FAQ - Najczęściej zadawane pytania - MSapartamenty\nDoba hotelowa rozpoczyna się o godzinie 14:00 a kończy o godzinie 11:00. Wcześnijszy przyjazd jest możliwy jeżeli apartament jest wolny.\nCzy potrzebne jest uiszczenie zadatku na potrzeby rezerwacji?\nJeśli przyjazd następuje w ciągu kilku dni od złożenia rezerwacji, wtedy zadatek jest niepotrzebny. W przypadku przyjazdu następującego nieco później od złożenia rezerwacji wymagany jest zadatek w wysokości 30% wartości pobytu.\nW celu zarezerwowania apartamentu należy wybrać w kalendarzu datę przyjazdu, wyjazdu oraz ilość osób. Jeśli apartament jest dostępny w danym terminie to powinno się wybrać go poprzez kliknięcie, a następnie na dedykowanej mu podstronie nacisnąć zarezerwuj. Na koniec rezerwacji należy podać podstawowe dane osobowe, które posłużą podczas przyszłego kontaktu.\nW apartamentach jak również na terenie całego budynku obowiązuje zakaz palenia. Część apartamentów posiada balkony na których dopuszcza się palenie.\nNie. Gwarantujemy jeden komplet pościeli i ręcznik dla każdej nocującej osoby.\nCzy jest możliwość zapłaty w EUR lub kartą kredytową?\nDo każdego z naszych apartamentów jest przypisane jedno miejsce parkingowe w podziemnej hali garażowej. W hali mogą parkować auta do 2m wysokości. Przy rezerwacji poprzez naszą stronę nie pobieramy dodatkowej opłaty za miejsce parkingowe. Przy odbiorze kluczy należy zgłosić chęć skorzystania z miejsca aby otrzymać pilota i klucze do hali garażowej.\nPodana na stronie cena dotyczy wynajmu całego apartamentu i zawiera VAT. Podczas rezerwacji prosimy o deklarację ilości nocujących osób tak aby na apartamencie były uszykowane pościele i ręczniki dla wszystkich gości. W przypadku rezerwacji przez portal booking.com cena jest zależna od ilości gości.\nCzy oferujemy zniżki przy dłuższym pobycie?


Reklamowe torby, gadżety reklamowe - Sklep GoMa\nTorba z filcu RPET na zakupy - grafitowy (V8276-15)\nKod produktu: V8276-15\nCena netto: 19,63 PLN\nJutowa torba na wino/2 butelki - CAMPO DI VINO DUO (MO6259-13)\nKod produktu: MO6259-13\nKod produktu: MO6258-13\nTorba z filcu RPET na zakupy - grafitowy (V8277-15)\nKod produktu: V8277-15\nCena netto: 21,77 PLN\nRotin torba - naturalny (AP721608-00)\nKod produktu: AP721608-00\nTorba z filcu RPET - INDICO (MO6463-15)\nKod produktu: MO6463-15\nTorba jutowa KASTAMONU - brązowy - (7536-01)\nKod produktu: 753601\nCena netto: 20,84 PLN\nMały worek z juty - neutralny (V6826-00)\nKod produktu: V6826-00\nDuży worek z juty - neutralny (V6827-00)\nKod produktu: V6827-00\nTorba świąteczna - szary - (8988-07)\nKod produktu: 898807\nTorba świąteczna - czerwony - (8988-05)\nKod produktu: 898805\nTorba z filcu TRIESTE - szary - (1373-07)\nCena netto: 20,09 PLN\nTorba świąteczna - szary - (68988-07)\nKod produktu: 6898807\nTorba świąteczna - czerwony - (68988-05)\nKod produktu: 6898805\nTorba z juty - żółty (V0533-08)\nKod produktu: V0533-08\nCena netto: 10,39 PLN\nTorba z juty - pomarańczowy (V0533-07)\nKod produktu: V0533-07\nTorba z juty - zielony (V0533-06)\nKod produktu: V0533-06\nTorba z juty - czerwony (V0533-05)\nKod produktu: V0533-05\nTorba z juty - granatowy (V0533-04)\nKod produktu: V0533-04\nTorba z juty - czarny (V0533-03)\nKod produktu: V0533-03\nTorba z juty - neutralny (V8184-00)\nKod produktu: V8184-00\nTorba filcowa - szary (V9928-19)\nKod produktu: V9928-19\nTorba z juty, duża HANNOVER - brązowy - (7528-01)\nKod produktu: 1652140\nRotin torba - ciemno niebieski (AP721608-06A)\nKod produktu: AP721608-06A\nRotin torba - zielony (AP721608-07)\nKod produktu: AP721608-07\nRotin torba - żółty (AP721608-02)\nKod produktu: AP721608-02\nKod produktu: MO8967-13\nTorba jutowa, bawełn. uchwyt - AURA (MO6443-12)\nKod produktu: MO6443-12\nTorba jutowa, bawełn. uchwyt - AURA (MO6443-05)\nKod produktu: MO6443-05\nTorba jutowa, bawełn. uchwyt - AURA (MO6443-04)\nKod produktu: MO6443-04\nTorba z juty, z bawełnianymi uchwytami - neutralny (V0957-00)\nKod produktu: V0957-00\nTorba z juty - fioletowy (V0533-13)\nKod produktu: V0533-13\nKod produktu: V8185-20\nKosmetyczka z juty - neutralny (V8102-00)\nKod produktu: V8102-00\nEkologiczne torby zastępujące tzw." foliówki " to nie tylko torby z bawełny, ale również reklamowe torby z filcu i torby z juty z nadrukiem. Torby z juty i torby z filcu można trwale znakować logo firmy, korzystać z nich nie tylko podczas zakupów czy podróży ale i na co dzień. Filc od niedawna przechodzi swoje odrodzenie. Wykonuje się z niego nie tylko reklamowe torby z filcu ale i odzież, portfele, ozdoby czy bezpieczne zabawki dla dzieci. Torby z filcu z logo są wytrzymałe, niebrudzące, przyjemne w dotyku, lekkie i trwałe, a ich naturalny odcień szarości powoduje, że są neutralne i uniwersalne w użytkowaniu, pasują do każdego wnętrza. Występują również torby z filcu na wino oraz świąteczne torby prezentowe z zawieszkami w kształcie choinek, do których można zapakować upominki świąteczne dla kontrahentów lub pracowników.\nJuta to mocny i biodegradowalny materiał występujący w kolorze szarym lub złotawym. Włókno jutowe cieszy się ogromnym zainteresowaniem nie tylko przy produkcji rozmaitych tekstyliów, jak torby reklamowe, ale również w branży dekoratorskiej i rękodzielniczej czy florystyce. Reklamowe torby z juty to przede wszystkim torby z wytrzymałymi uszami wykonanymi z grubego sznura i torby-plecaki. Torby z juty z logo to przede wszystkim pojemne, trwałe i wygodne torby na zakupy lub na plażę, które pomieszczą wszystkie niezbędne przedmioty.\nWybór toreb z nietypowych ekologicznych i trwałych materiałów takich jak filc czy juta mogą być przemyślanym zabiegiem, pozwalającym wpłynąć na postrzeganie marki na rynku jako nieszablonowej, rzetelnej i wyznaczającej trendy.\nZobacz również reklamowe worki sportowe


Objawy cukrzycy ciążowej u kobiet w ciąży - 06/05/2020\nPodczas ciąży kobieta przechodzi wiele testów diagnostycznych, z których głównymi są testy laboratoryjne w celu określenia poziomu glukozy we krwi i moczu. Niektóre kobiety w ciąży mają wysoki poziom glikemii, co oznacza początek cukrzycy. Ta choroba jest rzadka, ale ma poważne konsekwencje dla ciała matki i dziecka. Dlatego ważne jest, aby kobieta znała główne objawy cukrzycy ciążowej u kobiet w ciąży i jej możliwe powikłania.\nKażdego miesiąca trzustka kobiety w ciąży jest poddawana coraz większemu obciążeniu, w związku ze zmianą wizerunku i tempa życia kobiety. W ten sposób rozwija się fizjologiczna tolerancja tkanek na działanie insuliny. Głównym czynnikiem wywołującym cukrzycę ciążową jest stopień dojrzewania łożyska, które zaczyna aktywnie wytwarzać hormony zwiększające poziom glukozy we krwi. W każdym trymestrze ciąży wzrasta stężenie progesteronu i estrogenu, co pogarsza obraz kliniczny choroby. W rezultacie trzustka nie jest w stanie wytworzyć wystarczającej ilości insuliny, w wyniku czego jej niedobór we krwi powoduje naruszenie metabolizmu węglowodanów.\nWraz z rozwojem płodu pogarsza się wrażliwość tkanek na insulinę, przyczyniają się do tego następujące czynniki endogenne:\nWzrost objętości i spożycia kalorii w żywności.\nZmniejszona aktywność ruchowa w ostatnich stadiach rodzenia dziecka.\nZestaw nadmiaru tkanki tłuszczowej.\nCzynniki te prowadzą do utrzymującej się hiperglikemii, ponieważ produkcja insuliny jest niewystarczająca, aby przezwyciężyć zmniejszoną tolerancję glukozy.\nObjawy ukrytej cukrzycy u kobiet w ciąży\nKomplikacje płodu i ich objawy\nPojawienie się cukrzycy ciążowej jest bardziej prawdopodobne w obecności pewnych czynników ryzyka w rodzinie i historii życia kobiety. Pojawienie się podwyższonego poziomu glukozy we krwi zależy bezpośrednio od cech genetycznych i budowy ciężarnej kobiety.\nTak więc następujące czynniki towarzyszą wystąpieniu choroby:\ndorosłość (powyżej 30 lat);\npojawienie się cukrzycy przed urodzeniem płodu;\nOd wieku ciążowego, w którym objawiała się choroba.\nStopień kompensacji patologii.\nDołączanie w trzecim trymestrze ciąży.\nNa podstawie obrazu klinicznego trudno jest ustalić początek cukrzycy ciążowej, dlatego testy krwi i moczu na poziom glukozy są najbardziej pouczającą metodą diagnostyczną, na podstawie której dokonuje się ostatecznej diagnozy.\nGłównym objawem diagnostycznym insulinooporności jest wzrost poziomu cukru we krwi na czczo do 7 mmol / L, a jego wahania wartości są większe niż 11,5 mmol / L w ciągu dnia.\nzwiększona ilość wody zużywanej na dzień;\nswędzenie i pieczenie skóry, szczególnie w cewce moczowej;\nZ reguły kobiety nie podejrzewają rozwoju cukrzycy ciążowej, myśląc, że patologicznymi objawami choroby są fizjologiczne objawy ciąży.\nTrudniej jest zdiagnozować chorobę z umiarkowanym poziomem glikemii, ponieważ glukozy nie wykrywa się w testach moczu.\nUtajona cukrzyca ciążowa jest bardzo niebezpieczną chorobą dla kobiety w okresie rodzenia dziecka. Trudno jest zidentyfikować ego, ponieważ pacjent czuje się dobrze i nie ujawnia dolegliwości zdrowotnych. Obraz kliniczny choroby rozwija się stopniowo, a eksperci diagnozują ją jako cukrzycę typu 2.\n35 женщин в возрасте XNUMX лет существует риск к более медленному появлению симптомов, что может быть нем\nAby zidentyfikować rozwój patologii u kobiety w ciąży, istnieje specjalny test, za pomocą którego można ustalić poziom glikemii na czczo i po zażyciu roztworu glukozy.\nPrzy określaniu stopnia upośledzenia metabolizmu węglowodanów u przyszłej matki konieczne jest ścisłe monitorowanie kolejnych wskaźników glukozy, które odbywa się pod nadzorem endokrynologa.\nБольшинство осложнений во время беременности наблюдаются у женщин именно с диагнозом гестозногодо. Значительно увеличивается риск самопроизвольного аборта, особенно в первом триместре беременности, а также существует возможность преждевременных родов.\nNajbardziej prawdopodobnym powikłaniem choroby w drugim lub trzecim trymestrze ciąży jest rozwój stanu przedrzucawkowego. Jest to stan patologiczny, który występuje na tle cukrzycy, a na obrazie klinicznym jest cięższy niż u zwykłych kobiet. Według statystyk 33% przyszłych matek, u których zdiagnozowano cukrzycę ciążową, cierpi na stan przedrzucawkowy.\nStanowi patologicznemu towarzyszy obrzęk, ponieważ nerki są narażone na duże obciążenie w celu usunięcia nadmiaru płynu i glukozy z ciała kobiety. W rezultacie dochodzi do naruszenia równowagi wodno-elektrolitowej, a nerki nie są w stanie usunąć nadmiaru płynu, zaczynają gromadzić się w tkankach. W testach moczu wykrywane jest białko, którego stężenie zależy od stopnia kompensacji choroby podstawowej. Zmieniają się również wskaźniki ciśnienia krwi, zaczyna stale wzrastać, w związku z nadmiernym przepływem płynu do krwioobiegu.\nNa tle cukrzycy objawy wypadku mózgowo-naczyniowego zaczynają się nasilać.\nPacjent ma następujący zestaw objawów:\nGłównym składnikiem odżywczym dla dziecka podczas ciąży jest glukoza, którą otrzymuje z organizmu matki. Glukoza dostaje się do płodu przez łożysko w lżejszej formie, ale ciała ketonowe, które powodują fenopatię cukrzycową dziecka, również wchodzą przez łożysko.\nWysoki poziom glikemii u matki może powodować rozwój zmian patologicznych w łożysku i wszystkich narządach dziecka. Tak więc nadmierne spożycie glukozy u dziecka prowadzi do dystroficznych zmian w komórkach trzustki, a w niewyrównanej fazie cukrzycy u matki komórki narządów ulegają wyczerpaniu.\nPo urodzeniu dziecko ma opóźnienie w rozwoju tkanki płucnej z powodu patologicznego wzrostu wątroby i śledziony kobiety w ciąży.\nduża masa przy urodzeniu;\nzdenerwowany układ oddechowy;\npastowatość tkanek twarzy.\nChoroba na tle cukrzycy u matki jest dość powszechna i jest głównym powodem urazu porodowego kobiety w ciąży, ponieważ dziecko rodzi się duże. Poród odbywa się przez cesarskie cięcie, co pomaga zapobiegać złamaniom i zwichnięciom stawów dziecka, które mogą wystąpić podczas naturalnego porodu.\nNajbardziej pouczającą metodą diagnostyczną są wskaźniki ultradźwięków, mogą one potwierdzić lub wykluczyć ewentualne powikłania ze strony płodu, a także ocenić stan łożyska i płynu owodniowego.\nzagęszczanie i pogrubienie ścian naczyń krwionośnych;\nmartwica warstwy wierzchniej trofoblastów;\nwzrost łożyska poza wyznaczonym okresem;\nwolne krążenie krwi w naczyniach.\nUltradźwiękowe wskaźniki naruszenia płodu:\nrozwidlenie konturu lokalizacji dziecka w macicy;\nzamazany zarys głowy;\nKobiety zagrożone wystąpieniem tej choroby powinny być stale monitorowane glikemii, aby zapobiec powikłaniom w przyszłości.\nSpecjaliści zalecają kobietom dostosowanie stylu życia przy jednoczesnym utrzymaniu prawidłowej masy ciała za pomocą specjalnego dietetycznego jedzenia i zestawu ćwiczeń fizycznych. Konieczne jest wykluczenie stosowania niektórych leków, które zwiększają tolerancję tkanek na glukozę, takich jak glikokortykosteroidy. Kiedy pojawią się pierwsze objawy choroby, należy natychmiast szukać pomocy medycznej.\nCukrzyca ciążowa jest poważną chorobą, ponieważ nie ma wypalonych objawów choroby. Dlatego ważne jest, aby kobieta w ciąży zarejestrowała się u ginekologa na czas i regularnie wykonywała testy w celu określenia poziomu glukozy we krwi i moczu.


Xbox 360 zakup pod rgh | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nXbox 360 zakup pod rgh\nTemat na forum 'Dla świeżaków' rozpoczęty przez krystiano46, Wrzesień 27, 2013.\nWitam. chciałbym zakupić xbox 360 pod rgh czy kupic już gotowy zestaw, czy np. z uszkodzonego. jak kupic z 3rrod to na co zwrocic uwagę. xbox musi mieć hdmi czy dysk dokupić osobno czy bardziej oplaci się orginalny i maly dodatkowy. chciałbym mieć około 500gb do 1 tb. nie musi być nowy i nie musi być slim. proszę o jakies propozycje. najlepiej allegro. Czy może zakupić z uszkodzona plyta głowna nie wiem jakie koszty wymiany. Rgh w granicach 150 zl, a inne naprawy. Proszę o prorady\nkrystiano46, Wrzesień 27, 2013\nNajlepiej kup gotowy,przerobiony już zestaw na rgh. Najlepiej z dyskiem. Najlepiej wersje Jasper lub Slim. W uszkodzony sprzęt nawet się nie pakuj. Sprawdź na forum. Jest kilku pewnych sprzedawców,którzy udostępniają takie gotowe zestawy. Ewentualnie na Alledrogo wpisz w wyszukiwarce słowo "rgh" i wyświetlą się oferty sprzedaży, ale zawsze przed zakupem sprawdź opinie w komentarzach o sprzedawcy aby się nie naciąć.\ndjploki ma rację. Kiedyś chciałem kupić uszkodzonego x'a i oddać do serwisu, to powiedzieli mi tylko żebym nie kupował. Jak konsolka ma być z RGH to możesz dokupić dysk Sata 2,5 i podpiąć dowolny. Z tego co pamiętam max 1tb. Tutaj masz linka do jednego z użytkowników forum który prowadzi własną firmę i sprzedaje konsolki z RGH.\nZ kolej jak masz zamiar kupić działającą konsolę i zrobić w niej RGH to oni ci pomogą:\nZagadaj z Dexterem , albo Akirem. Coś na pewno Tobie zrobią.\nDaniel1979, Wrzesień 27, 2013\nZepsute Xboxy na aukcjach to w większości sprzęt który nie warto już naprawiać dlatego je wystawiają pisząc że coś się zepsuło, nie mam czasu iść do serwisu, prawdopodobnie mały element do wymienienia ale kupujesz na własną odpowiedzialność na poczte iść i zrobić paczkę czas już ma\nW zależności jaka oferta, rgh z reguły kosztuje chyba 100-150zł także skalkulujesz po cenie konsoli .Na gumtree też są dobre oferty, można szybko się dogadać i z ceny urwać.\nKrk360, Wrzesień 27, 2013


Strona główna / Wiadomości / Kościół / Oblaci / Kokotek: trzeci dzień katolickiego festiwalu przyciągnął tłumy ludzi!\nMarcin Szuścik 2019-07-11\nJak rozpoznać głos Boga? Pytam zawsze Boga i On posyła do mnie ludzi, nawet ludzi których nie znam, ludzi, którym tych pytań nigdy nie postawiłem.\nFestiwalowa środa rozpoczęła się stałym schematem czyli od jutrzni, śniadania i konferencji. Tematem dnia był wybór. „Po dniu suszy i doświadczeniu wiary nadchodzi czas na wybór. Podążając za kolejnymi kartami Księgi Królewskiej, na których spisana została historia Eliasza, dostrzegamy, że zasadniczym wyborem w jego życiu był wybór Boga.” – mówił ks. Artur Godnarski. Wśród pytań skierowanych do niego na koniec, znalazło się również to o rozpoznanie głosu Pana Boga.\nCiekawym momentem dnia było drugie już nabożeństwo na festiwalu, czyli nabożeństwo z kadzidłem. Uczestnicy festiwalu zgromadzili się nad stawem, nad którym w misie rozpalone zostały węgle. Młodzi zostali wezwani do tego, żeby podejść do misy i wrzucić do niej szczyptę kadzidła, jako symbol świadomego opowiedzenia się wprost za Bogiem.\nWybór skierował również wszystkich zgromadzonych na sam festiwal – zarówno uczestników jak i organizatorów. Na początku Mszy świętej o. Tomasz Maniura, podkreślił jedność, dzięki której wszyscy zgromadzili się na festiwalu. „Dzięki temu, że współorganizujemy festiwal – pięć diecezji i oblaci, dzięki dokonaniu tego wyboru, jesteśmy w stanie przeżywać tak duże wydarzenie.” – mówił o. Tomasz.\nPo dniu pełnym treści, wieczorem znów była okazja do zabawy pod sceną. Arka Noego zgromadziła wszystkich – młodych, bardzo młodych i tych nieco starszych. W samym koncercie wzięło udział 1500 osób.\nCzwartek jest szczególnie wyjątkowym dniem dla kapłanów. Tego dnia, szczególnie podczas Mszy świętej organizatorzy będą chcieli podkreślić kapłaństwo.


warszawa.gosc.pl → Warszawskie wiadomości → PO w stolicy bierze sejmik\nw stołecznych wyborach do sejmiku mazowieckiego nieważne głosy stanowiły 7,3 proc.\tTomasz Gołąb /Foto Gość\nW stolicy w wyborach do sejmiku wygrywa PO. Drugie PiS, trzecie SLD. Oburzeni poniżej 1 proc. W stołecznych wyborach do sejmiku mazowieckiego nieważne głosy stanowiły 7,3 proc.\nKandydaci PO startujący do sejmiku województwa mazowieckiego z okręgów warszawskich uzyskali 38,9 proc. głosów wyborców – dowiedziała się PAP w Miejskiej Komisji Wyborczej. Na dalszych miejscach znalazły się: PiS (28,6 proc.) i SLD Lewica razem (11 proc.).\nNa dalszych miejscach znalazły się: Nowa Prawica (4,6 proc.), Ruch Narodowy (1,45 proc.), Demokracja Bezpośrednia (1,1 proc.) oraz Twój Ruch (1,1 proc. głosów).\nSchulz poinformował ponadto, że od północy trwa wprowadzanie do arkuszy kalkulacyjnych protokołów z wyborów do rady miasta i dzielnic. „W trakcie tego procesu w niektórych protokołach stwierdziliśmy błędy. Zostały one przekazane do dzielnic. Burmistrzowie i urzędnicy zostali uruchomieni, aby w trybie nagłym kontaktowali się z obwodowymi komisjami” – wyjaśnił.\nPytany, kiedy można spodziewać się wyników, odpowiedział: „Staramy się, aby było to jak najszybciej”. „Dzielnice obiecały nam, że zrobią wszystko, żeby te protokoły dzisiaj mogły do nas wrócić” – zaznaczył Schulz.\ndodane 20.11.2014 17:11


Łukasz Dryblak: 100. rocznica Bitwy Warszawskiej – wielowymiarowe znaczenie zwycięstwa\nBitwa Warszawska była częścią jednej z największych i najbardziej spektakularnych wojen, historii polskiego czynu zbrojnego, zarówno jeśli chodzi o nakład sił, środków, jak i o mobilizację narodu. Gdyby nie wysiłek mobilizacyjny Polaków na całym świecie nie byłoby Bitwy Warszawskiej, gdyż Naczelnik Państwa nie miałby zasobów na realizację tak ambitnej strategii, jaką przyjął w 1918 r. – pisze Łukasz Dryblak dla Teologii Politycznej.\nPrzekornie można by zacząć od stwierdzenia, że wojna o niepodległość w latach 1918–1921, toczona niemalże ze wszystkimi sąsiadami, poza Łotyszami, Rumunami i Słowakami, nie pasuje do polskiej historii. Z pewnością nie pasowała, z oczywistych względów, rządzącym Polską w latach 1945–1989 komunistom. Nie zyskała jednak także dużej popularności w III Rzeczpospolitej, która w początkowych latach swojego istnienia niewiele uczyniła dla przywrócenia jej polskiej pamięci. Święto Wojska Polskiego obchodzone w II Rzeczpospolitej, począwszy od 1923 r. w dniu 15 sierpnia w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, na pamiątkę rozpoczęcia zwycięskiej kontrofensywy znad Wieprza, nie bez oporów kadry wojskowej zaczęto ponownie obchodzić, zgodnie z ustawą Sejmu z 30 lipca 1992 r. (Dz.U. z 1992 r. nr 60, poz. 303), od sierpnia 1992 r.\nUtrata wschodnich terytoriów na rzecz ZSRS po II wojnie światowej oraz komunistyczna okupacja kraju spowodowały, że pamięć o wojnie 1920 r. była kultywowana w wąskich środowiskach kombatanckich oraz na emigracji. Można odnieść wrażenie, że w ciągu pierwszych kilkunastu lat istnienia III RP pamięć o wojnie o niepodległość była zawężana do wydarzeń z 15 sierpnia 1920 r. (geograficznie do Radzymina, Ossowa, Warszawy, Wieprza). Potencjał tamtych wydarzeń wciąż nie został do końca wykorzystany i przemyślany, chociaż stan wiedzy od lat dziewięćdziesiątych uległ znaczącej poprawie, zaś tematyka zaistniała w polskiej popkulturze, m.in. za pośrednictwem produkcji filmowych, seriali, gier planszowych, ubrań, gadżetów, czy aktywności rekonstruktorów.\nKonsolidacja narodu i strategia\nMyśląc o Bitwie Warszawskiej trzeba pamiętać o trzech ważnych kwestiach. Po pierwsze, że była ona częścią jednej z największych i najbardziej spektakularnych wojen, historii polskiego czynu zbrojnego, zarówno jeśli chodzi o nakład sił, środków, jak i o mobilizację narodu. Po drugie, że gdyby nie ten wysiłek mobilizacyjny Polaków na całym świecie, formowanie w najdalszych jego zakątkach polskich oddziałów oraz ich sukcesywny przerzut do Polski, nie byłoby Bitwy Warszawskiej, gdyż Naczelnik Państwa nie miałby zasobów na realizację tak ambitnej strategii, jaką przyjął w 1918 r. Po trzecie, że konflikt z bolszewikami odbywał się w cieniu starć o granice z innymi narodami.\nAspiracje polityczne Piłsudskiego, chociaż wywodził się on ze środowiska Polskiej Partii Socjalistycznej, wykraczały poza ramy kierowania ruchem politycznym. Jego celem było zostać reprezentantem całego narodu. Tak się stało, że jako pierwszy ze znanych polskich dowódców, dodatkowo owiany legendą więźnia magdeburskiego, stanął w Warszawie, gdzie przejął z rąk Rady Regencyjnej pełnię władzy cywilnej i wojskowej. Wielokrotnie w latach 1918–1920 poprzez swoje decyzje dał świadectwo, że kieruje się interesem ponadpartyjnym, starając się, by udział we władzy miały różne stronnictwa polityczne, wykorzystując również atuty swoich przeciwników politycznych na rzecz budowy silnego państwa. Jak wiadomo atmosfera polityczna w tamtych latach również bywała gorąca; już wtedy Narodowa Demokracja i Lewica szykowały się do siłowego starcia o władzę, czemu starał się przeciwdziałać z jednej strony Piłsudski, a z drugiej Dmowski, obaj w imię wyższego interesu ogólnonarodowego.\nDecyzje Piłsudskiego nie były serią reakcji na ruchy nieprzyjaciela, lecz zapadały zgodnie z wcześniej opracowaną strategią, którą dostosowywał on do zmieniających się okoliczności, zawsze starając się osiągnąć maksimum korzyści. Nie był dogmatykiem, ani również ideowym federalistą, jak twierdziło wielu historyków – tezę tę podważył w swojej książce pt. „Polska i trzy Rosje” prof. Andrzej Nowak, zwracając uwagę, że hasło federacji było jedynie środkiem do umocnienia pozycji Polski, a nie celem samym w sobie. Nie był do tego projektu również trwale przywiązany i nie próbował realizować go na siłę (kluczem była postawa Litwinów, których nie udało się ani namówić ani zmusić do współpracy).\nPiłsudski nie był dogmatykiem, ani również ideowym federalistą, jak twierdziło wielu historyków\nWe wrześniu 1919 kody szyfrowe zarówno operującej na południu Rosji armii gen. Antona Denikina, jak i przede wszystkim Armii Czerwonej zostały złamane przez polski radiowywiad. Od tego czasu Naczelny Wódz z wyprzedzeniem wiedział, jakie będą zamiary i posunięcia wroga; oczywiście w praktyce zadanie, jakie stało przed radiowywiadem nie było proste, gdyż kody ulegały zmianom i musiały być wciąż ponownie łamane. W lipcu Piłsudski rozpoczął również negocjacje z gen. Denikinem, a od października z bolszewikami (za pośrednictwem mjr. Ignacego Bornera w Mikaszewiczach). Naczelnik nie miał złudzeń, że ani „biała” ani „czerwona” Rosja nie będzie przyjazna Polsce – dlatego jego planem strategicznym było maksymalne osłabienie imperium poprzez oderwanie od niego terenów historycznej Rzeczpospolitej. Byłby to swoisty przewrót geopolityczny, znacząco osłabiający pozycję Imperium. Odcięcie Rosji od Niemiec silnym państwem polskim zmieniłoby również układ sił na Zachodzie. Wówczas Francja musiałby wejść w sojusz z Polską, która przejęłaby rolę Rosji (co ostatecznie się stało), jako państwo flankującego Rzeszę Niemiecką. Wiedział jednak, że Polska nie może bezpośrednio panować nad wschodnimi połaciami dawnego mocarstwa polsko-litewsko-ruskiego, dlatego wsparł próbę utworzenia państwa ukraińskiego, które miałoby osłaniać Polskę na południowym kierunku (dawniejsze województwa kijowskie, bracławskie, czernichowskie oraz tzw. Dzikie Pola).\nW celu umocnienia swojej pozycji politycznej względem zachodnich aliantów szukał on poparcia dla swojej wschodniej polityki również wśród Rosjan, znajdując takowe dopiero u Borysa Sawinkowa, którego do współpracy z Polakami zmusiła pogarszająca się sytuacja militarna (załamanie ofensywy Denikina na Moskwę i odwrót w kierunku Krymu na jesieni 1919 r.) oraz polityczna (kończąca się cierpliwość mocarstw zachodnich, które mogły zaprzestać politycznego wsparcia dla gen. Denikina i jego następcy gen. Piotra Wrangla). Właśnie na taką sytuację polityczną czekał Piłsudski – Polska stanęła w roli ostatniej siły, która mogła zahamować bolszewików, co więcej popierał go posiadający rozległe kontakty wśród wysokich rangą polityków Zachodnich Sawinkow (w lipcu 1920 r. w Warszawie oficjalnie powstał Rosyjski Komitet Polityczny, w skład którego wchodziły znane nazwiska intelektualistów z Peterburga Zinaidy Gippius, Dmitrija Mereżkowskiego i największego zwolennika współpracy z Polakami Dmitrija Fiłosofowa).\nWycofanie się Denikina z Kijowszczyzny dało Piłsudskiemu mandat do prowadzenia dalszej „krucjaty” antybolszewickiej i przede wszystkim realizację swoich celów strategicznych, których nie mógłby osiągnąć, gdyby „biali” utrzymali się Kijowie – dla takich działań nie byłoby zgody mocarstw, a bez transportów broni i amunicji z Zachodu, zwłaszcza z Francji, nie dało się prowadzić dalszej wojny. Nie może dziwić, że racjonalna z punktu widzenia przyjętej przez Piłsudskiego strategii decyzja o nie wspieraniu gen. Denikina w walce z Armią Czerwoną, spotkała się z jego ostrą krytyką. „Biały” dowódca w swych listach groził wręcz Naczelnikowi, to on również pierwszy oficjalnie oskarżył Piłsudskiego, że ocalił bolszewików od klęski. Argumentację tę na emigracji podjął Józef Mackiewicz, w III Rzeczpospolitej zaś Piotr Zychowicz. Prof. Andrzej Nowak uważa, że Wojsko Polskie na jesieni 1919 r. nie mogło przechylić szali zwycięstwa na stronę białych, ze względu na kilkukrotną przewagę czerwonych nad Armią Ochotniczą. Warto jednak rozważyć alternatywny wariant – gdyby jednak Piłsudski nakazał natarcie na skrzydło Armii Czerwonej, po początkowym powodzeniu musiałby się liczyć z kontrnatarciem, któremu ciężko byłoby sprostać w tamtych warunkach. Taką decyzją szybko utraciłby wiarygodność wśród wielu Polaków, jako nie tylko awanturnik, ale i sojusznik „caratu”. Prawdopodobnie szybko powstałaby opowieść o romantyku, który chciał zbawić świat od komunizmu, zamiast dbać o interes Polski.\nPiłsudski wolał realizować własny plan strategiczny, wiosną 1920 r., po podciągnięciu nowych sił, mając za sobą sprzyjające warunki pogodowe i przede wszystkim polityczne, rozpoczęła się ofensywa Wojska Polskiego i sprzymierzonej z nią Ukraińskiej Armii Ludowej Symona Petlury. Kijów został zdobyty 4 maja 1920 r. Piłsudski uprzedził w ten sposób sowiecką kontrofensywę, lecz zbyt szczupłe, nadto rozciągnięte, na coraz większych przestrzeniach siły polskie nie wytrzymały uderzenia zarówno na północy, gdzie natarcie rozpoczął Michaił Tuchaczewski, następnie na południu, gdzie front przerwała Konarmia Semiona Budionnego. Szybkie, entuzjastycznie przyjęte w kraju i na świecie zwycięstwo przerodziło się w ciężki odwrót. Niemniej przestrzeń operacyjna, jaką uzyskano dzięki ofensywie wiosennej pozwoliła na mobilizację, dotychczas pewnego swych przewag i „zdemobilizowanego” społeczeństwa. W związku z krytyczną sytuacją na froncie 7 lipca powołano Armię Ochotniczą pod wodzą gen. Józefa Hallera, która szybko dała 100 tysięcy nowych żołnierzy, wnoszących zapał do zmęczonych długim odwrotem jednostek.\nRozkaz do bitwy warszawskiej – wokół sensu sporów o autorstwo zwycięstwa\nZanim doszło do bitwy warszawskiej pierwszy raz próbowano przejąć inicjatywę nad Bugiem, gdzie – podobnie jak nad Wisłą – chciano uderzyć na lewe skrzydło sowieckiego Frontu Północnego. Plan ten jednak spalił na panewce, gdyż kluczowa dla jego powodzenia twierdza Brześć nie została utrzymana przez gen. Władysława Sikorskiego, który zbyt pochopnie nakazał odwrót na lewy brzeg Bugu. Plany do tej operacji były przygotowywane pod kierownictwem nowego Szefa Sztabu Generalnego, którym Naczelny Wódz wyznaczył gen. Tadeusza Rozwadowskiego, zawodowego oficera armii austriackiej.\nNowy plan kontrnatarcia został opracowany 6 sierpnia (rozkaz nr 8358/III). W wyniku zmieniającej się sytuacji na froncie pierwotny rozkaz do Bitwy Warszawskiej został zmodyfikowany przez gen. Rozwadowskiego, który przygotował rozkaz nr 10 000, zgodnie z którym oprócz uderzenia znad Wieprza do kontrnatarcia miała przejść 5 Armia w rejonie Wkry, w tym celu została wzmocniona jedną dywizją. Rozkaz został podpisany przez Piłsudskiego 10 sierpnia. Wieczorem 12 sierpnia Piłsudski zwołał naradę z udziałem gen. Rozwadowskiego, gen. Sosnkowskiego i gen. Weyganda, na której omówiono jeszcze raz istotę bitwy. Następnie, nadkładając drogi, by odwiedzić swoją przyszłą żonę Aleksandrę oraz córki, udał się do Puław, by objąć dowodzenie nad Frontem Środkowym. Według Grzegorza Nowika, który uczestniczy w opracowywaniu serii źródłowej poświęconej dokumentom operacyjnym do wojny polsko-bolszewickiej autorstwo planu kontrnatarcia nad Bugiem, a następnie nad Wisłą należy przypisać Piłsudskiemu. Jego zdaniem ich całościowa lektura pozwala dostrzec konsekwencję i pewną kulturę strategiczną, zgodnie z którą postępował Piłsudski. Historycy często podkreślają również teoretyczne przygotowanie Piłsudskiego, który zanim został Naczelnikiem przez długi czas samodzielnie studiował historię wojskowości oraz analizował aktualnie toczące się konflikty, ze szczególnym uwzględnieniem teatru wojennego, na którym, jak się okazało, miał sam miał dowodzić.\nPiłsudski samodzielnie studiował historię wojskowości oraz analizował aktualnie toczące się konflikty, ze szczególnym uwzględnieniem teatru wojennego, na którymmiał sam miał dowodzić\nGen. Tadeusz Jordan-Rozwadowski, w notatce spisanej 10 maja 1925 r., stwierdził, że plan uderzenia znad Wieprza ustnie przedstawił Naczelnemu Wodzowi po raz pierwszy w nocy z 5 na 6 sierpnia. Notatka ta została dołączona przez niego do teczki z dokumentami, które zabrał odchodząc z funkcji szefa Sztabu Generalnego (czyn ten tłumaczył chęcią ukrycia złego doradztwa Misji Francuskiej – jego zdaniem, wyjście tego faktu na jaw mogłoby utrudnić zawarcie sojuszu polsko-francuskiego). Było to dość pokrętne tłumaczenie wziąwszy pod uwagę, że stanowisko Francuzów było znane przynajmniej kilku innymi wysokiej rangi wojskowym. Co więcej, nikt w II Rzeczpospolitej nie kwestionował zasadności sojuszu z Francją. Wydaje się, że prawdziwą przyczyną wyniesienia przez niego dokumentów była dbałość o zachowanie dowodów potwierdzających jego rolę w zaplanowaniu kontruderzenia – choć należy podkreślić, że zgromadzone dokument nie mogą rozstrzygnąć, czy faktycznie ogólny zamysł przeprowadzenia bitwy był wyłącznie jego autorstwa. Relacja Rozwadowskiego stoi tutaj w sprzeczności ze wspomnieniem Piłsudskiego, który uważał, że z 5 na 6 sierpnia samotnie rozważał plan bitwy w Belwederze. Słowo przeciwko słowu. Niewątpliwie trudno rozstrzygnąć, czyj był ogólny zamysł bitwy. Wydaje się, że zarówno dla Rozwadowskiego, jak i Piłsudskiego oczywistym było, że uderzenie musi pójść na lewe skrzydło niespodziewających się uderzenia z południa, nacierających na Warszawę armii sowieckich. W szczegółach plan zapewne opracował szef sztabu, gdyż taka była jego rola; z dokumentacji również wynika, że to on przeforsował wzmocnienie 5 Armii i nadanie jej roli zaczepnej. Według Macieja Pieńkowskiego Rozwadowski miał przedstawić Piłsudskiemu kilka wariantów operacji, z których „Wódz Naczelny zaakceptował wariant ostatni – tym samym Piłsudski wziął na siebie pełną odpowiedzialność za ewentualne fiasko tego rozwiązania”.\nOpublikowane dokumenty operacyjne do Bitwy Warszawskiej pozwalają stwierdzić, że Piłsudski miał wpływ na szczegóły operacji oraz na jej wykonanie. Istotny był chociażby rozkaz operacyjny, wydany przez Naczelnego Wodza 15 sierpnia 1920 r., w którym doprecyzowano zadania poszczególnych armii oraz tempo akcji, a także list Naczelnego Wodza do gen. Rozwadowskiego wysłany z Puław tego samego dnia, o godzinie 3.10 w nocy, w którym przestawia swoje zamiary i prognozy. W odpowiedzi Szef Sztabu napisał: „Mam wrażenie, że cała akcja rozwija się bardzo korzystnie i że właśnie co do czasu mamy korzystne warunki, tak jak je p. Komendant przewidział. Dotychczas obawiałem się, że nas bolszewicy nie zaatakują dość serio, aby móc liczyć na wydatne uderzenie z flanki. Tymczasem wypadki pod Radzyminem widocznie ich zachęciły, a umyślne ociąganie się Sikorskiego również ośmieliło. […] Uzgodnienie akcji 4 armii z 1 armią doskonale p. Komendant przygotował i proszę liczyć na to, że pozostając w ścisłym kontakcie wszystko przyspieszę tak, abyśmy od 17 [sierpnia] rano byli gotowi do współdziałania […] 1 armię wzmocniłaby 4 dyw., wyciągnięta przez Warszawę, którą jako ostateczną rezerwę gen. Latinikowi podporządkować zamierzam w myśl wskazówek p. Komendanta”.\nZarzuty, jakoby Piłsudski „uciekł z Warszawy” przed odpowiedzialnością mają charakter publicystyczny. O ile można zrozumieć używanie tego argumentu w II Rzeczpospolitej, jako elementu budowania „czarnej legendy” przeciwnika politycznego, o tyle dzisiaj, kiedy Polacy nie uczestniczą w sporze politycznym ówczesnych stronnictw podnoszenie go jest niezrozumiałe. Stwierdzenie to jest nieprawdziwe z kilku względów. Po pierwsze, Warszawa była najmocniej broniona, z czego Piłsudski zdawał sobie sprawę. Po drugie Naczelnik pozostawał w stałym kontakcie z szefem Sztabu Generalnego, który wykonywał jego polecenia. Po trzecie, Piłsudski – wzorując się na Napoleonie – objął dowodzenie na kluczowym Frontem Środkowym, a od powodzenia kontrnatarcia znad Wieprza zależały losy wojny. Była to nie tylko kwestia sprawnego dowodzenia (dla odmiany Tuchaczewski dowodził frontem ze sztabu oddalonego o kilkaset kilometrów, w związku z czym jego rozkazy często przychodziły spóźnione, nie nadążał on za szybko zmieniającą się sytuacją operacyjną), ale również odbudowy morale szykujących się do natarcia sił. Obecność Naczelnego Wodza wśród żołnierzy miała ich zachęcać do zwiększonego wysiłku. Piłsudski podążał w ślad za nacierającymi wojskami odznaczając żołnierzy na polu bitwy. Ta metoda była stosowana przez niego również w innych kampaniach, np. w czasie walk z Ukraińcami w Galicji. Stanisław Maczek, późniejszy słynnych generał-pancerniak, tak wspominał spotkanie na froncie z Wodzem Naczelnym: „Z Kb przewieszonym przez plecy, z dwoma ręcznymi granatami za pasem, osmolony i błocony i w tej groźnej postaci melduję się u dowódcy, który jechał na front na pancerce. Był nim Komendant Józef Piłsudski. […] W kilka tygodni potem dostaję awans za wybitny czyn na polu bitwy”.\nTo Piłsudski ponosił największą odpowiedzialność polityczną i wojskową, zarówno za zwycięstwa, jak i niepowodzenia. Wreszcie to on decydował o nominacjach na szefa Sztabu Generalnego, dowódców frontów i armii, uwzględniając przede wszystkim ich doświadczenie, umiejętności oraz specyficzne cechy charakteru, które sprzyjały realizacji danego zadania. Zespół, który rozegrał bitwę warszawską złożony był z dobrze wyselekcjonowanych dowódców. Piłsudski potrafi się wznieść ponad podziały polityczne – jako dowódca I Brygady Legionów nie miał sympatii do oficerów z armii austriackiej, a z niej wywodził się gen. Rozwadowski; z gen. Sikorskim był poróżniony politycznie od 1916 r., gen. Haller jako dowódca Błękitnej Armii i II Brygady Legionów również był rywalem Piłsudskiego, rozważanym nawet jako kandydat na Naczelnego Wodza. Mimo to wszyscy oni potrafili ze sobą współpracować. Spośród wysokiej rangi oficerów w lipcu 1920 r. nominacji na dowódcę frontu odmówił gen. Józef Dowbor-Muśnicki, twórca II Korpusu w Rosji oraz dowódca Armii Wielkopolskiej, zdecydowany przeciwnik Piłsudskiego, pomysłodawca planu wycofania się na linię Warty oraz krytyk unifikacji armii – jego zdaniem Piłsudski powinien zachować odrębność armii: wielkopolskiej, „Błękitnej”, czy dywizji opartych na kadrze legionowej. Postulat jego był wynikiem żalu po utracie przez niego zwierzchnictwa nad Armią Wielkopolską. Tymczasem konsolidacja narodu wymagała również unifikacji wojska.\nZamysł bitwy nad Wisłą był podobny do planu bitwy nad Bugiem. Opracowanie jej przebiegu było pochodną rozpoznania stosunku sił i rozlokowania dywizji przeciwnika\nPrzywracając równowagę w pamięci o Bitwie Warszawskiej nie należy tworzyć nowych mitów. Wkład gen. Rozwadowskiego w opracowanie planu operacyjnego bitwy oraz koordynację jego wykonania był bardzo ważny. Należy jednak pamiętać, że zamysł bitwy nad Wisłą był podobny do planu bitwy nad Bugiem. Opracowanie jej przebiegu było również pochodną dobrego (dzięki radiowywiadowi) rozpoznania stosunku sił i rozlokowania dywizji przeciwnika, co w naturalny sposób podpowiadało atak w najsłabszym punkcie, z wykorzystaniem zasady ekonomii sił. Z dokumentacji wynika, że szczegóły operacji były przedmiotem ustaleń między Piłsudskim a Rozwadowskim; ostateczny głos w sprawie miał oczywiście Naczelny Wódz. Nie można również zapominać o ważnej roli, jaką odegrali wykonawcy planu – dowódca Frontu Północnego gen. Józef Haller, umiejętnie dowodzący 5 Armią gen. Władysław Sikorski, gen. Kazimierz Sosnkowski, odpowiedzialny za organizację tyłów Wojska Polskiego, który włożył wiele pracy w zorganizowanie ochotników, przegrupowanie jednostek i ich uzupełnienie, czy uchodzący w tamtym czasie za jednego z najlepszych dowódców gen. Edward Rydz-Śmigły, kierujący grupą uderzeniową w czasie kontrofensywy znad Wieprza.\nO ile ojcami zwycięstwa w bitwie nad Wisłą są wszyscy wymienieni dowódcy, o tyle Piłsudski posiada pełne autorstwo strategii polityczno-wojskowej realizowanej w całej wojnie z Rosją bolszewicką. Przekazanie przez Radę Regencyjną pełni władzy wojskowej i cywilnej w ręce Naczelnika Państwa pozwoliło na energiczną realizację długofalowej strategii, zapobiegło potencjalnym sporom kompetencyjnym między władzą cywilną a zwierzchnikiem sił zbrojnych. W tym okresie na czele Wojska Polskiego musiała stanąć osoba nie tylko obeznana w sprawach wojskowych, ale jednocześnie wyrobiona politycznie. Takie kompetencje posiadał właśnie Piłsudski.\nCud nad Wkrą\n13 sierpnia bolszewicy zdobyli Radzymin, wobec czego gen. Rozwadowski zażądał przyspieszenia kontrnatarcia znad Wkry. Zadanie wydawało się niemożliwe do realizacji, bo na tym odcinku stosunek sił wynosił 2,4:1 w ludziach, 1,9:1 w artylerii i 3,2:1 w broni maszynowej na niekorzyść Polaków. Ponadto 5 Armię dowodzoną przez gen. Sikorskiego stanowił zlepek oddziałów o różnej wartości bojowej, w tym m.in. Brygada Syberyjska złożona w 75% z ochotników – przeważnie gimnazjalistów oraz weteranów walk na Syberii. By wykonać rozkaz gen. Sikorski powołał specjalne oddziały tyłowe, które miały za zadanie zawracać żołnierzy z pierwszej linii, którzy chcieliby się wycofać; tym samym podniósł dyscyplinę wojsku. W swoim rozkazie pisał: „Zaznaczam, - że rozstrzeliwując szeregowych za ucieczkę z pola bitwy – tym bardziej nie cofnę się przed stosowaniem kary śmierci w stosunku do oficerów, którzy ponoszą pełną odpowiedzialność za stosunki w podległych im oddziałach. Na odcinku 5 Armii rozgrywają się losy Warszawy i losy Polski”.\n5 Armia stanęła przeciwko 4 Armii Aleksandra Szuwajewa, w forpoczcie której podążał słynący z okrucieństwa Korpus Konny Gaj Chana, 3 Armii Władimira Łazarewicza i 15 Armii Augusta Korka, w składzie której szła bezpośrednio na Borkowo doborowa 11 Dywizja Strzelecka „Piotrogrodzka”, utworzona w pierwszych dniach rewolucji październikowej, złożona z zaprawionych w bojach z „białymi”. W meldunku Oddziału II Sztabu Generalnego z 15 VIII 1920 r. napisano: „Stwierdzone jest przybycie do 5 i 18 dyw. pracowników politycznych, którzy zachęcają żołnierzy do podjęcia rozstrzygającej walki o Warszawę i Płock, obiecując każdemu z pierwszych oddziałów, które zajmą Warszawę, po 20.000 rb. Nagrody oraz pozwolenie na dwudniowy rabunek zajętych miast”.\nWszystkie racjonalne szacunki wypadały na niekorzyść 5 Armii. Czerwonoarmiści musieli przejść jak walec, a Michaił Tuchaczewski zatriumfować i wejść do panteonu rosyjskich bohaterów. Lecz nie na marne liczne procesje, bijące dzwony i modły wznoszone do Boga w miastach całej Polski. Deus Vult ! – 5 Armia nie tylko się nie cofnęła, ale zgodnie z rozkazem z 14 sierpnia przeszła do kontrnatarcia. O zaciętości walk świadczy meldunek sytuacyjny 5 Armii z dnia 16 sierpnia –„O Nasielsk trwają bardzo zacięte walki […] w niektórych miejscach, jak w Borkowie i na południe od Borkowa. Przechodził nieprzyjaciel ośmiokrotnie do ataku w jedenastu rzędach. Całe dywizje były skoncentrowane na przestrzeni dwóch kilometrów i popędzane z tyłu przez komunistów z km. Kilkakrotnie przypuszczali szturm w celu przełamania oporu własnych oddziałów. […] Straty własne bardzo duże, dotychczas [wywieziono] ponad 500 rannych”. Do najbardziej barwnych epizodów bitwy należał z pewnością incydent z udziałem dowódcy 1 pułku syberyjskiego mjr. Franciszka Dindorfa-Ankowicza, którego na polu bitwy przywitały okrzyki My chcemy się bić! – to uczniowie ósmej klasy mieli żal, że młodsi o rok koledzy są już w boju, oni zaś wciąż pozostają na tyłach. Warto też przypomnieć stoicką postawę Sybiraków, którzy tworzyli obsadę baterii artylerii polowej, która po wycofaniu się piechoty powstrzymała bolszewików ogniem na wprost łamiąc nieprzyjacielskie tyraliery, czy pomysłowość żołnierzy z 9 Dywizji Piechoty, którzy w jednym z nocnych ataków na bagnety posmarowali twarze na czarno, wywołując tym popłoch u przeciwników, biorących ich za nowoprzybyłe francuskie wojska kolonialne. Borkowo, pod którym poległo lub odniosło rany około pięciuset przeważnie nastoletnich polskich żołnierzy, winno być jednym tchem wymieniane z Zadwórzem, Radzyminem i Ossowem! Nie bez przyczyny miejscowość ta znalazła się wśród najważniejszych bitew wyrytych na Grobie Nieznanego Żołnierza. Sikorski w bitwie nad Wkrą „zrehabilitował” się za Brześć. Działaniom 5 Armii pomógł przypadek – zagon 203 ochotniczego pułku kawalerii z 14 na 15 sierpnia rozbił sztab IV Armii w Ciechanowie i przejął radiostację, w wyniku czego czerwonoarmiści stracili łączność z dowództwem frontu. Swoją rolę odegrały również wysłane do dyspozycji 5 Armii pierwsze polskiej produkcji wozy pancerne, nowoczesne Fordy pancerne FT-B.\nDlaczego po Bitwie nad Niemnem nie kontynuowano ofensywy na Moskwę?\nPrzełom dokonał się ostatecznie w bitwie nad Niemnem, która rozegrała się około miesiąc później, podczas której zadano ostateczną klęskę siłą sowieckim, co zmusiło Kreml do rekonfiguracji planów wobec Polski i dążenia do zawarcia pokoju. Niewielka Polska, z nie do końca określonymi granicami, z ludnością w sile kilkunastu milionów, zmusiła komunistycznego kolosa, dysponującego ok. 134 mln ludności (w siłach zbrojnych ten stosunek wynosił ok. 1:9, chociaż należy pamiętać, że obie strony toczyły równolegle walki z innymi przeciwnikami) do starania się o zawarcie szybkiego pokoju. Po dziś dzień zarzuca ówczesnym elitom politycznym, w tym zwłaszcza Józefowi Piłsudskiemu, nie kontynuowanie wojny. Przecież armia gen. Edwarda Rydza-Śmigłego z wielkim rozpędem szła na przód, on sam zachęcał żołnierzy d wysiłku tymi słowami: „Jesteśmy w końcowym okresie wojny, wymaga się przeto od wojsk jak największego wysiłku. Przemaszerowanie kilometra jest równoznaczne z rozszerzeniem o kilometr granic naszej ojczyzny”. Na północy Wojsko Polskie odbiło Mińsk (który nie wszedł w granice Polski), zaś na południu odepchnęło bolszewików za Zbrucz; wojska Petlury wysforowały się jeszcze dalej, bo 130 km na wschód od rzeki. Według Jerzego Borzęckiego miało to związek z rokowaniami pokojowymi w Rydze, gdzie 5 października zapadła decyzja o rozejmie, który miał być wprowadzony z 18 na 19 października. Badacz dowodzi, że Piłsudski chciał stworzyć silne pozycje wyjściowe, z których dalszą akcję mogły prowadzić na północy połączone siły Rosjan Borysa Sawinkowa i gen. Bułak-Bałachowicza, zaś na południu Symona Petlury i gen. Borysa Piermykina. Zgodnie z notatkami Kazimierza Świtalskiego Naczelnik nie widział możliwości prowadzenia dalszej wojny ze względu chociażby na wolę większości narodu, który chciał zawarcia pokoju. Niemniej zobowiązania wobec sojuszników wymagały umożliwienia im dalszej walki, która – jeśli rozwinęłaby się pomyślnie – wzmocniłaby nie tylko polską pozycję negocjacyjną w rokowaniach pokojowych, ale być może pozwoliłaby na dalszą akcję dyplomatyczną. Gdyby Bałachowicz dłużej utrzymał się na Białorusi, Mińsk mógłby zgłosić akces do Litwy Środkowej, a następnie połączyć się z Litwą kowieńską. Piłsudski zapewne zdawał sobie sprawę z niewielkiego prawdopodobieństwa takiego obrotu spraw, dlatego też nie próbował w sposób zdecydowany wpływać na opóźnienie zawarcia rozejmu. Uważał chyba, że to, co zostało osiągnięte na Wschodzie pod względem politycznym i militarnym jest szczytem tego, na co w tym czasie mogła się zdobyć Polska.\nPiłsudski uważał, że to, co zostało osiągnięte na Wschodzie pod względem politycznym i militarnym jest szczytem tego, na co w tym czasie mogła się zdobyć Polska\nPonadto wciąż ważyła się przyszłość Górnego Śląska oraz Wileńszczyzny, którą w trakcie wycofywania się Sowietów zajęli Litwini. Koniec walk na Wschodzie uwiarygodniał państwo polskie na Zachodzie, w niemieckiej i sowieckiej propagandzie przedstawiane jako państwo sezonowe, a przez to otwierał widoki na uzyskanie Górnego Śląska. Do rozstrzygnięcia pozostała również kwestia Wileńszczyzny, którą w październiku zajęły „zbuntowane” oddziały gen. Lucjana Żeligowskiego – tak powstała Litwa Środkowa, która ostatecznie zgłosiła w 1922 r. akces do Polski. Było to symboliczne pogrzebanie litewskiej polityki Piłsudskiego, która faktycznie zakończyła się fiaskiem już w 1919 r., kiedy Litwini odmówili współpracy z Polakami, z czego Piłsudski zdawał sobie sprawę.\nNiemniej w polskiej publicystyce rozważanie kwestii tego, dlaczego zrujnowany gospodarczo, od sześciu lat prowadzący wojnę naród nie chciał jej kontynuować jest dość popularne (jednym z liderów w tej kwestii był Józef Mackiewicz). Taka była jednak wola większości narodu; votum separatum zgłaszali ziemianie pochodzący z terenów, które pozostały po sowieckiej stronie granicy, wraz z około milionem Polaków, którzy zdecydowali się nie opuszczać swoich siedzib (w latach 1937–1938 padli ofiarą czystki etnicznej przeprowadzonej przez NKWD). Czy znów zmarnowaliśmy szansę? Czy też do granic możliwości wyczerpaliśmy nadarzające się możliwości i sytuację geopolityczną? Biorąc pod uwagę intensywność konfliktów, jakie toczyli Polacy w latach 1918–1921, uświadamiając sobie, że równolegle rodziło się polskie szkolnictwo, administracja, parlamentaryzm, armia „sklejana” z żołnierzy wyszkolonych według regulaminów niemieckich, austriackich, rosyjskich, czy francuskich, posługujących się kilkudziesięcioma wzorami karabinów, z kilkoma rodzajami amunicji (wymagało to istnej wirtuozerii, by odpowiednie materiały trafiły do właściwej jednostki), wydaje się, że efekt, jaki osiągnięto był całkiem zadowalający. Warto pamiętać, że niewiele brakowało, by Polska została zepchnięta do roli mikropaństwa, połączonego z Księstwem Poznańskim i częścią Małopolski Królestwa Polskiego.\nDzisiaj już wiemy, że opowieść o rzekomej propozycji przyznania Polsce Mińska, jaką miał złożyć szef sowieckiej delegacji Adolf Joffe jest mitem. Czy zawierany wówczas pokój traktowany był przez Naczelnika Państwa jako trwały? Z pewnością nie. Pozostaje pytanie, czy Piłsudski liczył się z możliwością szybkiej „dogrywki”? Taką ewentualność musiał ostatecznie wykluczyć w 1921 r., po nieudanej próbie wzniecenia powstania na Ukrainie przez żołnierzy Armii URL – być może był to sondaż pozwalający zorientować się, w jakim stopniu bolszewikom udało się ugruntować swoją władzę. Dla Ukraińców była to ostatnia szansa by zawalczyć o niepodległość – pochód się nie powiódł. Taka sonda była o tyle zasadna, że w latach 1921 i 1922 w Rosji Sowieckiej wciąż dochodziło do walk: bunt w Kronsztadzie, bunty chłopskie w rejonie Tambowa, walki na Dalekim Wschodzie, likwidacja niepodległości Gruzji. Od tego momentu Piłsudski przyjął, że Rosja Sowiecka będzie stałym elementem na arenie politycznej, zaś ze względu na jej agresywne plany, konflikt militarny na wchodzie w przyszłości będzie nieunikniony.\nChociaż pamięć o roku1920 była w PRL kultywowana w środowiskach kombatanckich i opozycyjnych, wspominano o nim również publikacjach podziemnych, nie była to jednak wiedza powszechna, a już na pewno nie zdawano sobie sprawy, z jak wielu etapów składał się ten konflikt i jak duże znaczenie miał dla losów Polski, regionu, a nawet świata. Pierwsze wielkie obchody, które przyczyniły się do nadania godnego charakteru obchodom święta Wojska Polskiego miały miejsce 15 sierpnia 2007 r. odbyła się defilada z udziałem sprzętu ciężkiego, piechoty i szwadronu kawalerii reprezentacyjnej, który eskortował prezydenta przemieszczającego się w odkrytym samochodzie terenowym. Był to element konsekwentnie prowadzonej przez Lecha Kaczyńskiego polityki historycznej, który zbiegał się również z oczekiwaniami społeczeństwa. Wcześniej jako prezydent Warszawy przyczynił się on do powstania Muzeum Powstania Warszawskiego oraz zorganizowanych z wielkim rozmachem, jak nigdy wcześniej obchodów 60. rocznicy Powstania Warszawskiego. Każdy kto uczestniczył w tych wydarzeniach pamięta ogromną jeszcze wówczas rzeszę kombatantów, którzy brali udział w obchodach. Wielu młodych ludzi patrzyło na nich z szacunkiem, jako na prawdziwych żołnierzy, żywe świadectwo męstwa, hartu ducha, miłości Boga i ojczyzny. To właśnie było pokolenie urodzone w 1920 r. Tamto zwycięstwo zrodziło pokolenie, które uwierzyło w Polskę, miało widomy znak, że może ona odnosić sukcesy nawet w najtrudniejszych warunkach, a w takich odradzała się Rzeczpospolita. Takiego zwycięstwa (w sensie politycznym) niestety zabrakło u progu powstania III Rzeczpospolitej.\nVictoria 1920 r. była udziałem całego narodu reprezentowanego przez różne stronnictwa polityczne, z których każde odegrało w pewnym aspekcie pozytywną rolę i mimo poważnych, dzielących je różnic – a może właśnie dzięki nim? – przyczyniły się do odbudowy niepodległej Rzeczpospolitej. Trudno sobie wyobrazić zwycięstwo, bez chociażby Romana Dmowskiego, czy Józefa Piłsudskiego, którzy wspólnie byli w stanie powstrzymać prawą oraz lewą stronę sceny politycznej przed radykalnymi działaniami. Gdyby ich pozycję zajmowali ludzie formatu Stanisława Strońskiego i Jędrzeja Moraczewskiego, nie ma pewności, czy nad interesem narodowym góry nie wziąłby interes partyjny. I to jest wielka nauka, jaką powinniśmy czerpać z tamtych wydarzeń – by spierać się, ale w granicach, które zapewnią poszanowanie podstawowych interesów narodowych.\nHistoryk. Pracuje nad rozprawą doktorską poświęconą konfrontacjom idei, analiz i koncepcji politycznych między polską a rosyjską emigracja w latach 1939–1956.\nKs. Przemysław Artemiuk: Wniebowzięcie Maryi\nLe Corbusier. (R)ewolucja architektury? – zapraszamy do oglądania!\nW cieniu arpińskiego dębu. Juliusz Gałkowski o książce Dariusza Karłowicza\n„Pamięć Polski, pamięć sąsiadów. Pamięć Europy” Pawła Ukielskiego ukaże się już wkrótce! Dziękujemy darczyńcom\nDziedzictwo II Rzeczpospolitej. Wojciech Tomczyk w Polskim Radiu 24\nPrzekroczmy rozum sekularny. Relacja z debaty o książce Johna Milbanka


Dzień Własnego Biznesu w Radiu Złote Przeboje - posłuchaj!\nRedakcja 18.09.2019 17:27\nPrzedsiębiorcy! Czy wiecie czym tak naprawdę jest Dzień Własnego Biznesu? Jak do niego dołączyć? I dlaczego warto wziąć w nim udział? Na te pytania odpowiedziała Odeta Moro w audycji "Dzień Własnego Biznesu w Radiu Złote Przeboje".\nNadchodzi święto wszystkich przedsiębiorców! 8 października, pod hasłem „Bez Ciebie nie ma biznesu”, odbędzie się międzynarodowy Dzień Własnego Biznesu – wyjątkowa okazja do promocji własnej działalności i zdobycia nowych klientów. W Polsce akcję po raz czwarty organizuje MAKRO Polska. Tym razem pod patronatem Radia Złote Przeboje!\nZ tej okazji na naszej antenie pojawił się specjalny cykl "Dzień Własnego Biznesu w Radiu Złote Przeboje".\nSprawdź, jak dołączyć do Dnia Własnego Biznesu!\nMAKRO przygotowuje darmowe zestawy promocyjne (plakaty, ulotki, notesy, torby jednorazowe, standy na stoliki etc.) dla Klienta przystępującego do akcji. Darmowe zestawy promocyjne dostarczymy do Hal, i od 2 września będziemy wydawać je Klientom (w Halach, lub za pośrednictwem Przedstawicieli Handlowych). Dodatkowo zorganizujemy specjalną ofertę rabatową na wybrane produkty, obowiązującą od 24 września do 8 października, tylko dla zrejestrowanych do akcji.\n1. Stwórz ofertę specjalną Pokaż całemu światu, że specjalnie na Dzień Własnego Biznesu przygotowałeś super oferty dla konsumentów w ten specjalny dla Ciebie dzień.\n2. Pokaż się światu Podziel się swoimi specjalnymi ofertami, które będą łatwe do odnalezienia dla Twoich klientów (konsumentów) na mapie Dnia Własnego Biznesu.\n3. Świętuj swój dzień Promuj swój biznes i zareklamuj go dla klientów z Twojej najbliższej okolicy. Możesz udekorować swój biznes w ten specjalny dzień i sprawić, aby konsumenci zapamiętali Cię i odwiedzali jeszcze częściej.\nNajpopularniejsze oferty zostaną wyróżnione.\nStwórz ofertę specjalną na Dzień Własnego Biznesu 2019!


Grupa żółta rocznika 2009 rozegrała kolejny mecz ligowy - Akademia Piłkarska Marcovia Marki\nGrupa żółta rocznika 2009 rozegrała kolejny mecz ligowy\nW niedzielę 4 czerwca grupa "żółta" rocznika 2009 rozegrała kolejny mecz ligowy. Naszym przeciwnikiem był zespół Delty Warszawa. Od początku do końca mecz pod naszą kontrolą. Wygrywamy zasłużenie 6:3. W rozwinięciu krótka relacja trenera Rafała Melona.\nMartwi bardzo słaba skuteczność chłopców. Wypracowali bardzo dużo sytuacji bramkowych, ale niestety udało wykorzystać się tylko 6.\nW meczu zrobiliśmy jedną przepiękną akcje, rozgrywając piłkę od samego bramkarza kończąc ją uderzeniem na bramkę. Widać, że chłopcy dobrze się rozwijają pod względem piłkarskim!\nFilipiak, A Piesio, Sz Piesio, Paciorek, Pożoga, Jankowski, Gierada, Margas, Żaczek, Wojtkowski, Ciszkowski\nRelacja: trener Rafał Melon


Ubrania do uprawiania sportu - czy warto skomponować dobry strój | efreestyle.pl\nHome » Ubrania do uprawiania sportu - czy warto skomponować dobry strój\nKażdy sportowiec musi mieć odpowiedni strój. O ile na treningu strój może już posiadać parę lat, o tyle na zawodach wszystko powinno świetnie się prezentować. Z tego powodu tak istotne jest nie tylko to, z czego konkretny strój sportowy jest wykonany, ale też bardzo ważna jest jego estetyka. Jest wiele firm, które tworzą profesjonalne stroje sportowe na zamówienie, przez, co sportowcy dostają idealne dla nich ubrania.\nNa sto procent interesujące są koszulki koszykarskie. Osoby , które grają w koszykówkę zawodowo mają koszulki (pozostałe informację dostępne będą tu), na których poza ich nazwiskami i numerem widnieją również logo sponsorów i jak wiemy nazwa drużyny. Dzięki nim od razu widzimy, z której drużyny jest zawodnik. Ale amatorskie zespoły również mogą zamówić dla siebie fajne koszulki - poznaj naszą firmę| - koszykarskie. Warto w nie zainwestować, bo to dodaje nawet amatorskiej drużynie siły do treningów i do walki podczas zawodów dla amatorów. A dzięki konkretnym koszulkom na pewno będzie się lepiej grało. Dodatkowo takie koszykarskie koszulki może zamówić w Internecie dla siebie każdy. Można zamówić T-shirt z nazwiskiem swego ulubionego koszykarz , albo ze swoim nazwiskiem, tu już wszystko zależy od naszej kreatywności. Tak, więc można śmiało dać się ponieść wyobraźni, bo nie trzeba zamawiać od razu hurtowo paru koszulek, a możemy kupić tylko jedną koszulkę sobie samemu, nawet jeżeli nie uprawiamy żadnego sportu.\nKażdy, kto oglądał jakikolwiek mecz koszykówki zauważył, że mają oni bardzo fajne koszulki koszykarskie. Dodatkowo każda drużyna posiada po parę kompletów koszulek, bo często zaczynają grę w koszulkach, których do tej pory nie mieliśmy okazji widzieć na meczu. Dlatego nie zawsze jest tak, że koszulki odzwierciedlają kolory klubowe. Ba nawet często, kiedy jest mecz reprezentacji naszego kraju w koszykówce, to zawodnicy posiadają stroje, które nie odpowiadają naszym barwom narodowym. Ale tak to już jest w piłce koszykowej, że nie wszystko jest takie proste, nawet, jeżeli mowa o koszulkach koszykarskich. Co istotne koszulki po pierwsze muszą okazać się wygodne, muszą zostać stworzone z takiego materiału, który pozwoli na przepuszczanie potu, bo w koszykówce musimy się bardzo namęczyć. Poza tym koszulki muszą zostać tak stworzone, by dało się zauważyć na nich nazwisko zawodnikalub chociaż jego numer.


Politechnika Śląska kształci pilotów na gliwickim lotnisku -\nATO, czyli Akademicki Ośrodek Szkolenia Lotniczego Politechniki Śląskiej, rozpoczął praktyczne szkolenie lotnicze studentów. Będą kształcić się na lotnisku w Gliwicach. Po zdaniu egzaminów otrzymają uprawnienia pilotów samolotów liniowych. ATO Politechniki Śląskiej od końca ubiegłego roku ma certyfikat wydawany przez prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Potwierdza on,\nJesteś tutaj: Infoair / Infrastruktura / Politechnika Śląska kształci pilotów na gliwickim lotnisku\nInfoAir.pl - Opublikowano: 03.07.2019 09:30:51\nPolitechnika Śląska kształci pilotów na gliwickim lotnisku; fot. Politechnika Śląska\nATO Politechniki Śląskiej od końca ubiegłego roku ma certyfikat wydawany przez prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Potwierdza on, że ośrodek spełnia wymagania europejskich przepisów i że może prowadzić szkolenia pilotów. Po uzyskaniu licencji pilota, a następnie zdaniu egzaminu przed przedstawicielem Lotniczej Komisji Egzaminacyjnej z Urzędu Lotnictwa Cywilnego i po wylataniu 1500 godzin, absolwenci będą mogli zdobyć pełną licencję ATPL, czyli pilota liniowego.\nPodczas uroczystej inauguracji szkoleń rektor Politechniki Śląskiej, prof. Arkadiusz Mężyk, wręczył 29 studentom i 2 studentkom dyplomy kwalifikacyjne na specjalności lotniczej. – To dla wszystkich pracowników i studentów Centrum Kształcenia Kadr Lotnictwa Cywilnego Europy Środkowo-Wschodniej, którego Akademicki Ośrodek Szkolenia Lotniczego jest częścią, wyjątkowy dzień, ponieważ rozpoczynamy praktyczne szkolenie na pilotów. To zwieńczenie wielu lat ciężkiej pracy i starań. Politechnika Śląska od dawna kładzie duży nacisk na kształcenie kadr dla branży lotniczej. To jeden z priorytetowych kierunków rozwoju naszej uczelni – dodał rektor Politechniki Śląskiej, który po zakończonej uroczystości odbył lot nad gliwickim lotniskiem.\nStudenci Politechniki Śląskiej mogą kształcić się na specjalnościach "nawigacja powietrzna –pilotaż" oraz "mechanik lotniczy" na Wydziale Transportu (studia I i II stopnia), a także na studiach II stopnia w języku angielskim na specjalnościach "Aircraft Propulsion Systems" (Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki) oraz "Aircraft Design" (Wydział Mechaniczny Technologiczny), w ramach których studenci zdobywają wiedzę z zakresu budowy i projektowania statków powietrznych.\nSzkolenia praktyczne będą odbywać się na gliwickim lotnisku. Dla władz miasta rozwój lotnictwa w Gliwicach jest także jednym z priorytetów – trwa budowa nowego pasa startowego o prawie kilometrowej długości, drogi kołowania, płyty postojowa i dróg dojazdowych. – Ta inwestycja da naprawdę bardzo duży asumpt do rozwoju tego portu, będzie to jeden z najnowocześniejszych portów lotniczych w Polsce w tej kategorii – mówił podczas uroczystości Artur Tomasik, prezes Górnośląskiego Towarzystwa Lotniczego.\nATO POLSL powstał w ramach Centrum Kształcenia Kadr Lotnictwa Cywilnego Europy Środkowo-Wschodniej. To pozawydziałowa jednostka Politechniki Śląskiej, będąca wspólną inicjatywą Górnośląskiego Towarzystwa Lotniczego S.A., Politechniki Śląskiej oraz Urzędu Lotnictwa Cywilnego. W Polsce tylko pięć uczelni ma takie ośrodki.


Radość życia monastycznego z siostrami z Zespołem Downa\nWspólnota Małych Sióstr Uczennic Baranka to jedyna na świecie wspólnota monastyczna, w której żyją siostry pełnosprawne i siostry z Zespołem Downa.\nzdjęcie: Vatican News\nCyprien Viet, Krzysztof Bronk – Watykan\nLudzie z Zespołem Downa to wciąż nieodkryty świat. Wnoszą oni do naszego życia tak dużo radości, a przede wszystkim dają nam miłość, której świat bardzo potrzebuje – uważa przeorysza Wspólnoty Małych Sióstr Uczennic Baranka. Jest to jedyna na świecie wspólnota monastyczna, w której żyją siostry pełnosprawne i siostry z Zespołem Downa.\nHistoria tej niezwykłej wspólnoty w Le Blanc w centralnej Francji rozpoczęła się w latach 80-tych. Matka Line, aktualna przełożona, odkrywała swe powołanie do życia konsekrowanego. To właśnie wtedy spotkała Véronique, młodą dziewczynę z Zespołem Downa, która twierdziła, że jest powołana do życia monastycznego, lecz nie chciano jej przyjąć do żadnej wspólnoty, bo prawo kanoniczne zakazuje przyjmowania osób z upośledzeniem umysłowym. Obie kobiety rozpoczęły wspólne życie monastyczne. Z czasem dołączyły do nich nowe siostry. Dziś jest ich dziesięć.\nW 1999 r. dzięki silnemu poparciu miejscowych biskupów zostały oficjalnie uznane przez Stolicę Apostolską jako kontemplacyjna wspólnota zakonna. Łączą duchowość benedyktyńską z małą drogą św. Teresy z Lisieux. Jak podkreśla matka Line, choć osoby z Zespołem Downa potrzebują na co dzień pomocy ze strony innych sióstr, to jednak doskonale odnajdują się w życiu monastycznym.\n„Są autonomiczne. Bo życie kontemplacyjne pozwala im żyć w bardzo regularnym i uporządkowanym rytmie. A dla osób z Zespołem Downa trudne są zmiany, natomiast kiedy wszystko ma swoje reguły, znajdują w nich oparcie – przyznaje s. Line. – I okazuje się, że mają w sobie zdumiewającą moc ducha. Na pamięć znają Pismo Święte, żywoty świętych. Ich pamięć jest niesamowita. Są to bardzo rozmodlone dusze, ludzie bardzo uduchowieni, żyjący w wielkiej bliskości z Jezusem. Ludzie nie zdają sobie z tego sprawy. Odznaczają się umiejętnością przebaczania i pocieszania innych w strapieniu. Potrafią na przykład znaleźć dla nich właściwe zdanie z Pisma Świętego. Ich dusza nie jest upośledzona. Wręcz przeciwnie, są blisko Boga, mają łatwiejszy kontakt z Bogiem, nie to co my.”\nMatka Line przyznaje, że bardzo często stawia się jej pytanie, w jaki sposób rozpoznaje się w jej wspólnocie powołanie. „Tak samo, jak w wypadku innych powołań. Jeśli człowiek czuje się w czymś spełniony, to znaczy, że Bóg go do tego powołuje. Osoby z Zespołem Downa, potrafią to rozpoznać i o tym powiedzieć” – zapewnia przeorysza tej monastycznej wspólnoty.\nFilm prezentujący codzienność życia we Wspólnocie Małych Sióstr Uczennic Baranka można zobaczyć TUTAJ.\nAutorzy tekstów, Vatican News, Najnowsze\nMódlmy się za zmarłego wczoraj księdza Jana Cieślika, cudownego spowiednika nas chorych ... Wieczny odpoczynek ... Jezu Ufam Tobie!


TNS OBOP: PO - 50 proc., PiS - 22 proc. - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 13-12-2010, 12:41\nGdyby wybory parlamentarne odbyły się na początku grudnia wygrałaby je Platforma Obywatelska z 50-proc. poparciem - wynika z najnowszego sondażu TNS OBOP. Na drugim miejscu znalazłoby się PiS z 22 proc. głosów.\nDo Sejmu weszłyby w sumie cztery ugrupowania. Oprócz PO i PiS w ławach poselskich zasiedliby też posłowie SLD (12 proc.) i PSL (7 proc.)\nNa ugrupowanie Polska Jest Najważniejsza Joanny Kluzik-Rostkowskiej głosować chce 2 proc. badanych - wynika z sondażu.\nSondaż TNS OBOP zrealizowany w dniach 2 - 6 grudnia 2010 r. na reprezentatywnej, losowej 975-osobowej ogólnopolskiej próbie osób od 18. roku życia za pośrednictwem bezpośrednich wywiadów kwestionariuszowych face-to-face.(PAP)\nPolimex ma szansę na autostradę\nWażne , OBOP\nInne / TNS OBOP: PO - 50 proc., PiS - 22 proc.


Oddech jest podstawą życia. Bez jedzenie możemy przeżyć kilka tygodni, bez picia – około dwóch dni, zaś bez oddechu – kilka minut. Oficjalny rekord świata w byciu zanurzonym w wodzie bez oddychania to dwadzieścia kilka minut. Zazwyczaj tak długie wyniki uzyskują jednak osoby potrafiące okresowo spowolnić metabolizm organizmu (np. zwolnić akcję serca). Zależności te pokazują, że niewątpliwie oddech jest bardzo istotny.\nRóżne techniki oddechowe występują w różnych obszarach ludzkich tradycji. Ostatnio np. coraz częściej stosuje się techniki oddechowe także w sporcie, głównie pod kątem lepszego zarządzania stresem i emocjami, ale nie tylko. Świadomy, skupiony i zarazem zrelaksowany oddech może bowiem także bardzo istotnie podnosić stan witalności\ni energii w mięśniach.\nFaktem np. jest, że wojownicy Szaolin (legendarnego chińskiego klasztoru kung-fu) potrafili doskonale władać swoim oddechem i umysłem, dzięki czemu osiągali niekiedy dość spektakularne efekty.\nZasadniczo skupię się tutaj, w tym wpisie, na roli oddechu w panowaniu nad stresem i zarządzaniu emocjami.\nW tym aspekcie oddech jest bardzo szczególny, gdyż (w sensie funkcji układu nerwowego) funkcja oddychania leży na skrzyżowaniu układu autonomicznego i wolicjonalnego.\nGdy np. chcemy ruszyć ręką czy nogą, to jesteśmy w stanie to zrobić. Ponieważ jest to funkcja wolicjonalna. Natomiast jeśli chcielibyśmy np. spowolnić lub przyspieszyć trawienie, wówczas nie potrafimy na to wpłynąć, ponieważ jest to funkcja autonomiczna. Oczywiście możemy przyspieszyć trawienie wypijając np. ziołową nalewkę, ale zazwyczaj nie potrafimy wpływać na trawinie samym aktem woli.\nFunkcje takie jak częstotliwość bicia serca czy poziom ciśnienia krwi są zasadniczo autonomiczne. Oznacza to, że nawet kiedy w ogóle o nich nie myślimy, organizm sam tym zarządza. Ponieważ jest to autonomiczna część układu nerwowego.\nDowiedzione jest jednak za pomocą wielu udokumentowanych eksperymentów, że odpowiedni trening i przygotowanie może doprowadzić do zdolności wpływania na funkcje autonomiczne, np. umożliwia świadome spowalnianie, czy też uregulowanie rytmu bicia serca.\nAle w przypadku oddychania jest jeszcze inaczej. Oddech i oddychanie, już od samego początku są jednocześnie autonomiczne i wolicjonalne. Kiedy nie pamiętamy o swoim oddechu i zajmujemy się innymi sprawami, wówczas organizm sam zarządza oddechem (sam sobie oddycha), i jest to zarządzane układem autonomicznym.\nGdy jednak mamy ochotę wykonać świadomy wdech i wydech – mamy taką możliwość. Wówczas jest funkcja układu wolicjonalnego.\nTa cecha powoduje, że oddech daje szczególnie duże możliwości w zarządzaniu swoimi emocjami i stresem. Kiedy bowiem zaczynamy się denerwować, gdy nasze serce zaczyna bić szybciej, zaczynamy się nerwowo pocić, czy odczuwać w ciele różne nietypowe sensacje (drżenie, gorąco, ucisk i inne), wówczas są to funkcje autonomiczne. Chcielibyśmy wówczas być spokojni, ale dzieje się bardziej za naszymi plecami. Nie mamy do tych reakcji bezpośredniego dostępu.\nW takich momentach także oddech najczęściej staje się szybszy, płytszy i bardziej zablokowany (mniej głęboki, mniej płynny). A do oddechu to już mamy dostęp. Wpływając na oddech, wpływamy na reakcje paniki w układzie autonomicznym.\nWówczas oddech stopniowo uspokaja się, a w ślad za tym stopniowo podążają pozostałe funkcje autonomiczne. Reakcja paniki relaksuje się; mobilizacja organizmu ze stanu skrajnego pobudzenia powraca do stanu równowagi i komfortu.\nGdy pobudzenie paniki i niepokoju relaksuje się, wówczas także emocje znacznie się uspokajają, a nasz umysł na nowo jest w stanie myśleć bardziej racjonalnie, bardziej praktycznie, jak też bardziej dalekowzrocznie i abstrakcyjnie.\nW stanie paniki natomiast zdolność myślenia jest bardzo ograniczona; nasz umysł postrzega wówczas jedynie bardzo małe wycinki rzeczywistości i nie potrafi objąć szerokiej perspektywy.\nPamiętam, że gdy wiele lat temu przeczytałem artykuł o tym, że poprzez ćwiczenia oddechowe możemy nauczyć się panować nad emocjami oraz doprowadzamy swoją osobowość do znacznie większej dojrzałości i stabilności, idea ta wydała mi się wówczas czymś nowym. Brzmiało to dla mnie wówczas zarówno atrakcyjnie i imponująco, jak i nieco odlegle. Jednak stosunkowo szybko odkryłem, że w istocie tak jest w praktyce.\nChwilowe wyciszanie umysłu poprzez śledzenie oddechu faktycznie daje nam zupełnie nowe doświadczenia wewnętrznej stabilności.\nMając zaś ten nawyk (świadomie zrelaksowanego oddychania) możemy łatwo wykorzystywać go w różnych sytuacjach będących dla nas wyzwaniem. Stosujemy wówczas proste skupienie na oddechu.\nMożemy zarówno radykalnie zwiększyć swoją cierpliwość np. podczas czekania w kolejce w urzędzie, czy też stabilnie panować nad swoimi emocjami w sytuacjach stresu, np. podczas publicznych wystąpień, czy w innych trudnych okolicznościach.\nJest wiele różnych sposobów pracy ze swoim oddechem, które przybliżę w kolejnych wpisach.\nNa początek warto zwrócić uwagę na odblokowanie przepony.\nPrzepona piersiowa to duży mięsień leżący nad brzuchem, a pod klatką piersiową; mięsień oddzielający płuca od jamy brzusznej, który ma bardzo istotny udział w oddychaniu.\nMożemy na chwilę położyć sobie ręce na brzuchu i zwrócić uwagę, by podczas wdechu brzuch i dłonie unosiły się na zewnątrz, a podczas wydechu - by brzuch i dłonie cofały się do środka, do wewnątrz. Robimy tak niezależnie od płci.\nWówczas osiągamy taki efekt, że podczas wdechu pojemność płuc naturalnie powiększa się (przy oddychaniu samym tylko piersiowym efekt taki nie występuje.\nKiedy podczas wdechu piersiowego wciągamy brzuch, wówczas jednocześnie nieco pomniejsza to objętość płuc od dołu, ponieważ przepona podnosi się do góry. Musielibyśmy najpierw obniżyć przeponę a dopiero potem rozszerzyć płuca w środkowej części. Ale o tym w innym wpisie).\nA zatem oddychamy przez chwilę (np. 2-3 minuty) "przeponowo", śledząc zupełnie spokojnie swój oddech. Staramy się oddychać maksymalnie komfortowo, naturalnie i swobodnie. Nie musimy na siłę wydłużać swojego oddechu.\nGłówną zasadą jest tu zintegrowanie oddechu i świadomości, co osiągamy poprzez skierowanie swojej uwagi na strumień powietrza przechodzący przez nasze nozdrza (podczas kolejnych wdechów i wydechów) oraz poprzez większe wczuwanie się w pracę przepony (osiągamy to poprzez śledzenie delikatnego unoszenia się brzucha podczas wdechu i cofania się go podczas wydechu).\nW miarę jak naturalnie i swobodnie śledzisz swój oddech i wczuwasz się w niego trochę bardziej niż zazwyczaj, zauważasz że twoja uwaga powraca do stanu „tu i teraz”, twój umysł jest bardziej przytomny, a twoje emocje są znacznie bardziej zrównoważone.\nCzujesz się bardziej kompletny i jesteś gotowy by żyć i funkcjonować właśnie teraz.


High Speed 1 – linia kolei dużej prędkości o długości 108 km biegnącej od Londynu, poprzez Kent do Eurotunelu. Celem budowy było uzyskanie szybkiego połączenia pasażerskiego ruchu międzynarodowego z Wielkiej Brytanii do Europy kontynentalnej, dodatkowo służy ruchowi krajowemu do i z miast w Kent. Linia poprowadzona jest przez rzeki Medway i pod Tamizą do stacji kolejowej London St Pancras. Linię otwarto 14 listopada 2007. Linia pozwala na rozwinięcie prędkości do 300 km/h, a jej budowa kosztowała 5,2 mld funtów. Na linii znajdują się stacje pośrednie: Stratford International, Ebbsfleet International i Ashford International.Southeastern - brytyjski przewoźnik kolejowy posiadający koncesję na obsługę połączeń pasażerskich w południowo-wschodniej Anglii. Okres koncesyjny rozpoczął się 1 kwietnia 2006 i potrwa do 31 marca 2014. Podobnie jak korzystająca z sąsiedniego obszaru koncesyjnego firma Southern, Southeastern jest wspólnym przedsięwzięciem dwóch grup transportowych: brytyjskiej Go-Ahead Group i francuskiej Keolis (za pośrednictwem ich spółki Govia). Pociągi przewoźnika zatrzymują się na 203 stacjach, z czego na 182 pełni on rolę administratora.\nMeopham – wieś w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Gravesham. Leży 16 km na północny zachód od miasta Maidstone i 38 km na południowy wschód od centrum Londynu. W 2001 miejscowość liczyła 6427 mieszkańców.\nBorough of Gravesham - dystrykt w Anglii, w północno-zachodniej części hrabstwa Kent. Centrum administracyjne dystryktu znajduje się w Gravesend.\nDystrykt ma powierzchnię 99,02 km, od północy graniczy przez rzeką Tamizę z dystryktem Thurrock w hrabstwie Essex, od zachodu z dystryktami Dartford i Sevenoaks, od południa z dystryktem Tonbridge and Malling, zaś od wschodu z dystryktem Medway – wszystkie w hrabstwie Kent. Zamieszkuje go 101 702 osób.\nW pierwszej połowie XX wieku na terenie obecnego dystryktu Gravesham znajdowało się lotnisko, na którym w trakcie II wojny światowej stacjonowały dywizjony Royal Air Force (m.in. przez krótki okres Dywizjon 306) i z którego w 1939 roku wystartował Alex Henshaw ustanawiając rekord w samotnym locie na trasie do Kapsztadu i z powrotem, który został poprawiony dopiero po 70 latach w 2009 roku przez Charlesa Stobbart. W centrum administracyjnym dystryktu w Gravesend przy kościele św. Jerzego została pochowana Pokahontas, na terenie którego znajduje się przedstawiająca ją rzeźba.\nIslam (arab. الإسلام ; al-islām) – religia monoteistyczna, druga na świecie pod względem liczby wyznawców po chrześcijaństwie. Świętą księgą islamu jest Koran, a zawarte w niej objawienie ma stanowić ostateczne i niezmienne przesłanie Boga do ludzi.Gravesend – miasto w Wielkiej Brytanii, w Anglii, w hrabstwie Kent, położone na południowym brzegu Tamizy, naprzeciwko miasta Tilbury w hrabstwie Essex.\nBuddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Dode – wieś w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Gravesham. Leży 13 km na północny zachód od miasta Maidstone i 41 km na południowy wschód od centrum Londynu.\nII wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Chalk – wieś w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Gravesham. Leży 20 km na północny zachód od miasta Maidstone i 39 km na wschód od centrum Londynu. W 2005 miejscowość liczyła 2400 mieszkańców.\nBorough of Dartford - dystrykt w Anglii, w północno-zachodniej części hrabstwa Kent. Centrum administracyjne dystryktu znajduje się w Dartford.Thurrock - dystrykt (borough) w Anglii, w hrabstwie ceremonialnym Essex, w dolnym biegu Tamizy, na wschód od Londynu. Około 145,7 tys. mieszkańców.\n„eaa.org - ‘Chalkie’ Unofficially Breaks 70-year-old Aviation Record”\n„gravesham.gov.uk – Your Councillors by Ward”\nSevenoaks District - dystrykt w Anglii, w zachodniej części hrabstwa Kent. Centrum administracyjne dystryktu znajduje się w Sevenoaks.Cobham – wieś w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Gravesham. Leży 16 km na północny zachód od miasta Maidstone i 39 km na wschód od centrum Londynu. W 2001 miejscowość liczyła 1456 mieszkańców.\nHarvel – wieś w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Gravesham. Leży 14 km na północny zachód od miasta Maidstone i 39 km na południowy wschód od centrum Londynu.\nPainters Ash – część miasta Gravesend, w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Gravesham. Leży 22 km na północny zachód od miasta Maidstone i 34 km na wschód od centrum Londynu. W 2005 miejscowość liczyła 6100 mieszkańców.\nNorthfleet – miasto w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Gravesham. Leży 25 km na północny zachód od miasta Maidstone i 33 km na wschód od centrum Londynu. W 2005 miasto liczyło 13 300 mieszkańców.\nVigo – wieś w Anglii, w hrabstwie Kent, w dystrykcie Gravesham. Leży 15 km na północny zachód od miasta Maidstone i 39 km na południowy wschód od centrum Londynu. W 2001 miejscowość liczyła 2201 mieszkańców.