Filipiny - Ifugao z Balutem - relacja, zdjęcia, mapa wycieczki - Polskie Szlaki\nFilipiny - Ifugao z Balutem\n2016-02-23 - 2016-03-24\nDariusz ( Neronek ) Metel Wędrowiec 205 kilometrów\nFilipiny Północne Banaue , Sagada , Batad\nOd zawsze marzyłem o Filipinach .\nKażdy wciąż mi mówili Darek ty ciągle te Indochiny ?\nTeraz gdy skusiłem się na tani bilet 1600 zł w dwie strony , nie mam już wyjścia .\nCena dobra czasu dużo a więc tylko ułożenie planu podróży i w drogę ....\nZadzwoniłem do mojej najlepszej koleżanki w podróżach Marzeny i mówię jej wiesz mam bilet na Filipiny , nareszcie odpowiedziała\nNo tak ale nic nie wiem o tym kraju , wiem tylko że ma 7000 wysp i co dalej ..\nMarzena powiedział mi tylko jedno Pamilacan .\nPytam jej co to jest Pamilacan , mówi mi to mała wyspa otoczona rafami a na niej prawdziwa filipińska wieś i że wspaniali ludzie tam mieszkają .\nZaczynam szukać najpierw na mapie , nie ma takiej .... w Googlach map , jest rzeczywiście maleńka .\nNie wiedziałem tylko że to właśnie tam odnajdę swój raj na ziemi .\nO tym wszystkim opowiem Wam w dalszej części relacji .\nPrzy pomocy znajomych , różnych forach .blogów , ustaliłem w końcu plan mając nadzieję że wypełni się chociaż w 90%\nTermin od 04.03 - 29 .03\nBydgoszcz - Poznań - Dublin - Abu Dhabi - Manila - Banaue - Sagada - Banaue -Batad - Banaue - Manila - Cebu - Tagbilaran -\nBaclayon - Pamilacan - Baclayon - Bohol - Tagbilaran - Cebu - Puerto Princesa - Sabang - El Nido - Puerto Princesa - Manila - Abu Dhabi - Dusseldorf - Berlin - Bydgoszcz\nBydgoszcz > Dublin > Abu Dhabi > Manila > Banaue > Sagada > Sagada > Batad > Manila > Cebu > Tagbilaran > Pamilacan > Pamilacan > Pamilacan > Pamilacan > Pamilacan > Tagbilaran > Puerto Princesa > Sabang > Sabang Podziemna rzeka > Sabang > El Nido > Filipiny\nGorąco Was zaprasza na moją foto-relację z podróży po tym jakże pięknym kraju :\nna początek coś o mnie .\nOd 2004 r kiedy to pierwszy raz zwiedziłem ja i mój plecak Azję a były to Chiny moja przygoda z tym fascynującym kontynentem świata trwa do dziś .\nPo Chinach była bajecznie kolorowa Tajlandia kraina tysiąca uśmiechów i miliona smaków do której zawsze powracam jak do swojego domu .\nNastępnie zobaczyłem biedną ale jakże miłą Kambodżę ze wspaniałą i dumną kulturą oraz cichy spokojny pełen zieleni Laos . W kolejnych latach był Wietnam ogromnie różniący się kulturowo i smakowo potem była Malezja do której jakoś dziś nie pałam większym entuzjazmem ale to chyba temat na długie godziny oczywiście przy piwie . Zwiedziłem także mało dla mnie ciekawy i najbardziej sterylny kraj na ziemi jakim był Singapur . Wpadłem na noc do Macao ale jakoś szczęścia tam w kasynach nie miałem . Hongkong także nie powalił mnie na nogi . Ale za to Birma .Pamiętam jak wróciłem do kraju dopiero po paru miesiącach zatęskniłem za tym krajem a szczególnie za tym ludźmi , chociaż podróżowanie jak i jedzenia tam jest wręcz ekstremalne . No i w końcu teraz odnalazłem ten mój ósmy cud świata to Filipiny do którego wracał będę nie tylko myślami ale i samolotem oczywiście jak tylko Bozia da i zdrówko i kasiorkę . Pewnie zastawiasz się dlaczego właśnie Filipiny ?\nPrzeczytaj moją foto-relację z tego miejsca a sam jak wierzę zrozumiesz a może i nawet ty zostawisz tam cześć swojej duszy , bo z pewnością ducha dostaniesz od nich na pewno i to na zawsze . To najwspanialsi ludzie jakich kiedykolwiek poznałem !\njuż widać raj Pamilacan\nFilm na dobry pączątek moje Filipiny :\nBanka już czeka\nKażdy wciąż mi mówili Darek ty ciągle te Indochiny ? Teraz gdy skusiłem się na tani bilet 1600 zł w dwie strony , nie mam już wyjścia . Cena dobra czasu dużo a więc tylko ułożenie planu podróży i w drogę .... Zadzwoniłem do mojej najlepszej koleżanki w podróżach Marzeny i mówię jej wiesz mam bilet na Filipiny , nareszcie odpowiedziała No tak ale nic nie wiem o tym kraju , wiem tylko że ma 7000 wysp i co dalej .. Marzena powiedział mi tylko jedno Pamilacan . Pytam jej co to jest Pamilacan , mówi mi to mała wyspa otoczona rafami a na niej prawdziwa filipińska wieś i że wspaniali ludzie tam mieszkają . Zaczynam szukać najpierw na mapie , nie ma takiej .... w Googlach map , jest rzeczywiście maleńka . Nie wiedziałem tylko że to właśnie tam odnajdę swój raj na ziemi . O tym wszystkim opowiem Wam w dalszej części relacji . Przy pomocy znajomych , różnych forach .blogów , ustaliłem w końcu plan mając nadzieję że wypełni się chociaż w 90%\nBydgoszcz - Poznań - Dublin - Abu Dhabi - Manila - Banaue - Sagada - Banaue -Batad - Banaue - Manila - Cebu - Tagbilaran - Baclayon - Pamilacan - Baclayon - Bohol - Tagbilaran - Cebu - Puerto Princesa - Sabang - El Nido - Puerto Princesa - Manila - Abu Dhabi - Dusseldorf - Berlin - Bydgoszcz\nSpakowany w drogę , do Poznania . Na lotnisko czeka na mnie samolot Ryanair do Dublina Nie wiem jeszcze że spotka mnie na dzień dobry a może raczej na do widzenia coś bardzo nie miłego .....\nJestem w Poznaniu na lotnisku 2,5 godziny wcześniej, a więc idę spokojnie sobie na jakąś kawkę, siadam. Czekam aż będę mógł podejść do odprawy, w końcu idę, a tu Pani z Ryanair mówi mi, że muszę mieć wydruk biletu, a nie ten odebrany od nich e-mail. Nigdy nie leciałem tym cholernymi liniami. W Azji latałem tanimi liniami Air Asia, Tiger Air itd... Ale tam wystarczył tylko paszport, a tu... mam tylko 10 minut na wydruk biletu. Panicznie szukam jakieś kafejki z drukarką, ale na lotnisku oczywiście nigdzie nie ma kafejki z drukarką jakby byli w zmowie! Zrobienie odprawy on-line na automacie jest niemożliwe, pomimo że jest on na monety, ale oczywiście nie działał. Idę do biura Ryanair – nie chcą mi zrobić wydruku biletu! Podchodzę do biura LOT, ale babsko strasznie nieuprzejme mówi mi wprost, że "mnie to nie obchodzi, jestem z LOT-u " Minęło 10 minut... muszę wybulić 320 zł ! Czuję się, jakbym na koniec – a raczej na początek – dostał kopa w dupsko... Ot, taka nasza Polska właśnie.\nŻegnaj, Polsko! Żegnaj Europo !\nDublin - Etihad Airlines – lot do Abu Dhabi\nPo tym jak niemile pożegnałem się z moją Polską, czas spędzić noc na lotnisku w Dublinie. Idę się kimnąć tam, gdzie wszyscy opisują, że jest w miarę dobrze: terminal 1 na 1 piętro obok McDonald's są wygodne fotele, ale zajęte . Jest jednak jeden wolny. Staram się zasnąć, ale nic z tego... I tak zamiast spać całą noc, wiercę się, raz nogi na plecaku, potem plecak pod głową... W mordę jeża – 2 w nocy... 4 rano... No nareszcie coraz bliżej do 8. Koło 6-tej odprawa – bagaż nadaję do Manili. Ale wcześniej transfer w Abu Dhabi. Wsiadam w samolot emirackich linii lotniczych Etihad, bo tymi liniami właśnie przylecę na Filipiny i wylecę do Polski (10 kg + 30 kg). Pierwszy raz lecę Etihad, siedzenia wygodne z TV, masa filmów, muzyki, gier, podgląd z kamer pod pokładem samolotu, miła obsługa, piwko free, winko free, no to Neronek... fruuuuuu. Siedzę przy oknie, obok mnie dwa wolne miejsca, ale się wybyczę Kapitan lotu się przedstawia itd... Nagle słyszę i widzę w ekranie modlitwę Allah Akbar... upss, Boże, gdzie ja i czym ja lecę? Ale spoko, wszystko było OK.\nAbu Dhabi – lotnisko:\nPrzyleciałem. Jestem na tranzycie w Abu Dhabi. Już teraz Wam powiem, że dowiedziałem się od kolegi Pawła, z którym widziałem się w Manili na browarku (on leciał do Chin, ja do Cebu), a informacja jest taka, że dla Polaków od 28 marca zniesiono wizy do Indonezji ! A więc bilety do Azji będą musiały być tańsze niż teraz – poczekamy, zobaczymy. Na lotnisku od razu rzuca się w oczy masa ludzi z różnych stron świata, to jedno z największych transferowych lotnisk na świecie. Jednak jakoś nikt nie chce zostać w Abu Dhabi . Ja chyba wiem czemu, a Wy? Każdy traktuje to lotnisko jedynie jako transfer do innych krajów. Na lot do Manili muszę czekać w transferze 7 godzin, o 2 w nocy mam lot. Słyszałem, że jak lot trwa dłużej niż 5 godzin, dostanę kupon na jedzenie. Tak właśnie się stało – znalazłem gościa, który rozdawał takie kupony. No tak, ale do wyboru nie mam zbyt wiele, a więc idę do McDonald's: dają mi frytki, burgera i colę, ale to miłe, że dbają o pasażerów. Jest też taki punkt, gdzie wszyscy doładowują swoje telefony, ale gniazdek jest za mało. I tak sobie czekam, chodzę, siadam, wstaję... Jest godz 1-sza, czas już iść... Ścisk, tłoczno, oj będzie sporo ludzi. Już witam się z Filipińczykami – sporo ich leci do Manili, a samo lotnisko jest małe. Jak widać obsługa ma wielki problem, ale znając bogatych Arabów coś tam wymyślą. Siedzę już w samolocie. Mam lecieć 7 godzin – tym razem wszystkie miejsca są zajęte. Łykam tabletkę na sen, bo w końcu trzeba się wyspać, a droga przede mną jeszcze długa. W Manili mam być o 15, a o 20 autobus do Banaue (10 godzin!).Jak widzicie więc trasę mam dość ekstremalnie ciężką, ale co robić jak się ma bilet za 1600 zł, to nie można wybredzać.\nDo zobaczenia w Manili...\nManila na dzień dobry film :\nNo to nareszcie jestem – Welcome Filipiny!\nJestem tu pierwszy raz i już teraz powiem Wam, że nie ostatni. Ale o tym potem. Przyleciałem na terminal 4, skąd latają także Air Asia i Tiger Air.\nLotnisko jest okropne, małe, brudne itd. Zresztą w Manili są 4 terminale odlegle od siebie na jakieś parę kilometrów, np. z terminalu 3 na 4 jedzie się jeepneyem jakieś 10 minut.Dlatego warto przed przylotem i odlotem sprawdzić, z którego terminalu macie swój lot. Od razu idę wymienić $ – kurs nie jest najlepszy: 1$ – 44 peso. Wychodzę z lotniska, muszę się dostać na autobus do Banaue liniami Ohayami. Nie daję się nabrać na taxi spod lotniska – wiem, że na zewnątrz dalej od lotniska Tam złapię nie za 500 peso a za 300 peso i tak właśnie jest. Wsiadam do białej taxi – starej rozklekotanej Toyoty. Gościu po chwili automatycznie zamyka drzwi, dziwne uczucie – pytam po co? Odpowiada mi, że dla bezpieczeństwa, ponieważ będziemy jechać przez jakieś niebezpieczne dzielnice. Jak się potem okazało (Manilę zwiedzałem przez 3 dni), byłem tam, gdzie nigdy jeszcze nie widzieli białasów i nigdzie nic złego mnie nie spotkało, ale oczywiście mogło być różnie. Po 40 minutach (bo były korki) dojechałem na "dworzec autobusowy" Ohayami. Hmm... dworzec to za dużo powiedziane: 3 stojące obok siebie autobusy i stara rozwalająca się budka z kasąKupuję bilet za 450 Peso i o godz. 21-szej mam autobus do Banaue. W Banaue mam być o 6 rano. Plecak wrzucam do bagażnika autobusu i w drogę oblukać Manilę... Doszedłem do jakiegoś nocnego marketu ulicznego, kupuję coś z grilla na patyku: wygląda mi to na jakieś świńskie flaki, nawet zjadliwe – 10 peso (70 gr). No tak, ale do grilla trzeba wypić jakieś piwko i tu robi się problem, zresztą jak się potem okazało podobnie było w większości miast i wiosek na Filipinach. Początkowo wydawało mi się, że oni nie kumają tego, jak bardzo białasy kochają piwo, jednak po czasie stwierdzam, że braki piwka na ulicznych straganach to efekt ubóstwa – ich po prostu nie stać na piwo. Wolą rum za parę groszy 0,5 l – 4 zł i to 80% alk. ( ale spoko przelicznik % alk jest inny niż u nas 😉 Trafiam do jakiejś rozwalającej się budki z chipsami, zabezpieczonej metalową siatką – uff, jest zimny San Miguel. Mają tylko dużego – 1 litr – myślę sobie: o kurczę, dam radę? Siadam sobie na krawężniku przy tym sklepiku, bo oczywiście krzesełek nie mają. Też tego nie kumam – dlaczego? Od razu robi się koło mnie małe zbiegowisko: otóż okazało się, że jestem w dzielnicy tzw. "slumsów". Pytają mnie, co ja tu robię, skąd jestem, że tutaj nigdy nie było białasów. Lekki dreszcz mnie przeszedł, ale co tam. Widać, że ludzie są mili, nie widziałem w nich żadnej agresji, a jak powiedziałem im, że jestem z Polski, to od razu zrobiło się miło i wesoło. Powtarzali wciąż, że Jan Paweł II i że oni kochają go do dziś. No tak, ale czas wracać.\nautobus do Manili\nJest godz. 20. Zabłądziłem...\nTak tak, proszę się nie śmiać: uliczki tutaj są ciemne, raz szerokie, raz wąskie, pełne biegających na boso brudnych, niczyich dzieci. Niektóre z nich już nawet śpią gdzieś na szarych brudnych chodnikach, przykryte jakimiś szmatami. Rozdałem im kredki i farbki do malowania, może chociaż trochę pokolorują sobie te swoje biedne, szare dzieciństwo. Za godzinę mam odjazd autobusu, a ja... nadal nie wiem, gdzie dokładnie jestem. Ale skąd ma się przyjaciół spod budki z piwem, jeden z nich widział mnie wcześniej przed sklepikiem, cierpliwie czekał, aż dokończę browarka, a że miał swoją rikszę i wiedział gdzie jest Ohayami Bus, to nie zastanawiałem się wiele. Po 20 minutach byłem na dworcu. Dałem mu 50 peso (3,50 zł) i już spokojnie siedziałem w autobusie.\nManila filmik :\nJest 6 rano, autobus szczęśliwe dojechał do Banaue. Towarzyszka mojej podróży, Rosjanka Katia, oj ta to mogła wypić – Żubróweczka jej smakowała, aż w końcu to ja zasnąłem, a ona... ona MP3 słuchała. Przystanek w Banaue jest zaraz przy punkcie informacji turystycznej, gdzie wszyscy wychodzą i kupują bilet – opłatę klimatyczną za 20 peso. Biorę plecak, idę w dół do centrum. Widać je już z góry. Katia też idzie, potem znika mi jak kamfora, ale że Banaue to małe miasteczko, bez problemu później się odnajdujemy. Od razu jestem zachwycony widokami i miejscem. Banaue – kocham takie klimaty – oj, będzie dobrze! 🙂 Banaue to praktycznie jedna długa ulica, gdzie w centrum na placu stoją kolorowe jeepneye i masa tri–cyklów. Wkoło mały market. Na dole w jednym z budynków jest market, gdzie kupicie wszystko: od szczotki do zębów po mięso i balut. No tak, ale jest wcześnie rano – 6:30 i pomimo niespania już drugi dzień od wyjazdu z Polski, nie zamierzam jednak nocować w Banaue, ale jechać dalej do Sagady. Pytam się, który jeepney jedzie do Sagady. Okazuje się, że jest jeden, ale czeka aż się wypełni chętnymi. Już jednego mają – mnie. Dowiaduję się, że po 2 godz. będę miał przesiadkę w Bontoc na innego jeepneya. Kupuję bilet do Bontoc – 150 peso + 80 peso do Sagady, wrzucam plecak na dach jeepneya i idę na kawę, ona zawsze z rana jest najlepsza.\nKoło 8 rano już siedzę w środku – ja, dwóch Francuzów, Włoch z Włoszką i Serbka – jedziemy... Ale czad – pierwszy raz w życiu jadę takim cackiem Po 15 min. już jest wesoło. Francuzi i ich koleżanka Zofia to wesołe duszki, a ja też nie odbiegam od takich klimatów, a więc otwieram swoją Żubrówkę i mój kieliszek nietłukący z bambusa i zaczynamy śpiewać różne piosenki. Nawet "Panie Janie"... po polsku, francusku, włosku, serbsku, aż w końcu dołączyli do nas lekko wstydliwi Filipińczycy, wesoły jeepney jedzie dalej...\nPo 4 godzinach od Banaue jestem w Sagadzie. Muszę od razu zaznaczyć, że jak dla mnie Sagada jest dużo ciekawszym miejscem na nocleg niż Banaue – dlaczego? Postaram się Wam to wytłumaczyć w dalszym ciągu mojej relacji. Biorę plecak z dachu, każdy z naszego wesołego jeepneya się żegna i każdy idzie w swoją drogę szukać noclegów Wszyscy jednak wiemy, że wieczorem gdzieś się zobaczymy, bo przecież Sagada to nie miasto, ale maleńka wioska. Nikt z tubylców nie stoi koło nas z kartkami ofert na nocleg – dziwne... W Azji południowo-wschodniej miałbym już chyba z 10 ofert, a tu nic. No dobrze, zaczynam szukać noclegu. Wchodzę do puktu informacji turystycznej. Pani poleca mi jakiś nocleg za 1000 peso, że fajny.Ja jej mówię: no nie nie, kobitko, ja jestem z Polski, szukam tańszego, ale że od 2 dni po wylocie z Polski nie spałem, to też nie chciałbym nocować w jakiejś dziurze. Po chwili zastanowienia się mówi mi, że jest taki na górce, z fajnym widoczkiem za 650 peso, WC, TV, AC i że czyściutko. Idę tam – to Valley View Inn, oglądam pokój, bez dłuższego zastanawiania się biorę! Naprawdę bardzo czysto, zresztą sami zobaczcie, i widok z tarasu przepiękny. Biorę prysznic – woda ciepła Uf, jak fajnie... dwa dni męczarni i w końcu na miejscu!\nTeraz mogę już powiedzieć: WELCOME Philippines !\nRozpakowałem cały plecak, wszystkie prezenty z Polski, czekolady gorzkie zawinięte sreberkiem wytrzymały trudy podróży – ani trochę się nie rozpuściły. Flaga i szalik z Polski także w dobrym stanie . Kredki, farbki, mydełka jabłkowe z Biedronki itd... Pewnie myślicie – po co ja to targałem ?Taki już jestem: zawsze przy wylocie z Polski zabieram pamiątki i rozdaję je w czasie podróży biednym ludziom, ulicznym dzieciakom biegających boso na ulicach. To miłe widzieć uśmiech na twarzy tych ludzi, wiem że nie przelewa im się, że ciężko harują na życie, dlatego to dla mnie takie ważne!\nSagada Echo Valley i podziemne przejście między jaskinią Lumiang i Sumaging z przewodnikiem:\nWykąpany idę oglądać Sagadę. Aby nie marnować cennego czasu, idę najpierw do Echo Valley, gdzie na skałach wiszą trumny, w taki sposób ludzie z plemiona Ifugao chowali zmarłych. Najpierw przechodzę obok kościoła, potem przez cmentarz, aż w końcu dochodzę ścieżkami do miejsca, gdzie wiszą trumny i jakieś doczepione do nich krzesło, dziwne jest to miejsce, jakbym był w jakimś matriksie. Potem jeszcze widziałem podobne trumny w drodze do jaskiń, ale o tym powiem Wam potem.\nCisza nocno-policyjna :\nWieczorem zaczynam szukać jakiejś nocnej knajpki z muzyką i piwkiem, a tu... nic, totalnie nic! Nie wierzę, ale też i nie daję za wygraną i szukam dalej. Po chwili patrzę: jest na górce mały baraczek z zamkniętymi futrynami oknami, oblepiony zdjęciami reggae, ktoś wchodzi, idę za nim, a tu... Hello Darek!!! No proszę – wesoły jeepney zajechał do baru ! Wszyscy już tam byli, też dużo się naszukali, aby w końcu znaleźć jeden i tylko jeden night bar w Sagadzie. Siadam koło Włochów, zamawiam piwko Red Horse – 60 peso za 0,5 l, jest muza, jest piwo, są przyjaciele, jest cool, aż tu nagle... Pod okna baru na krótkim sygnale podjeżdża policja, barman w popłochu gasi światło i gestem palca na ustach ucisza wszystkich. Ciszzzzzzaaaaaaaa... patrzę na zegarek – jest 23:30 – o co chodzi? Nie kumam... Po chwili barman zapala świeczki na stole i mówi, że zero muzy . No tak, ale wesoły jeepney musi śpiewać dalej. Wpadłem chyba na genialny pomysł. Wyciągam swój telefon, kładę go na stół, włączam MP3 i już wszyscy się cieszą – nawet barman był zadowolony, a ja jeszcze bardziej, bo oprócz Adeli czy M. Buble posłuchali naszej polskiej muzy. Balkanica podobała się chyba najbardziej . No tak, ale nawet telefon ma swój koniec – bateria się wyczerpała. Czas spadać. Żegnam się z przyjaciółmi: See you... Idę spać – rano w planach jaskinie i 3 godziny czołgania się się po śliskich jak mydło skałach, wdrapywania się na nie, ale całe szczęście z przewodnikiem. Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że będzie to dla mnie najbardziej ekstremalna wyprawa w nieznaną ciemność ogromnych jaskiń Sagady. Nie wiedziałem też, że o mało nie zostałbym tam na stałe w małej dziurze, a swoje buty gdzieś w drodze zgubię .. Ale o tym za chwilę...\nkażdy ma swoją drogę krzyżową :\nRano wstałem już o 7 – tak tak, nie jestem z tych co śpią do 12-tej. Nie wyobrażam sobie, jak można tak gnić do południa. Idę szukać wyprawy do przejścia między jaskinią Lumiang i Sumaging, ale tylko z przewodnikiem. W Sagadzie są dwa takie punkty dla turystów. Pierwszy – ten przy rynku – największy punkt informacji turystycznej ma niezbyt dobre ceny. Idę dalej, w dół jakieś 300 m po prawej stronie jest biały, niewielki budynek, gdzie pytam się o cenę takiej wyprawy: Single? Yes. 1200 peso za 3 godziny z przewodnikiem. Nie nie, to proszę mnie dokooptować do grupy. OK, ale musisz tu stać i czekać, jak ktoś będzie zamawiał wyprawę, to wtedy się załapiesz, OK? OK. Pogoda dziś piękna – słońce od rana, błękitne niebo, nie wiem, jaka temperatura, ale 26 st. to pewnie jest. Kupuję wodę – 1 litr za 30 peso. Siadam na schodach, nogi wyciągam na ulicę, bo dość wąsko i jak kot w słońcu grzeję swoje ciało – jest fajnie .Długo nie czekałem – podchodzi dwóch Kanadyjczyków. Yes! Yes! Jun Calestino z synem – Kanadyjczyk, ale urodzony Filipińczyk. Idziemy do jaskiń z przewodnikiem Carlo, na koniec mam zapłacić 400 peso – to super cena .Dochodzimy do jaskiń – wcześniej parę fotek przy wiszących trumnach, z niektórych z nich wystają kości... upssss..., są tam duże i maleńkie drewniane trumny – to miejsce jest dużo ciekawsze od Echo Valley. Idziemy dalej w dół, jest coraz ciemniej. Carlo zapala lampę naftową. Wszyscy idą gdzieś dalej, my skręcamy w jakąś wąską szczelinę – robi się coraz ciaśniej, nagle wąska i głęboka dziura w skale. Carlo wchodzi tam pierwszy, zarzuca linę. Kanadyjczycy pierwsi wchodzą – strasznie wąsko, nie dam rady. Oni już są na dole, teraz ja... Patrzę w dziurę – o w mordę jeża : 3 m w dół na linie, nieeeee, ja przecież mam prawie 100 kg! Jak ja przecisnę się przez tę chyba 60 cm dziurę? Wtedy myślę sobie: kurcze ile ja mam w pasie??? Ale dość tego – jedna noga już weszła, druga też, rękami trzymam się liny, pomału przeciskam się w dół, aż nagle – kurczę blade, nie mogę dalej, na biodrach i na brzuchu się zatrzymałem... Jun ciągnie mnie za jedną nogę, Carlo za drugą – nie lada ubaw ze mnie mieli, ale mi do śmiechu nie było, już miałem się cofać, ale udało się – prześliznąłem się! Uffff... Brzuch sobie lekko podrapałem, a portki trochę pękły, ale szczęśliwy byłem, że już jestem w jaskini. Nie wiedziałem jeszcze, że to tylko pryszczyk w porównaniu z tym, co mnie czeka dalej... Patrzę w górę na tą dziurę, ale ze mnie poeta . I mówię sobie: No cóż, Neronek, nie masz już powrotu, musisz iść dalej... Idę dalej... Nie będę Was zanudzał, co gdzie i jak było dalej. Powiem Wam tylko: było ciężko, nawet buty zgubiłem, ale oczywiście Carlo cofnął się z lampą i je odnalazł. Były wspinaczki na linach, ślizganie się na dupsku po mokrych kamieniach, były nietoperze, które obsrywały mnie, chyba tylko na szczęście, i były cudowne, piękne, błyszczące raz w złocie, raz w srebrze stalaktyty i stalagmity. Takie cuda widziałem pierwszy raz w życiu. Po 3 godzinach drogi podziemną rzeką, dość płytką, doszedłem do centrum jaskini, gdzie znajdują się chyba najpiękniejsze stalagmity. Ogromne, złote, błyszczące wkoło naturalne baseny pełne zimnej, ale krystalicznie czystej wody. Wszędzie widać turystów – to ci, którym nie chciało się tu dotrzeć okrężną drogą jak ja, ale zeszli w 30 minut, praktycznie nie męcząc się wcale. Ale za to ja byłem cały w skowronkach, szczęśliwy że udało mi się przejść jaskinię cało, choć z małymi zadrapaniami na brzuchu i kolanach a także rozwalonymi portkami, ale się udało!\n"Jasność, widzę jasność" – krzyczę, ale nikt nic nie kuma, o co mi chodzi, no bo niby skąd .\nWyszliśmy razem z przewodnikiem na zewnątrz. Piękne Słońce nadal świeciło, niebo było błękitne, a pola ryżowe w tym Słońcu wyglądały tak pięknie zielono, jak wielkanocna trawka, a na niej świąteczny zajączek. Szczęśliwy mówię wszystkim, że stawiam kolejkę, teraz idziemy na zasłużonego Sam Miguela. I tak minął kolejny dzień w pięknym miasteczku Sagada.\nMasaż u Katrin :\nPo powrocie do hoteliku od razu prysznic. Po drodze spotkałem Zofię – mówi mi, że wraca właśnie z masażu i że za jedyne 300 peso – 23 zł – i to aż 2 godziny!! Katrin – bo tak miała na imię masażystka – bardzo dobrze masuje, masaż filipiński podobny jest do szwedzkiego z tym że ja nie znam ani tego, ani tego. Mówię jej że tajski, laotański to znam, że jest fajny. Zofia mówi mi, że tajski jest za bardzo ugniatający, że ten jest łagodny. Oczywiście, że idę po takim dniu koniecznie! Jak się okazuje, w Sagada jest tylko jedna masażystka – to właśnie Katrin. Uwierzcie mi, ugniatała mnie tak delikatnie, że byłem chyba w siódmym niebie, równe 2 godziny razem z masażem głowy. Po wyjściu czułem się, jak nówka nierdzewka, jak nowo narodzony – to było mi potrzebne! Wieczorkiem wpadłem ponownie do znanej mi już knajpki reggae i znowu ten sam scenariusz – nie będę go opisywał, bo już wiecie, co i jak. Rano czas się pakować . Jest niedziela, 6:30 msza święta, ludzi w Sagadzie dużo więcej. Jeepneye czekają na placu – czas wracać do Banaue. Kupuję bilet, jest tańszy Sagada – Bontoc – Banaue: cena 40 + 120 peso.\nBędę tęsknił za klimatem tego pięknego spokojnego miasteczka. Do zobaczenia, Sagado.\nBanaue – powrót:\nPo 4 godzinach, z przesiadką w Bontoc, dotarłem ponownie do Banaue. Jeepneye kończą i zaczynają swoje kursy na placu w Banaue. Biorę plecak, idę do już wcześniej przeze mnie ustalonego miejsca noclegu, do Peoples Lodge and Restaurant. To dość duży hotelik, ale lekko obskurny – za pokój z czystą pościelą, z lekko zniszczonym WC, bez okien, płacę 600 peso (40 zł). No tak, ale nie mam większego wyboru w Banaue są jeszcze inne hoteliki, ale ceny to 1000 peso. Zresztą, ten jest nawet fajny, bo ma piękny, duży taras z widokiem na całe Banaue i dużą restaurację.Podają tam chyba najsmaczniejsze posiłki, jak potem zauważyłem przychodzili na nie nie tylko ci, którzy nocowali tutaj, ale także goście z innych hotelików. Ceny nie są niskie jak na Filipiny, śniadanie to koszt 150 Peso. Do wszystkiego podają fioletowy ryż. Zastanawiałem się, czemu ma taki nieciekawy kolor. Teraz już wiem: to jest czarny ryż – jeżeli go filtrujemy będzie miał kolor fioletowy. Ja tam jednak wolę ten tajski, kleisty . W Banaue nigdzie nie kupicie piwa większego niż 0,33 ltr (50 peso). Smażona ryba + ryż to koszt 170 peso, czyli nie tak tanio. Lepiej udać się 200 m na plac i kupić za jedyne 30 peso hamburgera (nawet zjadliwy) lub coś z grilla za 10 peso, albo pączka (od 5 do 10 peso), smaczne. A dla smakoszy jaj polecam balut – najlepiej ten 7-dniowy. Smakowałem go w El Nido, ale o tym opowiem Wam potem. Zastanawiałem się wcześniej, w jaki sposób mam zobaczyć Batad i wodospad Tappiya. Początkowo chciałem samemu tak normalnie z kopyta iść do Batad i chyba tylko zmęczenie długą podróżą z Polski (2 dni), a także obolałe kości z włóczęgi po jaskiniach Sagady, każą mi wykupić za 500 peso wyprawę od godz. 8:30 do 16–tej. Zresztą, nie będę się już męczył – tak sobie początkowo myślałem, ale jednak nie, dostałem kolejnego kopa .\nBatad – pola ryżowe i wodospad Tappiya:\nNajpierw dojechaliśmy busem do punktu skąd wszyscy idziemy do Batad.\nPatrzymy w dół, w stronę Batad – ogromna mgła. No tak – myślę sobie – dupa blada, nic z tego, widoków pięknych pól ryżowych nie zobaczę, ale przewodnik się śmieje i uspakaja nas, że będzie wszystko OK! Jest godz 9.30. Schodzimy w dół i tak ciągle w dół i w dół... po 30 min. myślę sobie: jak będę wyglądał wracając ? Po chwili mgła osiada, oczom naszym ukazują się przepiękne pola ryżowe, ale przewodnik mówi nam, że to nie są jeszcze te najpiękniejsze. Idziemy dalej i dalej w dół... Aż w końcu z góry widać maleńką, spokojną wioskę, otoczoną polami ryżowymi i cudowny widok – to właśnie jest Batad. Schodzimy do wioski. Mały odpoczynek, dwie osoby mają plecak – będą tutaj nocować. Jest tam parę noclegów, wszystkie noclegi są u rodzin. Pytałem o ceny – od 300 peso za noc. Jest szkoła, jest też kościół i widoki takie, że zaczynam żałować tego, że nocleg mam w Banaue, a nie tu w Batad. No tak, tylko ten pomykający szybko czas sprawia, że gdybym tylko miał go więcej, z pewnością zostałbym tu na minimum dwie noce. Mam dla Was, kochani, radę: nie warto nocować w Banaue, ale właśnie tutaj, w Batad. Warto trochę się pomęczyć z plecakiem, ale gwarantuję, że będziecie zadowoleni z pobytu w Batad! Po małym odpoczynku idziemy dalej, tym razem dróżkami dzielącymi pola ryżowe. Dopiero tam czuje się tę wielkość pól ryżowych. Od razu przypominam sobie moje ukochane miejsce na Ziemi – Yangshuo w Chinach. Co jakiś czas widać pracujących ludzi sądzących zielony ryż – strasznie ciężka to praca, ciągle w błocie. Cisza tu, jak makiem zasiał – a raczej ryżem zasiał. Piękną soczystą zieleń widać dopiero, jak Słońce mocniej zaświeci, wtedy robi się jak w bajce... A my idziemy dalej, raz w górę, raz w dół do wodospadu Tappiya, więcej w dół, niż w górę – aj, będzie ciężki powrót... Po 30 min. docieramy do wodospadu – z daleka wygląda na duży, z bliska chyba jest jeszcze większy. Jest tam bardzo miło i tak świeżo pachnie przyrodą, to właśnie od dzikiej zieleni porośniętej na skałach obok spływającego wodospadu. Raczej nikt się nie kąpie – zimna woda, jednak tak krystalicznie czysta, że wypiłbym ją, jak smok wawelski Wisłę. Posiedziałem, odpoczywałem na kamieniach pod wodospadem, wsłuchując się w szum wodospadu Tappiya. Nie chciałem myśleć o tym, że w drodze powrotnej będę szedł 2-2,5 godz. ciągle w górę! Pytam więc przewodnika, czy może jest w okolicy jakiś śmigłowiec? Zapłacę! Gościu bardzo sympatyczny, chudy jak tyczka, śmieje się od ucha do ucha i daje mi duży kij do podpórki. No kurczątko, że też nie pomyślałem o tym wcześniej... Nie oglądam się za siebie, idę śmiało do góry, śmigłowiec i tak nie przyleci. Pytałem się dyskretnie przewodnika, ilu białasów poległo tutaj w tych przepaściach, bo stromo tutaj jak diabli, odpowiedział mi po cichu: 8 osób. Wystarczy mała nieuwaga, małe zachwianie i lecisz chłopie w dół... albo kobieto lecisz w dół. To nie są żarty, trzeba uważać. Ale też nie można przesadzać, ważne są dobre buty, bo tutaj kamień na kamieniu i dużo humoru, bo to sprawia, że nie czujemy trudów zmęczenia podróżą – to najlepsze lekarstwo. I tak doczołgałem się do punktu wyjścia, a tam nadal mgła.\nWsiadamy w busa, jedziemy z powrotem do Banaue. est godzina 15-ta. Na drodze raz są roboty drogowe, a raz jakieś kamienie wtoczyły się na drogę, trzeba czekać... Nagle widzimy wypadek – młody chłopak leży nieprzytomny na drodze pełnej kamieni... Drugi zwija się z bólu, ich motor jest roztrzaskany. Kierowca i przewodnik wyskakują na pomoc z busa. Podbiegam i ja im pomóc. Zakrwawiona twarz chłopaka nie daje odznak życia. Przewodnik bierze go za ramię, ja za nogi i ostrożnie kładziemy go do busa. Dwóch Niemców i reszta osób w busie robi dla niego miejsce.Dzwonią gdzieś do najbliższej wsi – tam jest podobno jakiś lekarz. Po 10 minutach słyszę, jak chłopak odzyskuje przytomność, ale strasznie krzyczy widać, że z bólu. Uspakajają go wszyscy, ale to nic nie daje. Zaczyna się rzucać – to pewnie taki szok. Zbliżamy się do wsi, skąd zabierają chłopaka dalej... Uff – myślę sobie – całe szczęście, że żyje! Po 16-tej dojechaliśmy szczęśliwe do Banaue.Na dziś starczy wrażeń – idę coś wciągnąć na ruszt, ale wcześniej mocna kawa.\nBanaue , Banaue View Point i plemię Ifugao:\nDziś już ostatni dzień – pomału czas żegnać się z północnym Filipinami.\nWstałem dziś koło 8 rano – generalnie jestem z tych, co wstają z kurami, nie potrafię spać dłużej niż do 8-ej – to dla mnie maks. Poszedłem na rynek, nie chciałem zjeść śniadania w hoteliku, ale usiąść gdzieś, wypić czarną, mocną kawę i zagryźć pączkiem. Zauważyłem, że takie filipińskie cukiernie mają tutaj duże wzięcie. Ludzie kochają tutaj pączki, ciastka, bułki... Prawdziwego naszego chleba niestety nie ma, są jedynie różnego rodzaju tosty, których nie cierpię. Kawę kupuję gdzieś na rynku. Siadam sobie pod jakąś strzechą, popijam kawę, zagryzam pączkiem. Ot, takie dziś mam śniadanko...\nBetel lepszy od papierosa :\nAż nagle patrzę, a obok mnie jest kosz-spłuczka, gdzie żujący tzw. betel (taki dopalacz – liść palmowy z wapnem i czerwonymi pestkami palmy) wypluwają kulturalnie do kosza to, co przeżuli. No tak, ale czemu teraz tu przy moim śniadaniu. Ale dobrze że jest kosz, bo w Birmie betel wypluwają dokładnie wszędzie ulice, chodniki, dworce są zaśmiecone czerwoną śliną. Jest 9–ta rano. Idę do góry schodami, skąd przyjechałem do Banaue, aby sprawdzić czy bilet powrotny, który już wcześniej kupiłem w Manili (450 peso) jest ważny. Podchodzę do drewnianej, starej budki. Autobus linii Ohayami już tam jest, pokazuję bilet. Pani mówi mi, że wszystko OK i że mam tu być o 19-tej. Dowiaduję się także, że w autobusach tych jest Wi-Fi i jak się potem okazało, nawet nieźle pomyka. No tak, ale czasu mam dużo. Oddaję w hoteliku do przechowalni swój bagaż za friko.Biorę tricykla taki motorek, którym jeździł Hans Kloss – za 50 peso. Wsiadam, jadę w górę na View Point obejrzeć najstarsze na świecie, 2000-letnie pola ryżowe i spotkać się z plemieniem Ifugao gospodarzami tych ziem i pól.Droga jest bardzo dobra, ciągle w górę, ale po asfalcie, po 20 minutach jestem na miejscu. Witają mnie ludzie z plemienia Ifugao. Siadam sobie koło nich. Wiem, że żyją z białasów, a że białasów tam dziś jak na lekarstwo, daję im 20 peso, a potem na koniec jeszcze 20 peso. Robię sobie z nimi parę fotek, pan gra mi na fujarce, znaczy się na swojej drewnianej fujarce coś tam gra\nIdę na taras i siadam z wrażenia na dupie – ale widok, w mordę jeża !\nPiękne miejsce! I tak sobie siedziałem chyba ze 2 godziny. Czasami mgła przykrywała pola, a czasami Słońce oświecało soczystą zieleń pól ryżowych – żyć, nie umierać ! Rozleniwiłem się troszkę, nie chciało mi się iść tam na pola ryżowe, wolałem oglądać je z góry, dość już nachodziłem się w Batad. Czas wracać do Banaue. Idę w dół asfaltem , piękne widoki i tylko spokojnie sobie schodzę to to ja lubię .Po drodze spotykam pana z dzidą z plemienia Ifugao – zostały mu tylko 3 zęby, ale dzielnie się trzyma. Dalej wchodzę do przydrożnego sklepiku, kupuję zielone mango, siadam, rozmawiam sobie z ludźmi generalnie o wszystkim... Jeszcze tylko kupuję jakieś drewniane małe figurki strugane przez starszego dziadka przy ulicy, smakuję suszoną kawę i dalej... Tak po 3 godzinach jestem ponownie w Banaue. Ostatki w Banaue: o godzinie 18–tej kupuję ostatniego w Banaue San Miguela, siadam na tarasie w hoteliku, ostatnie spojrzenia na pola ryżowe... Biorę plecak, idę schodami do góry. Autobus Ohayami już czeka, nawet dwa, bo jak się okazało dostawili drugi. Wsiadam, jest godz 19–ta, rano o godz. 5-tej mam być w Manili.\nBanaue Sagada Batad - Film :\nFilipiny Centralne - Cebu , Bohol , Tagbilaran , Baclayon , Pamilacan\nPo 9 godz jazdy z Banaue wreszcie jestem w Manili na dworcu autobusowym Ohayami . Podróż przebiegła spokojnie choć raczej nudno spałem całą drogę ... Jest 5 rano słońce pomalutku i nieśmiało zaczyna wychodzić na dzień .Razem z Hiszpanem i jego świeżo upieczoną żoną bierzemy białe taxi .\nUzgodniliśmy 300 Peso kierowca trochę kręcił nosem ale nie miał wyjścia .Ja jadę na terminal 4 skąd dalej liniami Tiger Air polecę do Cebu , oni zakręceni jak słoik od dżemu , nie kumają z jakiego terminalu ich samolot odlatuje . W Manili są 4 Terminale odległe od siebie o parę km\nDlatego ważne jest aby wcześniej dowiedzieć się z jakiego terminalu odlatuje Wasz samolot .\nNajgorsze terminale bez klimy itd to 4 i 1 :\nTerminal 4 / Air Asia , Tiger Air /\nTerminal 1 / Etihad , Emirates , China , Quatar /\nTerminal 3 / Pacyfic / to nówka nierdzewka czysty z pełną klimą itd.. /\nPo 20 min dotarliśmy do terminalu 4 wysiadam płacę 100 Peso , jak się okazuje oni jadą dalej na terminal 3 . Lukam na bilet o której mam lot ?\nNo tak dopiero 12.10 , po chwili dowiaduje się , że jednak jeszcze dłużej bo 15.30 Ok , ale co mam zrobić z bagażem , na terminalu nie ma przechowalni ! W końcu w jakimś biurze proszę o zgodę aby zostawić bagaż płace im 50 Peso zadowoleni 🙂 uff ja także .O godz 10 umówiłem się na terminalu 3 z Pawłem Polakiem który chciał się ze mną zobaczyć Wracał właśnie z Mindanao a o 14 miał lot do Chin . Jest 7 rano idę w stronę jakiegoś bliżej nie znanego mi marketu uliczneg. Wcześniej przed mostem stoją jeepney , skąd potem udam się na terminal 4 zobaczyć się z Pawłem .\nDochodzę do ulicznego marketu oczom i uszom nie wierzę ... hałas smród spalin , masa dosłownie masa kolorowych jeepney . Idę sobie gdzieś środkiem ulicy , dziwne się czuję ... myślę sobie : Welcome Manila Neronek ! Nie spotkałem nigdzie białasów miałem wrażenie że jestem tam tylko ja jeden . Aparat na szyję i w drogę ... to właśnie jest przygoda i to właśnie kocham : tropikalne owoce , warzywa mało mi znane , ludzie śmiejący się do mnie , każdy chce aby zrobić mu fotkę ... Czy nadal macie jakieś wątpliwości dlaczego zawsze w podróże wybieram się sam ? Koło 9 wsiadłem w jeepnay płacę 5 Peso , 10 min i dojechałem do terminalu 4 . Właśnie wylądował samolot z Pawłem , znaliśmy się jedynie z Facebooka . Chcieliśmy opuścić terminal 4 i iść gdzieś na zewnątrz na jakieś zimne piwko . No tak ale to nie jest takie łatwe musielibyśmy sporo czasu stracić aby gdzieś chociaż przy ulicznym sklepiku usiąść i porozmawiać . Postanawiamy zostać na terminalu , tym bardziej że Paweł miał duży plecak , jest gorąco a tutaj jak już pisałem jest nowy ładny klimatyzowany terminal . Siadamy kupujemy puszkowego zimnego San Miquel 0,33l 40 Peso , jeden potem drugi .... sporo dyskutowaliśmy o Filipinach . Paweł jest już rok w podróży , szczęściarz . Zakochany w dalekich południowych Filipinach w Mindanao .Sporo się od niego dowiedziałem , za rok jak Bozia da zdrówko i kasiorę chciałbym także zobaczyć Mindanao łącząc swoją podróż koniecznie z Pamilacan Island . No tak ale czas szybko płynie , tak samo jak to nasze zimne San Miquel .... czas wracać na terminal 3 . Wracam do pkt skąd przyjechałem wsiadam w pierdzącego jeepney i po 15 min jestem na lotnisku . Jeszcze mała czarna kawa , odbieram plecak idę na odprawę ... Jak się okazuje w Manili są zniesione opłaty lotniskowe bynajmniej nie ma ich na terminale 3 i 1 / tylko na międzynarodowe loty / Wsiadam w Tiger Air i lecę do Cebu... Lot tak szybko minął że nawet nie zdążyłem oka zmrużyć .\nWysiadam z samolotu jest godz 17 szybko opuszczam lotnisko szukam Taxi , ponieważ ostatni prom do Tagbilaram mam o 18.35 a biletu jeszcze nie mam . Zaraz przy wyjściu staję w długiej kolejce do białej taxi . Spoko nie było przekrętów , każdy mówi gdzie jedzie i dostaje bilecik z nazwą miejsca dokąd się udaje Zaraz po wejściu do Taxi kierowca sam włącza Taxometr . Po 25 min jestem w porcie Cebu . Kierowcy płacę 200 Peso , zatrzymał się przy kasie biletowej a więc nie miałem problemów z zakupem biletu do Tagbilram. Wybieram Oceanjet od razu kupuję powrotny na 17 .03 godz 7.30 rano , płacę 400 +400 Peso . Szczęśliwy że udało mi się zdążyć na czas idę do portu . A tu kontrola za kontrolą jak na lotnisku , muszę wykupić opłatę portową 25 Peso + 50 Peso za bagaż siadam i cierpliwie czekam na prom .... jakiś niewidomy zespół przygrywa tak głośno że uszy więdną .Jest już ciemno wsiadam do promu uff za 2 godz będę w Tagbilaram mam tylko nadzieję że jakiś nocleg tam znajdę ....\nDo portu w Tagbilaran dopłynąłem około godz 21–szej. Od razu wsiadam w tricykla, ustalam cenę 50 peso. Wiem, że powinienem tylko 20 peso, bo centrum jest blisko, ale jest tutaj ciemno jak w... wiecie jak. Proszę kierowcę, aby znalazł mi jakiś dobry nocleg w centrum do max 600 peso. Kręci głową, że będzie ciężko. Wsiadam, jedziemy... Jeden za 700 peso – brak miejsc, jest i drugi, ale chyba zabiłem ich śmiechem: za taką dziurę 1200 peso! Idę do następnego... jest, no tak, 850 peso – drogo! Zauważyłem, że nie mam już większego wyboru – w końcu jadę, lecę, płynę aż z północy z Banaue, to już 27 godzin podróży – lekko mam już dosyć... OK, nie mam wyjścia – zostaję na noc tutaj. Pokój jest duży, z dużym łożem, z łazienką, TV, AC. Biorę prysznic, jest już 22:30 i idę w miasto... Generalnie nic ciekawego – ulice puste, ciemne. Znalazłem w końcu coś z grilla, jakiś kurczak na patyku za 10 peso mały, za 30 peso większy kawałek. Siadam, proszę o piwko. No bo jak – grill bez browarka? Pani się śmieje, że nie mają piwa... What!? Tłumaczy coś, że za rogiem jest sklep – idę, jest... Uff, kupuję San Miguela. Wracam, siadam na jakimś połamanym, plastikowym krześle – nareszcie kolacja. Wracając do hotelu patrzę, a tu za rogiem jest mała kafejka internetowa – obskurna, ale w końcu pierwszy raz od 7 dni mam kontakt ze światem. Patrzę w kompa i oczom nie wierzę, co ten Putin wyrabia... Będzie III wojna światowa ? Wracać, nie wracać... Wkurzyłem się. Na razie to ja idę spać. Zobaczę, co jutro dzień przyniesie.\nJutro płynę na maleńką, rajską wysepkę pełną wiejskiego klimatu i rajskiego uroku, ale to jutro...\nZ Tagbilaran do Baclayon pojechałem jeepnayem koło 9-tej rano, 10 peso, 15-20 minut. Baclayon to stary, zabytkowy, kamienny kościół z 1724 roku, spory bazar i mały port, skąd koło 11-tej odpłynę na maleńką wyspę Pamilacan. Jeszcze wtedy nie wiedziałem, że to właśnie Pamilacan będzie moim numerem 1 na Filipinach! Po przyjeździe do Baclayon miałem sporo czasu, a więc udałem się dokąd? No pewnie, że tam, gdzie jest co zjeść – na bazar. Kupiłem jakiegoś kurczaka z curry, a raczej z kościami tego kurczaka i curry. Tutaj na Filipinach jedzenie jest podobne do tego w Birmie czy Indiach. Kurczak podawany jest z kością, która wcześniej przed smażeniem jest tłuczona na parę części. Twierdzą, że tylko wtedy kurczak jest smaczny... Hmm... no może coś w tym jest. Tylko to ciągłe cyckanie tego kurczaka jest denerwujące. A czas sobie płynie banalnie, tik-tak... No tak, aż nagle widzę, że ktoś mi macha i krzyczy do mnie: Hello Darek! To był Jojo, czyli Jojomar Mijos – Filipińczyk, student mieszkający na Pamilacan, z którym umówiłem się tutaj w porcie, aby płynąć na wyspę. Podchodzę bliżej, patrzę na Jojo, pantofelki wydziergane w tygryska. Myślę sobie: ladyboy, zresztą i tak wcześniej wiedziałem o tym, ponieważ namiary do niego, a raczej na wyspę Pamilacan, na której na plaży ma on dwa bungalowy, dała mi Marzena – koleżanka z podróży po Tajlandii. Marzena – masz u mnie browarka na Khao San w Bangkoku 🙂\nPozwólcie, że tutaj na chwilkę się zatrzymam:\nNie jestem homofobem, uważam się za osobę bardzo tolerancyjną i nie rozumiem tych, co tak bardzo nienawidzą takich osób jak Jojo czy innych, jemu podobnych. Zawsze powtarzam: homofobię się leczy i moim takim lekarstwem dla tych osób byłby samodzielny, ale nie na koszt Państwa, co najmniej 4-miesięczny pobyt np. w Tajlandii lub Indiach w rodzinach, w których mieszkają ludzie o innej orientacji seksualnej. Rada moja jest taka: "nie zaglądajcie innym do łóżka, ten problem da się wyleczyć". No dobrze, wracamy na ziemię, a raczej do morza południowochińskiego, a jeszcze ściślej do wody. Jojo zaprowadza mnie do bangki – to taka filipińska łódź z bocznymi pływakami, które pomagają utrzymać łódź w czasie dużych fal. Wrzucam plecak do bangki, którą pokieruje brat Jojo – Denis. Płynę sam, ponieważ Jojo zostaje w Tagbilaran na uniwersytecie do piątku. Potem na weekend wraca do domu na wyspę. Jojo ma 5 braci i 2 siostry i wspaniałą mamę Elizę i tatę Enasa, ale o nich opowiem Wam potem. Za łódź płacę 1500 peso, ale już w dwie strony, płynę 1,5 godziny. W oddali widać już maleńką Pamilacan – okrągła wyspa z pięknymi plażami, białym piaskiem, palmami, bananami, kokosami, rafami, gdzie gwiazdy i rozgwiazdy spadają z nieba, a rybki Nemo są dokładnie wszędzie. Woda jest czysta jak kryształ, ale najpiękniejszy jest sam wiejski filipiński klimat Pamilacan. Mieszka tutaj parę rodzin. Hodują kozy, chude krowy, kury, świnie i koguty – jak przystało na Filipiny – są wszędzie! Zielona trawa sprawia, że za chwilę zwariuję.\nNie wiem, co wybrać: plaża, trawa...\nPamilacan – rajska maleńka wyspa z wiejskim klimatem i cudownymi mieszkańcami:\nKażdy go widzi inaczej, ale gdy większość z nas zamknie na chwilę oczy i powie sobie słowo raj, widzi – no właśnie, co? Białe lub złote plaże z błękitnym, ciepłym morzem z palmami schylającymi się leniwie ku plaży itd... I ja właśnie taki raj znalazłem. To maleńka, okrągła wyspa otoczona pięknymi rafami, jakich nigdy wcześniej nie widziałem, białym jak mąka babuni piaskiem, pięknymi palmami, cudownymi muszlami na plaży.\nAle przecież w raju można mieszkać, żyć. To właśnie tutaj jest ta prawdziwa filipińska wieś, jest tu wszystko – od świń przez kozy, krowy, a kończąc na kogutach. To wszystko znajduje się na pięknej, zielonej trawie, na której rosną wielkie palmy i małe domki zbudowane z liści bambusa. A w nich... najwspanialsi ludzie, jakich dotychczas spotkałem! Nie będę Was zanudzał, jak wyglądał każdy dzień pobytu w moim raju, ale uwierzcie mi – było bosko! Jak już wcześniej pisałem, bungalow był nowy – jak wyglądał, sami zobaczcie. Za noc płaciłem tylko 850 peso (60 zł). Uwaga: wliczone było także śniadanie i obiad. Zawsze był deser, banany, arbuz, ananas... I kawa w termosie cały dzień, no i woda do picia. Eliza, mama Jojo, bardzo miła Pani, codzienne z Enasem (jej mężem) przynosili mi na plażę pod taki szałasik śniadanie i obiad. Owoce morza – tutaj przyznam się, że nie jestem ich fanem – były codziennie, ryba smażona, jakieś placki ryżowe z rybą. Trochę głupio się czułem, dlatego poprosiłem ich, że chciałbym jeść u nich w kuchni razem z nimi w ich bungalow. Oczywiście, że się zgodzili. Nie wiedzieli, że ja w kuchni to wariuję... Kocham gotować i kocham jeść. Wieczorem powiedziałem Elizie: "Jutro zjecie śniadanie – takie nasze, polskie".\nBardzo się ucieszyli i pytali, co to będzie? Ja im spokojnie: zobaczycie rano, cierpliwości, kochani. Mówię Elizie, aby na 8 rano w kuchni zostawiła mi: olej, 4 jaja (tylko nie balut), cebula, pomidor, szczypiorek, sól – no tak, ale oni jej nie mają, ale mają sos sojowy – OK – pieprz i coś z mięsa. I tu był problem: kiełbasy nie mają, kurczak i świnia są, ale surowe – lodówek nie ma. Tymczasem jest już godz 21. Wołam Enasa, Dexter i Jojo i idziemy do jedynego, małego sklepiku, gdzie już siedzi parę osób: Ethna i jej córka, i kolega Dextera . Mówię im: no to co, po kieliszku? Idę po ostatki mojej żubrówki, humor nam dopisuje, wódeczka – jak widzę – także... No tak, ale wszystko ma swój koniec... Żubrówka też. Kolega Dextera poprosił mnie o pustą butelkę po Żubrówce – myślę sobie, no fajna pamiątka 🙂 Jest nas jakby coraz więcej, w końcu – jak się okazuje – na wyspie jestem z białych tylko ja. Dzieciaki prawie mi na głowę wchodzą 🙂 Przynoszę pod sklepik przywiezione upominki z Polski i jak św. Mikołaj zaczynam rozdawać, a to mydełka jabłkowe (jabłka u nich nie rosną, a więc to tak, jak u nas mydełko ananasowe – są takie?), a to landrynki, zeszyty, długopisy, farbki itd...\nBardzo się cieszyłem z ich radości, a dzieciaki były tak szczęśliwe, że aż serducho mi z radości bardziej biło. Miałem także w planach zostawić gdzieś w najpiękniejszym miejscu dużą flagę Polski z orłem i dać ją komuś dobremu. Przyniosłem ją z bungalow i od razu bez zastanowienia przekazałem ją Dexterowi. Chłopak był chyba w siódmym niebie. Wiecie co zrobił? Ucałował ją i poszedł na chwilkę do domu. Wrócił z drewnianą, ręcznie robioną kolorową rybą – ściągnął ją ze swojej półki, ponieważ miała ślady lekkiego zużycia, ale to jest mało ważne. Dał mi ją w prezencie. Nie będę ukrywał, ale miałem kluchę w gardle i łzy w oczach – to był najpiękniejszy prezent, jaki w życiu dostałem: dlatego, że był to prezent dany mi prosto z serca.\nOni naprawdę żyją skromnie, ale serca to mają ze złota! Denis z kolegą po chwili przynieśli filipiński rum. Oczom nie wierzę: 80% alkoholu!\nMoja Żubrówka 40% wygląda przy tym jak... sami wiecie, jak... trochę się ucieszyłem, bo myślałem, że ten rum będziemy pić z kieliszka, ale oni robią takie drinki z taką filipińską mirindą i wiecie co – jest naprawdę smaczne! I tak sobie siedzimy przed sklepikiem, wesoło słuchamy muzyki z telefonów – raz oni słuchają muzę polską, raz ja ich – filipińską. Przesyłamy sobie MP3 przez bluetooth. Ja dostałem taką, którą potem ciągle w Filipinach nuciłem. To "Esperanza" zespołu April Boy.\nJojo zasnął chyba po 3 drinku, Dexter z kolegą zabrali go do domu, ciężki miał ten tydzień – szkoła go wykończyła, a wódeczka uśpiła 🙂 Na Pamilacan prąd jest tylko od 18–6. Największym problemem jest słodka woda – niestety nie ma jej na Pamilacan. Dlatego muszą ją wozić aż 20 km z Baclayon, ale dzielnie sobie radzą. Wstałem rano, otwieram drzwi od bungalow – Słońce już wschodzi. Jest tak pięknie, że chce się żyć.\nBiorę ręcznik, okularki i idę do morza popływać. Czujecie to... Wykąpany idę do kuchni Elizy zrobić nasze tradycyjne polskie śniadanie: jajecznica z pomidorami. Patrzę, a tutaj już grupa dzieciaków czeka na mnie – dowiedzieli się, że będzie występ 🙂 Wszyscy z zaciekawieniem patrzą, co też im zgotuję na śniadanie... Eliza oczywiście wszystko starannie przygotowała – na wyspie nie mają nawet butli gazowych, palą tradycyjnie na ogniu podpalanym suchymi liśćmi bananowca. Czułem się w kuchni, jak Makłowicz gdzieś w podróży. Jajecznica na pomidorach wyszła smaczna, Eliza ciągle zastanawiała się, po co mi ten zielony szczypiorek? Dopiero na koniec, jak nim posypałem jajecznicę, powiedziała aaaaaaaaa... I tak wszyscy skosztowali: i ci w środku, i ci lukający z okienek i drzwi kuchni. A mnie zaciekawiła suszona, wisząca w kuchni ośmiornica. Dexter dał mi ją posmakować, ale twarda... nie nie, ja dziękuję. W ciągu dnia Ethny koleżanka przyniosła do wsi żywą, właśnie wyłowioną ośmiornicę – obślizłe, wstrętne świństwo – jak można to jeść, jeszcze farbuje. Dowiedziałem się, że na wieczór będzie ta właśnie ośmiornica i że usmaży ją Eliza. Zjadłem, ale nie chciałem im robić zawodu, ja naprawdę nie lubię owoców morza, czułem się, jakbym jadł jakiś masajski laczek z opon samochodowych. Enas – ojciec Jojo i Dextera – powiedział mi wieczorem, żebym wstał wcześniej o godz. 7-ej, bo pojadę z Denisem i jego kolegą na delfiny. Ja tam wolałbym siedzieć na wsi, ale no dobrze, nie odmawiam. Pytam, ile mam zapłacić: free, zero, nic... no jesteście kochani! Rano wstałem i jak codziennie wykąpałem się w ciepłym morzu. Przed bungalow czekała już Eliza ze śniadaniem, potem zaprowadziła mnie do łodzi, tzw. bangki, gdzie już czekali na mnie Dexter z kolegą. Wsiadam – jadę na delfiny... Ciężko było je zobaczyć – podobno nie zawsze ma się szczęście. Ciągle płyniemy po błękicie morza i ciągle w stronę Słońca, ponieważ to dzięki promieniom słońca spadających do morza znaleźć można pluskające się delfiny. Mija godzina, dwie, koledzy coś do siebie mówią, ja im tłumaczę: słuchajcie, płyńmy wkoło wyspy, nic się nie stało, pewnie delfiny mnie nie lubią, a zresztą ja już je widziałem parę razy w Tajlandii, np. na Ko Phi Phi i po drodze na Ko Lipe.\nOpłynęliśmy całą wyspę – to były przepiękne widoki. Tego dnia jeszcze bardziej pokochałem Pamilacan. Dexter jednak nie dawał za wygraną i chciał płynąć dalej, ale stanowczo powiedziałem NIE – płyńmy, chłopie, do domu – tam rum czeka. Uśmiał się i po 3 godz. dopłynęliśmy do brzegu.\nDwie godziny potem Dexter podjechał skuterkiem i zabrał mnie na objazd wyspy na drugą część, tam, gdzie plaża jest prywatna, gdzie stoi tylko jeden, wielki dom. Jakiś bogaty gościu go wynajmuje podobno za 700 zł dziennie, myślę sobie: Boże, ja zapłaciłem za swój bungalow jedynie 60 zł!!\nPlaża tam jest piękna i totalnie bezludna – zresztą sami oceńcie, a w tym wielkim domu ani żywej duszy – chyba z ceną przesadził. Na tej plaży znaleźć można wspaniałe duże, kolorowe muszle. Po drodze z plaży napotykamy pana, który niósł w koszu czarne jeżowce –\nwidziałem je w morzu, ale zawsze bałem się je dotykać. Tym razem wyciągnąłem jednego z kosza – dziwne uczucie. Denis poprosił o jednego dla mnie, abym posmakował, nie no – znowu jakieś owoce morza... OK, nie odmówiłem. W środku jakaś taka żółta masa. Smakowało mi jak słona ikra – nie było to takie złe, podobno właśnie tak się je je – na żywo. I tak mijały dni jak z bicza strzelił, czas wracać. Niedziela rano, spakowany otwieram drzwi bungalow, a tam... wszyscy, których poznałem. Ale mnie zaskoczyli! Czekali na mnie, aby mnie odprowadzić do łodzi, którą odpłynę do Baclayon. Idąc, po drodze wszedłem jeszcze do kościoła... Tak tak, tam na wyspie mają kościół, a obok kościoła są ruiny twierdzy wojsk hiszpańskich Magellana. Na plaży było mi smutno żegnać się ze wszystkimi – to były najpiękniejsze dni w moim życiu, poznałem ludzi chociaż biednych, ale ze złotym sercem. Obiecałem im, że wrócę do nich za rok, a ja nie rzucam słów na wiatr...\nPowiedziałem im także, że zawsze będą w moim sercu... Kocham Was. Z kroplą łzy w oczach odpłynąłem, machając im na pożegnanie... a tutaj zapraszam Was do mojego kanału na You Tube na filmik z Pamilacan :\nTagbilaran – Bohol:\nWróciłem z Pamilacan łodzią, tzw. bangką, płynąłem 2 godz. Nagle mocno zaczęło wiać. Huśtało łodzią strasznie, a czarne chmury nad nami sprawiły, że miałem lekkiego pietra. Widząc jednak uśmiech na twarzy Dextera uspokoiłem się... Tylko czy ten uśmiech to taka osłona przed tym, co mogłoby się – nie daj Boże – stać, czy też może uśmiech z tego, że widzi w moich oczach lekki strach? Szczęśliwie dopłynęliśmy do portu w Baclayon. Dexter i Jojo zaprowadzili mnie do jeepneya, który właśnie podjechał. Pożegnaliśmy się, obiecałem im, że wrócę na Pamilacan, że słów na wiatr nie rzucam.\nWsiadam do jeepneya i za 15 peso po 15 minutach jestem już ponownie w Tagbilaran. Wiedziałem już, że znalezienie taniego noclegu na dobrym poziomie nie będzie łatwe, a że to tylko jedna noc, wybrałem Miles Pension House w Tagbilaran – 850 peso. Tutaj chciałbym powiedzieć, że generalnie noclegi na Filipinach to drugie, po wycieczkach, najdroższe wydatki. Można taniej, ale warunki wtedy są fatalne – wszystko zależy więc od Was, a raczej od waszego budżetu. Zostawiam plecak i szybko szukam tricykla, aby dostać się do Corella Bohol: do rezerwatu tarsierów, czyli najmniejszych ssaków z rodziny naczelnych na świecie! Uzgodniłem cenę: w dwie strony 350 peso i po 30 min. byłem na miejscu. Kupuję bilet (50 peso) i jadę dalej jakieś 5 minut i już jestem na miejscu. Dziś pogoda pochmurna, lekko mży deszczyk, ale że to dżungla, więc jest super.\nPokazuję bilet i razem z przewodnikiem idę szukać tarsierków. Gościu wiedział, gdzie są – ja na pewno bym ich samodzielnie nie odnalazł.\nTarsiery to maleńkie i słodkie małpki, chociaż małpkami nie są. Mam być bardzo cicho – podchodzę bliżej i bliżej... Nagle... pomału, jakby leniwie, otwiera jedno wielkie oko – jak mnie zobaczył, to się lekko zląkł, takie miałem odczucie – a ja przecież spokojny człowiek jestem. Potem otwiera drugie oko – o kurczę, myślę sobie: on ma oczy większe od głowy 🙂 Dziwne zwierzątko, ale tak miłe, że chciałbym je chociaż wziąć na ręce, ale niestety nie można 😢 Wiecie, że ET z filmu Stevena Spielberga to właśnie mała tarsierka? Kończyny mają dokładnie takie same, z małymi kuleczkami zamiast paznokci. I tak sobie robiłem zdjęcia, chodziłem i oglądałem je, były tam także te dopiero co urodzone maleństwa. Po godzinie wróciłem do Tagbilaran. Nie chciałem marnować czasu na czekoladowe wzgórza – naczytałem się sporo negatywnych opinii o nich, a czasu przecież mam jak na lekarstwo. Dlatego popołudnie zostawiłem na zwiedzanie Tagbilaran Poszedłem na tradycyjne filipińskie Lechon Manok – czyli taki kurczak z rożna. Smaczny, ale nie powalił mnie na nogi. Lepszy był ten, który zjadłem w Manili – Lechon Pork. Jednak co świnia, to świnia, ale o tym opowiem Wam potem. I tak jakoś do wieczora chodziłem leniwie po Tagbilaran oglądając port, z którego wcześnie rano wypłynę w drogę powrotną do Cebu. Rano wstałem bardzo wcześnie – o godz 6-tej, ponieważ statek do Cebu miałem o godz. 7-ej, a że do portu było blisko, więc udałem się pieszo. Bilet już miałem kupiony wcześniej w Cebu – opłaciłem tylko 50 peso za bagaż oraz 15 peso Tax Port (opłata portowa). Odprawa jest pod ogromnym namiotem – tam siedziałem i cierpliwie czekałem na statek do Cebu. W końcu jest.\nPierwszym w tym dniu promem odpłynąłem do Cebu.\nCebu – lot do Puerto Princesa na wyspę Palavan:\nPo 2 godzinach dopłynąłem do Cebu Port, skąd pojechałem taksówką na lotnisko w Cebu. Dołączyłem do Hiszpanów, którzy też wybierali się na lotnisko i w trójkę zapłaciliśmy za taxi po 100 peso. Po 25 minutach byliśmy na lotnisku. Lot do Puerto Princesa miałem mieć o 12:10... ale jak to było już wcześniej i tym razem samolot miał opóźnienie, i to spore, bo dopiero o 15:30 miałem wylecieć do Puerto Princesa. Nie wiedziałem wtedy jeszcze, że w tym samym dniu nie zdążę na busa z Puerto Princesa do Sabang, gdyż ostatni do Sabang odjeżdża o 10 rano. Koniecznie musiałem wymienić $, ponieważ kurs w Puerto Princesa jest gorszy, a już w Sabang nie wymienię wcale. Dlatego na lotnisku wymieniam $. Kurs: 1$ – 44 peso.\nAle uwaga: są dwa kantory – jeden na Terminal Domestic 1$ – 43 peso, a na Terminal International 1$ – 44 peso. Wystarczy tylko 3 minuty, aby przejść na ten drugi. Uwaga: Na lotnisku w Cebu zostały zniesione opłaty lotniskowe! obowiązują one tylko przy wylotach międzynarodowych: 500 peso. Przy wylocie z Puerto Princesa trzeba jednak zapłacić opłatę 100 peso na loty krajowe.\nPalawan -Zachodnie Filipiny :\nPuerto Princesa – terminal autobus\nWycieczka jak marzenie. Bardzo ciekawa relacja .


Samorządy podpisały kolejne umowy na remonty i budowy dróg lokalnych : Radio Olsztyn\nSamorządy podpisały kolejne umowy na remonty i budowy dróg lokalnych\nW tym mieście zostanie wybudowany niewielki, ale bardzo istotny odcinek, który łączy wcześniej powstałe drogi – wyjaśnia burmistrz Węgorzewa Krzysztof Piwowarczyk:\nKrótki, bo 141-metrowy odcinek drogi będziemy budować od podstaw. Ma on jednak duże znaczenie związane z odciążeniem miasta w godzinach szczytu.\nWięcej w budowa, droga, remont, umowy, Sławomir Sadowski\nWzrasta liczba kolizji na ul. Rolniczej w Giżycku. Służby wprowadzają zmiany w organizacji ruchu\nMa być lepiej, ale na razie... jest, jak jest. Odkąd rozpoczęła się budowa ronda na skrzyżowaniu ul. Świderskiej i Obwodowej w Giżycku, na ul. Rolniczej wzrosła...


Emulsję można aplikować na powierzchnię za pomocą pędzla, wałka lub pistoletu natryskowego. W celu uzyskania oczekiwanego efektu, zaleca się stosowanie 1 - 2 warstw farby. Narzędzia wykorzystane podczas malowania czyści się szybko i wygodnie, wystarczy umyć je ciepłą wodą. Jest to farba o bardzo wysokiej wydajności, 1 l wystarcza na pomalowanie 14 m2 powierzchni. Dekoral Emulsja Akrylit W w kolorze niebieskim - morska bryza, o pojemności 5 l.


Kłamstwo - Care Santos - opinia o książce (4806714) - Lubimyczytać.pl\nCare Santos /\n7,1 (30 ocen\ti\t11 opinii) Zobacz oceny\nXenia była do tej pory wzorową uczennicą, która marzy o dostaniu się na medycynę. Jednak ostatnio przestała przykładać się do nauki. Okazuje się, że dziewczyna się zakochała, ale nie w chłopaku z klasy, tylko w zjawie, kimś, kogo poznała przez Internet i z kim podzieliła swoją czytelniczą pasję. Po tym, jak chłopak odmawia spotkania "w realu", Xenia postanawia zrobić mu niespodziankę i na...\nXenia była do tej pory wzorową uczennicą, która marzy o dostaniu się na medycynę. Jednak ostatnio przestała przykładać się do nauki. Okazuje się, że dziewczyna się zakochała, ale nie w chłopaku z klasy, tylko w zjawie, kimś, kogo poznała przez Internet i z kim podzieliła swoją czytelniczą pasję.\nPo tym, jak chłopak odmawia spotkania "w realu", Xenia postanawia zrobić mu niespodziankę i na podstawie niewielu informacji, jakie o nim posiada, próbuje go odnaleźć.\nZ przerażeniem odkrywa, że wszystko, co jej o sobie powiedział, było oszustwem, nawet jego imię i zdjęcie, a w tajemniczej przesyłce dziewczyna znajduje... dziennik mordercy. Kim tak naprawdę jest wirtualna bratnia dusza Xenii\nźródło opisu: https://www.akapit-press.com.pl/\nźródło okładki: https://www.akapit-press.com.pl/\nzeBerka | 2018-07-01\nPrzeczytana: 01 lipca 2018\nZaskakująca, pokazuje jak wygląda życie bez miłości, ciepła i prawdziwego domu.\nPast Tense (Jack Reacher, #23) Jack Reacher, przemierzając autostopem Amerykę, trafia do Laconii w stanie New Hampshire, skąd pochodził jego ojciec....


Konstancin-Jeziorna Kwatery | Baza noclegowa w Konstancinie-Jeziornie\nWarszawa Wawer - pomieszczenia hotelowe 3, 4, 6 osobowe. Kuchnia, TV, sprzątanie 2 razy w tygodniu.Noclegi o wysokim standardzie dla firm, pokoje pracowników.W pobliżu stacja PKP, 15 minut do Śródmieścia, dogodny dojazd autobusowy, bezpłatny parking, wszelkie wygody. Cena 29zł/netto za osobę. Wystawiamy fakturę vat Kontakt; 510-23-17-17 ; 507-381-246\nIle kosztuje wynajem typu Kwatery w miejscowości Konstancin-Jeziorna?\nCzy Kwatery w Konstancinie-Jeziornie przyjmują płatność Bonem turystycznym?\nCzy w Konstancinie-Jeziornie zarezerwuję tanio Kwatery?\nIle obiektów oferuje Kwatery w Konstancinie-Jeziornie?\nW miejscowości Konstancin-Jeziorna oferujemy 2 obiektów z typem Kwatery.\nCzy w Konstancinie-Jeziornie można znaleźć Kwatery które akceptują zwierzęta?\nKwatery Piaseczno ~ 7 km\nKwatery Nowa Iwiczna ~ 8 km\nKwatery Raszyn ~ 15 km\nKwatery Ząbki ~ 22 km\nKwatery Jawczyce ~ 23 km\nKwatery Ożarów Mazowiecki ~ 25 km\nKwatery Kobyłka ~ 28 km


Tytuł "miszczyni" kierownicy w Katowicach - wiocha.pl absurd 1536024\nTytuł "miszczyni" kierownicy w Katowicach\nPrzed wydaniem prawka powinny być testy na inteligencję, jakąkolwiek\nGall Anonim 18-09-30, 09:00 Zgłoś\nDodano: 2018-09-30, 09:00:51 przez: Gall Anonim\nWydaje mnie się, że znaki drogowe są takie same w każdym mieście. Chodzi mi o zakaz wjazdu.\njedni wjezdzaja pod prąd przez nieuwagę inni celowo korytarzem zycia\nNad tunelem obok Silesi. Też w tym miejscu widziałem podobną sytuację.\nA dla kogo tytuł mistrza środkowego pasa?\nTakie rzeczy mogą sie zdarzyć każdemu kierowcy z małego miasta czy wsi kiedy pojedzie do dużego miasta którego nie zna.Przyznaje sie bez bicia,że mnie sie takie coś przydarzyło.\nJedynym pojazdem kołowym którym powinien być dostępny dla kobiet to wózek sklepowy. I to wyłącznie pod nadzorem mężczyzny.\nPowiem szczerze, że się ubawiłem ;)\nA z Ciebie to też jest miszcz. Jak jeździsz? W Polsce jeździ się prawym pasem, a Ty jak bałwan przy pustej drodze środkowym. Najpierw ponaśmiewaj się sam z siebie.\nnie wierzę, że to czytam... stary, nie przyszło ci do głowy, że nagrywający chce jechać prosto i odpowiednio wcześnie zmienił pas??? ty byś się pewnie wrył na chama na 5 metrów przed skrzyżowaniem, co nie?\nz prawego na tym skrzyżowaniu też można jechać prosto i niby z jakiego pasa zmienił aby jechać prosto?. Jeśli już chciałaś zabłysnąć nieogarnięta babo to trzeba było napisać że chciał jechać w lewo z środkowego bo w tym wypadku jest to możliwe. Cały ten twój komentarz to typowy stan umysłu baby za kierownicą\ntwój komentarz to typowy stan umysłu faceta za kierownicą: co wy wszyscy wiecie? ja tu jestem miszczem i ja wam zaraz powiem jak było i jak być powinno. typowy drogowy macho, który musi wszem i wobec udowadniać, jacy to faceci nie są doskonali... a że większość wypadków powodują faceci, to już przemilczałeś, co nie? jakie to typowe...\nA jaki jest udział procentowy kierowców mężczyzn na drogach a jaki kobiet? Nie tych co mają prawo jazdy a tych co czynnie jeżdżą. Myślę że te dane są odpowiedzią na to pytanie. Poza tym tak wolę agresywnego faceta ale sprawnie przemieszczającego się niż pierdołowata babę zataczająca się od lewej do prawej bez pomysłu jak i gdzie jechać\nWidzisz Suzi jaka jesteś. Swoją wypowiedzią sama się ośmieszyłaś. Prawym pasem też można jechać prosto. Jak nie znasz przepisów- prawy pas, nie rozpoznajesz znaków poziomych i pionowych, a masz prawo jazdy to biegiem oddaj je na Policji, bo sobie i innym możesz zrobić krzywdę.


Dobra Karma Iwony: Moje kosmetyczne buble wszechczasów\nNamber łan: Carmex różowy. Klasyczną wersję uwielbiam od lat. Nie drażni mnie ten smak ani zapach. Akceptuję też specyficzny skład. Na mnie działa jak powinien i lubię po prostu do niego wracać. Plus za wersję z SPF 25. Te w kredce, barwiące nie robią kompletnie nic. Kolory są tandetne i w dodatku się rolują. Dla mnie zupełnie NIE. No i ta cena...\nNie lubię używać kosmetyków, które nie robią nic, nie spełniają obietnic producenta, nie dają żadnych efektów. Taka, niestety jest ta pomadka ochronna, która przed niczym nie chroni. W dodatku dziwnie pachnie. Nie udała się, po prostu. A co najgorsze, wersja brzozowa wcale nie jest lepsza. Jedna godna uwagi pomadka Sylveco to ta peelingująca - jest SUPER!\nNastępny w kolejce jest lakier żelowy od Yves Rocher. Zdania na temat tej firmy są podzielone. Ja też nie jestem hurra-optymistką i też nie zachwycam się byle czym;) Mimo mojej wielkiej sympatii, zauważam też buble. Jednym z nich jest ten lakier. Jeszcze żaden żelowy wynalazek nie utrzymał się na moich paznokciach dłużej niż 4 dni. W dodatku ten tutaj, gagatek ma wstrętny, trupi kolor. Albo grzybowy - jak kto woli:P A nazwa Taupe Rose brzmi tak pięknie...\nTe lakiery też nie przeszły mojego crush testu;) Efekt rafli góra trzy dni:/\nAni kolor niespecjalny ani jakość. Nie polubiliśmy się:/\nZnam osoby, które lubią i polecają te kremy. Za ich namową kupiłam, bo były tanie\ni polskie. Niestety nie miałam szansy użyć żadnego ze względu na składy. Ale spokojnie. Poszły w dobre ręce:)\nJako alergik, mam bardzo utrudnione zadanie. Ciągle szukam skutecznego\ni łagodnego antyperspirantu i póki co działa na mnie tylko mój własny produkt DIY, czyli dezodorant na bazie oleju kokosowego i sody oczyszczonej. Przepis oczywiście znajdziecie u mnie na blogu;)\nTen dezodorant z Yves Rocher o pięknym zapachu świeżo wypranych ubrań ma słaby skład (cholerne aluminium na drugiej pozycji zaraz za wodą jest powodem moich cierpień) i w ogóle nie działa!!! Jest to sprawdzone przez kilka osób\nw różnym wieku, o różnym temperamencie i różnych trybach życia, że tak powiem;) Ja wymagam czegoś naprawdę ekstra:)\nTak samo źle działa na mnie niezniszczalna Rexona. Mam po niej po prostu rany!\nGarnier to samo:(((\nW końcu znalazłam delikatny antyperspirant w Rossmannie. Naturalny i za parę złotych. Cóż z tego, kiedy nie działa:/\nZłuszczające plastry na pięty, które nic nie robią. Jeśli takiego efektu oczekujesz - serdecznie polecam! W przeciwnym wypadku, nie trać czasu ani kasy;) Szukaj czegoś innego!\nNo to pielęgnacja:) Krem do stóp o super poprawnym składzie i zerowym działaniu. Albo raczej o działaniu przesuszającym. Gorąco nie polecam! Używałam latem\ni wówczas też był za słaby.\nKrem z dodatkiem oleju arganowego, którego nawet nie odważyłam się użyć. Skład jakoś mnie tak zniechęcił;)\nPo zużyciu trzech tubek tego kwasu hialuronowego, nie widzę żadnej ale to zupełnie ŻADNEJ różnicy. Nie ma się co oszukiwać - czasu nie oszukamy kosmetykiem za kilka złotych. Tylko chirurg może pomóc:)\nA oto żel do demakijażu, którym spokojnie można by szorować karoserię:PPP Straszny detergent!\nMasło shea, które musiałam wyrzucić ze względu na zapach - jakby zjełczały. Nieee!\nJęzyczkowy pędzel do nakładania podkładu i korektora, którym nie dało się tego\nw ogóle zrobić. Widać było tylko las smug i zacieków na twarzy. Sztywny, szorstki, mało precyzyjny. Poszedł w odstawkę.\nSzampony Sylveco ewidentnie mi nie służą. Nie domywają skóry głowy, nie odświeżają fryzury, wręcz ją obciążają. Lejąca konsystencja i brak piany potęgują te nieprzyjemne wrażenia:/\nTe kredki Yves Rocher są moim hitem od lat. Mam wszystkie kolory, ale ten złoty\ni jeszcze miedziany są nie do zaakceptowania. Nie dość, że po prostu brzydkie, to jeszcze się rolują (!), marzą i wyglądam w nich na chorą. Żadne zastosowanie nie wchodzi w grę: ani dolna powieka, ani linia wodna ani solo w roli eyeliner'a ani jako dodatek do brązowo-złotego smokey eyes. Reszta kolorów jest przyzwoita\nw kierunku bardzo dobrych. Mój makijaż oka trwa cały dzień: od bladego świtu, przez dzień w biurze, siłkę, czasem saunę aż do późnej nocy. I z tymi kredkami da się to zrobić:) Najbardziej lubię kobalt, turkus i czerń:)\nNa koniec wodoodporne kredki do powiek, które miały trwać całą noc. Niestety, nie udało się. Ani kolory, ani efekt nie spełniają moich oczekiwań. Nie kupię więcej. Na takie okazje sprawdzają się u mnie tylko Colour Tattoo.\nA jakie są Wasze koszmary branży kosmetycznej???


Ratownicza latarka kątowa Streamlight Sidewinder Rescue, MOLLE\nLekka wielozadaniowa latarka ratownicza Streamlight Sidewinder Rescue z możliwością korzystania bez użycia rąk. Wyposażona w cztery diody LED w tym IR LED 25mW/sr (min). W zestawie z systemem MOLLE oraz smyczką z paracordu.\nKod produktu: L-14069\nLekka wielozadaniowa latarka ratownicza Streamlight SidewinderRescue z możliwością korzystania bez użycia rąk. Wyposażona w cztery diody LED w tym IR LED 25mW/sr (min). W zestawie z systemem MOLLE oraz smyczką z paracordu. Pakowana w blister.\nStreamlight Sidewinder Rescue to niemal kultowa latarka będąca na wyposażeniu armii USA latarka wojskowa. Zintegrowany dyfuzor pozwala na przejście od wąskiego, skupionego snopu do szerokiej, miękkiej wiązki światła. Ta profesjonalna latarka ratownicza wyposażona jest w funkcję błyskową, która w połączeniu z dyfuzorem „Slide-in-Place” emituje światło dookólne, sygnalizując wezwanie pomocy. Streamlight Sidewinder Rescue zasilana przez dwie baterie alkaliczne AA lub dwie baterie litowe AA dla maksymalnej wszechstronności w terenie. Konstrukcja o stopniu ochrony IPX7 zapewnia wodoodporność do głębokości 1 metra przez 30 minut.\nCZASY PRACY ORAZ RODZAJ DIODY:\n5, 5 h\nFUNKCJE RATOWNICZEJ LATARKI KĄTOWEJ STREAMLIGHT SIDEWINDER RESCUE:\n- Obsługiwana bez użycia rąk kątowa latarka wojskowa z wieloma diodami LED\n- Cztery diody LED (biała, niebieska, zielona, IR) zapewniają wszystkie barwy potrzebne do znakowania lokalizacji\n- Wszystkie diody LED generują jednokierunkowe światło dla potrzeb oświetlenia ogólnego oraz światło wielokierunkowe, przy zastosowaniu wsuwanych dyfuzorów\n- Klasa ochrony IPX7; wodoszczelność do głębokości 1 m przez 30 minut; uszczelki pierścieniowe otworów obudowy zapewniają jej wodoszczelność\n- Dyfuzor pozwala uzyskać światło wielokierunkowe zgodnie z wymaganiami normy CID A-A-59176 (we wcześniejszej wersji MIL-SPEC MIL-L-38217\nWhite C4 LED, Blue, IR, Green\n4.94 cm x 2.74 cm x 11.81 cm\nRatownicza latarka kątowa Streamlight Sidewinder Rescue\nMontaż do systemu MOLLE\nKątowa latarka wojskowa Sidewinder Military Paracord, 55 lm\nKątowa wojskowa latarka Sidewinder Military, E-mount, 55 lm\nRatownicza latarka kątowa Streamlight Sidewinder MOLLE, 55 lm


Wrocław: Trwają Dni Seniora Wrocław 2012 (ZDJĘCIA) | Gazeta Wrocławska\n- Dziś wzięłyśmy udział w Marszu Kapeluszy, było bardzo fajnie. Jutro idziemy na targi seniora - informuje Danuta seniorka z Klubu Seniora przy ul. Powstańców Śląskich.\nOd rana świetnie bawią się też Teresa Chmielowczyk i Ewa Matczuk z Klubu Seniora przy ul. Lotniczej.\n- Jest super, był marsz, są występy. Aż się chce tańczyć - mówi seniorka Ewa Matczuk\nwrocławskie dni seni...\nmariola 30.09.2012 09:53:55\nkażdy kogoś lubi, bądź nie lubi; należało wcześniej demokratycznie wyłonić kandydatów z poszczególnych klubów, potem głosować i byłoby w porządku!\nmariola 30.09.2012 09:49:50\nOj, to pomyłka. Pani Chmielarczyk ma na imię Genowefa. Szkoda, bo by się rodzina ucieszyła, a tak to myślą, że to tylko zbieżność nazwisk.\nWS 28.09.2012 18:59:03\nKto dal prawo "bycia" Krolem i Krolowa Seniorow tej dwojce Panstwa z TV?!!! Pomijam fakt,ze nie kazdy SENIOR lubi te osoby i ich poczucie humoru ale jakis czas temu owa "DAMA" wystepujac w programie P.Ewy Drzyzgi dala upust swojemu PATRIOTYCZNEMU przekonaniu w stosunku do młodych Polek potepiajac ich emigracje "za praca"!!!! To ma byc KROLOWA Seniorow?!!! Wiekszosc starszych osob ma kogos za granica,nierzadko wnusie i wnuki ktore wspomagaja je finansowo,takze caly kraj... "PATRIOTYCZNEJ" Wladczyni daje temat do przemyslenia- moze mniej tego parcia na szklo?!!!!


Elektryczne motocykle Zero (2019): ceny po staremu, większa moc, większy zasięg • SAMOCHODY ELEKTRYCZNE – www.elektrowoz.pl\nElektryczne motocykle Zero (2019): ceny po staremu, większa moc, większy zasięg\nFirma Zero Motorcycles ogłosiła wprowadzenie na rynek odświeżonych wersji jednośladów Zero S i Zero DS. W większości modeli zdecydowano się na poprawienie parametrów technicznych pojazdów przy zachowaniu ceny na poziomie zbliżonym do tegorocznego. Zero Motorcycles to dziś największy producent elektrycznych motocykli na świecie.\nOdświeżone motocykle Zero S i Zero DS (2019)\nZero S, czyli motocykle drogowe\nZero Dual-Sport, czyli DS i DSR (2019)\nCeny elektrycznych motocykli Zero na poziomie BMW C-evolution\nLinia Zero S to motocykle na oponach drogowych (tzw. slickach), co pozwala im na osiągnięcie wyższych szybkości i zasięgów niż w wypadku DS. Najtańszy Zero S ZF7.2 (2019) będzie miał o 35 procent wyższą moc niż model tegoroczny, co oznacza 62 KM (46 kW) zamiast dotychczasowych 46 KM.\nZasięg Zero S (2019) ZF14.4 będzie o 10 procent wyższy niż obecnie, co przekłada się na 359 kilometrów w mieście, 241 km w trybie mieszanym i 180 km na drodze szybkiego ruchu przy jeździe z szybkością 113 km/h (obietnice producenta). Warto przy okazji dodać, że pojemność baterii w motocyklach Zero symbolizowana jest przez liczby w oznaczeniu jednośladu: Zero (D)S ZF7.2 ma 7.2 kWh, (D)S ZF14.4 – 14,4 kWh.\nW wersji z rocznika (2019) DS otrzyma identyczny upgrade jak model S: silnik osiągnie moc wyższą o 35 procent, a szybkość maksymalna wzrośnie o 8 procent. Oznacza to, że najtańszy Zero DS ZF7.2 będzie miał 62 KM (46 kW) mocy i rozpędzi się do 171 km/h. Bateria nie ulegnie zmianie, żeby utrzymać niską masę oraz, można się domyślać, znośną cenę.\nProducent deklaruje, że zasięg motocykla na autostradzie wynosi 63 kilometry (przy 113 km/h), w mieście – 132 km, a w trybie mieszanym – 85 kilometrów. Z kolei Zero DS ZF14.4 ma otrzymać baterię pochodzącą z modelu DSR, co powinno przełożyć się na zasięg w mieście wynoszący 328 kilometrów i na autostradzie – 158 kilometrów.\nCena Zero S ZF7.2 i Zero DS ZF7.2 startuje dziś od 10 995 dolarów, czyli równowartości 41,5 tysiąca złotych netto. Jeśli zdecydujemy się na dwukrotnie pojemniejszą baterię – Zero S/DS ZF14.4 – za motocykl zapłacimy co najmniej 13 995 dolarów, czyli równowartość 52,8 tysiąca złotych netto.\n> Elektryczny skuter BMW C evolution z większą produkcją i… następcą: „Concept Link”\nTags: CENA ZERO SELEKTRYCZNE MOTOCYKLEELEKTRYCZNE MOTOCYKLE - BATERIEELEKTRYCZNE MOTOCYKLE 2019ELEKTRYCZNE MOTOCYKLE ZEROPOJEMNOŚCI BATERII W ELEKTRYCZNYCH MOTOCYKLACHZERO DS 2019ZERO DS 2019 CENYZERO DS BATERIAZERO DS CENAZERO DS DANE TECHNICZNEZERO DS ZF14.4ZERO DS ZF7.2ZERO MOTORCYCLESZERO S 2019ZERO S 2019 CENAZERO S 2019 CENYZERO S BATERIAZERO S DANE TECHNICZNEZERO S ZF14.4ZERO S ZF7.2ZERO S ZF7.2 DANE TECHNICZNE


Grinday Bartosz Ryłko - dobra strona dla każdej kobiety\nGrinday Bartosz Ryłko - grinday.com\nNie testuj na sobie nieznanego pochodzenia specyfików kupowanych na aukcjach internetowych – zamawiaj naturalne, bezpieczne, certyfikowane suplementy diety wyprodukowane w Unii Europejskiej marki Grinday i miej pewność skutecznego działania bez narażania zdrowia. Złóż zamówienie online a sprzedawca dostarczy je do Ciebie bezpłatnie.\nSłowa kluczowe: mind up, suplementy diety, naturalne suplementy\nJosera jest biznesem rodzinnym, które założył Josef Erbacher. W chwili obecnej 3-cia generacja posiadaczy obejmuje kierowanie interesem. Firma Josera dysponuje trzema wydziałami: Pet Food - fabrykując...


Sobotni wieczór na Piotrkowskiej - ogródki restauracji i pubów pełne gości! Zobacz, jak tłumy łodzian świętują otwarcie lokali | Dziennik Łódzki\nSobotni wieczór na…\nSobotni wieczór na Piotrkowskiej - ogródki restauracji i pubów pełne gości! Zobacz, jak tłumy łodzian świętują otwarcie lokali\nMagdalena Jach 15 maja 2021, 21:48\nŁodzianie świętują otwarcie ogródków gastronomicznych na Piotrkowskiej (sobotni wieczór, 15.05.2021) Krzysztof Szymczak\nSobota (15 maja 2021) jest pierwszym dniem, kiedy nastąpiło re-otwarcie restauracji, kawiarni, pubów. W ramach łagodzenia obostrzeń po trzeciej fali pandemii restauratorzy mogą przyjmować gości na razie tylko na zewnątrz. Na szczęście - mimo zapowiadanych opadów - pogoda dopisała.\nGoście również - choć oni dopisaliby nawet w strugach deszczu. Umawiali się "na piwo" niezależnie od pogody już od dawna. Dlatego gdy tylko taka pierwsza okazja się pojawiła - stawili się tłumnie.\nJak wygląda Piotrkowska - oglądaj w naszej galerii.\nŁodzianie tłumnie wylegli na ulicę Piotrkowską, gdzie właściciele lokali wystawili ogródki ze stolikami. Wielu resturatorów zadbało o wystrój - piękne rośliny w gazonach i donicach, efektowne ogrodzenia, oświetlenie - wszystko to stworzyło doskonały nastrój do spotkań w gronie przyjaciół i rodziny. Większość gości zarezerwowała sobie stoliki w ulubionych miejscach. Znalezienie wolnego w sobotni wieczór nie było łatwe. Ale klienci cierpliwie czekali w kolejkach.\n- Godzinę staliśmy zanim mogliśmy usiąść w ogródku - przyznaje Wiktoria, która wybrała się ze znajomymi. - Nie narzekamy jednak, bo nasza radość, że wreszcie możemy coś zjeść i wypić normalnie, jest ogromna. Kupowaliśmy dania na wynos, ale tęskniliśmy za tym wspólnym biesiadowaniem, rozmowami przy stole.\nZnalezienie wolnego stolika na OFF-ie też graniczyło z cudem. Całe Centrum OFF Piotrkowska tętniło życiem, muzyką, dobrą zabawą.\nOtwarcie ogródków zbiegło się z momentem, kiedy na świeżym powietrzu można było wreszcie zdjąć maseczki.\nSobotni wieczór na Piotrkowskiej - ogródki restauracji i pub...\nMateriał oryginalny: Sobotni wieczór na Piotrkowskiej - ogródki restauracji i pubów pełne gości! Zobacz, jak tłumy łodzian świętują otwarcie lokali - Express Ilustrowany\nsasanek 16.05.2021 23:40:23\nPrawda, że życie pisze najlepsze scenariusze? Od kliku miesięcy trwa triumfalny pochód przodowników „szczepień”, którzy się „szczepią”, aby móc „normalnie wyjechać na wakacje”. Rozmaici „dziennikarze”, aktorzy, celebryci i w końcu politycy, zasypali Internet kwitami potwierdzającymi „szczepienie”, co traktują jak certyfikat nieśmiertelności. Przy tym wszystkim trwa nieustanny festiwal pogardy wobec tych, którzy nie chcą uczestniczyć w eksperymencie medycznym, przy użyciu produktu marketingowego, bo inaczej nazwać się nie da tych wszystkich specyfików wyklepanych w pół roku na kolanie,. „Lepsze towarzystwo” dzień w dzień kpi, że się będzie byczyć na Zanzibarze, gdy „antyszczepionkowcy” nie wejdą do restauracji, a docelowo nawet do „Biedronki”.\nNagle! Z kraju i ze świata zaczynają spływać informacje wywołujące dysonans poznawczy u „zdroworozsądkowych”. W 70% „zaszczepione” Seszele ogłaszają lockdown, otwarte od 15 maja ogródki restauracyjne, a wcześniej hotele, nie wprowadziły segregacji sanitarnej i wszystkich obowiązuje ten sam reżim. Prawdziwy szok przyszedł jednak dopiero wówczas, gdy „zaszczepieni” lekarze nie tylko nie zrezygnowali z „teleporad” dla „zaszczepionych” pacjentów, ale szpitale przed przyjęciem chorych nadal żądają negatywnego testu. Do „zaszczepionych” z wolna dociera, że śmiali się z własnej głupoty. Teraz uczestniczą w przegrzebie marzeń o szlacheckim statusie nieśmiertelnych po dwóch dawkach. Gwóźdź do tej trumny przybiły szpitale: Szpital Morski im. PCK oraz Szpital Św. Wincentego a Paulo w Gdyni, które umieściły na swoich stronach internetowych wymóg dotyczący testów. Póki co testy są opłacane przez same szpitale, ale jak zawsze „sprawa jest rozwojowa”. Trzeba by podłączyć najnowocześniejsze EEG, aby sprawdzić jaka burza się rozpętała w mózgach wyznawców najmodniejszego na świecie wirusa, bo przecież miało być zupełnie inaczej i tak pięknie!\nNie koniec złych informacji dla „nieśmiertelnych”. Jest prawie pewne, że w Polsce poziom „szczepień” dwoma dawkami nie przekroczy 50%. Jeszcze gorzej będzie to wyglądać w takich krajach jak Francja, Szwecja, Szwajcaria i w wielu innych. We wspomnianej Francji właśnie przegłosowano zakaz dla „paszportów kowidowych”, w USA wiele stanów wprowadza kary za takie praktyki. Oznacza to tyle, że te wszystkie kwitki wklejane w Internecie z pierwszą i dwoma dawkami, będą sobie „nieśmiertelni” mogli powiesić na gwoździu w wódce na Mazurach, bo bez negatywnego testu nigdzie nie polecą. Rewolucja zjada własne dzieci i ode mnie tylko jedno słowo komentarza. Smacznego!\nPandemonium koronkowe 16.05.2021 23:36:12\n15 maja, 22:08, Barnaba:\nO kurcze a gdzie wypowiedzi "eksperów" za chwilę umrzemy wszyscy gdzie dystans gdzie maseczki gdzie dezynfekcja rąk. za dwa tygodnie będzie Armagedon. Pozostaje tylko pytanie co będzie jeśli nic nie będzie ?\n16 maja, 0:06, Gość:\nUmarło ponad 70 tys. ludzi.\nW ubiegłym tygodniu mój znajomy, lat 52, bez nałogów, szczupły.\nTo, że ty gnoju żyjesz nie znaczy że nie ma pandemii.\n16 maja, 09:59, Art:\nCo to miało nie być po świętach wielkanocnych... i co ? i nic. A potem po majówce ...i co i nic. Ale jeśli jedynym argumentem jest obrażanie innych.\n16 maja, 12:22, Gość:\nCo gnoju? Za mało ofiar?\nPandemonium koronkowe 16.05.2021 23:34:33\n16 maja, 10:32, dsq:\nŚmiertelność jest wszędzie podobna, wynosi ok 0,2% zarażonych sars-cov2 - czy się szczepisz czy nie. Amen.\n16 maja, 10:32, pan r.:\n16 maja, 12:21, Gość:\nWie lepiej niż lekarze, wirusolodzy, profesorowie.\nPo prostu oświecony debil.\nZapraszam kolegę na Twitter'a, hashtag #zajob. Dozna oświecenia, jeśli ma jeszcze choć dwie szare komórki. Ale wątpię, raczej jest już tylko jedna. Brak połączeń nerwowych, brak procesów myślowych.\nGość 16.05.2021 12:22:48\nGość 16.05.2021 12:21:03\npan r. 16.05.2021 10:32:57\ndsq 16.05.2021 10:32:39\n222111 16.05.2021 10:32:27\nZ klatki do klatki, od szczepionki do szczepionki:\nfdsa 16.05.2021 10:32:16\nDoskonale zilustrowana skala upadku PiS, francuscy lewacy zagłosowali przeciw bolszewizmowi, a "prawi" z PiS za bolszewizmem.\npisior 16.05.2021 10:08:12\nAdam Adam 16.05.2021 10:04:41\n16 maja, 9:55, Przemo:\nczarodziej Mateusz kolejny raz zatrzymał pandemie. Gdy w budzecie państwa pusto, życie i zdrowie obywateli nie ma znaczenia. Pamiętamy wybory do których również pislam szedl, po trupach do celu. Ze strachu przed odcięciem do koryta też wirus był w odwrocie. Ale w sumie ludzie muszą ponosić konsekwencje swoich czynów. Trzeba było nie zamykać nic z uprzejmą informacją, że może się zdarzyć syt w której szpital nie będzie w stanie przyjąć zainfekowanego do szpitala. I wtedy każdy by rozważył czy żyć, czy mieć na tablicy nagrobnej zmarł jak żył. Wirus go pokonał, ale napił się chociaż piwa w ogrodku\nChyba masz kolejna mutację koronowirusa.\nArt 16.05.2021 09:59:44\nPrzemo 16.05.2021 09:57:27\nA co napiszesz jak jednak będzie. Wtedy zmienisz nick i będziesz udawał że to nie Ty hajtowales\nPrzemo 16.05.2021 09:55:44\nRobert Puta 16.05.2021 09:46:13\nNo to będzie około środy ładny wysyp chorych\nNOWE Pijany kierowca przeleciał nad rondem w Rąbieniu. Sąd wydał wyrok w sprawie lotu samochodem nad rondem 17.06.2021\nNOWE Gotowe życzenia urodzinowe! Nieoklepane życzenia urodzinowe. Śmieszne życzenia urodzinowe! Wzruszające życzenia urodzinowe! 17.06.2021\nGotowe życzenia urodzinowe! Mądre życzenia urodzinowe. Często brakuje nam już pomysłów na oryginalne życzenia urodzinowe, krótkie i śmieszne wierszyki na urodziny, czy po prostu ładne, bądź mądre życzenia. Poniżej prezentujemy zestaw gotowych i oryginalnych pomysłów życzeń na urodziny. Krótkie życzenia urodzinowe składamy swoim bliskim i dalszym znajomym niemalże codziennie. Życzenia urodzinowe 2021!\n17 czerwca 2021, 8:07\nNOWE Codzienny horoskop na czwartek 17 czerwca 2021. Horoskop dla wszystkich znaków zodiaku. Horoskop na dziś 17.06.2021\nHoroskop dzienny na czwartek. Horoskop 17 czerwca 2021 dla Byka, Bliźniąt, Raka, Lwa, Panny, Wagi, Skorpiona, Strzelca, Koziorożca, Wodnika, Ryb i Barana. Wróżba w horoskopie na jutro. Zobacz, przepowiednię dla swojego znaku zodiaku w horoskopie na dziś 17.06.2021.\n17 czerwca 2021, 8:05


Strona główna » Lemoniada.pl\nUważaj, o czym marzysz, bo marzenia mogą się spełnić! Dziesięcioletni Barry Bennett stworzył listę rzeczy, za które obwinia swoich rodziców. Na pierwszym miejscu znalazł się zarzut: „Są nudziarzami”, kolejne to między innymi: „Dali mi na imię Barry”…\nPełna przygód i humoru powieść o tym, co wynika z nierozważnego szafowania swoimi marzeniami! Dziesięcioletni Barry Bennett stworzył listę rzeczy, za które obwinia swoich rodziców. Na pierwszym miejscu znalazł się zarzut: „Są nudziarzami”, kolejne to…\nDawno, dawno temu zdarzyła się rzecz niezwykła – zwierzęta postanowiły pójść do szkoły. Nauczyciele uznali, że każde przyzwoite zwierzątko musi umieć pływać, latać, biegać i wspinać się na drzewa. Okazało się jednak, że nie wszyscy radzili sobie z tymi…\nEkscytująca, zabawna i poruszająca nowa powieść przygodowa autora, który napisał Agencję Wynajmu Rodziców. Fred i Ellie są bliźniakami. Doskonale rozumieją się nawet bez słów i lubią te same rzeczy, zwłaszcza gry video, w których są świetni. Niestety,…