V miejsce w konkursie „Śledztwo w rękach amatora” – Przerwana więź – Szuflada.net\nCreative writing Konkursy Opowiadania Katarzyna Damek 13 grudnia 2011\nV miejsce w konkursie „Śledztwo w rękach amatora” – Przerwana więź\nO bliźniakach mówi się, że niekiedy są jak dwie krople wody albo jak dwie połówki pomarańczy czy jabłka. I że łączy je jakaś kosmiczna więź, oznaczająca nie tyle zdolność telepatii, co trudne do wytłumaczenia połączenie, które sprawia, że wiedzą na przykład, jeśli tej dosłownej „drugiej połowie” coś się stało.\nJeżeli te pseudonaukowe ciekawostki mają jakiekolwiek przełożenie na rzeczywistość, to i tak zdecydowanie nie dotyczy to mnie i mojego brata. My zawsze byliśmy jak ying i yang, jak noc i dzień, pasowaliśmy do siebie jak pięść do nosa, choć nigdy nie wiedziałam, które z nas jest czym w tym stwierdzeniu.\nNasi znajomi nie mogli początkowo wierzyć, że jesteśmy bliźniakami – fizycznie i emocjonalnie różniło nas niemal wszystko. Ja jestem niewysoką szatynką, mój brat z kolei to wysoki szczupły blondyn z niebieskimi oczami (eh, życie nie jest sprawiedliwe). Jesteśmy różni nawet jeśli chodzi o zdolności manualne: ja jestem standardowo praworęczna, a mój brat to „mańkut”. A to dopiero wierzchołek góry lodowej naszych przeciwieństw. Ja – zawsze cicha i nieśmiała, z nosem w książkach – klasyczny kujon (mój brat nigdy jednak mnie tak nie nazwał – zawsze śmiał się, że przy rozdawaniu inteligencji ja stałam dwa razy w kolejce, a potem jeszcze raz się wepchnęłam – dlatego nie starczyło mi czasu na kolejkę po wzrost), on z kolei – dusza towarzystwa: uśmiechnięty i nieźle wygadany, o opinii zdolnego lenia, ale bardzo lubiany przez wszystkich.\nDzieliło nas tylko 10 minut różnicy, ale to wystarczyło, żeby zawsze się wymądrzał, że jest moim starszym bratem i mam go słuchać. O to właśnie toczyliśmy zacięte boje przez całe dzieciństwo – w utarczkach słownych zwykle ja byłam górą, gorzej, jeśli przechodziło się od słów do czynów… W dodatku z czasem okazało się, że nazwanie nas przez rodziców Romanem i Julią wcale nie było najlepszym pomysłem – rówieśnicy potrafią być wredni. Na szczęście w końcu linie demarkacyjne zostały wyznaczone i nasze relacje osiągnęły stan pokojowej kooperacji.\nGdy wyjechałam na studia, odległość jeszcze bardziej ociepliła nasze kontakty –rozłąka sprawiła, że wreszcie doceniliśmy siebie nawzajem i zaczęliśmy się dogadywać jak nigdy wcześniej. Nie mogłam tylko wówczas wiedzieć, że zostało nam znacznie mniej czasu, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać…\nSłońce paliło niemiłosiernie. Wydawało się, że dosłownie wysysa kolory z i tak już przyżółkłej, rzadkiej trawy. Upał powodował dziwne wrażenie – z jednej strony pot wylewał się z człowieka wiadrami (oczywiście, dotyczyło to tylko turystów), ale z drugiej – żar momentalnie osuszał skórę. Wszystko to sprawiało, że nawet jeśli przed chwilą wzięło się prysznic, już po kilku minutach marzyło się o następnym.\nAle upał i tak mi nie przeszkadzał – z zapasem kremu z filtrem UV50 byłam przygotowana na czekający mnie miesiąc w Maroku. Od Tangeru, przez Casablankę, po Marrakesz – to miały być niezapomniane wakacje. I były – choć nie tak, jak to sobie wyobrażałam…\nEwka gotowa już była do wyjścia na plażę. Przyznaję, że gdy rok temu wyskoczyła z wiadomością, że wychodzi za mąż za poznanego w Internecie Marokańczyka i wyjeżdża z kraju, myślałam, że kompletnie jej odbiło. Został nam wtedy rok do skończenia studiów, a ona chciała rzucić wszystko, żeby w zupełnie obcym kraju (zupełnie obcej cywilizacji!) rozpocząć życie z zupełnie obcym facetem. Istne szaleństwo… Jak do tej pory jednak, wszystko im się dobrze układało, pozostało mi więc jedynie trzymać kciuki za to, żeby pozostało tak nadal. Pierwsze dwa tygodnie mojego pobytu u nich miałam spędzić z Ewką – pracując na plaży nad opalenizną – a potem z jej mężem mieliśmy w trójkę pojeździć po całym kraju.\n– Ruchy, ślimaku! – zawołała za mną z korytarza. – Czeka na nas plaża i ocean, a Ty ciągle jeszcze przyklejona do tego komputera!\n– Idę, już idę, tylko skończę przeglądać pocztę – wymruczałam znad klawiatury.\nKończyłam właśnie czytać maila sprzed kilku dni od Romka, który wybierał się ze swoją dziewczyną i jeszcze jedną parą znajomych na kilka dni nad jezioro. Miałam się już wylogować, gdy zobaczyłam, że w międzyczasie przyszła wiadomość od mojej mamy – krótka i konkretna, jak zawsze: „Jak będziesz miała chwilę, wejdź na Skype. Chcemy porozmawiać”.\n– Dasz mi jeszcze 10 minut? – rzuciłam w kierunku drzwi.\n– Rany, na co znowu?\n– Moja mama chce pogadać. Pewnie chcą się z tatą upewnić, że nie sprzedaliście mnie tu jeszcze za dwa wielbłądy i trzy kozy.\n– Żartujesz? Nikt by za Ciebie tyle nie dał – Ewka roześmiała się, wchodząc do pokoju. – Pewnie musielibyśmy jeszcze coś dorzucić.\n– Ostrze Twej szydery rani mnie boleśnie – odparłam, siląc się na dramatyzm. – To cios prosto w wątrobę…\n– W wątrobę? – teraz to już prawie zwijała się ze śmiechu. – Jesteś zdrowo szurnięta, wiesz?\n– Wiem, wiem. I właśnie za to mnie uwielbiasz.\nZalogowałam się szybko i zadzwoniłam do domu. Po chwili odebrała mama i gdy tylko przywitałyśmy się, wypowiedziała słowa, które zmieniły wszystko:\n– Kochanie, stało się coś bardzo złego… Romek… On utonął…\nTo nie mogła być prawda, to po prostu nie mogła być prawda…\nKilka dni później, w samolocie powrotnym do Polski, wciąż na nowo rozmyślałam nad tym, co usłyszałam od rodziców: Romek, jego dziewczyna i dwójka przyjaciół pojechali nad jezioro. Dotarli na miejsce, wynajęli domek letniskowy, poszli coś zjeść i ruszyli nad wodę. Po chwili mój brat powiedział, że przejdzie się brzegiem, żeby znaleźć jakieś lepsze miejsce, bo tam, gdzie leżeli, było strasznie dużo ludzi. I już nie wrócił. Jego znajomi w końcu zaczęli go szukać, ale nie znaleźli aż do wieczora – wtedy zawiadomili policję, która skontaktowała się z moimi rodzicami.\nPrzez tę jedną noc – zapewne najdłuższą w ich życiu – łudzili się jeszcze, że on się jakoś znajdzie, cały i zdrowy. Ponoć to zawsze noc przynosi czarne myśli, a światło poranka je odpędza. W tym przypadku było odwrotnie – nowy dzień przyniósł koniec wszelkich nadziei. W końcu znaleziono jego ciało. Ekipa nurków, którą sprowadzono z sonarem, znalazła go na dnie. Na oczach moich rodziców, którzy nad to jezioro przyjechali wczesnym rankiem, wyciągnęli go na brzeg…\nJak do tego doszło? Co się stało? Te pytania bez przerwy dzwoniły w mojej głowie. To wszystko nie miało sensu – mój brat świetnie pływał, był młody, zdrowy, wysportowany. Takie coś po prostu nie miało prawa mu się przytrafić.\nW domu panowała cisza. Przez głowę przemknęło mi, że wreszcie wiem, co oznacza powiedzenie, że cisza dzwoni w uszach – ta cisza krzyczała do mnie, tak bardzo była tu nie na miejscu. Jedno spojrzenie na moich rodziców – mama, skulona w fotelu i tato, bezradnie zapatrzony w okno – po prostu złamało mi serce.\nGdy tylko zobaczyli, że stoję w drzwiach, podeszli do mnie i przytulili mnie tak, jak jeszcze nigdy w życiu.\n– Dobrze, że jesteś – tylko tyle była w stanie powiedzieć moja mama, zanim się rozpłakała.\nKilka kolejnych dni pamiętam jak przez mgłę. Muszę być silna, muszę być silna – powtarzałam sobie w kółko, choć to w ogóle nie pomagało.\nPogrzeb Romana miał być punktem kulminacyjnym, po którym emocje powinny powoli opadać, ale tak się nie stało. A wszystko za sprawą tej nieszczęsnej, cholernej ewangelii… Fakt, że ze wszystkich możliwych fragmentów trafiło akurat na ten, był naprawdę fatalnym zbiegiem okoliczności albo niesamowitą ironią losu. Przypowieść o Chrystusie stąpającym po jeziorze…\nW tym momencie wszystkie tłumione przez kilka ostatnich dni uczucia uderzyły we mnie z całą mocą. Bezradność, wściekłość, poczucie straty. Nie zostawię tego tak po prostu, pomyślałam. Rzucając grudkę ziemi na drewnianą skrzynię z ciałem mojego brata, powiedziałam cicho: „Dowiem się, co się stało – przynajmniej tyle jestem Ci winna.”\nNie wiedziałam nawet, czego właściwie szukam, wiedziałam jedynie, że w całej tej historii kilka fragmentów mi nie pasuje. Czułam się tak, jakbym miała ułożyć puzzle, nie mając pojęcia, jaki obrazek mi z tego wyjdzie, ile fragmentów ma układanka i jakiego kształtu i rozmiaru są poszczególne kawałki. Nie dostałam przecież zestawu w pudełku.\nPostanowiłam sobie, że dwa tygodnie, które i tak zostały mi do powrotu do pracy, spędzę w domu, żeby z jednej strony być blisko rodziców, a z drugiej na bieżąco zbierać kolejne puzzle.\nPo kilku dniach nadeszła informacja o przygotowaniu raportu z sekcji i możliwości zobaczenia wyników. Pojechałam na komisariat, żeby go przeczytać, przy okazji chcąc spróbować wypytać prowadzącego sprawę o informacje, których może mi udzielić.\nFunkcjonariuszem, do którego mnie skierowano, okazał się sierżant Krzysztof Woźniak – młody (być może trzydziestoparoletni) policjant. W innych okolicznościach na jego widok pewnie lekko zmiękłyby mi kolana, a przez głowę przemknęłaby myśl, czy kajdanki przydają mu się też po służbie. Dziś jednak byłam w pełni skoncentrowana tylko na jednym – czego do tej pory udało mu się dowiedzieć na temat mojego brata.\nGdy wyjaśniłam mu, kim jestem i w jakiej przyszłam sprawie, wskazał mi krzesło naprzeciw jego biurka.\n– Najszczersze wyrazy współczucia. – Choć w ostatnich dniach stwierdzenie to awansowało u mnie na drugie miejsce na liście największych banałów, jakie można od kogoś usłyszeć (bezapelacyjnym zwycięzcą tego „rankingu” jest i chyba już na zawsze pozostanie klasyczne „zostańmy przyjaciółmi”), zrobiło mi się miło, że to powiedział.\n– Dziękuję. Chciałabym dowiedzieć się o wynikach sekcji i tym, co powiedzieli jego znajomi, którzy z nim tam byli, o ile oczywiście mogę mieć dostęp do takich informacji ze względu na toczące się postępowanie.\n– Postępowanie? – zdziwił się Woźniak. – Z tego nie będzie żadnej sprawy.\n– Jak to? To co w takim razie pokazała sekcja?\n– Nic. Zupełnie nic, co wskazywałoby na udział osób trzecich. Poza wodą w płucach i przełyku, nie znaleziono żadnych innych uszkodzeń.\nPrzez chwilę zbierałam się na odwagę, żeby zapytać o rzecz, która powodowała moje największe obawy.\n– A co, jeśli chodzi o alkohol?\n– Ponoć alkohol to najlepsza inwestycja – jest wysokooprocentowany i szybko się zwraca. Niestety, jestem na służbie, więc może innym razem – rzucił z uśmiechem, będąc pewnie przekonanym, że powiedział właśnie niezły żart.\nGdyby moje spojrzenie mogło zabijać, w tym momencie zapewne spadłby na niego kreskówkowy odważnik 16 ton.\n– Pytałam o poziom w alkoholu w jego krwi. Czy on coś pił przed wejściem do wody? – to było dla mnie jedyne logiczne wytłumaczenie całej sytuacji. Nie wierzyłam w to, bo przecież znałam Romka, ale z drugiej strony każdy z nas robi czasem głupie rzeczy, nie spodziewając się ich konsekwencji. – Jak w ogóle się w niej znalazł?\n– Nie, nie pił niczego, był czysty.\n– A mogę wiedzieć, co powiedzieli jego znajomi?\n– W sumie też nic istotnego. Byli tam w trójkę: Patrycja Górecka – dziewczyna dena…, to znaczy Pani brata, a także druga para: Tomasz Szewczyk i Karolina Turcz.\n– Tak, znam ich trochę.\n– Zeznali to, co zapewne już i tak Pani wie: rozłożyli się nad jeziorem, Pani brat poszedł się przejść. W tym czasie Tomasz i Karolina poszli popływać, Patrycja została przypilnować rzeczy. Później, gdy wrócili, zaczęli się martwić o Pani brata – dziewczyny wynajęły rowerek wodny, żeby popływać i go poszukać, a Tomasz został przy rzeczach. Potem o zaginięciu zawiadomili policję.\n– Czyli tak naprawdę nigdy się nie dowiemy, co mu się stało.\n– Hipotezy są dwie, prawdę mówiąc.\n– Dwie? Jakie? – nie byłam w stanie sobie ich wyobrazić. – Wychodzi na to, że to był po prostu nieszczęśliwy wypadek. Trudny do wytłumaczenia, ale nie wiem – mógł się pośliznąć czy złapał go skurcz, zachłysnął się wodą i spanikował. Jakie jest inne wyjaśnienie?\nWidać było, że zawahał się chwilę, w końcu jednak powiedział.\n– Drugą opcją, której nie potrafimy ani potwierdzić ani wykluczyć, jest samobójstwo.\n– Samobójstwo? Jak to? Nie, nie wierzę w to. Ja rozumiem, że w wieku dwudziestu kilku lat można mieć kryzys „co dalej z moim życiem”, ale to jego nie dotyczy – miał fajną pracę, dziewczynę, wszystko mu się układało. Zresztą, utopienie się chyba nie jest najpopularniejszą metodą wśród samobójców, prawda? Ja rozumiem jeszcze skoczenie z dużej wysokości, podcięcie żył czy tabletki, nawet pistolet, jeśli ma się dostęp do takiego sprzętu. Ale utonięcie? Kto wyjeżdża na wakacje, żeby specjalnie się utopić?\n– No, tak… – widać było, że naprawdę chciałby już zakończyć ten temat. – Po prostu z czystej rzetelności chciałem Pani powiedzieć… Bo musimy założyć wszelkie możliwe scenariusze, nawet jeśli są nieprzyjemne.\n– Jasne, rozumiem. Prawdę mówiąc, nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Nie mogę pojąć, że on tak po prostu utonął. I że nigdy tak naprawdę nie dowiemy się, co mu się stało. To nie pomaga w pogodzeniu się z czyimś odejściem. Podobno nie wiadomo, co jest gorsze – że ktoś umiera nagle i nie ma szans się z nim pożegnać, czy to, że ktoś umiera powoli, a bliscy patrzą na jego agonię. Ale cóż, nie przyszłam do Pana roztrząsać takie rzeczy. Dziękuję bardzo za poświęcony mi czas, chciałabym jeszcze zabrać rzeczy mojego brata.\n– Rzeczy? Ale my nie mamy w depozycie niczego, co należało do Pani brata.\n– To dziwne. Wśród rzeczy z domku, które nam przekazano, nie było jego telefonu komórkowego. Sądziłam, że wzięli go policjanci – tak na wszelki wypadek do sprawdzenia.\n– Nie, niczego takiego nie mieliśmy.\n– Ja wiem, że na pewno ma Pan mnóstwo innych spraw, papierkowej roboty i w ogóle, ale czy mogę prosić o namierzenie tego telefonu? Nie wiem, zapewne leży gdzieś na dnie jeziora, ale czy może Pan sprawdzić jego ostatnie położenie? Podobno można czegoś takiego się dowiedzieć.\n– Myślę, że możemy to sprawdzić. W ramach rekompensaty za ten kiepski żart o alkoholu, dobrze? Może mi Pani podać jego numer telefonu? – wyrecytowałam go z pamięci. – To zajmie kilka minut, proponuję więc kubek kawy.\nGdy kilkanaście minut później system pokazał ostatnią lokalizację telefonu mojego brata, Woźniak zdziwiony stwierdził:\n– To spory kawałek od jeziora. Może ktoś ukradł mu ten telefon?\nPrzez chwilę siedziałam wpatrzona w ekran, jeszcze raz sprawdzając tekst, który się na nim pojawił, po czym rzuciłam zduszonym głosem:\n– Ja znam ten adres…\nTo było coś, czego absolutnie bym się nie spodziewała. Fakt, że mój brat, który świetnie pływał, utonął w jeziorze, był już i tak trudny do zaakceptowania i wytłumaczenia. Tym bardziej, że najbardziej nasuwająca się na myśl przyczyna – alkohol – została wykluczona przez sekcję. Ale odpowiedź na pytanie, jakim cudem jego telefon znalazł się w domu jego byłej dziewczyny, a mojej koleżanki z liceum, przekraczała już możliwości mojej wyobraźni.\n– Czy to, że jego telefon zapewne znajduje się w tym miejscu, coś zmienia? – zapytałam w końcu. – Czy to może być argument to tego, żeby nie zamykać tej sprawy?\n– Myślę, że warto to wyjaśnić. Dziękuję za wizytę, może już Pani wracać do domu.\n– A czy mogłabym pojechać z Panem? Może się przydam? W końcu znam się długo z Magdą.\n– To absolutnie wykluczone. Będzie Pani tylko przeszkadzać. Proszę wracać do domu.\nNie miałam zamiaru odpuścić tak łatwo i zdecydowałam się zagrać trochę nieczysto.\n– A co jeśli zaraz po wyjściu stąd zaproszę ją na kawę? Pan się z nią minie i to ja będę pierwsza.\n– Aresztuję Panią za utrudnianie śledztwa.\n– Pan, ja i kajdanki? Kusząca perspektywa…\nWiedziałam, że posunęłam się za daleko. Przez chwilę popatrzył na mnie tak, jakby chciał mnie zabić (przynajmniej pod tym względem byliśmy kwita), po czym wybuchnął:\n– Jesteśmy po tej samej stronie, do cholery! Chcę wyjaśnić tę sprawę, ok? Dlaczego upiera się Pani, żeby mi przeszkadzać? W życiu nie spotkałem tak upartej kozy!!\n– Upartej kozy? – na chwilę mnie zamurowało, on też nieco się zreflektował. Uśmiechnęłam się widząc, że oboje przeholowaliśmy, żeby załagodzić trochę niepotrzebnie napiętą sytuację. – Moim znajomym zwykle kilka miesięcy zabiera dojście do tego wniosku, gratuluję więc spostrzegawczości. Przepraszam za to, co powiedziałam. Ja tylko chcę się dowiedzieć, o co tu chodzi.\n– No to jest nas dwoje. I czy stanie się coś strasznego, jeśli ja dowiem się pierwszy?\n– Zadzwonię do Pani, ok? Porozmawiam z tą dziewczyną i dam znać, czego się dowiedziałem.\n– Dobrze, będę czekać na telefon.\nZadzwonił następnego dnia przed południem.\n– Czy może przyjechać Pani na posterunek?\n– Jasne. A nie może mi Pan powiedzieć wszystkiego teraz?\n– To nie rozmowa na telefon. Proszę przyjechać.\nByłam tak zdenerwowana, że jazda samochodem nie była dobrym pomysłem, pojechałam więc autobusem. Na miejscu czekał już na mnie Woźniak, który przywitał mnie z kubkiem kawy. Miły gest, tym bardziej, że po niemal nieprzespanej nocy kofeina przydałaby mi się w zasadzie dożylnie.\n– Co się stało? Czego się Pan dowiedział?\n– Po kolei. Złożyłem wczoraj wizytę pani Magdalenie Mazur, Pani koleżance z klasy, byłej dziewczynie Pani brata.\n– Tak, i? Miała ten telefon?\n– Rzeczywiście, miała w domu jego telefon komórkowy, który zresztą mi dała. Opowiedziała mi ze szczegółami, jak weszła w jego posiadanie.\n– Czy może mi Pan udzielić tych informacji?\n– Właśnie dlatego tu Panią dziś poprosiłem. Dowiedziałem się, że spotykali się przez trzy lata, po czym Pani brat ją zostawił dla nowej dziewczyny.\n– Tak było. Pokłóciliśmy się wtedy, a ja mu powiedziałam, że jest kretynem, że zostawia taką dziewczynę. Od tego czasu trochę osłabł mój kontakt z Magdą, ale w sumie się jej nie dziwię – sam mój widok przypominałby jej wciąż o Romku.\n– No więc, Pani koleżanka nie mogła zapomnieć o Pani bracie i…\n– O Boże, ona to zrobiła?!\n– Co? Nie, nie, nie. To nie tak, jak Pani myśli. Pani Mazur nie zabiła Pani brata. Ale jeśli rzeczywiście to nie był wypadek, ale Pani brat został zabity, to obawia się, że niechcący się do tego przyczyniła.\n– Nie rozumiem. Może mi Pan to wyjaśnić?\n– Pani Magdalena znała nową dziewczynę Pani brata, prawda?\n– Tak, on pracował z Patrycją w tym samym miejscu, więc na pewno spotykali się na jakiś imprezach firmowych albo przy innych okazjach.\n– Rozumiem. Z zeznań pani Mazur wynika, że spotkała kilka dni temu panią Górecką. To znaczy, „spotkała” to za dużo powiedziane – zobaczyła ją w kawiarni w centrum. Z chłopakiem, który zdecydowanie nie był Pani bratem. Zachowującą się w sposób jednoznacznie wskazujący na dość bliskie relacje między nimi. Ponieważ nie dotarły do niej wcześniej żadne pogłoski, czy też wyrażając się bardziej precyzyjnie – plotki – na temat ich rozstania…\n– Kobiety nie plotkują, one wymieniają się informacjami – dostarczanie nowych danych do analizy jest niezbędne dla utrzymania naszych mózgów na odpowiednio wysokim poziomie aktywności. To jak benzyna dla silnika.\n– Jasne, rozumiem. – Uśmiechnął się lekko. – Tak więc, pani Mazur, do której nie napłynęły dane dotyczące rozstania jej byłego chłopaka, zanalizowała sytuację, którą widziała i uznała, że Pani brat zapewne też chciałby poznać informacje, w których posiadanie weszła. Zrobiła więc telefonem kilka zdjęć. Te zdjęcia również od niej dostałem – powiedział, podając mi wydrukowanych kilka fotografii.\nNa pierwszym zobaczyłam jakąś parę, obściskującą się w rogu „Dekadencji” – jednej z popularniejszych kawiarni w mieście – wszędzie poznam te pluszowe kanapy. Nie widziałam twarzy – byli zbyt pochłonięci sobą nawzajem. Gdy przeszłam do kolejnego zdjęcia zobaczyłam wyraźnie, że rzeczywiście była to Patrycja. A facetem, który siedział tam z nią, był…\n– Zgadza się, pan Tomasz Szewczyk, którego miałem już przyjemność poznać kilka dni temu przy okazji składania zeznań przez znajomych Pani brata, którzy razem z nim byli nad jeziorem. Ale to dopiero połowa historii, którą usłyszałem od Pani Magdaleny. Druga część jest jeszcze ciekawsza.\n– Aż się boję, co mogę usłyszeć. Niech Pan kontynuuje.\n– Po kilku dniach zastanawiania się, co zrobić ze zdjęciami, pani Mazur postanowiła zadzwonić do Pani brata i mu je pokazać. Być może chciała go w ten sposób odzyskać, może chciała mu po prostu uświadomić, co się wokół niego dzieje – jej motywy działania nie są tu aż tak istotne. Gdy wreszcie zadzwoniła, Pani brat pakował się już na wyjazd. Gdy o tym usłyszała, zaproponowała mu spotkanie nad jeziorem, w końcu to nie jest daleko stąd – zaraz za miastem. Tak na marginesie, to, że nie chciała czekać do jego powrotu przemawia raczej za tym, że chciała go odzyskać, ale tak jak powiedziałem, nie jest to istotne dla sprawy. Pani brat zgodził się na spotkanie – wiemy teraz zatem, gdzie udał się tuż po przyjeździe nad jezioro. Wcale nie chciał się przejść, żeby poszukać innego miejsca na leżakowanie, chciał spotkać się z Pani koleżanką, żeby dowiedzieć się, co miała mu do powiedzenia.\n– Rozumiem. Co było dalej?\n– Zgodnie z tym, co mi powiedziała, Pani brat był wstrząśnięty, gdy zobaczył zdjęcia, nie mógł uwierzyć w to, że jego dziewczyna i najlepszy kumpel go zdradzają. Chciał wracać i rozmówić się z nimi. Ale wtedy pojawił się Tomek. Pani brat zobaczył go i do niego podbiegł, zostawiając telefon. Przez chwilę kłócili się, po czym odeszli. Pani Mazur wróciła do domu mając nadzieję, że pojawi się po telefon i powie jej, że zerwał ze swoją dziewczyną. Wiadomość o jego śmierci zupełnie ją zaskoczyła i obwinia się o to, że być może częściowo się do tego przyczyniła, ujawniając to, co wiedziała.\n– No, dobrze. Ale co z Tomkiem? Przecież powiedział, że nie widział mojego brata! Że przez cały ten czas pływał z Karoliną. Co tak naprawdę się tam stało?\n– Zadzwoniłem do Pani, żebyśmy się mogli tego dowiedzieć. Pan Szewczyk czeka już zapewne w pokoju przesłuchań. Czy chce Pani to zobaczyć?\nByłam ogromnie wdzięczna, że pozwolił mi oglądać przebieg przesłuchania, a jednocześnie zżerało mnie napięcie spowodowane tym, co mogę za chwilę usłyszeć. Sierżant Woźniak zaprowadził mnie do pokoju, z którego widziałam pokój przesłuchań – po drugiej stronie weneckiego lustra, przy stoliku, z twarzą skierowaną w moją stronę, siedział Tomek. Widziałam, że był spięty – chyba domyślał się, dlaczego został po raz kolejny wezwany.\nPo chwili dołączył do niego Woźniak. Usiadł naprzeciwko i położył przed sobą teczkę z dokumentami. Po chwili wyciągnął z niej bez słowa wydrukowane dwa zdjęcia i położył je przed Tomkiem. Chłopak pobladł.\n– Co… Skąd to macie?\n– Dobre pytanie. Choć muszę też zaznaczyć, że to ja tu jestem od zadawania pytań. Ale na to jedno mogę Panu odpowiedzieć. Zdjęcie dała nam osoba, która wam je zrobiła i która przekazała je również Romanowi Wróblewskiemu w dniu jego śmierci. I która zeznała, że tego dnia widziała was, odchodzących razem i prowadzących dość intensywną rozmowę. I tutaj pozwolę sobie przedstawić Panu takie nasze policyjne równanie. Zacznijmy od tego zdjęcia – dla Pana to dowód na zdradę i to podwójną: zarówno swojej dziewczyny, jak i kumpla. Ale dla mnie to coś więcej – dla mnie to motyw. Do tego dodajmy stwierdzenie, że był Pan najprawdopodobniej ostatnią osobą, która widziała ofiarę i to w dodatku spotęgowane tym, że ukrył Pan ten fakt, kłamiąc podczas ostatnich zeznań, że był Pan wtedy z kim innym i nie widział już w ogóle pana Wróblewskiego. Jeśli dodamy te części równania do siebie, jako suma pojawia nam się wniosek, że…\n– Myślicie, że to ja go zabiłem?!\n– Wszystko na to wskazuje. Miał Pan motyw i miał Pan sposobność – czego więcej trzeba? – opanowanie Woźniaka naprawdę zrobiło na mnie wrażenie. Ja sama, gdybym tam siedziała na jego miejscu, pewnie właśnie przewracałabym stół, żeby dorwać Tomasza.\n– Ale ja tego nie zrobiłem! Nigdy bym go przecież nie skrzywdził.\n– Jasne. I to mówi facet, który podkrada dziewczynę swojemu najlepszemu kumplowi.\n– Ok, zachowałem się jak ostatni dupek. Ale go nie zabiłem! Taka jest prawda.\n– Prawdą jest też, że wszystko przemawia przeciwko Tobie. Opowiedz mi zatem swoją wersję. Tym razem bez kłamstw.\n– Ok. Przyjechaliśmy nad jezioro, tak, jak mówiłem wcześniej. Romek gdzieś poszedł, a my zostaliśmy. Jakiś czas później chciałem pójść po piwo i zobaczyłem, że siedzi z Magdą w takim niewielkim barze kawałek od brzegu. Gdy tylko mnie zobaczył, zostawił ją i przybiegł do mnie. Zapytałem, co tu robi ze swoją byłą, a on zaczął krzyczeć, że wie wszystko o mnie i Patrycji, bo Magda nas widziała. Nie wiedziałem wtedy, że zrobiła zdjęcia. Zacząłem go przepraszać i wtedy mi przywalił. Nie powiem, że mi się to nie należało. On nigdy w życiu nikogo nie uderzył – zaskoczyło to i mnie i jego. Powiedział tylko, że chce wracać do domu, bo nie ma ochoty siedzieć tam dłużej ani ze mną ani z nią, chciał tylko najpierw iść popływać, żeby ochłonąć. No i powiedział, że jak już przyjechał nad to cholerne jezioro, to głupio nawet się nie zamoczyć. I poszedł, a ja tam zostałem, bo miałem nadzieję, że za jakiś czas do mnie wróci. Nie widziałem go już, ale za to zobaczyła mnie Karolina. Wróciłem więc z nią do Patrycji, bo miałem nadzieję, że Romek już tam jest, skoro nie przyszedł do mnie, ale go nie było. Gdy zaczęło się całe zamieszanie z policją, powiedziałem Karo, że spotkałem Romana i poprosiłem, żeby powiedziała policji, że cały czas pływaliśmy razem. Zgodziła się bez problemu. Bałem się, że to będzie źle wyglądać, jeśli powiem, że pokłóciliśmy się na chwilę przed jego śmiercią.\n– Bo to rzeczywiście źle wygląda. Kłótnia to tylko kolejny argument przemawiający przeciwko Tobie. Ciężko uwierzyć po tym wszystkim, że chłopak, który świetnie pływa, przypadkowo umiera w chwilę po kłótni z kumplem, który podebrał mu dziewczynę. Na razie zostajesz w areszcie, ale wrócimy jeszcze do tej rozmowy.\nGdy sierżant Woźniak wrócił do mnie minutę później, nie wiedziałam, co powiedzieć. To, co usłyszałam w ciągu ostatniej godziny, wywróciło do góry nogami wszystko to, o czym byłam przekonana do tej pory. Stałam ciągle wpatrzona w miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą siedział człowiek, którego znałam od lat, a którego, jak właśnie się okazało, nie znałam tak naprawdę. Kolejna dawka informacji, w dodatku informacji, których w ogóle nie spodziewałam się poznać, wcale nie rozjaśniała obrazu sytuacji – nowe odpowiedzi przynosiły nowe pytania. Ciągle nie byłam pewna, co tak naprawdę się stało i jeśli ktoś jest winny śmierci mojego brata, to kto to jest. Układanka okazywała się coraz bardziej skomplikowana i niejasna.\n– Wszystko w porządku? – zapytał z cieniem troski w głosie.\n– W całej tej sytuacji odpowiedź „tak” chyba nie zabrzmi szczerze. Mam straszny mętlik w głowie, muszę to sobie wszystko na spokojnie przetrawić. Czy on to zrobił?\n– Dowody wskazują na to, że mógł to zrobić. Nie jestem w stanie stwierdzić tego na pewno.\n– A mówi Pana policyjna intuicja? Czy uważa Pan, że wszystkie elementy tej układanki rzeczywiście do siebie pasują? Wynik tego równania, o którym mówił Pan przed chwilą, jest pewny?\n– Dopóki nie przyłapie się kogoś z dymiącą spluwą w ręku, nie można być pewnym. A nawet jeśli, prawnicy potrafią znaleźć jakieś mniej czy bardziej wiarygodne wytłumaczenie.\n– Wierzy Pan, że on to zrobił?\n– Chce Pani usłyszeć moją opinię bez względu na to, jaka jest?\n– Tak, oczywiście. – wydawało mi się, że w oczekiwaniu na jego odpowiedź na moment przestało bić moje serce.\n– Sądzę, że tego nie zrobił.\n– Och – czy to możliwe, że doszedł do tego samego wniosku, co ja? – coś nie pasuje w tej rozmowie z nim, prawda? Równanie, które wcześniej wydawało się oczywiste, teraz już takie nie jest i to wcale nie dlatego, że powiedział, że tego nie zrobił.\n– To prawda. Dobrze wiedzieć, że nie jestem jedynym, który na to zwrócił uwagę. Jest Pani bardzo spostrzegawcza – dodał z uznaniem.\n– Jak zatem chce Pan to teraz rozegrać?\n– To dobre pytanie. Ma Pani jakiś pomysł?\n– To nie ja tu jestem oficerem śledczym – odparłam z uśmiechem. – Wiem jednak, że jeśli mamy rację, będzie bardzo ciężko udowodnić, że tak rzeczywiście było.\n– „Jeśli mamy rację”. Bo nie mamy takiej pewności.\n– Ale to właśnie podpowiada Panu policyjna intuicja?\n– Tak, powiedziałbym nawet, że krzyczy to do mnie całkiem głośno, domagając się uwagi.\n– Zastanawiam się, czy lepszym rozwiązaniem byłoby powtórne przesłuchanie, czy może zastosowanie jakiegoś podstępu, choć w tej chwili ciężko byłoby mi wykombinować szczegóły takiej „akcji”.\n– I tu wkraczam na scenę z moim policyjnym instynktem psa gończego. Bo tak się składa, że mam pomysł. I potrzebuję Pani pomocy, żeby go zrealizować.\nTej nocy znowu niewiele spałam. Ciągle myślałam o tym, jak jutro wszystko pójdzie i czy wszystko uda się tak, jak przewidywał plan. Układałam sobie w głowie to, co mogę powiedzieć i ewentualne reakcje, choć i tak wiedziałam, że cała sytuacja będzie jedną wielką improwizacją.\nRano zerwałam się jeszcze przed budzikiem. Z piaskiem pod powiekami poszłam pod prysznic. Przygotowałam sobie śniadanie i nie zjadłam ani kęsa – mój żołądek sprawiał wrażenie, że jest związany w wielki, ciasny supeł. Wychodząc z domu, znowu zdecydowałam się na autobus zamiast samochodu. Gdy dojechałam na komisariat powiedziano mi, że sierżant Woźniak przesłuchuje jeszcze raz Tomasza. To dobrze, pomyślałam, potrzebujemy jak najwięcej nowych puzzli.\nGdy wrócił, widać było, że jest w nie najlepszym humorze.\n– Witam Pani Julio. Niestety, nie udało mi się dowiedzieć niczego nowego, co mogło by nam dzisiaj pomóc. Tak więc wszystko zależeć będzie od Pani opanowania i kreatywności.\n– Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby sprawdzić, czy mamy rację.\n– Dobrze, proponuję zatem mały podział obowiązków: ja skoczę po kawę, a Pani w tym czasie zadzwoni w sprawie spotkania, dobrze?\n– Jasne. Się robi, szefie.\nGdy zniknął za drzwiami, wyciągnęłam z torebki telefon. Przez chwilę szukałam właściwego kontaktu, po czym wzięłam dwa głębokie wdechy i nacisnęłam „połącz”. Po kilku sygnałach usłyszałam po drugiej stronie słuchawki lekko zdziwione „halo?”\n– Cześć, tu Julka.\n– Dzwonię, żeby sprawdzić, czy wszystko u Ciebie ok. To znaczy, na tyle dobrze, na ile to jest możliwe w obecnej sytuacji.\n– Jakoś daję radę, dzięki.\n– W sumie to chciałabym Cię wyciągnąć na jakąś kawę czy piwo. Muszę po prostu gdzieś wyjść, pogadać z ludźmi – domyślam się, że masz podobnie.\n– No, w sumie…\n– To spotkaj się dziś ze mną, ok? Zabiorę Ci nie więcej niż godzinę, a mam nadzieję, że takie wyjście pomoże nam obu. Zgoda?\n– Hmm, może to i dobry pomysł…\n– Super. To o 16 w „Dekadencji”, pasuje Ci?\n– Tak, może być. I tak nie miałam żadnych planów na popołudnie…\n– Zatem do zobaczenia.\nRozłączyłam się i odetchnęłam głęboko. Pierwsza połowa wstępnego etapu wielkiego planu gotowa. Ta łatwiejsza, niestety. Po chwili układania sobie w myślach tego, co mam powiedzieć, wybrałam kolejny numer.\nWoźniak wrócił kilka minut później z dwoma kubkami gorącej kawy. Wprawdzie pierwsze jej łyki potwierdzały najgorsze stereotypy dotyczące posterunkowej „małej czarnej”, ale opracowałam już sposób na poradzenie sobie z tym: uruchamiałam moje najlepsze wspomnienie, taki mój kawowy patronus (w moim przypadku była to filiżanka rewelacyjnego espresso z małej rzymskiej kawiarenki) i jakoś dało się przełknąć pierwsze trzy łyki. Potem kubki smakowe były już i tak na tyle sponiewierane, że dało się dopić resztę. Dzisiaj jednak przyjęłam kubek z taką wdzięcznością, jakby miał mi ratować życie. I chyba naprawdę ratował. Zamknęłam oczy, wyobraziłam sobie południowe słońce i gwar kawiarenki, a w ręku maleńką filiżankę. Zrobiłam mały łyk i uśmiechnęłam się błogo. Niebo w ustach…\n– Rany, jestem pod wrażeniem.\nBłyskawicznie sprowadzona z powrotem na komisariat, spojrzałam zdziwiona na sierżanta.\n– Czemu zawdzięczam ten komplement?\n– Jest Pani pierwszą osobą, której autentycznie SMAKUJE nasza kawa. Przecież tym świństwem można by odrdzewić bak, a Pani pije to niczym kawę z najlepszej kawiarni – podaną ze spodkiem, ciastkiem i w ogóle.\n– Potęga wyobraźni – mruknęłam znad parującego kubka.\nPrzez chwilę patrzał na mnie zdziwiony, po czym roześmiał się w głos.\n– To ciekawy jestem, jak poradziłaby sobie Pani ze ślimakami, żukami, czy jeszcze bardziej egzotycznymi przysmakami.\n– A co – też częstujecie nimi gości, czy żeby zasłużyć na takie rarytasy, to trzeba się dać aresztować?\n– Touché. Przyznaję, że ciężko Panią zagiąć w potyczkach na słowa.\n– Lata praktyki z bratem bliźniakiem.\n– No tak… Przepraszam, nie chciałem być nietaktowny.\n– Wykonała Pani telefony? – szybko zmienił temat.\n– Tak, na razie wszystko układa się zgodnie z planem. Ale to dopiero początek, trudna część dopiero się zacznie…\n– Wierzę w Panią.\n– Mam prośbę, mam nadzieję, że nie jest to z mojej strony nic niestosownego – czy możemy przejść na „ty”? Skoro praktycznie staliśmy się partnerami w tym śledztwie…\nNa moment dosłownie mnie zatkało – to tyle, jeśli chodzi o moją elokwencję, pochwała sprzed chwili okazała się trochę na wyrost. Zaraz jednak zreflektowałam się:\n– Jasne. Julka – powiedziałam, wyciągając w jego stronę kubek z kawą.\n– Krzysiek – stuknął swoim kubkiem w mój – bardzo mi miło.\n– Połowa przyjemności po mojej stronie.\n– Skoro mamy jeszcze trochę czasu do zebrania się na akcję, możesz spróbować odpowiedzieć mi na jedno pytanie, które mnie ostatnio nurtuje?\n– Postaram się, jeśli tylko będę umiała. Strzelaj.\n– Powiedz mi, o ile oczywiście to nie jest zbyt osobiste pytanie, dlaczego aż tak włączyłaś się w tę sprawę? Bo, prawdę mówiąc, nie zdarza się to często.\nPowolny łyk kawy okazał się dobrym pretekstem do szybkiego pozbierania myśli.\n– Hmm… To trudno wytłumaczyć, ale spróbuję. Chodzi o to, że ja chyba po prostu czuję, że jestem im coś winna – mojemu bratu i moim rodzicom.\n– Tak. Powodów tego jest kilka. Po pierwsze – rodzice: gdy to wszystko się stało, mnie nie było w Polsce – pojechałam sobie na wakacje. Nie było mnie przy nich, nie wspierałam ich, gdy stali tam nad tym jeziorem i patrzyli, jak… Wiem, że to coś, czego nie można było przewidzieć, ale mimo wszystko czuję wyrzuty sumienia, czuję, że to trochę moja wina, że mnie tam wtedy zabrakło. A co do Romka – wszyscy później mnie pytali, czy coś poczułam w chwili, gdy tonął. Wiesz, jakiś taki impuls, dzięki któremu od razu wie się, że tej drugiej osobie przydarzyło się coś złego. Nie wiem, jak na jakimś filmie, kiedy jakaś laska upuszcza szklankę, roztrzaskującą się na podłodze na tysiąc kawałków, i mówi z trwogą w głosie: „O Boże, jemu na pewno coś się stało”. Ja tego nie poczułam, niczego takiego nie poczułam. I pomyślałam sobie, że zapewne świadczy to o tym, że my nigdy takiej więzi nie mieliśmy. I może to wszystko, co zrobiłam, wynika właśnie z tego połączenia bólu spowodowanego faktem, że nie mieliśmy szansy się pożegnać z wyrzutami sumienia, że magiczna więź między bliźniakami nie zadziałała… Dodaj sobie jeszcze do tego wyjątkowo ironiczne wyczucie czasu przez Najwyższego, który w dniu pogrzebu mojego brata serwuje ewangelię o Chrystusie stąpającym po jeziorze i krucjatowa mieszanka wybuchowa gotowa. Wiesz, jedna z wariacji przepisu na upartą kozę.\n– Rozumiem. Jeśli to cokolwiek pomoże, to nie widzę najmniejszej Twojej winy w tym, co się stało. Wręcz przeciwnie – zarówno Twoi rodzice, jak i brat, mogliby być z Ciebie dumni.\n– Dziękuję. Chyba właśnie tego potrzebowałam usłyszeć. Dzięki za kawę. Skoro niczego nowego nie dowiedzieliśmy się z porannych zeznań, to pójdę do domu przygotować się na wielki występ. Czyli spotykamy się o trzeciej na komendzie, żeby podpiąć wszystkie kabelki, prawda? A, jeszcze jedno – pytałeś może rodziców Tomka, czy mówili komuś, że został zatrzymany na 48?\n– To sporo pytań, więc po kolei: tak – spotykamy się tutaj o trzeciej, tak – dzwoniłem do jego rodziców i nie – nikt o niego nie pytał, obiecali też nikomu o tym pierwsi nie mówić, nie dziwię im się zresztą.\n– A to akurat interesująca informacja w kontekście zbliżającej się rozmowy, prawda? Trochę mi go nawet szkoda. Ale tylko trochę. I jest spora szansa, że jeszcze dziś stamtąd wyjdzie, więc nie powinien za bardzo narzekać. To ja lecę – na razie.\nKilka godzin, które miałam do ponownego spotkania na komisariacie, upłynęły mi zadziwiająco szybko. Gdy wróciłam tam o 15, wszyscy już na mnie czekali. Podsłuch, dzięki któremu mieli wiedzieć, jak przebiega rozmowa, na szczęście pomogła mi podpiąć jakaś policjantka. Do „Dekadencji” dojechaliśmy za dwadzieścia czwarta – idealnie, żeby spokojnie porozsiadać się na dogodnych pozycjach. Usiadłam w rogu i zamówiłam kawę i szarlotkę. Krzysztof został w wozie techników – w końcu dziewczyny już go spotkały podczas przesłuchania, lepiej więc, żeby nie widziały go w tym miejscu. Ale nie byłam tam sama – kilka stolików dalej usiadła policjantka, która pomagała mi z podsłuchem, z jeszcze jednym gliniarzem. Wyglądali i zachowywali się naprawdę naturalnie – jak para, która wyskoczyła sobie do kawiarni. Przeszło mi przez myśl, czy aż tak dobrze udają, czy rzeczywiście coś między nimi iskrzy. Ich swoboda sprawiała jednak, że ja denerwowałam się tym bardziej. Z jednej strony wiedziałam, że moja porażka nie oznacza jeszcze końca świata, bo policjanci i tak aresztują podejrzaną, ale jeśli mi się nie powiedzie, Krzysztof może mieć później dużo trudniej. O ile oczywiście nasze przypuszczenia się sprawdzą.\nSpojrzałam nerwowo na zegarek – jeszcze pięć minut. Zastanawiałam się, kogo zaraz zobaczę w drzwiach. Odpowiedni timing był częścią planu – jeśli niewłaściwa z nich przyjdzie pierwsza, wszystko może się posypać. Zupełnie innym problemem było to, co im powiem, gdy wreszcie się pojawią – nagle wszystkie ćwiczone przez pół dnia kwestie wyleciały mi z głowy. Czułam się jak przed egzaminem, do którego uczyłam się całą noc, a tuż przed wejściem na salę zapomniałam najprostszych rzeczy.\nW momencie, gdy poziom mojej paniki sięgał zenitu, a w myślach zaczęłam sobie wyrzucać, po jaką cholerę pchałam się do tego wszystkiego, przyszedł do mnie sms. Otworzyłam wiadomość, dzięki której napięcie nieco opadło: „Zapomniałem dać Ci kopa na szczęście. No to masz takiego wirtualnego – łup! Trzymaj się”. Chwilę potem dostałam kolejnego: „Idzie”. Pół minuty później w drzwiach kawiarni pojawiła się Karolina.\nOdetchnęłam lekko – kolejny szczegół układał się tak, jak powinien. Miałam tylko nadzieję, że będziemy miały chwilę na porozmawianie w cztery oczy, zanim dotrze do nas kolejna dziewczyna i będziemy w komplecie.\n– Cześć – wstałam, gdy podeszła do stolika i uścisnęłam ją lekko. – Siadaj, proszę. Czego się napijesz?\n– Może być piwo, przyda mi się trochę promili – odpowiedziała siadając tak, jak miałam nadzieję – naprzeciw mnie, tyłem do drzwi.\n– Jasne – złożyłam zamówienie u przechodzącej obok kelnerki. – Wszyscy bardzo przeżyliśmy to, co się stało.\n– Co za głupi, niepotrzebny wypadek.\n– Zgadzam się z Tobą całkowicie. Dobrze, że przynajmniej macie siebie nawzajem z Tomkiem i Patrycją. Wsparcie w takich chwilach jest nieocenione.\n– Mhm, jasne – mruknęła niewyraźnie.\n– Przykro mi tym bardziej, że akurat Ty straciłaś dwie bliskie osoby…\n– Dwie? O czym Ty mówisz?\n– No bo przecież Tomek… Nie słyszałaś o Tomku? – za to podszyte troską wahanie w moim głosie powinnam była dostać nominację do Oscara.\n– Nie. Czy coś mu się stało?\n– Jak Ci to powiedzieć… Rany, nie przypuszczałam, że usłyszysz to ode mnie – z każdą chwilą kłamało mi się coraz swobodniej. – Tomek został wczoraj aresztowany… Policja sądzi, że… że to nie był wypadek… i że to właśnie on zabił Romka.\n– Co takiego? – szok, który odmalował się na jej twarzy sprawił, że przez jedną krótką chwilę miałam ochotę rzucić wszystko, zacząć ją przepraszać i zapewnić, że to tylko przedstawienie. Na szczęście w tym momencie kątem oka zobaczyłam Patrycję, zbliżającą się do naszego stolika. W samą porę.\n– Witaj Patrycjo – jakoś nigdy nie potrafiłam się zdobyć na to, żeby nazwać ją Pati – chodź, siadaj z nami.\nKarolina została zaatakowana z dwóch stron.\n– Co ona tu robi? Ty ją zaprosiłaś? To wszystko przez tę zdzirę! To od niej się zaczęło!\nPatrycja zastygła zdziwiona.\n– Co się od niej zaczęło? – zapytałam Karolinę.\n– Ona doskonale wie, o czym ja mówię. O niej i o Tomku. O tym, że mnie z nią zdradził, tak samo jak Romka.\nWidziałam, że Karolina była już na granicy wytrzymałości – napięta jak struna. Czy naciągnięcie jej jeszcze trochę sprawi, że rzeczywiście pęknie? Miałam tylko jedną szansę.\n– Skąd o tym wiesz? Nie sądzę raczej, żeby Tomek Ci powiedział. Dziewczyno, który facet przyzna Ci się do zdrady? Musiałabyś go chyba złapać ze spodniami opuszczonymi do kostek, a nawet wtedy będzie Ci wmawiać, że koleżanka obok to studentka pielęgniarstwa, która zgodziła mu się zrobić profilaktyczne badanie prostaty, bo przecież trzeba jak najwcześniej zacząć martwić się o swoje zdrowie. Każdy facet, to kłamliwa, egoistyczna…\n– Bo Romek mi o tym powiedział!!!\n– Co?? – w ciszy, która zapadła, niemal słyszałam owację Akademii. Ale straciło to zupełnie znaczenie. Z całej siły chwyciłam się tego jednego zdania. – Jak to: Romek? Kiedy? Przecież dowiedział się o tym tego samego dnia, po tym, jak zostawił Was na brzegu jeziora. Kiedy tak naprawdę widziałaś go po raz ostatni?!\n– To był wypadek… Przepraszam, ja nie chciałam, żeby on zginął… To był fatalny, nieszczęśliwy wypadek… Ja nie zrobiłam tego umyślnie… – Karolina wyrzuciła z siebie, szlochając. Patrycja dalej siedziała osłupiała.\nA ja poczułam, że to wszystko mnie właśnie przerosło. Podejrzewać coś takiego, to jedno, ale usłyszeć na własne uszy, że to prawda, to już było za wiele. Zobaczyłam, że Krzysztof wchodzi już do kawiarni, a ze swojego stolika podnosi się pozostała dwójka policjantów. Jak na autopilocie wstałam, z oczami pełnymi łez, i skierowałam się w pierwsze miejsce, które dawało choć odrobinę prywatności. Kątem oka zauważyłam, że policjantka – zapewne poproszona o to przez Krzyśka – rusza za mną w kierunku toalety. Ale nie weszła tam ze mną – taktownie zaczekała pod drzwiami, za którymi ja wybuchłam płaczem powstrzymywanym przez ostatnie kilka dni.\nKwadrans później siedziałyśmy razem w tej samej łazience, ściągając wszystkie kable. Uspokoiłam się na tyle, żeby nie płakać już więcej, choć wolałam nie widzieć swojego odbicia w lustrze.\n– Rany, to była naprawdę niezła akcja. Jak na kompletną amatorkę, naprawdę należy Ci się uznanie.\n– Dzięki, taki komplement od prawdziwej profesjonalistki to naprawdę coś – odbiłam piłeczkę.\n– Widzę, że ironiczne poczucie humoru Ci wraca, to dobrze. Powiedz mi tylko jedno – jak wpadliście na to, że to nie ten chłopak? Przecież wszystko na niego wskazywało. Skąd w ogóle przypuszczenie, że jest niewinny, a odpowiedzialny jest zupełnie kto inny?\n– No, nie wiem, czy mogę Ci zdradzać takie policyjne tajemnice…\n– Tak, wiem, wiem – każdy chroni arkana sztuki – odpowiedziała ze śmiechem. – A tak na serio?\n– Tak naprawdę to był jeden mały drobiazg – chodziło o to jego alibi. Namówił jego dziewczynę, żeby zeznała policji nieprawdę, a ona w ogóle nie zapytała go o to, dlaczego – od razu się zgodziła. I ok – rozumiem, że dla miłości robi się różne głupie rzeczy, ale to było dziwne. I jakoś tak nam przyszło do głowy, że może zgodziła się mu dać to alibi, bo sama też na tym skorzystała. Ale to nawet nie był konkretny ślad, to było po prostu przeczucie.\n– No to młody ma naprawdę niezłą intuicję, że poszedł tym tropem. Będą z niego ludzie.\n– Już są – odpowiedziałam ze śmiechem.\n– Niewykluczone. Ty też niezła jesteś. I ta Twoja przemowa. Zostawimy część tego nagrania dla potomnych – do szkoleń. „Jak wytrącić przesłuchiwanego z równowagi”, choć myślę, że to i tak za łagodny tytuł. Genialne to było.\n– Chcesz pojechać ze mną na komisariat? Dowiedzieć się zakończenia historii?\n– Nie, dziękuję. Przesłuchanie na pewno potrwa kilka godzin. A ja na dzisiaj mam już dość. Poczekam z tym do jutra. Teraz chcę jedynie być jak najszybciej w domu.\n– Jasne, nie ma sprawy, podrzucę Cię po drodze.\n– Dzięki. Boże, zastanawiam się, jak o tym wszystkim powiem rodzicom…\n– Nie spiesz się z tym, słowa same przyjdą do Ciebie. Zresztą, kto jak kto, ale Ty, dziewczyno, poradzisz sobie. I oni też. Zajrzyj do nas jutro, będziemy czekać.\nGdy wróciłam do domu, wzięłam długi prysznic, wyłączyłam komórkę i poszłam spać. Obudziłam się dopiero następnego dnia koło południa. Włączyłam telefon i po chwili zadźwięczał dzwonek sms-a: „Czekam na posterunku. Zajrzyj, gdy wstaniesz”. Nie spieszyłam się z wyjściem z domu, wiedziałam, że Krzysztof i tak będzie miał od rana mnóstwo pracy. Gdy wreszcie dotarłam na komisariat, dochodziła 14. Bez problemu znalazłam Krzysztofa, pochłoniętego wypełnianiem raportów.\n– Cześć, przyszłam zapytać o zakończenie historii. Czy dowiedzieliście się od wczoraj czegoś ciekawego?\n– Witaj, usiądź. Oficjalnie mogę Ci potwierdzić, że sprawa jest zakończona. Sprawca wskazany, wiemy, co się wydarzyło.\n– A co się wydarzyło? Co powiedziała Karolina?\n– Potwierdziła to, co powiedziała wczoraj: spotkała Romana gdy pływała – on akurat musiał wybrać się na to pływanie po rozmowie z Tomaszem. Opowiedział jej o wszystkim, czego się dowiedział. I tu zaczyna się nieco dziwna część.\n– Karolina nie umiała wyjaśnić, dlaczego tak się stało, ale powiedziała, że wpadła na pomysł, że najlepszym sposobem odgryzienia się na pozostałej dwójce będzie zrobienie im dokładnie tego samego numeru. Swój pomysł postanowiła zrealizować od razu, ale Roman nie chciał. Zaczęli się szamotać, on się zachłysnął i zniknął pod powierzchnią.\n– Ona próbowała go znaleźć i wyciągnąć, ale nie udało jej się. Podpłynęła więc po jakimś czasie do Tomasza – Roman powiedział jej, gdzie go zostawił – i wrócili razem do Patrycji. Potem zgodziła się zeznać, że pływali razem cały czas, bo – jak to razem wyłapaliśmy – alibi udzielone jemu kryło również i ją. Prawda została jednak ujawniona – gratuluję zatem współ-rozwiązania sprawy.\n– Dziękuję Ci. Ale wiesz na pewno, że bez Ciebie to by się nie udało. Ulżyło mi, że wreszcie poznaliśmy prawdę – tylko na tym mi zależało. Choć, gdy teraz widzę, w jakiej ilości papierów toniesz, to dochodzę do wniosku, że chyba już nie cieszysz się tak z tej sprawy.\n– Żartujesz? Papiery to nieodłączny element każdego śledztwa i trzeba to zaakceptować. Jest czas akcji i czas papierów – to naturalny cykl życia policjanta. A jeśli chodzi o to dochodzenie, to jestem naprawdę dumny, że mogłem wziąć w nim udział – to chyba najbardziej niesamowite śledztwo, jakie mi się przytrafiło: zaczęło się od praktycznie zamkniętej sprawy, a rozrosło do ogromnej układanki z brawurową akcją mojej partnerki na sam koniec. A pro po, powiedz mi, jak to było z tą Twoją Wielką Improwizacją, która od wczoraj zdążyła już zrobić furorę w komisariacie – przygotowałaś ją sobie wcześniej, czy powiedziałaś to, co naprawdę myślisz o facetach i w ogóle?\n– Tak to już jest z wielkimi improwizacjami – zaczęłam z szelmowskim uśmiechem –że nigdy nie wiesz, gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna sztuka. To już tajemnica artysty…\n– Dobra, dobra, artystko. Ale muszę to powiedzieć – byłaś rewelacyjną partnerką w tym śledztwie. W zasadzie to było całkowicie Twoje dochodzenie – my zamknęlibyśmy je od razu, ale to Ty wskazałaś nam ten trop z telefonem, wyłapałaś też ten niuans z alibi. Nie mówiąc już o akcji na koniec. Tak naprawdę, to Ty byłaś tu szefem, ja tylko asystowałem i byłem odpowiedzialny za to, żeby wszystko było zgodnie z przepisami.\n– Dzięki. Rozumiem, że mam oczekiwać na telefon z datą specjalnej uroczystości wręczenia nagrody od komendanta? Jakiś dyplom i uścisk dłoni. Albo anulowanie mandatów, jeśli jakieś kiedyś dostanę – to przynajmniej byłoby praktyczne.\n– Pewnie, że zasłużyłaś na nagrodę i możesz ją dostać od razu, chociaż nie od komendanta. Chodźmy oblać koniec śledztwa – zapraszam Cię na kawę, taką prawdziwą, nie tę naszą posterunkową smołę.\nPrzez cały czas dzisiejszej rozmowy czekałam na to zdanie i bałam się, że naprawdę je usłyszę. Wiedziałam, co powinnam odpowiedzieć, choć zupełnie nie szło to w parze z tym, co miałam ochotę odpowiedzieć. Postanowiłam obrócić całą sytuację w żart.\n– No, nie wiem, czy mogę. Czy policjantów nie dotyczy też zakaz umawiania się z osobami, będącymi stronami w prowadzonych przez nich śledztwach?\n– Tak, jak w przypadku psychiatrów i ich pacjentów albo księży i ich wiernych owieczek? Nie, to nas nie dotyczy, zresztą, my i tak jesteśmy już po zakończonym śledztwie, a Ty tak naprawdę nie byłaś jego stroną, ale współprowadzącą.\n– Ok. A co w takim razie powiesz mi na stereotyp policjantów podrywających świadków, bo biedne kobiety skrzywdzone przez los są tak delikatne i kruche, że potrzebują męskiego ramienia do przytulenia? – nie dawałam za wygraną.\n– Nie no, tym to mnie autentycznie zraniłaś. Cios prosto w wątrobę…\n– W co? – na chwilę mnie zamurowało. Jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się usłyszeć własnego powiedzonka od kogoś innego.\n– Cios prosto w wątrobę. Takie coś w środku, odpowiedzialne za inwestycje alkoholowe.\n– Te wysoko oprocentowane, które szybko się zwracają.\n– Dokładnie. To co, idziemy?\nŻałować, że podjęło się decyzję, która okazała się błędem, czy żałować, że nie zrobiło się niczego – oto jest dylemat.\n– Słuchaj, jesteś rewelacyjnym facetem…\n– Lecz w tym momencie nadchodzi wielkie „ale”…\n– Ale nie mogę z Tobą pójść, choć naprawdę bardzo bym chciała. To nie jest dobry moment – śmierć Romka, śledztwo – to wszystko stało się dopiero co. Rany są jeszcze za świeże – potrzebuję trochę czasu na ich wylizanie. I chcę jak najwięcej czasu spędzić teraz z rodziną, zanim wrócę do pracy. Ale jestem przekonana, że wcześniej czy później jeszcze się spotkamy.\n– Mam tylko nadzieję, że nikt nie będzie musiał zginąć, żeby do tego doszło – dodał, chyba nie do końca żartobliwie.\n– Ja też. Życzę Ci wszystkiego dobrego – powiedziałam podając mu dłoń na pożegnanie.\n– Dbaj o siebie, Kozo – odpowiedział i minąwszy moją rękę, uściskał mnie mocno.\nDzień przed moim powrotem do Krakowa wypadały nasze urodziny. Urlop zleciał mi szybciej niż się spodziewałam i niestety, zupełnie inaczej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Pojechałam na cmentarz – mimo wszystko złożyć Romkowi życzenia i zostawić drobny prezent: radosny złoty słonecznik wydawał mi się najbardziej odpowiedni.\nPrzy grobie Romka zobaczyłam Magdę, stojącą samotnie z zaczerwienionymi oczami i białą różą w ręku. Takie róże widziałam już kilka razy wcześniej, doszłam więc do wniosku, że przychodzi tu w miarę często. Podeszłam do niej i bez słowa ją przytuliłam. Dopiero gdy puściłam ją i spojrzałam jej w oczy, powiedziałam zdecydowanym tonem:\n– Wiem, co myślisz, ale to nie była Twoja wina. To był nieszczęśliwy splot wydarzeń. Romek nie chciałby, żebyś tak myślała i żebyś obwiniała się o to. Wiem, że łatwo jest mówić, a dużo trudniej to realizować, ale musisz iść dalej i cieszyć się życiem, jak to tylko możliwe. Zrób to dla niego, ale przede wszystkim dla siebie samej, dobrze?\n– Postaram się, chociaż nieprędko sobie to wszystko wybaczę.\n– Spokojnie, małymi kroczkami dojdziesz do tego, mam nadzieję.\n– Jak dobrze jest spotkać właściwą osobę we właściwym miejscu i czasie.\n– Polecam się na przyszłość. Wiesz, że możesz na mnie liczyć.\nWracając samochodem do domu, z każdą chwilą robiło mi się coraz lżej na duszy. Ciężar, który czułam od przyjazdu z Maroka, teraz trochę zelżał. Dojeżdżałam do skrzyżowania, gdy światła zmieniły się na czerwone.\n– Akurat teraz? Super, no to sobie postoję – mruknęłam zirytowana.\nZaczęłam hamować, ale w tym samym momencie sygnalizacja znów przeskoczyła na żółte i zielone.\nI wtedy to poczułam – on wciąż był obok. Więź między istniała naprawdę i będzie istnieć zawsze, nawet pomimo tego, że on już odszedł. Będzie istniała tak długo, jak długo on będzie w moich wspomnieniach. Czyli do końca życia.\n– Dzięki, braciszku – wyszeptałam i pomknęłam dalej do domu.\nOtagowane jako : konkursKryminałPrószyński i S-kaŚledztwo w rękach amatora\nPoprzedni artykuł Poprzedni wpis: V miejsce w konkursie „Śledztwo w rękach amatora” – Kto zabił Czerwonego Kapturka?\nNastępny artykuł Następny wpis: Dlaczego mrówkojady boją się mrówek? – Francesca Gould, David Haviland\n7 lutego 2015 o 21:53\nMam 12 lat i podobne piszę, chyba wezmę udział w następnych konkursach 😀\n16 października 2015 o 08:37\nDla mnie opowiadanie na 2 lub 3 miejsce…poprosze wiecej od pani


SuperFakty.info | Lepiej wcześniej niż później\nOpowiadanie o tym co ma sens w życiu i jak łatwo możemy to życie zmarnować.\nMam już 80 lat. Dziś jest moja rocznica urodzin. Wczoraj byłem starszym panem mającym siedemdziesiąt kilka lat, a dziś mam wrażenie, że przekroczyłem magiczną liczbę i jestem już staruszkiem. Wcale tak się nie czuję, ale trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Niewiele osób przeżywa lata osiemdziesiąte i wchodzi w dziewięćdziesiąte. Mam dużą szansę, że to moje ostatnie dziesięciolecie.\nJestem wciąż sprawny fizycznie, może to zasługa sportu, który jako nauczyciel wychowania fizycznego uprawiałem w sposób umiarkowany, a może takie geny? Pamięć mi szwankuje i refleks już nie ten sam. Ogólnie czuje się dobrze, ale w oczach młodych ludzi często widzę zdziwienie, jakby nie mogli pojąć, po co takie zombi wychodzi z domu i w dodatku jeszcze jeździ samochodem. Młodość nie rozumie starości, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Byłem dokładnie taki sam jak oni dzisiaj, gdy miałem tyle samo lat co oni teraz.\nW głowie miałem tylko zabawę. A bawić się umiałem. Wydawało mi się, że zawojuję świat, ale coś nie wyszło i choć przeżyłem życie w sposób rozrywkowy, to jednak z dzisiejszej perspektywy nudny, a nawet głupi. No dobra, może nie nudny, ale na pewno głupi. Nie myślałem o starości, myślałem, że nic nigdy się nie zmieni.\nNie założyłem rodziny, choć dorobiłem się trójki dzieciaków. Przynajmniej o tylu wiem, bo ich matki nie zrobiły aborcji. Byłem wówczas wściekły, myślały, że mnie złapią na dzieciaka. Po porodzie nie chciałem widzieć tych dzieciaków ani ich matek. Dziś to oni nie chcą widzieć mnie. Mają rację.\nMimo bogatego życia erotycznego jestem dziś sam. Samo rozrywkowe życie też już dawno się skończyło. Ostatni raz poderwałem coś dokładnie w siedemdziesiątą piątą rocznicę moich urodzin. Zresztą zrobiłem to na starą gadkę o moim wieku. Dziwne, że ktoś się jeszcze z tego potrafi zaśmiać. Powiedziałem o urodzinach i ile mam lat, to sklepowa z warzywniaka z grzeczności powiedziała:\n– Nie dałabym...\n– Nie śmiałbym prosić – przerwałem jej ze słodkim uśmiechem na twarzy.\nStary wyświechtany tekst, ale jak trafi na podatny grunt, to pomaga w nawiązaniu znajomości. Tym razem trafił. Od słowa do słowa i coś zaliczyłem, ale nie ma o czym mówić. To był ostatni raz nie dlatego, że ciężko coś wyrwać, ale dlatego, że nie podołałem zadaniu. Dla starego casanowy było to upokorzenie zbyt duże, by chcieć je kiedykolwiek powtórzyć. Wolałbym umrzeć.\nŻycie, na stare lata zrobiło się dużo nudniejsze. Mam teraz sporo czasu na zastanawianie się nad sensem życia i tym czy jeszcze mam jakąś przyszłość. W młodości myślałem, że prędzej się zabiję, niż dożyję nudnej starości, ale jak widać, zmieniłem zdanie.\nŻal mi umykającego życia. Zacząłem się nawet zastanawiać nad słowami przyjaciela z pracy, który życzył mi kiedyś, bym po śmierci dostąpił zmartwychwstania i żył bez końca. Śmiałem się z niego, ale dziś zastanawiam się czasem, jakby to było, gdyby móc nigdy nie umrzeć i oczywiście być młodym.\nŻycie minęło mi szybko, za szybko. Gdyby można było, tak jak twierdził, dostać życie wieczne, byłoby wspaniale. Ach, jak chciałbym znów być młodym i cieszyć się swoją sprawnością. Tylko, za jaka cenę? Czy chciałbym zapłacić tę cenę, jaką zapłacił mój przyjaciel?\nZastanówmy się. Co Marek poświęcił i jak wygląda jego życie dzisiaj? Ma żonę, czwórkę dzieci i jedenaścioro wnucząt. Gdy trafił do szpitala, drzwi nie zamykały się, bo ciągle go ktoś odwiedzał. Kiedy ja trafiłem do szpitala, odwiedzał mnie tylko Marek. W każdy weekend ma pełen dom gości, a ja lubię spokój, ale czy to prawda? Czy naprawdę lubię spokój? Tak twierdzę wszystkim, ale tylko dlatego, że za nic nie chcę przyznać się, że zazdroszczę, tym co mają rodziny. Zawsze byłem w centrum zabawy, a teraz lubię spokój? Akurat.\nZrezygnowałem z rodziny i co dostałem w zamian? Przyjemności, mnóstwo przyjemności, których jednak już prawie nie pamiętam. Każda przyjemność, nawet największa, trwała chwilę. Nigdy nie została ze mną dłużej. Za to sporo było kłopotów, czasem z zazdrosnym mężem, czasem z niechcianymi dzieciakami. Bywały pobicia, sądy, wyzwiska i wszelkiego rodzaju dramaty. Przeżyłem więcej dramatów niż chwil przyjemnych, w dodatku ciągnęły się miesiącami a wszystko to za krótką chwilę wątpliwej przyjemności. Zapłaciłem wysoką cenę, za to wesołe życie, a Marek?\nChciałbym wierzyć w Boga i lepszy świat tak jak on w to wierzy. Byłoby mi teraz łatwiej. Dlaczego jestem niewierzącym? Jako dziecko chodziłem do kościoła, ale podczas wojny... Tak, to było pod koniec wojny, miałem chyba 17 lat. Wówczas po raz pierwszy i na szczęście ostatni, zabiłem człowieka. Chyba od tego momentu zapomniałem o Bogu. Dlaczego? Coś we mnie umarło? Może nie chciałem myśleć o czekającej mnie karze, ale jeśli jest jakaś kara to i tak mnie spotka, nie wystarczy udawać, że jej nie ma.\nKiedy w Polsce rządy przejęli komuniści, bałem się, że moja zbrodnia wyjdzie na jaw, więc byłem gorliwym komunistą, ale nigdy nie zastanawiałem się czy Bóg istnieje, czy nie. Zaakceptowałem ateizm jako wygodniejszy. Dawał poczucie przynależności do elity i pozwalał nie myśleć o sądzie ostatecznym, którym dziadek straszył mnie, jak byłem mały.\nNie mogę powiedzieć jak inni, że nikogo nie skrzywdziłem, więc niczego się nie boję. Skrzywdziłem wiele osób. Czas zrobić rozrachunek sumienia i zastanowić się co zrobić, jeśli Bóg istnieje, a mnie czeka sąd? Czy można z tego się jakoś wykręcić? Muszę porozmawiać z Markiem.\nSięgnąłem po telefon. Przyjaciel odebrał po drugim sygnale.\n– Witaj Marku\n– Witaj. Co się stało?\n– Mam do ciebie pytanie, ale to właściwie pytanie od mojego kolegi. On chciałby wiedzieć... tylko się nie śmiej... i obiecaj dyskrecję, bo to delikatne pytanie.\n– Oczywiście, pytaj.\n– Czy grzesznik – waham się, czy na pewno chce to powiedzieć – ma szansę... oczyścić się z grzechów?\n– Mówisz o nawróceniu?\n– Nie mam pojęcia, o czym mówię. Chodzi o coś jakby pojednanie z Bogiem – urwałem, by po chwili dodać – na stare lata.\nPowiedział Marek tonem typowym dla nauczyciela, który przyłapał ucznia na ściąganiu od kolegi. Zamarłem na chwilę, nie brzmiało to przyjemnie i budziło lęk.\n– Oczywiście! – Kontynuował z wyczuwalnym przez telefon uśmiechem – Zrozumiałem, że się ze mną drażni. – Nawet taki grzesznik jak ty może się nawrócić.\n– Czemu zaraz ja? – udawałem zdziwionego. – Mówimy o koledze.\n– A ja mówię o tobie, dlaczego tylko kolega ma mieć chody w niebie?\nRozweselił mnie tym stwierdzeniem. Miałbym mieć chody w niebie mimo grzesznego życia. To naprawdę jest dobra nowina. Poczułem narastającą nadzieję i związaną z tym radość.\n– Ale czy to nie jest za proste? Można się nawrócić bez względu na rodzaj grzechu?\n– Znasz historię apostoła Pawła?\n– On brał udział w zabójstwie Szczepana i prześladował chrześcijan, a mimo to został apostołem.\n– Zabił tego Szczepana?\n– Nie, ale popierał tych, co to zrobili. Jednak może znasz przykład złoczyńcy skazanego na śmierć na krzyżu, który w ostatniej chwili się nawrócił. Myślę, że on zabił kilka osób, a mimo to dostał obietnicę życia w raju.\nTen drugi przykład oczywiście znałem jeszcze z przedwojennych lekcji religii.\n– Co musiałbym zr... – źle zacząłem budować zdanie. – Co musiałbym powiedzieć koledze, że ma zrobić? – wybrnąłem z kłopotu.\nMiałem wrażenie, że Marek po drugiej stronie telefonu ma niezły ubaw ze mnie. Pewnie się domyśla, że nie ma żadnego kolegi, że to moje pytania. Nie ważne, byle nie powiedział: a nie mówiłem?\n– Wpadnij do mnie na kawę to, porozmawiamy o wszystkim.\n– Mogę być za godzinę\nOdłożyłem słuchawkę i pomyślałem, że jestem szczęściarzem, skoro za młodu się wyszalałem, a teraz mogę się z tego wyplątać. To sprytne, mam farta. Tylko jedno mnie gnębi, czy aby na pewno Bóg istnieje.\nNo i jeszcze ten problem się pojawia, jeśli istnieje to, czy zaliczy mi nawrócenie, jeśli ja tak kalkuluję na chłodno? A niech mnie! Dziś jeszcze jestem starym człowiekiem, od jutra będę się nawracał. Jutro będę żałował swojego poprzedniego życia. Tylko czy tak można z automatu przestawić jakąś wajchę w głowie i od jutra zostać wierzącym? Czy w niebie przestawią wajchę i skierują mnie na nowy lepszy tor do życia, a nie na sąd?\nDzień był słoneczny. Wyszedłem z domu w znakomitym humorze. Mam nowy cel do osiągnięcia. Zbiorę informacje, co powinienem zrobić, a później zacznę życie skruszonego chrześcijanina. Pewnie trzeba będzie kilka osób przeprosić, naprawić kilka krzywd, może znaleźć jakiś cel charytatywny. To nowe życie może być nawet ciekawe. To będzie dobry dzień.\nSamochód zaparkowałem przy krawężniku, ale po drugiej stronie jezdni. Musiałem przejść przez ulicę. Nagle coś potężnego uderzyło we mnie. Oderwało mnie od ziemi. Jestem świadomy i rejestruję cały mój lot, włącznie z upadkiem na ziemię.\nNie czuję bólu. Obok mojej głowy kącikiem oka dostrzegam moją stopę. Nie możliwe bym się tak zgiął. Musiałbym połamać kręgosłup i sam nie wiem co jeszcze. Zaczynam czuć strach. Zaczynam rozumieć, że uległem poważnemu wypadkowi. Moje przerażenie szybko narasta, serce wali, jakby miało eksplodować. Dopada mnie błyskawiczna myśl, że to już koniec.\nhttps://www.tvp.info/39325633/jaki-zapewnia-warszawiakow-bede-promowal-szczepienia wiem,że to nie na temat,jednak na stronie,że Jaki jest przeciw szczepieniom,nie mogę się zalogować.\nerectile discomfort plaquenil sulfate 200 mg top erectile dysfunction drugs\nchlooquine chloroquine online chlooquine\nwhat is tadalafil 20mg generic tadalafil united states tuf 20 tadalafil\nhydroxychloroquine sulfate 200 mg tab https://keys-chloroquinehydro.com/\nwhat is erythromycin used to treat what is erythromycin


Brackie Imperial IPA | PiwnyGaraż.pl\nHome\tPiwa\tBrackie Imperial IPA\nby Michał 9 grudnia 2013\npo co lepszy tytuł, przynajmniej wiadomo o co chodzi\nTemat na który ciężko nie napisać, w związku z tym będzie się przewijał w piwnych internetach przez następne parę dni. W końcu rzadkie to zjawisko przyrody, by jeden piwowar domowy nie dość, że wygrał główną nagrodę w dwóch różnych konkursach piwnych i mógł uwarzyć swoje piwa na większą skalę, to dodatkowo wygrał podobnymi recepturami.\nOczywiście z pewnymi modyfikacjami. Dla mnie jest to sytuacja dodatkowo ciekawa, miałem przyjemność sędziować zarówno konkurencję Imperial IPA w Żywcu jak i American IPA w Warszawie. Plus wybierać Grand Prix w Warszawskim Konkursie Piw Domowych. Pamięć mam dobrą, szczególnie do smaków i aromatów, więc mogłem odnieść się do konkursowych doświadczeń.\nNie sposób też nie napisać, iż oba piwa są autorstwa Czesława Dziełaka. Który jest świetnym gościem, równie dobrym piwowarem i mam nadzieję, że prędzej niż później będzie miał okazję wykazać się we własnym przybytku piwnej rozkoszy.\nPiana: Ładna, drobno pęcherzykowata, lekko przybrudzona. Stosunkowo szybko opada, znacząc szkło.\nBarwa: Opalizujący bursztyn. W butelce było trochę osadu.\nZapach: Najbardziej intensywny aromat chmielowy roztaczało chwilę po otwarciu butelki. Po przelaniu do szkła nie jest już tak super. W zasadzie aromat jest wręcz nikły. Majaczą co prawda nuty chmielowe tak kojarzone z amerykańskimi odmianami, ale są one bardziej w tle. Na pierwszym planie słodowość, karmel, lekkie estry owocowe, dominujący alkohol i, co ciekawe, lekki papier.\nSmak: Średnie wysycenie. Tak jak można się spodziewać piwo jest solidnie słodowe i pełne. Ale! Nie oznacza to od razu, że jest zbalansowane. Początkowa pełnia szybko przechodzi w lekkie nuty karmelowe, charakterystyczną bracką metaliczność (aczkolwiek na poziomie „ujdzie”), by bardzo szybko zakończyć mocnym alkoholowym kopem. Goryczka chmielowa przewija się na finiszu, ale bardzo szybko ginie pod naporem etanolu. Jest tak dominujący, że czuć charakterystyczne palenie w przełyku dobre kilkanaście sekund po przełknięciu.\nJa rozumiem, że to Imperial. Rozumiem, że charakteryzuje się solidnym ekstraktem i alkoholem. Ale ten konkretny przypadek jest totalnie niezbalansowany. Alkohol praktycznie całkowicie wykasował to czego najbardziej szukamy i oczekujemy – chmiel. Od Imperial IPA nie oczekuję podobnych doznań co od shota whisky, serio. I pewien paradoks – najlepiej wypić je szybko. Im dalej tym niestety wychodzi coraz więcej alkoholu oraz wyjątkowo silny rozpuszczalnikowy octan etylu. Który również był zmorą pierwszego Grand Championa, czyli Koźlaka Dubeltowego. Szkoda, że zostało tak mocno odfermentowane i po drodze zgubiły się chmielowe aromaty i goryczka. Pierwowzór był zdecydowanie inny.\nDla porównania specjalnie otworzyłem Grand Prix z Ciechana. Tak wiem, jest to inna kategoria wagowa. Ale mam to w poważaniu, piwowar jest ten sam a receptura nieznacznie zmieniona aby łapała się w niższy ekstrakt. Więc porównanie jest jak najbardziej na miejscu, szczególnie, że oba piwa są aktualnie dostępne.\nJeżeli chcecie pełen opis to polecam zajrzenie do poprzedniego wpisu o nowych piwach z Browarów Regionalnych Jakubiak. Natomiast samo porównanie zdecydowanie wygrywa Ciechan. Aromat chmielowy jest kapitalny, cała reszta składowych musi przebijać się przez bogactwo amerykańskiego chmielu. Sam smak jest zbalansowany, piwo jest mega pijalne i ma się ochotę na następne.\nDodatkowo otworzyłem Hop Ottin' IPA z Anderson Valley Brewing Company, aby zrobić pewne porównanie. Cóż, wszystko co napisałem wyżej pozostaje w mocy.\nOczywiście zarówno Grand Prix jak i Grand Championa testowałem także w wersji lanej. O ile Grand Prix można pić szklankami, tak Grand Championa wystarczyła mi jedna miara i miałem dosyć. Alkohol niweczy tutaj niestety całe dzieło.\nJuż pewna dyskusja wywiązała się na fanpejdżu, ale jestem ciekaw czy mieliście okazję porównać wersje lane z butelkowymi o oba piwa ze sobą.\nStout i bourbon


PŚ siatkarzy 2019: Polska – Rosja. Transmisja w Polsacie Sport - Polsat Sport\nPŚ siatkarzy 2019: Polska – Rosja. Transmisja w Polsacie Sport\n08.10.2019, 16:30 Siatkówka\nSzóstym rywalem reprezentacji Polski w Pucharze Świata będzie Rosja. Bilans przemawia na korzyść Sbornej. W pięciu ostatnich spotkaniach wygrała z Biało-Czerwonymi trzy razy. Komu tym razem uda się zwyciężyć? Transmisja meczu Polska - Rosja w środę od godz. 7:50 w Polsacie Sport.\nMecze z reprezentacją Rosji należą do spotkań, gdzie wygrana Biało-Czerwonych nigdy nie przychodziła zbyt łatwo. Atutami Sbornej są przede wszystkim mocna zagrywka i szczelny, potężny blok. Czy podopieczni Vitala Heynena będą w stanie przełamać rosyjską ścianę?\n- Na pewno nie będzie to spotkanie z gatunku tych łatwych. Ten skład i ich gra może być lekkim zaskoczeniem, przynajmniej na początku meczu - powiedział Bartosz Kurek przed środowym meczem z Rosjanami.\nZ pięciu spotkań, jakie rozegrali w Pucharze Świata, Biało-Czerwoni wygrali cztery. Pokonali kolejno Tunezję, Japonię, Argentynę i Włochy, przegrywając tylko z Amerykanami. Nieco gorszy bilans ma Rosja, która na swoim koncie ma dwie porażki z Brazylią i Australią. Zwycięsko wyszła ze starć z Iranem, Kanadą i Egiptem. Mimo, że w rozrachunku meczowym w Pucharze Świata zawodnicy Heynena wypadają lepiej, to w środę po drugiej stronie siatki zapowiada się zacięte starcie.\n- Moim zdaniem zawodnicy Rosji są lepsi z meczu na mecz. Dobra zagrywka i atak, te elementy są ich najmocniejszą stroną - przyznał przyjmujący reprezentacji Polski Wilfredo Leon przed meczem Pucharu Świata z Rosją.\nDo reprezentacji dołączył Michał Kubiak, który wrócił po przerwie po mistrzostwach Europy. Selekcjoner będzie miał do dyspozycji pełen skład w spotkaniu z Rosją. Kapitan obawia się jednak o swoją dyspozycję.\n- Jestem w stanie wyjść, ale czy jestem na tyle w dobrej formie, żeby pomóc zespołowi? To się okaże. Vital jest na tyle inteligentnym trenerem, że zdaje sobie sprawę, że po 33-godzinnej podróży nie można wyjść na boisko i zagrać bezbłędnie - ocenił Kubiak po wtorkowym treningu.\nSpotkanie Polska - Rosja rozegrane zostanie w hali Prefectural Sports Center w Hiroszimie.\nTransmisja z meczu Polska - Rosja od godziny 7:50 w środę w Polsacie Sport.\nBARTOSZ KUREKPŚ 2019PUCHAR ŚWIATAREPREZENTACJA MĘŻCZYZNSIATKÓWKAWILFREDO LEON


Chłód - bliskość, kolejka, obrazki, chłód, cytaty, mem, - xdPedia (2)\nChłód - bliskość, kolejka, obrazki, chłód, cytaty, mem, Chłód - hasło powiązane z: bliskość, kolejka, obrazki, chłód, cytaty, mem, sklep, aforyzmy, izolacja, uczucia, samotność, zimno, memy, cytat, cytaty o miłości,.\nChłód - hasło powiązane z: bliskość, kolejka, obrazki, chłód, cytaty, mem, sklep, aforyzmy, izolacja, uczucia, samotność, zimno, memy, cytat, cytaty o miłości, sentencje, miłość, besty, te myśli, lovsy, te mysli, rozstania, związki, łamanie serc, zmiana, oszukiwanie, kłamanie, charakter, cytaty o życiu, rozum, życie, głód, kwejk, humor, samopoczucie, śmieszne teksty, śmieszne obrazki, śmieszne.\nTrochę jakbym stał obok Ciebie w kolejce...\nTrochę jakbym stał obok Ciebie w kolejce w sklepie przez kilka lat.\nKażde rozstanie jest jak zimny wiatr\nZmieniam się i swoje nastawienie do świata\nZmieniam się i swoje nastawienie do świata. Będę chłodna i bez uczuć. Będę mniej naiwna. Będę kierowała się tylko i wyłącznie rozumem, a nie sercem. Będę kłamała i oszukiwała, łamała serca i wywoływała łzy. Tak,nauczyłam się tego od Ciebie dupku.\n1 165 wyświetleń\nChłodno, głodno, chujowo\nbliskośćkolejkaobrazkichłódcytatymemsklepaforyzmyizolacjauczuciasamotnośćzimnomemycytatcytaty o miłościsentencjemiłośćbestyte myślilovsyte myslirozstaniazwiązkiłamanie serczmianaoszukiwaniekłamaniecharaktercytaty o życiurozumżyciegłódkwejkhumorsamopoczucieśmieszne tekstyśmieszne obrazkiśmieszne\ncytat, przyjaciele, cytaty o przyjaźni, sonda


Słowem Malowane: Agata Polte, Nowe jutro.\nOliwię poznajemy, gdy jest wrzesień a ona rozpoczyna ostatnią klasę w liceum. Przed nią studniówka, matura, potem studia. Swój wolny czas od jakiegoś czasu dzieli między pracą w weekendy jako hostessa i wolontariat w przedszkolu w dni powszednie. Zarobione pieniądze skrupulatnie odkłada. Z kolei czas spędzony z dziećmi pomaga jej uporać się z traumą sprzed trzech lat. Wówczas, po wypadku samochodowym, rozpada się wizja szczęśliwej rodziny. Tata Oliwii przerywa terapię u psychologa, a swoje jedyne ukojenie bólu odnajduje w alkoholu. Mama, aby utrzymać rodzinę najmuje się do różnych prac przy sprzątaniu. Bezrobotny ojciec pod wpływem alkoholu wszczyna awantury i sprowadza kolegów, a mimo to mama Oliwii „daje mu czas” na znalezienie własnej drogi uporania się z tragedią. Wraz z córką toleruje jego zachowanie od miesięcy. Rodzinne problemy nie gasną, nabrzmiewają, nadejdzie dzień, gdy ujrzą światło dzienne.\nJedyną przyjaciółką Oliwii jest bezpośrednia Tamara, o którą wkrótce również trzeba będzie się martwić. Dziewczyna poznaje też w przedszkolu Mikołaja, który został odesłany tam na prace społeczne. Poznany chłopak staje się jej ostoją, namiastką bezpieczeństwa oraz normalności.czy jednak rzeczywiście?\nAgata Polte wnikliwie i z wiarygodnością kreśli świat pełen pokus dostępnych dla młodzieży. Tematy dotyczą rodziny, kręgu przyjaciół, zajęć w szkole i poza nią oraz miłości. Tyle tylko, że u Agaty Polte rozwija się ona powoli i w wielkiej mierze polega na zaufaniu. Tu intymność jest sprawą ważną i nie traktuje się ją lekko. Odkładana jest na przyszłość.Na pierwszym miejscu znajduje się kwestia utraty dziecka przez rodziców i rodzeństwa, nagle rozerwanie silnej więzi i bliskości, pogrzebanie marzeń, poczucie winy, chwiejne stany emocjonalne i różne sposoby radzenia sobie z wewnętrznym cierpieniem. Czy po tym może nadejść nowe jutro, normalny dzień, początek? Podejmowane przez autorkę tematy nie należą do łatwych, toteż powieść wywołuje w czytelniku wiele emocji.\nAgata Polte, Nowe jutro, wydawnictwo Zysk i S-ka, wydanie styczeń 2019, okładka miękka ze skrzydełkami, stron 288.\nEtykiety: Agata Polte, literatura polska, New Adult, obyczajowe, romans, Zysk i S-ka


Wrzesień 2020 informacje - nauka nadal w pandemii - baw się, rozmawiaj i ucz!\nWrzesień 2020 informacje - nauka nadal w pandemii\nGRUPY OD WRZEŚNIA 2020\nponieważ wrzesień już niedługo przed nami, mogę już udzielić wstępnych informacji co do organizacji nowego roku szkolnego. Wiem, że dzieci od września idą do szkoły, mimo iż sytuacja wcale nie wygląda na lepszą niż w marcu.\nPrawdopodobnie dzieci w większości przypadków nie chorują w sposób wymagający intensywnej opieki, ale jestem świadoma, że wracają do domów, gdzie są ich rodzice oraz dziadkowie, którzy przecież mogą mieć przeróżne problemy zdrowotne. Wszystkie decyzje jakie podjęłam mają na celu ochronę zdrowia nie tylko Państwa dzieci, ale i ich rodzin. Zaznaczam, że nie jestem epidemiologiem, ale uważam, że priorytetem w tym roku jest zapewnienie nie tylko komfortu uczenia, ale przede wszystkim bezpieczeństwa pod względem chorób zakaźnych. Z drugiej strony wiem, że większość z Państwa chce, aby dzieci spotykały się ze sobą i ze mną w salach. W związku z powyższym od września 2020 (do utrzymania się epidemii w Polsce) wprowadzam nauczanie hybrydowe.\nnauczanie hybrydowe - co to?\nPołączenie zajęć online (na platformie edukacyjnej, jak rok temu) oraz zajęć offline (w salach, jak przed pandemią). Jak to będzie wyglądać w praktyce? Jeżeli w jednym miesiącu przypada 8 zajęć, to 4 będą online, a 4 będą w sali z grupą. Grafik każdej grupy na pierwsze pół roku będzie przygotowany i wysłany do każdego po ustaleniu godzin.\nNauczanie hybrydowe to jedyna metoda, abym mogła się spotkań z Państw dziećmi czasami w sali (przy zachowaniu maksymalnych środków bezpieczeństwa). Grafik będzie ułożony w ten sposób, aby nie było dwóch grup w sali po sobie (dzieci z różnych grup nie będą się spotykać). Wtedy mam czas na wywietrzenie sali oraz przeprowadzenie zajęć online.\nJakie środki bezpieczeństwa będą podjęte podczas zajęć w sali?\nPonieważ jedyną, dającą 100% bezpieczeństwa metodą przeprowadzenia zajęć jest nauczanie online, do bezpieczeństwa podczas zajęć w sali będę podchodziła bardzo rygorystycznie. Niestety, takie mamy czasy i nie zamierzam ryzykować niczyim zdrowiem.\nGrupy nie będą się spotykać z osobami z innych grup (stąd nauczanie hybrydowe, kolejna grupa będzie miała zajęcia online).\nSale będą wietrzone po każdej grupie.\nPo wejściu do szkoły będzie obowiązkowa dezynfekcja rąk (dozownik będzie).\nKursanci po wejściu do szkoły muszą mieć przyłbicę (mogą mieć swoją, jeżeli nie - dostaną ode mnie, ja przyłbice zakupię i będę dezynfekować). Fajne przyłbice dla dzieci są tutaj. Przyłbicę będą mieć na sobie do końca zajęć!\nRodzice, jeżeli wejdą do szkoły, również proszeni są o dezynfekcję rąk oraz o przebywanie w szkole w maseczce.\nBrak skakania po sobie, ściskania się, co się zdarzało w młodszych grupach, które się znały ;-)\nPrzychodzą do sal tylko dzieci i młodzież, co nie kaszlą, nie gorączkują, nie mają kataru, nie zarażają. Online może być i kaszlem, i z gorączką :)\nProszę pamiętać, że te wszystkie środki zostaną podjęte po to, aby nie bali się Państwo wysyłać do mnie swoich dzieci!\nJest oczywiście nadal możliwość, że wszystkie zajęcia będą online.Będziemy to wszystko ustalać we wrześniu. Priorytetem w tym roku jest bezpieczeństwo Państwa i Państwa dzieci. Jeżeli ktoś z Państwa uzna, że nie zapewniam wystarczającego bezpieczeństwa, będę próbowała taką grupę zostawić online.\nNie wydaje mi się, abym była w stanie poprowadzić jakąkolwiek grupę z wszystkimi zajęciami w sali (bez zajęć online). Wtedy prawdopodobnie by się spotkali z inną grupą, a tego chcę uniknąć.\nZaznaczam, że jeżeli nasz powiat znajdzie się w kolorze żółtym lub czerwonym, to wtedy automatycznie wszystkie grupy przechodzą online.\nJeżeli jedna szkoła w Kołobrzegu przejdzie na tryb online z powodu podejrzenia zakażenia, cała grupa tej osoby też przejdzie online do odwołania.\nJeżeli jakaś osoba z grupy będzie na kwarantannie, wtedy też cała grupa będzie online do odwołania.\nJeżeli jakaś grupa nie będzie przestrzegała zasad bezpieczeństwa (to są nadal dzieci w wielu przypadkach), będę zmuszona ich przerzucić online.\nMimo tych wszystkich kosztów związanych z uruchomieniem, chociaż częściowo, zajęć stacjonarnych nie podwyższam rat za kurs, są nadal takie same jak rok temu. Rozumiem, że prawdopodobnie dla nas wszystkich kolejny rok będzie równie niespokojny.\nBardzo proszę o współpracę oraz kontakt (jeżeli cokolwiek budzi wątpliwości!)\nDo usłyszenia we wrześniu!


Weekend pod żaglami - Busola Mazury\nWEEKEND POD ŻAGLAMI to wspaniała przygoda dla tych którzy przez chwilę chcą poczuć prawdziwy żeglarski klimat. To również świetny pomysł na organizację krótkiego wypadu na mazury, a także przyjęcia okolicznościowego, urodziny, rocznica, a może wieczór kawalerski czy panieński ? Zapraszamy do kontaktu w celu personalizacji naszej oferty!\nWybierz termin14-05-2022 do 15-05-202221-05-2022 do 22-05-202228-05-2022 do 29-05-202204-06-2022 do 05-06-202211-06-2022 do 12-06-202218-06-2022 do 19-06-202225-06-2022 do 26-06-202202-07-2022 do 03-07-202209-07-2022 do 10-07-202216-07-2022 do 17-07-202223-07-2022 do 24-07-202230-07-2022 do 31-07-202206-08-2022 do 07-08-202213-08-2022 do 14-08-202220-08-2022 do 21-08-202227-08-2022 do 28-08-202203-09-2022 do 04-09-202210-09-2022 do 11-09-202217-09-2022 do 18-09-202224-09-2022 do 25-09-2022 Wyczyść\nilość Weekend pod żaglami\nWeekend pod żaglami w naszej szkole żeglarstwa to świetna propozycja również dla tych którzy chcą zobaczyć Mazury od strony wody po raz pierwszy.\nRejs zaczyna się w sobotę o godzinie 12:00 i kończy w niedzielę o godzinie 12:30\nOferta obejmuje czarter jachtu na wyłączność oraz opiekę profesjonalnego sternika. Na pokład można zabrać maksymalnie 6 osób załogi.\nW trakcie rejsu pokażemy Ci czym jest żeglarstwo, załoga weźmie aktywny udział w sterowaniu jachtem oraz pracą żaglami na wietrze. W porcie docelowym zapraszamy na fakultatywną wycieczkę po Rydzewie, a wieczorem do wspólnego szantowania przy ognisku w klimacie żeglarskim.\nNa tym rejsie odnajdą się także Rodziny z Dziećmi! Nasi sternicy są wychowawcami kolonijnymi z wieloletnim doświadczeniem w pracy z dziećmi. W czasie tego weekendu pod żaglami zapewnimy także atrakcje dla dzieci!\nSzkoła żeglarstwa Busola – Obierz kurs na Wolność\nNa jednym jachcie zakwaterowanych jest maksymalnie siedem osób oraz sternik. Kajuty są dwuosobowe (jedna jednoosobowa). Jachty na których pływamy to Phile 880 lub Antile 26-27. Przez cały czas trwania weekendowego rejsu pod żaglami nad jachtem opiekę sprawuje sternik. Jako jedyni w Polsce w Szkole Żeglarstwa Busola zapewniamy również całodobową opiekę medyczną w trakcie trwania rejsu.\nPo rejestracji uczestników w biurze, odbędzie się szkolenie z bezpieczeństwa na wodzie oraz zasad które obowiązują na jachcie. W trakcie rejsu poza turystycznym zwiedzaniem akwenu i okolic Jeziora Niegocin, uczestnicy rejsu mają możliwość wzięcia udziału w przygotowanym dla nich programie zajęć żeglarskich.\n12:00 Rejestracja uczestników rejsu w biurze szkoły żeglarstwa Busola\n13:00 Wypłynięcie z portu po szkoleniu wstępnym z zasad bezpieczeństwa w trakcie rejsu.\n13:00-18:00 Realizacja bloku zajęć żeglarskich\n18:30 Cumowanie w porcie docelowym ,,tło dla mew,,\n19:00 Czas wolny w porcie\n9:30 Klar jachtu do wyjścia z portu\n10:00-12:30 Realizacja trasy na jeziorze\n12:30 Cumowanie jachtu w Porcie Resort Niegocin\n13:00 Opuszczenie sklarowanego jachtu przez Załogę\nPlan może ulec zmianie ze względu na życzenie załogi lub pogodę i warunki atmosferyczne.\nW trakcie tego rejsu nie zapewniamy wyżywienia. Obowiązuje wyżywienie we własnym zakresie, oraz zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami jachtowymi załoga w trakcie rejsy zapewnia wyżywienie dla sternika.\nNasze jachty posiadają w pełni wyposażony kambuz z dwoma palnikami gazowymi do dyspozycji załogi. Na jachcie jest również pojemna lodówka.\nPort docelowy w którym zacumujemy słynie z dobrej gastronomii oraz wyrobów własnych.\nStart i dojazd\nWeekendowy rejs pod żaglami zaczynamy z bazy naszej szkoły żeglarstwa w Wilkasach. Oferujemy również DARMOWY transport do bazy z przystanku PKP Giżycko. Szczegółowe informacje prześlemy po dokonaniu rezerwacji.\nZ uwagi na stan epidemii panujący na terenie RP, na naszej trasie w trakcie rejsu, sugerujemy unikać zatłoczonych mazurskich portów, przepełnionych galerii handlowych i zbiorowisk ludzkich. Będziemy wybierać kameralne porty i urokliwe bindugi. Istnieje możliwość zmiany planu dnia oraz poru docelowego, prosimy o wcześniejszy kontakt w tym zakresie.\nZakwaterowanie na komfortowym i bezpiecznym jachcie\nSzkolenie teoretyczne i zajęcia praktyczne na wodzie (Na życzenie)\nCałodobową obecność dyskretnego i doświadczonego sternika.\nZabezpieczenie medyczne z AED oraz serwis jachtu\nOpłaty portowej w Tle dla mew (30zł+15zł/os)


Wydarzenia - ODWOŁANE: Dobranocka "Kolorowa wędrówka" - w Wolskim Centrum Kultury - Kulturalna Warszawa\nStrona główna > Kultura i sztuka > Wydarzenia > ODWOŁANE: Dobranocka "Kolorowa wędrówka" - w Wolskim Centrum Kultury\nODWOŁANE: Dobranocka "Kolorowa wędrówka" - w Wolskim Centrum Kultury\nZapraszamy najmłodszych widzów na wspólną wyprawę w świat kolorów. Razem z Zielonkiem wyruszymy w podróż w poszukiwaniu Zielonej Krainy. W czasie wędrówki przeżyje on mnóstwo kolorowych przygód i pozna wielu przyjaciół . Czy dojdzie do wymarzonej krainy? Czy jego upór i wytrwałość zostaną nagrodzone? Z jakimi barwnymi światami będzie musiał się zmierzyć? Bajka dla najmłodszych dzieci.


Skoki. Puchar Świata w Sapporo: Dawid Kubacki nadal w świetnej formie! 137 metrów i 1. miejsce na II treningu! - Sport WP SportoweFakty\nSkoki. Puchar Świata w Sapporo: Dawid Kubacki nadal w świetnej formie! 137 metrów i 1. miejsce na II treningu!\nDawid Kubacki nadal w świetnej formie! Zwycięzca 68. Turnieju Czterech Skoczni poszybował najdalej w drugiej piątkowej serii treningowej w Sapporo!\nPiotr Ziemka 31 Stycznia 2020, 08:05\nPodopieczni Michala Doleżala powtórzyli osiągnięcia z poprzedniego piątku. Wówczas w Zakopanem najlepszy na pierwszym treningu okazał się Kamil Stoch. Z kolei w następnej serii najwięcej punktów zdobył Dawid Kubacki. W Sapporo również na początek triumfował trzykrotny mistrz olimpijski, a mistrz świata z 2019 roku pokonał wszystkich w drugiej serii.\nPo skokach szesnastu zawodników w pierwszym piątkowym treningu trzy czołowe pozycje zajmowali Polacy. Tym razem skoczkowie z kadry B tak dobrze się nie spisali. Andrzej Stękała nie zdobył nawet jednej dziesiątej punktu - tak samo jak Heung-Chul Choi i Kevin Malcew. W czołowej trzydziestce zabrakło tym razem Aleksandra Zniszczoła. Trzydziesty wynik miał natomiast najlepszy zawodnik konkursów Pucharu Kontynentalnego rozegranych w poprzednim tygodniu właśnie w Sapporo - Klemens Murańka.\nDługo na czele znajdował się Hiroaki Watanabe. Występującego z czwartym numerem startowym reprezentanta gospodarzy jako pierwszy zdołał wyprzedzić czterdziesty uczestnik treningu - Timi Zajc. Słoweniec wykorzystał świetne warunki i wylądował na 134. metrze Okurayamy.\nTylko dwie dziesiąte punktu mniej od Zajca zdobył Kamil Stoch. Słoweńca wyprzedził za to Dawid Kubacki. Zawodnik, który stanął na podium dziewięciu ostatnich indywidualnych konkursów Pucharu Świata, we wcześniejszym treningu był dziewiętnasty. Tym razem uzyskał na Okurayamie 137 metrów i zdobył jako jedyny ponad 70 punktów (72,3).\nDrugie miejsce ponownie zajął Stefan Kraft. Zwycięzcy dwóch konkursów Pucharu Świata w Sapporo z 2019 roku odjęto za wiatr 2,8 punktu, Kubackiemu 12,9, Zajcowi 18,9, a Stochowi 8,3.\nStoch ostatecznie zajął czwartą lokatę. Na trudne warunki trafił Piotr Żyła (tylko minus 0,3 za wiatr). Po szóstym miejscu we wcześniejszej serii, 33-letni skoczek został sklasyfikowany na 31. pozycji. Jedynie Markus Eisenbichler otrzymał dodatnie punkty za wiatr i skakał w trudniejszych warunkach niż Żyła.\nW czołowej czterdziestce pierwszego treningu nie znaleźli się Ryoyu Kobayashi oraz Karl Geiger. Tym razem zdobywca Kryształowej Kuli za sezon 2018/2019 był trzynasty, a lider klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2019/2020 - szesnasty. Skakało 58 zawodników. Wszyscy ruszali z dziewiątej belki.\nPoczątek kwalifikacji zaplanowano na godzinę 8:30 polskiego czasu (16:30 w Sapporo).\n1. Dawid Kubacki Polska 137 72,3\n2. Stefan Kraft Austria 128 66,2\n3. Timi Zajc Słowenia 134 60,9\n4. Kamil Stoch Polska 128 60,7\n5. Domen Prevc Słowenia 130 60,3\n5. Hiroaki Watanabe Japonia 129,5 60,3\n30. Klemens Murańka Polska 115,5 41,3\n31. Piotr Żyła Polska 112 39,9\n47. Aleksander Zniszczoł Polska 107 25,2\n56. Andrzej Stękała Polska 88,5 0\nCzy Dawid Kubacki stanie na podium sobotniego konkursu Pucharu Świata 2019/2020 w Sapporo?\nReixen ZG 31-01 08:24 Zgłoś komentarz\n88.5m ? Toż to bez wybiciągu samą prędkością skoczek poleci dalej...\nSteel 31-01 08:14 Zgłoś komentarz\nPewnie, że cieszą skoki Kamila i Dawida - szkoda, że znów Drużyny nie mamy...\nSkoki narciarskie Sporty zimowe Japonia Dawid Kubacki Kamil Stoch Heung-Chul Choi Aleksander Zniszczoł PŚ w skokach narciarskich Markus Eisenbichler Andrzej Stękała Timi Zajc Kevin Maltsev Hiroaki Watanabe Piotr Żyła


Współczesny IoT oraz Przemysł 4.0 wymagają coraz większej liczby maszyn przemysłowych do połączenia w sieć, a produkty Anybus zapewniają na to szybki sposób. Łączą dziś miliony urządzeń na cały świecie umożliwiając użytkownikom poszerzenie rynku oraz usprawnienie działalności. Wiedza firmy HMS, pokaźna baza zainstalowanych urządzeń oraz szeroki zasięg rynkowy sprawiają, że są liderem w tej dziedzinie.\nSą to konwertery pomiędzy sieciami przemysłowymi, maszynami i urządzeniami.Posiadają około 300 unikalnych modeli do połączenia z magistralami typu Fieldbus, przemysłowymi sieciami Ethernet oraz platformami IoT. Połączenie między dwiema sieciami jest szybko konfigurowane za pomocą oprogramowania, co oznacza, że nie jest wymagane programowanie. Wystarczy podłączyć, skonfigurować i gotowe.\nCzyli wymienne moduły przeznaczone do zabudowy w urządzeniach automatyki, które pozwalają na komunikację ze wszystkimi głównymi sieciami przemysłowymi i aplikacji IoT. Wdrażasz jeden sterownik oprogramowania w procesorze i przygotowujesz płytkę drukowaną w formacie chipowym, kostki lub modułowym i Twoje urządzenie jest gotowe do komunikacji we wszystkich sieciach.\nŁączność bezprzewodowa klasy przemysłowej zapewniająca szybką i niezawodną łączność dla fabryk, maszyn i budynków. Routery bezprzewodowe WLAN/LTE, punkty dostępowe bezprzewodowej sieci LAN (Access Point), Wireless Bridge / Wireless Bolt (Ethernet przez Bluetooth lub WiFi), a także Wireless Serial Bluetooth.\nO możliwościach oferowanych przez technologię Anybus można dowiedzieć się na specjalnym webinarze, który odbędzie się 30.06.2020 o godzinie 11:00. Zgłoszenia można składać na stronie https://info.elmark.com.pl/poznaj-anybus.\nkomunikacja systemy IT komunikacja bezprzewodowa\nKomunikacja Sieci SD-WAN ułatwią wykorzystanie potencjału 5G\nFirmy Farnell dostarcza moduł Bluetooth 5.0 Low Energy firmy Panasonic


Kaski na rower, bezpieczna głowa to spokojna głowa – Sport Factory\nfactor 28 kwietnia 2021\t Brak komentarzy\nJazda na rowerze to świetna i zdrowa rozrywka, to też bardzo dobry środek lokomocji dla wszystkich obywateli miejskich dżungli. Wraz z rozwojem naszych zdolności i zwiększaniem się masy mięśniowej nóg rosną też nasze prędkości. Z tego właśnie warto zadbać o porządne kaski na rower, dla siebie i swojej rodziny.\nKaski do roweru, jak je wybrać, tak by się nie zawieść\nPrzy zakupie kasku na rower trzeba się kierować przede wszystkim materiałem z którego jest wykonany, a konkretnie jego skorupą . Wielu z nas przyzwyczaiło się do tandetnych hełmów za kilkanaście złoty, bardzo błędnie, bo chodzi przede wszystkim o nasze bezpieczeństwo. Kaski do roweru powinny być wykonany z wytrzymałych materiałów takich jak poliwęglan, czy włókno szklane. Ważne jest też to jak się je utwierdza na głowie. Kask założony na wcisk jak czapka, będzie mieć walory ochronne na poziomie zwykłego okrycia głowy, czyli żadne. Jeśli interesują nas bezpieczne kaski rowerowe Kraków będzie odpowiednim miejscem żeby je znaleźć, miasto posiada rozbudowaną sieć ścieżek rowerowych i znalazło się wiele firm oferujących produkty dla cyklistów.\nKaski na rower, oprócz bezpieczeństwa liczą się też inne rzeczy\nFiksacja na poziomie poziomu bezpieczeństwa nie jest do końca korzystnym zjawiskiem. Wszyscy wiemy dobrze, że liczy się też styl i wygoda. Kaski na rower warto dobierać tak, żeby pasowały kolorystycznie do naszego pojazdu. Z kolei poziom wentylacji hełmu będzie najbardziej wpływać na naszą wygodę. Liczy się też jego masa, która wpłynie na ból szyi po uprawianiu sportu. Kaski do roweru mają też różne typy montażu, sportowy, wielopunktowy, który nie jest szczególnie wygodny, ale najbezpieczniejszy, jak i prostsze ograniczające się do pojedynczego paska na szczękę, które wykonane ze skóry wyglądają świetnie. Ostateczny wniosek jest zdecydowanie prostszy niż wybór samego kasku, lepiej go mieć, nawet jeśli naszym zdaniem głupio w nim wyglądamy.


The World Games Over - komentarz eksperta - Polsat Sport\nThe World Games Over\nTydzień temu zakończyły się we Wrocławiu Igrzyska Sportów Nieolimpijskich. Zakończyły się niewątpliwym sukcesem Wrocławia, Dolnego Śląska i Polski, ale do potencjalnego planu maksimum zabrakło – jak to u nas - bardzo dużo. I to nie w sporcie.\nWszak nasi reprezentanci zdobyli 20 medali, czyli aż 70% tego co we wszystkich poprzednich igrzyskach razem wziętych. Do tego w sportach na tzw. zaproszenie, które niestety nie są liczone do oficjalnej klasyfikacji, aż 10 razy stawaliśmy na podium. Naprawdę zdominowaliśmy TWG w wioślarstwie halowym, kickboxingu, na żużlu i zostawiliśmy na przyjezdnych bardzo dobre wrażenie.\nJeśli można czegoś żałować, to przede wszystkim tego, że nie udało się "rozbujać" tej imprezy w skali całej wakacyjnej Polski. Igrzyska, które miały setki fantastycznych bohaterów z całego świata, niestety nie zdominowały pierwszych stron gazet w Polsce. Ba, nawet patron medialny igrzysk – Przegląd Sportowy, ograniczył się do małego paska o TWG na samym dole pierwszej kolumny a relacje z imprezy zaczynał dopiero na szóstej, siódmej stronie. Jak tak było u patrona, to czego wymagać od innych. A szkoda, bo wrocławskie zawody dostarczyły dziesiątek fantastycznych historii wartych opowiedzenia Polakom interesujących się sportem.\nUbolewaliśmy nad tym z wiceministrem sportu Jarosławem Stawiarskim, który w odróżnieniu do swoich wielu kolegów – urzędników państwowych – wie kiedy i gdzie powinien się pojawić bez nadętej politycznej koniunktury. Minister ma pozytywnego bzika na punkcie sportu dzieci i młodzieży, i gros naszej pogawędki zeszło na spekulacjach, co teraz się stanie z tak ładnie wyposażonym w infrastrukturę sportową Wrocławiem, i co dalej z tymi niby egzotycznymi a frapującymi dyscyplinami sportu.\nLatające dyski, wspinaczka, plażowa piłka ręczna, bule czy fistball (specyficzna odmiana plenerowej siatkówki) to były prawdziwe przeboje tych dziesięciu dni we Wrocławiu. Mało tego, ze wszystkich 31 sportów jakie uczestniczyły w TWG da się coś wycisnąć do nowych programów wf-u lub szkolenia studentów na AWF-ach. Minister Stawiarski zadeklarował, przy poważnych świadkach, że nie tylko będzie rekomendował do swojego szefa - ministra Witolda Bańki, wnioski o dotacje dla niektórych dyscyplin obecnych na TWG, ale że widzi także szansę na ścisłą współpracę w tej dziedzinie z Ministerstwem Edukacji i MON-em.\nGdyby się tak stało byłoby pięknie, bo nie uwierzycie Państwo ile żaru, pasji i elementarnej prawdy jest w tych, którzy startowali w wrocławskich Igrzyskach. Im naprawdę nie chodzi o pieniądze, bo w większości tych dyscyplin ich po prostu nie ma. Jest za to chęć rywalizacji, doskonalenia umiejętności i wielka frajda ze współzawodnictwa. I te ideały można by dedykować naszym licznym sportowym "zawodowcom", którzy bez sowitego tzw. startowego lub tłustego stypendium nie raczą ruszyć czterech liter z miejsca. O pasji, zaangażowaniu i miłości do barw narodowych już nie wspomnę.\nI na koniec apel: ministrowie, szefowie PKOl-u, samorządowcy, dziennikarze – pochylcie się nad tymi brzydkimi kaczątkami polskiego sportu. Jeśli im pomożecie, wyrosną z nich piękne sportowe łabędzie i wszyscy razem – będziemy z nich bardzo dumni.


Noclegi Zakopane | udanypobyt Apartamenty Dranica\nMakuszyńskiego 7, 34-500 Zakopane\nObiekt udanypobyt Apartamenty Dranica położony jest w miejscowości Zakopane w regionie małopolskie i zapewnia bezpłatne WiFi oraz bezpłatny prywatny parking. W okolicy znajduje się: Skocznia narciarska Wielka Krokiew i Aqua Park Zakopane.\nW naszej ofercie m.in.: bezpłatne WiFi, WiFi, bezpłatny parking, dostęp do Internetu, narciarstwo, parking, WiFi dostępne w całym obiekcie, prywatny parking, Możliwe wystawienie faktury, całkowity zakaz palenia, parking na miejscu.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu udanypobyt Apartamenty Dranica o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Jeśli chcesz otrzymać fakturę za opłacony wcześniej pobyt, wpisz tę prośbę i dane swojej firmy w polu Zadaj pytanie. W obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Depozyt na poczet zniszczeń w wysokości PLN 200 jest wymagany po przyjeździe. Będzie to płatność gotówkowa. Zapłacona kwota powinna zostać zwrócona przy wymeldowaniu. Całość depozytu zostanie zwrócona w gotówce po sprawdzeniu stanu obiektu. Przyjazd po godzinie 22:00 podlega dodatkowej opłacie w wysokości 50 PLN. Możliwość późnego przyjazdu musi zostać potwierdzona przez personel obiektu. Po dokonaniu rezerwacji karta kredytowa Gościa zostanie obciążona kwotą w wysokości maksymalnie 20% całkowitej opłaty za pobyt. Pozostałą kwotę należy uiścić gotówką w dniu przyjazdu.\nOferta partnera Booking.com - BG.236010