Kredyt hipoteczny bez wkładu własnego 2021 – czy to możliwe? | DarmoPożyczka.pl\nKredyt hipoteczny bez wkładu własnego 2021 – czy to możliwe?\nRok 2019 był rekordowy pod kątem liczby, jak i wartości przyznanych kredytów hipotecznych – 225 073 pozytywnie rozpatrzonych wniosków. Mimo spadków w II kwartale 2020 r., perspektywy dla rynku nie są pesymistyczne. Wielu Polaków kupuje nieruchomości na użytek własny, choć od pewnego czasu rośnie odsetek zakupów w celach czysto inwestycyjnych. Istotnym czynnikiem decydującym o pozytywnej decyzji kredytowej jest fakt posiadania wkładu własnego w odpowiedniej wysokości. Czym on jest i ile powinien wynosić? Czy jest możliwy kredyt hipoteczny bez własnych środków? Jakie są alternatywne sposoby na zdobycie wkładu własnego? Odpowiadamy na te i inne pytania w poniższym artykule.\nKredyt hipoteczny to zobowiązanie spłacane często przez większość życia. Paradygmat stale rosnącej wartości nieruchomości ma się w Polsce dobrze. Tak zresztą jest, zwłaszcza w otoczeniu niskich stóp procentowych, które obecnie znajdują się w Polsce na historycznie niskim poziomie. Na lokatach można obecnie właściwie tylko stracić. Z kolei pożyczanie stało się tańsze. Epidemia koronawirusa i lockdown wprowadzony przez rząd zweryfikowały politykę i portfele produktów hipotecznych banków. Jednocześnie ceny nieruchomości wcale nie spadły.\nCena transakcyjna 1 m2 w Warszawie wyniosła pod koniec II kwartału 2020 roku – 9331 zł, co stanowi dalszy wzrost w stosunku do I kwartału, a jeszcze większy w stosunku do końcówki roku 2019 (8642 zł/m2) według danych z raportów AMRON-SARFiN.\nInformacje w tabeli mają charakter wyłącznie prezentacyjny i nie stanowią oferty w rozumieniu art. 66 §1 Kodeksu Cywilnego (Dz. U. z 1964, poz. 16, nr 93 z póź. zm.). Mają one charakter prezentacyjny. Proszę mieć świadomość, że ostateczne warunki udzielenia kredytu zostaną przedstawione przez firmę pożyczkową.\nRekomendacja S KNF – minimalny wkład własny w kredytach hipotecznych\nWkład własny a zdolność kredytowa\nŚrodki na indywidualnym koncie emerytalnym IKE\nCudza nieruchomość jako wkład własny\nDziałka budowlana jako zabezpieczenie kredytu\nDotychczasowe środki włożone w budowę nieruchomości\nPapiery wartościowe, akcje, obligacje i posiadane kruszce\nDarowizna od najbliższej rodziny\nNiższa wycena w przypadku nieruchomości z rynku wtórnego\nMinimalny wkład własny 2021 w polskich bankach\nKwestię wysokości wkładu własnego reguluje w Polsce Rekomendacja S (dotycząca dobrych praktyk w zakresie ekspozycji kredytowych zabezpieczonych hipotecznie) z 2013 roku, wydana przez Komisję Nadzoru Finansowego. Powstała ona na podstawie art. 137 pkt. 5 ustawy Prawa bankowego. Zgodnie z dokumentem, przy zakupie nieruchomości przy wsparciu kredytu hipotecznego, wkład własny powinien stanowić minimum 20% . Może on wynieść w wyjątkowych sytuacjach 10%. Wtedy współczynnik LTV (loan to value – wysokość kredytu do jego wartości) zamiast 80%, jak przy wkładzie własnym 20%, wyniesie 90%. Dodatkowe 10% musi jednak podlegać ubezpieczeniu.\nRozwiązanie to ma z jednej strony chronić kredytobiorców. Chodzi o to, by nie zapożyczali się ponad własne siły, a decyzję o kupnie własnych czterech kątów podejmowali, gdy posiadają już min. 20% jego wartości w postaci gotówki. Z drugiej strony chodzi jednak przede wszystkim o ochronę systemu bankowego. Wiadomo, że banki nie biorą gotówki z kosmosu. Kredyty są głównym motorem kreującym pieniądz, muszą więc być spłacane.\nDbanie o zapewnienie niskiej szkodowości portfela kredytów hipotecznych jest zadaniem analityków bankowych od dawna, a nie zawsze odbywało się ono bez porażek. Sytuacja, w której bank obsługuje zbyt wiele niespłacanych kredytów jest niebezpieczna dla jego dalszego funkcjonowania. Zwłaszcza, że nieoddany kredyt z LTV 90-100% sprawia, że bank nie wychodzi nawet na przysłowiowe zero. Dlaczego? Ponieważ koszty operacji przejęcia nieruchomości i jej sprzedaży przekraczają wtedy jej wartość.\nNie można zakładać, że jak za pociągnięciem czarodziejskiej różdżki, uda się zdobyć brakujące środki. Może się okazać, że upragnione przez Państwa mieszkanie będzie kosztować akurat 400 tysięcy złotych. Bank będzie gotów udzielić Państwu maksymalnie 300 tysięcy złotych kredytu. Państwo posiadają z kolei tylko 80 tysięcy złotych oszczędności. 80 z 400 tysięcy to akurat wymagane w polskim prawie 20% wkładu własnego, ale przeszkodą do uzyskania większej ilości środków jest akurat zdolność kredytowa. Rozwiązań w podobnej sytuacji może być kilka:\npróba wydłużenia okresu kredytowania o kolejne 1-3 lata,\nodłożenie decyzji o zakupie i wnioskowanie po podwyżce pensji lub uzyskaniu lepszego rodzaju umowy o pracę, np. na czas nieokreślony,\nupłynnienie innych zasobów lub aktywów – jak akcje, ruchomości lub inna nieruchomość (czy nie zapomnieli Państwo przekazać bankowi, że uzyskują Państwo dodatkowe dochody z najmu?) – można je wnieść.\nCzasami najlepiej sprawdzić też ofertę w innej instytucji i zobaczyć jak ona obliczy Państwa zdolność kredytową. Każdy bank ma swoją politykę przyznawania kredytów. Sytuację może poprawić wykupienie ubezpieczenia do kredytu hipotecznego np. od utraty pracy lub na życie. Chociaż w stosunku do osób młodych jest to podstawowy wymóg wielu instytucji. Zdrowy rozsądek podpowiada też by zawsze posiadać jakąś poduszkę finansową. Gdy uzyskuje się kredyt hipoteczny, nie można przestać płacić jego rat. W razie załamania budżetu domowego i niespłacenia już 2 kolejnych rat, należy się liczyć z poważnymi konsekwencjami.\nPrzeczytaj też: Czym jest marża kredytu hipotecznego?\nPo przeanalizowaniu przepisów, o których mowa powyżej mogłaby brzmieć zwyczajnie “Nie”, ALE istnieją sposoby na uzbieranie wkładu własnego (o tym piszemy począwszy od nagłówka “Środki na indywidualnym koncie emerytalnym IKE”). Obecna wysokość minimalnego wkładu własnego funkcjonuje od 3 lat, choć była zwiększana stopniowo:\nw 2014 roku – min. 5% wkładu własnego,\n2016 – 15%,\naż do 2017 roku – 20%.\nWkład własny to nic innego jak pieniądze, których posiadanie deklarują Państwo bankowi w momencie wnioskowania o kredyt hipoteczny. Gdy dojdzie do podpisania umowy o kredyt hipoteczny, trzeba będzie je wpłacić deweloperowi lub sprzedającemu nieruchomość, by można było uruchomić jakąkolwiek transzę kredytu. Oznacza to, że w momencie podawania danych do obliczenia Państwa zdolności kredytowej, należy opierać się na twardych danych nt. własnych możliwości finansowych.\nBanki muszą stosować się do ustawowego wymogu 21 dni na wydanie decyzji nt. przyznania bądź odrzucenia kredytu hipotecznego. Decyzja ta jest następnie ważna przez kolejne 30 dni. Jakie czynniki mogą pomóc w uzbieraniu wkładu własnego tak, by móc cieszyć się z zakupu własnego M?\nPrzeczytaj też: Czym jest wcześniejsza spłata i nadpłata kredytu hipotecznego?\nOkazuje się, że niektóre banki uznają jako wkład własny środki, które zgromadzili Państwo w ramach IKE (Indywidualnego Konta Emerytalnego) lub IKZE (Indywidualne Konto Zabezpieczenia Emerytalnego). Nie należy w tym celu danych środków wypłacać. Procedura zakłada formalnie zabezpieczenie przez bank tychże środków na poczet spłaty kredytu.\nKolejną formą na skompletowanie wkładu własnego jest dodatkowe zabezpieczenie w postaci wpisu do hipoteki nieruchomości należącej do innej osoby. Właściciel danej działki lub domu, poza obciążeniem dodanym w dziale IV księgi wieczystej, musi także przystąpić do kredytu hipotecznego.\nW sytuacji, gdy wnioskują Państwo o kredyt na budowę domu jednorodzinnego na posiadanej już działce, wkładem własnym może być działka, na której ma powstać budynek. To fakt, o którym wiele młodych osób wnioskujących o kredyt zapomina. Przy liczeniu zdolności kredytowej bank bierze pod uwagę nie tylko wartość działki, ale także planowanego budynku. (Uwaga! Pożyczki czy kredyty bez zdolności kredytowej nie istnieją!).\nZdarza się, że koszty budowy domu przewyższają wyobrażenia i możliwości inwestora. Zazwyczaj okazuje się wtedy, że uzbieranie kwoty pozwalającej na kontynuowanie prac może potrwać kolejne lata. Wtedy może się on zdecydować na szukanie finansowania. Naturalnym wyborem będzie tutaj pożyczka hipoteczna lub nawet bardziej kredyt hipoteczny, dla którego wkładem będzie nie tylko działka, ale także wszelkie koszty poniesione dotychczas podczas budowy. Należy wtedy przedłożyć bankowi wszelkie rachunki, faktury za materiały i wykonane dotychczas usługi. Konieczna będzie też wizyta rzeczoznawcy majątkowego, który określi stan i wartość budowanej nieruchomości.\nNiektóre z instytucji bankowych mogą uznać za wkład własny posiadane papiery wartościowe w postaci obligacji lub akcji spółek rządowych lub prywatnych. O ile wartość tych pierwszej jest stosunkowo stała i zastaw na nich może być zaakceptowany, o tyle w przypadku akcji może być jednak ciężej. Być może lepiej będzie je spieniężyć, podobnie zresztą jak metale szlachetne tj. złoto inwestycyjne, srebro, platynę. Wymieniamy powyższe aktywa w celu uzmysłowienia Państwu, że brakującej kwoty należy szukać gdzie to tylko możliwe.\nCzęsto zdarza się, że młodzi ludzie otrzymują darowiznę od rodziców, by móc dysponować potrzebną gotówką na wkład własny. Nie ulegajmy jednak stereotypom, bo także i rodzice czasem otrzymują darowiznę na ten poczet od swoich dzieci. Opłacalność tej operacji zależy bezpośrednio od faktu bycia spokrewnionym z darczyńcą w pierwszej linii: rodzice – dziecko, brat – siostra, żona – mąż. Po otrzymaniu pieniędzy przelewem na konto, obdarowany musi w ciągu 6 miesięcy złożyć odpowiedni druk o tytule SD-Z2 do swojego urzędu skarbowego. W przeciwnym razie zostanie na niego nałożony podatek dochodowy w wysokości 3 – 7% nawet w pierwszej grupie podatkowej.\nNiektóre banki dowolnie podchodzą do ustalenia kwoty wyjściowej dla wysokości wkładu własnego w przypadku nieruchomości z rynku wtórnego. To znaczy przyjmują albo zakupu, albo wartość własnej wyceny danej nieruchomości (jeżeli jest niższa), by wymagany wkład własny dla klienta był niższy. Oczywiście muszą istnieć inne poważne czynniki, wpływające pozytywnie na zdolność kredytową klienta, a więc przede wszystkim wysokość jego zarobków, by ostateczna decyzja kredytowa mogła być pozytywna.\nZastanawiając się nad opcjami zbierania na wkład własny, komuś może przyjść do głowy pomysł pożyczenia na wkład własny. Otóż fakt ten zawsze będzie odnotowany przez bank, ponieważ informacja o zobowiązaniu pojawi się od razu w Bazie Informacji Kredytowej. Z pewnością wkład własny nie może pochodzić z kredytów gotówkowych ani pożyczek pozabankowych. To samo dotyczy pożyczek prywatnych. Jedynie środki, które należą do Państwa bezpośrednio mogą być przedmiotem zwiększającym Państwa zdolność kredytową. Zamiast zatem pożyczać od najbliższej rodziny, warto rozważyć opcję darowizny. Dzięki niej, w pełni legalny sposób stają się Państwo dysponentami określonej sumy.\nPrzeczytaj też: Refinansowanie kredytu mieszkaniowego – na czym polega? Koszty i dokumenty\nZazwyczaj Polacy decydują się na zakup pierwszej lub kolejnej nieruchomości, gdy mają odłożoną większą część gotówki. Jednak nie zawsze odbywa się to w ten sposób. Osoby bez mieszkania szukają nieruchomości jeszcze, gdy nie mają odpowiednich oszczędności. Motywuje ich chęć “przejścia na swoje” zamiast dalszego spłacania czyjegoś kredytu mieszkaniowego na wynajmowane mieszkanie. Pomocne może być poniższe zestawienie, które pokazuje, jaki jest minimalny wkład własny lub jakie jest maksymalne LTV w konkretnych bankach w Polsce:\nWymagany minimalny wkład własny\nPamiętajmy o tym, że minimalny wkład własny poniżej 20% musi zostać dodatkowo ubezpieczony. Trzeba zdawać sobie jednak sprawę z tego, że im mniejszą sumę są Państwo w stanie wyłożyć, tym gorsze warunki kredytowania mogą zostać Państwu zaproponowane. Brak minimum 20%, a w obecnych czasach nawet i 30% może oznaczać negatywną decyzję kredytową. I to właśnie zbyt niski wkład własny jest często wymieniany przez banki jako przyczyna odrzucenia wniosku o kredyt hipoteczny (od 2019 roku przyczyna nieprzyznania finansowania musi być obowiązkowo podana).\nMarcin Podolski2022-06-02T22:09:16+02:00wrzesień 30, 2020|Porady|0 komentarzy\nMichał 25 października 2020 w 02:10 - Odpowiedz\nPróbowałem w CA, próbowalem w Millennium. nie dają już z 10%, nawet ciężko z 20% własnych środków


Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu - strona 287 - notatek.pl\nUniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu - strona 287\ndr Eryk Kusz\n- Wielebny Beda Wielebny Beda / dydaktyk , nauczyciel / → uczony mnich , żył 674 - 735 r ., był animatorem szkole w Jarrow . Pisał podręczniki propedeutyczne , a także o fizyce , astronomii , publikował streszczenie i komentarze do św . Augusty...\nZespół zagadnień, któremu się oddawał: problem przeznaczenia /predestynacja/; zagadnienie wczesnych scholastyków: Predestynacją podwójną: /W przeświadczeniu św. Augustyna: jedni są prz...\nPrzedstawia w nich relację boga ze światem i możliwości poznawania boga ze strony człowieka /dla Anzelma ważka sprawa/: W XIII wieku na terenie Angielskim znajdzie się trzech filozofów, którzy uznają dowód /z pomyślenia bytu najdoskonalszego, największego/ za satysfakcjonujący → św. Tomasz również...\nJan Duns Szkot, Thomas Bradwardine, Jan Dumbleton\n- Jan Duns Szkot - przewaga wiary nad rozumem - rozum ma swoje granice -1270-1308 - oxford - franciszkanin - prawdy wiary , a i większość tez teologii ( np . przymioty boskie ) niedowodliwe - logik wybitny - do nauki zaliczal tezy : o istnieniu boga , jego jedynosci , o creatio ex nihilo - rozrozn...\nThomas Hill Green i Francis Herbert Bradley\n- Thomas Hill Green - GB -/1836 - 1882/; -filozofem moralności -profesor oxfordzki -ksztalcil uczniow w duchu idealizmu -studiowal w Heidelbergu /przekaz myśli niemieckiej ze źródła/ -próbuje krytycznie odnieść się do empirystycznej tradycji /Locke, Hume/: za sprawą wglądu w myśl Kantowską; -...\nJ. Wiklef, T. Morus, F. Bacon\n- J . Wiklef - w jego czasie anglia przestala placic swietopietrze - kosciol jako spolecznosc ludzi wybranych przez boga i przeznaczonych do zbawienia - w kosciele mogą rzadzic swieccy - pochowany na nieswieconej ziemi , jeszcze w WV wieku wywleczono jego smierdzace woluntarystyczne anglosaksonski...\n- Aphra Behn -1640-1689 - zarabiala na życie przez pisanie ! - virginia wolf : wszystkie kobiety powinny skladac kwiaty na jej grobie - jej powiesc oroonoko jako pierwsza poruszyla w publicznej debacie problem niewolnictwa - zwolennik mona...\n- Mary Wollstoncraft / z córką Mary Shelly / -(1759 - 1797): -Wywodziła się z niskich warstw społecznych /nie była szlachcianką/ -mieszczanka z rodziny wielodzietnej; -ojciec zdolny do przemocy wobec dzieci, problem z alkoholem -wy...\n- Benjamin Franklin - US -/1706 - 1790/ -Piorunochron -ustanowił zmianę czasu na letni i zimowy. -Mieszkał w Filadelfi -czlowiek czynu, Ambasador ameryki we francji, światowiec -w swoich pismach dedykowanych ówczesnym amerykanom propagował zbiór cnót purytańskich, było ich 13: umiarkowanie w je...


Ogłoszenia Biłgoraj 19 stycznia 2021 : bilgorajska.pl (ogłoszenia drobne 19 stycznia 2021, 2021-01-19)\nwymarzona lokalizacja na dom\nSprzedam narty z uchwytami.\n1.Zamawiaj na własne potrzeby z 20% zniżką! 2.Sprzedawaj kosmetyki, rozdając katalogi znajomym - zysk co najmniej 20% od kwoty zamówień! ...\nStancja dla pań.\nOferta pożyczek pomiędzy osobami fizycznymi dla osób w trudnej sytuacji finansowej Kredyt na nieruchomości, Potrzebujesz pożyczki na spłatę długów, opłacenie ...\nTanie Blachy Dachowe Zapraszamy na zakupy do firmy BLACHTEX zajmujemy się sprzedażą tanich blach dachowych w II gatunku, staramy się, aby ...\nWarszawska Wyższa Szkoła Biznesu oferuje studia licencjackie, magisterskie i podyplomowe na kierunkach: zarządzanie, logistyka oraz bezpieczeństwo narodowe. https://wwsb.edu.pl


»»» [NZ] Musisz być lepsza od niego! (RW/SM)\n· [NZ] Musisz być lepsza od niego! (RW/SM)\nDodany dnia 29-11-2013 22:08\nWitajcie, jest to moje pierwsze dłuższe opowiadanie . Proszę o krytykę i komentarze, bo chciałabym pisać coraz lepiej. Zamieszczam je też na blogu:\nJesień nadeszła tego roku niespodziewanie. Pierwszego września było dość zimno. Rano obudziłam się podekscytowana. Była dopiero piąta, ale nie chciałam już spać. Na palcach przeszłam przez korytarz Nory i weszłam do łazienki. Wzięłam prysznic, umyłam włosy i ubrałam ulubione wytarte jeansy, koszulkę i stary, czerwony sweter. Zeszłam do kuchni, żeby zrobić sobie śniadanie. Babcia już tam była.\n- Rose, nie śpisz o tej porze? Powinnaś się wyspać!\n- Już nie mogę spać. Jestem strasznie podekscytowana, nie mogę się doczekać! Przecież po raz pierwszy jadę do Hogwartu! - stwierdziłam.\n- Dokładnie to samo powiedział mi ponad dwadzieścia lat temu twój ojciec... No dobrze. Co chcesz na śniadanie?\n- Może płatki... Ale sama sobie zrobię. - uśmiechnęłam się.\nPo śniadaniu postanowiłam się przejść. Wyszłam z domu i poszłam do mugolskiej części wioski. Mieszkało tam wiele osób, z którymi chodziłam do mugolskiej podstawówki. Uczyłabym się w domu, ale mama chciała, żebym miała kontakt z innymi dziećmi. Chodziłam po miasteczku zastanawiając się, do jakiego domu trafię. Jakoś podświadomie wiedziałam, że nie będzie to Griffindor...\nKiedy wróciłam do domu wszyscy już byli po śniadaniu.\n- Rose, sprawdź czy masz wszystko spakowane. I czy zebrałaś różdzkę! - powiedziała mama. Weszłam na na drugie piętro i do swojego pokoju. Do kufra dorzuciłam kilka książek i różdzkę. Zamknęłam go i wypchnęłam na korytarz.\n- Tato, o której wyjeżdzamy? - krzyknęłam\n- O dziewiątej! - odpowiedział\nSpojrzałam na zegarek na swojej ręcę. Ósma czterdzieści. Westchnęłam, poprawiłam sweter i zaczęłam spychać kufer po schodach. Na dole Hugo zaczął zawodzić:\n- Dlaczego Rose dostała sowę a ja nieeee?!\n- Jaką sowę?! - wpadłam do kuchni. Zobaczyłam czarną, małą sówkę.\n- To dla mnie?! - spytałam\n- Tak, dla ciebie. To prezent urodzinowy. - odpowiedziała z uśmiechem mama. No tak, przecież za tydzień są moje dwunaste urodziny!\n- Dziękuje, dziękuje, dziękuje! - zaczęłam skakać z radości, bo marzyłam o sowie od kilku lat.\n- Nie ma za co! Dobrze, teraz pakujmy się do samochodu. - odparł tata i zaczął się śmiać.\nNa King Cross byliśmy około dziesiątej trzydzieści. Żołądek podszedł mi do gardła. Widocznie źle wyglądałam, bo tata zapytał:\n- Rose, dobrze się czujesz? Blado wyglądasz...\n- Denerwuje się... - odparłam\n- Nie ma czym. Będzie dobrze! - z uśmiechem powiedzia tata. mnie za rękę, drugą pomogł mi złapać wózek i razem wbiegliśmy na barierkę.\nKiedy zobaczyłam moich kuzynów, od razu ruszyłam porozmawiać z Albusem.\n- Al, boisz się? - zaczęłam\n- Bardzo, a ty? - odpowiedział\n- Ja też... Boję się, że nikt mnie nie polubi.\n- Ciebie?! Ciebie?! Przecież ty jesteś super! Pewnie od razu będziesz miała pełno przyjaciół. Ja się boję, że trafię do Slytherinu.\nTata wzkazał palcem na wysokiego blondyna w moim wieku i powiedział\n- Rose, musisz być od niego lepsza we wszytskim! Dzięki Bogu odziedziczyłaś inteligencje po matce.\n- Na szczęście po matce, a nie po ojcu. - mruknęła ciocia Ginny.\n- Ron, szkoła się jeszcze nie zaczęła, a ty już napuszczasz ich na siebie! - powiedziała rozbawiona mama\n- Masz rację, przepraszam. Ale lepiej się z nim nie zaprzyjaźniaj Rose. Dziadek Weasley nigdy Ci by nie wybaczył, gdybyś wyszła za mąż za czarodzieja czystej krwi. - mruknął tata\nWszyscy się roześmiali. Potem wsiedliśmy do pociągu. Machałam rodzicom, cioci Ginny i wujkowi Harry'emu aż peron nie zniknął za horyzontem. Do przedziału weszłam z trzema dziewczynami - jedną z czarną szopą loków i z blond bliźniaczkami. Były mniej więcej w moim wieku. Usiadłyśmy razem i od razu się zaprzyjaźniliśmy. Bliźniaczki nazywały się Bonnie i Mary, były dość nieśmiałe, ale bardzo wesołe. Ta trzecia miała na imię Annie i była duszą towarzystwa. Ciągle coś mówiła, opowiadała żarty i była dość głośna.\nKiedy wyszłam z przedziału do łazienki, napotkałam tego chłopaka. Przyjarzałam się mu. Miał platynowo blond włosy, głębokie szare oczy i, patrząc obiektywnie, był bardzo ładny.Uśmiechał się, a ja odwzajemniłam uśmiech.\nDziś ostatnia noc w Hogwarcie w tym roku. Po kolacji razem z Mary ruszyłyśmy do do pokoju wspólnego, żeby zorganizować impreze. Ludzie, którzy twierdzą, że Krukoni są nudnymi kujonami bardzo się mylą - po prostu naszych imprez nie słychać na pół zamku, tak jak tych, które robią Gryfoni i Ślizgoni. Bonnie i Annie wymknęły się do Miodowego Królestwa po słodycze i piwo kremowe. Kiedy byłyśmy w połowie drogi do wieży, zobaczyłam mojego kuzyna Jamesa i podeszłam z nim porozmawiać.\n- Cześć. Jak tam idą przygotowania do imprezy?\n- Dobrze, a Wam? Kogo wysłaliście po słodycze?\n- Bonnie i Annie... Poszły przejściem do Miodowego Królestwa\n- To raczej szybko nie wrócą! - roześmiał się James\n- Niby dlaczego? Znają tą trasę, bo Annie cały rok tamtędy przechodziła do Hogsmeade, bo rodzice nie chceli podpisać jej zgody.\n- Ale nie o to mi chodzi. My wysłaliśmy Kena. - znów zaczął się śmiać. Ja i Mary również wybuchnęłyśmy śmiechem, pożegnałyśmy się z moim kuzynem i wróciłyśmy do naszej wieży.\nAnnie, chociaż była dopiero na trzecim roku, bardzo podobała się wszystkim chłopakom w szkole, ale jej zdaniem warty jej uwagi był tylko Ken. O rok starszy, z burzą jasnych, nieco przydługich włosów na głowie i bardzo zabawny Gryfon. Od niedawna byli parą, więc znając ich właśnie obściskiwali się w tunelu. Bonnie nigdy nie umiała postawić się przyjaciółce, więc zapewne na nich czekała.\nW Pokoju Wspólnym ja, Mary i kilkoro starszych Krukonów ustawialiśmy stoły i kanapy. Później poszłam do łazienki. O dwudziestej drugiej wróciły dziewczyny i zaczęła się impreza. Grała muzyka (ktoś miał stare, czarodziejskie radio), wiele osób tańczyło i się wygłupiało. Gdy zaczął się jakiś wolny kawałek, Annie wyciągnęła mnie na parkiet i zatańczyłyśmy, wyciągając ludzi do tańca. O pierwszej w nocy wzięłam butelkę Kremowego Piwa i stwierdziłam, że pójdę się przejść po zamku i zaraz wrócę.\nNie wiem dlaczego wyszłam na korytarz. Ciągle miałam jakieś dziwne przeczucia. Schodząc ze schodów nagle zobaczyłam wpatrzone we mnie duże, szare oczy.\n- Malfoy, przestraszyłeś mnie!\n- Weasley, po co włóczysz się nocą po korytarzach?\n- O to samo mogę spytać się ciebie. Jeśli koniecznie chcesz wiedzieć - mamy imprezę i wyszłam się przewietrzyć.\n- Ja też... Pójdziemy na błonia? - zapytał chłopak\n- Ok... - odpowiedziałam zaskoczona. Nigdy się nie lubiliśmy - pewnie dlatego, że we wszystkim rywalizowaliśmy. Mieliśmy takie same oceny, równie dobrze graliśmy w Quidditcha, nauczyciele nas bardzo lubili. Uważano nas oboje za najzdolniejszych na roczniku.\nSzliśmy w milczeniu. Po chwili zorientowałam się, że dalej mam w dłoni butelkę. Jednak nie chciało mi się tego pić. Zaczęliśmy rozmawiać o Quidditchu. Po około pół godzinie zawróciliśmy do zamku.\n- Masz ochotę na Kremowe Piwo? - zapytałam\n- Bardziej na ciebie... - powiedział. Wytrzeszczyłam na niego oczy\n- Znaczy... jasne! O, patrz, jednorożec! - wziął butelkę i pobiegł w stronę zamku. Dogoniłabym go, ale byłam zbyt oszołomiona tym, co wcześniej powiedział.\nWróciłam do wieży. Impreza trwała w najlepsze, ale ja zgarnęłam Annie i bliźniaczki. W dormitorium opowiedziałam im o tym, co zaszło.\n- Zakochał się! - krzyknęła jak zwykle uczuciowa Bonnie. Rzuciłam w nią poduszką. Większość nocy upłynęła nam na wojnie na poduszki i rozmowie.\nEdytowane przez MaFaRa10 dnia 29-11-2013 22:09\nDodany dnia 01-12-2013 00:02\nPrzez kilka dni mieliśmy nocować u wujka Harry'ego. Kiedy ja wygłupiałam się z moją kuzynką Lily, dorośli zawołali nas do salonu. Widać było, że wujek i rodzice gdzieś się wybierają.\n- Dzieciaki, zostawiamy was z ciocią. Musimy coś załatwić, mamy dla was niespodziankę. Narazie powiemy wam tylko, że pojedziemy na wakacje w bardzo ciekawe miejsce. - powiedziała mama. Zaczęliśmy zadawać pytania:\n- A co musicie załatwić?\nAle oni już się teleportowali!\nZjedliśmy kolacje, a później usiedliśmy w pokoju Jamesa i zaczęliśmy snuć przypuszczenia.\n- Mi się wydaje, że podjedziemy do Francji, bo ciocia Hermiona tam była, pamiętacie jak nam o tym opowiadała? - spytała Lily\n- Ja pamiętam! Mi się wydaje, że będziemy gdzieś w Angli, w jakimś czarodziejskim miejscu, na przykład blisko Stonehenge. - powiedział mój brat Hugo.\n- Myślę, że pojedziemy do USA. Tata już dawno mówił, że chciałby nas tam zabrać! - wykrzyknął James. Rzut oka na mojego kuzyna Albusa wystarczył, żeby wiedzieć, że chłopak myśli to samo co ja.\n- Ja i Rose stwierdziliśmy, że możliwe, że pojedziemy do Egiptu. - cicho powiedział Al\n- Przeczucie. - uśmiechnęłam się.\nNastępnego dnia rano wrócili rodzice i wujek.\n- To gdzie byliście? - zapytałam\n- Musieliśmy coś załatwić... w mugolskim biurze podróży. Jedziemy do Egiptu mugolskim samolotem! - powiedział tata\nLily, Hugo i James dziwnie się na mnie spojrzeli.\n- A kiedy? - zapytałam\n- Jutro wieczorem mamy samolot. - uśmiechnął się wujek.\nKolejnego dnia wieczorem nasze plecaki stały już pod drzwiami.\n- Teleportujemy się do termilu odlotów. Najpierw lecimy ja, Harry, James, Lily i Albus, potem Ron, Hermiona, Rose i Hugo. - powiedziała ciocia.\nGodzinę później wsiadaliśmy już do samolotu. Wyciągnęłam książkę i zaczęłam czytać. Kiedy już się wciągnęłam, usłyszałam głos:\n- Co? A tak, wolne. - odpowiedziałam nie podnosząc wzroku. Dopiero po kilkunastu minutach spojrzałam na osobę obok. No tak, cóż za niespodzianka.\nLot przebiegł bez problemów, no może oprócz tego, że Malfoy ciągle się na mnie gapił. Z lotniska teleportowaliśmy się do czarodziejskiego hotelu. Był on zamaskowany dla mugoli - gdy podchodzili do niego, nagle przypominało im się coś ważnego i musieli zawrócić. Mama mi to wytłumaczyła.\nW recepcji siedziała młoda, ładna czarownica.\n- Poprosimy trzy pokoje dwuosobowe i jeden trzyosobowy. - powiedziała ciocia Ginny. Chwilę później ja, James i dorośli mieliśmy już klucze. Tata i wujek wysłali nasze bagaże do pokoju kilkom zaklęciami. Oczywiście walnęli nimi kilka razy w ścianę.\n- Chodź Lily, idziemy do pokoju. - uśmiechnęłam się do kuzynki. Kątem oka widziałam, jak do hotelu wchodzi rodzina Scorpiusa.\nKiedy wieczorem czesałam włosy, Lily siedząc na łóżku powiedziała:\n- Rose, podoba ci się Scorpius?\n- CO? Nie! Niby skąd ci to przyszło do głowy?! - krzyknęłam\n- No bo tak się na niego patrzyłaś w recepcji... I w samolocie...\n- To on się na mnie gapił! Koniec tematu.\n- Złość piękności szkodzi. Nie denerwuj się, ale wiesz, że on ma pokój naprzeciwko naszego? - spytała. Wiedziałam.\nNastępnego dnia wstałam wcześnie, jeszcze przed Lily. Uczesałam się, ubrałam krótkie spodenki i koszulkę na ramiączkach i wyszłam z hotelu. Przaszłam się po jego okolicach - killka basenów, plaża, kawiarnia, mały park. Całkiem ładne miejsce. Skierowałam się z powrotem do pokoju. Szłam zamyślona, a moje myśli zaprzątał wysoki blondyn, który najwidoczniej się mną interesuje.\nWchodząc po schodach natknęłam się na... Wiadomo na kogo. Dlaczego on musi być wszędzie?! Najwidoczniej schodził ze swoim ojcem na śniadanie.\n- Dzień dobry, cześć. - mruknęłam i szybkim krokiem ruszyłam do pokoju.\nKiedy wpadłam do pokoju, Lily była już ubrana i uczesana.\n- Rose, możemy sami iść na śniadanie i w ogóle, rodzice zajmuje się sobą. - mrugnęła do mnie.\n- Ok, to chodźmy zjeść, a potem może na basen? - zapytałam\n- Jasne! - wyszłyśmy\nKiedy zjedłyśmy już śniadanie i przebrałyśmy się w stroje kąpielowe, poszłyśmy na basen. Wygłupiałyśmy się, pływałyśmy i skakałyśmy do wody. Nagle Lily powiedziała:\n- Rose... Ciągnie się za tobą ym... coś czerwonego...\nWyskoczyłam z wody jak oparzona. Dyskretnie podeszłam do młodej, miło wyglądającej czarownicy, która stała nad basenem i poprosiłam ją, żeby usunęła tą "smugę" z basenu.\n- Oczywiście. Mi kiedyś też zdarzyło się coś podobnego. - uśmiechnęła się. Ja szybko pobiegłam do hotelu i przebrałam się w coś bardziej zabudowanego. Oczywiście! Przez ten cały wyjazd i podróż zapomniałam, że mniej więcej teraz miał wypaść mi okres! Co za wstyd!\nWróciłam nad basen. Zobaczyłam pękającą ze śmiechu Lily, która właśnie wychodziła z basenu.\n- Co się śmiejesz? Ty też masz!\n- Ale nie o to chodzi! Ta pani co ją poprosiłaś... Dowiedziałam się, że to mama Scorpiusa!\nDodany dnia 01-12-2013 00:03\nKilka dni po wpadce na basenie wybieraliśmy się z rodzicami do piramid. Było fajnie, ale strasznie gorąco, a ja musiałam mieć na sobie ciemne jeansy. James i Hugo próbowali zamknąć mnie w grobowcu, ale ciocia to zauważyła i dostali szlaban, a ode mnie i Lily kilka kopniaków. Wtedy spędziłam cały dzień bez spotykania Scorpiusa! To było szczęście. Scorpius najwidoczniej wiedział o tym, co stało się w wodzie, bo rzucał mi dziwne spojrzenia i podejrzanie się uśmiechał.\nDzisiaj ostatni dzień w Egipcie... To półtorej tygodnia tak szybko minęło! Wieczorem w pobliskim kawiarni nad basenem miała być dyskoteka. Na szczęście mogłam ubrać już jakieś jasne ubrania i popływać nie zostawiając czerwonych plam.\n- Lily, na dupę Merlina, zasnęłaś w tej łazience?! Wychodź, ja też muszę umyć włosy! - krzyknęłam pukając do drzwi toalety\n- Ty z tymi swoimi kłakami możecie poczekać! - odkrzyknęła\nGodzinę później weszłyśmy do pokoju rodziców się im pokazać i powiedzieć, kiedy wrócimy. Siedziali tam też wujek i ciocia.\n- Pięknie wyglądacie dziewczynki! Tak dorośle! - rozczuliła się ciocia\n- Za dorośle - mruknął tata\n- Nie przesadzaj Ron! - roześmiała się mama\n- Kiedy mamy wrócić? - zapytałam\n- Przed północą - uśmiechnął się wujek Harry\n- Tatooo, trochę dłużej! Będziemy grzeczne! - prosiła Lily\n- No dobrze, ale co dwie godziny niech jedna przyjdzie tutaj i powie nam, jak się bawicie.\n- Dobrze. - mruknęłam i już nas nie było.\nSpojrzałam na siebie. Granatowe szorty, luźna flanelowa koszula, trampki, rozpuszczona szopa rudych loków. Lily - moje przeciwiństwo. Obcisłe getry i koszulka, addidasy, rude włosy zebrane w luźny kok. Chociaż miała ledwie 12 lat, wyglądała bardzo kobieco.\nZeszłyśmy nad basen. Impreza już się rozkręcała. Była zorganizowana dla czarodzieji od 12 do 18 lat, więc towarzystwo było różne. Lily od razu poszła szukać jakiegoś chłopaka do tańca. Ja tylko westchnęłam. Poszłam do kawiarni, a potem nad basen. Za zasłonką zdjęłam ubrania i zostałam w stroju kąpielowym. Wskoczyłam do wody.\nDobrze pływałam, ale teraz chciałam tylko trochę się pobawić. Podpłynęłam od tyłu do Lily, która rozmawiała z jakimś Hiszpanem i wciągnęłam ją do wody.\n- Rose, ty idiotko! - zaczęłyśmy się śmiać. Lily była całkiem mokra. Wyszłyśmy z wody, weszłyśmy do łazienki w kawiarni. Lily ściągnęła mokre rzeczy i wróciłyśmy na basen. Przypomniałam sobie o tym, że miałam się zgłosić do rodziców. Szybko narzuciłam koszulę, szorty wzięłam w rękę i pobiegłam do hotelu.\n- Dobrze się bawicie? - spytała mama, którą spotkałam na korytarzu\n- Świetnie! Tylko przyszłam powiedzieć, że wszystko dobrze. - uśmiechnęłam się i wróciłam na imprezę. Nie mogłam znaleźć Lily.\nNagle ktoś popukał mnie w ramię. Odwróciłam się.\n- Pójdziemy się przejść? - zapytał uśmiechnięty Scorpius Malfoy\nDodany dnia 04-12-2013 20:39\nNie wiem, czy to emocje na mnie zadziałały, czy spojrzenie tych dużych, szarych oczu, ale się zgodziłam. Znów poszliśmy się przespacerować, tak jak pod koniec roku szkolnego po błoniach. Wyszliśmy z terenu hotelu na oświetloną ulicę.\n- Weasley, jak ci się podoba Egipt?\n- Fajnie jest. Piramidy są genialne, a dyskoteka poprostu idealna, a twoim zdaniem Malfoy?\n- Mi najbardziej podobał się stadion Kafli z Kairu. Byłaś na nim?\n- Tylko koło niego przechodziłam... Z zewnątrz robił wrażenie.\n- Ja byłem w środku... Nawet pozwolili mi polatać chwilę na jednej z ich mioteł... Wiesz, ojciec ostatnio odkrył ostatnio coś w piramidach i ma swoje pięć minut... Ale to był Piorum 3000! Najnowszy model! - Scorpius aż zrobił się lekko różowy z wrażenia\n- Leciałeś na Piorunie 3000?! Przecież pierwsza partia z fabryki wyszła dwa dni temu... Fajnie masz. - uśmiechnęłam się.\nPrzez chwilę szliśmy w przyjaznym milczeniu.\n- Będziesz w tym roku grał w drużynie? - zapytałam\n- Jasne! Przecież takiego dobrego pałkarza nie wyrzucą! - odpowiedział\n- Wow, jaki ty jesteś skromny! - oboje się roześmialiśmy\n- "Przecież takiego dobrego pałkarza nie wyrzucą!" - odparłam z uśmiechem\nDoszliśmy na ładną plażę i usiedliśmy na ławce. Rozmawialiśmy i śmialiśmy się, jakby trzy ostatnie lata w szkole się nie liczyły. Siedzieliśmy blisko, bardzo blisko siebie. Złapał mnie za rękę. Całkiem przyjemne uczucie. Jeszcze bardziej zbliżyliśmy się do siebie. Nagle... Pocałował mnie. Nie był to taki pocałunek, który widzi się w mugolskich filmach czy czyta w książkach, a nieco pokraczny całus, ale mimo tego to było świetne. Nagle ktoś złapał mnie za włosy.\nDodany dnia 15-12-2013 14:59\nPrzeczytałam dopiero dwa rozdziały, przyznam: całkiem przyzwoite opowiadanie, moja droga Jednak, muszę Ci wytknąć trochę błędów.\nOtóż, są literówki i to się naprawdę rzuca w oczy, popracuj nad tym, ja tez na początku orłem w tym nie byłam. Ominęły nas trzy lata szkoły, ale mam wrażenie , że jakoś nam to wynagrodzisz Poza tym czasem "zjadasz" litery, a czasem nawet słowa. Pisanie dialogów: miłe zaskoczenie, nie przesadzasz z dialogami, jednak musisz popracować nad ich pisaniem razem z literówkami. Na razie tyle jeśli chodzi o błędy, teraz czas na jakieś zalety ^^\nZauważyłam, że lubisz tą parkę Fajnie Ci to idzie, nie od razu wszystko się rozkręca, powolutku i to ma swój urok Rozdziały mają różną długość, ale to nic\nPozdrawiam i zachęcam do pisania dalej, może będzie z tego coś fajnego\nDodany dnia 18-12-2013 19:02\nDziękuje, postaram się zwrócić uwagę na literówki .\nNagle ktoś szarpnął mnie za włosy. Odwróciłam się, a Scorpius wstał.\n- Rose, ty idiotko! Ja się o ciebie martwię, a ty siedzisz na plaży i całujesz się z tym... z tym debilem! Na miłość boską, to jest Malfoy! - krzyczał mój kuzyn James\n- Uważaj na słowa! - Scorpius podszedł bliżej niego\n- JAMES, TY SIĘ O MNIE MARTWISZ?! TY MARTWISZ SIĘ TYLKO O TO, JAK PODERWAĆ KOLEJNĄ LASKĘ ALBO JAK KOMUŚ DOKUCZYĆ! JEŚLI KIEDYKOLWIEK MARTWIŁEŚ SIĘ O MNIE, LILY, ALBUSA ALBO HUGO, TO JA JESTEM MERLINEM! - wrzasnęłam i pobiegłam przed siebie, zostawiając dwóch oniemiałych tym wybuchem emocji chłopaków. Usłyszałam wściekły głos Malfoy'a "I co zrobiłeś?!" oraz to, że pobiegł za mną. Przyspieszyłam. Ja mogłam biec bardzo długo, zawsze byłam wysportowana.\nKiedy byłam już w odległości około 100 metrów od bramy hotelu, zdyszany Scorpius mnie dogonił. - Rose, to było niesamowite! Nie wiedziałem że...\n- Nie wiedziałeś że co? Że umiem coś więcej niż machać pałką i siedzieć nad książkami?! Że nie jestem wyłącznie spokojną kujonką, która na wszystko się zgadza?! Do twojej wiadomości: nigdy taka nie byłam i nie będę! Jeśli uważasz mnie właśnie za taką, to weź spieprzaj Malfoy.\n- Przymknij się na chwilę, to coś ci wytłumaczę. Po pierwsze, wcale cię za taką nie uważam, właśnie dlatego mi się spodobałaś, że taka nie jesteś. Po drugie, nie zwracaj sie do mnie Malfoy, tylko Scorpius. Po trzecie, twój kuzyn to kretyn.\n- Tym trzecim nie odkryłeś Ameryki... - roześmiałam się. Scorpius też się śmiał, ale nagle spoważniał.\n- Rose... Czy chcesz ze mną chodzić? - zapytał nieśmiało\n- Nie mądralo, twój brat. Jasne że ty!\n- Słuchaj... Nie wiem, czy to się uda... - zaczęłam. Nagle z bramy hotelu wybiegła Lily.\nByła cała mokra, najwidoczniej znów wylądowała w basenie.Jej rude włosy były posklejane, ubranie możnaby wyrzynać, ale ona widocznie się tym nie przejmowała. Była cała roześmiana.\n- Rose, gdzie ty się podziewasz?! Taki fajny Hiszpan chciał cię poznać... Ale już za późno, bo go sobie zajęłam... Oooo, sorry, chyba wam coś przerwałam? - dostrzegła Scorpiusa\n- Jak widzę to twoja wielce taktowna kuzyneczka? Przyznaje, ładniejsza niż jej brat. - uśmiechnął się chłopak - Spadaj młoda! - dodał.\n- Dobra, dobra... - poszła z powrotem nad basen\nKiedy moja kuzynka znalazła się wystarczająca daleko, Scorpius spojrzał na mnie pytająco.\n- Możemy spróbować, ale nie obiecuje, że wyjdzie z tego coś specjalnego. - uśmiechnęłam się.\nOd tego czasu, ku rozpaczy wielu dziewczyn ze szkoły i mojego kuzyna Jamesa, jesteśmy parą.\nJestem taka szczęśliwa! Już od miesiąca chodzę ze Scorpiusem. Co prawda, kiedy James przyszedł do hotelu, od razu powiedział o tym rodzicom. Dorośli za bardzo się tym nie przejeli (może dlatego, że się upili), a później stwierdzili, że przecież to moje życie i mogę robić co chce.\nDo domu wróciliśmy w połowie sierpnia, a do końca wakacji zostaliśmy o wujka Harry'ego i cioci Ginny. Przez te kilka tygodni bardzo dużo graliśmy w Quiditcha i chodziliśmy po okolicach wioski, gdzie mieszkali nasi kuzyni. Niestety, Scorpius został w Egipcie prawie do końca sierpnia, więc nie mogliśmy się spotkać. Jednak dużo do siebie pisaliśmy. Oboje nie lubiliśmy zdrobneń, przesłodzonych wyznań czy wierszyków, więc raczej żartowaliśmy. zyck\nDwudziestego piątego sierpnia Scorpius wracał do kraju. Umówiliśmy się na pierwszą "prawdziwą" randkę popołudniu na Pokątnej. Rano razem z Lily dostałyśmy się tam za pomocą kominka.\n- Ile książek musisz kupić? - zapytałam\n- Tylko trzy, a ty?\n- Dwie... Ok, najpierw do Esów Floresów, później do apteki, do sklepu miotlarskiego, coś jeszcze? - wyliczałam\n- Nie, dobra, idziemy. - uśmiechnęła się moja kuzynka\nKiedy wszystko kupiłyśmy była dopiero trzynasta, więc wróciłyśmy z wszystkim do domu i poszłyśmy się przejść.\n- To na którą masz randkę? - zapytała Lily\n- Skąd wiesz o randce?! - krzyknęłam\n- Och, Rose. Od kiedy wróciliśmy z Egiptu ciągle wysyłasz sowy, masz rozmarzony wzrok, a dzisiaj ciągle jesteś nerwowa i co chwilę patrzysz na zegarek. Nie jestem głupia. - powiedziała\n- No dobrze... Umówiliśmy się na szesnastą na Pokątnej. Tylko nie przychodź! - przestraszyłam się.\n- Nie przyjdę, głupia jesteś?! - krzyknęła. Nagle coś poruszyło się w krzakach kilkadziesiąt metrów za nami. Zignorowałam to, pewnie królik, pełno ich tutaj biega. Poszłyśmy dalej.\nO piętnastej trzydzieści byłam już na Pokątnej. Nerwowo poprawiłam loki zebrane w wysoki kucyk. Lily pomogła mi je ogarnąć - nigdy nie umiałam sama ułożyć włosów. Weszłam na chwilę do sklepu miotlarkiego, żeby zobaczyć nowego Pioruna 3000 i żeby rozglądnąć się za sensownym zestawem miotlarskim.\n- Cześć mała. Skąd wiedziałem, że cię tu znajdę? - ktoś delikatnie mnie objął. Odwróciłam się.\n- Cześć duży. Nie wiem, może dlatego że wiesz, gdzie mnie znaleźć? - odpowiedziałam Scorpiusowi\n- Pójdziemy na lody? - zapytał chłopak\n- Jasne! - odparłam z uśmiechem.\nSzliśmy ulicą jedząc czekoladowe lody i rozmawiając. Na niebie były czarne chmury i padał lekki deszcz, ale ja się tym nie przejmowałam. To było fantastyczne. Kiedy rozpętała się prawdziwa burza wbiegliśmy do jakiejś starej, lekko zapomnianej kawiarenki. Zamówiliśmy Kremowe Piwo - w sumie, to przez nie bliżej się poznaliśmy.\n- "Masz ochotę na Kremowe Piwo?"\n- "Bardziej na ciebie!" - roześmialiśmy się.\nNiestety o dziewietnastej musieliśmy się pożegnać. Scorpius lekko mnie pocałował. W kawiarewne był kominek, więc zapytałam młodą sprzedawczynię, czy mogę z niego skorzytać. Zgodziła się. Kiedy przenosiłam się do domu, zobaczyłam moją najlepszą przyjaciółkę Annie, kiedy podchodzi do Scorpiusa i zaczyna z nim rozmawiać...\nDodany dnia 18-12-2013 19:08\nTo, co zobaczyłam w tamtej kawiarni, strasznie mnie wkurzyło. Przecież to nie możliwe! Scorpius i Annie to osoby, którym bardzo ufam... A może ufałam?! W każdym razie, od tamtego dnia listy od nich obojga darłam na kawałki i wrzucałam do kosza nawet ich nie czytając.\nPierwszego września wstałam o piątej rano. Szybko ubrałam stare dresy oraz wysłużoną koszulkę i wyszłam z domu. Uwielbiałam biegać. Po około trzech kilometrach zawróciłam. Zauważyłam, że coś znów poruszyło się w tych samych krzakach, co przed moją randką ze Scorpiusem.\nO dziesiątej byliśmy na peronie. Rodzice musieli biec do pracy, bo coś ważnego im wypadło, więc zostaliśmy sami. James od razu pobiegł do swoich kolegów, a ja szukałam wzrokiem Mary i Bonnie. Po chwili je zauważyłam. Przecisnęłam się do nich i powiedziałam, że mamy coś ważnego do obgadania. Zaznaczyłam, że musimy o tym pogadać BEZ Annie. Weszłyśmy do toalety na peronie.\n- To o czym chciałaś gadać? - spytała Bonnie. Opowiedziałam im w skrócie o tym, co stało się w Egipcie i o tym, co zobaczyłam kilka dni temu w kawiarence.\n- Annie?! NASZA ANNIE?! - krzyknęła Mary\n- Tak, ja też nie mogę w to uwierzyć, ale wszystko na to wzkazuje. - mruknęłam przygnębiona\n- Musimy z nimi o tym pogadać Rose. Nie zostawimy tak tego. - zapewniła mnie Mary.\nKiedy weszłyśmy do pociągu ustawiłyśmy bagaże w przedziale. Bonnie została, żeby ich pilnować. Ja i Mary ruszyłyśmy na poszukiwanie Annie i Scorpiusa. Sprawdzałyśmy wszędzie: w przedziałach, w toaletach, na korytarzach, na werandach pociągu, w wagonie prefektów... Zajęło nam to dwie godziny. Okazało się, że jednak niepotrzebnie. Kiedy zmęczone wróciłyśmy do przedziału oni już tam byli. Annie rozmawiała z Bonnie jakby nigdy nic.\n- Cześć mała. - uśmiechnął się Scorpius.\n- CZEŚĆ MAŁA?! CZEŚĆ MAŁA?! TYLKO TYLE MASZ DO POWIEDZENIA?!\n- Charakterek odziedziczyła po matce. - mruknęła Annie\n- WIDZIAŁAM WAS! WIDZIAŁAM WAS W TEJ KAWIARNI!\n- Rose, spokojnie...\n- CO SPOKOJNIE?! JAK MAM BYĆ SPOKOJNA, KIEDY MÓJK CHŁOPAK I MOJA NAJLEPSZA KUMPELA OBŚCISKUJĄ SIĘ, KIEDY JA TYLKO ZNIKAM?!\n- Rose idiotko, przymknij się na chwilę, to ci coś wytłumaczymy. - stwierdziła Annie\n- Zacznijmy od tego. Nie obściskiwaliśmy się, tylko rozmawialiśmy. -- powiedział Scorpius.\n- Ja mówię. - przypomniała mu moja przyjaciółka.\n- Rose - zwróciła się do mnie - uwierzyłabyś, gdybym ci powiedziała, że urodziłam się w 1979 roku?\nDodany dnia 23-12-2013 23:15\n- No... no dobrze, załóżmy że tak. - powiedziałam, wsłu****ąc się w wyjaśnienia przyjaciółki.\n- No więc urodziłam się 5 września 1979 roku. Słuchaj... czy nie przypominałam ci nigdy kobiety o czarnych lokach, śmierciożerczyni, która walczyła w Bitwie o Hogwart... Pamiętasz te jej zdjęcia w podręczniku? Bonnie i Mary mówiły, że jestem do niej podobna... Miały racje. Jestem... jestem jej córką. - zrobiła przerwę\n- Ale Annie! Na tych zdjęciach ona miała czarne oczy, a ty masz zielone... Ziemistą, ciemną cerę, a ty masz bladą... Ona była wysoka, a ty jesteś niska... Wąskie usta, a ty masz pełne... Oprócz włosów, nie jesteś do niej podobna! - stwierdziłam niepewnie\n- Widzisz... oczy to soczewki. Jeśli nie wierzysz, zaraz je zdejmę. Dlaczego jestem blada, wytłumaczę ci niedługo. Co do ust, wzrostu i innych rzeczy - myślisz, że matka mnie sama płodziła? To pozostałości po ojcu...\n- No i matka oddała mnie do Parkinsonów, czarodziejskiej rodziny. Ufała im. Kazała mnie wychować na dobrą czarownicę. Dali mi na imię Pansy. Wiem, ohydnie. Matka chciała, żebym nazywała się Annie. Od malucha wiedziałam kim jestem i wiedziałam, że nie mogę tego nikomu ujawnić. Od drugiej klasy podkochiwałam się w ojcu Scorpiusa... Zaczęliśmy chodzić w czwartej. W szóstej klasie już go nie kochałam, ale umawiałam się z nim, żeby dowiedzieć się czegoś o swojej matce i o jego Misji... Tak Scorpius, Misji, nie rób wielkich oczu. W każdym razie, nosiłam szare soczewki, ścięłam włosy, prostowałam je, zachowywałam się wrednie. Byłam w Slytherinie, ale chyba tylko dlatego, że mama rzuciła na mnie jakiś mały urok, żebym tam trafiła... Po feriach w połowie siódmej klasy nie wróciłam do Hogwartu. Miałam już ponad siedemnaście lat. Mieszkałam w Manorze Malfoyów.\n- Później z stamtąd uciekłam. Walczyłam w Bitwie o Hogwart po dobrej stronie. Nareszcie mogłam być sobą. W czasie Bitwy znalazłam się w Zakazanym Lesie... Wtedy... wtedy spotkałam Iana. On jest wampirem. Był tam, obserwował walkę, pomagał nam... Przygarnął mnie. Mieszkałam u niego, w jego chatce po drugiej stronie Lasu. Po kilku tygodniach mnie przemienił. Zgodziłam się. To był 1998. Później podróżowałam trochę po świecie... Uczęszczałam pewnie do większości czarodziejskich szkół na świecie. Wszędzie inaczej wyglądałam, inaczej się nazywałam...\n- W końcu znów zamieszkałam w Londynie. Robiłam wszystko, żeby wyglądać na młodszą - rzucałam na siebie uroki, zapuściłam włosy, żeby zasłaniały mi twarz, niewidoczine się malowałam. W końcu wyglądałam jak jedenastolatka - mogłam wrócić do mojego ukochanego Hogwartu.\n- Tak, jestem córką Bellatrix Lastrange, ciotki Scorpiusa, śmierciożerczyni. I jestem wampirem.\nZdążyłam się już przyzwyczaić, że chodzę z moim wrogiem, a moja najlepsza przyjaciółka to wampir. Zdążyłam się przyzwyczaić do nocnych wypadów na błonia, żeby się spotkać ze Scorpiusem i do tego, że mimo tego, że jesteśmy parą rywalizujemy we wszystkim. Zdążyłam się przyzwyczaić do zazdrosnych spojrzeń innych dziewczyn. Jednak jest coś, do czego nigdy się nie przyzwyczaję.\nBonnie mnie unika. Nie odzywała się do mnie od połowy września, chociaż zwykle codziennie gadałyśmy. Jest już koniec października. Ostatnio nie działo się nic ciekawego. Uczta powitalna jak co roku. Nowi uczniowie - normalka. Lekcje, pierwsze treningi, sprawdziany. Próbowałam dzisiaj złapać Bonnie po eliksirach.\n- Cześć Al. Co tam u ciebie? -zaczęłam najzwyczajniej w świecie\n- Hej Rose. Nic ciekawego. - wpakowała kociołek do torby i odeszła. Dogoniłam ją.\n- Co ty się tak na mnie boczysz? - zapytałam ze złością\n- Nie boczę się! Po prostu... Mam coś ważnego na głowie. - zaczerwieniła się i odbiegła\n- Co? - krzyknęłam za nim. Nie usłyszała.\nWestchnęłam i ruszyłam w stronę sali do zaklęć. Mary powiedziała mi, że lekcja odwołana, bo profesor jest chory. Poszłyśmy do naszej wieży.\n- Czyli odpadają nam dwie godziny? - spytałam\n- Tak. Chodź do dormitorium. - uśmiechnęła się i potrząsnęła blond warkoczem.\nDziesięć minut później siedziałyśmy z Mary i Annie na podłodze w sypialni i zajadałyśmy się czekoladowymi żabami.\n- Dziewczyny, nie wiem o co chodzi Bonnie. Unika nas, nawet ze mną nie rozmawia! - powiedziała Mary\n- W sumie ostatnio widujemy się tylko na zajęciach i wieczorem w dormitorium. Chociaż ostatnio ona w ogóle przychodzi do sypialni o trzeciej w nocy... A wczoraj w ogóle nie wróciła na noc. - westchnęła Annie\n- Skąd o tym wiesz? - spytałam zdziwiona\n- Ja nie śpię. - mruknęła i spuściła głowę.\n- No dobra, ale w każdym razie musimy dowiedzieć się, co dzieje się z moją siostrą! Mam już plan. - Mary wzięła czekoladową żabę do ręki.\nSiedziałam na numerologii. Ogólnie lubiłam ten przedmiot, ale tego dnia nudziłam się jak mops. Spojrzałam na zegarek. Połknęłam czerwonego cukierka i przytkałam chusteczkę do nosa.\n- Pani profesor, krew leci mi z nosa! - wykrzyknęłam\n- Ojej! Idź do skrzydła szpitalnego! Odprowadzić cię?\n- Nie, nie, sama sobie poradzę. - powiedziałam. Wyszłam z klasy lekko się zataczając. Odeszłam kilka metrów i połknęłam drugą połowę cukierka.\n- Hm, stare wynalazki wujka George'a czasem się przydają - mruknęłam i zeszłam kilka pięter. Weszłam do nieczynnej toalety na pierwszym piętrze i zastukałam umówionym kodem o drzwi kabiny. Otworzyła mi Annie.\n- Właź. Czekamy jeszcze na bliźniaczki. - uśmiechnęła się.\nPięć minut później do łazienki weszły Bonnie i Mary.\n- DOSYPAŁAŚ MI JAKIEGOŚ ŚWIŃSTWA DO PICIA?! - krzyczała ta pierwsza\n- Nie dosypałam żadnego świństwa, tylko rozkruszyłam cukierka powodującego wymioty. - odparła z pełną powagą jej siostra po czym zapukała w drzwi i wepchnęła Bonnie do kabiny.\n- No siostrzyczko, mamy do ciebie kilka pytań. - stwierdziła słodkim głosikiem.\n- Jakich? - Bonnie udawała niewiniątko\n- Doskonale wiesz jakich. Dlaczego nas unikasz? Dlaczego znikasz na całe noce? Dlaczego od połowy września prawie z nami nie rozmawiasz?!\n- Słuchajcie... Przyrzekłam, że nikomu nie powiem...Ale w Noc Duchów i tak się dowiecie. - powiedziała. Wyszła i trzasnęła drzwiami kabiny.\nW Noc Duchów po zielarstwie pobiegłam do dormitorium. Przebrałam się w czyste spodnie, założyłam sweter, a na to moją najlepszą szkolną szatę i tiarę. Zeszłam do Sali Wyjściowej. Spotkałam tam Scorpiusa.\n- Cześć mała. Szkoda że nie jesteś w Slytherinie. - przytulił mnie.\n- A to niby dlaczego?! - roześmiałam się\n- Mógłbym cały dzień spędzać z tobą... - mruknął\n- Ty nie bądź taki Romeo! I tak zjedziemy was w meczu za tydzień! - roześmiani weszliśmy do Wielkiej Sali. Zaczepiła nas profesor McGonagall.\n- Weasley, Malfoy, po uczcie proszę do mojego gabinetu. Hasło brzmi Dumbedore. - powiedziała i odeszła szybkim krokiem do stołu nauczycieli. Ja ruszyłam w kierunku stoły Krukonów, a Scorpius poszedł do swoich kumpli.\nKiedy się najadłam, odnalazłam Scorpiusa i ruszyliśmy w stronę ganinetu. Weszliśmy. W okrągłym pomieszczeniu była moja kuzynka Lily, Albus, jakaś nieznana dziewczyna oraz Mary i Annie. Siedliśmy koło nich. McGonagall wyszła z jakiegoś zaplecza w towarzystwie Bonnie, Jamesa oraz kilku innych uczniów.\n- Nie znaleźliście się tu przypadkiem. - zaczęła.\nDodany dnia 27-12-2013 11:35\nJejku! Dodawaj następny rozdział, bo mnie zaintrygowałaś sprawą Bonnie! Słuchaj: niezła akcja z tą Annie, ale nie sądzę, aby siedemnastolatka - mimo, że wampirzyca - dała radę zrobić sobie taki make-up, że wyglądałaby jak jedenastolatka Poza tym dziwna jest ta rozmowa, kompletnie zapaćkany przekaz:\nPróbowałam dzisiaj złapać Bonnie po eliksirach.\nOna w końcu z kim gada? No, ale to nic, bo naprawdę jest spoko Parka Scorpius & Rose w Twoim opowiadaniu nie jest przesłodzona, jednak nadal są te literówki i nadal przekręcasz literki w słowach :c Jednak cała historia opowiadania jest intrygująca - ciągle dzieje się coś nowego i to nie tylko Rose, ale i jej przyjaciołom - ta Annie wampirzyca, troszkę dziwne, ale znikąd dnie skopiowane, ale naprawdę popracuj nad literówkami Ogółem jest w porządku, jednak jeśli masz trzy krótkie rozdziały, to chyba wystarczy taki myk: "***", ale nie wnikam, cóż powodzenia w dalszym pisaniu i dawaj ten rozdział, bo chcę wiedzieć o co chodzi z Bonnie\nEdytowane przez hermiona_182312 dnia 27-12-2013 11:35\nWygenerowano w sekund: 1.07, zapytań: 195 106,982,341 Unikalnych wizyt


Warsztaty negocjacji i mediacji rówieśniczych\nNa czas wakacji Placówka Wsparcia Dziennego w Radłowie, przy Brzeskiej 9 zamieniła się w małą „kancelarię” arbitrażu, negocjacji i mediacji. Wychowankowie Placówki spędzają tegoroczne wakacje w sposób niezwykle twórczy i nietypowy.\nW Placówce trwają warsztaty negocjacji i mediacji rówieśniczych z wykorzystaniem technik teatralnych „Dogadajmy się”- Projekt dofinansowany ze środków Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich- Małopolska lokalnie.\nZałożeniem warsztatów jest kształtowanie u dzieci i młodzieży kompetencji społecznych takich jak umiejętność negocjacji, konstruktywnego rozwiązywania sporów bez użycia przemocy, a także umiejętność dochodzenia do porozumienia metodą mediacji.\nCzytaj więcej: Warsztaty negocjacji i mediacji rówieśniczych\nPlacówka na deskach teatru\nDługo wyczekiwany finał warsztatów teatralnych "SŁOŃCE W TEATRZE" za nami. Przez dwa tygodnie dzieci pod okiem aktorów, scenografów i muzyków szlifowały swój warsztat aktorski podczas warsztatów teatralnych zorganizowanych przez Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie (projekt dofinansowany przez Urząd Miasta Tarnowa). Na deskach Solskiego podczas premiery spektaklu „Scenek kilka, jak się pozbyć z lasu Wilka” wystąpili także Wychowankowie Placówki Wsparcia Dziennego w Radłowie. Aktorzy dostrzegli i docenili talent naszych wychowanków, przydzielając kilkorgu z nich główne role! 10 VII na Dużej Scenie odbył się finał warsztatów, kończący teatralną przygodę. Były niesamowite emocje, adrenalina, czerwony dywan, pełna widownia, nieustające brawa, łzy wzruszenia, dumy i szczęścia.\nCzytaj więcej: Placówka na deskach teatru\nOpublikowano: sobota, 13 czerwiec 2015\n„Kiedy śmieje się dziecko śmieje się cały świat” / J. Korczak\nDzień dziecka wychowankowie Placówki Wsparcia Dziennego spędzili wyjątkowo aktywnie w „Zabawskiej stodole”. W programie znalazły się gry i zabawy zespołowe, rozgrywki sportowe, wspólne pyszne grillowanie oraz zwiedzanie Sanktuarium bł. Karoliny Kózkówny. Zwieńczeniem wycieczki był konkurs wiedzy o wyjątkowym miejscu w jakim mieliśmy przyjemność gościć, a na wszystkich uczestników czekały słodkie niespodzianki.\nDziękujemy serdecznie gospodarzom stodoły za ciepłe przyjęcie oraz panu Janowi Pięcie właścicielowi firmy „Janpol” za bezpłatny przewóz dzieci w dniu ich święta.\nAktywne zajęcia w PWD\nDzień Matki w PWD w Radłowie\nWyróżnienie dla metodyki pracy PWD w Radłowie\nPrzygotowania do Świąt w Placówce


Ze złomowiska na off-roadowe tory. Takiego Modelu 3 Tesli jeszcze nie widzieliście - WhatsNext\nZe złomowiska na off-roadowe tory. Takiego Modelu 3 Tesli jeszcze nie widzieliście\nTwórcy z kanału Grind Hard Plumbing Co na YouTube postanowili przywrócić do życia Model 3 Tesli, który trafił na złom. Jednak, zamiast dążyć do fabrycznego wyglądu, postanowili zrobić z wraku idealny samochód elektryczny do terenowych wojaży.\nNie jest to może pierwszy raz, kiedy ktoś z Modelu 3 Tesli próbuje zrobić maszynę do podbijania terenu, ale ten projekt jest zdecydowanie najbardziej imponującym. Obejmował rozbudowaną konwersję wersji z dwoma silnikami elektrycznymi, a więc konfiguracji z jednym na przedniej i jednym na tylnej osi. Ten napęd przeżył najmniejsze zmiany i nic dziwnego, bo już wyjeżdżając z fabryki potrafi naprawdę wiele.\nOff-roadowy projekt z udziałem Modelu 3 Tesli ze złomowiska\nNa pierwszy rzut oka off-roadowy Model 3 Tesli wyróżnia się przede wszystkim zupełnym brakiem tradycyjnego przedniego błotnika, którego zastąpiły zespawane ze sobą rury ze wciągarką Badland Apex. W tym miejscu zresztą najlepiej widać zmiany, które poczynił zespół mechaników w dążeniu do możliwie najbardziej dostrojonego z myślą o terenie zawieszenia. Wzmocniono je, zwiększono gwarantowany przez niego prześwit i oczywiście wymieniono standardowe opony na znacznie masywniejsze.\nCałość zmian dopełniają oświetleniowe bajery z mocnymi reflektorami LED, co dotknęło też maski tego projektu, w której wycięto i wytłoczono później heksagonalne kształty rozświetlane przez wewnętrzny system podświetlenia.


Ranking kancelarii odszkodowawczych - sprawdź, którą wybrać\nSkorzystaj z BEZPŁATNEGO\nporównania nawet 21 ofert Kancelarii\n78. Marcin Grodecki\n79. Jacek Czabiński\n80. Beata Skiba\n83. Wójcik I Złotnik\n84. Emilianowicz Kuchta\n85. Michał Cygan-Malicki Katarzyna Olszewska- Malicka\n86. Rafał Kufieta\n87. Ks Legal\n* - ocena według rankingu\nTworzony przez nas ranking jest wiarygodny, dzięki opinii użytkowników z Facebooka, Google i Panoramy Firm. Zasady rankingu opierają się na wiarygodności danego portalu i ilości pozostawionych tam ocen. Dzięki algorytmowi możliwe jest obliczenie, która z kancelarii wypada najlepiej. Czytaj więcej\nTop 10 Kancelarii Odszkodowawczych\nProcent osób polecających\nWójcik I Złotnik\nMichał Cygan-Malicki Katarzyna Olszewska- Malicka\nPolecam serdecznie. Skuteczna, solidna i profesjonalna firma. Bardzo szybko udało nam się wygrać sprawę w sądzie dzięki ich działaniu i pomocy.\nŻakiewicz Adwokaci Warszawa\na ja nie polecam, miałam kontakt, jak się zorientował że dotyczy to rządzącej sitwy, To Nie Chciał ze mną gadać. Sitwa dla tej Kancelatii jest ważniejsza. Proponuję umiarkowanie, nie wierzę w tą Kancelarię. ...\nPolecam. Bardzo udana współpraca z kancelarią przełożyła się na doskonały wynik końcowy i pełen sukces w sprawie. Mogę śmiało polecić każdemu kto chce mieć pod ręką mocne wsparcie prawne.\nKancelarie Adwokackie Dariusz Budnik I Anna Zamojska\nPan adwokat bardzo dobrze poprowadził moją sprawę odnośnie spadku po mojej babci.\nKancelaria Radcy Prawnego Anny Zagulskiej\nKancelaria Pani Mecenas Anny Zagulskiej to klasa sama w sobie. Pełen profesjonalizm, obsługa na bardzo wysokim poziomie. Cała sprawa była prowadzona na odległość z racji tego iż na codzień mieszkam w Niemczech więc tym bardziej odbyło się to bardzo sprawnie. Sprawa prowadzona przez Panią Mecenas została rozstrzygnięta na moją korzyść. Polecam Kancelarie w 100%.\nPełen profesjonalizm. Pan adwokat doskonale zna się na swojej pracy.\nZ Kancelarią współpracuję już od wielu lat. Zawsze otrzymuję rzetelną opinię oraz propozycje rozwiązań spraw, z którymi przychodzę do Pana Tomasza. Nasza współpraca dotyczy różnych obszarów. Serdecznie polecam Radcę Prawnego Pana Tomasza i cały Zespół Kancelarii.\nMarcin BR Kwapisz (Biuro Rachunkowe Kwapisz)\nGorąco polecamy Kancelarię Korzybski Wójciński Kozłowska. Pan Mecenas Korzybski reprezentuje nas w sprawie "frankowej" przeciwko bankowi BPH, już w tej chwili wygranej w pierwszej instancji. Współpraca z Panem Mecenasem, tak jak z każdym innym pracownikiem Kancelarii jest czystą przyjemnością. Kancelaria dostarczyła nam przejrzystą analizę sprawy i projekcję na przyszłość jeszcze przed zawarciem umowy. W trakcie toczącego się postępowania, byliśmy informowani na bieżąco o postępach sprawy wraz z przedstawieniem wszystkich możliwych opcji na poszczególnych etapach. Czuliśmy się dobrze poinformowani i "zaopiekowani". Reasumując, Kancelaria jest niezwykle profesjonalna, przez co godna polecenia.