nie tak dawno na naszej stronie przybliżyliśmy naszym czytelnikom skandaliczne wydarzenia na meczu A-klasy (Kraków I) pomiędzy Czarnymi Grzegorzowice a Partyzantem Dojazdów. Przypomnijmy, że spotkanie zostało przerwane przez sędziów ze względu na poczucie zagrożenia jednego z arbitrów linowych. Dzisiaj poznaliśmy […]\nwtorek, 26 listopada 2019 17:57 Grzegorz Gądela\nczwartek, 21 listopada 2019 04:49 Grzegorz Gądela\nW dniu wczorajszym po godzinie 20-tej zakończyło się 2 godzinne, najpewniej ostatnie w tym roku szkolenie ogólne dla podkarpackich sędziów III, IV ligi, klasy okręgowej, wszystkich sędzi, obserwatorów i mentorów. Szkolenie na podstawie analizy klipów z naszym udziałem przedstawił Mariusz Złotek. Po jego analizach głos zabrał przewodniczący KS – Grzegorz Stęchły. Miejmy nadzieję, że kolejnym […]\nśroda, 20 listopada 2019 11:19 Grzegorz Gądela\nSerdecznie zapraszam wszystkich chętnych do głosowania w plebiscycie na sportowca roku w którym została nominowana jedna z naszych sędzi Ola Lidwin, której pasją jest również siatkówka. Za każdy oddany głos bardzo dziękujemy. Wiktoria Wosiewicz Można zagłosować online lub smsem, informacje o wynikach i jak głosować tutaj\nwtorek, 19 listopada 2019 07:56 Grzegorz Gądela\n– Sędziowie III ligi – Sędziny KS Podkarpackiego ZPN – Sędziowie IV ligi KS Podkarpackiego ZPN – Sędziowie z klas „O” z wszystkich okręgów i podokręgów, – obserwatorzy KS Podkarpackiego ZPN – mentorzy KS Podkarpackiego ZPN Nie zapomnijcie o jutrzejszym szkoleniu w Jarosławiu, więcej o nim tutaj. A ostatnie szkolenie dla wszystkich sędziów grup sanockiej, […]\nsobota, 16 listopada 2019 07:10 Grzegorz Gądela\n15 listopada o godz. 17:00 w restauracji MOSiR Jasło odbyło się ostatnie w tym roku integracyjne „szkolenie” sędziów z grupy szkoleniowej JASŁO. Łącznie w spotkaniu uczestniczyło 18 sędziów. Dziękujemy Kierownikowi grupy Danielowi Aleksandrowi za zorganizowanie kolacji, dziękujemy także sekretarzowi KS Krosno Panu Mieczysławowi Sokołowskiemu za obecność. Wojciech Kolbusz\nczwartek, 14 listopada 2019 08:40 Grzegorz Gądela\nInformujemy, że ostatnie szkolenie połączone z podsumowaniem rundy jesiennej sezonu 2019/2020 odbędzie się 28 listopada o godzinie 18:00 w restauracji El-Wit w Krośnie. Blok szkoleniowy przedstawi sędzia IV ligi Albin Kijowski, a tematem przewodnim będzie analiza klipów pod kątem przepisów gry. Będą to w większości klipy z meczów prowadzonych przez sędziów naszego podwórka. To ostatnia […]\nwtorek, 12 listopada 2019 12:12 Grzegorz Gądela\nHierarchia ważności osób funkcyjnych obecnych w strefie technicznej. Art. 12 stanowi, że w przypadku przewinienia popełnionego przez nieustaloną osobę funkcyjną w strefie technicznej, gdy sędziowie nie są w stanie ustalić sprawcy, sankcje dyscyplinarne zostają nałożone na „najwyższego rangą trenera obecnego w strefie technicznej”. Zapis ten należy – zgodnie z intencją „ustawodawcy” oraz duchem gry – rozciągnąć […]\npiątek, 8 listopada 2019 08:59 Grzegorz Gądela\nKolegium Sędziów Podkarpackiego ZPN pragnie poinformować o szkoleniu dla sędziów, obserwatorów i mentorów. W dniu 20 listopada 2019 r (środa) o godz. 18.00 odbędzie się szkolenie w Jarosławiu (Aula Centrum Kultury Akademickiej Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno – Ekonomicznej im. ks. Bronisława Markiewicza Jarosław ul. Czarnieckiego 16). Szkolenie poprowadzi przewodniczący Komisji Szkoleniowej Kolegium Sędziów Podkarpackiego ZPN Pan […]\nśroda, 6 listopada 2019 10:26 Marcin Smoleń\nśroda, 6 listopada 2019 10:07 Grzegorz Gądela\nZestaw ćwiczeń zapobiegających kontuzjom opracowany przez UEFA dla sędziów. Aby pobrać zestaw kliknij tutaj źródło: Kolegium Sędziów Wrocław – Dolnośląski Związek Piłki Nożnej: https://dolzpn.pl/sedziowie/ks-wroclaw/pobieranie-ks-wroclaw/\nponiedziałek, 4 listopada 2019 08:57 Grzegorz Gądela\nInformujemy, że osoby które nie zakupiły jeszcze Przepisów Gry 2019/2020 mogą to zrobić po zgłoszeniu do swojego kierownika grupy szkoleniowej. O tym, że jest to obowiązkowa lektura dla sędziów nie musimy przypominać. Przepisy będą do odebrania na ostatnim listopadowym szkoleniu, ich cena to 12 zł. Ilość sztuk ograniczona, o zakupie zdecyduje kolejność zgłoszeń. Artur Szelc\npiątek, 1 listopada 2019 07:45 Grzegorz Gądela\nTrener jako jedyna osoba funkcyjna. Zapisany w Art. 12 system żółtych i czerwonych kartek dla osób funkcyjnych ma zastosowanie we wszystkich rozgrywkach, również tam, gdzie wobec zawodników stosowane są kary wychowawcze (zamiast ŻK). W rozgrywkach drużyn młodzieżowych, gdy trener jest jedynym dorosłym opiekunem drużyny, jego wykluczenie nie jest powodem do przedwczesnego zakończenia zawodów. Mecz toczy […]


Za pomocą jabłek zobrazował problem dręczenia w szkole. Każdy powinien to przeczytać! - Jest Pozytywnie\nWiele się słyszy o prześladowaniu dzieci w szkołach. Gdy ktoś wygląda lub zachowuje się inaczej, od razu jest obiektem żartów. Długotrwałe dręczenie może prowadzić do najgorszego — ciężkiej depresji, a nawet samobójstwa.\nSzkoły często ignorują ten problem lub po prostu nie wiedzą jak sobie z nim poradzić. W internecie od niedawna krąży opowieść o pewnym mądrym nauczycielu, który wyszedł problemowi naprzeciw i uzmysłowił uczniom, dlaczego nie należy wyśmiewać innych.\nW związku z bieżącymi wydarzeniami zdecydowałem się przeprowadzić pewien eksperyment. Rano w sklepie za rogiem kupiłem dwa jabłka. Kazałem uczniom usiąść w okręgu i powiedziałem, że chcę im coś pokazać. Wyciągnąłem owoce i kazałem im wymienić podobieństwa oraz różnice między nimi. Oba miały taki sam kolor, wielkość i kształt. Były prawie identyczne. Na jednym można było dostrzec delikatne skazy, prawdopodobnie dlatego że był mniej potraktowany pestycydami.\nWziąłem owoc do ręki i powiedziałem: fuj, to jabłko jest obrzydliwe! Potem rzuciłem nim o ziemię. Dzieci dziwnie na mnie spojrzały. Niektóre się śmiały, inne z pewnością uznały, że straciłem rozum. Podniosłem jabłko i podałem uczniowi, który siedział najbliżej mnie. Co być z nim zrobił? – zapytałem.\nUczeń bez zastanowienia rzucił je na podłogę. Po jakimś czasie wszyscy zaczęli zachowywać się tak samo. Rzucali jabłkiem i mówili, jakie jest brzydkie. Gdy już każdy miał je w ręku, owoc wrócił do mnie. Ponownie zapytałem, jakie widzą różnice i podobieństwa. Na pierwszy rzut oka nadal wyglądały tak samo. Mimo że jedno zostało kilkakrotnie rzucone, na skórce nie było widać większych uszkodzeń.\nGrupa mężczyzn chciała złapać tygrysa. Gdy środki nasenne nie podziałały, zwierzę próbowano schwytać koparką! Dziki kot skonał w męczarniach\n„Co kraj to obyczaj” mówi stare przysłowie i jest bardzo prawdziwe. Poznaj zasady, które dla jednych są dziwne, a dla innych to norma\nSue odczarowała wózek inwalidzki. Udowodniła, jak bardzo się mylimy, traktując go, jako ograniczenie\nZawirowania losu na 3 lata rozłączyły tych kocich braci. Czysty przypadek jednak sprawił, że znów się spotkali i mogli zamieszkać razem\nBobasy z bujnymi czuprynami, które z miejsca podbiją wasze serca


Instrukcja obsługi HAIER MS1050A - 190 opinii o HAIER MS1050A Obejrzyj testy, próby i porównania z HAIER MS1050A\nDiplotop – porównanie produktów - gromadzi opinie i testy użytkowników HAIER MS1050ADzięki nieocenionej bazie danych, 190 opinii o HAIER MS1050A, Diplotop porównuje HAIER MS1050A z jego konkurentami, aby wybrać najlepszy produkt.\nPobierz przewodnik lub podręcznik użytkownika dla HAIER MS1050A.\nOpinia o HAIER MS1050A\nŚrednio użytkownicy uważają, że HAIER MS1050A jest bardzo praktyczny.Nabywcy uważają, że produkt nie wyróżnia się niezawodnością ani odpornością., Ale zdania użytkowników są podzielone. Jeśli masz wątpliwości lub potrzebujesz pomocy, forum Diplofix pomoże Ci wybrać między HAIER MS1050A i innymi produktami.\nUżytkownicy uważają produkt za całkiem wydajny., Ale użytkownicy nie są jednomyślni. Nabywcy uważają, że produkt jest bardzo tani Unikniesz niemiłych niespodzianek, jeżeli obejrzysz instrukcję dla HAIER MS1050A przed zakupem.\nCzy MS1050A jest łatwy w użyciu?\n190 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że HAIER MS1050A jest bardzo łatwy w obsłudze.\nPrzeciętny wynik wynosi 7.33, a średnia różnica 2.68.\nCzy MS1050A jest bardzo wydajny?\n190 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że HAIER MS1050A jest w swojej kategorii na najwyższym poziomie technicznym, oferuje najwyższą jakość lub możliwości.\nCzy MS1050A jest solidny i wytrzymały?\n190 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że uważasz HAIER MS1050A jako produkt bardzo solidny, który będziesz mógł używać długo zanim się uszkodzi.\nCzy MS1050A ma dobry stosunek ceny do jakości?\nPrzeciętny wynik wynosi 7.32, a średnia różnica 2.91.


architekt - architekci - projektanci - Warszawa Integer.pl mial 1041 mln zl zysku netto w 2009 r. wzrost o 582_ r/r\nZ notatnika aspiranta Komenda Powiatowa Policji w Nowej Soli prowadzi postępowanie w sprawie oszustw dokonywanych przez dwóch mężczyzn, w okresie od maja 2009r. do stycznia 2010r. Mężczyźni ... Zarząd PGNiG wyraził swoje zaskoczenie formułą Seminarium pt. „Polsko-rosyjska umowa na dostawy gazu ziemnego – nowe warunki i ich konsekwencje” zorganizowanego 26 marca 2010 roku przez Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej uważając, że sprowadziło się ono jedynie do prezentacji opinii jego organizatorów.\n\_"The Hurt Locker\_" w reżyserii Kathryn Bigelow triumfował poniedziałek dwa trofea podczas Gotham Idependent Film Awards. W nowelizacji ustawy hazardowej nie będzie Rejestru Stron i Usług Niedozwolonych - zdecydował we wtorek rząd. Miały być do niego wpisywane strony internetowe zawierające zabronione prawem treści.\nInwestycje firmy Microsoft w Polsce oraz organizacja w naszym kraju światowych finałów konkursu dla studentów Imagine Cup 2010 to główne tematy rozmów wicepremiera Waldemara Pawlaka i Vahé Torossian’a prezesa Microsoft na Europę, Środkowy Wschód i Afrykę. Spotkanie odbyło się 12 listopada br. w Ministerstwie Gospodarki.\nAż 75 proc. mieszkań komunalnych w stolicy to lokale, w których brak wygód. Nie ma w nich ciepłej wody, kanalizacji, łazienki. Tak wynika z raportu miasta, opracowanego po wprowadzeniu podwyżki czynszu, informuje "Życie Warszawy". W styczniu poprawiły się oceny koniunktury w rolnictwie oraz wzrósł poziom optymizmu rolników w ocenie perspektyw ekonomicznych swych gospodarstw - wynika z kwartalnego raportu Instytutu Rozwoju Gospodarczego Szkoły Głównej Handlowej.\nStrona litewska odbuduje 19-kilometrowy odcinek torów z rafinerii w Możejkach do granicy łotewskiej - powiedział w piątek PAP polski wiceminister skarbu Mirosław Budzanowski po spotkaniu w Wilnie z ministrem energetyki Arvydasem Sekmokasem. Pod znakiem zapytania Sofia postawiła budowę rosyjskiego gazociągu South Stream i inne projekty energetyczne z Rosją. Wszystkie kluby parlamentarne opowiedziały się w środę za szybszą wypłatą świadczeń pracownikom, których pracodawca porzucił firmę. Projekt nowelizacji dotyczy sytuacji, w której pracodawca bez przeprowadzenia likwidacji firmy zaprzestał prowadzenia działalności i porzucił przedsiębiorstwo.\nDobre perspektywy Enei\nWedług analityków, na których powołuje się „Dziennik Gazeta Prawna”, zysk Enei powinien wzrosnąć o 23 proc., a spółka ma najlepsze perspektywy wzrostu kursu akcji wśród wszystkich czterech grup energetycznych.\nGUS: liczba nowych bezrobotnych w IX wzrosła do 298,9 tys.\nZ danych GUS na koniec września 2009 roku wynika, że do urzędów pracy w ciągu miesiąca zgłosiło się 298,9 tys. osób poszukujących zatrudnienia - o 69,8 tys. więcej niż w sierpniu 2009 r. i o 58,9 tys. więcej niż przed rokiem. (PAP)


Gospodarstwo Agroturystyczne Stajnia Jaroszówka - Szlak Orli\nGospodarstwo Agroturystyczne Stajnia Jar...\n- Stajnia Jaroszówka działa od lat i znajduje się w pięknej części Jury. W tym roku rozszerzamy działalności i powstały miejsca noclegowe. Jest ich 10 w trzech pokojach – informuje Rafał Szczeblewski, właściciel Gospodarstwa Agroturystycznego Stajnia Jaroszówka.\nDo przyjmowania gości przystosowano niezależną od gospodarzy część domu. Do dyspozycji oddano jeden pokój dla dwóch osób, jeden dla trzech osób i jeden pokój dla pięciu osób, jest w pełni wyposażona kuchnia z jadalnią oraz łazienka. W obiekcie jest zapewniony dostęp do Internetu. Na podwórku: plac zabaw dla dzieci, miejsce grillowe, palenisko do przygotowania ogniska i gotowania na świeżym powietrzu, ogródek warzywny, parking. Podwórko jest bezpieczne i ogrodzone. Niezaprzeczalnym atutem gospodarstwa są zwierzęta: konie, kozy, koty i psy.\n- Oferujemy pobyty dla osób dorosłych, dzieci, rodzin, ale i pobyty weekendowe dla dzieci bez rodziców, jeśli tylko ci ostatni chcą mieć wolne od swoich pociech. Troszczymy się o atrakcje dodatkowe. Żona Marta prowadzi naukę jazdy konnej, rehabilitację ruchową i relaksacyjną na koniu, hipoterapię. Zainteresowani mogą pomagać w stajni – dodaje R. Szczeblewski. – W ramach wypoczynku oferujemy relaks w saunie fińskiej opalanej drewnem, gotowania na świeżym powietrzu. Dbamy o dobre samopoczucie i zabawę.\nGospodarz chętnie podejmie się organizacji tematycznych weekendów. – Może być na sportowo, dietetczne, ale vege, keto, tradycyjne, oczyszczanie fit. Ze względu na bliskość szlaku konnego i przygotowanie możemy przyjmować rajdy konne – zaprasza właściciel. – Chętnie ugościmy uczestników wypraw pieszych i rowerowych. Jesteśmy otwarci i zainteresowani współpracą z różnymi grupami odbiorców.\nGospodarstwo Agroturystyczne Stajna Jaroszówka\nJaroszów 63, 42 – 310 Żarki\ntel. 791 484 750, agro.jaroszowka@gmail.com\nNa Fb: Gospodarstwo Agroturystyczne Stajnia Jaroszówka\nulica Jaroszów 63\n42 – 310 Jaroszów\nTelefon komórkowy : 791 484 750\nEmail : agro.jaroszowka@gmail.com\nWWW : https://www.facebook.com/Gospodarstwo-Agroturystyczne-Stajnia-Jarosz%C3%B3wka-101820238056341/


Pytania o kierunek wciąż aktualne - Giełda - parkiet.com\nPublikacja: 19.02.2019 13:00\nOd początku dnia inwestorzy nie mogą się zdecydować: kupować czy sprzedawać akcje?\nWtorkowa sesja na warszawskiej giełdzie na razie upływa w atmosferze wyczekiwania. Od startu notowań ani popyt, ani też podaż nie są w stanie przejąć kontroli na rynkiem. Próby co prawda były, ale jak na razie były one bardzo nieśmiałe. Najlepszym tego dowodem jest fakt, że zmienność w przypadku indeksu WIG20 ogranicza się do 15 pkt. Chwilowo (o godz. 13) nieznaczną przewagę na rynku mają niedźwiedzie. Wskaźnik największych spółek traci około 0,2 proc., podobnie zresztą jak mWIG40 czy też sWIG80.\nWarto jednoznacznie zwrócić uwagę, że problem z większą zmiennością mają także inne europejskie rynki. Niemiecki DAX jest dziś na minusie, ale traci zaledwie około 0,3 proc. Nieco większe spadki obserwujemy na rynku francuskim. Tam CAC40 tracił 0,5 proc.\nZa nami już kilka wydarzeń makroekonomicznych, które teoretycznie mogłyby być impulsem do większych ruchów. Teoria nie przełożyła się jednak na praktykę. Dane z Polski przeszły przez nasz rynek praktycznie niezauważone. Podobnie było w przypadku informacji z Wielkiej Brytanii (stopa procentowa została utrzymana na tym samym poziomie), które nie wprowadziły zamieszania w ujęciu globalnym.\nW związku z tym znów trzeba czekać na start notowań na Wall Street. Warto przypomnieć, że Amerykanie wracają do handlu po dniu przerwy.\nTak, jak można było się spodziewać, antybohaterem dzisiejszej sesji Trakcja. Akcje tej firmy są przeceniane o ponad 25 proc. po wstępnych wynikach za ubiegły rok i planowanej emisji akcji.\nNa rynku walutowym nie przestaje zadziwiać dolar, który umacnia się względem głównych walut.


Punkt ksero Kraków - Tanie ksero od 8 gr\nStrona główna / Ksero / Druk / Skan / Ksero czarno-białe / kolorowe\nKsero czarno-białe / kolorowe\nNajtańszy punkt ksero w Krakowie. Oferujemy usługi ksero wykonywane na najnowszych maszynach drukujących, co pozwala nam osiągać najwyższą jakość każdej kopii. Wykonujemy usługi kserowania książek, dokumentów, gazet itp. Odbitki możemy dowolnie pomniejszać i powiększać.\nKserowanie „od ręki”\nKsero w większości przypadków wykonujemy od ręki, większe zamówienia w kilka godzin.\nWydruki wykonywane u nas są ładne, estetyczne i wysokiej jakości.\nMożliwość zszywania i zbindowania dokumentów. Gotowe wydruki będą estetycznie uporządkowane.\nKopiowanie nie tylko w formacie A4 i A3, oferujemy kserowanie do 914 mm (A0+).\nIlość kserowanych stron Ksero czarno-białe A4\nKsero czarno-białe A3\n1 – 20 0,25 0,40\n21 – 100 0,15 0,35\n101 – 499 0,12 0,30\npowyżej 500 0,10 0,28\nKsero czarno-białe A4\nKserujemy na papierze Premium o gramaturze 80 g/m2.\nCena kserowania uwarunkowana jest od zapełnienia kolorem i odnosi się do pokrycia 7% (kreski, zwykły tekst).\nKsero książek i inne kserowanie “z szyby” – 0,15-0,20 zł/strona (pierwsza kopia)\nCena wydruków czarno-białych o dużym pokryciu (np. druk zdjęć) – 0,20-0,50 zł\nKsero kolor A4/A3\nPapier biały Premium 80g Сena w zależności od pokrycia kolorem\nCena za stronę A4 0,70 – 2,50\nCena za stronę A3 1,50 – 5,00\nCena za stronę A4\n0,70 - 2,50\nCena za stronę A3\n1,50 - 5,00\n* Wszystkie podane ceny są cenami brutto i zawierają już 23% podatek VAT.\nPunkt Ksero w Krakowie - format A5/A4/A3\ni wiele innych …\nBindowanie plastikowe Możliwość bindowania książek i dokumentów Sprawdź\nKserowanie wielkoformatowe Ksero dokumentacji do szerokości 914 mm (A0+) Sprawdź\nDrukowanie Oferujemy szybki druk dokumentów, wizytówek, ulotek ... Sprawdź\n1. Gdzie mogę zrobić ksero w Krakowie?\nOferujemy tanie ksero we wszystkich oddziałach. Nasze punkty ksero znajduje się obok Miasteczka Studenckiego AGH oraz dworca głównego (Galeria Krakowska) w kilkunastu metrów od Uniwersytetu Ekonomicznego (UEK).\n2. Czy kserujecie dwie strony na jednej?\nTak, kserujemy i drukujemy 2 na 1.\n3. Jaki czas realizacji zamówienia?\nKsero małej ilości robimy od ręki. Czas realizacji większych zamówień zależy od ilości materiału. W przypadku książek to staramy się kserować na miejscu, jeśli nie ma dużego ruchu.\n4. Czy można kserować na papierze formatu A5?\nTak, kserujemy na A5.\nW celu złożenia zamówienia prosimy o podanie podstawowych parametrów wydruku i przesłanie zapytania. Zapraszamy do formy niżej.\nDostawa ul. Rakowicka Czarnowiejska 84\nul. Rakowicka/ ul. Lubomirskiego przejście podziemne, Kraków\n+48 883 199 615\nul. Czarnowiejska 84, Kraków\n+48 537 180 071


Już 1309 Elektryków z Wrocławia złożyło 66915 ofert naszym zleceniodawcom. Wybranie elektryka może okazać się dużym wyzwaniem. Gdzie w takim razie szukać zaufanego specjalisty? Poniżej przedstawiamy ranking najlepszych Elektryków w 2022 r. z Wrocławia.\nDoskonała współpraca, oraz wykonanie. Wszystko działa jak trzeba, zrobione szybko i profesjonalnie, kontakt z wykonawcą też super. Zdecydowanie polecam!\nSzukasz dobrej firmy od instalacji elektrycznych? Wykorzystaj doświadczenie DK INSTAL. Będziesz się cieszyć z dobrze wydanych pieniędzy. Zadzwoń, a otrzymasz ofertę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nKlient, który planuje kupno taniej usługi elektrycznej powinien zgłosić się do JAMP i poznać niskie ceny oraz prace wykonane dla innych Klientów. Tylko jeden telefon dzieli Cię od dostania atrakcyjnej oferty - sprawdź!\nWciąż szukasz profesjonalistów od instalacji elektrycznych? Zaufaj doświadczeniu Karol Krzyżaniak Modern Homes. Jeśli chcesz poznać wycenę skontaktuj się już teraz - warto.\nMyślisz, że znakomite instalacje elektryczne to niełatwe zagadnienie? W takim razie nie trać czasu - elektrycy z Sławomir Wasilik Voltum Kompleksowe Usługi Elektryczne doradzą Ci i znajdą uszyte na miarę rozwiązanie. Konkretną wycenę możesz otrzymać jeszcze dzisiaj, więc nie trać czasu.\nOsiągnij założone cele dzięki wieloletniemu doświadczeniu firmy INSTAL, która świadczy usługi wykonania instalacji elektrycznej na najwyższym poziomie. Skontaktuj się z nimi już teraz, aby uzyskać szczegółowe informacje.\nWłaśnie wybierasz sprawdzonego specjalistę, dzięki któremu wprowadzisz w życie swoje plany? INSTALACJE ELEKTRYCZNE Łukasz Kozak z Wrocławia jest na to najlepszym rozwiązaniem. Spełniają oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów, dlatego są świetnym wyborem.\nW przypadku, gdy interesuje Cię wysokiej klasy wymiana instalacji elektrycznej i zależy Ci na atrakcyjnych warunkach to skorzystaj z wieloletniego doświadczenia Electric Pro Marcin Lubiszewski. Instalacje elektryczne od A do Z dla domu, mieszkania, a także firmy i biura od napraw awarii po projekt i realizację kompletnej instalacji i pomoc w zakupie niezbędnych produktów instalacyjnych to dla tych znających swoja branżę fachowców typowy zakres usług.\nUważasz, że doskonałej jakości instalacje elektryczne to nieproste zagadnienie? Nic bardziej mylnego - elektrycy z DEBET SC MAREK GRACZYKOWSKI JAROSŁAW GRACZYKOWSKI ILONA GRACZYKOWSKA posłużą radą i znajdą spełniające Twoje wymagania rozwiązanie. Umów się na rozmowę jak najszybciej, a otrzymasz ofertę.\nJeżeli poszukujesz doskonałej ceny usług względem jakości wykonania to specjaliści z Konrad Dąbrowa perfekcyjnie pasują do Twojego zlecenia. Ustal pasujący termin!\nJak ważny jest wykwalifikowany fachowiec wie każdy, kto kiedykolwiek robił remont. Cieszę się, że dzięki poleceniu znajomych trafiłam do Pana Cywickiego, który przerabiał instalację elektryczną pod ogrzewanie akumulacyjne w mieszkaniu w starej kamienicy. Podczas prac nie musiałam się martwić, że coś będzie wykonane źle i niefachowo i nie miałam poczucia, że jestem naciągana na niepotrzebne koszty. Uczciwość to dzisiaj niestety rzadkość, dlatego tym bardziej doceniam Pana Cywickiego. Dzięki jego ogromnej wiedzy i rzetelnej pracy wszystko działa bez zarzutu. Bardzo, bardzo polecam tego fachowca!\nTen elektryk z wieloletnim doświadczeniem jest specjalistą stale gotowym do podjęcia nowego zlecenia - FS Electrics Filip Siepkowski to doskonały wybór dla Ciebie. Umów się na rozmowę jeszcze dziś, a otrzymasz dopasowaną ofertę.\nPlanujesz wybrać wartego uwagi specjalistę do realizacji swoich planów? SPEC4YOU Łukasz Włodarski jest na to najlepszym rozwiązaniem. Elektryka w pełnym zakresie dla domu, mieszkania, a także firmy i biura od serwisu instalacji po realizację kompletnej instalacji oraz wsparcie w skompletowaniu niezbędnych materiałów instalacyjnych to dla tych wszechstronnych profesjonalistów typowy zakres usług.\nPolecam firmę PULSAR, instalacje wykonane zgodnie z projektem, profesjonalnie, przed upływem terminu. Ceny materiałów i robocizny bardzo przystępne.\nPlanujesz wybrać godnego zaufania profesjonalistę do realizacji swoich planów? Elektryk24h.com - Usługi Elektryczne z Wrocławia będzie najszybszą drogą. Spełniają oczekiwania najbardziej wymagających Klientów, dlatego to doskonały wybór.


Bigadic Belediye - Jeopard Kula Bld na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nBigadic Belediye - Jeopard Kula Bld\nBigadic Belediye - Jeopard Kula Bld 22.11.2020 11:00\nOglądaj za darmo mecz Bigadic Belediye - Jeopard Kula Bld, który rozpocznie się 22.11.2020 11:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Bigadic Belediye - Jeopard Kula Bld z rozgrywek Turcja 2 Liga.\nW dniu 22.11.2020 11:00 odbył się mecz między Bigadic Belediye i Jeopard Kula Bld. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nPrognoza meczu Bigadic Belediye - Jeopard Kula Bld\nMecz online Bigadic Belediye - Jeopard Kula Bld\nGdzie obejrzeć stream online Bigadic Belediye - Jeopard Kula Bld?\nMecz online Bigadic Belediye - Jeopard Kula Bld można obejrzeć na stronie...\nBigadic Belediye - Jeopard Kula Bld na żywo za darmo?\nDarmowa transmisja Bigadic Belediye - Jeopard Kula Bld na żywo w internecie


Lato z Metamorfozami 2012\nTrasa punktowana do odznaki "Wędrowiec gliwicki"\nTradycyjnie jak co tydzień w niedzielę 29 lipca 2012 roku na gliwickim Rynku zebrała się grupa entuzjastów wspólnego spędzania czasu na dwóch kółkach z Klubem Huzy i Metamorfozami. Punktualnie o godz. 9.00 grupa w liczbie 35 osób wyruszyła w kierunku Sośnicowic. Grupą pierwszą dowodził komandor rajdu kol. Władysław Stawiarczyk zamykała kol. Małgorzata Radomska; grupę drugą prowadził kol. Jarosław Szerszeń zamykał pan Stanisław Radomski.\nJako pierwszy zwiedziliśmy pałac w Sośnicowicach, gdzie dołączyła do nas grupa 4 osobowa. Dzięki uprzejmości dyrekcji mieszczącego się obecnie tam Domu Pomocy Społecznej mogliśmy nie tylko zobaczyć go z bliska, ale również wejść do środka i obejrzeć część pomieszczeń oraz zapoznać się z działalnością podopiecznych zakładu. Pałac wybudowany został w 1755 roku przez Karola Józefa von Hoditza najprawdopodobniej w miejscu wcześniejszej budowli. W 1945 r. został zniszczony i spalony, a odbudowany został w latach 1958 - 1965. Od roku 1965 mieści się tutaj Dom Pomocy Społecznej „Ostoja”.\nZ Sośnicowic drogą powiatową udaliśmy się w kierunku Smolnicy a następnie do Pilchowic. Znajduje się tam dwór z XVIII wieku w miejscu wcześniejszej budowli. Przebudowany w XIX i XX wieku zatracił cechy stylowe. Obecnie jest to siedziba Urzędu Gminy. Z Pilchowic podjechaliśmy do Wilczy, gdzie mogliśmy podziwiać neogotycki pałac zbudowany w II połowie XIX w, otoczony niewielkim parkiem krajobrazowym. W pobliżu zlokalizowane były zabudowania dawnego folwarku: spichlerz, obora, czworak. Przed II wojną światową pałac wraz z majątkiem rolnym należał do rodziny Grzonka. W 1950r. całą posiadłość przejęło państwo. W PRL-u pałac należał do Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej „Postęp”. W 1991 r. rodzina Grzonka rozpoczęła starania o odzyskanie swojej własności. Obecnie pałac i majątek rolny należą do pana Artura Grzonki. Pałac wraz z niewielkim zdewastowanym parkiem otoczony jest ogrodzeniem. Dzięki uprzejmości właściciela i staraniom pana Władysława Stawiarczyka mogliśmy obejrzeć zabudowania przypałacowe wraz z jedynym oryginalnie utrzymanym pokojem, gdyż reszta pomieszczeń została wyremontowana i dostosowana do potrzeb mieszkańców.\nZ Wilczej drogą 921 poprzez Knurów i Gierałtowice dojechaliśmy do Przyszowic. Na miejscu Pan Władysław opowiedział nam historię pałacu. Należał on do rodziny von Raczek i wzniesiony został w latach 1890-95. Bryłę budynku wykonano w stylu eklektycznym, miejscami neobarokowym, o czym świadczy okrągła wieża wielokondygnacyjna, we fragmencie ośmioboczna, przekryta dachem płaskim zwieńczonym krzyżem. Ściany budowli otynkowane, zbudowane na planie litery "H". Portal główny ozdobiono kartuszami herbowymi von Raczków. Pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym o powierzchni 8,4 ha z okazami drzew liściastych. Obecnie znajduje się tutaj m.in.: urząd stanu cywilnego, przedszkole i biblioteka. Bez wątpienia jest to jeden z niewielu odnowionych "z głową" obiektów zamieszkiwanych dawniej przez rody szlacheckie, które przyczyniły się do dynamicznego rozwoju Górnego Śląska.\nPo zapoznaniu się z historią pałacu udaliśmy się na degustację pysznej pizzy. Niestety co dobre szybko się kończy i nadszedł czas powrotu. Po drodze pan Władysław pokazał nam perełkę Przyszowic – lipę okrytą w 1997 r. przez Witosława Grzegorczyka oficjalnie nazwaną „Witosław”, jednakże mieszkańcy popularnie nazywają ją „Witulą” – jako drzewo życia. Obwód pnia tego pomnika przyrody ma ok. 7,5 metra a wysokość mierzy sobie 17 metrów . Lipa znajduje się w pobliżu wałów Kłodnicy na terenach szkód górniczych.\nPo drodze jeszcze tylko część grupy podjechała pod kościół pw. Św. Jana Nepomucena, gdzie na terenie probostwa znajduje się drewniany spichlerz plebański z 1829 roku i następnie przez Bojków podążyliśmy w kierunku Gliwic. Część naszych kolegów oddaliła się w kierunku Chudowa.\nRelację opracowała kol. Joanna Cetnarska-Słowik


Akcesoria kaletnicze - domicz.com.pl | www.domicz.com.pl - Opinie, recenzje, komentarze\nROMAN MĄSIOR akumulatory do motocykli -\nSzczegóły strony www.domicz.com.pl:\nTytuł: Akcesoria kaletnicze - domicz.com.pl\nadres IP: 85.128.169.61\nSłowa kluczowe: akcesoria kaletnicze, karabińczyki\nDostarczamy najlepsze towary w konkurencyjnych cenach, dzięki czemu jesteśmy dostępni dla wielu Klientów w każdym zakamarku naszego kraju. W naszej ofercie znaleźć można najróżniejsze akcesoria do użytku domowego takie jak kołdry, prześcieradła czy koce. Wszystkie pochodzą od wiodących producentów, i co najistotniejsze przyrządzone zostały z najważniejszej jakości surowców, w następstwie tego zapewniają niebywały komfort i stałość używania. Maxcotton.pl dba o zapewnienie najwyższych kanonów w małych opłatach. Cała nasza propozycja i całkowite warunki równorzędności można znaleźć na naszej stronie internetowej:\nNamiot tipi - pl.funwithmum.com\nJesteśmy nowoczesnym sklepem internetowym oferującym swoim klientom m. in. namioty, maty i zestawi Tipi, różnorodne kosze na zabawki oraz oryginalne i fantazyjne poduszki. Dzięki nam zabawa z dzieckiem będzie niezapomniana, a Ty spełnisz jego największe marzenia. Wyróżnia nas zaangażowanie, prawdziwa pasja, indywidualne podejście do każdego klienta, najwyższa jakość produktów, fachowa pomoc i doradztwo oraz niskie ceny i szybka dostawa. Zapoznaj się z naszą ofertą już dziś i przekonaj się, że spełnianie marzeń Twojego dziecka nie musi być trudne!\nJesteśmy firmą, która specjalizuje się w realizowaniu profesjonalnych usług dotyczących oprogramowania spyphone. Nasza firma jest w stanie zapewnić wykonanie skutecznego doradztwa przy wybieraniu oprogramowania. Zapewniamy testy oprogramowania przed wysłaniem ich do klientów, co pozwala nam gwarantować dostarczenie sprawdzonych programów. Oferujemy również pełne wsparcie techniczne przy dostarczanym oprogramowaniu. W naszej firmie jesteśmy w stanie zapewnić również krótki terminy dostarczenia programów.\nDywany - dywany-chodniki.com\nZastanawiasz się nad tym, jaki sklep z dywanami jest na miarę Twoich oczekiwań i jak do tej pory nie udało Ci się znaleźć zadowalających propozycji? W takiej sytuacji warto zajrzeć na dywany-chodniki. com. Dlaczego warto zwrócić uwagę na nasze propozycje? Na pewno należy podkreślić to, co najważniejsze, czyli jakość. Dobrze też dodać, że towar importowany jest bezpośrednio z fabryk (należy przez to rozumieć fabryki tureckie, belgijskie, chińskie, indyjskie, bułgarskie i UE).\nJeśli chcesz wiedzieć więcej, po prostu zapoznaj się z ofertą.


Lubin. RPO zajmie się sprawą śmierci mężczyzny podczas interwencji policji - wPunkt\nRPO Marcin Wiącek zajmie się tą sprawą z urzędu.\nRzecznik Praw Obywatelskich Marcin Wiącek podejmie z urzędu sprawę śmierci obywatela w Lubinie. Rzecznik wystąpi w tej sprawie do prokuratury i policji o wszelkie możliwe informacje – przekazał w poniedziałek PAP Łukasz Starzewski z Biura RPO.\nJak poinformował PAP Starzewski RPO Marcin Wiącek zajmie się tą sprawą z urzędu. „Rzecznik Praw Obywatelskich podejmie z urzędu sprawę śmierci obywatela w Lubinie. Wystąpi w tej sprawie do prokuratury i policji o wszelkie możliwe informacje” – zapowiedział.\nZ kolei zastępczyni RPO Hanna Machińska napisała w poniedziałek na Twitterze, że zdarzenie z Lubina obnaża brak przygotowania policji. „Śmierć młodego mężczyzny, która nastąpiła w czasie interwencji policji w Lubinie jest kolejnym przypadkiem pokazującym dramatyczny stan nieprzygotowania policji do podejmowania właściwych działań” – napisała Machińska.\nJak przekazała policja, mężczyzna został następnie przekazany w ręce medyków i z uwagi na jego zachowanie, w asyście policjantów, został przewieziony do szpitala, a później trafił na SOR. „Po około dwóch godzinach od przewiezienia do szpitala, dyżurny KPP w Lubinie został powiadomiony, że mężczyzna zmarł” – podano.\nmm/ mark/ pap\nPowiązane przedmioty:Polecane, rpo


walne zgromadzenie akcjonariuszy: temat internetSTANDARD - e-commerce, marketing, social media, szkolenia\nTemat: walne zgromadzenie akcjonariuszy\nWP bez rady nadzorczej, TPI chciałaby likwidacji spółki Dzisiejsze walne zgromadzenie akcjonariuszy Wirtualnej Polski miało wybrać nową radę nadzorczą spółki, jednak do tego nie doszło. TP Internet proponuje zlikwidowanie spółki, jednak nie ma takiej możliwości działania, bo o losie WP decyduje sąd. "Likwidacja WP SA stanowi logiczne i konsekwentne rozwiązanie" - czytamy w oficjalnym komunikacie TPI. Tymczasem mniejszościowi akcjonariusze zaznaczają, że takie rozwiązanie jest nieuzasadnione z uwagi na fakt, że przychody spółki są wyższe o 70% w stosunku do ubiegłego roku, a portal płaci swoje rachunki terminowo. Mniejszościowi są oburzeni, że wśród osób wskazanych przez TPI do rady nadzorczej znajdował się Piotr Kisiel, który, jak zaznaczają, zaangażowany był przez ostatni rok w działania na szkodę spółki. "Likwidacją WP SA jest zainteresowane TPI, gdyż chce uniknąć wykonania przyjętych na siebie wcześniej zobowiązań" - czytamy w komunikacie wysłanym przez Grabski Inwestycje Finansowe oraz Key7 Investments.


Ewidencja czasu pracy - Strona 2 - Leksykon kadrowca - Infor.pl\nŻaden z aktów wykonawczych do Kodeksu pracy nie zawiera jednolitego wzoru karty ewidencji czasu pracy. Pracodawca opracowuje ją samodzielnie w zależności od potrzeb zakładu pracy.\nW karcie ewidencji powinny znajdować się również informacje dotyczące korzystania przez pracownika z prawa do urlopów wypoczynkowych, urlopów bezpłatnych, niezdolności do pracy z powodu choroby czy opieki nad chorym członkiem rodziny.\nKarta ewidencji jest podstawową formą ewidencjonowania czasu pracy pracowników. Należy ją jednak odróżnić od potwierdzania obecności pracownika w pracy – pracodawca może również stosować inne formy pomocnicze, np. listy obecności, karty wejść i wyjść w czasie pracy itp., których wprowadzenie nie spełnia jednak obowiązku ewidencyjnego.\nPracodawca udostępnia ewidencję pracownikowi na jego żądanie.\nNienależyte prowadzenie dokumentacji może w pewnych sytuacjach, obok odpowiedzialności karnowykroczeniowej, skutkować również odpowiedzialnością odszkodowawczą pracodawcy, np. gdy w razie zawinionego przez pracodawcę uchybienia obowiązkowi prowadzenia akt osobowych, pracownik poniósł szkodę.