Ile kosztuje strona internetowa? Na co zwrócić uwagę? - LISTA (2019)\nIle kosztuje strona internetowa i na co zwrócić uwagę kiedy ktoś przygotowuje dla Ciebie stronę www – LISTA (aktualne: 2019).\nPracując ze stronami internetowymi staram się podchodzić do tematu w ten sposób, aby odpowiedzieć na potrzeby biznesu, nie zapominając o aspektach technologicznych.\nNie jest to łatwa droga, a moje podejście obejmuje szeroki zakres tematów. Staram się połączyć elementy biznesowe jak marketing i zarządzanie z technologią, która stoi za stronami www.\nW tym poście będzie o pieniądzach, czyli biznesowym aspekcie pracy ze stronami. Ile kosztuje strona? Ile trzeba zapłacić, aby otrzymać produkt, który może przynieść wymierne korzyści (może wygenerować zyski)? To pytania, na które postaram się odpowiedzieć.\nBędzie też o kwestiach związanych bezpośrednio z przygotowaniem samej strony. Na co zwrócić uwagę, kiedy ktoś tworzy dla Ciebie stronę internetową? Na co należy patrzeć, aby otrzymać produkt wysokiej jakości?\nGotowy, gotowa? Zaczynamy!\nIle kosztuje strona internetowa czyli pytanie, które znalazło się w tytule tego wpisu. I na to pytanie nie ma jednej, prostej odpowiedzi. Gdyby tak było, to napisałbym: “Strona internetowa kosztuje 2000 złotych” koniec, kropka. Jednak, jak się za chwilę przekonasz, przygotowanie strony internetowej to złożone zagadnienie, toteż jej cena może znacząco się różnić.\nW tym wpisie skoncentruję się na cenie strony opartej o płatny motyw graficzny, która jest zasilana przez system zarządzania treścią (CMS).\nWyceny takiej strony mogą być skrajnie różne: od 150-200 zł do 100 000. Dlatego na samym początku chcę odrzucić skrajne kwoty:\nStrona internetowa w kwocie 150-200 zł, to najpewniej dzieło osoby, która nie ma żadnego doświadczenia i uczy się wykonując takie zlecenia. Jeden raz bliska mi osoba pokazała mi jak wygląda strona www za 70 funtów. Skończyło się to tym, że wziąłem urlop i pojechałem do Anglii, żeby przygotować jej nową stronę. Tyle w temacie jakości stron za pół darmo.\nStrony oparte na motywach graficznych w bardzo wysokich kwotach – to muszą być bardzo rozbudowane serwisy, które posiadają wiele indywidualnych rozwiązań. Na pewno nie jest to nic, co mogłoby zainteresować osoby, które dopiero zaczynają pracę ze stronami internetowymi.\nA zatem uwzględniając powyższe, pytanie powinno brzmieć raczej:\nJaka jest średnia cena przygotowania strony internetowej?\nJeśli spojrzymy na ceny przygotowania strony internetowej w Polsce w 2019 roku oparte o motyw graficzny premium, to wahają się one od 800 zł do 8000-9000 zł.\nPiszę to na podstawie mojego badania rynku i informacji, które są ogólnodostępne w internecie.\nWciąż jest tutaj spora różnica, jednak już nie tak duża jak we wcześniejszych przykładach.\nZatem co wpływa na cenę strony internetowej?\nStrona internetowa - na co zwrócić uwagę?\nStrony internetowe złożone zagadnienie, stąd wycena przygotowania takiej strony może znacząco się różnić. Jest to zależne od zakresu pracy (jak obszerna będzie Twoja strona) oraz tego w jaki sposób jest wykonywane to wdrożenie (co jest uwzględniane przy stworzeniu takiej strony).\nDlaczego przygotowując stronę internetową warto zadbać o wszystkie elementy, które znajdziesz w tym artykule?\nStrona wysokiej jakości stwarza szanse na osiągnięcie większego zysku.\nPozyskanie większej ilości odbiorców, niższy współczynnik odrzuceń, łatwa nawigacja prowadząca do najważniejszych elementów – pomoże Ci osiągnąć lepsze efekty biznesowe.\nDzięki lepszej konwersji osiągniesz wyższy zysk przy takim samym ruchu na stronie.\nNiższe koszty w przyszłości.\nPodam przykład. Jeśli w przyszłości będziesz planować kampanie SEO polegającą na pozyskiwaniu linków, to optymalizacja strony do tej kampanii zajmie znacznie mniej czasu – wtedy np. zamiast 4000 zł zapłacisz 500 zł.\nWizytówka Twojej firmy.\nJakość strony internetowej wpływa na postrzeganie Twojej marki.\nPoniżej znajdziesz listę elementów, które należy uwzględnić przy tworzeniu strony internetowej. Poznaj je, żeby wiedzieć na co zwrócić uwagę w przygotowaniu Twojej strony oraz dowiedzieć się dlaczego wycena strony internetowej może się różnić.\nTworzenie strony internetowej - lista kontrolna, czyli o co zadbać.\nPriorytet: bardzo wysoki\nUX czyli doświadczenie użytkownika (user experience). Chodzi o to, żeby w łatwy sposób zaprezentować gościowi, który odwiedza Twoją witrynę jej najważniejsze elementy. Dzięki temu Użytkownik na Twojej stronie internetowej może bez wysiłku znaleźć jej najważniejsze elementy. Jedno zdanie, które świetnie podsumowuje kwestię doświadczenie użytkownika, to tytuł książki Steva Kruga o życiowym podejściu do funkcjonalności stron internetowych czyli “NIE KAŻ MI MYŚLEĆ!”.\n"Nie każ mi myśleć" S. Kruga - klasyka 🙂\nChodzi o to, aby odwiedzający Twoją stronę łatwo, intuicyjnie i bez zastanawiania się, mógł odnaleźć elementy, które są na niej najważniejsze.\nJak to będzie wyglądać w praktyce? Np. zamiast wrzucać 9 zdjęć do rotatora na stronie głównej z linkami do róznych artykułów, lepiej umieścić 2-3 slajdy z odniesieniem do najważniejszych sekcji na stronie.\nTutaj dodałbym jeszcze kwestię użyteczności (web usability) – czyli łatwość korzystania ze strony, efektywność i możliwość nauki działania poszczególnych elementów.\nUI design to skrót odnoszący się do User Interface design. Chodzi o sposób prezentacji elementów na Twojej stronie, animacje elementów etc. To jest bardzo ważny element! Jeśli Twoja strona wykonana niestarannie, wtedy będzie można odnieść wrażenie, że takie są usługi Twojej firmy! Uważaj na wykonawców, którzy oszczędzają czas płacąc za to jakością pracy.\n2. Responsywność ++ (RWD - resposive web design)\nResponsywność czyli dostosowanie strony do wyświetlania na różnych urządzeniach.\nSą różne rozmiary ekranów (np. laptop z ekranem 15,6″, monitor 27″) oraz różne rozdzielczości tych ekranów (w Polsce najpopularniejsze rozdzielczości na desktopach to 1920×1080 oraz 1366×768 źródło). Kluczową rolę odgrywają urządzenia mobilne.\nTwoja strona musi dobrze się prezentować na wszystkich tych urządzeniach.\nZwróć uwagę, że nie mówię że strona musi być responsywna, bo to standard. Strony, które nie są responsywne spotkamy dzisiaj tak często jak samochód z czarnymi tablicami rejestracyjnymi, czyli prawie nigdy.\nJednak Twoja strona musi być dobrze dopasowana do wszystkich urządzeń. Czasami przygotowując stronę trzeba odwrócić kolumny na telefonie względem wersji komputerowej, zmienić marginesy i odstępy… Strona nie tylko powinna być responsywna, powinna też dobrze wyświetlać się na wszystkich urządzeniach i być intuicyjna w obsłudze na każdym z tych urządzeń.\n3. Dopasowanie treści do środka przekazu.\nTreści, które publikujesz na stronie powinny być dopasowane do przekazu, który najlepiej sprawdza się na stronach internetowych.\nTo znaczy, że należy unikać zbyt długich akapitów i zbyt obszernych treści kiedy użytkownik dopiero zapoznaje się z materiałami na Twojej stronie. Inaczej pisze się książkę, inaczej artykuł w gazecie, a inaczej wpis na blogu. Zbyt długa treść – szczególnie na początkowym etapie interakcji ze stroną, może skutecznie odstraszyć użytkownika, który ucieknie ze strony.\nJęzyk, którym się posługujesz na stronie, powinien być dopasowany do grupy twoich odbiorców.\nPamiętaj o używaniu CtA czyli call to actions w odpowiednich miejscach. Tam, gdzie jest wymagana jest działanie po stronie użytkownika, należy użyć stanowczego wezwania do akcji. Nie chodzi tutaj, żeby “rozkazywać” użytkownikom, raczej wskazać im właściwą drogę poruszania się po stronie.\n4. Wysoka jakość materiałów.\nNależy też zadać o to, aby materiały, które udostępniasz na stronie, były wysokiej jakości.\nPostaraj się umieszczać ładne zdjęcia wysokiej jakości (ale też niezbyt ciężkie, bo to będzie miało wpływ na prędkość strony), jeśli to możliwe zrezygnuj ze zdjęć ze stocka i wykorzystaj prawdziwe zdjęcia prezentujące Ciebie lub Twoją firmę.\nZwróć uwagę czy materiały, które udostępniasz – zdjęcia, grafiki – dobrze się wyświetlają i są czytelne zarówno na komputerze jak i na urządzeniach mobilnych. Ze względu na inną orientację ekranu zdjęcia na telefonie czasami wymaga innego kadrowania, a przez wysokie rozdzielczości ekranów w telefonach małe obrazki mogą się rozmazywać.\n5. Optymalizacja prędkości strony.\nNa prędkość Twojej strony internetowej ma wpływ wiele aspektów.\nLepszą prędkość strony internetowej można osiągnąć przez: kompresję i skalowanie obrazów, zmniejszenie kodu strony, wykorzystanie pamięci podręcznej przeglądarki, włączenie kompresji GZIP, zmniejszenie ilości zapytań, wykorzystanie leniwego ładowania obrazków… Szczegółowy opis i więcej przykładów znajdziesz w osobnym poście, gdzie opisałem jak poprawić prędkość strony internetowej.\nOsoba, która przygotowuje dla Ciebie stronę internetową, powinna zadbać o te wszystkie aspekty.\nOptymalnie strona internetowa powinna wczytywać się krócej niż 3 sekundy. Górna granica, której w mojej opinii nie należy przekraczać to 5 sekund na wczytywanie. Dlaczego? O tym dowiesz się czytając wpis o wpływie szybkości wczytywania strony na Twój biznes.\nJak szybko wczytuje się twoja strona internetowa możesz sprawdzić korzystając z narzędzia na stronie gtmetrix.com.\n6. Wybór odpowiedniego hostingu.\nDlaczego ważne jest to, aby wybrać odpowiedni hosting?\nHosting z jakiego korzystasz ma bezpośrednie przełożenie na prędkość wczytywania Twojej strony.\nDobry hosting zwiększa bezpieczeństwo Twojej witryny.\nDobrze dobrany pakiet hostingowy do Twoich wymagań, to mniejsze koszty utrzymania strony.\nJeśli nie masz swojego hostingu, wykonawca który podchodzi kompleksowo do tematu, powinien doradzić najlepsze rozwiązanie.\n7. Optymalizacja SEO (on-page).\nTwoja strona powinna być zoptymalizowana pod kątem SEO.\nPrzykłady działań, które prowadzą Cię do osiągnięcia dobrych efektów optymalizacji SEO on-page (czyli SEO na stronie), to przykładowo: użycie przyjaznych adresów URL, użycie słowa kluczowego w pierwszych 3-5 wyrazach adresu URL, odpowiednie formatowanie tekstu i wyróżnienia, linkowanie wewnętrzne i zewnętrzne, ekspozycja słów kluczowych.\nWięcej przykładów oraz dokładne opisy znajdziesz w moim artykule jak polepszyć SEO na Twojej stronie.\n8. Automatyzacja SEO.\nWykorzystaj rozwiązania, które zautomatyzują SEO na Twojej stronie. Użyj narzędzi, które podpowiedzą Ci, czy post który publikujesz jest dobrze dostosowany pod kątem SEO, a jeśli nie, to co należy poprawić.\nW ten sposób możesz możesz samodzielnie zadbać o optymalizacje dla SEO, nawet jeśli nie obszernej wiedzy w tym temacie.\n9. Zwiększenie bezpieczeństwa.\nZadbaj o bezpieczeństwo Twojej strony i użytkowników, korzystając z bezpiecznego hostingu i mechanizmów ochronnych na Twojej stronie. Oprócz zwiększonej ochrony, zostaniesz poinformowany w czasie rzeczywistym o zagrożeniach i będziesz mógł szybko zainterweniować jeżeli pojawi się problem.\n10. Instalacja certyfikatu SSL.\nZainstaluj certyfikat SSL na Twojej stronie, aby chronić dane Twoich użytkowników. Oprócz tego instalacja SSL zwiększa szanse Twojej strony na uzyskanie lepszych pozycji w wynikach wyszukiwania.\nW mojej opinii instalacja SSL polepsza też UX – dzisiaj wiele przeglądarek informuje użytkownika, że strona jest Niebezpieczna, jeżeli odwiedza on stronę, która nie ma zainstalowanego certyfikatu SSL.\nStrona bez certyfikatu SSL oznaczona jako "Niezabezpieczona" (Google Chrome).\n11. Integracja z serwisami społecznościowymi.\nTwoja strona powinna być zintegrowana z mediami społecznościowymi. To nie tylko ułatwi dzielenie się treściami, ale może też dobrze wpłynąć na SEO strony.\nJeśli aktywnie prowadzisz profil, np. na Instagramie, wtedy powinna być możliwość udostępnienia widgetu prezentującego Twoje posty w wybranych mediach społecznościowych.\nOprócz tego koniecznie powinny znaleźć się przyciski społecznościowe pozwalające na łatwe udostępnienie publikowanych przez Ciebie treści lub przynajmniej same przyciski społecznościowe odsyłające do profili Twojej marki w mediach społecznościowych.\n12. Ważne elementy na stronie: formularze kontaktowe, mapy Google, info nt. cookies, dane firmy, mapy witryny.\nNa Twojej witrynie znaleźć się i działać poprawnie, takie elementy jak:\nFormularz, za pośrednictwem którego można się skontaktować z firmą przez stronę. Formularz powinien być zabezpieczony przez spamem. (Jeśli udostępniasz formularz na stronie, koniecznie musi być zainstalowany na niej cetyfikat SSL.)\nNawet najprostszy formularz daje Tobie szanse na pozyskanie nowych klientów.\nMapy Google zwięszkają Twoją wiarygodność i pozwalają Klientom łatwiej Cię odnaleźć.\nInformacja na temat ciasteczek – na ten temat lepiej wypowiedzą się prawnicy, w każdym razie dla mojej wiedzy jest to aktualnie kwestia prawnie wymagana na stronach.\nMapy witryny – pomagają w szybszej i skuteczniejszej indeksacji Twojej strony internetowej w wyszukiwarkach.\nNie wszystkie elementy muszą znaleźć się na Twojej stronie (może oprócz informacji o Cookies), w każdym razie warto zadbać o udostępnienie takich informacji na stronie. Podobnie należy traktować dane firmy, które warto udostępnić w widocznym, łatwo dostępnym miejscu.\nMapy Google na mojej stronie, pokazujące miejsce, w którym pracuję.\n13. Ważne elementy poza stroną: Google Analytics, Google Search Console.\nTwoja strona internetowa powinna być zintegrowana z takimi narzędziami jak: Google Analytics oraz Google Search Console. Pozwoli Tobie to sprawdzić efekty działań oraz podejmować decyzję w oparciu o dane dot. ruchu (Google Analytics – analiza ruchu na stronie), a także lepiej kontrolować SEO.\nDzięki Google Search Console dowiesz się między innymi czy na twojej stronie nie ma problemów z bezpieczeństwem, kto udostępnił link do Twojej strony oraz w jaki sposób użytkownicy odnajdują Twoją stronę w internecie (przez jakie słowa kluczowe). Możesz też dodać mapy witryny, w celu skutecznejszej indeksacji strony.\n14. System zarządzania treścią (CMS) z możliwością samodzielnej edycji.\nStrona internetowa oparta o system zarządzania treścią (CMS), daje Tobie możliwość samodzielnej edycji treści na stronie. Mam tutaj na myśli szczególnie proste zmiany (np. zmiany w tekstach) lub publikowanie treści takich jak np. wpisy na blogu.\nKorzystając z CMS-a, możesz w przyszłości zlecić zmiany na swojej stronie wykonawcy z zewnątrz, szczególnie jeśli chodzi o bardziej skomplikowane zagadnienia. Natomiast w każdym przypadku powinieneś otrzymać CMS-a z możliwością samodzielnej edycji treści, bo to w przyszłości może ograniczyć koszty związane z utrzymaniem i rozwojem strony.\nJaki CMS wybrać? To temat na osobny wpis. Ja pracuję na WordPressie, który zasila ponad 30% stron na całym świecie.\nWordPress to aktualnie najpopularniejszy CMS na rynku.\n15. Skrzynka pocztowa w domenie.\nCzy w domenie Twojej strony (twojadomena.pl) została utworzona skrzynka pocztowa (np. kontakt@twojadomena.pl)? To rzecz, która może być bardzo istotna – nie myślisz przecież o tym, aby wysyłać profesjonalne maile ze skrzynki na gmailu (twojadres@gmail.com).\nJeśli skrzynka pocztowa w domenie została utworzona, wtedy należy sprawdzić jakie wyniki osiągają maile w testach spamu. Możesz to zrobić na stronie www.mail-tester.com.\nWażna kwestia, na którą należy zwrócić uwagę, to czy skrzynka w domenie została podpisana kluczem DKIM. W innym przypadku dostawcy usług pocztowych nie będą mogli zweryfikować, że mail został wysłany w rzeczywistości od Ciebie, co często skutkuje natychmiastowym przypisaniem maila do folderu spam.\n16. Możliwość rozbudowy strony.\nI wreszcie, jeśli zadbasz już o te wszystkie aspekty, co może zapewnić Tobie tylko współpraca z profesjonalnym wykonawcą, upewnij się że nie ma ograniczeń dla dalszej rozbudowy Twojej strony.\nJeśli strona została dobrze wdrożona, niewykluczone że w przyszłości będziesz potrzebować bardziej zaawansowanego rozwiązania, żeby w pełni wykorzystać możliwości związane ze stroną internetową. Dlatego już na etapie wdrożenia strony warto się upewnić, że nie ma ograniczeń, co do rozbudowy rozwiązania w przyszłości – nawet jeśli nie masz tego w planach na aktualnym etapie.\n17. Szkolenie z obsługi.\nCzy wiesz jak zarządzić Twoją stroną? Umiesz dokonywać prostych modyfikacji oraz dodawać nowe treści, jak np. posty na blogu?\nRozwiązanie, z którego korzystasz powinno dawać Tobie taką możliwość. To naturalne, że z bardziej skomplikowanymi tematami trzeba zwrócić się o pomoc to wyspecjalizowanych osób. Jednak możliwość samodzielnego nanoszenia prostych modyfikacji pozwoli Tobie zaoszczędzić zarówno czas, jak i pieniądze.\nStrona internetowa - lista kontrolna do pobrania.\nDużo informacji? Przygotowałem materiał pomocniczy.\nPobierz za darmo, bez konieczności zapisywania się do newslettera etc., prostą listę kontrolną w dokumencie .PDF, dzięki której sprawdzisz najważniejsze elementy na Twojej stronie internetowej. Dzięki temu możesz dowiedzieć się czego brakuje, co należy poprawić, a co dobrze działa.\nA jeśli dopiero planujesz przygotowanie strony, to z tą listą możesz sprawnie poprowadzić projekt, efektem którego będzie wdrożenie strony www, która będzie wartościowym zasobem dla Ciebie lub Twojej firmy.\nCzytasz ten artykuł na laptopie lub komputerze, dlatego kliknij teraz w miniaturkę obrazka poniżej, aby pobrać dokument PDF z listą kontrolną (strona otworzy się w nowym oknie).\nPlik waży 19 mb, także może wczytywać się przez kilka sekund.\nCzytasz ten artykuł na urządzeniu mobilnym (najpewniej na smartfonie) dlatego tapnij (nie wiem czy po polsku jest takie słowo, chodzi o kliknięcie palcem 🙂 ) teraz na miniaturkę obrazku poniżej, aby pobrać plik .pdf z listą kontrolną.\nPlik waży ponad 19 mb dlatego, dlatego jeśli masz niski limit transferu w miesiącu, upewnij się, że jesteś podłączony do sieci WiFi.\nKliknij na obrazek, żeby pobrać plik PDF (19 mb).\nWierzę, że ten wpis okaże się pomocy i pomoże Tobie lepiej zrozumieć jak złożonym zagadnieniem jest praca ze stroną internetową. Kompleksowe podejście uwzględnia wiele czynników, które połączone w całość mogą przynieść naprawdę dobre rezultaty. P.S. Listę będę aktualizować, jeśli pojawią się nowe punkty wymagające uwagi!\nW tym miejscu, zamiast podsumowania zostawiam Cię z dwoma pytaniami, które mam nadzieję zapoczątkują dyskusję pod tym postem:\nCzy uważasz, że w kwocie poniżej 1000 zł można uzyskać jakościowe wdrożenie strony internetowej, które uwzględnia wszystkie opisane tutaj czynniki?\nCzy myślisz, że wycena wdrożenia strony internetowej opartej o motyw graficzny premium, która uwzględnia WSZYSTKIE opisane tutaj czynniki w kwocie 4000 – 5000 zł netto lub więcej jest sensowna i akceptowalna?\nZachęcam do podzielenia się opinią w komentarzu.\nZłożyłem własną firmę. Pierwsze pół roku “na swoim” po 5 latach w korporacji.


Miasto to nie jest suma egoizmów - PDF\nMiasto to nie jest suma egoizmów\nDownload "Miasto to nie jest suma egoizmów"\n1 miasto Ł Feniks sam się nie odrodzi Co zrobić, by Łódź odrodziła się jak Feniks z popiołów? Jak pokazuje doświadczenie innych europejskich miast, potrzeba do tego znacznych, zewnętrznych środków. Czy nasze miasto ma na nie szansę? Komu służy służba zdrowia? Pielęgniarki są największą grupą zawodową w służbie zdrowia. Jak dotąd nie udało im się wywalczyć ani godnych warunków płacowych, ani bezpiecznego środowiska pracy. Jakie będą tego skutki? Łódzka Gazeta Społeczna Kwiecień 2014 / nr 04 (06) Str. 8-9 Str Miasto to nie jest suma egoizmów Fot. Joanna Tarnowska Łódzkie Śródmieście. Miasto to przede wszystkim ludzie. Bez nich wielkie inwestycje, budynki, trasy, parki nie mają sensu. O tej perspektywie często zapominają władze samorządowe, zapatrzone w budowę wielkich i kosztownych wizytówek, z których sami mieszkańcy rzadko korzystają. Hanna Gill Piątek I dę na pole mówi się w Krakowie wychodząc z domu. Mieszkańcy byłej Galicji podśmiewają się z te go swojego regionalizmu mówiąc, że wskazuje on na właściwy kierunek: z dworu na pole. Krakus zatem symbolicznie mieszka we dworze. Reszta Polski wychodzi na dwór lub idzie do miasta, nawet jeśli mieszka w samym jego centrum. Te na pozór nic nie znaczące wyrażenia mówią wiele o naszym postrzeganiu przestrzeni, w której żyjemy. W zachodniej Europie miasta były od stuleci centralnym ośrodkiem kultury i cywilizacji. Często jak we Włoszech funkcjonowały samodzielnie na długo przed pojawieniem się u progu XIX wieku idei nowoczesnego państwa. W Polsce ośrodki miejskie oczywiście również istniały, ale ich rola była podrzędna wobec gospodarki opartej głównie na rolnictwie. Zamiast nowoczesnych miast mieliśmy folwarki i szlacheckie dwory, a cieniutka warstwa mieszczaństwa nie miała szansy jak na Zachodzie odegrać dominującej roli w kształtowaniu polskiej kultury czy obyczaju. Łódź o tyle wyłamuje się z tego obrazu, że od początku była dzieckiem rewolucji przemysłowej, co czyniło ją bardziej podobną do ówczesnego Manchesteru niż Warszawy czy Poznania. Owszem, drapieżny młody kapitalizm miał tu swoje liczne konsekwencje, ale krótki okres gwałtownego rozwoju nie dał nam szansy na wytworzenie tego, co potocznie nazywa się tradycyjną kulturą miejską. Chodząc po wąskich uliczkach średniowiecznych miasteczek takich jak Siena, spacerując szerokimi bulwarami starych metropolii, jak Paryż czy Mediolan, które w ciągu swojego długiego życia przeżyły wielkie przebudowy, ma się wrażenie, że wiele wieków życia na kupie, tuż obok siebie, pozostawiło w mieszkańcach nawyk bezkonfliktowego współdzielenia przestrzeni. W historycznych miastach jest jej tak mało, że trudno nam, nawykłym do szerokich ulic, zrozumieć, jak ludzie radzą sobie w takim miejscu. Tymczasem miasto to pole negocjacji. Pole, w którym trzeba się posunąć i zrobić miejsce innym. Im starsza kultura miejska, tym silniejsze piętno wyciska na swoich użytkownikach. Konieczność urządzenia przestrzeni tak, żeby dawała jak najwięcej prywatności i wygody przy jednoczesnym dużym zagęszczeniu, wymusza współpracę i ustępstwa. Nie parkuje się samochodu zajmując dwa miejsca, nie urządza się głośnych imprez w nocy, nie zanieczyszcza się przestrzeni nachalną reklamą. Wiadomo, że lepiej uważać na spokój sąsiadów, bo każdy wyskok może skończyć się konfliktem, a to oznacza gorszą jakość naszego życia i zmarnowany czas. Być może właśnie z powodu słabej historycznej roli miast w Polsce są one raczej polem wiecznego sporu niż ugody. o polskich problemach z miastami i próbach ich rozwiązania str. 4\n2 2 Miasto Ł Od naczelnej Aleksandra Dulas K iedy zapytamy łodzian o miasto, w którym żyją, odpowiedzą najczęściej, że jest brzydkie, szare, biedne, zaniedbane. I oczywiście dużo prawdy w tych słowach. Łódź jest miastem, które wymaga jeszcze wielu zabiegów, inwestycji, napraw. Jej mieszkańcy też wymagają szczególnej uwagi, bo zostali pozostawieni sami, ze zmianą ustrojową, która całkowicie zmieniła ich życie, ze zubożeniem, brakiem pracy, brakiem perspektyw i nadziei. Ludzie Ci często przestali identyfikować się ze swoim miastem, jako miejscem bezpiecznym, w którym chce się żyć, pracować, wychowywać dzieci. Łódź jest w miejscu, z którego musi ruszyć do przodu. Przed nami wiele wyzwań. Już odczuwamy dyskomfort związany z remontami dróg. A to dopiero początek. Zmiany są konieczne, jeśli chcemy żyć w mieście, które lubimy, które stwarza nam warunki do pracy, wypoczynku, zabawy, realizacji marzeń. W kwietniowym numerze Miasta Ł próbujemy przybliżyć zmiany jakie przed nami stoją i pomóc zrozumieć to, co w Łodzi się dzieje. O rewitalizacji pisze Bartłomiej Przybylski. Porusza bardzo bieżący problem, bo rewitalizacja śródmieścia to działania, które właściwie już się rozpoczęły. Warto przeczytać ten artykuł, aby zrozumieć czym naprawdę jest i powinna być rewitalizacja. Jakie zagrożenia i szanse niosą za sobą takie zmiany. I co ważne, że mieszkańcy powinni być aktywnymi twórcami tych zmian. O Miastach Feniksach pisze Wojciech Woźniak. To ważny tekst pokazujący, że bez zewnętrznego wsparcia, miasta w naprawdę trudnej sytuacji, nie maja szans na powrót do swojej świetności. Potrzebne są programy rządowe, wsparcie Unii Europejskiej i biznesu, żeby była szansa na ponowny rozwój. Hanna Gill Piątek prowadzi w swoim tekście rozważania, czym jest miasto. Zachęca też do własnych przemyśleń na ten temat. A Ilona Majewska pokazuje, jak zaszczepić zainteresowanie sprawami miasta najmłodszym jego mieszkańcom. Właściwie co miesiąc mam swój ulubiony tekst, który szczególnie polecam. Tym razem odnoszę wrażenie, że koniecznie trzeba przeczytać cały numer Miasta Ł. Bo czy można pominąć tekst Wojciecha Nyklewicza, poruszający problemy pielęgniarek, albo tekst Damiana Graczyka o sytuacji osób nieheteroseksualnych w Polsce, artykuł Anny Jurek o problemach seniorów? Stanowczo nie. Bardzo się cieszę, że w końcu zaczęły powstawać teksty niejako na zamówienie. Tak został napisany artykuł Łódzcy seniorzy w starciu z transportem publicznym. To nasi czytelnicy podsunęli nam temat. To na Państwa prośbę powstał tekst. Chciałabym żeby to był początek takich inicjatyw. Czekamy na kolejne listy i telefony z propozycjami tematów. Piszcie Państwo o tym, co Was drażni, co Wam przeszkadza, ale też o sprawach, które cieszą, o pozytywnych zmianach, które widzicie. Chcemy pokazywać, że jednak udaje się robić pozytywne rzeczy, że rodzą się w Łodzi fantastyczne inicjatywy, że mieszkańcy integrują się, zmieniają swoje otoczenie, są aktywni. Nie dajmy sobie wmówić, że Łódź jest miastem bez przyszłości, które już tylko się starzeje, niszczeje i będzie tylko gorzej. Mamy wielu fantastycznych aktywistów, wiele pomysłów i działań. Chętnie o tym napiszemy w kolejnych numerach. Miasto Ł w Taxi Dwa Dwa Miasto Ł można otrzymać w taksówkach Korporacji Taksówkowej TAXI DWA DWA. Twoje Taxi w mieście. Dziękujemy! Redaguje zespół: Tomasz Bużałek, Julian Czurko, Iza Desperak, Aleksandra Dulas (redaktorka naczelna), Michał Gauza, Damian Graczyk, Krzysztof Jarczewski (zdjęcia), Anna Jurek, Weronika Jóźwiak (koordynatorka), Ewa Kamińska Bużałek, Anna Kronenberg, Katarzyna Łąpieś (zdjęcia), Wojciech Makowski, Katarzyna Mikołajczyk, Mateusz Mirys (skład), Jarosław Ogrodowski, Bruno Polis, Bartłomiej Kacper Przybylski, Aleksandra Szpiegowska (korekta), Emilia Szywała, Joanna Tarnowska (zdjęcia), Emilia Twardowska, Ewa Tyszko. Wydawca: Fundacja Nowoczesnej Edukacji SPUNK. Partnerzy: Stowarzyszenie Tkalnia, WOZ Die Wochenzeitung, Lappi, tue d Augen uf, Stowarzyszenie Homo Faber. Nakład: egzemplarzy. Kontakt do redakcji: tel , e mail: /\n3 Kwiecień Gagarin kontra Paderewski Felieton Jarosław Ogrodowski B ardzo nie lubię zmian nazw ulic. Ulice, stanowiące szkielet miasta, coś podstawowo trwałego i niezmiennego, zapewniają poczucie ciągłości i stałości. Są punktami orientacyjnymi, znanymi dla większości mieszkańców miasta czy osiedli. Nazwa ulicy przy której się mieszka i ulic sąsiadujących jest częścią składową tożsamości, nierozerwalnie związaną z poczuciem przynależności do swojego małego miejsca na ziemi. Każda zmiana brutalnie przerywa to kontinuum, każąc uczyć się go na nowo. Największą akcję zmian nazw ulic w ostatnim dwudziestoleciu pamiętam jak przez mgłę, z lat Moją dzielnicę jednak ona ominęła, zmieniając tylko dwie nazwy dość odległych ulic. Ul. Nowotki stała się Pomorską, a Armii Czerwonej aleją Piłsudskiego. Większość z tych zmian była jakoś tam uzasadniona i faktycznie można było uznać, że więcej już nie chcemy mieć patronów związanych z poprzednim systemem. Ale wraz z nimi polegli astronauci Gagarin i Titow, co było dla mnie dość dziwne a niedługo później bezimienni Obrońcy Stalingradu. I nieważne było, że patronami byli wszyscy, którym udało się zatrzymać nazistowską machinę wojenną, tysiące zwykłych ludzi, często nieuwikłanych w ideologiczne sprawy, po prostu walczących z najeźdźcą gdzieś tam daleko na wschodzie. Taka zmiana, każąca wykreślić z mapy miasta bohaterstwo zwykłych ludzi, budziła już wtedy mój sprzeciw i do dziś uważam tę zmianę za głęboko niewłaściwą. Następna fala zmian to już lata dwutysięczne i zalew nazw pochodzących od księży i zakonników w miejsce nazw wrosłych w osiedla od dziesięcioleci. I tak aleja Przyjaźni została przecięta na pół i jedną część otrzymał zakonnik, a drugą proboszcz miejscowej parafii. Sporna z kolei została podzielona na dwa oddzielne fragmenty, przedzielone fragmentem przyznanym jakiemuś bliżej mi nieznanemu zakonnikowi. Nic to, że przy tym akurat fragmencie znajdował się szpital znany w Łodzi po prostu jako szpital przy Spornej od teraz jest on szpitalem przy ul. błogosławionego Jakiegośtam i Jakiegośtam. Bo tak, bo możemy. Równie idiotyczna była zmiana nazwy ronda Waryńskiego na rondo Solidarności ktoś doczytał, że Waryński był socjalistą, a to bardzo, bardzo źle, więc należy go wyrzucić na śmietnik historii i zastąpić nazwą politycznie właściwą. Jestem ciekaw, kiedy wyleci Solidarność daję jej maksymalnie dwadzieścia lat. Tuż obok zaś ul. Strykowską przemianowano na Palki, na część zetchaenowskiego prezydenta miasta. Zginął on w wypadku samochodowym, który sam spowodował, jadąc grubo ponad dozwoloną prędkość. Tę grupę zmian z rozmysłem ignoruję i demonstracyjnie używam nazw starych, nie uznając tej radosnej twórczości. Nie jestem zresztą w tym odosobniony. Po raz pierwszy z bojkotem nowych nazw spotkałem się idąc do liceum, które miało nieszczęście znajdować się przy Równie idiotyczna była zmiana nazwy ronda Waryńskiego na rondo Solidarności ktoś doczytał, że Waryński był socjalistą, a to bardzo, bardzo źle, więc należy go wyrzucić na śmietnik historii i zastąpić nazwą politycznie właściwą. Jestem ciekaw, kiedy wyleci Solidarność daję jej maksymalnie dwadzieścia lat. Fot. Anna Jurek ul. Gagarina, teraz Paderewskiego. Tej nowej nazwy nie używał niemal nikt i jeśli się chciało znaleźć drogę, to należało pytać o ulicę Gagarina. Ta sama historia dotyczyła ronda Titowa, obecnie Lotników Lwowskich. Poruszając się więcej po mieście dowiedziałem się, że w innych miejscach jest podobnie. 28 Pułku Strzelców Kaniowskich to po dawnemu Hutora a 6 Sierpnia nierzadko jest dalej nazywana po staremu 22 Lipca. Niewielu mówi też Legionów, bo dla większości to nadal jest Obrońców Stalingradu, a kogo bym nie spytał o Pankiewicza, ten robi wielkie oczy, bezbłędnie za to po staremu wskazując Sporną. Ja sam używałem raczej nazw wprowadzonych po upadku PRL, ale to się zmieniło, głównie pod wpływem samych mieszkańców, z którymi rozmawiałem. Tak było np na Księżym Młynie, gdzie nadal chodziło się na tramwaj, albo na Armii Czerwonej, albo na Promińskiego niemal nie słyszało się o Piłsudskiego i Śmigłego-Rydza. Nazwy ulic powinny być możliwie trwałe, bo nie dość, że są punktem odniesienia na mapach lokalnych wszechświatów, to są również znakami historii. Swawolne żonglowanie nimi to bolesna operacja na umysłach dziesiątków tysięcy ludzi. Na szczęście tendencja do kolejnych zmian zdaje się wygasać, ale był taki moment, w którym żartowałem, że południowy odcinek Piotrkowskiej przemianowany zostanie na ulicę błogosławionej Faustyny Kowalskiej, bo i czemu nie. Oby jednak nigdy nic takiego nas nie spotkało. Ulica Pomorska, dawniej Mariana Nowotki.\n4 4 Miasto Ł Miejskie pole negocjacji Na pytanie o pierwsze skojarzenie z miastem uzyskamy różne odpowiedzi. Dziecko narysuje budynki i samochody, architektka będzie widziała osie widokowe i zaprojektowane przestrzenie, urbanista pomyśli o funkcjach, jak mieszkania, tereny przemysłowe, handel. Ciąg dalszy ze strony 1 Można mieć wrażenie, że niektórzy chcą wyrwać dla siebie z miasta co się da, nie licząc się z innymi. Ład i estetyka? Przecież tę kamienicę doskonale umai nielegalna szmata reklamowa, na której wypromuję mój wspaniały interes. Wspólna przestrzeń? Lepiej wygrodzić swój kawałeczek dla siebie i pod modernistycznym blokiem zrobić sobie kwietnik ogrodzony szpetną drewnianym parkanem z hipermarketu. Trawnik? Doskonałe miejsce, żeby postawić samochód. Historyczne otoczenie? Przecież mój teren jest prywatny, a jak prywatny, to wolność Tomku, postawię sobie gmach na miarę wielkości swojego ego. Niech wszyscy widzą, że mnie stać. Brzydota i nieład to nie jedyny problem polskich miast. Ale najbardziej dostrzegalny. I choćby władze wyłaziły ze skóry, choćby wkładały miliony w poprawianie sytuacji, to ograniczeń prawnych przeskoczyć nie mogą. Im silniejszy przeciwnik, tym więcej mu wolno. W ten sposób dochodzimy do absurdów. Właścicielowi kolosalnej nielegalnej płachty reklamowej w centrum opłaca się ponieść nawet najwyższą urzędowo przewidzianą karę, bo zysk wielokrotnie ją przewyższa. Na pytanie o pierwsze skojarzenie z miastem uzyskamy różne odpowiedzi. Dziecko narysuje budynki i samochody, architektka będzie widziała osie widokowe i zaprojektowane przestrzenie, urbanista pomyśli o funkcjach, jak mieszkania, tereny przemysłowe, handel. Kierowca powie głównie o układzie dróg, kartograf czy planistka zobaczą je jako mapę. Władze i radni miasto postrzegają przez pryzmat budżetu. Pies, gdyby umiał mówić, też wiele ciekawego ze swojej perspektywy miałby nam o nim do powiedzenia. Te wszystkie elementy są ważne, ale służą jednemu: ułatwianiu życia wszystkim mieszkańcom i mieszkankom. Bo miasto to przede wszystkim ludzie. Bez nich wielkie inwestycje, budynki, trasy, parki nie mają sensu. O tej perspektywie często zapominają władze samorządowe, zapatrzone w budowę wielkich i kosztownych wizytówek, z których sami mieszkańcy rzadko korzystają. To zapewnia wyborczy sukces, ale jakości codziennego życia w mieście nie poprawia. Skutek jest Łódzka kamienica. Fragment grafiki gry Jak się Łodzi powodzi? taki, że coraz więcej ludzi ucieka z centrów na peryferie, co generuje znaczne koszty. Trzeba im zapewnić szkoły, drogi, infrastrukturę. Ceną są gigantyczne korki na wylotówkach i godziny zmarnowanego czasu. Badania nad przyczynami ucieczki z centrów, które w zachodniej Europie prowadzi się od ponad trzydziestu lat, pokazują, że miasto to przede wszystkim codzienność. Nie galeria handlowa, ale tani warzywniak niedaleko domu lub targ w okolicy. Nie wieżowce, a dostępne blisko dobre szkoły, place zabaw i przestrzeń przyjazna wychowaniu dzieci. Nie wystawne granitowe chodniki, a zieleń i miejsce do spacerów, może być nawet dziko zarośnięty skwerek między domami lub zielone podwórko. Zamiast kosztownego monitoringu w wielu miejscach bezpieczeństwo poprawiają proste zabiegi, jak postawienie większej ilości latarni czy odpowiednie kształtowanie przestrzeni. Wielkie centrum festiwalowe, służące raz na rok niewielkiej grupie przyjezdnych? Nie, o dobrej ocenie jakości życia decyduje raczej to, że miasto zapewnia seniorom O dobrej ocenie jakości życia decyduje raczej to, że miasto zapewnia seniorom czy młodzieży codzienny bezpłatny dostęp do drobnych wydarzeń kulturalnych. Stadion? A może jednak lepiej wydać te miliony na tanie baseny i otwarte boiska. Aut. Mateusz Mirys czy młodzieży codzienny bezpłatny dostęp do drobnych wydarzeń kulturalnych. Stadion? A może jednak lepiej wydać te miliony na tanie baseny i otwarte boiska. O to wszystko walczą w Polsce liczne ruchy miejskie. Kto je tworzy? Najczęściej ci, którym polska wizja miasta lekceważącego mieszkańców jakoś dopiekła. Ktoś sprzeciwił się likwidacji parku, kogoś denerwuje reklamowy chaos, komuś pod oknem władowano wielopasmową trasę, choć miała być zwykła ulica. Setki aktywistek i aktywistów skupionych w różnych organizacjach czy komitetach prowadzą żmudną pracę nad polepszaniem życia w swoich metropoliach. Mają dużo roboty: trzeba tłumaczyć, co to dobro wspólne, edukować dziennikarzy i władze, zabiegać o społeczne poparcie, robić akcje, pisać pisma. Łódzka kamienica. Fragment grafiki gry Jak się Łodzi powodzi?, Aut. Mateusz Mirys To nierzadko za mało, bo tak jak samorządy, aktywiści są często bezradni wobec złego prawa. Dlatego od kilku lat ruchy miejskie zrzeszają się na poziomie ogólnopolskim, by starać się o lepsze rozwiązania ustawowe. Problem w tym, że Sejm i rząd są dokładną ilustracją tezy, że Polacy nie rozwinęli kultury miejskiej. Mamy Ministerstwo Rolnictwa i wiele parlamentarzystów skupionych na losie wsi, natomiast liczne problemy polskich metropolii nie znajdują w najwyższych gabinetach zrozumienia. Jeden mało aktywny zespół lobbujący w ich sprawie wiosny nie czyni. A roboty jest sporo, bo żeby coś w miastach poprawić, trzeba przekopać i uchwalić wiele aktów: od prawa budowlanego, przez prawo zamówień publicznych, aż do ustaw rewitalizacyjnej i reprywatyzacyjnej. Sam problem reklamy zewnętrznej to konieczność zmian w co najmniej czterech ustawach. Niedługo rozpoczyna się maraton wyborczy. Warto pytać przyszłych samorządowców o to, czym jest dla nich miasto. Kandydatki i kandydatów do parlamentu można pomęczyć trudnymi pytaniami, co mają zamiar zrobić dla stanowienia lepszego prawa. Przede wszystkim jednak miasto to my sami. To nie suma egoizmów, a cicha, nieformalna wspólnota. Pomimo wszystkich przeszkód w dużym stopniu o jego kształcie decydujemy my sami. Nawet jeśli jedyne co robimy, to szanowanie spokoju sąsiada.\n5 Kwiecień Kto się boi wody z kranu? San Francisco wprowadziło w marcu zakaz sprzedawania na swoim terenie wody w plastikowych butelkach. W Łodzi, gdzie urząd miasta serwuje wodę w butelkach nawet uczestnikom konsultacji społecznych w sprawie polityki ochrony środowiska, ta decyzja może się wydawać szaleństwem. Ewa Kamińska Bużałek J ak władze San Francisco tłumaczą sens zakazu? Obecnie w tym 800 tysięcznym mieście wyrzuca się rocznie ponad 15 milionów butelek. Powiększają górę śmieci, a do wyprodukowania każdej z nich potrzeba 3 razy więcej wody, niż wynosi jej objętość. To straszne marnotrawstwo tego coraz cenniejszego zasobu. Ekolodzy wskazują też na inne problemy. Produkcja, transport i utylizacja PET ów wiążą się z dużym zużyciem energii oraz z zanieczyszczaniem powietrza spalinami przez ciężarówki przewożące zgrzewki z butelkami. Zamieszczanie na etykietach wody butelkowanej dzikich górskich krajobrazów to niezbyt uczciwy chwyt marketingowy. Sięgając po napój w butelce, nie zbliżamy się do natury, ale jej szkodzimy. Zwłaszcza jeśli pochodzi on np. z Fidżi na Oceanie Spokojnym, bo i takie wody dostępne są w polskich sklepach. Im większa odległość, na którą transportuje się jakiś produkt, tym gorzej dla środowiska komentuje Karolina Baranowska, edukatorka z Ośrodka Działań Ekologicznych Źródła. Bombardowani przez reklamy, zaczęliśmy wierzyć, że woda w butelce to symbol zdrowia, urody i gwarancja wysokiej jakości. Płacimy za nią w Łodzi średnio 300 razy więcej niż za kranówkę. I w większości przypadków dajemy się nabić w butelkę, ponieważ oferowany nam produkt nie jest w niczym lepszy od wody, którą mamy w domu na wyciągnięcie ręki. Tylko część wód sprzedawanych w sklepach to wody mineralne, czyli posiadające większą ilość mikroelementów i właściwości lecznicze. Reszta to wody źródlane, które spełniają te same normy co kranówka. Z kranu, czyli skąd? Wielu łodzianom i łodziankom może się wydawać, że woda w ich kranie pochodzi z Zalewu Sulejowskiego, który kojarzy się raczej z zakwitami sinic niż z kryształową czystością. Jednak łódzkie wodociągi już od 10 lat nie korzystają z tamtejszego ujęcia. Skąd zatem płynie do nas woda? Przede wszystkim czerpie się ją z 52 studni głębinowych, z pokładów, które są odizolowane od warunków zewnętrznych. 37 ujęć leży w obrębie miasta i na jego obrzeżach w 22 z nich woda jest tak dobrej jakości, że nie wymaga uzdatniania. 8 studni znajduje się w Rokicinach, a 7 w Bronisławowie w okolicach Sulejowa. Do niewielkiego procenta mieszkańców północnej części Łodzi dociera rurami także uzdatniona woda z Pilicy. Pomysł czerpania wody ze studni głębinowych zawdzięczamy m.in. angielskiemu inżynierowi Williamowi H. Lindley owi, który zaproponował to rozwiązanie ok. 100 lat temu. Do budowy systemu wodociągowego i wiercenia studni przystąpiono jednak dopiero w 1934 roku. Obecnie, jak informują łódzkie wodociągi, miasto wypija każdego dnia niemal 120 litrów w przeliczeniu na statystycznego mieszkańca, po odliczeniu wody pobieranej dla celów przemysłowych. Prawie cała ta woda zużywana jest w naszych łazienkach. W Fot. Joanna Tarnowska porównaniu z końcem lat 80. zużycie w Łodzi spadło trzykrotnie, głównie wskutek upadku wodochłonnego przemysłu włókienniczego. Czy łódzka woda jest bezpieczna dla zdrowia? Nad jakością kranówki czuwają m.in. ryby i małże, które żyją w akwariach w kilkunastu obiektach, gdzie jest ujmowana i uzdatniana woda dla Łodzi. Przez akwaria wciąż przepływa woda pompowana do łódzkich domów. Okonie i małże to bardzo czułe organizmy, które natychmiast reagują na zmianę jakości wody tłumaczy Miłosz Wika, rzecznik prasowy Zakładu Wodociągów i Kanalizacji. Regularnym i ścisłym kontrolom poddawana jest także woda już po kontakcie z rurami, których stan budzi wątpliwości części osób. Jakość infrastruktury wodociągowej znacznie się w Łodzi poprawiła dzięki funduszom unijnym. Restauratorzy leją wodę, ale nie za darmo Wystarczy zajrzeć do pierwszej z brzegu łódzkiej restauracji, by odkryć, że za wodę zapłacimy więcej niż np. za herbatę lub piwo. W wielu krajach Europy Zachodniej przyjęło się tymczasem, że woda jest podawana klientom za darmo. U nas musi jeszcze upłynąć sporo wody w rzece, by stało się to normą. Nie widzę przeszkód w serwowaniu kranówki. Należy jednak pamiętać, że narzuty na napojach są dość poważnym źródłem przychodu. Jeśli więc klienci byliby skłonni do wydatku na kranówkę w wysokości narzutu na wodę butelkową, to restauracja z takiej możliwości skorzysta. Ale klienci nie są skłonni do wydania pieniędzy na coś, co mają niemalże za darmo gasi mój entuzjazm przedstawiciel jednej z popularnych knajp w podwórku przy ul. Piotrkowskiej. Inicjatorzy internetowej akcji Piję wodę z kranu zachęcają do dopytywania się w restauracjach o darmową kranówkę wierzą w siłę konsumenckiego nacisku. Mówi się czasem, że ekologia i świadoma konsumpcja to zabawa dla bogatych, że troska o środowisko wymaga wielu wyrzeczeń opowiada Karolina Baranowska. Przypadek kranówki pokazuje, że to nie musi być prawda. Jest ona znacznie tańsza niż woda butelkowana. Nie trzeba pamiętać o wizytach w sklepie celem uzupełnienia zapasów. Wystarczy odkręcić kran.\n6 6 Miasto Ł Rewitalizacja to nie remont Urząd Miasta Łodzi zapowiedział niedawno kolejny program rewitalizacji centrum. Olbrzymie przekształcenie przestrzeni miejskiej dotknie bezpośrednio niemal 18 tysięcy mieszkańców Śródmieścia. Pośrednio dotyczyć będzie niemal każdego mieszkańca i każdej mieszkanki miasta. Skala programu powoduje, że warto przyjrzeć się bliżej temu, czym jest rewitalizacja. Bartłomiej Kacper Przybylski T rudno zwięźle wytłumaczyć, na czym dokładnie polega rewitalizacja, ponieważ jest to bardzo szerokie i często (nad)używane pojęcie. Można powiedzieć, że o rewitalizacji będziemy mogli mówić zawsze wtedy, kiedy władze lokalne niekiedy przy współudziale organizacji pozarządowych czy prywatnych przedsiębiorców będą podejmowały zorganizowane działania polegające na wprowadzeniu wielowymiarowych, trwałych przekształceń w pewnym fragmencie miasta i mające na celu wyprowadzenie tego obszaru z kryzysu. Chciałbym tutaj bardzo mocno podkreślić wspomnianą wielowymiarowość, ponieważ rewitalizacja powinna obejmować nie tylko działania architektoniczne, ale także przekształcenia w sferze ekonomicznej, społecznej, ekologicznej czy funkcjonowaniu usług publicznych. Tymczasem bardzo często rewitalizacja sprowadzana jest do remontów budynków (często zresztą tylko ich frontów), naprawy chodników i nawierzchni ulic. W odnawianiu kamienic czy remontach ulic trudno dostrzec jakikolwiek aspekt przekształceń w sferze ekonomiczno społecznej, więc nie powinno się takich procedur nazywać rewitalizacjami, a posługiwać się na przykład pojęciem renowacji. Również głośne projekty polegające na zmianie przeznaczenia zdegradowanych budynków lub całych kompleksów fabrycznych trudno nazwać rewitalizacją, o ile nie towarzyszą mu szersze przekształcenia w otaczającej je przestrzeni. W tym kontekście warto wspomnieć o realizowanym przez Urząd Miasta projekcie Mia100 Kamienic, który mylnie przedstawia się jako przykład działań rewitalizacyjnych. Dyskusyjne jest również traktowanie powstania Manufaktury czy osiedli typu Tobaco Park jako udanych przykładów rewitalizacji. Mimo przypadającej w tym roku ósmej rocznicy otwarcia Manufaktury, wokół tego kompleksu rozrywkowo handlowego niewiele się zmieniło. Na Gdańskiej, Mielczarskiego czy w okolicy Placu Kościelnego wciąż mieszkają biedni ludzie, w zaniedbanych budynkach, na obszarze o kiepskiej dostępności usług publicznych. Z zagadnieniem rewitalizacji związane jest nieodłącznie jeszcze jedno pojęcie, o którym należy w kontekście planów miasta wspomnieć. Chodzi o gentryfikację proces, który stanowi ryzyko towarzyszące każdej akcji rewitalizacyjnej. To zaczerpnięte z języka angielskiego pojęcie opisuje sytuacje, kiedy na jakimś obszarze miasta dokonuje się wymiana ludności pod względem statusu materialnego, polegająca na tym, że miejsca zamieszkiwane do tej pory przez osoby biedniejsze i o niższej pozycji klasowej, zaczynają zajmować ludzie bogatsi i zajmujący wyższe pozycje klasowe. Gentryfikacja może dokonywać się i bardzo często dokonuje się spontanicznie, w wyniku stawania się przez pewne ulice czy Osiedli modnymi. Początkowo nowi i dotychczasowi mieszkańcy mieszkają obok siebie, jednak najczęściej osobno, co wyraża się na przykład we wszechobecnym w Łodzi i innych polskich miastach, grodzeniu przestrzeni. Ten stan pozornej koegzystencji nie trwa najczęściej zbyt długo, ponieważ gentryfikacja pociąga za sobą zwykle wzrost kosztów utrzymania w miejscu nią dotkniętym. Powoduje to w efekcie wypchnięcie stamtąd tych, którzy nie są w stanie temu wzrostowi kosztów sprostać. Przykładów takiej spontanicznej gentryfikacji w Łodzi można by znaleźć sporo, nie tylko w Śródmieściu (przykładem niech będzie ulica Nawrot), ale też na Starym Polesiu czy Starym Widzewie. Można mówić także o gentryfikacji planowanej, kiedy to impuls do zmiany składu społecznego jakiegoś obszaru następuje w wyniku decyzji władz lokalnych. W tym przypadku starzy mieszkańcy zostają wysiedleni do lokali zastępczych lub do specjalnych osiedli socjalnych, nierzadko tzw. osiedli kontenerowych, znajdujących się na obrzeżach miasta lub w dzielnicach zdegradowanych, np. poprzemysłowych, co powoduje koncentrację problemów społecznych, tyle tylko, że w innym miejscu niż dotychczas. Nie jest jednak do końca jasne, czy realizowany już program Mia100 Kamienic i zapowiadany program rewitalizacji centrum Łodzi nie będą skutkowały wspominaną powyżej gentryfikacją Śródmieścia. Liczby przytoczone na opracowanej przez Urząd Miasta grafice pokazują, że rewitalizacją centrum zostaną objęte tereny zamieszkiwane przez 18 tysięcy łodzianek i łodzian, dla których potrzebne będzie około 1500 lokali zamiennych oraz lokale socjalne Skrzyżowanie ul. Ogrodowej i Gdańskiej, famuły robotnicze sąsiadują z luksusowym hotelem. Fot. Anna Jurek dla ponad 500 osób z wyrokami eksmisyjnymi. Lokatorzy kamienic remontowanych w ramach programu Mia100 Kamienic także otrzymują lokale zamienne, które mogą albo wykupić, albo powrócić do wyremontowanego budyn-\n7 Kwiecień ku (ale już z wyższymi czynszami). Pojawia się więc uzasadnione pytanie, czy rewitalizacja centrum i towarzyszące tym planom piękne zapowiedzi, nie są przypadkiem tylko przykrywką dla usunięcia osób dotkniętych problemami społecznymi i ponoszących najbardziej dotkliwe koszty transformacji gospodarczej poza sferę widzialności w mieście. Czyli przesiedlenia ich na peryferia lub do innych zapomnianych i jeszcze nieobjętych rewitalizacją osiedli. Moje obawy podsyca sposób rozmawiania na temat rewitalizacji. Szczególnie w Internecie, np. na Facebook owym profilu Łódź Hipsterem Miast, łatwo znaleźć komentarze wyrażające wręcz nadzieję na wysiedlenia obecnych mieszkańców i mieszkanek centrum, wyremontowanie budynków i zasiedlenie ich innymi mieszkańcami, charakteryzującymi się lepszym pochodzeniem społecznym, wyższym statusem materialnym czy wyższym poziomem kapitału kulturowego. Można te głosy lekceważyć, albo uważać, że w Internecie przebijają się bardziej radykalne poglądy i pomysły. Jednak prawdziwy problem pojawia się wtedy, kiedy ten sposób myślenia o rewitalizacji centrum, obecny jest także w wypowiedziach przedstawicieli władz miasta. Sama Prezydentka Zdanowska mówiła publicznie o tym, że lokale rewitalizowanych kwartałach miałyby być przyznawane tzw. osobom kreatywnym czy studentom. Swoją drogą, nie wiem skąd bierze się przekonanie o tym, że studenci będą stanowili lepszą kategorię mieszkańców niż obecni lokatorzy śródmiejskich kamienic. Patrząc na pozostałości po weekendowych imprezach w okolicach miejsc tłumnie odwiedzanych przez studentów, mam poważne wątpliwości co do zasadności takiego założenia... W wypowiedziach na temat rewitalizacji centrum pojawia się jeszcze jedna obok kreatywnego i studenta figura uzasadniająca konieczność radykalnych zmian. To podróżny, który wysiadając z pociągu na Dworcu Fabrycznym nie powinien widzieć biedy i zaniedbanych kamienic, tylko szczęśliwych, kreatywnych ludzi przechadzających się wzdłuż ścian odrestaurowanych kamienic. Troska o wrażenia estetyczne przyjezdnych znacznie częściej zajmowała do tej pory uwagę wypowiadających się na temat kondycji i problemów Śródmieścia, niż sytuacja jego aktualnych mieszkańców. Tymczasem rewitalizacja nie powinna być okazją do zrobienia dobrze turystom, czy zagospodarowania kreatywnych i studentów, ale przede wszystkim szansą na zaktywizowanie i zaproszenie do współdecydowania obecnych mieszkańców i mieszkanek Śródmieścia. Zamiast fantazjować na temat modnych kafejek otwieranych przy ulicy Włókienniczej warto porozmawiać z aktualnymi mieszkańcami. Zapytać jak wyobrażają sobie rewitalizację i co ich zdaniem powinno być zrobione, by było to lepsze miejsce do mieszkania i życia. Mam nadzieję, że okazję do takiej rozmowy miejskich urzędników z lokalsami stanowić będą zapowiadane konsultacje społeczne programu rewitalizacji centrum. Ważne jest, by wzięły w nich udział także te osoby i organizacje pozarządowe, którym bliskie są idee inkluzji społecznej i włączania w procesy decyzyjne dotyczące rozwoju miasta tych osób, które do tej pory były z nich wykluczone. Dlatego warto śledzić strony internetowe, gdzie ogłaszane są konsultacje: oraz samorzad/konsultacje_spoleczne. Krótki spacer po zaśmieconej niedzieli Nad stawem przelatują kaczki, inne koczują na brzegu. Wiosenna sielanka a jednak z rysą. Wokół pobliskiej ławeczki walają się śmieci, butelki po piwie i papiery. Na trawniku porozrzucane styropianowe naczynia i plastikowe sztućce, choć tuż obok znajduje się kosz na śmieci. Wojciech Nyklewicz P ierwsza niedziela tej wiosny była dość wyjątkowa. Po ciepłym i słonecznym tygodniu prawie przez cały dzień padał deszcz. I jak tu nie pójść na spacer? W Parku Poniatowskiego cicho i pusto. Można zrelaksować się po prostu odpocząć od ludzi. Harmonia deszczu i kiełkującej zieleni działa wyjątkowo kojąco. Nad stawem przelatują kaczki, inne koczują na brzegu. Wiosenna sielanka a jednak z rysą. Wokół pobliskiej ławeczki walają się śmieci, butelki po piwie i papiery. Na trawniku porozrzucane styropianowe naczynia i plastikowe sztućce, choć tuż obok znajduje się kosz na śmieci. Widok przepojony chaosem wzbudza niepokój i złość. Zupełnie nie pasuje do otoczenia. Jest obcy, jakby nie z tego miejsca. A jednak jest i razi. Trudno obok tego przejść obojętnie. Czy to incydentalny ślad wiosennej zabawy? Moralizatorska oracja na nic się tu nie zda. Wokół pusto, pada deszcz, a kaczki na stawie zajęte swoimi sprawami. Zostawiam ten bałagan w tyle. Wyciszam się i powracam do harmonii z naturą. Spacer w deszczowy dzień jest świetną okazją do relaksu. Monumentalne drzewa w sąsiednich alejach emanują spokojem i stabilnością. Krople deszczu przystanęły na bezlistnych jeszcze gałęziach. Czas płynie wolno. Jak to dobrze, że nie ma pośpiechu. Na trawniku wokół amfiteatru zakwitły stokrotki. Pod ławkami na widowni leżą porozrzucane butelki po wódce. Trudno jest chodzić po scenie pokrytej potłuczonym szkłem. Trzask pod butami przeszywa ciszę, gdy w oddali słychać przejeżdżający tramwaj. Na szczęście, już za chwilę w przestrzeni zapanuje znów wiosenno-deszczowe brzmienie parku. Spacer alejkami w stronę Mickiewicza ciągle jest przyjemny. Ale już na szlaku w kierunku przejścia podziemnego przy Żeromskiego wszystko gwałtownie Fot. A Cromwell Na licencji CC BY-NC-ND 2.0 się zmienia. Miły nastrój pryska jak mydlana bańka. Wokół każdej ławeczki na ścieżce i trawniku walają się sterty śmieci, butelek po napojach alkoholowych i styropianowych opakowań. Piętno biesiadujących ludzi wyciśnięte na budzącej się do życia zieleni. Ludzie, co wam się stało, że zrobiliście taki bałagan? Ten widok przypomina pobojowisko po inwazji przybyszów nie z tej ziemi. W drodze do domu mijam skwerek na Placu Zwycięstwa. Tu również zastaję ślady nocnej inwazji flejtuchów. I tym razem styropianowe opakowania po ciepłych daniach leżą porzucone na trawniku pośród butelek i papierów. Pusty kosz na śmieci aż się prosi o zapełnienie. A szczytem inwazyjności są śmieci przy ławce w zamykanym na noc Parku Źródliska II. To miejsce jest jednym z bardziej ekskluzywnych zieleńców w Łodzi, dlatego wydaje się tym aktem szczególnie ześmiecone. Ciepła, pierwszo wiosenna sobotnia noc usposabia do wyjścia z domów i integrowania się z przyrodą. To oczywiste, wszak jesteśmy jej częścią. Budzącym jednak trwogę jest fakt braku szacunku do otaczającej natury. A jest ona naszym wspólnym dobrem pani, pana, twoim i moim. I naszych sąsiadów też. Zadbajmy o nią śmieci wyrzucajmy do kosza. To wystarczy.\n8 8 Miasto Ł Feniks sam się nie odrodzi Przemysły kreatywne oraz entuzjazm mieszkańców i mieszkanek to za mało, by Łódź odrodziła się jak Feniks z popiołów. Jak pokazują przykłady innych europejskich miast, potrzeba do tego znacznych zewnętrznych środków. Czy nasze miasto ma na nie szansę? Wojciech Woźniak Ł ódź jest spośród wszystkich polskich miast najmocniej dotknięta zmianami spowodowanymi upadkiem przemysłu. Wynikało to z szeregu czynników rozpadu Związku Radzieckiego, skutkującego utraceniem wschodnich rynków zbytu, rosnącym importem towarów z Azji. Dziś można tylko rozważać, czy większa mobilizacja, skutkująca wystąpieniami jakie obserwowaliśmy ze strony stoczniowców czy górników, dałaby lepsze osłony socjalne masowo tracącym pracę łodzianom i łodziankom. Dane dotyczące rynku pracy, liczebności populacji, jej stanu zdrowia i długości życia czy zarobków lokują nasze miasto zdecydowanie niżej niż Warszawę, Poznań, Wrocław, Trójmiasto, czy Kraków. Oprócz struktury łódzkiej gospodarki, względna bliskość stolicy okazała się jednym z najważniejszych czynników ograniczających szanse rozwojowe. Trudna sytuacja Łodzi jest wyjątkowa na tle innych polskich miast, nie jest zaś niezwykła w porównaniu z innymi miastami poprzemysłowymi Europy. W opublikowanym w 2010 roku studium transformacji zatytułowanym O miastach feniksach. Upadek i odrodzenie wielkich miast przemysłowych, badacze z Wielkiej Brytanii i Niemiec szczegółowo przeanalizowali przypadki miast, które popadły w poważne społeczne i gospodarcze tarapaty. Kłopoty Lipska, Bremy, Sheffield, Belfastu, Bilbao, Turynu, czy Saint Etienne miały analogiczne źródła do tych łódzkich, chociaż nie były tak drastyczne. Badacze analizujący źródła ich upadku i odrodzenia wskazują, że w żadnym z omawianych przypadków wewnętrzny potencjał miasta, energia mieszkańców i działania lokalnych elit politycznych nie wystarczyły, by przynieść odmianę. Sukces nie byłby możliwy bez wsparcia z zewnątrz, bez wytworzenia strukturalnych warunków, które pozwoliły odbudować się lokalnej tkance. Mógł to być impuls inwestycyjny dzięki środkom unijnym, jakie na wspieranie wschodnich landów uzyskał niemiecki rząd federalny (przypadek Lipska). Powstał klaster firm działających w obszarze nowych technologii komunikacyjnych, co dało zatrudnienie ponad 30 tysiącom wykształconych osób. Nie byłoby to jednak możliwe, gdyby cała niemiecka gospodarka nie była pod tym względem jedną z najlepiej rozwiniętych w Europie. A dzięki temu, że BMW jest firmą niemiecką, która także z pozaekonomicznych przyczyn zdecydowała się na inwestycję we własnym państwie, lipscy politycy, by przyciągać tę inwestycję musieli konkurować wyłącznie z innymi niemieckimi miastami. To wpisanie lokalnych inwestycji w nowe technologie, w szerszą ogólnokrajową strategię zwrotu ku gospodarce opartej na wiedzy (Brema, Bilbao, Turyn), inwestycje centralne związane z turystyką i kulturą oraz infrastrukturą transportową (Bilbao, Turyn), czy potężne rządowe nakłady na rewitalizację całych sektorów (Belfast, Sheffield, Saint Etienne), pozwoliły na odrodzenie wymienionych miast. Nie bez znaczenia był też polityczny kontekst związany z zakończeniem lub załagodzeniem Korzystne z punktu widzenia wizerunku miasta działania na rzecz przemysłów kreatywnych, sektora kultury (festiwale, design, moda) są zbyt niszowe, by przynieść korzyść większości mieszkańców dotkniętego strukturalnym kryzysem miasta. Fragment wyburzeń przy ul. Zachodniej Fot. Mateusz Mirys sporów etniczno religijnych (Belfast, Bilbao, Saint Etienne). Ze szczegółowych studiów wynika, że bez zasadniczych publicznych nakładów, pochodzących ze środków zewnętrznych, czy to z budżetu centralnego, czy środków unijnych, nie byłaby możliwa regeneracja i rewitalizacja tkanki miejskiej oraz poprawa gospodarczej i społecznej sytuacji wymienionych miast. Przede wszystkim dotyczy to rynku pracy. Badacze wskazują również, że to nowoczesny przemysł i wysoko specjalistyczne usługi zmieniają oblicze lokalnych rynków pracy i w konsekwencji sytuacji społecznej, a nie spektakularne inwestycje w dziedzinie kultury mające przyciągać turystów i zmieniać wizerunek miast. Efekt Guggenheima związany z pojawieniem się w Bilbao słynnego na cały świat muzeum przełożył się w dłuższej perspektywie na powstanie mniej niż tysiąca miejsc pracy w sektorze turystycznym. Do listy opisanych przez badaczy Miast Feniksów można dodać fińskie Tampere, partnerskie miasto Łodzi i przedmiot moich własnych badań, które na początku lat 90. doświadczyło załamania gospodarczego porównywalnego z Łodzią. W latach bezrobocie w nazywanym kiedyś Manchesterem północy centrum przemysłu tekstylnego oraz papierniczego sięgnęło 23 procent. Szczęśliwym dla mieszkańców Tampere trafem, cała fińska gospodarka była już jednak na torach prowadzących w stronę modernizacji, specjalizacji w dziedzinie najnowszych technologii komputerowych i telekomunikacyjnych. Proces ten rząd fiński szczegółowo zaplanował i realizował z niezwykłą, nawet w czasie kryzysu, konsekwencją. Aktywnie uczestniczyli w nim naukowcy, w tym badacze z tampereńskich uczelni, ściśle przez lata współpracujący z centrum badawczo wdrożeniowym Nokii, znajdującym się na kampusie Technicznego Uniwersytetu w Tampere. Przemysłowe dziedzictwo Tampere powoduje, że bezrobocie wciąż jest tu dwucyfrowe, wyższe niż w innych fińskich miastach. Jednak rynek pracy wygląda zupełnie inaczej niż dwie dekady temu, dzięki pojawieniu się znacznej liczby miejsc pracy właśnie w sektorze zaawansowanych technologii, przynoszących wyższe dochody i pracownikom i miastu. Gdy przeżywająca poważne kłopoty Nokia ogłosiła plan zredukowania zatrudnienia w swych laboratoriach w Tampere o połowę, zgodnie z tradycjami państwa opiekuńczego, miasto wraz z Uniwersytetem opracowało program osłon i szkoleń dla 2000 zwalnianych pracowników. Okazało się jednak, że tym razem nie był on potrzebny. Lokalny i regionalny rynek pracy wchłonął wysoko wykwalifikowanych inżynierów\n9 Kwiecień niemal natychmiast. W Tampere można wskazać cenne inspiracje dotyczące społecznych programów rewitalizacji z ludzką twarzą, dbającej w pierwszej kolejności o mieszkańców miasta. Dawne tereny przemysłowe stają się przestrzeniami publicznymi, pełniącymi funkcje raczej kulturalne i edukacyjne niż stricte komercyjne. Jednak znów, nie wynika to wyłącznie z pomysłów lokalnych władz, lecz raczej z dominującej w Finlandii socjaldemokratycznej kultury politycznej stawiającej dbałość o dobro wspólne i jakość życia obywateli wśród realnie realizowanych priorytetów. W kontekście sytuacji lokalnej Łodzi oraz relacji między jej obecną pozycją, a działaniami polskich władz centralnych, tego typu konkluzje nie brzmią niestety optymistycznie. Wydaje się, że aby przełamać impas, w którym miasto się znajduje, powinno być ono objęte wsparciem z pułapu rządu centralnego. Być może podobnym priorytetowym programem jak ten skierowany na polską ścianę wschodnią, zasilany strumieniem finansowym z pieniędzy unijnych. Korzystne z punktu widzenia wizerunku miasta działania na rzecz przemysłów kreatywnych, sektora kultury (festiwale, design, moda) są zbyt niszowe, by przynieść korzyść większości mieszkańców dotkniętego strukturalnym kryzysem miasta. Zasadnicze inwestycje w budowę infrastruktury związanej z nowymi technologiami, które mogłyby przynieść wzrost liczby wartościowych miejsc pracy, są jednak mało realne bez wsparcia z zewnątrz impulsu finansowego, który uruchomi lokalny potencjał. W gospodarce będącej systemem naczyń połączonych, miasto dotknięte poważnym kryzysem nie jest w stanie podjąć tego typu działań samodzielnie. Fot. Riku Kettunen Na licencji CC BY-NC-ND 2.0 Fot. Jukka Mykkanen Na licencji CC BY-NC 2.0 Tampere przykład miasta, które stanęło na nogi dzięki dominującej w Finlandii socjaldemokratycznej kulturze politycznej\n10 10 Miasto Ł Łódzcy seniorzy w starciu z transportem publicznym Niech decydenci wsiądą do tramwaju, autobusu, przejadą kilka przystanków, zobaczą, jakie ludzie mają problemy w komunikacji miejskiej. Z wnętrza samochodów nie można się niczego dowiedzieć mówi pani Damiana z Klubu Sąsiadów Przystanek. Anna Jurek W lutowym numerze Miasta Ł ukazał się artykuł Czas na bunt pasażerów! dotyczący problemów związanych z komunikacją miejską. W związku z nim otrzymaliśmy telefon od jednej z czytelniczek: Dzień dobry, nazywam się Damiana Barańska i dzwonię w imieniu Klubu Sąsiadów Przystanek. Przeczytaliśmy Państwa tekst na temat MPK i podobał nam się. Poruszał ważny problem. Nie uwzględniliście jednak perspektywy osób starszych, a to duże zaniedbanie. Korzystając z tramwajów i autobusów napotykamy czasem na problemy właściwie niemożliwe do pokonania. Racja. Pominęliśmy ten ważny aspekt. Istotny dla Łodzi szczególnie dlatego, że jest ona miastem starzejącym się. Obecnie odsetek osób w wieku 60+ wynosi 25,3%, a do roku 2020 wzrośnie do 33,3%. To oznacza, że osoby starsze stanowią dziś ¼ mieszkańców Łodzi. Dzwonię do Wojtka Makowskiego (jednego z autorów artykułu), opowiadam o rozmowie. Decydujemy się spotkać z seniorami i napisać uzupełnienie do tekstu. Okazuje się, że problemów jest wiele... Na przystankach zamontowano zbyt krótkie ławki, na których są w stanie usiąść maksymalnie 3 osoby. Oznacza to, że pozostali stoją, a często są to ludzie starsi. Na wielu przystankach tramwajowych nie ma peronów, które ułatwiłyby wsiadanie do wysokich najczęściej tramwajów. Dla osób starszych jest to nie lada wyzwanie i bez pomocy może się nie udać. Kierowcy autobusów zachowują się często jakby wozili ziemniaki. Nie podjeżdżają pod krawężniki przy przystankach, co znacznie utrudnia wsiadanie. Tramwaje jadące po nierównych torowiskach szarpią wagonami. Z uwagi na wiek i stan zdrowia nie jesteśmy w stanie utrzymać równowagi. Może się to skończyć upadkiem i innymi poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Podobnie, jeśli nie gorzej, wygląda sprawa gwałtownego hamowania. Oczywiście, uwagi te nie dotyczą wszystkich kierowców i motorniczych, ale niestety takie sytuacje nie są odosobnione. Zwrócono także uwagę na niekulturalne zachowania kontrolerów biletów, motorniczych i kierowców. To, że kierowca nie widzi osoby dochodzącej do autobusu nadal zdarza się zbyt często. Ważnym utrudnieniem jest też czas przejazdu tramwajów, który w różnych miejscach Łodzi (np. Tramwaj wysokopodłogowy wzdłuż ulicy Zgierskiej i Kościuszki) wydłużył się (mimo modernizacji linii) ze względu na przeniesienie przystanków tramwajowych za sygnalizację świetlną. Tramwaj wówczas stoi podwójnie: na światłach przed skrzyżowaniem i za światłami na przystanku. Z członkami i członkiniami Klubu rozmawiamy długo. Pojawia się pomysł, aby zaprosić przedstawicieli Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego na spotkanie. 12 marca spotykają się członkowie i członkinie Klubu, panowie Sebastian Grochala i Marcin Odorowski z MPK. Słuchają o problemach, z jakimi borykają się osoby 60+ w komunikacji miejskiej i odnoszą się do nich. Sebastian Grochala twierdzi, że ma świadomość poruszonych problemów i stara się w miarę możliwości je rozwiązywać. Zachęca do tego, aby wszelkie trudności związane z przemieszczaniem się komunikacją miejską zgłaszać do MPK na piśmie. Jeśli jakiś motorniczy lub Fot. Joanna Tarnowska kierowca nie podjeżdża do krawężników, gwałtownie hamuje, zachowuje się niewłaściwie wobec pasażerów należy spisać numer boczny pojazdu, numer kierowcy, dzień i godzinę kursu, odcinek drogi oraz jak najlepiej opisać sytuację. Każdorazowa skarga jest odnotowywana i wpływa na ocenę pracy, na podwyżki i awanse. Tę samą metodę należy zastosować, jeśli sytuacja dotyczy niekulturalnego zachowania kontrolera biletów, jeśli na przystanku nie ma rozkładu jazdy, czy ławka jest połamana. Jednocześnie pan Sebastian zapewnia, że w ramach szkoleń dla pracowników prowadzone są moduły dotyczące kształtowania pozytywnych relacji pasażer prowadzący, wsparcia osób starszych i niepełnosprawnych. Co do ulicy Wojska Polskiego to MPK od 2008 r. cały czas zgłasza do Zarządu Dróg i Transportu potrzebę remontu tej trasy. Jednak sprawa ta jest odkładana. Marcin Odorowski wyjaśnia, że remont torowiska jest związany z modernizcja całej drogi, a za to odpowiada już ZDiT. Wraz z remontem trasy, zmieniane są przystanki. Jakie są plany dotyczące modernizacji Wojska Polskiego? Nie wiadomo. Odpowiedź na to pytanie zna (?) tylko ZDiT. Co z drogami, które potrzebują modernizacji? Kto zatroszczy się o pasażerów od dawna jeżdżących trasami, które są w coraz gorszym stanie? Łódź ma jedną z najbardziej rozbudowanych sieci komunikacji miejskiej w Polsce, ale i jedną z najbardziej zaniedbanych. Decyzje dotyczące inwestycji w transport miejski zależą od władz miasta oraz tego, co i w jakim zakresie zdecydują się dofinansować. Pojawiają się zatem dwa pytania: W jakim zakresie potrzeby osób 60+ są zauważane i brane pod uwagę przez władze miasta, w tym ZDiT? Jakie konkretnie zmiany planują władze, aby osobom starszym i niepełnosprawnym łatwiej podróżowało się po mieście? Zachęceni do zgłaszania uwag na piśmie przedstawiciele i przedstawicielki Klubu Sąsiadów Przystanek stworzyli pismo dotyczące w/w problemów i skierowali je do MPK Łódź Spółka z o.o. oraz Zarządu Dróg i Transportu. Odpowiedzi na pismo opublikujemy w kolejnym numerze.\n11 Kwiecień Czym są Rady Osiedli? Rady Osiedli mają dość szerokie kompetencje, zwłaszcza w zakresie dotyczącym naszego najbliższego otoczenia. Zaczynając od spraw ogólnych, jak na przykład opiniowanie budżetu Łodzi, przez kwestie bardziej konkretne, np. współdziałanie z policją czy strażą miejską. Katarzyna Mikołajczyk K iedyś zapytałam znajomego: Czy wiesz do której Rady Osiedli należysz? No jasne Polesie Nie... to nazwa dzielnicy, a ja pytam o Radę Osiedli Karolew! Nie... to nazwa twojego Osiedli, a nie Rady Osiedli Osiedle Młodych? Nie, to nazwa Twojej spółdzielni mieszkaniowej No to nie wiem. I nie mogę się dziwić znajomemu ani większości mieszkańców Łodzi po prostu nie wiemy, że coś takiego jak Rada Osiedli funkcjonuje. A to błąd! Dlatego postaram się przybliżyć ich działalność. Są ku temu dwie okazje: do końca marca można było zgłaszać propozycje zmian granic Rad Osiedli, a na jesieni będziemy wybierać nowych członków Rad. Ostatnie wybory do Rad Osiedli odbyły się w 2010 roku. Wzięło w nich udział niespełna 78 tys. osób, co stanowi 13,1% ogółu uprawnionych do głosowania mieszkańców osiedli. Co robią Rady Osiedli? Rady Osiedli mają dość szerokie kompetencje, zwłaszcza w zakresie dotyczącym naszego najbliższego otoczenia. Zaczynając od spraw ogólnych, jak na przykład opiniowanie budżetu Łodzi, przez kwestie bardziej konkretne współdziałanie z policją, strażą miejską i strażą pożarną. Ale Rady Osiedli mogą także współdziałać przy tworzeniu świetlic i klubów osiedlowych, placów zabaw, boisk czy terenów rekreacyjnych. Wyrażają one opinię o przeznaczeniu wolnych lokali użytkowych, będących własnością miasta oraz o lokalizacji punktów handlowych, gastronomicznych, usługowych, targowisk czy punktów sprzedaży alkoholu. W ich gestii jest także opiniowanie przebiegu tras linii komunikacyjnych lokalnego transportu zbiorowego oraz rozmieszczenia przystanków. Co istotne, Rady Osiedli mogą także wnioskować o realizację zadań inwestycyjnych lub remontowych. Czyli np.: mogą zamawiać prace remontowe żłobków i przedszkoli, szkół podstawowych, gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych oraz innych placówek oświatowych; chodników oraz dróg wraz z oświetleniem; budować i modernizować ogródki jordanowskie a także konserwować zieleńce i małą architekturę (ławki, barierki, kosze). Osiedla administracyjne Łodzi Bałuty Zachodnie Teofilów - Wielkopolska Złotno Retkinia Zachód - Smulsko Lublinek - Pienista Nad Nerem Zdrowie - Mania Karolew - Retkinia Wschód 1. Osiedle im. Józefa Montwiłła - Mireckiego Radogoszcz Bałuty - Centrum Koziny 1. Julianów - Marysin - Rogi Stare Polesie Rokicie Ruda Katedralna Bałuty - Doły Skąd Rady Osiedli mają pieniądze? Środki na działania realizowane przez Rady Osiedli są wydzielane z budżetu miasta. Każde z 36 osiedli otrzyma w 2014 jednakową dla wszystkich kwotę 23,605 zł oraz dodatkowo (zależną od liczby mieszkańców Osiedli) 1,73 zł na osobę. Największą kwotę środków (111,752 zł) otrzymała liczące 50,952 mieszkańców Osiedle Chojny Dąbrowa. Najmniejszą kwotę środków (24,953 zł) otrzymała zamieszkiwane przez 779 osób Osiedle Nr 33. Łączna kwota środków przyznanych Radom Osiedli na realizację zadań inwestycyjnych lub remontowych w 2014 wynosi 10 milionów zł. Kwota ta podzielona jest na dwie części: połowa rozdzielona jest wg liczby mieszkańców i rodzaju zabudowy (domki/ bloki). W 2014 najmniejsze pieniądze z tej puli będzie miała do wydania Rada Osiedla im. Józefa Montwitta Mireckiego zł (ale warto zaznaczyć, Śródmieście - Wschód Delegatury Urzędu Miasta Łodzi Bałuty Górna Polesie Śródmieście Widzew Dolina Łódki Stoki Osiedle Wzniesień Łódzkich Nowosolna Mileszki Stary Widzew Widzew - Wschód Olechów - Zarzew Janów Górniak Osiedle numer 33 Piastów - Kurak Łagiewniki Chojny - Dąbrowa Chojny Wiskitno Andrzejów km ze jest to jedno z mniej licznych osiedli niewiele ponad mieszkańców). Prawie zł otrzyma zaś osiedle Chojny (ponad mieszkańców). o drugą część pieniędzy Rady Osiedli mogą wnioskować w ramach konkursów. Na każdego mieszkańca Osiedla przypada w roku bieżącym łącznie 20,73 zł, podczas gdy w ubiegłym roku wskaźnik ten wyniósł 14,59 zł. Czy radni osiedlowi otrzymują wynagrodzenie? Rada Osiedla może przyznać dietę w formie miesięcznego ryczałtu za prace wykonywane na rzecz Osiedla członkom zarządu Osiedla oraz członkom rady pełniącym funkcje: przewodniczącego rady, zastępcy przewodniczącego rady, sekretarza Osiedla. Dieta ta nie może być wyższa niż 5% diety przewodniczącego Rady Miejskiej, czyli miesięcznie nie więcej niż 132 zł. Warto zwrócić uwagę, że nie wszyscy członkowie Rady Osiedla są w zarządzie lub pełnią funkcje wymienione wyżej, zdecydowana większość radnych wykonuje swoje obowiązki bez wynagrodzenia. Jak znaleźć swoją Radę Osiedli? Można skorzystać z mapy na stronie gdzie są zaznaczone granice Rad Osiedli lub z Wikipedii (hasło: podział administracyjny Łodzi). Potem pozostaje już tylko przejrzenie Internetu w poszukiwaniu stron poszczególnych Rad (niektóre z nich mają także profile na portalach społecznościowych). Można także odwiedzić swoją Radę. Godziny i miejsca dyżurów znajdują się na stronie uml.lodz.pl w zakładce Jednostki pomocnicze Miasta (Osiedli). Konsultacje granic Rad Osiedli Do 30 marca mieszkańcy Łodzi mogli wypowiedzieć się na temat proponowanych zmian granic Rad Osiedli: Karolew Retkinia Wschód, Zdrowie Mania, Retkinia Zachód Smulsko, Lublinek Pienista, Śródmieście Wschód, Stary Widzew, Stoki, Nr 33, Olechów Janów. Czego dotyczył zmiany? Między innymi odłączenia ogródków działkowych przy ul. Kusocińskiego (na wysokości skrzyżowania z ul. Babickiego) od Osiedli Zdrowie Mania i przyłączenia ich do Osiedli Karolew Retkinia Wschód. Szczegółowe informacje odnośnie proponowanych zmian można znaleźć na stronie RO. Na wyniki konsultacji musimy jeszcze poczekać.\n12 12 Miasto Ł Komu służy służba zdrowia? Ktokolwiek miał ostatnio kontakt z pracownikami ochrony zdrowia, ten mógłby godzinami opowiadać podobne albo jeszcze bardziej dramatyczne historie. Wojciech Nyklewicz Fot. Clemson University Libraries Na licencji CC BY-NC 2.0 D ziadek się skarży, że podsuwają mu jakieś dokumenty z żądaniem natychmiastowego podpisu. Nie dają czasu na przeczytanie. Oni z kolei nie mają kiedy wyjaśnić, o co chodzi. Jeśli zrobię awanturę, to wezmą mnie za pieniacza. Jeśli kulturalnie dopytuję o szczegóły, traktują mnie jak powietrze. Pielęgniarki latają jak roboty. Lekarz na mnie nawet nie popatrzy, tylko bazgrze w papierach. Ta atmosfera pośpiechu i poddenerwowania jest nie do zniesienia. Jestem wściekły i bezsilny, bo wiem, że nie ma się do kogo i do czego odwołać. Po prostu nic nie rządzi. Oni mają absolutną władzę. Trzeba mieć końskie zdrowie, żeby być pacjentem albo odwiedzającym. Empatia towar deficytowy Ktokolwiek miał ostatnio kontakt z pracownikami ochrony zdrowia, ten mógłby godzinami opowiadać podobne albo jeszcze bardziej dramatyczne historie. Co stało się z empatią, wrażliwością, opiekuńczością? Dlaczego są to towary deficytowe? Odpowiedź jest prosta. Zbyt mała liczba pielęgniarek w stosunku do podopiecznych powoduje ponadnormatywne przeciążenie pracą, stres i zmęczenie, a sytuacja taka trwa nieprzerwanie od wielu lat. Przerost czynności administracyjnych, prowadzenie złożonej dokumentacji medycznej na papierze i w komputerze, do tego cedowanie przez lekarzy części zadań na pielęgniarki wszystko to maksymalnie wypełnia czas pracy, który powinien być poświęcony bezpośredniej opiece nad pacjentem. Jeśli dodamy do tego niskie płace, które zmuszają do pracy na kilku etatach, to otrzymamy pracownika wyczerpanego i sfrustrowanego taką sytuacją. Dorzućmy do tego konieczność ciągłego kształcenia się i to, że za kursy i specjalizacje trzeba płacić z własnej kieszeni. Na dodatek pracodawca nie zawsze daje podwyżkę z tytułu zdobytych nowych kwalifikacji. Obraz polskiej pielęgniarki Pani Halina o swojej pracy opowiada tak: latach 90. w szpitalach W zaczęto szukać oszczędności. Na pierwszy ogień do zwolnienia poszły salowe i sanitariusze. Trzeba było przejąć ich obowiązki, bo ktoś to przecież musiał zrobić. Zmienić pościel, nakarmić chorych,\n13 Kwiecień odwieźć na badania, czy umyć. A jak się nie podobało, to dyrektorzy straszyli, że za bramą czekają już następne pielęgniarki, które z pocałowaniem ręki wezmą się do roboty. Straszono nas Ukrainkami, bo jakoby masowo miały przyjeżdżać do pracy w polskich szpitalach. Jednocześnie powstawały prywatne ośrodki, w których potrzebowano kadry. A ponieważ płace były ciągle głodowe, to łapało się każdą dodatkową robotę na umowę zlecenie. Gdy lekarze wywalczyli horrendalne podwyżki, a pieniędzy w systemie nie przybyło, to dyrektorzy zaczęli znów szukać oszczędności. Tym razem redukowano etaty pielęgniarskie. Teraz jesteśmy we dwie na dyżurze a roboty ciągle jest na 5 osób. Pod opieką mam 30 chorych w różnych stanach i w różnym wieku. Nie wiem, w co mam ręce włożyć. Wykonuje się w zasadzie tylko to, co musi być bezwzględnie zrobione, czyli zlecenia lekarskie. Reszta? Jak czas pozwoli. A roboty jest tyle, że pot po dupie leci. Jak wreszcie znajdę chwilę czasu, by zrobić sobie kawę, to do dyżurki zaczynają się schodzić pielgrzymki odwiedzających i pacjentów, bo widzą, że już jestem. Każdy ma wtedy coś do załatwienia. A to pytają, jakie mamusia dostaje leki, a to jakie wyniki badań ma tatuś, a to kiedy będzie jakiś tam lekarz? Te wszystkie pytania nie są do mnie, tylko do lekarza. Owszem, wiem jak na nie odpowiadać, ale musiałabym wertować dokumentację, bo przecież nie uczę się tego wszystkiego na pamięć. Nie mam na to czasu, ani ochoty. A oni pytają, bo to dla nich ważne. Ja to rozumiem, lecz odsyłam ich do lekarza, bo to jego zakres kompetencji. W tym momencie gdy już mam chwilę czasu, to najważniejsza jest dla mnie kawa i tym się zajmuję. No to na odchodne słyszę: Stara krowa tylko by na kawie siedziała i nic nie robiła. Tak, jestem stara i zmęczona, a oni są ślepi i nie widzą tego, że przez kilka godzin nie usiadłam z na krześle. A mocnej kawy muszę się napić, żeby w locie nie usnąć i nie wpaść jakiemuś choremu do łóżka. Czasami słyszę, że te stare krowy śpią w nocy, aż chrapią. To mnie najbardziej wkurza. Ludzie nie mają pojęcia, że we własnym łóżku śpię tylko dwie noce w tygodniu. Resztę czasu spędzam z chorymi. Z dyżuru dziennego pędzę do innego szpitalna na dyżur nocny. Z kolei rano idę opiekować się staruszką w domu. Trzeba ją wykąpać, zrobić śniadanie, nakarmić, zmienić opatrunki. A już wieczorem idę do swojego szpitala na dyżur nocny. I tak w kółko. Moje spanie, to siedzenie w fotelu z nogami ułożonymi na krześle. Jasne, że człowiek sobie chrapnie. Przecież nie jest młody. Gdyby ci wszyscy pieniacze wiedzieli, że w tym samym czasie lekarz śpi na wygodnej kanapie w czystej pościeli i przez tę jedną noc śpi za równowartość mojej miesięcznej wypłaty, to może by przez chwile pomyśleli. No tak, ale zwykle wtedy ludzie mówią: trzeba się było uczyć. No to wam powiem jestem magistrem pielęgniarstwa i kształciłam się 2 lata w studium medycznym i kolejne 5 lat na uniwersytecie medycznym. Mam do tego specjalizację (2 lata), dającą szereg kompetencji, których nie ma czasu, ani odpowiedniej organizacji pracy, by z nich pacjenci mogli skorzystać. Za studia i za specjalizację zapłaciłam z własnej kieszeni a pieniądze zarabiałam na dodatkowych etatach. W międzyczasie zestarzałam się i nie użyłam świata, bo nie było czasu. Teraz muszę racjonalnie gospodarować czasem pracy, bo nie wszystko jestem w stanie wykonać. Jeśli do dyżurki przyjdzie kilka osób ze swoimi ważnymi sprawami jedna z nich powie, że właśnie skończyła się Teraz jesteśmy we dwie na dyżurze a roboty ciągle jest na 5 osób. Pod opieką mam 30 chorych w różnych stanach i w różnym wieku. Nie wiem, w co mam ręce włożyć. Ilość mieszkańców przypadająca na jedną pielęgniarkę = 10 mieszkańców Szwajcaria kroplówka, to pójdę do kroplówki, bo z medycznego punku widzenia w tym momencie to jest najważniejsze. I tak wiem, że ci pozostawieni bez odpowiedzi będą na mnie wieszać psy. A może zamiast na mnie psioczyć, to byście pomyśleli przy urnach wyborczych, kogo sobie wybieracie na stanowicieli prawa. To nie ja wymyśliłam taki system opieki zdrowotnej. Ale z pazurami i z prokuratorem to oczywiście lecicie do mnie. Już nie raz jacyś nowobogaccy krzyczeli Czechy za mną na korytarzu, że zwolnią mnie z pracy. Już nie raz byłam straszona prominentnymi politykami. Tymi waszymi groźbami nic nie zmienicie. Po prostu system ochrony zdrowia jest chory, a tworzą go politycy, lekarze i lobbyści, nie pielęgniarki. Jak strajkujemy, to wylewacie na nas pomyje. Nie rozumiecie, że te protesty są też w waszym interesie. Żebyście nie musieli umierać z powodu powikłań, których przy braku pielęgniarek nie da się uniknąć. Szczerze powiedziawszy, mam już tego wszystkiego dość. Zawód wybrałam z powołania, ale doznałam tylu upokorzeń, że uciekłabym stąd na koniec świata. Chętnie poszłabym do innej pracy, ale ja już niczego innego poza pielęgnowaniem nie umiem, do niczego się nie nadaję, jestem za stara na takie radykalne zmiany. Mam empatię, wrażliwość i opiekuńczość i co z tego, skoro nie mam warunków do samorealizacji. Czuję się przegrana. Polska Dane: Eurostat, ilość pielęgniarek na 100,000 tys. mieszkańców Ilość pielęgniarek podzielono przez 100,000 tys., uzyskując liczbę mieszkańców na jedną pielęgniarkę. Wynik zaokrąglono. Aut. Mateusz Mirys Tymczasem od 2002 r. naukowcy alarmują o realnych zagrożeniach zdrowia i życia chorych, spowodowanych malejącą liczba pielęgniarek w szpitalach. Politycy i ministerstwo zdrowia o tym wiedzą, lecz nie reagują. Pod koniec lutego 2014 r. w Lancet opublikowano raport z badań, przeprowadzonych przez dr Lindę Aiken wraz z zespołem z Uniwersytetu Pensylwania (USA). W Belgii, Finlandii, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Norwegii, Szwajcarii, Szwecji i Wielkiej Brytanii przeanalizowano przypadki 422,730 chorych pod kątem zależności pomiędzy wielkością obsad pielęgniarskich w oddziałach szpitalnych a śmiertelnością. Raport wykazał, że wraz ze wzrostem obciążenia pielęgniarek pracą, wzrasta śmiertelność chorych. Jeśli jedna pielęgniarka opiekuje się sześcioma pacjentami i do grona podopiecznych dostanie kolejnego, to prawdopodobieństwo śmierci w ciągu 30 dni od przyjęcia do szpitala wzrasta o 7%. Badacze wywnioskowali, że nadmierne przeciążenie pielęgniarek pracą zmniejsza szanse na przeżycie osób poważnie chorujących oraz zwiększa zagrożenie powikłaniami. Wg naukowców z Pensylwanii, optymalna, gwarantująca bezpieczeństwo liczba podopiecznych, przypadających na jedną pielęgniarkę, to 6 osób. A jak to jest w naszych szpitalach? Mimo, że pielęgniarki są największą grupą zawodową w ochronie zdrowia, to jak dotąd nie udało im się wywalczyć ani godnych warunków płacowych, ani bezpiecznego środowiska pracy, ani też dotrzeć do szerokiej opinii publicznej z informacją o tym, że inwestowanie w system opieki pielęgniarskiej opłaci się całej społeczności. Ich głos jest ciągle ignorowany. To pewne, że nasza obojętność wobec takiej sytuacji może kosztować zdrowie i życie naszych bliskich. Być może przyszedł czas, aby wspólnym, ogólnospołecznym głosem dać wyraźny sygnał rządzącym o tym, że to my wyborcy i podatnicy delegujemy ich do służby publicznej na rzecz wspólnego dobra jakim jest m.in. nasze zdrowie.\n14 14 Miasto Ł Za burtę z homofobią! Nieco ponad rok temu, pod jednym z łódzkich klubów kilku nieznanych sprawców pobiło dwóch młodych mężczyzn. Jeden z poszkodowanych opisał to w lokalnej prasie: Było to około 1 w nocy. Zobaczyliśmy grupkę pięciu, czy sześciu mężczyzn stojących pod wejściem. Wyzywali nas, potem zaczęli bić i kopać. Damian Graczyk S prawa skończyła się w sądzie. Sprawcom wymierzono kary finansowe, których do dziś nie opłacili. Kilka miesięcy później, w jednej z łódzkich klubokawiarni zamknięto na ponad godzinę chłopaka w toalecie. Jeden z byłych ochroniarzy tego miejsca przytrzymywał drzwi, wokół zgromadzeni ludzie zaśmiewali się z zabawnej akcji. Pracownicy nie widzieli żadnego problemu. Co łączy te dwie sytuacje? Ofiarami obu były osoby homoseksualne. Iza i Ania spotkały się na studiach. Po kilku miesiącach spotykania się zamieszkały razem, prowadziły wspólne (na ogół spokojne) życie. Kilka lat po studiach jedna z nich otrzymała mieszkanie po zmarłej babci w którym zamieszkały razem. Wspólnie opłacały rachunki, gotowały obiady i sprzątały. Miały nawet jedno konto w banku. Żyły wspólnie przez kilkanaście lat. Aż pewnego dnia Ania, przechodząc przez przejście dla pieszych, została potrącona przez samochód. Silne uderzenie sprawiło, że przeleciała nad ulicą kilkanaście metrów. Straciła przytomność, więc lekarz z pogotowia zadzwonił do pierwszego kontaktu na liście numerów w jej telefonie. Iza przyjechała do szpitala najszybciej jak mogła. Nie oddało jej się uzyskać jakiejkolwiek informacji o stanie zdrowia Ani. Usłyszała od lekarki: Nie mogę nic powiedzieć. W świetle prawa jesteście panie dla siebie zupełnie obce. Rodzice Ani mieszkali na drugim końcu Polski. Nie zdążyli już porozmawiać z córką. Ania zmarła kilka godzin po wypadku, obrażenia były zbyt rozległe. Mieszkanie, które Iza utrzymywała z Anią, nie było na nią przepisane. Zapis w testamencie niewiele dał. Jako osoba obca musiała zapłacić bardzo wysoki podatek od spadku, zaciągnęła na niego kredyt. Sprawa wyglądałaby inaczej, gdyby polskie prawo w jakikolwiek sposób uznawało istnienie związku osób tej samej płci. Na razie triumfuje poseł Pawłowicz, która to uznaje, że związki osób tej samej płci są: jałowe i nieproduktywne dla państwa, bo nie wydają na świat nowych obywateli. Ciekawe, ilu obywateli na świat wydała poseł, skoro rości sobie prawo do rozliczania z tego dorosłych ludzi, mieszkających w naszym kraju. Po co maszerujemy? Marsz Równości to spokojna i mimo poważnych postulatów radosna demonstracja ludzi w każdym wieku, każdej płci i każdego zawodu. Także każdej orientacji seksualnej. Po raz czwarty w tym roku przejdzie ulicami Łodzi po to, żeby przypomnieć, że nadal geje, lesbijki, osoby transpłciowe czy biseksualne są traktowane przez Polskę jak obywatele drugiej kategorii. Hasła, które pojawią się na transparentach, przypominać będą o tym, że domagamy się poszanowania naszej godności osobistej. Domagamy się ścigania przestępstw nienawiści z urzędu, a nie poprzez składanie powództwa cywilnego. Żądamy możliwości legalnego zakładania rodziny poprzez zalegalizowanie związków partnerskich osób tej samej płci. Chcemy w końcu mieć komfort okazywania sobie uczuć w miejscach publicznych. Skoro heteroseksualne pary mogą się pocałować w tramwaju, to dlaczego dwóch chłopaków idących za rękę na ulicy stanowi problem? Marsz to nie parada. Tutaj nie pojawiają się platformy z głośną muzyką, na której bawi się młodzież i politycy. To wyjście na ulicę ludzi, którzy są wkurzeni panującą w Polsce sytuacją społeczną osób LGBT. Gdyby nie pierwsze tego typu demonstracje pod pubem Stonewall w Nowym Jorku pod koniec lat 60 tych ubiegłego wieku, Stany Zjednoczone nie nosiłyby dzisiaj miana otwartego i tolerancyjnego kraju. Przyjdźcie 26 kwietnia na Marsz Równości organizowany przez Fabrykę Równości, skorzystajcie z szeregu innych wydarzeń, na których głośno i wyraźnie przedstawiać będziemy nasze problemy. Obejrzyjcie dobre filmy opowiadające historie, których nie zobaczycie w telewizji. Weźcie udział w debacie, na której porozmawiamy o stanie edukacji równościowej i antydyskryminacyjnej w Łodzi i Polsce. Wreszcie poznajcie nas. Przybądźcie tłumnie na Żywą Bibliotekę, żeby porozmawiać w cztery oczy m.in. z gejem czy lesbijką. Wykluczenia i krzywdzących stereotypów w naszym społeczeństwie nie ubywa najwyższy czas to wspólnie zmienić. Więcej informacji o Czwartym Maratonie Równości na stronie internetowej Słowniczek Osoba transpłciowa mężczyzna, bądź kobieta której odczuwana płeć różni się od tej przypisanej tuż po urodzeniu. Osoba biseksualna człowiek odczuwający pociąg uczuciowo seksualny do osób obu płci. Gej mężczyzna odczuwający pociąg uczuciowo seksualny do mężczyzn. Lesbijka kobieta odczuwająca pociąg uczuciowo seksualny do kobiet. Osoba aseksualna człowiek nie odczuwający pociągu seksualnego. Queer z angielskiego dziwny, ale także wyróżniający się często zbiorcze określenie na osoby nieheteroseksualne i transpłciowe, odnosi się również do przełamywania wszystkiego, co jest społecznie odgórnie uznawane za normę. Gender nauka badająca wpływ kultury na role społeczne przypisywane kobietom i mężczyznom, ale także z angielskiego płeć częściej określająca właśnie płeć kulturową. Fabryka Równości Fabryka Równości to stowarzyszenie działające w Łodzi od 2009 roku, najpierw jako oddział Kampanii Przeciw Homofobii, następnie jako grupa nieformalna (do końca 2013). W 2014 roku organizacja została nominowana do nagrody okulary Równości. Działamy głównie na rzecz animowania kultury osób nieheteroseksualnych, queer i transpłciowych. Prowadzimy spotkania grupy wsparcia dla rodziców osób nieheteroseksualnych, terapeutyczno edukacyjną grupę młodzieżową, oraz świadczymy bezpłatną pomoc psychologiczną. Więcej informacji o naszej działalności znajdziecie na stronie www. fabrykarownosci.com Fot. Archiwum Fabryki Równości\n15 A XI XII I X II IX III VIII IV VII VI V Kwiecień Jak się Łodzi powodzi? Dlaczego ważny jest transport publiczny, ile kosztuje wymiana zdewastowanego przystanku autobusowego, ile rodzice/opiekunowie dziecka musieliby zapłacić za rok edukacji gdyby nie było subwencji to pytania których zwykle nie zadają sobie uczniowie i uczennice ostatnich klas szkół podstawowych. Ilona Majewska F undacja Nowoczesnej Edukacji SPUNK i Stowarzyszenie Tkalnia postanowiły do łódzkich szkół podstawowych wprowadzić edukację obywatelską, która będzie traktować o finansach miasta. Jak rozmawiać z 11- i 12-latkami o budżecie obywatelskim, podatkach, długu miasta i skali wydatków w zrozumiały i ciekawy sposób? Odpowiedzią okazała się gra planszówka Jak się Łodzi powodzi w prosty sposób wprowadza dzieciaki w budżet miasta. To druga gra Tkalni o finansach miasta pierwsza, adresowana do licealistów, Zagraj w Miasto traktowała o finansach Zgierza. Pomysł aby uczyć młodych ludzi o tym jak funkcjonuje miasto poprzez grę, okazał się trafiony licealiści nie chcieli oderwać się od planszówki. W łódzkiej grze receptą na sukces okazała się dobrze znana mechanika Eurobiznesu, połączona z edukacyjnymi treściami. Dzieciaki bardzo szybko przyswajają zasady gry i mogą skupić swoją uwagę na jej merytorycznej zawartości. Chłopcy i dziewczynki wcielają się w urzędników, których zadaniem jest sprawić, aby w mieście żyło się komfortowo i bezpiecznie gracze podejmują inwestycje budują szkoły, mieszkania, instytucje kultury i służby zdrowia, zapewniają transport publiczny, przestrzenie do rekreacji. Ich celem jest zapewnić jak najlepsze warunki do życia mieszkańcom i dobrze gospodarować funduszami. Dwugodzinne rozgrywki wyłaniają najlepszych i najlepsze ci zmierzą się w grze o funkcjonowaniu Polski, która będzie miała charakter międzyklasowych rozgrywek drużynowych. Ostatni zaplanowany etap to gra miejska o Unii Europejskiej, która odbędzie się w czerwcu. W grze udział weźmie ok. 700 uczniów i uczennic, głównie z rejonu Bałut i Śródmieścia. Dyrektorzy szkół, które zaproszono do rozgrywek przyznają, że obywatelski profil gry jest świetnym uzupełnieniem wiedzy, jaką dzieci zdobywają w szkole, często brakuje im wzorców, które pokazują, że dbanie o to co wspólne, publiczne jest ważne. W grze nagradzane są postawy społeczne, troska o dobro wspólne. Weronice Jóźwiak, która jest autorką gry udało się zachować balans pomiędzy edukacyjną a rozrywkową funkcją planszówki zamiast moralizatorstwa i pustych haseł dzieciaki przekonują się, że stworzenie miasta przyjaznego i bezpiecznego przynosi korzyści. Do tej pory w rozgrywkach wzięła udział Szkoła Podstawowa Nr 45, której uczniowie i uczennice klas piątych i szóstych, przez dwie godziny lekcyjne sprawdzali Jak Łodzi się powodzi? Każdy i każda z nich mieli swoją strategię na początku większość uznawała, że nie warto inwestować w szkoły i przedszkola, ale po chwili rozmowy okazywało się, że ich zdaniem publiczna edukacja jest czymś ważnym. Dużo radości sprawia możliwość budowania miasta układania na planszy różnych jego elementów i instytucji - w wypadku kiedy ktoś finansował dane pole otrzymywał obrazek przedstawiający np. zieleń miejską w postaci drzew i umieszczał je na planszy. Każdy z grających miał swój pomysł na to jak powinno wyglądać idealne miasto, dużą frajdą jest obserwacja jak tworzą swoją wymarzoną Łódź. Gra nie jest jedynym punktem projektu równolegle ok. 20 chłopców i dziewczynek z samorządów szkolnych weźmie udział w Klubie Małego Obywatela i Obywatelki, gdzie otrzymają wiedzę oraz narzędzia angażowania kolegów i koleżanek do działania na rzecz szkolnej społeczności. Wszyscy, którzy chcą przeprowadzić grę w swojej szkole, świetlicy mogą zgłaszać się do koordynatorki rozgrywek Ilony Majewskiej (tel , mail: majewska. Do połowy kwietnia czekamy na zgłoszenia od chętnych placówek. Osoby, które zajmują się animacją i edukacją obywatelską zapraszamy do kontaktu mailowego zgłaszającym się przekażemy grę, aby mogli z niej korzystać w swojej pracy. Projekt jest finansowany z środków Szwajcarii w ramach Programu Współpracy z nowymi krajami członkowskimi UE. ŁÓDZKI DOM KULTURY Fragment okładki gry planszowej Jak się Łodzi powodzi. Aut. Mateusz Mirys\n16 16 Miasto Ł Zielona partyzantka Iza Desperak G uerilla gardening, miejscy partyzanci, zieloni ogrodnicy i ogrodniczki. Te określenia prowokują wyobrażenie miejskiego aktywisty, co latem chodzi w czapce i nawet zimą jeździ na rowerze. Być może nawet hipstera, choć w mieście Ł. hipsterów podobno nie ma, bo wszyscy wyjechali. Guerilla gardener, czyli zielony partyzant, niekoniecznie nosi najmodniejsze okulary i bywa w modnych miejscach. Może być osobą w wieku średnim, kobietą w spodniach od dresu i plastikowych klapkach lub mężczyzną w kamizelce odpowiedniej do chodzenia na ryby. Bez wątpienia ma w ręku grabki, na balkonie masę doniczek, a na rowerze typu Ukraina jakieś sadzonki. Ogrodniczy partyzanci to absolutna czołówka miejskich rewolucji i podobno najnowsza moda, która do Łodzi zawitała już dawno, tylko o tym nie wiedzieliśmy. Nie chodzi o sadzenie roślinek na własnej działce, choć oczywiście działki w mieście to już ariergarda rewolucji. Chodzi o to, by zasadzić nie SOBIE, ale NAM. Partyzanci sadzą tam, gdzie nic nie ma i nie pytają o prawo własności. Gdy sprowadziłam się tu, gdzie mieszkam dziś, pod moim blokiem było klepisko z nędznymi kikutami różanych krzewów. Akurat miasto wycofało się z opieki nad częścią miejskiej zieleni, oddając pole mieszkańcom. Koncentrując się na remoncie samego mieszkania, kikuty róż omijałam szerokim łukiem. Jednak któregoś dnia podjechał do mnie znajomy, który na rowerowym bagażniku miał jakieś roślinki i cebulki. Roślinki wsadziliśmy, cebulki w ziemi zagrzebaliśmy. Coś tam wzeszło. Coś zdechło. Następnej wiosny nad przemarzniętym trawnikiem wybiły kwiaty! I któregoś dnia okazało się, że jest ich więcej, niż było ktoś dosadził swoje. Dziś mamy jeden z najpiękniejszych gazonów podblokowych. Trwa na nim nieustająca konkurencja w dosadzaniu, i co ciekawe, ma ona charakter anonimowy. To pani wsadziła te kwiatki? pytam sąsiadkę z koszykiem pełnym sadzonek. No co też pani, nie mam pojęcia, kto to wsadził, ja wracam z działki odpowiada. Więc mamy do czynienia z czymś w rodzaju klubu Niewidzialnej Ręki. Sukces spod mego bloku próbowałam powtórzyć po drugiej stronie ulicy, gdzie zamieszkała moja rodzina. Podczas jej nieobecności postanowiłam na podblokowym klepisku zasadzić parę roślin. Zasadziłam A następnego dnia ich nie było. I nawet dołki w ziemi, wygrzebane przeze mnie pod sadzonki, były udeptane. Najpierw się wkurzyłam. Ale gdy dowiedziałam się, jak to było, zrozumiałam, że miejscy ogrodnicy muszą uwzględniać uczucia samych mieszkańców. Margerytki zasadziłam pod blokiem, gdzie rodzina zajmuje mieszkanie na drugim piętrze. Na parterze mieszka starsza pani, która niedawno owdowiała. Świeże kwiatki, zostały posadzone bezpośrednio pod JEJ oknem. Jej sąsiadka, pewnie w dobrej wierze, skomentowała chyba jakiś wdowiec się o ciebie stara. I plotce tej trzeba było uciąć łeb kwiatki musiały zniknąć. Może warto zatem zapytać przed posadzeniem. Historię przyklatkowych kwiatków można sprowadzić do lokalnej anegdotki, ale zazielenianie przestrzeni to czysta polityka. Czynienie miasta zielonym, branie w swoje ręce odpowiedzialności za własne otocznie, przełamywanie instytucjonalnych niemożności to ważna sprawa. Czasem polityka przypomina sobie o miejskich partyzantkach. W 2009 roku Zieloni postanowili zazielenić kamienne kasetony na placu Wolności. W ich ob- murowaniach miały niegdyś rosnąć drzewa, większość z nich za- mieniła się jednak w śmietniki. Trochę ziemi, trochę wody i zielonym do góry na chwilę, na parę miesięcy Plac Wolności się zazielenił. W roku 2011 i następnym Ekologie Miejskie (wspólny projekt Muzeum Sztuki i Krytyki Politycznej) zazieleniały skwer przy Wólczańskiej, próbując nie tylko posadzić tam rośliny, ale wlać we wspólną przestrzeń trochę wspólnotowej energii. W 2013 z kolei Michał Gruda, miejski aktywista, znany też z innych działań, postanowił posadzić roślinki na kawałku ziemi po rozbiórce, naprzeciwko Pałacu Poznańskich. Za każdym razem chodziło o coś więcej niż zieleń. Nie zawsze jest łatwo. Po zielonej zawartości kasetonów na placu Wolności nie ma już śladu, roślinek na Wólczańskiej nie miał kto podlewać, a sadzenie zieleni przy zbiegu Zachodniej i Północnej, spotkało się z konkurencją w postaci ich wykopywania. Nasze byłe klepisko pod blokiem zmieniło się jednak w kipiący zielenią gazon, do którego ktoś wciąż dosadza jakieś kwiatki. Pewnie miejscy partyzanci. Wspierają Nas Projekt finansowany przez Szwajcarię w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej.


Szkolenia & Konferencje - OSW Zacisze w Krzyżanowicach Dolnych\nOSW ZACISZE to miejsce do organizacji szkoleń, konferencji oraz spotkań biznesowych, ale również celebrowaniu różnorodnych, mniej formalnych okazji w gronie współpracowników.\nGwarantujemy, że sprawna obsługa zadba o prawidłowy, zaplanowany przebieg każdej konferencji.\nPosiadamy wiele atutów, które wyróżniają nas spośród konkurencji i sprawiają, że nasza oferta przynosi organizatorom wydarzeń najwięcej korzyści:\nW łatwy sposób zorganizują Państwo dojazd i nocleg dla wszystkich uczestników wydarzenia.\nJesteśmy w bliskiej okolicy Buska Zdrój i 50km na południe od Kielc\nKażda oferta jest indywidualnie dostosowana do Państwa potrzeb\nBierzemy pod uwagę również niestandardowe wymagania!\nMamy taką możliwość, ponieważ posiadamy: dwie klimatyzowane sale konferencyjne a także bogate zaplecze techniczne (wygodne meble, rzutniki, laptopy, stałe łącze Wifi dostęp do światła dziennego) i personel, który zawsze służy pomocą.\nMożliwość wyboru dań z bogatego menu\nPosiadamy restauracyjne zaplecze kuchenne, wszystkie dania przygotowywane są na miejscu, ze świeżych produktów, co gwarantuje najwyższą jakość.\nWygoda i komfort, uniwersalność wnętrz pozwala organizatorom szkoleń na realizację różnorodnych scenariuszy – od kilkuosobowych grup po kilkudziesięcioosobowe spotkania, konferencje.\nDo dyspozycji są 3 sale o różnej powierzchni. Oferujemy także Państwu bogaty wybór przerw kawowych:\nPodczas organizowanych w „Zaciszu „ konferencji serwujemy dania przygotowane przez hotelową kuchnię: