Kuba – Aquadiver\nWakacje powoli się kończyły, zieleń traciła swoją soczystą zieloną barwę, a każdy następny dzień stawał się coraz krótszy. Był to odpowiedni moment na planowanie wiosennej podróży. Raz, że zima mniej doskwiera, dwa że jest cel, do którego przyjemnie odlicza się krótkie, szare i nieprzyjemne dni.\nPomysł wyprawy na Kubę spadł dość niespodziewanie, ale tak jak podejrzewałem czytając program przygotowany przez Piotra był to strzał w przysłowiową dziesiątkę. Po kilku słowach z Piotrem, ustaliłem termin i się zaczęło… W kilka dni zgłosiło się ponad 20 osób, część z nich miała jechać ze mną po raz pierwszy…\nChoć do marca pozostawało ładnych kilka miesięcy rozglądałem się od razu za połączeniami lotniczymi. Akurat nie trafiliśmy na żadne okazyjne ceny i połączenia, w związku z tym, postanowiłem poczekać. Nie rozpisując się o szczegółach, polecam Wam jednak kupowanie biletów lotniczych najszybciej jak się da… W naszym przypadku cena kupionych w styczniu biletów była normalna, jednak trasa nieco męcząca. Większość z licznej ekipy dotarła do Havany lecąc przez Amsterdam i Panamę… Zmęczenie na pewno zrekompensowały zakupy w tanich lotniskowych sklepach panamskich. Niezapomniany był też widok z powietrza na kanał panamski i stojące na redzie ogromne ilości statków. Panama City też prezentowała się okazale. Lśniące czerwienią zachodzącego słońca wieżowce wyglądały naprawdę imponująco. Nasza Warszawa niestety tak okazale się nie prezentuje. Po zakupach czekał nas już ostatni lot do Havany, do której dotarliśmy dość późno. Na miejscu czekał na nas Piotr – gospodarz i autor programu. Zawsze fajnie jest jak na drugim końcu świata umówiona osoba wypatruje turystów i po prostu czeka. Pamiętam, że nie zawsze tak było, czasami ten nasz przewodnik czy też opiekun spóźniał się, czasami mylił terminale, czasami nie mógł nas znaleźć…\nTeraz było naprawdę ok., chociaż Renata i Bartek mieli problem z bagażem, co nas trochę opóźniło w zameldowaniu się na kolacji. Umęczeni podróżą i zmianą strefy czasowej chętnie zajmowaliśmy stoliki poddając się kulinarnym wyborom dokonanym prze Piotra. Wiedział on, że zamówienia indywidualne, a także nieznajomość języka hiszpańskiego i kuchni kubańskiej wydłuży nam tą kolację w nieskończoność. Szczerze, to jedzenie było średnie, ale ciepłe i pożywne. Nie pamiętam już co dokładnie jedliśmy, były to na pewno typowe dania kuchni lokalnej, która określana jest jako mało wyrafinowana… Główne jej danie to wieprzowina z ryżem i czarną fasolą oraz platanos – czyli smażony mączysty banan. Dopiero przed kolacją zebrała się cała nasza grupa – czyli licząc Piotra i mnie, aż 24 osoby. Jak się z czasem okazało, nie był to problem, ale okazja do poznania nowych ciekawych ludzi. Chociaż na początku grupa olsztyńska nieco nieufnie patrzyła na grupę warszawską, to im dłużej trwała nasza wyprawa, tym lepiej i fajniej się integrowaliśmy (kilka razy nawet za mocno). Pamiętam, że marzenie o Kubie, zawsze objawiało się w moich myślach starym amerykańskim autem, oraz rumem i cygarem. Już na lotnisku wszystko to co myślałem o tym kraju zaczęło pachnieć i być wymierne. Nie zgadzała się jedynie pogoda, bo nasz pierwszy kubański wieczór był po prostu chłodny, co Piotr odnotował wyraźnie jako swego rodzaju anomalię. Rześkie wieczory powtórzyły się jeszcze kilka razy, ale na szczęście aura się opamiętała i było już do końca pobytu gorąco, jak na Karaiby przystało…\nPierwszą kolacja i wieczorek zapoznawczy z powodu czekającego nas przejazdu musieliśmy sprawnie zakończyć, jednak imprezka przeniosła się do autobusu… Kto nie padł ze zmęczenia integrował się dalej smakując w sumie tani rum Havana Club i inne nieznane w naszym kraju marki.\nWcześniej, bo jeszcze na lotnisku wymienialiśmy pieniądze. W odróżnieniu od bratniej Wenezueli, na Kubie można zrobić to legalnie po normalnym kursie. Żeby nie było tak prosto, na Kubie istnieją obecnie dwie waluty. Jest to peso – stary pieniądz, którego w przeliczeniu 18:1 zastępuje powoli CUC. Jeden CUC to jeden dolar, łatwo było nam zatem wszystko na bieżąco przeliczać… Litr rumu można już było kupić za 2-3 CUC, lepszy rum za ok. 7 CUC, a najdroższe za kilkanaście CUC…\nPodróż z Havany do naszego pierwszego miejsca, w którym mieliśmy spędzić najbliższy tydzień trwała kilka godzin. Zza autobusowych okien widać było niewiele, ale pomimo mroku stwierdzić było można że kraj to spokojny i przemysłu w nim brak. Ruch na drodze też praktycznie nie istniał; z rzadka mijaliśmy jakieś auta, najczęściej te stare amerykańskie.\nDo Playa Larga dotarliśmy już w środku nocy. Nie było zatem łatwo rozlokować się w prywatnych kwaterach tzw. casach, które rozrzucone były w odległości kilkuset metrów od siebie. Podzieleni na grupki zajmowaliśmy pokoje licząc jeszcze na kilka godzin snu. Program bowiem był bezlitosny – za kilka godzin, po śniadaniu pierwsze nurkowanie! Ja zająłem domek wraz z Piotrem, organizatorem i Kubą , który na Kubie był tak jak i ja po raz pierwszy. Degustacja rumu Havana Club i słynnych cygar Cohiba, zajęła nam jeszcze nieco czasu, także sen skurczył się jeszcze bardziej. Po śniadaniu podanym przez Marię (jajecznica czyli tortilla, sok z arbuza, kawa i chrupkie pieczywo), naszą gospodynię, nieco zaspani i zdezorientowaniu ruszyliśmy na zwiedzanie miasteczka. Okazało się że przebywa w nim spora liczba turystów, a same miasteczko to długa ulica z casami dla turystów (i z domami dla gospodarzy znajdującymi się z tyłu), kilka restauracji, dwa sklepy i plaża na końcu zatoki świń. Senny, wiejski klimat raz po raz przerywały tylko przejeżdżające dostojnie auta i różnej konstrukcji pojazdy – skutery, motory, traktory i inne dziwolągi wymyślane miejscowych garażach. Przy okazji odwiedziliśmy z Kubą także inne domki i grupki naszych załogantów. Wszystkim podobała się formuła mieszkania z Kubańczykami w ich domach. Oczywiście z czasem pojawiały się różne problemy, ale naprawdę pomysł korzystania z takich miejsc pozwala lepiej poczuć miejscowy klimat. Okazało się że brak znajomości języka hiszpańskiego może czasami przeszkadzać, bo w Playa Larga nasi gospodarze raczej po angielsku nie mówili. Z resztą już po wizycie w Wenezueli wiem, że język hiszpański warto, a nawet trzeba znać… Nawet bariera językowa nie przeszkadzała jednak na sympatyczny kontakt i wymianę różnic kulturowych.\nNadszedł w końcu czas na pierwsze nurkowanie. Zebraliśmy nasz sprzęt i pod domkiem, gdzie mieszkała największa część naszej grupy czekaliśmy na transport. Nie do końca wierzyłem Piotrowi, który opowiadał że na nurki mamy jeździć żółtym amerykańskim gimbusem… Okazało się to jednak prawdą. Takim pojazdem na nurkowanie jeszcze nie jeździłem, podobnie z resztą jak pozostali… Żółty gimbus rozwożący rano i po południu pracowników jakiego zakładu państwowego, był wolny w środku dnia. Państwowe centrum nurkowe podnajmowało zatem kierowcę i pojazd do kolejnej usługi. Mniemam, że robiono to oficjalnie, bo Francis – szef centrum nurkowego w Playa Larga robił to ze zbyt dużym rozmachem, aby sprawa miała zostać poufna. Butle ładowane były zatem z tyłu autobusu, dalej wkładaliśmy torby ze sprzętem, a potem dumnie siadaliśmy na nagrzanych, mocno zużytych siedzeniach z dermy. Na początku każdy zrobił sobie fotkę siedząc za kółkiem tego amerykańskiego kultowego pojazdu, w ojczystym kraju wyrzuconego pewnie na złom, jednak tutaj eksploatowanego cały czas…\nW środku poza gorącem przeszkadzał też spory hałas, ale klimat takiej jazdy na nurkowanie był naprawdę niepowtarzalny. Z Playa Larga jeździliśmy więc codziennie, najpierw rano, a później po lunchu i sjeście na nasze nurkowania. Całą ekipę podzieliłem na trzy grupy, każda dostała swojego przewodnika, i chociaż w tym miejscu nie wymagano od nas żadnych certyfikatów, ubezpieczeń; nie podpisywaliśmy też żadnych dokumentów, to jakoś udawało się to sprawnie ogarniać… Ja w swojej grupie miałem jednego początkującego – Bartek rozpoczął kurs OWD w Polsce i zakończył na Kubie. Miał więc wymarzone wręcz wejście w nurkowanie, a z racji tego, że radził sobie doskonale szkolenie nie było dla niego żadnym problemem. Pomagały w tym z pewnością warunki; ciepła i bardzo przejrzysta błękitna woda. Nie było też silnych prądów, a ukształtowanie dna było wręcz idealne. Biały piasek porastały korale i gąbki; wraz ze wzrostem głębokości rafa robiła się coraz bardziej spójna. Sto metrów od linii brzegowej, na mniej więcej 18 metrze łagodnie opadające dno kończyło się i pojawiał się wielki uskok.\nŚciana opadała już na poważne głębokości, ale też skrywała bardzo ciekawe formacje skalne – kaniony i tunele, a nawet trzy wraki. Pomimo, że podobne do siebie nurkowania były świetne. Do tej pory znałem morze karaibskie od strony Meksyku (Cozumel), z drugą co do wielkości rafą barierową świata (po tej australijskiej), gdzie w sumie było podobnie, oraz południową jego część . Jednak wybrzeże wenezuelskie nie było tak atrakcyjne dla płetwonurków. Woda o zielonym zabarwieniu i ograniczonej przejrzystości skrywała mnóstwo ciekawych organizmów, ale okoliczności nie pozwalały na ich komfortową obserwację. W dobrych humorach, już po kolacji na której dominowały w końcu owoce morza i ryby udaliśmy się na spacer wzdłóż głównej ulicy. Głównym celem stało się odnalezienie sklepu… Okazało się jednak, że dystans do przejścia jest całkiem spory, więc trochę dlatego, ale i też dla zabawy zatrzymaliśmy wielkiego ziła z prośbą o podwózkę… Kubańczycy pękali ze śmiechu widząc jak nasza banda z wielkimi trudami gramoli się na pakę radzieckiej ciężarówki. W dobrych humorach dojechaliśmy w ten sposób do sklepu, który był zamknięty. Zafrasowany tym faktem kierowca, pomimo pasażerów i ustalonej trasy, zawrócił i podrzucił nas do otwartego jeszcze sklepu. W dowód sympatii dostał od nas rum i ciastka. Długo jeszcze wymienialiśmy uśmiechy i uprzejmości (pomimo językowej bariery); pasażerowie zamiast się wściekać na opóźnienie bili tylko brawo J\nSzybko dokonaliśmy zakupów, głownie różnych odmian rumu. Degustacja przyniosła zwycięstwo rumowi – Santiago de Cuba, który kosztował ok. 7 CUC – czyli 20 zł za 0,70 litra brązowej cieczy… Degustowaliśmy sam rum i rum z colą – czyli jeden z najpopularniejszych i najstarszych drinków – Cuba libre. Butelkowana coca-cola znana była zaledwie od dziesięciu lat, kiedy uczestniczący w wojnie hiszpańsko-amerykańskiej na początku XX wieku, kawalerzyści Rough Riders zaczęli dolewać do niej rumu i wznosić toast Cuba libre! Obecnie poza lodem do drinka Cuba libre dodaje się często sok z limonki.\nRum z kolei to alkohol produkowany z trzciny cukrowej. Trunek ten zaczęto wytwarzać na Kubie już w XVII wieku, gdy rozwinęły się plantacje trzciny cukrowej. Wytwarza się go z melasy, która jest produktem ubocznym produkcji cukru.\nDegustowaliśmy zatem rum przez cały nasz pobyt, degustowaliśmy też do tego cygara. Spróbował prawie każdy, pilnowaliśmy się tylko żeby degustacja nie wymknęła się spod kontroli, żal bowiem było odpuszczać nurkowania.\nFransis i jego ekipa w żółtym gimbusie zorganizowali nam ponad 10 nurkowań, w tym jedno nocne i jedno w cenocie!!! Nurkując w zatoce Świń zachwycaliśmy się bajecznym kolorem wody, jej przejrzystością i panującym pod powierzchnią klimatem. Jeżeli czegoś brakowało – to dużych ryb, których na całym świecie jest już coraz mniej… Tutaj prawdopodobnie zostały wyłowione, przyznać jednak trzeba, że jakiś stary, tradycyjny sposób, bo na Kubie nie można pływać na silnikach. Łódki rybackie były zatem jak nasze optymistki i ze swoimi małymi żagielkami wyglądały nieco dziecinnie. Oczy cieszyły na pewno licznie występujące gorgonie przypominające ogromne wachlarze. Koralowce te występują w ciepłych i nasłonecznionych wodach, są czymś pomiędzy koralowcami miękkimi, a twardymi. Największą kolonią w wodach naszej zatoki były oczywiście gąbki, niektóre tak duże, że dawało się w nich schować połowę ciała płetwonurka… Gąbki, jako przedstawicieli prymitywnych zwierząt wyróżnia brak symetrii, a także bardzo zmienna forma, kształt i kolor. Powoduje to, że mamy pod wodą okazję do oglądania mnóstwo cudownych form, które w nocy lub po podświetleniu latarką tryskają soczystymi kolorami.\nWśród ryb dominowały zeberki i ławice lucjanów, sporo było mniejszych gatunków. Do tego wszystko co występuje w ciepłych morzach: różne gatunki krabów (w tym taki, którego do tej pory widziałem jedynie na Kanarach – w Atlantyku), mureny, skrzydlice, ośmiornice, krewetki skrywające się w gąbkach, papugoryby, ogończe oraz żółwie. Z większych ryb sporo było barakud. Naprawdę widać, było, że rafa wyrastająca z jasnego piasku – żyje i jest w doskonałym stanie. Podwodne warunki były idealne dla fotografów. Brak prądów i przejrzysta woda bez łupieżu skłaniały do pstrykania. Oczywiście w tak dużej grupie znalazło się kilka osób gotowych do pozowania, a wytrenowani przeze mnie na innych wyjazdach szybko ustawiali się jak trzeba cierpliwie czekając, aż skończę… Nurkowaliśmy codziennie w innym miejscu – jeżdżąc coraz dalej w stronę Playa Giron. W kwietniu 1961 r., Playa Giron była jednym z dwóch lądowisk drogą morską dla około 1500 zbrojnych kubańskich emigrantów. Oczywiście upamiętniała to wydarzenie stosowna państwowa tablica… Tam właśnie w pięknie położonym miejscu spędziliśmy prawie cały dzień, pływając, opalając się i okupując państwowy bar z trunkami. Były one w cenie biletu, także zaraz po lunchu nie mając już w perspektywie nurkowań, sprawdzaliśmy tempo pracy barmanów…\nPodczas naszych przejazdów na nurkowania pod kołami żółtego nimbusa, pomimo hałasu jaki generował zaczęło się dziwne chrupanie. Szybko zorientowaliśmy się że to odgłos pękających pod kołami chitynowych pancerzy krabów lądowych. Wędrujące masowo w okresie wiosny kraby przemieszczały się w stronę wody w celu rozmnażania. Proces trawa podobno aż kilka tygodni. Oddychające skrzelami pomarańczowe, czerwone i brązowe kraby unikając słońca wędrując z lasu do morza rankiem i wieczorem. Migrują wyłącznie samice, poddając się instynktowi złożenia jaj w wodzie. Są tak nastawione, że na wszystkie przeszkody bojowo podnoszą swoje szczypce, choćby sekundę przed śmiercią czającą się np. po kołem samochodu wyglądają bojowo… Dla nas był to niesamowity i straszny zarazem spektakl. Kierowcy zwalniali, próbowali omijać bezbronne skorupiaki, ale ich ilość przypominająca ruchomy dywan nie pozwalała za bardzo nic zrobić. Zapach, zmiażdżonych i rozkładających się krabów, oraz odgłos towarzyszący ich tragicznej śmierci pozostanie mi w głowie na zawsze…\nPomimo ciekawych nurkowań w morzu karaibskim, ciekawą alternatywą było nurkowanie w cenocie. Kubańskie cenoty bliższe są nurkowaniu jaskiniowemu. W „Cueva de los Peces” była to obszerna niecka z halokliną na głebokości 10 metrów. Później wpływało się do ciemnego tunelu na około 5 minut, a wypływało w komorze ze światłem. Powrót Francis zafundował nam głębszym tunelem, wypłynęliśmy w tej samej grocie, gdzie zaczęliśmy nurkowanie na głębokości 25 metrów. Udało mi także się z niewielką grupką najbardziej doświadczonych osób zaliczyć inny cenot, ale scenariusz Francisa był tak hardcorowy że nie będę o tym pisał…\nTak jak i ten nurek, taki i sam Francis oraz jego auto (wściekle zielona Alfa Romeo 156) byli odjazdowi. Choć prowadził on państwowe centrum nurkowe „woził” się on jak jego bogaty właściciel… Spóźniał się niemal codziennie, i był mocno wyluzowany. Znał dobrze angielski i wzbudzał postawę: „na baczność” u swoich kolegów z bazy… Najważniejsze że pod wodą i on i jego ekipa byli naprawdę świetni.\nPod koniec naszego pobytu w Playa Larga udaliśmy się na wycieczkę do Trinidadu. Ponad dwieście kilometrów na południowy wschód od naszego miejsca pobytowego pokonać mieliśmy starymi amerykańskimi klasykami. To kolonialne miasto założył w 1514 roku niejaki Velasquez i jest ono jednym z najstarszych miast na Kubie, sama podróż i jej cel zapowiadały się zatem arcyciekawie.\nFaktycznie podstawiono nam trzy niebieskie stare klasyki oraz jednego współczesnego Vana. Początkowo powstał mały konflikt, bo każdy chciał jechać amerykańcem. W drodze powrotnej entuzjazm osłabł i ludzie się pozamieniali. W klasykach wymienione były silniki na diesla, nie było klimy i tyłki przyklejały się do dermy która pokrywała zamaszyste siedzenia. Był za to klimat co kawałek utwierdzany chrupaniem rozjeżdżanych krabów… Podróż była nieco męcząca, za to wolna jazda umożliwiała zwiedzanie… Szare typowe dla socjalistycznych mas bloki i proste budynki stawiane wśród palm wyglądały egzotycznie. Wszystko było starawe, nieco zapomniane i zapuszczone. W odróżnieniu od cywilizacji kapitalistycznej, nie było reklam tylko rewolucyjne bilbordy, pomniki i tablice z podobiznami: Che Guevarry, Chavezza i Fidela. Na ludzkich twarzach malowała się skromność i spokój. Na sklepowych półkach stał rum, były cygara i w zasadzie nic więcej… Widać było po prostu jak funkcjonuje dzisiaj komunizm siejący równość, ale na bardzo kiepskim poziomie.\nSam Trinidad to piękne, wspaniale położone 70-tysięczne miasto. Chociaż zniszczone, kolorowe budynki i ulice wyłożone kostką brukową na tle błękitnego nieba wypełnionego gęstymi, białymi obłokami wyglądały zjawiskowo. Po spacerze i zakupach wycelowanych w drogie niestety pamiątki usiedliśmy w restauracji. Smaczny obiad umiał występ, podczas którego Kubanka dała pokaz śpiewu i tańca w rytmie latino i salsa.\nTygodniowy pobyt w Playa Larga dobiegał końca, ale czekały na nas nowe przygody. Podróż do Viniales. W ciasnym autobusie trudy przejazdu pomagał nam znieść oczywiście rum…\nCała dolina Viniales rozłożona na północno – zachodniej części Kuby wpisana została przez UNECSO na światową listę dziedzictwa ludzkości. Dolina, o długości 15 kilometrów, wciśnięta pomiędzy Sierra de los Organos i Sierra del Rosario jest w rzeczywistości jedną wielką jaskinią wydrążoną przez podziemne rzeki, której sufit zapadł się jakieś 100 tys. lat temu. Porozrzucane po całej okolicy mogotes – 400-metrowe pagórki przypominające stogi siana – to „ściany” tego systemu jaskiń, których nie zdołała podmyć woda.\nPrzeczytałem w przewodniku, że ponad 150 tras o każdym poziomie trudności sprawia, że dolina uważana jest za najlepsze miejsce do wspinaczki na półkuli zachodniej. Dla nas kojarzyć się będzie jednak z niesolidnością kubańczyków (opóźniony transport na plażę), wycieczką konną\ni wizytą w plantacji tytoniu. Najfajniejsza atrakcja wiązała się właśnie z wycieczką na koniach do miejsca gdzie widzieliśmy produkcję cygar, poznaliśmy mnóstwo tajnej wiedzy o nich, no i w końcu mogliśmy je profesjonalnie palić. Maczane w miodzie, zwinięte z liści pozbawionych żyłek – nie zawierały nikotyny i smakowały wyśmienicie.\nŚrednio za to wypadł wieczór kubański, gdzie pomimo wykupienia biletu z opcją open bar – mieliśmy kłopoty z wyegzekwowaniem nieograniczonej liczby trunków. Biedni Kubańczycy nie przewidzieli, że tyle można wypić… W sumie pokaz salsy i muzyka na żywo były dobrym tłem do degustacji Cuba Lbre, Mohito czy Pinacolady… Dziwne, bo rano głowa nie bolała, można zatem było ruszyć na plażę oddaloną o kilkanaście kilometrów… Jednak wtedy po raz pierwszy objawił się koszmarny charakter mieszkańców Kuby. Trafiliśmy akurat na zmianę czasu, o której lokalni kierowcy zapomnieli. Czekali na nas pod kwaterami o godzinę za wcześnie. Kiedy cała nasza banda zjawiła się o umówionym czasie – ich, zniecierpliwionych już nie było. Piotr szybko wziął się do roboty i w załatwił trzy nowe auta. Ale brakowało transportu dla mnie, Darka, Sławka\ni Piotra właśnie. Los okazał się dla nas złośliwy. Dzień wcześniej podczas spaceru po Viniales nabijaliśmy się z jednego auta. Czerwony pojazd o nadwoziu coupe nawet z daleka nie budził zaufania. Pomalowany pędzlem, miał pod silnikiem sporą plamę oleju. Środek pomalowany brązową minią zawierał: deskę rozdzielczą z nierdzewki, z której dumnie wystawały dwa niebieskie kable do rozruchu silnika, i sporo spawów, a także wystających nitów.\nJak się okazało podczas koszmarnej jazdy, nie miał hamulców, zawieszenia, układ chłodzenia był dziurawy jak szwajcarski ser, kanapa z tyłu zupełnie się zapadła, nity wbijały się w kilka części naszych ciał, a z dachu sypała się rdza… Na domiar złego kierowca był zupełnym idiotą; do tego śmierdział i on i jego maszyna… Nie znał nawet drogi na plażę, nigdy tam nie był, co może zdumiewać, bo daleko tam nie było, a plaża okazała się cudowna. Można było pięknie odpocząć w oczekiwaniu na drogę krzyżową w powrocie do Viniales. Skwar na plaży zmuszał do kąpieli i szukania cienia. Podczas spaceru trafiliśmy na kliku podwodnych łowców, którzy w dość prostym i zniszczonym sprzęcie kończyli połowy. Każdy na drucie miał kilkanaście dorodnych ryb, które od razu patroszono i sprzedawano. Największe zaciekawienie kubańskimi łowcami wykazywał Andrzej, mistrz polski w podwodnym łowiectwie. Przyglądał się dokładnie sprzętowi chłopaków, przy okazji opowiadając nam o zasadach, przepisach i o technice połowów. Choć sam mam kartę podwodnego łowcy, poluję jedynie w Norwegii, nasze wody na przestrzeni lat mają coraz mniej życia, więc polowanie z kuszą uważam za niepotrzebny cios zadany i tak zaoranej już przyrodzie…\nNastępnego dnia też było ciekawie i wesoło. Usadowieni na koniach ruszyliśmy w trasę, której celem była plantacja tytoniu i lokalna fabryka cygar. Jadąc konno wśród pól z dojrzewającym tytoniem podziwialiśmy nietkniętą cywilizacją dolinę. Po ponad godzinie dotarliśmy nareszcie w miejsce z którego rozpościerał się przepiękny widok, który podziwialiśmy popijając drinki\ni wypalając cygara, których smak wspomagał miód… Tak, tak; podano nam do wypalenia cygara o nieznacznej zawartości nikotyny (zawijane z liści z których usunięto żyłki…) i polecono obcięte końcówki zamoczyć w lokalnym miodzie… Cudo, zapach i smak nawet dla niepalących przypadły do gustu.\nPobyt w Viniales okazał się ciekawym przerywnikiem między nurkowym tygodniem w Playa Larga, a pobytem w Maria La Gorda. Mieszkaliśmy w hotelowych bungalowach i pojechaliśmy tam na nurkową ucztę. Mieliśmy zrobić 10 nurkowań mając aż 58 miejsc do wyboru. Ośrodek był fajny, stołówka przypominała mi dawne czasy i posiłki na koloniach, a państwowe centrum nurkowe okazało się naprawdę profesjonalne. Baza dysponowała dwoma łodziami, nasze nurkowania odbywały się bardzo punktualnie i sprawnie. Zachodni cypel wyspy to naprawdę dziewicze tereny i podobno po Jardines de la Reina najlepsze nurkowania na Kubie. Brak w tej części Kuby jakiegokolwiek przemysłu i infrastruktury turystycznej zapowiadał moc wrażeń. Faktycznie przejrzystość wody i jej odcień powalały. Pod wodą było nieco więcej życia niż w Playa Larga, duże ryby skupiały się w pięknych ławicach. Klimat znowu tworzyły jaskinie, tunele i ściany. Były też niezwykle rzadkie czarne korale i naprawdę sporo płochliwych graników. Poza tym pod wodą typowe piękne Karaiby – piękne i spokojne nurkowania w raju. Kilkudniowy pobyt upłynął nam na moczeniu się w wodzie, odpoczywaniu pomiędzy zejściami pod wodę – w barze na plaży i wieczornych imprezkach, które coraz bardziej spinały naszą sporą grupę. Rum i cygara kupowaliśmy w trakcie przejazdów, ale też nasz sklepik przy plaży pozwalał uzupełniać braki.\nPróba charakterów nastąpiła pod koniec naszego wyjazdu w Hawanie. Zmęczeni przejazdem i późną porą, oczekiwaliśmy na pokoje prywatne w stolicy. Podczas długiej podróży Piotr opowiedział nam przez autobusowy mikrofon, jak zakwaterowanie ma wyglądać, że wszystko przygotował, obgadał itd. W ten sposób chciał zatrzeć w pamięci niektórych osób wszystkie niedociągnięcia i mniejsze problem, które jak wiemy zawsze w podróży się objawiają… Niestety cały prosty z zasady akt rozdysponowania pokoi na kilku hawańskich ulicach zamienił się w koszmar… Uprzejmość i serdeczność kubańska nic nie pomogła, bo pomimo przygotowanej przez naszego kubańskiego gospodarza listy nazwisk, to zadanie ich przerosło. Resztkami sił dotarłem wraz z Kubusiem do naszego pokoju. Gospodyni, prababcia z ok. setką wiosen na karku była jak zwykle sympatyczna, tylko że, my ni w ząb po hiszpańsku, a ona nic po angielsku. Zostało nam uśmiechanie się i kiwanie głową. Oczywiście wprawieni we wcześniejszych miejscach, od razu podaliśmy starej Kubance nasze paszporty… i poszliśmy spać. Następny dzień był fantastyczny. Całodzienne zwiedzanie Hawany zwieńczone przejazdem autobusem turystycznym z otwartym dachem i pożegnalną kolacją dobiliśmy spontaniczną imprezą, która dla niektórych zakończyła się godzinę przed wyjazdem na lotnisko… Podczas spaceru zaliczyliśmy najciekawsze atrakcje stolicy, zahaczając o pub w którym przesiadywał Hemingway. Hawana okazał się pięknym, niestety nieco zaniedbanym miastem; miastem z życzliwymi i uśmiechniętymi ludźmi, bez korków bez pośpiechu bez przepychu…\nGeneralnie plan mieliśmy taki, aby po kolacji wyspać się przed długą podróżą, ale atmosfera na ostatnim wspólnym posiłku była wyjątkowa, więc po zatrzymaniu kilku amerykańskich aut (mi trafił się kabriolet J) i dotarciu pod budynek parlamentu, zaczęliśmy nasz marsz po klubach… Ciężko opisać jak bawią się kubańczycy i turyści. To trzeba po prostu przeżyć. Wystarczy chyba że napiszę (jako średni amator imprezowania), że nic nie spałem i ledwo zdążyłem się spakować przed wyjazdem na lotnisko…\nW niejednej relacji o Kubie można znaleźć opinię, że to właśnie mieszkańcy są tym, co w tym kraju najlepsze. Zwłaszcza u starszego pokolenia istnieją nadal wartości powoli znikające ze współczesnego świata: gościnność, serdeczność, otwartość czy uczciwość.\nKuba to ponoć jedyny tropikalny kraj, który stworzył własną, oryginalną kulturę. Widoczna jest przede wszystkim tradycja kolonialna, hiszpańska i wszechobecne echa rewolucji. Amerykańskie ikony dawnej motoryzacji, które coraz częsciej można uświadczyć tylko w muzeach, tutaj zalewają ulice. W hawańskim Chinatown czy rysach twarzy niektórych Kubańczyków można znaleźć żywy odcisk chińskiej kultury.\nTo na pewno jedyny kraj w swoim rodzaju, dlatego warto odzwiedzić go, zanim jego autentyczność zacznie blednąć.


ArtBazaar - Kolekcjonowanie Sztuki Najnowszej: "Liczony" tryptyk Romana Opałki najdroższą pracą żyjącego polskiego artysty sprzedaną na aukcji\n"Liczony" tryptyk Romana Opałki najdroższą pracą żyjącego polskiego artysty sprzedaną na aukcji\nAż 713.250 funtów, czyli prawie 3,3 miliona złotych zapłacił nieznany nabywca za trzy „obrazy liczone” Romana Opałki „1965/1-nieskończoności” na aukcji w londyńskim domu aukcyjnym Sotheby’s. To nowa najwyższa cena zapłacona za pracę polskiego żyjącego artysty na aukcji. Do tej pory najwyższą ceną było 568 tysięcy funtów (czyli również około 3,3 miliona złotych po ówczesnym kursie funta do złotego) zapłacone na aukcji w Londynie w październiku 2006 roku za serię fotograficzną „Naziści” Piotra Uklańskiego.\nNowy rekord padł na aukcji sztuki najnowszej w domu aukcyjnym Sotheby’s na której sprzedawano również prace pochodzące z kolekcji Lenz Schonberg założonej przez Gerharda i Annę Lenz. Obok prac Romana Opałki z tej kolekcji Sotheby’s sprzedało prace m.in. Lucio Fontany, Armana, Guentera Ueckera, Piero Manzoniego czy Jesusa Rafaela Soto. Dołączono do tej kolekcji również najciekawsze prace sztuki najnowszej, jakie udało się zebrać Sotheby’s na lutowe aukcje(m.in. Doiga, Warhola, Freuda czy de Kooniga) i dało to efekt piorunujący, biorąc pod uwagę cały czas bardzo trudną sytuację na rynku sztuki. Sprzedano prawie wszystkie prace (74 z 77 oferowanych) za ponad 54 miliony funtów.\nAle wracając do „polskiego” rekordu. Owe 713 tysięcy funtów zapłacono za trzy następujące po sobie „obrazy liczone” polskiego artysty (każda w „standardowym” formacie 196x135 cm). Pierwszy obraz ma numerację 5006016-5023628, następny od 5023629 do 5049738, a trzeci 5049739 do 5065512. Jak więc widać z numeracji, są to dość wczesne prace o numeracji nieco powyżej 5 milionów, na dodatek trzy następujące po sobie. To wielka rzadkość i stąd zapewne taka cena. Bo estymacja tych prac wynosiła 240-360 tysięcy funtów.\nNa tej aukcji w Sotheby’s sprzedano również niewielką (35x24 cm) „liczoną” pracę Opałki na papierze ryżowym o numerach 2865928-2869122. Estymacja tej pracy, którą licytowano po tryptyku, wynosiła 15-20 tysięcy funtów. Na fali poprzedniej licytacji zapewne, cena tej pracy na licytacji urosła do 79.250 tysięcy funtów (ponad 360 tysięcy złotych).\nTo nie koniec polskich akcentów na lutowych aukcjach sztuki najnowszej w Londynie. Na kolejnych będzie można kupić prace Wilhelma Sasnala, Rafała Bujnowskiego, Adama Adach i Pauliny Ołowskiej.\nNa zdjęciu: nowa najdroższa praca polskiego żyjącego artysty\nPosted by Piotr Bazylko at 12:39 PM\nTrochę problematyczne wydaje się być takie zestawianie prac w "tryptyki" i rozpatrywanie ceny jako rekordu za jeden lot. Tryptyk nie jest tu zamysłem artysty, raczej konceptem domu aukcyjnego. Cenę wypadałoby więc podzielić przez trzy - co nadal daje bodajże rekord za pracę Opałki, ale nie rekord aukcyjny dla pracy polskiego artysty w ogóle.\nPozwolę się nie zgodzić. Ten rekord to nie jest tylko "PR-owska sztuczka". Po pierwsze te trzy prace były sprzedawane razem, bo też zapewne zostały kupione do znakomitej kolekcji Lenz jako całość. Do tej kolekcji prace nigdy nie trafiały przypadkowo. Dodatkowym elementem przemawiającym za uznaniem tych prac za tryptyk jest fakt, że "liczenie" w nich następuje po sobie i to było pewnie i zamysłem kupujących pracę Państwa Lenz, jak i obecnego kupującego. I tak na marginiesie - wszystkie najdroższe polskie prace nie są "singlami". "Naziści" Uklańskiego to seria fotografii, "Palące dziewczyny" to też tryptyk, a "Tłum" Magdaleny Abakanowicz, jak sama nazwa wskazuje, też nie był pojedynczą pracą. Pozdrawiam serdecznie\nTak naprawde to praca pana Opalki zostala na aukcji sprzedana jako tryptyk na zyczenie artysty. Po szczegoly odsylam do linku ponizej.\nPan Bazylko ma racje...


Osie z napędem pasowym firmy Bosch Rexroth wyposażone w nowe serwomotory - poziom dynamiki taki sam jak przy zastosowaniu silnika liniowego\nPiątek, 26 lipca 2019 | Wydarzenia\nOsie z napędem pasowym firmy Bosch Rexroth w połączeniu z najnowszą generacją serwomotorów synchronicznych uzyskują wydajność, prędkość i dynamikę na poziomie, który wcześniej był możliwy do uzyskania wyłącznie przy użyciu silnika liniowego. W porównaniu z osiami napędzanymi bezpośrednio, koszty systemu są nawet o 40% niższe. Dzięki kolejnym innowacjom konstrukcyjnym są one jeszcze bardziej ekonomiczne.\nSerwomotory osiągają maksymalne prędkości obrotowe do 9000 obr./min i są w stanie zapewnić szeroki zakres momentów maksymalnych zaczynających się od 3,8 Nm w 50 wersjach dostępnych do zamówienia. Tryb "field-weakining" dostępny w połączeniu ze sterownikami IndraDrive również zwiększa zakres użytecznego momentu obrotowego i prędkości poza limit napięcia. Ogólnie rzecz biorąc, osie z napędami pasowymi uzyskują podobną dynamikę jak te z silnikami liniowymi, co znacznie skraca czas obsługi i pozycjonowania, np. w aplikacjach pakowania.\nOś z napędem pasowym jest jednocześnie bardzo kompaktowym rozwiązaniem, gdyż serwomotor jest zamontowany poza obszarem roboczym. Opcjonalnie silniki są dostępne ze zintegrowanymi wentylatorami lub układem chłodzenia wodą. Dzięki temu w pobliżu wózka nie występuje niepożądane nagrzewanie lub pola magnetyczne. Zastosowanie opcjonalnego hamulca eliminuje konieczność montażu elementów zaciskowych lub zewnętrznych urządzeń zatrzymujących.\nPonadto, rozwiązanie to nie wymaga stosowania prowadników e-chain oraz zewnętrznych systemów pomiaru położenia. Zapewnia to oszczędność miejsca, która jest bardzo korzystna, szczególnie w warunkach ograniczonej przestrzeni. Użytkownicy mogą również wykorzystywać przełożenie przekładni oraz uzwojenie silnika, aby dostosować układ napędowy do parametrów danego zastosowania, bez konieczności modyfikacji przestrzeni montażowej. Napęd pasowy jest mniej wrażliwy na pył i inne zanieczyszczenia, a poza tym może być stosowany w trudnych warunkach.\nMożliwość gromadzenia wszystkich potrzebnych danych elektrycznych i mechanicznych osi w enkoderze w niedalekiej przyszłości sprawi, że pierwszy rozruch będzie znacznie łatwiejszy. Ponadto, nowe serwomotory oraz zintegrowane funkcje bezpieczeństwa sterowników IndraDrive ułatwiają spełnienie wymogów w zakresie bezpieczeństwa funkcjonalnego zgodnych z obowiązującymi normami.


forum.optyczne.pl :: Zobacz temat - Tamron czy Tokina do Canona 400D?\nforum.optyczne.pl Strona Główna » Optyczne » Obiektywy fotograficzne » Pomagamy w wyborze obiektywu » Tamron czy Tokina do Canona 400D? Poprzedni temat :: Następny temat\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 19:11 Tamron czy Tokina do Canona 400D?\nKtórym obiektywem ( Tamronem SP AF 17-50 mm f/2.8 XR Di II LD Aspherical (IF)) czy ( Tokiną AT-X 165 16-50 mm f/2.8 PRO DX) zrobię lepsze zdjęcia Canonem 400D?\nEwentualnie proszę o jakiś link do strony z porównaniem obu obiektywów.\nOstatnio zmieniony przez piotr_u. Nie 02 Mar, 2008 19:17, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 19:14\nSądzę, że lepszy tamron. Zobacz testy.\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 19:22\nWłaśnie mam otwarte oba testy, ale ciężko mi stwierdzić jednoznacznie co bardziej pasuje...\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 19:26\nWystarczy przeczytać ten fragment podsumowania testu Tokiny i wszystko staje się jasne:\nPrzyznam się szczerze, że wiele obiecywałem sobie po Tokinie 16-50 f/2.8. Już na samym początku zapowiadała się bardzo ciekawie. Mój apetyt wzrósł po informacjach, o tym, że obiektyw wycofano do poprawek, tak aby przewyższał swoimi osiągami zbierającego bardzo pochlebne recenzje Tamrona 17-50 f/2.8. Cieszyłem się, że będzie wreszcie na rynku solidnie wykonany, dobry optycznie i światłosilny zamiennik "kita", za który nie trzeba płacić 4-5 tysięcy złotych. Tym boleśniej odebrałem to, co Tokina zaprezentowała w naszym teście. Aż boję się pomyśleć jak wyglądał model 16-50 mm przed owymi poprawkami, gdy po ich dodaniu optycznie przegrywa z Tamronem prawie we wszystkich kategoriach. Jedyna przewaga Tokiny wynika z lepszej jakości wykonania i solidniejszej obudowy. Z drugiej jednak strony Tamron jest mniejszy, poręczniejszy, wymaga mniejszych filtrów, ogniskuje z bliższej odległości i, co na naszym rynku chyba najważniejsze, jest wyraźnie tańszy.\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 19:32\nNo ale wersja do Canona jest jakby lepsza.\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 19:38\nTyle, że to jest fragment z podsumowania współpracy Tokiny z Nikonem D200... A wystarczy przeczytać, że Canonierzy dostają całkiem interesujące "szkiełko" - solidnie wykonane, o unikalnym zakresie ogniskowych i dobrym świetle, a dodatkowo dość dobre optycznie, żeby takie jasne nie było.\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 19:58\nMam tego Tamrona 17-50 2.8 , używam z 30d i nie mam do niego większych zastrzeżeń.\nCzasem autofocus się pomyli, gdy światło jest słabe, tak sobie pracuje pod mocne światło, (wiem, co pisze w teście, ja porównuję go z Nikkorami, które używałem z innym body), ale za te pieniądze nie można narzekać.\nGeneralnie rejestruje masę szczegółów i jest ostry, dobrze współpracuje z Canonem.\nA Tokina z mocowaniem Canona wiele lepsza od tej z mocowaniem Nikona nie będzie...\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 21:50\nWiem, że to dobry obiektyw, wiele osób wypowiada się o nim, podobnie jak Ty, bardzo pochlebnie. Za to bardzo mało osób na tym forum pisze o Tokinach.\nZ niecierpliwością czekamy także na pojawienie się na rynku zapowiadanej od dawna Tokiny 16-50 mm f/2.8, bo jej pojedynek z Tamronem i Sigmą, nie dość że ciekawy, to może spowodować wyraźną redukcję cen wszystkich szkieł tego segmentu. Czego Wam i sobie życzę! - cytat z podsumowania testu Tamrona 17-50.\nPodejrzewam, że testujący już wiedzą jak mają się do siebie oba obiektywy, teraz tylko prosiłbym ich o podzielenie się tą wiedzą z kimś komu trudno wyciągnąć wnioski kierując się samym opisem, bez możliwości porównania ich na żywo...\nWysłany: Nie 02 Mar, 2008 22:53\nNa tym forum na 99% nikt tej Tokiny z Canonem nie uzywa. Wynika to z faktu, ze kiedy Optyczni opublikowali aneks do tesu obiektywu dla Canona wiekszosc z nas zaopatrzyla sie juz wczesniej w szklo Canona, Sigmy czy Tamiego.\nDlatego tez o opinie bedzie ciezko.\nZ ta Tokina jest troche tak jak z Sigma 24-60. Obawa towarzyszaca decyzji kupna.\nO tej Tokinie nie mam zielonego pojecia. Sam mam Tamrona 17-50 i polecic moge.\nWysłany: Pon 03 Mar, 2008 00:11\nOk, rozumiem. Pewnie więc kupię Tamrona...\nAle czemu porównałeś ją w obawie kupna z Sigmą 24-60, która ma wyraźnie złą ocenę końcową?\nWysłany: Wto 04 Mar, 2008 22:01\nDlatego, ze ta Sigma miala wade. Jej cena kształtowała sie na poziomie ponad 1500 zl. Dzis chodzi po 900 zł. Podobno wade usunieto. A i tak nikt jej nie kupuje...bo jaka masz gwarancje, ze to towar bez wad.\nI z Tokina jest podobnie. Badziew na Nikonie. Lepsiejsza na Canonie - ale....\nWysłany: Wto 04 Mar, 2008 23:13\nNiestety. To solidna nauczka na producentów. Raz zasiane ziarnko niepewności kiełkuje i rośnie.\nWysłany: Sro 05 Mar, 2008 02:32\nNo i teraz wszystko stało się dla mnie jasne\nWysłany: Sro 05 Mar, 2008 10:34\nMam prośbę, czy możecie wkleić jakieś sample z tej tokina 16-50 na Canona.\nforum.optyczne.pl Strona Główna » Optyczne » Obiektywy fotograficzne » Pomagamy w wyborze obiektywu » Tamron czy Tokina do Canona 400D?


Trybunał UE odpiera krytykę Europejskiego Banku Centralnego | Niemiecka gospodarka, fakty, analizy, dane, prognozy | DW | 16.06.2015\nTrybunał UE odpiera krytykę Europejskiego Banku Centralnego\nTrybunał UE wsparł działania antykryzysowe EBC w ramach programu skupu obligacji zadłużonych państw strefy euro na rynkach wtórnych. To ma uchronić je przed niewypłacalnością i ułatwić wrażanie reform.\nTrybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł we wtorek (16.06.2015) ws. programu Europejskiego Banku Centralnego (EBC), który upoważniał Europejski System Banków Centralnych (ESBC) do nabycia obligacji skarbowych państw członkowskich strefy euro na rynkach wtórnych, tzn. pośrednio od podmiotów, które uprzednio nabyły te obligacje na rynku pierwotnym. EBC wolno jest więc w celu ratowania waluty euro wydawać decyzje o skupie obligacji skarbowych, aby uchronić państwa strefy euro przed niewypłacalnością.\nProgram Europejskiego Banku Centralnego z 2012 r. ws. „szczegółów technicznych bezwarunkowych transakcji monetarnych Eurosystemu na wtórnych rynkach obligacji państwowych”, nazywany jest „programem OMT” (Outright Monetary Transactions). Jak informuje komunikat prasowy o orzeczeniu Trybunału UE, program ten „wchodzi w zakres polityki pieniężnej, a więc również w zakres kompetencji ESBC”.\nEBC: setki miliardów euro na skup obligacji. Krytyka z Niemiec\nEuropejski Bank Centralny (EBC) zapowiedział radykalne kroki, by zapobiec deflacji w strefie euro i pobudzić koniunkturę. (22.01.2015)\nBank europejski wydaje biliony\nRozpoczął się gigantyczny program skupu aktywów przez EBC. Bank ma do wydania ponad bilion euro w ciągu półtora roku. Za dobrą cenę chce zakupić obligacje państwowe ze strefy euro. Niemcy wątpią, czy plan się powiedzie. (09.03.2015)\nNiemiecka prasa o decyzji EBC: To odwlecze reformy\nPiątkowa (23.01.15) prasa niemiecka komentuje zapowiedź EBC zwiększenia podaży pieniądza na rynek i skupowania obligacji państw strefy euro. (23.01.2015)\nMario Draghi idzie złą drogą [OPINIA]\nSzef EBC w wywiadzie dla "Handelsblattu" kreował się na rozważnego, skromnego bankiera. Ale w rzeczywistości stał się najpotężniejszym politykiem w Europie, co nie jest dobre, twierdzi Zhang Danhong. (04.01.2015)\nNie jest to nazbyt wiarygodna polityka gospodarcza eurolandu [KOMENTARZ]\nSpór o właściwą politykę politykę ekonomiczną w strefie euro trwa: oszczędzać, czy wydawać? Nowe rozwiązania ma zaproponować nowa Komisja Europejska. Ale nie takie, jak na szczycie w Brukseli, uważa Bernd Riegert. (25.10.2014)\nNiemiecka prasa: decyzja EBC stawia świat finansów na głowie\nPiątkowa (6.06.14) prasa zajmuje się niekonwencjnalnymi decyzjami Europejskiego Banku Centralnego (EBC). (06.06.2014)\nNiekowencjonalna decyzja. EBC walczy z deflacją i zbyt drogim euro\nNad eurolandem unoszą się obecnie dwa widma - pierwsze to widmo deflacji, a drugie to zbyt drogie euro. Europejski Bank Centralny postanowił działać. (05.06.2014)\nWierzyciele potrzebują dłużników, a ci niskich odsetek, żeby robić interesy\nPiątkowe wydania gazet (8.11.13) komentują niespodziewaną obniżkę stopy procentowej przez Europejski Bank Centralny (EBC) (08.11.2013)\nZ programu OMT po raz pierwszy zrobiono użytek dopiero w marcu 2015 roku. Europejski Bank Centralny kierowany przez Mario Draghi uznał, że stopy procentowe obligacji skarbowych państw strefy euro dotkniętych kryzysem podlegały w tym czasie dużym wahaniom i wykazywały ogromne dysproporcje. EBC wydaje od początku bieżącego roku na zakup obligacji 60 mln euro miesięcznie, utrzymując na niskim poziomie oprocentowanie papierów dłużnych i kredytów. Europejski Bank Centralny wskazuje, że samo ogłoszenie programu wystarczyło do uzyskania pożądanego efektu, czyli przywrócenia mechanizmu transmisji polityki pieniężnej i jednolitości tej polityki. Lecz nie do aktualnego wdrażania programu OMT i polityki szefa EBC Mario Draghi odnosiło się orzeczenie Trybunału UE, choć nie jest wykluczone, że taka skarga wpłynie. Ale po dzisiejszym orzeczeniu w Luksemburgu, będzie miało ono podobne brzmienie.\nSkargi konstytucyjne w Niemczech\nSkarga, a właściwie szereg skarg konstytucyjnych licznych grup, w tym zbiorowa skarga grupy poparta przez 11 tys. sygnatariuszy, wpłynęło w 2012 roku po ogłoszeniu programu OMT w Niemczech najpierw do Federalnego Trybunału Konstytucyjnego. Dotyczyły one udziału w programie OMT Niemieckiego Banku Centralnego, samego programu oraz bezczynności niemieckiego rządu i parlamentu wobec programu. Skarżący wskazywali, że program OMT nie jest objęty mandatem Europejskiego Banku Centralnego i narusza zakaz bezpośredniego finansowania państw członkowskich strefy euro. Trybunał Konstytucyjny RFN zwrócił się więc do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami, czy w świetle traktatów UE program OMT wchodzi w zakres kompetencji Europejskiego Systemu Banków Centralnych, a także, czy program ten nie łamie zakazu bezpośredniego finansowania państw członkowskich.\nW ogłoszonym dzisiaj wyroku Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że traktaty UE upoważniają ESBC do przyjęcia takiego programu jak OMT. Sędziowie Trybunału orzekli m.in., że „cechy charakterystyczne OMT nie pozwalają uznać, że OMT jest porównywalny do środka polityki gospodarczej”. Zdaniem Trybunału UE, nawet jeśli traktaty unijne zakazują ESBC udzielania jakiejkolwiek pomocy finansowej państwom członkowskim, nie wykluczają one zasadniczo możliwości nabycia przez ESBC od wierzycieli takiego państwa wcześniej wyemitowanych przez to państwo papierów wartościowych.\ncuria.europa.eu, dpa/ Barbara Cöllen\nSłowa kluczowe Trybunał Sprawiedliwości UE, Unia Europejska, Europejski Bank Centralny, EBC, ESBC, Mario Draghi, strefa euro, program OMT, obligacje skarbowe, polityka pieniężna\nPrezes centralnego banku Niemiec krytycznie o polityce EBC. 22.07.2017\nKiedy Europejski Bank Centralny przestanie zalewać rynki nowymi pieniędzmi? Decyzja zapadnie dopiero jesienią. Szef niemieckiego Banku Centralnego nawołuje EBC do większej dyscypliny w kwestii polityki pieniężnej.\nNiemiecka prasa: EBC nie może postępować, jak mu się podoba 16.08.2017\nNiemiecka prasa komentuje zastrzeżenia niemieckiego Trybunału Konstytucyjnego co do skupu obligacji przez EBC.


Klemens Krzyżagórski nie żyje | AICT Polska\nKlemens Krzyżagórski, dziennikarz, twórca polskiej szkoły reportażu, zasłużony dla polskiej sceny teatru lalek, krytyk, eseista, redaktor czasopism, twórca białostockich „Kontrastów”, współtwórca białostockiej filii warszawskiej PWST, były Prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy RP. Członek Honorowy Klubu Krytyki Teatralnej nie żyje. Szczyciliśmy się Jego współpracą z kwartalnikiem „Yorick”. Zmarł po ciężkiej chorobie w szpitalu we wtorek 19 marca. Pogrzeb odbędzie się w poniedziałek 25 marca o godz. 11.30 na warszawskim cmentarzu komunalnym na Wólce Węglowej.


Witryny dla firm oraz osób prywatnych – u kogo zamówić? – Dublet ⮞\nWitryny dla firm oraz osób prywatnych – u kogo zamówić?\nautor Kuba Karczewski / 25 listopada 2020\nZacznijmy od zastanowienia się, czym jest strona a potem czym jest strona internetowa dla firmy. Witryny to w uproszczeniu dokumenty osiągalne przez serwery www. Strony są okienkami, w które oraz przez które można zaglądać poruszając się w przez kolosalny sieciowy las. Czym więc takie okno może być dla firmy? Mogą mieć wiele różnych funkcji – od bycia prostą domeną, jaka służy komunikacji tylko w jedną stronę internetową po bycie miejscem oryginalnej rozmowy z kontrahentami. Strony mogą być wybitnie użytecznym narzędziem, zawsze jednakże warto się zastanowić, czy niezbędnym. Wszytko zależy naturalnie od tego, o jaką jednostkę gra toczy się, jakie są jej potrzeby. Wbrew pozorom jeszcze nie wszyscy wykorzystują z Internetu, badania przedstawiają całkowicie istotną grupę wykluczonych z cyfrowego świata. Podstawowe zapytanie brzmi w związku z tym – czy moi konsumenci będą mnie tam wypatrywali?\nNawet, jeżeli odpowiedź brzmi nie – to należałoby zadać sobie jeszcze jedno pytanie – czy nie chcę przyciągnąć konsumentów, jacy są w sieci? Witryny jak każde narzędzie – są w stanie być użyte błędnie i przyzwoicie. Właśnie dlatego odpowiedź brzmi – nie, nie jakakolwiek firma musi posiadać domenę, jakkolwiek musi to być przemyślane przedsięwzięcie, a nie zaniedbanie – wskutek tego sprawdź Tworzenie stron internetowych elbląg. Zwykle w Internecie wyszukujemy wiadomości dotyczących firm, usług, wypatrujemy opinii innych internautów interesujących nas artykułów.\nJakkolwiek w sieci są strony również osób całkiem prywatnych. Po co ludzie tworzą swoje własne strony, jeśli nie oferują na nich jakichkolwiek usług ani nie pragną nic sprzedać? Swobodnie dostępny Internet udowodnił ponad wszelką wątpliwość, iż w wielu osobach drzemie potrzeba zaistnienia. Posiadamy ku temu wiele możliwości w sieci a witryny są jedną z nich. Ta odmiana, w odróżnieniu od na przykład bloga czy wypowiedzi na forum, pozostawia nam kompletną kontrolę nad tym, co chcemy komunikować i w jaki sposób. Jeżeli właściciel witryny sobie nie życzy komentarzy, to ich nie będzie. Jeśli nie życzy sobie maili – to po prostu ich nie będzie. W szeregu przypadków tworzą je osoby, jakie mają jakąś pasję oraz pragną się nią podzielić. Powstają niekiedy jako relacje z dalekich podróży czy innych ważnych wydarzeń. Strony należące do prywatnych osób są wobec tego wizytówkami, autoprezentacją, od czasu do czasu podzieleniem się zdają sobie sprawę z tego oraz przeżyciami.\nLampy w gabinecie stomatologa – jakim sposobem zaprojektować?


było minęło.: "W zdrowym ciele - zdrowy duch" :)\nMonika. piątek, 31 maja, 2013\nmaritlicious piątek, 31 maja, 2013\nTo jakaś aplikacja? Jeśli tak, to jak się nazywa? :)\nAneta piątek, 31 maja, 2013\nDag piątek, 31 maja, 2013\nPod górkę to już na prawdę wyczyn ;-)\nśJaa tO pOkOchaŁem,yo!\nlAs - dZiefczYny!\nsŁodKie mAmy z wózKami. :*\nbrakuje mI dZfoneczka. ",\nEwuS2543 sobota, 01 czerwca, 2013\nI tak trzymaj !! :))\nJagoda sobota, 01 czerwca, 2013\nGosia Myślicka poniedziałek, 03 czerwca, 2013\nZgadzam się z Tobą :) Ja na przykład odpoczywam podczas wysiłku fizycznego, może dlatego, że nie męczę się 'psychicznie'? ;)\nAneta wtorek, 04 czerwca, 2013\nTak Gosiu, to jest chyba to :))


**Ciuchy i nie tylko**: października 2015\nAutor: ::MaGic Lov:: o 12:28:00 25 komentarzy :\n**Efekty zapuszczania włosów - PLAN DZIAŁANIA NA KOLEJNE MIESIĄCE. CZĘŚĆ III**\nW końcu udało mi się ogarnąć post z włosami! Dziś prezentuję Wam plan działania na kolejne miesiące oraz efekty moich starań o długie, piękne włosy. Jest to już część III !\nCzęść pierwszą zobaczycie TU, część II - TU. Oczywiście w każdej części jest pokazana długość włosów, abyśmy mogli zobaczyć czy włosy ruszyły z miejsca :) Powiem Wam, że jestem zaskoczona zmianą długości!! Szczerze nie widziałam różnicy a teraz porównując zdjęcia, mam uśmiech na twarzy! Moje włosy wcześniej nie rosły!! Kruszyły się a teraz zmiana długości jest naprawdę widoczna!!\nChyba jestem na dobrej drodze!\nJak widać, chcieć to móc!!\nAle jeszcze długa droga przede mną, ponieważ moim celem jest DŁUGOŚĆ DO PASA!! Jednak wiem, że mi się uda! MUSI :)\nZapraszam do czytania i porównania zdjęć . . .\nMANCHESTER - Lubię Twoje włosy (piosenka na temat, żeby lepiej się czytało post :D )\nAutor: ::MaGic Lov:: o 20:21:00 48 komentarzy :\nAutor: ::MaGic Lov:: o 18:27:00 35 komentarzy :\n** "WARKOCZE - Przewodnik krok po kroku" LAURA I MARIE + KONKURS! **\nDziś chciałabym Wam przedstawić bardzo interesujący poradnik. Jest to książka, w której znajdziesz mnóstwo inspiracji!\nWłosomaniaczki nie przejdą obok niej obojętnie! :)\nTA KSIĄŻKA JEST DLA CIEBIE !!\nPs. Mam dla Was niespodziankę! Jeden egzemplarz jest do WYGRANIA!\nWięcej informacji w poście. . .\nAutor: ::MaGic Lov:: o 20:41:00 28 komentarzy :\nDziś mam dla Was sportową stylizację. Dawno u mnie takiej nie było, zazwyczaj ubieram się elegancko. Jednak od czasu do czasu lubię założyć dziurawe spodnie, za dużą bluzę i wygodne sportowe buty. Jak widzicie postawiłam na totalny luz i wygodę. Każdy od czasu do czasu lubi zmiany.\n"Bo jedyną rzeczą gorszą od ślepoty jest mieć wzrok ale nie dostrzegać, tego co najważniejsze"\nAutor: ::MaGic Lov:: o 18:26:00 47 komentarzy :\nDziś zgodnie z zapowiedzią, chciałabym Wam pokazać moje jesienne niezbędniki i umilacze.\nWedług mnie jesień jest piękną porą roku. Bywają dni deszczowe, ponure, źle wpływające na samopoczucie. Wtedy właśnie trzeba sięgnąć po "umilacze". Jednak są też dni, które sprawiają, że człowiek rodzi sie na nowo. Jesienią uwielbiam chodzić po parkach i podziwiać naturę! Jest taka piękna! Uwielbiam obserwować liście dęba, buku, brzozy i innych drzew. Spadając na ziemię tworzą wielobarwny dywan, który uwielbiam. Lubię też obserwować zwierzęta, ostatnio widziałam mnóstwo wiewiórek. Nie wiem jak to jest u Was ale jeśli chodzi o mnie, widok parku w słoneczny, jesienny dzień wzbudza bardzo przyjemne emocje.\nZapraszam do zapoznania się z moimi umilaczami i niezbędnikami jesieni. Chętnie poznam też Wasze pomysły na umilanie sobie czasu w te deszczowe, pochmurne i wietrzne dni.\n"Jesień . . . czas depresji i przemyśleń"\nAutor: ::MaGic Lov:: o 21:26:00 53 komentarze :\nDziś mam dla Was HAUL WRZEŚNIOWY, wiem że mamy już połowę października ale jak to się mówi "lepiej późno niż wcale". Generalnie mam sporo zaległości z postami, dostaję sporo anonimowych komentarzy, z uwagą że ostatnio mało kiedy dodaję posty. Nie wiem dlaczego tak się dzieje, czasami z braku czasu, czasami z lenistwa a czasami z braku weny. Mam ostatnio dziwne dni, łapie mnie jakiś moralniak życiowy. Myślę, że wiecie o co chodzi i rozumiecie, bo przecież też jesteście ludźmi.\nDzisiejszy dzień jest dla mnie dosyć dziwny, rano otworzyłam oczy i miałam milion różnych myśli. Niby wiele myśli a totalna pustka w głowie. Nie potrafię nawet tego wytłumaczyć. Filmik, który dziś nagrałam jest troszkę pokręcony a raczej ja jestem pokręcona haha. Wybaczcie, taki dzień. No ale dość już gadania, przechodzimy do sedna, czyli nowości wrześniowych!\n"Martwienie nie zabierze jutrzejszych problemów, ale zabierze dzisiejszy spokój"\nAutor: ::MaGic Lov:: o 19:39:00 31 komentarzy :\nDziś chciałabym Wam pokazać zawartość pudełeczka JOY BOX !\nJak widzicie szata graficzna pudełeczka zachwyca!\nTego dowiecie się niżej . . .\n"Nie możemy zmienić wiatru, ale możemy stawiać żagle"\nAutor: ::MaGic Lov:: o 20:11:00 40 komentarzy :\nAutor: ::MaGic Lov:: o 21:01:00 49 komentarzy :\nAutor: ::MaGic Lov:: o 12:05:00 21 komentarzy :


Na początku sierpnia Rosja wprowadziła zakaz importu owoców, warzyw, mięsa, drobiu, ryb, mleka i nabiału z USA, Unii Europejskiej, Australii, Kanady oraz Norwegii. Embargo ma obowiązywać przez rok. To odpowiedź Moskwy na wcześniej nałożone na nią sankcje przez USA oraz UE. Wcześniej, od 1 sierpnia Rosja wprowadziła embargo na niektóre owoce i warzywa z Polski. Trudności mają też firmy transportowe i te, które do tej pory wysyłały towary lub usługi do Rosji (PAP).


Aplikacje mobilne Danfoss Drives - UDE\nNasza codzienność zdominowana jest przez „mobilność”. Trudno wyobrazić sobie świat bez smartfonów, tabletów, internetu czy chmur. Świat pędzi a informacje mają być dostępne wszędzie i w każdym momencie.\nW praktyce przenosimy swoje przyzwyczajenia z życia powszedniego na inne kategorie. Przez to również od nowoczesnych urządzeń stosowanych w systemach automatyki wymaga się aby były coraz bardziej mobilne i „smart”. Jest to wyraźny trend, który od kilku lat staje się także motorem rozwoju i wzrostu w wielu branżach przemysłowych. Obecnie coraz częściej oczekujemy, aby producent danego urządzenia czy rozwiązania udostępniał wraz z nim również odpowiednie aplikacje na smartfon czy tablet. Tak aby dostęp do danych był jak najszybszy i intuicyjny.\nW odpowiedzi na to zapotrzebowanie firma Danfoss dla swoich rozwiązań VLT® i VACON® oferuje kilka aplikacji a kolejne są w przygotowaniu.\nJedną z pierwszych i oferowanych już od dłuższego czasu aplikacji jest MyDrive Portfolio. Aplikacja MyDrive® Portfolio stanowi przegląd całej oferty napędowej Danfoss Drives. Jest skarbnicą wiedzy, pozwalającą na wyszukiwanie informacji zarówno na temat konkretnego produktu jak i aplikacji. Ułatwia i przyśpiesza dostęp także do kompleksowych materiałów i informacji związanych z konkretną branżą i zastosowaniem. Dodatkowo lista produktów jest ułożona w zależności od umiejscowienia i przeznaczenia produktu. Dzięki MyDrive portfolio łatwo można znaleźć i pobrać potrzebną dokumentację, co jest przede wszystkim bardzo wygodne i zapewnia zawsze najnowsze i najbardziej aktualne wersje wtedy kiedy są potrzebne. Dostępne są również linki do historii aplikacyjnych, filmów czy broszur i dokumentacji. Wystarczy przejrzeć informacje i pobrać pliki PDF na swoim urządzeniu mobilnym. Wszystko, co można znaleźć można także przesłać i udostępnić dalej(np.: poprzez e-mail). Aplikacja pozwala na skrócenie i uproszczenie procesów uruchomienia, rozruchu jak i projektowania oraz doboru. Dzięki temu cieszy się coraz większym zainteresowaniem.\nKolejną dostępną aplikacją jest ecoSmart obejmująca wszystkie rodziny napędów Danfoss.\nWraz z nowym standardem efektywności energetycznej napędów AC opublikowanym w marcu 2017 r. nacisk i skupienie na efektywności energetycznej stało się jeszcze bardziej istotne i zauważalne. Już nie tylko same silniki ale także przetwornice(przemienniki) częstotliwości oraz układy przetwornica(napęd) + silnik będą podlegać klasyfikacji pod względem energooszczędności.\nW Europie norma EN 50598 dotycząca efektywności energetycznej napędów AC działa już od roku 2014. Teraz norma międzynarodowa IEC 61800-9 postępuje w ślad za nią, zapewniając w ten sposób informacje odnośnie sprawności napędów i układów silnik + napęd.\nAplikacja ecoSmart zawiera obecnie dane dla wszystkich obecnych linii produktów napędowych i obejmuje zarówno marki VLT®, jak i VACON®.\nZ ecoSmart można znaleźć klasę efektywności IE każdego napędu Danfoss a także określić klasę efektywności systemu IES kombinacji napędu Danfoss z dowolnym silnikiem indukcyjnym. Ta aplikacja daje swobodę wyboru oraz możliwość oceny i wyboru optymalnych urządzeń. W swojej funkcjonalności posiada również możliwość wygenerowania certyfikatu zawierającego szczegóły techniczne dotyczące wybranych elementów i konfiguracji.\nAplikacja Danfoss EcoSmart ™ ma taką samą funkcjonalność jak w wersji internetowej, ale jest zoptymalizowana pod kątem urządzeń mobilnych i posiada ulepszone funkcje filtrowania.\nDanfoss EcoSmart ™ daje w szybki i prosty sposób możliwość wyszukiwania danych na temat strat również przy niepełnym obciążeniu dla napędów Danfoss. Wprowadzając specyficzne dla aplikacji punkty częściowego obciążenia, można użyć Danfoss EcoSmart ™ aby obliczyć klasę IE oraz straty w tych punktach.\nGdy komponenty są pozyskiwane niezależnie, można użyć narzędzia do obliczania sprawności układu przetwornica + silnik wybierając odpowiednią przetwornicę Danfoss i dodając silnik indukcyjny.\nDanfoss EcoSmart ™ tworzy raport w postaci pliku pdf dokumentującego straty dla częściowego obciążenia oraz klasy efektywności IE lub IES razem z wykresami ilustrującymi wyniki. Raport może być wysłany przez e-mail, a dane z punktami częściowego obciążenia mogą być eksportowane w celu stosowania w systemie użytkownika.\nMyDrive® Connect – szybka i łatwa diagnostyka oraz uruchomienie\nW przygotowaniu/Dostępna jest również aplikacja mobilna MyDrive® Connect służąca do uruchamiania i serwisowania napędów VLT® HVAC, VLT® AQUA oraz VLT® AutomationDrive przy użyciu połączenia indywidualnego opartego na Wi-Fi (IEE802.11). Podobne rozwiązanie będzie także dostępne dla marki VACON®.\nIntuicyjne widgety i przyjazne dla użytkownika funkcje zwiększają użyteczność systemu. Wystarczy jedynie wszystko podłączyć. Tak prosto działa MyDrive® Connect. Bezprzewodowy panel zastępuje klasyczny panel LCP a aplikacja nie tylko zachowuje ale rozszerza funkcjonalność standardowego panelu LCP. Całość nie wymaga podłączenia przez kabel lub adapter RS485.\nJuż nie trzeba się przełączać pomiędzy urządzeniem a aplikacją. Teraz wszystkie funkcję są zawsze pod ręką, dostępne z poziomu aplikacji. Nie musisz być też bezpośrednio przy przetwornicy by zmienić czy odczytać parametry. Możesz wygodnie i sprawnie korygować nastawy obserwując pracę instalacji. Konfiguracja napędu nigdy nie była tak wygodna.\nMyDrive® Connect to:\nWysoka wydajność i bogaty interfejs użytkownika\nKompatybilność do tradycyjnego LCP\nBogatsze wsparcie dla użytkownika\nŁatwe połączenie za pomocą wstępnie zdefiniowanego uwierzytelniania\nIntuicyjne dodatki graficzne i wykresy aktualizowane w czasie rzeczywistym do stałego monitorowania\nSzybkie wyszukiwanie parametrów po ich indeksie\nKopiowanie parametrów do telefonu lub wewnętrznej pamięci LCP 103\nBezpieczne połączenie bezprzewodowe (AES, Advanced Encryption Standard)\nWszystkie aplikacje są do pobrania z Apple Store i Google Play. W przygotowaniu są kolejne o których będziemy informować na bieżąco.\nSzczegółowe informacje dotyczące przetwornic częstotliwości Danfoss Drives można znaleźć na stronach internetowych: www.danfoss.pl/napedy


Premiery sierpnia w Canal+ 26.07.2020\nPremiery sierpnia w Canal+ 26 lip 2020\nZ pewnością jedną z najważniejszych premier nadchodzących tygodni na platformie Canal+ będzie francuski film doceniony przez widzów i krytyków, Portret kobiety w ogniu. Jego premierę zaplanowano na 4 sierpnia. Produkcja ta to opowieść o miłości wyprzedzającej swój czas i intymnej więzi zdolnej przełamać niejedno tabu, której akcja rozgrywa się w Bretanii w 1770 roku. Bohaterkami filmu są szykowana do aranżowanego małżeństwa arystokratka Heloiza oraz przybyła z Paryża malarka, Marianna. Za scenariusz i reżyserię filmu odpowiada Céline Sciamma, a w obsadzie znalazły się Noémie Merlant, Adèle Haenel, Luàna Bajrami, Valeria Golino oraz Christel Baras.\nKolejną głośną premierą jest remake Hellboy'a, który zaplanowano na 8 sierpnia. Niestety, wbrew oczekiwaniom fanów na całym świecie, produkcja nie spełniła pokładanych w niej nadziei. Film nie sprostał wymaganiom krytyków (31/100 na Metacriticu) i widzów (ok 5/10 na Metacricu), mimo znanej obsady, w której znaleźli się m.in. David Harbour, Milla Jovovich, Ian McShane, Sasha Lane, Stephen Graham, Daniel Dae Kim oraz Alistair Petrie. Całość wyreżyserował Neil Marshall na bazie scenariusza autorstwa Andrew Cosby'ego.\nOd 6 sierpnia na platformie Canal+ będą się pojawiały odcinki nowego brytyjskiego serialu Wszystko, co lśni (w oryginale The Luminaries), który zadebiutował na świecie w maju 2020 roku. Produkcja ta to 6 odcinkowy miniserial, w którym w głównych rolach pojawili się Eva Green, Eve Hewson oraz Himesh Patel, a na ekranie towarzyszą im m.in. Marton Csokas, Ewen Leslie, Benedict Hardie, Erik Thomson, Charlie Corrigan oraz Matt Baker. Historia przedstawiona w serialu to XIX-wieczna opowieść o miłości, morderstwach i zemście, w której ludzie podróżują po świecie, aby zbić fortunę na dzikim zachodnim wybrzeżu Nowej Zelandii.\nFani Liama Neesona powinni zaznaczyć sobie w kalendarzu 22 sierpnia. Tego też dnia na Canal+ zadebiutuje kolejny akcyjniak z tym aktorem w roli głównej, zatytułowany Przykładny obywatel. Produkcja jest remakiem filmu Obywatel roku, a fabuła skupia się na Nelsie Coxmanie, operatorze pługu śnieżnego, który wiedzie spokojne życie z rodziną w małym miasteczku w stanie Colorado. Pewnego dnia mężczyzna dowiaduje się o śmierci swojego syna, który miał przedawkować narkotyki. Film wyreżyserował Hans Petter Moland na bazie scenariusza Franka Baldwina. Na ekranie, oprócz Liama Neesona, pojawili się m.in. Laura Dern, Emmy Rossum, Michael Eklund, Micheál Richardson, Bradley Stryker, Tom Bateman oraz Domenick Lombardozzi.\nOstatnią produkcją o której chcemy wspomnieć, jest młodzieżowy romans After, który zadebiutował w kinach w połowie kwietnia 2019 roku. Premierę w Canal+ zaplanowano na 23 sierpnia. Film opowiada o pilnej uczennicy, która zaczyna pierwszy rok college’u z wielkimi ambicjami. Doskonale wie, co chce osiągnąć, jaką drogą ma podążać i kim powinna się stać. To uporządkowane życie rozpadnie się jak domek z kart w chwili, gdy Tessa spotka tajemniczego Hardina Scotta. W głównych rolach zagrali Josephine Langford oraz Hero Fiennes Tiffin, a oprócz nich na ekranie pojawili się m.in. Khadijha Red Thunder, Dylan Arnold, Shane Paul McGhie oraz Samuel Larsen. Za reżyserię odpowiada Jenny Gage, a scenariusz powstał na bazie powieści autorstwa Anny Todd.\nPamięć krwi 01.08 Film - 2019\nTajniak 2 02.08 Film - 2019\nWażniejsza od królów 03.08 Dokument - 2019\nPortret kobiety w ogniu 04.08 Film - 2019\nWszystko, co lśni od 06.08 Miniserial\nZłe miejsce 07.08 Film - 2019\nHellboy 08.08 Film - 2019\nWymarzony 09.08 Film - 2018\nBakterie odporne na wszystko 10.08 Dokument - 2019\nSfora od 10.08 Serial, sezon 1\nGrób od 11.08 Serial\nDziewczyna z trzeciego piętra 14.08 Film - 2019\nTuż po weselu 16.08 Film - 2019\nTarantino: bękart kina 17.08 Dokument - 2019\nKoko-di Koko-da 21.08 Film - 2019\nPrzykładny obywatel 22.08 Film - 2019\nAfter 23.08 Film - 2019\nBezlitosny Mike Wallace 24.08 Film - 2019\nGliniarz z Belleville 28.08 Film - 2018\nJay i Cichy Bob powracają 29.08 Film - 2019\nPrzynęta 30.08 Film - 2018\nźródło: Forum SatKurier, Strona Canal+


Obydwie Zaczytane: Więcej niż my - JAY McLEAN (14/2019)\nNie podobała mi się. Od pierwszych stron zaczęłam sobie myśleć, co jest z tą powieścią nie tak! Dotrwałam do końca... i kompletnie zmieniłam zdanie!\nDzień balu na zakończenie liceum Mikayla wyobrażała sobie zdecydowanie inaczej. Miała być piękna suknia, wymarzony chłopak, rodzina robiąca zdjęcia i żegnająca ją pod domem. Miały być cudowne wspomnienia do końca życia! I zdecydowanie... Micky będzie miała wspomnienia...\nPrzyłapuje swojego chłopaka z najlepszą przyjaciółką, poznaje Jake'a, który był świadkiem jej porażki sercowej. Olewa swojego chłopaka i idzie z nowo poznanym i jego przyjaciółmi na zupełnie inny bal. Bawi się świetnie mimo złamanego serca, później lekko pijana wraca do domu, gdzie okazuje się, że całe jej życie legło w gruzach. Do jej rodzinnego domu włamał się mężczyzna, który zabił całą rodzinę oraz podpalił wszystko uciekając. Życie jej się zawaliło, nie ma dokąd pójść, nie wie co ze sobą zrobić, nie ma zupełnie nikog i niczego.\nOprócz nowo poznanego chłopaka, który zabiera ją do domu swoich rodziców.\nCo nie podobało mi się w tej powieści początkowo? Tragedia jaka spotkała dziewczynę początkowo przytłoczona jest scenami erotycznymi. Nie są one przesadnie erotyczne. Bardziej takie myślenie napalonych nastolatków. Dziewczyna właśnie straciła rodziców i siostrę, zerwał ją chłopak i zamiast żałoby skupia się na umięśnionej klatce piersiowej swojego dopiero co poznanego kolegi. To było zdecydowanie słabe... ale później...\nW miarę czytania zdajemy sobie sprawę, że jednak główna historia, cała tragedia młodej dziewczyny przebija się na pierwszy plan. Mikayla przeżywa żałobę, nie wie co ma ze sobą zrobić, musi na nowo odnaleźć siebie i ułożyć sobie życie. A to napięcie erotyczne pojawiające się pomiędzy dwójką nastolatków... jest właśnie zdrową, normalną burzą hormonów u młodych ludzi. Kto jest bez winy niech pierwszy rzuci kamieniem! ;)\nSuma sumarum powieść wybroniła się w moich oczach. Historia ciekawa, pokazane rozmaite relacje oraz emocje pomiędzy bohaterami - miłość, prawdziwa przyjaźń, nienawiść, żal, gniew, strata. Powieść króciutka, czyta się ją po pierwszym szoku całkiem łatwo i przyjemnie, jednak nie jest ona dla każdego. Zdecydowanie bardziej przypadnie do gustu starszej młodzieży, czy też młodym dorosłym- TO JA, TO JA! Starsze pokolenie może mieć zbyt konserwatywne pojęcie i już na wstępie odrzucić książkę, nie odkrywszy jeszcze tego co zdecydowanie może nam przekazać- droga, którą musi przebyć Mikayla, decyzje, które podejmuje, aby stanąć na nogi, odkryć samą siebie, kim jest i co może osiągnąć sama, już bez rodziny i niczyjej pomocy- są absolutnie warte uwagi czytelnika.\nJa dostałam dobrą radę od koleżanki po blogerskim fachu, aby doczytać do końca i nie żałuję wogóle. Powiem więcej - będą następne tomy tej powieści i czekam na nie!\nTo jak? Wy też dacie jej szansę?\nAutor: OBYDWIE ZACZYTANE o 05:08\nblogger 24 czerwca 2019 03:58