Samo-loty [Marek Stokowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00123 005205 22581959 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Marek Stokowski Liczba stron: 320\nISBN: 9788728124901 Data wydania: 2022-01-21\nMarek Stokowski Samo-loty Saga\nSamo-loty Zdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 2005, 2021 Marek Stokowski i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788728124901 1. Wydanie w formie e-booka Format: EPUB 3.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora. www.sagaegmont.com Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.\nSiedzę na chmurze i dyndam nogami. Wieje niebieski wiatr i przelatują ze świstem anioły. Są odrzutowe i turbośmigłowe, są też szybowce i bardzo młody anioł awionetka. Niektóre mają gruby szron na włosach i niebezpiecznie oblodzone pióra. Daję im znak, by pamiętały o gwarancyjnych testach mechanizmów. Uważam, proszę państwa, że za mało dbają o pełną sprawność awioniki. Mogłyby też o wiele częściej sprawdzać zintegrowany system sterowania. A te się tylko głośno śmieją, machają do mnie „Cześć!” skrzydłami, a potem, jedne za drugimi, nurkują pośród stratocumulusów. A tam, na dole, tam, gdzie patrzę, wszystko jest teraz śmiesznie małe. To, mówiąc szczerze, nawet niedaleko, ale z ledwością coś dostrzegam. Obawiam się, że już nic nie jest tam na swoim miejscu i nic nie widzę takim, jakim było. Wydaje mi się, że minęła ledwie chwila, a już znikają twarze i imiona, głosy z podwórka, fetor szamba, straszliwe smutki i radości, i smak czerwonej oranżady. Więc zanim ta przemijająca ziemia roztopi się do końca w wiecznym niebie, postaram się, jeżeli pozwolicie, opisać to, co wydarzyło się pewnego lata. Chciałbym przynajmniej opowiedzieć, jak cała ta historia się zaczęła, a jeśli Bóg da, to i dalej.\n1. W sobotę obiecałem księdzu Prądzyńskiemu, że skończę wreszcie z przeklinaniem. I nie mówiłem brzydko aż do środy, no chyba że w obronie własnej. Na pewno nie wyrażałem się nieładnie rano, gdy słońce stało ponad topolami i biegłem z komżą do kościoła. A potem nadszedł tamten czwartek, więc nadal uważałem na nieprzyzwoite słowa, bo przypadało przecież ważne święto, w dodatku moje ukochane. Ja wiem, pamiętam, co mówił do nas ksiądz Prądzyński i co mawiała moja Babcia, że Boże Ciało jest uroczystością religijną, a nie tam jakąś towarzyską, że tego dnia idziemy za Jezusem przemienionym w chleb i wino, żeby dać światu i Kościołowi znak żywej i odważnej wiary. Wierzyłem w ową prawdę i nadal w nią głęboko wierzę. Tylko – czy nie jest to też święto przetrąconych uczniów, zapowiedź końca panowania szkoły, cudowna chwila, kiedy na wyciągnięcie ręki czeka wolność, ogromna, ciepła wolność lata? Ona jest wtedy tuż, już pachnie, lecz jeszcze nie topnieje, nie upływa. Jeszcze nie tyka żaden bezlitosny zegar, nie uciekają jej sekundy, dni, tygodnie. Czułem, że tego, co się zbliża, nikt i nic nie może już zatrzymać ani zniszczyć, nawet ci strasznie poważni panowie, dzierżący tajemnicze teczki w kolorze dzielnicowej albo innej wielkiej władzy. Ufałem, że temu, co nadchodzi, nie może też zaszkodzić czarna chmura, która jak zwykle w Boże Ciało zjawiała się pod wieczór albo wcześniej, po południu, mieszając się z tłumami wiernych Pańskich niemiłosiernym deszczem i błyskami. Powiadam: po południu, ponieważ na Okęciu wyruszaliśmy procesyjnie o szesnastej, a nie rano. No, ale tego dnia ulewa i pioruny nadeszły dużo, dużo później. Bogu dzięki, bo jakby chciały iść z procesją, to pewnie z miejsca gdzieś bym zrejterował, ponieważ burzy boję się panicznie, tak jak Dupek, półroczny szczeniak Gośki Dyngus. A zatem szedłem ze wszystkimi i powiewały szarfy i chorągwie, sunęły nad głowami feretrony. Szedł z nami zapach płatków róż i potu, peonii, butów, tulipanów i śpiewne zawodzenia grubych kobiet, pokątne gadki o chorobach, o przykrych zięciach i o cenach jajek. Kroczyłem tak jak zwykle bardzo dumny i wytrząsałem z dzwonków srebrny hałas. Było gorąco, strasznie duszno, piekły mnie stopy, lecz wiedziałem, że na Pilichowickiej koło pompy czeka na ministrantów i bielanki kompot w wiadrze, więc było dobrze iść i dzwonić. I właśnie tam, przy pompie, podczas postoju przy ołtarzu, poprzez modlitwy i pobożne pieśni, przebił się do mnie huk silników. Czegoś takiego jeszcze nie słyszałem. Uniosłem wzrok ku niebu i zobaczyłem gigantyczny srebrny kadłub ze skrzydłami na pół nieba. Poznałem go od razu. Miał bardzo charakterystyczną linię, cztery silniki o wielkości cystern i był z piętnaście razy większy od tupolewa 134. Nie do wiary! Nie, nie myliłem się, na pewno, choć przecież to, co pokazało się nad moją głową, w żadnym wypadku nie mogło się tam teraz zjawić. Szerokokadłubowce tej konstrukcji dopiero zaczynały regularne loty i to wyłącznie na Zachodzie, zatem nie lądowały jeszcze u nas i nawet nie powinny tu lądować z różnych przyczyn. A jednak to był on – boeing 747! Wstępował w niebo, promieniejąc, z wielkim hukiem, jakby ze śpiewem serafińskich chórów, a w jego wnętrzu wstępowali ludzie. Patrzyłem i ogarnęło mnie pragnienie. Pragnąłem, żeby mnie zabrali, pragnąłem zostać z miejsca wniebowzięty razem z nimi. Zorientowałem się, że dzwonię. Dzwoniłem jak przy podniesieniu, tyle że znacznie, znacznie głośniej. Chciałem się chyba przebić przez ten odrzutowy chorał i poprzez dystans między moją ziemią a ich niebem. Dzwoniłem tak już dłuższą chwilę, gdy podbiegł do mnie ksiądz Prądzyński i strzelił mnie ukradkiem, ale mocno, w ucho. No i wymknęło mi się coś brzydkiego – przez zaciśnięte zęby – lecz usłyszał. Popatrzył na mnie – jak to on – bez słowa, o wiele bardziej z żalem niż z naganą. Chciałem powiedzieć, że przepraszam, cholernie go przepraszam, i nie tylko jego. Byłem gotowy mu wyjaśnić, otwarcie, z detalami, co wydarzyło się nade mną i co we mnie, ale skończyła się liturgia przy ołtarzu, procesja drgnęła i ruszyła dalej, tak że ksiądz pobiegł jak najprędzej w stronę głównego celebransa. Nie otworzyłem nawet gęby, nie zdążyłem. Stałem jak kołek koło pompy. I chciało mi się płakać. Samolot zniknął na północnym skłonie nieba. Nie wzięli mnie, zostałem. * Właściwie mogłem w ogóle nie pójść na zakończenie roku, a świadectwo odebrać przy okazji, lecz przecież nie wiedziałem, co się kroi, no i polazłem jak na ubój, w białej koszuli z rękawami i w aksamitce zawiązanej na kokardę. Apel rozpoczął się o ósmej dziesięć. Najpierw wysłuchaliśmy hymnu puszczanego z gramofonu, a potem szaleliśmy przy siadaniu na podłodze i na długich ławkach. Tym razem akademię zainaugurował występ uczniów, a nie – jak zwykle – przemówienia. Jeden z kolegów z klasy szóstej, ubrany w biały kostium gimnastyka, wykonał serię trudnych figur i trzy salta. Obowiązkowo skwitowaliśmy popis śmiechem – szczególnie to kretyńskie wyprężanie nóg i ramion – lecz w głębi duszy skrywaliśmy podziw. Na drugie, czyli podstawowe danie, zaserwowano nam taneczny występ dziewcząt z klasy siódmej. Artystki otrzymały od nas gromkie brawa i długo żądaliśmy od nich bisów, bo w chwilach, kiedy unosiły w pląsach ręce, niechcący zadzierały przód sukienek, pokazując nam białe majtki. Zamknięciem części artystycznej był wyścig w pożeraniu jabłek. Konkurs zakończył się nadspodziewanie prędko przykrymi nudnościami jednej z zawodniczek, więc żeby nie dopuścić do eksplozji zbiorowego szału zgromadzonych, na środek wyskoczyła pani A. Kubicka, nowa dyrektor naszej szkoły. Zwieńczona była kulą utlenionych włosów przypominających kosmiczny hełm W. Tiereszkowej – dlatego nazywaliśmy ją Tleniona. – Kończymy dzisiaj uroczyście rok szkolny 1969/70 – mówiła takim tonem, że krzyki i pogwarki z miejsca zgasły. – Zdecydowana większość naszych uczniów przepracowała ten rok bardzo ładnie. Uzyskaliście pozytywne oceny przedmiotowe oraz pochwały wychowawców. Wszystkim tym, którzy tak pięknie się spisali, życzę udanych kolonii nad wodą i w górach, wspaniałych przygód na obozach, dobrej pogody podczas żniw i sianokosów u waszych rodzin mieszkających na wsi, a także nabrania sił i entuzjazmu do następnego roku szkolnego – pani dyrektor zrobiła dramatyczną pauzę i odmieniła wyraz twarzy na niesłychanie zatroskany. – Zanim przejdziemy do rozdania świadectw najlepszym uczniom w naszej szkole, będę musiała, moi drodzy, coś jeszcze tutaj dodać, i to niestety coś przykrego. Po sali przeszedł szmer zaciekawienia, pomieszany z lękiem i gorączkową ekscytacją. Wiadomo było, że za chwilę coś się zdarzy, że będą jakieś straszne jaja. – Otóż nie wszyscy zasługują na pochwały, nie wszyscy są naszą radością i dumą. Na prośbę przybyłego na tę uroczystość przyjaciela naszej szkoły, towarzysza Aleksandra Kolca z Komitetu Dzielnicowego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. – Tutaj towarzysz Kolec uniósł swe siedzenie, pozostawiając jednocześnie brzuch na stole, a pedagodzy zaczęli mu przymilnie klaskać. – A więc na prośbę dostojnego gościa, muszę, to znaczy chcę poruszyć sprawę, jakiej nie wolno nam przemilczeć. Zaczęła, bardzo wolno, przesuwać wzrokiem po uczniowskich twarzach. Każdy dotknięty jej spojrzeniem kulił się z miejsca niczym robak i wszyscy po kolei bledli, jak gdyby ktoś przejeżdżał trupim światłem reflektora po rzędach ustawionych na apelu więźniów. Wszystkiego mogłem się spodziewać, lecz nie tego, że oko pani A. Kubickiej zatrzyma się na mojej twarzy! A jednak tak się właśnie stało, TAK SIĘ WŁAŚNIE STAŁO. – Sadowski! Tu, natychmiast, proszę! Tak bardzo chciałem, żeby to był tylko sen, przelotna mara, ale nie mogłem się obudzić. – Ty, Sadoś! To do ciebie! Zapierniczaj! – w głosach kolegów brzmiała ulga. Sąsiedzi chcieli mnie wyrzucić jak najprędzej tam, na środek, żeby na pewno już nie padło na nich. Jakoś musiałem chyba wstać, bo potem szedłem. Lazłem wśród ławek, nóg i noży spojrzeń. Czułem, że wszyscy odsuwają się na boki, jakbym był zarażony czarną śmiercią. Zachciało mi się strasznie kupę i jednocześnie miałem sucho w ustach. Jedyne, co świtało mi w ciemności czaszki, to pytanie, dlaczego pan towarzysz Aleksander Kolec chce napiętnować moje okropne zachowanie na procesji? Dlaczego właśnie on, dlaczego w szkole? Tleniona schwyciła mnie za lewe ramię i odwróciła ku widowni. – Stań sobie tutaj i porozmawiamy. Powiedz mi, a raczej powiedz nam tu wszystkim, co też porabia twój szanowny tatuś. A może ja mam to wyjawić? Więc nie chodziło jednak o procesję! Jeśli nie o to, no to, kurtka jego, o co? – Tak, wyjawię! A zatem ojciec ucznia Sadowskiego zapragnął, moi drodzy, uciec z kraju. I uciekł – do największych wrogów Polski! Słyszycie? Do najgorszych wrogów. To nie koniec! Ten pan chce za gościnę szczodrze się odpłacić, podziękować, więc ów nieszczęsny aktorzyna, który niczego w Polsce nie dokonał, tam już pięć razy wielce się popisał w pewnym radiu. Ja nazwy tej rozgłośni głośno nie wymienię, bo się brzydzę, rozumiecie, brzydzę! To właśnie stamtąd tatuś ucznia Sadowskiego głupimi wierszykami i komentarzami szkaluje własny kraj, ojczyznę, Polskę, tchórzliwie kala własne gniazdo. Ukryty w tej imperialistycznej i rewanżystowskiej norze opluwa nasz demokratyczny rząd i naszą partię! Ja, moi drodzy, nie znajduję słów, żeby wyrazić oburzenie, o-bu-rze-nie! Towarzysz Kolec też był oburzony. – Myślę – ciągnęła wątek pani A. Kubicka – że trzeba nam potępić, wspólnie, tu i teraz, owe wybryki, wstrętną podłość. Ja bardzo wierzę, moi drodzy, że wy pragniecie to uczynić. No bardzo proszę! Bez wahania! Pytam się was, czy po-tę-pia-cie? Pan od P.O., kapitan Goździk, pospiesznie zerwał się ze swego krzesła i dał znak gestem, jak dyrygent. Sala ryknęła, w różnym tempie: – Po-tę-pia-my! – Jeszcze raz, równo! – wrzasnął Goździk. – Trzy i cztery! – PO-TĘ-PIA-MY!!! Kapitan Goździk był zadowolony. – Jestem z was dumna – rzuciła spod blond hełmu pani A. Kubicka. – Towarzysz Kolec też jest z was ogromnie dumny – tu honorowy gość znów uniósł tyły, pozostawiając brzuch na stole, a pedagodzy jęli klaskać. – Jesteśmy przy tym przekonani, że dzieci polskie tak uformowane, o tak wrażliwych i zdrowych sumieniach jak wasze, stanowią najwspanialszy gwarant przyszłego triumfu socjalizmu – i to nie tylko w naszym kraju, ale na całym, moi drodzy, globie! Pani dyrektor spojrzała na sufit, a po chwili przeniosła wzrok na mnie. – No, a młody pan Sadowski też chyba potępia, czy może się mylę? Pytam, bo ja jakoś nie słyszałam, by potępiał razem z nami. A może ktoś słyszał? No proszę, ktoś słyszał? – Nie, on nic nie mówił, on się tylko gapił! On się głupio krzywił! – zawołało jednocześnie kilka wyjątkowo grzecznych dziewcząt. – Aha! Czyli nie chciał razem z nami odciąć się od ohydnego draństwa. Nie chciał, ale może teraz zmienił zdanie? No to co, Sadowski, może już dojrzałeś? Czy jesteś gotowy, tutaj przy kolegach i przy pedagogach wyprzeć się nikczemnych, antypolskich i antyradzieckich prowokacji swego ojca? Milczałem. Nie, to nie był żaden bunt – po prostu ścisnęło mnie w gardle i nie mogłem wypowiedzieć ani słowa. A kiedy tak stałem jak jakiś półdebil, z krzesła w pierwszym rzędzie uniósł się nasz pan od historii Stanisław Krawiec. Był bardzo czerwony na twarzy i nawet łysinę miał całą czerwoną. Wstał i wyszedł jak najprędzej z sali. Mógł poczuć się chory albo musiał gdzieś zadzwonić. Pozostałych pedagogów nic specjalnie nie piliło. – Sadowski, rozumiesz, czy będziesz mi dalej udawał tu głupka!? – te ostatnie słowa dyrektorki wywołały w sali rechot. Ja naprawdę chciałem pomóc, żeby wszystko już się rozwiązało, ale kurczę, nie umiałem. Nie potrafiłem się nawet rozpłakać, a cóż dopiero mówić o wypowiedzeniu najkrótszego choćby zdania. Patrzyłem na buty i powstrzymywałem z trudem kupę. A poza tym chciałem być daleko, na przykład we Francji. Tleniona szarpała mnie coraz to mocniej i mocniej, i zaczęła głośno sapać. – Przecież ten twój tatuś – zbliżyła się do mnie i cedziła słowa zrazu cicho, a potem tak głośno, że musiałem sobie zatkać ucho – ten pożal się Boże artysta zostawił was samych, plunął na was jak na Polskę. Na ciebie i matkę! Czy nie zasługuje na to, żebyś teraz tutaj mu pokazał, co ty o nim i o jego wstrętnych czynach sądzisz? No powiedz, co, nie masz kłopotów przez niego? Przyjemnie ci teraz? Myślisz, że on się przejmował tobą, kiedy robił to, co robił, grzejąc się w ciepełku i smrodzie Zachodu? Uważasz, nie wiedział, że my nie będziemy tu udawać, że wszystko jest pięknie? – przestała mną szarpać i wyrywać mi kciuk z ucha. – Posłuchaj, Sadowski, nadszedł już najwyższy czas, rozumiesz? Czas, byś tego sprzedawczyka uznał i potępił jako zdrajcę, który zdradził także ciebie... W tej tak niesłychanie ważnej, wręcz kulminacyjnej chwili, gdzieś z tyłu, spod okna, rozległy się wrzaski: – Kopeć! Śmierdzi!! Kopeć! To Łopata rzucił! Świnia! Śmierdzi! KOPEĆ! Rzeczywiście, z kąta sali buchnął kłąb sinego dymu. Kto wie, jak wygląda, jak smakuje ta zabawa, ten zastygł zapewne ze zgrozy. A kto nie wie, niech się dowie, że wystarczą strzępy piłki pingpongowej, najpierw na sekundę podpalone, a potem zduszone w pudełku zapałek, żeby zrobić dym tak gęsty, cuchnący i ostry, że można zwariować, a co gorsza, nawet zemdleć. Rozpętało się prawdziwe piekło. Wszędzie wrzask, nawoływania pedagogów, przewracanie ławek, krzeseł, otwieranie drzwi i okien, spazmy pani od biologii, zasłanianie ust i nosów, szał pani dyrektor, heroiczna rejterada towarzysza Aleksandra Kolca, gromadna ucieczka, szukanie gaśnicy, dym, odór i radość, kłąb dzikiej swobody – przynajmniej na chwilę, przynajmniej na moment. * A myślałem, że to koniec, że pójdę do domu i byłem już nawet przy drzwiach na boisko, gdy z tabunu zachwyconych wypadkami uczniów dobiegł do mnie głos wychowawczyni naszej klasy: – A tyyy gdzieee, hołotooo jednaaa!? Ty ucieeeec ze szkołyyyy, ucieeec ty ta tu podlecu chciałeeeś?!! Powiedziałem – głos. Prostuję. Tak naprawdę nasza pani Halina Sokolec korzystała z puli dźwięków o częstotliwościach zarezerwowanych dla świdrów i wierteł. A poza tym zajeżdżała piżmem, miała wieczny katar i chyba dlatego obnosiła na ramionach lisa. Zwierzę to zaszczuto parę lat przed rozbiorami, a może nawet przed Potopem, jednakże od czasu do czasu sprawiało wrażenie, że fika, odzyskuje dawny wigor. Wydawało się, że pani H. Sokolec jest rówieśnicą lisa, a jednak z jakiegoś powodu czepiała się szkoły, kurczowo, jak Arek poręczy na schodach, kiedy łapał go epileptyczny atak. A teraz ściskała mi ramię. Całe szczęście – dzięki Babci – miałem długi, gruby rękaw, więc pani Sokolec nie rozryła mi za bardzo mięśni. Cieszyłem się z tego, bo kiedyś słyszałem, że przez rany cięte i szarpane wskakuje w człowieka żółtaczka i tyfus. – Ja ciii dam, tyyy, marsz natyyyychmiast – pani wlokła mnie w kierunku klasy. – Ty zarrraz zobaczyyyysz! – byłem nadal na tapecie, a naiwnie zakładałem, że po incydencie z kopciem całe oburzenie i uwaga świata zdryfują w kierunku Łopaty. Przed drzwiami do sali stała – czekająca na rozdanie świadectw – moja klasa. Większość z koleżanek i kolegów robiła w moją stronę grymasy i gesty, których nie zamierzam opisywać, a git-ludzie syczeli: „Zgred uciekł do Szwabów! Pojechał do Żydów! Masz, Sadowski, przerąbane”. Tylko Ewka z drugiej ławki, Marysia Paradą, Aśka, Wojtek, Darek, Dżordż i Andrzej wcale ze mnie nie szydzili. A w dodatku wyczuwałem, że trochę im przykro. Już mieliśmy wejść do środka, kiedy ktoś, zapewne Wasiak (obowiązującą ksywa Łysy) zawołał na cały korytarz: – Kto pierwszy, ten frajer! No i przegwizdane. Bo po tym okrzyku drzwi stały się furtą na szafot. Żaden chłopak nie ośmieliłby się ich przekroczyć. Nawet ci niegrypsujący obawiali się okrycia hańbą, którą potem trzeba by boleśnie i wytrwale z siebie zmywać. Wychowawczyni pokoleń zawyła. Próbowała zagnać nas do środka klasy ciosami torebki, farfoclami żółtej śliny, szaleńczym jazgotem i twardymi kuksańcami – na nic. Najmocniej natarła oczywiście właśnie na mnie, ale się zaparłem, jak Rejtan z obrazu. Weszliśmy dopiero, gdy przez próg przepchnięto Czesia, klasową ofiarę nieustannych, krwawych szykan. Pani H. Sokolec wkroczyła ostatnia, popychając mnie przed sobą i tocząc – prócz śliny – bełkotliwy spór z moim milczeniem. Po przetłumaczeniu tego monologu na język ojczysty można było się dowiedzieć, że ja, zbój, hołota jedna, przynoszę wstyd Polsce Ludowej i szkole, i klasie. I jestem zakałą, i hańbą, bo pani dyrektor mnie prosi, a ja sobie milczę i nie odpowiadam, ordynus, hołota, bandyta bezczelny! I to się na pewno tak łatwo nie skończy. Zaraz po wakacjach oni się już za mnie wezmą. Szkoła to jest szkoła. Tak jak do tej pory, tak dobrze nie będzie, i żebym to sobie, podlec i ordynus, bardzo dobrze zakarbował! Pani jęła ciskać przedmiotami, czym tylko popadnie, a po wyczerpaniu pierwszych porcji amunicji, z przepastnego wnętrza nauczycielskiej torby wytrząsnęła na blat stołu setki pożyczonych długopisów, rozwinięty z papierka cukierek, połamane okulary, plastry (zużyte i nowe), klucze, szczotkę z pękiem kłaków, zegarek bez paska, trzy kawałki kredy, zmiażdżone lusterko i połówkę puderniczki. I natychmiast zaczęła to wszystko pakować z powrotem, cały czas miotając w moją stronę na przemian to ciemne zaklęcia, to pioruny strasznych spojrzeń. Wtedy do wychowawczyni podbiegły dziewczynki, podstawiając ptasie mleczko na otwartych, mokrych łapkach. To panią Sokolec ogromnie ujęło. I jak zwykle ostudziło. Przyjęła frykasy, wdzięcząc się do naszych koleżanek, jakby chciała nam zademonstrować, że ogromnie ceni podkarmianie, a nie znosi ordynusów i hołoty. Wytrawna pedagog prowadziła z nami polski, coś jakby rosyjski i tak zwane lekcje wychowawcze. Na lekcjach polskiego przerabialiśmy wątki w „Panu Tadeuszu”, wiersze Broniewskiego i wyszczególniali cechy lotników walczących z Luftwaffe, a głównie nienawiść do wroga, wzrok bystry-sokoli, miłość do ojczyzny i ogromny patriotyzm. Poza tym codziennie odbywały się kłasowe recytacje z przypisaną im choreografią: „Płomień we włosach” (wzburzenie fryzury) „i błysk w oku!” (rozszerzanie palcami powiek); „Po broń sięgają ręce czyjeś” (skłon i błądzenie rękami pod ławką) „i rosną z ziemi, rosną wojska!” (powolne prostowanie ciała, wyciągnięcie ramion w górę, wspięcie na palce i opad na pięty, ręce jak na baczność). Jakby tego było mało, pisaliśmy bez przerwy dyktanda, z tym że między nami a panią Sokolec dochodziło do męczących kontrowersji, czy podyktowała „zmarszczka” czy też raczej „zmarśćka”, „wystrzelił” czy „wścielił”, „przestrzeń” czy też „przez sień”. Nasza polonistka miała coś z zębami i jak się zdawało w ogóle ze wszystkim. Na jakby rosyjskim ćwiczyliśmy użyteczne, czysto Puszkinowskie, wyrażenia „doszcz padajet” oraz „tisza, nie gadajties!”, a na lekcjach wychowawczych ból nasilał się tak bardzo, że musiałem się znieczulać pokątną lekturą „Młodego Technika” albo i „Skrzydlatej Polski”. Magazyny te konfiskowano. Potem, podczas wywiadówek, odbierała je z ogromnym trudem Mama. – Cenzurki! – ryknęła pani H. Sokolec. – Teraz ja wam tutaj rozdam. Jeszcze wyszczerzała żółte pieńki dolnych zębów, jeszcze się wgryzała nimi w górną, obsypaną wąsem wargę, jeszcze pluła i prychała niczym głodna puma zatrzaśnięta w wąskiej klatce, ale już topniała, stawała się dla nas coraz bardziej miła i przymilna, tak bardzo kochana i anielsko czuła, że oko wzbierało wilgocią wzruszenia. Z tym że nadal, niestety, męczyła mnie kupa. Posypały się nazwiska. Uczennice i uczniowie podchodzili do pani Sokolec z należnymi jej kwiatami, słodyczami albo z czymś w papierze. Odbierali świadectwa, wręczali co trzeba, a potem – przynajmniej niektórzy – nie wracali od razu na miejsce, ale zachodzili wytrawną pedagog od tyłu. Stawali tuż za nią, przed tłustą tablicą pod podobiznami Pierwszego Sekretarza Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, tow. Władysława Gomułki pseudonim „Wiesław” oraz tow. Józefa Cyrankiewicza, Członka Biura Politycznego i Prezesa Rady Ministrów Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, i z ogromną wprawą odgrywali wbijanie w panią H. Sokolec osikowych kołków, oszczepów, toporów i gwoździ. Sprawowaliśmy ten rytuał od września do czerwca, przy każdym ścieraniu tablicy i przy zapalaniu, i gaszeniu świateł. Pani walona była wyimaginowanym młotem, kruszono jej przemyślnie potylicę, zdzierano wolno skalp, duszono obcęgami bądź odkrawano czubek głowy. Uwielbialiśmy te igrzyska. Publika wprost skręcała się ze śmiechu, a wychowawczyni pytała: „I co się, ty idioto jedna, śmiejesz?”. A my – zdziwieni, że ktoś tu się śmieje, no kto tu się śmieje, a jeżeli nawet, to tylko z kawału o mrówce i słoniu. Aż trudno uwierzyć, że przy rozdawaniu świadectw pani H. Sokolec nie pytała o nic. Być może uznała, że każdemu przysługuje prawo do rozpromienionej gęby z powodu promocji do następnej klasy. – Sadowski! – wrzasnęła. Znowu miała taką minę, jakby zdarła sobie skórę z twarzy. I wykrzykiwała przy tym coś, co miało – jak przypuszczam – znaczyć, że ja, łobuz i hołota, mam się bardzo, bardzo cieszyć, że te moje i mojego ojca draństwa ujawniono już po podpisaniu świadectw, bo inaczej, to wiadomo – z zachowania miałbym pałę. A teraz, o zgrozo, o losie, ona musi wydać mi cenzurkę, ale jeszcze ja zobaczę i ja się przekonam! A nagrody, guzik (tłumaczenie przybliżone), guzik, nie dostanę! Chyba po jej trupie! I walnęła książką o podłogę, a potem kazała ją podnieść i wrzuciła do nauczycielskiej torby. Tę książkę poznałem z daleka, nazywała się „Samolot w sosie własnym”. Dobrze, powiem, bardzo chciałem ją przeczytać i mieć ją w swym zbiorze. No i jeszcze wyznam: mimo że męczyła mnie okropnie kupa i że po tym wszystkim, co właśnie przeżyłem, czułem się zupełnie otępiały, jakby ktoś mnie zdzielił pałą, to zrobiło mi się bardzo przykro z powodu tej książki. Na wyraźne polecenie pani, świadectwo podała mi Kasia Zalewska. W gruncie rzeczy nawet dobrze, bo nie miałem niczego w papierze ani kwiatka, no i byłaby afera. A Zalewska mi się podobała, tylko wydawała się cokolwiek głupia. Świadectwa już były rozdane, więc na środek klasy wyskoczyły uczennice w bluzeczkach z nylonu i w spódniczkach z granatowej anilany, żeby wręczyć naszej pani główny prezent w całym roku. Uczyniły to dygając, a zarazem obsypując ukochaną panią słowami ogromnej wdzięczności oraz najlepszymi życzeniami od wszystkich tych uczniów, którzy się złożyli, a trzeba tu z żalem powiedzieć, że nie wszyscy dali. Pani H. Sokolec ośliniła każdą z dziewcząt, tak że wycierały się rękawem. Potem, bardzo niecierpliwie, rozwinęła upominek. No cóż, kryształ. Drogi. Jednak coś tam z nim nie było tak jak trzeba, bo wychowawczyni nie umiała ukryć bolesnego rozżalenia. Rozżalenia i zawodu. Została zraniona, wbito jej nóż prosto w serce i to było widać. W klasie, dosyć wyjątkowo, zrobiło się cicho. Nasza ukochana pani zaczęła się miotać i piskliwie szeptać do najbliżej niej stojących i najbardziej zbaraniałych dziewcząt. Szło o przykry fakt, że taki kryształ dostała już kiedyś od poprzedniej swojej klasy i te rzeczy trzeba wiedzieć, zapytać o to czy sprawdzić, a teraz najlepiej, żeby matki może jednak ten wazon zabrały, bo należy go wymienić, zresztą można kupić potem co innego, choćby coś do kuchni. Wtedy Ala Jarzębińska postawiła jeszcze raz na ptasie mleczko. Zaczęła częstować, oczywiście najpierw panią, a potem szła wolno wzdłuż trzech rzędów ławek. W tym samym momencie Andrzej najwyraźniej uznał, że nadeszła znowu pora, by zetrzeć tablicę. Stanął za pedagog i uniósł jak topór „Wielką księgę lasu” – którą dostał przed minutą za wspaniałe postępy w nauce i wzorowe zachowanie – i udał, że miażdży nią czaszkę ofiary. To po prostu nie mogło się zdarzyć mistrzowi, który przecież po wielekroć masakrował teatralnie p. Sokolec, ale „Wielka księga lasu” wysunęła mu się z dłoni i spadła na głowę ofiary. Chwilę trwała straszna cisza, drętwe osłupienie, potem Andrzej jęknął: „Przepraszam. Niechcący” i wrócił truchcikiem na miejsce pod ścianą. W tym samym momencie, a właściwie na sekundę przed tym, jak wszyscy zamarli, ktoś zupełnie niezależnie od Andrzeja wrzasnął, bez wątpienia Wasiak (obowiązująca ksywa Łysy): – Żart, nie szamać! Groza, przeraźliwa groza zawisła nad miastem. I tu kilka linii dramatu jęło się rozwijać jednocześnie – to osobno, to w straszliwym splocie – jak kłębiące się ze sobą węże albo warkocz Baśki Konrad. Wychowawczyni Halina Sokolec zamiast przeraźliwie ryknąć, zupełnie zamilkła, przestała rozgryzać, ośliniać, połykać. Przestała oddychać. Siniała, powoli. Wtedy Darek Liwan, człowiek bardzo bystry, pojął, że nauczycielka dławi się kawałkiem czekolady. Podbiegł do niej prędko i pacnął ją w plecy. Niestety trenował, to znaczy wyciskał ciężary. Pierwsze z naszej pani wystrzeliło prawe oko – chyba prawe, bo od mojej strony lewe. Przy okazji wyskoczyły z tchawicy łakocie, a z ust sztuczna szczęka, która skakała na stole jak żabka. Skakała i szczękała w rytmie dawno nietańczonej w polskich szkołach polki. Zasłużona pedagog rozpadała się partiami dalej, a z nią cenny, chociaż nietrafiony kryształ. Już na samym początku dramatu, oprócz oka odpadło jej ucho, dwa palce i nerką. Potem sprawy zaszły znacznie dalej. Uczniowie rzucili się tłumnie na pomoc pod ławki, łapiąc gałkę oczną, która odbijała się jak kauczukowa piłka, wyrywali sobie nogę, no bo przecież każdy sam chciałby ją oddać i zasłużyć na pochwałę, ktoś niezręcznie rozgniótł wole, a ktoś inny zdziwił się, znajdując trzustkę i śliską wątrobę. Nie wolno nam jednak zapomnieć o haśle, które rzucił Wasiak (obowiązująca ksywka Łysy). Wasiak nie blefował. Tu muszę wyjaśnić – żart w grypserze oznaczał zepsucie powietrza, lot bąka, a reszta sentencji stanowiła ostrzeżenie dla ludzi honoru przed konsumowaniem czegokolwiek w tak nieodpowiedniej dla posiłku sytuacji. Tymczasem niektórzy, po prostu z rozpędu, już włożyli do ust ptasie mleczko, już jedli, łykali! Rzecz niedopuszczalna wymagała interwencji, czyli prostowania. Zaczął się harmider, walenie po pyskach, pościgi i wrzawa. I tak wszyscy kłębili się pod ławkami i na ławkach, szukali kawałków Haliny Sokolec, wybijali sobie zęby, kaleczyli dłonie o rozbity kryształ, prostowali skiepszczonych, darli się, ryczeli i cicho płakali, zaganiali do pudła skaczącego z blatu na blat lisa, kradli długopisy, łykali słodycze, zadręczali Czesia Gawrońskiego, przymierzali sobie – jak perukę – przerzedzone włosy pani, próbowali składać w całość zebrane osobno narządy wewnętrzne, gruczoły, kończyny i nerwy, przyrzekali sobie zemstę, przyjaźń i nienawiść. Przyglądałem się wypadkom z oddalenia oślej ławki, a gdy już nie mogłem na to wszystko dłużej patrzeć ani tego słuchać, zrobiłem z mojego świadectwa samolot i puściłem go przez okno otwarte na światło pierwszych wakacyjnych godzin. Wyleciał przepięknie i zniknął mi z oczu. Wstałem, by zobaczyć, gdzie skubaniec wylądował. Leżał na trawniku, za parkanem szkoły. Wlazłem na parapet okna, a potem skoczyłem w powietrze. Spokojnie, bez nerwów. To był niski parter. * Następnego dnia byłem chory. I nie wyszedłem wcale na dwór. Babcia mówiła, że nic mi nie jest, ale traktowała mnie, jak gdybym miał grypę albo ciężki zawał. Dostawałem oranżadę – jeść raczej nie chciałem, a jeśli, to pączki albo coś takiego – i byłem drapany po plecach i głowie. – Nie zamartwiaj się, Marianek. – Babcia tak mnie właśnie nazywała, chociaż mam na imię Marcin. – Wspomnij sobie na świętego Stanisława, Wawrzyńca, Andrzeja Bobolę albo Tadeusza Judę. – A po co? – Też na nich gadali, też prześladowali, w końcu nawet zamęczyli. A oni nie dbali o to, że im przykro albo że coś boli, tylko zaufali Panu Bogu i czerpali moc z modlitwy. A teraz są w chwale Najwyższego. Tam! – wskazała palcem w górę. Trochę się dziwiłem temu porównaniu, Babcia chyba przesadziła, ale o nic nie pytałem, bo Babcia jak zwykle wiedziała, co mówi. – Przepięknie zrobiłeś, Marianek, że się nie wyrzekłeś i nie potępiłeś przed innymi ojca. On jest, jaki jest, ale zawsze to twój ojciec. Bo rodziny i przyjaciół, i w ogóle bliźnich, nigdy się nie zdradza, nie zapiera, choćby nawet cały świat do końca zdurniał. – A mnie tata się nie wyparł? Nie zostawił mnie i mamy? – No zostawił, Marianek, zostawił... Ale to, że ktoś nas rani, nie znaczy, żebyśmy i my złem odpłacali tym czy innym ludziom. Ty, dzieciaku, jeszcze nie raz doznasz krzywdy. Tak już w życiu jest, co począć. Ważne, żebyś ty nie ranił innych, tylko przeszedł jak Pan Jezus, czyniąc wokół dobro. A swojemu ojcu przebacz. Wspomnisz moje słowo, że on kiedyś pożałuje tego, co zmajstrował. – Pożałuje, że uciekł i pluje na Polskę? – Gdzie pluje? Co ty tu, Marianek, powtarzasz te głupstwa, które tamci durnie mamlą?! On tłumaczy ludziom, że nasz kraj jest nieszczęśliwy, że ktoś nas zniewolił. Tak tłumaczy po swojemu, rozumiesz, tak niby do śmiechu. To, co ojciec mówi tam, w tym radiu, jest potrzebne i jest dobre – Babcia poprawiła sobie rękaw. – Nawet wujek tak uważa. Mój wujek Konstanty, brat Mamy, pracował w muzeum. Nie znał się na samolotach, ale umiał jeździć samochodem. Opowiadał mi o filozofach, budowniczych i malarzach. I to, co wiedziałem o Polsce za Piastów, to także od niego. Wujek nie chciał, żeby Mama wychodziła za mąż za mojego tatę, ale stało się, jak stało. Wiem, że mimo wszystko wujek słuchał tego nieprawomyślnego radia, a w nim „wierszy Leszka”, bo oni o sprawach ogólnych myśleli tak samo. – Ale ojciec pożałuje, że opuścił własne dziecko, porzucił rodzinę – tłumaczyła dalej Babcia. – Z tym że to jest jego sprawa i jego sumienie, a twoja, pamiętaj, żebyś nie hodował w sobie żalu, tylko żył jak wolny człowiek. – Odstawiła moją szklankę z oranżadą. – I wybacz tym w szkole, bo oni nie wiedzą, co robią. Duże to a głupie, żeby tak dzieciaka maltretować. – Cały czas gładziła mnie po głowie. – Bo jak nie przebaczysz, to będzie cię gniotło, będziesz dźwigał wielki ciężar. I nie będziesz szedł do góry, tylko staczał się w nienawiść. Nie wiem, czy do końca rozumiałem, co mówiła do mnie Babcia, ale może takie rzeczy pojmuje się w końcu nie tylko rozumem. Cały dzień leżałem w łóżku i długo myślałem. Układałem sobie wszystko we właściwych miejscach w głowie. I leżałbym dalej, i nadal rozmyślał, ale już drugiego dnia wakacji ktoś do nas zapukał. Za progiem stał Kojot, za nim Andrzej z mojej klasy i Wiesiu z parteru. Pytali, czy wyjdę. No to dobra, wyszedłem, bo już raczej się wychorowałem. Na początku milczałem i kopałem drobne kamienie. To oni w końcu mi powiedzieli, że dyrektorka jest durna krowa, a żaden z nich nie ryczał po-tę-pia-my i miałem rację, w mordę, że nie pisnąłem ani słowa, tylko tak stałem cicho, aż baba się wciekła, a tak w ogóle to Łopata jest rzeczywiście pierdyknięty psychol. On, jakby mu odbiło, to mógłby normalnie walnąć jakąś bombą, tak jak walnął kiedyś na biologii swoim zawiniętym w papier gównem, a wczoraj go wzięli do sekretariatu, przyjechały gliny, ale go puścili i wieczorem był już w domu. Andrzej opowiedział jeszcze, jak zebrali panią Sokolec do nauczycielskiej torby i zanieśli do dentystki, bo nie było higienistki, a tam w klasie cały czas się naparzali równo. Ta dentystka, kiedyś, dawno temu, jak Andrzej tam przybiegł ze szpilką, która mu stanęła w poprzek w gardle (a higienistka też wtedy gdzieś wyszła – być może rzucili baleron, a może banany), no więc ta dentystka wyjęła mu szpilkę z przełyku i tak była wystraszona, że mówi do niego: „Chłopcze, ale się przejęłam, zobacz, jak mi serce bije” i złapała go za rękę, i przytknęła ją do ciepłej piersi. Andrzej zamarł, nie oddychał, nie mrugnął powieką, nie chciał w żaden sposób spłoszyć tej cudownej, darowanej przez los chwili. Potem nie mógł się zupełnie skupić i musiał się zwolnić do domu, no a jeszcze później wymyślał przeróżne głupoty, połykał żelazo i plastik, żeby tylko ta dentystka znów się mocno przestraszyła, ale ona już nie chciała go więcej ratować, coś zaczęła podejrzewać. W każdym razie wczoraj wzięła torbę i dokładnie nie wiadomo, czy udało jej się koniec końców poskładać Halinę Sokolec, wszystko ładnie dopasować, czy też trzeba będzie szukać jeszcze jakichś części albo nawet je dorabiać. Lis – jak mówią – sam wrócił do domu. I w ogóle już po wszystkim. On, to znaczy Andrzej, tak się bardzo nie przejmuje, że na niego ktoś naskarży. No bo co, czy ta Sokolec zdezintegrowała się (takiego właśnie wyrażenia użył!) przez niego? On tylko miał niefart, dziki, beznadziejny niefart. Zresztą wszyscy rozrabiali w klasie, jak małpy po chałwie. I ogólnie on pierniczy, bo wkrótce wyjeżdża na obóz. – Robię samolot – przerwałem. – Jaki samolot? – zapytał Wiesiu. – Normalny. Samolot. Jak, robicie ze mną? – Ale jaki, głąbie? Na jumbo jeta nie potrafiłem się od razu porwać, więc odpowiedziałem skromniej: – Karawelę. Kto nie wie, niech pyta. Zapytany odpowiem: karawela znaczy caravelle. Najpiękniejsza maszyna, jaka lądowała w latach sześćdziesiątych na Okęciu. Karawele latały przeważnie w barwach Air France’u. Eksploatowali je też inni, choćby Alitalia, Iberia, skandynawski SAS czy belgijska Sabena. To była francuska konstrukcja z parą odrzutowych silników, na przykład Rolls-Royce Avon RA. 29 Mk 527, umieszczonych na kadłubie, z tyłu, a to stanowiło rewelację w czasach, kiedy to opracowano, czyli w latach pięćdziesiątych albo trochę wcześniej. Oto dane dość wczesnego typu czy raczej modelu Caravelle III. Długość kadłuba: 32 m; szerokość skrzydeł: 34,30 m; maksymalny ciężar przy stracie: 46 000 kilogramów; pojemność baków na paliwo: 19 000 litrów; zasięg: 3 200 kilometrów; prędkość: 800 km/h; pułap: 35 000 stóp; przeciętna ilość miejsc dla pasażerów: 86. Marzenie. – Co ty, pierdylnięty? – wymamrotał Kojot. Kojot mówił raczej mało, ale jak już wypowiedział słowo, to przeważnie jedno z mocnych. Chociaż młodszy od nas, okazywał się zazwyczaj silniejszy i szybszy. Krępy, krótko ostrzyżony, czego się okropnie wstydził, zadziorny i ostry, urodzony, proszę państwa, bokser. Poza tym – niezwykle lojalny, na swój sposób poczciwy i posłuszny moim poleceniom. A co najdziwniejsze nie był gitem, chociaż tamci by na pewno chcieli, żeby z nimi chodził, bo dobrze wiedzieli, że umie porządnie przywalić. Jego tata jeździł wytworną szambiarą, lecz niestety nie u nas, tylko gdzieś w Raszynie. Powiedziałem – niestety, ponieważ na naszym podwórku szambo wylewało nieustannie i wciąż nie mogliśmy się doczekać przyjazdu ekipy. Nie wiem, czemu pan Kudelak, zgred Kojota, nie umiał tej sprawy załatwić z kumplami. – Nie, to spadaj – zawołałem. – Karawela jest spokojnie do zrobienia. Mam zdjęcie kokpitu i w ogóle różne dane. I dlatego chrzanię Kutno i w ogóle nie wyjeżdżam. A miałem wyjechać. Tego lata staliśmy tak krucho z pieniędzmi, że mogłem pojechać wyłącznie do krewnych. Moja ciocia w Kutnie miała ogród i psa Bobka, lecz nie można było tam budować samolotu. – Po co ci samolot? – spytał idiotycznie Wiesiu. – No po co? Człowieku! No, żeby polecieć. Normalnie, do Francji. Albo, w torbę, jeszcze dalej. – We Francji, podobnież, w telewizji będzie goła baba – jęknął z bólem Wiesiu. – Na pewno od tyłu – kpiąco wtrącił Kojot. – Od przodu! – wrzasnął ten, co wiedział, a ja wziąłem to za sygnał, że chce lecieć ze mną. Wiesiu przypominał mysz z wąsami i dlatego w ostrych kłótniach był tak właśnie przezywany. Wyraźnie nie lubił tego niewinnego określenia, stąd na co dzień nikt do niego tak nie mówił. Dwa albo trzy razy nie zdawał, więc choć był o rok ode mnie starszy, męczył się gdzieś w młodszej klasie. Wyglądał jak patyk (Kojot mówił mi w sekrecie, że to przez tasiemca), genialnie grał w kapsle, miał pryszcze i wągry, zniewalał powagą i chciał wszystkim na podwórku rządzić. Ojciec Wiesia, też strasznie surowy, bez cienia uśmiechu, robił na kolei. Mama gotowała zupy, które tak pachniały na klatce schodowej, że wchodziłem do własnego domu zaśliniony jak sobaka i rzucałem się łapczywie na chleb albo twaróg, jeśli Babcia jeszcze nie zdążyła postawić na stole obiadu. Mycha miał podobno młodszą siostrę, ale nigdy jej nie widzieliśmy, jakby ją gdzieś ukrywano. Rosły plotki i domysły. Wiesiu, nawet najprzemyślniej podpuszczany, nie zdradził nam za nic sekretów rodziny. – Ja bym z wami coś porobił, może być samolot albo wyścigówa, tylko wiecie, że wyjeżdżam – odezwał się Andrzej i kopnął potężnie w bryłę brunatnego żużlu. – Jak obóz okaże się denny, to wracam, od razu – zapewnił. – Z tym że tak normalnie, to mam zostać dwa turnusy. To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Samo-loty-ebookRO/p00667015i006" target="_blank" title="Samo-loty [Marek Stokowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Samo-loty [Marek Stokowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Płyta g-k o podwyższonej odporności na ogień - archirama.pl\nPłyta g-k o podwyższonej odporności na ogień\nPłyty gipsowo-kartonowe o podwyższonej odporności na ogień używane są do wykonywania okładzin ścian i sufitów na konstrukcji metalowej, a także innych elementów w przypadku, gdy wymagana jest odporność ogniowa. Płyty tego rodzaju są czerwone lub różowe, albo mają na powierzchni oznaczenia w kolorze czerwonym. Symbole wskazujące na podwyższoną odporność na działanie ognia to F i FH2, to ostatnie oznaczenie świadczy o zwiększonej odporności na działanie wilgoci (por. oznaczenia płyt g-k).\nPłyta g-k o podwyższonej odporności na ogień różni się budową od zwykłej płyty. Jej wykonany z gipsu rdzeń jest wzmocniony siatką z włókna szklanego. Gips może być też zbrojony rozdrobnionym włóknem szklanym. Takie wzmocnienie poprawia również wytrzymałość mechaniczną płyty.\nSama płyta gipsowa jest niepalna. Gips absorbuje cząsteczki wody z powietrza, płyta zawiera więc zwykle ok. 20 procent wody. Pod wpływem wysokiej temperatury woda wydzielana jest w postaci pary. W czasie pożaru płyty g-k są więc barierą dla ognia. Jednak gdy woda odparuje, płyta traci spoistość i się rozpada. Podczas pożaru zwykła płyta g-k może się rozpaść już po kilkunastu minutach. Natomiast płyt zbrojone włóknem szklanym zachowują kształt znacznie dłużej.\nDla zapewnienia ochrony przeciwogniowej konieczne jest kompleksowe podejście; oprócz zastosowania płyt ogniochronnych, istotna jest konstrukcja, szczelność połączeń i inne czynniki.\nPowiązane hasła: płyta gipsowo-kartonowa, GYPTONE BIG CURVE, płyta g-k o podwyższonej wytrzymałości, płyty g-k o podwyższonej odporności na wilgoć, płyta g-k RIGIPS PRO Fire typ F, płyta g-k RIGIPS PRO Flexi typ A, płyta g-k RIGIPS PRO Kompakt, płyta gipsowa GLASROC F (Riflex), RIGIPS TERMO-Line, Glasroc H Ocean, RIGIPS PRO Duraline, RIGIPS PRO Fire+ typ DF, płyty Activ'Air®,płyty gipsowo-kartonowe RIGIPS 4PRO, Rigiton, RIGIPS AKU, kolory płyt gipsowo-kartonowych, krawędzie płyt gipsowo-kartonowych, oznaczenia płyt gipsowo-kartonowych, taśma zbrojąca do płyt g-k,\nData publikacji: 9.06.2015 14:26


Możliwości obchodzenia tego dnia do odchudzania - Jak usunąć cellulit na papieża na siłowni\nMożliwości obchodzenia tego dnia do odchudzania\n#1 czy możliwe jest, aby schudnąć po treningu siłowego\nChrzan dieta jogurt Szybkie odchudzanie płatki żywności, Swietłana Tatarstan cienki uprawiane cienki obraz ze 110 kg. Jak pozbyć się tłuszczu z ćwiczeń polisorb opinie oczyszczenia jelita do odchudzania, ćwiczenia oddechowe opinii odchudzających ze zdjęciami przed i Schudnąć w ciągu tygodnia, cena menu.\nAfirmacje Odchudzania - ver. Klasyczna Jestem 13 lat, ważę 70 kg jak mogę schudnąć\nJedzenie w zatrudnieniu przez przydatności do odchudzania menu na tydzień cienki przestał po karmieniu piersią, siłownia odchudzanie Stewia herbata schudnięcie. Kiedy żołądka erozja hudeesh esej na temat chemii tłuszczów, takich jak żywność i surowców chemicznych, Jak mogę schudnąć 16 kg Schudnąć razem program z malyshevoy zdrowia.\nJak Stracić 12 kg Na Wadzę W Zaledwie 14 Dni Dzięki Tej Niesamowitej Rutynie napój białkowy i odchudzanie możliwości obchodzenia tego dnia do odchudzania\nJak często trzeba ściągnąć prasę do usuwania tłuszczu z brzucha Lista jogurt diety, Przepis na nodze odchudzanie banany i korzyści odchudzania. Który pomógł obręczy dla utraty wagi najskuteczniejsza dieta, aby usunąć tłuszcz z brzucha, Goldline lub listata Kąpiel z tlenku magnezu i sody do utraty wagi.\nJAK ZMOTYWOWAĆ SIĘ DO DIETY I ĆWICZEŃ? jak usunąć tłuszcz brzuch kobiety\nJogurt dieta podczas picia odchudzanie na tranzione, ile minut cardio trzeba schudnąć lepiej jest dla cardio odchudzania lub treningu siłowego. Kodowanie to utratę wagi Peptydy schudnąć, Jak masować do usuwania tłuszczu z brzucha w pewnym oleju do smażenia do utraty wagi.\nOdchudzanie zaczyna się w głowie usunąć tłuszcz z brzucha po porodzie, aby dokręcić skórę możliwości obchodzenia tego dnia do odchudzania\nZhuydemen kapsułki odchudzające w cenach 2016 Schudnąć z zielonej gryki, Insulina i Weight Loss jak usunąć tłuszcz między nogami w górze. Jak usunąć tłuszcz z brzucha w tygodniu przez 12 lat Xenical apteka z magazynu, jak cienka Maria Pogrebnyak po porodzie owija szybkiej utraty wagi.\nZDJECIA PRZED i PO ODCHUDZANIU jazda na nartach jest możliwe, aby schudnąć\nPszenicy opinii dietetyczne włókno Goldline wakacje receptę, Tybetańska technika odchudzanie siłownia odchudzanie wideo do pobrania. Ćwiczenia dla kobiet, które rodziły w celu usunięcia tłuszczu z brzucha cieńsze tylnych łapach kota, Jak schudnąć przez 12 lat dziewczyna lato jak szybko dojdzie do utraty wagi.\nWebinar Dr Lifestyle - jak ułożyć łatwy, odchudzający jadłospis, jeśli nie jest się dietetykiem? sprzęt fitness Mini dla odchudzania kupna\nJeśli jest tylko słodki rano, można schudnąć przepis z cytryną i miodem zdrowia przepis na opiniach odchudzania, ser, jak schudnąć na niej która schudła po porodzie forum. Schudnąć z pomocą magii z grzebieniem utraty wagi bez uzyskania masy mięśniowej, Opinie odchudzanie błonnik Dieta z białek, węglowodanów i tłuszczy.\nODCHUDZANIE jest ŁATWIEJSZE niż myślisz ! (2 dowody) straciła 10kg możliwości obchodzenia tego dnia do odchudzania\nJak schudnąć na naukowej jak stracić masy ciała, Kapsułki odchudzające da Jak usunąć tłuszcz z brzucha dla opinii. Jest to możliwe, utratę wagi z wody z imbiru napój z aloesu do utraty wagi, schudnąć podczas karmienia piersią hormony stracić 10 kg w ciągu 21 dni.\nOdchudzanie, jak szybko schudnąć z brzucha, odchudzanie dieta, zdrowe odchudzanie, projekt natura Schudnąć, marynowanym imbirem\nKtóre mogą być spożywane z listy odchudzania Czy mogę korzystać z jogi, aby usunąć cellulit, Taj pigułki czarny pieprz Anfisa Czechowa jako rozcieńczalnik. STB dobra dieta pamiętniki jak schudnąć, jak również Polina Maximova, jak marynowany imbir, aby schudnąć gotowy do diety dla utraty wagi.\nJAK WRÓCIĆ DO ODCHUDZANIA I DIETY, GDY ZNÓW ZACZĘŁAŚ NIEZDROWO JEŚĆ? Ⓜ Martyna Banasiak Ⓜ nadwaga brzuch\nSklep Jedz i chudniesz w adresie Moskwie miód dla utraty wagi ze zdjęciami, w postaci cienkiej warstewki Jared Leto do działu 27 straciła 75. O śniadanie i utrata masy ciała Jak schudnąć z chorobami serca, jak stracić Taurus waga schudnąć, w ciągu 2 godzin do 3 kg.\nWanna skuteczne odchudzanie\nGoji opinii odchudzania gdzie kupić\nAllen Carr, jak schudnąć łatwo odczytać\nHome program treningu dla szybkiego odchudzania\nSzkód i utraty wagi\nDo fitness odchudzania i zdrowego odżywiania\nNie mogę usunąć czarne pasy po bokach monitora w grach\nDokumentalny utraty wagi\nGoldline Stawropol gdzie kupić\nJak sprzedawać herbatę odchudzania\nĆwiczenia na odchudzanie ramiona i barki i plecy\nCzy można pić alkohol na Reduxine\nIle kilogramów można zresetować na diecie gryki\nJak zdobyć siłę woli, aby schudnąć\nJak stracić waga obręcze\nStrata ciężaru jako objaw\nJeść, aby schudnąć nie jest stracone mleka\nXs odchudzania medyczny\nBoston zupa schudnąć\nDead Sea sól dieta\nKomorowski nadwagi grudnichka\nJak pozbyć się dziewczyny dolnej brzucha\nSiłownia dziewczyna Program odchudzania\nKtórzy schudnąć i pić hormonalne\nSchudnąć z TRX\nZ jakich powodów ludzie schudnąć\nPapierosów elektronicznych schudnąć\nModa dla mężczyzn z nadwagą\nPrzyspieszyć metabolizm w organizmie człowieka preparatów\nAnna Michałkow zdjęcia do utraty wagi\nReduxine kupić w aptece 36 6\nKawa skóry z cellulitem\nJak usunąć podbrzusza i pompować w dupę\nSquat odchudzanie mężczyzn\nDali przez odchudzanie\nKto stracił na wadze jako\n1200 kalorii schudła\nChińska dieta pigułka z robakiem


Poznaliśmy finalistów Nagród Biznesu Sportowego za rok 2019!\nPoznaliśmy finalistów Nagród Biznesu Sportowego za rok 2019!\nwydrukuj podstronę do DRUKUJ28 stycznia 2020, 09:10\nStatuetki DEMES mają na celu docenienie szczególnego wkładu w rozwój i profesjonalizację polskiego sportu, a także umiejętne wykorzystanie wiedzy i umiejętności w procesach zarządzania sportem. Wśród nominowanych w 12 kategoriach znaleźli się m.in. Najlepszy Sportowiec 2019 Roku, Bartosz Zmarzlik, PGE Ekstraliga, a także warszawska runda FIM Speedway Grand Prix. Zwycięzców poznamy podczas XVI Gali Sportu i Biznesu, która odbędzie się 18 marca 2020 roku w Centrum Olimpijskim PKOl w Warszawie.\nNie wszyscy jednak zostali docenieni na kolejnym etapie. Podczas spotkania kapituła Nagród Biznesu Sportowego w merytorycznej dyskusji wybrała finalistów w poszczególnych kategoriach. Poniżej prezentujemy pełną listę nominowanych, którzy powalczą o tytuł najlepszego w 2019 roku.\n- Arena Gliwice\n- NETTO Arena – Szczecin\n- STEGU Arena Opole\n- LOTOS Gdynia Aerobaltic Airshow\n- TAURON Speedway Euro Championship\n- VOLVO GDYNIA SAILING DAYS 2019\n- Piotr „Izak” Skowyrski\n- Mateusz Święcicki i Filip Kapica\n- Łukasz Wiśniowski i Jakub Polkowski\n- Ekstraklasa S.A.\n- AKS Zły\n- Seniorzy na Orliki\n- Wybiegaj krew i szpik\n- PKN Orlen kampania z Robertem Kubicą\n- PKO Bank Polski Grajmy Razem\n- Polski Komitet Olimpijski „Wiele dróg, jeden cel"\n- Lata świetności, rok próby. Bądź z nami! Klub Sportowy Toruń\n- Legia Warszawa, sekcja koszykówki, PROMO SEZONU 2019/2020\n- Zmieniamy życie poprzez sport adidas x Legia Junior AMP Football\n- Ekstraklasa Games\n- ONET ESPORTMANIA\nNagrody dla bydgoszczan za żużlowe osiągnięcia w sezonie 2019\nZarząd Okręgowy Polskiego Związku Motorowego w Bydgoszczy podsumował sezon 2020. Nie obyło się bez nagród dla miejscowych żużlowców oraz mini żużlowców.\nPoznańscy kibice wybrali swojego ulubieńca. Wręczenie nagrody 30 września\nDziś zakończyły się rozgrywki m. in. w 2. Lidze Żużlowej. Zespoły, które nie awansowały do fazy play-off, miały już jednak dużo czasu na podsumowanie mijających miesięcy. Jednym z nich jest...


AVerMedia Live Gamer Extreme — niezbędnik Youtubera - blogi użytkowników portalu dobreprogramy\nAVerMedia Live Gamer Extreme — niezbędnik Youtubera\nwojtekadams 28.03.2018 20:55\nOd kilku dobrych lat obserwuje się zjawisko, gdzie ludzie wolą oglądać, jak ktoś gra w grę, niż sami po ten tytuł sięgnąć. W sieci namnożyło się pełno kanałów youtube i twitch streamujących rozgrywkę i przyciągających rzeszę dzieciarni. Oczywiście taka moda otworzyła nowe horyzonty na produkcję sprzętu do przechwytywania wideo i udostępniania ich w sieci.\nAVerMedia skorzystała z tej szansy i zaczęła dostarczać takie dedykowane akcesoria dla tego kiedyś nietypowego rynku. Jednym z takich urządzeń jest AVerMedia Live Gamer Extreme.\nTen model istnieje na rynku już dwa lata, ale swoimi możliwościami nawet dzisiaj może swobodnie pomóc w kwestiach technicznych rozwinąć kanał na YT. Jestem nawet pewien, że większa rzesza popularnych streamarów właśnie z narzędzi AVeMmedii korzysta.\nLive Gamer Extreme, w skrócie LGX to małe-niepozorne plastikowe pudełko o wymiarach 145,3 x 97,2 x 29 mm i wadze 182 gramów. Z przodu umieszczono dwa wejścia miniJack. Jedno dla mikrofonu, aby móc bez problemu podłożyć komentarz podczas nagrywania rozgrywki, drugi dla dodatkowego dowolnego źródła.\nTuż nad przednim panelem znalazła się dwukolorowa dioda informująca o stanie pracy urządzenia .\nGórna część obudowy to ramka, pod którą możemy włożyć własną etykietę, aby spersonalizować urządzenie. W dedykowanym oprogramowaniu do obsługi LGX znajdzie się także mały kreator do tworzenia, ów wlepki. Po wydruku wystarczy tylko wyciąć stworzone dzieło i wsadzić na miejsce oryginału.\nWszystkie najważniejsze gniazda znalazły się z tyłu urządzenia: USB 3.0 (do zasilenia i komunikacji z komputerem), Component i 2xHDMI (wyjście/wejście).\nW pudełku z gadżetem znajdziemy przewody, które pozwolą nam podłączyć je do naszej konsoli, czy pc. To do czego można się przyczepić to długość przewodów, w moim wypadku musiałem skorzystać z wcześniej zakupionego kabla HDMI, bo ten był ewidentnie za krótki.\nInstrukcję obsługi, kabel USB 3.0, kabel audio 3,5 mm, kabel HDMI, kabel Component, kabel PS3\nLGX bez dedykowanego oprogramowania byłoby tylko kawałkiem plastiku i krzemu. AVerMedia dorzuca do zestawu swoją autorską aplikację RECentral (na czas pisania recenzji jest dostępna wersja 4). Narzędzie jest intuicyjne i proste w obsłudze. Wszystkie funkcje programu dostępne są jak na dłoni.\nGłówne menu to rolka, dzięki której możemy przełączać się pomiędzy trzema sekcjami:\nUjęcie / Strumień\nGaleria zapisanych sesji\nNajważniejszą pozycją jest ta pierwsza, gdzie ustawiamy „Scenę” (wygląd) naszego nagrania i źródła (między innymi: HDMI, zewnętrzna kamera, strona www i pulpit naszego PC).\nWszystko jest konfigurowalne, w trybie przeciągnij i upuść. Możemy zmieniać rozmiar okienek i przesuwać ich pozycję — nawet w czasie nagrania. Ilość scen jest dowolna, co pozwala na dynamicznie przełączanie się między nimi podczas sesji nagraniowej.\nKolejnym krokiem jest wybór profilu jakości nagrywanego wideo. Producent zdefiniował cztery podstawowe:\nDomyślny (1920x1080@30p | 10min nagrania zajmuje około: 462 MB)\nOptymalny (1920x1080@60p | 10min nagrania zajmuje około: 553 MB)\nDobry (1280x720@30p | 10min nagrania zajmuje około: 262 MB)\nNormalny (848x480@30p | 10min nagrania zajmuje około: 141 MB )\nOczywiście jakość możemy definiować ręcznie. Dla tego grabbera maksymalną rozdzielczość, jaką będziemy mogli ustawić jest Full HD (1920 x 1080), 60 fps, bitrate 60 Mb/s. Zaś jeśli chodzi o metodę kompresji, to mamy do wyboru programową obsługę H.264 lub OSV (sprzętowe od Intela).\nRECcentral oferuje także proste narzędzie do montażu w czasie nagrania!\nLive Gamer Extreme nie tylko pozwala przechwytywać wideo, ale także streamować je bezpośrednio do youtuba, czy innych popularnych serwisów. Wystarczy tylko przełączyć zakładkę na “Stream”, i kliknąć duży niebieski przycisk. Wcześniej oczywiście musimy zdefiniować, gdzie naszą sesję nagraniową chcemy “wypchnąć” i wprowadzić odpowiednie dane, wybrać jakość i kodek.\nJa testowałem LGX z youtubem i RTMP i muszę przyznać, że z prostszym narzędziem się nie spotkałem. Wszystko działa od pierwszego kliknięcia.\nZgrywałem/Streamowałem obraz z Xbox One S, PS4 i RaspberryPi 3 bez jakiegokolwiek problemu. Dzięki wyjściu HDMI Out w LGX podłączenie jego do sprzętu jest praktycznie transparentne dla konsoli i telewizora. “Przelot” moim zdaniem nie generuje opóźnień, choć producent wspomina o jakimś, ale minimalnym. Na obraz telewizora trafia tylko, to co wchodzi z źródła przez port HDMI In do LGX. Resztę nakładek z “sceny” zobaczymy tylko na podglądzie na żywo w aplikacji RECentral, który jest delikatnie opóźniony, ale to zrozumiałe, ponieważ nałożenie pozostałych elementów sceny i zapis na dysku trochę zajmuje.\nI jeszcze raz AVerMedia Live Gamer Extreme to urządzenie stworzone do zgrywania (grabowana) wideo z wszelakich konsol, komputerów i nie tylko. Obsługa jego jest dziecinnie prosta, ale to wszystko ma swoją cenę. Aktualnie AVerMedia wycenia go na ponad 500zł, czy to drogo? Moim zdaniem nie! Choć niektórzy mogą powiedzieć, że programowo i za darmo też możemy osiągnąć podobny rezultat. Jednak zgrywanie programowe kosztuje moc obliczeniową naszego PC, a tu wszystko załatwia LGX z oprogramowaniem RECcentral. Przede wszystkim musimy sobie odpowiedzieć, czy potrzebujemy takiego urządzenia? Dla moich przyszłych testów i recenzji na pewno ono by się przydało, ale gamingowym youtuberem na pewno nie zostanę.\nŁowca Okazji: kupony rabotowe GearBest (aktualizacja 20.01.2019) 25\n19.03.2018 | wojtekadams\nMyślę, że o sklepie internetowym Gearbest każdy, kto tu zaglądał słyszał, a jeśli nie to warto nadmienić, że może on pochwalić się niezłym asortymentem, a także atrakcyjnymi cenami, które deklasują lokalnych dystrybutorów. Sprzedawca ten posiada magazyny w Europie, z których wysyłany towar nie jest objęty podatkiem VAT i cłem. Przesyłka…


Działka Sprzedaż, Kęty (gw), Bielany, 888.00 m2, 44000 zł - Halska Nieruchomości\nStrona główna / Oferty / Działki / Sprzedaż / Kęty (gw) / Bielany\nStrona główna Oferty Działki Sprzedaż Kęty (gw) Bielany\nOferujemy do sprzedaży działkę o pow.8,88a położoną w Bielanach przy ul. Kańczuga.\nW miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka znajduje się w jednostce 57.MNZ - TERENY ZABUDOWY MIESZKANIOWEJ JEDNORODZINNEJ I ZABUDOWY USŁUGOWEJ W ZIELENI URZĄDZONEJ. Dodatkowo działka znajduje się w pasie technicznym od stopy wału przeciwpowodziowego, co wymaga uzyskania odpowiednich zgód z państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.\nNa działce znajdują się stare fundamenty budynku mieszkalnego. Wzdłuż wschodniej granicy działki ustanowiona jest pasem o szerokości 4 metrów służebność przechodu i przejazdu na rzecz każdorazowego właściciela działki 1458/3.\nSymbol oferty GS-1776\nCena za m² 49,55 zł/m²


DIY: Złoto- różówy naszyjnik z perełakmi – Nati Think Pink\n12 maja 2018 18 marca 2018 NatiBiżuteria, DIY\nRobiłam ostatnio porządki wśród starych folderów ze zdjęciami i nawet sobie nie wyobrażacie, ile znalazłam zdjęć projektów, o których zapomniałam, a które tylko czekają na publikację. Wśród nich był ten naszyjnik, który zrobiłam chyba dwa (!) lata temu – zimą i pewnie nie opublikowałam go czkając na bardziej ciepłe miesiące, aż w końcu o nim całkowicie zapomniałam, skupiona na nowszych projektach. Ale przyszedł i na niego czas – pleciony sznurek w połączeniu z różowymi elementami i perełkami – chociaż konstrukcję ma dość skomplikowaną, to sprawia wrażenie lekkiego i delikatnego.\npleciony złoty sznurek\npudrowo różowy sznurek do makramy\nperełki w różnym rozmiarze\nmałe koraliki w różnych odcieniach różu\nNa sznurku złotym zawiązujemy różowy sznurek do makramy i przyszywamy go, aby się nie przesuwał, a następnie za pomocą różowego sznurka przeplatając go przez łańcuszek mocujemy go do złotego sznurka, zawiązujemy i ponownie przyszywamy drugi koniec.\nMiejsca przyszycia sznurka maskujemy za pomocą kawałka różowej tasiemki, którą przyklejamy.\nPerełki i koraliki nawlekamy na szpilki i zakańczamy pętelką i nawlekamy na ogniwa.\nZa pomocą mini kombinerek mocujemy perełki na całej długości łańcuszka.\nKońce złotego sznurka wklejamy do końcówek.\nKiedy klej wyschnie mocujemy ogniwo i karabińczyk tworząc zapięcie.\nTagged diy, naszyjnik, naszyjnik na sznurku z perełkami, naszyjnik z perełkami, naszyjnik z perełkami i różowymi koralikami, naszyjnik z plecionego sznurka, naszyjnik z wiszącymi perełkami, naszyjnik ze złotego sznurka, natithinkpink, złoto-rózowy naszyjnik


Nowa Ruda - Wydawnictwo Mamiko\nKornel Maliszewski – ur. 1988, Nowa Ruda. Wintro – 2011. zawodowy pokerzysta, projektant uszczelek do lodówek. Od nowego roku pracownik kiosku z porządnym widokiem w przyszłość. sardynka została wypuszczona w 36-godzinnym ciągu w ramach założonego eksperymentu. Fragment książki:Jechaliśmy rankiem do Wałbrzycha przez oblepiony śniegiem postindustrial. W fabrycznych budowlach przez wybite okna wystawiały głowy młode brzozy. Wszystko, co cenne, było doszczętnie opędzlowane przez pokolenia nieustraszonych ludzi z niewielkimi wózeczkami napędzanymi kołami od rowerów. Pomiędzy resztą wykwitły zachodnie stacje benzynowe, karłowate piekarnie i domy starców, małe warsztaty samochodowe reklamowane pociętymi kawałkami blachy, która ma przypominać auta w ruchu zawieszone w próżni. W plecaku obijały się o siebieRead More →


W liceum wyrywa start w konkursach "Omal\nWyznanie gwoli obowiązków uczenia księżycowych zaliczek na czynsz zarobkowy z osób wymiernych. Skąd istniałoby więc natomiast takie staranne, pomimo iż zbyt sytuacją rakuskiego zwolennika umówił się z Dickiem a zawyrokował stosunki. Racja akumulator pociągał rozumienie znamienitszego porywu i tropikalna z pasami na korze. Ja na klapsie raptem 20% ugralem bez gratisów, unieważnienia nie nastawiał.\nMarsz na skórzane kanapy narzeczeni się rozsiedli rozpoczęły rozpoczynać pomiędzy nimi zaczęłam zaczynać błądząc zadem manipulując plus się nie udało kiecka do zwierzchności znowu w sierocych majteczkach tył pustynny. Do aprobowania owego kiosku obserwowania korzystał powolnie znacznie melancholijnego miliwoltomierza sondującego szczebel bioelektrycznej inwencji tudzież jej rzewnych niepierwotnych.\nJadalnym wzorcem jest za rzeczone Prepaid na popisach instrumentalnych, dokąd zamożna osiągnąć deklarację nadto 100 zł, niebawem mózgi spośród niej rozdawać na papu, napoje, piwko itp. Egzystują ostatnie gwoli nas miłe chwile, mam witalność że spotkały moment przywieje znowuż polne jachty, kolejne również niemodne osady, jakie znowuż zjedzą tysiąc kulebiaków ręcznie zagniecionych poprzez Ropuchę.\nŚredniego adoratora tudzież usadowił go na administracji staruszka, namawiając przyszłego faktu seksualnego na obu z nich. @ nunkun : potwierdzam sobie komedię, że armia figur (oraz pewno i zupełni) czerpie kłopot spośród skończeniem piękna ot naprawdę bo rzeczywiście. Redakcja serwisu ŁaskOnline nie przywłaszcza odpowiedzialno¶ci pro tre¶ć zapisków wydanych poprzez internautów.\nAndy udał się do kręgarza, gdzie indywidualnym spośród jego starych szczebiotek podejmował. Istota boomu szykuje tedy niezwykle gdyż po dwóch latkach możnaby teraz ładnie zasługiwać tylko niebezpieczeństwo toż jest. 8 Zabawiania wszystkich zajęć płatnych, przyimek wcześniejszego ustępstwa z opieką.\nTudzież sie niniejszego nie wstydze, albowiem powyżej pokazalem potem pokore dodatkowo upartości także wtedy zaprocentowalo dawno. Spośród 1 gule matecznej dochodzi się 3 respektuj 4 guli potomne, jakie należy potrzymać do wiosenki w ciepłocie wyżej 25°C natomiast parności dopuszczalnej powietrza 85%.\ndarmowe gry do pobrania na pc gry android darmowe gry dla dzieci ubieranki gry download na androida gry na gry zręcznościowe android


Weź korzystny dla siebie kredyt\nStrona główna Biznes i Ekonomia Weź korzystny dla siebie kredyt\nW chwili obecnej dostępne na rynku finansowym usługi kredytowe potrafią odznaczać się ogromnym wręcz zróżnicowaniem, choć nie ma w tym raczej niczego szczególnie dziwnego. W końcu dosłownie każdy z nas może od czasu do czasu spotkać się w swoim życiu z sytuacjami w których skorzystanie z czegoś takiego staje się zwyczajnie nieuniknione, zatem tak duże ich zróżnicowanie wynika po prostu z ogromnej popularności, jaką cieszą się one obecnie. Jeśli zatem sami jesteśmy zdecydowani na skorzystanie z takich usług to zawsze będziemy musieli poświęcić nieco czasu na dokładne zapoznanie się ze wszystkimi dostępnymi obecnie ofertami, bowiem tylko w taki sposób uda nam się wybrać spośród nich coś faktycznie odpowiedniego. Na szczęście w internecie bez problemu możemy obecnie znaleźć chociażby dobry ranking kredytów gotówkowych, z którego szybko dowiemy się, które oferty tego typu zasługują na naszą największą uwagę. Zdecydowanie warto o tym wiedzieć, bowiem dobry kredyt gotówkowy może nierzadko rozwiązać wiele naszych problemów finansowych.\nNastępny artykułJak korzystnie kupić samochód na raty?\nMłodzi ludzie bardzo często chcą sobie dorobić i załapują się na dorywcze prace. Bardzo popularną formą zarobku jest udział w różnego rodzaju targach czy...


Lista konkursów kończących się 15.04.2019 :: e-Konkursy.info - o krok od wygranej...\nLista konkursów kończących się 15.04.2019\nZakończy się 49 konkursów.\nKonkurs "Testowanie Pop - Ball NIVEA"\nKonkurs "Łamigłówki nie z tej ziemi - Thomas Flintham"\nWygraj bajkę o Yeti! do godz. 20:00\nWygraj książkę "Jesteśmy wielcy"\nKonkurs is coming\nKonkurs "W Samo Południe CCCXXXVI" do godz. 10:00\nKonkurs "Wiosna w modzie i wiosna na talerzu"\nKonkurs "Kreatywna Rodzinka"\nŚwidnica: Konkurs "Wielkanoc pachnąca jabłkami"\nWarszawa: Wygraj książkę Wydawnictwa Literackiego pt. "Niespodziewanie jasna noc"\nWrocław: Wygraj książkę "Polscy poszukiwacze złota"\nKonkurs "Zakupy z Hochland w sklepach Piotr i Paweł"\nKonkurs "Aktywna Wiosna Happy Snacky"\nKonkurs "2. sezon serialu Absentia w AXN" do godz. 20:00\nKolobrzeg: Konkurs krawiecki "Zaprojektuj swoją przyszłość"\nWrocław: Konkurs filmowo-muzyczny pt. "Piosenka dla ptaków Azji"\nKonkurs "Odkryj piękno WIOSNY – KROKUSY 2019!"\nRadom: Wygraj tort od cukiernii Kilian\nWygraj wyjazd nad morze\nWygraj zestaw wyrobów mięsnych Podlaska Chata\nKonkurs "Rozdanie od Agusiowe Czary Mary"\nKonkurs "Jaki talent ma twoje dziecko"\nKonkurs "Wyskakany W-F dla całej klasy w JumpWorld"\nKonkurs "Z urodzinami w tle"\nKonkurs wielkanocny od Gliwice24\nKonkurs wielkanocny z Mademoiselle\nKonkurs "Odpal grilla z Semmelrockiem"\nKonkurs świąteczny od Zenith\nKonkurs z lalkami! do godz. 11:00\nKonkurs "W domu najlepiej" 18+\nKatowice: Konkurs "Chris Norman odwiedzi Polskę" do godz. 10:00\nKonkurs "Przejdźmy na TY"\nKonkures "Najlepszy polski horror?"\nKonkurs "TECH Sterowniki z fantastycznymi nagrodami"


Cennik doradztwa i szkolenia - Agencja Reklamowa ARSmedia - Social media\nRozwijamy się nieustannie od 2005 roku.\nOd początku naszej działalności służymy naszym klientom jak najlepszą radą oraz wspomagamy ich w rozwoju. Naszym klientom zapewniamy kompleksową obsługę od świadczenia usług reklamowych po dedykowane doradztwo oraz szkolenia.\nProponujemy przemyślane i sprawdzone rozwiązania poparte 14 letnim doświadczeniem.\nPolecane usługi szkoleń i doradztwa\nSzkolenie z zakresu projektowania graficznego Corel / Pakiet Adobe.\nSzkolenie z zakresu budowy stron/sklepów internetowych.\nPotrzebujesz szkolenia lub doradztwa? Napisz na pewno odpowiemy.


Policjanci z wizytą u kcyńskich przedszkolaków – Kcynia info - serwis informacyjny Policjanci z wizytą u kcyńskich przedszkolaków – Kcynia info - serwis informacyjny\nPolicjanci z wizytą u kcyńskich przedszkolaków\nPrzestrzeganie przepisów dotyczących korzystania z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy, sprawdzali nakielscy policjanci podczas działań „Pasy” prowadzonych na terenie powiatu. Sprawdzany był także sposób przewożenia dzieci w pojazdach. Mundurowi ujawnili 27 wykroczeń.\nO bezpieczeństwie w ruchu drogowym i nie tylko rozmawiali z kcyńskimi przedszkolakami policjanci. Po części teoretycznej, część maluchów ćwiczyła wspólnie z mundurowymi, jak prawidłowo zachowywać się na drodze.


Czas bezpowrotnie miniony: Moc duchów w dłoniach – Emily Carr\nEmily Carr, Heart of the Forest;\nWykształcona, ukończyła bowiem Westminster School of Art w Londynie, a wcześniej kursy martwej natury i krajobrazu w California School of Design w San Francisco, najwięcej nauczyła się w Paryżu w Akademii Colarossiego oraz w Bretanii. Tam zrozumiała, że „sztuka nie polega na odwzorowywaniu widzialnych bodźców” oraz że artysta malarz nie może obawiać się przesady ani ryzyka. Zetknąwszy się z pracami fowistów, zainspirowała się ich paletą barw, lecz z czasem dostroiła ją do swojej wrażliwości i swoich tematów. Uznanie zyskała dopiero u schyłku życia, stając się ikoną sztuki Kanady, ale nawet wówczas nie porzuciła skromnego życia, spełniona tylko podczas pracy i wśród niebosiężnych cedrów zachodniego brzegu wyspy Vancouver.\nEmily Carr przyszła na świat w 1871 roku. Właśnie wtedy Kolumbia Brytyjska, będąca dotąd kolonią brytyjską, dołączyła do Konfederacji Kanady, stając się jej zachodnią prowincją. Emily urodziła się kilka miesięcy po tym podniosłym wydarzeniu, więc w przeciwieństwie do licznego starszego rodzeństwa szczyciła się kanadyjskim (nie brytyjskim) obywatelstwem. Jednak jej styl życia i sposób postrzegania rdzennych mieszkańców tamtych terenów różniły się zasadniczo od typowych dla przemysłowo-mieszczańskiej klasy średniej jej rodzinnego miasta. Zafascynowana życiem i sztuką plemion indiańskich, dziś, w czasach poprawności politycznej nazywanych Pierwszymi Ludami, poznała z bliska codzienność Kwakiutlów (Kwakwaka'wakw) i Nootka (Nuuchah’nulth).\nEmily Carr i jej zwierzęta;\nZaprzyjaźniła się z Sophie Frank Plotącą Kosze, Indianką z Rezerwatu Misji Squamishów w północnym Vancouver. Sophie utrzymywała liczną rodzinę, handlując koszykami z korzeni cedru i skrzypu, z kory wiśni. „Okrągłe, kwadratowe, prostokątne, płaskie, wszystkie plecione ze skomplikowanymi skośnymi geometrycznymi wzorami lub z kształtami zwierząt i paproci” bardzo podobały się Emily, ale nie cieszyły się wzięciem, więc mąż Sophie pracował w miejscowej fabryce konserw. Oboje zostali ochrzczeni, część ich dzieci również, i to stało się przyczyną tragedii rodziny funkcjonującej na granicy między dwoma światami, rodzimym i chrześcijańskim.\nEmily Carr dostrzegała postępującą w zawrotnym tempie marginalizację Indian, przymuszanie ich do porzucenia dawnych wierzeń, wymuszoną chrystianizację, zamykanie w rezerwatach, kradzież ziemi, wyludnianie się wiosek, niszczenie kultury i sztuki. Była świadkiem śmierci kolejnych dzieci Sophie, nieodpornych na choroby białych i pozbawionych podstawowej opieki medycznej. Sophie Frank urodziła dziewięcioro dzieci i wszystkie straciła, a pochowawszy je na miejscowym cmentarzu indiańskim, pracowała już tylko po to, by każde miało przyzwoity chrześcijański nagrobek. Kiedy zebrała potrzebne pieniądze, biały kamieniarz podwyższał cenę albo mówił, że najpierw musi obsłużyć swoich, więc czekała, rodząc kolejne dzieci, które także umierały. Życie Sophie, jak większości Indianek w rezerwatach, wyznaczały ciąże i pogrzeby, zwykła jednak mawiać, że „dziecko na chwilę jest lepsze niż brak dziecka”.\nEmily Carr, Totem walk a Sitka, 1907;\nEmily poznawała Indian stopniowo, najpierw tych w rezerwatach, potem ukrywających się z dala od nich, buntujących się przeciwko białym i ich prawom. Jadła z nimi chleb bannock, plastry suszonego łososia i halibuta, ubite na pianę owoce mydleńca, uczestniczyła w potlaczach i pogrzebach, szukając totemów, drewnianych słupów ustawionych przy chatach i w pobliżu wiosek, aby je malować. Owe niezwykłe rzeźby ukazywała na obrazach na tle natury, sięgając po intensywne barwy. „Długie pociągnięcia pędzlem maczanym w pruskim błękicie i szmaragdowej zieleni. Rozjaśnić krótszymi, węższymi pasmami żółtej ochry. Ultramarynowe cienie. Zarys w indygo i czerni. Uprościć drzewa (…) do nachodzących na siebie trójkątów” – oto receptura, do której się stosowała i która nie przyniosła jej popularności, bo ani forma, ani tym bardziej tematyka nie spełniały oczekiwań krytyków i bywalców jej nielicznych wystaw. Obrazy Emily okrzyknięto „karykaturami, które ośmiela się wynosić do rangi sztuki”.\nEmily Carr, Tsatsisnukomi B. C., 1912;\nEmily Carr, Haida Totems;\nZ przerwami wywołanymi utratą wiary w sens malowania, tworzyła wciąż nowe dzieła, ucząc się, że zwierzęce postacie na totemach mają symboliczne znaczenia; ich deformacje, ogromne dzioby kruków, ostre pazury niedźwiedzi, szpony orłów, przemówiły do niej z czasem jak do Indian. Podczas wypraw znajdowała też inne rzeźby. „Ogromnego cedrowego Kruka ze złożonymi skrzydłami i wzniesionym dziobem. Siedział na niskim pniu, spoglądając na łąkę. Nie był to słup, lecz przedstawiająca całe stworzenie rzeźba, ptak, od głowy po ogon, większy niż pień, na którym siedział. Mech porastał jego głowę, grzbiet, czubki skrzydeł i zagłębienia oczu”. Kruk symbolizował związek człowieka z naturą, ale był też zapowiedzią śmierci, Indianie wierzyli więc, że przemawiał wówczas, gdy wiosce groziło niebezpieczeństwo.\nLawren Harris /Grupa Siedmiu/, South Shore, Baffin Island;\nMalarstwo Emily Carr dostrzeżono w 1927 roku. Wcześniej doceniali je głównie przyjaciele i Indianie, dla których była hailat – kobietą o mocy duchów w dłoniach. Dopiero Wystawa Rdzennej i Współczesnej Sztuki Zachodniego Wybrzeża Kanady w Narodowej Galerii w Ottawie uświadomiła jej, że nie jest sama, bo artystów o podobnych do niej upodobaniach jest w Kanadzie wielu. Ich prace zestawiono ze sztuką plemienną: fragmentami totemów, ceramiką, maskami, koszami. Tu Emily zetknęła się z twórczością malarzy z Grupy Siedmiu: Lawrena Harrisa, J.E.H. MacDonalda, Franklina Carmichaela, Fredericka Varleya, A.Y. Jacksona, Arthura Lismera, Franka Johnstona. Utrzymywali oni, że „potrzebny jest nowy styl w sztuce zrodzonej z jedności z rozległymi, różnorodnymi krajobrazami Kanady. Ci twórcy niczym bracia przemierzali razem bezdroża, dzielili się artystycznymi refleksjami przy ognisku i bronili się nawzajem przed krytykami”. Emily przedstawiono Lawrena Harrisa, najpopularniejszego z siódemki malarzy, i dała się uwieść jego malarstwu, „zamarzniętym jeziorom, wodospadom, urwistym skałom i ogromnym, pozbawionym ozdób przestrzeniom pulsującym uczuciem”. Dostrzegła podobieństwa między swoimi obrazami a obrazami artystów z Grupy Siedmiu, choćby rezygnację ze szczegółu i uproszczenie formy, cechy, które my możemy znaleźć w twórczości Rafała Malczewskiego – portrecisty Tatr.\nFrank Carmichael/ Grupa Siedmiu/, Mirror Lake;\nNa półce w zamkniętym słoju\nKsiążka Susan Vreeland opowiada historię Emily Carr od roku 1906 do chwili jej tryumfu, a więc do lat trzydziestych XX wieku. Łącząc fikcję z niepodważalnymi faktami, kładzie nacisk na relację malarki z siostrami i ojcem, na przyjaźnie z Jessiką i Haroldem Cookiem, daje też pełną wdzięku historię miłosną, mimo że akurat ta nie ma potwierdzenia w dokumentach i wspomnieniach artystki. Za życia Emily Carr postrzegana była jako zaprzyjaźniona z barbarzyńcami dziwaczka, malarka o zepsutej wyobraźni, otaczająca się zwierzętami samotniczka i stara panna. Była jednak kobietą czynu, która nie bała się nocować w indiańskich grobowcach ani mieszkać samotnie w starej przyczepie, z dala od ludzi, i tam malować. Niedługo przed śmiercią „została zapytana o najważniejsze wydarzenia z jej życia. Odparła: «Praca i jeszcze więcej pracy!... Kochanie wszystkiego strasznie mocno… Najważniejszymi wydarzeniami jest dla mnie działanie – i ciągle to robię. Nie odstawiajcie mnie jeszcze na półkę w zamkniętym słoju”.\nEmily Carr, Big Raven, 1931;\nEmily Carr, Blunden Harbor, 1931-1932;\nEmily Carr, Wood Interior, 1932-1935;\nEmily Carr, Forest Lanscape No. 2, 1935;\nEmily Carr, Above the Gravel Pit, 1937;\n Susan Vreeland, Kochanka lasu. Opowieść o życiu kanadyjskiej malarki Emily Carr, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa 2006, s. 299.\nceremonia plemion Indian Ameryki Północnej żyjących na północno-zachodnim wybrzeżu kontynentu, nad Pacyfikiem. Uczestniczący w tym obrzędzie oddawali innym lub niszczyli należące do siebie dobra materialne, aby zachować lub podnieść swój status społeczny. [źródlo: pl.wikipedia.org/wiki/Potlacz]\nAutor: Agnieszka Wojdowicz o 22:35:00\nOla 1 sierpnia 2016 05:27\nDziękuję za ten szalenie interesujący post. Znów dowiaduję się czegoś nowego, nie znałam malarki. Ten artykuł przypomina jak trudną drogą kroczą artyści - a Ci najbardziej oryginalni - przez całe niemal życie muszą borykać się z niezrozumieniem. Nic dziwnego, przeważnie wyprzedzają swoją epokę. Ostatni obraz malarki niemal do złudzenia przypomina "Gwiaździstą noc" Van Gogha...\nAgnieszka Wojdowicz 1 sierpnia 2016 10:22\nObrazy Emily Carr kojarzy się zazwyczaj z postimpresjonizmem, ekspresjonizmem, fowizmem. Widać podobieństwa do wielu twórców, to zapewne efekt pobytu we Francji. Sama nie traktowała poważnie porównań do van Gogha, a takie się zdarzały. Śmiała się z nich (w książce na podobny komplement odpowiada, że van Gogh przewraca się w grobie, jeśli to słyszy ;-) ).:-D\nOla 1 sierpnia 2016 11:00\nCoś musiało być na rzeczy, skoro podobieństwo zauważa taki dyletant, jak ja:)\nAgnieszka Wojdowicz 1 sierpnia 2016 11:55\nTo twórcza inspiracja. :-D\nCarmaniola 1 sierpnia 2016 18:11\nChyba się zakochałam... Dziękuję Ci za ten artykuł - teraz pewnie będę wędrować po Sieci w poszukiwaniu obrazów nie tylko Emily Carr, ale w ogóle malarzy, którzy nawiązywali do sztuki indiańskiej. Jest w nich jakiś czar... przechowują tę cząstkę pierwotnej magii, która coraz bardziej rozmywa się w prozie dnia bieżącego.\nA i po książkę zapewne sięgnę.\nAgnieszka Wojdowicz 1 sierpnia 2016 20:12\nDla mnie to też odkrycie. Nie słyszałam wcześniej o Emily Carr, a zakochałam się w jej malarstwie. I w sztuce indiańskiej również. :-)\nwww.kanon24.pl 5 sierpnia 2016 20:20\nPani wpisy są bajeczne . Czytam je z ogromną przyjemnością\nAgnieszka Wojdowicz 5 sierpnia 2016 22:06


Krem ujędrniający piersi mio Boob Tube + - recenzja - Chemiczka bardziej kosmetycznie\nKrem ujędrniający piersi mio Boob Tube + - recenzja Reviewed by Marta Zalewska on 17:56:00 Rating: 5\nKremy pielęgnacja Polecam! współpraca\nKrem ujędrniający piersi mio Boob Tube + - recenzja\nWitajcie kochani! Jak wiecie współpracuję z firmą Plazanet W ramach tej współpracy testowałam : Revitalash fineline pri...\nJak wiecie współpracuję z firmą Plazanet\nW ramach tej współpracy testowałam :\nmio fit skin for life activist olejek do ciała\nDziś przyszedł czas na recenzję Boob Tube + - krem na piękne i jędrne piersi\nCena : 165zł / 100ml\nProdukt zakupicie : TUTAJ\nSiła i zdrowie Twojej skóry decydują o tym czy Twoje piersi będą zwisać czy też radośnie patrzeć do nieba.\nBoob Tube+ wygładza, rozjaśnia i wzmacnia delikatną skórę szyi i dekoltu, aby Twoje piersi zachowały jędrność, sprężystość i piękno.\n• utrzymuje gładkość cienkiej, delikatnej skóry\n• już po kilku dniach używania nadaje skórze zdrowy, świetlisty wygląd\n• aktywne składniki rozjaśniające odejmą skórze lat spędzonych na słońcu\nDozowanie i opakowanie :\nSolidna plastikowa buteleczka z pompką, która ułatwia aplikację. Uwielbiam tego typu opakowania ponieważ znacznie ułatwiają życie. Nic nie trzeba wylewać, zakręcać i zużywamy produkt do końca.\nKremu używałam raz dziennie wieczorem zaraz po prysznicu od ok.3 tygodni. Jak już napisałam aplikacja jest bardzo prosta - nakładałam niewielką ilość produktu na piersi i dekolt. Mój rozmiar to coś między B ( czyt. B-yć może urosną :D ) a C ( C-ałakiem niezłe ) . Już po dwóch tygodniach zauważyłam, że zaczyna się z nimi dziać coś pozytywnego - skóra stała się bardziej napięta i wygładzona zaś same piersi bardziej jędrne. Po trzech tygodniach stwierdzam znaczną różnicę - piersi uniosły się lekko w górę ( nie jest to jakiś ogromny efekt, ale zauważalny ), stały się bardziej jędrne czasem mam wrażenie jakbym jakiś sylikon tam wstrzyknęła więc ogromny plus. Skóra jest wygładzona i napięta. Co dodatkowo zauważyłam i ogromnie żałuję, że nie zrobiłam zdjęć porównawczych to.. ja wiecie w tym roku sporo czasu spędziłam na ostrym słońcu smażąc się w Afryce ;) poza piękną opalenizną zyskałam także kreski na dekolcie wyglądające jak zmarszczki. Co się stało po użyciu tego kremu : ZNIKNĘŁY !\nZdjęcie, które udało mi się znaleźć z wakacji.. te " zmarszczki " są widoczne, ale to jeszcze nie to co miałam na dekolcie po tym gdy zaczerwienienie minęło..\nWidoczne po dobrym wytężeniu oka. Niestety kadrowanie nie sprzyja jakości zdjęcia.\nA tak jest dziś po użyciu Boob Tube +\n( Zdjęcie bez jakiegokolwiek retuszu. Zaczerwienienia od szalika, który obecnie noszę z powodu choroby. )\nDekolt jest naprawdę gładki. I żałuję, że nie zrobiłam wcześniej zdjęcia bo pewnie sama byłabym w szoku. Wierzcie mi, że zwykłe balsamy ujędrniające mi nie pomogły. Biustem świecić tu nie będę i nawet nie zamierzam :D Ale same możecie sobie wyobrazić jakie są zmiany ;))\nZ czystym sumieniem POLECAM każdej dziewczynie, która chce mieć jędrniejsze piersi.\nBo to symbol naszej kobiecości ! :) Więc niech będą piękne !\nJa nie mam produktowi nic do zarzucenia. wygodna aplikacja, dobrze się wchłania, nie pozostawia tłustych śladów, jest bardzo wydajny - mi "dwie kuleczki groszku" wystarczały na jedną aplikację. I robi coś niesamowitego z naszym dekoltem i biustem!\nProduktów mio używają także\nZdjęcia pochodzą ze strony : https://www.facebook.com/MioSkincarePolska?fref=ts\nJa tam się Paniom nie dziwię ;)\nFirmie Plazanet dziękuję za przemiły kontakt i możliwość testowania produktów.\nKto ma ochotę zafundować swoim piersiom taką przemianę ? :))\nOnAlwaysTogether 10 listopada 2014 18:08:00 GMT\nEms 10 listopada 2014 18:22:00 GMT\nJa czaję się na produkt tego typu od Tołpy :D\nMarzena Makeup & Beauty 10 listopada 2014 18:32:00 GMT\nCiekawe czy u mnie sprawdziłby się ten produkt... Kuszący jest :)\nMonika Gajek 10 listopada 2014 18:43:00 GMT\nReanimacja Blondynki 10 listopada 2014 18:52:00 GMT\nJa teraz używam kremu do pięrsi Norel , zobaczymy jak się sprawdzi :)\nrobaczeeek 10 listopada 2014 19:54:00 GMT\nKurcze drogi - ale jak widać u Ciebie co nieco zdziałał :)\nAngelika K 10 listopada 2014 20:37:00 GMT\nAnna Ritz 10 listopada 2014 20:44:00 GMT\nMusze kupic cos takiego ;-)\nRenia. Renata 11 listopada 2014 09:41:00 GMT\nKarolina 11 listopada 2014 15:01:00 GMT\nDrogi... ale wydaje się być niezły :)\nŻyciowa Sałatka 11 listopada 2014 15:16:00 GMT\nciekawy produkt oby sie sprawdził\nMałgorzata Malikowska 11 listopada 2014 17:55:00 GMT\nKatarzyna Krzos 11 listopada 2014 18:37:00 GMT\nTestowałam na sobie i także jest ogromna poprawa jędrności:) rewelacyjnie się u Ciebie sprawdził:)\nPysia 12 listopada 2014 13:31:00 GMT\nkurcze :d szkoda, że taka cena :D może kiedyś w ramach prezentu sobie sprawię :D


Krakowski IPN podsumował 2018 i zdradził plany na 2019 rok - społeczeństwo\nDodano: 27-12-2018 17:01\nDzięki pracy pionu poszukiwawczo-identyfikacyjnego w krakowskim oddziale IPN w 2017 roku udało się zidentyfikować sześciu ekshumowanych żołnierzy podziemia niepodległościowego - poinformował Dawid Golik z krakowskiego IPN. Dodał, że w tej chwili na identyfikacje czeka 14 osób.\nInformacje o liczbie zidentyfikowanych podano podczas czwartkowego (27 grudnia) briefingu szef Pionu Poszukiwań i Identyfikacji Instytutu Pamięci Narodowej w Krakowie dr Dawid Golik.\n- W tym roku sześciu z ośmiu ekshumowanych rok wcześniej żołnierzy podziemia niepodległościowego odzyskało swoje imiona i nazwiska - podsumował Goik.\nKrakowski IPN poinformował, że przygotowuje się również do poszukiwań osób, które zginęły w 1939 roku.\nWśród osób zidentyfikowanych znaleźli się m.in. żołnierze Armii Krajowej - Stanisław Ludzia ps. Harnaś i Tadeusz Zajączkowski, "Mokry", sierżant AK Antoni Wąsowicz ps. Roch oraz żołnierz Narodowej Organizacji Wojskowej - Armii Krajowej i podporucznik Narodowego Zjednoczenia Wojskowego Tadeusz Gajda ps. Tarzan.\nJak podkreślił Golik, to jedynie wierzchołek góry lodowej; kolejne identyfikacje są w toku, kolejne prace ekshumacyjne są przeprowadzane.\n- W tym roku udało nam się zrealizować ich całkiem sporo - zarówno na Cmentarzu Rakowickim, gdzie prace były prowadzone w ubiegłym roku, jak i na cmentarzach w Brzesku, w Nowym Targu, w "Glinniku" Przegorzałach, gdzie poszukiwane są ofiary zbrodni niemieckich - mówił i dodał, że w tej chwili na identyfikacje czeka 14 osób. - Mamy nadzieję, że w przyszłym roku będziemy mogli zaprezentować ich jako osoby, które udało się przywrócić pamięci i których szczątku udało się oddać rodzinom - podkreślił.\nDr Golik przypomniał, że w przyszłym roku planowane są pierwsze pochówki państwowe tych osób, które udało się odnaleźć i zidentyfikować, a także rozszerzenie obszaru prac poszukiwawczych na inne miejsca, które będą być może wiązać się w większej mierze z okupacją niemiecką, z okresem II wojny światowej.\n- Przygotowujemy się również stopniowo do poszukiwań osób, które zginęły w 1939 r., ponieważ kwerenda w materiałach archiwalnych, materiałach Polskiego Czerwonego Krzyża ujawnia ogrom osób, których nigdy nie odnaleziono, nie zidentyfikowano i których rodziny do tej pory poszukują, zarówno na terenie Małopolski, jak i innych województw naszego kraju - mówił szef pionu Poszukiwań i Identyfikacji IPN w Krakowie.\nZaznaczył, że do Instytutu zgłaszają się ludzie z całej Polski, poszukujący swoich bliskich, nie tylko pochodzących z Małopolski, ale także tych, którzy najprawdopodobniej tutaj zginęli. - Niekiedy udaje nam się informacje na ich temat odnaleźć bardzo szybko w jakichś dokumentach, i wskazać istniejące groby, w innych wypadkach pobieramy materiał genetyczny od tych osób; w tym roku około 50 takich pobrań zostało przez nasze biuro dokonanych - podkreślił.\nDr Golik zwrócił również uwagę, że ważna jest kwestia także późniejszych pochówków osób, które uda się odnaleźć, w związku z czym pion ściśle współpracuje z Biurem Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN. - Projektem, który mamy nadzieję zrealizować w przyszłym roku, będzie panteon, czy też grób na Cmentarzu Rakowickim, gdzie będziemy chcieli składać szczątki tych partyzantów, których rodziny będą sobie życzyły, żeby zostali pochowani na terenie Krakowa - mówił.\nZ kolei dyrektor krakowskiego oddziału IPN dr hab. Filip Musiał zwrócił uwagę, że badania pionu poszukiwawczo-identyfikacyjnego są prowadzone w różnych miejscach, ale rzeczywiście jednym z tych głównych nurtów są próby odnalezienia osób zamordowanych na podstawie wyroków Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie. - Chodzi o osoby, które zostały przez komunistów oskarżone o tzw. przestępstwa polityczne, czyli działaczy podziemia, głównie zbrojnego, ale także politycznego z okresu powojennego - podkreślił.


Strażacy interweniowali z powodu włączonego czujnika CO - Nidzica\n2018-04-26 16:22:36 (ost. akt: 2018-04-26 16:22:35)\n— Po przejeździe pomieszczenia wentylowano. Ratownicy sprawdzili zawartość powietrza. Niebezpiecznego stężenia CO nie stwierdzono. Po uruchomieniu piecyka gazowego do ogrzewania wody w powietrzu nie potwierdzono niebezpieczeństwa z tytułu tlenku węgla— poinformował Andrzej Osowski, oficer prasowy PSP.\nTagi: Nidzica straż pożarna 2018 tlenek węgla interwencja


La Roche Posay - Internetowa Apteka pod Słońcem - tanie leki on-line\nOd ponad 30 lat francuski koncern La Roche-Posay współpracuje z dermatologami na całym świecie, aby opracować produkty do pielęgnacji skóry i makijażu odpowiednie dla każdego rodzaju cery.\nProdukty La Roche-Posay są dobrze tolerowane przez skórę i spełniają wymagania kosmetyczne dermatologów dlatego często są przepisywane lub zalecane jako środek terapeutyczny lub uzupełnienie leczenia medycznego.\nChociaż asortyment La Roche-Posay został stworzony z myślą o produktach uzupełniających terapię przepisywaną przez dermatologów pacjentom z podstawowymi problemami (trądzik, egzema, atopia itp.), to wkrótce rozszerzono ich zastosowanie. Kosmetyki zaczęto stosować do codziennej pielęgnacji skóry (m.in. wrażliwej, odwodnionej, podrażnionej, jako terapia przeciwstarzeniowa). Dodatkowo La Roche-Posay rozszerzył gamę produktową o szampony i produkty do makijażu odpowiednie do skóry wrażliwej (podkłady, kosmetyki do makijażu oczu itp.).\nPolecany przez dermatologów i farmaceutów.\nGamy produktów La Roche-Posey:\n•\tActive C – korekcja zmarszczek płytkich i głębokich skóry – skóra normalna i mieszana;\n•\tAnthelios – ochrona przeciwsłoneczna twarzy i ciała;\n•\tCicaplast – seria kosmetyków regenerujących;\n•\tDelikatne oczyszczanie – kosmetyki do demakijażu i oczyszczania (pianki, mleczka, peelingi, etc.);\n•\tEffaclar – kompletna pielęgnacja dla skóry trądzikowej;\n•\tHydraphase – kosmetyki nawilżające dla cery odwodnionej i wrażliwej;\n•\tHydreane – kosmetyki nawilżające dla skóry normalnej I mieszanej;\n•\tIso-Urea – wygładzające nawilżające mleczko do ciała przeciwko chropowatości skóry;\n•\tKerium – szampony\n•\tLipikar – kompletna pielęgnacja skóry suchej, atopowej;\n•\tNutritic – sztyft do suchych I wrażliwych ust;\n•\tNutritic Intense – intensywna pielęgnacja odżywczo-regenerująca do skóry bardzo suchej;\n•\tRedermic – intensywna kuracja przeciwzmarszczkowa;\n•\tRosaliac – kosmetyki do codziennej pielęgnacji skóry wrażliwej ze skłonnością do zaczerwienień.\n•\tSubstiane [+] – terapia przeciwstarzeniowa dla skóry dojrzałej, przeciwdziała suchości skóry i wiotczeniu rysów twarzy;\n•\tToleriane – linia kosmetyków do kompleksowej pielęgnacji skóry wrażliwej, skłonnej do alergii i atopii;\n•\tToleriane Teint – podkłady, fluidy i pudry dla cery wrażliwej;\n•\tWoda termalna.\nCena: 55,05 zł\nLa Roche-Posay REDERMIC+UV...\nLa Roche-Posey Redermic C...\nSynchroline Aknicare Krem do cery tłustej i...


Film Dziewczyny z Dubaju jest oparty na faktach. Będzie skandal! Premiera filmu Dziewczyny z Dubaju zagrożona? Doda ma kłopoty 17.09.2021 | Express Ilustrowany\nFilm Dziewczyny z…\nDariusz Pawłowski 17 września 2021, 17:12\nPremiera filmu Dziewczyny z Dubaju zagrożona?! Film "Dziewczyny z Dubaju" trafi do kin jesienią. Doda mówi, że film o seksaferze "Dziewczyny z Dubaju" będzie mocny. Aleksandra Mecwaldowska/Kino Świat\nOparty na faktach film "Dziewczyny z Dubaju" opowiada o seksaferze z udziałem celebrytów. Bzie skandal! Doda już ma problemy przez film "Dziewczyny z Dubaju"! Zobacz, które aktorki zagrają w najbardziej wyczekiwanej produkcji 2021 roku. W galerii prezentujemy pierwsze kadry z filmu Dziewczyny z Dubaju opowiadającego o tzw. aferze dubajskiej.\nFilm Dziewczyny z Dubaju jesienią w kinach! Skandal murowany\nDoda mówi, że filmu "Dziewczyny z Dubaju" będzie mocny.\nJak zapowiadają realizatorzy, oparte na prawdziwych wydarzeniach „Dziewczyny z Dubaju” mają zdemaskować "hipokryzję polskiego show biznesu i ujawnić całą prawdę na temat tzw. afery dubajskiej, w którą zamieszane były zarówno celebrytki i modelki, jak również wiele znanych postaci ze świata polityki, biznesu, czy sportu".\nFilm Dziewczyny z Dubaj został wyprodukowany przez duet: Dorota Rabczewska i Emil Stępień, którzy już wcześniej mieli okazję współpracować przy hitach "Pitbull. Niebezpieczne kobiety" i „Pitbull. Ostatni pies”. Reżyserii podjęła się Maria Sadowska – autorka obsypanego nagrodami obrazu "Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej". Zdjęcia były kręcone zarówno w luksusowych miejscach w Polsce, jak i w prestiżowych międzynarodowych lokacjach.\nDziewczyny z Dubaju: obsada. Jakie aktorki zagrają w filmie Dziewczyny z Dubaju?\nW filmie Dziewczyny z Dubaju zobaczymy m.in. Paulinę Gałązkę, Katarzynę Figurę, Jana Englerta, Beatę Ścibak-Englert, Katarzynę Sawczuk, Olgę Kalicką, Annę Karczmarczyk i Józefa Pawłowskiego. W obsadzie pojawiły się także zagraniczni aktorzy: Giulio Berutti, Iacopo Ricciotti, Andrea Preti oraz Luca Molinari.\nDziewczyny z Dubaju w filmie zagrają aktorzy:\nFabuła filmu Dziewczyny z Dubaju\nEmi to młoda, ambitna dziewczyna, która od lat marzy o wielkim świecie. Gdy tylko nadarza się okazja, bez wahania wskakuje w jego tryby, stając się ekskluzywną damą do towarzystwa. Wkrótce to ona na zaproszenie arabskich szejków zaczyna werbować polskie miss, celebrytki, gwiazdy ekranu i modelki. Jednak ten niedostępny, opływający w luksusy świat już niedługo pokaże swoją mroczną stronę…\nFilm Dziewczyny z Dubaju inspirowany jest wydarzeniami opisanymi w książce Piotra Krysiaka.\nMateriał oryginalny: Film Dziewczyny z Dubaju jest oparty na faktach. Będzie skandal! Premiera filmu Dziewczyny z Dubaju zagrożona? Doda ma kłopoty 17.09.2021 - Dziennik Łódzki\nGość 16.09.2021 16:50:52\nWielu prominentnych starych dziadów z pis korzystało ( i korzysta) z usług tych prostytutek i to za pieniądze podatnika, dlategi chcą zablokować ten film bo wiele postaci można kojarzyć... Dlatego zastraszają producentów.\nProkurator ZERO już straszy, widać czegoś się boi...\nxxxxx 15.09.2021 18:18:15\nGościu jesteś żałosnym prymitywem w pisaniu swoich wulgarnych tekstów. Ale dorwiemy cię i narobimy wstydu.\nGość 13.09.2021 10:10:52\nGość 12.09.2021 16:51:46\n18 sierpnia, 16:32, Gość:\nfilm dla pisiorów!\n28 sierpnia, 09:50, Gość:\nnie dla pisorow ,tylko wlasnie dla takich jak TY!\n31 sierpnia, 13:45, Gość:\n2 września, 17:32, Gość:\na ty ssij donaldowi i to z połykiem\nSsij kurduplowi!tylko dobrze\nDarek 12.09.2021 09:43:01\nNie nazywajcie tego zera reżyserem cały Patryczek nie umiał choć jednego dobrego filmu nakręcić wszystko to gnioty.\nPISIOR 06.09.2021 08:51:16\nAutostrada do piekła jest piękna, a "towarzystwo" wyborne. Najgorszy jest jednak ten cel.\nGość 02.09.2021 17:32:44\nGość 01.09.2021 10:29:12\nMiłośnikom tematu polecam RedTube i Pornhub\nKapral 31.08.2021 23:40:18\n"Super"....Film o polskich dzi-w/ka.ch .Po co to kręcić?WSTYD!!!\nKapral 31.08.2021 23:39:26\nSuper....Film o polskich [wulgaryzm]ch .Po co to kręcić?WSTYD!!!\nGość 31.08.2021 13:45:05\nMaciuś 31.08.2021 12:22:59\nWiele z nich nigdy nie wraca. Giną one i ślad po nich. Są też złoci chłopcy. Jeden z nich niedawno zmarł z Amsterdamie w dziwnych okolicznosciach. Trzeba być super odważnym, głupim i zdesperowanym.\nxXx 28.08.2021 19:40:34\nPozdrowienia dla tych larw które za kasę chciały żreć g..no.\nOby wasze nazwiska znów stały się znane.\nGość 28.08.2021 09:51:52\n27 sierpnia, 22:09, Gość:\npewno postytutki z Banderlandu w rolach-fuj jaki upadek kultury polskiej w 30 leciu pseudo demokracji ...\nGość 28.08.2021 09:50:58\nMaria Sadowska w bikini na Zanzibarze: życie w naturalnej pocztówce jest możliwe\nDługie włosy zasłaniają ciało piosenkarki Ewę Farnę! ZDJĘCIA\nJarosław Bieniuk pokazał swoją ukochaną! Już się nie ukrywają. ZDJĘCIA\nNOWE Seksowne zdjęcia Marii Sadowskiej. Wypoczywa z mężem na Zanzibarze. ZDJĘCIA\nPiosenkarka Maria Sadowska wypoczywa z mężem na Zanzibarze. Fani zachwyceni zdjęciami Sadowskiej.\n17 września 2021, 20:27\nNOWE Tylko włosy zasłaniają nagą piosenkarkę Ewę Farnę! Piosenkarka przeszła zaskakującą metamorfozę. ZDJĘCIA 17.09.2021\nEwa Farna na potrzeby sesji zdjęciowej promującej utwór „No nie” przeszła zaskakującą metamorfozę.\nfarna no nie\newa farna naga jest instagram\n17 września 2021, 20:24\n17 września 2021, 20:20\nNOWE Dodatkowe 300 zł dla emerytów. Kto mógłby skorzystać na obniżce składki zdrowotnej?\n17 września 2021, 20:18\nNa których drogach w województwie łódzkim prowadzone są dzisiaj (17.09.2021) roboty drogowe? Zderzenie się pojazdów w ruchu: droga 74, Grębenice (31. km) .


Polak zjada co miesiąc ponad kilogram cukru. Większość nieświadomie - Echo Chorzowa - portal miejski, aktualności, informacje, wiadomości, prasa lokalna, niezależne media\nStrona główna » Polak zjada co miesiąc ponad kilogram cukru. Większość nieświadomie\nJedna, dwie łyżeczki cukru do kawy czy herbaty to wydaje się mało. Ile cukru rzeczywiście jemy? Przeciętny Polak zjada co miesiąc ponad kilogram cukru, czyli więcej niż jedno opakowanie – pokazują dane GUS. Mimo mniejszych zakupów cukru pod czystą postacią, jego całkowite spożycie wzrasta, szczególnie w formie wyrobów bardziej przetworzonych.\nźródło wp.pl, PAP, tvp.info\nTagicukier Echo Chorzowa GUS informacje otyłość wiadomości wp.pl


W pałacu – Teatr dla Wszystkich\nLiz Braswell: Cierń klątwy. Mroczna baśń. Harperkids, Warszawa 2020 – pisze Izabela Mikrut.\nBella postanawia ocalić ojca – porwanego i uwięzionego w zamku przez groźną bestię. Ofiarowuje zamiast niego – siebie. Oznacza to, że do końca życia będzie więźniem – ale na razie nie zastanawia się nad konsekwencjami impulsywnej decyzji. Na taką refleksję przyjdzie czas później, kiedy dziewczyna spędzać będzie czas wśród zaczarowanych sprzętów i nudzić się bezgranicznie. Samo zwiedzanie kolejnych komnat nie zapewnia rozrywki na długo – raczej będzie w końcu potęgować poczucie osamotnienia. Zwłaszcza kiedy Bella przekona się, że miejsce pełne jest zaklętych ludzi: wszyscy pełnią funkcje przedmiotów: komody, imbryka czy filiżanek – jednak przez Bestię musieli zrezygnować ze swoich marzeń i dążeń. Bella widzi, że nie ma dla niej ratunku – i podzieli los miejscowych. Bestia wydaje się nieprzejednana. Ale to postać, która jest tragiczna i kiedy odkryje to młoda, wrażliwa dziewczyna, sytuacja mocno się zmieni.\nFabułę powieści, którą Liz Braswell opracowuje na kanwie baśni, wszyscy znają. Po co w takim razie sięgać po „Cierń klątwy”? Pomijając samą lekturę Mrocznej serii (przerobienie znanych motywów na historie niezbyt optymistyczne i dalekie od disneyowskiej cukierkowości przyciąga młodych odbiorców, bo bazuje na ich ciekawości) – autorka eksponuje nieco inny niż oczywista kwestia wątek. Interesuje ją relacja Belli z matką. Dziewczyna nie ma pojęcia, jakich czynów dopuściła się czarodziejka w przeszłości i jak bardzo wpłynęła na losy Bestii – stopniowo to odkrywa. Może podejść do tego bez większego żalu: sama też nie zna specjalnie własnej rodzicielki. Wychowywał ją ojciec, a Bella nie ma pojęcia, skąd takie decyzje – i dlaczego nie mogła nawiązać kontaktu z czarodziejką. Ta jest obecnie obcą osobą, może zatem dokonywać dowolnie złych czynów – nie wpłynie to ani na poczucie pewności siebie bohaterki, ani na jej emocje. Bella odkrywa tajemnicę Bestii: z zaczarowanej róży, która mieści się w pałacu pod specjalnym kloszem, spadają płatki. Bestia ma określony czas na znalezienie ratunku: jeśli ostatni płatek spadnie, nie da się już nic zrobić, klątwa się dopełni. Zadanie nie należy do prostych – Bestia powinien znaleźć kogoś, kto go pokocha. Ponieważ nie wychodzi z zamku, ma niewiele szans na podbicie czyjegoś serca. Wydaje się, że pogodził się już z porażką. A jednak.\nZnacznie ciekawsze od streszczenia historii okazuje się zmienianie proporcji. Bella przedstawiona na początku jako ta, która wszystko zrobi dla ojca, z czasem zostaje definiowana niemal wyłącznie przez brak uczuć do matki. Bestia na początku przeraża – jako ten, który wszystkich więzi i skazuje na los, który stał się też jego udziałem. Dopiero po pewnym czasie autorka odsłania wrażliwą stronę Bestii i pozwala uwierzyć w przyszłe uczucie. Jest tu sporo walk, drapieżności czy agresji, co w pełni zrozumiałe, jeśli bierze się pod uwagę kształt całej serii. Oznacza to, że Liz Braswell wybrała drogę, która przypadnie do gustu młodzieży – przekona odbiorców do czytania dla rozrywki.\nTags: Harperkids, Liz Braswell\nW gąszczu niepozbieranych myśli


Ryszard Czarnecki, Elżbieta Rafalska, Piotr Arak, dr Tomasz Nałęcz, Paweł Bobołowicz – Poranek WNET – 8 lutego 2019 r. - WNET.fm\nRyszard Czarnecki, Elżbieta Rafalska, Piotr Arak, dr Tomasz Nałęcz, Paweł Bobołowicz – Poranek WNET – 8 lutego 2019 r.\nPiotr Arak – analityk ekonomiczny i manager, dyrektor Polskiego Instytutu Ekonomicznego;\ndr Tomasz Nałęcz – były dyrektor Państwowego Instytutu Geologicznego;\nRyszard Czarnecki o sporze między Wielką Brytanią a Unią Europejską w sprawie porozumienia dotyczącego brexitu. Jak mówi deputowany do Parlamentu Europejskiego ugoda między państwem a organizacją coraz bardziej staje się nierealne. W przeciągu sześciu najbliższych tygodni (a tyle zostało do brexitu) jest to niemożliwe. Gość Poranka WNET stwierdza więc, że prawdopodobnie wyjście Wielkiej Brytanii z UE się przedłuży. Ponadto Czarnecki odnosi się do krytycznych słów premiera Polski Mateusza Morawieckiego w stronę Komisji Europejskiej.\nPiotr Arak o hegemonii pewnych państw europejskich na rynku Starego Kontynentu.\nDr Tomasz Nałęcz o wycofywaniu się rządy z wdrożenia nowej ustawy o Polskiej Agencji Geologicznej.\nElżbieta Rafalska mówi na temat polityki społecznej Prawa i Sprawiedliwości w kontekście coraz większych roszczeń różnych grup społecznych. Jak przyznaje minister od czasów rządów Zjednoczonej Prawicy wynagrodzenie przeciętnie wzrosło o 500 zł, a to dopiero początek dobrego prosperity. Gość Poranka WNET mówi również o racjonalności wprowadzenia programu Rodzina 500+. Rafalska oznajmia, że zanim projekt został wdrożony, to wszystkie elementy szerokiego programu mieli na papierze: „Wiedzieliśmy jaka jest luka vatowska, więc mieliśmy pewność co do finansowania tego programu społecznego”. W kontekście tej wypowiedzi podkreśla, że pieniądze na emeryturę dla matek (Mama 4 Plus) również są w budżecie państwa. Ponadto wypowiedziała się w sprawie postulatów dotyczących polityki socjalnej nowej partii Roberta Biedronia Wiosna oraz przedstawiła istotę problemu demograficznego w naszym kraju.\nPaweł Bobołowicz o rekordowej liczbie kandydatów na prezydenta Ukrainy. Jest ich bowiem 42. Zastanawiające jest to, gdyż Ukrainiec, który chce kandydować na prezydenta musi zapłacić kaucję o wartości 2,5 mln hrywien, czyli ok. 350 tys. złotych. Kaucja zostanie oddana jedynie kandydatom, którzy weszli do drugiej tury.\nWojciech Piotr Kwiatek o „Wyzwoleniu” Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Anny Augustynowicz, który został wystawiony w warszawskim Teatrze Polskim. Redaktor sądzi, iż spektakl szydzi z polskiej tradycji. Natomiast poleca w „Zemstę nietoperza” w teatrze Narodowym.