styczeń 2018 – Gminne Przedszkole im. Juliana Tuwima w Straszynie\nZimowe zabawy – Skowronki\n28 stycznia 2018 at 22:40 admin read more\nUrodziny Oliwki, Judyty i Maciusia – Kosy.\nW ostatni piątek miesiąca stycznia w naszej grupie obchodziliśmy urodziny Oliwki, Judytki i Maciusia. Z tej okazji życzymy jubilatom wszystkiego najlepszego. Grupa Kosy wraz z wychowawcami🎂🎂🎂\n27 stycznia 2018 at 15:05 admin read more\nUrodziny „Trzech Króli” Marty, Nikodema, Mateusza – Jaskółki.\n27 stycznia 2018 at 14:48 admin read more\nZajęcia w grupach – Jaskółki.\n27 stycznia 2018 at 13:47 admin read more\nPan Jacek – pilnie poszukiwany. Jaskółki.\nPo raz kolejny, Pan Jacek okazał się niezastąpiony. Każda taka pomoc jest cenną nauką dla naszych Jaskółek !\n27 stycznia 2018 at 11:54 admin read more\nKosy Dzień Babci i Dziadka.\nZ okazji Dnia Babci i Dziadka dzieci z grupy Kosy wykonały przedstawienie Jasełkowe. Zaśpiewały piękne piosenki dla Babci i Dziadka. Serdeczne życzenia złożyły poprzez recytację wierszy. Wręczyły własnoręcznie przygotowane upominki. Dziękujemy bardzo za przybycie wszystkim Babciom i Dziadkom. Grupa...\n27 stycznia 2018 at 11:42 admin read more\nCSI chemiczni super inspektorzy – Kosy.\nNa zajęciach matematyczno – przyrodniczych grupa Kosy zamieniła się w chemicznych super inspektorów, którzy musieli odnaleźć przestępce laboratoryjnego.\n27 stycznia 2018 at 10:28 admin read more\nDzień Babci i Dziadka – Wróbelki.\n24,01.2018 z okazji Dnia Babci i Dziadka dzieci wystawiły Jasełka i zaśpiewały piosenkę przygotowaną dla przybyłych gości. Dzieci podarowały drobne upominki, a później był poczęstunek. Jeszcze raz życzymy naszym kochanym babcią i dziadkom wszystkiego najlepszego.\n27 stycznia 2018 at 10:02 admin read more\nKoła zębate – Wróbelki.\nPodczas zajęć matematyczno – przyrodniczych bawiliśmy się kołami zębatymi…\n27 stycznia 2018 at 09:38 admin read more\nUrodzinki Sandry, Mai, Julki – Wróbelki.\nW piątek 19.01.2018 trzy dziewczynki Sandra, Maja i Julia obchodziły swoje urodzinki. Zabawa była super, bawiliśmy się wspaniale była muzyka tańca i poczęstunek. Solenizantkom życzymy wszystkiego najlepszego, 100 lat…\n27 stycznia 2018 at 09:18 admin read more\nMiary i długości – Kosy.\nKosy na ostatnich zajęciach bawiły się kołami pomiarowymi mierniczymi. Mierzyły długość dywanu, swoją wysokość a na zakończenie była zabawa klockami zadanie polegało na stworzeniu budowli jak najdłuższej albo najwyższej.\n23 stycznia 2018 at 14:10 admin read more\nKosy – zimowe zabawy.\nDzieci z wielkim entuzjazmem korzystały z możliwości zabaw na śniegu.\n23 stycznia 2018 at 14:04 admin read more\nKosy – Dzień Kubusia Puchatka.\nZ okazji Dnia Kubusia Puchatka dzieci dowiedziały się, co zainspirowało autora książki Kubusia Puchatka do napisania pierwszych przygód Misia i jego przyjaciół. Kosy z zaciekawieniem wysłuchały bajki o Kubusiu Puchatku.\n23 stycznia 2018 at 14:02 admin read more\nPoznajemy liczby – Jaskółki.\n23 stycznia 2018 at 13:59 admin read more\nŚnieżynki – Jaskółki.\n23 stycznia 2018 at 13:56 admin read more


Japoński niszczyciel Hibiki model w skali 1-700 -\n414,10 PLN 353,50 PLN\nTamiya 31407 Japanese Destroyer Hibiki, numer katalogowy: 31407\nModel Japanese Destroyer Hibiki\nTamiya - nr. 31407 - scale 1:700\nJapoński niszczyciel Hibiki.\nModel z firmy Tamiya nr katalogowy 31407 wykonano w skali 1/700.\nDługość modelu to ok. 168 mm.\nWymiary opakowania modelu do sklejania Tamiya 31407:


Offset przyczyni się do łagodzenia zmian klimatu oraz pozwoli organizatorom wydarzenia na promocję idei wśród przedsiębiorców i wskaże dobre praktyki działań w tym zakresie. Wpłynie pozytywnie także na odbiór organizatorów przez uczestników danej imprezy.\nZwiększanie obszarów pokrytych przez lasy poprzez zalesianie (ang. 'afforestation') i ponowne zalesianie (ang. 'reafforestation') prowadzi do zwiększenia wychwytywania i magazynowania CO2, tym samym zmniejszając jego zawartość w atmosferze. Drzewa absorbują CO2 w czasie fotosyntezy i akumulują go w swojej biomasie. Połączenie emisji z absorpcją jest korzystne dla środowiska naturalnego.\nSir Nicholas Stern w raporcie przygotowanym na zlecenie rządu Wielkiej Brytanii ostrzega, że działania człowieka mogą spowodować pojawienie się poważnych zaburzeń w funkcjonowaniu światowej gospodarki i ludzkich społeczeństw, a których rozmiary będą podobne do tych, jakie były związane z Wielkim Kryzysem z lat 20. XX wieku lub z wojnami światowymi. Ostatni IV raport Międzyrządowej Grupy Do Spraw Zmian Klimatu (IPCC) stwierdza z najwyższym prawdopodobieństwem, że to właśnie człowiek jest głównym sprawcą postępującego ocieplenia klimatu Ziemi, co może prowadzić do nieodwracalnych zmian w środowisku naturalnym oraz niebezpiecznych konsekwencji dla przyszłych pokoleń. Szczególnym zagrożeniem dla biznesu może być zwiększone ryzyko działalności w wyniku ograniczenia dostępności surowców (np. wody), wyższe koszty energii oraz ubezpieczeń, a także pojawienie się podatków ekologicznych.\nDlatego niezbędne jest przestawienie się na gospodarkę niskowęglową, czyli podjęcie działań na rzecz ograniczania emisji gazów cieplarnianych.\nKroki mające na celu zoffsetowanie emisji:\nIdentyfikacja źródeł, czyli elementy wydarzenia\nKalkulacja emisji przez ekspertów wg dostępnych wskaźników\nAkcja - neutralizacja - sadzenie drzew, wymiana żarówek na energooszczędne świetlówki, zainstalowanie OZE\nKomunikacja - działania informacyjno-promocyjne


PGNiG krytykuje rząd za bałagan wokół gazu łupkowego - RMF24.pl\nPGNiG krytykuje rząd za bałagan wokół gazu łupkowego\nCzwartek, 9 września 2010 (14:50)\nPolska nie jest gotowa na wydobycie gazu łupkowego i winę za to ponoszą nasze władze - powiedział prezes Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa podczas XX Forum Ekonomicznego w Krynicy. Michał Szubski zwrócił uwagę na to, że polskie prawo nie pozwala na wydobywanie gazu, który mógłby nas częściowo uniezależnić od Rosji.\nChodzi przede wszystkim o bariery w prowadzeniu firm - te prawne i urzędnicze. Dokładnie te same, które blokują np. budowy dróg. Proces inwestycyjny to koszmar - możliwość dostępu do terenu, wywłaszczenia czy porozumienia się z właścicielami - powiedział Szubski.\nDodał przy tym, że problemem jest także prawo unijne. Sporo złóż gazu łupkowego znajduje się bowiem na terenach chronionych unijnym programem Natura 2000. To ten sam program, który trzy lata temu wstrzymał budowę obwodnicy Augustowa poprzez Dolinę Rospudy. Teraz z jego powodu może zostać zablokowane wydobywanie gazu łupkowego.\nZ kolei wicepremier, minister gospodarki, do którego te zarzuty były skierowane, rozkłada ręce i odsyła do innych resortów. Trzeba brać uwagę, że też zakresy i obszary Natura 2000 zostały niedawno przez ministra środowiska przeprowadzone. To nie było zmniejszenie, a raczej zwiększenie obszarów chronionych - stwierdził Waldemar Pawlak. Najwyraźniej zapomniał, że to jest resort odpowiada za ułatawianie działalności przedsiębiorstw.


Sprawdź Nieszpory ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nJoanna żyje między Polską i Paryżem, jak wiele współczesnych kobiet po trzydziestce jest ofiarą pracoholizmu i syndromu wypalenia. Dla jej matki – Sylwii – najważniejszym tematem życia jest miłość do malarza Romana, a dla niego sztuka jest drogą do przeżycia wzruszenia. Helena, 50-letnia sekretarka uniwersytecka tęskni za bliskością innych i… Paryżem – metaforą przygody i powodzenia.\nAgnieszka download Drotkiewicz ebook EPUB free kindle MOBI Nieszpory\nNieszpory - to ebook opublikowany przez Wydawnictwo Literackie.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788308053430.\nPremiera "Nieszpory" miała miejsce dnia 2014-03-27.\nAutorem jest Agnieszka Drotkiewicz. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: Obyczajowe. Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Nieszpory to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Nieszpory musisz poświęcić ~3 -5 godziny. Na ebook składa się około 144 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 36000 słów.\nNieszpory - powiązane ebooki do pobrania:\nLabirynty – kładki – drogowskazy. Szkice o literaturze od Wyspiańskiego do Gombrowicza\nPrezentowana książka jest zbiorem tekstów powstałych (z dwoma wyjątkami) w ciągu kilku ostatnich lat. Autorka sama ocenia ten wybór jako bardziej niż dotychczasowe osobisty. Dzieje się tak dlatego, iż duża część to artykuły napisane do ksiąg jubileuszowych akademickich koleżanek i...


Maciej Korkuć z RMF Classic nagrodzony na Śląskim Festiwalu Nauki - RMF Classic\nMaciej Korkuć z RMF Classic nagrodzony na Śląskim Festiwalu Nauki\nponiedziałek, 11 października 2021 (13:34)\nMaciej Korkuć, autor „Datownika Historycznego” w RMF Classic, został laureatem konkursu POP Science odbywającego w trwającym właśnie Śląskim Festiwalu Nauki KATOWICE 2021.\nMaciej Korkuć zwyciężył w kategorii „Audycja radiowa lub podcast”. Pokonał program „Z innej planety” (emitowany w mazowieckim Polskim Radiu RDC) oraz podcast „Lubię wiedzieć”.\n„Datownik historyczny” emitowany jest na antenie RMF Classic codziennie w dni powszednie tuż po godz. 7. Krakowski historyk doktor Maciej Korkuć opowiada w nim o mało znanych epizodach w historii Polski i świata i o ludziach wartych naszej pamięci. Każda z tych opowieści odnosi się do konkretnej daty, do ściśle określonego punktu na osi czasu.\nWyróżnienie POP Science przyznawane jest osobom i przedsięwzięciom popularyzującym naukę w trzech kategoriach ogólnopolskich (Wideoblog, Blog lub strona internetowa, Audycja radiowa lub podcast) oraz dwóch kategoriach regionalnych (Pracownik uczelni oraz Mieszkaniec województwa śląskiego). Nominowani do nagrody są wybierani po przeliczeniu głosów oddanych przez członków Jury na kandydatów spośród wszystkich zgłoszeń, jakie wpłynęły. Po ogłoszeniu listy nominowanych głosy mogli oddawać internauci. O zwycięstwie zdecydowało Jury oraz wszyscy głosujący (z zachowaniem proporcji głosów 50%/50%).\nŚląski Festiwal Nauki KATOWICE to wydarzenie organizowane przez śląskie uczelnie oraz Miasto Katowice. Naukowcy oraz popularyzatorzy nauki dzielą się na nim swoją wiedzą, innowacyjnymi wynikami badań oraz ich zastosowaniem w przemyśle i gospodarce, a także prezentują wynalazki. W programie festiwalu znajdują się pokazy, doświadczenia, wystawy, prezentacje i wykłady ze wszystkich obszarów wiedzy: nauk humanistycznych, społecznych, przyrodniczych, ścisłych, medycznych, nauki o kulturze i fizycznej oraz ze sztuki.


Młodzi muzycy spotkają się z mistrzami - rusza program Music Masterclass - BRZEG.COM.PL - portal niezależny od 2005\nMusic Masterclass to kompendium wiedzy merytorycznej, praktycznej oraz artystycznej, które pozwoli naszym stypendystom na świadome podejmowanie kolejnych kroków w kreowaniu kariery muzycznej. Aby osiągnąć sukces, niezbędna jest jednak ich determinacja. My dajemy najlepszy model wędki i uczymy technik jej zarzucania, od nich samych zależeć będzie, czy i jak ją wykorzystają. Do współpracy zaprosiliśmy mistrzów o imponującym dorobku artystycznym i bogatym doświadczeniu. Każdy z nich ma świadomość trudności funkcjonowania świata artystycznego i chętnie podzieli się z młodszymi artystami cennymi wskazówkami. Konfrontacja zdolnych, kreatywnych muzyków, stojących dopiero przed wrotami do kariery z osobami funkcjonującymi w branży od lat, będzie dla stypendystów niewątpliwie ogromną okazją do zweryfikowania ich drogi artystycznej i zderzenia świata marzeń z realną ścieżką, którą konsekwentnie chcą podążać” – mówi Patrycja Słomczyńska, członek zarządu Fundacji Fabryki Norblina i pomysłodawczyni programu.


absolutnie nieperfekcyjna: 2017\nA.Czerwińska-Rydel, R. Piątkowska "Moje prawa - ważna sprawa!", czyli pójdźcie dzieci, nauczać o waszych prawach was będziemy\nMamy Konwencję Praw Dziecka, Rzecznika Praw Dziecka, a cytatami z wypowiedzi Janusza Korczaka wytapetowana jest co druga polska szkoła.\nW preambule Konwencji (do przeczytania np. tutaj) stoi czarno na białym, że „dziecko powinno być w pełni przygotowane do życia w społeczeństwie jako indywidualnie ukształtowana jednostka, wychowana w duchu ideałów zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych, a w szczególności w duchu pokoju, godności, tolerancji, wolności, równości i solidarności”.\nW art. 72 Konstytucji RP mowa jest o tym, iż „w toku ustalania praw dziecka organy władzy publicznej oraz osoby odpowiedzialne za dziecko są obowiązane do wysłuchania i w miarę możliwości uwzględnienia zdania dziecka." "Rzeczpospolita Polska zapewnia" zaś, rzecz jasna, "ochronę praw dziecka".\nNiestety, wszystko to się jakoś słabo przyjmuje. Konstytucja – wiadomo, postkomunistyczna, można zrozumieć. Z kolei Konwencja to akt prawa międzynarodowego, a każdy Polak co sił w płucach przecież od maleńkości śpiewa, że nie będzie żaden obcy pluł nam w twarz i dzieci nam bisurmanił.\nDzieci mają prawa, ok, nie będziemy tego negować. Pozwólmy jednak dorosłym zdecydować, jakie prawa są im przynależne, a na jakie są jeszcze zbyt małe, niedojrzałe. W końcu to dorośli są dorośli i odpowiedzialni. Nawet w Wikipedii napisali przecież, że dziecko to młody człowiek, który nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości!\nna wyklejce książki, o której piszę niżej,\nnadano definicji z Wikipedii należną jej rangę\nWeźmy więc takie art. 28 i 29 Konwencji (tudzież art. 70 Konstytucji, bo w obu mowa jest o tym samym – prawie do nauki). Przepraszam, ale muszę zacytować:\nArt. 28 ust. 2: Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe środki zapewniające, aby dyscyplina szkolna była stosowana w sposób zgodny z ludzką godnością dziecka i z niniejszą konwencją\nArt. 29 ust. 1: Państwa-Strony są zgodne, że nauka dziecka będzie ukierunkowana na:\nd) przygotowanie dziecka do odpowiedzialnego życia w wolnym społeczeństwie, w duchu zrozumienia, pokoju, tolerancji, równości płci oraz przyjaźni pomiędzy wszystkimi narodami, grupami etnicznymi, narodowymi i religijnymi oraz osobami rdzennego pochodzenia;\nStraszne nudy, a do tego niezrozumiałe. Na szczęście zwłaszcza dla dzieci.\n„Ludzka godność dziecka”? Co to w ogóle jest? W szkole dziecko jest uczniem, a w szkole musi panować właściwa uczniom, a nie dzieciom dyscyplina, to chyba oczywiste.\nGdyby nie było to jasne, zawsze można sięgnąć po odpowiednią lekturę.\nWydana pod patronatem Rzecznika Praw Dziecka z okazji dwudziestopięciolecia Konwencji o Prawach Dziecka książka „Moje prawa - ważna sprawa!” to kwintesencja takiego podejścia.\nJedna z historii (rozdziałów jest 16, każdy dotyczy innego artykułu Konwencji i innego prawa dziecka) poświęcona jest narzekającemu na szkołę Przemkowi. Przemek, dziecko w wieku nieokreślonym (sądząc jednak z tytułu jego lektury – dziewięcio- lub dziesięciolatek), nie miał dobrego dnia w szkole.\n„Nogi już niosły Przemka do domu, ale jemu wydawało się, że nadal jest w szkole, stoi w ławce, a pani czepia się go i strofuje przy całej klasie:\n- Nie przeczytałeś lektury, a przecież miałeś na to cały miesiąc? Co masz na swoje usprawiedliwienie?\nPrzemek wzruszył ramionami i zwiesił głowę. Wtedy ktoś z końca klasy szepnął, ale na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli:\n- No bo Przemuś nie potrafi jeszcze czytać.\nŚmiech przetoczył się przez salę. Pani skarciła dowcipnisia, a do Przemka powiedziała:\n- Stawiam ci jedynkę. Jednak na tym nie koniec. Poprawiłam wasze wczorajsze dyktanda i twoje wypadło najgorzej. Zrobiłeś mnóstwo błędów. Tak więc zarobiłeś dzisiaj dwie jedynki za jednym zamachem.\n- Oj, to z pisaniem u naszego orła też cieniutko – rozległo się gdzieś z tylnych ławek.\nPani uspokoiła klasę i patrząc na Przemka z przyganą, dodała, że w tej sytuacji z pozytywną oceną na półrocze mogą być kłopoty.”\nPomyślmy teraz cóż tutaj mamy?\nDobrze pojętą troskę o rozwijanie w jak najpełniejszym zakresie osobowości, talentów oraz zdolności umysłowych i fizycznych dziecka? Dbanie o szkolną dyscyplinę? Poszanowanie ludzkiej godności dziecka?\nA może przeciwnie? Wyśmiewanie, napiętnowywanie na klasowym forum? Zabijanie motywacji do nauki? Brak jakiejkolwiek empatii? Poniżanie? Straszenie? Zachęcanie do agresji?\nNa szczęście wątpiący w dalszej części opowiadania znajdą gotową odpowiedź, wygłoszoną ustami dziadka, któremu Przemek żali się po przyjściu do domu (pewnie, głupi dzieciak, oczekuje wsparcia w domu), pytając „I po co się tyle mówi o prawach dziecka? (…) Niby mam tyle praw, a potem dostaję dwie jedynki na jednej lekcji, uwagę w dzienniczku na drugiej a telefon jest do odebrania u dyrektora!”.\nMądry dziadek (wiadomo, starszy to mądry, młody to jeszcze głupi) nie może się „nadziwić tym wszystkim pretensjom.\nMyślę, że sam sobie nawarzyłeś tego piwa. A jeśli chodzi o te wasze prawa, to za moich czasów nikomu nawet się o nich nie śniło. W szkole różne kary były na porządku dziennym. Zazwyczaj bito nas linijką po dłoni. (…) Jeszcze gorsza była chłosta kijem albo trzciną na wypiętą pupę. Jeśli ktoś coś zbroił, to musiał położyć się na ławce lub krześle, a nauczyciel wymierzał mu karę. (…) I nie daj Boże, żeby poskarżyć się w domu, bo rodzice uważali, że jak nauczyciel zbił, to widocznie miał powody i ojciec jeszcze łapał za pas, żeby poprawić.”\nA żeby Przemek zrozumiał jeszcze jak złe jest gadanie na lekcji, dziadek wspomina:\n„Cisza była jak makiem zasiał. (…) Każdy uczeń musiał mieć ze sobą patyczek o długości mniej więcej ołówka i jak w klasie zapanowało jakieś poruszenie, nauczyciel kazał trzymać te patyczki w ustach. Podczas odpowiedzi kijki wyjmowano z buzi, a po skończeniu wkładano je tam na powrót. Sposób prosty a skuteczny. Taką mieliśmy, wnusiu, w szkole dyscyplinę i z godnością niewiele to miało wspólnego. A ty mi tu narzekasz, że zabrali ci na chwilę telefon albo że dostałeś zły stopień, bo się nie przyłożyłeś do nauki?”\nNo. Szybko, prosto i rzeczowo. Lekcja poglądowa jak skutecznie wybijać dzieciom z głów fanaberie o jakichś ich prawach. I jakżeż przy tym skutecznie!\nPrzemek bowiem, wysłuchawszy z uwagą dziadka, dochodzi do wniosku, że „za nic w świecie nie chciałby chodzić do szkoły, w której uczył się dziadek.\nTo ja już wolę moją. Jak się tak zastanowić, to ona wcale nie jest zła – pomyślał i pobiegł do swojego pokoju czytać lekturę o najfajniejszej szkole pod słońcem, czyli o Akademii Pana Kleksa.”\nW pozostałych piętnastu rozdziałach schemat pozostaje mniej więcej taki sam: mądry dorosły naucza głupiutkie dziecko o jego prawach. Ono zaś, po spiciu słów z jego ust, nie ma już żadnych pytań.\nIdealna nowoczesna lektura szkolna dla postępowych nauczycieli. Można zamknąć usta rodzicom narzekającym na starocie typu „O krasnoludkach i sierotce Marysi”, pokazać, że jest się światłym i dbającym o prawa ucznia, naszych milusińskich, a zarazem pozostać w sferze betonu. Zbrojonego.\nfragment scenariusza apelu\nźródło zdjęcia i link do dyskusji\nSięgnęłam po tę książkę, zainspirowana wpisem na fb Budzącej się szkoły, poświęconym apelowi, jaki miał się odbyć w jednej ze szkół podstawowych w Pabianicach.\nNauczyciele (sądząc z wymiany zdań na fb – 2 nauczycielki) uznały, że lepiej od dzieci wiedzą jaki ma być scenariusz apelu. Przygotowały gotowca, które dzieci miały po prostu odczytać (a reszta z uwagą wysłuchać).\n„W szkole nie mamy do czynienia z dzieckiem, ale z uczniem.”\n„Jest oczywiste, że uczeń i nauczyciel nie mają równych praw.”\nTo dwa najbardziej bulwersujące mnie zdania. I nie, wcale nie mam ochoty przeczytać całego scenariusza; za bardzo boję się, że mogłaby trafić mnie apopleksja.\nTo nie przypadek. Taki mamy teraz klimat, nie tylko w tej szkole, jak napisała jedna z matek, ale w całym odgórnie narzucanym (od lat) myśleniu o tym czym jest i być powinna polska oświata.\nDlatego tak ważny jest głos rodziców. Choćby mieli oni być wołającymi na puszczy (wiem, co piszę, w miniony piątek wołałam na jednej z wywiadówek, a odpowiadało mi echo).\nNie zgadzajcie się na to.\nNie pozwólcie, by zmuszano do tego Wasze dzieci.\nI, jak rany, nie czytajcie tej książki! To może grozić śmiercią lub kalectwem!\nAnna Czerwińska-Rydel, Renata Piątkowska „Moje prawa - ważna sprawa!”, ilustracje Kasia Kołodziej. Wydawnictwo Literatura, Łódź 2015.\nPS. Na szczęście znam inną książkę poświęconą tej samej tematyce, znakomitą. Jeśli PT Czytelnicy wyrażą takie życzenie, chętnie o niej napiszę:)\nAutor: momarta o 23:29 22 komentarze:\nEtykiety: 2017, książki dla dzieci, prawo, szkoła, wychowanie\nAutor: momarta o 22:07 11 komentarzy:\nM. Wójcik "Celibat. Opowieści o miłości i pożądaniu", czyli dlaczego nie pożądam tej książki\nNie czytałam żadnej rozmowy z Marcinem Wójcikiem, nie uczestniczyłam w żadnym jego spotkaniu autorskim, nie obejrzałam w internecie żadnego zapisu spotkania z jego udziałem. Nie mam więc pojęcia po co napisał tę książkę.\nWiedza ta nie byłaby mi do niczego potrzebna, gdybym po lekturze miała choćby cień przypuszczenia czemu to wszystko miało służyć.\nPo co autor spotykał się z ludźmi (ksiądz też człowiek), wydobywając z nich intymne zwierzenia. Po co poświęcił tyle czasu na spisanie ich wyznań, nadanie im zgrabnej formy. Po co wydawca zainwestował w tę książkę swoje środki (ok, wydawcą jest Agora, więc pewnie parę spiskowych teorii uda się dorobić). Po co wreszcie ktoś owe dzieło kupił (na szczęście nie byłam to ja, tym razem skorzystałam z dobrodziejstwa jakim jest darmowy dostęp do publicznej biblioteki).\nBo po co ja to przeczytałam, wiem. Z grzesznej ciekawości mianowicie.\nPrzeczytałam, krzywiąc się niemiłosiernie, im dalej w lekturze, tym bardziej, po czym zaczęłam się zastanawiać o czym to właściwie. I po co mi to było.\nWójcik był klerykiem, tego się dowiedziałam. Oznacza to, że temat zna niejako od podszewki. Być może dzięki temu miał większe możliwości dotarcia do rozmówców. Być może dzięki temu wiedział, gdzie w ogóle ich szukać. Ale dzięki temu wcale nie udało mu się napisać czegoś przekonywującego i spójnego.\n„Celibat” to zbiór luźno ze sobą powiązanych opowieści, z księżmi w rolach głównych. Podtytuł – „opowieści o miłości i pożądaniu” – powinien w zasadzie już na wstępie pozbawić czytającego jakichkolwiek wątpliwości.\nNie należy spodziewać się teologicznych dysput na temat tego czym jest celibat i czemu służy. Dowiemy się natomiast, że po sześciu latach studiów również sami klerycy nie mają na ten temat pogłębionej wiedzy – w tekście „Intymny dziennik kleryka” jeden z nich zastanawia się dlaczego nikt nie rozmawia z nimi o seksualności. Z kolei inny odnotowuje, że na szóstym roku znajduje się czas na zajęcia praktyczne z całkiem innej dziedziny („uczymy się jak odprawiać mszę, na jaką wysokość rozkładać ręce i co zrobić, jeśli przy ołtarzu dopadną nas problemy żołądkowe”).\nLektura „Celibatu” pozostawia czytelnika z wrażeniem, że istota życia księży skupia się niemal wyłącznie wokół sfery wokołoseksualnej. Jeśli nie hetero, to homo, nieważne jaki, ważne, że seks. I choć nie przypuszczam, aby autor którąkolwiek z opowiedzianych historii zmyślił (przeciwnie, zakładam, że wszystkie są – niestety – prawdziwe, a jeśli ktoś podkoloryzował, to raczej rozmówcy Wójcika niż sam Wójcik), to jednak nie mogę się oprzeć wrażeniu, że wszystkie one nie składają się na żadną całość. Bo tak jak moje życie nie składa się wyłącznie z seksu, tak i życie duchownych nie tylko wokół niego się kręci.\nCzy zamiarem autora było zdemaskowanie kościelnej hipokryzji? Pokazanie biskupów, zezwalających księżom na prowadzenie podwójnego życia, a zarazem odmawiających ofiarom seksualnych nadużyć jakiejkolwiek pomocy? Opowiedzenie o cynicznych księżach, rozbijających rodziny i szastających pieniędzmi? Spowodowanie, że ludziom otworzą się oczy?\nJeśli tak, nie wróżę sukcesu. Bo nie jest nim raczej przekonanie już przekonanych. Inni po książkę albo w ogóle nie sięgną (w końcu dobrze wiedzą czego należy się spodziewać po czymś firmowanym logo Agory), albo przeczytają i pozostaną z absmakiem, jak ja. Bo w 2017 roku nie odkrywa już ona Ameryki, nie oszukujmy się. O tym, że moralna kondycja katolickiego duchowieństwa nie jest najlepsza, wiadomo od pewnego czasu. Mnożą się doniesienia o nadużyciach czy wręcz przestępstwach, w tym także na tle seksualnym. Sposób rozwiązywania tych problemów jest niewątpliwie, oględnie mówiąc, niewystarczający. Jest tu więc spore pole do popisu, także dla reportera. Można by też pogłębić, zarysowany w jednym czy dwóch tekstach, temat niedojrzałości większości kandydatów na księży i tego w jaki sposób seminaryjna formacja tylko tę niedojrzałość umacnia. Ciekawe byłoby też skupienie się na tym, kim są partnerki (lub partnerzy) księży. Wszystkie te tematy Wójcik zarysowuje, jednak boi się postawić kolejnego kroku, w każdym razie ja odniosłam takie wrażenie. Ani na chwilę nie wyłania się zza pleców swoich bohaterów, nie opatruje ich opowieści jakimkolwiek komentarzem. To jego wybór, do którego jako autor ma pełne prawo. Być może jednak dlatego jego książka ostatecznie nie wypada przekonywująco, jest letnia, takie ni to, ni sio.\nByć może jest to książka dla księży, byłych księży i przyszłych księży, nie wiem. Być może tylko oni potrzebują nazwania tego, o czym większość wie, choć nie mówi o tym głośno. Może im potrzebne jest przeczytanie kilku szokujących historii, okraszonych paroma „mądrościami” (jak w najnudniejszym – celowo? – rozdziale „Uwiąd rdzenia”, zawierającym swego rodzaju rys historyczny dotyczący celibatu lub w tekście „Większa miłość” złożonym niemal wyłącznie z wypowiedzi seksuologów), wgląd w to, jak odchodzenie od przestrzegania celibatu się zaczyna i jak może się skończyć. Każdy z nich znajdzie coś dla siebie – są tu historie o księżach, którzy odeszli z kapłaństwa, bo się zakochali i potem dobrze/źle* (*niepotrzebne skreślić) skończyli, jak również o takich, którzy nie odeszli i nie odejdą, ale nie dlatego, że wierzą w celibat, tylko dlatego, że takie odejście nie jest im do niczego potrzebne. Pokazana jest perspektywa zakochanej kobiety, ale także ofiary księżowskiego molestowania. Ba! Jest nawet, choć jakiś taki cichy, głos księdza wierzącego w celibat i starającego się go dochować. I wreszcie na koniec, waląca po łbie niedomyślnego czytelnika, puenta w postaci opowieści o tym, że zniesienie celibatu wcale nie oznacza końca problemów, a raczej tylko otwarcie worka z nowymi.\nTak, autor naprawdę się postarał. Tylko nadal nie wiem po co. Skończyłam czytać, przepłukałam usta, bo owszem, momentami zbierała się w nich gorycz, i jestem, znów nówka sztuka. Dajcie mi następną książkę, chętnie przeczytam.\nA tymczasem, dziesięć lat temu w tym samym kraju ukazał się zbiór reportaży Wojciecha Tochmana „Wściekły pies” (pisałam o nim tutaj, choć skupiałam się wówczas na całkiem czym innym). Okładka jednej i drugiej książki jakby podobna, niestety nie zawsze inspiracje formą idą w parze z inspiracją jakością.\nTak bowiem jak okładka „Wściekłego psa” jest autorskim pomysłem grafika, Jakuba de Barbaro, podczas gdy okładka „Celibatu” bazuje na zdjęciu wziętym z banku gotowych zdjęć, tak tekst Tochmana - tytułowy „Wściekły pies”, jeden z kilku tylko reportaży w zbiorze - jest czymś więcej niż tylko zgrabną historią, dobrze pasującą do banku opowieści. Niewygłoszona nigdy, zajmująca niewiele ponad dwadzieścia stron druku, homilia homoseksualnego księdza zakażonego wirusem HIV robi większe wrażenie i skłania ku głębszej refleksji niż blisko trzysta stronic tekstów Wójcika. U Tochmana jest życie, z jego niejednoznacznością, są wybory, dramaty, jest cierpienie. U Wójcika niby też, a jednak jakieś mniej przekonywujące. Jak gdyby autor wiedział, co chce napisać, ale jednak cofnął się wpół słowa.\nMożna, jasne. To bardzo wygodne i bezpieczne.\nJa jednak sięgnę po kolejną książkę Marcina Wójcika, poświęconą tematom okołokościelnym, dopiero wówczas, gdy będę pewna, że autor wyszedł już z własnej strefy bezpieczeństwa.\nMarcin Wójcik „Celibat. Opowieści o miłości i pożądaniu”. Wydawnictwo Agora, Warszawa 2017.\nAutor: momarta o 20:49 21 komentarzy:\nEtykiety: 2017, książki, reportaż\nHenryk "Tylko spokojnie", czyli obrazy mocniejsze niż słowa\nSą tacy, którzy najbardziej cenią sobie historie opowiadane obrazem. To zazwyczaj bywalcy sal kinowych lub też nałogowi oglądacze kolejnych seriali.\nPrzyjmuję do wiadomości, ale nie rozumiem.\nDla mnie bowiem od zawsze najważniejsze było słowo. Najchętniej pisane.\nPoza tym przecież na początku było słowo, nie obraz, czyż nie?\nTo słowa wyczarowują historie, tworzą nastrój, wywołują emocje.\nSłowa czasem ranią, a innym razem uwodzą. Skłaniają do refleksji, by zaraz potem zirytować.\nSłowem można wszystko. Wprawne nim operowanie to wyższy stopień wtajemniczenia.\nObraz jest łopatologiczny, tekst wyrafinowany.\nTakie, nader uproszczone i pełne swego rodzaju pychy, przyznaję, twierdzenia, głosiłam do niedawna.\nA dokładnie do momentu, w którym wzięłam do ręki „Tylko spokojnie” Bartka „Henryka” Glazy.\nBo owszem, są tam słowa, niektóre całkiem udanie dobrane, ale to nie one decydują o sile tej historii.\nJej siłą są obrazy. Największą zaś te nieopatrzone słowami.\nNapisać, że „Tylko spokojnie” to komiks o nowotworze i umieraniu, to przyznać się do tego, że nic się z niego nie zrozumiało. Że potraktowało się tę opowieść z lekceważeniem („phi, komiks!”), że skupiło się na tym, co najprostsze.\nOwszem, to jest prawdziwa historia. Historia człowieka, którego już nie ma. Owszem, nie ma, bo umarł. Owszem, na nowotwór.\nTak, to ma znaczenie. Bez nowotworu i umierania nie byłoby „Tylko spokojnie”. Ale nie byłoby go też bez człowieka. Jego pasji i samotności. Również tej w chorowaniu i umieraniu.\nI bez miłości też nie, z całą pewnością, bez niej by się nie udało.\nKiedy wzięłam do ręki „Tylko spokojnie”, nie miałam pojęcia o czym jest. Nie wiedziałam też czyją prawdziwą historię opowiada.\nMarek Warzecha z żoną Anną Ostrowską-Warzecha\nGdy skończyłam, przeszperałam internet i dowiedziałam się, że to żona Marka, Anna Ostrowska-Warzecha, wpadła na pomysł, by poprosić kogoś o stworzenie komiksu o jej mężu. Henryk przystąpił do pracy jeszcze gdy jego bohater żył, wydał książkę dwa lata po jego śmierci.\nMyliłby się jednak srodze ten, kto wysnułby z tego wniosek, że to komiks hagiograficzny, dzięki któremu kochająca żona wzniosła lśniący niczym złoto i w żadnym miejscu niezaśniedziały pomnik swojego męża.\nW tak samo wielkim błędzie byłby ten, który uznałby, że to naturalistyczna opowieść o tym jak rak, dzień po dniu, konsekwentnie zjada głównego bohatera. Chemia, naświetlania, wymioty, wypadanie włosów, chudnięcie aż do osiągnięcia rozmiarów chodzącego szkieletu, po czym mało estetyczna śmierć. Znamy, znamy, przykro nam, jasne, ale ileż można?\nMarek Warzecha był, jak się wydaje, postacią nietuzinkową. Miał pasję – muzykę. Był mężem, ojcem, nauczycielem z powołania. Miał wady, jak każdy. Poza tym za dużo palił.\nA potem dowiedział się, że jest chory. I musiał z tym żyć. W każdym razie jakiś czas.\nOn i jego rodzina.\nRazem, ale każdy osobno. Bo w takich chwilach okazuje się, jak bardzo jesteśmy samotni. Samotnością, która jest wpisana w istotę naszego człowieczeństwa i której nie da się zagłuszyć trzymaniem się za ręce i najczulszymi słowami.\nMam głębokie poczucie, że Henrykowi udało się uchwycić wszystko, co najważniejsze. Bez popadania w sentymentalizm. Bez uciekania się do tanich chwytów.\nJego bohater umiera, ale żyje. Odczuwa zwierzęcy strach, ale ostatecznie zostaje sobą. Choć ponowne uświadomienie sobie kim jest, zajmuje mu sporo czasu.\nHenryk nazywa, choć bardziej adekwatnie byłoby napisać: obrazuje, to, co myśli sobie chyba każdy z nas.\nŻe choć sami wiemy, że jesteśmy wyjątkowi i niepowtarzalni, to świat traktuje nas tylko jak jeden z wielu przypadków.\nŻe owszem, możemy próbować zostawić innym jakąś wiadomość, ale szanse na to, by ktoś w ogóle spróbował ją odszukać i odczytać są raczej marne.\nOpowiadając o konkretnym człowieku Glaza nie traci zarazem z pola widzenia innych.\nTych, którzy są najbliżej chorego – zwłaszcza żony, z jej przerażeniem i samotnością, których nie wypada przyrównywać do przerażenia i samotności Tego, Który Naprawdę Cierpi i Choruje, a które jednak są przecież tak samo gigantyczne.\nInnych chorych. Których nie sposób przecież nie spotkać, gdy jest się chorym na Tę Chorobę. Którzy, choć chorzy na to samo, są bardzo różni. Tak różni, jak różny – a jednak! – jest każdy z nas.\nLekarzy. Bardziej lub mniej wrażliwych, zawsze jednak w historiach tego rodzaju obsadzonych w najbardziej niewdzięcznych rolach.\nKrewnych i znajomych, zawsze chętnych do udzielania dobrych rad.\n„Tylko spokojnie” to opowieść najprawdziwsza z prawdziwych.\nMam przy tym głębokie poczucie, że opowiedziana samymi tylko słowami nie byłaby taką. Można by ją pewnie wówczas zaliczyć do wielu, być może nawet poruszających, historii o chorowaniu na raka. Za dużo słów musiałoby w niej jednak wybrzmieć, za wiele rzeczy musiałoby zostać nazwanych wprost.\nTymczasem Glaza "tylko" narysował. Prostą, niewydumaną kreską, w czerni i bieli. Nieprzesadnie wiele plansz.\nA mimo to powiedział więcej, niż gdyby użył tysiąca słów.\nCzasem jest tak, że żadne słowa nie potrafią oddać tego, co czujesz. A jeśli nie umiesz rysować, odczuwasz głęboką wdzięczność wobec kogoś, kto narysował, nie wiedząc, że także w Twoim imieniu.\nBartek Glaza Henryk „Tylko spokojnie”. Kultura Gniewu, Warszawa 2017.\nAutor: momarta o 20:52 10 komentarzy:\nEtykiety: 2017, komiks, śmierć\nXIV Kiermasz Książki Przeczytanej, czyli ku przestrodze\nJakiś czas temu solennie przyrzekłam samej sobie, że ograniczę ilość kupowanych książek.\nBo konieczność wdrożenia programu oszczędnościowego, bo półki nie z gumy, bo czasu na czytanie jakby coraz mniej, bo szczecińskie biblioteki są fantastycznie zaopatrzone.\nW zasadzie się udało. O ile kiedyś kupowałam w ciągu roku tyle książek ilu dwustu statystycznych Polaków razem wziętych w ciągu całego swojego życia, o tyle teraz mogę się porównywać co najwyżej do pięćdziesięciu statystycznych obywateli naszego kraju. Jakby nie patrzeć, kupuję cztery razy mniej.\nNiestety, dziś wszystko się rypło.\nByłam już kiedyś na Kiermaszu Książki Przeczytanej. Bardzo mi się podobało. Tak bardzo, że postanowiłam trzymać się od niego z daleka. Pojawienie się na nim oznacza bowiem ni mniej, ni więcej tyle, że widmo bankructwa, dotąd majaczące niewyraźnie gdzieś w oddali, teraz staje tuż obok i czule cię obejmuje.\nZanim więc odetną mi prąd i dostęp do internetu, zamieszczę poniższe obrazki ku przestrodze.\nTe książki kupiłam, bo moja BohdanoButenkowa kolekcja ciągle jest jeszcze zbyt mało liczna (aktualnie liczy coś koło setki egzemplarzy, rachubę straciłam trzydzieści sztuk temu).\nTe – bo nie tracę nadziei, że tak jak napisałam kiedyś o różnych wersjach „Kopciuszka”, uda mi się też napisać o różnych wersjach „Jasia i Małgosi” i „Czerwonego Kapturka”. Na razie zbieram dane.\nTe – bo pomyślałam sobie, że Starszy może przeczyta. A jak nie Starszy, to może Młodszy gdy już urośnie...\nTe - bo miałam ochotę kupić też jakieś książki dla dorosłych, a te akurat mrugały do mnie kusząco.\nTe – bo kto mi zabroni?!\nNa Odrze w okolicach Szczecina ubyło 0, przybyło 13.\nOgłaszam alarm książkopowodziowy!\nPS. A poza tym było super:)\nAutor: momarta o 18:20 18 komentarzy:\nEtykiety: 2017, książki, po prostu życie\n5. edycja Festiwalu Czytania w Szczecinie, czyli w zasadzie rewelacja\nWśród namiętnych czytelników książek jest z pewnością wielu introwertyków, którzy do szczęścia potrzebują wyłącznie książki, kocyka i kubka z gorącą herbatą.\nNiewątpliwie wśród czytelników są jednak także ekstrawertycy, którzy czerpią siły witalne z pobytu wśród ludzi.\nMiejscem, w którym w Szczecinie w miniony weekend można było spotkać przedstawicieli obu tych grup była Książnica Pomorska, w której (choć nie tylko w niej) odbywały się wydarzenia piątej edycji Festiwalu Czytania – Odkrywcy Wyobraźni.\nFormuła wydarzenia w ciągu tych pięciu lat ulegała zmianie. Pierwotnie miał być on festiwalem książki słuchanej, obecnie nieco ten pomysł zmodyfikowano – i bardzo dobrze, w każdym razie moim zdaniem. Nie każdy lubi bowiem gdy ktoś przez godzinę czyta mu czyjąś książkę, nawet jeśli tym kimś jest Bardzo Znany Aktor lub inna Bardzo Znana Postać (w tym roku fragmenty różnych książek czytali m.in. Krystyna Czubówna, Anna Seniuk, Joanna Trzepiecińska, Wiktor Zborowski czy Krzysztof Kowalewski; niektóre z tych osób czytały w Szczecinie także w czasie poprzednich edycji).\nW dalszym ciągu (bo pisałam już o tym dwa lata temu) największą wadą tego wydarzenia jest nadmiar. W czasie minionych trzech dni najlepiej było bowiem być nieobciążonym żadnymi zobowiązaniami chyżym emerytem. Niestety, póki co jestem wyłącznie chyża, jednak – jak się okazało – i tak niewystarczająco, gdyż nie udało mi się wziąć udziału we wszystkich spotkaniach, na które miałam ochotę (niektóre rozpoczynały się w czasie, gdy poprzednie jeszcze trwały).\nZ drugiej jednak strony, zdobywszy w nieco nietypowych okolicznościach autograf autora zbioru reportaży, który naprawdę mnie ostatnio poruszył (takie poruszenie przy takiej lekturze zdarzyło mi się po raz pierwszy od dawna), pomyślałam (niestety po fakcie), że czasem lepiej jest nie próbować spotkać Twórcy. Bo gdy okaże się, że jest on jakoś nie bardzo sympatyczny, czytelnikowi robi się po prostu smutno, a po co mu to.\nTo o czym chciałabym jednak – pozytywnie – napisać, dotyczy tego, że Festiwal Czytania okazał się być fantastyczną możliwością oderwania się od całej parszywości z jaką mamy ostatnio wszędzie do czynienia (i nie mam na myśli wyłącznie moich ostatnich internetowych doświadczeń, a nawet prawie wcale nie je mam na myśli).\nNiecodziennie przecież można przebywać w jednym miejscu z takimi osobami jak Hanna Krall (przebywałam, wielbiąc) czy Zofia Posmysz (niestety, nie byłam w stanie dotrzeć na dzisiejsze spotkanie).\nPonadto, jakżeż rzadko ostatnio trafia się szansa posłuchania pięknego języka, wolnego nie tylko od błędów gramatycznych czy stylistycznych, ale również od agresji. Języka pełnego słów wyrażających szacunek wobec rozmówcy czy choćby tylko słuchacza. Języka inteligentnego, ale nie napuszonego i nadętego. Mądrego ale zarazem zrozumiałego. W dzisiejszych czasach to doświadczenie, które pomaga i wzmacnia.\nMichał Rusinek w rozmowie z Michałem Ogórkiem\nW Książnicy spotkałam wiele sympatycznych i życzliwych osób. Niektóre znałam lepiej, inne mniej, części zaś wcale. Byli tam też tacy, których obecności w tym miejscu i czasie się nie spodziewałam, gdyż zaklasyfikowałam ich (w swojej głowie, nie posiadając żadnych ku temu przesłanek poza własnymi wyobrażeniami) jako tych, którzy nie czytają i nie interesują się "takimi rzeczami". Po raz kolejny dowiedziałam się więc, że nie jestem wolna od uprzedzeń, choć wydawało mi się, że tak jest.\nTak więc, pełna niedosytu (nie wzięłam udziału w kilku spotkaniach, na których mi zależało, jednak po prostu nie mogłam, z takich czy innych względów), z radością oczekuję kolejnej, przyszłorocznej edycji. Liczę przy tym, że twórcy festiwalu nadal będą się rozwijać. Może wtedy wpadną na to, że po prostu nie wypada, aby największym zdjęciem w wydrukowanym i rozdawanym uczestnikom programie było zdjęcie pana marszałka województwa, czterokrotnie większe niż zdjęcia Hanny Krall, Zofii Posmysz czy Janusza Głowackiego.\n„Zna proporcją, mocium panie” – to też z literatury. Polecam uwadze.\nAutor: momarta o 21:46 7 komentarzy:\nEtykiety: 2017, autorzy, wydarzenia\nHenryk "Tylko spokojnie", czyli obrazy mocniejsze ...\nXIV Kiermasz Książki Przeczytanej, czyli ku przest...\n5. edycja Festiwalu Czytania w Szczecinie, czyli w...


Weekend ze Smerfami - Centrum Handlowe Focus w Bydgoszczy\nWeekend ze Smerfami\nZapraszamy na smerfastyczny weekend! W dniach 8-9 kwietnia nasza galeria zamieni się w zaczarowaną i pełną magii wioskę Smerfów. Dwudniowa impreza i niepowtarzalna zabawa dla dzieci „Smerfy: Poszukiwacze Przygód” będzie trwać w godzinach 11:00-18:00.\n* Wyjątkowe show z udziałem Smerfów. Na scenie profesjonalni aktorzy przedstawią „Magiczną przygodę Smerfów”, historię inspirowaną perypetiami naszych ukochanych niebieskich bohaterów. Na dzieci czeka fantastyczne multimedialne przedstawienie z piosenkami, efektami wizualnymi, wspólną interaktywną zabawą, ale przede wszystkim mnóstwo zabawy i śmiechu. W przedstawieniu aktorzy wcielą się w postaci: Smerfetki, Papy Smerfa, Osiłka, Ważniaka, Ciamajdy oraz naturalnie, Gargamela i jego wiernego przyjaciela Klakiera.\n* Każdy mały uczestnik będzie miał szansę wyruszyć w pełną przygód wyprawę do Wielkiej Zaginionej Smerfowej Wioski, w której dzieci będą miały okazję zdobywać różne sprawności, korzystać z atrakcji multimedialnych, a także spróbować Smerfnych Smakołyków.\nW czasie trwania każdej z imprez dzieci będą mogły wziąć udział w wielu konkursach z atrakcyjnymi filmowymi nagrodami. Na najmłodszych czeka też bajkowe mini-kino, w którym dzieci obejrzą wesołe przygody swoich ukochanych bohaterów oraz jedyny taki blue-wizaż, specjalne miejsce, w którym makijażyści przemienią dzieci w smerfowych bohaterów.\n* Podczas imprez dzieci będą miały niepowtarzalną okazję spotkać się i przybić piątkę z… samymi Smerfami, z którymi zrobią sobie także pamiątkowe zdjęcia. Dzieci spotkają się z Papą Smerfem, Łasuchem, Smerfetką, Osiłkiem i Ważniakiem.\n„Smerfy: Poszukiwacze zaginionej wioski” to animowana komedia dla całych rodzin. W wiosce Smerfów wszyscy mają swoje zadania. Co jednak robić ma Smerfetka? Jedyna dziewczyna w całej grupie niebieskich leśnych stworków postanawia wyruszyć na poszukiwanie koleżanek. Podczas wyprawy, w którą wybiera się ze swymi niebieskimi przyjaciółmi, oddala się poza wioskę i gubi w pełnym niebezpieczeństw lesie, a każdy ich krok śledzi Gargamel. Wyprawa Smerfów doprowadzi do odkrycia największej tajemnicy Smerfów. Film w kinach od 26 maja.


Co zamiast Ginjal? [Porada eksperta] - PoradnikZdrowie.pl\nUrolog przepisał mi ten lek, ale obecnie jest on niedostępny w aptekach. Czy można go czymś zastąpić?\nGinjal to lek wytwarzany z koników morskich znajdujących się obecnie pod ochroną, stąd prawdopodobne kłopoty z jego zakupem. Może być z powodzeniem zastąpiony przez błękit metylenowy - w postaci 1% roztworu - należy jednak preparat pić przez słomkę ponieważ daje on niebieskie zabarwienie jamy ustnej.


Ponton Kolibri - strona 2 | Cro.pl - Chorwacja Online\nnapisał(a) jozekl » 25.05.2010 16:48\nTo zadam ,może trywialne pytanie:\nKto to jest skiper?\nSądziłem, że mówimy o patencie sternika motorowodnego.\nEwentualnie w żeglarstwie mamy patent żeglarza jachtowego (który posiadam)\nnapisał(a) Rysio » 25.05.2010 18:48\nmottom napisał(a): Dla małych jednostek (mała długość i mały silnik) nie trzeba winiety (więc może obejść się bez patentu)\nChorwacja z tego co się orientowałem to max 3 m gumjak i max 5kW mocy silnika.\nnapisał(a) mottom » 25.05.2010 18:51\njozekl napisał(a): Kto to jest skiper?\nSkiper oznacza tutaj "uprawnionego" do prowadzenia danej jednostki.\nŻeby wykupić winietę (a tę trzeba mieć aby móc legalnie pływać po wodach chorwackich sprzętem przekraczającym 3m lub z silnikiem przekraczającym 5kW), należy przedłożyć szereg dokumentów (między innymi dokument uprawniający jedną z osób z wpisanych na listę do prowadzenia danej jednostki).\nPoniżej wygląd dokumentu będącego załącznikiem do "winiety"\nnapisał(a) jozekl » 25.05.2010 19:10\nJednak przygodę motorowodną trzeba będzie rozpocząć od wyrobienia sobie patentu motorowodnego.\nŻeby wykupić winietę (a tę trzeba mieć aby móc legalnie pływać po wodach chorwackich sprzętem przekraczającym 3m lub z silnikiem przekraczającym 5kW), należy przedłożyć szereg dokumentów (między innymi dokument uprawniający jedną z osób z wpisanycih na listę do prowadzenia danej jednostki).\nnapisał(a) Argi » 31.05.2010 23:06\nChoć dopiero co się zarejestrowałem, to od 3 lat z przyjemnością czytam relacje jak i porady doświadczonych kolegów na tym forum.\nW tamtym roku nie wyszło, ale już w tym myślę , że na 90% będziemy pływać po Jadranie.\nKupiłem Kolibri 360D na początku tamtego sezonu. Wykonanie niezłe, firma Tokarex (importer) niejako wymusiła na Ukraińcach bardziej "ludzki" design ich produktów. W trakcie sezonu pływałem często, ale wyłącznie na silniku elektrycznym. Póki co- bez zarzutu. Wybrałem Kolibri, bo jakoś nie ufam chińskim no-name'om sprzedawanym pod różnymi nazwami (ET, HSD itp). Choć nie wykluczam, że za jakiś czas zdobędą one zaufanie klientów. Brałem również pod uwagę łotewskiego Busha - do tej pory również mi się podoba.\nJedyny mankament (ból głowy) to rozmiary pontonu. Z jednej strony, aby można było mówić o rodzinie i rekreacji, ponton 3,60m to minimum. Wiem , bo przymierzaliśmy się do mniejszego. Z drugiej strony, 3,60 Kolibri po złożeniu ciężko zmieścić w jakimkolwiek bagażniku. Po jednym sezonie wożenia go w Audi A6 Avant, w tym roku zamówiłem przyczepę podłodziową. I zaraz przychodzi refleksja: przecież za niewiele większe pieniądze można mieć fajną łódkę...\nUfff..., ale wypracowanie mi wyszło\n1. Moim zdaniem Kolibri do przyzwoity sprzęt. W najbliższy weekend będę go testował z silnikiem 25KM (nieco zbyt silnym).\n2. Weź pod uwagę Busha. Są już jakiś czas na rynku i mają niezła opinię. Czytam rosyjskojęzyczne forum, gdzie Igor Bush odpowiada na pytania użytkowników i wydaje mi się, że gość naprawdę ma pojęcie o tym co robi.\n3. Gorąco polecam obejrzenie takiego pontonu i przymiarkę do swojego auta. Wiem dokładnie jak wygląda bagażnik Xary. Gdybym dzisiaj kupował "pływadełko", kupiłbym łódkę. Moim skromnym zdaniem ponton ma sens do rozmiarów "wędkarskich" tj. 2,80 -3,00.\nnapisał(a) smoki3 » 01.06.2010 07:45\nArgi napisał(a): Witam wszystkich serdecznie.\nJedyny mankament (ból głowy) to rozmiary pontonu. Z jednej strony, aby można było mówić o rodzinie i rekreacji, ponton 3,60m to minimum. I zaraz przychodzi refleksja: przecież za niewiele większe pieniądze można mieć fajną łódkę...\nWitam serdecznie nowego Kolegę.\nWiele racji jest w Twoich słowach dotyczących zestawu 3,6+(mocniejszy silnik).\nZa te pieniądze 7000,00 -10 000,00zł można już znaleźć już przyzwoitą łódkę( nawet w kpl. z przyczepką).\nLecz czasami jak w moim przypadku , rodzinka nie chce zrezygnować z przyczepy kempingowej. W takim przypadku szaraczkom pozostaje wersja pompowana.\nOsobiście mam ponton Info-Media z którego jestem bardzo zadowolony i zaskoczony jego bardzo dobrą jakością, o wyposażeniu nie wspominając.\nnapisał(a) volare77 » 01.06.2010 08:09\nNie mała. Powyżej 3 m i 5 KM wszystko wymaga winety.\nPływanie wzdłuż brzegu to trudna sztuka ( zalezy w jakiej\nodległości wzdłuż). To niestety frazes ale na Adriatyku\nsprawdza się wyśmienicie. Jeżeli tu na lądzie coś wydaje\nsię dwa razy za duże i za mocne - to TAM będzie w sam raz.\nnapisał(a) Rysio » 01.06.2010 08:48\nvolare77 napisał(a): Powyżej 3 m i 5 KM wszystko wymaga winety.\n5 ale kW - to dość ważne bo daje to dokładnie 6.798105775 KM (BHP (Brake Horse Power)).\nnapisał(a) volare77 » 01.06.2010 13:08\nTak, tak, chodzi o 5kW, przepraszam.\nnapisał(a) mottom » 01.06.2010 13:51\nArgi napisał(a): po złożeniu ciężko zmieścić w jakimkolwiek bagażniku.\nJednak jeżeli ktoś bardzo chce, to taki ponton po złożeniu do bagażnika osobówki zmieści, a sporego "laminatu" nijak nie da się tam wepchnąć.\nPoza transportem, ważnym aspektem jest również przechowywanie "pływadła". Jeżeli masz coś "sztywnego" to raczej do piwnicy tego nie wrzucisz (a ponton jak najbardziej ).\nnapisał(a) waszka » 02.06.2010 21:08\nW razie kontroli na wodzie /bylem juz 2 razy sprawdzany w okolicy Dubrownika/ przez POLICIJA bez patentu się nie obejdzie ponieważ przepisy chorwackie nakazują posiadanie patentu do wszystkiego z silnikiem -niezaleznie od winiety przy dlugosci od 3,00 m /włącznie/ Przerabiałem temat bolesnie bo płaciłem karę 3000 kuna /1800 zł/ za brak winiety -to zabolało.\nnapisał(a) waszka » 02.06.2010 21:18\nvolare77 napisał(a): Nie mała. Powyżej 3 m i 5 KM wszystko wymaga winety.\nProsze dobrze interpretować winieta jest wymagana :\n-dla wszystkich łodzi od 3,00 m wzwyż/ wyposażonych w silnik/ niezależnie od mocy silnika\n-dla wszystkiego o mocy silnika powyżej 5,0KW niezależnie od długości czyli ponton 2,5m z silnikiem 6 KW wymaga winiety.\nOstatnio edytowano 02.06.2010 23:14 przez waszka, łącznie edytowano 1 raz\nnapisał(a) Torac » 02.06.2010 23:14\nsmoki3 napisał(a): Osobiście mam ponton Info-Media z którego jestem bardzo zadowolony i zaskoczony jego bardzo dobrą jakością, o wyposażeniu nie wspominając.\nA jak Ci się z nimi rozmawiało ? Przyznam szczerze, że od paru dni próbuję się z nimi skontaktować przez e-mail , tel. stacjonarny , komórkę i nic. Bez odzewu\nnapisał(a) smoki3 » 03.06.2010 06:51\nGdy kupowałem ponton kontakt był dobry. Wiem, że osoba z którą się kontaktowałem często wyjeżdzała za granicę ale potem oddzwaniała.\nnapisał(a) mottom » 03.06.2010 08:22\nwaszka napisał(a): Przerabiałem temat bolesnie bo płaciłem karę 3000 kuna /1800 zł/ za brak winiety -to zabolało.\nZapłaciłeś karę za brak winiety gdyż Twój ponton ma 3,2 m (a na taką łódkę winieta jest wymagana niezależnie od mocy silnika).\nPytanie - czy zapłaciłbyś taki mandat gdybyś miał "krótszy sprzęt" ?\nBrak patentu mógłby się "zemścić" w przypadku jakiegoś zdarzenia, które wymagałoby odzyskania swojego odszkodowania lub szkody dla osób trzecich.\nPonton Kolibri - strona 2


Oryginalny tytuł: Jonny Logan\nPostacie: Jonny Logan (Giovanni Loganetti), profesor, Ben Talpa (Benito Talponi), Dan Muscolo (Danilo Muscolotti) i magik Magoz\nautor: Romano Garofalo\nWydawcy: Edycje Dardo\npłeć: Humorystyczny rysunek\nJonny Logan to humorystyczna postać z komiksu, urodzona w 1972 roku z wyobraźni Romano Garofalo i ołówka Leone Cimpellin.\nJonni Logan jest bohaterem obskurnego gangu łowców nagród. Wraz z profesorem Benem Talpą, Danem Muscolo, Mago Magozem bardziej niż cokolwiek innego jest zajęty wiązaniem końca z końcem w wyścigu po byt, który jest zawsze dość niepewny. Ten powtarzalny wzór jest jednak pretekstem do satyry kostiumowej, która po latach jest zawsze bardzo aktualna. Najwyraźniej rzeczy tak bardzo się nie zmieniły ...\nPojawił się na początku lat siedemdziesiątych, od razu zyskał duże uznanie krytyków i publiczności za dwie cechy absolutnej nowości w panoramie włoskich komiksów:\n- Akcja fabularna we Włoszech, w okresie wielkiej ksenofilii, kiedy uważano, że komiks „do dzieła” musi mieć miejsce w USA.\n- Satyra obyczajowa skierowana do czytelników składających się z 13, 14-latków: nigdy wcześniej Jonni Logan nie stworzył komiksu skierowanego do nastolatków zajmujących się „trudnymi” tematami, takimi jak „włoski zamach stanu”, na temat niezbyt wyimaginowanego zagrożenia we Włoszech w tamtych czasach; „Za lub przeciw” w kontrowersyjnej kwestii rozwodów; „Mafia nie istnieje”, jak przyjemnie zapewniali w telewizji politycy o pewnej głębi; „Agent podatkowy Tartassa”, na temat, który jest obecnie dość dyskutowany, i moglibyśmy kontynuować te cytaty, ponieważ Jonni Logan był w pewnym sensie czymś więcej niż komiksem: z miesiąca na miesiąc, od zwolnienia do wyjścia, reprezentował przekrój poprzeczny ” satyryczny i ostry ”z ówczesnych Włoch i, bardziej ogólnie, fresk naszych wad i naszych cnót (bardziej niż inne…).\nJonni Logan pojawił się także w telewizji w popularnym serialu RaiDue „Supergulp”.\nużytkownika Romano Garofalo\nKilka wątków, krótko:\n1) La Befana Meccanica - nr 7 stycznia 1973\n6 stycznia do domu CT przybywa mechaniczna wiedźma. Tak, zgadza się, wiedźma zrobiona ze śrub i wkrętów zastąpiła starą kochaną starszą panią z przeszłości. Nasi przyjaciele wychodzą z domu i zdają sobie sprawę, że zostali katapultowani w 2002 r., Kiedy nauka i technologia przejęły władzę, aw takim społeczeństwie nie ma już miejsca na uczucie i uczucia.\nMężczyźni są eliminowani „na mocy prawa” po 40 roku życia, ponieważ są nieproduktywni, a polowanie na poetów, artystów i twórców w ogóle jako wywrotowców ustalonego porządku zostało zalegalizowane.\nAle ta nowa organizacja społeczna będzie miała dwóch dumnych i niezłomnych przeciwników: Befanę i Świętego Mikołaja, dwóch miłych starców, którzy z konieczności i jako znak czasu stali się dwoma dumnymi antagonistami, którzy w jakikolwiek sposób sprzeciwiają się społeczeństwu. „odczłowieczony i jałowy.\n2) Powrót wojownika N 37 sierpnia 1975 r\nMickey, żołnierz piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych, wraca z Wietnamu: tłumy amerykańskich patriotów udają się, aby uczcić jego przybycie. Wszystkie telewizory są gotowe, aby uwiecznić wydarzenie powrotu najpopularniejszego amerykańskiego weterana, ale oto wielkie rozczarowanie: Mickey, podczas jego uwięzienia, został zindoktrynowany przez Vietcong: przede wszystkim kopie Plutona ", ponieważ „jego psia i służalcza lojalność brzydzi go”, po czym rozpoczyna zaciekły protest przeciwko systemowi amerykańskiemu. Zdziwienie tych, którzy widzieli w Myszce Miki symbol przeciętnego Amerykanina, dobrego, pracowitego, patrioty i antykomunisty: „Ci komuniści z Wietcongu go zrujnowali, Minny jest zdesperowana” ...\n3) Dziwna klinika doktora Squarty Squarty. N ° 33 marca 1975\nOpowieść o błędach w sztuce lekarskiej, a raczej o dobrym zdrowiu płatników, którzy już na początku opowieści są starannie hospitalizowani w pomieszczeniach z klimatyzacją, muzyką stereo, widokiem na wzgórza itp., A pożyczkobiorcy trafiają na taśmę eliminującą, która dosłownie , wysyła je „z drogi”.\nW klinice doktora Squarty Squarty wszystko się dzieje, zakłady między pielęgniarkami o to, kto szybciej kopie wiadro, sumienni przedsiębiorcy pogrzebowi, którzy udają się do pacjenta, gdy jeszcze żyje, interwencje operatorów małych rzeźników, które zawsze się kończą wraz z przybyciem Don Trapassy, kapłana, który udziela ostatecznego namaszczenia w kroku ... tańca.\nSytuacje są oczywiście doprowadzane do skrajności w karykaturze, ale problem złego funkcjonowania zdrowia jest problemem, który wydaje się prawdziwy.\n4) Reklama: nr 46 - maj 1975\nHistoria zaczyna się od krótkiej historii reklamy: od początku „pierwszym reklamodawcą był wąż, który skłonił Evę do kupna jabłka”, aż do dnia dzisiejszego, kiedy szalony reklamodawca i spekulant nakłania ludzi do „fałszywych potrzeb”, jak kupowanie kolczyka w nosie, cała wściekłość lub\nlew z krwi i kości: do chodzenia, do pilnowania, a nawet przycisku do papieru.\nW rzeczywistości ludzie wydają się mieć niezbędne wsparcie reklamodawcy, jest to prawie odwrotność tej samej monety, w szalonym pośpiechu, by skonsumować najbardziej bezużyteczne rzeczy,\nw grze części, prawie zamianie ról, w której nie jest jasne, kto jest bardziej szalony.\n5) Kiedyś była szkoła ...: nr 32 - luty 1975\nJak mówi tytuł, historia ta tworzy historię szkoły od jej początków do współczesności, charakteryzującą się zwykłymi problemami: z jednej strony zawsze trochę autorytarną i konserwatywną postawą nauczycieli, z drugiej zaś próbą wyrzeźbienia przez uczniów ironia i nieco goliardyczny żart to przestrzeń wolności.\nAle dopóki nie dotrzesz do fatalnego 1968 roku,\nrok rozpadu, w którym uczniowie kwestionują władzę, dokonują demonstracji na placu, zajmują pomieszczenia szkolne.\nKrótko mówiąc, między salami lekcyjnymi wieje wielki powiew wolności, a ministerstwo edukacji dostosowuje się i zwraca uwagę na problemy szkoły i potrzebę reformy.\nAle potem 69 przejść, dochodzimy do lat 90-tych, protestujący wtedy się integrują, teraz mają prestiżowe stanowiska, pozycje władzy i nie walczą ... sami.\nW międzyczasie ministerstwo edukacji nadal zwraca uwagę na problemy szkoły i potrzebę reform.\n6) Włoski zamach stanu ...: nr 2 sierpnia 1972\nLata 70. były trudnymi latami, z wielu stron krążyły pogłoski o prawdziwych lub rzekomych zamachach stanu, które potem, pewnego razu, zmaterializowały się również w niezdarnej i niechlujnej włoskiej próbie, jak proroczo wyczuwał w tym Jonny Logan. historia, w której odnajdujemy polityków pierwszej republiki, stare narzędzia przeszłości, nostalgicznych, trochę naćpanych, żołnierzy, którzy uwielbiają bawić się w wojnę, a potem wszyscy trafili do patriotów… azylów.\n7) Mafia nie istnieje ...: nr 9 marca 1973\nWydaje się to trochę surrealistyczne, ale w 1973 roku, kiedy ukazał się ten numer Jonny'ego Logana, nierzadko zdarzało się, że niektórzy politycy pojawili się w telewizji i otwarcie stwierdzili, że dla niego nie było mafii i że był to tylko wynalazek gazet.\nHistoria zaczyna się zatem od tego paradoksu, po próbie zrozumienia, kim był Don Ciccio Bracalone, bohater opowieści zwanej także „kawałkiem lat dziewięćdziesiątych”, nie wiemy dlaczego, aby potwierdzić w komisji antymafijnej, że „mafia nie istnieje "a kto w to nie wierzy ... lupara to pojmuje, dosłownie dlatego, że jedyny niezgodny z oficjalną wersją zostaje wyeliminowany.\n8) Agent podatkowy Tartassa: N ° 28 - październik 1974\nWłosi, wracając z wakacji, nagle znajdują się u stóp, przerażeni, Tartassa, agent podatkowy: te słowa wystarczyłyby, aby scharakteryzować historię, która w zbiorowej wyobraźni wywołuje mroczne i przodkowe lęki, które mają bezpośrednio związek z ile Włosi mają więcej, kochanie, po matce chodzi o portfel.\nNa swoją wymówkę z pewnością mają, że Tartassa jest złowrogą postacią, z ostrymi zębami, przekrwionymi oczami i\nszalona chęć opodatkowania, opodatkowania, opodatkowania ...\nCo więcej, wydaje się, że preferuje opodatkowanie biednych, a nie bogatych, z którymi ma „pełną szacunku i lekkości” rękę, a kiedy próbuje opodatkować najbogatszych, zgodnie ze słynnym już mottem, które z pewnością przejdzie z wiadomości do historia „nawet krzyk bogatych” kończy się ... w azylu.\nPALEC W PIADACH\nautor: Graziano Frediani\nAż do sześćdziesięciu, pięćdziesięciu, czterdziestu lat temu (ale odliczanie prawdopodobnie mogłoby trwać do dziś) we Włoszech wszystko, co brzmiało „po amerykańsku”, wydawało się mieć przewagę. Aby uciec od małych, przygnębiających codziennych niedoli naszego domu, wszystkie środki były dobre. W tym sensie komiksy - prawdziwie popularna sztuka, „wymijająca” z definicji - nie miały sobie równych w oferowaniu tanich „amerykańskich” snów. I że bohaterowie wystawieni na wystawę urodzili się (i żyli) daleko, daleko od Sperlonga czy Cavarzere, przede wszystkim ich imiona, tak egzotyczne, ale często naiwnie uproszczone - być może przekształcając Sama w Sem, Jacka w Gek, Jim w Gim - aby nie utrudniać ich mniej wykształconym czytelnikom. Najczęściej używane, imię, które brzmiało bardziej „amerykańsko” niż jakiekolwiek inne, a mianowicie John, pojawiło się zarówno takie jakie jest (pomyśl o „Come on John” i „John Arizona”), jak iw wariancie z imieniem zwierzaka (a tutaj są różne „Johnny Manila ”,„ Johnny Beat ”,„ Johnny the Long-haired ”,„ Johnny Honda ”,„ Johnny Karate ”,„ Johnny Nero ”,„ Johnny Spingarda ”), aż do usunięcia kart ze stołu i złamania zaklęcia, nie przyszedł, Johnny bez „acca”, najmniej „amerykański” Johnny ze wszystkich… „Jonny Logan”.\nWbrew pozorom Jonny Logan jest włoskim bohaterem, bardzo włoskim, i żywą demonstracją, która za tanimi marzeniami, za ambicjami prowincjusza, za tysiącem, melancholijnym „Chciałbym, ale nie mogę”, z powodu której dzieci są chronicznie dotknięte del Belpaese (rozumiany również w znaczeniu sera), nie zawsze wszystko, co się świeci, jest złotem. Bo Jonny Logan nie jest prawdziwym imieniem bohatera gwiazd i pasków, ale niegramatycznym pseudonimem kogoś takiego jak my: tego Giovanniego Loganettiego, młodego człowieka pełnego nadziei, który stosuje starą narodową sztukę radzenia sobie z godnym podziwu uporem. „Na obszarze, który z pewnością nie jest luksusowy, na obrzeżach dużego włoskiego miasta, Banda dei CT żyje i pracuje”, przeczytaj krótki tekst, który przedstawił czytelnikom nr. 1 z serii, wydanej przez Editrice Dardo w lipcu 1972 r. „Kim są CT? Ale łowcy nagród, wow! Twardzi i bezwzględni ludzie, którzy uparcie polują na bandytów dla pieniędzy ”- kontynuował nieco bardziej epickim tonem anonimowy autor tego programowego manifestu. Ale natychmiast poprawił się, bezlitośnie zmieniając rozmiar identyfikatora danych tomografii komputerowej: „Jeśli mamy być szczerzy, nasi twardzi nawet nie są zbyt bezwzględni, a jeśli chodzi o pieniądze, to nie widzą ich zbyt wiele”. Od tego momentu fresk zabarwiony był jednoznacznym światłem: „Na czele zespołu stoi„ Profesor ”, tak zwany w pewnym stopniu, że nie wiemy, co uzyskało w nieokreślonym miejscu, czyli wszystko nieznane. Na czele gangi stoi Jonny… wynalazca wynalazków, o których wymyśleniu nikt nie marzyłby tylko on; następnie nadaj prestiż grupie, Mago Magozowi, iluzjoniście i oszustowi w wolnym czasie, Benowi Talpie, `` protestującemu '' (mówi się, że coś jeszcze się nie narodzi, co pójdzie dobrze) i wreszcie Dan Muscolo, na pewno nie wśród najbardziej gotowych inteligencji , ale z łatwym uderzeniem ”. Nie trzeba dodawać, że nawet Ben Talpa i Dan Muscolo nie są tym, czym się wydają, ponieważ nazwiska, pod którymi są zarejestrowani, to odpowiednio Benito Talponi i Danilo Muscolotti… Ogólnie kwartet miłych łajdaków.\nJak sugeruje ten znaczący minus „acca”, w świecie Jonny'ego Logana wszędzie jest coś nie tak. Ściany są w rozsypce, ulice zepsute, kapanie z rur, połatane ubrania, śmierdzące skarpetki, rozbite buty, spocone pachy, bezzębne usta, wyblakłe piękności, puste (lub zbyt pełne) brzuchy. A uzasadnione aspiracje biednych diabłów nieustannie uderzają nosami w twardą zbroję współczesnego społeczeństwa konsumpcyjnego, w którym hipokryzja, egoizm, korupcja, pastety i bałagan są absolutnymi mistrzami. Tutaj wszystko wisi na włosku, nic nie jest w porządku, żaden miraż nie dotrzymuje obietnic. A jedynym sposobem na przetrwanie bez unicestwienia jest uwolnienie broni kpiny, ironii, demistyfikującego żartu ...\nLatem 1972 roku, kiedy pierwszy numer „Jonny Logana” zadebiutował w kioskach, Włochy zanurzyły się po szyję w Lata ołowiu: czerwono-czarne grupy wywrotowe, bombowce pilotowane przez tajne służby, mniej lub bardziej anonimowi porywacze, mafiosi w zmowie z władzą chadecką czynią atmosferę chaotyczną i niepokojącą, ale oferując wiele soczystych pretekstów, do których chce wykazać się krytycznym zmysłem i wyrazić swoje oburzenie choćby (że tak powiem) w komiksie. „Jonny Logan” widzi w ten sposób światło, wynik spotkania dwóch talentów komiksów z Włoch (znanego i cenionego rysownika urodzonego w Rovigo, ale z mediolańskiej adopcji, Leone Cimpellina, i obiecującego scenarzysty z Rimini na chrzcie ogień, Romano Garofalo), zjednoczone miłością do słodko-gorzkiego humoru, doprawione szczyptą zdrowego szaleństwa.\nCimpellin, który podpisuje się jako Ghilbert, ostrzy ołówek, czyniąc go bardziej żrącym niż wtedy, gdy na kartach „Corriere dei Piccoli” zilustrował wesołe przygody niezrozumianego żołnierza Gibernety, irytującego centuriona Tribunzio, szczerego muszkietera Gelsomino , nieudolna dziennikarka Gigi Bizz, czy futurystyczni przyjaciele Gianni i Rob-8. A Garofalo opracowuje coraz bardziej żywe, ostre, szalone historie, dzieląc się między Mediolan a jego rodzinną, ukochaną Rimini, gdzie często i chętnie wraca, aby naładować swoje baterie, pośród tego morza piady, lasów sosnowych i rowerów wodnych, ponieważ to jego słowa. „Komiks nie może wyrazić siebie w środowisku, w którym się rodzi, nie może przeciąć pępowiny ze swoją ziemią, ze swoimi ludźmi, ze swoimi wydarzeniami”. I z tego pozornie małego świata, który okazuje się jednak doskonałym obserwatorium wielkiego otaczającego świata, na nowo - w tonacji satyrycznej, do granic paradoksu - opracowuje na nowo zarówno minimalne epizody z życia codziennego, jak i ważne wydarzenia, na które trafiają pierwsze strony gazet.\nPatrząc z perspektywy czasu, jak wspomina sam Cimpellin w tomie pod redakcją Davide Barzi, opublikowanym przez Edizioni If w 2002 roku, który rekonstruuje jego długą karierę, „pozbawiony masek amerykańskich scenerii z innych serii, Jonny Logan zamierzał złamać pudełka na typowo włoskie zwyczaje i zwyczaje, i robił to bez metafor, z precyzyjnymi cięciami. W jednej historii Garofalo porwał nawet Papieża! ”. Ale w wydarzeniach tych chętnych, ale cialtroneschi Bounty Hunters jest też znacznie więcej i możesz łatwo się przekonać, czytając (lub ponownie czytając) pierwsze dwa odcinki serii, zaproponowane w tym tomie. Dwie miniaturowe komedie, napisane i narysowane ponad trzydzieści lat temu (nawet jeśli na to nie wygląda) z prowokacyjnym zamiarem wykorzystania komiksów zarówno do rozrywki, jak i do zabawy oraz wskazania palcem na powszechne dolegliwości i nadużycia, przed którymi - krytyk Carlo Brusati powiedział to wtedy - Jonny Logan jest „antidotum w tym sensie, że jest bohaterem antybohatera. Przeciwstawia się przemocy, zalegalizowanej zbrodni, nadużyciom, ekscesom, mafii, łacińskiej przebiegłości, umiejętnościom zejścia z drogi przy najmniejszym wysiłku, zdrowemu rozsądkowi, dynamizmowi bycia biednym bodźce głodu ”. Problem, z którym wszyscy poprzedni Johnnys (z „acca”) z pewnością nigdy nie musieli się zmierzyć.\nWszystkie nazwy, obrazy i zarejestrowane znaki towarowe są chronione prawem autorskim Romano Garofalo i zostały użyte tutaj w celach poznawczych i informacyjnych.


UCZELNIA: Prawa studenta w jednym miejscu. Wystarczy kliknąć - wZielonej.pl\nHome/Informacje/UCZELNIA:/Prawa studenta w jednym miejscu. Wystarczy kliknąć\nPrawa studenta w jednym miejscu. Wystarczy kliknąć\nPod adresemwww.prawastudenta.edu.pl każdy student może znaleźć podstawowe niuanse związane z prawami i obowiązkami studentów, a także odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania.\nJakie informacje znajdziemy na portalu?\nParlament zachęca także do czynnego udziału studentów w uaktualnianiu portalu. Swoje propozycje można wysyłać na adres sekretariat@psrp.org.pl w tytule maila wpisując „Strona praw studenta”.\nStudenci mogą zgłaszać nowe zagadnienia\nParlament liczy na to, że projekt spotka się z szerokim zainteresowaniem społeczności studenckiej.


Kotły na ekogroszek – radzimy jak dobrze wybrać - Hydraulik Kielce\nKotły na ekogroszek – radzimy jak dobrze wybrać\nEkogroszek to materiał opałowy uzyskiwany w procesie wydobywczym węgla kamiennego i brunatnego. Jest on wysokokaloryczny, wyjątkowo wydajny, a do tego stosunkowo tani. Nic dziwnego, iż surowiec ten cieszy się ostatnimi czasy tak dużą popularnością. Jeśli jednak planujesz zakup kotła na ekogroszek – pomożemy Ci go wybrać.\nJeśli wciąż zastanawiasz się nad tym, czy kocioł na ekogroszek jest właściwym wyborem, pozwól nam przedstawić kilka argumentów przemawiających za zasadnością tego rozwiązania.\nOprócz wspomnianej na wstępie kaloryczności, a tym samym wydajności ekogroszku, warto zwrócić uwagę na mechanizację procesu spalania oferowaną przez nowoczesne piece.\nOstatnio bardzo popularne stały się kotły na ekogroszek. Dzięki zsynchronizowaniu komputerowych ustawień pieca, użytkownik musi jedynie dokładać co kilka dni surowiec opałowy. Urządzenie wykonuje wszystkie procesy automatycznie, co pozwala właścicielowi oszczędzić znaczą ilość czasu oraz sił.\nDodatkowo, ekogroszek jest bardzo zdrowym paliwem dla samego pieca. Cechuje go niska spiekalność oraz nikła zawartość siarki, dioksyn i tlenku węgla. O więcej informacji na temat kotłów na ekogroszek zapytaj dobrego hydraulika https://hydraulikwkielcach.pl/uslugi-hydrauliczne/\nUstal potrzeby grzewcze\nZanim dokonasz wyboru kotła CO na ekogroszek, określ zapotrzebowanie grzewcze Twojego domu. Prawdopodobnie nie będziesz w stanie zrobić tego sam, dlatego też możesz poprosić o pomoc zakład hydrauliczny. Zapotrzebowanie grzewcze uzależnione jest głównie od powierzchni domu, niemniej jednak kształtują je także inne czynniki. Jednym z najważniejszych jest szczelność budynku.\nStare domy oraz te bez termomodernizacji wymagają od 100 do 120W mocy na metr kwadratowy powierzchni. Stare budynki poddane termomodernizacji potrzebują z kolei od 80 do 90W na metr kwadratowy. W przypadku nowoczesnych domów standardy te obniżone są do około 60W, a czasami nawet 40W na metr kwadratowy.\nNie pozostaje nic innego, jak tylko dokonać ostatecznych obliczeń. Załóżmy, że posiadasz nowoczesny dom o powierzchni 100m2 i zapotrzebowaniu 60W. W wyniku mnożenia 60 razy 100 otrzymujemy liczbę 6000. Jest to poszukiwana moc pieca wyrażona w watach. 6000W to inaczej 6kW. Do wartości tej około 3kW na ogrzanie ciepłej wody, co daje 9kW. Pozwoli to na utrzymanie przyjemnej temperatury w domu przez cały sezon grzewczy.\nRóżnorodność kotłów na ekogroszek\nProducenci kotłów na ekogroszek poddają je nieustannym modyfikacjom. W efekcie rynek bogaty jest w przeróżne wersje tych urządzeń, co znacznie utrudnia wybór. Na co warto więc zwrócić największą uwagę?\nPoszczególne modele pieców różnią się od siebie głównie rodzajem palnika. Z naszych doświadczeń wynika, że najważniejsze jest, aby był on dopasowany był do mocy kotła. Warto w tym miejscu jednak wspomnieć, że to od doboru palnika zależy, jakiego paliwa będziemy mogli używać.\nDla przykładu palnik fajkowy nie nadaje się do spalania innych gramatur węgla, podczas gdy palniki żeliwne i rynnowe pozwalają na stosowanie miału.\nJeżeli jesteś zainteresowany kotłem na ekogroszek – chętnie pomożemy Ci w wyborze komponentów oraz montażu całego systemu. Oferujemy pełen zakres usług hydraulicznych – od drobnych napraw, po duże przedsięwzięcia budowlane.


Kilka porad na to, by Twój sklep w internecie funkcjonował idealnie i zgodnie z przepisami prawa - Marshalltownhyvee\nKilka porad na to, by Twój sklep w internecie funkcjonował idealnie i zgodnie z przepisami prawa\nKiedy nieco rok temu zakładałem e-sklep niby byłem umiarkowanym optymistą, lecz jednakże dużo było we mnie również lęku. Po prostu obawiałem się, iż chociażby nie będę miał wielu klientów albo zostanę w jakiś sposób oszukany przez konkurencję. Dobrze, że owe obawy wcale się nie potwierdziły. Bo prawda jest taka, iż nadal mam swój sklep – generalnie jestem uradowanym handlowcem, choć nie powiem, że zawsze wszystko jest idealne. Chciałbym zatem udzielić Tobie w tym artykule nieco interesujących informacji dot. e-biznesu!\nZ całą pewnością musisz poszukać profesjonalną firmę zapewniającą tworzenie sklepów internetowych oraz trafić w dobrą niszę. Jak i również (następna strona) musisz znaleźć dobrą firmę prawniczą, które specjalizuje się w prawie e – commerce, co zabezpieczy Cię przed dodatkowymi ogromnymi karami wynikającymi z nieznajomości prawa . Są takie branże, które są w zupełności słabe – przykładowo książki. Duży sklep może zarabiać na takowym asortymencie spore pieniądze, ale jeśli w grę wchodzi nowicjusz, którego nie stać na magazyn, niewątpliwie mówimy o niewypale. Według mnie warto porozglądać się za taką branżą, w której są duże marże, a do tego nie ma wielu towarów. Czyli zapełnienie magazynu nie będzie wielkim wydatkiem. Być może kosmetyki? Możliwości jest sporo, istotne jest to, aby był należyty popyt na takowy asortyment.\nW końcu nie chcemy, aby prowadzony przez nas sklep internetowy nieustannie świecił pustkami. Choć od razu zaznaczam,że często na nawet jednym kliencie w ciągu dnia można zarobić bardziej pokaźne pieniądze, niż na 30, lecz takich, którzy kupują coś małego. Wszystkim tym, których interesuje prowadzenie sklepu internetowego trzeba również nieco napisrównież (nasze linki)mat cen. Nie twierdzę, że gwałtowne zaniżanie cen produktów ma jakiś sens, ale w końcu w wielu przypadkach klienci korzystają z choćby porównywarek cen. A więc generalnie sklep internetowy nie może być zbyt drogi. Jednak sensowna marża to coś o co trzeba próbować walczyć.\nWażne w prowadzeniu e-sklepu jest również to, że przecież często niejako zapominamy, iż i w Sieci reklama jest dźwignią handlu. A więc reklama sklepu z choćby obuwiem jest wymagana. Jak szukać ludzi zainteresowanych asortymentem jaki sprzedajemy? Cóż, bez cienia wątpliwości warto choćby skorzystać z możliwości jakie daje Google. Czyli przykładowo wykupienie reklamy kontekstowej oraz Adwords jest czymś na wagę złota. Godne uwagi jest również pozycjonowanie w wyszukiwarkach bądź prowadzenie kampanii na Facebooku. Podsumowując: pewnie poradzisz sobie ze swoim biznesem internetowym, ale powinieneś na absolutnie wszystko zwrócić większą uwagę. To samo tyczy się startupów, gdzie nie tylko liczy się pomysł ale również aspekty prawne – więcej na stronie: , gdyż bez odpowiedniej pomocy radców prawnych, ktoś wykorzysta nasz pomysł przeciwko nam.\nKategoria: zakupy online Tagi: asortyment, magazyn, pieniądze, reklama, sklep, zainteresowania


Franczyza - otwarta droga do biznesu - ABC Franczyzy - Zakładam firmę - Infor.pl\nStart „od zera” jest problemem nie tylko dla nowicjusza, choć w przypadku osoby ukształtowanej i świadomej wybranej przez siebie drogi mamy do czynienia z inną skalą. Największy kłopot sprawia nie brak wizji działalności, lecz mozolne zdobywanie klientów, budowa marki i wizerunku firmy. Jeszcze nigdy reklama nie determinowała sukcesu jak dziś. Powoduje to olbrzymie kłopoty z przebiciem się do powszechnej świadomości grupy docelowej.\nJak obecnie wyglądają wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych? Nawet niezwykle bogaci kandydaci, którzy nie posiadają poparcia jednej z dwóch wielkich partii, nie mają szans na zebranie liczby głosów większej niż liczonej w dziesiątych procenta. Przypadek z 1992 roku, kiedy niezależny kandydat zdobył aż 19% głosów tylko potwierdza regułę. Nikt nie był w stanie zagrozić spolaryzowanemu układowi sił politycznych ani wcześniej, ani później w nowoczesnej historii Ameryki. W grę wchodzą tu dwa czynniki – olbrzymie zaplecze finansowe jakie stoi za obiema amerykańskimi partiami oraz ich marka budowana od czasów wojny secesyjnej.\nOczywiście zawsze należy pamiętać, że nie ma rozwiązań idealnych. Nawet tak elastyczne i wygodne rozwiązanie jak franczyza musi mieć swoją ciemną stronę. Przede wszystkim zawarcie umowy franczyzowej nie przynosi zysku od razu. Franczyza nie jest sposobem na założenie biznesu bez własnego wkładu finansowego. Zainwestowanie w sporych pieniędzy jest nieodzowne, a im więcej zainwestowanych pieniędzy, tym dłuższy czas ich zwrócenia się. Należy pamiętać o tym i uzbroić się w cierpliwość, pierwsze kilka miesięcy to zawsze czas ujemnego salda finansowego. Jest to również wyzwanie od strony organizacyjnej. Zakup know-how i przeprowadzenie niezbędnych szkoleń nie wyręcza franczyzobiorcy od przeprowadzenia, np. procesu rejestracji działalności gospodarczej czy rekrutacji własnych pracowników.


Co nas czeka we wrześniowej aktualizacji w PlanetSide 2? | BabaGra.pl\nStrona główna Planetside 2 Co nas czeka we wrześniowej aktualizacji w PlanetSide 2?\nCo nas czeka we wrześniowej aktualizacji w PlanetSide 2?\nWczorajsza aktualizacja przysporzyła kilku niewielkich problemów, z których część została już naprawiona oraz naprawiła robienie screenshotów w grze.\nEkipa PlanetSide 2 już szykuje się do kolejnej aktualizacji. Zgodnie ze słowami Matta Higbiego, dyrektora kreatywnegoPlanetSide 2, wrześniowa aktualizacja skoncentrowana będzie wokół poprawy jakości grania oraz optymalizacji.\nTo ten czas ponownie abyście podali nam listę rzeczy, których nie lubicie. Oprócz zwykłych poprawek i prac nad wydajnością gry, kilku ulepszeń do systemy dyrektyw, wrześniowa aktualizacja skoncentrowana będzie głównie na poprawie jakości grania.\nMamy w planach zająć się wieloma irytującymi, frustrującymi Was problemami i błędami, które możecie znaleźć w grze oraz dodaniem kilku niewielkich ulepszeń, które powinny poprawić waszą rozgrywkę.\nWięc, jakie rzeczy w grze doprowadzają Was do szału w tej chwili?\nJakie małe zmiany sprawią, że gra stanie się o wiele lepsza dla Was i Waszego outfitu?\nNo więc, jaka mała zmiana polepszyłaby dla Was grę w PlanetSide 2?\nPoprzedni artykułPromocja dla kont ALL Access\nNastępny artykułBonusy z STO na zakończenie lata\nW sumie, to pewnie mi to tylko przeszkadza, ale:\n1. – monotonne animacje ładowania broni\n2. – T2 Striker który jest underpowered ( Ale podobno robią reworka )\n3. – ikona Prowlera, która przypomina Lightninga.\nA tak to teraz nie wiem, albo akceptuje.\nAha i jeszcze jedno przydało by się pomyśleć o Optymalizacji\nOni naprawde sa tak glupi ze nie wiedza co trzeba naprawic?\nFlary – rozumiem ze Lockony dzialaja na cieplo skoro ktos rzucil flary i odlecial na bok dlaczego nie moge go namierzyc(dlaczego lockony nie namierzaja wtedy flar?)? Skoro Coyoty to rakiety radarowe aktywne to dlaczego dzialaja na nie flary? a Tomcaty to na cieplo czy radarowe pasywne?\nRozstawianie prowlera i te dziwne opoznienia i masa masa\nSkoro Lighting puszcza IR Smoke i ucieka z tego dymu to dym nie zapewnia mu juz ochrony przez lockonami na cieplo, to dlaczego nie mozna go namierzyć? tak samo jest jak ktos inny puści dym dym stoi w miejscu podjeżdża 2 pojazd i przez ten dym mozna go namierzac .\nniech znajda zgubione FPS\nBalrogos, szukasz problemu w działaniu prostych rzeczy na sposób skomplikowany. Pamiętaj że sam dym i tym podobne rzeczy jak flary to same w sobie animacje, nie bezpośrednio działające obiekty. To wygląda tak że jak kogoś namierzasz i ten ktoś puszcza dym to automatycznie zdejmuje z siebie możliowsć LockOn’a, nie robi tego dym, on jest dla bajeru i tylko po to by uciekanie z LockOn’a nie było bezsensowne. Dlatego też efekt ten działa tylko na osobę która ją uruchomiła. To nie jest błąd tylko niedopatrzenie w czasie produkcji, niby pierdoła ale uwierz mi że setki linijek kodu trzeba by zmienić by zaczęło to działać „realnie”\n„wrześniowa aktualizacja skoncentrowana będzie wokół poprawy jakości grania oraz optymalizacji.”\nna tym powinni się bardzo mocno skupić.\n„Więc, jakie rzeczy w grze doprowadzają Was do szału w tej chwili?”\nbrak płynności gry po poprzedniej aktualizacji. Zdaje się też że aktualizacja wprowadziła stary dobrze znany błąd z nie zaliczaniem pocisków.\nRIP zgubione FPS [*]\nReply to MrNuddle\nWiem dlatego nalezy to zmienic 🙂 nie uznaje pol produktow wiec nie jem surowych zimniakow 🙂\n1. Naprawa termy w 8 strzałowcu Val\n2. Jak się respi pojazd latający, często system przechyla pojazd w ;lewo i trzeba lądowąć awaryjnie\n3. Ten nowy DeathRecap jest do bani. Wyłączyć przewijanie LPM i PPM\n4. Przy lekkim lagu czasami w czolgu ma się załodowane 2 pociski które wystrzeliwuje się jeden po drugim.\n5. Val da rade nawalać z karabinów? Plax to jakaś kpina.\nJak dla mnie w obecnej chwili jest ok. Pojazdy są mniej więcej zbalansowane, piechotą i tak prawie nie gram więc ich bronie i zywotność to mi lotto. Na równi ze skillem liczy się pomysł na grę. FPS też w normie, więc nie narzekam.\n1. Valkyrie powinna zostać jeszcze trochę wzmocniona. Poza kozackim horn’em, to nic sobą nie reprezentuje. :<\n2. Zbugowane rozkładanie Prowlera.\n3. Rendering obiektów, które od jakiegoś czasu pojawiają się dopiero 10 metrów przed Tobą lub brak im części (np. wieżyczki w czołgu itd.).\n4. HIT DETECTION !!!\n5. Wyrzucanie pasażerów w powietrze w momencie opuszczenia pojazdu.\n6. Zły rendering mana turretów.\n[PS2] Refundacja Cert punktów\nKtóra baza PlanetSide 2 jest najlepsza do walki?\n[PS2] Surowce po raz kolejny


Duchowni i wiejskie społeczeństwo obywatelskie\nNa wsi ksiądz nie tylko odprawia Msze i troszczy się o życie sakramentalne parafian. Nadejście demokracji zakończyło walki z władzą o budowę kościoła czy religię w szkole, ale nowy ustrój szybko postawił nowe wymagania. Parafianie zaczęli tracić pracę, w szkołach pojawili się dealerzy narkotyków, przemoc przestała być znana tylko z telewizji... Jeśli ksiądz chciał pozostać wierny ewangelicznej zasadzie, że jest po to, żeby służyć – służba w konfesjonale i przy ołtarzu mogła okazać się niewystarczająca.\nRzecznik Praw Obywatelskich, prof. Andrzej Zoll, Federacja Inicjatyw Oświatowych (FIO) i Fundacja Konkursu „Pro Publico Bono” – organizatorzy seminarium „Rola osób duchownych w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego na wsi” – potraktowali duchownych jak potencjalnych liderów. „W wielu regionach ksiądz to nadal jedyna osoba na wsi z wyższym wykształceniem i szerszymi perspektywami – mówił prof. Zoll. – Jakość życia społecznego zależy tam od jego aktywności. »Wielkie zmiany« rozpoczęte w 1989 r. będą miały sens, o ile odczujemy je kilkaset kilometrów od dużych miast, a duchowni mają możliwość obudzenia w parafianach obywatelskiego ducha”.\nKs. Waldemar Składowski – proboszcz rzymskokatolickiej parafii w Gorawinie (22 km od Kołobrzegu), jeden z gości seminarium, możliwości wpływu ma ograniczone. Na ponad 2 tys. mieszkańców jedynie 25 rodzin przychodzi do kościoła. Reszta – sporadycznie. Wielu odzwyczaił od kontaktów z kościołem czas pracy w poprzednim systemie. W niedziele i święta, zamiast do kościoła, robotnicy z PGR-u – głównego pracodawcy w regionie – szli rozładowywać wagony kolejowe, które właśnie wówczas przyjeżdżały. Po PGR-ach została nie uprawiana ziemia i bezrobocie – jedno z najwyższych w kraju.\nPoza byłymi robotnikami z PGR-u w Gorawinie jest 50 rolników. Są notorycznie okradani. Nawet wiadomo przez kogo, ale policji nikt nie powie. „Zmowa milczenia – podsumowuje ks. Składowski. – Młodzież widuję na przystanku autobusowym: wiejskim punkcie spotkań. Tam się zbierają w każde popołudnie, piją piwo, może przypalają »trawę«. W kościele ich nie zobaczę. Nie mam nawet jak im powiedzieć, że okradanie sąsiadów, i to często niewiele bogatszych, to coś dużo gorszego niż »popełnienie czynu karygodnego«. Jak mam mówić parafianom o społeczeństwie obywatelskim, zapewniać, że ich przyszłość zależy od tego, czy potrafią się zorganizować i walczyć o swoje interesy? Wiem, że Bóg celowo postawił mnie w Gorawinie i czegoś ode mnie żąda, ale sam jeszcze nie wiem, jak sprostać Jego oczekiwaniom”.\nPospolite ruszenie w obronie szkół\n„Na początek dobrze byłoby pójść na przystanek autobusowy” – zdaniem ks. pastora Lecha Trandy z Kościoła ewangelicko-reformowanego, jeśli przyjmuje się dosłownie ewangeliczne przesłanie o potrzebie służby, i to przede wszystkim wobec tych „najmniejszych” (nawet, gdy wydają się groźni), nie ma innej drogi.\nKs. Tranda był w latach 80. pastorem w Kucowie i Kleszczowie – wiejskich parafiach bełchatowskiego zagłębia węgla brunatnego. Wsie były bogate, nawet dzisiaj bezrobocie czy patologie nie są tam problemem. Miejscowe szkoły bez trudu przygotowały jego synów do nauki w znanych warszawskich liceach (na początku lat 90. został proboszczem w stolicy). Na wsi zobaczył, że śmierć można prawie oswoić, pozwalając człowiekowi umrzeć w jego łóżku, wśród najbliższych. W wiejskich szkołach nie spotkał się z omijaniem zarządzeń dotyczących nauczania religii. Katechezy odbywały się zawsze na pierwszej lub ostatniej lekcji. Dzieci innych wyznań uczyły się religii przy swoich kościołach, utrwalając więzi z lokalną wspólnotą wyznaniową.\nMiejsca, gdzie żyje się wolniej, zysk nie jest na pierwszym miejscu, ludzie mają dla siebie czas – tworzą wspólnotę. Chodzi tylko o to, aby wieś stała się partnerem w rozmowach, które dotyczą jej interesów, nie ograniczała się do czekania na decyzje i wykonywania odgórnych zarządzeń władzy. Chociażby tych, które są sprzeczne z jej interesami, jak na początku 2000 r., gdy Ministerstwo Edukacji Narodowej postanowiło zlikwidować małe, kilkuklasowe szkoły. W większości przypadków decyzja dotyczyła wsi na głębokiej prowincji, gdzie szkoła – obok kościoła i kiosku „Ruchu” – była jednym z niewielu miejsc publicznego życia. Szkoły, często budowane i wyposażane za społeczne pieniądze, miały być zlikwidowane, ponieważ były nieopłacalne, nie posiadały też zaplecza potrzebnego do nauczania na takim poziomie, jaki zakładała rozpoczęta w 1999 r. reforma edukacji.\nChyba po raz pierwszy w dziejach III RP społeczności tych wsi tak się zjednoczyły: zawiązywały stowarzyszenia obywatelskie, które przejmowały budynki szkolne i brały odpowiedzialność zarówno za rachunki, jak i za wyposażenie czy poziom nauczania. Pod koniec 2002 r. FIO zrzeszało 220 „małych szkół” z oddziałami: od zerówki albo pierwszej klasy do trzeciej oraz 16 gimnazjów z małą liczbą uczniów.\n„To nie jest tylko obrona szkoły – miejsca nauki. Nie przypadkiem też w ich ocalenie włączali się proboszczowie – twierdzi Alina Kozińska-Bałdyga, prezes FIO. – Zamknięcie szkoły oznacza degradację wsi. Ludzie boją się, i nie bezpodstawnie, że ich dzieci, które już w wieku 5-6 lat zaczną opuszczać swoją miejscowość na długi czas, nigdy się z nią nie zwiążą. Za kilka lat stamtąd wyjadą, bo »przecież tam się nic nie dzieje, nie ma nawet szkoły«. To uzasadniony lęk przed wyludnieniem, śmiercią miejscowości. Okazuje się, że takie szkoły są opłacalne, że można nimi rozsądnie gospodarować, dzieci czują się w nich bezpiecznie, a nauczyciele, zatrudniani w oparciu o kodeks pracy, a nie Kartę Nauczyciela, są bardziej zaangażowani. Zdarza się, że i lepiej opłacani niż w szkołach gminnych”.\nZiemskie czy niebiańskie?\nSzkoła w Przysłupi niedaleko Zawoi w Babiogórskim Parku Narodowym położona jest na wysokości 700 metrów n.p.m. Uczniowie schodzą do niej nawet z wysokości 1,5 tys. metrów. Brakuje bezpiecznej drogi. Gdy jednak pojawiło się ryzyko zamknięcia szkoły, ludzie woleli sobie nawet nie wyobrażać, o której godzinie musiałyby wstawać ich dzieci i w jakich warunkach schodzić z góry, żeby móc dojechać do jakiejś szkoły zbiorowej. Ks. Romuald Wilk, karmelita z Zawoi, wymyślił, że szkołę może ocalić ekologia. „Nauczyłem się pisać projekty, brać udział w specjalnych konkursach, które rozdzielały fundusze dla szkół wprowadzających treści ekologiczne do programów nauczania” – opowiada ks. Wilk. Za pieniądze, jakie zdobyli dzięki wytyczeniu przyrodniczej ścieżki edukacyjnej w górach, wprowadzeniu szkolnej segregacji śmieci czy pokryciu farbą izolacyjną ścian dla ocieplenia budynku, mogli wyremontować szkołę, kupić komputery i pomoce naukowe.\n„W seminariach nie przygotowują nas do bycia odpowiedzialnym za społeczność, także w wymiarze czysto ziemskim – mówi ks. Wilk. – Brak wodociągów w moich górach, ryzyko zamknięcia szkoły, do której chodzą najmłodsi parafianie, to jednak również mój problem i nie mogę ludzi zostawić z tym samych”.\nLudzie nie potrzebują administratora – zazwyczaj poszukują człowieka, który z nimi rozmawia, wie, dlaczego zwalniają z pracy, ile kosztuje utrzymanie rodziny. „Nie można krzyczeć, raczej trzeba się uśmiechać, trochę inspirować. Pamiętać, że parafia ma być tak zwyczajna, że aż przyjemna” – radzi ks. Roman Indrzejczyk, proboszcz parafii Dzieciątka Jezus na warszawskim Żoliborzu, który swoich parafian zaprasza w każdy czwartek po wieczornej Mszy na luźne rozmowy przy herbacie. „Musimy uwierzyć, że parafia może być dobrym miejscem do kontaktów międzyludzkich”.


Artelis - Ciąża i poród u psa - Michał Suder - Dom i Ogród, Zwierzęta Domowe\n13630 razy czytane\nW czasie trwającej ciąży (średnio 63 dni (59-65dni)) suka wymaga od nas bardziej troskliwej opieki i pielęgnacji. Zwalniamy ją z intensywnych treningów i pracy (np. polowania), jednak nie ograniczamy spacerów i przebywania na świeżym powietrzu.\nNa spacerach pilnujemy, aby brzemienna suka nie wykonywała gwałtownych skoków i intensywnie nie biegała. W miarę zaawansowania ciąży sama sobie ogranicza ilość ruchu i staje się ostrożna. Karma w tym okresie powinna być wyjątkowo starannie zbilansowana i zawierać pełnowartościowe produkty. W połowie ciąży szczenną sukę szczepimy przeciwko nosówce, parwowirozie, koronawirozie, kaszlowi w psiarni i leptospirozie. Musimy dołożyć wszelkich starań, aby przyszłą matkę uchronić przed infekcjami, które wymagają stosowania środków farmakologicznych w leczeniu. Wiele leków wykazuje negatywny wpływ na płody i może w efekcie doprowadzić do ich zamierania i poronień. W drugiej połowie ciąży jeszcze bardziej ograniczamy wysiłek fizyczny suki, nie rezygnując z dłuższych spacerów i przebywania na świeżym powietrzu. Jeżeli w tym okresie wystąpią jakiekolwiek zaburzenia w zdrowiu lub zachowaniu brzemiennej, powinniśmy niezwłocznie udać się do lekarza prowadzącego.\nNie molestujmy lekarza tydzień czy dwa po pokryciu, aby diagnozował ciążę u naszej pupilki. Najwcześniej można zdiagnozować ciążę w 23-28 dniu wykonując badanie USG jamy brzusznej. W kraju jest to metoda mało dostępna. Badanie palpacyjne (omacywanie) przed połową ciąży zazwyczaj nie daje jednoznacznej odpowiedzi szczególnie u dużych i „pulchnych" przedstawicielek psiego rodu. Stuprocentową pewność daje prześwietlenie przyszłej matki po szóstym tygodniu ciąży lub badanie USG. Najczęściej jednak nie musimy uciekać się do takich metod, ponieważ zmiany zachodzące w wyglądzie szczennej suki, informują nas o tym czy jest ciężarna czy nie.\nW domu musimy przygotować odpowiednie miejsce, w którym suka będzie mogła spokojnie rodzić. Dla ras małych i średnich może to być odpowiedniej wielkości skrzynka o bokach wysokości 100-400mm (w zależności od wielkości suki). Na jej dno kładziemy twardy materac przykryty ceratą a na ceratę czyste prześcieradło, które można łatwo zmienić. Dla ras dużych i bardzo dużych powinniśmy zrobić legowisko. Musi ono być większe niż normalne - suka karmi szczenięta leżąc na boku. Szczeniaki też muszą się mieścić na posłaniu a rosną szybko. Nieprzydatne jest legowisko na ramie drewnianej gdyż szczenięta będą z niego spadać. Najlepszy jest materac obudowany listwami (deskami) albo włożony do dużej i raczej płytkiej skrzynki. Obudowę materaca (skrzynkę) instalujemy już po porodzie (inaczej trudno jest nadzorować poród).\nBardzo częstym błędem popełnianym nawet przez doświadczonych hodowców jest zmiana miejsca umieszczenia legowiska suki na krótko przed lub tuż przed porodem. Jak już wiemy legowisko dla psów jest enklawą spokoju a przede wszystkim bezpieczeństwa. Suka, szczególnie młoda przeniesiona nagle w nowe miejsce, traci to po-czucie bezpieczeństwa. Staje się nerwowa. Stara się za wszelką cenę przenieść szczeniaki w stare lub inne, w jej pojęciu bezpieczne miejsce. Przy tej okazji, może pokaleczyć lub nawet pozagryzać szczenięta. Przy niemożliwości zapewnienia "dzieciom" i sobie bezpieczeństwa może dokonać likwidacji poszczególnych szczeniąt lub całego miotu.\nNie zawsze późna zmiana legowiska może doprowadzić do tak przykrych następstw, niemniej jednak należy się z tym liczyć.\nO ile musimy dokonać zmiany legowiska uczyńmy to odpowiednio wcześniej tak, aby suka zdołała zaaklimatyzować się i zaakceptować nowe miejsce, aby osiągnęła pełne poczucie bezpieczeństwa.\nNa tydzień przed spodziewanym terminem rozwiązania rozpoczynamy ciężarnej mierzyć temperaturę. Pomiaru dokonujemy dwa razy dziennie - rano i wieczorem - wprowadzając delikatnie termometr weterynaryjny lub elektroniczny do odbytu na głębokość zależną od wielkości suki (30 do 80mm) a wynik pomiaru zapisujemy na wykresie. W pewnym momencie temperatura spadnie od 0,5 do 10C poniżej przeciętnej, jaka wynika z codziennych pomiarów. Spadek temperatury sygnalizuje, że poród powinien rozpocząć się w ciągu 8-12 godzin od tego momentu. Jest to prosta, a zarazem stosunkowo pewna metoda określania terminu wyszczenienia. Na 1-2 dni przed porodem u suki może wystąpić lekkie rozluźnienie kału, a nawet biegunka. Nie należy się tym przejmować i podawać środków zatwardzających. Suka przygotowuje w ten sposób swój przewód pokarmowy, aby nie nastąpiła defekacja podczas parć w trakcie akcji porodowej.\nWiększość suk rodzi między 58 a 65 dniem ciąży. Konkretny termin szczenienia zależy od wielu czynników: cech osobniczych, liczby dotychczas przebytych porodów, wieku, liczby i wielkości płodów obecnych w macicy, liczby kryć, terminu zakończenia odruchu tolerancji na psa.\nPoród można podzielić na trzy okresy:\n1. Okres pierwszy - rozwieranie szyjki macicy. Trwa on od 6 do 30 godzin. Suka w tym okresie nie przyjmuje pokarmów, jest bardzo niespokojna, dyszy, odda-je często kał i mocz, wymiotuje. Drapie posłanie przygotowując w ten sposób gniazdo.\nMiędzy okresami niepokoju rodząca może uspokajać się na kilka godzin. W okresach tego spokoju u suk niedużych i szczupłych możemy obserwować, przez powłoki brzuszne, skurcze macicy i ruchy płodów. Skurcze te powodują stopniowe przesuwanie płodów wraz z pęcherzami płodowymi w rogach macicy. Następuje powolne rozwieranie szyjki macicy. Przodujące błony płodowe wypełnione wodami płodowymi stanowią "hydrauliczny klin", powodujący stopniowe rozwieranie szyjki macicy. Drażnienie szyjki macicy i ścian pochwy przez pęcherz płodowy i przesuwający się płód stymuluje pojawienie się bólów partych i włączenie do pomocy tłoczni brzusznej. Rozpoczyna się drugi okres porodu.\n2. Okres drugi - wypieranie płodów. Faza ta trwa zwykle tyle godzin ile jest szczeniąt. Wydostający się przez szparę sromową pęcherz pęka dając poślizg przesuwającemu się płodowi. Gdy sam nie pęka zostaje przegryziony. Nasilające się skurcze macicy sprawiają, że rodzący się szczeniak przyjmuje właściwą postawę (przodowanie główkowe lub przodowanie pośladkowe) i jest wypierany przy wzmożonej pracy tłoczni brzusznej i skurczach macicy. Rogi macicy opróżniają się z płodów naprzemiennie.\n3. Okres trzeci - wypieranie błon płodowych. Cechuje go osobnicze zróżnicowanie. Błony płodowe mogą być wypierane po każdym urodzonym szczenięciu lub po urodzeniu kilku lub wszystkich płodów.\nGdy nadszedł spodziewany termin porodu:\n- a suka nie rodzi,\n- są bóle parte a nie rodzą się szczenięta,\n- występuje ciemnozielona lub brązowa wydzielina z dróg rodnych,\n- temperatura po początkowym spadku wzrasta powyżej normalnej,\n- odeszły wody płodowe a maluchy nie rodzą się,\n- poród się przedłuża i rodzą się martwe szczenięta,\npowinniśmy jak najszybciej zasięgnąć porady i pomocy lekarza weterynarii, który po szczegółowym badaniu zadecyduje czy można jeszcze poczekać, czy też należy podjąć radykalniejsze kroki - jak prowokacja porodu lub cesarskie cięcie. Nie zapominajmy w ostatnim tygodniu ciąży obserwować ruchów szczeniąt widocznych przez powłoki. Informacja o ruchach szczeniąt lub ich braku może mieć duże znaczenie przy podejmowaniu decyzji przez lekarza co do sposobu postępowania z rodzącą. Zawsze powinniśmy zgłosić się do lekarza, gdy minął 63 dzień a ciężarna nie wykazu-je żadnych symptomów zbliżającego się porodu.\nSuka doświadczona rodzi sama i w zasadzie nie wymaga pomocy. Rodzącej nie należy niepokoić, wystarczy dyskretnie kontrolować samą akcję porodową, która prze-biega niejako automatycznie. Pierworódka, będąca często w stresie porodowym, wymaga baczniejszej obserwacji a często interwencji. Nasza pomoc polega na tym, by malca, który wydostaje się z dróg rodnych, delikatnie wyciągnąć i uwolnić z błon płodowych. Szczenię osuszamy tamponem z gazy i usuwamy z nosa i pyska zalegający śluz, zasysając go gumową gruszką. Po wstępnym osuszeniu suchym tamponem masujemy malca wzdłuż ciała od głowy do ogona. Zabiegi te mają nowonarodzonemu ułatwić podjęcie akcji oddechowej. Błony płodowe i łożysko, wydostające się z dróg rodnych wraz z noworodkiem, usuwamy, aby suka ich nie zjadła. Zjedzone łożyska - szczególnie większa ich ilość - najczęściej spowodują u niej przykry rozstrój przewodu pokarmowego i wystąpienie biegunki, co w konsekwencji doprowadza nie-kiedy do odwodnienia organizmu karmiącej i zaniku mleczności. Jeżeli matka tego nie uczyni - obcinamy pępowinę w odległości około 10-15mm od powłok brzusznych malucha, przewiązujemy jałową nitką, a kikut dezynfekujemy jodyną. Tak zaopatrzone szczenię podsuwamy suce do wylizania i dalszej opieki. Błędem często popełnianym przez hodowców jest oddzielanie nowonarodzonych piesków od suki do czasu zakończenia porodu. Czynność ssania jest potrzebna zarówno szczeniętom jak i rodzącej. Pobrana przez szczeniaka siara (pierwsze mleko) umożliwia mu uruchomienie pracy przewodu pokarmowego i oddanie pierwszego stolca (smółki). Ssące noworodki pobudzają wydzielanie hormonu oksytocyny odpowiedzialnego za prawidłową kurczliwość macicy i właściwy przebieg porodu. Oddzielenie nowonarodzonych szczeniąt wzmaga nerwowość matki a przez to zaburza prawidłowy przebieg porodu.\nJedynie w sporadycznych wypadkach będziemy mieli do czynienia z bardzo nerwowymi sukami i koniecznością izolowania szczeniąt od niej na czas porodu. Po zakończonej akcji porodowej odstawione szczenięta przystawiamy do sutek, kontrolując jednocześnie, aby złośliwa mamusia nie zrobiła krzywdy własnemu potomstwu.\nSytuacją szczególną jest opieka nad suką, u której poród musiał być rozwiązany po-przez cesarskie cięcie. Dokładnych wskazówek każdorazowo po zabiegu udzieli lekarz wykonujący zabieg. Jedna tylko uwaga, pacjentki po zabiegu nie należy nosić. Już na drugi dzień musi chodzić. Brak ruchu w pierwszych kilku dniach po cesarskim cięciu może doprowadzić do przykrych zrostów w jamie brzusznej, co w konsekwencji może spowodować w przyszłości problemy ze zdrowiem.\nNajlepszym wyjściem jest, gdy możemy zapewnić sobie obecność lekarza prowadzącego przy porodzie. Wiedząc, że suka jest pod dobrą i fachową opieką będziemy spokojni i pewni bezpieczeństwa jej i szczeniąt.\nSuka po porodzie wymaga z naszej strony spokoju i dyskretnej opieki. Po zakończonej akcji porodowej wyprowadzamy ją na kilkuminutowy spacer, aby mogła załatwić swoje potrzeby. W tym czasie sprzątamy jej legowisko, zmieniamy prześcieradło i przeprowadzamy selekcję nowonarodzonych piesków. Suce pozostawiamy tyle szczeniąt, ile jest w stanie wychować i wykarmić. Selekcji powinien dokonać lekarz weterynarii wspólnie z hodowcą. Osobniki mało żywotne, obarczone wadami genetycznymi, najsłabsze poddajemy eutanazji (uśpieniu) najlepiej tuż po porodzie.\nPo powrocie ze spaceru podajemy matce coś do picia, najlepiej wodę z glukozą lub osłodzoną bawarkę (mleko z herbatą).\nJeżeli poród przebiegał prawidłowo i "położnica" wykazuje normalne odruchy macierzyńskie, ograniczamy się jedynie do nadzoru i prawidłowego karmienia.\nJedyną czynnością pielęgnacyjną w tym okresie jest częsta zmiana prześcieradła na legowisku - suka nawet do 20-30 dni po porodzie oczyszcza się i krwawi (lochie poporodowe). Przez cały okres karmienia szczeniąt kontrolujemy stan gruczołu mlekowego karmiącej. W przypadku, gdy stwierdzimy, że gruczoł mlekowy (cały lub jego część) jest gorący i twardszy niż normalnie natychmiast zwracamy się po pomoc do lekarza prowadzącego. Wspomniane objawy mogą świadczyć o początkach stanu zapalnego gruczołu mlekowego, który nieleczony może mieć poważne konsekwencje, w postaci ropni, których efektem mogą być przetoki. Wspomniane problemy mogą wystąpić w przypadkach mało liczebnych miotów (1-2 sztuki) i dużej mleczności suki.\nU suk ras predysponowanych do występowania tężyczki poporodowej (szczególnie rasy miniaturowe) lub u których już po poprzednich porodach tężyczka poporodowa wystąpiła wskazanym jest profilaktyczne podawanie preparatów wapniowych najlepiej w formie zastrzyków domięśniowych lub dożylnych, gdy już atak tężyczki wystąpił.\nLista Tagów: pies, poród, szczeniak\n» Omega 3 w przygotowaniu suk i kotek do rozrodu\n» Kupujemy psa\n» Jak odczytywać wartości badań krwi u psów?\n» Weterynarz dobry na wszystko\n» Wychowanie pupila\n» Pies – wierny przyjaciel.\nartelis.pl › Dom i Ogród › Zwierzęta Domowe › Ciąża i poród u psa\nJakie prawo jazdy na quada >>\nJak Ćwiczyć Mięśnie Brzucha... >>\nJaki olej najlepszy do nasz... >>\nJak zwiększyć masę mięsniową? >>\nOmega 3 w przygotowaniu suk ... >>\nKupujemy psa >>\nJak odczytywać wartości bada... >>\nWeterynarz dobry na wszystko >>\nWychowanie pupila >>\nPies – wierny przyjaciel. >>\nJak zadbać o odpowiednie leg... >>\nDokarmianie szczeniąt >>\nRozród psów – o czym powinni... >>\nJak dbać o psa rasy Cavalier? >>\nPsy i brzydko pachnące proble... >>