Fibak, Nowak, Hofman i Schetyna: Zobacz największych przegranych 2013 roku - GazetaPrawna.pl\n21 grudnia 2013, 06:59\nWojciech Fibak Prowokacja "Wprost" odsłoniła mniej znaną twarz słynnego tenisisty. Redakcja próbowała udowodnić, że Fibak zajmował się poznawaniem młodych dziewczyn z bogatymi biznesmenami. Dziennikarka gazety opisała taktykę działania Fibaka i sposób, w jaki sprawdza "kandydatki". Po publikacji materiału rozpętała się burza. Wizerunek Fibaka ucierpiał jeszcze bardziej, gdy okazało się, że próbował powstrzymać publikacje tekstu. „Co ja mogę zrobić, żeby to nie poszło? Obiecuję współpracę do końca życia” – obiecywał były tenisista w rozmowie z redaktorem naczelnym „Wprost”. / Newspix / Piotr Charchula\n1 Piotr Gliński\nZ szacowanego profesora i pracownika naukowego zmienił się w dyżurnego kandydata PiS na różne stanowiska. W lutym nie udało się PiS uczynić go premierem, a od tego czasu miał już być kandydatem na prezydenta Warszawy, a nawet całej RP.\n2 Władysław Serafin\nW czerwcu Serafina został wyrzucony z PSL. Wieloletni szef Krajowego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych stał się w ciągu ostatnich miesięcy bohaterem kilku głośnych i kontrowersyjnych spraw.\nZ kolei w tym roku Serafin został skazany na karę grzywny m.in. za przekroczenia prędkości i jazdę bez dokumentów. Policja twierdzi, ze podczas zatrzymania zasłaniał się legitymacją z unijnymi pieczęciami i immunitetem europosła.\nWreszcie w maju „Rzeczpospolita” napisała, że członkowie zarządu Kółek Rolniczych podejrzewają, że 3 mln zł dotacji dla tej organizacji przechodziło przez konto Serafina i było wydawane niezgodnie z celem samej dotacji.\n3 Ryszard Kalisz\nW kwietniu został wyrzucony z SLD za kontakty z ruchem Europa Plus (związanym z Aleksandrem Kwaśniewskim i Januszem Palikotem) i od tego czasu słuch właściwie o nim zaginął.\nPowołał wprawdzie stowarzyszenie Dom Wszystkich Polska, jednak jak na razie nie słychać o nim zbyt wiele. A jego była partia SLD pnie się w sondażach i wygląda na to, że po wyborach będzie trzecią siłą polityczną w kraju.\n4 Sławomir Nowak\n5 Adam Hofman\n6 Hanna Gronkiewicz-Waltz\nFrekwencja w referendum była wprawdzie zbyt niska i Gronkiewicz-Waltz udało się utrzymać stanowisko prezydenta Warszawy, jednak kampania pokazała, że była prezes NBP nie potrafi komunikować się z mieszkańcami stolicy.\nMusiała też pozbyć się kilku współpracowników, w tym wiceprezydenta odpowiedzialnego za przetarg na wywóz śmieci w Warszawie.\n7 Grzegorz Schetyna\nTo był kiepski rok dla byłego człowieka numer 2 w PO: w konflikcie Tusk-Schetyna zdecydowanie wygrywa premier.\nNajpierw stracił stanowisko szefa regiony w swoim mateczniku, czyli na Dolnym Śląsku. Nie pomogło mu ujawnienie taśm, na których słychać, jak zwolennicy zwycięskiego Jacka Protasiewicza kupują głosy delegatów w zamian za pracę w państwowej spółce KGHM.\nWreszcie został wycięty z zarządu całej partii - mówi się, że teraz być może zostanie zesłany do Parlamentu Europejskiego.\n8 Joanna Mucha\nMucha była ministrem sportu przez dwa lata, ale o jej dymisji mówiło się od wielu miesięcy. Po listopadowej rekonstrukcji rządu na stanowisku zastąpił ją poseł PO Andrzej Biernat.\nTuż po dymisji w rozmowie z "Gazetą Wyborczą" przyznała, że straciła stanowisko, ponieważ nie załatwiała spraw tak, jak mają w zwyczaju robić to mężczyźni, czyli nie piła alkoholu z działaczami sportowymi. "Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek z którymkolwiek działaczem sportowym piła jakikolwiek alkohol, nie było żadnych spotkań poza ministerstwem. Panowie grzecznie ustawili się w kolejce z planami strategicznymi." - tłumaczyła Mucha w rozmowie z Agnieszką Kublik.\n9 Przemysław Wipler\nKilka tygodniu temu Wipler został poturbowany przed jednym z warszawskich klubów. Według policji, Wipler, nie przedstawiając się i nie informując, że jest posłem, podszedł do dwójki interweniujących policjantów i zaatakował ich - słownie i fizycznie. Sam Wipler twierdzi, że został pobity przez policjantów, a gdy udało mu się wyciągnąć legitymację poselską, funkcjonariusze przestraszyli się sytuacji i przekazali go kolejnej ekipie policyjnej.\nSprawa nie został jeszcze wyjaśniona, ale wizerunkowi Wiplera na pewno nie pomogły wypowiedzi dla mediów, w których mętnie tłumaczył się z całej sytuacji.\nWipler zaangażował się ostatnio w tworzenie nowej partii Jarosława Gowina - ale do momentu, kiedy nie oczyści się z niedawnej burdy, nie może liczyć na funkcję w Polsce Razem.\nGALERIE GP przestępczość z kraju polityka


Szablonolandia: dekoracje na ściany i obrazy na płótnie - piotr gacek\nHome » E-Commerce » Wyposażenie Wnętrz » Szablonolandia: dekoracje na ściany i obrazy na płótnie\nO atrakcyjności wnętrze coraz częściej decydują szczegóły. Oświetlenie, oryginalne dekoracje na ścianę czy fototapety potrafią odmienić każdy pokój. Z tego powodu sklep internetowy Szablonolandia oferuje obrazy na płótnie, naklejki na ścianę oraz fototapety, które ożywią wnętrze, podkreślając jednocześnie jego oryginalny, najczęściej bardzo prosty, wystrój. Kiedy warto sięgnąć po obrazy na płótnie? Ten rodzaj dekoracji wybierają przede wszystkim miłośnicy prostych ozdób. Jako obrazy na płótnie dostępne są kolorowe grafiki, także wykorzystujące jedynie napisy czy proste kształty geometryczne, ale można je również stworzyć w oparciu o własne zdjęcia. Takie obrazy nie są oprawiane w ramy, dlatego bardzo łatwo można je wykorzystać w każdym wnętrzu.


Kamera Xiaomi - przez bug możesz podglądać sąsiada - TestHub.pl\nSzafa, 2 lata temu Czytano 1 min 529\nXiaomi Mija IP Camera właśnie okazała się tajnym szpiegiem w Twoim domu, w dodatku z jego usług może korzystać każdy. Właśnie pojawiła się relacja użytkownika reddit’a, który zauważył dziwną anomalię podczas obsługi kamery bezpieczeństwa.\nW swoim inteligentnym domu korzysta on z Google Nest Hub i komendami głosowymi może poprosić system o wyświetlenie aktualnego streamu live ze swoich kamer bezpieczeństwa. Wyposażony on był w Xiaomi Mija IP Camera.\nPo wydaniu komendy zauważył, że owszem ogląda on stream na żywo, lecz nie ze swojej kamery. Co ciekawe obraz jest w dziwaczny sposób zniekształcony i czarno-biały. Poniżej kilka przykładów:\nJak wyczytałem na portalu Android Authority, redakcja pokusiła się o weryfikację czy te informacje polegają na prawdzie. Z Xiaomi nie udało się skontaktować, ale za to Google które jest integratorem usług poinformowało, iż przypadłość jest im znana i Xiaomi aktualnie pracuje nad rozwiązaniem problemu. Do czasu usunięcia tej niefortunnej usterki Google zdecydowało się na zawieszenie integracji z kamerami Xiaomi.\nTaka informacja od Google wydaje się potwierdzać iż problem faktycznie istnieje.\nJeżeli decydujecie się na instalacje kamer we własnym domu, warto przeanalizować w których pomieszczeniach je instalować aby w takim przypadku nie na razić siebie i swoich bliskich. Zapisy z sypialni czy, innych wrażliwych miejsc mogą być – sami wiecie.\nPorsche Taycan - piersze egzemplarze już wkrótce w Polsce\nKonkurs na Świat Baterii – do wzięcia iPhone XR!\nOdważna nazwa nowego McLarena, czy sprosta legendzie?


Gen. Basham: współpraca z sojusznikami kluczowa dla NATO - wGospodarce.pl\nmyśliwce USA / autor: Pixabay\nGen. Basham: współpraca z sojusznikami kluczowa dla NATO\nOpublikowano: 12 marca 2021, 19:50\nSojusznicza współpraca jest kluczowa dla przyszłości NATO, umożliwia odstraszanie, gdziekolwiek będzie to konieczne – powiedział zastępca dowódcy amerykańskich sił powietrznych w Europie i Afryce gen. broni Steven Basham\nBasham odwiedził w piątek 33. Bazę Lotnictwa Transportowego w Powidzu (woj. wielkopolskie), gdzie przeprowadzono „hot pit refueling” - tankowanie bez wyłączania silnika - amerykańskiego bombowca strategicznego B-1B, który przyleciał z bazy w Norwegii i po uzupełnieniu paliwa wystartował do dalszego lotu.\nBashamowi towarzyszył pierwszy zastępca dowódcy generalnego rodzajów sił zbrojnych gen. broni pil. Jan Śliwka, z amerykańskim generałem spotkał się szef Sztabu Generalnego WP gen. Rajmund Andrzejczak.\nTo, że wspólnie wykonujemy zadania, świadczy o dobrym przygotowaniu 33. Bazy i systemu dowodzenia. Osiągnęliśmy taki poziom interoperacyjności, że możemy wspólnie wykonywać misje. Startujemy z różnych lotnisk, wykonujemy misje, lądujemy na lotniskach wysuniętych – powiedział Śliwka.\nCzytaj też: Szwedzi: Rosja lepiej przygotowana do wojny w Europie Pn. od NATO\nBasham nawiązał do przypadającej w piątek rocznicy wstąpienia Polski do NATO. Dziś świętujemy z wami 22 lat Polski jako sojusznika w NATO. Członkostwo Polski było przez te lata ważnym filarem naszego wspólnego sukcesu, a modernizacja, która się dokonała dzięki waszemu zaangażowaniu na rzecz wspólnej obrony, otworzyła nowe drzwi przed sojuszem – powiedział.\nŚciśle współpracujemy z naszymi polskimi sojusznikami, by się szkolić i podnosić nasze wspólne zdolności do odstraszania w regionie Morza Bałtyckiego - dodał generał.\nBasham, który jest pilotem samolotów B-1 i B-2 z nalotem ponad 4300 godzin, podkreślał zdolności bombowca B-1B. Obecna rotacja misji Bomber Task Force wykorzystuje jedną z naszych najbardziej uniwersalnych globalnych platform uderzeniowych. B-1B przenosi największy ładunek konwencjonalnego uzbrojenia w USAF – mówił. „Obecna rotacja z Orland Air Force Station w Norwegii demonstruje uniwersalność naszych bombowców – ćwiczymy w całej Europie z naszymi sojusznikami i partnerami” - dodał\nGenerał podkreślił, że pierwsze lądowanie B-1B w Polsce to wyraz „zaangażowania na rzecz stabilności w regionie i ciągłego doskonalenia umiejętności naszych wielonarodowych zespołów”. „To zaangażowanie polega także na zwiększaniu zdolności, byśmy stali się sprawniejsi niż kiedykolwiek wcześniej” - zaznaczył.\nJesteśmy dumni, że możemy pokazać wam z pierwszej ręki, jak wygląda prawdziwa praca zespołowa i integracja między sojusznikami. Jako pilot B-1 mogę wam powiedzieć, że zdolność do szybkiego uzupełnienia paliwa na ziemi, w włączonymi silnikami oszczędza cenny czas. Pozwala ćwiczyć szybkie włączenie się do działań bojowych, zapewnić stałe odstraszanie naszym sojusznikom i partnerom, gdziekolwiek będzie to potrzebne – powiedział Basham.\nCzytaj też: „Izwiestija”: Drony Orłan-10 nad obwodem kaliningradzkim\nZapewnił, że Polska należy do krajów, z którymi USA najbliżej współpracują w dziedzinie bezpieczeństwa; podkreślił znaczenie współdziałania z sojusznikami i krajami partnerskimi NATO. Znaczenia tej współpracy nie sposób przecenić. Od niej zależą przyszłość naszego sojuszu i nasz sukces w zachowaniu pokoju - mówił generał. Wskazując w tym kontekście na zakup przez Polskę samolotów F-35, wyraził przekonanie, że wprowadzenie tego systemu przyczyni się do dalszego zwiększenia interoperacyjności.\nAmerykańskie siły powietrzne regularnie rozmieszczają w Europie samoloty bombowe, których załogi szkolą się z sojusznikami i partnerami. B-1B Lancer, przez załogi nazywany „Bone” od oznaczenia B-one, to bombowiec dalekiego zasięgu o zmiennej geometrii skrzydeł. Jego załoga składa się z czterech osób – dwóch pilotów i dwóch operatorów uzbrojenia. Udźwig wynosi Obok B-2 i B-52 „Bone” jest podstawą strategicznego lotnictwa bombowego USA.\nDwa tego typu samoloty z bazy w Ellsworth w Dakocie Południowej wylądowały 6 maja w Tallinie po 25-godzinnym locie, w którym współdziałały z duńskimi myśliwcami i estońską kontrolą przestrzeni powietrznej. Obecna misja Bomber Task Force skupia się na regionie Morza Bałtyckiego.\nBaza Lotnictwa transportowego w Powidzu (woj. wielkopolskie) dysponuje największym lotniskiem wojskowym w Polsce, z którego korzystają m. in. polskie i amerykańskie załogi samolotów transportowych C-130 Hercules odbywające wspólne szkolenia. W Powidzu stacjonują także śmigłowce amerykańskich wojsk lądowych.\nZgodnie z polsko-amerykańskim porozumieniem o wzmocnieniu współpracy wojskowej Powidz stanie się bazą sprzętu amerykańskiej brygady pancernej, w tym czołgów, samobieżnych haubic i bojowych wozów piechoty.\nSkrzydło Lotnictwa Transportowego, w którego skład wchodzi 33. Baza Lotnictwa Transportowego, wypełnia zadania transportu lotniczego, w tym lotów ze specjalnym statusem HEAD, lotniczej ewakuacji medycznej, transportu na potrzeby polskich kontyngentów wojskowych, lotniczego systemu poszukiwawczo-ratowniczego oraz wsparcia lotniczych operacji specjalnych.\nbombowiec strategiczny B-1B\nglobalne platformy uderzeniowe\ntankowanie bez wyłączania silnika


Orteza barku, temblak - Sklep WZSO\n40 PLN - 250 PLN\nZapewnia dużą skuteczność stabilizacji stawu barkowego Dzięki dodatkom cząstek ceramicznych pozwala utrzymać odpowiednią ciepłotę ciała powodując wzrost cyrkulacji krwi, co przyspiesza gojenie oraz łagodzi ból Zalecany przy zwichnięciu stawu barkowego, uszkodzeniu i zapaleniu ścięgien oraz zapaleniu kaletek maziowych Szczególnie polecany w procesie doleczenia stanów pourazowych stawu, zmian zwyrodnieniowych w obrębie stawu, przewlekłych stanów zapalnych, schorzeń wywołanych osteoporozą Dzięki za\nKamizelka ortopedyczna (desaulta) DRQC - opis: Cechy: • ustala ramię w przywiedzeniu i rotacji wewnętrznej, • pozwala na regulację zgięcia w stawie łokciowym w zakresie 90°-120°, • posiada dodatkowy element zabezpieczająco-odciążający dłoń, • umożliwia zminimalizowanie okresu stosowania opatrunków gipsowych, • duże możliwości regulacji, • konstrukcja maksymalnie zbliżona do klasycznego opatrunku Desaulta, • wykonana z materiałów o wyjątkowej trwałości, zapewniających jednocześnie maksymalny komf\nWykonany z innowacyjnego neoprenu w opatentowanej technologii CoolMax AIRPRENE . Zapewnia dużą skuteczność stabilizacji stawu barkowego Pozwala utrzymać odpowiednią ciepłotę ciała powodując wzrost cyrkulacji krwi, co przyspiesza gojenie, łagodzi ból, zmniejsza obrzęk i uczucie sztywności. Zalecany przy zwichnięciu stawu barkowego, uszkodzeniu i zapaleniu ścięgien oraz zapaleniu kaletek maziowych Szczególnie polecany w procesie doleczenia stanów pourazowych stawu, zmian zwyrodnieniowych w obrębie\nTemblak siatkowy DELUXE z miękkim naramiennikiem SP-2199 - ROZMIAR L\nWykonany z wytrzymałej, innowacyjnej siatkowej tkaniny. Zapewnia unieruchomienie oraz podtrzymanie kończyny Szczególnie polecany przy konieczności podtrzymania i unieruchomieniu kończyny górnej a w szczególności po zdjęciu unieruchomienia gipsowego, jako opatrunek doraźny w przypadku złamania kości przedramienia lub zwichnięcia stawu łokciowego Szczególnie polecany w upalne dni Dzięki zastosowaniu materiały siatkowego temblak zapewnia doskonałą cyrkulację powietrza. Dzięki zastosowaniu regulacji\nTemblak siatkowy DELUXE z miękkim naramiennikiem SP-2199 ROZMIAR M\nTemblak siatkowy DELUXE z miękkim naramiennikiem SP-2199 ROZMIAR S\nOrtezy na ramię i bark – profesjonalne stabilizatory, redukujące ból i przyspieszające regenerację\nNie bez powodu orteza na ramię i bark okazuje się niezbędnym wyposażeniem medycznym podczas różnego rodzaju urazów. Okazuje się bowiem, że odpowiednio dobrany temblak na bark przyspiesza gojenie się urazów, a także znacznie zwiększa komfort codziennego życia. Z tego też powodu warto zadbać o to, aby wybrana orteza na ramię i bark wyróżniała się wysoką jakością oraz nie powodowała poczucia dyskomfortu.\nW naszym sklepie zapewniamy duży wybór profesjonalnych stabilizatorów, które sprawdzają się w przypadku osób w każdym wieku.\nOrteza na ramię i bark – czym powinna się wyróżniać?\nDecydując się na zakup takiego stabilizatora jak orteza na ramię i bark, warto zadbać o to, aby była wykonana z oddychającego oraz wytrzymałego materiału. Dzięki temu zyskamy pewność, że mimo urazu, nie będziemy odczuwać jeszcze większego dyskomfortu, a ramię lub bark szybciej powróci do pełnej sprawności. Ponadto warto pamiętać o tym, że temblak na ramię skutecznie redukuje ból, zapewniając ulgę i pozwalając zrezygnować z silnych środków przeciwbólowych. Powinniśmy również zwrócić uwagę na to, czy wybrana orteza nie jest zbyt ciężka – okazuje się to niezwykle ważne, przede wszystkim w przypadku dzieci. W sklepie WZSO zapewniamy między innymi tkaninowe ortezy na ramię lub siatkowe temblaki, które bardzo dobrze sprawdzają się w codziennym użytkowaniu.\nWarto również pamiętać o tym, że temblak na bark i orteza na ramię mogą składać się z jednego lub dwóch elementów. W przypadku temblaków często możemy spotkać się z osobną siateczką, której zadaniem jest stabilizacja ręki oraz barku. Z tego też powodu powinna być do niej dobrze dopasowana. Dlatego niektórzy producenci decydują się na stosowanie rozciągliwych materiałów lub oferują temblaki na bark w różnych rozmiarach. Przy każdym oferowanym przez nas produkcie znajduje się informacja o dostępnych rozmiarach, a także przejrzysta tabelka, która ułatwia dobranie idealnego modelu.\nLeczenie urazów barku i ramienia wymaga zastosowania odpowiednich narzędzi ortopedycznych, takich jak między innymi: temblak na bark, orteza rehabilitacyjna lub stabilizator. Służą one odciążeniu zwichniętego, złamanego lub nadwyrężonego stawu kończyny górnej. Mogą być również stosowane w trakcie rekonwalescencji po zabiegach chirurgicznych oraz wspomagać leczenie stanów zapalnych i zwyrodnieniowych stawu łokciowego lub barkowo-obojczykowego. Ważne, aby stosowana orteza na ramię i bark była wykonana z wysokiej jakości materiałów, zapewniających maksymalny poziom komfortu podczas noszenia, nie uciskała kończyny ani nie była zbyt luźna.\nTemblaki, stabilizatory, ortezy na ramię i bark\nW tym dziale polecamy nowoczesne produkty dostosowane do szczególnych potrzeb pacjentów w różnym wieku. Wykonane z pierwszej klasy trwałych materiałów przyspieszają leczenie schorzeń kończyny górnej i szybki powrót do pełnej sprawności. Wśród oferowanych produktów znajdują się ortezy, temblaki na bark, stabilizatory dostępne w rozmaitych rozmiarach.\nProdukty te sprawdzą się zarówno przy urazach mechanicznych stawów, jak i w schorzeniach tkanki chrzęstno-stawowej. Szczególne zastosowanie artykuły ortopedyczne znajdują również w przypadku leczenia kontuzji oraz przeciążeń stawów powstałych w wyniku przetrenowania podczas uprawiania sportów, zarówno amatorsko, jak i wyczynowo. Jeśli mają państwo pytania dotyczące tego, jak wybrać właściwy temblak na bark albo ortezę, zapraszamy do kontaktu z naszymi specjalistami.


Preciosa Casa - Walencja\nPreciosa Casaapartamenty - mieszkania\nObiekt Preciosa Casa położony jest w miejscowości Walencja i oferuje bezpłatne WiFi, taras oraz klimatyzację. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Playa de las Arenas – 2,4 km, Malvarrosa Beach – 2,5 km.\nW naszej ofercie m.in.: Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, dostęp do Internetu, Przedmioty używane przez wiele osób, np. wydrukowane karty menu, czasopisma, długopisy czy gazety zostały usunięte, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, bezpłatne WiFi, Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, WiFi, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, klimatyzacja, pokoje dla niepalących, WiFi dostępne w całym obiekcie, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, całkowity zakaz palenia, taras, czujnik dymu, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, Możliwe wystawienie faktury, winda.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Preciosa Casa o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. W obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Numer licencji: VT-37888V Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)\nApartament 4 osobowy (1 duże łóżko podwójne, 1 łóżko podwójne - 85 mkw).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.2945796


Pisanie komentarzy na forach o tematyce siłownia/ fitness Lębork • Zlecenia Oferia.pl\n» Zlecenia na marketing i reklamę Lębork\n» Zlecenia dla copywriterów Lębork\nPisanie komentarzy na forach o tematyce siłownia/ fitness\nZlecę pisanie komentarzy na forach o tematyce siłownia/ fitness\nZlecenia na marketing i reklamę z Lęborka - powiadom mnie o nowych zleceniach w tej kategorii\n2018.01.12: Witam!Wyrażam zainteresowanie realizacją zlecenia. Do każdego zlecenia podchodzę indywidualnie, ilość dodawanych postów tygodniowo ustalam z klientem. Przykładam się do swojej pracy i wykonuję ją regularnie oraz najlepiej jak potrafię. Posiadam sporą bazę for internetowych, z których korzystam . Wywiązuję się z każdego powierzonego mi zadania rzetelnie i systematycznie. Zapraszam do kontaktu.\n2018.01.11: Chętnie podejmę się realizacji oferowanego zlecenia. Jestem nastawiona na stałą współpracę - przyjmując każdy projekt wkładam w niego ogromne zaangażowanie. Od 10 lat działam regularnie w branży tworzenia artykułów, prowadzenia kampanii marketingowych oraz marketingu szeptanego. Proszę o kontakt w celu omówienia szczegółów silverlightspzoo@gmail.com bądź tutaj. Możliwość otrzymania faktury Przy większej ilości rabaty\n2018.01.11: Witam Jestem zainteresowana ofertą. Siłownia, sport, fitness - to moja pasja. Posiadam doświadczenie i wiedzę w tym temacie, chętnie podejmę współpracę. Zapraszam do kontaktu: kasiaszt91@gmail.com\n2018.01.16: Witam, chciałabym zgłosić się do danej pracy. Bardzo mnie interesuje ta oferta, ponieważ uwielbiam sport i pisanie o nim daje mi satysfakcję.\n2018.01.15: Witam, chętnie podejmiemy się zlecenia. Specjalizujemy się m. in w marketingu szeptanym, content marketingu. Każdemu nowemu Klientowi oferujemy na start duże rabaty, dzięki czemu dajemy możliwość przetestowania początkowo naszych działań niskim nakładem finansowym. Mamy świeże spojrzenie na marketing w internecie oraz wyspecjalizowany zespół. Proszę o kontakt marketing@socialweb.pl bądź 881 797 566\n2018.01.15: Witam. Marketingiem szeptanym zajmuje się z małymi przerwami od kilku lat. Doświadczenie jakie nabyłem przez ten okres pozwala mi na dopasowanie się do każdego zlecenia i zrealizowanie go na wysokim poziomie. Posiadam sporą bazę for, o różnej tematyce, na których można prowadzić marketing szeptany. Zlecenia wykonuje sumiennie, rzetelnie i terminowo. Dokładam wszelkich starań, aby spełnić oczekiwania Zleceniodawcy. W razie zainteresowania współpracą proszę o kontakt na adres e-mail: karool.morawski@wp.pl.\n2018.01.12: Witam jestem zainteresowana. Mam duży zasób meili które mogę wykorzystać na pisanie komentarzy na forach. Proszę o kontakt na meila aska_wojtczak@op.pl\n2018.01.11: Jestem copywriterem z wielka pasją do pisania i do redagowania tekstów. Staram się, aby każdy tekst przeze mnie stworzony był wyjątkowy i trafiał do czytelnika, łapał za serducho. Nie ma zlecenia, którego się nie podejmę, jeśli motywacja będzie wystarczająca. Mimo to, z reguły odrzucam tematykę w której nie czuję się wystarczająco pewnie - lubię to co robię i staram się to robić najlepiej jak potrafię. Zapraszam do kontaktu: mateuszszulborski@gmail.com\n2018.01.11: Witam, zapraszam do kontaktu http://copywriterexpert.pl/cennik i proszę koniecznie zajrzeć na mój blog http://blog.copywriterexpert.pl Pozdrawiam :)\n2018.01.11: Witam, chętnie podejmę się tego zlecenia. Jestem osobą która regularnie ćwiczy na siłowni wieć znam się na tematyce fitness. Gwarantuje dobry kontakt rzetelność oraz szybkość w wykonywaniu zadania. Proszę o e-mail: therobercik@gmail.com\n2018.01.11: Dzień dobry, zapraszam do kontaktu: ja.copywriterka@gmail.com


Grzegorz Labuda – CarpeNoctem.pl\nGrzegorz Labuda 14 lipca 2013 RecenzjeBrak komentarzy do Dochodzenie\nBiorąc do ręki Dochodzenie, praktycznie nic o nim nie wiedziałem. Spodziewałem się dynamicznego kryminału, którego akcja toczyć się będzie w listopadowej Kopenhadze. Rozmiar powieści mnie początkowo przeraził i liczyłem, że jej lektura zajmie mi kilka tygodni. Myliłem się jednak wielce! Liczącą 800 stron książkę pochłonąłem szybko, a syndrom „jeszcze jednego akapitu” dawał o sobie znać […]\nKP #20: Droga McCarthy’ego\nGrzegorz Labuda 17 listopada 2012 17 lutego 2021 Karpiowy Podcast, Podcast, Tekstypodcast, postapokalipsaBrak komentarzy do KP #20: Droga McCarthy’ego\nZapraszamy do wysłuchania kolejnego, dwudziestego odcinka Karpiowego Podcastu. Przedstawiamy dzisiaj piątego już spikera w naszym małym radio – Grzegorza Labudę, który opowie o swoich przemyśleniach na temat “Drogi” Cormaca McCarthy’ego.\nGrzegorz Labuda 9 listopada 2012 8 listopada 2012 Recenzjediabeł, Joe HillBrak komentarzy do Rogi\nSamodzielny pisarz, a nie spadkobierca Nie jest łatwo dorastać twórczo mając za ojca światowej sławy pisarza. Jeszcze bardziej skomplikowane jest zbudowanie w takim układzie własnej marki. Czy sztuka ta powiedzie się ostatecznie Joe Hillowi, synowi Stephena Kinga? O tym przekonamy się zapewne za kilka lat. Póki co można jednak uznać, że robi on wszystko, aby […]


MAREK BROWARSKI PRZEDSIęBIORSTWO HANDLOWO-USłUGOWE " UNIMARKET ", Miastko - Mapa Polski w Zumi.pl\nArmii Krajowej 29, 77200 Miastko\nSpecjalnością firmy "MAREK BROWARSKI PRZEDSIęBIORSTWO HANDLOWO-USłUGOWE " UNIMARKET "" są usługi poligraficzne realizowane przy użyciu profesjonalnych urządzeń. Przedsiębiorstwo dysponuje dużym doświadczeniem w obrębie poligrafii i zapewnia każdemu klientowi sprawne realizowanie wszelkich usług, troszcząc się o jakość druku. Korzystając z ich oferty, nabywca ma pewność satysfakcji z wyników współpracy.\nDomeną firmy o nazwie "MAREK BROWARSKI PRZEDSIęBIORSTWO HANDLOWO-USłUGOWE " UNIMARKET "" jest sprzedaż mebli odznaczających się doskonałą jakością, jak również stylowym wyglądem. Meble proponowane...\nsklep z lampami ,\ndrukowanie broszur ,\ndruki akcydensowe ,\nDomeną firmy o nazwie "MAREK BROWARSKI PRZEDSIęBIORSTWO HANDLOWO-USłUGOWE " UNIMARKET "" jest sprzedaż mebli odznaczających się doskonałą jakością, jak również stylowym wyglądem. Meble proponowane przez firmę są zrobione w oparciu o jakościowe tworzywa i dostępne w przystępnej cenie. Rozległy wybór produktów, jak również fachowe doradztwo podczas zakupów to także istotne atuty firmy.\nStolarstwo to domena firmy "MAREK BROWARSKI PRZEDSIęBIORSTWO HANDLOWO-USłUGOWE " UNIMARKET "". Firma zapewnia niezwykle szeroki wybór usług stolarskich realizowanych przy wykorzystaniu najlepszych urządzeń przez ekipę doświadczonych specjalistów. Wykorzystując ofertę stworzoną przez firmę masz pewność najlepszych cen, a także dotrzymania terminów wykonania usług oraz solidności w działaniu.\nPrzedsiębiorstwo odszukać można odwiedzając obiekt pod adresem: Armii Krajowej 29, 77200 Miastko.\nFirmę "MAREK BROWARSKI PRZEDSIęBIORSTWO HANDLOWO-USłUGOWE " UNIMARKET "" znajdziesz w rejestrze gospodarczym pod numerem NIP: 8420000212.\nDokładnymi współrzędnymi geograficznymi, pod jakimi mieści się siedziba przedsiębiorstwa są: 54.000455N, 16.976348E.


Surprise From Life: marca 2015\nSpojrzałam w górę i zauważyłam Zayn'a wpatrującego się we mnie w skupieniu.\n-Wszystko okej?- Zapytał delikatnie.\n-Nie, Zayn. Nic nie jest okej.- Powiedziałam ostro i szybko wstałam.- Wtedy w galerii... Przepraszam, naprawdę, nie wiem czemu tak zareagowałam. Zaczęłam się na Ciebie wydzierać jak jakaś idiotka.- Zaśmiałam się smutno. Chłopak usiadł koło mnie i oparł się o ścianę.\n-Ja też przepraszam. Nie powinienem jej tu sprowadzać... No wiesz, Elsy. Jestem pewien, że nigdy już jej nie zobaczysz.\n-Skończyłam z nią. Szczerze, nawet nie wiem, czemu z nią byłem.- Zaśmiał się zdenerwowany. Zawtórowałam chłopakowi opierając głowę o ręce. Siedzieliśmy chwilę w ciszy.\n-Między nami, jest okej?- Zapytałam cicho, zerkając na profil bruneta.\n-Myślę, że tak. Powiedział i wstał. Popatrzyłam na niego z dołu. Chłopak wyciągnął do mnie rękę, a gdy tylko ją złapałam podciągnął mnie do góry.\n-Umm... Gdzie Niall?- Spytał nieśmiało, drapiąc się po karku. Westchnęłam\ncicho i z zażenowanym śmiechem wskazałam na drzwi mojej sypialni.- A-ale, że tam?- Powiedział nie dowierzając.\n-Razem z Talie.- Powiedziałam, a brunet uniósł drzwi ku górze. W tym momencie, jak na zawołanie, drzwi od mojego pokoju się otworzyły i stanął w nich Niall... Niall bez koszulki... Cholera\n-Hejka.- Uśmiechnął się słodko i mnie minął. Popatrzyłam na niego ze zdziwieniem, gdy schodził po schodach. Odwróciłam się z powrotem i ujrzałam Talie w krótkich szortach i koszulce blondyna. Wywróciłam oczami, a dziewczyna zachichotała. Mijając mnie, szepnęła w moją stronę.\n-Nie martw się. Nie spaliśmy w Twoim łóżku. Przynajmniej nie on.- Mrugnęła do mnie i zeszła do Nialla.\n-Czy tylko mnie wydaje się to być dziwne?- Zapytał Zayn wpatrując się w przytulającą się na dole parkę.\n-Niestety, nie tylko tobie.- Powiedziałam przytakując.\nSiedziałam na kanapie trzymając głowę na oparciu, a nogi na kolanach Zayn'a. Film, który aktualnie leciał w TV bardzo mnie wciągnął. Nie reagowałam na nic, bo byłam zbyt przejęta fabułą. Pod koniec filmu usłyszałam dźwięk swojego telefonu. Długo się kręciłam nie mogąc wyciągnąć urządzenia z tylnej kieszeni. Po chwili jednak je wyciągnęłam i odblokowałam ekran. Dostałam sms's od... Harry'ego? Skąd on ma mój numer?\nTreść: Hejka, mam nadzieję, że nie zagryzłaś się z Zayn'em... Przepraszam, że Cię zostawiłem samą ale... Miałem kilka spraw do załatwienia. Wszystko okej? Będę za jakąś godzinę. :)\nPo przeczytaniu wiadomości zaburczało mi w brzuchu. No tak, jeszcze nic dzisiaj nie jadłam, a zbliżała się siedemnasta.\n-Idę zrobić naleśniki.- Rzuciłam i poszłam do kuchni.\nWyciągnęłam potrzebne mi składniki na stół. Po chwili warzywa były już skrojone i ugotowane, ser starkowany, a kurczak podsmażony. Wystarczyło jedynie zrobić naleśniki, dodać farsz i zapiec z serem. Rozgrzałam patelnię i wlałam trochę ciasta. Najgorsza rzecz w życiu. Bardzo lubię gotować, jeść też, ale NIENAWIDZĘ piec naleśników. Zawsze wychodzą mi krzywe i grube. Walcząc z trzecim już naleśnikiem poczułam czyjąś obecność tuż za mną. Odwróciłam się i spojrzałam a Zayn'a błagalnym wzrokiem.\n-Powiedz, że umiesz smażyć naleśniki.- Powiedziałam wskazując na patelnię. Chłopak zaśmiał się i zręcznie odwrócił naleśnika na drugą stronę podrzucając go na patelni. Uśmiechnęłam się chytrze i odsunęłam od kuchenki. Zayn miał na sobie czarną koszulkę bez rękawów, która pokazywała większość jego tatuaży i kolorowe szorty. Zapatrzyłam się na chwilę. Trudno się nie zapatrzyć\n-Mam małe pytanko... Po jaką cholerę mówisz, że zrobisz naleśniki, skoro ani trochę Ci to nie wychodzi?- Z zamyślenia wyrwało mnie pytanie bruneta. Był wyraźnie rozbawiony. Ja również się uśmiechnęłam i oparłam o blat.\n-Bo miałam ochotę na naleśniki z warzywami i... Szczerze liczyłam na twoją pomoc.- Zaśmiałam się chowając twarz w dłoniach.\nWszystkie naleśniki dopiekały się już w piekarniku. Stałam na przeciwko Zayn'a nadal opierając się o szafkę. Chłopak zrobił to samo, tylko, że po przeciwległej stronie.\n-Tęskniłem za Tobą.- Powiedział cicho. Popatrzyłam na bruneta, a on szybko opuścił głowę zażenowany.\n-Ja za Tobą też.- Uśmiechnęłam się delikatnie. Zayn patrzył na mnie chwilę, a po chwili odepchnął sie od ściany i zbliżył do mnie. Oparł ręce o szafkę za mną, uniemożliwiając mi tym jakikolwiek ruch. Po chwili uśmiechnął się i zbliż swoją twarz do mojej. Zmrużyłam oczy i zbliżyłam się jeszcze bardziej do bruneta. Nasze wargi były milimetry od siebie...\n-Ło, ło! Co tu się dzieje!- Do kuchni wparował Louis. A jakżeby inaczej. Zayn odsunął się szybko ode mnie i oboje udawaliśmy, że nic nas ie obchodzi. - Czy ja właśnie widziałem...\n-NALEŚNIKI!- Krzyknęłam do salonu podchodząc do piekarnika i wyciągając z niego blaszkę. Wyjęłam wszystkie naleśniki na stół i zawołałam Nialla razem z Talie.\n-Wiesz, że Niall Cię zabije?- Powiedział Louis.\n-Za co?- Spytałam patrząc w jego oczy.\n-Zrobiłaś naleśniki, z WARZYWAMI.- Powiedział rozbawiony Zayn zza mnie.\n-Mogę się założyć o sto funtów, że wybiegnie z pokoju z płaczem.- Powiedział szatyn.\n-Stówka, że wybiegnie, ale bez płaczu.- Dodał Zayn. Podeszłam do nich i wyciągnęłam rękę.\n-Stówa, że mu zasmakuje.- Powiedziałam pewnie i uścisnęłam ich dłonie.\n-Słyszałam, że miałaś robić naleśniki... CO TY ZROBIŁAŚ?- Krzyknął Niall wchodząc do kuchni. Zayn i Lou wybuchnęli śmiechem.\n-Mówiliśmy Ci.- Powiedzieli jednocześnie.\n-Szkoda, że nie wcześniej.- Powiedziałam zupełnie poważnie. Natalie zaśmiała się przechodząc koło mnie i wyciągnęła talerz. Zabrała dwa naleśniki i zaczęła jeść.\n-Co ty robisz?- Zapytał blondyn dziewczyny.\n-Umm... Jem?- Powiedziała z pełnymi ustami. Niall popatrzył najpierw na Talie, potem na mnie i w końcu na naleśniki. Westchnął głośno i wziął widelec. Zayn i Louis wymienili zszokowane spojrzenia, gdy blondyn zaczął przeżuwać moje naleśniki.\n-To jest lepsze niż myślałem.- Powiedział wkładając do ust kolejny kawałek.\n-Jeden dla Lizzie, zero dla chłopców.- Powiedziałam z triumfem do totalnie zdezorientowanego Zayn'a i Louisa.- Wisicie mi dwie stówki, panowie.- Powiedziałam śmiejąc się i podchodząc do szafki. Wyciągnęłam z niej cztery talerze, jeden kładąc przed blondynem. Podeszłam do blachy pełnej naleśników i nałożyłam po trzy na każdym talerzu. Złapałam je postawiłam przed nadal zdezorientowanymi chłopakami.- Smacznego.- Powiedziałam słodko i sięgnęłam po widelec. Jedzenie było dobre, ale nic wielkiego.\n-Gdzie jest, tak w ogóle Liam?- Spytałam przełykając naleśnika.\n-Myślę, że poszedł do swojej nowej DZIEWCZYNY.- Zaakcentował ostatnie słowo Lou wymownie wzruszając ramionami.\n-Liam ma dziewczynę?- Powiedziałam unosząc brwi.\n-A wyobraź sobie, że ma.- Powiedział wchodzący do kuchni Liam.\n-Przepraszam... nie o to mi chodziło...- Powiedziałam zakłopotana.\n-Spoko, nic się nie stało.- Uśmiechnął się szczerze szatyn, pokazując śmieszne zmarszczki wokół oczu.- A tak w ogóle, gdzie zgubiliście Hazzę?- Spytał po chwili chłopak zabierając mojego naleśnika. Zrobiłam kwaśną minę i groźnie na niego spojrzałam.\n-Chyba pojechał... do studia, dograć coś.- Powiedział jakby poddenerwowany Louis.\n-No właśnie! Co wy tak w ogóle robicie?- Spytałam rozglądając się po kuchni za ścierką.\n-Głównie utrzymujemy się z występów, ale ostatnio nagraliśmy płytę i wysłaliśmy demo do wytwórni.- Powiedział obojętnie Zayn.\n-Macie zespół?- Spytałam otwierając szerzej oczy.- Jak się nazywacie?\n-One Direction.- Powiedział Liam kończąc MOJEGO naleśnika.\n-Idę was wyguglować.- Powiedziałąm i ruszyłam w stronę wyjścia.\n-Nie rób tego!- Prawie krzyknął Zayn.\n-Dlaczego?- Spytałam skonsternowana.\n-Bo... Po prostu tego nie rób.- Skończył. W tym momencie Niall wybuchł śmiechem. Wszyscy popatrzyliśmy na niego, a ten się natychmiast uspokoił. Szepnął coś na ucho Talie i podszedł do mnie.\n-Odprowadzę Cię do pokoju i nie pozwolę, żebyś nas guglowała.- Powiedział śmiało i wziął mnie pod rękę.\nGdy szliśmy po schodach postanowiłam przerwać ciszę.\n-Wiesz, że nie powstrzymasz mnie przed wyszukaniem Was?- Spytałam spoglądając na blondyna.\n-Wiem, a nawet zamierzam Ci pomóc. Jako Twój przyjaciel, koniecznie muszę Ci coś pokazać.- Powiedział z uśmiechem i wszedł do pokoju jego i Zayn'a. Podszedł do łóżka bruneta i wyciągnął spod niego kartonik. jak oryginalnie. Położył pudełko na łóżku i zaczął czegoś szukać. W końcu wyciągnął zapisaną z obu stron kartkę w moją stronę.\n-Nie powinnam. Sama piszę, i wiem jak to jest, jak ktoś bez mojej wiedzy czyta moje teksty.- Powiedziałam cicho.\n-Ale chyba możesz zrobić wyjątek, bo to tekst o Tobie.- Powiedział z uśmiechem blondyn. Że co kurwa?\n-Jak to, o mnie?\n-Tak po ludzku. No dalej, czytaj.- Powiedział ponaglając mnie drugą ręką. Wzięłam od niego kartkę i spojrzałam na pierwszą stronę.\n[Ej, włączcie sobie!]\nCounted all my mistakes and there’s only one/ Policzyłem wszystkie moje błędy i jest tam tylko jeden\nStanding out from the list of the things I’ve done/ Odstający od listy rzeczy, które zrobiłem.\nAll the the rest of my crimes don’t come close/ Cała reszta moich zbrodni, nie jest podobna\nTo the look on your face when I let you go/ Do wyrazu twojej twarzy, kiedy pozwoliłem ci odejść.\nSo I built you a house from a broken home/ Więc, zbudowałem ci mieszkanie z rozbitego domu,\nThen I wrote you a song with the words you spoke/ Potem napisałem Ci piosenkę ze słowami, które wypowiedziałaś.\nIt took me some time but I figured out/ Zajęło mi to trochę czasu, ale zrozumiałem,\nHow to fix up a heart that I let down/ Jak naprawić serce, któremu pozwoliłem upaść.\nNow I’m searching every lonely place/ Teraz przeszukuję każde samotne miejsce\nEvery corner, calling out your name./ Każdy kąt, wołając twoje imię.\nTrying to find you, but I just don’t know./ Próbując cię odnaleźć, ale ja po prostu nie wiem.\nWhere do broken hearts go?/ Dokąd idą złamane serca?\nYeah the taste of your lips on the tip of my tongue,/ Yeah, smak twoich ust na końcu mojego języka,\nIs at the top of the list of the things I want./ Jest na szczycie listy rzeczy, których pragnę.\nMind is running in circles of you and me/ Mój umysł obraca się wokół ciebie i mnie,\nAnyone in between is the enemy./ Ktokolwiek, kto jest pomiędzy nami, jest wrogiem.\nShadows come with the pain that you’re running from./ Cienie przychodzą z bólem, którym się kierujesz.\nLove was something you never heard enough./ Miłość była czymś, o czym nigdy nie słyszałaś zbyt często.\nYeah it took me some time but I figured out,/ Yeah, zajęło mi to trochę czasu, ale zrozumiałem,\nHow to fix up a heart that I let down./ Jak naprawić serce, któremu pozwoliłem upaść.*\nSkończyłam czytać i zupełnie oniemiałam. Usiadłam na łóżku nadal rozmyślając.\n-Czy to...- Zaczęłam cicho.\n-Tak, to napisał Zayn.- Skończył blondyn.\n-Napisał to o Tobie.- Powiedział, a ja spojrzałam na niego. Mówił poważnie, na jego twarzy nie było cienia śmiechu. Położyłam kartkę obok siebie i wstałam.\n-Wracajmy. Powiem, że nie będę was szukać, czy coś...- Powiedziałam do Nialla kierując się w stronę drzwi. Myślami jednak byłam gdzie indziej. Zayn napisał o mnie piosenkę? Piosenkę o złamanym sercu i popełnieniu różnych błędów? O bólu, miłości i pożądaniu?\n*Tekst nie jest moim tłumaczeniem tylko chamsko ściągniętym z Tekstowo.pl, ale piszę to, żeby potem wątów nie było\nMały poślizg, ale jest w sobotę!\nOstatnio coś w ogóle ni komentujecie i jest mi z tego powodu przykro. :(\nBędę płakać jak nie będzie komentarzy i nie będę dodawać postów, cnie. Ale to chyba oczywiste.\nDobra koniec użalingu się nad sobą\nAutor: LOL o 23:29 6 komentarzy:\nOdprowadziłem Elsę do jej mieszkania. Co jej do głowy strzeliło, żeby bić się z Lizzie? Wróć. Co mi do głowy strzeliło, żeby przyprowadzić Elsę do Lizzie?\nMoże chciałeś, żeby była zazdrosna? I po cholerę mi to? A może ty lubisz Lizzie? Lubię ją, trudno jej nie lubić. Jest ładna, zgrabna, zabawna i inteligentna. No i może trochę dziecinna, ale to dodaje jej uroku. Nie, idioto. Może ty ją lubisz, lubisz? Ta! Jasne! I jeszcze czego?\nZ kłótni pomiędzy prowadzoną pomiędzy rozumem, a podświadomością (ta, wiem, że to niemożliwe) wyrwało mnie stuknięcie w szklankę obok mnie. Prawie zapomniałem, że po odprowadzeniu Elsy przyszedłem do baru, żeby się porządnie schlać i chociaż na chwilę nie myśleć o niczym.\n-Ej ty, pięknisiu. Jeszcze jednego?- Zapytała barmanka. Kobieta miała około dwudziestu pięciu lat. Zdecydowanie przesadziła z makijażem, a jej odrosty przyprawiały mnie o dreszcze. O czym ja, do kurwy, myślę?\n-Jasne.- Mruknąłem zbyt szorstko nawet nie patrząc na kobietę. Ta prychnęła pod nosem i odeszła. Oparłem głowę na rękach i wypuściłem głośno powietrze. Po chwili usłyszałem stukot szkła i spojrzałem przed siebie. Stała tam kwadratowa szklanka z brązowo-złotym płynem.\n-Whiskey bez lodu dla pięknisia.- Powiedziała bez uczucia i popatrzyła się na mnie. Uśmiechnąłem się do niej tak fałszywie jak tylko mogłem, po czym złapałem za szkło i uniosłem do ust. Połknąłem wszystko za jednym razem i odstawiłem szklankę zbyt gwałtownie, przez co głucho huknęła.\n-Ciężki dzień?- Spytała farbowana blondynka dolewając mi alkoholu.\n-Mało powiedziane.- Burknąłem i znowu uniosłem naczynie do ust tym razem opróżniając je do połowy.\n-Ej, ej. Zwolnij pięknisiu, bo za jakieś czterdzieści minut będą musieli Cię wynieść.\n-Mam to w dupie. I przestań mnie do jasnej cholery nazywać pięknisiem, bo, do kurwy nędzy, nie wytrzymam.\n-Uuu... Wulgarny jesteś.\n-Co ty nie powiesz?- Powiedziałem zirytowany.\n-Dobra, koleś. Próbuję Ci pomóc. Wysłuchać Cię.\n-A po chuj mi rady jakiejś głupiej barmanki?- Zapytałem ostro.- Wybacz.\n-Przyzwyczaiłam się. Nie takich żuli tu widywałam.\n-Och, czyli teraz jestem żulem?\n-Nie chciałeś być pięknisiem, to będziesz żulem.- Powiedziała z uśmiechem w sumie to nawet atrakcyjna blondynka. Zaśmiałem się na jej uwagę.- Czyli jak, powiesz mi coś, czy nadal będziesz tylko zżędliwym i trochę agresywnym nastolatkiem?\n-Nastolatkiem?- Zapytałem rozbawiony.- Sprzedałabyś nastolatkowi cztery kolejki whiskey?- Dziewczyna wzruszyła ramionami.\n-Nie takie rzeczy się robiło. A tak w ogóle, to ile ty masz lat?\n-Nie, nie dałabym Ci tylu. Najwyżej jakieś...- Zmrużyła jedno oko i przechyliła głowę w bok.- Jakieś siedemnaście.- Zacząłem się śmiać. To co powiedziała blondynka, w sumie nie było aż tak śmieszne, ale procenty we krwi zaczęły dawać po sobie znaki.\n-Siedemnaście.- Powtórzyłem nadal się śmiejąc.\n-Masz takie dziecięce rysy twarzy. Pewnie gdyby nie ta broda i w cholerę głęboki głos, za chuja pana bym nie uwierzyła, że masz ponad dwadzieścia.- Zaśmiała się dziewczyna. Wyciągnąłem do niej rękę.\n-Miło mi Cię poznać, Amando.\n-Ej czekaj...- Powiedziała po chwili.\n-Nie, nie.. Chodzi mi o to, że... Jesteś w jakimś zespole?- Powiedziała wlepiając we mnie swój wzrok.\n-No tak... One Direction. Razem z przyjaciółmi. Niedawno wydaliśmy płytę, może o niej słyszałaś... Ale czemu pytasz?\n-Bo Cię kojarzę. Dzisiaj Wasza piosenka leciała w radiu, a niejaki Simon Cowell wypowiadał się dla jakiegoś kolorowego ścierwa mówiąc, że chce z Wami podpisać kontrakt.\n-Nie pierdol.- Powiedziałem nie ukrywając zdziwienia. Tak to prawda, wysłaliśmy płyty do kilku wytwórń, ale, że aż tak? Ehh... Moje pijackie myśli są bezsensowne.\n-Nie pierdole. Serio. Pokazywał, że wyśle Wam kontrakt w ciągu dwóch tygodni... Czyli licząc od tamtego dnia...- Zawiesiła na chwilę.- To jakoś dzisiaj.\n-Nie pierdol.- Powtórzyłem.\n-Ogarnij się koleś, musimy to oblać.\n-Jak to "MY"?- Nie zdążyłem skończyć, bo blondynka weszła na ladę i krzyknęła na całe pomieszczenie. W barze natychmiast zrobiło się cicho.\n-TEN O TO TUTAJ- Wskazała na mnie.- WŁAŚNIE DOSTAŁ KONTRAKT OD JEDNEGO Z NAJWIĘKSZYCH SZYCH MUZYCZNYCH. DRINKI NA KOSZT BARU OD TERAZ.- Wydarła się i zeszła z powrotem na ziemię.\n-Co ty robisz?- Spytałem gdy stanęła koło mnie.\n-Załatwiam rozrywkę.- Zaśmiała się ironicznie.\nHarry zostawił mnie samą, abym pomyślała o wszystkim. Może ma rację? Może potrzebuje teraz trochę przestrzeni? Gówno prawda. Jedyne, czego aktualnie potrzebujesz do czegoś mocnego. Przytaknęłam sobie i zeszłam na dół.\nWzięłam butelkę starej, dobrej szkockiej i wróciłam do siebie.\nNim się obejrzałam wypiłam połowę butelki i śmiałam się jak głupia. Zachciało mi się siku, więc niezdarnie wstałam z podłogi i zwróciłam w stronę łazienki. Światło było zapalone, ale nie przejęłam się tym zbytnio. Z impetem pociągnęłam za klamkę i otworzyłam drzwi na całą ich szerokość. W środku stał Zayn. Nie miał na sobie koszulki, tylko szare dresowe spodnie opuszczone nisko wokół bioder. Miałam idealny widok na jego wszystkie tatuaże, ponieważ stał do mnie tyłem opierając o umywalkę.\n-Li-Lizzie?- Czknął niezdarnie. Huh, świetnie. Też jest pijany.\n-Siku mi się chce.- Mruknęłam i podeszłam do toalety. Ściągnęłam spodnie wraz z bielizną i zaczęłam załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne, półtora metra od Zayna...\n-Ch-chcesz, żebym wy-wyszedł?- Zapytał i odepchnął się od umywalki niemal zderzając swoją piękną twarz z podłogą. O czym ja do cholery myślę?\n-A siedź se!- Zaśmiałam się i czknęłam. Po chwili wstałam z toalety i spuściłam wodę podciągając spodnie. Umyłam niezdarnie ręce prawie wywalając się na podłogę. Odwróciłam się i wpadłam na klatkę piersiową Zayn'a. Uśmiechnęłam się pijacko i oparłam ręce o jego brzuch.\n-Tęskniłam za Tobą.- Powiedziałam zbyt cicho jak na mój stan. Chłopak nie odpowiedział. Popatrzył na mnie i złączył nasze usta w pocałunku pełnym pasji. Był on zarazem namiętny, jak i delikatny... i zaskakująco, jak na naszą postawę, skoordynowany. Nasze wargi zachowywały się tak, jakby nie były stworzone do niczego innego, a języki toczyły zaciętą bitwę pomiędzy sobą.\nChłopak wsunął swoją lewą dłoń pod moją koszulkę gładząc nią moje plecy, a prawą pozostawił na moim biodrze.\nPo chwili moja bokserka wylądowała na ziemi, a spodnie na spłuczce toaletowej. Sięgnęłam do gumki od spodni Zayn'a ciągnąc materiał w dół tak, że został w samych, czarnych bokserkach. Chłopak wziął mnie na ręce i posadził na umywalce upewniając się w połowie, że mój stanik wyląduje gdzieś koło prysznica. Uśmiechnęłam się, gdy poczułam jak palce bruneta wędrują w dół mojego brzucha i uchylają kawałek bielizny...\nObudziłam się w wygodnym łóżku. Otworzyłam oczy i zauważyłam, że nie jestem w swoim pokoju, cholera jasna, tylko w pokoju Zayn'a i Nialla. I to, cholera jasna, w łóżku Zayn'a. I cholera... Jestem w samych gaciach. Cholera, to bokserki Zayn'a...\nWyskoczyłam z łóżka tak szybko i delikatnie jak było to możliwe. Zaczęłam szukać moich ciuchów. Cholera, cholera, cholera... Łazienka! Ale nie wyjdę na korytarz w samych gaciach Malika! Wypuściłam głośno powietrze.\nWzięłabym koszulę Zayn'a, nie raz już w niej po domu chodziłam, ale co jak sobie coś pomyślą?\n-Cholera jasna!- Powiedziałam szeptem i walnęłam się otwartą dłonią w czoło. Wiem! Wezmę koszulkę Nialla!\nUśmiechnęłam się do siebie i podeszłam do szafki blondyna. Gdy w końcu wygrzebałam jakąś koszulkę i wciągnęłam ją przez głowę, ledwo sięgała mi końca tyłka. No tak, Niall jest mniejszy niższy od Zayn'a... Nic innego nie masz... Spokojnie Lizzie, to tylko kilka metrów, dasz radę.\nObciągnęłam bluzkę najniżej jak tylko mogłam i obrzuciłam pokój spojrzeniem, upewniając się, że nie zostawiłam czegoś, czy coś... Mój wzrok zatrzymał się na śpiącym brunecie. On nawet jak śpi wygląda zajebiście! Prawda... Przydługie włosy opadły mu na twarz, przez co wyglądał co najmniej uroczo. Zarost zniknął z jego policzków, a usta miał delikatnie otworzone. Leżał na brzuchu z jedną ręką nad głową a drugą pod kołdrą. Dlaczego, do jasnej cholery, musi być taki przystojny? Westchnęłam chyba zbyt głośno, bo brunet szarpnął się, po czym otworzył oczy. Przetarł twarz dłonią i podparł się na rękach siadając.\n-Przyglądanie się mnie kiedy śpię, jest trochę przerażające, nie uważasz?- Spytał zaspanym głosem. Gdy usłyszałam jego głos momentalnie zmiękły mi kolana i zapomniałam języka w buzi. Zupełnie jak za pierwszym razem, cóż za ironia...\n-J-ja już pójdę...- Powiedziałam i błyskawicznie opuściłam pokój nie przejmując się długością koszulki. Usłyszałam za sobą wołanie Zayn'a i... Liama? Wpadłam do swojego pokoju i osunęłam się po drzwiach. Co jest ze mną nie tak?\n-LIZZIE!?- Krzyknęłam... TALIE? Spojrzałam na swoje łóżko i zauważyłam ją z Niallem w, eww, MOIM łóżku.\n-Ja pierdole.- Przeklnęłam i uciekłam z pokoju. Usiadłam przy ścianie i podciągnęłam kolana pod brodę. Usłyszałam parę kroków i poczułam ciepłą dłoń na plecach. Nie pomyliłabym tego dotyku z niczyim innym, jeśli rozumiecie o co mi chodzi. CZY TY ZAWSZE MUSISZ BYĆ ZBOCZONA? Po chwili do moich nozdrzy wdarła się woń męskich perfum i papierosów. Jeszcze Ciebie tu brakowało...\nTaka niespodzianka! :D Myślałam, że dodam rozdział dopiero w sobotę, ale wena mnie polubiła i napisałam! :3\nMiłego czytanka i jak zwykle, do soboty, Miśki! :'3\nWpadnijcie na mojego nowego bloga, okej?\nAutor: LOL o 16:56 2 komentarze:\n-To się zaczęło w moje 16 urodziny...- Powiedziałam niepewnie. Wszystkie przykre wspomnienia powróciły do mojej głowy, a pod powiekami poczułam nieprzyjemne pieczenie i zbierające się łzy. Opuściłam nisko głowę i pozwoliłam, aby kilka kropli spłynęło mi na policzki. Harry złapał mnie za podbródek i podciągnął głowę tak wysoko, abym mogła spojrzeć w jego oczy. Uśmiechnął się delikatnie ukazując dołeczki na polikach. Nieśmiało odwzajemniłam gest, a chłopak mnie przytulił.\n-Spokojnie. Poczekam tyle, ile będzie trzeba.- Powiedział cicho w moje włosy.\n-Dziękuję, że to dla mnie robisz.- Odpowiedziałam cicho szlochając.\n-Już Ci mówiłem, od tego ma się przyjaciół.- Odsunął mnie na długość swoich ramion i uśmiechnął się szeroko. Wyjrzałam przez okno.\n-Na urodziny zawsze chciałam pojechać na koncert. Nie ważne jaki. Chciałam to zrobić. Wyrwać się na chwilę z rzeczywistości i pochłonąć w świat muzyki.- Uśmiechnęłam się smutno na powracające wspomnienia.- Mój starszy brat, Nick, bardzo chciał mnie zabrać na mój pierwszy w życiu koncert. Bardzo często i długo, nawet bardzo długo, kłócił się z rodzicami o mój wyjazd. Nie pozwalali mi, bo przecież "Ona ma 16 lat, Nicholas! To jeszcze dziecko! Nie możesz tak sobie wywozić ją na pół nocy!"- Udawałam cudzysłowie palcami.- A co on sobie z tego robił? Nic. Kompletnie nic. Zignorował ich zakazy i zabrał mnie na mój wymarzony koncert. Oczywiście rodzice się dowiedzieli. Nie spali całą noc, tylko po to, żeby po naszym powrocie wlepić mi karę i...- Przełknęłam głośno ślinę.- I wtedy powiedzieli, że Nick już nie jest ich synem, i ma się wyprowadzić.- Powiedziałam cicho i opuściłam głowę na dół.\n-Dlatego, że spełnił twoją wieloletnią prośbę?- Spytał cicho Harry.\n-Tak, właśnie dlatego. Powiedzieli mu, że dla nich już nie istnieje. Że jest nic nie wartym śmieciem... Mnie ignorowali odkąd skończyłam 13. Nie liczyły się dla nich moje słowa. Według nich, "dziecko takie jak ja nie powinno mieć w ogóle własnego zdania". Przez ostatnie osiem lat wymienili ze mną może jakieś trzy zdania? Ale to nie jest najgorsze... Zanim skończyłam siedemnaście lat... Pamiętam to jakby było wczoraj...- Powiedziałam czując jak łzy zlatują na moje policzki.\nZa trzy dni moje urodziny! YAAAY! Wyjdę z Sophią na jakąś ostrą imprezę i tak się uchleję, że nie będę mogła stanąć! Śmiałam się jak opętana przechodząc korytarzem do łazienki. Na ścianie wisiały rodzinne zdjęcia, gdy zauważyłam Nicka, gwałtownie się zatrzymałam. Jak myślisz, byłby z Ciebie dumny, gdyby zobaczył swoją małą El, zapitą w trzy dupy? Myślisz, że przez coś takiego wrócił by do domu?\nTak, cały czas wierzyłam, że Nick wróci do mnie. Że nick wróci dla mnie. Że będziemy spędzać godziny przed telewizorem. Że razem będziemy ignorować rodziców. Brakuje mi go. Brakuje mi mojego starszego braciszka. Brakuje mi jego głupich uwag. Brakuje mi jego nieznośnych komentarzy przy koleżankach. Brakuje mi tych ciągłych, bezsensownych kłótni, jego silnych ramion, które otulają mnie, gdy jestem smutna, czy zła. Brakuje mi nawet tego, że odganiał ode mnie wszystkich chłopaków miotłą. Dosłownie.\nPamiętam, jak wybierałam się na swoją pierwszą randkę, ale Nick mnie wyprzedził łapiąc za miotłę i wygonił biednego chłopaka z podjazdu.\nZaśmiałam się na wspomnienie Nicka biegającego z miotłą po podjeździe ganiając jakiegoś chłopca. Muszę odwołać imprezę. Muszę powiedzieć Soph, że nie mam ochoty wychodzić. Nie zrobię mu tego. Pokażę mu, Nickowi, że jest mi potrzebny do życia, ale nie w tak desperacki sposób.\nZeszłam na dół i zajrzałam do salonu. Na kanapie siedzieli rodzice i oglądali wiadomości, których nigdy nie słucham. Coś jednak kazało mi zostać. Weszłam do pokoju i oparłam się o bok sofy tak, aby być jak najdalej od moich rodziców. W końcu na ekranie ukazała się szczupła blondynka.\n-Wczoraj, późną nocą, znaleźli ciało 22 letniego chłopaka...\nNick miałby teraz 22 lata... Nie, to nie pewno nie chodzi o niego, nieprawdaż? Postanowiłam słuchać dalej.\n-Leżał z opakowaniem po silnych tabletkach w ręku. Po podłodze turlała się pusta butelka po whiskey. Policjanci mówią, że znaleźli list w drugiej ręce. Chłopak prawdopodobnie nazywa się Nicholas Bell.\nNie... To niemożliwe. To nie może być mój Nick... To po prostu, nie!\nRoztrzęsiona spojrzałam na ekran, na którym znalazło się zdjęcie listu. To pismo Nicka, o mój...\nChciałbym tylko przeprosić moją młodszą siostrzyczkę, Elisabeth.\nEl, jeżeli to czytasz...\nChciałbym powiedzieć, że bardzo Cię kocham- i nic tego nie zmieni!\nPamiętaj, nie zrobiłem tego ze względu na Ciebie, po prostu... Nie dawałem sobie już z tym wszystkim rady.\nJest mi przykro, że nie wiedziałaś o tym wcześniej. Ale nie zadręczaj się myślami, że mogłabyś mi pomóc. Nikt, powtarzam NIKT, nie mógłby mi pomóc.\nPrzykro mi też z tego powodu, że odszedłem. Że odszedłem bez Ciebie. Nie powinienem Cię zostawiać samej z tymi przebrzydłymi larwami. Tak, chodzi mi o rodziców.\nJesteś najlepszą siostrą na świecie! I wiedz, że jeżeli będę miał możliwość, to będę się przyglądał, tam z góry, Tobie i twoim przyjaciołom. Zawsze będziesz moją małą El i nic tego nie zmieni.\nNaprawdę, przepraszam Cię, że dowiedziałaś się o mojej śmierci w taki sposób.\nChcę też poprosić Cię o coś.\nObiecaj mi, że nie poddasz się w walce z rodzicami i w końcu się od nich uniezależnisz.\nBądź silna, skarbie! I pamiętaj, zawsze będę z Tobą. Nieważne czy obok, na kanapie, czy w sercu.\nNigdy Cię nie opuszczę i zawsze będę się Tobą opiekować,\nTwój najukochańszy brat, Nick.\nPo przeczytaniu tego, nie wiedziałam co robić. Wstałam oszołomiona, nawet nie pamiętając kiedy usiadłam i skierowałam się do kuchni. Usłyszałam rozmowę rodziców.\n-W końcu. Myślałem, że nigdy tego nie zrobi.\n-Należało się mu. Kanalia jedna.- Odwróciłam się od moich "rodziców" i krzyknęłam z całej siły.\n-Jak możecie tak mówić o swoim dziecku? Nigdy nie byliście tyle warci, żeby dostać takiego syna. Kim wy w ogóle jesteście, żebyście tak o nim mówili? I to jeszcze po jego śmierci?\n-Posłuchaj mnie dziecko.- Powiedziała szorstko "mama".\n-Nie! Wy mnie posłuchajcie! Jesteście nędznymi, brudnymi szumowinami! Nie zasługujecie na to, żeby żyć! Wyprowadzam się! Nie wytrzymam dłużej z kimś takim!- Krzyknęłam i skierowałam się do mojego pokoju. Wyszarpałam walizkę spod łóżka i zaczęłam wrzucać do niej wszystkie moje rzeczy. Gdy skończyłam, zabrałam moje wszystkie oszczędności i wyszłam bez słowa z domu.\n-Wszyscy dobrze wiemy, że bez nas nie wytrzymasz dwóch dni!- Krzyknęła mama z drzwi. Odwróciłam się do niej i uśmiechnęłam szyderczo. Pokazałam środkowy palec i wsiadłam do nadjeżdżającego akurat autobusu.\nSiedziałam na przeciw zielonookiego chłopaka i płakałam. Nie zdziwię, się, jak schudnę z trzy kilo, bo wypłakałam tyle wody, że ja dziękuję. Harry nie odezwał się słowem. Lustrował mnie jednak swoimi tęczówkami, a po chwili przytulił.\n-Czyli, teraz jakoś będzie... Pięć lat?- Spytał ze smutkiem w głosie Harry. Wiedziałam o co mu chodziło.\n-Za tydzień mija dokładnie pięć lat.- Odpowiedziałam smutno.\n-Przykro mi z powodu... Wszystkiego.\n-Wiesz o mnie dużo więcej niż inni.- Powiedziałam cicho i mocniej wtuliłam się w jego tors.\n-To też wiem. Mam tylko nadzieję, że nie żałujesz tego, że wszystko mi powiedziałaś.\n-Skądże. Dobrze mieć przyjaciela do wygadania się.- Uśmiechnęłam się delikatnie nie odsuwając od Loczka. Chłopak zaśmiał się cicho.\nPuścił się w chwili, gdy uspokoiłam swój oddech. Patrzyłam na niego, a on patrzył na mnie. Zbliżył się do mnie i położył rękę na policzku.\n-Lizzie, posłuchaj i nie przerywaj mi na chwilę.- Powiedział widząc, że chcę coś powiedzieć. Przytaknęłam delikatnie głową.- Na początku, gdy Cię spotkałem, byłem strasznie chamski. Nie ukrywam tego. Wstydzę się mojego zachowania w tamtej chwili, ale wiedziałem, że jesteś wyjątkowa. Zauroczyłaś mnie, gdy tylko na mnie spojrzałaś.- Zrobił przerwę i cicho się zaśmiał, jednak nie przestawał gładzić mojego policzka.\n-Harry...- Powiedziałam cicho.\n-Posłuchaj... Na prawdę, cieszyłem się jak dziecko, że odważyłem się zostawić wtedy u Ciebie tą kartkę. Trochę mniej się ucieszyłem, jak mnie skopałaś...- Ponownie zaśmiał się, a na moje policzki wpłynęła soczysta czerwień.- Ale to nieważne.Tam, nad tym jeziorem, bawiłem się świetnie. Naprawdę myślałem, liczyłem na coś więcej, ale ty wtedy... Odsunęłaś się ode mnie. Przykro mi z powodu, że tak związałaś się z Zayn'em.- W tym momencie opuścił swoją rękę.- Wiem, że będziemy tylko przyjaciółmi. W pełni to rozumiem, ale jeśli nie zrobię tego teraz... Będę żałował do końca życia.- Ostatnie zdanie powiedział o wiele ciszej i zbliżył się do mnie. Objął mnie ramionami i musnął swoimi wargami moje. Nieśmiało oddałam pocałunek, ale po chwili chłopak się odsunął i od razu wstał.\n-Wiem, że potrzebujesz teraz trochę przestrzeni. I pozwól, że od razu odpowiem Ci na pytanie... Nie musisz się martwić, nie będę liczyć na nic więcej, bo wiem że kochasz Zayn'a, ale też nie odsunę się od Ciebie. Będę się Tobą opiekował tak długo, aż nie powiesz, że nie chcesz tego.- Uśmiechnął się delikatnie i wyszedł z pokoju.\nI kolejny rozdział!\nJak Wam się podoba? Co sądzicie o liście Nicka do Lizz? Myślicie, że Harry pozostanie tylko przyjacielem dla dziewczyny? A co z Zayn'em? No i jak ułożą się sprawy między Talie, a Niallem?\nCzytajcie, komentujcie i rozpowszechniajcie!\nNo i nie zapomnijcie wejść, na mojego nowego bloga o Hazzie: http://highly-complicated-story.blogspot.com/\nAutor: LOL o 12:24 3 komentarze:\nPodkuliłam nogi pod brodę i wpatrywałam się przed siebie.\n-Lizzie... Ja chyba... Umm... Pójdę już.- Powiedział cicho Harry i wyszedł. Dlaczego to zrobił? Dlaczego teraz? Potrzebuję go! Chciałabym krzyknąć, żeby nie uciekał jak pieprzony tchórz. Od kiedy zrobiłaś się taka sukowata? Nie mam pojęcia. To wszystko mnie przerasta. Talie miała rację, mogłam zostać u niej. Mogłam nie dokładać sobie problemów. Mogłam mieć wszystko w dupie przez kilka dni...\nAle nie. Musiałam postawić na swoim. Dlatego powiedziałaś Hazzie, że kochasz Zayn'a, tak? O mój Boże! Czy ja mu to powiedziałam? Nie powiedziałaś mu tego. Wykrzyczałaś mu to w twarz. Biedny chłopak. Chciał Ci tylko pomóc... Och, zamknij twarz.\nWypuściłam głośno powietrze i powoli wstałam. Otarłam policzki i podeszłam do lustra, aby skontrolować stan mojego makijażu. Cholera, Lizzie! Nie zachowuj się jak pusta lalka! Umm.. Tak, mam rację. Przetarłam jeszcze raz okolice oczu i wyszłam na korytarz. Skierowałam się do pokoju Hazzy. Gdy stanęłam przed drzwiami, nieśmiało nacisnęłam na klamkę i otworzyłam drzwi. Chłopak siedział na podłodze z podciągniętymi kolanami, na których opierał głowę. Rękami oplótł swoje nogi i wpatrywał się w jeden punkt. Jego wzrok był nieobecny, a nawet... smutny?\n-Harry...- Zaczęłam cicho.\n-Wyjdź.- Powiedział nie odwracając na mnie wzroku. Stałam zszokowana przez chwilę, ale ocknęłam się.\n-Harry... Ja naprawdę...- Powiedziałam nieśmiało. Chłopak momentalnie wstał i stanął przede mną.\n-Co ty naprawdę? Nie chciałaś powiedzieć, że go kochasz? Czy nie chciałaś się mną bawić, a potem zmienić, od tak?- Zaśmiał się gorzko.- Uwierz mi. Nie dam się więcej owinąć wokół palca. Nikomu. A teraz, wyjdź.- Gdy skończył odwrócił się do mnie plecami i spuścił głowę. Nie ruszałam się z miejsca przez chwilę.- Słyszałaś co powiedziałem, czy byłaś zbyt zajęta swoimi sprawami, żeby zwrócić uwagę na mnie?- Odwrócił się do mnie. Popatrzyłam w jego zielone tęczówki, które straciły na blasku. Białka jego oczu były przekrwione, jakby... od płaczu? Włosy miał poburzone, zapewne od szarpania za nie. Nie wiem po co to zrobiłam, ale zamiast wyjść skierowałam się do chłopaka i mocno otuliłam go ramionami. Nie odwzajemnił mojego gestu, ja jednak nie dawałam za wygraną.\n-Wiem... Wiem, że jestem zapatrzoną w siebie suką, która nie zwraca uwagi na innych. Suką, która myśli że inni nie mają problemów. Ale wiesz co? Żałuję tego. Żałuję tego, że zostawiłam Cię, z nadzieją na coś więcej, że nie poznałam Cię lepiej, że to w Tobie się nie zakochałam. Tak strasznie żałuję, Harry!- Jęknęłam przez płacz i wtuliłam się mocniej w szatyna. Poczułam ręce na swoich plecach. Zrobił to. Odwzajemnił mój uścisk. Poczułam się szczęśliwa, ale tylko przez chwilę. Zdałam sobie sprawę, że problemy tak szybko nie znikają. Trzeba je rozwiązać, a nie zapomnieć o nich. Odsunęłam się od chłopaka i spojrzałam na jego twarz. Po jego policzku spłynęła pojedyncza łza, ale szybko ją starł. Uśmiechnęłam się nieśmiało po czym odsunęłam od szatyna.\n-Pójdę już. Jak będziesz mnie potrzebował to... Wiesz gdzie mnie znaleźć.- Zaśmiałam się cicho i wyszłam z pokoju. Na korytarzu spotkałam TĄ blondynkę. Czy to Amber (albo Anne, czy inne cholerstwo)? Mam nadzieję, że nie...\n-Cześć! Jestem Elizabeth, ale mów mi Elsa.- Uśmiechnęła się szeroko dziewczyna i wyciągnęła do mnie rękę.\nELIZABETH? Co on sobie, do jasnej choler, myśli? Zaśmiałam się gorzko i uścisnęłam dłoń ELSY.\n-Miło mi poznać, Lizzie.\n-Lizzie, to skrót od...?- Zapytała nadal się uśmiechając. Jakim. Prawem. Ta. Suka. Się. Jeszcze. Do. Mnie. Szczerzy.\n-Od Elisabeth.- Powiedziałam zaciskając mocno zęby.\n-Mamy dopasowane imiona! Jak fajnie!- Pisnęła blondynka. Po prostu świetnie, zajebiście! Dodała moja podświadomość. Chyba pierwszy raz z czystym sumieniem się z nią zgadzam. Chciałam jej się odgryźć, ale nie zdążyłam, bo ta żmija znowu się odezwała.\n-Przykro mi, że nie wyszło Ci z Zayn'em, ale wiesz... Jak go poznałam, miałam wrażenie, że jest nieszczęśliwy. Myślę, że było mu źle z Tobą. Nie oszukujmy się skarbie. Zayn, to nie twoja liga.- Gdy usłyszałam jej słowa, otworzyłam usta chcąc coś powiedzieć, ale nie mogłam. Może to prawda? Może nie jestem w typie Zayn'a? Poczułam ukłucie w sercu, ale nie z zazdrości. Raczej z zażenowania i smutku.\n-Nie wtykaj nosa w nieswoje sprawy.- Wysyczałam przez zęby. Prychnęłam na tą długonogą żyrafę, która wabi się Elsa i wyminęłam ją.\nGdy stanęłam tuż przed swoimi drzwiami, ktoś szarpnął mnie za rękę i odwrócił mnie do siebie. Zauważyłam tylko podniesioną dłoń, a po chwili poczułam mocny ból na policzku.\n-Czy ty mnie właśnie uderzyłaś?- Zapytałam z niedowierzaniem na Elsę.\n-Nie czujesz? Mogę poprawić.- Uśmiechnęła się chytrze podnosząc lekko zaczerwienioną dłoń.\n-Nie waż się podnosić na mnie ręki.- Powiedziałam ostrym tonem.\n-A co? Poskarżysz się rodzicom? A nie, przepraszam... Oni zapomnieli o swojej córeczce.\n-Co? Skąd ty wiesz...\n-Umiem kojarzyć fakty, skarbie.\n-Nie mów do mnie skarbie.\n-Bo co? Powiesz swojemu starszemu bratu?- Zaśmiała się chamsko. W tym momencie nie wytrzymałam.\n-Nie masz prawa wspominać o moim bracie, suko!- Krzyknęłam popychając blondynkę na ścianę. Uderzyła o nią plecami, a gdy tylko spojrzała na mnie i wymierzyła mi kolejny policzek postanowiłam się jej odpłacić. Ścisnęłam dłoń w małą pięść i nakierowałam na twarz, konkretniej na nos, blondynki. Gdy tylko moja ręka wylądowała na twarzy dziewczyny, ta jęknęła i pociągnęła mnie w dół. Szarpałam ją za włosy, a ona próbowała zacisnąć ręce na mojej szyi. Po chwili poczułam jak silne ręce odciągają mnie od tej żmii. Gdy stanęłam nad tą pustą lalką, zdałam sobie, że łzy lecą na moje policzki. Znowu. Otarłam je szybko i jeszcze raz spojrzałam na dziewczynę. Miała potargane włosy, rozcięty policzek, a z jej nosa wypływała krew. Zaśmiałam się widząc w jakim stanie jest blondynka.\n-Popieprzona dziwka!- Krzyknęła, gdy tylko usiadła. Wyrwałam się z mocnego uścisku i znowu wylądowałam na blondynce.\n-Lizzie!- Krzyknął ktoś zza moich pleców. Odwróciłam się do tyłu i spojrzałam dwójkę przerażonych chłopaków. Louisa, który stał bliżej mnie i Zayna, stojącego przy schodach. Zapewne niebieskooki odciągnął mnie od tej szmaty.\nChciałam coś powiedzieć, ale poczułam silne uderzenie z tyłu głowy. Zamroczyło mnie i poczułam jak osuwam się na ziemię.\n-Lizzie, Lizz...- Ktoś szeptał mi do ucha i delikatnie szturchał w ramię. Jęknęłam coś niezrozumiałego i otworzyłam oczy. Światło przyprawiło mnie o ból głowy, więc ponownie je zamknęłam. Niedługo potem udało mi się ponownie podnieść powieki i usiąść. Przez chwilę nie widziałam zbyt wiele, a ściślej ujmując, widziałam tylko jasną plamę światła. Zamrugałam kilka razy, a gdy mój wzrok przystosował się do nagłej zmiany oświetlenia, zarejestrowałam, że jestem w pokoju Harry'ego i Nialla. Siedziałam na łóżku blondyna, obserwowana uważnie przez sześć osób. Nialla, który swoją drogą był najbliżej, Haryy'ego, Zayn'a, Louisa, Liama i Ryana. W kącie siedziała Elsa. Co ONA tu robi? Nie wystarcza jej już, że nazwała mnie dziwką i zwyzywała MOJĄ rodzinę w MOIM domu?\n-Co ty tutaj robisz?- Zapytałam cicho wpatrując się w znudzoną dziewczynę.\nPrzewróciła oczami i zbliżyła się do mnie. Obrzuciła mnie pogardliwym spojrzeniem i chytrze się uśmiechnęła.\n-Chciałam Cię przeprosić. Jest mi bardzo, baardzo przykro, że Cię pobiłam.- Powiedziała z niechęcią wpatrując się w paznokcie.\n-Jasne.- Mruknęłam cicho, a blondynka odeszła nie kryjąc zirytowania.\n-Zayniee*! Chodźmy już! Bo nam rezerwacja w hotelu przepadnie.- Powiedziała wyraźnie podkreślając słowo "hotel". Zaśmiałam się cicho z jej idiotyzmu.\n-Nigdzie nie idę, idź sama.- Odpowiedział jej brunet. Natychmiast spoważniałam. Czy on właśnie odmówił swojej dziewczynie tylko po to, żeby zostać ze mną?\n-Ale Zaynie!- Oburzyła się blondynka.- To chyba nie przez tą szmatę, prawda?- Powiedziała robiąc maślane oczka. A jednak. słowo "szmata" wyszło z jej ust wprost ociekając jadem i wrogością.\n-Elizabeth, chodź ze mną.- Powiedział chłodno chłopak wstając. Złapał tą żmiję za rękę i wyprowadził z pokoju. Czyli mu na mnie nie zależy. A czegoś ty się spodziewała? Sponiewierałaś go w centrum handlowym, przy tylu ludziach! Nie wybaczy Ci tak szybko, o nie! Tsaa...\nPo chwili w drzwiach stanęła Talie. Od razu się uśmiechnęłam, a dziewczyna niemal przybiegła do mnie i zamknęła mnie w silnym uścisku. Nie pozostawałam jej dłużna i od razu odwzajemniłam gest dziewczyny.\n-Nawet nie wiesz jak się martwiłam, gdy Harry do mnie zadzwonił...- powiedziała cicho.\n-Harry do Ciebie zadzwonił?\n-Tak, gdyby nie on, pewnie nic bym nie wiedziała.- Powiedziała mocniej mnie ściskając. Popatrzyłam na Harry'ego rozmawiającego z Louisem. Czyli to Harry zadzwonił po Natalie. Nie Zayn, tylko Harry. W końcu nasze spojrzenia się skrzyżowały, a ja uśmiechnęłam się słabo i powiedziałam bezdźwięczne "dziękuję". Szatyn zaśmiał się cicho i odpowiedział również bez dźwięku "Od tego ma się przyjaciół". Poszerzyłam uśmiech. W tym momencie Talie odsunęła się ode mnie.\n-Raczysz mi odpowiedzieć na pytanie? A tak w ogóle, czego się tak szczerzysz?- Zapytała z chytrym uśmiechem.\n-Wiecznie roztrzepana. A może to skutki uboczne omdlenia?\n-Zemdlałam?- Powiedziałam otwierając szerzej oczy.\n-Tak, stara. Odleciałaś na jakieś...- Przerwała na chwilę i spojrzała na zegarek.- Sześć godzin.\n-SZEŚĆ?- Powtórzyłam głośniej.\n-Mhm.- Przytaknęła blondynka.- Ale lekarz powiedział, że nic Ci nie będzie.\n-Był tu lekarz? I co mu powiedzieliście?\n-Co do tego... To ta suka wezwała doktorka i powiedziała mu, że się wywaliłaś i walnęłaś głową o szafkę.- Westchnęła smutno Talie.\n-Właśnie. Chciałam zaprotestować, powiedziałam prawdziwą wersję, ale... Lekarz mi nie uwierzył.- Powiedziała smutno.\n-Nie martw się. To nie Twoja wina, że jest głupi.\n-Nie jest głupi. Jest spokrewniony z naszą królową lodu**.- Wtrącił się Harry i wszyscy się zaśmialiśmy.\nWieczorem... Chyba w Twojej strefie czasowej. Po jedenastej WIECZOREM zgłodniałam i zeszłam na dół, do kuchni. Gdy weszłam do niej zauważyłam Nialla. Nie zdziwił mnie ten fakt. Mieszkam z tym chłopakiem prawie dwa miesiące, i chyba tylko raz się zdarzyło, że wchodząc do kuchni nie zauważyłam blondyna pałaszującego jakichś pyszności, zazwyczaj moich. Zaśmiałam się cicho przenosząc tym uwagę blondyna z resztek po obiedzie na mnie.\n-Dobrą zapiekankę zrobiłaś. Dasz mi przepis? Albo nie, po prostu rób ją częściej.- Zaśmiałam się na słowa blondyna.\n-Tylko, że to nie ja ją zrobiłam, tylko Talie. To ona jest makaronową królową.- Oboje się zaśmialiśmy. Do kuchni weszła Talie.\n-Dlaczego mnie obgadujecie?- Powiedziała ze śmiechem łapiąc za jabłko.\n-Co ty tu robisz?- Spytał Niall wpatrując się w moją przyjaciółkę.\n-Przeszkadzam Ci?- Odpowiedziała mu dziewczyna chichocząc.\n-Nie! Skądże, ja tylko...- Mówił zakłopotany blondyn.\n-Żartowałam. Postanowiłam zostać dzisiaj na noc. No wiesz. Spać tutaj, i w ogóle.- Zachichotała słodko.\n-Tyle słodyczy, blee!- Rozwarłam wargi i pokazałam palcem do środka ust.- Aż się rzygać chce.- Zaśmiałam się i poszłam po szklankę. Do kuchni wszedł Harry, Louis i Liam.\n-Komu się chce rzygać?- Zapytał ze śmiechem Lou. W kuchni zaczęło robić się ciasno. Nic dziwnego. Kuchnia 4x5, meble plus pięć osób.\n-Więcej Was matka nie miała!- Krzyknęłam udając obruszoną i sięgnęłam po szklankę. Odwracając się wpadłam na Lou'iego.\n-Patrz jak chodzisz, ślamazaro.- Powiedział z przekąsem szatyn.- Chociaż może nie. Odwołuję to ostatnie. Bo jeszcze dostanę, jak ta pusta blondi.- Poruszył wymownie brwiami. Wszyscy w kuchni zaśmiali się na słowa chłopaka. Powstrzymałam śmiech i położyłam ręce na biodrach.\n-Więc teraz zrobicie ze mnie niezrównoważoną psychicznie, agresywną psychopatkę?- Tommo przytaknął nadal się śmiejąc. Prychnęłam w jego stronę i skierowałam się do wyjścia.\n-Lizz! Chyba o czymś zapomniałaś.- Zaśmiał się Harry wręczając mi szklankę wody.\n-Oh, dzięki. Dobranoc wszystkim!- Odebrałam szklankę od zielonookiego i krzyknęłam do kuchni. W odpowiedzi usłyszałam jakieś niezrozumiałe pomruki. Zaśmiałam się cicho i ruszyłam w stronę schodów. Słyszałam, że ktoś za mną idzie. Odwróciłam się, aby spostrzec śmiejącego się Hazzę.\n-Śledzisz mnie?- Zapytałam z przekąsem.\n-Odprowadzam Cię do pokoju.- Odpowiedział z jeszcze szerszym uśmiechem ukazującym rząd jego śnieżnobiałych zębów. Gdy stanęliśmy przy drzwiach odwróciłam się twarzą do chłopaka.\n-Możesz już iść.- Uśmiechnęłam się, a chłopak mi zawtórował.\n-Chciałbym pogadać, mogę?- Wskazał na drzwi. Przytaknęłam i wpuściłam chłopaka do środka idąc tuż zanim. Usiadł na parapecie i wpatrywał się we mnie. Podeszłam do szatyna i zajęłam miejsce koło niego. Uśmiechnęłam się delikatnie i spojrzałam za okno. Było ciemno, a na niebie majaczyło kilka jasnych gwiazd.\n-Lizzie, nie chciałbym być wścibski, czy coś... Ale... O co wtedy chodziło?- Zapytał Harry. Popatrzyłam w jego oczy, w których kryła się troska.\n-Najpierw, myślałam, że to taka wiesz... Typowa lalka Barbie. Zawsze uśmiechnięta, różowa, miła aż do przesady, ale później mi powiedziała, że sprawiam, iż Zayn staje się nieszczęśliwy...\n-"Iż"?- Zaśmiał się chłopak. Odwzajemniłam gest chłopaka i lekko uderzyłam go w ramię.- Urodzony wojownik.- Ponownie zaśmiał się chłopak pocierając swoją rękę.- Dobra, kontynuuj.\n-Ogólnie stwierdziła, że nie jestem w lidze Zayn'a i że mam się do niego nie zbliżać...Powiedziałam, żeby nie wtykała swojego długiego nosa w nieswoje sprawy.- Zaśmiałam się cicho, a chłopak do mnie dołączył.- Później ją wyminęłam, a ona złapała mnie za nadgarstek i uderzyła w policzek.\n-I dlatego jej oddałaś?\n-Powiedziała, że...- Przełknęłam ślinę i poczułam jak gula w moim gardle narasta.- Spytała, czy poskarżę się rodzicom, a gdy nic nie powiedziałam, dodał, że mnie nie kochają i, że ich nie obchodzę.- Poczułam jak łzy zaczynają napływać do moich oczu. Odwróciłam wzrok od szatyna i spojrzałam przez okno.\n-Nie...- Głos mi się załamał, a gdy przypomniałam sobie o co dokładnie chodziło po policzku spłynęła pierwsza łza. Chłopak uniósł swoją dłoń i kciukiem ją przetarł.- Chodzi o to, że... Powiedziała, żebym... Wspomniała o moim bracie...- Łzy zaczęły lecieć po moich policzkach strumieniami. Nie wytrzymałam. Po raz kolejny zostałam złamana. Po prostu poddałam się. Ukryłam twarz w dłoniach, Harry odciągnął je od twarzy, a ja spojrzałam na niego. Wyglądał na zdezorientowanego.\n-Nie każ mi tego opowiadać. Nie każ mi do tego wracać.- Szlochałam cicho. Chłopak zbliżył się do mnie i objął ramionami. Jedną ręką podtrzymywał i głowę, a drugą gładził po plecach.\n-Nie zrobię tego. Uważam jednak, że jeżeli wyrzucisz to z siebie, będzie Ci łatwiej.- Powiedział cichym i spokojnym głosem. Może ma rację? Odsunęłam się nieznacznie od niego i spojrzałam w jego zielone tęczówki.\n-To się zaczęło w moje 16 urodziny...\n*Zaynie- Czyt. Zejni\n**Królowa Lodu- Harry nawiązał tu do bajki Kraina Lodu, w której główna bohaterka, Elsa, ma nadprzyrodzoną moc związaną właśnie z lodem, czy coś.\nPoużalałabym się chwilę nad sobą, ale kto by to czytał? No nikt.\nAle, hej, napisałam coś, w ciągu 2 dni! Masakra jakaś, no nie?\nOstatnio coraz rzadziej pojawiają się rozdziały, ale myślę, że nie będzie to rzadziej niż raz na tydzień.\nINFO: Założyłam drugiego bloga! Tym razem o Hazzie! Zapraszam serdecznie: http://highly-complicated-story.blogspot.com/\nCzytajcie, komentujcie, i polecajcie!\nMiłego czytania i pozdrowionka, Miśki!\nAutor: LOL o 21:21 3 komentarze:\nNa moich policzkach zaczęły odznaczać się strużki łez.\n-Lizzie, wszystko okej?- Spytała zatroskana Natalie.\n-Nie. Nic nie jest okej.- Powiedziałam cicho.- Dlaczego wszystko w moim życiu musi być tak popieprzone?- Zaśmiałam się sarkastycznie chowając twarz w dłoniach.\n-Ej, ej... Cicho.- Powiedział Ryan i objął mnie ramionami. Zaszlochałam głośno i rozpłakałam się na dobre.\nObudziłam się czując ból w szyi. Okazało się, że wszyscy we trójkę spaliśmy na niezbyt dużej kanapie. Pociągnęłam najciszej jak mogłam nosem i wydostałam się spod Natalie tak, aby jej nie obudzić. Weszłam do łazienki i zmyłam makijaż... A tak właściwie to jego resztki. Opłukałam twarz jeszcze raz wodą i wyszłam z pomieszczenia. Przede mną stanął Ryan z zatroskaną miną.\n-Już dobrze?- Spytał otulając mnie swoimi rękami. Pokiwałam przecząco głową i zagryzłam wargę powstrzymując płacz. Po chwili poczułam metaliczny smak krwi, ale nie przestałam przygryzać wargi.\n-Możesz tu zostać kilka dni jeśli chcesz.- Powiedziała Natalie wchodząc do korytarza. Pociągnęłam nosem i zachłysnęłam się powietrzem. Szybko pokręciłam głową i oderwałam się od Ryana.\n-Chciałabym, ale... To nic nie da...\n-Ale...- Próbowała mi przerwać.\n-Nie, Talie. Ona ma rację. Nic dobrego nie przyjdzie za tym, że będzie go unikać.- Powiedział stanowczo Ryan. Natalie wywróciła oczami i prychnęła.\n-Dobra, róbta, co chceta. Ale mnie w to nie mieszajta!- Zaśmiała się Natalie. Razem z Ryanem dołączyłam do przyjaciółki.\n-Dobra mała, idziemy.- Odezwał się szatyn i chwycił za kluczyki.\nPo chwili wyszliśmy z budynku i wsiedliśmy do auta. Gdy siedzieliśmy na miejscach, chłopak wypuścił głośno powietrze i ruszył.\nPo niemal pół godzinie jazdy w ciszy, Ryan w końcu stanął na parkingu, przed moim domem. Trzęsącą się ręką próbowałam odpiąć pas. Czego ty się tak boisz, hm?\n-Wrócę do Talie, wiem, że dasz sobie radę.- Pocieszał mnie Ryan. Przytaknęłam głową i w końcu wypięłam to ustrojstwo, Chwiejnym krokiem dotarłam do drzwi. Elisabeth Bell, nie tchórz! Tylko nie Elisabeth, UGH. Potrząsnęłam głową i weszłam do środka. W salonie siedział Niall, który od razu po zobaczeniu mnie, przytulił na powitanie.\n-Wiesz może, gdzie jest Zayn?- Spytałam nieśmiało gdy tylko się odsunęłam.\n-Właściwie, to niedawno wychodził. Myślałem, że będzie z Tobą...- Powiedział blondyn drapiąc się po karku.\n-No cóż, nie był ze mną od wczorajszego popołudnia...\n-Liz, co się stało?\n-Uhm... Jakby to... Sprawy między mną a Zayn'em się trochę pokomplikowały.- Uśmiechnęłam się sztucznie do blondyna. Chłopak chyba zauważył, że jest to delikatna sprawa, więc od razu zmienił temat.\n-Umiesz gotować, no nie? Jestem głodny.- Powiedział i razem się zaśmialiśmy.\n-Jasne. Chodź, zrobię Ci pizzę.- Uśmiechnęłam się uroczo i złapałam blondyna za rękę prowadząc go do kuchni.\n-Zrobisz mi pizzę!?- Krzyknął śmiejąc się Niall.\n-Zrobię ci pizzę!- Odkrzyknęłam równie głośno i zaczęłam się śmiać.\nUsłyszałem jak ktoś trzaska drzwiami. Zszedłem na dół, ale zatrzymałem się w połowie schodów słysząc głos Lizzie.\n-Wiesz może, gdzie jest Zayn?- Zapytała ze smutkiem w głosie. Poczułem ukłucie zazdrości przez to, z jaką troską wypowiadała jego imię.\n-Właściwie, to niedawno wychodził. Myślałem, że będzie z Tobą...- Powiedział Niall. Zirytowany całą sytuacją wypuściłem głośno powietrze i ruszyłem w stronę swojego pokoju.\n-Zrobisz mi pizzę!?- Wydarł się blondyn, prawdopodobnie z kuchni. Zaśmiałem się zamykając drzwi od mojego pokoju.\nPo jakiejś godzinie bezmyślnego leżenia na łóżku i gapienia się w sufit, usłyszałem ciche pukanie.\n-Harry?- Do pokoju weszła Lizzie.\n-Wchodź. Czuj się jak u siebie.- Zażartowałem i nie musiałem długo czekać na reakcję dziewczyny. Zachichotała uroczo i usiadła na brzegu łóżka. Przesunąłem się na drugi bok łóżka i poklepałem miejsce koło siebie dłonią. Brunetka odstawiła talerz z, teraz przeze mnie zauważoną, pizzą.\n-Przyszłam, aby podzielić się ostatnimi kawałkami pizzy.- Westchnęła brunetka cicho się śmiejąc. Dołączyłem do dziewczyny i odwróciłem się do niej twarzą podpierając głowę na ręce. Sięgnęła za siebie i postawiła talerz z pizzą między nami. Zaśmiałem się cicho i sięgnąłem po kawałek. Dziewczyna uważnie mi się przyglądała. Ugryzłem i zacząłem przeżuwać pizzę. Lizzie nadal lustrowała mnie z dużą uwagą. Zaśmiałem się cicho nadal żując.\n-Będziesz mi się przyglądać jak jem?- Spytałem gdy tylko połknąłem jedzenie.\n-Może.- Zaśmiała się brunetka i położyła na plecach wypuszczając głośno powietrze.\n-Co jest?- Zapytałem odkładając talerz na szafkę obok i siadając przed dziewczyną. Uśmiechnęła się sztucznie i popatrzyła na mnie.\n-Nic. Jest okej.- Powiedziała jakoś mało przekonująco.\n-Lizzie...- Jęknąłem i wywróciłem oczami.- Nie ze mną takie numery.\n-Nie chcesz słuchać o moich problemach i rozterkach.- Zaśmiała się nerwowo nie obdarzając mnie nawet krótkim spojrzeniem.\n-A właśnie, że chcę. Od tego ma się przyjaciół.\n-Och! Czyli jesteśmy przyjaciółmi?- Powiedziała nie przejawiając żadnych emocji. byłem trochę skołowany. Podrapałem się po karku i patrzyłem na dziewczynę.\n-Umm... Myślałem, że...\n-Przepraszam. Tryb "suka" znowu się włączył.- Zaśmiała się dziewczyna, aja dołączyłem do niej.\n-Jak to znowu?- Zapytałem po chwili. Dziewczyna momentalnie spoważniała. Usiadła szybko i odwróciła się do mnie plecami.\n-Wiesz Harry, pójdę już. Muszę jeszcze... Mam coś do załatwienia.- Powiedziała cicho i wyszła.\nSiedziałem przez chwilę zdezorientowany, ale szybko podniosłem swój tyłek i ruszyłem na korytarz. Nie musiałem długo szukać Lizzie, bo stała jak sparaliżowana na samej górze schodów. Patrzyła się na drzwi wejściowe, a raczej na Zayn'a i jakąś blondynkę... Wpatrywałem się w nich dłuższą chwilę. Po tym, jak dziewczyna wpiła się w usta bruneta, kompletnie oniemiałem. Ocknąłem się po tym, gdy usłyszałem ciche, smutne westchnienie. Popatrzyłem na brunetkę stojącą niedaleko mnie i zauważyłem, że z jej oczu zaczęły lecieć łzy. Poczułem ukłucie smutku i złości. Smutek, dlatego, że widziałem jak Liz płacze. A złość, dlatego, że... Umm... Nie wiem dokładnie czemu, ale wiem, że ma to coś wspólnego z Zayn'em. Złapałem brunetkę za rękę i pociągnąłem w stronę jej pokoju. Gdy zatrzasnąłem drzwi, brunetka rozpłakała się na dobre. Podszedłem do niej szybko i mocno objąłem ramionami.\n-Ej, ej. Liz, ćśś... Już dobrze.- Próbowałem przekonać, ale chyba sam siebie.\n-Dobrze? Nie będzie wcale dobrze, Harry! Ja go kocham, a on sprowadza jakieś dziwki, do mojego domu!- Krzyknęła brunetka odpychając moją klatkę i osuwając się po ramie łóżka na ziemię. Schowała twarz w dłoniach i zaczęła głośno płakać. Stałem w dokładnie tym samym miejscu co przed chwilą i nie byłem w stanie nic zrobić.\n"Ja go kocham"...\nPrzepraszam, że dzisiaj tak krótko, ale wena mnie opuściła. :( Tydzień, rozumiecie, TYDZIEŃ, bez jakiegokolwiek pomysłu, inspiracji. NIC. I dopiero dzisiaj, o godzinie 21:13, moja stara przyjaciółka, wena, postanowiła do mnie zajrzeć! Jestem jej za to wdzięczna, bo już myślałam, żeby nie dodawać NIC w tym tygodniu. ALE STAŁO SIĘ.\nPrzedstawiam Wam moje wypociny z prawie, uwaga, PÓŁTORA TYGODNIA!\nMiłego czytania, i jak zawsze...\nPOZDRAWIAM WAS, MIŚKI!\nAutor: LOL o 22:36 1 komentarz:


Uraz - zamek - Architektura średniowiecza i starożytności\nplan drugiej kondygnacji zamku wg M.Chorowskiej\nOd XIII wieku w Urazie istniał gród kasztelański należący do książąt głogowsko – oleśnickich, a następnie wrocławskich. Od 1319 roku miejscowe dobra należały do rycerza Andreasa Radaka, który być może wzniósł w pobliżu przeprawy przez rzekę najstarszą murowaną budowlę. W 1344 roku w źródłach historycznych wzmiankowany był burgrabia zamkowy Hancko von Auras, a w latach 1428-1443 warownia należała do rodu Czirnów. W 1466 roku Jerzy z Podiebradu nadał miejscowe dobra rycerzowi Christophowi von Skopp, który rozbudował swą siedzibę. Kolejne prace nad budowlą przeprowadzono w XVI wieku oraz następnie w XVII wieku, kiedy to dostawiono narożne wieżyczki i przekształcono zamek w barokową rezydencję. W 1810 roku usunięto zewnętrzne obwarowania, a sam pałac przebudowano w stylu neogotyckim, prawie całkowicie usuwając starsze elementy wystroju. W 1945 roku zamek spłonął w trakcie działań wojennych i od tamtego momentu pozostaje postępującą ruiną.\nplan trójkątnej wieży zamkowej (pogrubiona linia) wg T.Kozaczewskiego\nZamek zbudowano głównie z rudy bagiennej, ale też z kamieni polnych i cegły. W pierwszej, najstarszej fazie budowy powstały nieregularne w planie mury obwodowe zamku, wpisana w ich obwód trójkątna wieża mieszkalno – obronna oraz czworoboczny budynek bramny. Zewnętrzną strefę obrony stanowił dookolny przekop oraz ziemne obwałowania. Po północnej stronie zamku usytuowana była osada Uraz, natomiast od południa i zachodu zamek zabezpieczał łuk rzeki Odry.\nWieża główna posiadała bok o długości 23 metrów i trzy kondygnacje, oddzielone od siebie pierwotnie drewnianymi stropami. Mury przyziemia miały grubość 2,5 metra. Podziały wewnętrzne zapewne także były wówczas drewniane. Wejście prowadziło z dziedzińca na poziom drugiej kondygnacji, nie wiadomo natomiast jak przebiegała komunikacja wewnętrzna pomiędzy piętrami, być może istniały schody w grubości murów. Jeszcze w trakcie średniowiecznej przebudowy, wnętrza podzieliły ceglane ściany o wątku gotyckim i centralnie usytuowany kolisty filar, podtrzymujący sklepienia krzyżowo – żebrowe, którymi nakryto piwnicę i parter.\nDo czasów współczesnych zachowały się ruiny przebudowanej w czasach nowożytnych trójkątnej wieży zamkowej. Obecnie znajduje się ona w rękach prywatnych, lecz jej zwiedzanie jest możliwe po uzgodnieniu z właścicielem.\nruiny przebudowanego zamku w Urazie, fot. R.Wrzesiński, źródło Wikimedia Commons


Jak perfekcyjnie ułożyć sztućce? | Wszystko dla zdrowia i urody, porady kulinarne\n20 kwietnia 2019, dodał: pinkmause\nNaczynia stołowe i stół to dziś przedmioty tak powszechne, że zdają się błahe i wydaje się, że istnieją w takiej samej postaci przez wieki. Jednak nakrywanie do stołu i przybory stołowe są odkryciem stosunkowo nowym, przecież jeszcze mniej więcej do końca średniowiecza ludzie jedli ze specjalnych zagłębień w dębowych stołach lub z nabierając strawę z glinianych naczyń przy pomocy kromki chleba.\nDzisiaj jednak trudno wyobrazić sobie wytworną kolację bez eleganckiego nakrycia stołu. Sztuka układania talerzy i sztućców zgodnie z zasadami savoir-vivre to umiejętność, której trzeba się nauczyć. A jest to swojego rodzaju ceremonia.\nWszystko zaczyna się od obrusu. Dla zwykłego domowego obiadu najlepiej nadają się obrusy w ciepłych, pastelowych kolorach z lnu lub bawełny, a dla spotkań przy herbacie można użyć jaskrawego obrusu w kwiaty. Ilość talerzy, które umieszcza się jeden na drugim oraz sztućców zależy od okazji oraz menu. Przy śniadaniu podstawowe nakrycie stołu stanowi: talerzyk deserowy, filiżanka lub szklanka na spodeczku (po prawej stronie talerzyka deserowego), nóż i widelec (po prawej stronie talerzyka, względnie nóż po prawej a widelec po lewej), mała łyżeczka na spodeczku filiżanki (lub szklanki). Przy obiedzie lub kolacji nakrycie stołu jest następujące: talerz płaski, sztućce, jeśli są przy obiedzie tzw. przystawki, kładzie się osobny talerzyk deserowy, talerzyk do kompotu stawia się u góry po lewej stronie talerza, a szklankę lub kieliszki po prawej stronie. Na płaskim talerzu umieszcza się talerze deserowe, a na nich talerze głębokie lub salaterki. Na talerze obowiązkowo kładzie się złożoną w trójkąt lub inny sposób serwetkę papierową lub z tkaniny.\nEuropejski sposób układania sztućców nakazuje umieszczenie widelców po lewej stronie, a noży i łyżeczek po prawej, w kolejności w jakiej będą używane. Wypolerowane sztućce pochodzące z jednego kompletu układa się więc po obu stronach nakrycia w kolejności ich użycia – skrajnie położone sztućce używane są w pierwszej kolejności. Przy nakryciu nie powinno znajdować się więcej niż trzy pary sztućców – pozostałe podaje się przy serwowaniu kolejnych dań. Łyżki układa się miseczką do dołu, zęby widelca do góry (we Francji do dołu), natomiast ostrza noży kieruje się w stronę talerza. Po lewej stronie nakrycia kładzie się widelce do zakąsek i dania głównego, po prawej natomiast nóż do przekąsek, łyżkę do zupy i nóż do dania głównego. Jeśli na obiad przygotowujemy rybę, to zamiast zwykłego noża i widelca podaje się sztućce do ryby. Należy pamiętać, że dwa widelce to symbol elegancji minionej epoki, gdy sztućce do ryb produkowano tylko na eksport. Sztućce do ryb to widelec i szeroki nóż w kształcie łopatki, którym niczego nie kroimy, ale filetujemy, oddzielamy mięso od ości. Zwykłym nożem i widelcem je się tylko ryby wędzone i śledzie. Zupy podawane w bulionówkach je się łyżeczką do bulionu, okrągłą i mniejszą od normalnej. Kładzie się ją, tak jak zwyczajną łyżkę, z prawej strony nakrycia między nożami. Jeżeli do zupy podaje się pieczywo i masło, obowiązkowy jest nóż do smarowania masłem o wygiętym, zaokrąglonym ostrzu. Kładzie się go na talerzyku do pieczywa, obok elegancko ułożonej serwetki.\nNad talerzem umieszcza się łyżeczkę do kawy z rączką skierowaną w prawą stronę, bo sięga się po nią prawą ręką i widelczyk do tortu (mały widelczyk z trzema ząbkami) z rączką skierowaną w lewą stronę. O elegancji stołu decyduje idealny ład i symetria. Wszystkie sztućce powinny mieć końce rękojeści oddalone 1 cm od krawędzi stołu. Jeśli stół jest wąski, można zrezygnować z podawania od razu deserowych widelczyków, łyżeczek do kawy i herbaty czy nożyków do owoców. Te akcesoria mogą się pojawić na stole razem z deserem.\nDo nakładania owoców podaje się komplet sztućców albo dużą łyżkę i widelec (takie jak do drugiego dania). Nakryciem do owoców jest talerz deserowy oraz – jeśli owoców nie trzeba kroić – łyżka i widelec deserowy, a jeżeli owoce wymagają krojenia – nóż i widelec deserowy. Jeśli na stół podaje się oliwki, to powinno podać się łyżeczki lub widelce, za pomocą których można pestki oliwek usunąć na brzeg talerza. Nie jest wskazane podawanie do małej filiżanki z kawą, łyżeczki do herbaty. Na tę okoliczność, na spodku obok filiżanki kładziemy specjalną łyżeczkę do kawy, która jest mniejsza. Natomiast, jeśli serwujemy mocną kawę w bardzo małej filiżance, to podajemy do niej łyżeczkę do mokki. Jest ona drobniejszą siostrą łyżeczki do kawy. Do deserów lodowych podaje się specjalną, okrągłą łyżeczkę, a do koktajli specjalną, długą łyżeczkę do koktajli. Do niektórych potraw należy podać na stół śmietanę w osobnym naczyniu. Można ją zaczerpnąć specjalną, okrągłą łyżką do śmietany. Do cukru używa się łyżeczki typu szufelka.\nOstrygi je się za pomocą specjalnego widelca. Odcina się od muszli, usuwa ciemne niejadalne części, skrapla cytryną i zjada. Jeśli ostryga jest podana zamknięta, należy rozchylić ją specjalnymi szczypcami, trzymając cały czas poziomo wypukłą stroną w dół i zjeść prosto z muszli. Kraby, raki i langusty obsługuje się specjalnymi dwuzębnymi widelcami i nożykami. Nożem łamie się kleszcze, odrywa pancerze, a widelcem wyjmuje się mięso. Jeśli pojawiają się ślimaki, to należy pamiętać, że ślimaki bierze się i przytrzymuje specjalnymi szczypcami, a mięso wyjmuje się specjalnymi widelczykiem. Jeśli podano ślimaki morskie, należy je wyjmować specjalną szpilką. Kawior je się za pomocą łopatki lub noża z zakrzywionym ostrzem. Sztućce te nie mogą być metalowe, gdyż psują smak kawioru.\nLegenda: 1. Nóż stołowy, 2. Widelec stołowy, 3. Łyżka stołowa, 4. Nóż obiadowy, 5. Widelec obiadowy, 6. Łyżka obiadowa, 7. Nóż deserowy, 8. Widelec deserowy, 9. Łyżka deserowa, 10. Łyżeczka do herbaty, 11. Łyżeczka do kawy, 12. Łyżeczka do mokki, 13. Łyżeczka do lodów, 14. Widelczyk do ciast, 15. Widelczyk półmiskowy, 16. Widelec półmiskowy, 17. Nóż do masła, 18. Widelczyk do owoców, 19. Nóż do owoców, 20. Łyżka do sałaty, 21. Widelec do sałaty, 22. Łyżka do ziemniaków i sałatek, 23. Szczypce do cukru, 24. Łyżeczka do cukru, 25. Łyżka do śmietany, 26. Łyżka do koktajli, 27. Łyżka kucharska, 28. Łyżka do sałaty duża, 29. Widelec do sałaty duży, 30. Widelec kucharski, 32. Łyżka wazowa, 33. Łyżka do sosu, 34. Nóż do steków, 35. Nóż do pizzy (ząbkowany), 36. Nóż do tortu, 37. Łopatka do tortu, 38. Szczypce do ciast, 39. Szczypce do lodu, 40. Nóż serwingowy do ryb, 41. Widelec serwingowy do ryb, 42. Nóż do ryb, 43. Widelec do ryb.\nJeśli planujemy przyjęcie z potrawami chińskimi idealnym nakryciem będzie komplet pięknej, tradycyjnej zastawy – w kolorze czerwonym lub jednym z wielu odcieni chińskiej zieleni (czarki i filiżanki, imbryczek). Jeśli nie mamy zamiaru kupować zastawy, możemy po prostu dobrać okrągłe półmiski lub naczynia z kwiatowymi wzorami. Nie zapomnijmy o pałeczkach, którymi Azjaci jedzą wszystkie dania, łącznie z zupą (którą po wyjedzeniu „wkładki” pije się jak bulion). Idealnie będzie się komponowało z zastawą białe, zielone lub czerwone nakrycie stołu.\nZasadą bon ton jest to, iż mężczyzna może wziąć do ręki sztućce dopiero wtedy, gdy zrobi to kobieta. Układ sztućców na talerzu ma swoją symbolikę. Równoległe w oddaleniu mówią o chwilowej przerwie w trakcie jedzenia, dodatkowo skrzyżowane świadczą o prośbie niezabierania pustego talerza (możliwość dokładki), natomiast ułożone razem równolegle tak, by wskazywały godzinę piątą, oznaczają zakończenie konsumpcji.\nNie należy robić ze stołu „kolorowego jarmarku” czyli wykładać wszystkich rodzajów zastawy, bowiem prawdziwą sztuką jest połaczenie prostoty, elegancji i smaku. Ale w taki sposób by zachować jednocześnie umiar w tym wszystkim. Trzy widelce, dwie łyżki, trzy noże, w tym jeden dziwny. Trzy kieliszki (w porywach cztery). Można czytać z kart, można z fusów. A ja gorąco polecam wróżenie ze sztućców. Bo ono przynajmniej ma sens.\nJak pięknie dekorować potrawy – sposoby znajdziesz TUTAJ\nJak perfekcyjnie ułożyć sztućce – metody znajdziesz TUTAJ\nJak samemu zrobić bukiet kwiatów – porady znajdziesz TUTAJ\nKwiatowe kompozycje we szkle – porady znajdziesz TUTAJ\n2 komentarzy do Jak perfekcyjnie ułożyć sztućce?\n20 kwietnia 2019 o 11:00:03\nSyna od małego uczyłam jak układać sztućce.Do każdego posiłku podaję,my z synem jemy według zasad,a mąż nie zawsze używa noża woli ręką :(\n20 kwietnia 2019 o 09:43:09\nBardzo przykładam wagę do ładnego i eleganckiego podania do stołu, ale zwyklę podaję jeden widelec i nóz.


KAKEBO JAPOŃSKA SZTUKA OSZCZĘDZANIA - Kobieta i Finanse\nCzym jest kakebo?\nSłowo to pochodzi z języka japońskiego i w dosłownym tłumaczeniu oznacza „książkę rachunków służącą do domowego oszczędzania”. Narzędzie jakim jest kakebo pozwala zarządzać budżetem domowym, dzień po dniu, a co za tym idzie przyjrzeć się naszym wydatkom i je minimalizować. A w tym wszystkim towarzyszy nam oszczędna świnka i rozrzutny wilk;)\nTrzeba przyznać, ze Japończycy słyną z dobrych rozwiązań, które ułatwiają nam codzienne życie i pracę i do takich można też właśnie można zaliczyć tę metodę.\nJak powstało kakebo?\nTa koncepcja została stworzona, przez pierwszą w historii Japonii dziennikarkę Motoko Hani, a następnie założycielkę Jiyu Gakuen. Jedynej żeńskiej szkoły, której przyświecały takie wartości jak wolność, tożsamość, niezależność i świadomość kobiet. W 1903 roku Hani wypuściła także czasopismo kobiece „Katei no tomo”, które w 1906 zmieniło swoją nazwę na „Fujin no tomo” („Przyjaciółka kobiety”). To właśnie w tym czasopiśmie Hani zachęcała swoje czytelniczki do kontrolowania domowego budżetu, m.in poprzez planowanie i zapisywanie przychodów oraz kosztów.\nW 1904 roku światło dzienne ujrzał pierwszy dziennik kakebo, który odniósł ogromny sukces wśród całego społeczeństwa o różnym statusie materialnym.\nCelem kakebo jest ręczne rejestrowanie swoich wydatków, co ma nas bardziej zaangażować w ten proces, jak również pozwala nam na chwile refleksji i uważności. Zapewne znajdą się przeciwnicy tej metody zwłaszcza w dobie, kiedy na wyciągnięcie ręki mamy wiele aplikacji wspomagających budżetowanie. Warto wówczas się zastanowić, czy korzystamy z aplikacji mechanicznie czy rzeczywiście poświęcamy czas swoim finansom?\nJak działa kakebo?\nKakebo, to metoda, która wymaga planowania, ponieważ na początku każdego miesiąca musimy określić zarówno swoje przychody i stałe wydatki, a następnie zapisać je w tym właśnie zeszycie. Wśród stałych wydatków znajdziecie tu m.in. wodę, prąd czy gaz, ale są także dostępne puste pola, w które można uzupełnić według własnych potrzeb.\nUstalamy również cele oszczędnościowe, zarówno krótko jak i długoterminowe. Jeśli więc do tej pory nie udawało się Wam oszczędzać, ten zeszyt może w tym pomóc:) Od przychodów odejmujemy wydatki stałe oraz oszczędności, a różnica to kwota, którą mamy do dyspozycji na cały miesiąc.\nI tutaj też zeszyt kakebo przychodzi z pomocą, ponieważ, tą pozostałą kwotę pieniędzy dzielimy według tygodniowego zestawienia (w każdym miesiącu). Znajdziemy tu takie kategorie jak: utrzymanie, przyjemności, kultura 0raz dodatkowe, dzięki czemu łatwiej nam będzie kontrolować na co przeznaczamy pieniądze. Najlepszym sposobem prowadzenia dziennika jest zbieranie dowodów zakupów, dzięki czemu z łatwością zakwalifikujemy nasze koszty do odpowiedniej kategorii i rodzaju wydatków:)\nNa koniec miesiąca zawsze nadchodzi podsumowanie, czyli rzeczywisty obraz naszego zarządzania pieniędzmi. Tydzień po tygodniu weryfikujemy, ile wydaliśmy pieniędzy i oczywiście zestawiamy to z naszym zaplanowanym wcześniej budżetem. Zapisujemy także czy udało się nam zrealizować nasze cele, czy dotrzymaliśmy swoich postanowień, a także ile rzeczywiście oszczędności pojawiło się w naszej kieszeni. Odpowiedzi na te pytania, tylko potwierdzają, to co napisałam na początku, że metoda kakebo skłania do refleksji i przemyśleń:)\nKakebo a zmiana nawyków\nTo właśnie dzięki takiemu szczegółowemu podejściu do wydatków, jesteśmy w stanie dokładnie przyjrzeć się naszym finansom. Zbieranie paragonów oraz zapisywanie to moment kiedy możemy zlokalizować tzw. „czarną dziurę” , a następnie sią nią zająć. Z doświadczenia wiem, że prawie każdy z nas nawykowo wydaje pieniądze, np. na jedzenie na mieście, niezdrowe przekąski czy kawę na wynos. I jeśli nigdy wcześniej nie przykładaliśmy do tego uwagi, to liczby mogą nas przerazić, zwłaszcza jeśli nasz budżet często się nie dopina. Prosty przykład: kawa na mieście-10 zł x 20 dni roboczych to już 200 zł;) Ta kwota jest jedną z niewielu, jakie znajdziemy prowadząc właśnie zeszyt kakebo.\nKomu polecam kakebo?\nChyba wszystkim, którzy mają trudność w zarządzaniu swoimi pieniędzmi. Oczywiście można by w tym miejscu rozprawiać, że aplikacje są lepsze, ale…Ja osobiście uważam, że jeśli do tej pory nie udawało nam się konsekwentnie i z sukcesem prowadzić budżetu domowego, to zamiast szukać wymówek warto skorzystać z tego prostego sposobu. Nie każdy też przecież lubi excele czy aplikacje, zwłaszcza w dobie pandemii, kiedy to widać ewidentny przesyt spędzania czasu przed monitorem.\nchcesz zacząć oszczędzać,\nzweryfikować swoje wydatki,\nprzejąć kontrolę nad swoimi finansami\nto kakebo może być dla Ciebie:)\nDo opisania kakebo, skłonił mnie artykuł na temat Motoko Hani i jej chęci propagowania wiedzy na temat finansów w Japonii, który do tej pory cieszy się ogromną popularnością.\nMyślę też, że wielu z nas korzysta z tej metody jako zwykłe budżetowanie…\nCiekawa jestem czy Ty kiedykolwiek spotkałeś się z kakebo?\n2 komentarze do “KAKEBO JAPOŃSKA SZTUKA OSZCZĘDZANIA”\n12 marca 2021 o 21:34\nOd kilku lat tak pracuję ze swoimi finansami. Głównie dzięki Tobie kochana!\n12 marca 2021 o 22:47\nDziękuję bardzo!:) Poznając metodę kakebo doskonale wiedziałam, że ją stosuję w naszych realiach i się sprawdza:)


250 milionów psów – airborell\n250 milionów psów\nairborell\tWydarzenia\t June 3, 2012 1 Minute\nNiewiele rzeczy mnie tak wkurza w internecie jak absolutny brak krytycyzmu przy powielaniu memów.\nNie tak dawno jakiś prawacki instytut ogłosił, że do każdego biletu na Euro każdy podatnik dopłaci 12 tysięcy złotych. Mem był powielany w mediach, znajomi przeciwnicy organizacji Euro (w tym lewicowcy, którzy w normalnych okolicznościach w życiu by się nie powołali na takie źródła jak Instytut Globalizacji) wrzucali sobie statusy na zbuka… tymczasem łatwo obliczyć, że 12 tysięcy zł * 20 mln podatników (niech będzie) * 40 tysięcy biletów * 15 meczów daje liczbę o ileś rzędów wielkości przewyższającą PKB nie tylko Polski, ale i całej planety. Tak naprawdę chodziło o to, że budżet, czyli wszyscy podatnicy (a nie “każdy podatnik”) dopłacą do każdego biletu 12 tysięcy (też dyskusyjne, ale niech będzie). Czy nikt, kto multiplikował ten mem, nie zastanawiał się nad absurdalnością podawanej kwoty?\nWczoraj napadł na mnie natomiast mem (już drugiej świeżości, swoją drogą) o 250 milionach bezdomnych psów spalonych żywcem na Ukrainie w ramach przygotowań do Euro. Próbowałem sobie wyobrazić, jak wygląda 45-milionowy kraj, w którym żyje 250 milionów bezdomnych psów.\nLudzie, którzy bezkrytycznie podają i przekazują dalej takie liczby, po prostu szkodzą sprawie, o którą walczą – bo powodują drastyczne obniżenie wiarygodności przekazu. Bo jeśli podają jakąś kompletnie bzdurną liczbę uśmierconych psów, to może z tym uśmiercaniem żywcem to też bzdura? Może w ogóle z tym uśmiercaniem to bzdura? (Akurat o zabijaniu psów na Ukrainie pisały poważne i wiarygodne media – tylko że one podawały liczbę kilkudziesięciu do dwustu tysięcy).\nChciałem jeszcze napisać, że ludzie ci szkodzą również jakości debaty publicznej w Internecie – ale zaraz pomyślałem, że tej jakości już nic nie jest w stanie zaszkodzić. Niestety.\nPrevious Post Euroza\nNext Post Przeczytane: Przewodnik KP – Podatki