Upiory spacerują nad Wartą [Ryszard Ćwirlej] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00099 003751 20857724 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ryszard Ćwirlej Liczba stron: 392\nISBN: 9788377852552 Data wydania: 2013-08-29\nsoy-como-el-viento.blogspot.com Myśli i słowa wiatrem niesione: Gdy głowa nie pasuje do ciała, czyli absurdy PRL-u (Ryszard Ćwirlej "Upiory spacerują nad Wartą")\nskrzatowisko.blogspot.com skrzatowisko: "Upiory spacerują nad Wartą". Ryszard Ćwirlej pisze o urwaniu głowy...głów w PRL-u.\nROZDZIAŁ I ROK 1985, POZNAŃ PONIEDZIAŁEK, 3 CZERWCA GODZINA 4.30 Zygmunt Olczak zapalił pierwszego dziś papierosa. Z przyjemnością zaciągnął się mocnym dymem z samodzielnie zrobionego skręta. Spojrzał na unoszący się przed nim szary kłąb, który rozpływał się powoli w wilgotnym, bezwietrznym powietrzu. Z zadowoleniem pomyślał o kupionej na Łazarzu dzień wcześniej pełnej paczce aromatycznego, zagranicznego tytoniu, którą właśnie włożył do kieszeni swojej wędkarskiej kamizelki. Przypomniał sobie smak popularnych, palonych jeszcze niedawno, zanim przeszedł na skręty, i splunął na samą myśl o krajowym wyrobie zatruwającym mu płuca ponad czterdzieści lat. Sąsiad, ten Nowak z dziewiątego piętra, powiedział mu, że tytoń i bibułki to może nie taniej, ale zdrowiej, a poza tym, więcej palenia wychodzi. Zyga bardzo lubił tę wczesną porę budzącego się dnia. Zapach dymu tytoniowego i wody. Ta mieszanka była jak magnes, ciągnący go nad Wartę. Spojrzał na leniwie przesuwający się ciemny nurt rzeki, która miała za chwilę rozbłysnąć milionami drobnych refleksów, odbijając pierwsze promienie wschodzącego słońca. Po drugiej stronie rzeki powoli budziło się ze snu monstrualne Osiedle Młodych. Po wodzie niosły się pierwsze kaszlnięcia odpalanych pod blokami samochodów — małych fiatów, trabantów i syrenek. Przez most Marchlewskiego z głośnym stukotem przejechał pierwszy tego dnia, jeszcze pusty, zielony tramwaj numer 14. Zza majaczących w oddali brył akademików politechniki przy ulicy świętego Rocha powoli wychylała się słoneczna poświata. Nic, trzeba się brać do roboty — pomyślał Olczak i, nie wyjmując papierosa z ust, ściągnął z pleców pokrowiec z wędkami. Kilkadziesiąt metrów dalej, bliżej mostu, podobny rytuał odprawiał inny wędkarz. Olczak znał go od lat, choć nie wiedział nawet, jak się nazywa. Od ponad roku, czyli od czasu, gdy dali mu wreszcie w Ceglorzu kopa i wysłali na emeryturę, spotykali się w tym samym miejscu kilka razy w tygodniu. Skinął mu więc głową, a tamten odpowiedział, przykładając palec do daszka czapki. Żaden nie odezwał się ani słowem. Wiadomo, nie ma co zbytecznym kłapaniem dzioba straszyć ryb. Rozłożenie uszykowanej w domu wędki zajęło mu kilkadziesiąt sekund. Sięgnął do plastikowego pudełka i wydobył z niego kilka białych robaków. Sprawnie nadział je na haczyk i podszedł do skraju betonowego nabrzeża. W tym momencie woda zamigotała. Ostry blask wschodzącego słońca prześlizgnął się po niej i oświetlił sterty kamieni u podnóża cementowej stromizny. Jak dalej będą takie upały — myślał Zyga, schodząc ostrożnie ku rzece — to niedługo wody w Warcie zabraknie. Chyba z pół metra już opadła — zauważył, oceniając szerokość piaszczystej łachy, która wynurzała się z toni, wyraźnie zwiększonej od wczorajszego poranka. Stanął pewnie na szerokiej krawędzi betonowego brzegu i przymierzył się do pierwszego rzutu. Nagle jego uwagę przykuło coś dziwnego, co w wyraźny sposób odcinało się barwą od przybrzeżnych kamieni. Coś jakby większy kamień, wyraźnie jaśniejsze i znacznie gładsze. Zyga ostrożnie położył wędkę na pochyłym nabrzeżu, uważając, by nie splątać żyłki. Zaczął iść ostrożnie w tamtym kierunku. Przeszedł zaledwie parę kroków i znów przystanął. Mimo lekkiego porannego chłodu nagle zrobiło mu się gorąco. Z niedowierzaniem przyglądał się swojemu odkryciu. Umysł jeszcze próbował walczyć z tym, co podpowiadała mu rzadko zawodząca go intuicja. Zakręciło mu się w głowie i musiał usiąść, nie spuszczając jednak ani na sekundę oczu ze znaleziska. Słoneczne refleksy odbijające się w wodzie łagodnie ślizgały się po czyimś gołym, bladym tyłku. — Tej! — krzyknął Olczak do wędkarza sąsiada. — Cho no tu, dalej! Machając ręką, przywoływał tamtego, a sam zaczął przesuwać się ku miejscu, w którym bieliły się pośladki. Nim nadbiegł znajomy wędkarz, Zyga zauważył już podkurczone, nienaturalnie wykrzywione nogi. Po chwili obaj mężczyźni nachylali się nad nagim kobiecym ciałem. Ustawiając się z dwóch stron, jednocześnie chwycili za leżące na kamieniach ręce, by jak najszybciej wyciągnąć z wody skrytą w toni głowę. Szarpnęli jednocześnie do góry i naga postać usiadła. Ale głowa nie wynurzyła się z wody. Głowy nie było. Obaj jednocześnie, jak oparzeni, puścili ręce kobiety i gołe barki wraz z pozostałością szyi zniknęły w wodzie. — Kurwa — wyszeptał pobladły Zyga, odszedł jakieś dwa metry na bok, pochylił się nad kamieniami i wyrzygał dwie niedawno zjedzone sznytki z salcesonem popite bawarką. Obrócił się na prawo, upewnił, że tyłek naprawdę jest tam, gdzie jest, i znów dostał torsji. Po chwili uniósł nieco głowę. Na kamieniu, ledwie metr od niego, siedziała biała rybitwa, która z obojętnością stałego klienta baru mlecznego przyglądała się nieapetycznym rzygowinom. GODZINA 5.10 Głośne, dźwięczne chrapanie przerwał świdrujący czaszkę metaliczny dźwięk telefonu. Fred Marcinkowski rozejrzał się nieprzytomnym wzrokiem po swojej sypialni, ale dopiero ponowny dzwonek uświadomił mu, że trzeba podejść do telefonu na korytarzu. — Słucham, Marcinkowski! — warknął do słuchawki. — No, wstawaj — odezwał się z drugiej strony świata znajomy głos Mirka Brodziaka. — Mamy nad Wartą niezły pasztet. — W dupie mam wszystkie pasztety, dopiero co się położyłem do łóżka — odpowiedział zirytowany Marcinkowski. W głowie czuł jeszcze ćmienie po wypitej wczoraj wieczorem butelce bałtyckiej. — No to, żeby pomogło ci to w podjęciu jedynej właściwej decyzji, powiem ci, że ten pasztet nie ma głowy. — Jasna dupa... — No właśnie, ja powiedziałem coś znacznie gorszego, gdy dostałem tę informację. Przysłać po ciebie samochód? — zapytał z troską w głosie Brodziak, który wczoraj razem z Marcinkowskim przeprowadzał degustację butelki ze statkiem na nalepce. — Nie, dzięki, przyjadę swoim. — Uśmiechnął się na myśl o nowiutkim polonezie i to złagodziło nieco jego irytację. Miał to auto zaledwie od miesiąca i uwielbiał nim jeździć. Pół roku wcześniej dostał od komendanta wojewódzkiego talon na samochód w nagrodę za rozwiązanie sprawy napadu na PKO i przymknięcie zabójcy kasjerki. Czekał później cztery miesiące, aż Polmozbyt zrealizuje talon, no i doczekał się. Co prawda, kolor nie bardzo mu się podobał, ale nie było co wybrzydzać. W tej partii, która przyszła do salonu, wszystkie auta miały kolor piasku pustyni i nic nie można było na to poradzić. Zaraz pierwszego dnia, gdy przyjechał nim do roboty, koledzy wymyślili, że kolor przypomina psie gówno, ale i tak widać było, że zazdroszczą mu samochodu. Większość z nich jeździła maluchami, syrenami albo fiatami 125p. Polonezów pod komendą parkowało zaledwie kilka i wszystkie należały do najwyższych szarż. Jego auto miało w wyposażeniu radiomagnetofon safari 2, dzięki czemu mógł podczas jazdy słuchać własnych nagrań. To był komfort, o jakim jeszcze kilka miesięcy temu mógł tylko pomarzyć, jeżdżąc do pracy rozklekotanym, dziesięcioletnim maluchem. — Kto dzwonił? — zapytała Grażyna. — Nikt, śpij, muszę jechać... — Kiedy wrócisz? — A skąd ja to mogę wiedzieć?... Zapalił lampkę nocną i zaczął powoli zbierać z podłogi rozrzucone tam niedawno części ubrania. Już chciał założyć leżące wśród nich białe gacie, ale przypomniał sobie, że łaził w nich przez całą ostatnią dobę. Klnąc pod nosem, wstał i podszedł do szuflady w komodzie. Zajrzał do środka i tym razem zaklął głośniej. Wewnątrz nie było ani jednej świeżej pary. Ze złością stwierdził, że podobnie rzecz się miała ze skarpetkami. Jedyne czyste były białe z froty. Zakładał je na specjalne okazje, raz na kilka miesięcy, na przykład do gry w tenisa na kortach Olimpii. To były prawdziwe skarpetki marki Adidas kupione za dolary w peweksie. Uchowały się czyste, bo raczej średnio pasowały do ciemnego garnituru, który nosił zazwyczaj do pracy. Złorzecząc w myślach całemu światu,a przede wszystkim swojej żonie, która niezbyt przejmowała się jego garderobą, sięgnął po super skarpety i poszedł do łazienki pogrzebać w wiklinowym koszu na brudy w poszukiwaniu średnio zabrudzonych majtek. — Zrób wreszcie pranie, bo nie mam w czym chodzić. Po co załatwiłem ci tę automatyczną pralkę?! — warknął w stronę śpiącej żony. — Zrobię, zrobię, tylko musi uzbierać się cały bęben, bo nie będę marnowała proszku dla kilku par gaci. Idź do kolejki po proszek, jak się dowiesz, że gdzieś rzucili, odstój kilka godzin i przynieś do domu, to wtedy będę prała nawet codziennie. Grażyna odwróciła się do niego plecami i naciągnęła kołdrę na głowę. GODZINA 5.50 Szeregowy Mariusz Blaszkowski był blady jak ściana. Przeklinał w duchu swój ciekawski charakter. Miał zabezpieczać miejsce zdarzenia, czyli nie dopuszczać nikogo postronnego w pobliże brzegu, gdzie znaleziono zwłoki. Jako profesjonalista (w milicji był już przecież cztery miesiące) chciał zobaczyć trupa. Wbrew poleceniu szefa, który kazał mu stać przy ścieżce biegnącej z warcianej skarpy, poszedł nad brzeg rzeki. Zobaczył ciało z odciętą głową i natychmiast zwymiotował. Widział drwiące spojrzenia starszych kolegów, a ten rudy facet bez munduru powiedział mu nawet, że ma spierdalać stąd w podskokach i rzygać gdzieś dalej. Teraz pozbierał się już trochę do kupy i stanął w pewnej odległości od linki ograniczającej dostęp gapiów. Właściwie nie miał nic do roboty, bo ciekawskich nie było wcale. Rozmyślał więc nad swoją wpadką i zastanawiał się, jak będą to komentować jego kumple z koszar na Taborowej. Bo co jak co, ale wieść o jego mało profesjonalnej postawie rozejdzie się po koszarach lotem błyskawicy. Miał jednak nadzieję, że nie zostanie przekreślony jako mięczak i będzie mógł jeszcze uczestniczyć w takich kryminalnych zajęciach. Doskonale zdawał sobie bowiem sprawę, że uczestnictwo w zabezpieczaniu miejsca zdarzenia jest o niebo lepsze od normalnych codziennych patroli. Nie lubił chodzić z chłopakami na miasto, bo wyraźnie czuł, jak traktują ich ludzie. Nieufność, a niekiedy nawet pogarda, z jaką spoglądali na nich poznaniacy, kłuła go na każdym niemal kroku. Kumple albo mieli to głęboko w dupie, albo udawali, że jest im to obojętne. Niektórzy z nich byli agresywni i za pomocą pały próbowali wymusić respekt i posłuch u legitymowanych gówniarzy. Imponowało im najwyraźniej to, że mają władzę. Mariuszowi to się nie podobało, ale siedział cicho i nic nie mówił, bo wiedział, że jeśli wyrazi swój sprzeciw wobec prymitywnego chamstwa, szybko pożegna się ze służbą. A na pracy w milicji naprawdę mu zależało. Postanowił więc, że będzie się przyzwoicie zachowywał i jakoś odbębni te dwa lata w ZOMO. To warunek konieczny, by dostać później robotę, a on od dzieciństwa zawsze wiedział, że chce być gliną, kimś takim jak kapitan Żbik. Komiksy z jego przygodami zebrał chyba wszystkie i do dzisiaj czytał je w każdej wolnej chwili. Na pobliskiej skarpie koło baraku zatrzymał się sraczkowaty polonez. Wysiadł z niego trzydziestoparoletni mężczyzna w ciemnym garniturze. No, pojawił się jakiś ciekawski palant — pomyślał szeregowy Blaszkowski. Niech no tylko się tu zbliży, to dam mu w kość. Facet zamknął drzwi samochodu, pogmerał kluczem w zamku, a potem obszedł auto dookoła i sprawdził po kolei wszystkie pozostałe drzwi czy aby na pewno są zamknięte. Gdy przegląd zabezpieczeń wypadł pomyślnie, mężczyzna schował klucze do kieszeni i ruszył nieśpiesznie w stronę milicjanta. Co za elegancik — pomyślał szeregowy Blaszkowski — szpanuje białymi skarpetkami... — Nie ma przejścia — powiedział zdecydowanym głosem. Mężczyzna spojrzał na niego z lekkim uśmiechem, przystanął i zapytał: — Co się stało? — Nic się nie stało, obywatelu, trwa milicyjna interwencja, więc proszę stąd odejść i nie przeszkadzać. — No dobra — odpowiedział ten w białych skarpetkach i bez słowa przeszedł obok milicjanta, podniósł linkę i ruszył w stronę rzeki. Blaszkowski chciał coś powiedzieć, krzyknąć: Stać, bo strzelam!, albo coś w tym stylu... Kapitan Żbik pewnie wiedziałby, co powiedzieć w takiej sytuacji. Na szczęście, w porę się zreflektował. Zauważył, że ten rudy, który pognał go z nabrzeża, pomachał ręką w stronę faceta w białych skarpetkach. Ja pierdzielę — pomyślał Blaszkowski — znowu się zblamowałem, to chyba ktoś z naszych, i to chyba ktoś ważny, bo mnie olał zupełnie. „Ważny” podszedł do rudego. Obaj mężczyźni uścisnęli sobie ręce. — Słuchaj, Miras, czy w tym pieprzonym mieście nie ma nikogo, kto zająłby się tą sprawą? Przecież my jesteśmy z wojewódzkiej, a tu, jak mi się zdaje, jest centrum Poznania. Co robią te lenie z miejskiej? Rudzielec wyszczerzył w uśmiechu pożółkłe od tytoniu zęby. — O ile mi wiadomo, to do takiej sprawy nie ma nikogo innego, obywatelu kapitanie. A komenda miejska przygotowuje się do rocznicy wypadków czerwcowych, więc sam rozumiesz... Marcinkowski uśmiechnął się krzywo i spojrzał w dół na grupę uwijających się przy zwłokach techników. — No wiem, cholera! Tak tylko marudzę. Dla zasady. Myślałem, że się dzisiaj wyśpię, a tu dupa zbita. I na dodatek jeszcze naryczałem na Grażynę bez powodu. Kiepsko się ten dzień zaczął. — Kiepsko zaczął się dla niej. — Rudy wskazał ruchem głowy leżące na trawie, przykryte folią ciało dziewczyny. — Co wiemy? — spytał Marcinkowski, wyciągając z kieszeni radomskie. Podsunął otwartą paczkę Brodziakowi, a ten skwapliwie skorzystał z okazji. Zapalili. — Kobieta, wiek około dwudziestu lat, na prawym ramieniu niewielki tatuaż przedstawiający jakiegoś robala, zgon, jak wstępnie można ustalić, nastąpił około dziesięć godzin temu. W wodzie mogła leżeć jakieś dwie, trzy godziny. Żadnych śladów w okolicy, na trawie, piasku czy betonie, a to znaczy, że chyba nie tu została zaszlachtowana, no i, oczywiście, jeszcze ta obcięta głowa, to znaczy się jej brak. — To jakiś pierdolony łowca głów czy jak? — Marcinkowski próbował odgrzebać w pamięci podobnie makabryczne morderstwo i jakoś mu się nie udawało. Przypomniała mu się za to książka Alfreda Szklarskiego Tomek wśród łowców głów i nagle poczuł, że po plecach z prędkością Ireny Szewińskiej przebiegły mu ciarki. — Makarczuk, chodźcie no tu. — Brodziak przywołał gestem grubego sierżanta z sumiastym wąsem pod nosem stojącego nad brzegiem Warty w grupie innych milicjantów. — To wasza dzielnica, no nie? — Tak jest, panie poruczniku — odpowiedział dzielnicowy. — To wyście byli tu pierwsi. Widzieliście tę babkę kiedyś wcześniej? — A diabli ją wiedzą, panie poruczniku. Jak nie ma głowy, to nic nie wiem, a po cyckach nie rozpoznam. — Makarczuk krzywo się uśmiechnął. — No, a ci, co ją znaleźli, co to za wiara? — Dane spisałem, to rybaki z bloków po drugiej stronie. Jakby co, można ich jeszcze przepytać, ale na mój rozum to oni nic nie wiedzą. Wyciągnęli ją tylko i zameldowali, jak się należy. Jeden został przy zwłokach, a drugi poleciał do „Bety” — tego samu spożywczego, bo tam jest telefon — i zadzwonił na dziewięć dziewięć siedem, a dyżurny zaraz do mnie, żebym tu zaraz leciał, zanim ekipa techniczna przyjedzie. — Rybaki? Znaczy, wędkarze? — pytał dalej Brodziak. — No, tacy, co to lubieją se kija pomoczyć czasami. — Sierżant się uśmiechnął. — To tu, w tym ścieku, są jeszcze żywe ryby? — zdziwił się Marcinkowski. — A kto powiedział, że są? — zaśmiał się Makarczuk. — Oni przyłażą se tu posiedzieć, żeby się z chaty na trochę urwać. Przynajmniej nikt im nie truje do ucha. A jak przy okazji na haczyk złapie się jakaś przymulona płotka, to znaczy się, że warto było iść nad Wartę. — No, to jakbyś chciał, Fred — Brodziak spojrzał z uśmiechem na Marcinkowskiego — to mogę ci gdzieś załatwić wędkę. Ten spojrzał na niego niechętnie, a potem machnąwszy ręką, ruszył w kierunku zwłok. Porucznik i dzielnicowy zostali sami. — Dobra, sierżancie, w takim razie macie trochę roboty przed sobą. Pokręćcie się po terenie i pogadajcie z ludźmi. Jak chcecie, możecie wziąć ze czterech młodych do pomocy. Makarczuk podrapał się po nosie, a potem, splunął pod nogi. — Obywatelu poruczniku, a na cholerę mi oni? Tylko złe wrażenie na osiedlu robią. Wiara z zomolami nie będzie gadać. Ja wolę sam połazić. Jak ktoś ma coś powiedzieć, to na pewno mi, a nie im. Mnie tu wszyscy znają. — Nie to nie, chciałem wam pomóc. Ale weźcie chociaż tego orzyganego, co tam stoi przy ścieżce. — Brodziak głową wskazał na Blaszkowskiego. — Tu się nie przyda, bo jeszcze nam zemdleje, a od was może się czegoś nauczyć. Mam przeczucie, że jeszcze będą z niego ludzie. GODZINA 6.45 W barze mlecznym na rogu Dąbrowskiego i Mylnej pachniało zasmażaną kwaśną kapustą i ciepłym kompotem z truskawek. O tej porze nie było tu jeszcze zbyt tłoczno. Zaledwie przy dwóch stolikach, ozdobionych białymi porcelanowymi wazonikami z niebieskimi sygnaturkami PSS-Społem, siedzieli klienci. Kwiatków w wazonach, oczywiście, nie było, ani nawet serwetek papierowych w specjalnych stołowych pojemnikach. Marcinkowski przychodził tu na śniadania i obiady, bo miał blisko z komendy, a poza tym było tanio. No i był jeszcze jeden powód: przyzwyczajenie. Ta knajpa istniała w tym miejscu odkąd pamiętał, czyli od zawsze. Miał wrażenie, że w tym zwariowanym świecie, w którym wszystko zmienia się błyskawicznie, bar mleczny jest jedynym pewnym punktem, a jego jadłospis z kolorowymi literkami przypinanymi do plastikowej tablicy, wciąż ten sam od lat, jest gwarantem stabilizacji życiowej. Dwa ramiona jadłospisu były jak tablica z dziesięcioma przykazaniami Mojżesza: po pierwsze, pierogi leniwe; po drugie, naleśniki; trzecie — fasolka po bretońsku. Tyle że tych przykazań żywieniowych, w odróżnieniu od Mojżeszowych, było około trzydziestu. Na szczęście, i jedne, i drugie pozostawały niezmienne. Nie musiał zresztą na nie patrzeć — i tak wiedział, co tam jest i za ile. Na śniadanie często zamawiał fasolkę. Była kiepsko doprawiona, więc dosypywał do niej sporą porcję pieprzu ziołowego, który stał na bufecie. Normalny pieprz zniknął z baru gdzieś koło roku osiemdziesiątego wraz z aluminiowymi nożami i nic nie wskazywało na to, że kiedyś powróci. W sklepach nie można było go dostać za żadną cenę, więc kupowało się go na targu od ruskich albo przywoziło z wycieczek do demoludów. A państwowy bar nie mógł sobie pozwolić na takie fanaberie jak porządne przyprawy. Tu się spożywało, a nie jadło. Mimo to fasolka była pewnym daniem, bo nie zdarzyło się jeszcze, żeby się nią zatruł. Swoją drogą, ciekawe — myślał kapitan — czy w Bretanii to danie jest tak popularne jak u nas na przykład bigos. Nie miał pojęcia, ale zakładał, że tam przynajmniej lepiej doprawiają je Francuzi. Jedno było natomiast pewne: tego, jak jest w istocie, on — Alfred Marcinkowski — nie sprawdzi nigdy osobiście, bo nic nie wskazywało na to, by kiedykolwiek miał uzyskać zgodę resortu na wyjazd do Francji. Chyba że Francja dołączyłaby do wielkiej rodziny krajów demokracji ludowej, a na to także na razie nic nie wskazywało. Najdalej na zachód mógł pojechać najwyżej do NRD. Uśmiechnął się na wspomnienie hektolitrów dobrego piwa i doskonałych parówek pochłanianych przez niego i jego kolegów podczas przyjacielskiej wizyty u bratniej milicji w Karl-Marx-Stadt. Pili wtedy przez trzy dni do upadłego, wywołując wielkie zdziwienie, a później nawet podziw NRD-owskich kolegów, którzy nie mogli uwierzyć, że można w tak ekspresowym tempie pochłaniać takie ilości alkoholu. — A to słyszałeś? — wyrwał go z zamyślenia głos Brodziaka, który właśnie przyniósł sobie naleśniki z serem i rozsiadał się na metalowym krześle po drugiej stronie stołu. — Dlaczego milicjanci chodzą zawsze parami? Bo jeden umie czytać, a drugi pisać. — Zarechotał głośno, ubawiony swoim własnym dowcipem. Postawił talerz na brudnej ceracie i ręką zgarnął na podłogę jakieś okruchy pozostawione przez poprzedniego klienta. Mirosław Brodziak był szczupłym trzydziestolatkiem o jasnej cerze upstrzonej setkami piegów i rudej, pofalowanej, nieco za długiej czuprynie. Typ wiecznego młodzieńca ceniącego nade wszystko dobrą zabawę w dobrym towarzystwie. Ubierał się ze smakiem w markowe dżinsy marki Wrangler i kurtkę tej samej firmy. Ciuchy kupował w peweksie, bo — jak mówił — polski dżins z Odry to zafarbowany na niebiesko materiał na worki do pyrów. Do tego nosił prawdziwe adidasy, także kupione za dolary. Krótko mówiąc: wyglądał jak prawdziwy cinkciarz. Obaj z Marcinkowskim skończyli szkołę oficerską w Szczytnie, z tym że Brodziak był trzy roczniki niżej. To dlatego był dopiero porucznikiem, podczas gdy jego starszy kolega dochrapał się już kapitana. — Daj spokój z tymi głupotami — rzucił Marcinkowski. — Powiedz mi lepiej, co myślisz o tej lasce tam nad rzeką. Widziałeś kiedyś coś podobnego? Uśmiech momentalnie zniknął z twarzy Brodziaka. Przejechał nerwowo dłonią po zmierzwionych włosach i, spojrzawszy na kolegę, odparł: — Ja se myślę, że to musiał zrobić jakiś psychol. Zresztą sam żeś to powiedział, jakiś pieprzony łowca głów czy jak... Bo ja wiem? Tej, Fred, mnie się widzi, że nikt normalny nie urąbałby babie całej łepetyny... — No, przede wszystkim trzeba będzie odpowiedzieć na pytanie, po jaką cholerę ktoś odciął jej tę głowę — powiedział Marcinkowski, mieszając łyżką w fasolce. — Przecież wystarczyło ją, nie wiem co, udusić, zabić gazrurką czy coś w tym stylu. Ale żeby odrąbać łeb, to już zupełnie coś innego. — Trzeba by się przy tym trochę narobić. O coś tu do cholery musiało chodzić, nie? — Zwróciłeś uwagę na tatuaż na ramieniu tej dziewuchy? Mówiłeś, że to jest jakiś robal. Trzeba to dokładnie sprawdzić. Mam jakieś dziwne przeczucie, że to może nas dokądś doprowadzić. Na komendzie powinni mieć już wywołane zdjęcia. Przyjrzymy się z bliska temu robakowi. A swoją drogą, to jaka normalna kobieta robi sobie tatuaż? — Też o tym myślałem, trzeba by pogadać z jakimś specjalistą od dziergania — podsumował Brodziak i wsunął do ust ostatni kęs naleśnika. — Kto zamawiał ruskie? — krzyknęła w stronę sali konsumpcyjnej bufetowa, pani Jadzia, tleniona blondynka o rubensowskich kształtach. — Nikt, sami przyleźli — odpowiedział cichutko Brodziak i obaj milicjanci zaśmiali się głośno z udanego dowcipu. GODZINA 7.30 Na Ostrowie Tumskim potężną bryłę gotyckiej katedry z dwiema wieżami oświetlało poranne słońce. Ich barokowe, zaśniedziałe hełmy odbijały się w ciemnym nurcie leniwie przepływającej Warty. Pod posadzką świątyni spoczywają podobno dwaj pierwsi historyczni władcy Polski — Mieszko I i Bolesław Chrobry. To oni wybrali Poznań na swoją siedzibę i podnieśli gród do rangi miasta książęcego. Gerard Dolata nie miał pojęcia o tym, kim byli obaj Piastowie, ani że miasto, w którym mieszkał prawie pięćdziesiąt lat, ma tak szacowną, prawie tysiącletnią historię. Dla niego przeszłość nie miała żadnego znaczenia. Liczyło się to, co jest tu i teraz. A teraz właśnie zachciało mu się sikać. Obejrzał się za siebie, sprawdzając, czy z brzegu nikt na niego nie patrzy, rozpiął rozporek i przez niewysoką burtę barki transportowej zaczął sikać do wody. Sikając, nie patrzył na katedrę, bo ten widok był dla niego czymś zupełnie normalnym. Skoro była tu od zawsze, to nie było na co się gapić. Za to z zainteresowaniem przyglądał się własnym siuśkom, fachowym okiem oceniając ich kolor. Ciekawe — pomyślał — czemu po piwie zawsze są takie białe. Mimo że dzień się dopiero zaczynał, szyper zdążył opróżnić już trzy butelki poznańskiego z ratuszem na naklejce. Z zadowoleniem pomyślał o zgrabnej plastikowej skrzynce, w której mieściło się dwadzieścia flaszek. Większość była z brązowego szkła, ale trafiło się kilka zielonych. Kierowniczka sklepu społemowskiego na pobliskim Chwaliszewie, pani Dorota, odłożyła mu tę skrzynkę z wczorajszej dostawy. Nie mógł więc wybrzydzać i prosić o wymianę zielonych na brązowe. Był przekonany, tak jak większość jego kolegów — amatorów złocistego płynu — że piwo w zielonych butelkach szybciej się psuje, dlatego starał się kupować zawsze te w brązowych. Ale tym razem nie mógł kręcić nosem, skoro sprzedawczyni zrobiła mu taką grzeczność. Mówi się trudno — pomyślał Gerard i postanowił, że zielone trzeba załatwić jak najszybciej, by nie dać im szansy na zepsucie. Dziś, zanim poszedł do starego portu, gdzie stała przycumowana jego barka, zaszedł do sklepu, a znajoma podała mu towar spod lady. Zapłacił parę złotych drożej, ale cena i tak nie była wygórowana. W końcu kobicie też coś się od życia należy za to, że idzie ludziom na rękę — myślał z wyrozumiałością Dolata. Przytargał skrzynkę z drogocennym napojem na pokład i ukrył ją w dużym metalowym pojemniku na narzędzia, w schowku, którego stalową podłogę chłodziła warciana woda. Piwo miałoby więc szansę schłodzić się do odpowiednio niskiej temperatury. Miałoby, gdyby nie wielkie pragnienie szypra, który już zastanawiał się nad otwarciem czwartej zielonej butelki. Zapiął rozporek i z kieszeni spodni wydobył biało-czerwoną paczkę klubowych. Wyciągnął jednego zmiętolonego papierosa, włożył go do ust i podpalił ruską zapalniczką na benzynę. Klubowe też kupował u pani Doroty. Gdyby nie jej głowa do interesów, marnie wyglądałoby jego zaopatrzenie w tytoń. Kartkowy przydział wystarczał mu zaledwie na kilka dni. A ona ciągle miała na sprzedaż jakieś lewe ćmiki. Spojrzał na przeciwległy brzeg rzeki. — Łe, tej, a te szkieły co tam robią? — wymruczał do siebie zaskoczony, widząc kilkunastu młodych milicjantów chodzących po betonowym nabrzeżu. Zdziwiło go, że wszyscy spoglądali w dół, jakby czegoś szukali w wodzie. Ci też mają robotę — łażą szczony nad rzeką, zamiast gonić złodziei. A może tam się kto utopił? Sam też popatrzył na wodę przed sobą i wtedy zdziwił się jeszcze bardziej. Tuż obok burty jego barki, w miejscu, gdzie jeszcze niedawno sikał do wody, zobaczył coś, co przypominało pływające czarne włosy. Peruka jakaś czy co? — zastanawiał się marynarz. Zaraz zobaczymy, co to za cholera. Poszedł do sterówki po wielki podbierak do wyciągania ryb z wody. Zanurzył siatkę i umiejętnie podsunął ją pod pływające włosy. Gdy był już pewien, że siatka podbieraka osiągnęła cel, delikatnie pociągnął ją do góry. Znowu się zdziwił, gdy poczuł jej ciężar. Szarpnął mocniej i coś, co wyłowił z wody, z głośnym plaśnięciem wylądowało na dnie barki. — Łe, kurwa — zaklął Dolata i poczuł, że nogi mu wiotczeją. Na stalowej płycie pokładu płaskodennej barki leżała czarnowłosa głowa kobiety, której martwe, szeroko otwarte oczy zdawały się przeszywać spojrzeniem Gerarda Dolatę. GODZINA 8.00 W gabinecie szefa wydziału dochodzeniowo-śledczego nie było zbyt wiele miejsca. Pod oknem stało biurko, a do niego przystawiono stół konferencyjny pokryty zielonym suknem i sześć krzeseł. Na dwóch z nich, po lewej i prawej ręce szczupłego, zupełnie łysego mężczyzny po pięćdziesiątce, którego nos zdobiły okulary w rogowych oprawkach, zajęli miejsca Marcinkowski i Brodziak. Podpułkownik Żyto spojrzał na tego pierwszego. — No, to referuj, proszę ja ciebie, co tam za problem mamy nad rzeką. Fred w kilku zdaniach opisał wszystko, co dotąd ustalili, czyli niewiele. — Teraz, obywatelu pułkowniku, trwają zarządzone przeze mnie poszukiwania nad Wartą. W tej chwili nabrzeża w najbliższej okolicy przeszukują zomowcy z Taborowej. Mamy nadzieję, że w krótkim czasie uda nam się odnaleźć tę głowę. Bez niej będziemy mieli trudności z identyfikacją denatki. Powiem szczerze, że wygląda to paskudnie, zresztą sami zobaczcie. Przesunął w stronę siedzącego pod ścianą pułkownika szarą kopertę z dopiero co wywołanymi zdjęciami z miejsca zdarzenia. Żyto przejrzał szybko plik fotografii i zaraz oddał je swojemu podwładnemu. — Obywatelu pułkowniku, nasi ludzie rozmawiają też z mieszkańcami osiedla, może ktoś coś zauważył w nocy — dodał Brodziak, który siedział naprzeciw swojego kolegi. Z pięknego obrazu na ścianie spoglądało na milicjantów posępne oblicze twórcy Czeka, towarzysza Feliksa Dzierżyńskiego — patrona Milicji Obywatelskiej. — Tak, towarzysze — zaczął pułkownik, a obaj oficerowie już wiedzieli, czego się spodziewać. Takie przemowy to był standard w wykonaniu pułkownika. Lubił zawsze na początku śledztwa zwrócić uwagę na priorytety. Na szczęście, robił to tylko na początku, a później starał się jak najmniej ingerować w przebieg dochodzenia. — Czasy są niezwykle trudne, proszę ja ciebie, a na nas, funkcjonariuszach resortu, ciąży niezwykła odpowiedzialność. Społeczeństwo musi czuć się bezpiecznie, a my to bezpieczeństwo musimy jemu zapewnić, proszę ja ciebie. Dlatego naszym priorytetem musi być szybki wynik, i to wynik pozytywny, proszę ja ciebie. Wynik pozytywny uzyskujemy dzięki wzmożonej aktywności naszych organów i błyskawicznym działaniom operacyjnym. Zalecam zatrzymać do wyjaśnienia i przesłuchać elementy najbardziej podejrzane. Raport z listą muszę mieć do piętnastej na tym biurku. No i poza tym, róbcie swoje. — Pośle się chorążego Olkiewicza, obywatelu pułkowniku. On się na tym najlepiej zna — zdecydował Marcinkowski. — O, masz słuszną rację, proszę ja ciebie, Fred. Niech Teoś jedzie i szybko przywozi mi wstępny rezultat — ucieszył się Żyto. Marcinkowski i Brodziak wstali z miejsc. — Tak jest, obywatelu pułkowniku — odpowiedział kapitan. Brodziak zabrał zdjęcia ze stołu, włożył je do szarej koperty i obaj oficerowie wyszli z gabinetu szefa. — No i co o tym sądzisz, obywatelu kapitanie? — A co mam sądzić? Wszystko jak zwykle. Najważniejsze, że kazał nam robić swoje, a to znaczy, że nie będzie się wpieprzał w naszą robotę. Nie znasz go? Musi mieć na początku wynik, żeby mógł się wykazać przed towarzyszami z KW, a później się zobaczy. Przyjdzie walec i wyrówna, proszę ja ciebie, no nie, obywatelu poruczniku? Zeszli na pierwsze piętro budynku komendy i skierowali się do swojego pokoju. O tej porze biuro wydziału było jeszcze puste. Tylko przy stoliku pod oknem siedział smutny chorąży sztabowy Teofil Olkiewicz, niski facet o okrągłej twarzy pozbawionej zarostu, z łysym czołem przykrytym starannie ułożoną grzywką pożyczoną z boku głowy. Jego pokaźny brzuch utrzymywała na miejscu szara, zapięta na jeden guzik, znoszona marynarka. Olkiewicz z miną męczennika wystukiwał coś dwoma palcami na maszynie do pisania. Widać było, że mu nie idzie ta robota i najchętniej rzuciłby ją w diabły. — Co, Teoś, zeznanko męczysz? — rzucił na powitanie Brodziak. — Dalibyście spokój, panowie, z tymi podśmiechujkami, bo mnie tu zaraz szlag jasny trafi. Dziś muszę to dać prokuratorowi, a pani Zosia z hali maszyn ma akuratnie urlop. — A co to za zeznanie jest? — zainteresował się Marcinkowski. — To niby jest zeznanie tego gościa, co to swoją starą zatłukł na śmierć. — Aha, pamiętam — przypomniał sobie Brodziak. — Ten z Jackowskiego? A co zeznał szuszfol jeden? — Normalnie, jak to w rodzinie. Nic nadzwyczajnego, ale mogę wam przeczytać. Teofil wziął w rękę kartkę ręcznie napisanego zeznania i powoli zaczął czytać: — ...jak wypiliśmy piątą butelkę wódki stołowej, zauważyliśmy, że alkohol nam się skończył, więc ja, jako gospodarz, postanowiłem udać się na melinę na drugim piętrze domu nr 3 przy rynku Jeżyckim, w celu zakupienia kolejnej porcji alkoholu. Po dokonaniu zakupu wróciłem do mieszkania swojego przy ulicy Jackowskiego nr 12 i wtedy okazało się, że mój znajomy Pilawa Roman leży w łóżku z moją małżonką Kowalik Marzeną z domu Januchta. W tej sytuacji postanowiłem zareagować, gdyż odniosłem wrażenie, że dochodzi właśnie do zbliżenia seksualnego, czyli zdrady małżeńskiej. Oderwałem więc nogę od krzesła i zadałem kilka uderzeń w głowę żony Kowalik Marzeny, która zdrady się dopuściła i nawet nie jęknęła. Gdy uderzona tępym narzędziem straciła przytomność, bo przestała wreszcie się drzeć, zasiedliśmy wraz z Pilawą Romanem do dalszego spożywania alkoholu. Na pytanie, dlaczego nie udzieliłem pierwszej pomocy żonie mojej Kowalik Marzenie, pragnę nadmienić, że nie mogłem, gdyż nie wiedziałem, że ona takiej pomocy potrzebuje, a poza tym, byłem na nią bardzo zdenerwowany i na jej postępek, więc co miałem cholerze jednej pomagać, jak wściekłość mnie nie minęła. — No, to tu masz przynajmniej sprawę czystą, jest motyw, jest sprawca i teczka do prokuratora może lecieć — powiedział Marcinkowski, siadając na krześle za swoim biurkiem. Olkiewicz odłożył kartkę do teczki z aktami i spojrzał na kolegów. — Właściwie to pisanie to się tak nie śpieszy. Mam jeszcze czas, to se myślę, że może tak po małym byśmy se strzelili na dobry dzień, bo mnie trochę już się flaki przewracają od tej roboty papierkowej. — No, czemu by nie? — podchwycił myśl Olkiewicza Brodziak, który zawsze był chętny do wzniesienia toastu. Tym bardziej, że i on po wczorajszej bałtyckiej jeszcze całkiem nie doszedł do siebie. Olkiewicz, nie czekając na zdanie Marcinkowskiego, szybko schylił się do szafki pod biurkiem. Po chwili z szerokim uśmiechem postawił na blacie do połowy opróżnioną butelkę żytniej z kłoskiem. — No to, Teoś, daj szkło, strzelimy po małym na dobry początek dnia — zdecydował kapitan. Olkiewicz chwycił stojącą przed nim szklankę z herbatą, resztkę płynu z fusami wylał do kaktusa stojącego na oknie i podał naczynie kapitanowi. Brodziak postawił obok własną szklankę i porcelanowy kubek. Teofil z aptekarską dokładnością odmierzył trzy równe porcje, zaś pustą butelkę schował do szafki biurka. Wypili bez słowa. W tym momencie zadzwonił telefon. Fred podniósł słuchawkę i przez chwilę słuchał w milczeniu. — Dziękuję — zakończył rozmowę i spojrzał na Brodziaka. — Zaczyna się coś kręcić, mamy głowę. — Jaką głowę? — zdziwił się Olkiewicz. — Tę, co nam się zgubiła — wyjaśnił uśmiechnięty Brodziak. — My mamy łeb, a ty nam masz przywieźć zaraz jakichś podejrzanych. — Bez głowy? — nie rozumiał dalej chorąży. — Z głową, Teoś, z głową, ale takich, co o głowie będą mogli coś powiedzieć. Chodzi o szybki efekt śledztwa. — Aha, ale nie rozumiem, co z tą głową i na jaką okoliczność ma być ten efekt? — Chodzi o to, Teoś, że nad ranem wyłowiono z Warty kobietę bez głowy, a teraz okazało się, że łeb się znalazł — wyjaśnił kapitan Marcinkowski. — Potrzebny jest nam więc ruch w interesie, rozumiesz? — No co mam nie rozumieć? Element podejrzany w sprawie łazi se bezkarnie po mieście, a ja tu siedzę jak dupa wołowa i jakieś gówniane zeznania piszę. Już się zbieram w tej sytuacji. GODZINA 9.10 Chorąży Teofil Olkiewicz był zadowolony z tego, że jego przełożony, kapitan Marcinkowski, kazał mu zostawić papiery i przewietrzyć dupsko. Zadanie, które dostał, było proste i nieskomplikowane. Podczas gdy dwaj starsi stopniem oficerowie pojechali do zakładu medycyny sądowej oglądać jakieś trupy, on miał popracować nad „szybkim efektem śledztwa”, jak to nazwał Brodziak, i dokonać zatrzymań elementów podejrzanych. Takie działania miały swoje dobre strony. Milicja wykazywała się natychmiastową skutecznością, bo do aresztu śledczego trafiało zazwyczaj kilkanaście osób z półświatka. Co prawda, tylko na przepisowe czterdzieści osiem godzin, bo trzeba by było prawdziwego cudu, aby w takiej łapance na ślepo wpadł w milicyjną sieć ktoś, kto miałby coś wspólnego z aktualną sprawą. Zatrzymanych pakowano więc do śledczego, po jakimś czasie przeprowadzano rutynowe przesłuchanie i wypuszczano do domu. Ale liczył się przede wszystkim doraźny efekt, ten dla zwierzchników i kontrolerów ich poczynań z ramienia aparatu partyjnego. Przed upływem kilku godzin od rozpoczęcia śledztwa w areszcie siedziało już kilkunastu miejscowych penerów i można to było spokojnie wpisać do akt. Nikt więc nie mógł powiedzieć, że w sprawie nic się nie robi. To dawało trochę czasu na właściwe śledztwo, które mogło spokojnie nabierać tempa. Był jeszcze jeden istotny aspekt tej zasłony dymnej, z którego przełożeni nie zdawali albo woleli nie zdawać sobie sprawy. I aspekt ów sprawiał, że Olkiewicz naprawdę lubił to zajęcie. Podczas takich rutynowych zatrzymań milicjanci nie jechali byle gdzie, na ślepo, ale w miejsca doskonale sobie znane. Olkiewicz, jako specjalista od tego rodzaju działań i jednocześnie wytrawny znawca poznańskiego półświatka, wybierał któryś z nielegalnych burdeli albo jakąś melinę. A na melinie zawsze można było zarekwirować butelki z wódką albo, w najgorszym razie, z winem owocowym. Teofil nie przepadał specjalnie za winem, ale co było robić — jak się trafiło, to trzeba było brać, co było na składzie. Flaszki dzieliło się potem pomiędzy uczestników akcji, oczywiście, bez sporządzania protokołu przejęcia alkoholu. Zadowoleni byli milicjanci, którzy zapełniali swe domowe barki deficytowym towarem i — paradoksalnie — także meliniarze, bo bez zabezpieczenia nielegalnego towaru nie można było zastosować sankcji prokuratorskiej ani nawet przekazać wniosku do kolegium. Nie było śladu ich lewej działalności, więc nie było sprawy. Był tylko zatrzymany, podejrzany w sprawie, którego po dwóch dniach wypuszczano. Potem melina otwierała się na nowo i życie wracało do normy... Najgorzej wychodziły na tym dziwki, bo nie dość, że musiały podczas nalotu obsłużyć dzielnych stróżów prawa, to jeszcze pakowano je do aresztu. Ale i im opłacał się ten układ, bo wiadomo było, że i przy następnej okazji milicja pojedzie do innego burdelu i przez dłuższy czas będą miały spokój. Na takie akcje jeździli tylko wybrani, doświadczeni milicjanci — tacy, do których można było mieć zaufanie. Dlatego Olkiewicz lubił tę robotę, bo czuł się pewnie w pewnym towarzystwie. Dziś zabrał ze sobą dwóch mundurowych — plutonowego Majchrzaka, kierowcę nyski ze specjalnym przedziałem dla zatrzymanych, i sierżanta Kurzawę ze swojego wydziału. Jadąc ulicą Czerwonej Armii, zastanawiali się, czy najpierw pojechać do pewnego przyjemnego domu na Ratajach, czy do mniej przyjemnej, za to obficie zaopatrzonej nory na Dolnej Wildzie. Milicyjny samochód zostawił za sobą Pałac Kultury i mijał właśnie stojące po lewej stronie ulicy ogromne, szklano-betonowe punktowce centrum handlowego Alfa. Ciekawe, czy dożyję czasów — pomyślał Olkiewicz — kiedy ta kurewska Czerwonej Armii znów stanie się Świętym Marcinem. Teofil nie przepadał za ruskimi, a za Armią Czerwoną w szczególności. Tę niechęć wyniósł z rodzinnego domu na Wildzie. Jego tata, powstaniec wielkopolski, po powstaniu został wraz ze swoim pułkiem skierowany na front bolszewicki. Mały Teofil z wypiekami na twarzy słuchał mrożących krew w żyłach opowieści ojca, opisujących szczegółowo okrucieństwa bolszewików. Nic więc dziwnego, że główna ulica miasta nazwana imieniem Czerwonej Armii była dla niego jak wrzód na dupie Poznania. Całe szczęście, że tata już nie żyje — pomyślał Teofil — bo w życiu by tego nie przeżył. — Jedziemy na Wildę — zdecydował Olkiewicz. — Nie ma co o suchym pysku zaczynać roboty. A panienki nam nie uciekną, co nie? Rozsądek zwyciężył. W końcu Wilda była bliżej. Radiowóz skręcił w prawo i pomknął pustą ulicą Ratajczaka. GODZINA 9.30 W niewielkiej celi numer 2 aresztu przy ulicy Chłapowskiego, na parterze komendy milicji na Wildzie, siedziało dwóch mężczyzn. Cela była czteroosobowa, nie uskarżali się więc na przepełnienie. Siedzieli na pomalowanych na czarno drewnianych skrzyniach, które pełniły tu rolę łóżek. Chropowate, pociągnięte olejną farbą ściany miały kolor brudnej zieleni. Dodatkowo ozdabiały je wyskrobane przez siedzących tu wcześniej ludzi napisy i rysunki. Większość z nich świadczyła o dużym zainteresowaniu autorów intymnymi częściami ciała, tak kobiet, jak i mężczyzn, choć zdarzały się również teksty o charakterze czysto informacyjnym. Pewien Marian pisał, na przykład, że kocha Arletę, Zdzisław oznajmiał wszystkim, że jedzie do Rawicza, a Krystian, że nienawidzi psów. Leżące na pryczach dwa gumowe materace z pościelą zwinięte były w przepisowe rulony. Staranność, z jaką obaj zatrzymani złożyli swoje posłania, świadczyła nie tyle o ich zamiłowaniu do porządku, ile raczej o tym, że doskonale wiedzieli, jak należy zachowywać się pod celą. W drewnianych, solidnych drzwiach okutych stalowymi sztabami najpierw poruszyła się klapka judasza, a potem zazgrzytał zamek. — Palimy czy nie palimy? — zapytał strażnik, zaglądając do środka celi. W ręce trzymał pudełko zapałek. Aresztantom nie wolno było mieć przy sobie niczego, czym mogliby rozniecić ogień, dlatego co godzinę odwiedzał ich strażnik, proponując odpalenie papierosów. — Panie dowódco — zagadnął go jeden z mężczyzn. — Zapaliłoby się, ale nie ma co. Może pan dowódca znajdzie jakiś tytoń? Może być używany. Klawisz spojrzał na obu aresztantów zdziwiony tą jawną bezczelnością. Po sekundzie jednak uśmiechnął się. Skoro pytają o pety, znaczy się, są obyci — musiał pomyśleć. Frajer, co pod celą znalazł się po raz pierwszy, nigdy by się tak do władzy nie odezwał. A ci, skoro pytali, musieli wiedzieć w czym rzecz. Z takimi lepiej dobrze żyć. W końcu to oni stanowią trzon więziennej braci, na której opiera się cały system. — Zobaczy się — odpowiedział mundurowy i zatrzasnął drzwi. Słyszeli jego oddalające się kroki. — Wszystko przez tego gościa z orkiestry — ciągnął przerwany przez wejście strażnika wątek krótko ostrzyżony mężczyzna z pokiereszowaną gębą. — To jasne jak słońce, że gdyby nie on, kutas jeden w mordę szarpany, piłbym se teraz zimne piwo na Półwiejskiej. A ten gnój, wyobraź sobie, nie chciał grać. No i co z tego, że dancingi w WZ-cie kończą się o trzeciej? Ja mu gadam, zagraj jeszcze jeden kawałek o tej Ewce, żeby nie płakała, bo ja akurat przygruchałem taką babkę, co się nazywała Ewka, no i chciałem, żeby dancing zakończyć z fasonem, zanim ją wezmę na chatę, bo ona już była zbajerowana na cacy. A ten łachudra mi powiada, że skończyli już granie i że mam się odpierdolić, bo jest zmęczony i idzie do domu. To ja jemu gadam — graj, ty szarpidrucie, po dobremu, bo inaczej zagrasz z kołnierzem hiszpańskim z własnej gitary. A on, ten jebaniec, w śmiech i gada, że on gra na elektrycznym instrumencie i że z takiego się nie da zrobić kołnierza. No to co było robić? Trzeba było mu pokazać, że jak się chce, to wszystko można. No i ja onemu tę jego elektryczną z miejsca z łapy wyrwałem i przedzwoniłem w makówę, że niby co się będzie wymądrzał. Ale skubany miał rację. Nie dało się mu wcisnąć tej gitary na łeb. Za twarda była. A ten gnój, jak stał, zjechał po ścianie. I dobrze mu, nie? Bo chamstwa to ja przede wszystkim nie znoszę. — I za takie gówno dałeś się zapuszkować? — zainteresował się chudzielec w białym podkoszulku siedzący naprzeciw. — Ady, nie za grajka. Szatniarz musiał zadzwonić po szkiełów, jak ja spokojnie powróciłem do stolika dopić zapłaconą gorzałę. A ta pinda, znaczy się, ta Ewka, co ja dla niej tę piosenkę chciałem zapłacić, ta, co to ze mną siedziała, musiała coś się wystraszyć, bo jak ja rozmawiałem z orkiestrą, to się stleniła, więc miałem już rypanie z głowy i tylko kulturalnie zakończyć konsumpcję chciałem, i wtedy wpadło dwóch szkiełów, że niby to jakaś awantura się dzieje. A cynk mieli na bank, bo z miejsca do mojego stolika idą. No to co było robić? Przecież żywcem się wziąć nie dam. To jak tylko podeszli, to jednemu od razu bez pytania w tytę przylałem, ale źle fangę puściłem, sam na ryj poleciałem, bo mnie tak jakoś zachwiało, no i ten drugi mnie przydusił. Sprali mnie koncertowo leżącego i teraz mam dostać sankcję za napaść na funkcjonariusza na służbie. — No, to niezły wywijas jesteś. W warunkach recydywy prokurator ci tego szkieła nie popuści — zawyrokował chudy. — Szykuj graty, bo jeszcze dziś cię widzę na Młyńskiej. Proroctwo nie zrobiło najwyraźniej na obitym większego wrażenia. Widać było, że już dawno pogodził się z takim obrotem spraw. Jako człowiek obyty musiał wiedzieć, że z milicjantami lepiej nie zaczynać, bo ci zawzięci są i na pewno nie popuszczą. — A ciebie za co zapuszkowali? — zapytał kolegę. — Niby za nic wielkiego. Za kulturę i sztukę — odpowiedział chudy. Wstał, wsunął na nogi czeskie półbuty bez sznurówek i poszedł się wysikać do kibla w narożniku celi. — Za kulturę i sztukę? Że niby jak? — Normalnie, o dziary tu idzie sprawa. Bezpośrednim powodem zatrzymania Zbysława Klimczaka był jego talent plastyczny. Znany był bowiem w swoim środowisku jako artysta od dziergania, czyli facet, który robi piękne tatuaże. Fachu nauczył się jakieś dwadzieścia lat wcześniej we Wronkach, gdzie odsiadywał pierwszy w swym życiu wyrok za rozbój. Później drobnych wyroków było jeszcze kilka, a nabyta w młodości umiejętność dziergania przydawała się podczas odsiadek. Zdobył szacunek i uznanie, a każde jego pojawienie się pod celą współwięźniowie witali z prawdziwą radością. Zapewniał bowiem grypsującym kolegom obfitość wszelkich deficytowych dóbr, które były zapłatą za jego umiejętności. Oni dawali mu ochronę i spokój twórczy, on zaś mógł pracować dla dobra socjalistycznej wspólnoty więziennictwa polskiego. Dziś, parę minut po ósmej rano, dzielnicowy z Łazarza odwiedził go w jego mieszkaniu przy ulicy Strusia i poinformował, że jest do niego parę pytań i musi na chwilę zostać doprowadzony na komisariat. Z dzielnicowym Kryspinem Obrębskim znali się od lat, więc szkieł powiedział mu dla uspokojenia nerwowego, iż chodzi tylko o dziary, a nie o jakieś lewe sanki, i że na spotkanie zaprosił go ten rudy Brodziak z komendy wojewódzkiej. A pensjonat na Chłapowskiego to tylko po to, żeby się nie rozmyślił i żeby mu się czas nie dłużył. Co było robić, musiał iść z dzielnicowym — ale nie po dobroci, żeby obciachu na ulicy nie było, że ze szkiełem się szlaja. Wystawił więc dwie łapy, żeby się dać zaobrączkować, tak, żeby każdy widział, że idzie siedzieć, a nie na ksiuty na dzielnicę. Znowu szczęknęły drzwi celi numer 2. Strażnik wszedł do środka i na najbliższej pryczy rozłożył gazetę, w którą zawinięte były niedopałki zebrane z popielniczek na korytarzu komisariatu. — Jak skręcicie, dajcie znać, to podam wam ogień. — Tak jest, panie dowódco — odpowiedział Zbyniu Klimczak i zaraz zabrał się do wykruszania tytoniu z petów. GODZINA 9.30 Dzień właściwie dopiero się zaczynał, a powietrze miało już chyba ze dwadzieścia stopni. Wietrzyk lekko zawiewający od strony Warty nie przynosił jednak ulgi spoconemu dzielnicowemu Makarczukowi. Sierżant już od trzech godzin chodził po Osiedlu Młodych z przydzielonym mu przez porucznika Brodziaka nadwrażliwym młodym szeregowym. Byli już w kilku sklepach, rozmawiali z dozorcami i mieszkańcami bloków, których okna wychodziły na Wartę. Nie dość, że ich patrol jak dotąd nie przyniósł żadnego skutku, bo nikt z przepytywanych ludzi niczego podejrzanego w nocy nie zauważył, to jeszcze Makarczuka wkurzał ten młody. Taki ułożony, grzeczniutki skurwysynek — pomyślał dzielnicowy — a do tego nie widać po nim zmęczenia i wcale się nie poci. Zatrzymali się na skraju chodnika, by przejść na drugą stronę ulicy. Za nimi stał wielki, dziesięciopiętrowy blok, na dachu którego umieszczono ogromy, widoczny z daleka napis „Osiedle Młodych”. Dzielnicowy doszedł do wniosku, że coś mu się od życia należy i teraz koniecznie musi się czegoś napić. Ruszył w stronę samu spożywczego „Beta”, niskiego betonowego pawilonu przy ulicy Marchlewskiego. Przez jezdnię wolno przejechał ciężarowy star załadowany po brzegi głośno dzwoniącymi skrzynkami z butelkami po mleku. Ciężarówka skręciła w prawo i zajechała na tyły spożywczaka. Milicjanci przeszli przez uliczkę i również udali się w stronę sklepowego zaplecza. Kierowca zaparkował przy dużych drzwiach magazynowych i wraz z pomocnikiem zabrał się do ładowania skrzynek z pustymi butelkami ustawionych pod ścianą budynku. Dzielnicowy spojrzał tylko przelotnie na dwóch uwijających się mężczyzn. Widać było, że się śpieszyli, bo robota paliła im się w rękach. No ale co się dziwić? W końcu nie pracowali na godziny, ale na dniówkę. Kończyli pracę, gdy obsłużyli już wszystkie sklepy w okolicy, i po załadowaniu stara mogli spokojnie jechać do centrali, a zaraz potem na zimne piwko. Makarczukowi też chciało się zimnego piwa, ale koniec jego pracy zbliżał się wolniej niż zapowiadany przez władze od lat socjalistyczny dobrobyt. A pić się chciało. Milicjant otworzył szare, pomalowane olejną farbą drzwi z tabliczką „Obcym wstęp wzbroniony”. Po chwili obaj funkcjonariusze znaleźli się na zapleczu samu. Makarczuk pewnie przeszedł parę metrów i otworzył drzwi do biura po lewej. — Dzień dobry, pani Marysiu — powiedział, wchodząc do środka. — Witam, panie Tadziu, proszę wejść. O, nie jest pan sam? — zdziwiła się pulchna kobieta w średnim wieku, przyzwyczajona najwidoczniej do częstych odwiedzin milicjanta. — To co, pewnie jakieś piwko panowie wypijecie, jak rozumiem? — Jeśli nie sprawimy kłopotu pani kierowniczce. — Makarczuk się uśmiechnął. — Jaki to kłopot, panie Tadeuszu — powiedziała, przeciskając się obok niego przez drzwi. — Zaraz przyniosę. Proszę się rozgościć. Sierżant rozsiadł się wygodnie w fotelu, który stał tuż obok biurka kierowniczki. Młodemu wskazał ręką krzesło naprzeciwko. Uważnie spojrzał na szeregowca, skubiąc przy tym wielkie wąsisko. Nagle, jakby o czymś sobie przypomniał, uderzył się ręką po kieszeni olimpijki. Wydobył z niej paczkę popularnych. Jednego włożył do ust, potem spojrzał jeszcze raz na Blaszkowskiego i w końcu wysunął rękę z papierosami w jego kierunku. — Nie, dziękuję, obywatelu sierżancie. Ja nie palę papierosów. Makarczuk schował paczkę i przypalił popularnego ruską metalową zapalniczką na benzynę. Po chwili niewielkie pomieszczenie wypełnił śmierdzący dym. — Słuchaj, jak będziesz tak gadał z ludźmi, to niczego się nie dowiesz — zaczął znający życie jak mało kto sierżant Makarczuk. — „Dziękuję”, „przepraszam bardzo”, „ależ oczywiście”, co to, kurwa, za język? Ty nie jesteś kelner, tylko milicjant. Oni mają czuć respekt przed mundurem i funkcjonariuszem. Blaszkowski spojrzał na niego ze zdziwieniem. — Wie pan, mama zawsze mi mówiła, że więcej zdziałasz uprzejmością niż złością. — No i masz mądrą mamę! — roześmiał się dzielnicowy, rozbrojony szczerością chłopaka. — Ale to jest milicja, a nie dom u mamy. Ludzie muszą wiedzieć, że ty jesteś władza, to znaczy się, ten, przedstawiciel władzy. Masz mieć minę twardego faceta, który ma za sobą autorytet państwa, a na sobie mundur... — A w ręce pałę... — Jak trzeba, to i pałę. — Ja myślę, że ludzie powinni nas szanować, a nie — bać się. — Jak jest strach, to jest i szacunek. Ja pierdolę, gdzieś ty się, szczocie, uchował? Jak jesteś taki mądry, to spróbuj szacunku z tym śmierdzielem. — To mówiąc, wskazał przez okno na ceglany, pomalowany na biało, przysklepowy śmietnik, w którym grzebał jakiś facet. — Widzisz tego szuszfola tam, przy kiblach na śmieci? To jest Frankowski. Bez stałego meldunku. On tu łazi po dzielnicy, grzebie w śmietnikach, a śpi po klatkach schodowych, ale jako osobowe źródło informacji kompletne gówno. Nie lubi milicji, bo dostał parę razy wpierdal. Spróbuj, synu. Drzwi do biura otworzyły się i do środka weszła uśmiechnięta kierowniczka, pani Marysia, trzymając dwa półlitrowe poznańskie. — Są, ale, niestety, ciepłe, no, jak to latem... Bo lodówki już od pół roku nie działają. W PSS-ach mi powiedzieli nawet, że nie ma części zapasowych i nie będzie, bo te nasze to na licencji włoskiej są i części na wymianę się nie sprowadza. A innych na dopasowanie też nie ma, to piwo jest takie, jakie jest i nic się z tym nie da zrobić. Gierek kupił lodówki, ale o częściach nie pomyślał i dupa blada. — Co tam, pani kierowniczko kochana, piwo jest piwo, czy ciepłe, czy zimne, wypić każde można, co nie, młody? — Ja piwa nie piję, obywatelu sierżancie. — To idź se na sklep i kup oranżadę, a ja se tu z panią kierowniczką chwilkę pogadam. Blaszkowski wstał i założył czapkę. Wcale nie chciało mu się oranżady. Chciał za to pogadać z tym Frankowskim ze śmietnika. Może facet coś widział? Zamknął za sobą drzwi, ukłoniwszy się przedtem grzecznie sklepowej, która pożegnała go promiennym uśmiechem. Szybko przeszedł korytarzyk i wyszedł na zewnątrz. Stara z butelkami już nie było. Mleczarze uwinęli się z robotą błyskawicznie i odjechali. Był za to Frankowski, który długim prętem rozgrzebywał zawartość kolejnego aluminiowego kubła na śmieci. — Przepraszam pana bardzo, panie Frankowski. Nazywam się Mariusz Blaszkowski. Jestem z Milicji Obywatelskiej. Słyszałem, że jest pan najlepiej poinformowanym człowiekiem na dzielnicy, podobno pan wie tutaj wszystko o wszystkich... Butelka, którą miejscowy pener Frankowski wygrzebał właśnie z pojemnika na śmieci, wypadła mu z ręki i z łoskotem poturlała się pod nogi milicjanta. Ten — uśmiechnięty — schylił się, podniósł ją i podał mężczyźnie. — Koniec świata, szkieły zaczynają gadać ludzkim głosem — wyszeptał Frankowski, któremu dotąd wydawało się, że już nic nie jest w stanie go zdziwić. GODZINA 9.30 W podziemiach Zakładu Medycyny Sądowej śmierdziało jak w dobrym miejskim szalecie. Marcinkowski nie znosił tego miejsca, bo miał wrażenie, że charakterystyczny gęsty zapach chloru zmieszanego z formaliną przenika i przesiąka nie tylko ubranie, ale i całe ciało. Dziś musieli tu jednak przyjść z Brodziakiem, by przekonać się, jak wygląda zamordowana kobieta. W korytarzu czekali dopiero jakieś dwadzieścia minut, a już każdy wypalił przynajmniej po trzy papierosy. Ale palenie nie przynosiło ulgi. Dym wydawał się jakiś słodki i zawiesisty. Skracało jednak czas oczekiwania, no i zabijało nudę. Poza tym, złe samopoczucie kapitana Marcinkowskiego spowodowane było też przez dotkliwe ssanie w żołądku. Pierwsza dziś szklaneczka wódki, wypita w pokoju na komendzie, przestawała właśnie działać i kapitan zastanawiał się nad tym, gdzie tu skoczyć, by wychylić coś jeszcze. Myślał, że już dawno powinni siedzieć w jakiejś knajpie, tymczasem doktor Malinowski cały czas zajmował się zwłokami kobiety znad Warty. Obok, na drewnianym, zielonym taborecie, siedział Brodziak i najspokojniej w świecie czytał sobie „Głos Wielkopolski”. — Co tam, panie, w polityce? — zagadnął go wreszcie Marcinkowski, gasząc jednocześnie resztkę radomskiego w pordzewiałej popielniczce na wysokiej nóżce. — W polityce jak zwykle wielkie gówno, ale w gospodarce to nam się dopiero dzieje — odparł Brodziak, wpatrzony w pierwszą stronę gazety. — Co, udało nam się już wyprzedzić w rozwoju NRD? A może przegoniliśmy Związek Radziecki? — Chwilowo nie, ale jesteśmy na najlepszej drodze. Sukces goni sukces. Wyobraź sobie, że nie zabraknie nam woli konsekwentnego kontynuowania reformy. Powiedział to towarzysz Wojciech Jaruzelski, pierwszy sekretarz KC PZPR, podczas krajowej narady partyjno-gospodarczej w Poznaniu. — Ja się pytałem, co ciekawego słychać, jeśli nie zrozumiałeś — roześmiał się kapitan. — No przecież mówię, jest świetnie, reforma gospodarcza jest wdrażana, a olsztyński Stomil postawił na oszczędność materiałową i poprawę jakości opon. I wyobraź sobie, że zużywają mniej materiałów, a poziom jakości wyrobów się nie obniżył. Czyli idziemy do przodu. To znaczy, że teraz w oponach samochodowych będzie mniej komponentów i dzięki temu będą lepsze. To przecież logiczne. Im coś mniej skomplikowane, tym lepsze, nie? Mniej jest tego, co mogłoby się ewentualnie zepsuć. — Ciekawe, czy moje nowe opony są z Olsztyna. Muszę to sprawdzić — przestraszył się nie na żarty Marcinkowski. Wreszcie drzwi od pomieszczenia, w którym przeprowadzana była sekcja, otworzyły się. Czysty, pachnący mydłem i uśmiechnięty doktor Malinowski wyszedł na korytarz i zbliżył się do milicjantów. — Idziemy do mojego pokoju czy chcecie sobie popatrzeć na efekty mojej pracy? — Daj spokój — obruszył się Brodziak. — Spadamy z tego smrodliwego kibla. Daj nam tylko zobaczyć głowę tej dziewczyny, bo resztę widzieliśmy już rano nad rzeką. — To nie widzieliście głowy nad Wartą? — zdziwił się lekarz. — Skąd! — odpowiedział Marcinkowski. — Głowę przywieziono do ciebie, gdy byliśmy na komendzie. — No, to wszystko rozumiem... — Co rozumiesz? — zapytał porucznik. — Rozumiem, że nie macie zielonego pojęcia o tym, z czym mamy do czynienia. Zapraszam do środka. Doktor odwrócił się i poszedł w stronę sali, w której przeprowadzano sekcje. Obaj milicjanci niechętnie podążyli jego śladem. Zwłoki leżały na wielkim stole. Malinowski podszedł do niego i odsunął skraj ceratowego całunu. — A gdzie ta głowa? — zapytał kapitan. — Jej głowa? — Lekarz niewyraźnie się uśmiechnął. — Nie mam zielonego pojęcia. Marcinkowski i Brodziak jak na komendę spojrzeli zdziwieni na lekarza. — Ta, którą przywieźli przed godziną, leży tam, na drugim stole. — To czemu leży tam, a nie tu? Nie da się jej przyszyć czy jak? — zainteresował się Brodziak. — Chcesz powiedzieć... — wtrącił się Marcinkowski i urwał w pół zdania. — Dokładnie to, co myślisz. Ta głowa nie pasuje do tego ciała. — Kurwa mać — jęknął kapitan Marcinkowski. — Naprawdę mamy w Poznaniu pierdolonego łowcę głów.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Upiory_spaceruja_nad_Warta-ebookRO/p39298i96308" target="_blank" title="Upiory spacerują nad Wartą [Ryszard Ćwirlej] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Upiory spacerują nad Wartą [Ryszard Ćwirlej] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Meble do ogrodu - drewniane, metalowe, a może plastikowe? Poznaj ich wady i zalety | Prawy.pl\nMeble do ogrodu - drewniane, metalowe, a może plastikowe? Poznaj ich wady i zalety\nMeble ogrodowe / pxhere.com\nWybór mebli do ogrodu nie zawsze jest prosty. Przekonało się o tym wiele osób, które dokonując go, wzięły pod uwagę wyłącznie kryterium cenowe oraz aspekty wizualne. Tymczasem istotne znaczenie ma tu też trwałość materiału i jego odporność na działanie czynników atmosferycznych. Nie bez znaczenia pozostaje także to, z jakiego materiału zostały wykonane, a co za tym idzie, czasochłonność zabiegów konserwacyjnych i pielęgnacyjnych, jakim należy je poddawać, by zachowały swój estetyczny wygląd i byśmy mogli wydłużyć okres ich użytkowania.\nMeble drewniane, metalowe, plastikowe, rattanowe, a może wykonane z technorattanu? Możliwości jest wiele, a wybór nie zawsze prosty. Dokonując go, nie należy polegać wyłącznie na wyglądzie produktu, choć ten, nie da się ukryć, jest bardzo istotny. Meble zagoszczą przecież w przydomowej przestrzeni. Mają nie tylko zapewniać komfortowy wypoczynek, ale cieszyć też nasze oczy i budować reprezentacyjną część ogrodu, w której zamierzamy przyjmować gości.\nNie mniej istotna jest jednak trwałość mebli, ich odporność na działanie słońca, deszczu i niskich temperatur oraz czasochłonność zabiegów, jakim będziemy musieli je poddawać, by długo zachowały estetyczny wygląd i dobrą kondycję. Przyjrzymy się zatem bliżej poszczególnym rodzajom mebli i zdecydujmy, które z nich najlepiej odpowiadają naszym wymaganiom.\nMeble wykonane z drewna doskonale komponują się z ogrodami utrzymanymi w różnych stylach. Dobrze prezentują się na tarasach domów w stylu małych dworków, jak również nowoczesnego jednorodzinnego budownictwa. Zaletą drewna jest możliwość jego łączenia z innymi materiałami: kamieniem, metalowymi dodatkami, szklanymi elementami. W konsekwencji powstają zróżnicowane pod względem struktury elementy małej architektury, które dodatkowo urozmaicają przestrzeń.\nDrewno jest materiałem wytrzymałym i solidnym, które doskonale wygląda na tle ogrodowej roślinności. Jego naturalny kolor i rysunek słojów podnosi atrakcyjność strefy wypoczynkowej i czyni ją przyjemną dla oka. Niestety drewno jest też ciężkie, co utrudnia przestawianie mebli i częstą zmianę aranżację przestrzeni. Wadą jest także konieczność systematycznego poddawania mebli konserwacji, bez której ich jakość znacznie się pogorszy.\nMeble wykonane z metalu mogą prezentować się efektownie, pod warunkiem, że odpowiednio o nie zadbamy. Ich zaletą bez wątpienia pozostaje solidna konstrukcja. Atutem jest też trwałość i zróżnicowane formy, o których bogactwo dbają producenci mebli ogrodowych. Problematyczne pozostaje jednak przenoszenie mebli, ponieważ te, podobnie jak meble drewniane, do najlżejszych nie należą. Wyjątek stanowią meble aluminiowe o lekkiej konstrukcji.\nMeble metalowe są odporne na uszkodzenia mechaniczne. Wystawione długo na działanie czynników atmosferycznych, zwłaszcza wilgoć, przestaną prezentować się dobrze. Dlatego koniecznie należy zabezpieczać je przed niekorzystnym działaniem wody i wilgoci.\nMeble metalowe również można łączyć z innymi materiałami.\nMeble plastikowe rzadko postrzegane są jako produkt wysokiej klasy. Warto jednak zwrócić uwagę na to, że są dostępne w wielu różnych kolorach i wzorach. Ich niewątpliwym atutem, który zachęca wielu inwestorów, jest również cena. Meble wykonane z plastiku są bardzo lekkie, dlatego ich przestawianie w dowolne miejsce ogrodu, a nawet przenoszenie w odległe jego zakątki nie stanowi problemu. Zaletą jest też to, że meble plastikowe bardzo łatwo utrzymać w czystości.\nWielu inwestorów twierdzi jednak, że pod względem estetyki zdecydowanie ustępują innym materiałom. Na niekorzyść wypada również ich trwałość. Meble plastikowe łatwo pękają, łamią się i przebarwiają na skutek działania promieni słonecznych.\nRattan to materiał charakteryzujący się wysoką estetyką. Wykonane z niego meble są eleganckie i stylowe. Prezentują się bardzo efektownie i zapewniają komfortowy wypoczynek. Mogą zagościć na tarasie, balkonie, w altanie albo w ogrodzie. Zdecydowanie lepiej jednak ustawić je pod zadaszeniem.\nRattan uważany jest za trwały materiał, ponieważ wykazuje dużą odporność na uszkodzenia mechaniczne, a także wysokie temperatury i wilgoć. Jest też niezwykle plastyczny, dzięki czemu może być łatwo formowany.\nNiestety, pod wpływem słońca rattan może blaknąć, a poddany działaniu niskich temperatur pęka i odkształca się, tracąc przy tym swoje walory. Ze względu na konieczność jego importu jest też stosunkowo drogim materiałem.\nTo zdecydowanie elita wśród mebli ogrodowych. Co prawda, meble technorattanowe nie są wykonane z naturalnego materiału, ale doskonale go imitują. Do złudzenia przypominają rattan, jednak ich trwałość prezentuje się zdecydowanie lepiej. Są odporne na działanie czynników atmosferycznych i nie wymagają specjalnych zabiegów konserwacyjnych. Ich czyszczenie ogranicza się zwykle do spłukania zabrudzeń wodą z ogrodowego węża.\nMeble z technorattanu formuje się równie prosto, jak z rattanu. Technorattan nie odbarwia się pod wpływem promieni słonecznych, nie pęka i nie odkształca się przy niskich temperaturach. Jest lekki, a wykonane z niego meble z łatwością można przenosić w różne części ogrodu. Wyróżnia go też estetyczny wygląd. Jedynym minusem może być jego cena. Warto jednak zwrócić uwagę, że dzięki trwałości meble z technorattanu mogą służyć przez wiele lat, a nawet dziesięcioleci.\nWygląd ogrodu w dużym stopniu zależy od rodzaju mebli. Ich wybór nie powinien być przypadkowy, ale dobrze przemyślany i uzasadniony.\nWięcej informacji o różnych rodzajach mebli ogrodowych można uzyskać na stronie Bazkar.pl.


Atlas Copco sprężarka tłokowa bezolejowa dentystycza Dental LF FF-Fx\nPośrednictwo w handlu nieruchomościami, Hiszpania.\n11 września 2015Bez kategoriiadmin\thttp://www.carisma.pl/\nZaopatrzenie w sprężarki, młoty wielofunkcyjne, obcinaki i opalarki.\nŁazienka – urządzona z gustem jest naprawdę warta uwagi – już dziś przejrzyjmy inspiracje\n2 czerwca 2015Bez kategoriiadmin\tŁadna łazienka to niezmiennie miejsce, podczas urządzania którego trzeba szczególnie zwrócić na nie uwagę. Musi być nietuzinkowa, wygodna, ale przede wszystkim bezpieczna – będziemy w niej przecież często spędzać czas – najlepiej uniknąć więc śliskich podłóg i innych elementów które mogą być niezbyt pewne nie tylko dla dorosłych, ale także dla dzieci i osób starszych. Warto się do niej przyłożyć, by wyglądała ładnie – posadzka, płytki ścienne, sprzęt taki jak wanna, zlew, kabina prysznicowa. Ciekawym rozwiązaniem w naszej łazience są kamienne elementy – ciężkie i masywne, ale na pewno z klasą i gracją. Nie są niestety tanie inwestycje, ale na pewno na lata, nie wymagają żadnych remontów i zmian, chyba że sami ich zechcemy. Na przykład kamienne zlewozmywaki od firmy http://www.kamulec.pl/ – są bardzo piękne, estetyczne i trwałe, wprawdzie drogie, ale za to odporne na wszelkie skazy. Niestraszna im wysoka temperatura, przebarwienia i nacieki – możemy być więc spokojni. Zaletą jest także łatwe utrzymanie ich w czystości – jeśli więc zależy nam na wysokiej jakości produktu, ale przy tym na pięknym wyglądzie, na pewno warto się na nie zdecydować. Kamienne zlewozmywaki mogą mieć najróżniejsze kształty – ciekawym rozwiązaniem może być ich surowy stan, bryła skały – na pewno będzie robić wrażenie, ale jeśli zechcemy zmienić szlif i kształt to na pewno firma go wykonująca nie będzie miała z tym żadnego problemu. W końcu celem jest nasze zadowolenie, a każda firma działa w ten sposób, by klient nie tylko był usatysfakcjonowany, ale by również zyskać polecenia dla dalszych i nowych osób, którym pomysł i realizacja się spodoba. Sprawdzą się one także jako kuchenne zlewy – najlepszy będzie granit lub równie ciekawy konglomerat. Będą one na pewno pasować do naszego wnętrza, zwłaszcza tego w stylu klasycznym i nowoczesnym – pracownicy firmy i architekci posłużą nam poradą, dzięki czemu mieszkanie będzie ładnie skomponowane. Pięknie oszlifowane, z odpowiednio dobranymi kurkami, praktycznie są w stanie ,,zrobić” całe pomieszczenie. Taką łazienkę czy kuchnię od razu pokochamy. Kamienne elementy, chociaż mogą wydawać się niezbyt przytulne, bardzo ładnie dodadzą mieszkaniu charakteru – wystarczy tylko zorientować się w możliwościach firmy, z której oferty będziemy korzystać. Możemy liczyć z ich strony nie tylko na produkt, ale także na poradę i montaż – kompleksowo obsługująca nas firma to podstawa, dlatego z takich właśnie należy korzystać. Zyskamy na tym i my i nasze wnętrze jak i firma, która zostanie przez nas polecona znajomym i bliskim – na forach czy stronach branżowych – na pewno nasza ocena pomoże zdecydować wielu osobom. Jeśli tylko jesteśmy zadowoleni to korzystajmy z możliwości pomocy innym, ale i firmie, której tak wiele zawdzięczamy. Nie ma sensu trzymać piękna tylko dla siebie – może będziemy mogli w przyszłości liczyć na rabaty na blaty kuchenne? Zlewy jednokomorowe, dwukomorowe – wszystko według naszych potrzeb i zachcianek. Do tego pasujące blaty kuchenne i wtedy cały dom wygląda wspaniale. Nie zwlekajmy tylko działajmy – w sieci znajdziemy tyle popularnych pomysłów, ciekawych rozwiązań w różnych wzorach i kolorach że powinniśmy, nawet jeśli jesteśmy wyjątkowo wybredni, wybrać coś dla siebie. Pamiętajmy tylko, że może się okazać że nie do końca kolory będą odpowiadać temu, co dostaniemy – w końcu to dzieło natury. To właśnie z natury mamy tak piękne wzory i kolory skał. Wykorzystujemy je już od dawna, a jako że każdy jest inny, dodaje im to cech indywidualnych i możemy mieć coś, czego nikt inny nie ma. Na pewno będzie to korzystne w kuchni w blatach kuchennych, ale także w przypadku zlewów, umywalek i posadzek. To indywidualny projekt, w wysokiej wprawdzie cenie, ale na pewno jej wart. Na pewno więc znajdziemy coś odpowiedniego dla siebie i naszej rodziny, zacznijmy poszukiwania już dziś. Wykańczanie mieszkania czy domu to zawsze ciężka sprawa. Możemy zlecić sprawę architektom i dekoratorom wnętrz, ale to do nas należą decyzje. Zawsze muszą być przemyślane, więc nie podejmujmy ich pochopnie. To od nas zależy, jak będzie wyglądał nasz dom, często to inwestycja na lata, jeśli nie na zawsze, więc musi to być naprawdę dobry i wart wydatków pomysł. Blaty kuchenne, posadzki – wszystko to przecież jest ważne dla naszego domu.\nCzym jest przesiewacz i do czego może być stosowany w przemyśle i wydobyciu?\n7 maja 2015Bez kategoriiadmin\tWielu osobom przesiewacz może kojarzyć się z urządzeniem kuchennym do odsiewania z mąki jej niepożądanych elementów, otrębów i innych odpadków, których nie chcemy w naszym cieście czy innym daniu przygotowywanym w ten sposób. Można także pomyśleć o przesiewaczu do cukru pudru – jednak te bardziej zaawansowane to przesiewacze stosowane w przemyśle. Mogą one przesiewać praktycznie wszystko – od ziemi, kompostu poprzez piasek czy wydobywane minerały i surowce. Nadają się one do pracy również z odpadami, biomasą czy na przykład węglem. Bez względu jednak na to, czym ma się zająć przesiewać, musi być przygotowany z naprawdę dobrej jakości materiałów – nie ma tutaj miejsca na półśrodki i problemy techniczne po tygodniu używania – taki sprzęt musi być w stanie poradzić sobie z ogromnymi ilościami surowca, często praca trwa wiele godzin. Nic dziwnego więc, że ciągle pracuje się nad nowoczesnymi rozwiązaniami, które mają na celu usprawnienie pracy przesiewacza, zwiększenie jego trwałości i działania. Podstawą dobrego przesiewania są na pewno sita do przesiewaczy, które muszą być szczególnie dobrej jakości. Tworzywa sztuczne, z których są wykonane, spełniać muszą wszelkie standardy i jak najdłużej muszą opierać się sile tarcia, by mogły służyć jak najdłużej. Parametry są najróżniejsze, tak by mogły pasować każdemu – czy to wielkością, czy grubością, czy ilością oczek. Ponadto przecież nie każdy potrzebuje tak samo dużego sprzętu – sita bywają więc dopasowywane do potrzeb indywidualnych firm. Różne są wydajności przesiewaczy, różne pojemności koszy – w każdej firmie potrzebny jest inny wymiar. To naprawdę konkretny sprzęt, tworzony przez firmy z najwyższej półki, podobnie jak akcesoria takie jak sita do przesiewaczy. Jakiekolwiek zrobione ze słabej jakości plastiku elementy nie wytrzymają bardzo efektywnej nieraz pracy, a częste wymiany nie należą do tanich. Zatem kupując takie elementy, które mimo wszystko są wymienne, lepiej nie oszczędzać – te od zaufanych firm na pewno nie omówią posłuszeństwa po tygodniu – takie firmy inwestują w nieustanny rozwój i zmiany, wprowadzanie innowacji i sprawianie, że elementy będą jeszcze bardziej trwałe. Na tym właśnie polega zainteresowanie dla nowości i interesujących elementów. Firmy, które są ciekawe nowości i chętnie je wprowadzają, zazwyczaj bardzo dobrze na tym wychodzą i zyskują masy klientów i zadowolonych osób, a stąd już blisko do sukcesu – poczta pantoflowa, wierni sprawdzeni dostawcy to wartości, które bardzo się obecnie ceni. Firmy, które wypracują sobie takie możliwości i wieloletnie zaufanie, z pewnością są godne zaufania i na tyle rzetelne, że bez problemów utrzymały się na rynku wiele lat jak http://kueperpolska.com/. Oznacza to, że to co oferują na pewno jest na poziomie i wartościowe, nie będzie sprawiało problemów pewnie przez wiele lat – stworzone z pewnych elementów i trwałych tworzyw. Przesiewacze to tylko jeden z wielu elementów zestawu, który sprawdzi się na budowie, w przemyśle czy w wydobyciu. Oczywiście sita to jedna z jego najważniejszych części, ale poza tym trzeba wyposażyć się w wiele innych materiałów i maszyn – czy to kruszarki, czy lemiesze czy jeszcze inne elementy. Tak czy inaczej nie jest to tani biznes na jego początku, ale kiedy uda się połapać kontakty, to może być całkiem przyjemnie. Inwestowanie w siebie, firmę i pracowników jest najważniejsze, nie możemy na to żałować pieniędzy. Przesiewacz można także wypożyczać od firm, które posiadają je na własność i oferują takie usługi. Dzięki temu możemy skorzystać z przesiania potrzebnego nam obszaru czy surowca co zajmie znacznie mniej czasu niż miałoby to zostać wykonane ręcznie lub za pomocą innego sprzętu. Na pewno sita do przesiewaczy także będą na miejscu dostępne do wypożyczenia, dzięki czemu praca zostanie wykonana naprawdę dobrze i rzetelnie, ale także szybko. To świetne wyjście, kiedy nie ma sensu inwestować w taki sprzęt, a jest potrzebny nam jedynie na kilka dni. Kiedyś takie udogodnienia były nie do pomyślenia, obecnie są widoczne na porządku dziennym. Tony materiału w kilka chwil są przesiane, posegregowane za pomocą sprawnego i mądrego urządzenia, które z każdą właściwie chwilą jest udoskonalane i coraz bardziej trwałe. Niedługo pewnie będzie niezniszczalne, a sita do przesiewaczy tak trwałe, że nie trzeba będzie wymieniać ich po zużyciu przez tarcie. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą firm, które oferują takie nowoczesne maszyny, nawet jeśli nie pracujemy w branży – na pewno będziemy pod wrażeniem.\nKryzys na rynku pracy, brakuje specjalistów z zawodów technicznych?\n9 marca 2015Bez kategoriiadmin\tObecne czasy, kiedy każdy może pójść na studia i skończyć wybrany kierunek, przyniosły nam kryzys na rynku specjalistów z zawodów tradycyjnych. Mamy bardzo dużo humanistów, dziennikarzy, socjologów, kulturoznawców, którzy nie mogą znaleźć pracy w zawodzie i muszą wybierać oferty zupełnie nie związane ze swoim kierunkiem kształcenia, płatne dużo poniżej oczekiwań. Zawody techniczne okryte przez ostatnie lata złą sławą (opinia o tym, że każdy musi skończyć studia a szkoła zawodowa jest mało warta) są bardzo rzadko wybierane przez młodych ludzi a prawdziwi specjaliści zaczynają odchodzić na emeryturę. Każdy, kto próbował znaleźć dobrego szewca lub krawcową doskonale wie o czym tu mowa. Podobna sytuacja ma się z zawodem elektryków. Oczywiście takich samozwańczych specjalistów znajdziemy ogromnie dużo, ale konsekwencje z wykonanej przez nich pracy możemy dotkliwie odczuwać. Bo o ile beznadziejny szewc zepsuje tylko ulubioną parę butów, to nieprofesjonalny elektryk może doprowadzić do spięcia w instalacji i w konsekwencji do pożaru w naszym domu. Można więc uznać, że odpowiednio wyedukawy i wysoko wyspecjalizowany elektryk to zawód obecnie porządany i zdecydowanie warty rozważenia przy wyborze ścieżki kariery zawodowej. Takich specjalistów niewątpliwie znajdziemy w firmie oneofgroup.pl i można z nich brać przykład jak rzetelnie wykonywać swoją pracę. Na szczęście w ostatnim czasie możemy obserwować wzrost zainteresowania młodzieży szkołami, które dają nie tylko wykształcenie ogólne ale też prawdziwy fach. Aby zostać elektrykiem trzeba skończyć specjalny kierunek w szkole zawodowej lub wybrać studia wyższe o takim profilu. Uprawnienia do wykonywania zawodu można uzyskać również dzięki zdaniu egzaminu w niektórych ośrodkach egzaminacyjnych. Mając na uwadze fakt, że w dzisiejszych czasach postęp i technika idą cały czas do przodu, trzeba zadbać o ty, by tak jak Elektryk Warszawa szkolić się i zdobywać ciągle nową wiedzę, aktualizować ją wraz w wprowadzaniem nowych technologicznych rozwiązań. Ponadto aby wykonywać ten zawód (praca przy urządzeniach elektrycznych pod napięciem) niezbędnym jest uzyskanie dodatkowych kwalifikacji, które możemy zdobyć w Stowarzyszeniu Elektryków Polskich a także odbyć odpowiednie szkolenie BHP. Należy jednak pamiętać, że zaświadczenie takie jest ważne przez okres 5 lat po zaliczeniu egzaminu i po tym czasie należy je odnowić. Praktyka pod okiem mistrzów w swoim fachu ma również niebagatelne znaczenie. Nie od razu Rzym zbudowano, nie można więc zakładać że z dniem ukończenia szkoły wiemy dosłownie wszystko. Trzeba czerpać z wiedzy bardziej doświadczonych pracowników i samemu praktykować zawód. Dopiero po zdobyciu ogromu wiedzy i odbyciu wielu zleceń można w pełni świadomie i samodzielnie działać. Zawód ten wymaga więc wkładu sporego wysiłku i pracy, ale po wykwalifikowaniu się, kiedy zostanie się cenionym fachowcem, cały ten trud zwróci się z nawiązką a praca nie tylko będzie sprawiała przyjemność, ale też przynosiła przyzwoite dochody, które pozwolą żyć na porządnym poziomie. Szambo jedyny sposób na ścieki?\n29 października 2013Bez kategoriiadmin\tWszędzie tam, gdzie nie została jeszcze poprowadzona miejska, bądź gminna sieć kanalizacyjna, niezbędna jest budowa szamba. To specjalny zbiornik, który służy nam do gromadzenia nieczystości z naszych domów. Pamiętajmy jednak, że szambo musi być wielkościowo dostosowane do ilości osób, które mieszkają w domu. W przypadku domku letniskowego, który odwiedzamy tylko raz na jakiś czas może to być najmniejsze szambo z jednym zbiornikiem, jeśli jednak w grę wchodzi duży dom wielopokoleniowy, konieczna będzie budowa szamba dwu-, albo nawet trzykomorowego. Wszystko to trzeba więc dobrze przemyśleć i zaplanować. Szambo z czego zbudowany jest zbiornik?\nTak naprawdę rodzajów szamb mamy kilka. Znaleźć można bowiem szamba betonowe, wykonane z żelbetonu, czy też z tworzyw sztucznych. Każe z nich ma zarówno swoje wady, jak i zalety. Warto jednak poświęcić nieco czasu na pozyskanie informacji na temat poszczególnych rodzajów szamb, tak by podjęta przez nas decyzja była przemyślana i świadoma. Sprawdź więcej informacji o szambach na stronie: http://szamba-betonowe-caly-kraj.pl/oczyszczalnia-sciekow Najpopularniejszy typ szamb\nNiewątpliwie do najbardziej popularnych, a co za tym idzie najczęściej kupowanych szamb należą szamba betonowe. Są one nie tylko najtańsze, ale też najbardziej odporne na urazy mechaniczne, czy też zgniecenia. Dobrze uszczelnione szambo betonowe będzie nam służyło przez wiele lat. Ten typ szamb możemy kupić w formie gotowej, albo też zdecydować się na jego budowę na miejscu. Wykorzystuje się do tego celu specjalne kręgi betonowe, które należy połączyć ze sobą w odpowiedni sposób. Mimo iż może się to wydawać zadaniem prostym, najlepiej jest zatrudnić do tego celu fachowców, którzy będą wiedzieli jak zabezpieczyć i uszczelnić szambo, by nie przeciekało. http://szamba-betonowe-caly-kraj.pl/ Wady i zalety szamb\nJeśli chodzi o zalety szamb, to z pewnością największą z nich jest cena. Szamba, a szczególnie te betonowe, są stosunkowo niedrogie. To wielki plus dla osoby, która i tak wydała już z pewnością mnóstwo pieniędzy na budowę domu i tym podobne inwestycje. Kolejna kwestia i szybkość wykonania. Szambo betonowe na przykład jesteśmy w stanie zamontować w przeciągu jednego dnia. Zaletą szamb jest także ich trwałość. Większość z nas bowiem, po założeniu szamba nie wymienia go, ani nie naprawia przez wiele lat. Jeżeli zaś chodzi o wady, to jest to niewątpliwie konieczność częstego opróżniania szamba i wywozu nieczystości, co wiąże się z dodatkowymi kosztami. Oprócz tego, jak już wspomnieliśmy, źle wykonane szambo może być bardzo niebezpieczne dla środowiska i powodować przykry zapach w okolicy domu. Dodatkowo istnieje też zawsze możliwość przytkania się szamba, co wymaga interwencji ze strony fachowców. Co jeśli nie szambo\nJakiś czas temu pojawiła się opcja alternatywna do szamb, a mianowicie przydomowe oczyszczalnie ścieków. Podobnie jak w przypadku szamb, w większości wypadków nie wymagają one żadnego pozwolenia na budowę dlatego możemy swobodnie je stawiać przy naszych domach. Trzeba jednak wiedzieć, że jest to rozwiązanie dużo droższe. Dlatego też wielu z nas nie może sobie na coś takiego pozwolić. Zaletą oczyszczalni jest niewątpliwie to, że ścieki są w niej ni tylko przechowywane, ale także poddawane procesom oczyszczającym, dzięki czemu otrzymujemy wodę drugiej klasy. Decyzja, co do tego, jakie rozwiązanie wybierzemy, należy zawsze do nas.


Prowadzenie biznesu - Strona 2 z 3 - Biznes Solution\nKategoria: Prowadzenie biznesu\nby adminbs 13 października 2021 13 października 2021 0\nWykorzystanie technologii w codziennym życiu jest już faktem. Zmienia się między innymi sposób, w jaki przeciętny człowiek dokonuje zakupów. Wybuch pandemii w 2020 roku przyspieszył …\nby adminbs 27 września 2021 0\nZajmujesz się sprzedażą hurtową od lat, a może dopiero stawiasz pierwsze kroki w tej branży? W obu przypadkach potrzebujesz narzędzi, które nie tylko usprawnią Twoją …\nby adminbs 9 września 2021 0\nW dobie pandemii i związanych z nią licznych ograniczeń, większa część handlu przeniosła się do Internetu. Prowadzenie działalności w branży e-commerce wymaga jednak niemałych zdolności logistycznych. …\nby adminbs 12 sierpnia 2021 0\nMedia społecznościowe odgrywają bardzo istotną rolę w kontekście możliwości działania. Są to wszystkie aplikacje i strony internetowe, dzięki którym użytkownicy mogą się komunikować, tworzyć społeczność, …\nby adminbs 29 lipca 2021 0\nCRM, czyli Customer Relationship Management, jest oprogramowaniem, które ma za zadanie wesprzeć komunikację firmy z klientami. CRM śledzi relacje pomiędzy klientem i firmą już od …\nby adminbs 27 lipca 2021 0\nŚwiat ulega nieustannym przemianom. Są one obecne w niemal każdej sferze naszego życia. Szczególnie odczuwalne są w sferze biznesu – firmy muszą podążać za duchem …\nNa co zwrócić uwagę organizując eventy biznesowe w Toruniu?\nby adminbs 15 lipca 2021 0\nToruń to jedno z ciekawszych miast w Polsce, a ostatnio także miejsce zyskujące na popularności jeśli chodzi o organizację różnego rodzaju eventów biznesowych – bankietów, …\nby adminbs 7 lipca 2021 0\nKażda ze stron internetowych powinna obecnie zostać wyposażona w certyfikat SSL? Dlaczego to takie ważne? Taki certyfikat zwiększa bezpieczeństwo użytkowników i pomaga w osiągnięciu wyższej …\nby adminbs 21 maja 2021 0\nJeśli przedsiębiorstwu zależy na budowaniu przewagi konkurencyjnej, bardzo dużą rolę będą pełnili pracownicy, którzy są zmotywowani, kreatywni i zaangażowani. Tacy pracownicy powinni umieć budować relacje …\nby adminbs 27 kwietnia 2021 0\nW ostatnich latach zakładanie firmy stało się nieco prostsze, głównie ze względu na uproszczenie wielu procedur. Niemniej jednak o ile samo dopełnienie formalności jest coraz …


Mamed Khalidov wraca do treningów po przegranej z Roberto Soldiciem! Jest nagranie! - MMA PLMamed Khalidov wraca do treningów po przegranej z Roberto Soldiciem! Jest nagranie!\nMMA PLKSWMamed Khalidov wraca do treningów po przegranej z Roberto Soldiciem! Jest nagranie!\nZobaczcie co powiedział Mamed po ostatniej walce:\nJa dziękuję Bogu, że dał mi takich kibiców, takie wsparcie. To jest wielkie szczęście dla zawodnika. Dziękuję Wam za to (…) Dla mnie to było bardzo ważne wstać na nogi i na własnych nogach wyjść stamtąd. A Wy jeszcze tam na miejscu pomogliście mi mówiąc i czekając. Nikt nie wyszedł póki ja nie wstałem i nie poszedłem (…) Każdy zawodnik może nokautem przegrać. Ja nigdy nie dostałem nokdaunu, nawet na treningu. To chyba mnie zgubiło, że zbyt odważnie poszedłem z takim zawodnikiem w wymiany. Plan był w ogóle całkiem inny. Poniosły mnie emocje, chciałem coś udowodnić. Udowodniłem sam sobie, że to było głupie. Natomiast zawodnik znakomity. Dziękuję mu za to. Wielki szacun dla mojego przeciwnika, Roberto Soldicia. Był to zaszczyt dla mnie wyjść z takim zawodnikiem. Tak jak mówiłem wcześniej ja bym chciał, cały czas póki jestem w grze, toczyć walki na najwyższym poziomie, z najlepszymi. Ja się cieszę, że stoczyłem tę walkę z tym najlepszym zawodnikiem i cieszę się, że przegrałem z takim zawodnikiem, a nie z byle kim. To jest bardzo ważne. Jak spaść z konia to z dobrego, mocnego. Nie cieszę się z tego, że przegrałem, ale przyjmuję to i też patrzę na to pragmatycznie, że też popełniłem błąd. Co dalej? Poczekam, aż zagoją się moje kości. Zacznę trenować i myślę, że nie powiedzieliśmy ostatniego słowa. Co dalej będziemy robić? Zadecydujemy, Wy, ja, cały mój sztab trenerski. Ja, jeżeli chodzi o mój stan zdrowia to czuję się bardzo dobrze. Potrzebny jest tylko jakiś czas, aby to wszystko się zagoiło (…)\nKhalidov wraca na salę!\nMamed Khalidov (35-8-2) wraca do treningów. Były mistrz KSW w mediach społecznościowych udostępnił nagranie.\nFan chciał dać 1,4 miliona złotych na leczenie chorego dziecka za usunięcie “Słowika” z MMA VIP. Najman odmówił! Widzieliście?\nFan chciał dać 1,4 miliona złotych na leczenie chorego dziecka, którego zbiórkę w mediach społecznościowych promuje Marcin Najman. Postawił jednak konkretny warunek.\nBurmistrz Wielunia ostro odpowiada Stanowskiemu: Uważam, że pan jest w cichym układzie z Najmanem! Co wy na to?\nPaweł Okrasa postanowił w mocnych słowach odpowiedzieć Krzysztofowi Stanowskiemu. Burmistrz Wielunia nie widzi problemu, aby piątego marca doszło do gali MMA VIP 4. Ponadto Okrasa w tym wszystkim wyczuwa spisek.


Data: Sobota, 1 Marca 2008 g. 16:00\nMiejsce: Białystok, ul. Słoneczna 1. 19. kolejka OE\nJagiellonia Białystok (0:2) błąd\nJagiellonia Białystok: Jagiellonia Białystok: Sandomierski - Napierała, Kałużny, Wasiluk, Jarecki - Sokołowski (69.Niedziela), Falkowski, Bruno (75.Truszkowski), Renusz, Sobociński (59.Kwiek) - Sotirovic\nbłąd: Cracovia Kraków: Cabaj - Kulig, Polczak, Tupalski, Radwański - Majoros (69.Pawlusiński), Kłus, Baran, Nowak - Dudzic (79.Kostrubała), Witkowski (62.Moskała)\nŁukasz Tupalski (obrońca Cracovii Kraków): Mecz walki, my w sumie każdy mecz traktujemy jak życie. Dlatego, więc jakoś nie było dużego widowiska, ale najważniejsze jest, iż Cracovia ma trzy punkty. (...) Jagiellonia za bardzo nie stwarzała sytuacji do zdobycia bramki, my raczej więcej ich mieliśmy i zasłużenie wygraliśmy ten mecz. (...) Czy 30 punktów starczy do utrzymania się w lidze? To zależy. Na pewno przy tych wynikach, co teraz, Polonia Bytom i reszta - po prostu nie wiem, nie mam pojęcia. My patrzymy już na najbliższy mecz, który zagramy z ŁKS-em Łodź.\nRemigiusz Sobociński (napastnik Jagiellonii Białystok): Przegraliśmy ten mecz frajersko. Był to rywal, z którym powinniśmy spokojnie wygrać, tym bardziej, że rywalizujemy z nim bezpośrednio o utrzymanie. Na pewno ten wynik nas nie satysfakcjonuje. Nie wiem, gdzie szukać, jakiś usprawiedliwień (…) Na początku mieliśmy kilka sytuacji, gdybyśmy jedną z nich wykorzystali, z pewnością mecz ułożyłby się inaczej. (…) Wiedzieliśmy, że runda wiosenna będzie ciężka. Mamy przed sobą jeszcze 11 meczów. Nie załamuje się i walczymy dalej.\nMarek Wasiluk (obrońca Jagiellonii Białystok): Pogoda była zarówno dla jednych, jak i dla drugich taka sama. Wiadomo, iż nie było to piękne widowisko, ale tutaj się o punkty gra, a my dziś straciliśmy, aż trzy. (…) Oczywiście każda porażka boli, tym bardziej, taka, jak w dzisiejszym dniu, kiedy tracimy punkty na własnym podwórku. (…) Mamy troszkę inny skład, niż w poprzedniej rundzie. Kilku zawodników odeszło, kilku przyszło i na pewno nie możemy na to zwalać winy, gdyż wychodzi jedenastu na jedenastu zawodników i mamy równą szansę. Niestety dziś przegraliśmy.


PHARMACERIS P ICHTILIX FORTE płyn keratolityczny do owłosionej skóry głowy i ciała, 125ml - Dermokosmetyki - sklep medyczny E-PANACEUM\nPHARMACERIS P, Ichtilix Forte, płyn keratolityczny do owłosionej skóry głowy i ciała, 125ml\nWskazania: preparat do codziennej kuracji dla osób ze zmianami łuszczycowymi na owłosionej skórze głowy i ciała oraz osób z chronicznym i uciążliwym łupieżem. Polecany do stosowania w celu zmniejszenia występowania łuski i łupieżu oraz unormowania procesu złuszczania naskórka. Specjalistyczna kuracja ukierunkowana na wydłużenie okresu remisji. Zalecana również profilaktycznie.\nSposób użycia: w okresie zaostrzeń (chroniczna suchość, atopia, nasilone zmiany łuszczycowe) aplikować codziennie rano i wieczorem na obszary dotknięte problemem, w szczególności: owłosioną skórę ciała oraz wilgotną lub suchą skórę głowy, dzieląc włosy grzebieniem na przedziałki. Każdy przedziałek spryskać trzykrotnie, naciskając na atomizer. Następnie delikatnie wmasować w powierzchnię głowy. Nie spłukiwać. Profilaktycznie stosować preparat kilka razy w tygodniu na noc. W celu zwiększenia efektywności kuracji, włączyć do codziennej pielęgnacji żel myjący PURI-ICHTILIUM oraz krem do ciała BODY-ICHTILIUM z serii Pharmaceris P.\nGłówne składniki: immuno activator witaminy D, kwas salicylowy, mocznik, kompleks antybakteryjny DDL , wyciąg z kory wierzb.