Na początku jest koniec | Księgarnia Arsenał - książki w ulubionej cenie\nMliczewska Weronika Na początku jest koniec\nKod produktu: B009619 Kod paskowy: 9788328705036 ISBN: 978-83-287-0503-6 Wydawca: Muza Rok wydania: 2017 Ilość stron: 352 Oprawa: Miękka ze skrzydełkami Format: 14.0x20.5cm Waga: 0.392\nKsięgarnia Arsenał z Poznania | Książki w ulubionej cenie poleca: Na początku jest koniec - Mliczewska Weronika\nReportaż Weroniki Mliczewskiej łamie stereotypy i zmienia perspektywę widzenia świata. Jest to zaskakująca opowieść o współczesnych Majach, wśród których Autorka spędziła ponad siedem miesięcy, poznając ich mroczne historie. Weronika wyruszyła do ich świata z biletem w jedną stronę, by znaleźć w nim odpowiedzi na nurtujące ją pytania o ograniczenia, wolność i czas. W poszukiwaniu prawdy przemierzyła Gwatemalę, Meksyk, Honduras, Belize i Salwador. Dotarła do odciętych od cywilizacji wiosek, gdzie nadal praktykuje się dawne rytuały. Rozmawiała z szamanami, obserwowała obchody Nowego Roku Majów i rytuał „pięciu dni nieszczęśliwych” agrarnego kalendarza Majów. Poznała zasady funkcjonowania gangów w Salwadorze, wsłuchiwała się w szept majańskich kobiet, opowiadających o traumie wywołanej wojną domową w Gwatemali. Obserwowała ich ból, strach i chęć odcięcia się od korzeni, które skazały ich mężów na śmierć. W Hondurasie spotkała się z następstwami współczesnego niewolnictwa i problemem głodu. Te oraz inne doświadczenia pozwoliły jej na zgłębianie duchowości Majów, bez ubarwień i romantycznego mitu o szamanach czy magii. Wiele historii przytaczanych przez autorkę ma wspólny mianownik: to pytanie o tożsamość, uwikłanie w kontekst kulturowy, od którego odcięcie się obiecuje zmianę, lecz także pogrąża w zagubieniu. To pytanie o miejsce dla tradycji przodków w naszej fastfoodowej kulturze. Ta szczera, cierpliwa i pozbawiona iluzji relacja jest podróżą, z której nie ma już powrotu. Weronika Mliczewska od dziesięciu lat specjalizuje się w tematach związanych z duchowością, jej poszukiwania zabrały ją do świata najbardziej hermetycznych ceremonii wśród Inków w niedostępnych bezdrożach Andów, Indian Shipibo w dżungli amazońskiej, Huicholi ukrywających się przed cywilizacją w Meksyku, pustelników buddyjskich w Himalajach, Rastafarian żyjących w odosobnieniu na Jamajce czy szamanów Sangoma w RPA. W reportażu, podobnie jak w filmie i fotografii pragnie ująć treści, które nie zawsze mieszczą się w formacie naukowym: zbudować mosty pomiędzy prastarymi tradycjami i wiedzą oraz dzisiejszym życiem, pokazać, jak bardzo mogą być one aktualne i nadal wzbogacać przeżywanie świata.\nSupergan Łukasz Pieszo do irańskich... Cena: 39,90 zł\nNash Ed Pustynny snajper Cena: 37,90 zł


Lublinianka wygrała z Wólczanką 2:0 - Dziennik Wschodni\nLublinianka wygrała z Wólczanką 2:0\nZwycięska passa Lublinianki rozpoczęła się od meczu z Resovią. FOT. MACIEJ KACZANOWSKI\nTylko dwa dni odpoczynku po trudnym meczu z Chełmianką? Nie ma problemu. Lublinianka w środę wygrała trzeci mecz z rzędu. Tym razem ograła u siebie Wólczankę 2:0\nOd pierwszego gwizdka, to podopieczni trenera Marka Sadowskiego byli zdecydowanie groźniejsi. Już po 10 minutach zawodnicy klubu z Wieniawy dwa razy sprawdzili czujność bramkarza rywali. Najpierw, jak z armaty huknął Łukasz Mazurek, a po chwili Kamil Witkowski uderzał z bliska. Niestety w obu sytuacjach Andrzej Mikus był na posterunku.\n17-letni golkiper beniaminka nie mógł już nic poradzić po pół godzinie gry. Wówczas znowu dał o sobie znać Bartosz Tomczuk, który zaliczył piąte trafienie w czterech występach. Do przerwy wynik nie uległ zmianie, ale kibice doczekali się drugiej bramki tuż po zmianie stron.\nW 55 minucie Witkowski podawał, a pierwszego gola w sezonie na swoim koncie zapisał będący ostatnio w bardzo dobrej formie Dawid Skoczylas. Po powiększeniu prowadzenia Lublinianka mogła już spokojnie pilnować wyniku i do końca zawodów gospodarzom nie stała się krzywda. A kolejny komplet punktów spowodował, że wreszcie Erwin Sobiech i spółka opuścili strefę spadkową.\nOd razu podskoczyli aż na 12 miejsce. Obecnie podopieczni trenera Sadowskiego mają na koncie 32 punkty. O „oczko” więcej od Tomasovii, dwa od Orła Przeworsk i aż osiem od Hetmana Żółkiewka. Kolejny mecz o ligowe punkty Lublinianka rozegra dopiero 17 maja, kiedy zmierzy się na wyjeździe z Izolatorem Boguchwała. Po serii świetnych wyników utrzymanie jest jednak coraz bliżej.\nLublinianka – Wólczanka Wólka Pełkińska 2:0 (1:0)\nBramka: Tomczuk (30), Skoczylas (55).\nLublinianka: Zawiślak – Mazurek, Radosław Kursa, Rafał Kursa, Wiśniewski, Wołos, Sobiech (90 Gawrylak), Czulowski, Skoczylas (67 Zabielski), Tomczuk (84 Rovbel), Witkowski.\nWólczanka: Mikus – Gwóźdź, Szczepański (69 Wójcik), Misiło, A. Poprawa, B. Poprawa (57 Kitor), Lech (81 Bednarz), Gaweł, Bober (62 Boratyn), Padiasek, Pietluch.


Czy cyklinowanie podłogi możemy zrobić samemu? - budujeurzadzam.pl\nStrona główna » Porady » Porady o urządzaniu wnętrz » Czy cyklinowanie podłogi możemy zrobić samemu?\nCzy cyklinowanie podłogi możemy zrobić samemu?\nMając podłogę parkietową, mozaikę czy zbudowaną z desek podłogowych co jakiś czas (mniej więcej co 10-15 lat) jesteśmy zmuszeni do tego, by przeprowadzić cyklinowanie podłogi. Na rynku istnieje wiele firm specjalizujących się w tej usłudze, jednak koszty potrafią być znaczne. Na przykład cyklinowanie pomieszczenia o wielkości 25 metrów kwadratowych kosztuje około 500-750 złotych. Czy warto jednak robić to samodzielnie? Ile to kosztuje?\nWypożyczenie cyklinarki kosztuje od 40 złotych za 4 godziny, oczywiście w zależności od regionu Polski. Do tego musimy oczywiście kupić materiały – papier ścierny – około 20 czasami nawet więcej arkuszy. Całość powinna zamknąć się w 150 złotych (przy 8 godz. cyklinowania wraz z transportem urządzenia) dodatkowo musimy oczywiście kupić lakier i ewentualnie bejcę. Koszta dalej wzrastają, jednak nigdy nie dojdą do poziomu oferowanego przez firmy. Jeśli więc mamy troszkę czasu warto zrobić to samemu – nie jest to trudne, a pozwala zaoszczędzić ponad 50% ceny.


Pasażer samolotu, który uderzył w WTC, zdążył pożegnać się z żoną. Wyciekło nagranie\nFacebook/Julia Sweeney Roth\nDo sieci trafiła poruszająca wiadomość, którą nagrał dla swojej żony jeden z pasażerów porwanego przez terrorystów samolotu United Airlines 175, który chwilę później uderzył w World Trade Center. Były pilot marynarki wojennej USA zdążył zadzwonić do ukochanej i przekazać jej kilka ważnych słów.\nPasażer samolotu, który zginął podczas zamachu na World Trade Center, nagrał przed śmiercią wiadomość dla swojej żony\nBrian David Sweeney z Massachusetts wsiadł do samolotu linii United Airlines lecącego 11 września 2001 roku do Los Angeles. W trakcie lotu maszyna została przejęta przez terrorystów Al-Kaidy i zmieniła kurs na Nowy Jork.\nWówczas były pilot marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych wyciągnął telefon i zadzwonił do swojej żony. Mężczyzna nagrał jej poruszającą wiadomość, której treść trafiła do internetu. Użytkownicy sieci z trudem powstrzymywali łzy.\nBrian poinformował Jules, że jego samolot został uprowadzony. Mężczyzna nie był pewien, jak potoczą się jego dalsze losy, dlatego zapewnił żonę, że bardzo ją kocha.\n- Chcę, żebyś czyniła dobro i korzystała z życia. Tego samego życzę moim rodzicom i wszystkim innym - powiedział Sweeney.\nNiedawno treść wiadomości przypomniał internautom jeden z użytkowników aplikacji Tik Tok, który zamieścił w sieci jej transkrypcję. Ostatnie słowa Briana do jego żony wzruszyły do łez wiele osób.\n- Po prostu szalenie cię kocham i do zobaczenia, kiedy tam dotrzesz. Do widzenia kochanie. Mam nadzieję, że zadzwonię do ciebie - zakończył swoją wiadomość mężczyzna.\nNiedługo później terroryści skierowali samolot na budynek World Trade Center. Maszyna rozbiła się, powodując śmierć wszystkich pasażerów. W samolocie znajdowało się wówczas łącznie 65 osób.\nŻona Briana wyznała później, że jej ukochany prawdopodobnie przeczuwał, że nie wróci już do domu. Kobieta jest wdzięczna mężowi za to, że w ostatniej chwili życia postanowił skontaktować się z nią i pożegnać.\n- To był jego sposób, aby dać mi znać, że wszystko będzie dobrze, i że wierzy, że jeszcze kiedyś zobaczy mnie ponownie. I to wszystko, co musiałam wiedzieć - wyznała Julie.


Uroczystości 100-lecia urodzin o. Mariana Żelazka w Indiach | Życie Zakonne\nŻycie Zakonne > Wiadomości > Ze Świata > Uroczystości 100-lecia urodzin o. Mariana Żelazka w Indiach\n11.02.2018 Redakcja Ze Świata 0\nJuż dziś w Puri w Indiach rozpoczną się uroczystości związane z 100. rocznicą urodzin o. Mariana Żelazka SVD. Wezmą w nich udział goście z całego świata, w tym duża grupa werbistów i świeckich z Polski.\n10 lutego w kolonii trędowatych, w miejscu, w którym ojciec Marian upadł i zmarł, zostanie odsłonięta tablica z jego podobizną i cytatem z Ewangelii św. Jana „Do końca ich umiłował”. Ceremonii odsłonięcia dokonają członkowie rodziny ojca Mariana, którzy przybyli z Polski.\nMimo że Puri jest świętym miastem hinduizmu, w wielu miejscach widać portrety ojca Mariana z podpisem „Pasterz porzuconych, źródło współczucia”. Wielu ludzi nie ma wątpliwości, że ojciec Marian Żelazek, który przez 56 lat był misjonarzem w Indiach, jest świętym. Wychodząc temu naprzeciw indyjski prowincjał werbistów powołał 3-osobową komisję współbraci, specjalistów z różnych dziedzin, do gromadzenia materiałów potrzebnych do procesu beatyfikacyjnego.


Galerie zdjęć - Bezpłatne zdjęcia porno Puffy - blingblingpuppy.com\nGalerie zdjęć - Bezpłatne zdjęcia porno Puffy\nNiektre feministki, prawnicy i lekarze Galsrie, Galerie zdjęć - Bezpłatne zdjęcia porno Puffy uznanie przez Galerie zdjęć - Bezpłatne zdjęcia porno Puffy centralnego znaczenia dziewictwa w maestwie sprawi, e wicej Francuzek o muzumaskich korzeniach - arabskich i afrykaskich - zdecyduje si xdjęć zabieg odtworzenia bony dziewiczej.\nTrwaj dyskusje czy zabieg jest aktem wyzwolenia Galerie zdjęć - Bezpłatne zdjęcia porno Puffy zniewolenia. - Mielimy we Francji rewolucj, aby zdoby wolno; mielimy rewolucj seksualn, w 1968 r.podczas ktrej kobiety walczyy o prawo do antykoncepcji i nudystki Filmy Porno Sex za Darmo online - mwi dr Jacques Lansac.\n- Przykadanie takiej wagi do bony dziewiczej to regresja i zgoda na nietolerancj rodem z przeszoci. - Ten wyrok to zdrada francuskich muzumanek - mwi Elizabeth Bezpłane, pisarka feministyczna. - To dla nich ponura informacja, e dziewictwo ma znaczenie w oczach prawa. Wicej kobiet pomyli Galerje "Boe, nie bd ryzykowa.\nOdtworz sobie bon dziewicz". - Nagle dziewictwo stao si istotne we Francji - mwi. - Zrozumiaam, e ludzie mog na mnie patrze jak na t kobiet, o ktrej mwi w telewizji. - Kim ja jestem, aby to ocenia. - pyta dr Marc Abecassis, ktry odtworzy dziewictwo studentki z Montpellier. - W USA mam kolegw, ktrych pacjentki robi sobie taki zabieg w prezencie walentynkowym dla ma. Ja robi co innego. Nie robi tego dla zabawy.\nMoje pacjentki nie maj wyboru, jeli chc mie spokj - i znale ma. Urodzona w Macedonii muzumanka posza na zabieg, Galeeie unikn ojcowskiej kary po 8-letnim zwizku ze swoim chopakiem. Ale historie kobiet, ktre podday si operacji pokazuj jak skomplikowane i emocjonalne byy ich decyzje.\nGdy zdaa sobie spraw, e nie bdzie w stanie udowodni swojego dziewictwa, bya w takim szoku, e w sekrecie poyczya pienidze i opacia zabieg.\nPod na. Witam. Okoo miesica temu podczas stosunku pnym wieczorem doznaem urazu tzw. pknicia ciaa jamistego penisaprawdopodobnie z uszkodzeniem Galerie zdjęć - Bezpłatne zdjęcia porno Puffy pciowego. Podczas penego wzwodu nastpi charakterystyczny trzask jakby pka ga. pen. Poczuem jak may ronie mi byskawicznie w spodniach.\nPrzez gow przeleciaa mi szalona myl, eby przyczy si do nich taka okazja, a ja nigdy jeszcze nie byem z dziewczyn Galerie zdjęć - Bezpłatne zdjęcia porno Puffy zaraz przyszo opamitanie przecie to moja siostra, w dodatku duo starsza ode mnie, no i ten facet Wycofaem si do mojego pokoju, wci majc przed sob podniecajcy obraz kochajcej si pary.\nWitam. 2 dni temu po stosunku z dziewczyn rano obudziem si z opuchnitym napletkiem, od by na wierzchu, na napletku zrobi si jak gdyby "balonik", na drugi dzie napletek porrno take do okoa, ogldaem wykad urologa oraz czytaem, e m. Mwic to wstaa i zdja szlafrok.\nOtworzyem szeroko oczy i przeknem lin. Wzia mnie za rk i pooya j na swojej nagiej piersi. Miaa delikatn i jdrn skr Witam. Mj problem polega na tym e podczas erekcji Bezpłate samemu nie schodzi zjęć musz go cign. Drugi mj problem polega na tyme penis jest zakrzywiony w prawo jednoczenie w d i nie wiem co z tym zrobi i co jest przyczyn. Zacze zd. Problemy w zakresie tosamoci pciowej W wikszoci przypadkw orientacja seksualna jest trwaym pocigiem seksualnym, emocjonalnym i uczuciowym w stosunku do osoby pci przeciwnej.\nOrientacje seksualne Orientacje seksualne pozwalaj czowiekowi okreli wasn tosamo pciow i budowa relacje z innymi osobami. Modszy z nich szybko podnis samochd o kilkadziesit Galerie zdjęć - Bezpłatne zdjęcia porno Puffy, teraz tyeczek dziewczyny znalaz Anime porno - Prawdziwa hardkorowa japońska sztuka idealnie na wysokoci krocza mczyzn.\nStarszy szybko cign jej bielizn i zabra si za jej poladki.


Opuszczenie rodzinnego domu - Stanisław Hołodok - Portal OPOKA\nPrawdziwie kochać dziecko, to pozwolić mu odejść we właściwym czasie. Do osiągnięcia dorosłości niezbędne jest „przecięcie pępowiny”, czyli opuszczenie domu rodzinnego. Przy czym nie chodzi tu tylko o fizyczne oddalenie — np. wyjazd na studia. Chodzi o zdobycie pewnej niezależności emocjonalnej tj. tego, by dziecko (mówimy dziecko, choć już wchodzi w życie dorosłe) nauczyło się myśleć, czuć, postrzegać po swojemu. Jest to budowanie jego własnej tożsamości.\nCzęsto rodzice uniemożliwiają opuszczenie domu rodzinnego przez ich dziecko, zbytnio uzależniając je od siebie emocjonalnie lub ekonomicznie. Chcą jak najdłużej z rozmaitych względów przytrzymać je przy sobie. W obecnych czasach zdarza się również często, że młodzi nie chcą opuszczać domu rodzinnego, bo jest im dobrze przy rodzicach. Przeciągają moment odejścia obciążając tym zbytnio swoich rodziców. Sytuacja taka nie służy wcale zmierzaniu ku dojrzałości przez młodego człowieka.\nOpuszczenie domu rodzinnego — ojca i matki — bywa nieraz bolesne dla obu stron. Trzeba pilnować, by się wzajemnie emocjonalnie nie okaleczać. Im więcej nieporozumień i konfliktów, tym trudniejsze jest rozstanie. Wielu nastolatków opuszcza dom rodzinny w gniewie, żalu i jednocześnie poczuciu winy wobec rodziców. Opuszczenie rodzinnego domu powinno być wzajemnym wyjściem sobie naprzeciw rodziców i dzieci. Gniew i żal przeciwko własnym rodzicom zatruwa bowiem relacje z bliskimi.\nWyprowadzenie się z domu nie powinno powodować zerwania więzi z rodzicami, zatarcia odpowiedzialności dzieci za rodziców, szczególnie w ich podeszłym wieku. Daje jednak obu stronom komfort i ułatwia rozwijanie wzajemnego szacunku. Łatwiej jest się szanować na odległość, nie będąc od siebie zbytnio zależnym. Zamieszkanie wspólne ma swoje korzyści, ale jest ich znacznie mniej niż strat i często wyniszczeń wynikających z takiej sytuacji. Jeżeli staje się to nieuniknioną koniecznością, wymaga od obu stron dojrzałości, tolerancji i nieustannych kompromisów. Sytuacja taka powinna być potraktowana jako tymczasowa, ze świadomością dążenia do wyprowadzenia się.\nOpuszczenie domu rodzinnego staje się więc niejako warunkiem zbudowania nowego związku i założenia własnej rodziny. Dopiero oderwanie się od tej rzeczywistości wyjściowej i zdolność zawierzenia się komuś innemu, zdolność powierzenia swojego życia komuś innemu świadczy o dojrzałości.\nZewnętrzna (wyprowadzenie się) i wewnętrzna realizacja tego ideału wyraża się także w pełnym uznaniu, że od tej chwili małżonkowie stają się dla siebie najważniejsi. Opuszczenie rodziców jest więc także dojrzałością do uznania, że są oni nadal ważni, ale już nie najważniejsi, tak jak było do tego momentu. Trzeba przyjąć, że na pierwszym miejscu sytuuje się współmałżonek, potem dzieci będące owocem małżeństwa, a dopiero potem rodzice i rodzeństwo, znajomi itd. Także rodzice muszą uznać tę prawdę i nie oczekiwać od dzieci, aby traktowały ich jako ważniejszych od współmałżonka.\nMożna także dostrzec w idei opuszczenia domu rodzinnego konieczność, ale i zdolność do powierzenia się komuś innemu. To oddanie się współmałżonkowi jest już zupełnie czymś innym niż wcześniejsze relacje z rodzicami. Przy nich było się bardziej odbiorcą dobra, czynności opiekuńczych i wychowawczych, było się tym, komu rodzice służyli, komu poświęcali się. W nowej sytuacji przyjmuje się bardziej postawę dawcy dobra. Na tym etapie wchodzenia w życie dorosłe, zarówno w przypadku odchodzących dzieci, jak i rodziców, którzy muszą zgodzić się na to odejście, decyzje ludzkie muszą być wspierane łaską Bożą.\nDojrzali rodzice wiedzą o tym, że żadne dziecko nie zostało stworzone po to, by realizować ich potrzeby czy aspiracje. Dojrzała miłość rodzicielska to najbardziej bezinteresowna miłość na świecie! To ofiarne i radosne dzielenie się czasem, zdrowiem, siłą, sercem i mądrością z kimś, kto nie jest stworzony dla mnie. To pomaganie we wzrastaniu w mądrości i łasce komuś, kto poza domem rodzinnym znajdzie swoje miejsce doczesnej radości i drogę do radości wiecznej. Dojrzali rodzice wiedzą o tym, że ich dziecko powinno realizować swoje a nie ich plany i marzenia.\nDzieci roztropnych rodziców opuszczają dom rodzinny bez lęku i poczucia winy. Bez lęku, gdyż nauczyły się od rodziców mądrze myśleć, odpowiedzialnie kochać i solidnie pracować. Bez poczucia winy, gdyż są pewne tego, iż ich rodzice nadal kochają siebie nawzajem i że są spokojni zarówno o własną przyszłość, jak i o przyszłość dzieci, które dobrze wyposażyli na drogę szlachetnego mierzenia się z twardą rzeczywistością. W obliczu wyprowadzenia się z domu rodzicielskiego rodzice i dzieci przeżywają tęsknotę, a jednocześnie są pewni tego, iż wcale nie tracą ze sobą kontaktu i że ich wzajemna miłość będzie trwać nienaruszona. Takie dzieci — z rodzinami, które zakładają — chętnie powracają do rodziców i utrzymują z nimi radosny kontakt. W przyszłości pozwolą też swoim dzieciom na założenie własnych rodzin i pozwolą im spokojnie opuścić dom rodzinny. Będą im do końca swoich ziemskich dni dyskretnie towarzyszyć miłością, modlitwą i mądrą radą. Wzorem jest Święta Rodzina. Maryja i Jej małżonek przyjęli Jezusa z miłością i oboje pomagali Mu wzrastać w łasce i mądrości u Boga i u ludzi. Oboje szukali Go z troską, ale też nie przeszkadzali Mu w wypełnianiu Jego życiowej misji.\nCopyright © by W Służbie Miłosierdzia 02/2009\nData publikacji: 2009-02-13Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: dziecko opieka rodzina dorosłość dojrzewanie opuszczenie towarzyszenie


Sente [Michał Cholewa] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00560 011062 21054401 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-65904-28-7 Data wydania: 2019-02-20\nmcagnes.blogspot.com Dowolnik: [Zew Zajdla] "Sente" Michał Cholewa\nMICHAŁ CHOLEWA Sente\n© 2018 WARBOOK Sp. z o.o. © 2018 Michał Cholewa Redaktor serii: Sławomir Brudny Redakcja: Agnieszka Pawlikowska Korekta: Karina Stempel-Gancarczyk Projekt graficzny, skład, eBook:Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl Ilustracja na okładce: Tomasz Tworek Projekt okładki: Hevi sp. z o.o. ISBN 978-83-65904-28-7 Ustroń 2018 Wydawca: Warbook Sp. z o.o. ul. Bładnicka 65 43-450 Ustroń, www.warbook.pl\nProlog Oba księżyce Beijing stały wysoko nad Zakazanym Miastem, kiedy wahadłowiec Liao Tzu podchodził do lądowania. Widok na dostojne pawilony, pogrążone w srebrnym blasku ogrody, na światła setek lampionów normalnie cieszyłby oko – ale admirał był zbyt zatroskany, by w pełni docenić piękno. Wezwanie na Beijing, i to nie tylko dla niego, ale dla całej grupy bojowej, ponad trzydziestu okrętów, musiało oznaczać rozkazy o dużej wadze – a doświadczenie Liao Tzu mówiło mu, że te rzadko są czymś dobrym. Prom miękko osiadł na lądowisku Tian’anmen i admirał zszedł po rampie w chłodne, pachnące jaśminem powietrze. Natychmiast podeszła do niego drużyna marines w czarno-czerwonych pancerzach, ceremonialna eskorta dla wysokich rangą wojskowych. Stanowiła niemal jedyny widoczny militarny akcent na terenie lądowiska. Obecność wojskowych w pobliżu imperialnego dworu była zawsze dyskretna i niemalże wstydliwa. Zakazane Miasto dbało, by nikt nie miał wątpliwości, że armia i flota są tylko służbą wobec władz cywilnych, smutną koniecznością w procesie budowy potęgi Imperium. Z tego powodu personel wojskowy trzymał się zawsze na uboczu, by nie rzucać się w oczy urzędnikom, dworzanom i gościom. Dlatego strefy obrony były zarządzane z zamaskowanych punktów dowodzenia, a obrona przeciwlotnicza ukryta w zamkniętych silosach. Dlatego wreszcie droga ku Pawilonowi Waleczności, do którego wieziono admirała, nieodmiennie wiodła przez Bramę Południową, pod spojrzeniem wielkiego posągu Konfucjusza, dodanego do Zakazanego Miasta jedynie po to, by przypominał żołnierzom, gdzie jest ich miejsce w idealnej harmonii świata widzianego z Beijing. Dziesiątki i setki drobnych, dyskretnych sygnałów stale miały przypominać, że Zakazane Miasto nie pochwala wojny i nie czci tych, którzy się nią parają. Młodsi oficerowie często mieli wątpliwości, a nawet czuli się urażeni takim podejściem dworu. Liao Tzu jednak nie tylko się doń przyzwyczaił, ale też nauczył się je akceptować. Bądź co bądź, było słuszne. Wszyscy powinni zmierzać do świata, który nie będzie musiał każdego dnia walczyć. Trasa była krótka i po zaledwie chwili limuzyna zatrzymała się u stóp stopni wiodących do Pawilonu Waleczności. Liao Tzu wysiadł, odsalutował dowodzącemu ochroną porucznikowi i powoli wspiął się na oświetlone zdobionymi lampionami schody. Za jego plecami tętniły życiem dziedzińce Zakazanego Miasta, niepomne na porę dnia i nocy, zawsze pełne idealnie zorganizowanego ruchu na chwałę Niebiańskiego Smoka. *** Mandaryn, odziany w ceremonialny strój haftowany w żurawie, czekał przy stoliku oświetlonym blaskiem kilku misternie przygotowanych papierowych lampionów, pośród kamiennych niskich i płaskich donic, wypełnionych kwiatami i krzewami, budującymi zaskakująco spójne wrażenie ogrodu. Zapach jaśminu był niemal odurzający, a na jednej z gałązek przysiadł słowik, który teraz przekrzywił łepek, by przyjrzeć się przybyszowi. Przed starcem stał ozdobny stolik, na którym ułożono misternie wykonany goban. Leżące na nim kamienie ukazywały bitwę w ostatniej fazie, prawdopodobnie albo tuż przed podliczeniem punktów, albo tuż po nim. Rzeźbiona urna na kamienie była już prawie pusta. Czarne kamienie zepchnęły białe do głębokiej defensywy i wynik starcia wydawał się niemal przesądzony. Admirał z zaskoczeniem rozpoznał dokładnie ten sam układ na planszy, który pamiętał ze swojej poprzedniej wizyty w Zakazanym Mieście. Układ, w którym grał czarnymi – i zwyciężył. Układ, który – nadal był przekonany – miał być jakiegoś rodzaju nauką i którego, pomimo że odtworzył go w swoim gabinecie i obserwował każdego dnia, nie potrafił odszyfrować. Admirał podszedł do czekającego nań miejsca i zamarł w oczekiwaniu. Mandaryn uniósł głowę znad gobanu. Na pobrużdżonej głębokimi zmarszczkami twarzy dwoje jednolicie czarnych oczu wyglądało jak zasysające światło studnie. – Z całą pewnością chciałbyś spocząć po długiej podróży, admirale. – Wskazał na wolne miejsce po drugiej stronie stołu. Liao Tzu skłonił się bez słowa i usiadł ostrożnie naprzeciwko starca. Spojrzał na goban. – Widzę, że zdecydowałeś się przypomnieć mi o chwilach dawnej chwały, Żurawiu. – Każda bitwa jest okazją do nauki – odparł mandaryn, uśmiechając się wąskimi ustami. – A najwięcej jesteśmy w stanie się nauczyć, kiedy znamy cały jej przebieg. Przesunął dłońmi ponad kamieniami tworzącymi obraz zakończonego starcia. – Chciałem cię zapytać o twojego ucznia – powiedział nagle, podnosząc wzrok znad biało-czarnej mozaiki. – O twoje zadanie. Admirał pochylił głowę. Spodziewał się, że rozmowa będzie dotyczyła jego misji. Pościgu za dezerterem i zdrajcą Wu Shenem, który miast służby Niebiańskiemu Smokowi wybrał piractwo i chaos. Niegdysiejszym podwładnym i uczniem Liao Tzu. Jego największą porażką. – Moje zespoły odcięły siły lojalne wobec zdrajcy od zaopatrzenia – powiedział cicho. – Mieliśmy kilka potyczek, jednak zdrajcy zawsze udawało się umknąć, ponosząc tylko niewielkie straty. Kiedy nadszedł rozkaz powrotu na Beijing, czekaliśmy w zasadzce przy trasie konwojów zaopatrzeniowych dla systemów pogranicza. Niemniej pozostaje faktem, że zdaje się wyprzedzać nas o pół kroku. – Czy myślisz, że ma dostęp do wiedzy o twoich planach? – Starzec uniósł brew, czarne jak węgle oczy wbiły się w Liao Tzu badawczo. – Nie wiem – odparł admirał. – Nie jestem w stanie tego stwierdzić. Jest co najmniej równie prawdopodobne, że po prostu to ja zawodzę w przydzielonym mi zadaniu. Słowik zaśpiewał pośród jaśminu. Liao Tzu przełknął ślinę – to, co miał powiedzieć, niosło potencjalnie przerażające wnioski. – Mam jednak zupełnie inne spostrzeżenie. Nasze badania w systemach, które zaatakował – westchnął – wskazują, że jego możliwości są większe, niż wynikałoby to z jego sił. Sabotaż, wiedza, którą posiada… Jego możliwości wpłynięcia na technologie obrońców są zaskakujące. Wielu z imperialnych dowódców na tych posterunkach określa je wręcz jako nieludzkie. Mandaryn powoli pokiwał głową. Chude, pomarszczone palce poruszyły się, jakby starzec grał na niewidocznym instrumencie. – Wieści te z pewnością zostaną sprawdzone – powiedział wreszcie. – Zwłaszcza że istnieje więcej niż jedno źródło sugerujące, że spostrzeżono pewne zjawiska, których od dawna nie obserwowano. Także poza przestrzenią Imperium. Mandaryn zamilkł, przysłuchując się trelowi słowika. Liao Tzu skinął głową, ale nie odezwał się. Czekał, wiedząc, że choć jego rozmówca milczał, jeszcze nie skończył wypowiedzi. – W istocie – starzec wskazał na planszę – być może jest jeszcze jedna nauka, którą można wyciągnąć z naszej rozgrywki. A dokładniej, jaką ja bym mógł wyciągnąć. Admirał podążył wzrokiem za pomarszczoną dłonią, wskazującą zwycięski szyk czarnych kamieni, którymi pokonał przeciwnika podczas gry ponad dwa lata temu. Zmarszczył brwi. Jakie wnioski mógłby wyciągnąć biały gracz? Przypomniał sobie tak często powtarzany w zaciszu własnego gabinetu przebieg rozgrywki. Skupiony na bitwie, dopiero po chwili zorientował się, że słowik zamilkł, a kiedy spojrzał na mandaryna, tego nie było już na siedzisku. Starzec bezszelestnie wstał, po czym uklęknął, czołem dotykając podłogi. Liao Tzu obrócił się. Istniała jedyna osoba w całym Imperium, wobec której mandaryn mógł – musiał – się tak zachować. Niebiański Smok stał kilka kroków za nim w złotej szacie zdobionej motywami smoków, dozwolonej jedynie jemu. Był młodszy, niż admirał oczekiwał, mógł mieć koło pięćdziesiątki. Wysoki i smukły, choć poprzez luźną szatę widać było to głównie po dłoniach i kształcie twarzy. W czarnych włosach pojawiała się już siwizna. Ku gigantycznemu zaskoczeniu Liao Tzu jego oczy nie były jednolicie czarne jak u użytkowników neurozłącza. Za postacią Cesarza nieruchomo stała para służek, jasnoskórych, o twarzach pięknych jak porcelanowe lalki. Liao Tzu widział Niebiańskiego Smoka pierwszy raz w życiu i choć wyobrażał go sobie inaczej, nagła myśl, że przecież popełniał błąd, że przecież tak właśnie powinien wyglądać Cesarz – była jasna i oczywista. Ukląkł i w ceremonialnym pokłonie dotknął czołem ziemi. Cesarz bezgłośnie podszedł do stolika i przez długą chwilę przyglądał się rozłożonym kamieniom go. – Powstańcie – powiedział wreszcie. Admirał i mandaryn wstali jednocześnie. – Admirale Liao Tzu – Niebiański Smok spojrzał na oficera i wskazał na goban – czy już wiesz, jaką naukę mógł wyciągnąć oponent, stojąc naprzeciwko twoich zdolności? – Nie, Wasza Wysokość. Cesarz spojrzał raz jeszcze na goban. – To proste – odparł wreszcie bez cienia przygany. – Powinien nauczyć się, że sam z tobą nie zwycięży. ■\n1. Wolność Strefa Zero, Alpha III Reticuli, pogranicze terytorium USA, 7.04.2214 ESD, 01:06 „John Donne”, nawet ciężko ranny, nadal sprawiał wrażenie śmiertelnie niebezpiecznego. Otoczony rusztowaniami mobilnego doku, z przylepioną doń hubą stacji badawczej Turing, omiatany namiarami eskadry zabezpieczającej i na wpół rozmontowany, zdawał się zaledwie czekać przyczajony, obserwować swoich oprawców. Planować kolejny krok. Tym razem jednak ludzie byli gotowi. W ciągu trzech miesięcy istnienia Strefy Zero wszystkie przeprowadzane tu badania odbywały się w rytm nienaruszalnych procedur. Nie chciano zniszczyć bezcennego znaleziska, jakie stanowił „John Donne”, lecz sprawdzanie go krok po kroku było potencjalnie niebezpieczne – nikt nie wiedział, jakie jeszcze niespodzianki skrywa kadłub niszczyciela. Postanowiono więc zabezpieczyć się jak najlepiej. Nieustannie namierzające go okręty unijnego zespołu z flagą na EUS „Achilles” bez przerwy krążyły tuż poza umowną granicą siedemdziesięciu jednostek od wraku, amerykańska eskadra liniowa czekała dwukrotnie dalej. Wewnątrz strefy patrolowej przebywał jedynie osłaniany przez dwa niszczyciele okręt badawczy EUS „Amundsen” – mobilna stacja dla zespołów naukowych lądujących na Turingu i wydzierających „Johnowi Donne’owi” jego tajemnice. Tam też w specjalnej, odciętej od wszelkich łącz danych celi trzymano Hakkena, przechwyconą wraz z okrętem sztuczną inteligencję. Na podejście w pobliże wraku zezwolenie miały tylko dwa rodzaje jednostek: wojskowe wahadłowce przewożące zespoły badawcze i – w razie potrzeby – wsparcie wojskowe oraz specjalnie zmodyfikowany frachtowiec „Aurora” zajmujący się transportem ciężkiego ekwipunku. Mimo to wśród kontyngentu wojskowego Strefy Zero było wielu oficerów, którzy poczuliby się o wiele lepiej, gdyby zdołano zakończyć jego wiwisekcję, dobić go termonuklearnymi ciosami, nie pozostawić ani śladu po okręcie SI i skrywanych w nim niebezpieczeństwach. Ludzie nawet teraz czuli lęk przed swoim najdoskonalszym wrogiem. Tymczasem jednak sam „John Donne” nie robił nic, co mogłoby te obawy potwierdzać. Od momentu, gdy trafiły go pociski „Nienawistnej”, a unijne jednostki przyholowały do Strefy, okręt zachowywał się jak każdy inny wrak. Żadne maszyny nie wyszły naprzeciw zespołów badawczych, nie ożyły nagle reaktory, systemy broni milczały. Okręt SI – jak na razie – całkowicie poddawał się ludzkim zdobywcom. Czekał. *** Ciemnowłosa dziewczyna w pozbawionym oznaczeń mundurze Dowództwa Operacji Specjalnych siedziała na podwiniętych nogach na środku pomieszczenia. Jej jedynym towarzyszem był uśmiechnięty trzydziestokilkulatek z krótkim grzebieniem tlenionych włosów oraz kilkoma widocznymi piercingami. Mężczyzna chodził po pokoju, trzymając ręce w kieszeniach antycznego szarego prochowca. Oboje milczeli – a przynajmniej tyle można było stwierdzić, patrząc na odczyty umieszczonych w pomieszczeniu mikrofonów. W pewnym momencie dziewczyna wstała, spoglądając na rozmówcę z wyraźnym rozbawieniem. Następnie chwyciła go za rękę – a raczej spróbowała. Jej drobna dłoń przeniknęła bez trudu przez ciemniejszą, masywniejszą rękę mężczyzny w prochowcu. Potem dziewczyna ruszyła naprzód, przechodząc przez postać na wskroś. Mężczyzna rozpadł się w rój świetlistych punktów, które uderzyły o podłogę pomieszczenia niczym szklane kulki. Kiedy zebrały się razem, zamiast poprzedniej postaci naprzeciw dziewczyny stał sześcioletni chłopczyk, trzymający jasnoróżowy karabin-zabawkę. Oboje zaśmiali się, jak dzieci, które odkryły wyjątkowo śmieszną zabawę. Potem dziewczyna usiadła, tym razem na końcu pomieszczenia. Pułkownik William Brisbane ruchem dłoni wyizolował fragment przekazu i zatrzymał projekcję. Holograficzny obraz zamarł. Dziecko i dziewczyna zatrzymali się w pół wybuchu śmiechu. – Rozmawiają, prawda? – zapytał cicho. – Nie wiem. – Siedząca obok niego major Krolle wpatrywała się w nieruchomy obraz jednolicie czarnymi oczami. Mag o bladej, trójkątnej twarzy i wysokich kościach policzkowych kojarzyła się pułkownikowi z elfami ze starych legend. – Wiem, że robi to Hakken. Szczupła dłoń major przesunęła się minimalnie na konsolecie i obraz cofnął się do momentu, kiedy Colette przeszła poprzez holograficzną iluzję. Świetlne punkty tworzące mężczyznę ponownie rozsypały się na wszystkie strony, tylko po to, by zatrzymać się jeszcze przed opadnięciem na pokład, kiedy mag zapauzowała nagranie. Potem wróciły, formując świetlistą sylwetkę, lecz zanim uzyskała rysy, nagranie znów ruszyło naprzód. Nagle obraz zamarł, a następnie ukazał zbliżenie pojedynczej świetlistej plamki, wypełnionej kolorowymi spiralami i rozetami. Krolle spojrzała na Brisbane’a, zwracając ku niemu szczupłą twarz, niepokojąco pozbawioną wyrazu. – Wie pani, co powiedział? – zapytał pułkownik. – Nie. – Miał nieprzyjemne wrażenie, że zanim mag odpowiedziała, upłynęła nieco zbyt długa chwila, jakby Krolle rozważała też inne opcje. – To musi być szyfr, który albo ustalili, albo opiera się na wiedzy Colette Arnhem. Ja jej nie posiadam. Brisbane doceniał magów. Predyspozycje, neurozłącze i lata ćwiczeń dawały im gigantyczną przewagę nad ludźmi w pracy z systemami komputerowymi. Byli logiczni, precyzyjni i prawie całkowicie pozbawieni emocji, co również bywało niezwykle praktyczną cechą. Czasem sprawiali też wrażenie tak obcych, że można się było zastanawiać, czy bliżej im do ludzi, czy maszyn. I choć magowie byli wielokrotnie weryfikowani, to przecież niełatwo jest przejrzeć osobę na krawędzi geniuszu. – Rozumiem. – Fakt jednakowoż, że sama Colette nie raportuje sygnałów od Hakkena… – Rozumiem – powiedział, odrobinę głośniej, niż zamierzał. Mag zamilkła, jej czarne oczy były jak dwie nieskończone studnie. – Ma pani dostęp do wszystkich znanych mi informacji o Colette Arnhem, majorze. Proszę nadal nad tym pracować i zawiadomić mnie, kiedy tylko coś będzie wiadomo. – Tak. – Jeszcze jedno. – Australijczyk spojrzał na Krolle. – Czy według pani opinii Arnhem jest wiarygodna? Major milczała, obserwując oesa nieruchomym spojrzeniem. Brisbane powoli skinął głową i obrócił się do wyjścia. Zanim opuścił pomieszczenie, ostatni raz spojrzał na monitor, ukazujący wnętrze celi Hakkena na odległym o dwanaście jednostek „Amundsenie”. Colette Arnhem patrzyła wprost w obiektyw kamery i uśmiechała się przyjaźnie. EUS „Piołun”, Strefa Zero, Alpha III Reticuli, pogranicze terytorium USA, 7.04.2214 ESD, 03:58 Elise Moore siedziała w fotelu w sali konferencyjnej „Piołunu”, z dłońmi złożonymi na rękojeści nieodłącznego rapiera. Broń – o ile Brisbane pamiętał, pamiątka rodzinna i znak rozpoznawczy ekscentrycznej komandor – powoli wirowała pomiędzy ukrytymi w rękawiczkach dłońmi, kreśląc głowicą ósemki w powietrzu. Moore patrzyła na olbrzymią, zajmującą całą długość ściany projekcję ekranu taktycznego okrętu. Czarne tło pstrzyły kolorowe ikony, kody i symbole, przecinały je jasne linie trajektorii, zdobiły szare sfery prawdopodobnych pozycji obiektów, które chwilowo pozostawały niewidoczne dla sensorów. Pozycję „Piołunu” znaczyła błękitna ikona na pograniczu Strefy Zero, tuż obok podobnej, symbolizującej badawczego „Amundsena”, i czerwonej, wskazującej pozycję USS „Nemesis”, jak cień powtarzającego manewry unijnego niszczyciela. – Pułkowniku. – Nie odwróciła się w jego stronę, nadal skupiona wyłącznie na projekcji. – Komandorze – odparł Brisbane uprzejmie. – Jaki wieści ze Strefy? – Bez zmian. – Rękojeść rapiera zatańczyła pomiędzy smukłymi dłońmi oficer, z prawej do lewej, z lewej do prawej, w równym tempie, precyzyjnie jak metronom. – Wszyscy chodzą jak na paradzie, nikt nie zszedł z oznaczonych kursów nawet o kilometr. – Nikt nie chce incydentu. – Australijczyk wzruszył ramionami. – W pewien sposób pocieszające. Nie czuł się specjalnie zaskoczony. Zawieszenie broni pomiędzy Unią i Stanami Zjednoczonymi było jeszcze bardzo świeże, a zagrożenie, które implikowała smukła, groźna sylwetka „Johna Donne’a”, nadal w sferze hipotez. W takiej sytuacji nagła eskalacja sytuacji pomiędzy niedawnymi wrogami zdawała się bardziej prawdopodobna niż sztuczka otoczonego pajęczyną osprzętu wraku. – Albo chcą go w konkretnym momencie. – Kobieta uśmiechnęła się krzywo, jednak zanim zdążyła powiedzieć coś więcej, naprzeciw niej pojawiły się dwie kolejne projekcje. Jedna z nich przedstawiała kontradmirała Petrescu, krzepkiego, śniadego sześćdziesięciolatka dowodzącego unijną eskadrą. Na drugiej widzieli bladą, pociągłą twarz doktor Hjelstrom, szefowej kadry naukowej „Amundsena”. Brisbane zerknął na wskazania ściennego zegara – dwójka przybyszów była, jak zawsze, punktualna niemal co do sekundy. – Dzień dobry państwu – zaczął Petrescu i kontynuował, nie czekając, aż przebrzmią rutynowe grzeczności: – I od razu: jak postępy? Tylko proszę mi to jakoś streścić. Brisbane z trudem powstrzymał się od uśmiechu, patrząc na ledwie skrywaną urazę doktor. Admirał Petrescu, będąc osobą obowiązkową, nalegał na codzienne raporty z pracy naukowców na „Amundsenie” i spotkanie z Moore, dowódcą przydzielonej okrętowi eskorty. Jednocześnie nigdy nie krył się ze swoją ignorancją i ciągle żądał uproszczeń, co doprowadzało skrupulatną i neurotyczną Hjelstrom do białej gorączki. – Nasze zespoły nadal pracują nad odszyfrowaniem danych nawigacyjnych, które udało się przechwycić, ale bez dodatkowych informacji nie liczymy na szybki sukces. Próbowaliśmy zawęzić przestrzeń rozwiązań do… – zaczęła doktor, ale Petrescu zbył ją niedbałym gestem. – Proszę się skupić na zmianach, a nie na rzeczach, które się nie zmieniły od wczoraj. Macie coś nowego? To również stanowiło element charakterystyczny ich codziennych spotkań – admirała drażnił powolny postęp prac naukowych. Akceptował go, ale z charakterystycznym żachnięciem człowieka, który co prawda zdaje sobie sprawę z konieczności ostrożnego postępowania – lecz bardzo by tego nie chciał. Prawdopodobnie wpływ miały na to nie tylko naciski z góry, ale też początkowy postęp badań. W pierwszych tygodniach odkrywano pewne podstawowe, jednak bardzo widoczne dla laika rzeczy – jak na przykład to, że „John Donne” był luźną impresją na temat amerykańskiego niszczyciela klasy Vester, budowę systemu dysz napędu jonowego oraz, co stanowiło wciąż opowiadaną historię, niewielkie, odizolowane całkowicie od reszty okrętu pomieszczenie, będące dokładną rekonstrukcją mesy oficerskiej z oryginalnego vestera, łącznie z materiałem foteli oraz odciętym od zasilania ekspresem do kawy. Czas „wielkich odkryć” minął jednak bezpowrotnie i teraz zespoły Hjelstrom skazane były na powolną, mrówczą pracę i niewielkie postępy całkowicie pomijalne dla kogoś, kto sam badaczem nie był. – Dziś rano przebiliśmy się przez zewnętrzny pancerz „Johna Donne’a” w sektorze C – powiedziała Szwedka ze sztucznym uśmiechem na ustach. – Niestety, struktura kadłuba pod nim jest podobna do tej w sektorach A i B. Brak jakichkolwiek nowych korytarzy czy tuneli, jednolity materiał z występującymi stosunkowo regularnie komorami o przekroju pomiędzy metrem a dwoma, połączonymi duktami o przekroju dwudziestu centymetrów. Komory są wypełnione pyłem, przede wszystkim krzemowym, ale z domieszkami różnych metali. W dwóch przypadkach zamiast pyłu występowała gęsta substancja, której analiza wykazała podobny skład. Nadal sprawdzamy hipotezę, że mamy do czynienia z programowalnymi substancjami i systemem umożliwiającym dostosowanie wewnętrznej struktury okrętu do potrzeb. Chwilowo trudno nam wysnuć jakieś wiążące wnioski. Wewnątrz duktów wykryliśmy ślady tych samych pierwiastków co w komorach, jak również ścieżki przewodzące, prawdopodobnie służące do transferu danych. Założyliśmy sondy, ale na razie monitoring nic nie wykazuje. Obok jej podobizny nad konferencyjnym stołem zamigotał kolejny hologram ukazujący zbliżenia odwiertów wykonywanych przez ekipy badawcze w kadłubie przejętego okrętu. Na trzecim z kolei ujęciu dało się zobaczyć rozwierconą komorę oświetloną reflektorem głowicy badawczej. Wypełniający przestrzeń wewnątrz pył przypominał popiół. – Oczywiście. – Admirał znowu upił łyk z trzymanego oburącz kubka. – Co ze źródłem mocy? Macie je? Albo wiecie coś o nim? Domniemane źródło zasilania, którego słabe echa wyłapywały skany grup badawczych, było największą bolączką Rumuna. – Tak, w tym sensie, że jesteśmy pewni jego obecności – potwierdziła doktor. – Uważamy, że jest na naszej wysokości, dotarcie tam to po prostu kwestia czasu. Według skanów to może być dobrze głuszony reaktor, ale trudno oszacować… – Czy może zasilić broń? Napęd? – Nie wiemy. – Hjelstrom bardzo wyraźnie powstrzymała się przed wywróceniem oczami. – Istnieje szereg zmiennych, które wpływają na oszacowanie rzeczywistej wydajności źródła zasilania w oparciu o odczyty i… – Znaczy: nie ma wyników. Rozumiem. – Petrescu uniósł do ust parujący kubek opatrzony napisem „Najlepszy dziadek na świecie”. – Jakiś przesył danych? Nawigacja, łączność? Odkąd tydzień temu zespół badawczy przechwycił coś, co zidentyfikowano jako zaszyfrowane pakiety nawigacyjne, Petrescu zdawał się żyć nadzieją, że sukces – choć wątpliwy, bo nadal nic nie odszyfrowano – uda się powtórzyć. – Niewątpliwie tak, ale nie jesteśmy w stanie stwierdzić jakich. – Sądząc po wyrazie twarzy, Hjelstrom miała na ten temat zupełnie inne zdanie. – Raczej nie liczyłabym na szybki sukces na tym polu. – No tak. No tak. – Admirał znów uniósł kubek do ust. – Cóż, proszę dać mi znać, jeśli tylko będzie coś wiadomo. Potrzebuję też harmonogramu odwiertów w głąb kadłuba „Johna Donne’a”. – Niestety, możemy dostarczyć tylko szkicowy rozkład. Postęp tego typu operacji jest trudny do przewidzenia, zwłaszcza że mamy nie ryzykować niepotrzebnych uszkodzeń wraku. Warto zauważyć… – Ogólny plan będzie musiał wystarczyć. – Petrescu machnął ręką i zwrócił się do Moore, lecz zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, Szwedka uniosła dłoń. – Jest jeszcze jedna rzecz – powiedziała. Admirał, ku zaskoczeniu wszystkich, przerwał w pół słowa i spojrzał na Hjelstrom pytająco. – Chodzi o specjalistkę przydzieloną nam przez Dowództwo Operacji Specjalnych. – Arnhem? – Brisbane uniósł brew. – Tak – odparła. – Choć jej pomoc przy przechwyconych danych pozostaje nieoceniona, jej zachowanie jest ze wszech miar niepokojące. – W jaki sposób? – Zanik kontaktu z pozostałym personelem – powiedziała kobieta. – Także podczas badań po powrocie z pokładu „Johna Donne’a”. To wyraźna zmiana. Wcześniej co prawda nie byliśmy w stanie odszyfrować większości jej przekazu, ale przynajmniej przekaz był. Teraz praktycznie całą jej aktywnością jest pobyt w komorze, gdzie trzymamy przechwyconą SI. – Jej zadaniem jest wydobycie informacji z tej SI – zauważył pułkownik. – Powinna tam przebywać, takie dostała rozkazy. – To prawda – zgodziła się Hjelstrom. – Moi analitycy znaleźli jednak kilka niepokojących wzorców w jej zachowaniu. Naturalnie zawarliśmy to w raporcie. – Będę wdzięczny za kopię. Szwedka skinęła głową. – Mam nadzieję, że przyjrzy się pan tej sprawie – włączył się Petrescu. – Byłoby niedobrze, gdyby nie miał pan kontroli nad własnymi ludźmi. – Ręczę, że w pełni kontroluję Arnhem. – Brisbane uśmiechnął się kwaśno. – Proszę się nie obawiać. – To właśnie chciałem usłyszeć. – Admirał uniósł kubek w imitacji toastu. – Komandorze Moore, co z „Nemesis”? Rapier przepływający pomiędzy dłońmi Elise Moore zamarł. Dowódca „Piołunu” uniosła wzrok na przełożonego. – Trzymają się wewnątrz korytarza ustalonego w wytycznych – powiedziała spokojnie. – Komandor Kelly zgłasza się co sześć godzin, żeby uzgodnić program manewrów. Wzorowy sąsiad. – Dobrze! Tego właśnie potrzebujemy! – Petrescu wyraźnie się rozpromienił. Kurze łapki w kącikach oczu sprawiły, że w tej chwili wyjątkowo łatwo było go sobie wyobrazić jako posiadacza kochających wnuków. – Zatem proszę… Zamarł nagle i zmarszczył brwi w odpowiedzi na meldunek pochodzący gdzieś spoza kadru. – Ile? – zapytał, marszcząc brwi. – Wywołujecie ich? Aha… Tak, na ekran. Przez kilkadziesiąt sekund Rumun wpatrywał się gdzieś na prawo od kamery przekazującej obraz na „Piołun”. Brisbane, Moore i Hjelstrom czekali w milczeniu. – Proszę państwa – jowialność wyparowała z głosu admirała jak zdmuchnięta – sytuacja się zmieniła. – Sir? – Moore zmrużyła zielone oczy. – Właśnie otrzymałem informację, że do systemu weszła Piąta Eskadra Liniowa – wyjaśnił Rumun. – Jej dowódca chce jak szybszego kontaktu z kadrą. – Nowe rozkazy? – Wzrok komandor Moore powędrował do ekranu taktycznego. – Nowy układ sił, więc i nowe rozkazy, tak. – Petrescu pociągnął długi łyk z kubka. – Odprawa za kwadrans. Jednym ruchem przerwał połączenie. Jego hologram zamigotał i znikł, pozostawiając po sobie tylko szary poblask projektora i echo niepokoju admirała. EUS „Aurora”, Strefa Zero, Alpha III Reticuli, pogranicze terytorium USA, 7.04.2214 ESD, 05:11 Transportowiec „Aurora” był bardzo specyficznym okrętem. Niczym przerasowiony pies, stanowił doskonały przykład idealnego dostosowania do jednego zadania i wyjątkowej bezużyteczności we wszystkich innych. Jego kadłub pozbawiono ochronnej warstwy poszycia CSS, czyniąc go zupełnie bezbronnym wobec ognia laserów dalekiego zasięgu. Systemy łączności wzmocniono kablowymi interkomami, przez co komunikacji wewnętrznej praktycznie nie dało się zakłócić na długo. Pomost bojowy został zaminowany, podobnie jak dwie baterie obrony punktowej. Uruchomienie napędu gwiezdnego wymagało fizycznej obecności w dwóch odległych od siebie punktach, a rdzeń nawigacyjny dało się odstrzelić prostą komendą. Kapsuły ratunkowe były niemal całkowicie pozbawionymi elektroniki skorupami, pozwalającymi przetrwać nie więcej niż kilkanaście godzin w przestrzeni. Transportowiec miał za to mocno podrasowane silniki manewrowe, dzięki czemu dokowało się nim niemal jak wahadłowcem, doskonale wyposażoną zbrojownię oraz hangar na niewielki holownik portowy o drastycznie przyciętym zasięgu. To wszystko służyło tylko jednemu celowi – by „Aurora”, dostarczająca zaopatrzenie zespołom naukowym pracującym na pokładzie „Johna Donne’a”, była bezpieczna. Nie dla swojej załogi, rzecz jasna – bezpieczeństwo obsady transportowca było kwestią zdecydowanie drugorzędną. „Aurora”, jedyna duża jednostka mająca zezwolenie na podejście do „Johna Donne’a”, miała przede wszystkim nie stanowić zagrożenia dla reszty zespołu, co przekładało się na bycie niezbyt szybką, słabo uzbrojoną i łatwą do zniszczenia. Naturalnie załoga i pasażerowie „Aurory” doskonale zdawali sobie sprawę ze statusu okrętu, co było powodem szybkiego rozkwitu czarnego humoru wśród trzydziestu osób obecnych na pokładzie. Ale morale obsady transportowca, który miał nigdy nie iść do bitwy, było jeszcze dalej na liście zainteresowań dowódcy sojuszniczych sił niż jej przetrwanie. *** Marcin Wierzbowski obudził się na pisk interkomu. Ciemność wewnętrznej strony powiek powoli ustąpiła półmrokowi skąpanej w nocnym oświetleniu kajuty oficerskiej „Aurory”. Siedział na pokładzie, tuż obok rozłożonej koi. Nie przypominał sobie, kiedy zasnął, ale to było ostatnio normą. Od prawie miesiąca spał krótko, głównie w miejscach, gdzie zmęczenie akurat go pokonało, i budził się niewypoczęty. Czuł watę w głowie i nieprzyjemny ciężar w całym ciele. Powinien był wziąć więcej prochów – pojawiła się znajoma myśl, zwykła refleksja ostatnich poranków. Zerknął na zegar – była trzecia w nocy czasu pokładowego, daleko do pobudki. A więc coś musiało się wydarzyć. Poczuł nagłe gorąco, kiedy wewnętrzny dzwonek alarmowy sunął poprzez kolejne synapsy, przygotowując ciało do walki. – Słucham – odezwał się, uderzając w przycisk odbioru. Na ekranie pojawiła się drobna twarz Camilli Isaksson. Szwedka miała pełną wystudiowanej nonszalancji minę osoby, która nie tylko nie ma nic alarmującego do zaraportowania, ale też kwestionuje samą konieczność składania meldunków. Było w niej jednak skryte, ledwo wyczuwalne napięcie, które natychmiast wyłapał. – Wstawaj, słodki książę – rzuciła pozornie pogodnym głosem. – Dobre duszki z centrali przesyłają pozdrowienia. Mogę wejść? – Jasne. – Polak podniósł się, naciągnął bluzę mundurową i otwarł drzwi. Nie mógł nie zauważyć mocno taksującego spojrzenia, jakim omiotła wnętrze kajuty. Zauważyła datapad na podłodze, obok – w świetle lepiej widoczną – tackę z pustym kubkiem i pudełkiem po lekach, rozrzuconą talię kart, nieruszony śpiwór, zapewne i wymięty mundur. Sądząc po wyrazie jej twarzy, i sam Marcin musiał wyglądać na wymiętego. – Co się dzieje? – zapytał, zanim zdążyła cokolwiek skomentować. – Sporo. – Podała mu datapad. – Mamy gości w systemie. – Kto? – Nasi. – Kobieta ukucnęła przy tacce i rozsypanych kartach, po czym podniosła w dwóch palcach blister po tabletkach. – Piąta Eskadra Liniowa. – Zamierzamy coś tu robić? – Spojrzał na podane urządzenie, szybko przerzucając kolejne strony raportu sensorów. Rozłożyła dłonie w uniwersalnym geście niewiedzy. – Nic, o czym ktoś by mnie poinformował – powiedziała i zaczęła powoli zbierać rozsypane karty, jedną po drugiej. – Ale może ty się czegoś dowiesz. Wskazała na trzymany przez Polaka datapad. – Znaczy my? – Znaczy ty. „Do wyłącznej wiadomości dowódcy zespołu”, nie dla jakichś prostych żołdaków – odparła, podnosząc leżący na podłodze terminal, zamykając otwarte na nim okno edycji tekstu i nie komentując samotnego „Mamo” na pustej stronie. – Brisbane nawet nie chciał, żeby ta informacja poszła przez interkom, i dlatego robię za gońca. – Brzmi poważnie. – Marcin otworzył okno wiadomości, szybko wprowadzając osobisty kod dostępu, który potwierdził przyłożeniem chipa z jednorazowym kluczem. Ekran błysnął zielonym zatwierdzeniem uprawnień i wyświetlił wiadomość. Polak szybko przebiegł wzrokiem kolejne linie. W miarę jak czytał, sen uciekał coraz szybciej. – Widzę, że poważna rzecz. – Isaksson podniosła się, odłożyła terminal na niewielki stolik, obok kabury. Podała Marcinowi karty, uważając, by nie spojrzeć przypadkiem na ekran. – Potrzebujesz pomocy? Skasował wiadomość i odłożył datapad na biurko, po czym odetchnął głęboko kilka razy. Spokój nie nadszedł. – Jak najbardziej – powiedział, starając się przywołać swój najbardziej opanowany ton. Wziął podaną talię kart i schował ją do kieszeni bluzy. – Daj znać reszcie, żeby zjawili się w konferencyjnej za dziesięć minut. I sprawdź, czy nasi przyjaciele z Hex Machiny nie wstawili tam jakichś swoich zabawek. Szwedka przez chwilę wyglądała, jakby chciała coś odpowiedzieć, ale ostatecznie tylko skinęła głową, przybierając swój zwykły łobuzerski uśmiech, który jednak nie sięgnął oczu. – Dobra. Powodzenia. Wyszła szybkim krokiem, pozostawiając Wierzbę samego. Polak poświęcił jeszcze trzydzieści sekund na wpatrywanie się w leżący na stoliku datapad. Naturalnie odpowiedzi na pojawiające się w głowie pytania nie nadeszły. Zrzucił wygnieciony mundur, wcisnął się pod natrysk i wdusił przycisk uruchamiania. Rozdrobniona mgiełka, która wypełniła komorę, przyjemnie pobudzała końcówki nerwowe, zmywała pot i przynajmniej trochę usuwała wrażenie zmęczenia. Będzie musiało wystarczyć. Ogolił się i przeczesał włosy, przez chwilę zatrzymując wzrok na szczupłej twarzy patrzącej na niego z lustra. Odzyskujące przytomność spojrzenie ciemnych oczu będzie wymagało pracy, zanim pokaże się podwładnym. Bladość nadawała mu wygląd upiora, w dodatku starzejącego się upiora – Wierzba przesunął dłonią po pierwszych, na razie odosobnionych muśnięciach siwizny na ciemnych włosach. Cholera, nie miał nawet trzydziestki. Westchnął i zabrał się za doprowadzanie do porządku munduru, jednocześnie szukając tabletek pobudzających. Zostało mu pięć minut, a to, co miał przekazać swoim ludziom, wymagało, aby mieli pewność, że w pełni panuje nad sytuacją. Nie będzie łatwo ich oszukać. EUS „Piołun”, Strefa Zero, Alpha III Reticuli, pogranicze terytorium USA, 7.04.2214 ESD, 07:36 Czternaście okrętów eskadry liniowej prowadzonej przez EUS „Chimera” było wyraźnie widoczne na sensorach dalekiego zasięgu, ich pracujące pełną mocą silniki jonowe dawały jasne, mocne echo. Dowódca zespołu, wiceadmirał lord Hieronymus III Rutheford robił co mógł, by jak najszybciej doprowadzić swoje okręty do jednostek w pobliżu „Johna Donne’a”. Ale to miało jeszcze potrwać. Tymczasem Strefę kształtowała już sama obecność unijnych posiłków. Pomost bojowy „Piołunu” zamigotał blaskiem oświetlenia alarmowego, a w głośnikach rozległa się informacja o przejściu na pierwszy stopień alarmu bojowego. Oficerowie jeden po drugim zakładali hełmy i uszczelniali skafandry, kolejne stanowiska zgłaszały gotowość. Na ekranie taktycznym pojawiły się wykreślone bryły stref defensywnych oraz pasywny namiar na odległą o niecałe czterdzieści jednostek USS „Nemesis”. Stanowisko uzbrojenia zgłaszało wysunięcie wieży lasera dalekiego zasięgu, nawigacja wyznaczała kurs mający ustawić „Piołun” pomiędzy badawczym „Amundsenem” a amerykańskim niszczycielem. William Brisbane zajął miejsce obok stanowiska Moore, która rozmieszczała wokół siebie holograficzne ekrany. Na ekranie taktycznym amerykańska eskadra robiła dokładnie to, czego można się było spodziewać – okręty ostrymi zwrotami zmieniały pozycje, szykując się do potencjalnej bitwy. – Jakkolwiek przekonująco brzmiały zapewnienia Petrescu – zauważył ponuro Brisbane, patrząc na ekran – chyba nie uwierzyli, że nie szukamy guza. – Pan by uwierzył? – westchnęła Moore. – Jeszcze trzy miesiące temu prowadziliśmy wojnę, przegraliśmy rozmowy, w wyniku których „John Donne” znajduje się praktycznie w ich przestrzeni, Mimo naszych protestów Strefą dowodzi amerykańska admirał. Jak, inaczej niż jako próbę przejęcia kontroli, dało się zinterpretować nagłe wejście do systemu eskadry liniowej bez żadnych ustaleń? Australijczyk musiał się zgodzić. Trudno było oczekiwać od Amerykanów wiary w dobre intencje strony unijnej, kiedy wiary tej brakowało nawet po stronie kadry Petrescu. Narada, którą poprowadził Rumun z pokładu „Achillesa”, wyraźnie wskazywała, że nie ma pojęcia, jaki zamysł ściągnął tutaj unijną eskadrę liniową w sytuacji, kiedy mogło to wywołać konflikt. Zapytany wprost Rutheford, odpowiadający z prawie dziesięciominutowym opóźnieniem, poinformował jedynie, że został przysłany, aby wzmocnić ochronę Strefy w pełnej współpracy z Amerykanami. Odmówił jednak odpowiedzi na pytania, dlaczego Holloway nic o tym nie wie oraz przed czym dokładnie chronić Strefę ma „Chimera”. Zapewnił, że jego zespół w żadnym razie nie zakłóci pracy Strefy ani nie zagrozi status quo. Było to oczywistą nieprawdą, bo zakłócał i zagrażał. Petrescu, chcąc – całkiem zrozumiale – wyhamować potencjalny kryzys, poprosił admirała o zatrzymanie marszu ku Strefie Zero, dopóki nie nadejdzie potwierdzenie ze strony amerykańskiej. Rutheford – uprzejmy, lecz nieustępliwy – nie chciał nawet o tym słyszeć. Miał rozkazy, utrzymywał, i zamierzał je wykonać. Słowa te – naturalnie – nie uspokoiły nikogo. – Komunikat z „Charlesa Morana”. – Porucznik Pallatio, rosły mężczyzna o czarnej, gęstej brodzie, upodabniającej go do pirata, spojrzał znad konsolety na przełożoną. – „Piołun” ma natychmiast wycofać się na pozycje poza granicą siedemdziesięciu jednostek i czekać na dalsze rozkazy. Osłonę „Amundsena” przejmuje „Nemesis”. Proszą o potwierdzenie. Słowa oficera zawisły w eterze. Brisbane zabębnił palcami w oparcie fotela. Rozkaz był oczywistym testem. Holloway najwyraźniej chciała ustalić, czy nadal ma kontrolę nad formalnie podległymi jej okrętami. Sam pewnie by tak zrobił. Elise Moore pochyliła się do przodu i przymknęła oczy. Jej dłoń powędrowała – jak zawsze, kiedy się nad czymś zastanawiała – do rękojeści rapiera. Przez chwilę w milczeniu gładziła ozdobną głowicę dłonią zakutą w rękawicę skafandra. – Nadaj, że czekamy na potwierdzenie z flagowca – powiedziała w końcu. – I otwórz mi kanał z „Achillesem”. Ekran łączności przed jej stanowiskiem rozbłysnął i ukazał stanowisko kontradmirała Petrescu. Rumun, podobnie jak Moore, założył skafander – unijny krążownik zatem również przeszedł na najwyższą gotowość bojową. – Admirale – zaczęła dowódca „Piołunu” – dostaliśmy właśnie rozkaz wyjścia poza granicę od dowódcy Strefy. Proszę o potwierdzenie. Petrescu spojrzał na nią z wyraźnie wymuszonym spokojem. Po starszym mężczyźnie widać było, że z trudem panuje nad wściekłością. – Proszę wykonać polecenie – powiedział. – Zdecydowanie nie jesteśmy zainteresowani żadnym incydentem. Następnie przesunął dłonią przed sobą i połączenie zostało przerwane. Brisbane zmrużył oczy, patrząc w miejsce, gdzie jeszcze niedawno widniał przekaz z „Achillesa”. – I jak pan myśli? – głos Elise Moore był pełen niepokoju. – Prężymy muskuły tam, gdzie nie powinniśmy – odparł Australijczyk. – I boję się, że możemy mieć z tym problem. – Nadać na „Morana” – Moore zwróciła się do Pallatia. Jej głos był niemal pozbawiony intonacji. – „Piołun”, przechodzimy na nową pozycję zgodnie z rozkazem. Ster, trzydzieści-dziesięć, odpalenie: piętnaście procent mocy za jedną minutę. Wyłączyła szybkim ruchem ekran łączności i przeszła na taktyczny, obserwując ruchy jednostek spod zmrużonych oczu, a co kilka chwil wysyłając zapytanie do sekcji taktycznej okrętu. Milczała, wyraźnie rozważając w głowie możliwe scenariusze. Brisbane również milczał. Mijały minuty, a sytuacja się nie pogarszała. – Komandorze – zgłosił po kilkunastu minutach Chandra ze stanowiska obsługi sensorów – USS „Nemesis” zmienia kurs na dwadzieścia-trzysta osiem. Brisbane spojrzał na ekran taktyczny. Amerykański niszczyciel ostro wykręcił i szedł teraz prosto na „Amundsena”. Moore syknęła z dezaprobatą. – Można się było spodziewać, że coś się wydarzy… – mruknęła. – Łączność, nadaj na „Achillesa”: USS „Nemesis” podchodzi do „Amundsena”, proszę o rozkazy. Splotła dłonie, wpatrzona nieruchomo w ekran taktyczny. – Jak pan myśli? – zwróciła się ponownie do Australijczyka. – Próbują zdobyć jakieś atuty – powiedział cicho Brisbane, obserwując przemieszczający się ku okrętowi badawczemu symbol amerykańskiego niszczyciela. – Na wypadek gdyby nasza „Chimera” nie przybyła jednak z przyjazną wizytą. Dowódca „Piołunu” zabębniła palcami o podłokietnik fotela. – Łączność, proszę nawiązać połączenie z „Nemesis” – zadecydowała. – Sprawdźmy, czego możemy się dowiedzieć. Na ekranie komunikacyjnym naprzeciw kobiety pojawiła się ukryta za filtrem hełmu niemłoda już twarz komandora porucznika Kelly’ego, dowódcy amerykańskiego niszczyciela. – Ma’am. – Amerykanin skinął lekko głową. – W czym mogę pomóc? Mówił bardzo poprawną linguą, jakby wyuczoną na kursie. Mocny akcent New Baltimore w głowie Brisbane’a budował obraz fabrycznego robotnika. – Komandorze Kelly. Czy coś się wydarzyło na „Amundsenie”? – zapytała Moore. – Nie mamy żadnych alarmujących meldunków z pokładu. – Nic, o czym byśmy wiedzieli, ma’am. – Zatem, jeśli to nie tajemnica, skąd zmiana kursu? Kelly pokręcił głową ze smutkiem. – Na pokładzie waszego okrętu znajdują się nasi specjaliści, a ja mam ich przemieścić do mojego laboratorium – w jego głosie pobrzmiewał autentyczny żal. – Rozkaz dowódcy Strefy. – Dlaczego w ogóle zamierzacie ich zabrać? – Moore uniosła brew. Na moment przeniosła wzrok na boczny ekran, na którym… . . . …(fragment)… Całość dostępna w wersji pełnej\nSPIS TREŚCI Karta tytułowa Karta redakcyjna Prolog 1. Wolność 2. PRZYNĘTA 3. DOPUSZCZALNE STRATY 4. WSPÓLNY WRÓG 5. PRAWDZIWE BARWY 6. LABIRYNT 7. ZDRAJCY EPILOG\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Sente-ebookRO/p1100317i1254859" target="_blank" title="Sente [Michał Cholewa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Sente [Michał Cholewa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Trwa pasmo szachowych sukcesów przedszkolaków – ziebice.info\n20 czerwca 2018 19 czerwca 2018 aantczak 0 Comments Ziębice\nW środę, 13 czerwca, na hali widowiskowo-sportowej Regionalnego Centrum Sportowego w Lubinie, odbył się Dolnośląski Turniej Finałowy ogólnopolskiego projektu Edukacja przez Szachy w Szkole, w którym Ziębice reprezentowały przedszkolaki z Orlej Polany.\nW szachowych zmaganiach wzięło udział około 230 dzieci w trzech kategoriach wiekowych – klas I, II i III w grupach turniejowych chłopcy i dziewczęta. Zawody zostały rozegrane systemem szwajcarskim – na dystansie sześciu rund z tempem po 15 minut na zawodnika i w następujących grupach turniejowych: grupa A: dziewczęta z klas I, grupa B: chłopcy z klas I, grupa C: dziewczęta z klas II, grupa D: chłopcy z klas II, grupa E: dziewczęta z klas III i grupa F: chłopcy z klas III. W czasie zawodów obowiązywały aktualne przepisy FIDE (Międzynarodowej Federacji Szachowej) i Kodeksu Szachowego PZSzach.\nW kategorii dziewcząt wzięło udział 19 zawodniczek. Pierwsze miejsce zajęła Milena Regner, na drugim miejscu podium znalazła się Julita Zych, natomiast na miejscu trzecim stanęła Maja Szydłowska. Ponadto, Wiktoria Bieszczad zdobyła miejsce ósme, a Emilka Stojanowska – jedenaste. W kategorii chłopców uczestniczyło 61 zawodników. Miejsce dziewiąte zajął Jakub Pawlak, natomiast Paweł Blicharski zdobył miejsce 23. Najmłodszym zawodnikiem tego turnieju okazał się pięcioletni Szymon Opach, który zajął 48. miejsce.\nOprócz klasyfikacji indywidualnej, przeprowadzona została klasyfikacja drużynowa celem wyłonienia najaktywniejszych szkół w projekcie. Kolejność miejsc ustalona była według sumy punktów dziesięciu najlepiej punktujących zawodników z danej szkoły, najwyższego miejsca indywidualnego (w dowolnej grupie) zawodnika z danej szkoły oraz miejsca drugiego i kolejnych najlepszych uczniów z danej szkoły aż do wyłonienia zwycięzcy. Do klasyfikacji drużynowej zaliczano wyniki dziesięciu zawodników. Drużyna „Orłów” liczyła ośmiu zawodników. Na 21 szkół, które wzięły udział w turnieju, przedszkolaki z Orlej Polany zajęły miejsce szóste.\nOrganizatorem wyjazdu było Gminne Centrum Edukacji i Sportu w Ziębicach oraz Towarzystwo Przyjaciół Ziębic „Ducatus”.\n← Zioła bez tajemnic, czyli Ziolove kreacje\nCzęść Henrykowa bez prądu →\nBurmistrz na półmetku kadencji – cz. 3\n25 lutego 2017 arzepka 8


„You could say this was an independent love song\nI'm doing it a different way..."\nJako mała dziewczynka wielbiłam się w historiach wielkich miłości. Moim ideałem nie był jednak nigdy Kopciuszek. Nigdy nie wierzyłam i dalej nie wierzę w "...i żyli długo i szczęśliwie." Mój dom z lat dziecięcych był zbyt realny, nazbyt przepełniony rzeczywistością codzienności by wierzyć w utopię bajek. Kiedy miałam dwanaście lat zakochałam się w filmie, który na zawsze zmienił mnie i mój pogląd na świat. Z jeden strony pokazał mi jak prozaiczna może być miłostka, którą w sobie rozdmuchujemy i wyolbrzymiamy. Z drugiej, nauczyła wrażliwości i miłości do drobnych rzeczy, szczegółów, małych szczęść. Tym filmem były "Ukryte pragnienia" Bernarda Bertolucciego. Film,którego pewnie nie powinnam oglądać mając zaledwie dwanaście lat, ale otworzył mi on szeroko oczy i sprawił, że zakochałam się w kinie. Od tamtego czasu pokochałam urok filmów. Potrafiłam jeden i ten sam film oglądać całą noc, za każdym razem bardziej zagłębiając się w szczegóły i coraz bardziej identyfikując się z bohaterami filmu. Każdy analizowałam i zapamiętywałam, starając się nauczyć jak najwięcej o życiu i świecie od ludzi ode mnie bardziej doświadczonych i mądrzejszych. Każda historia, choć fikcyjna, w mojej głowie i sercu miała realne miejsce. Moje zamiłowanie było trochę obsesyjne, do tego stopnia, iż w chwilach kiedy ciężko mi było przebrnąć przez kolejny dzień w szkole, której szczerze i dogłębnie nienawidziłam, wyobrażałam sobie jak na biurku nauczyciela, siedzi Thelma, radośnie puka swoimi kowbojskimi butami w blat biurka, uśmiecha się od ucha do ucha i mówi do mnie "Lets get going...". Więc brnęłam do przodu, każdą porażkę przeżywając w samotności, powtarzając sobie cały czas, że albo pójdę dalej i nie dam się nikomu, albo się poddam, przyznam porażkę i odbiorę sobie życie. Tak po prostu. Dwadzieścia parę lat później, jako dorosła kobieta, wcale nie czuję się ani bardziej pewna siebie ani silniejsza. Dalej jestem tą małą dziewczynką, która walczy ze światem o skrawek szczęścia. O prawo do bycia sobą. Inną niż cała reszta, trochę dziwaczną, trochę pokraczną i wielce niedoskonałą sobą. Walczę o prawo do kochania, na swój własny sposób. O prawo do wiary w to co chcę i do życia jak chcę. Nigdy nie robiłam nic dla poklasku, nigdy nie robiłam niczego pod publikę. Za wyrażanie własnych uczuć i poglądów dostawałam zdrowo po dupie. Nie liczę już na akceptację ani zrozumienie. Ale choć mówi się, iż tolerancja jest cnotą ludzi słabych, ja pragnę właśnie tego. Tolerancji, czyli poszanowania moich poglądów, wierzeń i upodobań, które mogą różnić się od przeciętnych. Ja choć nigdy nie czułam się wyjątkowa, zawsze wiedziałam, iż do przeciętnych należeć też nigdy nie będę. Ja po prostu wszystko robię w trochę inny sposób.\nZbyt często pozwalamy określać naszą wartość. Po latach słuchania tego co możemy a co nie, tego co powinnyśmy a czego nie, jakie jesteśmy a jakie nie, same już nie wiemy gdzie nasze miejsce i w co powinnyśmy wierzyć.\nByłyśmy wychowywane w latach kiedy tak wiele się zmieniało pod względem kulturowym, politycznym jak i technologicznym. Nie byłyśmy uczone przystosowywania się to rzeczywistości jaka nas zastała kiedy wkroczyłyśmy w dorosłość. Dzieci, dom, rodzina. Dobra partia. Rzadko która matka powtarzała swojej córce ...\n„Idź świat, smakuj życie i wróć mądrzejsza,”\nlub „Bądź niezależna, zawsze licz na siebie a nie na swojego lubego.”\nZe względu na szok kulturowy, który cały czas przeżywamy, role, które pełnimy, są dużo trudniejsze niż powinny. Ciągle wydaje nam się, że coś jest nie tak. Najczęściej dochodzimy do wniosku, że to z nami jest coś nie tak. Sugeruje nam to społeczeństwo, rodzina, bliscy. Każdy przejaw inności, błysk inteligencji, potrzeba doznania czegoś głębszego spotka się z dezaprobatą. A mężczyznom dalej się kibicuje. Choć walczymy każdego dnia byśmy były stawiane na równi z mężczyznami, same wychowujemy córki na wzór tego co było, często nie zdając sobie z tego sprawy.\nNie bójmy się być inne. Nie bójmy się kochać jak chcemy i tego co chcemy. Nie bójmy się być inne, mieć inne potrzeby niż nasze matki, inne pragnienia niż nasze koleżanki.\nChodzimy ulicami i same chowamy się w tłumie, nie rzucając się zbyt w oczy.\nBądźmy wyraźnie, jedyne w swoim rodzaju.\nNiech to co w środku, będzie i na zewnątrz. Obalmy konwenanse, normy i schematy. Twórzmy nowe. Znajmy swoją wartość i bądźmy dumne, że kobiety XXI wieku są inne. Inne niech znaczy lepsze, udoskonalone, upgradeowane.\nPosłuchajcie jak Casey Brown mówi o cenieniu siebie i znaniu swojej wartości. Bo to bardzo ważne i w życiu prywatnym i w rodzinnym.\nZnaj swoją wartość - Casey Brown\nPiosenka z początku postu- Independent Love Song by Scarlet\nEtykiety: casey brown independent love song inna know your worth kobieta scarlet swoją wartość znaj


Jakość zawsze była naszym priorytetem ⋆ Droga do Euro 2012\nViatonica jest unikalna leczenia żylakowatych żył składających się tylko z naturalnych składników. Elementy mają na żyłach efekt tonik, poprawia krążenie krwi, resorpcji skrzepów krwi, eliminując obrzęk i ból. Viatonica – na podstawie przepisów narodów Yakut. […]\nPo przeczytaniu negatywnych opinii o Parazax, wątpliwości, skutecznego narzędzia, czy też nie. W takich sytuacjach, należy zapoznać się z opiniami ekspertów, lekarzy. Zacznijmy od początku. Dyskusja na temat samego problemu. W rzeczywistości, robactwo od każdej […]


oohmagazine.pl - Nowy soft-shell w ofercie jettStudio\nNowy soft-shell w ofercie jettStudio\nDostawca artykułów promocyjnych firma jettStudio przedstawia nową dwuwarstwową kurtkę typu soft-shell marki ROLY - SS6436 NEBRASKA.\nWiatroszczelna i wodoodporna kurtka z podszewką z polaru. Zewnętrzne kieszenie boczne oraz kieszeń na prawej piersi zapinane na zamek. Regulacja mankietów na rzepy. Dół ściągany linką z regulatorami. Zamek błyskawiczny w kolorze kurtki z osłoną podbródka.\nKurtka może być wykorzystywana zarówno jako odzież reklamowa, sportowa, dla pracowników, jak również codzienna. Niezwykle wytrzymała. Dzięki specjalnej obróbce materiału minimalizuje działanie wody a także zapobiega przewianiu. Świetnie nadaje się zarówno pod nadruk, jak i haft.\nModel dostępny w wersji męskiej, damskiej i dziecięcej. Rozmiary 4-16 lat, S-4XL (męskie), S-3XL (damskie). Kolorystyka: czarny, czerwony, królewski niebieski, granatowy, zielony gruszkowy, seledynowy.\nMateriał: zewnętrzny - 92% poliestru/8% elastanu; wewnętrzny - 100% poliestru, mikropolar 300 g/m². Pakowanie: blister - 1 szt, karton - 15 szt. Realizacja zamówień już od 1 szt.\nPełna oferta dostępna na stronie dystrybutora: www.jettstudio.pl\nkurtka SS6436 NEBRASKA


Polecamy Państwu ofertę komfortowego apartamentu na wynajem, znajdującego się w budynku oddanym do użytku w 2010 roku, zlokalizowanym przy ulicy Prowiantowej 17, na osiedlu Młodych, które cieszy się niesłabnącą popularnością pośród mieszkańców Białegostoku. Lokal mieszkalny znajduje się na V piętrze budynku, o nowoczesnej architekturze, wyposażonym w windę oraz monitorowanym całodobowo. Powierzchnia mieszkania - 44 m2 - dzieli się na: - komfortową sypialnie, - przestronny salon z aneksem, - stylową łazienkę połączoną z wc, - duży taras z widokiem na patio, Do mieszkania przynależy komórka lokatorska oraz miejsce postojowe w garażu podziemnym płatne dodatkowo 200 zł. Niebywałymi atutami nieruchomości jest atrakcyjna lokalizacja, miejsce postojowe w garażu podziemnym, duży taras z pięknym widokiem, niski czynsz, jak również meble oraz sprzęt AGD znajdujące się na wyposażeniu mieszkania. Lokal mieszkalny położony jest w miejscu, które jest odpowiedzią na potrzeby osób młodych i dynamicznych. Nowoczesna forma architektoniczna, wysoka jakość materiałów wykończeniowych, a także niezwykła funkcjonalność lokali i miejscowej infrastruktury zapewnią codzienny komfort na najwyższym poziomie. Dlatego polecamy mieszkanie w szczególności osobom poszukującym mieszkania w bliskiej odległości do centrum. Koszt najmu 1800 zł plus oplaty (czynsz +prąd) 350 zł. Kaucja zabezpieczająca 1800 zł. Zwierzęta nie są akceptowane. Oferta naprawdę godna polecenia. Zapraszamy do kontaktu oraz bezpłatnej prezentacji!\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z ofertą najmu 2-pokojowego mieszkania, które znajduje się w budynku przy ulicy Wiejskiej, na osiedlu Nowe Miasto, dokładnie na przeciwko Politechniki Białostockiej. Mieszkanie znajduje się na IV piętrze, a z jego okien rozpościera się piękny widok na kampus PB. Powierzchnia lokalu mieszkalnego - 40 m2 - rozdysponowana została na: - dwa samodzielne, funkcjonalne pokoje, - widną kuchnię, - łazienkę oraz oddzielne wc, - przedpokój. Do mieszkania przynależy piwnica oraz balkon. Na wyposażeniu mieszkania znajdują się meble oraz niezbędny sprzęt agd tj. lodówka, pralka, kuchenka gazowa, piekarnik. Mieszkanie jest w stanie idealnym, po świeżo wykonanym remoncie. Do kosztu miesięcznego najmu należy doliczyć opłaty tj. czynsz administracyjny wynoszący około 350 zł, prąd oraz gaz. Nieruchomość doskonale zlokalizowana, w miejscu szczególnie cenionym przez studentów, zwłaszcza Politechniki Białostockiej. Osiedle, na którym znajduje się mieszkanie jest ciche i spokojne, doskonale skomunikowane z Centrum oraz pozostałymi częściami miasta. Zapraszamy do kontaktu oraz bezpłatnej prezentacji!\n**Zapraszam Cię do zapoznania z ofertą najmu nieruchomości położonej przy ulicy Zwierzynieckiej 15** Apartament o powierzchni 36 m2 został podzielony na: - dwa oddzielne w pełni wyposażone pokoje, - wyremontowana łazienka, - kuchnia. Apartament polecamy osobom pracującym jaki i studentom ze względu na bliskość Politechniki Białostockiej oraz Uniwersytetu Medycznego. Mieszkanie jest po generalnym remoncie. Przed blokiem znajdziemy bardzo duży parking co jest dużym udogodnieniem dla mieszkańców. W pobliżu też znajdziemy liczne sklepy spożywcze oraz restauracje. Koszta najmu: Czynsz najmu 1200zł + rachunki (czynsz 350zł + prąd i gaz 50zł)= 1600 zł Kaucja zwrotna przy podpisaniu umowy 1200zł Apartament jest już gotowy do najmu od lipca 2022


Uważna analiza pozwala wyczuć kierunek, w jakim będzie zmierzać pozycjonowanie stron w następnych latach. Choć nie jesteśmy w stanie przewidzieć dokładnie, kiedy i jakie wyzwania staną przed nami w nowym roku, ogólne trendy są raczej niezmienne. Wszystko dzięki uważnej obserwacji w dłuższej perspektywie. A więc, do dzieła! Czas na najważniejsze wydarzenia w SEO w 2019 roku.\nPrace nad nową wersją Search Console\nNowa wersja Google Search Console zapowiadana była od dłuższego czasu. W połowie stycznia John Mueller potwierdził, że Google planuje pominąć niektóre funkcje i nie umieszczać ich w nowej wersji GSC. Jako przykład padły błędy indeksowania. Mueller stwierdził wówczas, ze warto skupiać się wyłącznie na problemach, które w sposób rzeczywisty wpływają na działanie strony. Prace trwały wówczas również nad wprowadzeniem bardziej spójnego raportu linków.\nAsystent Google dostępny w polskiej wersji językowej\nOd stycznia korzystanie z Asystenta Google stało się znacznie łatwiejsze. Wydawanie komend i uruchamianie różnych usług jest od tego czasu możliwe bez znajomości języka angielskiego. Tak więc zapoznanie się z pogodą, odnalezienie najbliższej restauracji czy wyznaczenie najkrótszej trasy do celu od tego momentu stało się o wiele prostsze.\nAktualizacja Rich Snippet\nRich snippets to w tłumaczeniu na język polski wyniki z elementami rozszerzonymi. Ich celem jest umieszczenie na głównej stronie wyszukań jak największej ilości informacji. By tak się jednak stało właściciel domeny musi wprowadzić dane strukturalne w kodzie podstrony. Ważna informacja: rich snippets wyświetlają się także użytkownikom stosującym wyszukiwanie głosowe.\nCore Update — Florida 2 – kontynuacja Medic Update\nMarcowa aktualizacja przez wielu została uznana za korektę zmian wprowadzonych przez Google w sierpniu 2018 roku. To w tamtym czasie wiele serwisów spadło. Nie ma więc wątpliwości, że była to jedna z najbardziej wyczekiwanych aktualizacji. Wiemy już, ze większość witryn zareagowała na nią optymistycznie. Google przy pomocy tej aktualizacji postawiło docenić wysokiej jakości treści znajdujące się na stronach internetowych. Zwróciło również uwagę na związek między contentem a odnośnikami do witryny.\nZmagania z bugami. Problemy techniczne Google z breadcrumbs i indeksowaniem\nKwiecień był miesiącem problemowym dla Google. Największy z nich dotyczył tego, że Google dobierał do domeny adres URL, który wcale nie był z nią powiązany. Problem dotyczył również ścieżek nawigacyjnych, czyli po ang. breadcrumbs pokazujących pozycję strony w hierarchii witryny, a także pojawiających się pod tytułami w wynikach wyszukiwań. Swojego niezadowolenia nie kryli również użytkownicy Google Search Consol. W tamtym czasie Google nie było w stanie podać żadnych rozwiązań, które mogłyby pomóc webmasterom i ekspertom SEO.\nRaporty o Google Discover dostępne w GSC\nGoogle Discover to funkcja działająca od 2017, która dostępna jest zarówno na tabletach jak i telefonach. Jej celem jest pokazywanie informacji dopasowanych do zainteresowań bez wyszukiwania. Od kwietnia domeny, którzy dzięki tej funkcji pozyskały spory ruch mogą sprawdzić raport w Google Search Console. Znajduje się on w sekcji Skuteczność. Warto pamiętać, że kliknięcie użytkownika w kartę Google Discover zostaje przydzielone do kanonicznego adresu URL, a także o tym, że w raporcie wynik 0 oznacza mniejsza liczbę kliknięć niż 50.\nDokładnie 7 maja Google ogłosiło światu, że robot indeksujący strony internetowe będzie pracował na nowej wersji silnika renderującego Chromium. Od tego momentu ma on być aktualizowany wraz z przeglądarką Chrome. Zyskał nawet miano evergreen. Warto zauważyć, że po aktualizacji Googlebot zyskał ponad 1000 nowych funkcji.\nDuże zmiany algorytmu Google następują kilka razy w roku. Do tej pory było tak, że wszyscy dowiadywali się o nich po fakcie. W czerwcu było jednak inaczej. Pierwszy raz Google za pośrednictwem Twittera poinformowało odbiorców o większej aktualizacji. Jej wprowadzenie zajęło pięć dni, czyli stosunkowo krótko. Po wdrożeniu właściciele domen mogli zaobserwować spadki, wzrosty lub utrzymanie obecnego statusu w wynikach wyszukań. Jest to absolutnie normalne, ponieważ tak działa większość aktualizacji. Mianowicie jedni zyskują, drudzy tracą. W tym przypadku mocno stratna okazała się być branża hazardowa, finansowa i ta powiązana ze zdrowiem.\nMobile-First oficjalnym sposobem indeksowania witryn\nNie jest tajemnicą ani nowością, ze Google mocno stawia na urządzenia przenośne. Już pod koniec 2018 roku ponad połowa domen w sieci była indeksowana według zasady mobile-first. Od lipca zasada ta przeniosła się na wszystkie nowe domeny. Oczywiście jest to spowodowane tym, że większość zapytań wyszukiwarce pochodzi właśnie z ruchu mobile.\nNowa seria na kanale youtube Google Webmasters – #AskGoogleWebmasters\nOd lipca zdecydowanie warto subskrybować kanał Google Webmasters na YouTube. Dlaczego? Otóż Google zaczęło nagrywać filmy, których celem jest udzielanie odpowiedzi na zadane za pomocą Twittera pytania. Tak więc to użytkownicy decydują o tym jak wyglądają te właśnie filmy!\nCiąg dalszy problemów z indeksowaniem stron, Google potwierdza „drobne usterki”.\nProblemy, które wystąpiły już w kwietniu nie ustały. W sierpniu nie działało indeksowanie nowych stron, a do tego pojawiły się poważne komplikacje ze sprawdzaniem adresu URL w Google Search Console. Tym razem głos w sprawie zabrali John Mueller i Danny Sulivan. Za pośrednictwem Twittera potwierdzili problem i zapewnili, że pracują nad jego usunięciem. Faktycznie, problemy stopniowo się zmniejszały.\nWyłączenie starszej wersji Search Console.\nDwa lata, właśnie tyle funkcjonowało dobrze nam znane Google Search Console. We wrześniu nastąpiło wyłączenie starej wersji i to ze skutkiem natychmiastowym. Od tego momentu można korzystać wyłącznie z nowego, ulepszonego GSC. Nowy interfejs, pulpit nawigacyjny, a także odświeżona forma raportów to wszystko nie wszystkim odpowiada. Przede wszystkim dlatego, że stara wersja ceniona była za funkcjonalność i prostotę.\nSeptember 2019 Core Update, witryny z solidnymi linkami idą w górę\nGoogle niemalże codziennie coś aktualizuje. Są to jednak zmiany praktycznie nieodczuwalne. Zupełnie inaczej jest z wspominanymi już dużymi aktualizacjami. Pisaliśmy już o czerwcowej teraz pora na wrześniową. Google podtrzymało nową politykę i poinformowało użytkowników o planowanych zmianach. Dotyczyły one głównego algorytmu wyszukiwarki.\nNowe Rich Snippet w wynikach wyszukiwania\nNowe Rich Snippet oznaczają od września możliwość wpływania na to, jak strona będzie wyglądała w wynikach wyszukiwania. Jest to spora nowość, ponieważ do tej pory to samo Google decydowało o ich wyglądzie. Można mu było jedynie delikatnie pomóc przy pomocy oznaczania danych strukturalnych. Teraz właściciele domen mają na to znacznie większy wpływ. Wystarczy, że zagłębią się w kod HTML lub wykorzystają robots meta tagów.\nKolejny nowy format na kanale Google Webmasters — Google Search News\nSeria filmów Google Search News zasługuje na szczególną uwagę. Wszystko za sprawą jej formuły. Znany wszystkim związanym z branżą SEO John Mueller wcielił się w nich w rolę prezentera wiadomości. W umieszczanych wideo przedstawia on w telegraficznym skrócie najnowsze zmiany jakie nastąpiły w wyszukiwarce.\nNowe atrybuty linków: Sponsored i UGC (User Generated Content — linki utworzone przez użytkowników, np. w komentarzach na blogu)\nNowości w Search Console: raporty plików wideo\nWideo cały czas zyskuje na popularności. Absolutnie nie dziwi więc fakt, że Google wprowadza coraz to nowe ulepszenia, które pomagają użytkowników w wyszukiwaniach. Dodatkowo od października pojawiła się nowa opcja. Mianowicie w Google Search Console można znaleźć raporty poszerzone o pliki wideo. Dzięki temu zyskujemy narzędzie do zrozumienia i kontrolowania tego jak działa nasze wideo w wynikach wyszukiwania.\nAlgorytm Bert potwierdzony — lepsze dopasowanie wyników wyszukiwań do faktycznych zamiarów odbiorcy\nCzym jest Bert? Otóż jest to wdrożona w październiku aktualizacja, która ma spowodować, że wyszukiwarka będzie w lepszym stopniu rozumiała naturalny język użytkowników. Oznacza to, że Bert zrozumie wyrazy w zapytaniu, a także ich kontekst i kolejność. Będzie brał pod uwagę także stopwordsy, które wcześniej były pomijane. Sam Bert ma wpłynąć na około 10% wyników wyszukiwań i uznaje się go za największą rewolucje od czasu wypuszczenia RankBrain.\nSiteKit — nowa wtyczka od Google dla WordPress. Statystyki z Google Search Console, Google Analytics, PageSpeed Insights i AdSense dostępne z poziomu najpopularniejszego CMS-a\nBing ostrzega przed karami m.in. za nieorganiczną strukturę witryny\nUpdate w wyszukiwaniach lokalnych, Bedlam Update\nAktualizacja Bedlam oparta jest na dopasowaniu neuronowym. Metoda ta polega na wykorzystaniu sztucznej inteligencji w celu dokładniejszego łączenie słów z pojęciami. Takie działanie ma wpłynąć na bardziej trafne wyniki wyszukiwania lokalnego, a także pomóc w zwalczaniu spamu słów kluczowych w nazwach firm. Aktualizacja Bedlam sprawiła, że Google zyskało możliwość wykraczania poza słowa użyte w nazwie lub opisie firmy. Czy jest to istotne? Oczywiście tak! Zwłaszcza dla firm lokalnych, które nie posiadały „naturalnych” słów kluczowych w swojej nazwie.\nAlgorytm BERT dotknął 10% stron w 70 krajach na świecie\nAlgorytm BERT to grudniowa nowość od Google. Wprowadzono go po to, by ulepszyć wyszukiwanie na podstawie wpisanych fraz. Algorytm ten jest mocno związany z opisywanym powyżej Bedlam Update.\nTo tylko wybrane wydarzenia z zeszłego roku. Jak widać, minął on pod znakiem nowych funkcji GSC i aktualizacji Florida 2 oraz Bert.\nCo naszym zdaniem przyniesie 2020 rok — już za tydzień.\nCzłowiek chce podejść googla, a Google podchodzić człowieka. Gdy już się myśli, że się rozgryzło tego ich bota, to ten zawsze coś odwala i piszą “drobne usterki”. Ciągła nauka i walka


Szeroki asortyment modnych ubrań dziecięcych - Amako\nHome » Spółki » Hurtownie » Szeroki asortyment modnych ubrań dziecięcych\nDodane: 2017-11-23 :: Kategoria: Spółki / Hurtownie\nE-HURTOWO.EU to hurtownia ubranek dla dzieci, odzieży oraz bielizny damskiej, a także obuwia. Jest to hurtownia internetowa o bardzo szerokim asortymencie. W ofercie hurtowni można znaleźć wiele ciekawych i modnych ubrań. Ubrania są w atrakcyjnych cenach, zważywszy na ich doskonałą jakość i modny design. W E-HURTOWO.EU zaopatrzysz swój butik w modne i atrakcyjne ubrania. Prowadzisz sklep z odzieżą i akcesoriami dziecinnymi? Hurtownia ubranek dla dzieci E-HURTOWO to miejsce, w którym zaopatrzysz się w najlepszy jakościowo towar do swojego sklepu. Odzież dziecięca oferowana przez hurtownię to wspaniałe i wygodne rozwiązania dla każdego dziecka, ubranka te charakteryzują się modnymi fasonami i super kolorami! Naszym priorytetem jest satysfakcja klienta!\nUrządzamy nasze mieszkanie, nasz dom. Zastanawiamy się, jakie rzeczy do niego wybrać. Na co postawić. Kuchnia to serce każdego domu. Chcemy by była funkcjonalna. Zastanawiamy się nad akcesoriami do niej. Bardzo ważnym elementem w każdej kuchni są garnki. Rynek oferuje nam szeroką ofertę, jeśli chodzi o te ...


O krok od medalu na MŚ Paragames Breda 2017\nW dniach 22-24 czerwca w holenderskiej Bredzie Reprezentacja Polski Mężczyzn z Niepełnosprawnościami na Wózkach brała udział w Mistrzostwach Świata, na których zajęła wysokie, 4. miejsce.\nPierwszego i drugiego dnia turnieju Polacy mierzyli się w spotkaniach fazy eliminacyjnej, rozgrywając łącznie aż 9 meczy ("każdy z każdym"). W pierwszym pojedynku w pięknym stylu pokonali naszego odwiecznego rywala zza Odry - Niemców. W kolejnym musieli niestety uznać wyższość drugiego z sąsiadów - Czechów, ale w trzecim starciu ponownie nie pozostawili złudzeń kto jest lepszy, tym razem pokonując Kanadę 4:1. Dzień pierwszy nasi Reprezentanci zakończyli porażką z późniejszym triumfatorem imprezy - Szwecją oraz zwycięstwem nad Belgią.\nNazajutrz nasi zremisowali z Holandią 0:0. Jak się później okazało, mimo porażki ze Szwajcarią 0:1, punkt wywalczony w meczu z gospodarzami turnieju oraz dwie kolejne wygrane: z Francją 4:0 i Holandią U-19 3:0 dał Polakom awans do półfinału. Ten smakował jeszcze lepiej, gdy okazało się, że za sobą Polacy zostawili m. in. Helwetów.\nW meczu, którego stawką był awans do finału, Polacy ponownie skrzyżowali kije z Czechami. Niestety, po raz drugi lepsi okazali się nasi południowi sąsiedzi, którzy zwyciężyli 4:1. Pozostała nam więc walka o brąz i to z nie byle jakim przeciwnikiem. Naprzeciw nas stanęła Holandia - gospodarz całej imprezy. Niestety, Polacy ulegli 2:5 i ostatecznie zajęli 4. miejsce. Były to pierwsze Lokatę tą należy jednak rozpatrywać w kategorii sporego sukcesu, dlatego też gratulujemy naszym Reprezentantom osiągniętego wyniku i dziękujemy za piękne reprezentowanie Polski na Mistrzostwach Świata!\nKomplet wyników Polski na Paragames Breda 2017\nPolska - Kanada 4:1\nPolska - Szwajcaria 0:1\nPolska - Francja 4:0\nPolska - Holandia U-19 3:0\nPolska - Czechy 1:4\nPolska - Holandia 2:5\n5. Holandia U-19


Zdecydowane zwycięstwo RTP Unii z Katowicami - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nZdecydowane zwycięstwo RTP Unii z Katowicami\nPiłkarki RTP Unii Racibórz dopisały do swojego konta kolejne trzy oczka wysoko pokonując AZS Katowice 6 – 0. Raciborzanki były wyraźnie lepsze od przeciwniczek, a wynik końcowy jest najmniejszym wymiarem kary.\nMecz XVII kolejki pomiędzy FC AZS Katowice rozegrano na sztucznej trawie stadionu Rapidu przy ul. Grażyńskiego. Przez pierwsze dwadzieścia minut trwała w miarę wyrównana walka. Nasze zawodniczki potrzebowały bowiem trochę czasu aby przestawić się na grę na sztucznej nawierzchni. Losy meczu rozstrzygnęły się w ciągu 15 minut, a ściślej miedzy 26 a 41 minutą. Unitki zdobyły wtedy cztery bramki. Dwie pierwsze zdobyła bardzo dobrze dziś dysponowana Ania Żelazko. W 35 minucie akcję skutecznie zakończyła Chinasa, a wynik pierwszej połowy ustaliła Marta Mika.\nPo przerwie unitki w dalszym ciągu kontrolowały grę. Nie forsowały już tempa dlatego w drugiej odsłonie padły „tylko dwie bramki”. W 61 minucie Alicja Pawlak efektownym strzałem głową podwyższyła na 5 – 0. Wynik meczu ustaliła Ania Żelazko w 81 minucie. Popisała się zatem hat-trickiem.\n26.05.2012 (sobota) godz. 11.00 Katowice\nFC AZS Katowice – RTP Unia Racibórz 0 – 6 (0 – 4)\n0 – 1 Anna Żelazko 26', 0 – 2 Anna Żelazko 31', 0 – 3 Chinasa Okoro Gloria 35', 0 – 4 Marta Mika 41', 0 – 5 Alicja Pawlak 61', 0 – 6 Anna Żelazko 81'\nRTP Unia: Antończyk – Leśnik (Wieczorak 46'), Górnicka (Sosnowska 68'), Konsek – Pawlak, Mika, Pożerska, Istokova (Bojdova 68') – Żelazko – Chinasa, Tarczyńska (Wiśniewska 46').\nZa tydzień w Raciborzu o godz. 16.00 na stadionie OSiR RTP Unia zagra z Medykiem Konin, a stawka tego meczu będzie Mistrzostwo Polski. Dlatego już dziś serdecznie zapraszamy kibiców na Zamkową, bo w przyszłą sobotę mamy zagwarantowane wielkie piłkarskie emocje.\nMitech Żywiec 2-3 Górnik Łęczna\nAZS PSW Biała Podlaska 0-2 Pogoń Szczecin Women\nAZS Wrocław 0-1 KKP Bydgoszcz\nMedyk Konin 8-0 MUKS Tomaszów Mazowiecki\n1.FC Katowice 0-6 Unia Racibórz\nPoprzedni temat:Procesja konna ku czci św. Urbana [ZDJĘCIA]\nNastępny temat:Zabawa z piratami w RCK [ZDJĘCIA]


Jest to proces w trakcie którego dochodzi do wzbudzenia, zorganizowania i realizacji określonych działań ukierunkowanych na osiągnięcie zamierzonego efektu w celu zaspokojenia ludzkich potrzeb /łac. movere =poruszać, popychać, zachęcać, pobudzać/. To samoregulacja mająca na celu doprowadzenie do równowagi wewnętrznej podmiotu. Ten brak równowagi spowodowany jest częściowym lub całkowitym niezaspokojeniem potrzeb człowieczych. Zatem niezaspokojone potrzeby oraz instynkty i aspiracje można traktować jako podstawowe motywatory ludzkiego działania.\nMotywację można zobrazować następująco:\nChcąc uniknąć skrajnie niekorzystnej motywacji zobrazowanej przykładem pierwszym, należy wykonać w pełnym zakresie, a nawet z małą nadwyżką wszystkie powinności wynikające z pełnionych ról społecznych – roli córki, syna, uczennicy, ucznia, koleżanki, kolegi, członka zespołu sportowego czy też hobbystycznego. Spełnienie tego warunku daje podmiotowi poczucie przydatności, gwarantuje pełną samorealizację i zapewnia olbrzymi obszar osobistej wolności. Możliwe jest takie ułożenie sobie środowiskowego i społecznego działania, aby funkcjonalnie wpasować się w ten czwarty, najkorzystniejszy dla Ciebie model motywacji.\na/ zorientować się na następujące motywatory pozytywne: wysoki poziom wiedzy i umiejętności, najwyższe oceny, nagrody, pochwały, wyróżnienia, świadectwa i dyplomy, szacunek i poważanie, wysoki status społeczny,\nw przyszłości interesująca oraz dobrze wynagradzana praca, awanse, premie, odznaczenia, medale,\nb/ unikać motywatorów negatywnych takich jak: upomnienia, nagany, kary, ponaglenia, zagrożenie drugorocznością czy też w przyszłości nietrwałością stosunku pracy.\nPrzyjmując określoną koncepcję psychologiczną, w odniesieniu do ogólnego modelu działania człowieka /bodziec –wzbudzenie – działanie – efekt/, schematycznie motywację przedstawić można również następująco:\nMotywację można rozpatrywać i interpretować także:\na/ w aspekcie rozwoju ewolucyjnego jako: tropizmy, odruchy, instynkty, popędy pierwotne i wtórne, zachowania normatywne i autonomiczne,\nb/ w aspekcie fizjologicznym jako: aktywność komórek i tkanek, chemiczne procesy w płynach ustrojowych, reakcje immunologiczne, lokalne i globalne ruchy motoryczne, fizjologiczne zmiany narządowe, zachowania oparte na komunikacji społecznej, wewnętrzna aktywność obrazowo-emocjonalna, myślenie, aktywność pojęciowa i symboliczna, funkcjonowanie w obszarze modeli poznawczych,\nc/ w aspekcie form przejawiania się i wskaźników jako: ekspresję emocjonalną i reakcje niewerbalne, decyzje i preferencje, opory, współdziałania, inicjatywy, aspiracje, samodzielne podejmowanie zadań i osiąganie celów.\nPo tej zwartej i treściwej prezentacji istoty motywacji, zechciej jeszcze spojrzeć na jej humorystyczną rysunkową interpretację.\nI wcale nie lekceważ jej wychowawczego\noraz edukacyjnego znaczenia !


Kto ma sprawdzać wycinkę w parku Ludowym? - Dziennik Wschodni\nKto ma sprawdzać wycinkę w parku Ludowym?\nPrzeniesienia do Białegostoku postępowania w sprawie wycinki drzew w parku Ludowym zażądała w poniedziałek miejska radna PiS, Małgorzata Suchanowska, po której zawiadomieniu lubelska prokuratura bada tę sprawę.\nZdaniem radnej lubelska jednostka nie powinna prowadzić tej sprawy, by zachować bezstronność. Suchanowska żąda też natychmiastowego zabezpieczenia materiałów w sprawie wycinki drzew.\nPrzypomnijmy, że na skraju parku, obok terenów po zlikwidowanej cukrowni wyciętych zostało 340 drzew w związku z budową dróg dojazdowych do wznoszonego tuż obok miejskiego stadionu. Wycinka była prowadzona pomimo trwania okresu ochronnego dla ptaków, a firma budująca drogę powołuje się na oględziny drzew przeprowadzone nie przez ornitologa, ale przez współwłaścicielkę firmy której zlecono wycinkę. Oględziny te miały wykazać, że na żadnym z drzew przeznaczonych do usunięcia nie mieszkają ptaki.\nTymczasem wizja lokalna przeprowadzona przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w momencie, gdy do wycięcia pozostało już tylko 20 drzew wykazała, że mieszkają na nich ptaki. Prace zostały wstrzymane.\nwycinka park Ludowy\nxxxxc / 21 maja 2014 o 08:13\nPanie redaktorze, nie można pisać rzeczownika z małej a przymiotnika z wilekiej litery.\nantygłupek / 21 maja 2014 o 06:55\npisior = zacofanie\nplatformers = bezmózgi leming\nantygłupek / 21 maja 2014 o 06:53\nto miało być śmieszne? jeśli to tak to muszę cię rozczarować, to jest żałosne\nty jesteś żałosny. to jest śmieszne !!! :)\niya / 21 maja 2014 o 06:42\npis zatrzyma każdą inwestycję, zbuduje tysiące pomników i postawi tyleż krzyży. Wszyscy będziemy chodzili w takich samych mundurkach i jeżdzili rowerami co zapewni nam zdrowie.\nNie będziesz musiał już nigdy myśleć bo zrobi to za Ciebie prezes. Głosuj na pis, głosuj za równością obywateli!\nIgor / 20 maja 2014 o 22:34\nCiekawe co ta radna sądzi o wycince drzew w Kraśniku, tam już rządzi PiS więc pewnie wycinka jest pochwalana :)\nGość / 20 maja 2014 o 22:31\negut / 20 maja 2014 o 22:28\nModlitwa lubelskiego leminga\nWierzę w jednego Żuka, Ojca Wszechlubianego, Stworzyciela Miasta i Regionu, wszystkich dotacji Unijnych widzialnych i niewidzialnych i w jednego Pana Wasilewskiego poprzednika Żuka prawdomównego, który z Pruszkowskiego jest zrodzony przed wszystkimi długami, Mędrzec z Mędrca, Lubelskość z Lubelskości, Fakty prawdziwe z Dziennika prawdziwego, Na Krakowskim są tworzone, po dziś dzień mówione. A przez niego wszystko się stało. On to dla nas lemingów i dla naszego zgłupienia zstąpił z Krasnystawu. I za sprawą układu partyjnego wszedł na listy. I stał się kandydatę. Pomógł spadkobiercom również za nas, pod namową Brukseli. Został przez nią poklepany pochwalony i nagrodzony. I został wybrany dnia trzeciego jak przewidział sondaż. I wstąpił do ratusza. Siedzi po prawicy koziołka. I powtórnie przyjdzie w chwale na następną kadencję. A partactwu jego nie będzie końca. Wierzę w Krzycha Styropianowego, Pogromcę Przemysłu, który z miasta buraczanego pochodzi. Który z ciotkiem i pociotkiem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę, który mówi ustami Pietrasiewiczów i pismaków Kuriera, wierzę w jedną starozakonną i prawdomówną Gazetę Wyborczą. Wyznaję chińszczyznę i podwyżki biletów by żyło się lepiej. I oczekuję termoizolacji bramy krakowskiej i budowy dwunastu galerii.\nXYZ / 20 maja 2014 o 21:35\nWierzę w jednego Żuka, Ojca Wszechlubianego, Stworzyciela Miasta i Regionu, wszystkich dotacji Unijnych widzialnych i niewidzialnych i w jednego Pana Wasilewskiego poprzednika Żuka prawdomównego, który z Pruszkowskiego jest zrodzony przed wszystkimi długami, Mędrzec z Mędrca, Lubelskość z Lubelskości, Fakty prawdziwe z Dziennika prawdziwego, Na Krakowskim są tworzone, po dziś dzień mówione. A przez niego wszystko się stało. On to dla nas lemingów i dla naszego zgłupienia zst... rozwiń\nLublinianin / 20 maja 2014 o 21:21\nPiS! właśnie straciliście mój głos. Pozdrawiam.\nSzpAk / 20 maja 2014 o 21:10\nBardzo dobra decyzja radnej, którą zapewne doceni również lokalna prokuratura, bo jakże było jej wyjaśniać sprawę, w której jedną ze stron jest daroczyńca nieruchomości o wartości rynkowej przekraczającej 10 milionów złotych.\nWilk będzie syty, a owca pożarta, bo prokuratorzy z Białegostoku słyną w całym kraju i poza granicami z bezkompromisowości i niezależności - nawet od ministrów, którzy są kolegami partyjnymi sprawcy całego tego zamieszania.


Al Tamayoz Al Raqi Apartment Jeddah - rezerwuj pokoje w hotelu Al Tamayoz Al Raqi Apartment|Agoda.com\nAl Dhahab Road, Al Hindawiah District, Cornish, Jeddah, Arabia Saudyjska, 61321 - pokaż na mapie\nOdległość do centrum 12.6 km\n940 m do transportu publicznego\nMasz pytanie do Al Tamayoz Al Raqi Apartment?\nAl Tamayoz Al Raqi Apartment – więcej informacji\nPołożony w samym sercu rejonu Cornish, hotel Al Tamayoz Al Raqi Apartment jest świetnym miejscem, z którego można zwiedzać miasto Jeddah. Kipiące życiem centrum miasta oddalone jest o zaledwie 12.6 km. Dzięki doskonałej lokalizacji, hotel zapewnia łatwy dostęp do najważniejszych atrakcji w mieście.\nDoskonała obsługa i udogodnienia w hotelu Al Tamayoz Al Raqi Apartment zapewnią swoim gościom przyjemny pobyt. Całodobowa obsługa pokoju, całodobowa recepcja, parking, obsługa pokoju, pokój dla rodziny to tylko niektóre z usług i udogodnień, które wyróżniają hotel Al Tamayoz Al Raqi Apartment spośród innych hoteli w mieście.\nDo dyspozycji gości jest 17 pokoi, a w każdym z nich wyczuć można atmosferę całkowitego spokoju i harmonii. Oprócz tego, szeroki wybór zajęć rekreacyjnych oferowanych przez hotel zapewnia, że nikt nie będzie się nudził podczas pobytu w tym miejscu. Al Tamayoz Al Raqi Apartment to miejsce idealne dla turystów poszukujących komfortu i wygody podczas wizyty w mieście Jeddah.\nOdległość od centrum miasta: 12.6 km\nDworzec autobusowy SAPTCO Jeddah znajduje się w promieniu 0.94 km


Liczba dnia to 160 kilogramów. Tyle odpadów każdy Polak produkuje w ciągu roku. - Imperium Media\nStrona główna Wiadomości Liczba dnia to 160 kilogramów. Tyle odpadów każdy Polak produkuje w ciągu...\nLiczba dnia to 160 kilogramów. Tyle odpadów każdy Polak produkuje w ciągu roku.\nGliwickie Przedsiębiorstwo Zagospodarowania Odpadów przypomina, że opony i styropian rozkładają się 500 lat, aluminiowa puszka 350, a karton po mleku – 5 lat. Trzyosobowa rodzina zużywa rocznie 1500 torebek foliowych. To oznacza, że każdy z nas, codziennie, wyrzuca do kosza co najmniej jedną jednorazówkę, korzystając z niej zaledwie 12 minut. Rocznie na całym świecie zużywa się od 500 miliardów do biliona plastikowych toreb. To liczby przerażające. Dlatego gliwickie przedsiębiorstwo przypomina: nie wyrzucajmy odpadów byle gdzie, nie wywoźmy ich do lasu, segregujmy, wrzucając do odpowiednich, oznaczonych różnymi kolorami pojemników.\nPoprzedni artykułSzczepienia przyspieszone. Gdzie można się szczepić w powiecie gliwickim?\nNastępny artykułKoronawirus i szczepienia w Gliwicach – raport z 12 maja


domów - darmowe filmy online - film z youtube - itLife.pl\ndomów - na stronach ItLife.pl serwujemy Wam interesujące newsy z życia wzięte jak również ogromną dawkę rozrywki w kategorii Filmy Online. Zachęcamy do przeglądania naszych pisemnych materiałów znajdujących się w powyższym menu jak również zagłębić się w potężną bazę filmową, która posegregowana jest w ośmiu kategoriach. Wszystkie filmy hostowane są na YouTube i Cda HD Film. Aktualnie przeglądasz zakładkę: domów, która aktualizowana jest kilka razy w tygodniu. Pozostałe informacje znajdziecie na naszej na stronie głównej.