Zdjęcia z roku: 1945 | Histografy\n1945' 25 Mar\nHermann Göring naradzający się z adwokatem przed procesem w Norymberdze.\n1945' 11 Lut\n1945' 22 Wrz\nReakcje niemieckich żołnierzy na nagranie z obozu koncentracyjnego.\n1945' 16 Mar\nPies Generała George S. Patton’a bulterier „Willi” w dniu śmierci generała 21 grudnia, 1945 roku. Willi ciężko przeżył śmierć generała, który zmarł w szpitalu w Heidelbergu na skutek obrażeń doznanych w tajemniczym wypadku samochodowym. Leżał smutny wśród spakowanych kufrów i nie wiedział, co się dzieje. Pies miał za sobą przeszłość bojową, gdyż wraz ze swoim poprzednim panem wykonał sześć lotów bojowych nad Europą. Generał i pies stali się parą nierozłączną. Patton zabierał go na narady sztabowe, na odprawy, na inspekcje, na polowania. Wraz z nim przyjmował wizyty. Generał siedział, a pies leżał na wielkim fotelu. Gdy Willi’emu się znudziło, biegał po kwaterze głównej, wychodził do obozu, ciągnął żołnierzy za nogawki oraz romansował z miejscowymi pięknościami. Bulterier, jak żołnierz, miał nieśmiertelnik oraz obrożę z dzwoneczkami.\nJedno z pierwszych zdjęć zrobionych przez aliantów w bunkrze Adolfa Hitlera.\n1945' 04 Cze\nWnętrze budynku Reichstagu po przejęciu przez armię czerwoną podczas bitwy o Berlin.\n1945' 29 Kwi\nZałoga Enola Gay po zrzuceniu bomby na Hiroszimę.\n1945' 03 Lis\n1945' 31 maja\nRuiny Miasta Manila (stolicy Filipin) wewnątrz Murów (Intramuros) po bitwie. Manila stała się miejscem starć wojsk japońskich i amerykańskich. W trakcie miesięcznej bitwy znaczna część Manili legła w gruzach. Zagładzie uległo przy tym wiele bezcennych zabytków i dóbr kultury. XVI-wieczne Intramuros, zwane niekiedy „małym Watykanem”, zostało niemal zrównane z ziemią. Jak twierdzą niektórzy anglojęzyczni autorzy w ciągu trwających zaledwie miesiąc walk Amerykanie i Japończycy spowodowali w Manili więcej zniszczeń niż naloty bombowe Luftwaffe na Londyn i można je porównać tylko do nalotów dywanowych na Tokio i zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Z kolei generał Douglas MacArthur na widok ogromu zniszczeń stwierdził, iż Manila jest „azjatycką Warszawą” (aluzja do zburzenia polskiej stolicy w 1944 roku). Podchwycili to amerykańscy korespondenci wojenni, którzy opisywali stolicę Filipin jako „najbardziej zdewastowane w czasie wojny miasto, zaraz po Warszawie”. Amerykańscy historycy wojskowości przyznają, że Manila była drugą (po Warszawie) stolicą aliancką, która tak ucierpiała w czasie II wojny światowej.\n1945' 14 Sty\nKapitulacja Japonii na okręcie USS Missouri.\nAmerykańscy żołnierze zatknęli swoją flagę na japońskiej wyspie Iwo Jima. Zdjęcia otrzymało nagrodę Pulitzera i znalazło się na znaczku pocztowym USA.\n1945' 06 Sie\n1945' 29 Gru\nWillys MB, z domontowanym wysięgnikiem do zrywania drutów, rozciąganych przez Niemców w poprzek drogi w celu ścięcia kierowcy. Belgia, Ardeny.\n1945' 25 Wrz\nCzarno-biała fotografia przedstawia króla Faisala (króla Arabii Saudyjskiej), trzeciego monarchę Arabii Saudyjskiej, podpisując Kartę Narodów Zjednoczonych w 1945 roku, a obok niego siedzi niewielki mistrz Yoda. Zdjęcie miało symbolizować, że moc jest z królem Faisalem podczas podpisania w 1945 roku Karty ONZ.\nZdjęcie jest dziełem 26-letniego artysty saudyjskiego Abdullah al-Shehri, znanego z zamieszczania ikon pop-kultury na historycznych zdjęciach. Al-Sheri powiedział dziennikowi New York Times, że jest zaskoczony decyzją władz oświatowych. Wyjaśnił, że połączył króla oraz Yodę, ponieważ obaj byli inteligentni, a zielona skóra Yody pasowała do zielonej flagi saudyjskiej. Zdjęcie z postacią z Gwiezdnych Wojen przez pomyłkę trafiło do podręczników szkolnych natomiast po jakimś czasie zostało wycofane po wywołaniu burzy w mediach społecznościowych.


Polkomtel Pracodawcą Godnym Zaufania – Plus Blog\nPolkomtel Pracodawcą Godnym Zaufania\nPolkomtel S.A., operator sieci Plus, został laureatem II edycji Konkursu o Tytuł ,,Pracodawca Godny Zaufania”, organizowanego przez Krajową Izbę Gospodarczą i Fundację Polskiego Godła Promocyjnego ,,Teraz Polska”. Celem inicjatywy jest wyłanianie liderów w różnych sektorach gospodarki, którzy silną pozycję rynkową łączą z efektywną polityką pracowniczą. Polkomtel S.A. zwyciężył w kategorii ,,Operatorzy telekomunikacyjni”.\nW każdej edycji konkursu Kapituła ocenia największe firmy z trzech różnych branż. W tym roku pod lupę wzięto operatorów telekomunikacyjnych, firmy kolejowe i banki. Polkomtel S.A. okazał się najlepszy w swojej kategorii. Członkowie Kapituły – przedstawiciele organizacji społecznych, instytucji eksperckich i szkół wyższych – pozytywnie ocenili m.in. programy pracownicze Spółki oraz możliwość podnoszenia kwalifikacji zawodowych i zdobywania dodatkowych umiejętności przez pracowników. Uznanie wzbudził również system monitorowania przestrzegania praw pracowniczych w firmie.\nCieszymy się z tego wyróżnienia, bowiem polityka pracownicza w Polkomtel S.A. od początku jest uznawana za obszar priorytetowy – mówi Monika Łopińska, dyrektor Departamentu Zarządzania Zasobami Ludzkimi w Polkomtel S.A. – Wielką wagę przykładamy m.in. do możliwości rozwoju zawodowego zatrudnionych u nas osób i wykorzystania w bieżącej pracy ich inicjatyw. Przykładem tego są organizowane co roku Dni Wiedzy, podczas których nasi pracownicy prezentują swoje projekty, dzielą się swoimi pomysłami i umiejętnościami. Wiele z nich naprawdę wzbogaca naszą codzienną pracę.\nUroczystość wręczenia nagród laureatom odbyła się 20 października br. w Krajowej Izbie Gospodarczej.


Kawa Toffi w czekoladzie Sklep z herbatami online - Świat Herbat\n» Kawa Toffi w czekoladzie\nKawa Toffi w czekoladzie\nKod produktu: 2179_20200422190339\nKawa Brazylia SANTOS ta zawdzięcza swoją nazwę dzięki portowi w Brazylii przez, który przepływa. Charakteryzuje się ona niską kwasowością oraz łagodnym i delikatnym smakiem. 35 % ziaren na świecie pochodzi z Brazylii co sprawia, że ten kraj jest największym producentem kawy na świecie. Gatunek Santos pochodzi ze stanu Sao Paulo i reprezentuje najwyższą jakość.\nDodatkiem do tej wyśmienitej kawy jest toffi i mleczna czekolada - olejki naturalne


Dzisiejsi 20-30-latkowie będą dożywać setki - Aktualności - Medycyna Praktyczna dla pacjentów\nDemografka prof. Irena E. Kotowska z Instytutu Statystyki i Demografii SGH, członkini Komitetu Nauk Demograficznych PAN komentuje, że do wyników przedstawionych w "Lancecie" trzeba podchodzić z ostrożnością. Warto je np. porównać z projekcjami ludnościowymi ONZ z 2019 r. Według ONZ liczba ludności na świecie będzie stale rosnąć, choć coraz wolniej, osiągając w 2100 roku 10,9 mld. Wyniki projekcji liczby ludności dla Polski są tu nieco bardziej optymistyczne – wielkość populacji ma się do tego czasu zmniejszyć do około 23 mln.\nCzy da się np. za pomocą instrumentów polityki państwa - odwrócić trend starzenia się ludności i zwiększyć dzietność? Zdaniem rozmówczyni PAP wzrost dzietności może spowolnić zmiany struktury wieku, ale ich nie odwróci. Starzenie się ludności jest nieuchronnym skutkiem spadku umieralności i wydłużania życia ludzkiego. Badania wskazują iż rodzicielstwu sprzyja praca obojga rodziców oraz zwiększenie udziału mężczyzn w obowiązkach rodzinnych - mówi prof. Kotowska.\nNależy więc zwiększać dostęp mężczyzn do urlopów dotyczących opieki nad dziećmi i promować ich wykorzystywanie przez ojców. To zaś wymaga zmiany podejścia nie tylko państwa - poprzez odpowiednie regulacje - a także zmian postaw rodziców co do podziału obowiązków w rodzinie, ale przede wszystkim podejścia pracodawców do łączenia pracy i życia rodzinnego przez ich pracowników.\nSpadek przeciętnej długości życia w krajach najbogatszych Większość spośród osiemnastu najbardziej rozwiniętych krajów, w tym szczególnie USA i Wielka Brytania, po raz pierwszy od kilkudziesięciu lat odnotowała spadek przeciętnej oczekiwanej długości życia – alarmuje „British Medical Journal”.\nCzeka nas eksplozja długowieczności W najbliższych dekadach w Polsce możemy spodziewać się eksplozji długowieczności, a liczba polskich stulatków może wzrosnąć w ciągu zaledwie 20 lat nawet pięciokrotnie. Na naszych oczach dokonuje się prawdziwa rewolucja demograficzna – uważa prof. Piotr Szukalski z Uniwersytetu Łódzkiego.\nDo 2030 r. oczekiwana średnia długość życia będzie rosnąć W krajach rozwiniętych oczekiwana średnia długość życia do 2030 r. będzie rosła, a u kobiet z Korei Południowej, Francji czy Japonii może wynieść ok. 90 lat - wynika z badania opublikowanego w środę w prestiżowym brytyjskim tygodniku medycznym "The Lancet".\nDługowieczność w dobrym zdrowiu – Nie sztuką jest żyć długo, ale żyć długo i zdrowo – mówi Anna Okońska-Walkowicz, doradca Prezydenta Miasta Krakowa ds. Polityki Senioralnej w rozmowie o efektywnej polityce senioralnej.


Polska vs Włochy 0:2 | Kocham język polski\nPolska – Włochy 0:2\n11/11/2011\t 11/11/2011 sport\nWłosi mieli szansę rewanżu za ostatni przegrany mecz z reprezentacją Polski 1:3 w roku 2008 i wykorzystali ją. Polska drużyna przegrała 0:2 po golach Mario Balotellego – 30 minuta i Giampaolo Pazziniego – 60 minuta.\nMecz miał dać wiele odpowiedzi trenerowi Franciszkowi Smudzie i zawodnikom. Włosi zaproponowali grę z kontry, chowając się głęboko w obronie na swojej połowie. Pierwsze 45 minut to bezowocny szturm Polaków na bramkę Buffona i pamiętna 30 minuta. Zaczęło się od straty piłki przez wyróżniającego się na boisku Obraniaka. Balotelli (facet w białych kalesonach) zauważył polskiego bramkarza zbyt wysuniętego przed bramkę i przelobował go. Polacy nie stracili jednak wiary w siebie i bardzo się starali.\nPo przerwie Włosi ruszyli się, a Polacy zmniejszyli pressing i nieco się odkryli. To spowodowało, iż obrońcy polscy nie mieli większego wsparcia w pomocnikach i za którymś już razem nie upilnowali rywali. Szczęsny miał niewiele do powiedzenia przy bramce Pazziniego w 60 minucie. Dwaj obrońcy nie dopilnowali i skończyło się siatką między nogami bramkarza. Coraz bardziej z naszych zawodników „schodziło powietrze”, a kulminacją był niewykorzystany przez Błaszczykowskiego rzut karny. Szkoda.\nReprezentacja Polski – przed meczem Polska vs Włochy (zdjęcia: interia.pl)\nRobert Lewandowski – Polska vs Włochy\nBrak „planu B”\nJeśli drużyna traci bramki, winni są pomocnicy (nie wracają na czas, nie asekurując obrony) i obrońcy, rzadko kiedy bramkarz. Jeśli drużyna nie strzela bramek, winni są pomocnicy (nie wypracowują sytuacji, nie podają napastnikom) i napastnicy. Tak więc wygląda na to, iż obronę mamy dobrą, atak także, zawiedli pomocnicy, którym marzy się strzelanie bramek, czyli awans do linii napastników.\nZawiodła taktyka czytelna dla Włochów od początku. Zneutralizowali Lewandowskiego i Błaszczykowskiego, rozbijali próby przebicia się pod ich bramkę Piszczka i innych, pozwalali wyszaleć się Polakom i tracić energię, a od czasu do czasu posyłali kontry. W sumie oddali w pierwszej połowie ze dwa strzały na bramkę, w tym jeden celny. Trenerzy powinni skorygować taktykę, dać zawodnikom przygotowany przed meczem „plan B”, wyłączyć np. atak i pressing, które pochłaniają masę energii i grać z kontry, szanując piłkę.\nWojciech Szczęsny – Polska vs Włochy\nBrak „planu B” widoczny był w drugiej połowie po potrójnej zmianie w zespole polskim. „Świeża krew” i nowe siły Mierzejewskiego, Wasilewskiego i Matuszczyka zostały wchłonięte przez ogólny boiskowy chaos. Jeśli w drużynie pojawia się chaos, znaczy to, że nie ma lidera lub liderów, którzy biorą na siebie ciężar realizacji koncepcji gry, „planu A” lub „planu B”.\nKariera Wojtka Szczęsnego i innych internacjonałów w polskiej kadrze ma ogromny walor psychologiczny. Liczyli się z nim także Włosi, ponieważ ich taktyka na mecz była jasna: obrona ponad wszystko. Byli zatem spięci, ponieważ grali przeciwko: bramkarzowi Arsenalu, trzem ligowym mistrzom Niemiec, ligowemu mistrzowi Francji i znanym markom, jakie reprezentują także Perquis, Polanski, Brożek czy Mierzejewski. Nazwiska jednak nie grają, a polskiej drużynie ewidentnie brakuje zgrania i liderów.\nGdyby nie interwencje Szczęsnego, Włosi wygraliby ten mecz 5:0. W ocenie roli bramkarza trzeba brać pod uwagę także i te sytuacje, gdy ratował drużynę z opałów. Przy pierwszej bramce nie obejrzał się za siebie, zamyślił się i nie wiedział, jak daleko wyszedł. Obserwował lecącą piłkę i nie cofał się – dlaczego? Brak doświadczenia – to młody chłopak i on sam meczy dla kadry nie wygra. Przy drugim golu nie miał nic do powiedzenia, bo… tym razem nie wyszedł z bramki, a mógł poprzeszkadzać. Stało się. Każda tego typu sytuacja wzbogaca jego doświadczenie i miejmy nadzieję, że nabierze odwagi i rozsądku w ocenach sytuacji na przyszłość.\nTrenerowi i drużynie wielkie podziękowania. To był tylko mecz towarzyski i miernik pracy twórczej, taktycznej i strategicznej kadry. Receptą na sukces jest czysta i jasna taktyka: „plan A”. Planem tym w wielkich zespołach jest np. w FC Barcelona: „Gramy na i dla L. Messiego, bo on potrafi kończyć akcje, zdobywa – musi zdobywać bramki”. W kolejnym teście towarzyskim przed Euro trener powinien bezwzględnie zakazać parcia na bramkę pomocnikom i wyręczania napastników. Umówmy się: bramki mają strzelać napastnicy. Kto z pomocników ośmieli się oddać strzał na bramkę, wylatuje do rezerw – chyba że strzeli bramkę, bo akurat nie było w pobliżu napastników.\nZa przykładem U21 kadra seniorów powinna rozegrać kilka sparingów z drużynami ligowymi, z dołów tabeli czy nawet spoza Ekstraklasy, aby zgrać ze sobą kolejne formacje.\nMecz mógł się podobać, ponieważ drużyna bardzo się starała, nie przespała meczu. Za to w dniu Święta Niepodległości wielkie dzięki.\nJakub Błaszczykowski – Polska vs Włochy\nStroje: NIKE już dziękujemy\nNajbardziej denerwowało ogromne logo „Orange” na „wypasionej” kurtce Franciszka Smudy. Był też na niej orzełek, ale pod orzełkiem zamiast napisu „Polska” po prostu reklama sieci „Orange”. To jest chore, czy trener ma z nimi osobną umowę?\nLogo PZPN zamiast orzełka to porażka, ale jeszcze większą porażką, po prostu „wiochą” są niedopasowane i za długie nazwiska zawodników nad numerem na plecach, NIKE wcisnęło nam chłam. Jeszcze przy nazwisku Obraniak czy Perquis jakoś to wygląda – wielkość czcionki i odstępy między literami nazwiska, ale przy nazwisku Błaszczykowski – pierwsze i ostatnie litery napisu zachodzą niemal pod pachy zawodnika – czegoś takiego jeszcze nigdy nie widziałem, nawet na afrykańskich boiskach.\nW podobnych krojach i barwach biegają po boiskach także inne kadry narodowe, czy Polski nie stać na własne pomysły, musimy przyjmować, co NIKE zaprojektuje dla całego świata?\nCzarne stroje dla bramkarzy, a jeśli będzie piękna i słoneczna pogoda? Mam nadzieję, że jest jakiś wariant jasny na wypadek gry w wysokich temperaturach?\nPolska: Wojciech Szczęsny – Łukasz Piszczek, Arkadiusz Głowacki, Damien Perquis (69. Marcin Wasilewski), Jakub Wawrzyniak – Rafał Murawski (80. Dariusz Dudka), Eugen Polanski (65. Adam Matuszczyk) – Jakub Błaszczykowski, Ludovic Obraniak (56. Paweł Brożek), Sławomir Peszko (65. Adrian Mierzejewski) – Robert Lewandowski.\nWłochy: Gianluigi Buffon – Ignazio Abate, Andrea Ranocchia, Giorgio Chiellini, Domenico Criscito (77. Angelo Ogbonna) – Daniele De Rossi (46. Thiago Motta), Andrea Pirlo (46. Simone Pepe), Riccardo Montolivo (61. Alessandro Matri), Claudio Marchisio (62. Alberto Aquilani) – Giampaolo Pazzini (61. Antonio Nocerino), Mario Balotelli.\nPoprzedni wpisGiganci ze stali\nNastępny wpisTo tylko seks


Komunikat dla stypendystów nr 2/12\n1. Z satysfakcją informuję, że Senat RP przyznał nam środki zarówno na kontynuacje programu stypendialnego, jak i na organizację międzynarodowej konferencji, studencko-doktoranckiej „Polskie Kresy Wschodnie i ludzie stamtąd”.\nDlatego Zarząd Stypendialny Fundacji pilnie oczekuje na Państwa zgłoszenia\n(ze względów organizacyjnych przedłużono termin składania wniosków do 5 lipca 2012 r.).\n1) Zaświadczenia z uczelni o średniej z semestru zimowego 2011/12 roku akad. oraz opinie promotora (par. 6, p.2),\n/Zaświadczenia i opinie można dostarczać w postaci zeskanowanej za pośrednictwem poczty elektronicznej lub pocztą tradycyjną (albo osobiście)/\n2) Wnioski stypendialne wraz z dokumentacja wymieniona w Regulaminie (par. 4) – w przypadku nowych kandydatów\n/Nowi kandydaci są proszeni o przesłani e dokumentów pocztą tradycyjną (albo dostarczać je osobiście)./\nDotychczasowa praktyka pokazała, że najlepszy obieg informacji o stypendiach – to Wasz przekaz do Koleżanek i Kolegów. Dlatego wyszukujcie osoby aktywne naukowo i społecznie, piszące prace dyplomowe na tematy kresowe i polonijne.\nChcemy także donieść do wiadomości, że wprowadziliśmy do Regulaminu zmiany dotyczące stawki stypendialnej, sposobu przyznawania i wypłacania stypendiów:\n- stawka stypendialna została podwyższona (w stosunku do kwoty ubiegłorocznej);\n- stypendia będą przyznawane w zróżnicowanej wysokości (w zależności od wyników w nauce i aktywności w działalności w środowisku zamieszkania i studiów. W zmienionym Regulaminie kwoty stypendium są wymienione widełkowo);\n- stypendia będą wypłacane semestralnie (a nie miesięcznie, jak pierwotnie było zapisane w Regulaminie).\n2. Przy tej okazji przypomnę niektóre zmiany do Regulaminu wprowadzone w roku ubiegłym:\n1) programem stypendialnym objęci są również studiujący w krajach zamieszkania i podejmujący problematykę polonijną i kresową w swoich pracach dyplomowych,\n2) w wyjątkowych przypadkach przyznawanie stypendium również poza okresem przeznaczonym formalnie na studia doktoranckie. Dotyczy to zwłaszcza osób studiujących w formie studiów zaocznych. Zawsze decydującym jest poziom naukowy przygotowywanej rozprawy,\n3) odstępowanie w niektórych uzasadnionych przypadkach od zasady przyznawania stypendiów począwszy od drugiego roku studiów, np. jeżeli praca mgr stypendysty jest pogłębieniem pracy dyplomowej licencjackiej, to przy spełnianiu pozostałych warunków stypendium przyznawane może być już na pierwszym roku studiów. Ponadto przy pracy doktorskiej, jeżeli jej temat potwierdzony przez promotora jest realizowany już od pierwszego roku studiów, to również uważamy, że stypendium może być wyjątkowo przyznane na pierwszym roku studiów.\n4) praktyka pokazuje, że w okresie wakacji doktoranci z reguły intensywnie pracują w archiwach w krajach zamieszkania. W takich przypadkach dotychczas prosiliśmy o dostarczenie oświadczenia o kontynuowaniu pracy nad rozprawą. Po konsultacjach z doktorantami i promotorami postanowiliśmy odstąpić od tych oświadczeń, a stypendia wypłacać doktorantom oraz osobom pracującym nad rozprawa habilitacyjna przez okres dziesięciu miesięcy.\n5) przypominamy, że czekamy na kopie dyplomów i prac dyplomowych od uczestników programu (taki wymóg jest wpisany do regulaminu stypendium)\n3. Odnośnie Konferencji przypomnę, że obecna konferencja (podobnie jak konferencja w 2010 r.), będzie organizowana w Toruniu, wspólnie z Kołem Naukowym Miłośników Kresów Wschodnich UMK w dniach 20-21 października br. Koleżanki i Koledzy z Koła Naukowego przekażą szczegółowe informacje.\nDoświadczenie z poprzedniej Konferencji pokazało, że informacje o Konferencji wysyłane do organizacji polskich na Białorusi, Ukrainie, Rosji i do innych krajów, nie odnoszą pożądanych skutków. Natomiast wiadomości przekazywane za Waszym pośrednictwem rzeczywiście docierają do adresatów, dlatego na poprzedniej Konferencji byli przedstawiciele studiujący na Białorusi, Ukrainie i w Estonii. Dlatego gorąco prosimy Was o aktywność i w tym względzie: informujcie swoich znajomych studiujących w krajach zamieszkania o Konferencji. Przewidzieliśmy zaproszenie po 3 osoby z Białorusi, Litwy, Łotwy, Estonii, Kazachstanu, Mołdawii, Rosji i Ukrainy.\nProgram stypendialny i konferencyjny, kończący się publikacja, to jeden program dla utalentowanych młodych ludzi z Kresów. Ponadto przyjmujemy, że tak jak przy okazji poprzedniej Konferencji, stypendyści Fundacji wygłaszają na niej referaty związane z tematyką pracy dyplomowej. Dlatego zarezerwujcie sobie czas na te październikowe dwa dni.


Tkanina wełniana brown pepite - materiały w kratkę - Textilmar\nhome / MATERIAŁY W KRATKĘ / TKANINA WEŁNIANA BROWN PEPITE\nWełniana tkanina ubraniowa wykonana z wysokiej jakości włókien. Materiał jest miękki i bardzo przyjemny w dotyku. Duża zawartość wełny zapewnia bardzo dobrą cyrkulację powietrza a także gwarantuje odpowiedni komfort użytkowania. Dodatkowym atutem tkaniny jest drobny wzór klasycznej pepity w kolorach brązu i granatu. Tkanina doskonale nada się na marynarki, żakiety, kurtki czy lekkie płaszcze. Świetnie sprawdzi się także na spódnice lub sukienki.


Wieści z PG 1 - e-Grajewo.pl - Portal Internetowy Grajewo i okolice\nWieści z PG 1\naktualizacja: 2017-03-09 20:25:56 nr wiadomości: 31102 przeczytano: 3660 komentarze: 1\nDzień „Żołnierzy Wyklętych” w PG nr1\n„przysięgali na orła i krzyż,\nna wolność żywych i na wieczną chwałę zmarłych…”\nOd 2011 roku obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Społeczeństwu polskiemu przywraca się pamięć o ludziach, którzy podjęli walkę z narzucanym obcym nam kulturowo i mentalnie ustrojem ze wschodu. Dla większości z nich była to ta sama walka, na podjęcie której zdecydowali się w 1939 roku – walka o niepodległość ojczyzny. Zmienił się tylko wróg.\nHistorycy określają powojenny ruch oporu w latach 1944-1956 jako II konspirację niepodległościową lub powstanie antykomunistyczne. Szacuje się, iż komuniści zamordowali od 20000 do 50000 patriotów polskich, a około 200000 przeszło przez polskie więzienia i sowieckie łagry. Ostatni partyzant Józef Franczak - „Lalek”, zginął w walce z SB i ZOMO 21 października 1963r. - osiemnaście lat po wojnie!\nPrzez ponad pół wieku komunistyczna propaganda próbowała zniesławić i wymazać pamięć o bohaterach. Narodowe Siły Zbrojne, Wolność i Niezawisłość, Konspiracyjne Wojsko Polskie, Armia Krajowa Obywatelska czy Ruch Oporu Armii Krajowej to tylko niektóre organizacje, o których pamięć miała zginąć. Setki patriotów torturowanych w katowni UB na ul. Rakowieckiej czy mordowanych przez MO w całej Polsce miały na zawsze zniknąć z polskiej historii.\nDziś groby przemówiły. Szczątki bohaterów są identyfikowane, rodziny mogą je zgodnie z katolicką tradycją pogrzebać. Ukazuje się wiele publikacji, utworów muzycznych, powstaje wiele inicjatyw poświęconych Żołnierzom Wyklętych.\nCzłonkowie Koła Historycznego PG nr 1 w Grajewie przy pomocy chóru działającego przy ZSM nr1 przygotowali montaż słowno-muzyczny poświęcony Żołnierzom Wyklętym. Podstawowe informacje o okolicznościach ukształtowania powojennej konspiracji oraz o losach byłych żołnierzy AK, NSZ, członków WiN czy NZW przeplatane utworami muzycznymi i poezją przybliżyły gimnazjalistom tę trudną i bolesna tematykę. Ta swoista lekcja historii przyjęta została przez uczniów z ogromną uwagą, należytym szacunkiem, ale i wzruszeniem. Losy ludzi, dla których Bóg, Honor, Ojczyzna, stanowiły najwyższe wartości, mogą dziś poruszać, skłaniać do refleksji i rozpalać wyobraźnię młodych ludzi. Okazuje się, że jeszcze dziś mają moc słowa Łukasza Cieplińskiego, ostatniego prezesa IV Zarządu Głównego WiN, zamordowanego 1 marca 1951 roku: „Odbiorą mi tylko życie. A to nie najważniejsze. Cieszę się, że będę zamordowany jako katolik za wiarę świętą, jako Polak za Polskę niepodległą i szczęśliwą, jako człowiek za prawdę i sprawiedliwość (…)”.\nWielki szacunek dla kółka historycznego,było to piękne i bardzo wzruszające przedstawienie.\nNapisał: Widz dodano: 2017-03-11 07:09:21\nFORMA Z EFEKTEM!DO FORMY Z EFEKTEM!CENTRUM MALARSKIE DWORNA 26SALON URODY VISAGEDELIKATESY CENTRUM - NA TELEFON LUB ONLINEMERKURY KOLEJOWA 6OBIADY NA ABONAMENT 16 ZŁOBIADY NA WYNOS I DOWÓZ: TELEFON 607110229ELEKTRONIKA DO DOMUKASTEL -100 MODELI TELWĘGIEL NAJTANIEJ


O płycie "Mężczyzna z zakolami", festiwalach, córkach i grze na gitarze z Łukaszem Majewskim rozmawia Teresa Drozda:\n- Chcę zacząć od Ogólnopolskich Spotkań z Piosenką Kabaretową OSPA w Ostrołęce, bo to bardzo świeża sprawa. Pojawiłeś się na tym festiwalu, co z jednej strony mogłoby być trochę dziwne, bo nie śpiewasz specjalnie wesolutkich piosenek, ale jeśli popatrzymy na nazwiska laureatów tego Festiwalu z lat ostatnich, wśród których znaleźli się m.in. Paweł Wójcik, Mateusz Rulski czy Łukasz Jemioła, to jakoś się to wszystko rozjaśnia. Na OSPA pojawiają się faceci z gitarami i pokazują, że piosenka by była piosenką kabaretową nie musi być wcale przebrana w masę kostiumów i rekwizytów.\n- Dokładnie. W życiu bym nie pomyślał, że kiedykolwiek pojawię się na festiwalu piosenki kabaretowej. Znalazłem się tam na zaproszenie Pani Dyrektor OSPA, która wysłuchała moich piosenek na OFPA w Rybniku i namawiała mnie serdecznie bym się zgłosił i przyjechał do Ostrołęki. Pojechałem więc i wykonałem tam dwie piosenki, które tak do końca wesołe nie są, ale są w nich akcenty humorystyczne.\n- Zostało to odebrane bardzo pozytywnie przez publiczność, która bardzo żywo zareagowała na Twoją prezentację. Dostałeś też nagrodę "Tygodnika Ostrołęckiego" za najlepszy tekst zaśpiewany na Festiwalu, jak się poczułeś?\nBardzo sympatycznie. Odbiór był przesłodki, bo wiele osób podchodziło i nie mówiło tylko: "fajnie pan zagrał", ale przytaczało fragmenty piosenek, które wykonałem. Nie często zdarza się, że publiczność wsłuchuje się w tekst. Poczułem się tak jak w lutym na OFPA w Rybniku, gdzie na koncerty konkursowe również przychodzi publiczność, która nie tylko czeka na koncert gwiazdy wieczoru. To bardzo miłe, gdy publiczność słucha również propozycji ludzi debiutujących, którzy jeszcze nie są znani lub nigdy nie będą znani, a tylko dla zabawy prezentują się na festiwalach.\n- Prezentujesz się na festiwalach dla zabawy?\n- Tak mi się wydaje. Na swoją pierwszą płytę czekałam 10 lat. Dowodzi to mojego podejścia do własnego tworzenia. Płyta nie powstałaby gdyby nie pianista, z którym ją nagrałem, czyli Piotr Kajetan Matczuk. To człowiek wielu talentów, który w swoim dorobku ma już 5 lub 6 płyt, z czego dwie oficjalnie. On przymusił mnie do nagrania debiutanckiej płyty, bo ja zabierałbym się do tego tak, jak zabierałem się do tej pory. Jako anegdotę opowiadam, że Piotra poznałem przez forum Jacka Kaczmarskiego. On nie wiedział, że ja to ja, a ja wiedziałem, że on to on. Po kilku latach spotkaliśmy się przy okazji jakiegoś koncertu i on dowiedział się, że jestem człowiekiem, którego nagrań słuchał jak był szesnastolatkiem. Piotrek słuchał nagrań koncertowych mojego zespołu kaVka i na nich się wychowywał, a po latach spotkaliśmy się i ustaliliśmy, że ja to ja. Bardzo go to ucieszyło i zaproponował mi współpracę.\n- Płyta "Mężczyzna z zakolami" ukazała się po 10 latach Twojego grania?\nTo już prawie 11 lat solo, a w sumie od kiedy gram to już prawie 20 lat. Początki mojego grania publicznego, nie wliczając czasu kiedy sobie do poduszki grałem Kaczmarskiego, to była szkoła średnia. Miałem gitarę elektryczną i grałem repertuar taki jak: Jimi Hendrix, Led Zeppelin, Stone Temple Pilots. Grywaliśmy takie covery z kolegami z liceum w przeróżnych składach. Zespoły miały różne nazwy jak np. Mongolskie Krasnale i inne tego typu wymysły, które przychodzą człowiekowi do głowy w liceum.\n- Sam nauczyłeś się grać na gitarze czy chodziłeś do szkoły muzycznej?\n- Przyjąłem dwie lekcje nauki gry na gitarze u jednego z gdańskich muzyków. Po tych dwóch lekcjach zaproponował, bym dołączył do zespołu, który nazywał się Crew. To był fajny okres, bo grywaliśmy na dużych scenach jako supporty przed takimi tuzami jak np. Skywalker. Jak to się urwało, w czasie studiów przestałem grywać, chociaż oczywiście gitara była nieodłącznym elementem ognisk i pikników studenckich.\n- Technika gry na gitarze elektrycznej i klasycznej jest taka sama?\n- Nie jest taka sama. W trzeciej klasie podstawówki kolega mojej starszej siostry przyniósł gitarę i od tego czasu gitara klasyczna zawsze była w domu. Falami słuchałem i grałem Jacka Kaczmarskiego. W szkole średniej bardzo mocno zachłysnęliśmy się rzeczami, które przychodziły z Zachodu: Pearl Jam, Led Zeppelin. Dlatego wybieraliśmy drogę, by grać rockowo.\nNa studiach publicznie nie grałem nic, natomiast z kolegami na jednej z wieczornych posiadówek pomyśleliśmy, że założymy zespół. Nazwaliśmy się Vergil van Troff, założyliśmy stronę internetową i nie graliśmy koncertów, ale bardzo często spotykaliśmy się i dyskutowaliśmy, jak by to było fajnie. Tak bardzo o tym dyskutowaliśmy i opowiadaliśmy, że dotarło to do Krzysztofa Jurkiewicza z zespołu Słodki Całus od Buby, który poprosił mojego kolegę z zespołu (który nie istniał, choć istniał) o to byśmy go zastąpili na jednej z imprez w klubie w Gdańsku. Kolega jak się o tym dowiedział, zadzwonił do mnie o 2 w nocy, a na drugi dzień spotkaliśmy się o 8 rano i przygotowywaliśmy materiał, bo wcześniej nie było na to czasu. Tak zagraliśmy nasz pierwszy koncert, a później przez 3 lata regularnie jeździliśmy i grywaliśmy po festiwalach piosenki turystycznej takich jak Bazuna i YAPA.\nGraliśmy turystyczne piosenki autorstwa Marka Romika, który grał na gitarze i moje piosenki turystyczne, które zacząłem pisać na potrzeby zespołu. Vergil cechował się tym, że była tam demokracja tzn. nie było lidera i decydowaliśmy wspólnie co mamy robić. W pewnym momencie zaczęliśmy się rozchodzić. Zacząłem pisać rzeczy mniej turystyczne, a bardziej autorskie i założyłem zespół kaVka. Vergil grał jeszcze przez jakiś czas, a nawet dzisiaj zdarza nam się zebrać na charytatywne koncerty. W gdańskim środowisku marka Vergila jeszcze funkcjonuje.\nZdarzają się też festiwale piosenki turystycznej, w których jury zasiadam, na których ktoś podchodzi i pyta czy jeszcze gramy, mówiąc, że w akademikach na naszych piosenkach zdzierali gitary. Jest to miłe i przesympatyczne i czasami żałujemy, że nasza współpraca w ramach Vergil van Troff nie zakończyła się jakąś płytą. Po Vergilu zaczęła się kaVka, czyli w zasadzie to samo, co jest teraz, ale w wersji rozbudowanej instrumentalnie. Teraz można mnie słuchać częściej w wersji: Łukasz Majewski solo.\n- Dla mnie od zawsze jesteś śpiewającym solistą, bardem. Lubisz to określenie?\n- Skłamałbym gdybym powiedział, że nie zastanawiałem się nad tym. Niestety etykiety mają to do siebie, że nadają je ludzie, a czuję że sam powinienem sobie jakąś etykietę nadać. Dla jednych bard oznacza osobę, dla której całe życie powinno być bardowaniem. Dla innych jest to po prostu ktoś, kto pisze autorskie piosenki, które są o czymś, mają przesłanie i uczą czegoś.\nJa jestem dla siebie śpiewającym autorem i to mi najbardziej pasuje. Tym bardziej, że stylistycznie też się zmieniam przez te lata. Kiedyś pisałem głównie smutne rzeczy. Zderzenie z publicznością na recitalach, na których śpiewałem rzeczy z początków mojego pisania były dla mnie dość traumatycznym przeżyciem. Ciężko poruszyć widownię samymi smutnymi utworami. Dlatego też moje pisanie ewoluowało. Teraz piszę też weselsze rzeczy, ale wciąż staram się by nie były głupie.\n- Z jednej strony jest tak, że muzyka, którą piszesz jest niszowa, a z drugiej strony ilość festiwali piosenki, które odbywają się w kraju, przeczy temu. Odbywa się ich w kraju ponad 50 w roku, właściwie w każdym trochę większym mieście jest organizowana taka impreza. Chyba co tydzień można w innym mieście zagrać dwie piosenki w ramach różnych konkursów. Przejechałeś przez kilka konkursów. Jaki masz do nich stosunek, do czego są potrzebne?\n- Jest kilka płaszczyzn, na których festiwale piosenki są istotne. Zacznę od takich prozaicznych, że w tej muzyce, którą grywamy ilość recitali nie jest zbyt duża. Występ na takim konkursie z nowym repertuarem jest dla artysty możliwością spotkania z publicznością i sprawdzenia reakcji na to, co się robi. Druga płaszczyzna, to okazja do spotkań w jednym miejscu. Dla mnie w tym kontekście festiwale straciły trochę urok, bo moje roczniki już przestały brać udział w konkursach. Ostatnio w ciągu dwóch lat byłem na 4 festiwalach dlatego, że z jednego zapraszano mnie na kolejny. Sam już nie szukam kolejnych możliwości takich wyjazdów. Znam młodzież, która jeździ po festiwalach dzisiaj, ale z nimi mam już inny rodzaj kontaktu.\nCzy festiwale pomagają... tak jak mówisz festiwali jest dużo, ale mam wrażenie, że za nimi nic nie idzie, jeśli nie zdobędzie się nagrody, która może pomóc np. współfinansować nagranie i wydanie płyty. Dla mnie kamieniami milowymi, które pomogły w wydaniu mojej płyty, były nagrody pieniężne wygrane w konkursach na XIX Ogólnopolskim Turnieju Śpiewających Poezję Łaźnia 2012 w Radomiu i w Rybniku na 17. Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Artystycznej OFPA 2013. Więcej za tym nic nie idzie. Rzadko jako laureaci jesteśmy zapraszani z recitalem w ramach festiwalu w kolejnym roku. Zdarza się jednak, że jeśli wykonawca dobrze się zaprezentuje i otrzyma jakąś nagrodę to dostaje ofertę recitalu. Ja doszedłem do wniosku, że już wystarczy mojego udziału w konkursach.\n- Przychodzi taki moment, że już po prostu nie wypada. Jesteś artystą pełną gębą i nie musisz szukać akceptacji ani nie potrzebujesz, by kolejni jurorzy mówili Ci jakie ładne piosenki piszesz. Ty po prostu już to wiesz.\n- Tym bardziej, że z jurorami nie rozmawiałem prawie nigdy o moich występach konkursowych. Nie było mi to potrzebne. Werdykt jury to zawsze subiektywna ocena. Mam nadzieję, że są one częściowo obiektywne, ale są to różne podejścia do muzyki i tekstu. Starałem się przez wszystkie lata na festiwalach ograć, a swojej drogi szukałem sam. Konkursy to była dobra szkoła, poznałem fajnych ludzi, załapałem kontakty, dzięki którym zagrałem w Polsce kilka recitali.\n- Jak teraz będziesz docierał do swojej publiczności?\n- Cały czas pracuję zawodowo i nie utrzymuję się z muzyki. Mam dwójkę dzieci i powiem szczerze, że sam nie szukam ofert zagrania recitalu. Całe życie oferty pojawiały się same. Nie potrafię szukać. Ostatnio, po nagraniu płyty, zmusiłem się by wysłać ofertę koncertową do dwóch jednostek i okazało się, że nie napisałem w niej połowy ważnych dla organizatora rzeczy. Organizatorzy jednak mnie znajdują. Czasami gram koncert solowy, a czasami w pełnym składzie, tak jak płyta została nagrana.\n- Jesteś mężczyzną z gitarą, ale płyta została nagrana z dodatkowymi muzykami.\n- Została nagrana z dodatkowymi muzykami ponieważ chciałem by brzmiała i by uzyskała trochę pełni, którą będę mógł zabrać na koncert. Stworzyliśmy minimalny skład, ale jednak dający słuchaczowi muzyczny odnośnik, tak by mógł poczuć muzykę, a nie tylko słuchać tekstu przy akompaniamencie gitary opartym na sześciu akordach, które znam. Poza tym wybór instrumentarium oparty był na tym, by nagrać płytę z ludźmi, którzy chcieli nagrać płytę ze mną. Taką osobą był Piotrek, który mnie mobilizował przez 1,5 roku bym ruszył z pracami. Tomek Przyborowicz, który zagrał na basie, to mój kolega z czasów licealnych, z czasów Mongolskich Krasnali. Nagraliśmy płytę na "setkę". Tak lepiej brzmiała.\n- Na płycie jest aż 16 piosenek. Ja bym poradziła umieszczenie na debiutanckiej płycie 12 utworów.\n- Słuchałem wielu rad. Począwszy od tego, że płyta powinna trwać 1,5 godziny, do tego, że 45 minut. 16 utworów to był konsensus. W ostatniej chwili w studiu z płyty wyleciały dwie piosenki, które były ze mną związane: "Tatuaże" i "Światy". Zależało mi by piosenki na płycie opowiadały o mężczyźnie z zakolami. Płyta podzielona jest na 3 części. Pierwsza część jest o przyjaciołach, przechodzi ona płynnie w miłość, a część trzecią stanowią moje bolączki egzystencjalne.\nNa płycie nie ma przypadkowych piosenek. Dlatego jest 16 utworów, a każde cięcie byłoby już kompromisem, na który nie chciałem się zgodzić.\nNie chciałem słuchać podpowiadaczy i zrobiłem płytę tak bym sam mógł jej słuchać. Zwróć uwagę, że często artyści, którzy nagrają płytę mówią, że nie mogą jej słuchać. Ja mojej płyty mogę słuchać bez problemu, a nawet z przyjemnością. Nie znudziła mi się do tej pory, pomimo, że słuchałem jej bardzo dużo razy. Piotr Kajetan Matczuk zostawił nam tak mało czasu od nagrania do dostarczenia płyty do studia, że musiałem jej słuchać wielokrotnie by wyłapać wszystko co nam umknęło.\n- A jak przyjęły płytę Twoje córki?\n- Entuzjastycznie. Ucieszyły się bardzo widząc tatę na okładce. Ucieszyły się do tego stopnia, że zażyczyły sobie mieć własne płyty. One w ogóle traktują bardzo poważnie moje granie i śpiewają ze mną moje piosenki. Ćwicząc w domu często nie mam możliwości odizolowania się od nich. Pomimo, że ćwiczę w pokoju obok one i tak wszystko słyszą i zapamiętują teksty. Udawało mi się też zabierać je na koncerty. Dzięki temu garną się do śpiewania w przedszkolu. Młodsza śpiewa w zespole kaszubskim, a starsza bierze udział we wszystkich możliwych konkursach recytatorskich i teatrzykach. Starsza ma też gitarę odziedziczoną po mnie i próbuje coś na niej grać, więc wiele pracy przede mną.\n- Wiedzą, że piosenka "Na cztery" jest o nich?\n- Od początku było wiadomo, że to piosenka o mojej młodszej córce. Nie ukrywałem tego. Dla mojej starszej córki też mam napisaną piosenkę, chociaż rzadko wykonuję ją przy nich. Starsza bardzo rozczula się gdy ją słyszy i zazwyczaj nie jestem w stanie jej do końca dograć.\n- Z córkami związany jest Twój drugi tegoroczny debiut?\n- Fakt. Oprócz płyty udało mi się wydać książeczkę z wierszykami dla dzieci. Po narodzinach córek i obserwacjach związanych z ich dorastaniem, podejściem do świata i sposobem myślenia, narodziło się kilka pomysłów na wierszyki. Gotowe teksty wysłałem do "Świerszczyka". Zostały one bardzo ciepło przyjęte przez panią redaktor naczelną, a jeden z wierszyków ukazał się w ubiegłym roku w grudniowym numerze pisma. Spod mojego pióra wyszło 20 wierszyków, z czego 16 udało mi się umieścić w książeczce pt. "WierszTaki dla dzieci". Są to wierszyki napisane z perspektywy pięcioletniej dziewczynki, która komentuje nasze dorosłe zachowania. Książeczka ma dosyć dobry odbiór. Nie wiem, w którą stronę pójdę teraz. Co wieczór, po powrocie z pracy staję przed wyborem, czy poświęcić czas na napisanie tekstu dla siebie, tekstu dla kogoś, kto o niego prosi, czy napisać wierszyk dla dzieci. Pisanie wierszyka jest chyba najbardziej problematyczne, ponieważ muszę sam się przestawić na pewien sposób mówienia i myślenia.\nTak jak powiedziałem wcześniej ponieważ tata ma płytę to i córki bardzo chciały mieć swoje płyty. Wziąłem więc dwa najkrótsze wierszyki z tomiku, ułożyłem do nich prostą muzyczkę, by była dla dzieci przyswajalna i do tego momentu było świetnie. Etap nagrań w domu to był horror, bo dziewczynki podczas śpiewania piosenek tańczą, np. po każdym słowie robią obrót. Po 30 podejściach do zarejestrowania piosenki udało się na tyle, by po korektach móc to upublicznić. Na YouTube można znaleźć utwory "Choinka" i "Głowa" w wykonaniu moich córek z moim akompaniamentem na gitarze. Dodatkowo każda z nich dostała piosenkę wypaloną na płycie z własnoręcznie wykonaną okładką. Każda płyta trwa 40 sekund. Starsza zabrała do przedszkola, młodsza jeszcze nie, bo gdzieś zgubiła. Temat udało się ogarnąć...\n- Wracając do Twojego debiutu płytowego, skąd tytuł?\n- Płyta "Mężczyzna z zakolami" nosi taki tytuł ponieważ spotkałem na swojej drodze przemiłą osobę Monikę Chrzanowską (wcześniej Parczyńską) znaną z utworu "Dziewczyna z zapałkami". Pomyślałem że temat dziewczynek z zapałkami jest dość popularny wśród młodych adeptek piosenki literackiej, a skoro młodą adeptką nie jestem postanowiłem sprarfrazować ten motyw i tak powstał "Mężczyzna z zakolami".


Konto oszczędnościowe dla dziecka - PKO Bank Polski\nPierwsze Konto Oszczędnościowe\nNauka oszczędzania dla dzieci i młodzieży do 18 roku życia\nOprocentowanie zmienne (promocyjne): nawet do 6,00% w skali roku do 10 tys. zł przy systematycznym oszczędzaniu\nKonto oszczędnościowe dla właścicieli PKO Konta Pierwszegoi PKO Konta Dziecka\nOprocentowanie promocyjne obowiązuje od 1 lipca 2022 r. do 30 listopada 2022 r. Szczegóły dostępne są w regulaminie promocji. Od 1 grudnia 2022 r. obowiązuje oprocentowanie standardowe.\nWięcej o Pierwszym Koncie Oszczędnościowym dla dziecka\nDajemy kilka zer:\n0 zł za prowadzenie konta oszczędnościowego dla dziecka\n0 zł za przelewy krajowe autoryzowane kodem SMS lub w aplikacji IKO\n0 zł za dostęp do serwisu internetowego PKO Junior i iPKO\nNauka zarządzania pieniędzmi z możliwym bonusem 2,00% za regularne oszczędzanie:\nPierwsze Konto Oszczędnościowe:\nOprocentowanie zmienne (promocyjne) : 4,00 % w skali roku do 10 tys. zł i 1,00% w skali roku dla nadwyżki ponad 10 tys. zł\nDodatkowy bonus: 2,00% (w okresie promocji) za systematyczne wpłaty od 20 zł do 1000 zł i brak wypłat przez kolejne 3 miesiące1\nOdsetki są kapitalizowane co miesiąc\nOprocentowanie promocyjne obowiązuje od 1 lipca 2022 r. do 30 listopada 2022 r. Od 1 grudnia 2022 r. obowiązuje oprocentowanie standardowe.\nPKO Konto Oszczędnościowe rośnie razem z Twoim dzieckiem:\nGdy dziecko skończy 13 lat może zacząć samodzielnie zarządzać swoimi oszczędnościami,\nGdy dziecko skończy 18 lat, konto automatycznie zmieni się na Konto Oszczędnościowe Plus\nJak założyć konto oszczędnościowe dla dziecka?\nJeżeli Twoje dziecko ma już konto w PKO Banku Polskim, wystarczy, że wypełnisz krótki wniosek w iPKO.\nJeżeli Twoje dziecko ma 13-18 lat, poproś je o zalogowanie do swojego serwisu internetowego iPKO i potwierdzenie wniosku kodem SMS.\nUtwórz zlecenie stałe (np. kieszonkowe) i zacznij z dzieckiem naukę oszczędzania.\nPKO Ubezpieczenie dziecka – już od 5 zł miesięcznie\nKup online i zyskaj specjalistyczną pomoc medyczną dla dziecka w przypadku urazów – badania, konsultacje, zabiegi, rehabilitacja.\n1 Jeżeli wysokość limitu bonusowego w danym miesiącu kalendarzowym okresu systematycznego oszczędzania będzie przekroczona, bonus za ten miesiąc nie będzie przyznany. Dodatkowo, brak wpłaty w danym miesiącu kalendarzowym lub wypłata środków z Pierwszego Konta Oszczędnościowego spowoduje: przerwanie okresu systematycznego oszczędzania i nieprzyznanie bonusu za ten okres.\nPodstawowe opłaty związane z obsługą Pierwszego Konta Oszczędnościowego\nDodatkowe opłaty związane z obsługą Pierwszego Konta Oszczędnościowego\nOtwarcie Pierwszego Konta Oszczędnościowego dla dziecka w wieku 13-17 lat wymaga potwierdzenia wniosku kodem z narzędzia autoryzacyjnego zarówno przez rodzica jak i małoletniego po zalogowaniu do jego serwisu internetowego iPKO.\nAplikacja mobilna IKO, aplikacja mobilna PKO Junior, serwis internetowy iPKO, serwis internetowy PKO Junior\nKomunikat dotyczący typów rachunków bankowych\nDokument dotyczący opłat Pierwsze Konto Oszczędnościowe


Kathos - jak\nSłowo na dziś: KATHOS – „jak”.\nApokalypto - odkrywam\nSłowo na dziś: APOKALYPTO - „odkrywam”.\nEksutheneo - gardzę\nSłowo na dziś: EKSUTHENEO – „gardzę”.\nSłowo na wczoraj: MANUSKRYPTY.\nArcho - rządzę\nSłowo na dziś: ARCHO – "rządzę".\nAiro - podnoszę\nSłowo na dziś: AIRO – „podnoszę”.\nAgape - miłość\nSłowo na dziś: AGAPE – „miłość”.\nNepios - dziecięcy\nSłowo na dziś: NEPIOS – „dziecięcy”.\nSłowo na wczoraj: KOSMOS.\nSłowo na dziś: PARAKLETOS - "Paraklet".


Karin-Pol - mieszanki przyprawowe do kiełbas, wędlin, pieczeni, przyprawy, przyprawy Almi, dodatki funkcjonalne do produkcji kiełbas, szynek, mięs i ryb :: GDYNIA :: - serwis\nStale podnosimy swoje kwalifikacje po to, aby w pełni sprostać oczekiwaniom i wymaganiom stawianym nam przez rynek. Celem firmy Karin-Pol jest profesjonalna obsługa naszych Klientów i ich zadowolenie, dlatego też w swojej ofercie serwisowej gwarantujemy fachowe doradztwo, wszelką pomoc, począwszy od kalkulacji produktu do jego finalnej produkcji.\nZespół konsultantów w Karin-Pol oraz Christl to doświadczeni inżynierowie i technolodzy przypraw, otwarci na wszelkiego rodzaju rozwiązania i nowości w rozwoju produktu przy jednoczesnym zachowaniu optymalizacji procesu produkcji dla klienta.\nPonadto firma Karin-Pol zapewnia szybką realizację zamówień, stałość i terminowość dostaw. Każdy z naszych Klientów może zamówić u nas przyprawy, wynikające ze specyficznych potrzeb klienta, wówczas realizacja takiego zamówienia jest traktowana odrębnie i realizowana na zasadach wyłączności.\n© 2021 karin-pol.pl


Regionalna Izba Przedsiębiorców NORDA obchodzi w tym roku 25-lecie istnienia. O jubileuszu, największych sukcesach, ale i wyzwaniach, z którymi mierzą się lokalni przedsiębiorcy, rozmawialiśmy z prezesem izby - Markiem Kwiatkowskim.\nwojewództwo pomorskie\twtorek, 26.04.2022 Serwis Informacyjny Redakcja TTM\nW programie m.in.: Ponad dwadzieścia rowerów trafiło do uchodźców z Ukrainy, którzy swoje schronienie znaleźli na terenie wejherowskiego klasztoru; Obywatelska inicjatywa na luzińskiej sesji; Akcja sprzątania rzeki Redy zakończona sukcesem.\nmiasto Wejherowo\twtorek, 26.04.2022 Rowery ze zbiórki trafiły do uchodźców Mieszko Weltrowski, Daniel Zaputowicz\nPonad dwadzieścia rowerów trafiło do uchodźców z Ukrainy, którzy swoje schronienie znaleźli na terenie Domu Pielgrzyma w Wejherowie. To efekt zbiórki organizacji charytatywnej oraz Zakładu Usług Komunalnych, który wyremontował jednoślady i przygotował je do ponownego użytku.\nmiasto Wejherowo\twtorek, 26.04.2022 Wejherowo przykładem w procesie rewitalizacji Mieszko Weltrowski, Daniel Zaputowicz\nWczoraj do Wejherowa przyjechała delegacja pomorskich miast pod przewodnictwem Urzędu Marszałkowskiego, aby zobaczyć efekty prowadzonej w mieście rewitalizacji.\nmiasto Wejherowo\twtorek, 26.04.2022 Zwycięstwo Tytanów nad liderem w ostatniej sekundzie Mieszko Weltrowski, Daniel Zaputowicz, Monika Wejer\nTytani Wejherowo po niezwykle emocjonującej końcówce meczu pokonali na swoim boisku lidera tabeli Sokół Porcelana Lubiana Kościerzyna 30:29.\nmiasto Wejherowo\twtorek, 26.04.2022 Lechia przerwała zwycięską passę Gryfa Mieszko Weltrowski, Patrycja Drewa, Monika Wejer\nZwycięska passa Gryfa zakończona. Na swoim boisku żółto-czarni przegrali z trzecią drużyną tabeli Lechią II Gdańsk 0:1.\npowiat wejherowski\twtorek, 26.04.2022 Marek Kwiatkowski\nmiasto Wejherowo\twtorek, 26.04.2022 "Szczygiełki" z Poniatowa ze Statuetką Złocistego Żagla\nz dnia 26.04.2022\n2.Rowery ze zbiórki trafiły do uchodźców\n3.Obywatelska inicjatywa na luzińskiej sesji\n4.Wejherowo przykładem w procesie rewitalizacji\n5.Akcja sprzątania rzeki Redy zakończona sukcesem\n6.Zwycięstwo Tytanów nad liderem w ostatniej sekundzie\n7.Lechia przerwała zwycięską passę Gryfa\n1.XXV Ogólnopolski Festiwal Pieśni o Morzu\n"Szczygiełki" z Poniatowa ze Statuetką Złocistego Żagla\nFinaliści Odysei Umysłu wyróżnieni\nZa nami X Dni Piaśnickie\nNa sportowo oddali hołd poległym w Piaśnicy\nRajd Edwarda Łakomego\nPark Iluzji w Dworku Drzewiarza\nSprawdzili swoją wiedzę o pożarnictwie


Marka Wspiera Markę czyli śmiała wizja, która jednoczy - rozmowa z Anną Szubert\nStrona główna » Styl życia » Moda » Marka Wspiera Markę, czyli śmiała wizja, która jednoczy – rozmowa z Anną Szubert\nMarka Wspiera Markę, czyli śmiała wizja, która jednoczy – rozmowa z Anną Szubert\nDodano 10-02-2017 Redakcja\nSamemu można zdziałać wiele, ale we współpracy można osiągnąć wszystko – z wiary w tę ideę oraz z fascynacji polskimi markami powstał niezwykły projekt. Multibrandowy wieczór artystyczny Marka Wspiera Markę zrodził się ze śmiałej wizji, która jednoczy. Anna Szubert i jej zespół tworzą silną markę wspierającą polskich projektantów.\nWieczór Marka Wspiera Markę odbędzie się już 11 marca. Z publikowanych w mediach informacji wyłania się obraz imprezy, której nie można przegapić!\nNasze wydarzenie ma wielkie ambicje. Tworzymy markę eventu, która ma być najbardziej prestiżowym wydarzeniem lokalnym, ale jednocześnie o międzynarodowym zasięgu. Cały zespół ciężko na to pracuje. Mamy śmiałą wizję i ją realizujemy.\nBrzmi to wszystko interesująco.\nPonieważ to jest interesujące. Imponująca jest idea opierająca się na współpracy. Projekt Marka Wspiera Markę to kwintesencja idei łączenia marek. Każdy, kto wchodzi do projektu tyle samo daje, ale dostaje kilka razy więcej, bo działania się multiplikują. Od lat przekonuję, że budować wielkość można samodzielnie, jednak jest to skazywanie siebie na potworną samotność i ciężar. Pracując razem osiąga się więcej. I niezwykle mnie cieszy, że coraz więcej biznesów to rozumie i dąży do zawierania długofalowych sojuszy.\nWiele rozmów jeszcze trwa, jedne są w zaawansowanej fazie, inne dopiero rozpoczynamy, ponieważ wciąż zgłaszają się do nas firmy chcące wziąć udział w naszym wydarzeniu. Mogę powiedzieć tyle, że są to zarówno marki premium, jak i startup’y. Ta różnorodność bardzo mnie cieszy.\nA co możemy na tym etapie zdradzić?\nCałkiem sporo. Do projektu dołączyły naprawdę duże nazwiska z branży modowej. Osobiście na pokazie pojawi się międzynarodowej klasy projektantka Natasha Pavluchenko, która przywiezie ze sobą część najnowszej kolekcji. Będzie z nami Patryk Wojciechowski, młody, zdolny finalista programu Project Runway. I w dodatku z Gdyni! Głównym stylistą pokazu będzie Tomasz Gąsienica-Józkowy, co dla mnie jest ogromnym wyróżnieniem. Stylizował pokazy na Mercedes-Benz Fashion Week w Pekinie oraz sesje do najważniejszych magazynów modowych. A teraz przyjedzie do Gdyni na moje zaproszenie. To naprawdę niezwykłe. Bardzo się cieszę na powtórną współpracę z Teresą Opiałą, która jako jedna z niewielu Polek jest członkinią Wielkiego Fryzjerstwa Francuskiego, co plasuje ją w czołówce artystów i wizjonerów w tej branży. Również drugi raz spotkam się z wizażystką i charakteryzatorką teatralną Marzeną Niewiarowska, która zadba o makijaże modelek.\nProszę pamiętać, że to mój drugi pokaz pod szyldem Marka Wspiera Markę. Za pierwszym razem nie było łatwo. Otrzymywałam bardzo wiele słów wsparcia, śmiała wizja bardzo się podobała, ale… nie było pewności, czy taka forma się przyjmie. Nikt wcześniej nie zrobił w ten sposób modowej imprezy. Oczywiście jest to zrozumiałe, każda z tych firm długo pracowała na swój sukces i swoją markę, więc inwestycja w niewiadomą budziła naturalną ostrożność. Pierwszy pokaz okazał się sukcesem, dlatego teraz jest łatwiej. Mam ich zaufanie, w to że będą częścią dobrze przygotowanej, prestiżowej imprezy.\nSam pokaz to jednak nie wszystkie atrakcje tego wieczoru. Czego jeszcze możemy się spodziewać?\nTo wszystko, co Pani powiedziała tylko potwierdza opinię, że jest to wieczór, na którym trzeba być.\nTo będzie coś unikatowego. Ogromnie się cieszę, że robimy to w Gdyni, kolebce polskiego designu, mieście, które kocha nowoczesność i ceni tradycję. Ze strony miasta otrzymaliśmy nieocenione wsparcie, honorowego patronatu udzielił nam Prezydent Wojciech Szczurek, co jest ogromnym wyróżnieniem. Dzięki temu na pokazie gościć będziemy delegacje zagranicznych miast partnerskich Gdyni. Czyli miast, które współpracują. To się wspaniale uzupełnia i wpisuje w naszą ideę. Patronować wydarzeniu zgodził się również Konsul Honorowy Francji, potwierdził wraz z małżonką swoją obecność.\nPrzeczytaj również: Multibrandowy wieczór artystyczny Marka Wspiera Markę\nFotografia © Personal Branding Polska


Ekonomia - ZB nr 5(163)/2001, lipiec 2001\nA PO NAS CHOĆBY I ZAGŁADA\nGlobalizacja to modne słowo, ale nie każdy zna pełne jego znaczenie, zwłaszcza że politycy broniący interesów koncernów nadają temu terminowi zupełnie inną treść, niż ludzie z frontu antyglobalizacyjnego.\nŻeby uzmysłowić sobie skalę zagrożenia stałym wzrostem gospodarczym, przeanalizujmy na przykładzie liczbowym mechanizm tego zjawiska. Jeden grosz złożony w banku na 4% na początku ery, w r. 1750 przyniósłby dochód równy cenie sztaby złota o ciężarze Ziemi (ciężar Ziemi wyrażony w kilogramach to szóstka z dwudziestoma czterema zerami). Po kolejnym okresie, tym razem już po 240 latach, czyli w r. 1990, właściciel tak ulokowanego grosza miałby już równowartość 8190 takich sztab. Gdyby jednak grosz był złożony na 5%, jego właściciel w r. 1990 mógłby za odsetki kupić ponad dwa biliony (am. trillion) sztab złota, każda o ciężarze naszej planety*. Ta prosta arytmetyka, zwana wzrostem wykładniczym, którą każdy może powtórzyć z kalkulatorem w ręku, prowadzi do jednego wniosku - że system finansowy oparty na odsetkach od kapitału jest nieracjonalny i wpędza świat w ustawiczne kłopoty.\nOdsetkowy wzrost wykładniczy wiedzie ludzkość ku kolejnym katastrofom - wojnom, rewolucjom, zagładom. Gdy bowiem jedyną uznawaną wartością jest mnożenie kapitału, w pewnym momencie krzywa wykładnicza ilości produkowanych towarów i usług zaczyna piąć się stromo pod górę. Tę ogromniejącą z roku na rok produkcję trzeba komuś sprzedać. Pojawia się problem, gdzie, komu i jak.\nZacznijmy może od "ogromniejącej z roku na rok produkcji". Jest to poważne zmartwienie dla wszystkich ludzi, którzy rozumieją znaczenie słowa ekologia. Nie można bowiem w nieskończoność zwiększać produkcji na ograniczonej w zasoby planecie. Poza tym, duża część produkcji zależy od tempa naturalnych procesów, jak wzrost roślin czy szybkość parowania wody. Antyglobaliści zauważyli, że największe naturalne zasoby bezcennych dla istnienia człowieka roślin, jak lasy amazońskie, kurczą się w zastraszającym tempie, bo przyroda "produkuje" ich w cyklu rocznym znacznie mniej, niż wynosi ich zużycie w procesach technologicznych. Ci, którzy decydują mimo wszystko o wycince kolejnych partii wielkich lasów, nie uwzględniają w rachunku społecznych i ekologicznych kosztów gwałtu zadawanego w ten sposób przyrodzie i w konsekwencji człowiekowi, który jest jej częścią. Ich piły łańcuchowe zdają się śpiewać jedną jedyną piosenkę: "A po nas choćby i zagłada".\nZniszczenie lasów amazońskich oznacza w konsekwencji zagładę dużej części ludzkości, czego w ogóle nie bierze się pod uwagę w finansowych kalkulacjach menedżerów wielkich korporacji, kierujących się wyłącznie wskaźnikami zysku. Miarą ponowoczesnej dziczy ekonomicznej i barbarzyństwa, wynikających z takich chłodnych rachunków, jest sposób traktowania człowieka przez człowieka - pełen przemocy kryjącej się za wyszywanym złotą nicią parawanem o nazwie konkurencja. Słowo to zrobiło zawrotną karierę, gdyż brzmi dość niewinnie, a jego osnową jest bezosobowy stosunek człowieka do człowieka-konkurenta. W Peru np. w wyniku takiego bezosobowego traktowania porzucono w środku kilkusetkilometrowej dżungli tysiące robotników pracujących przy odwiertach naftowych. Sprowadzono ich tam znad oceanu helikopterami i pozostawiono, jak świdry, gdy koncern wycofał się z dalszych wierceń.\nProblem "gdzie" sprzedać, gdy we własnym otoczeniu już ciasno, najlepiej rozwiązać poprzez politykę liberalizacji rynków. Antyglobaliści zwracają uwagę na to, że gdy warunki działania będą jednakowe dla wszystkich światowych podmiotów gospodarczych, w konkurencji wygrają najbogatsi, czyli ci, którzy posiadają licencje, patenty, technologie i kapitały. Oni mogą zainwestować niewyobrażalne dla innych pieniądze w reklamę swoich produktów, w badania nad ich unowocześnianiem i w bezpardonową konkurencję, która toczy się wszędzie cicho, ale niezwykle skutecznie.\nZdaniem antyglobalistów bronią i tarczą dzisiejszego menedżera dużego biznesu jest międzynarodowe prawo, które umożliwia mu ekspansję i chroni przed konkurentami. W ekspansji gospodarczej zamiast armat stosuje się obecnie przepisy i ich interpretacje, które umożliwiają przejmowanie cudzego majątku bez jednego wystrzału. Armią zaś sprzymierzoną z najeźdźcą jest aparat rządowy państwa (z wojskiem i służbami policyjno-więzienniczymi i finansowymi), na które dokonano ekonomicznej napaści, gdy już tylko "dostosuje" się jego działanie do międzynarodowych standardów.\nTrudno jest sprzedać coś komuś, kto nie może za to zapłacić, bo nie ma żadnych oszczędności, a w takiej sytuacji jest obecnie 90% ludzi. Trzeba mu pieniądze pożyczyć. Zagadnienie "komu" sprzedać coraz więcej produktów i usług wymuszonych ustawicznym wzrostem gospodarczym rozwiązano nowoczesną odmianą lichwy. We współczesnym świecie lichwę nazywa się kredytem bądź leasingiem, względnie rachunkiem debetowym i wszystkie te popularne terminy kryją w sobie mechanizm lichwiarstwa. Lichwa prowadzi do tego, że wprawdzie kupuje się coraz więcej towarów, ale odbywa się to na kredyt. Tak funkcjonują zadłużone państwa, zadłużone wobec państw budżety, zadłużone leasingami instytucje i popadający w długi obywatele, którzy jeżdżą autami spłacanymi firmom leasingowym lub mieszkają w domach, będących zastawami hipotecznymi pożyczek. Kresem tego procesu jest oddanie wierzycielowi zastawionego majątku, czyli jego całkowite przejęcie przez nowego właściciela w zamian za długi. Proces ten dokonuje się poprzez wyspecjalizowane "ciche armie" maklerów giełdowych i prawników z biur notarialnych, przy dyskretnym szumie bankowych komputerów.\nGdy inwazja liberalnego systemu gospodarowania osiąga ten etap, że państwo traci suwerenność bankową i biznesową (Polska już ją utraciła, co widać wokół - wystarczy zajrzeć do rejestrów handlowych spółek, na giełdę lub spojrzeć na fasady nowo stawianych budowli - same zagraniczne firmy) - przychodzi etap kolejny - mrówczej pracy. Jedynym majątkiem obywatela staje się jego etat, który zapewnia dalsze kredyty na maksymalnie dużą konsumpcję. Walka o utrzymanie etatu w sytuacji masowego bezrobocia staje się podstawową aktywnością człowieka, gdy bowiem etat się kończy, zaczyna się prawdziwa bieda. Nikt bowiem nie pożycza temu, kto nic nie ma, nawet zatrudnienia.\nZdaniem antyglobalistów bezrobocie pozwala najeźdźcom zwiększać wymagania wobec tych, którzy pracę mają. Dzięki temu jakiś czas jeszcze, bazując na ludzkich lękach przed utratą pracy, można śrubować wydajność tej maszyny, jaką jest gospodarka.\nWreszcie jest też pytanie "jak" to robić, żeby ludzie chcieli zaciągać kredyty na zakupy i całkowicie uzależniać się od kredytodawców. Potrzebna jest do tego ogromna machina propagandowa, która wskaże ludziom drogę do raju. Ta machina już działa - w szkołach, na uniwersytetach, w firmach, w przemówieniach polityków - wszędzie powielany jest stereotyp wzrostu gospodarczego i konkurencyjności - utrwalający mit małej grupki bogaczy wyznających religię pieniądza.\nProporcjonalnie do siły tego mitu ludzie zadłużają się na wiele lat naprzód, sprzedając swój przyszły potencjał w zamian za zobowiązanie honorowania także w przyszłości reguł obecnego systemu.\nZdaniem antyglobalistów kościołami tej dziwacznej wiary, którą wyznają niemal wszyscy zamożni obywatele Zachodu i która promieniuje stamtąd na resztę świata, są banki i międzynarodowe instytucje finansowe. To ich fasady projektują architekci XXI w. i one zapewniają żywotność mitu. W tym punkcie mit globalistów został też najmocniej zaatakowany.\nMit jest utrwalany poprzez media i codzienne czynności związane z otwieraniem portmonetki. To, że mit ten służy tylko kilku procentom ludzi na Ziemi, rujnując pozostałych, ginie w jego powieleniu na ekranach telewizorów i komputerów, w kolorowych magazynach i wystrzałowych supermarketach, na plakatach i bilboardach. Wszystkie te środki przekazu służą jednemu celowi - podtrzymaniu w ludziach przekonania o dobrodziejstwach systemu opartego na zysku od posiadanego kapitału.\nW społeczności wychowanej na micie pieniądza outsiderzy nie są tolerowani. Każdy obywatel mrówczego państwa musi być stale zajęty kreowaniem kawałka systemu, który go określa. Gdyby przestał go kreować, wierzyć weń, system przestałby istnieć.\nAntyglobaliści pokazują, że poza obecnie funkcjonującym, są jeszcze inne możliwe do urzeczywistnienia schematy ekonomiczne, gdzie konkurencję zastępuje współpraca i gdzie mechanizmem sterującym rozwojem cywilizacji jest wyobraźnia zorientowana na postęp duchowy człowieka, a nie wyobraźnia lichwiarzy zorientowana na materię. Mają też opracowane nowoczesne schematy ekonomiczne, gdzie zysk z kapitału zastępuje się jego opodatkowaniem i gdzie przestaje funkcjonować znana od trzech tysiącleci lichwa.\nRuchy antyglobalistyczne są oparte na przekonaniu, że porzucenie perspektywy lichwiarza jest obecnym zadaniem stojącym przed ludzkością. Kresem bowiem materialnej dociekliwości człowieka jest poznanie samego siebie. To zaś wymaga autowglądu, a nie podglądania obiektów przez badawczą lupę. Udowodnili to w XX w. niemiecki matematyk Godel swoim słynnym dowodem, w fizyce wypowiadał się na ten temat Heisenberg, a także w naukach humanistycznych znani wizjonerzy jak Popper, Kuhn czy Reich. Wszystkie obecne teorie naukowe bazują na dokonaniach tych umysłów, które wspólnym głosem obwieszczają światu, że człowiek nie jest robotem i że stać go na znacznie więcej niż nałogowe pogrążanie się w materię.\nMiarą naszego postępu w pokonywaniu kolejnych wymiarów niemożliwego jest zauważenie drugiej istoty jak czegoś cennego i niepowtarzalnego w wymiarze nie tylko naukowym (co już się stało) ale i ekonomicznym (co postulują antyglobaliści, przedstawiani przez propagandę najczęściej jako anarchiści, czyli niebezpieczni przeciwnicy panującego porządku świata) oraz kosmicznym.\n* ten obrazowy przykład zaczerpnąłem z książki Margit Kennedy pt "Interest and Inflation Free Money"\n[ cz. I ]\nBANKI BEZ ODSETEK\n- CZY TO JEST MOŻLIWE?1)\nArtykuł Zakaz stosowania odsetek - czy jest to słuszne? (ZB 161) wskazuje na silne ekonomiczne umotywowanie zakazu stosowania odsetek, który występuje w największych systemach religijnych. Pomimo tego pytanie, na które należy odpowiedzieć, to czy istnieje alternatywa dla odsetek? Wiele osób, w tym wyznawcy islamu czy chrześcijaństwa może udzielić odpowiedzi przeczącej. Mogą oni uważać, że nawet jeśli są pewne nieprawidłowości związane ze stosowaniem odsetek, to muszą być one tolerowane ponieważ nie jest możliwe stworzenie systemu finansowego bez oprocentowania. Ich kluczowym argumentem jest to, że stopa procentowa jest ceną pieniądza i tak jak inne ceny odgrywa główną rolę w kształtowaniu podaży i popytu na źródła finansowania w każdej gospodarce. Jeśli odsetki będą zabronione, to jak zasoby finansowe będą mogły być mobilizowane i alokowane?\nMoże nie być różnicy w opiniach o konieczności istnienia realnej ceny rynkowej uruchamiającej przepływ oszczędności od oszczędzających i alokacji ich wśród inwestorów ale będą jednak różnice w opiniach, jaka cena (stopa procentowa) jest właściwa, jeśli celem jest zaspokojenie ludzkich potrzeb, pełne zatrudnienie, sprawiedliwa dystrybucja dochodów i bogactwa oraz stabilność gospodarcza.\nJak argumentowano w pierwszym opracowaniu, pośrednictwo finansowe oparte na oprocentowaniu niweczy starania optymalnego wypełnienia tych humanitarnych zadań. Względnie łatwa dostępność kredytu promuje życie ponad stan i przez to nie tylko wzmacnia makroekonomiczną nierównowagę i finansową niestabilność, ale również ogranicza zasoby dostępne dla zaspokojenia potrzeb i realizacji produktywnych inwestycji. Niższy wzrost gospodarczy idzie w parze ze strukturalnymi niedostosowaniami i innymi społeczno-ekonomicznymi czynnikami mającymi swój udział w spowolnieniu wzrostu inwestycji, produkcji i zatrudnienia.\nIslam zatem zabrania stosowania odsetek, tak jak inne wielkie religie. To skłania do powszechniejszego zastosowania pieniądza gotówkowego. Jednakże, kiedy islam popiera stosowanie pieniądza gotówkowego, pozwala również na udzielanie kredytu, ale wyłącznie na dobra realne i usługi, a nie na spekulację (będzie to omówione dalej). Tak więc kiedy pośrednictwo finansowe w ekonomii islamskiej będzie wzrastać na bazie modelu udziałowca (poprzez udział w zyskach i stratach), kredyt również będzie odgrywał swoją rolę.\nMUDARABA I MUSZARAKA\nNajbardziej pożądaną formą islamskiego finansowania jest forma udziałów zwana PLS (poprzez udział w zyskach i stratach) w formie mudaraba (spółki komandytowej)2 i muszaraka (spółki).3 W obu tych formach finansowania, finansujący przedsięwzięcie dostarcza funduszy nie jako pożyczający, a raczej jako inwestor. Ma on udział w zyskach i stratach i nie jest zabezpieczony z góry na uzyskanie dodatniej stopy zwrotu, bez względu na efekty tego przedsięwzięcia. Straty muszą być pokryte przez niego w proporcji odpowiadającej jego udziałowi w całości finansowania, zaś zyski mogą być określone zgodnie z umową obu stron.4 Jego odpowiedzialność pozostaje jednak ograniczona do wysokości zapewnionego przez niego finansowania i nie większej.\nDopóki akcje spółek akcyjnych uwzględniają zasady PLS to są one akceptowalne. Obecność dobrze zorganizowanego i właściwie uregulowanego rynku akcji może umożliwiać inwestorom rozporządzanie takimi akcjami kiedykolwiek sobie tego zażyczą i w ten sposób dawać inwestorom możliwości jakich nie daje finansowanie poprzez mudaraba i muszaraka i jakiej te formy finansowania nie są mu w stanie zaoferować. Akcje spółek akcyjnych mogą również służyć jako alternatywa dla obligacji skarbowych i obligacji przedsiębiorstw.\nJuż we wczesnych etapach historii islamu, muzułmanie ustanowili system mobilizacji zasobów finansowych dla celów produkcyjnych bez stosowania odsetek. Było to czynione na bazie udziałów PLS w formie mudaraba i muszaraka. Wg profesora Udovitcha, ta forma finansowania pomagała zorganizować "cały zasób monetarnych źródeł średniowiecznego świata islamu" do finansowania rolnictwa, rzemiosła, manufaktur i handlu zagranicznego. Były one wykorzystywane nie tylko przez muzułmanów, ale również przez żydów i chrześcijan5, świadcząc, że oprocentowane pożyczki i inne praktyki lichwiarskie nie były powszechnie stosowane.6\nWg Goiteina, naruszenie żydowskiego, chrześcijańskiego i islamskiego prawa zakazującego stosowania odsetek zostało "tylko raz odnotowane w zapiskach sądowych, mimo niezwykle dużej ilości dokumentów związanych z pożyczkami"7. Schatzmiller zaś doszedł do wniosku, że "kapitał finansowy został zbudowany we wczesnym okresie przez znaczną ilość właścicieli funduszy pieniężnych i kruszców bez łamania zakazu lichwy (arab. ribâ), nie ograniczony tym prawem w żaden sposób".8\nBankierzy we wczesnym okresie islamu zwani byli sarrafs. W czasach kalifa 'Abbasid al-Muqtadir (908-933), zaczęli oni tworzyć zasadnicze funkcje nowoczesnych banków.9 Mieli oni własny rynek, coś podobnego jak obecny Wall Street w Nowym Jorku i Lombard Street w Londynie i dostarczali oni większości bankowych usług dla handlu, przemysłu i rolnictwa w ramach możliwości ówczesnego środowiska technologicznego.10 Jednakże do czasu, dopóki ich instytucji nie można było nazwać bankami we współczesnym sensie tego słowa, profesor Udovitch woli nazywać ich "bankierami bez banków".11\nRozległa mobilizacja oszczędności i ich dostępność dla prowadzących działalność gospodarczą zapewniała olbrzymie przyspieszenie we wzroście produkcji i handlu na terenach od Maroka i Hiszpanii na zachodzie, do Indii i Chin na wschodzie, Centralnej Azji na północy i Afryce na południu. Jest to wyraźnie widoczne nie tylko w dostępnych dokumentach historycznych, ale również poprzez znaleziska monet islamskich z wieków VII - XI w wielu regionach Rosji, Finlandii, Szwecji, Norwegii, Wysp Brytyjskich i Islandii - krajów, które leżały na krańcach ówczesnego świata islamu.12\nZ powodu licznych historycznych okoliczności, świat islamu stracił swą technologiczną i ekonomiczną witalność.13 Odtąd liczne instytucje islamu, w tym islamski system pośrednictwa finansowego został zastąpiony przez instytucje świata zachodniego. Jednakże, niezależność krajów islamskich umożliwia odrodzenie islamu i widoczna jest tęsknota do stopniowej odnowy większości tych zaniedbanych instytucji, w tym również islamskiego systemu finansowego.\nTo skłania do zastanowienia się, czy te metody ponownie mogą odegrać tę samą ożywiającą rolę w przyspieszeniu inwestycji i promowaniu zdrowego wzrostu tak jak to czyniły w przeszłości. Nie ma racjonalnych przesłanek wskazujących, że będzie inaczej. Technologiczny postęp, który nastąpił do tego czasu - szybsze środki transportu i komunikacji, lepszy system księgowy i techniki audytu oraz technologia informacyjna, może jedynie uczynić stosowanie tych metod łatwiejszymi w porównaniu z przeszłością. Technologie te mogą zapewnić właściwy zapis, określenie kosztów i zysków w sposób dokładniejszy, zapewniając większą przejrzystość działań, nadzór i kontrolę.\nNie jest jednak możliwe, aby finansowanie w formie mudaraba i muszaraka zapewniły zaspokojenie wszelkich potrzeb finansowych. Od kiedy szariat14 stara się w realistyczny sposób zaspokoić wypełnienie wszystkich istotnych potrzeb finansowych bez kompromisu w realizacji celów społeczno-ekonomicznych, może on dopuszczać liczne kredytowe formy finansowania. Wszystkie one są powiązane z handlem dobrami realnymi i usługami i mają umożliwić dostęp człowiekowi do potrzebnych mu dóbr i usług bez zastosowania odsetek. Wszystkie one obarczone są mniejszym ryzykiem niż finansowanie w formie udziału w zyskach i stratach przedsięwzięć. Najbardziej znana z nich to murabaha15, idżara (leasing), salam16 i istisna17. Te techniki wraz z mudaraba i muszaraka, mają razem zdolność wypełnienia wszelkich niezbędnych potrzeb finansowych zarówno w sektorze publicznym jak i prywatnym.\nOdkąd stopa zwrotu we wszystkich metodach finansowania sprzedaży w oparciu o kredyt na lichwę jest określona z wyprzedzeniem, odwrotnie niż w murabaha i muszaraka, szariat postawił pewne warunki dla ich dopuszczalności. Te warunki zmierzają do tego aby finansujący ponosił co najmniej pewne ryzyko i aby interes pożyczkobiorcy był również chroniony. Właściwe zachowanie tych warunków nie pozwoli żadnej z tych metod przekształcić się w formę finansowania zmierzającą do obejścia zakazu stosowania odsetek.\nMimo to podnoszonych jest cały szereg zarzutów przeciwko odnowie tych metod finansowania we współczesnych czasach. Niektóre z tych zarzutów to:\n(I) UPADEK MORALNY\nPo pierwsze, podnosi się argument, że we współczesnym czasach kiedy poziom moralności indywidualnej jest godny pożałowania, jaka jest gwarancja, że przedsięwzięcia finansowane przez banki wykażą prawdziwy poziom zysku? Siły rynkowe zajmą się same tym problemem w całej rozciągłości kiedy system zacznie działać. Nie będzie tak, że jedno lub dwa przedsięwzięcia pożyczają środki z banków. Będzie ich raczej tysiące i ci, którzy będą oszukiwać będą narażeni, że w rezultacie ich deklaracje zostaną porównane z tymi, którzy są uczciwi. Tak więc oni sami zaszkodzą swemu długookresowemu interesowi poprzez uzyskanie słabej oceny kredytowej. Będzie to odsuwało ich od finansowania w przyszłości, ponieważ te oceny nie będą jedynie krążyły między bankami ale również będą publicznie dostępne.\nOprócz tego będą musiały zostać podjęte pewne przedsięwzięcia instytucjonalne w celu ochrony banków i umożliwienia im działania. Może to obejmować ustanowienie, z pomocą banku centralnego i banków komercyjnych, pewnej liczby pomocniczych lub wspólnych instytucji w sektorze prywatnym, do zbierania danych o firmach w celu określania ich zdolności kredytowej, do oceny projektów i do audytu rachunków przedsięwzięć poleconych im przez banki.18 Odkąd firmy nie będą chciały posiadać niskich ocen kredytowych (ratingów) lub będą podlegały surowym warunkom audytu prowadzonego przez takie organizacje, dostrzegą w tym własny interes, aby deklarować prawdziwy poziom zysku.\n(II) EROZJA DEPOZYTÓW\nPo drugie, może być podnoszony argument, że odkąd liczba depozytariuszy z awersją do ryzyka będzie rosła, mogą oni odchodzić od banków działających w systemie, w którym jest możliwość erozji ich depozytów w wyniku strat, na jakie narażone są banki. Nie musi się jednak tak dziać, ponieważ nie wszystkie depozyty będą narażone na udział w zyskach i stratach. Banki islamskie, tak jak banki kapitalistyczne, mają różne kategorie depozytów - depozyty na żądanie i depozyty lokacyjne o różnych długościach trwania lokat. Depozyty na żądanie będą zabezpieczone i w ten sposób nie będą narażone na udział w zyskach i stratach. Nie będą one narażone na żaden rodzaj ryzyka. Pożądane będzie jednak ich częściowe lub całkowite zabezpieczenie poprzez system ubezpieczenia wkładów. Tak więc nie ma powodów, dla którego depozyty na żądanie miałyby być przenoszone gdzie indziej.\nDepozyty inwestycyjne brałyby udział w zyskach i stratach. Byłoby jednak możliwe, aby banki minimalizowały możliwość strat poprzez dywersyfikację swego portfela aktywów, efektywnie zarządzając swoim ryzykiem i budując rezerwy na wypadek wystąpienia strat. Jest również możliwe, aby oferowały one swym klientom różne rodzaje lokat inwestycyjnych niosących ze sobą różny poziom ryzyka, w celu przyciągnięcia nawet inwestorów o wysokiej awersji do ryzyka.\nTym niemniej możliwość wystąpienia strat zawsze pozostanie. Ale jeśli ryzyko strat nie zmniejsza inwestycji w przedsięwzięcia w gospodarce i w spółki akcyjne to nie ma powodów, by sądzić, że ryzyko strat na lokatach inwestycyjnych będzie redukowało ich ilości. Rozszerzenie tego ryzyka będzie miało pozytywny wpływ na kondycję banków działających wg tych zasad. To uczyni banki bardziej starannymi w finansowaniu swoich klientów. W ten sposób zostanie zminimalizowana duża ilość nietrafionych kredytów występujących w konwencjonalnych bankach, u podłoża których leży błędne przekonanie, że banki te otrzymają zwrot kredytów wraz z odsetkami. To spowoduje również usunięcie poważnego źródła wewnętrznej sprzeczności i niestabilności w konwencjonalnym systemie bankowym, mającym swą przyczynę w fakcie, że aktywa banku wystawione są na ryzyko, podczas gdy depozyty będące pokryciem tych aktywów nie mają udziału w tym ryzyku. Będzie to również wywierać pozytywny wpływ na właścicieli lokat, motywując ich aby z większym zainteresowaniem zajmowali się swoimi bankami. Będą oni więc wymagali od banków większej przejrzystości działania.\nPierwszy w pełni działający na tych zasadach islamski bank został założony w Dubaju w marcu 1975 r. Po nim gwałtownie pojawiły się kolejne. Na koniec 1997 r. na całym świecie działało ponad 176 banków i instytucji finansowych, dysponujących aktywami o wartości 147,7 mld dolarów amerykańskich. Kwota ta nie obejmuje rachunków, które konwencjonalne banki otworzyły w krajach muzułmańskich i nie - muzułmańskich dla swoich klientów, którzy chcą unikać odsetek. Gwałtowny wzrost potwierdza, że islamska bankowość jest nie tylko możliwa do pomyślenia, ale wykonalna i realna. Raport przygotowany przez dr Traute Wohlers-Scharfa dla Centrum Rozwoju OECD potwierdza, że banki islamskie "przyciągnęły dotychczas nietknięty segment islamskiej populacji, która z powodów religijnych pozostawała poza obiegiem finansowym". Banki islamskie "uzyskały również znaczące zyski dla swoich udziałowców i depozytariuszy inwestycyjnych. To wskazuje, że koncepcja wolnego od odsetek finansowania może funkcjonować we współczesnych realiach".19\nTo co jest również zadziwiające to gwałtowny wzrost ilości publikacji teoretycznych i praktycznych dotyczących tego tematu. Różne koncepcje związane z islamska formą finansowania zostały wyjaśnione w większym stopniu niż było to na początku, w momencie rozpoczęcia tego typu działań. Potrzeba rozwiązania szeregu problemów, z którymi zetknęły się banki islamskie pozwoliła również stworzyć liczne opracowania prawne i monografie o doskonałej jakości i sformułować prawne podstawy wprowadzania idżtihad20. Nie tylko islamskie ale również nieislamskie i nie wyłącznie islamskie instytucje takie jak Islamski Bank Rozwoju, Międzynarodowe Stowarzyszenie Banków Islamskich i Rady Legislacyjne Fiqh różnych islamskich banków ale również międzynarodowe organizacje takie jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy czy Bank Rozliczeń Międzynarodowych wykazują wzmożone zainteresowanie tym przedmiotem. Liczne zachodnie uniwersytety, w tym Harvard Law School i Rice University w USA oraz uniwersytety w Durham i Loughborough w Wielkiej Brytanii, zorganizowały wykłady i seminaria na te tematy i zainicjowały program nauczania pozwalający uzyskać stopnie magisterskie i doktorskie w zakresie islamskiej ekonomii i finansów. Coś, co może być pośrednio odpowiedzialne za ten wzrost popularności islamskich finansów to jest poszukiwanie "nowej architektury" dla finansów międzynarodowych widoczne nawet w świecie zachodnim, a będące rezultatem powtarzających się kryzysów międzynarodowego systemu finansowego w ostatnich trzech dekadach. Widocznym staje się fakt, że system oparty w większym stopniu na gotówce, a mniej na długu będzie w stanie zmniejszyć intensywność i częstotliwość tych kryzysów. Tak więc można z pełną odpowiedzialnością oświadczyć, że generalnie nastąpił wielki postęp w różnych kierunkach rozwoju tego systemu.\nIslamski ruch finansowy napotyka jednak pewne problemy. Część z tych problemów to problemy okresu młodzieńczego - trudności, które były ograniczone do ścierania się różnych poglądów podczas fazy wstępnej całkowicie nowego eksperymentu. Te problemy bez wątpienia będą stopniowo rozwiązywane jak tylko banki staną się bogatsze w doświadczenia, staną się większe i będą miały dostęp do skali działania jaką w tej chwili mają banki konwencjonalne. Część z tych problemów wynika z braku właściwego zrozumienia prawdziwej natury bankowości pomiędzy jego depozytariuszami jak również ich klientami i brakiem właściwego szkolenia dla zatrudnionych w tych bankach, z których większość pochodzi z bankowości konwencjonalnej.\nBrak islamskiego rynku finansowego stwarza problem dla tych banków w zakresie lokowania swych nadwyżek finansowych lub dostępu do płynności w sposób zgodny z zasadami islamu. Są one więc zmuszone do uciekania się do konwencjonalnego rynku pieniężnego. Większość tych banków nie ma nawet dostępu do pożyczkodawcy ostatniej szansy. W ten sposób są one zmuszone do utrzymywania wyższej płynności niż banki konwencjonalne normalnie utrzymują, co z kolei ogranicza ich zyskowność. Brak agencji ratingowych zmusza banki do wykonywania tych wszystkich czynności przez nie same. To podnosi koszty działania banków. Te problemy wydają się spowalniać postęp w odniesieniu do klasycznych technik islamskiego finansowania tj. mudaraba i muszaraka.\nWydaje się, że możliwe jest szybsze rozwiązanie tych problemów, gdyby wszystkie władze monetarne krajów islamskich zaczęły zajmować stanowisko bardziej przychylne i aktywne w działaniach zmierzających do rozwoju środowiska dla tego systemu finansowego. Powinny one postarać się o zapewnienie właściwych ram prawnych, umożliwiając powstanie wspólnych instytucji i islamskiego rynku finansowego oraz podjąć działania zmierzające do stworzenia instytucji pożyczkodawcy ostatniej szansy21. W ten sposób bankowość islamska nie będzie jak noworodek walczący o przeżycie w nieprzyjaznym środowisku, bez systemów wspierających.\nTo co jest potrzebne, to zmiana w stanowisku części władz monetarnych tych krajów islamskich, które mają negatywne nastawienie do finansów islamskich. Powinny one wykazać energiczne zainteresowanie gwałtownym i zdrowym rozwojem tego systemu. Władze te powinny podjąć działania regulujące i zapewniające, że banki posiadać będą solidny zarząd, odpowiednie kapitały i rezerwy, właściwe systemy zarządzania ryzykiem i większą przejrzystość oraz wiarygodność. Banki centralne nie powinny jednak ograniczać swej roli wyłącznie do regulacji i kontroli. Banki centralne powinny również pomagać bankom rozwiązywać problemy, które powstrzymują je od stosowania klasycznych technik finansów islamskich. I to nie jest tak, że banki centralne mogą się do tego zastosować lub nie. Są to winne islamowi i islamskiej ummie22. Bankowość islamska jest bez wątpienia trudniejsza od bankowości konwencjonalnej i należy oczekiwać, że banki centralne okażą bankom islamskim przynajmniej tyle pomocy ile banki centralne normalnie zapewniają bankom konwencjonalnym dla ich zdrowego i solidnego rozwoju.\nPomimo tych problemów, działania na rzecz islamskiej bankowości stają się znaczące. Postęp poczyniony już przez ostatnią ćwierć XX w. jest tego gwarancją. Wiele osób zaangażowanych w tę działalność jest jej bardzo poświęcona, są oni kompetentni i starają się uczynić co w ich mocy aby pokonać problemy, przed którymi stoi bankowość islamska. Nie ma powodów by wątpić, że działalność ta nie tylko będzie w stanie pokonać te problemy, ale że ma zapewnioną pomyślną przyszłość.\ndr M. Umer Chapra\nkonsultant IP Direct Group\ntłum. Krzysztof Wieczorek\n1. Jest to poważnie zmieniona i uaktualniona wersja opracowania noszącego ten sam tytuł i opublikowanego w wydanym w sierpniu 1993 r. piśmie Ahlan wa Sahlan, str. 11-14.\n2. Mudaraba (spółka komandytowa) jest to porozumienie pomiędzy dwiema lub większą liczbą osób, gdzie jedna lub więcej z tych osób dostarcza finansowania, podczas gdy pozostali prowadzą przedsięwzięcie. Celem takiej spółki jest prowadzenie handlu, działalność produkcyjna czy też świadczenie usługi w celu wypracowania zysku. Zysk może być dzielony między finansującym a prowadzącymi spółkę w uzgodnionych proporcjach. Strata jednak musi być pokryta przez finansującego w proporcji do jego udziału w całości kapitału spółki. Strata prowadzącego spółkę polega na tym, że nie uzyska on spodziewanego zysku ze swej działalności.\n3. Muszaraka (spółka): jest również porozumieniem pomiędzy dwiema lub większą ilością osób. Jednakże w przeciwieństwie do mudaraba, wszyscy wspólnicy wnoszą do przedsięwzięcia zarówno środki finansowe, jak również są udziałowcami i sprawującymi zarząd, chociaż niekoniecznie w równym stopniu. Ich udział w zyskach może wynikać z porozumienia ale udział w stratach musi być proporcjonalny do ich udziału w kapitale spółki.\n4. Wg szkoły Shafi'i nawet zysk powinien być dzielony proporcjonalnie w stosunku do udziału w kapitale. Wynika to z założenia, że umiejętności menedżerskie są trudne do wyceny, zaś praca będzie traktowana równo. Jednakże jeśli dwóch wspólników ma udziały w kapitale zaś jeden z nich ma udział w pracy, to nawet wg szkoły Shafi'i, udział w zyskach pracującego wspólnika może być wyższy.\n5. Udovitch, 1970, str. 180 i 261.\n6. Udovitch, 1981, str. 257, patrz również str. 268.\n7. Goitein, 1967, str. 235 i 250 odpowiednio. Patrz również Goitein, 1966, str. 271-274.\n8. Schatzmiller, 1994, str. 102.\n9. Fischel, 1992.\n10. Duri, 1986, str. 898.\n11. Udovitch, 1981.\n12. Kramers, 1952, str. 100, patrz również Chapra, 2000, str. 193-252.\n13. Dyskusja na ten temat, patrz Chapra, 2000, str. 193-252.\n14. Szariat - prawo islamu oparte na Koranie i Sunnie, rodzaj common law.\n15. Murabaha (zwane również bay' mu'ajjal) jest to umowa handlowa gdzie sprzedający nabywa dobra poszukiwane przez kupującego i sprzedaje mu je po uzgodnionej rynkowej cenie, zaś płatność następuje w określonym okresie czasu w ratach lub w całości kwoty. Sprzedający bierze na siebie odpowiedzialność za towar do momentu dostarczenia go kupującemu.\n16. Salam jest to umowa handlowa gdzie pełna płatność jest w formie przedpłaty w zamian za zobowiązanie dostarczenia danych dóbr w przyszłym uzgodnionym czasie. Nie jest to zakup spekulacyjny jak forward ponieważ musi być wniesiona cała zapłata a nie tylko różnica wartości (jak w przypadku transakcji forward - przyp. tłum.). Zgodnie z tym porozumieniem, np. rolnik może zabezpieczyć sobie niezbędne środki finansowe przez sprzedaż tylko części swej spodziewanej produkcji.\n17. Istisna jest to umowa handlowa gdzie producent (kontraktor) zgadza się wyprodukować (wybudować) i dostarczyć pewne dobro (lub obiekt) w danej cenie w określonym czasie w przyszłości. Ta umowa, podobnie jak salam, jest wyjątkiem w ogólnych zasadach praw szariatu, które nie pozwalają sprzedawcy sprzedawać czegoś czego nie jest właścicielem lub czego nie posiada. Jednakże w przeciwieństwie do salam, cena nie musi być zapłacona zaliczkowo. Może być ona zapłacona w ratach zgodnie w ustaleniami stron lub częściowo na końcu i rozliczona później zgodnie z ustaleniami.\n18. Opracowanie o naturze i roli tych instytucji, patrz Chapra, 1985, str. 174-81.\n19. Wohlers-Scharf, 1983, str. 11-12.\n20. Idżtihad - arab. wysiłek, wywodzenie nowych praw i zasad islamskich w opraciu o Koran i Sunnę.\n21. We współczesnych systemach finansowych jest to bank centralny.\n22. Umma - wspólnota, naród muzułmański.\nChapra, M.Umer (1985), "Towards a Just Monetary System" (Leicester: The Islamic Foundation).\nChapra, M.Umer. (2000), "The Future of Economics: an Islamic Perspective" (Leicester: The Islamic Foundation), ss. 193-252.\nDuri, A.A.(1986), "Baghdad", The Encyclopaedia of Islam (Leiden, E.S. Brill), Vol.1, ss. 894-909.\nFischel, W.J. (1992), "Djahbadh", w: Encyclopaedia of Islam, Vol.2, ss. 382-3.\nKramers, J.H. (1952), "Geography and Commerce", w: T. Arnold and A. Guillaume (red.), The Legacy of Islam (London: Oxford University Press).\nUdovitch Abraham (1981), "Bankers without Banks: Commerce, Banking and Society in the Islamic World of Middle Ages", Princeton Near East Paper nr 30 (Princeton, NJ: Princeton University Press).\nTowards a Just Monetary System (Leicester, U.K.: The Islamic Foundation, 1985).\nObjectives of the Islamic Economic Order (Leicester, U.K.: The Islamic Foundation, 1977)\nThe Islamic Welfare State and its Role in the Economy (Leicester, U.K.: The Islamic Foundation, 1979).\nIslam and the Economic Challenge (Leicester, U.K.: The Islamic Foundation, 1992).\nIslamic and Economic Development (Islamabad: The International Institute of Islamic Thought and the Islamic Research Institute, 1992).\nWhat is Islamic Economics? (Jeddah: Islamic Research and Training Institute/ Islamic Development Bank, 1996).\nThe Future of Economics: an Islamic Perspective (Leicester: The Islamic Foundation, 2000).\nRegulation and Supervision of Islamic Banks, napisany wraz z Tariqullah Khan (Jeddah: Islamic Research and Training Institute/Islamic Development Bank, 2000).


Ruskie naleśniki z fetą - przepis - odzywianie.info.pl\nRuskie naleśniki z fetą\nZiemniaki obierz, ugotuj w osolonej wodzie, odcedź i rozgnieć.\nCebule obierz, pokrój w małą kostkę i podsmaż na rozgrzanym oleju. Dodaj do ziemniaków razem z serem i wyrób jednolitą masę. Dopraw do smaku.\nMąkę, jajko i mleko zmiksuj na gładkie ciasto. Dopraw solą, wymieszaj i smaż cienkie naleśniki.\nNa naleśniki nałóż porcje masy ziemniaczano-serowej i złóż w koperty. Przed podaniem podgrzej naleśniki w piekarniku.