Jak jeść nasiona konopi - 8 przepisów - Acta.Media.pl\nStrona główna » Produkty konopne » Jak jeść nasiona konopi – 8 przepisów\nNasiona konopi całkiem słusznie uznawane są za produkt superfoods – czyli żywność o ponad przeciętnej wartości odżywczej. Ziarno nie zawiera utożsamianych z konopiami kannabinoidów, jest za to świetnym uzupełnieniem zbilansowanej diety. Znajdziemy w nich mnóstwo minerałów, aminokwasów, witaminę E oraz niezbędne kwasy tłuszczowe z rodziny omega-3 i omega-6.\n1 Nasiona konopi – składniki odżywcze\n2 Jak jeść nasiona konopi?\n3 Zastosowanie w kuchni – 8 przepisów z nasionami konopi\n3.1 1. Mleko konopne\n3.2 2. Mufinki\n3.3 3. Chleb konopny\n3.4 4. Koktajl truskawkowy\n3.5 5. Sos brokułowo-konopny\n3.6 6. Dip\n3.7 7. Wegańskie kulki mocy\n3.8 8. Pesto\n4 Tłoczenie oleju i mąka z nasion konopi\nNasiona konopi – składniki odżywcze\nNasiona w naturze są skarbnicą składników odżywczych umożliwiających powstanie rośliny. Ziarno konopi zawiera składniki odżywcze, które mianują je do tytułu szczególnie cennych produktów żywnościowych:\nkwasy tłuszczowe omega-6 do omega-3 w proporcjach około 3:1 uznawane przez specjalistów za idealne pod kątem żywieniowym,\nfrakcje lipidowe składają się z około 50-70% kwasu linolowego (omega-6) oraz 15-25% kwasu alfa-linolowego (omega-3),\nwysoka zawartość składników mineralnych,\npraktycznie wszystkie aminokwasy niezbędne do syntezy białek w tym: leucyny, izoleucyny, lizyny, waliny, fenylalaniny, metioniny, treoniny i tryptofanu,\nwitamina E o silnych właściwościach antyoksydacyjnych,\nSkładnik Ilość na 100 gram Procent zalecanego dziennego spożycia\nWęglowodany 7 g 4 %\nBiałko 33 g 66 %\nTłuszcze 43.9 g 68 %\nWitamina E 55 mg 275 %\nWapń 71.4 mg 7 %\nŻelazo 13.8 mg 77 %\nMagnez 1071 mg 268 %\nFosfor 1446 mg 145 %\nCynk 17.9 mg 120 %\nMiedź 0.5 mg 27 %\nMangan 10 mg 500 %\nTabela najważniejszych składników odżywczych zawartych w nasionach konopi.Hemp Seeds Nutrition Facts & Calories.\nNasiona same w sobie nie zawierają CBD, THC oraz innych kannabinoidów. Mogą być jednak obecne poprzez „zanieczyszczenie” żywicą z kwiatów.\nPrzeczytaj również: Olej z nasion konopi: właściwości i stosowanie.\nNasiona konopi są świetnych dodatkiem do przeróżnych dań, nadając im delikatnego orzechowego posmaku. Idealnie komponują się z koktajlami, jogurtami oraz deserami. Z nasion można zrobić również domowe mleko konopne, które zasmakuje nie tylko weganom.\nSurowe nasiona, ziarna, rośliny strączkowe oraz orzechy naturalnie są w „stanie uśpienia”. Ma to pomóc im przetrwać mrozy, aż do czasu kiedy warunki atmosferyczne pozwolą na bezpieczne kiełkowanie i dalszy rozwój rośliny.\nW okresie uśpienia nasiona obfitują w kwas fitynowy (zwany również fitynianem) – stosowany jako środek konserwujący – to on właśnie odpowiada za bezpieczne przezimowanie nasion środowisku naturalnym. Związek ten chroniąc nasiona pełni bardzo ważna funkcję, jednak spożywany zaburza wchłanianie minerałów przez ludzki organizm.Minerals and phytic acid interactions: is it a real problem for human nutrition?\nZmniejszenie poziomu kwasu fitynowego oraz zwiększenie przyswajalność zawartych w nasionach konopi składników możliwe jest poprzez:\nmoczenie – najlepiej na całą noc przed spożyciem,\nkiełkowanie – kiełki konopne gotowe są do jedzenia w ciągu kilku dniu,\nfermentację – również podczas fermentacji poziom kwasy fitynowego ulega zmniejszeniu.\nZastosowanie w kuchni – 8 przepisów z nasionami konopi\nZiarno konopne można dodawać do przeróżnych dań. W zasadzie ograniczają nas jedynie nasze kulinarne zdolności. Poznaj nasze ulubione przepisy z dodatkiem nasion konopi.\n1. Mleko konopne\nMleko konopne jest dobrą i zdrowa alternatywą mleko pochodzenia zwierzęcego, sojowego czy migdałowego. Przyda się również do przygotowania dań w naszych kolejnych przepisach.\n1/2 szklanki nasion konopi,\n1/4 ekstraktu waniliowego,\nNasiona konopi zalej wodą i odstaw na 10 godzin. Po tym czasie odcedź nasiona, a następnie miksuj z pozostałymi składnikami. Na koniec przecedź mleko przez gazę.\nMufinki są przysmakiem każdego łasucha, warto więc spróbować również wersji konopnej. Mąkę pszenną zastąpiliśmy mieszanką mąki orkiszowej i konopnej, a cukier, naturalnym pochodzącym z dojrzałych banan. Dodatek mleka konopnego i nasion konopi sprawia, że w takiej wersji mufinki są nie tylko smaczne ale również znacznie zdrowsze od klasycznych.\n200 gram mąki orkiszowej\n50 gram mąki konopnej,\n100 ml mleka konopnego lub zwykłego,\n20 gram moczonych nasion konopi,\n40 gram oleju z orzechów włoskich,\n2 średniej wielkości jaja,\n1/2 łyżeczki soli kuchennej,\nNastawiamy piekarnik na temperaturę 180 stopni. Przesiewamy oba rodzaje mąki dodając do nich proszek do pieczenia, sodę oraz sól. W osobnej misce mieszamy wszystkie mokre składniki – mleko, banany, moczone nasiona, jaja oraz ekstrakt waniliowy – a następnie łączymy z suchymi mieszając, aż do uzyskania jednolitej masy. Wykładamy masę do foremek i pieczemy przez około 30 minut. Po lekkim ostudzeniu możemy wyciągnąć mufinki oraz dowolnie udekorować.\n3. Chleb konopny\nDo wypieku chleba poza mąką konopną niezbędne jest dodanie mąki pszennej. Stosunek białej mąki do konopnej powinien być nie mniejszy niż 2:1, inaczej chleb nie wyrośnie.\n450 gram mąki pszennej,\n150 gram mąki konopnej,\n10 gram drożdży,\n50 gram moczonych nasion konopi.\nŁączymy oba rodzaje mąki, wodę oraz drożdże a następnie odstawiamy na około 30-60 minut. Po tym czasie dodajemy pozostałe składniki oraz wyrabiamy ciasto. Gotowe ciasto odstawiamy do wyrośnięcia na około 2 godziny. Nagrzewamy piekarnik do 170 stopni Celsjusza, formujemy bochenek chleba i wykładamy na blaszkę wyłożoną papierem do pieczenia. Chleb pieczemy przez 40-45 minut.\n4. Koktajl truskawkowy\nKoktajl truskawkowy idealnie wpisuje się w letnie klimaty. Świeże truskawki, słoneczne dni i ciepłe wieczory… koktajl z dodatkiem lodu będzie idealnym orzeźwiającym dopełnieniem.\n200 gram mleczka kokosowego bądź mleka konopnego,\n10 gram nasion konopi,\n50 gram lodu,\nSkładniki łączymy w blenderze według opisanej kolejności. Opcjonalnie można dodać na koniec garść kruszonego lodu.\n5. Sos brokułowo-konopny\nSos brokułowo-konopny świetnie komponuje się z makaronem spaghetti. Przed podaniem wystarczy go jedynie lekko podgrzać.\n1 średniej wielkości brokuł,\n30-40 gram moczonych nasion konopi,\nZeszklij czosnek i cebulkę podsmażając na oliwie. Wlej bulion do garnka, a następnie dodaj pokrojone drobno różyczki brokuła i wcześniej zeszkloną cebulkę z czosnkiem. Całość powinna delikatnie się gotować, aż do zmięknięcia brokułów. Odstaw na chwilę, aż całość nieco ostygnie. Dodaj sok z cytryny, nasiona konopi, dopraw pieprzem i solą a następnie wszystko razem zblenduj do uzyskania gładkiej konsystencji.\nDip na bazie nasion konopi można użyć jako dodatek do sałatek, pastę do smarowania chleba czy zamiennik majonezu. Przygotowany dip przechowuj w lodówce.\n70 gram moczonych nasion konopi,\n40 ml oliwy z oliwek,\n1/2 łyżeczki koperku,\n1/2 łyżeczka oregano,\n1 średniej wielkości ząbek czosnku,\nWrzuć do blendera wszystkie składniki i miksuj do uzyskania konsystencji dressingu.\n7. Wegańskie kulki mocy\nPropozycja na smaczne i odżywcze danie nie tylko dla wegan. Koniecznie spróbuj kulek mocy podawanych z makaronem spaghetti i sosem pomidorowym.\n1/2 szklanki kosmosy ryżowej,\n30 gram moczonych nasion konopi,\n1 duża łyżka mąki,\nNagrzej piekarnik do 180 stopni Celsjusza. Połącz wszystkie składniki do uzyskania dość zwartej konsystencji.Uformuj kulki, obtocz w bułce tartej a następnie wyłóż na blaszce. Piecz przez około 20 minut, aż kulki nieco się zarumienią.\nPesto można wykorzystać jako sos do spaghetti, dip do sałatek lub smarowidło do pieczywa. Gotowe pesto przechowuj w lodówce do 7 dni – jeśli zrobisz nieco większą porcję warto cześć zamrozić.\n30 gram nasion konopi,\n2 szklanki świeżych liści bazylii,\n30 gram parmezanu,\nsól według uznania.\nTłoczenie oleju i mąka z nasion konopi\nZiarno konopi jest również surowcem do tłoczenia oleju konopnego. Warto dodać, że kwasy tłuszczowej omega-3 i omega-6 są związkami łatwo ulegającymi oksydacji. Otoczka nasion zawierająca antyoksydanty chronią delikatne kwasy tłuszczowej przed promieniowaniem i oksydacją. Podczas tłoczenia pozbawia się fragmentów stałych, a więc również ich naturalnej ochrony przed jełczeniem.\nZbyt długie przechowywanie bądź użycie wysokiej temperatury podczas tłoczenia niszczy cenne kwasy tłuszczowe, co więcej prowadzi również do powstawania szkodliwych dla zdrowia tłuszczów trans. Jeśli nie masz pewności co do jakości oleju z nasion konopi warto postawić na spożywanie całych nasion.\nHemp Seeds Nutrition Facts & Calories.\nKonopie siewne od tysięcy lat uprawiane są w celu wykorzystania leczniczego oraz przemysłowego. Włókno konopne jest...


Wyspy Kanaryjskie - strona 29 | Cro.pl - Chorwacja Online\nPosty: 3538 » pierwszy nieprzeczytany | Strona 29 z 236 | idź do strony 123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142143144145146147148149150151152153154155156157158159160161162163164165166167168169170171172173174175176177178179180181182183184185186187188189190191192193194195196197198199200201202203204205206207208209210211212213214215216217218219220221222223224225226227228229230231232233234235236 | 1 ... 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32 ... 236\nnapisał(a) Franz » 20.11.2011 15:57\nCrayfish napisał(a): .. zielono mi ...\nDlatego staramy się co roku urwać zimie kilka, kilkanaście dni i udawać, że jej nie ma.\nmariusz-w napisał(a): ... w wiele rzeczy jestem w stanie uwierzyć ! .... ale w to ... to to nie !\nMoże odrobinę przesadziłem.\nnapisał(a) Franz » 27.11.2011 21:17\nWyruszamy trasą, którą już kilkakrotnie przemierzaliśmy. Zdarzało nam się przejeżdżać przez Las Palmas de Gran Canaria przy świetle dziennym, zdarzało się po zmroku, kiedy przelotową dwupasmówkę oświetlały rzędy gęsto ustawionych latarń. Z okien samochodu widzieliśmy wysokie bloki, nowoczesną zabudowę; również z punktów widokowych na południowy zachód od miasta roztaczała się panorama potężnych blokowisk. Jednak wiemy, że są tam też takie fragmenty, które się nam spodobają. Dzielnice, które warto zobaczyć.\nPółnocną dwupasmówką wjeżdżamy do centrum, gdzie skręcamy na południe. Opuszczamy autostradę na wysokości dwóch interesujących nas dzielnic - Triany i Veguety. Zaledwie kilkaset metrów od ruchliwej trasy, na obrzeżu gwarnej stolicy wpadamy niemalże w czarną dziurę - prawdziwą oazę spokoju. Parkujemy i wychodzimy z samochodu autentycznie zadziwieni.\nNasz spacer zaczynamy od małego kościoła San Antonio Abad. To pierwszy kościół w Las Palmas, postawiony w pobliżu miejsca, gdzie w 1478r przybił do brzegu Gran Canarii Juan Rejon ze swoimi oddziałami. Miejsce, ochrzczone przez niego Real de Las Palmas, zaczęło się powoli rozwijać w osadę, która przyjęła nazwę od postawionego kościoła, a więc San Antonio Abad, by później stać się dzielnicą o obecnej nazwie Vegueta [wegeta].\nJednym z najpiękniejszych budynków jest opatrzona osiemnastowiecznymi balkonami oraz wspaniałym portalem Casa de Colon - Dom Kolumba. Obecna nazwa odnosi się do wizyty Kolumba w Las Palmas, na którą jednak brak niezbitych dowodów. Co nie ulega wątpliwości - to fakt, że dom ten był przez długie lata siedzibą gubernatorów wyspy, a dziś mieści między innymi ekspozycje związane z wyprawami Kolumba.\nStąd ulicą Ducha Świętego przechodzimy na główny plac dzielnicy - Plaza de Santa Ana, gdzie po prawej stronie za rzędem palm wznosi się jednopiętrowy Pałac Biskupi w dawniejszych pomieszczeniach klasztornych. Stojący opodal dwupiętrowy budynek mieści archiwum historyczne Gran Canarii.\nnapisał(a) Franz » 27.11.2011 21:22\nJednak największą budowlą placu jest katedra św. Anny, której wznoszenie ropoczęto jeszcze w XV wieku, ale zakończono dopiero 350 lat później.\nKamienice przy uliczkach wybiegających z placu utrzymane są w jednakowym stylu. Zaglądamy do dwóch z nich, po czym zagłębiamy się w trzecią.\nWszędzie panuje zadziwiający spokój - nie tego się spodziewaliśmy w stolicy; tym bardziej jesteśmy zaskoczeni i tym bardziej nam się tu podoba. Prawie pustymi uliczkami wyruszamy na obchód najbliższej okolicy.\nnapisał(a) Crayfish » 27.11.2011 21:31\nJeśli wcześniej mówiłeś - ... nie miej do mnie żalu że zapytam znowu ...\nPatrzę tak sobie po XIF-ach zdjęć. Jest środek lutego.\nNa Kanarkach jaka wtedy jest odczuwalna temperatura ... ?\nSą deszcze, jakieś niekorzystne zjawiska atmosferyczne .. ?\nBo widzę w lutym zielone zbocza, gorąca nie ma ale na zwiedzanie ... to akurat źle nie wpływa.\nnapisał(a) mariusz-w » 28.11.2011 07:37\nPo tych Kanarach to jakoś w ten weekend tak "dwutorowo" wędruję !\nI tu i tam mi się podoba !\nnapisał(a) Franz » 28.11.2011 11:01\nCrayfish napisał(a): Jeśli wcześniej mówiłeś - ... nie miej do mnie żalu że zapytam znowu ...\nJeśli mówiłem - ... to nie pamiętam.\nCrayfish napisał(a): Patrzę tak sobie po XIF-ach zdjęć. Jest środek lutego.\nJak po zdjęciach widać - czasem chodziliśmy w krótkich rękawakch, czasem trzeba było założyć długie. Odczuwalna temperatura na ogół sugerowała, że jest ciepła wiosna lub niezbyt upalne lato.\nNatomiast, można trafić gorzej, co już wkrótce będzie widać. Na Teneryfie dopadło nas załamanie pogody. Pod względem aury zdecydowanie pewniejsze są wschodnie wyspy archipelagu - Lanzarote i Fuerteventura.\nCrayfish napisał(a): Bo widzę w lutym zielone zbocza, gorąca nie ma ale na zwiedzanie ... to akurat źle nie wpływa.\nTo jest idelane miejsce na ucieczkę przed zimą.\nmariusz-w napisał(a): Po tych Kanarach to jakoś w ten weekend tak "dwutorowo" wędruję !\nMasca nam się bardzo podobała. Chociaż pod względem bogactwa kolorów nie dorównuje Królewskiej Drodze Tamadaba, opisanej na poprzednich stronach.\nnapisał(a) Franz » 06.12.2011 22:41\nDocieramy na Plac św. Dominika. Najważniejszym obiektem tutaj jest kościół parafialny Santo Domingo de Guzman, ale poświęcamy uwagę również dwóm fontannom na placu. I ten zadziwiający w sercu stolicy wyspy, wszechobecny spokój...\nW następnej kolejności spacerujemy uliczkami, podziwiając interesujące balkony w jedno- i dwupiętrowych kamienicach i dochodzimy pod Pałac Sprawiedliwości.\nI znów kilka ładnych balkonów, kilka uliczek, które doprowadzają nas do placu San Telmo. Tutejszy kościółek został postawiony na miejscu wcześniejszej pustelni.\nKończymy nasz spacer. Posyłam smsa do Sancho z tą myślą, że może byśmy się spotkali przed naszym odjazdem. Sancho się cieszy i komunikuje, że za moment będzie w Agaete, więc do nas zajrzy. Tiaaa... czyli my w Lasa Palmas a on w Agaete. Nie zdążymy wrócić - tak długo czekał nie będzie.\nTo nasz ostatni wieczór na Gran Canarii - czujemy nastrój towarzyszący zwykle końcowi. Cóż, pora wracać.\nnapisał(a) mariusz-w » 07.12.2011 13:24\nFranz napisał(a): Cóż, pora wracać.\nTo "cóż ... " jest zawsze nieprzyjemne i nieuchronne !\nŁadnie tam bardzo ... no i biorąc pod uwagę porę roku !\nnapisał(a) Franz » 08.12.2011 10:58\nmariusz-w napisał(a): Ładnie tam bardzo ... no i biorąc pod uwagę porę roku !\nW tym czasie w Polsce srożyła się zima i trwała akcja poszukiwania zasypanych ofiar w hali MTK...\nnapisał(a) Franz » 13.12.2011 15:10\nMapki przejazdów do zakończonego dnia nie będę zamieszczał - odcinek od Agaete do Las Palmas de Gran Canaria został już przy innych okazjach pokazany.\nNadszedł nasz ostatni moment na Gran Canarii. Rano pakujemy plecaki, jemy nasze ostatnie śniadanie na werandzie u Sancha i zamykamy dom, zostawiając klucz w szufladzie. Zjeżdżamy samochodem do Puerto de las Nieves, sprawdzamy czy czegoś nie zostawiliśmy i zatrzaskujemy auto z kluczykami w bagażniku.\nPrzypływa Fred Olsen i zabiera nas z wyspy, z którą łączy nas teraz spory bagaż pięknych wrażeń i wspomnień. Żegnaj Gran Canario. Witaj Teneryfo! Bywajcie Grancanarios, witajcie Tinerfeńos!\nPrzybijamy do brzegu w Santa Cruz de Tenerife.\nMusimy się przemieścić na drugi koniec wyspy. Dziś zbyt wiele nie damy rady zwiedzić, więc czas nas nie pogania. O ile w tę stronę korzystaliśmy z taksówki, to teraz na piechotę idziemy na dworzec autobusowy. Odczekujemy chwilę, aż podstawiają nasz autobus.\nWsiadamy i guagua rusza. Trasa wiedzie wzdłuż południowo-wschodniego wybrzeża wyspy. Trochę trwa zanim zajeżdżamy na Aeropuerto Tenerife Sur. Tutaj załatwiam formalności związane z wypożyczeniem samochodu. Rezerwację zrobiłem jeszcze w Polsce i wszystko w papierach się zgadza. Wkrótce wsiadamy do autka, które nas będzie woziło po Teneryfie. Pierwszy kurs: do hotelu!\nPrzejeżdżamy przez połączone hotelowiska Los Cristianos oraz Playa de las Americas, po czym zjeżdżamy z głównej szosy w stronę wybrzeża. Znajdujemy nasz hotel i meldujemy się w recepcji. Mimo machlojek z terminami przylotu, wszystko się zgadza - pokój czeka na nas. Rozpakowujemy się w bardzo ładnym apartamencie. Jesteśmy w Callao Salvaje.\nZostało nam niewiele ponad dwie godziny światła dziennego. Co z tym zrobimy? To może podskoczymy rzucić okiem na Los Gigantes?\nTak też robimy - trasa jest krótka i po chwili jesteśmy na ich południowym skraju. Pięknie wyglądają, chociaż pogoda nie sprzyja. Niebo się zaciągnęło, w powietrzu mnóstwo wilgoci. Szkoda, po wczorajszym przepięknym dniu mamy apetyt na ładniejsze widoki.\nJeszcze wtedy nie wiemy, że będą one nam w wyjątkowo małych porcjach dawkowane. Zbliża się potężny sztorm.\nLedwo widać zarysy Gomery, tak blisko przecież leżącej. Zwiastun pogody nadchodzących dni. Chociaż najbliższy będzie jeszcze piękny.\nW drodze powrotnej do hotelu zahaczamy o przydrożną knajpę, gdzie ściany są bogato zdobione myśliwskimi trofeami. A potem już hotelowy apartament z wszystkimi jego wygodami.\nnapisał(a) helen » 13.12.2011 16:02\nW miniony weekend miałam umówione spotkanie z przyjaciółmi, którzy dopiero co wrócili z kolejnego juz pobytu na Teneryfie. Ze względu na moją chorobę do spotkania niego nie doszło. Tym chętniej poczytam i pooglądam sobie wyspę u Ciebie.\nnapisał(a) Franz » 14.12.2011 09:24\nnapisał(a) weldon » 14.12.2011 09:41\nW pierwszej chwili myślałem, że to ściana połączona górą, prętami,\nFranz napisał(a): I znów kilka ładnych balkonów\nW Polsce takie coś nazywa się "kuczka" i służyło niegdyś pobożnym Żydom do obchodzenia Święta Szałasów.\nPosty: 3538 | Strona 29 z 236 | idź do strony 123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142143144145146147148149150151152153154155156157158159160161162163164165166167168169170171172173174175176177178179180181182183184185186187188189190191192193194195196197198199200201202203204205206207208209210211212213214215216217218219220221222223224225226227228229230231232233234235236 | 1 ... 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32 ... 236\nWyspy Kanaryjskie - strona 29


Turystyczny Fundusz Gwarancyjny - Infor.pl\nStrona główna » Prawo » Wiadomości » Turystyczny Fundusz Gwarancyjny\n29 lipca 2014, 08:23\nTurystyczny Fundusz Gwarancyjny/ fot. Fotolia\nWysokość składek na Fundusz\nFundusz a upadłość biura podróży\nSobierajska zapewnia jednak, że dzięki Turystycznemu Funduszowi Gwarancyjnemu taka sytuacja się nie powtórzy. Przekonuje, że jeśli zgromadzone w nim środki okażą się większe od potrzeb, minister może zawiesić pobieranie składek. ‒ Na pewno kiedy fundusz zacząłby funkcjonować, wypełniałby się i wówczas byłoby pełne zabezpieczenie interesów klientów – zapewnia Sobierajska.\nPrace legislacyjne nad Funduszem\nPrace nad ustawą powołującą Turystyczny Fundusz Gwarancyjny przeszły już etap dyskusji projektu założeń do ustawy w Komitecie Stałym Rady Ministrów. 10 lipca dyskutowana była poprawiona wersja dokumentu. Teraz trafi pod obrady rządu. Wiceminister sportu i turystyki dodaje, że niezbędna będzie też zmiana ustawy o usługach turystycznych. Obecnie obowiązujący dokument pochodzi z 1997 r., choć od tego czasu był wielokrotnie nowelizowany. Sobierajska zauważa jednak, że w ciągu tych 17 lat rynek usług turystycznych całkowicie się zmienił. Zmiany w prawie wymusi też implementacja unijnej dyrektywy, nad którą pracuje obecnie Komisja Europejska.


Jak znaleźć ciekawą pracę? | SEKRETYKOBIET.PL\nW jaki sposób znaleźć ciekawą pracę? Sprawdzone porady\nDobre i rozwojowe stanowisko to marzenie wielu kobiet. Jaka praca jest ciekawa i jak jej szukać? Na czym Ci zależy: możliwości rozwoju, pracy zgodnej z zainteresowaniami, a może wysokich zarobkach? Nie musisz wybierać - możesz znaleźć dobrze płatną, a jednocześnie interesującą pracę. Podpowiadamy, jak jej szukać.\nJaką pracę można uznać za ciekawą?\nWybór ścieżki kariery nie jest łatwą decyzją. Żeby czerpać satysfakcję z późniejszej pracy, należy odpowiednio go przemyśleć. Jak się za to zabrać? Na początek przygotuj listę rzeczy, na których Ci zależy. Możesz spisać ją na kartce lub w notatniku.\nPriorytety ustalone? Świetnie. Teraz pora na zastanowienie się, jaka praca jest ciekawa - oczywiście według Ciebie - i szukanie jej. To bardzo subiektywne: dla jednych idealnym rozwiązaniem może być praca w SEM albo innej gałęzi marketingu internetowego, dla innych - np. zawód fryzjerki czy kosmetyczki. Przemyśl, czym interesujesz się najbardziej i co chciałabyś robić. Jeśli wybierzesz taką pracę, którą kochasz, wykonywanie codziennych obowiązków nie będzie dla Ciebie udręką, ale realizacją własnego powołania.\nOto wybrane przez nas przykłady ciekawych zawodów dla kobiet:\nspecjalistka z branży IT,\nspecjalistka do spraw marketingu,\nW ostatnim czasie szczególnym zainteresowaniem cieszą się branże przyszłości. Należy do nich między innymi marketing. Zdaniem większości osób praca w marketingu nie tylko jest ciekawa, ale również pozwala na nieustanny rozwój zawodowy. Co więcej, pandemia COVID-19 miała korzystny wpływ na branżę marketingu, szczególnie internetowego.\nJeżeli jesteś kreatywna, uwielbiasz kontakt z innymi, potrafisz negocjować, posiadasz dobrze rozwinięte umiejętności sprzedażowe i potrafisz pracować w stresujących warunkach - bardzo możliwe, że marketing to coś dla Ciebie!\nMożesz znaleźć zatrudnienie m.in. w agencji reklamowej, a także wszystkich firmach posiadających działy marketingowe - np. w branży kulturalnej, medialnej, usługowej czy handlowej. Największe szanse na rozwój zyskasz, zatrudniając się w marketingu internetowym.\nPraca w SEM\nZastanawiając się nad zatrudnieniem w marketingu internetowym, z pewnością spotkałaś się z tym pojęciem. Co to jest SEM? Jest to jeden z segmentów online marketingu. Zadaniem specjalisty ds. SEM jest uzyskanie najwyższych możliwych wyników w wyszukiwarkach internetowych dzięki różnego rodzaju działaniom. Dzięki umiejętnemu Search Engine Marketingowi firma może dotrzeć do potencjalnego klienta w chwili, gdy jest on zainteresowany danym produktem lub usługą.\nBrzmi interesująco, prawda? Dokładnie taka jest praca w SEM. W tego rodzaju pracy nie ma miejsca na nudę czy rutynę. Będziesz odpowiedzialna za opracowywanie strategii, optymalizowanie strony, raportowanie wyników. Wybierając pracę w SEM, zapewniasz sobie gwarancję zatrudnienia na kolejne lata oraz możliwość ciągłego rozwoju, a kolejne sukcesy z pewnością będą dla Ciebie dodatkową motywacją.\nGdy wybierzesz zawód, który szczególnie Cię interesuje, nie zwlekaj ani chwili - rozpocznij szukanie zatrudnienia. Ten proces w przypadku chęci podjęcia pracy na nowym stanowisku nie należy do łatwych. Jak znaleźć ciekawą pracę?\nPrzede wszystkim zadbaj o dobre CV, w którym opiszesz nie tylko swoje doświadczenie, ale również podsumowanie zawodowe. Wymień w nim wszystkie umiejętności, które mogą przydać Ci się na przyszłym stanowisku. Dostosuj swój życiorys do oferty pracy.\nZastanów się, czy istnieją konkretne firmy, w których chciałabyś pracować. Jeżeli tak, skontaktuj się z nimi bezpośrednio - do odważnych świat należy! Jeśli nie, skup się na regularnym przeglądaniu ofert publikowanych w mediach społecznościowych czy serwisach pracy. Możesz również poinformować rodzinę i znajomych, że szukasz pracy - być może słyszeli o ofercie zatrudnienia w zawodzie, który Cię interesuje? Dobrym pomysłem jest także uczestniczenie w branżowych wydarzeniach, co pozwoli Ci na zdobycie kontaktów. Jeżeli masz taką możliwość - spróbuj zacząć od stażu, dzięki któremu zdobędziesz dodatkowe kompetencje.\nPamiętaj: znalezienie ciekawej pracy może nieco potrwać, jednak jeśli jesteś wystarczająco zdeterminowana, z pewnością Ci się uda.


Urządzenia mobilne w różnej postaci dzielnie towarzyszą nam w codziennych obowiązkach. Smartfony, laptopy i tablety to nie tylko narzędzia pracy, ale także rozrywki. Entuzjaści i miłośnicy elektroniki sygnowanej wizerunkiem ugryzionego jabłka, swoje przedmioty traktują z wyjątkową ostrożnością. Mimo delikatnego obchodzenia się z urządzeniami, czasem zdarza się, że ulegają one nieszczęśliwym wypadkom, które skutkują na przykład rozbitym ekranem, zabrudzoną matrycą, czy niedziałającym gniazdem ładowania.\nCo zrobić w sytuacji, gdy ukochany laptop lub smartfon wymagają pilnej naprawy? Gdzie udać się w celu przywrócenia do staniu sprzed awarii? Podpowiedzi na te pytania znajdują się w poniższym artykule.\nCo dokładanie oznacza termin serwis autoryzowany? Jest kilka rzeczy, o których warto wiedzieć przed podjęciem decyzji o tym, jaki serwis wybrać. Podstawowe cechy serwisu autoryzowanego to:\n-\tszybka i dokładna diagnostyka z podaniem ceny naprawy\n-\tprofesjonalna naprawa przeprowadzana przez wyszkolonych serwisantów\n-\tużywanie jedynie oryginalnych, oficjalnych części z dystrybucji danego producenta\n-\tutrzymanie gwarancji producenta\nOczywiście zwykłe serwisy bez autoryzacji także doprowadzą urządzenie do stanu używalności i to w znacznie mniejszej cenie. Dlaczego zatem warto skorzystać z usług profesjonalistów, nieco do nich dokładając? Bardziej przystępna cena naprawy w zwykłym serwisie bierze się z oszczędności na używanych częściach – są one nieoryginalne, a co za tym idzie niestety mniej jakościowe. Często zdarza się na przykład, że zamienniki ekranów w porównaniu z oryginałami mają mniejszą jasność oraz inne barwy. Co więcej, w momencie zmiany części, a nawet zerwania plomby przez zwykły serwis telefon traci gwarancję producenta.\nGdzie naprawić telefon z jabłkiem na pleckach w mieście Smoka Wawelskiego? Ostateczna decyzja o tym, czy skorzystamy z usług serwisu autoryzowanego, czy też nie zależy oczywiście od nas, pamiętajmy jednak by rozważyć wszystkie za i przeciw. Serwis Iphone oferuje usługi profesjonalnej naprawy urządzeń Apple. Świetnie wyszkoleni specjaliści mają ogromną wiedzę, którą na co dzień wykorzystują podczas pracy nad ratowaniem naszej elektroniki. Zaawansowane technologicznie maszyny pomagają w najdokładniejszej diagnostyce oraz szybkiej naprawie na przykład zalanych urządzeń. Oddając telefon, laptop lub tablet w ręce serwisantów, możemy być pewni, że zrobią wszystko, by trafiły do nas w idealnym stanie. Co do czasu naprawy, jeśli serwis nie jest zbyt obłożony, często zdarza się, że telefon gotowy jest do odbioru jeszcze tego samego dnia.\nNaprawa telefonów przez paczkomat\nKraków, cóż to za wspaniałe miasto! Mamy smoka, zamek i Muzeum Lotnictwa, kto nie chciałby tu mieszkać? Okazuje się niestety, że jest spoko takich osób, ale dla nich Krakowski serwis ma specjalne usługi. Oferta door-to-door powstała z myślą o wszystkich tych, którzy nie mają czasu na szukanie najbliższego serwisu. Oto pięć kroków do naprawionego urządzenia:\n1.\tWypełnienie ankiety znajdującej się na stronie seriws-krakow.pl i wysłanie telefonu przez paczkomat inPost\n2.\tNa bazie przesłanych informacji i wstępnych oględzin urządzenia specjaliści wyceniają naprawę, a informację o kosztach wysyłają klientowi do akceptacji.\n3.\tPo zaakceptowaniu wyceny telefon jest naprawiany, klient informowany jest o każdym etapie prac\n4.\tNaprawiony telefon wysyłany jest z powrotem do klienta\n5.\tKlient cieszy się w pełni działającym urządzeniem!


Fałszywa pielęgniarka ukradła staruszce 1 800 zł Gniezno - Moje Gniezno - Portal Informacyjny Gniezna\nFałszywa pielęgniarka ukradła staruszce 1 800 zł\nBanalny powód wystarczył, by starsza pani wpuściła do mieszkania nieznajomą kobietę. Do zdarzenia doszło wczoraj w Gnieźnie. Kobieta podająca się za pracownicę służby zdrowia okazała się złodziejką i ukradła 1 800 złotych oszczędności.\nDo zdarzenia doszło w czwartek, 20 lutego, około godziny 13.30 w jednym z budynków przy ulicy Orzeszkowej w Gnieźnie. Kobieta w wieku 30 - 40 lat wykorzystała ufność 85-latki, podała się za pracownicę służby zdrowia i w ten sposób została wpuszczona do mieszkania. Fałszywa pielęgniarka zaproponowała starszej pani dodatkową bezpłatną opiekę, wykonała masaż, poinformowała, że w tej sprawie otrzyma ona urzędowe pismo, po czym opuściła mieszkanie. Po wyjściu gościa kobieta ujawniła brak 1 800 złotych.\nPolicja po raz kolejny apeluje zwłaszcza do rodzin starszych ludzi, by uprzedzały swoich bliskich o możliwych, przykrych konsekwencjach otwierania drzwi nieznanym osobom.


Lalkarze świata: Yngvild Aspeli | e-teatr.pl\n23.03.2022, 13:41 Wersja do druku\nfot. mat. autora bloga\nTaki sukces na przełomie XX i XXI wieku odnieśli doprawdy nieliczni lalkarze, m.in.: Philippe Genty, Hoichi Okamoto, Fabrizio Montecchi, Neville Tranter czy Duda Paiva. Kobiet w tym gronie lalkarskich mistrzów jest zdecydowanie mniej, choć pojawiła się plejada wspaniałych artystek, np. Ulrike Quade, Yael Rasooly, Agata Kucińska, Natacha Belova, Yana Tumina, Miyako Kurotani, Michika Iida, Iris Meinhardt, Carolina Garcia Marques, Veselka Kuncheva, Natalia Sakowicz… Mistrzynią jest niewątpliwie Ilka Schönbein, jedna z najciekawszych współczesnych lalkarek. A od pewnego czasu także Yngvild Aspeli.\nRzecz jasna takie kategoryzacje są bardzo względne, jak względny jest (choć zrozumiały) coraz częściej przywoływany ostatnio tzw. zwrot kobiecy w światowym lalkarstwie. Prawdą jest jednak, że coraz więcej artystek decyduje się na samodzielną obecność na scenie, tworzenie własnych lalek i nadawanie im scenicznego życia w solowych przedstawieniach lalkarskich, co nawet w drugiej połowie XX wieku należało do rzadkości.\nReżyserki-kobiety to w lalkarstwie rzecz zwyczajna, do czego z pewnością przyczyniło się postrzeganie tej sztuki w XX wieku w kategoriach teatru dla młodej widowni. Zdarzały się przecież reżyserki-artystki szukające innego widza, zwłaszcza w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, by wymienić choćby polskie twórczynie, Zofię Jaremową i Leokadię Serafinowicz, Rumunkę Margaretę Niculescu czy Bułgarkę Nicolinę Georgijewą, ale przecież trudno nie wspomnieć choćby o Włoszce Marii Signorelli, Meher Contractor z Indii czy Francuzce Émilie Valantin.\nYngvild Aspeli wkracza śmiało w rozmaite dyscypliny. Tworzy lalki, występuje na scenie jako aktorka-lalkarka, przygotowuje własne solowe spektakle i przede wszystkim reżyseruje, odkąd powołała w 2011 roku we Francji międzynarodową grupę Plexus Polaire, w której sprawuje kierownictwo artystyczne. Plexus Polaire jest luźnym stowarzyszeniem twórczym, które łączy umiejętności wielu artystów: aktorów i lalkarzy, artystów wideo, reżyserów światła i dźwięku, kompozytorów i muzyków, konstruktorów lalek i kostiumów, scenografów, dramaturgów, wspomagających reżyserów oraz specjalistów od produkcji, reklamy i marketingu. Niektórzy, jak aktorzy: Pierre Tual, Viktor Lukawski, kompozytorki: Guro Skumsnes Moe czy Ane Marthe Sørlien Holen, lalkarka i konstruktorka lalek Polina Borisova, odpowiedzialna za produkcję i upowszechnianie Claire Costa czy grafik Florent Richard współpracują od samego początku istnienia teatru (lub prawie). Inni dołączali do konkretnych tytułów i wielu spośród nich pozostawało przy kolejnych realizacjach Plexus Polaire. Pochodzą wprawdzie z różnych krajów, nawet z różnych kontynentów, prowadzą z reguły także własną działalność artystyczną bądź współpracują z wieloma istniejącymi teatrami czy instytucjami, łączy ich jednak jakaś wspólnota ideowa i artystyczna z Yngvild Aspeli. Dlatego wchodzą w kolejne jej spektakle sprawiając, że lista stałych współpracowników Plexus Polaire stale się powiększa.\nWydaje się, że wszystkich partnerów łączy z Yngvild Aspeli kilka cech. Po pierwsze, niezależnie od kraju urodzenia, mają bogate międzynarodowe doświadczenia formacyjne i artystyczne. Po drugie, wywodzą się z trzech ośrodków edukacyjnych, w których kształtowała się także osobowość artystyczna Aspeli. Najstarsze przyjaźnie artystka zawiązała jeszcze w Norwegii, podczas nauki w liceum muzyki, tańca i teatru w Stange Videregående Skole, gdzie ukończyła specjalność teatralną, a później roczny kurs szycia i kostiumu w Skiringssal Folkehøgskole. Jako dwudziestolatka podjęła naukę w paryskiej szkole teatralnej Jacques’a Lecoqa. Założona w 1956 roku École International de Théâtre Jacques Lecoq, którą ukończyli m.in. Ariane Mnouchkine – twórczyni Théâtre du Soleil, William Kentridge (Handspring Puppet Company), Julie Taymor czy Simon McBurney – założyciel Théâtre de Complicité, oferuje intensywny dwuletni kurs aktorski kładący nacisk na ciało, ruch i przestrzeń jako punkt wyjścia do kreacji spektaklu teatralnego (metoda nazywana terminem „mimodynamika”) i przygotowuje uczniów do wspólnego tworzenia. Po ukończeniu szkoły Lecoqa w 2005 roku Ingvild Aspeli kontynuowała swoją edukację w École Nationale Supérieure des Arts de la Marionnette (ESNAM) w Charleville-Mézières, którą ukończyła w roku 2008.\nWielu przyszłych partnerów Aspeli spotkała podczas swojej francuskiej edukacji, bądź wśród artystów mających podobne doświadczenia formacyjne. Szkołę aktorską Lecoqa ukończyli m.in. Lukawski, Charlotte Dubery, Daniel Collados-Blasco, Madeleine Barosen Herholdt, Pascal Blaison, Paola Rizza, Thylda Bares (podjęła współpracę z Plexus Polaire przy Draculi), szkołę lalkarską w Charleville-Mézières – Pierre Tual, Cristina Iosif, Polina Borisova, Aitor Sanz Jaunes, Alice Chéné, Sarah Lacar, Laëtitia Labre, Laura Sillanpää, Pascal Blaison.\nTrzecim elementem wspólnego doświadczenia Yngvild Aspeli i niektórych jej partnerów była wcześniejsza współpraca z wielkim artystą francuskim minionych dekad – Philippem Genty, który wywarł niemały wpływ na osobowości twórców młodego pokolenia, wśród których byli też współpracujący z Aspeli: Andreu Martinez i Costa, Amador Artiga, Pascal Blaison, Claire Costa. Sama Yngvild Aspeli również dołączyła do Compagnie Philippe Genty w 2012, kiedy Genty postanowił jeszcze raz, po dwudziestu latach, zrealizować jeden z najsłynniejszych swoich spektakli Ne m’oublie pas (Nie zapomnij o mnie), tym razem w Norwegii, jako przedstawienie dyplomowe studentów Nord Trondelag University College de Verdal. Po norweskiej premierze Genty włączył to przedstawienie do repertuaru swojego teatru i eksploatował przez kilka kolejnych lat na całym świecie. Yngvild Aspeli była asystentką reżysera, a jej kilkuletnia współpraca z Compagnie Philippe Genty była znakomitą okazją do poznania stylu tego twórcy, łączącego różne środki wyrazu, aktorstwo i taniec, lalki i sztuki plastyczne, muzykę i efekty wizualne. Była też swoistą praktyczną lekcją kształtowania własnego gustu i testowania rozmaitych środków teatralnych, czasem nie poddających się linearnej narracji, ale raczej konwencji luźnych skojarzeń, poetyce snu i wszelkiego rodzaju asocjacji, których najważniejszym elementem jest obraz teatralny, jego wewnętrzna kompozycja i dramaturgia.\nW 2012 roku niespełna trzydziestoletnia Ingvild Aspeli miała już za sobą całą serię przeprowadzonych warsztatów teatralnych dla młodych ludzi na temat projektowania lalek, sztuki animacji, teatru cieni. Była autorką lalek, masek, aktorką-lalkarką i współreżyserką rozmaitych niezależnych projektów teatralnych, z którymi objechała wiele międzynarodowych festiwali. Z kolei czas pobytu w Charleville-Mézières to aktywny udział w realizacjach szkolnych, m.in. jako animatorki i konstruktorki lalek do Ulicy Krokodyli w reżyserii Franka Soehnle (2007). W 2007 miała też za sobą pierwszy szkolny solowy spektakl Allume! Eteins! do tekstu Philippe’a Dorina, a rok później przygotowała swój dyplom – spektakl Signaux (Sygnały), który był jej autorską propozycją i zapoczątkował działalność profesjonalną.\nNie rezygnując ze współpracy z wieloma twórcami i teatrami z Francji, Norwegii, Japonii, Rosji, USA, Wielkiej Brytanii, Finlandii, coraz liczniejszych staży, warsztatów teatralnych i klas mistrzowskich związanych z animacją lalek, przeprowadzanych w rozmaitych krajach, teraz już dla profesjonalistów, studentów szkół lalkarskich i teatralnych (np. w krakowskiej Cricotece w 2017, czy w szkole Jacques’a Lecoqa w Paryżu w 2019), którą to aktywność artystka wciąż uprawia, powoli Yngvild Aspeli budowała image własnego teatru Plexus Polaire.\nNazwa Plexus Polaire (splot polarny) nawiązuje – jak sądzę – do przestrzeni, z której pochodzi artystka, ale też koincydencji rozmaitych zjawisk, tak międzyludzkich, jak i artystycznych. Stąd, jak w mało której grupie teatralnej, taka różnorodność twórców, pochodzących z odmiennych kultur i tradycji, od Kanady po Koreę Południową, od Rumunii po Norwegię. Stąd nieustająca fascynacja różnorodnością środków teatralnej wypowiedzi.\n„Istotą mojej pracy – pisze w swoistym manifeście artystycznym Yngvild Aspeli – jest wykorzystanie lalek, ale za równie ważne elementy w przekazywaniu historii uważam aktorstwo, obecność muzyki, użycie światła i wideo, a także posługiwanie się przestrzenią. To właśnie w spotkaniu tych różnych ekspresji tworzy się rozszerzony język, otwierający się na wielozmysłową narrację. Opowieść jest rozumiana słowami, ale także doznaniem, atmosferą; dobór materiałów i paleta kolorów wyrażają emocje, obecność dźwięku sprawia, że wyczuwalna jest atmosfera, a jakość ruchu może wyrażać stany. Teatr lalek to forma, która nieustannie się zmienia, nieustraszenie przekracza granice innych dyscyplin artystycznych. To ekspresja artystyczna, która wykracza poza klasyfikację. To nie tylko forma czy technika, to wygląd, język, stan umysłu. Kiedy tworzę spektakl, często punktem wyjścia jest dla mnie dzieło literackie i pracuję nad przetłumaczeniem tekstu na język wizualny; aby historia stała się fizycznym doświadczeniem, które o wszystkim mówi. Stworzyć rozszerzoną rzeczywistość, w której historia przekazywana jest na kilku równoległych poziomach; dramaturgię, która jest budowana z nałożonych na siebie warstw, raczej w pionie niż w linii poziomej. Wchodzenie w konkretną sytuację lub stan i używanie jej jako pryzmatu: to opowieść, a wszystko to historie.”\nTe odautorskie refleksje poszerzają nasz ogląd twórczości artystki. Nie wpływając na ostateczny odbiór dzieła teatralnego pozwalają je osadzić w szerszym kontekście, zrozumieć intencje twórczyni. I – co równie ważne – prześledzić metody jej pracy. „Ważny dla mnie – kontynuuje swoją wypowiedź Ingvild Aspeli – jest dostęp do alternatywnych historii. Być wystawionym na różne punkty widzenia i sposoby działania. Mieszanka różnych artystycznych ekspresji ma kluczowe znaczenie w konstruowaniu moich spektakli. Poprzez rysunki na żywo spektakl Signaux czerpał inspirację z kodów sztuki wizualnej. Integracja projekcji wideo w Cendres tworzy kinowe odniesienia, a moja najnowsza kreacja Chambre noire jest gdzieś pomiędzy pokazem a koncertem. Fascynuje mnie mglista przestrzeń między prawdziwymi faktami a fikcją. Zakotwicza to historię w rzeczywistości, pozostawiając widzowi miejsce na bycie współtwórcą, na zobaczenie i zrozumienie własnej wersji historii. Relacja z publicznością jest dla mnie bardzo cenna w samym procesie finalizowania spektaklu, a zmiany i rozwijanie spektaklu wprowadzam jeszcze długo po premierze. Potrzebuję reakcji i spotkań z publicznością, żeby przedstawienie nabrało ostatecznej formy. To właśnie ta przestrzeń między sceną a salą niesie w sobie kruchą siłę żywego spektaklu. Również w tematach to właśnie te ‘reakcje’ mnie interesują; niezauważalne przejścia, nieodwracalne granice, zamglone obszary. Fakt, że nie ma jednej jednoznacznej odpowiedzi, żadnej czarno-białej prawdy, ale raczej, że dane nam jest zobaczyć złożoność życia i istoty ludzkiej. Ta niemożliwa mieszanka wad i mocnych stron sprawiają, że historia jest rozpoznawalna i prawdziwa.”\nTo, co najbardziej interesuje Yngvild Aspeli w twórczości teatralnej, to: „gra między aktorem a lalką oraz jak podwójna obecność aktora-lalkarza umożliwia komunikację na kilku poziomach jednocześnie. Wykorzystanie lalki jako stylizowanej reprezentacji nas samych, próba spojrzenia na siebie z niewielkiego dystansu, wykorzystanie zamieszania, które powstaje, gdy centrum zostaje przesunięte, a role odwrócone, do wizualizacji złożonych tematów. Praca, która ma na celu sprawić, że bardziej czujesz niż wyjaśniasz. Co otwiera się raczej na pytania, a nie odpowiedzi. Poszukaj wyrażenia na to, co niekoniecznie możemy zobaczyć lub wyjaśnić, ale co mimo wszystko możemy poczuć i zrozumieć.”\nW 2011 rozszerzona i przepracowana wersja solowego spektaklu dyplomowego Signaux Ingvild Aspeli zapoczątkowała działalność Plexus Polaire. W przedstawieniu obok reżyserki występowali Laura Sillanpää i Pierre Tual. Wrażenie robiły lalki (różnej skali i techniki) wykonane przez Aspeli, Borisovą i Sillanpää. Ale akcentowano głównie siłę animacji, podkreślano, że lalki są bardziej żywe niż animatorzy. Lalka bohatera jest humanoidalna, naturalnej ludzkiej wielkości. Sygnały to opowieść o człowieku, który stracił rękę w wypadku. Zamyka się w sobie, pojedyncze słowa powierza dyktafonowi, ale słowa wywołują wspomnienia. Na zamglonym oknie pojawiają się tworzone na żywo rysunki, wracają obrazy z przeszłości, rzeczywistość miesza się z poetyką hipnotyczną, ale zawsze pozostaje brak, pustka, nieobecność. Przejmująca jest scena, gdy lalka mężczyzny wyciąga swoją lewą żywą (aktorską) dłonią z rękawa prawej ręki niewielką niebieską lalkę kobiety, też wybornie animowaną.\nSygnały zapowiadały pojawienie się artystki, której drogę warto śledzić. Dwa lata później Plexus Polaire wystąpił z premierą Opera opaque w reżyserii Aspeli, z udziałem ponownie Borisovej i Tuala oraz kompozytorki i wokalistki Guro Skumsnes Moe. Znów mroczny klimat opowieści, ułożonej tym razem w strukturę kabaretową, której bohaterką jest madame Silva i jej makabryczne przywidzenia. Silva jest ponownie lalką prawie naturalnej wielkości, doskonale skonstruowaną i animowaną. Na szyi ma efektowny „lisi” kołnierz przekształcający się w upiornego kota. Na ekranie cieniowym wypełniającym tył kabaretowej scenki pojawiają się postaci i scenki zrodzone w pokrętnej wyobraźni madame Silvy. Całość ma jednak wymiar raczej frywolnych, nieco przerysowanych scenek studenckich prezentacji, gdzie śmiech jest wymuszony, a przerażenie nazbyt udawane.\nSpektaklem, który zdecydowanie zwrócił uwagę na Yngvild Aspeli i jej Plexus Polaire były Popioły (Ashes) zrealizowane w 2014 roku. Tym razem reżyserka i współtwórczyni lalek sięgnęła do literatury. Przedstawienie oparte zostało na powieści norweskiego pisarza Gaute Heivolla Zanim spłonę, nawiązującej do autentycznych wydarzeń w małym norweskim miasteczku Finsland (swoją drogą miejsce urodzenia Heivolla), gdzie pewnego dnia w 1978 spłonął dom, a zaraz potem rozpętała się seria dziwnych podpaleń, które uruchomiły grozę i przerażenie zarówno wśród całej lokalnej społeczności, jak i narastający dramat ujawnionego wkrótce piromana, zmagającego się z własną osobowością, uwalniającego demony, które czają się w każdym z nas.\nPopioły nie mają w sobie nic z linearnie przeprowadzonej opowieści. Są zderzeniem dwóch historii. Historii podpalacza i historii pisarza, kilka dekad później wykorzystującego zdarzenia jako materiał literacki. „Dwie udręczone intymności. Tragicznie zwyczajne istoty, które uginają się pod naporem swoich demonów. Które płoną sekretnym ogniem, który je pochłania” (Mathieu Dochtermann). Na przezroczystym tiulu wyświetlane są zdawkowe frazy, wydobywające się z klawiatury pisarza, piszącego powieść. Istotą przedstawienia są obrazy budowane na wielu planach. Z tyłu na horyzoncie są projekcje wideo, przedstawiające małe, oddzielone od siebie budynki, szopy, stodoły, w których co i raz wybucha ogień. To jakby tło, całkowicie nieagresyjne, bardziej kreślące miejsca i charakter zdarzeń. Bliżej widza jest przestrzeń-droga, po której porusza się m.in. podpalacz (lalka stolikowa). Jest on wciąż w ruchu, idzie, biegnie, płynie i fruwa kiedy ulega euforii swojej manii i doprawdy majstersztykiem jest oglądanie niewiarygodnie precyzyjnej i wirtuozerskiej animacji lalki piromana. Animatorzy pozostają w cieniu, oglądamy wyłącznie lalkę, półmetrowej wielkości.\nNa pierwszym planie dzieje się najwięcej. Tam spotykają się wszyscy bohaterowie, matka, ojciec-szef lokalnej straży pożarnej i sam podpalacz. Tu lalki są już ludzkich rozmiarów, niemal realistyczne, wciąż prowadzone przez ukrytych w cieniu animatorów, niekiedy ubranych w kostiumy postaci scenicznych, co sprawia, że nie sposób odróżnić człowieka od lalki. Bohaterom wracają rozmaite wspomnienia, zapamiętane z przeszłości obrazy, nie tworzące żadnej logicznej całości, pozwalające na indywidualne snucie skojarzeń i refleksji przez każdego z widzów, ale przyciągające nieprawdopodobnie uwagę i koncentrujące na każdym działaniu. Wśród tych obrazów wyłania się niczym demon upiorny nadnaturalnej wielkości pies, będący uosobieniem wszystkich lęków i obsesji. Pojawiająca się z czerni gigantyczna lalka psa wydawać by się mogło pochodzi ze świata filmu. Takiego efektu nie można uzyskać w teatrze! A jednak!!! Zachwycających obrazów i animacji jest w spektaklu znacznie więcej, choćby finałowy ogień spalający od środka bohatera.\nNiewiarygodna jest muzyka, właściwie sfera sonoryczna tego spektaklu, zrealizowana przez Guro Skumsnes Moe i Ane-Marthe Sørlie Holen. Mistrzowsko wyreżyserowano światła zaprojektowane oryginalnie przez Davida Farine (Xavier Lescat). A największą niespodziankę przynosi moment pojawienia się aktorów-animatorów na scenie. Jest ich trzech: Viktor Lukawski, Aitor Sanz Jaunes (alternatywnie Alice Chéné, Laëtitia Labre) i Andreu Martinez Costa, choć wydawać by się mogło, że do zagrania tego przedstawienia trzeba zatrudnić wieloosobowy zespół aktorski. Chwilami mamy na scenie siedem-dziewięć pełnowymiarowych lalkowych (i pewnie ludzkich) postaci.\nMnożenie bytów scenicznych to już tajemnica Philippe’a Genty, który wraz z Mary Underwood pełnił w spektaklu rolę zewnętrznego obserwatora. Współpraca z Genty z pewnością odcisnęła się na ostatecznym kształcie Popiołów, choć to przedstawienie, sposób przeprowadzenia działań scenicznych, ich wewnętrzna kompozycja, wykorzystanie rozmaitych projekcji multimedialnych, budowanie obrazów, zróżnicowanie planów akcji, różnowymiarowych lalek, a zwłaszcza ich konstrukcja i animacyjna perfekcja, to już efekt własnych osiągnięć Yngvild Aspeli i całego zespołu jej współpracowników.\nPopioły pojawiły się na wielu festiwalach, także kilkakrotnie w Polsce i zawładnęły wyobraźnią niejednego sympatyka lalkarstwa. Niektórzy lalkarze przeżyli swoisty szok – a jednak można się zachwycić grą lalki!\nW 2017 roku Yngvild Aspeli przygotowała kolejny spektakl: Chambre noir (Czarny pokój). Niemal natychmiast po premierze w Charleville-Mézières przedstawienie pokazała krakowska Cricoteka, ale nie wiem, czy ktoś choćby odnotował tę wizytę. Yngvild Aspeli tym razem jest na scenie sama. To jej przedstawienie. Towarzyszy jej Ane Marthe Sørlien Holen, wokalistka oraz wykonawczyni muzyki w spektaklu (autorką przestrzeni dźwiękowej jest ponownie Guro Skumsnes Moe). Nieco w głębi sceny, za kilkoma ażurowymi i przesuwanymi kurtynami, znajduje się jej instrumentarium perkusyjne, na którym tworzy zaiste magiczną muzyczną przestrzeń. To nie jest muzyka napisana do przedstawienia. Ta muzyka tworzy przedstawienie, wraz z wokalizami buduje dramaturgię, kreśli sceniczną akcję, śpiewane czasem solowo, czasem w duecie z animatorką utwory dystansują akcję i niekiedy wręcz sprawiają wrażenie koncertu. Podobnie bywa w spektaklach Michaela Vogla, których współtwórczynią jest multiinstrumentalistka Charlotte Wilde, żeby znaleźć przykład bliski polskim doświadczeniom. Choć świat Sørlien Holen jest inny, bardziej intymny i halucynogenny zarazem.\nAle na pierwszym planie jest oczywiście Yngvild Aspeli. Artystka zafascynowana tańcem, sztukami wizualnymi, muzyką i dźwiękiem, wrażliwa na grę światła, łączy te wszystkie gatunki w opowieści o Valerie Jean Solanas, zmarłej w 1988 roku radykalnej amerykańskiej feministce, pisarce, autorce manifestu SCUM, w którym przekonywała o konieczności stworzenia świata bez mężczyzn, także prostytutce, słynnej z powodu postrzelenia Andy Warhola, który odmówił wyprodukowania jej sztuki i nie zwrócił rękopisu. Podstawą do zbudowania spektaklu tym razem była szwedzka powieść Sary Stridsberg The Faculty of Dreams, poetycka i absurdalna zarazem historia Solanas, z pewnością będąca tylko inspiracją do scenicznych poszukiwań i improwizacji. A powstały teatr jest doprawdy fascynujący.\nOkno sceny przesłaniają ruchome, przezroczyste i mało widoczne kurtyny, na których pojawiają się projekcje wideo, odnoszące się głównie do świata reklam, show biznesu, ale i geometrycznych kompozycji. W momentach powrotu do przeszłości widzimy projekcję galopującego białego konia, wypełniającego cały portal. Z lewej strony znajduje się łóżko Solanas, gdyż cała opowieść przedstawiona jest z perspektywy jakby ostatnich godzin jej życia, hotelowego pokoju czy sali w zakładzie psychiatrycznym, kiedy przepływają obrazy i zdarzenia z przeszłości: opętanie ideą manifestu SCUM, spotkania z Warholem, sceny z frywolnej młodości, wreszcie szczęśliwego dzieciństwa.\nSolanas, lalka wielkości naturalnej, niezwykle realistycznie wykonana, ma też swoje kopie z przeszłości. Jej animatorka przybiera różne postaci, a to jest jej przyjaciółką Dorothy, pielęgniarką, partnerką, matką, nawet narratorką. Zmienia wówczas kostiumy, czasem maski. Tych zmian jest w spektaklu wiele, są błyskotliwe, przeprowadzane w niewiarygodnym tempie i całkowicie niewidoczne do widzów. Co chwila pojawia się nowa postać, która wchodzi w relacje z bohaterką lub jej partnerami. Niekiedy Yngvild Aspeli jest animatorką zupełnie kompletnej postaci lalkowej, czasem użycza jej części swojego ciała (np. korpusu w frywolnej i pikantnej scenie erotycznej), ale też może grać wyłącznie z głową bohatera (Andy Warhol), czy 0innymi częściami ciała (zmultiplikowane nogi w pięknej scenie szalonego tańca).\nWszystko, co robi na scenie, jest znakomicie oświetlone (reżyseria światła Xavier Lescat). Widzimy dokładnie to, co widzieć powinniśmy. Ginie technika animacji, choć przecież wiemy, że ona decyduje o ostatecznym efekcie, o wrażeniu widza. I ta technika jest bezbłędnie zrealizowana. Yngvild Aspeli jest lalkarką bardzo wysokiej próby. Takich drobnych, choć zachwycających elementów jest w spektaklu wiele. Np. aktorka przechodzi obok leżącej na łóżku lalki Solanas i niezauważalnie podnosi jej rękę, co wywołuje wrażenie odwrotne: to Solanas chwyta ją i przyciąga do siebie. Albo scena zabawy matki (Aspeli) z małą Solanas (lalka). Solanas jest tu dzieckiem, sięga aktorce do pasa, ale znakomity choreograficzny układ i perfekcja wykonania sprawiają, że oglądamy zachwycającą zabawę-taniec matki z dzieckiem. Tym bardziej pasjonującą, że przecież widzimy, iż dziecko jest lalką. A to już nie tylko przyjemność oglądania ładnej i mądrej sceny w przedstawieniu, ale aktorskiej i animacyjnej wirtuozerii.\nW jednej ze scen przywołujących przeszłość ożywa koń, wcześniej przebiegający przez scenę jako projekcja. Teraz pojawia się en face, przed nami, z ogromnym łbem i przednimi nogami wybijającymi rytm końskiego galopu. Pamiętając wielkiego psa-wilka w Popiołach, możemy skojarzyć efekt teatralny tej sceny z koniem w Czarnym pokoju.\nAspeli posługuje się na dodatek doskonałą zdolnością modelowania głosu. Tu dialoguje głównie za Solanas i jej przyjaciółkę Dorothy. Solanas mówi głębokim, niskim, choć naturalnym głosem, Dorothy jest szczebiotliwa i taki ma głos. Chwilami wydaje się niewiarygodne żonglowanie tymi dwiema tonacjami, w tempie i w sytuacjach oglądanych na scenie. No, i wyjątkowa jest precyzja w koncentrowaniu uwagi widza dokładnie w tym miejscu i na takim elemencie, który wybiera aktorka. Podążamy za nią bez zastanowienia, machinalnie. A to już rzadka sztuka.\nWygląda na to, że Yngvild Aspeli ma skłonność do budowania swoich spektakli czerpiąc z literacko przetworzonych, ale jednak rzeczywistych bądź możliwych zdarzeń. Tak było w Popiołach, w Czarnym pokoju, spotkamy się z tym w Moby Dicku i Draculi. Autentyczne postaci i wydarzenia uruchamiają jej wyobraźnię. Wszystkie postaci i elementy scenograficzne są nad wyraz realne, wręcz naturalistyczne. W zderzeniu z żywym aktorem lalki są niemal nierozpoznawalne. A jednak nie są to kopie realnych postaci. To zawsze wytwór plastycznej fantazji. W Chambre noir lalki wykonały: sama animatorka oraz Pascale Blaison i Polina Borisova. Jako animanty stają się czymś więcej niż tylko bohaterowie, do których nawiązują. Nabierają cech uniwersalnych, uogólniają problemy, nawet jeśli rozpoznajemy np. twarz Andy Warhola. Valerie Solanas staje się przedstawicielką całego szeregu kobiet silnych, przebojowych, czasem nierozważnych, walczących o swoje racje, poddawanych ustawicznej presji społeczeństwa, w konsekwencji samotnych, opuszczonych, przegranych, mierzących się już tylko z fobiami i halucynacjami. Jak wszyscy.\nChambre noir, to piękny choć smutny spektakl. Mądrze pomyślany, z wielkim wkładem współreżyserki (Paola Rizza, obecna także przy Sygnałach i Popiołach), bo nawet najlepszy aktor potrzebuje reżysera. Z jednej strony niezwykle silnie brzmiący właśnie dziś, z drugiej – dający okazję do spotkania z dwiema młodymi artystkami współczesnego teatru: Yngvild Aspeli i Ane Marthe Sørlien Holen. To wielka przyjemność oglądać je na scenie i rozkoszować się doskonałością ich działań: animacyjnych, aktorskich, wokalnych i muzycznych.\nNiewątpliwie chef-d’œuvre Plexus Polaire i osobiście Yngvild Aspeli jest Moby Dick, oparty na głośniej powieści Hermana Melville’a z połowy XIX wieku, który jest jej piątą premierą i – wraz z najnowszym przedstawieniem Dracula – wieńczy pierwszą dekadę działalności Plexus Polaire. Na premierę Moby Dicka czekaliśmy wiele miesięcy. Krótkie zapowiedzi prasowe, informacje o kolejnych rezydencjach, sporadyczne, tajemnicze i ekscytujące materiały wizualne pojawiały się w sieci co i raz, ale pandemia sprawiła, że niemal zamknięta premiera odbyła się dopiero w październiku 2020, potem raptem kilka przedstawień latem 2021 w Norwegii, a dopiero przed trzema miesiącami ruszyła właściwa eksploatacja spektaklu.\nDoświadczenie uczy, że długo wyczekiwane wydarzenie, kiedy wreszcie dochodzi do spotkania z publicznością, bywa rozczarowujące. Nabudowujemy w sobie emocje, które w zderzeniu z rzeczywistością są trudne do spełnienia. Okazuje się jednak, że nie zawsze warto ufać doświadczeniu. Spotkanie z Moby Dickiem Yngvild Aspeli dowodzi, że wyobraźnia artysty może przekraczać najśmielsze oczekiwania widza. Rozbija je w pył i kreuje sceniczny kosmos będący niemal w każdej scenie fascynującą wyprawą w nieznane, urzekające rejony piękna i sztuki. „Moby Dick opowiada historię wyprawy na wieloryby, ale jest też historią obsesji i śledztwa w sprawie niewytłumaczalnych tajemnic życia. Prosta opowieść o morskiej podróży nabiera innego wymiaru dzięki urzekającej i porywającej narracji Melville’a i zabiera nas w oszałamiającą podróż w głąb ludzkiej duszy. Z siedmioma aktorami, pięćdziesięcioma lalkami, projekcjami wideo, zaangażowaną w akcję orkiestrą i wielorybem wielkości wieloryba Yngvild Aspeli wystawia Moby Dicka, wspaniałego potwora literatury.”\nPrzestrzeń, w której rozgrywa się widowisko, jest ogromna: kilkanaście metrów szerokości sceny, ponad dziesięć metrów wysokości. To pierwsze zaskoczenie. Przyzwyczailiśmy się do kameralnych produkcji lalkowych, małoobsadowych, skoncentrowanych na sztuce animacji, na budowaniu finezyjnych relacji pomiędzy aktorem i lalką. Tymczasem tu dwudziestopięcioosobowa ekipa tworzy show, z jakim w zasadzie nie kojarzymy teatru lalek. Ale jednocześnie pokazuje, że lalkarstwo może mieć wymiar uniwersalny. „Dzięki Moby Dickowi badam – mówi Yngvild Aspeli – w jaki sposób aktorstwo i lalkarstwo, muzyka i wideo, tekst i obrazy mogą się spotykać, nakładać, opowiadać równolegle, łączyć i tworzyć rozszerzony język lub fizyczne doświadczenie, w którym ‘całość’ mówi.”\nJuż pierwsza scena oszołamia. Z obydwu boków sceny swoje stanowiska mają muzycy, grający na żywo, zarazem kompozytorzy sfery dźwiękowej spektaklu i wokaliści: po lewej Guro Skumsnes Moe (kontrabasistka, gitarzystka) i Havard Skaset (gitara elektryczna), po prawej perkusistka Ane Marthe Sørlien Holen. W środku sceny, wśród oparów mgły, widnieje kilka par zmniejszających się w głąb poprzecznych mocowań kadłuba, stanowiących ożebrowanie statku. Gigantyczne, kilkumetrowe, wygięte bele są osią scenografii autorstwa Elisabeth Holager Lund. Jej koncepcja plastyczna obejmuje też wsparty na kilku słupach drewniany podest wypełniający okno sceny, dzielący przestrzeń na dwa piętra, których z początku nie dostrzegamy. Jakby z kadłuba statku wyłania się jego załoga, a może to członkowie rodzin wciąż wypatrujący powrotu najbliższych. Pewnie dwudziestu ludzi, w ciemnych nieprzemakalnych płaszczach sięgających stóp i w kapeluszach rybackich z szerokim otokiem chroniącym twarze przed deszczem. Ten tłum stanowi kilkoro aktorów i trzymane przez nich w obydwu rękach lalki ludzkiej wielkości. Trudno jednak rozróżnić ludzi od lalek. Tłum porusza się do przodu i do tyłu, po chwili w całym oknie sceny pojawiają się projekcje a to wirów morskich, może smug deszczu i wyładowań atmosferycznych, a to graficznych plam przedstawiających nierzeczywistą, a jakże realną i tajemniczą zarazem przestrzeń. Magiczna scena wprowadzająca w klimat spektaklu.\nNie brakuje w widowisku i drapieżnych scen. Poruszające jest oskórowanie jednego z wielorybów, za którym podąża małe wielorybie dziecko. Sceny polowania pojawiają się i w innych obrazach, łączących rozmaite techniki teatralne – elementy czarnego teatru z wizualizacjami i żywą obecnością Izmaela w wykreowanej przestrzeni. Co chwila przeskakujemy z pokładu Pequoda w otwartą przestrzeń oceanu. Mieszają się i nakładają na siebie rozmaite obrazy. Ogromne wrażenie robią poruszające się majestatyczne wieloryby. Niekiedy widzimy tylko ich części, łeb kaszalota lub jego ogon. W spektaklu pojawiają się i inne stwory, oczywiście ryby, ale także syreny. To wizualna uczta. Nawet muzycy w jednej ze scen przenoszą się na centralny podest, by dźwiękiem wydobywanym z instrumentów i przejmującymi wokalizami oddać ogrom i urodę natury, siłę bezwzględnego oceanu. Ahab przegrywa swoją walkę. W finale przez całą wielkość okna scenicznego przesuwa się gigantyczna lalka Moby Dicka. Musi on mieć grubo ponad 20 metrów. Wielkie oko kaszalota się porusza, podobnie jak boczna płetwa. Natura zwycięża. Ludzkie ambicje są śmiertelne.\nAle to ludzie właśnie są w stanie utrwalić piękno otaczającej nas rzeczywistości i przenieść je w sferę metajęzyka, uogólnienia, umieścić poza konkretnym czasem i przestrzenią. Wielka w tym zasługa projektantów światła, Xaviera Lescat i Vincenta Loubière oraz twórcy wideo Davida Lejard-Ruffet, którzy wyczarowują przed publicznością niezapomniane obrazy, składają je w następujące po sobie sekwencje, albo rozrzucają, pozostawiają w cieniu. Realizm magiczny tego spektaklu przypomina największe dzieła iberoamerykańskiej literatury. Zaciera się czas, zaciera się granica między prawdą a iluzją. Okrętowe liny, morskie mapy, przeżyte emocje toną w szaleńczym wirze myśli kapitana Ahaba. A my mamy okazję wejrzenia w głębię oceanu.\nMoby Dick Yngvild Aspeli to niezwykły spektakl – błyskotliwy, rozświetlony wizualnością i rewelacyjnym lalkarskim rzemiosłem. Tak wielkie lalkowe widowisko widziałem chyba pierwszy raz w życiu. Zespół współtwórców i wykonawców tego przedstawienia jest oczywiście większy. Dołączyła Sarah Lascar, także absolwentka ESNAM, Słowenka Maja Kunšič, Daniel Collados-Blasco. W spektaklu na zmianę gra zresztą więcej aktorów. A zewsząd, gdzie jest pokazywany, docierają wyłącznie zachwyty. To doprawdy niezwykłe, że młoda lalkarka, aktorka i reżyserka jaką jest Yngvild Aspeli, zdołała przekonać tak wiele osób i instytucji do wyprodukowania tego dzieła, bo lista współproducentów Moby Dicka jest zaskakująca i imponująca.\nI zanim jeszcze zdążyły opaść emocje związane z eksploatacją Moby Dicka Yngvild Aspeli przygotowała kolejne przedstawienie. Tym razem w koprodukcji Plexus Polaire z niemieckim Puppentheater Halle. To Dracula – siły ciemności zainspirowane wydaną w końcu XIX wieku powieścią Dracula irlandzkiego autora Brama Stokera, uchodzącą wciąż za biblię historii o transylwańskim wampirze, dziesiątki razy przerabianej na scenariusze dla rozmaitych gatunków artystycznych.\nAdaptacja Aspeli jest inna od dotychczasowych. Niezwykle oszczędna w słowach, nie daje z pewnością okazji do kreowania wyrazistych ról aktorskich, opartych na dialogach i psychologicznie (acz literacko) pogłębionych charakterach. Skupia się na uchwyceniu rysów działających postaci, zbudowaniu relacji pomiędzy nimi i bazując na znanej intrydze koncentruje się na działaniach, akcji, wizualności i przede wszystkim urodzie współistnienia aktora i lalki, a także misternej animacji tej ostatniej. Yngvild Aspeli, odwołując się do powszechnie znanych historii, znów snuje swoją własną opowieść o siłach ciemności, które zna doskonale z dzieciństwa, krainy lasów, długich zim i mrocznych podań o trollach i magicznych postaciach. W jej świadomość z pewnością doskonale wpisuje się słynny Dracula, dlatego sięga po ten uniwersalny wątek, ale fascynuje ją gra aktora i lalki, wzajemne przenikanie się obydwu podmiotów, których pierwiastki ludzki i nieożywiony uzupełniają się wzajemnie i budują nieoczywiste, wielce złożone relacje.\nW spektaklu występuje piątka aktorów Puppentheater Halle, którzy wypełniają maleńką scenę, zostawiając jedynie przestrzeń dla łóżka-trumny głównej bohaterki, jedynego przedmiotu określającego miejsce akcji, usytuowanego w otwartej, chwilami mglistej, niemal zawsze mrocznej przestrzeni lasu. Tworzą go znakomite projekcje wideo Davida Lejarda-Ruffeta, sugestywne i całkowicie nieilustracyjne, podkreślające niespodziewanie pojawiającym się kolorem (czerwień, żółć, zieleń, błękit) tajemnice kryjące się w puszczy, niezwykłą urodę roślinności, a chwilami białą grafiką wszechogarniający kosmos. Projekcje są rzutowane na wypełniające wysokość sceny ruchome zastawki, bezszelestnie przesuwane przez kryjących się za nimi aktorów. Wszystko to sprawia wrażenie przebywania w przestrzeni znacznie głębszej i szerszej, a nade wszystko intrygującej i tajemniczej.\nOdtąd akcja przenosić się będzie pomiędzy łóżkiem, na którym czworo aktorów-służących, w dość uproszczonych i stonowanych kolorystycznie uniformach, układa ofiarę, próbując przynieść jej ulgę, pomoc medyczną, czy choćby wsparcie, a mroczną przestrzenią lasu – miejscem przebywania Draculi. Sceny te są rozbudowane, nieme, choć pełne znaczeń i sensów, a nade wszystko znakomite lalkarsko. Już pierwsza podmiana aktorki na lalkę naturalnej wielkości leżącą na łóżku jest majstersztykiem. I zilustrowane cierpienie lalki jest nieskończenie pełniejsze niż ból żywego aktora. Jest uniwersalne, pozajednostkowe, jest istotą cierpienia. A kiedy w kolejnych obrazach jeden z aktorów-służących, teraz będący lekarzem, podejmie decyzję o przetoczeniu krwi kobiecie, wkraczamy w sferę metafor o wyjątkowej urodzie. Aktor wyciąga niby z własnego przedramienia czerwoną nitkę, która powoli przemierza przestrzeń nim zetknie się z ręką leżącej lalki, w którą ostatecznie wniknie. A kiedy dziewczyna zacznie doznawać halucynacji, inni aktorzy w identycznych co lalka kostiumach oplotą jej łóżko. Takich zwielokrotnień jest w spektaklu więcej, choć zawsze to lalka ma przywidzenia, które realizują aktorzy.\nW kilka tygodni po premierze w Halle Yngvild Aspeli przeniosła Draculę do swojego Plexus Polaire i pewnie ta powtórzona francuska wersja spektaklu trafi wkrótce na międzynarodowe sceny teatralne. A w planach już kolejna realizacja: Une maison de poupée (Dom lalki) inspirowany sztuką Henrika Ibsena. „Zamierzam zrobić Dom lalki – zapowiada artystka – który trzęsie, miażdży i uwalnia stare duchy. Niepokojąca mieszanka aktorów i lalek, iluzji i rzeczywistości, w otoczeniu martwych ptaków i rozbitych okien.” Premiera spektaklu, który trwać będzie 80 minut (wiemy to już od jesieni 2021!!!) zapowiedziana jest na początek 2023. Wcześniej jednak, bo już w połowie 2022 Yngvild Aspeli obejmie na cztery lata dyrekcję artystyczną Nordland Visual Theatre – najsłynniejszego dziś w Europie norweskiego domu produkcyjnego, miejsca licznych rezydencji teatralnych i partnera wielu międzynarodowych projektów lalkarskich. Oj, będzie się działo, bo przecież Yngvild Aspeli nie ma jeszcze nawet czterdziestu lat.\n Wszystkie cytowane w tekście wypowiedzi, we własnym przekładzie, pochodzą ze strony internetowej teatru: www.plexuspolaire.com (dostęp 18.12.2021).\nAutorzy zdjęć: Benoit Schupp (Ashes), Stas Levshin (Chambre noir), Christophe Raynaud de Lage (Moby Dick, Dracula) i www.plexuspolaire.com.


Chętnie przeglądam cudze blogi w poszukiwaniu inspiracji podróżniczo – wakacyjnych i zawsze szczególną uwagę zwracam na zdjęcia. Nie, nie oceniam ich pod względem techniki, raczej staram się zauważyć punkt widzenia autora, jego emocje i wrażliwość. Oglądając w ten sposób zdjęcia można przez chwilę znaleźć się w tej jednej uchwyconej chwili w tamtym szczególnym miejscu.\nNiestety większość ludzi uważa, że najlepszą porą do robienia zdjęć jest samo południe i najlepiej w pełnym słońcu. Jest to tak zwana „Fotografia wyżowa”, jak nazwał ją A. Mroczek w swej kultowej już książce „O fotografowaniu”. No cóż, sam też takie fotki robię zafałszowując nieco obraz rzeczywistości. Postanowiłem to zmienić w swoim przypadku, ale od następnej wycieczki, czy też podróży. Teraz jednak przeszukałem swoje dyski w poszukiwaniu zdjęć zrobionych wieczorem, w nocy, lub podczas deszczu. Na początek wybrałem kilkanaście fotek zrobionych o tak zwanej szarej godzinie, gdy nie jest jeszcze całkiem ciemno, ale już świecą się światła uliczne. Będą to fotki z Trogiru.\nNiestety, jako, że nie planowałem prowadzenia bloga, to i nie robiłem zdjęć pod tym kątem. Wszystkie fotki są pstryknięte ot tak, na pamiątkę. Są na nich zarówno przypadkowi ludzie, jak i znajomi z którymi byłem wtedy. Generalnie chodzi mi jednak o pokazanie, że fotki zrobione bez słońca mogą być równie ciekawe. Czy jednak ładne? Nie mnie to oceniać.\nZdjęć z chorwackiego Trogiru mam całkiem sporo, ale dla mnie najlepszy klimat jest na zdjęciach zrobionych wieczorem i aż żałuję, że nie mogę pokazać wszystkich. Jeśli chodzi o samo stare miasteczko, to jest ono naprawdę urocze, niewielkie, z ciasnymi uliczkami i mnóstwem ludzi z całej Europy. Wieczorem nie jest już tak gorąco, świecą lampy witryn sklepowych, na stolikach ulicznych knajpek palą się świeczki, słychać dźwięki muzyki. Oczywiście klimat miasteczka tworzą ludzie, cała reszta, choć ciekawa jest jednak tylko kupą poskładanych kamieni. Przyznam, szacownie starych kamieni, ale nie z mojej ulubionej epoki.\nO dziwo duża liczba turystów nie wydawała mi się męcząca, jakoś nie było większego hałasu, ludzie skupiali się najczęściej w knajpkach, a w bocznych uliczkach spotykało się zazwyczaj nielicznych, podobnych sobie ciekawskich. Miasteczko posiada własny, stary port który w sobotni wieczór zapełnia się całkowicie różnego rodzaju jachtami. Wieczorem wzrok przyciągają głównie te największe, motorowe ze wspaniałym oświetleniem i hinduską załogą, jak w przypadku jachtów pływających pod brytyjską banderą. Spacerując po porcie można popatrzeć na występ grup teatralnych, posłuchać muzyki poważnej dobiegającej z cytadeli u wejścia do portu. Można też siedzieć przy kawie i słuchać kawałków dobiegających z mini estrady przy murach miasta. Noc na pewno jest pełna wrażeń.\nUdało mi się wykroić kawałek jachtu ze zdjęcia pamiątkowego :)\nBand sobie gra, ludzie siedzą, słuchają inni tańczą...\nOd początku. Od strony portu do starego miasta wchodzi się przez bramę główną.\nI prawie od razu jest się na ryneczku pod Katedrą Sv. Lovre. 1193 r\nCały, no prawie cały ryneczek zastawiony jest stolikami kawiarni.\nPlacyk pod katedrą. Wejście do katedry jest płatne, ale warte swej ceny. Zwłaszcza panorama miasta z wieży.\nMuzyka jest miłym uzupełnieniem.\nSpacer uliczkami. Tłoku nie ma.\nZa to sklepików jest całkiem sporo nawet w bocznych uliczkach.\nWnętrze jednej z knajpek. Nikt nie siedzi w środku, wszyscy na zewnątrz.\nKolega Mariusz :)\nWnętrze Katedry Św. Wawrzyńca.\nKilka informacji o Trogirze zaczerpnięte z Wikipedii.\nTrogir (włos. Traù) jest miastem portowym na wybrzeżu Morza Adriatyckiego, znajdującym się w środkowej Dalmacji, w okręgu Splicko-Dalmatyńskim w Chorwacji. Połączony podnoszonym mostem z wyspą Čiovo. Starówka Trogiru wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO od 1997 roku.\nTrogir Założony został w III wieku p.n.e. przez greckich kolonistów z wyspy Issa (dzisiejszy Vis) i nazywał się początkowo Tragurion, czyli Kozia Wieś. W czasach swej świetności Trogir był znaczącym portem adriatyckim. W roku 304 cesarz Dioklecjan nakazał tutaj stracić biskupa Splitu Dujama za głoszenie wiary chrześcijańskiej. Od roku 1107 Trogir był pod panowaniem węgierskim. W roku 1123 zniszczony przez Saracenów. Miasto odbudowano 70 lat później. Od 1420 pod panowaniem Weneckim.\nOd siebie dodam, że w sezonie jest tam dość tłoczno, liczyć się trzeba z brakiem miejsc do parkowania i dużymi korkami na drodze przez most na wyspę Čiovo. Wyspa jest głównym zapleczem noclegowym. Ruch jest dość szalony, jak na nasze przyzwyczajenia głównie przez skutery, które przeciskają się na milimetry i za nic mają przepisy. To jednak też jest fajne, gdy człowiek się nie denerwuje. Po prostu trzeba jeździć, jak cała reszta. Zalety jednak przewyższają wady. Trogir i okolice nadają się świetnie na bazę wypadową zarówno w kierunku Splitu, jak i Primosten i dalej wodospadów Krka.\nEtykiety: Chorwacja Europa Miasto Noc Trogir Wakacje Zabytki\nL.B. Abigail 21 czerwca 2014 10:19\nMoże kiedyś i ja odwiedzę to miasto... Póki co mam skromniejsze plany wakacyjne...\nKris Sliver 22 czerwca 2014 07:40\nmonika jall 23 czerwca 2014 13:34\nO ja bardzo lubie takie fotki, kiedy slonce juz zaszlo, ale jeszcze co nieco widac.\nKris Sliver 24 czerwca 2014 05:12\nMerenwnen 25 czerwca 2014 11:28\nMuzyka poważna z lecąca cytadeli do mnie przemówiła. Ryneczek (placyk?) też uroczy, choć szczerze wątpię, żebym kiedyś skierowała tam swe kroki ;).\nKris Sliver 25 czerwca 2014 12:17\nNie jestem miłośnikiem muzyki poważnej, ale w takich miejscach brzmi ona inaczej. Miło siedzieć i słuchać. No, ale szanty przy ognisku na Mazurach też brzmią inaczej niż z mp3 :)\nMargarithes 9 lipca 2014 07:07\nPiękne uliczki, miejsce... dzięki za wycieczkę\nKris Sliver 9 lipca 2014 10:28\nMargarithes 9 lipca 2014 11:04\nJest, bo się tam nie wybieram, a dzięki Tobie chociaż wiem, że jest takie miejsce :)\nJulia K 14 lipca 2014 01:15\nUwielbiam Trogir. Te wyślizgane kamienne chodniki, wąskie uliczki. Najpiękniejsze Chorwackie miasteczko. Chyba że są piękniejsze których nie widziałam :)\nKris Sliver 14 lipca 2014 04:07\nTo prawda, choć ja jeszcze lubię Dubrownik, ale ze względu na mury. Spacerując po nich można się poczuć, jak na planie filmu "Piraci z Karaibów


basen olimpijski wymiary - wszystko na temat basen olimpijski wymiary | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : basen olimpijski wymiary\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia basen olimpijski wymiary. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku basen olimpijski wymiary) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem basen olimpijski wymiary posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania basen olimpijski wymiary jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 1 materiał. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 26.06.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Wtorek 26.06.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania basen olimpijski wymiary ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu basen olimpijski wymiary.


O Fundacji – Fundacja Europejskie Forum Rozwoju\nEksperci EFR to praktycy z wieloletnim doświadczeniem w reprezentowanych przez siebie branżach. W sferze zainteresowań Fundacji pozostają zarówno instytucje, firmy, organizacje pozarządowe, jak i osoby indywidualne.\nDo końca 2022 r. chcemy zostać w pełni profesjonalnym i rozpoznawalnym w województwie łódzkim Podmiotem, dostarczającym Klientom konkurencyjnych usług outsourcingowych, fundraisingowych i edukacyjnych, kojarzonym z wysoką jakością, niezawodnością i profesjonalizmem.\nCelem oferowanych usług jest wsparcie naszych klientów w zakresie:\n- zwiększenia jakości ich usług i usprawnienia procesów back-office,\nNasze usługi pozwolą na dalszy sukcesywny, dynamiczny rozwój Klientów i zwiększenie efektywności ich działań rynkowych.\nFundacja Europejskie Forum Rozwoju to rozwiązania, których potrzebujesz! Udzielamy kompleksowego wsparcia naszym podopiecznym oferując im profesjonalizm i zaangażowanie.\nBo dla nas liczy się Człowiek. Bo dla nas liczy się nasz wspólny efekt!\nFundacja działa przede wszystkim na terenie województwa łódzkiego. Głównie z uwagi na fakt, iż teren ten jest najlepiej rozpoznany, zaś osoby tworzące Fundację posiadają na tym terenie rozległe kontakty, a także swoistą rozpoznawalność w reprezentowanych przez siebie dziedzinach.


Lubsport » Piłka nożna » III liga piłki nożnej » Plan sparingów Hetmana Zamość\n8 lipca przygotowania do sezonu 2019/2020 rozpoczną piłkarze Hetmana Zamość. Trener Jacek Ziarkowski zaplanował, że jego podopieczni rozegrają latem pięć sparingów.\n13.07 – Tomasovia Tomaszów Lubelski\n20.07 – Motor Lublin\n23.07 – Sokół Sieniawa\n27.07 – Wisła Puławy\n3.08 – Lublinianka.\nTagiHetman ZamośćIII LigaIII liga grupa IVmecz towarzyskisparing\nPani Aniu a jak tam się miewa obiecana końcowa klasyfikacja strzelców IV ligi ? 🙂\nPrzepraszam i proszę o zrozumienie ?\nRozumiem, że jest jeszcze wymagana?\nTak poproszę, śledziłem ją po każdej kolejce a pod koniec rozgrywek na kilka kolejek przed końcem zniknęła. chciałbym zobaczyć chociaż jak ta klasyfikacja po zakończeniu rozgrywek wyglądała. Pozdrawiam.\nBiorę to na klatę. Poprawię się od przyszłego sezonu ☺


Smuda Dzieci Żona - Pomponik\nPlotki Pomponik » smuda dzieci żona\nsmuda dzieci żona\nArtykuły na temat: smuda dzieci żona\n"Komisarz Alex": Ilona Ostrowska w roli zdradzanej żony... mordercy!\nW 2. odcinku 10. serii "Komisarza Aleksa" w jednym z gościnnych epizodów pojawi się Ilona Ostrowska, czyli Kasia Smuda z "Na dobre i na złe". Aktorkę zobaczymy tym razem jako Alinę Styczyńską - żonę wpływowego biznesmena oskarżonego o zamordowanie ciężarnej kochanki.\n"Na dobre i na złe": Michał nie odpuści\n...ich pracy. Panowie pokłócą się na bloku operacyjnym. W obecności personelu Michał wykrzyczy, że pójdzie do sądu w sprawie córki. Na wieść o tym Smuda postanowi załagodzić sytuację, ale Wilczewski okaże się nieprzejednany. - Matylda dowie się, że jest moim dzieckiem! - zakomunikuje. - Ona nie jest na to gotowa! - zaprotestuje Smuda. - Poza tym zrobiłeś test nielegalnie, więc nie masz żadnych...\n"Na dobre i na złe": Walka o Matyldę\n...zamierza zrobić wszystko, by Matylda była szczęśliwa. - A co z nami? - wyszepcze Smuda, ale mąż zlekceważy jej pytanie. Gra na zwłokę? Tymczasem Michał poinformuje Kaśkę, iż chce złożyć w sądzie wniosek o ustalenie ojcostwa. - Mam prawo zawalczyć o Matyldę - stwierdzi. - Chcesz rozwalić mi życie? - krzyknie Smuda i zapowie Wilczewskiemu, że nie zgodzi się na przeprowadzenie badań DNA. Michał...\n...umawiają się na kolejne spotkanie. Mrozowski informuje przyjaciółkę, że znowu będzie musiał na kilka dni wyjechać - obiecał Asi, że odwiezie ją i dzieci do Francji. Ostatecznie jednak decyduje się(...) i stwierdza, że... doskonale zna Lubicza. Poznali się na portalu randkowym i od kilku miesięcy regularnie korespondują. Lekarz, podobnie jak jego żona, są zszokowani. odc. 3247 Beata uważa, że Dominika po...\n...uprzedza Annę i Marzenkę, że musi opuścić je na kilka godzin. Pod jego nieobecność z Gruszyńską ma nocować Ewa, ale ostatecznie żona Marka musi wrócić do domu. Tę dogodną sytuację postanawia wykorzystać(...) Krystynę. Niespodziewanie spotyka tam Hanę, która jest jednym ze świadków. Kilka godzin później dowiaduje się, że jego żona postanowiła wrócić na stałe do Izraela. Wiktoria i Adam zajmują się dwojgiem...\n"Na dobre i na złe": Tragiczny wypadek w finale sezonu!\n..., widząc że lekarka jest w zaawansowanej ciąży, wpadnie w szał - i nagle ją zaatakuje! W finałowym odcinku dojdzie też do groźnego wypadku - ofiarą będzie mecenas Smuda. Prawniczka rozbije auto...\n...przerażona - okazuje się, że przyjeżdżają jej rodzice. Chełmińscy szybko orientują się, że córka wyszła za mąż. Jej matka natychmiast sugeruje, że dziewczyna jest w ciąży. ODC. 2137 Kinga, po tym jak Michał wyrzucił ją z domu, przychodzi porozmawiać z synem. Niestety okazuje się, że Ignaś jest przekonany, iż mama już go nie kocha. Brzozowski żąda, by żona wreszcie dała im spokój. ODC. 2138 Włodek...\n...się bezpiecznie w leśniczówce, przenosi dziewczynę przez próg. Klan odc. 3007 Do biura Michała zagląda Kinga. Była żona Chojnickiego informuje go, że ostatnio ma poważne problemy wychowawcze(...), nie mogąc znaleźć menedżera upadającego teatru, ostatecznie sam postanawia objąć to stanowisko. Basia jest przerażona. odc. 2371 Przygnębiona Ola wybiera się na egzamin. Przed wyjściem uspokaja...\n...na policji! Jowita zwierza się Dadze ze swoich wyników biopsji i podejrzeń o białaczkę. Nad grobem rodziców "Melka" opowiada Krystianowi o swoim trudnym dzieciństwie. "Na Wspólnej" odc. 2054 Basia(...) prawniczka Katarzyna Smuda, która namawia profesora, by złożył pozew przeciwko szpitalowi. Po operacji wdała się bowiem u niego infekcja, której lekarz o mało nie przepłacił życiem. Smuda nawiązuje też...\nZimoch: najlepsze teksty komentatora\nJaki jest przepis na udane oglądanie meczu? Wizja z TVP a fonia z Radiowej Jedynki. Komentator Tomasz Zimoch sprawia, że nawet Euroignoranci z zaciekawieniem śledzą relacje z murawy. I bawią się przy tym przednio.\nWideo na temat: smuda dzieci żona\nrutkowski maja plich\nagata młynarska krajewski\nkuba błaszczykowski bramka\nnatalia paulina przybysz w ciąży\ntaniec nataszy w finale\ndominika gawęda m jak miłość\nanna belknap plotki\nploteczki o gwiazdach polskich\nagata rubik wrzesień 2012\nchyliński brat agnieszki\niwona węgrowska dom\nmałżeństwo cichopek hakiel\nmichael jackson kochanki\nmichał żebrowski pan tadeusz\nmust be the music kasia moś\nstephen fry zdjęcia


Operator Nord Stream 2 znalazł trasę omijającą wody Danii. "Nie potrzebujemy dodatkowych zezwoleń" | Energetyka\nOperator Nord Stream 2 znalazł trasę omijającą wody Danii. „Nie potrzebujemy dodatkowych zezwoleń”\npsav zdjęcie główne”Wiedomosti” powołują się na wypowiedź Manfreda Leitnera z zarządu koncernu OMV, który jest jednym z zachodnioeuropejskich partnerów Gazpromu w projekcie Nord Stream 2. „Opracowaliśmy już alternatywną trasę, Nord Stream 2 AG nie potrzebuje dodatkowych zezwoleń” – powiedział Leinert w czwartek. Nie podał szczegółów, jednak podkreślił, że alternatywna trasa nie zwiększy zakładanych kosztów projektu – 9,5 mld euro.\nPierwotny scenariusz zakładał, że nowy rurociąg będzie przebiegał taką samą trasą, jak pierwszy Nord Stream, a więc przez wyłączną strefę ekonomiczną Szwecji i Finlandii oraz wody terytorialne Rosji, Niemiec i Danii. Wszystkie kraje oprócz Danii wydały do tej pory odpowiednie zezwolenia – przypominają „Wiedomosti”.\n„Istnienie alternatywnej trasy, naszkicowanej na papierze i skalkulowanej, może się w rezultacie przyczynić do tego, że Dania +podda się+ i wyda zezwolenie” – powiedział „Wiedomostiom” Marinczenko.\nRozpoczęcie budowy zminimalizowałoby prawdopodobieństwo, że projekt zostanie wstrzymany, a także poprawiłoby pozycję Gazpromu w negocjacjach z Ukrainą dotyczących tranzytu rosyjskiego gazu na Zachód przez terytorium Ukrainy – wskazał rozmówca „Wiedomosti”.\nGazprom zapowiada, że po wybudowaniu Nord Stream 2 tranzyt przez Ukrainę może być utrzymany w „pewnej skali”, przy czym strona ukraińska powinna uzasadnić „celowość ekonomiczną nowego kontraktu” tranzytowego. Kolejna runda rozmów na temat tranzytu powinna odbyć się w październiku.>>> Czytaj też: Słynna zapora Hoovera może stać się magazynem energii


Już w przyszłym roku w Polsce będą powstawać tylko wysoko energooszczędne budynki. Ich realizacja będzie możliwa m.in. dzięki zastosowaniu odpowiedniej stolarki, która spełnia surowe kryteria izolacyjności cieplnej. Nowoczesne technologie okienne oferują znacznie więcej, gdyż łączą doskonałe parametry z modnym, wielkoformatowym designem.\naktualizacja: 2020-09-03 09:31:09\nWznoszone od 1 stycznia 2021 roku budynki mają się cechować niewielkim rocznym zapotrzebowaniem na energię potrzebną do ogrzewania i wentylacji na poziomie zaledwie 70 kWh/m2. Jednym z wymagań będzie m.in. zastosowanie bardzo ciepłych okien i drzwi tarasowych o współczynniku Uw nie wyższym niż 0,9 W/m2K. Takie rozwiązania można znaleźć w ofertach wielu firm, jednak mogą się one od siebie różnić pod względem odporności na upływ czasu, trwałości, wygody obsługi i funkcjonalności. Do najbardziej trwałych, praktycznych i ponadczasowych należą okna i drzwi z PVC i aluminium.\nNa co zwrócić uwagę, wybierając okna i drzwi z PVC?\nPrzed wyborem okien i drzwi, poszukaj fachowych wykonawców, którzy doradzą optymalne rozwiązania.\nDoświadczeni producenci oferujący energooszczędną stolarkę w klasie Premium podkreślają, że inwestorzy już od jakiegoś czasu wybierają okna o lepszych właściwościach cieplnych niż przewiduje prawo. Biorąc pod uwagę rosnące koszty energii, takie rozwiązanie spłaca się, jednak tylko pod warunkiem, że nie straci szybko swoich właściwości.\nW energooszczędnych oknach Schüco LivIng zastosowano uszczelki z termozgrzewalnego EPDM, które zapewniają trwałość właściwości użytkowych przez lata. Dzięki temu trwale chronią przed przeciągami, chłodem, wilgocią i hałasem.\nSiedmiokomorowe okna z dodatkowym środkowym uszczelnieniem mogą osiągać nawet współczynnik Uw ≤ 0,8 W/m2K, który odpowiada standardowi domów pasywnych.\nZobacz właściwości okien Schüco LivIng z PVC-U, film Schüco\nJeszcze lepsze efekty zapewnia okno Schüco LivIng Alu Inside, w którym zamiast stalowych wzmocnień zastosowano trwale łączone z profilem, płaskie aluminiowe wzmocnienia. Pozwala to dodatkowo zredukować straty cieplne nawet o 90% poprzez redukcję mostków termicznych i efekt odbicia energii cieplnej.\nOkna i drzwi przesuwne z PVC w systemie Schüco LivIng Alu Inside, fot. Schüco\nZwiększone ryzyko strat energii zachodzi w przypadku zastosowania tak obecnie modnych, dużych drzwi tarasowych. Dlatego powinny one odpowiadać równie surowym wymaganiom energooszczędności, jak okna. Dobrzy producenci oferują fachowe wykonawstwo takiej stolarki w przebadanych systemach zapewniających wysoką izolacyjność cieplną i maksymalną szczelność.\nDrzwi podnoszono-przesuwne Schüco LivingSlide z PVC, fot. Schüco\nW nagrodzonych w tym roku Złotym Laurem Konsumenta energooszczędnych drzwiach podnoszono-przesuwnych Schüco LivIngSlide zastosowano fabrycznie wprowadzone w profil, zgrzewalne uszczelki z EPDM, które zachowują elastyczność także w narożach wewnętrznych, gwarantując maksymalną ochronę również w tej newralgicznej strefie. Dzięki wersji panoramicznej ze skrzydłem stałym z ekstremalnie wąskimi ramami system oferuje obecnie jeszcze bardziej transparentny design, zgodny z najnowszymi kierunkami w architekturze.\nObwodowe uszczelnienie między skrzydłem i ościeżnicą zapobiega kondensacji wody i przeciągom. Drzwi tarasowe LivIngSlide z ciepłą szybą dwukomorową mogą osiągać współczynnik przenikania ciepła nawet na poziomie Uw = 0,8 W/m2K, czyli lepszy od tego, jaki ma obowiązywać od roku 2021.\nZalety i funkcje drzwi podnoszono-przesuwnych z PVC Schüco LivIngSlide, film Schüco\nAluminiowe okna i drzwi tarasowe.\nKomfort i energooszczędność w dużej skali\nW nowoczesnej architekturze stosuje się wielkoformatowe okna i drzwi aluminiowe z dużymi przeszkleniami, które nadają jej otwarty charakter. Również tego typu stolarka może spełniać z nawiązką surowe wymagania na rok 2021. Na przykład w systemie Schüco AWS 75.SI+ produkowane są bardzo ciepłe okna, których skrzydła osiągają wysokość nawet 2500 mm.\nMaksymalną transparentność zapewnia wersja panoramiczna Schüco AWS 75 PD.SI z najwęższymi na rynku ramami o szerokości zaledwie 55 mm! Profesjonalni wykonawcy mogą realizować w tym systemie skrzydła rozwierno-uchylne o wysokości nawet 2500 mm. Takie okna z ciepłym pakietem szybowym mogą także osiągnąć współczynnik przenikania ciepła poniżej Uw=0,9 W/m2K.\nZalety okien panoramicznych Schüco AWS 75 PD.SI, film Schüco\nWybierając dom na kolejne dekady, inwestorzy coraz częściej myślą nie tylko o aktualnych potrzebach związanych z komfortem mieszkania, ale również o przyszłości, w której dzieci wyprowadzą się z domu rodzinnego. Najlepiej, by był on jak najbezpieczniejszy, a zastosowane w nim rozwiązania komunikacji maksymalnie ułatwiały codzienne funkcjonowanie bez względu na wiek czy kondycję fizyczną. Harmonijnym uzupełnieniem nowoczesnej architektury są bezprogowe drzwi balkonowe Schüco AWS 75.SI+, które tworzą pozbawione barier wyjście na taras lub balkon.\nDzięki systemowemu wspomaganiu otwierania i ryglowania obsługa dużych skrzydeł jest tak łatwa, że może być realizowana nawet przez dzieci czy osoby niepełnosprawne. Innowacyjna konstrukcja odwodnienia i uszczelnienia oraz zoptymalizowane strefy izolacji pozwoliły zapewnić doskonałą wodoszczelność drzwi balkonowych aż do 600 Pa (klasa 9A) i izolacyjność cieplną nawet poniżej Uw=0,9 W/m2K.\nRozwiązanie jest dostępne także w zwiększonej głębokości zabudowy 90 mm, która zapewnia jeszcze lepszą ochronę cieplną. Wraz z odpowiadającymi jej oknami AWS 90.SI+ stanowi idealną propozycję dla domów wysoko energooszczędnych, a nawet pasywnych.\nDrzwi balkonowe Schüco AWS 75.SI+ z progiem 0 mm, fot. Schüco\nZalety okien i drzwi balkonowych Schüco AWS 75.SI+ z progiem 0 mm, film Schüco\nWe współczesnej architekturze natura coraz częściej wypełnia wnętrza i je przenika. Takiego efektu nie sposób osiągnąć przy zastosowaniu tradycyjnych okien. Pozwalają na to spektakularne przeszklenia w systemie Schüco FWS 60 CV, który łączy design przeszklonej fasady z typowymi dla okien funkcjami otwierania. W systemie Schüco FWS 60 CV można realizować transparentne ściany z oknami rozwierno-uchylnymi całkowicie ukrytymi w wąskim słupie o imponującej wysokości nawet do 3,2 metra. Od zewnątrz nie można rozróżnić kwater stałych od otwieranych, a od wewnątrz wyróżnia je tylko wąski rowek i ewentualnie klamka… Przykładowy moduł przeszklonej fasady o wymiarach 1,2 m x 2,5 m z pakietem szybowym Ug=0,7 W/m2K uzyskuje współczynnik przenikania ciepła Ucw na poziomie aż 0,84 W/m2K.\nFasada Schüco FWS 60 CV z drzwiami balkonowymi obsługiwanymi manualnie i wysoko umieszczonymi skrzydłami uchylnymi obsługiwanymi zdalnie, fot. Schüco\nZalety i możliwości systemu fasadowego Schüco FWS 60 CV, film Schüco\nKolejnym rozwiązaniem, które pozwala stworzyć efekt przenikania się wnętrza z otoczeniem są, nagrodzone Złotym Laurem Konsumenta 2020 aluminiowe drzwi tarasowe: przesuwne i podnoszono-przesuwne Schüco ASE 80.HI. Skrzydła o wymiarach nawet 3,2 x 3,5 lub 3,5 x 3,2 m tworzą złudzenie szklanej ściany, gdyż widoczna strefa ich styku może być zredukowana do zaledwie 40 mm. Ślusarka może spełniać przy tym rygorystyczne kryteria termoizolacyjności nawet w standardzie pasywnym Uw≤0,8 W/m2K.\nZobacz zalety drzwi przesuwnych Schüco ASE 80.HI, film Schüco\nZłoty Laur Konsumenta 2020 w kategorii drzwi przesuwne\nWybierając okna i drzwi, poszukaj fachowych wykonawców stosujących solidne komponenty i sprawdzone, innowacyjne rozwiązania konstrukcyjne.\nMega-okna i inteligentny dom\nStolarka aluminiowa może zwiększyć oszczędność energii nie tylko dzięki swoim doskonałym parametrom, lecz także inteligentnym funkcjom. W połączeniu z inteligentnymi okuciami i siecią czujników realizuje np. zadania nocnego schładzania pomieszczeń latem czy krótkotrwałego wietrzenia zimą. Czujniki temperatury i dwutlenku węgla monitorują temperaturę, wilgotność i jakość powietrza, a w razie potrzeby dają elektroniczny impuls do zamknięcia lub otwarcia okien i drzwi tarasowych. Skrzydło może zamykać się także w razie pogorszenia pogody, np. silnego wiatru czy opadów deszczu. Stolarkę z mechatronicznymi okuciami można obsługiwać zdalnie, np. za pomocą smartfonu lub polecenia głosowego, a także manualnie – używając przycisku umieszczonego na klamce okna lub na skrzydle drzwi przesuwnych. Inteligentne opcje obsługi oferują także drzwi wejściowe Schüco AD UP z ukrytym modułem BlueCon. Dzięki niemu skrzydło może otwierać się automatycznie po otrzymaniu sygnału Bluetooth ze znajdującego się w jego zasięgu smartfonu.\nDrzwi wejściowe Schüco AD UP w wersji Design Edition z wbudowanym w skrzydło podświetlanym uchwytem, fot. Schüco\nZobacz inteligentne drzwi Schüco AD UP na filmie\nPolub Schüco na FaceBook'u\nCzy budynek pasywny jest opłacalny?\nPoprzedni materiał Porównanie 61 modeli drzwi zewnętrznych\nNastępny materiał Parowanie szyb - przyczyny i zapobieganie\nBudowa więźby dachowej - praktyczny poradnik...\nWiększość dachów domów jednorodzinnych ma tradycyjne drewniane więźby. Coraz więcej inwestorów...


Piątek, 20 kwietnia 2018 HURT & DETAL Nr 04/146. Kwiecień 2018\nRynek lodów jest dynamiczny i stale rośnie – wzrosty odnotować można zarówno w kategorii lodów tradycyjnych, jak i sorbetów, czy lodów jogurtowych. I choć Polacy sięgają po lody familijne przez cały rok, sezon wiosenno-letni jest w naturalny sposób dla branży lodowej okresem najwyższej aktywności. Marka Grycan – Lody od pokoleń zdradza sekrety dobrego przygotowania do sezonu.\nChoć polski konsument zaczyna postrzegać lody familijne jako deser całoroczny, szczyt sezonu dla tej kategorii to okres między kwietniem a wrześniem. To właśnie wtedy produkty powinny mieć zapewnioną dużo szerszą ekspozycję w lodówkach – będzie to możliwe jeżeli sprzedawcy ograniczą ekspozycję mrożonek.\nKlasyczne smaki lodów: bakaliowy, waniliowy, czekoladowy czy truskawkowy, to smaki cieszące się niezmiennie największą popularnością wśród konsumentów. Co za tym idzie, są one gwarantem doskonałej rotacji. Z drugiej strony, konsumenci są coraz bardziej ciekawi i śmiali w wyborze nowych smaków – lubią mieć szeroki i różnorodny wybór. Lody Grycan wychodzą naprzeciw obu tym oczekiwaniom: to doskonała oferta dla tych, którzy cenią produkty z kategorii premium, te najwyższej jakości – produkowane na bazie tradycyjnych receptur, rzemieślniczymi metodami – a równocześnie chcą cieszyć się szerokim wyborem różnorodnych smaków.\nJako produkt o doskonałej rotacji i marży Grycan daje właścicielom sklepów gwarancję zysków. Aby pomóc w optymalnym wykorzystaniu bonety czy zamrażarki, z całej oferty marka wybrała „najlepsze z najlepszych” czyli tzw. Bestsellery – 10 najlepiej rotujących produktów, których nie powinno zabraknąć w ofercie sklepów.\nDetaliści powinni zadbać o to, aby w zamrażarkach i bonetach znalazły się produkty, które najlepiej rotują – mówi Wojciech Kwestorowski, dyrektor handlowy marki Grycan – Lody od Pokoleń. W opakowaniach 500 ml są to lody Czekoladowe, Waniliowe, Truskawkowe i Bakaliowe oraz Sorbet z Mango i Sorbet z Malin. W opakowaniach 900/1100 ml największą popularnością cieszą się natomiast lody Bakaliowe, Czekoladowe, Waniliowe i Tiramisu.\nOferowanie klasycznych smaków w różnych pojemnościach jest bardzo dobrym i bezpiecznym rozwiązaniem, ale nawet przy niewielkich ekspozycjach dobrze jest też zróżnicować smaki, tworząc szerszą ofertę dla konsumentów. Zbyt duża liczba producentów, to zbyt szeroka oferta, która jest tylko pozornie atrakcyjna – w rzeczywistości stwarza ryzyko obecności źle rotujących i często słabszej jakości produktów w powtarzających się smakach – mówi Wojciech Kwestorowski.\nW zbliżającym się sezonie letnim szczególną uwagę warto zwrócić na odpowiednio szeroką ekspozycję sorbetów. Wśród Bestsellerów Grycana znalazły się dwa Sorbety z owoców, które zapewnią orzeźwienie w najbardziej upalne dni. Marka w swoim portfolio posiada 10 Sorbetów z owoców, z czego Sorbet z Mango i Sorbet z Malin są smakami, które w ubiegłych sezonach cieszyły się największym powodzeniem.\nKażdy sklep powinien zadbać o pełną ofertę z grupy wcześniej opisanych Bestsellerów, a także pełną ofertę naszych lodów impulsowych w kubeczkach 125 ml z łyżeczką. W tej kategorii posiadamy trzy smaki lodów tradycyjnych: waniliowe, czekoladowe i truskawkowe oraz dwa Sorbety z owoców – z Malin i z Mango – radzi Wojciech Kwestorowski. Wraz ze wzrostem możliwości ekspozycyjnych sklepu, na kolejnych etapach można sukcesywnie wzbogacać ofertę marki Grycan o kolejne smaki lodów tradycyjnych i Sorbetów oraz o dodatkowe kategorie – lody jogurtowe czy lody Dla koneserów.\nWarto zaznaczyć, że do produkcji lodów używamy tylko najwyższej jakości składników – nasze lody zawdzięczają kremową konsystencję świeżej śmietance kremówce, żółtkom jaj i mleku, a tajemnica ich bogatego smaku tkwi w ręcznie przygotowywanych dodatkach. Sami siekamy czekoladę do lodów czekoladowych, ręcznie krojone są także bakalie takie jak orzechy, figi czy rodzynki, a starannie wyselekcjonowane owoce do sorbetów kupujemy w szczycie ich dojrzałości i również przetwarzamy ręcznie. Siła i wyjątkowość wszystkich smaków lodów w naszej ofercie tkwi w rzemieślniczych metodach produkcji i tradycyjnych recepturach przekazywanych z pokolenia na pokolenie.\ntagi: GRYCAN, Lody od pokoleń, zarządzanie kategorią ,


Nie piję alkoholu, ile trzeba wypić, żeby mieć tyle we krwi? Pół litra? Mniej? Ile czasu i ile kilometrów zrobił za kółkiem w tym stanie, ktoś wie?\nLudzie czemu się zabijamy? Przecież słowo też zabija.\nLisica pewnie miała na pieńku z Durczokiem bo zawsze broniła i pijaków i pedofili kolegów\nDobrze że przerwała milczenie. To jakaś narzeczona tego Durczyka?\nPani Haniu , zero tolerancji także dla mężów stosujących przemoc , zero ukrywania bo skrzywdzi następną . Jak było z Tomkiem ?\nDożywotnio zabrac prawo jazdy i do pierdla... zbok i pijus.\nDurczok rower i wio.\nDlaczego sad wypuscil za kalcja tego potecjalnego morderce. Inny kierowca w podobnej sytuacji napewno by siedzial. Czyli nadal dla sodow sa rowni i rowniejsi.\ntvnowski POlitruk, pijak i POtencjalny morderca.\nNo i ma rację. Zero tolerancji dla idiotów.\nOstatnio jeden z angielskich kierowcow gwaltownie zawrocil na autostradzie i jechal pod prad. Ma siedemdziesiat lat. Byl pijany, nikomu nie wyrzadzil zadnej krzywdy, bo angielska policja dopadla go blyskawicznie. Od chwili zatrzymania odlicza siedem miesiecy spedzonych w w wezieniu. Angielska policja na wyposazeniu posiada specjalne wozy poscigowe, Audi, BMW o potwornych mocach silnikow.\nLisowa dobrze napisała. A myślałem, że będzie tego pijaczynę bronić...\nCzyli Durczok pójdzie siedzieć, bo wywinąć się od kratek może w przypadku umorzenia postępowania... Chyba, że sąd (tfu!) da zawiasy za - uwaga, dobre!!! - nieposzlakowaną opinię sprawcy... Ale chyba aż tak głupi sędzia nie będzie, bo Durczok ma wiele już za uszami...\nBył taki film z Michałem Douglasem "Upadek".\nNo chyba, że jej też się "przydarzy".\nOj oj tam oj tam P.Hania nie jest swieta\nGość: v nm,\nczy ten buc i alkoholik znowu się wywinie sprawiedliwosci jak wtedy z tymi narkotykami ? odrazajaca postac\nmoże jej nie chciał stuknąć, stąd niechęć?\nZnaczy, że niedługo Hanię złapią z 3 i pół.\n...i kto to mówi;Osoba,która też chyba dzięki promilom postąpila obrzydliwie wobec KOLEZANKI,a teraz moralizuje innych.....smiech na sali!!!!!\nzłodziejka mężów szlachetna, krystaliczna się odezwała\nKażdy ma swoje zdanie .Podzielam argumenty pani H.Lis z jednym spostrzeżeniem że jej wypowiedz śmierdzi mi z załatwianiem swoich prywatnych porachunków z panem Durczokiem\nRyzykowne stwierdzenie. Wiem z autopsji że co drugi dziennikarz i celebryta pije i jeździ samochodem\nPopieram pania Hanne. Dla mnie ten gosc to nikt. Tak sie stoczyć. .. a co najważniejsze mogl zabic niewinnych ludzi! Masakra! Co za Sądy mamy. ..strach pomyśleć. Moze pan Durczok następnym razem wjedzie w Sędziego po pijaku. ..i go zabije...\nGlupio zeznal ze podczas prowadzenia pojazdu dostal orgazmu\nJestes kretynem czy za duzo bierzesz?\nkto to jest ten Durczok? Kolega Himilsbacha? A juz wiem ten z reklam wodki\nNo i widzisz Kamil, w ciemną czteroliterową im wchodziłeś bez środków smarnych, a oni się biedzie wypieli...\nDzisiaj tez w fucktach TVN ani słowa o sprawie nie było ?\nMusial w przeszlosci bardzo nadepnac na odcisk , ze wlasnie w Jego sprawie zajela glos.Kiedy innym z branzy przytrafily sie podobne sprawy - milczala.Bez Jej wpisu tak czy tak trafilby przed oblicze Sadu.\nA co na to Pani Anna?\nA Pani Lisek miał w Kanadzie 2,6 promila i co ? Uciekał i się nie przyznawał... Ten Durczok przynajmniej powiedział że żałuje i PRZEPRASZAŁ...\nOna go nienawidzi bo lubi młode dziewczyny a klimakteryczki są przezroczyste.\nbiedna babina, mało zdolna, cała ta "kariera" to nieporozumienie, a teraz nikt jej nie chce to się wyżywa na kolegach. Durczok źle zrobił, ale pani Lis musiała mu dołożyć. Obrzydliwe, byle zwrócić na siebie uwagę. A swoja drogą co ten Lis w niej widział, o czym z nią rozmawiać ?\nKamil z Tomaszem nigdy za bardzo się nie lubili. Nie ma to jak stałość w uczuciach.\nJaki tam potencjalny morderca jak pasażerowi nawet nic się nie stało,nawet nie zaszczekał.\nZero wspólczucia dla lasek ktore sypiaja z czyims mezami. Tyle na temat tej pani\nKomuna zmutowala w katobolszewie.\nco to bmw x5 51 ? pnie redaktorku?