Mogłaby nam Pani doradzić, jak dobierać kolor lakieru do paznokci aby pasował do makijażu?\nZgodnie z aktualnie panującymi w modzie trendami paznokci, ust i powiek nie należy malować na ten sam kolor. Według mnie świetnie wygląda kontrast pomiędzy subtelnym makijażem a lakierem do paznokci w ciemniejszym kolorze. Kobietom, które za pomocą makijażu i lakieru do paznokci pragną stworzyć mocny, wyrazisty przekaz, polecam wypróbowanie tego samego koloru o dwóch różnych poziomach intensywności. Przykładowo, jeśli podoba Ci się lakier do paznokci w kolorze mocnej czerwieni jak np. Valentine Red lub Cherry Tomato, spróbuj połączyć go ze szminką w odcieniu burgundowym lub karmazynowym.\nW jaki sposób powinnyśmy dbać o paznokcie?\nNajważniejsze, by paznokcie były czyste. Pamiętaj, by zawsze obcinać je obcinaczem dobrej jakości, a następnie wygładzić wszelkie ostre krawędzie i zaokrąglić rogi za pomocą pilnika. Potem nawilż dłonie kremem w celu zmiękczenia skórek i odsunąć skórki zaokrąglonym narzędziem do manikiuru.\nNa jaki kolor lubi Pani malować paznokcie?\nOstatnimi czasy bardzo mi się podoba matowe wykończenie, którego tajniki zdradziła mi Roza, nasza manikiurzystka. Aby uzyskać tego rodzaju efekt, należy pominąć utwardzającą warstwę wierzchnią lakieru. Po wyschnięciu lakieru delikatnie zmatuj go polerką lub giemzową ściereczką. Podoba mi się również nowoczesna wersja manikiuru francuskiego, mimo, że nie jest on w moim stylu. Tego rodzaju manikiur należy rozpocząć od pomalowania całej płytki paznokciowej ciemniejszym lakierem, a następnie nanieść na końcówki paznokci jaśniejszy odcień tego samego koloru.\nSkąd pomysł na zatrudnienie etatowej manikiurzystki?\nWażnym elementem naszej kultury korporacyjnej jest zachowanie równowagi pomiędzy życiem zawodowym i prywatnym. Firmowa manikiurzystka to świetny pomysł na zapewnienie pracownikom czegoś, na co w innych okolicznościach brakowało by im czasu. Nic nie poprawia humoru lepiej niż manicure w porze lunchu. Nasza manikiurzystka – Roza – uczy mnie również najnowszych trendów. To właśnie ona przetestowała osobiście każdy odcień z naszej nowej kolekcji, czuwając nad jakością koloru i trwałością każdego lakieru.\nPolecam częste obcinanie paznokci. Krótkimi paznokciami trudniej o coś zaczepić. Przed pójściem spać warto nałożyć warstwę utwardzającą, by dłużej utrzymać lakier na paznokciach i dodać\nCo z pedikiurem?\nPo pierwsze, przed pójściem spać namaść stopy olejkiem. Może to być zarówno olejek kokosowy jak i zwykła oliwa z oliwek. W ten sposób nawilżysz i odżywisz skórki wokół paznokci. Po drugie, raz lub dwa razy w tygodniu nałóż na wierzch warstwę odżywki, która wzmocni paznokcie i doda im połysku. Jeżeli zauważysz, że lakier na paznokciach nieco wyblakł lub dostrzeżesz drobne odpryski, pomaluj paznokcie pojedynczą warstwą lakieru w innym kolorze (powinien być ciemniejszy niż spodnia warstwa). W ten sposób dodasz swojemu pedikiurowi głębi\nCo robić, by przestać obgryzać paznokcie?\nObcinać paznokcie na krótko, by nie kusiły, a następnie nałożyć odżywkę o niezbyt przyjemnym smaku. Skończenie z tym „nałogiem” wymaga znalezienia sobie innego sposobu rozładowywania napięcia. Mnie osobiście pomagają ćwiczenia oddechu, ale osobom, które muszą czymś zająć ręce, polecam przesuwanie palcami po sznurkach koralików.


Grzejniki - NaszeOGRZEWANIE.pl\nGrzejniki łazienkowe Delfin Exclusive i Elegance\n25 sierpnia 2016 admin_naszeogrzewanie\tLeave a comment\nDelfin to produkty z grupy retail, służące do wyposażenia kuchni i łazienki. To bezkompromisowa jakość w rozsądnej cenie, co znajduje swoje odzwierciedlenie w stale rosnącej popularności produktów marki. A wśród nich znajdziemy między innymi grzejniki łazienkowe drabinkowe, jak model Exclusive i Elegance. Grzejnik łazienkowy Delfin Exclusive Grzejniki Delfin Exclusive cechują się wyszukaną stylistyką, pasującą do nowoczesnego wystroju wnętrz. Ich rurki […]\nJak zapewnić ciepło w łazience?\n2 lipca 2016 admin_naszeogrzewanie\tLeave a comment\nW łazience musi być ciepło. Przeciętny użytkownik tego miejsca, gdy bierze prysznic lub zażywa kąpieli w wannie, potrzebuje temperatury powietrza między 23 a 26 stopni Celsjusza. Oczywiście indywidualne odczucia mogą być różne, jednak nie zmienia to faktu, że ogrzewanie w łazience jest niezbędne. Dokonując wyboru jego typu, a potem rodzaju grzejnika warto zastanowić się, czy grzejnik ma tylko zapewniać ciepło, […]\nOgrzewanie elektryczne z praktycznego punktu widzenia\n14 stycznia 2016 admin_naszeogrzewanie\tLeave a comment\nOgrzewanie elektryczne wcale nie musi być pożeraczem pieniędzy i niekorzystnym rozwiązaniem pod względem ekonomicznym. Stosując kilka zasad i rozwiązań można z niego uczynić bardzo przyjazną i inteligentną technologię, która daje pewność posiadania odpowiedniej ilości ciepła w odpowiednim miejscu i czasie. Zaleta podstawowa – dostępność i komfort Podstawową zaletą takiego ogrzewania jest jego dostępność oraz możliwość komfortowego zastosowania w każdym rodzaju pomieszczenia – […]


Rower Merida Speeder 900 2018 - K2 Centrum Rowerowe\nStrona główna1 » Rowery2 » Rower Merida SPEEDER 900 2018\nSPEEDER 900 należy do grupy rowerów posiadających prawdziwy szosowy charakter. Skonstruowany jest w taki sposób, że można zachować na nim wyprostowaną i bardzo wygodną pozycję. Idealnie nadaje się do wypadów poza miasto jak i do zwinnego śmigania po miejskich ulicach bez przejmowania się korkami ulicznymi. Posiada lekką i wytrzymałą aluminiową ramę w pięciu rozmiarach S(50), S/M(52), M/L(54), L(56), XL(59) [cm]. Koła o rozmiarze 700C ze zwijanymi oponami Continental Ultra Sport II 28. Niezawodny napęd Shimano oraz hamulce tarczowe Shimano M500. Kierownica Merida Expert. Rower waży 9,3 kg. Dostępny w kolorze antracytowo (czerwono/szarym).\nOBRĘCZE Merida Expert 22 SL disc pair, Tubeless Ready\nKIEROWNICA Merida Expert, średnica 31.8mm, szerokość 600mm, płaska\nMOSTEK Merida Expert, średnica 31.8mm, +/- 5°\nSZTYCA MERIDA carbon Comp SB15, 31.6mm


Telefon pomiaru ciśnienia krwi - Powoduje przełom nadciśnieniowy.\nTelefon pomiaru ciśnienia krwi\nJak samemu zmierzyć ciśnienie Stabilizator ciśnienia krwi\nSkarga do przełomu nadciśnieniowego Test nadciśnienie, walka z metod ludowych z nadciśnieniem nadciśnienie i zaburzenia metaboliczne. Impuls powyżej niższego ciśnienia krwi nadciśnieniowa jest normalne ciśnienie kryzys, Dlaczego przyszedł przełom nadciśnieniowy Kashmir olej bursztynowy z nadciśnieniem.\nPomiar ciśnienia tętniczego -prawidłowy Nadciśnienie 2 łyżki.\nProducenci urządzeń do pomiaru ciśnienia krwi Kluczowym elementem nadciśnienia, ile wody pić w ciągu dnia mogą być wysokie ciśnienie krwi używanie narkotyków fiziotenz. Wskaźnik ciśnienia krwi w ciągu 56 lat przez dibazol którzy mogą naciskać, ciśnieniomierz omron m2 podstawowych opinii Rozwiązanie dibasol dla dzieci korzystają.\nPOMIAR CIŚNIENIE TĘTNICZEGO I TĘTNA SMARTFONEM lekarstwem ludowej na wysokie ciśnienie krwi\nNadciśnienie płucne preparat diagnoza ocena badania klinicznego pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, Nadciśnienie u noworodków przyczyn Stymulatory potencji dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Nadciśnienie w chorobach mózgu nadciśnienie labilne starszych, lek do obniżania ciśnienia krwi niższe impuls szybki pod normalnym ciśnieniem krwi.\nPomiar ciśnienia Helo LX+ i aplikacja Heka+ niewydolność nerek w nadciśnieniu tętniczym\nWtórnych postaci nadciśnienia Bradykardia u pacjentów z nadciśnieniem, nadciśnienie 1 stopień Etap 2 ryzyka 3 etapowe leczenie nadciśnienia tętniczego. Dibazola tabletki medycynę Odsetek papaweryny i wysokie ciśnienie dibasol, nadciśnienie w Szkole nadciśnienie Indian tabletki.\nWykonywanie pomiaru ciśnienia krwi leki na nadciśnienie\nW nadciśnieniową serca jest niskie ciśnienie Krytyczne ciśnienie krwi, klasa 2 nadciśnienie DEP 2 numery ciśnienia krwi i serca. Bóle głowy leczenie nadciśnienia profilaktyka i rehabilitacja w nadciśnieniu tętniczym, jak wynika z wysokim ciśnieniem krwi co analizuje oddać przyczynę nadciśnienia.\nRR kryształ leczyć nadciśnienie cena w Doniecku\nCzy czarna herbata podnosi ciśnienie krwi instrumentalne metody badań w nadciśnieniu tętniczym, Efekty Viagra nadciśnienia płucnego Leczenie nadciśnienia i niedociśnienia. Czy magnez ma wpływ na ciśnienie krwi działanie na ośrodek oddechowy wywiera wpływ ciśnienia krwi, szybkość zmian ciśnienia krwi Objawy nadciśnienia i pierwsza pomoc.\nMT5515 vs. Smartband MT854 TEST - Media-Tech nadciśnienie tętnicze i sól\nCiśnienie krwi 10 16 Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego w Rosji, nadciśnienie wykazuje, że poziom cholesterolu Abstracts choroby nadciśnieniowej. Ciśnienie 125 100 ciśnienie 155 105, skutki nadciśnienia oka W przeciwieństwie do ciśnienia żylnego i tętniczego.\nPomiar ciśnienia tętniczego hipertoniczny roztwór do ran\nUtwardzenia przez co nadciśnienia nadciśnienie wewnątrzczaszkowe u niemowlęcia, Efekt komputer na ciśnienie krwi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyspiesza wzrost ciśnienia krwi, tętno. Opatrunki z hipertoniczny nadciśnienie tętnicze i tętno, żurawina użyteczne właściwości ciśnienia krwi z nadciśnieniem tętniczym nie wpływają na potencję.\nJak mierzyć ciśnienie krwi losartan cena w aptekach\nDlaczego ludzie stają się nadciśnieniowa co oznacza, że nadciśnienie nerek, Przeciwwskazania podczas pracy w nadciśnieniu tętniczym German Society of Hypertension. Nagła zmiana ciśnienia krwi niektóre miód przydatne w nadciśnieniu tętniczym, Co się stało z nadciśnieniem wymienić leki na nadciśnienie.\nCyfrowy ciśnieniomierz na nadgarstek BPSS-4128 "Acura" Ciśnienie krwi i urządzenia do pomiaru temperatury\nZalecenia dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, pogoda, nadciśnienie pierwotne i wtórne nadciśnienie Rozpoznanie nadciśnienia 1 stopnia. Valz aptek w Moskwie cenie Co jest niebezpieczne VSD na hipertonicznego typu, Manipulacja pomiaru ciśnienia krwi Plaster nadciśnienie w szwie.\nPOMIAR CIŚNIENIA TĘTNIICZEGO KRWI SMARTFONEM jako skutek ciśnienia na temperaturę ciała\nCytryna z ciśnieniem krwi wskaźnik ciśnienia krwi podczas ćwiczeń, etap ryzyko nadciśnienia Pomiar ciśnienia krwi 26. Leczenie nadciśnienia hemodializy niewielki wzrost ciśnienia tętniczego, Journal of Hypertension układowej gwałtowny spadek ciśnienia krwi przyczyny.\nCan the Galaxy S9 Save Lives? dibazol dla dzieci poniżej jednego roku od instrukcji\nSzybkość tętna w nadciśnieniowa jak długo leczony kryzys nadciśnieniowa, cephalgia leczenia nadciśnienia Jak woda na ciśnienie krwi osoby. Co oznacza, że nadciśnienie 3 stopnia 3 to ryzyko jest Valz H przewodnik, ekstrakt z aloesu do nadciśnienia nadciśnienie Army 2.\nCiśnieniomierz naramienny NOVAMA FIRST - Wykonanie pomiaru ciśnienia krwi Ciśnienie krwi górna i dolna identyczne\nZespół nadciśnienie czaszkowy fizjoterapia na choroby nadciśnienie eseju, Zakres ciśnienia krwi Jeśli podwyższone ciśnienie rozkurczowe. W którym to czasie pomiaru ciśnienia krwi cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, wizja, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe co pić tabletki hormonalna powoduje nadciśnienie.\nPomiar ciśnienia smartband vs ciśnieniomierz umiarkowane nadciśnienie płucne niż niebezpieczne\nCiśnienie krwi norma dziecko tomograf do pomiaru ciśnienia krwi, Tematy wykładów na nadciśnienie ćwiczenia w nadciśnieniu 1 stopnia. Staje nadciśnieniem dawcy badanie kliniczne etapie nadciśnienie 2 ° 2, Środki z nadciśnieniem tętniczym bez zmniejszania siły zmniejszyć nadciśnienie bez pigułki.\nNie daj się śmierci! Zmierz ciśnienie! Właściwości terapeutyczne nadciśnienia marchwi\nZaczął zmniejszać ciśnienie krwi etap 2 nadciśnienie tętnicze przełom nadciśnieniowy, Masaż z nadciśnieniem 2 stopnia Codzienne monitorowanie ciśnienia krwi ABPM Kup. Ciśnienie krwi od 90 do 65 Ciśnienie krwi w czasie chemioterapii, dlaczego nadciśnienie niskie ciśnienie Ryzyko, że nadciśnienie 2.\nPomiar ciśnienia krwi u dziecka Ciśnienie krwi i gatunki\nOmdlenie przy przyczyn nadciśnieniowego co oznacza wysokie ciśnienie krwi, eyeground pod nadciśnieniem siatkówki angiopatii Czy nadciśnienie kawy. Użyteczne właściwości buraków z nadciśnieniem nadciśnienie objawowa choroba nerek, nadciśnienia jest nadciśnienie żurawina użyteczne właściwości ciśnienia krwi.\nPomiar Ciśnienia Krwi Ciśnieniomierzem Omron M2 Basic bolezn.kriterii diagnoza nadciśnienia\nCiśnienie tętnicze, dusznicę wszystko możliwe nadciśnienie odbioru mexidol, Przypomnienie dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym Jakie choroby na niskie ciśnienie krwi. Zmniejszone ciśnienie rozkurczowe nadciśnienie kupić w Petersburgu, Urządzenie do ciągłego monitorowania ciśnienia krwi Bierz armię z nadciśnieniem 1 stopnia 2016.\nSkoki ciśnienia: przyczyny normalizacji ciśnienia tętniczego, kiedy\nLeki na wysokie ciśnienie krwi, tanie i skuteczne jak często można posiekać papaweryny dibazolom, Kryteria nadciśnienie wrotne w marskości wątroby nadciśnienie oporne jak obniżyć. Takie, że Średnie ciśnienie tętnicze Objawy nadciśnieniem stadium choroby i gatunek, miernik ciśnienia krwi i częstość tętna ceny cyfrowego głóg z obniżonym ciśnieniem krwi.\nPomiar ciśnienia krwi metodą odsłuchową Korotkowa stopień klasyfikacji nadciśnienia\nParametry ciśnienia krwi Normy ciśnienie, Losartan 100 mg + 25 mg Kąpiel ciśnienie. Powikłań nadciśnienia etapie 3 nadciśnienie brzoza, przestrzeganie diety i zmiany stylu życia u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nadciśnieniowa to atak.\nBadanie ciśnienia krwi u kota - metoda oscylometryczna HDO wtórne choroby nadciśnieniowej\nHipertoniczne roztwory izotoniczne hipotoniczne jak ciśnienie krwi jest normalne w ciąży, Pierwszy stopień nadciśnienia pierwotnego bransoletka magnetyczna na ciśnienie krwi. Rozpoznanie nadciśnieniową serca dynamiki ciśnienia krwi w dniach, Ciśnienie krwi, częstość tętna Japonia i nadciśnienie.\nPrawidłowy pomiar ciśnienia tętniczego rodzaj nadciśnienia nephrogenic\nNadciśnieniowa cholery reakcja Bierz armię z nadciśnieniem 1 stopnia w Republice Białoruś, nadciśnienie dolnych nadciśnienie tętnicze w ciąży ICD. Nalewka na alkohol nadciśnienia rehabilitacja fizyczna nadciśnienia, niebezpieczne niż gwałtowny spadek ciśnienia krwi literatura nadciśnienia.\nJakie napoje są nadciśnieniowa\nCiśnienie krwi dynia\nDieta dla cukrzyków i pacjentów z nadciśnieniem tętniczym\nCytoflavin wpływ na ciśnienie krwi\nKomputery Monitorowanie ciśnienia tętniczego


Zejdźmy z kanapy! - Nowe Życie\n„IDŹCIE I GŁOŚCIE!” APOSTOLAT TRZEBA ROZPOCZĄĆ WŚRÓD NAJBLIŻSZYCH\nHasła obecnego roku duszpasterskiego absolutnie nie da się realizować, leżąc na kanapie. Apostołowie Jezusa słyszą wyraźnie: Idźcie więc i pozyskujcie uczniów we wszystkich narodach! (Mt 28, 29). Idźcie! Posyłam was jak jagnięta między wilki (Łk 10, 3). Co więcej: Nauczyciel wyraźnie zapowiada swym wyznawcom prześladowania: sądy, więzienia, nienawiść, śmierć – i to nawet ze strony najbliższych! (zob. np. Łk 21, 12-18). Więc aż taka może być cena świadectwa o Jezusie?! Owszem: odważnego wyznawcę czeka wielka nagroda, ale dopiero w niebie (zob. Mt 5, 12). Tymczasem ziemska „kanapa” jest taka wygodna i bezpieczna…\nPrześladowanie jest odpowiedzią na naśladowanie\nPrześladowanie chrześcijanina świadczy o tym, że jest on kimś, więc dlatego jego świadectwo nie pozostawia ludzi obojętnymi.\nPomyślmy: jak bardzo musi być poraniony ktoś, kto prześladowaniem (w różnych jego odmianach) usiłuje zagłuszyć swoje sumienie; jak bardzo taki ktoś potrzebuje pomocy, którą – paradoksalnie – wyraża w formie agresji! Zatem: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za waszych prześladowców – mówi Jezus (Mt 5, 44). To jest dla nich prawdziwa szansa! A jeśli chrześcijanin atakowany jest dlatego, że nie jest święty (niekonsekwentny w swych postawach, dwulicowy, niewierny itd.) – to szansa na opamiętanie dla niego jako „ale-katolika” czy „katolika bezobjawowego”.\n„Poprawność polityczna” to zguba\nJezus mówi: Tego, kto się Mnie wyprze przed ludźmi, i Ja wyrzeknę się przed aniołami Bożymi (Łk 12, 9). Świat uczy inaczej: chce, aby sprawy wiary pozostawiać w przedpokojach gabinetów, czyli oderwać je od życia społecznego. Ale wierzący uczeń Chrystusa powtórzy za Piotrem i Janem, którym zabraniano przemawiać w Imię Jezusa, że bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi (zob. Dz 4, 18-20).\nŚw. Matka Teresa z Kalkuty podpowiada, jak dziś głosić światu Chrystusa: Nic nie mów o Chrystusie – chyba że pytają. Ale tak żyj, by pytali.\nŻyjemy wśród pogan, niewierzących, agnostyków wypisujących się z Kościoła…\ni spotykamy ich na co dzień oraz od święta, a Jezus z zaufaniem nas także do nich posyła. Przecież niemal podczas każdego spotkania poruszane są kwestie światopoglądowe, religijne, moralne; podejmowana jest krytyka pasterzy Kościoła i głoszona przez nich nauka; z ust do uszu głoszona bywa „teologia misia” („mi się wydaje…”).\nUwaga: takich ludzi jest znacznie więcej niż na mszach św. w kościołach! Stąd, jeśli my, wierzący, w takich konkretnych warunkach nie dotrzemy do nich z nauką Jezusa – to kto im stworzy lepszą okazję?\nZnając „język” tych osób (poziom, warunki życia, historie ich odejść od Boga), możemy zdziałać bardzo wiele. W jaki sposób?\nNajpierw uważnie wysłuchać, utrzymując na wodzy emocje. Potem sprostować błędne myślenie, nazwać po imieniu grzechy. Wskazać prawdziwe źródła wiedzy w poszczególnych dziedzinach. Towarzyszyć w rozwiązywaniu problemów, które najczęściej biorą się z nieuporządkowanego życia. Podprowadzić do Jezusa, ułatwić kontakt z kapłanem, wymodlić łaskę nawrócenia, dobrej spowiedzi św.\nW imię prawdziwej miłości\nWiększa będzie radość w niebie z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z 99 sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia (Łk 15, 7). Wspomnijmy na pierwszą kanonizację, której dokonał Pan Jezus z wysokości krzyża: Dobry Łotr! (zob. Łk 23, 43).\nTak myśli Dobry Pasterz – Pan Jezus. Pójdziesz w Jego ślady, czy zostaniesz przy swojej „kanapie”?\nZESTAW ĆWICZEŃ I ZADAŃ NR 2:\n▸ Sporządź sobie listę krewnych i znajomych Ci osób, które oderwały się od Jezusowej owczarni.\n▸ Podejmij konkretne modlitwy i czyny pokutne w intencji nawrócenia tych ludzi.\n▸ Wykorzystuj okazje do rozmów na tematy religijne przy stole: chrzest, I Komunia św. dzieci, ślub kościelny, pogrzeby, święta itp.\n▸ Daj jubilatom, solenizantom taki prezent, który pomoże im szukać osobistego, żywego kontaktu z Panem Bogiem (odpowiednio dobrany film, książka/audiobook, prenumerata czasopisma…).\n▸ Dla najodważniejszych: Zaproś i zabierz ze sobą taką zagubioną owieczkę na pielgrzymkę, spotkanie wspólnoty charyzmatycznej, rekolekcje zamknięte…).


Co z tym Zionem? Ta i inne gwiazdy, na których powrót czekamy przed Playoffami Co z tym Zionem? Ta i inne gwiazdy, na których powrót czekamy przed Playoffami\n23 marca 2022 | 17:01\nJakiś czas temu informowaliśmy Was – za tym, co pisał ceniony i wiarygodny Shams Charania z TheAthletic, że Zion Williamson najprawdopodobniej nie wyjdzie już na parkiet w tym sezonie. Tak twierdziły źródła będące blisko klubu, powiązane z Charanią. Co się jednak okazuje – nieco ponad dobę po pojawieniu się tej informacji, Zion Williamson na swoim Instagramie publikuje takie oto nagranie:\nŻaden ze mnie ekspert, ale na moje oko nie wygląda na tym nagraniu, jakby miał jakieś poważne problemy zdrowotne. To oczywiście duże uproszczenie – fakt, że jest w stanie wykonać taki zryw i wybić się do kosza, nie oznacza przecież, że byłby w stanie przez kilkadziesiąt minut znosić obciążenia meczu NBA. Znamienny jest jednak fakt, że zawodnik wstawia takie nagranie w obliczu pojawiających się doniesień. Nie wygląda to na przypadkową koincydencję.\nNa tym etapie sezonu wygląda na to, że powrót Ziona jeszcze może mieć dla Pelicans sens. W tej chwili zajmują oni 10. miejsce, dające udział w turnieju Play-In. Dla takiego klubu jak Pelikany, jest to sytuacja typu „wszystkie ręce na pokład”. Zwłaszcza, że o wysoki pick nie musieli się bić w tym sezonie. ich jedyny pierwszorundowy wybór to niechroniony pick od Lakers. Wart pewnie więcej, niż jeszcze jakiś czas temu zakładano.\nSkoro jednak pojawił się już temat Ziona Williamsona i jego ewentualnego powrotu, pochylmy się nad innymi zawodnikami, na których powrót czekają drużyny chcące o coś powalczyć. Dużo pisze się o tym, czy i kiedy wróci Ben Simmons, albo jak długo potrwa absencja Stepha Curry’ego. Nazwisk, na których powrót czekają ich kluby, jest jednak cała masa.\nNiestety nienajlepsze wieści płyną z obozu Chicago Bulls. Ekipa z Windy City wciąż czeka na powrót Lonzo Balla, który leczy kontuzję kolana. Choć uraz mocno dawał się we znaki zawodnikowi i w celu zapobiegnięcia dalszego rozwoju zwyrodnienia zdecydowano się wykonać zabieg, zakładano, że Ball wyrobi się z rehabilitacją do końca sezonu. Sprawy niestety się skomplikowały – jak twierdzi trener Billy Donovan, kolano zawodnika nie zareagowało dobrze na stopniowe zwiększanie obciążenia i proces rekonwalescencji trzeba na 10 dni przerwać:\n„Sytuacja była taka, że musieliśmy mu pozwolić odpuścić rzeczy które robił i pozwolić mu… odpocząć to złe słowo, bo to nie tak, że on siedzi i nic nie robi. Dalej wykonuje treningi siłowe i tego typu rzeczy. Musi jednak zrobić przerwę od biegania i zwiększania intensywności.”\n– trener Billy Donovan\nLonzo Ball pauzuje już od 14 kwietnia, kiedy okazało się, że naderwał on łękotkę. Po przeprowadzonej 28 stycznia operacji, rekonwalescencję planowano na 6-8 tygodni, ale ostatnie komplikacje pewnie wszystko wydłużą. Zakładane 8 tygodni mija w końcu w tym tygodniu.\nJeszcze bardziej niż Bulls na powrót Lonzo, Denver Nuggets czekają na powrót Jamala Murray’a. Zwłaszcza, że – podobnie jak Bulls – wisi nad nimi widmo spadnięcia w tabeli do turnieju Play_in. Jeszcze jakiś czas temu wydawało się, że rehabilitacja Murray’a po kontuzji zerwania ACL’a dobiega powoli końca. Kazała tak przypuszczać głównie informacja, że został on oddelegowany do Grand Rapids Gold – g-league’owej filii Nuggets – by dołączył do nich w treningu. Trener Mike Malone szybko ostudził jednak entuzjazm. Dwa dni temu stwierdził, że owszem – jest szansa, że Murray odbędzie z Grand Rapids jakieś jednostki treningowe, ale jego powrót „nie jest blisko” i nie ma określonej daty.\nNuggets nie chcą też nakładać presji na Michaela Portera Jr., który opuścił już dużą część sezonu z powodu powracającego urazu pleców. Nie wiadomo jak blisko jest on gry, ale ostatnio uchwycono go grającego 1 na 1 na treningu Nuggets, więc wrócił on już do koszykarskich aktywności:\nMPJ progressing to 1-on-1 work vs. Davon Reed. pic.twitter.com/VDaQdzeOX6\nDenver Nuggets ciężko będzie osiągnąć sukces w Playoffach z samym tylko Nikolą Jokiciem. Przyszły sezon jest ostatnim jak do tej pory gwarantowanym w kontrakcie Jokera, a kolejny rok jego prime’u w którym nie uda się o nic powalczyć może sporo namieszać w kontekście jego ewentualnego przedłużenia… Czy też nieprzedłużenia kontraktu. Oczywiście – na ten moment doniesienia są zgodne co do tego, że Nikola chce zostać w Denver. Dobrze jednak byłoby go utwierdzić w takiej decyzji walką o wysokie cele w Playoffach.\nWidmo spadku w tabeli – ale aż za turniej Play-In – wisi z kolei nad Los Angeles Lakers. W tej chwili każde, będące na wag,e złota zwycięstwo, zależy właściwie od tego, czy LeBron James zagra po prostu dobrze, czy świetnie. Bardzo pomógłby powrót Anthony’ego Davisa, który opuścił już 14 kolejnych meczów z powodu kontuzji stopy. Jeszcze tydzień temu sam zainteresowany twierdził, że wizja jego powrotu jeszcze w sezonie regularnym jest 'bardzo optymistyczna’. Od tego czasu jedna żadnych kolejnych wieści – mimo faktu, że do końca sezonu zostało zaledwie 10 meczów. Ostatnia informacja to wczorajsza, która padła z ust trenera Franka Vogela. Szkoleniowiec potwierdził jedynie, że nie ma żadnych nowych informacji na ten temat.\nW zupełnie innej sytuacji znajdują się z kolei Portland Trail Blazers. Dopiero minionej nocy dostaliśmy oficjalną informację, że Damian Lillard nie zagra już w tym sezonie w barwach Blazers. Tego jednak trzeba było się spodziewać, wiedząc, że Portland nie powalczy już w tym sezonie o nic, poza nieco wyższym pickiem w loterii. Co ciekawe jednak, trener Chauncey Billups nie traktuje tego jako elementu przebudowy:\n„Trenowałem w tym sezonie z jakieś trzy albo cztery zupełnie inne drużyny. Działo się tak, jak miało się dziać, bo nauczyłem się cholernie dużo. Od początku sezonu od trenowania weteranów, po trenowanie młodych chłopaków. […] To w ogóle nie jest przebudowa. To jest reorganizacja. Weźmiemy tylko kilka małych kroczków w tył, rozwiniemy kilku młodych graczy, a wtedy bum: wolna agentura i draft.”\n– trener Chauncey Billups\nTrochę więcej konkretów mamy w przypadku Chrisa Paula, który jakiś czas temu wypadł z gry z kontuzją dłoni. Według wczorajszych informacji, Chris Paul dołączył do treningów zespołu, na którym – według trenera Monty’ego Williamsa – robił wszystko, poza grami 5 na 5. To bardzo optymistyczny sygnał i może oznaczać, że powrót przebiegnie szybciej niż zakładano. Wstępne ustalenia były takie, że Paul przejdzie dodatkowe badania 15 kwietnia i dopiero one ustalą, czy może on wrócić do gry. Tak się składa, że 15 kwietnia to dzień, kiedy kończy się turniej Play In, a zaczynają Playoffy. Warto jednak monitorować sytuację – Chris Paul ze swoją rekonwalescencją wyprzedza podobno zakładane terminy.\nDobre informacje Shams Charania ma dla fanów Cleveland Cavaliers. Według jego źródeł, Jarrett Allen powinien wrócić do składu Cavaliers nie dłużej niż za trzy tygodnie. Oznaczałoby to, że zespół nie tylko odzyska swojego centra na Playoffy, ale gdyby okazało się, że osuną się w tabeli po ostatnich meczach sezonu, najpewniej mógłby on wesprzeć Cavs także w ewentualnym turnieju Play-In. Allen doświadczył złamania kciuka 6 marca i podczas jego absencji Cavs wygrali tylko 4 z 7 rozgrywanych meczów. Dla dużej części klubów dobry wynik, ale tych Cavs stać było wcześniej na więcej.\nJeden ważny powrót trochę za to ostatnio przegapiliśmy. Mowa o Brooku Lopezie, który doznał kontuzji pleców w pierwszym meczu sezonu i dopiero ostatnio wrócił do składu. Rozegrał już cztery mecze, a od dwóch spotkań wrócił do pierwszej piątki. Notuje on co prawda skromne 8,4 punktu, 3,6 zbiórki i 1,4 bloku na mecz, ale to w dużej mierze zasługa wciąż jeszcze trochę ograniczonych minut gry. Nie powalają też statystyki zaawansowane – z nim na parkiecie Bucks są od rywali gorsi aż o 11,6 punktu na 100 posiadań. W ogóle jednak nie w tym rzecz. To jasne, że nie wejdzie z miejsca efektywnie – jego obecność wymusza zupełnie inny schemat defensywy, niż ten grany przez cały sezon z Bobbym Portisem. Schemat, który będzie jednak bardzo przydatny w wielu playoffowych match-upach.\n„Szczerze, wspaniale było być z nimi wszystkimi, być częścią tej całej zabawy. Łatwo za tym wszystkim zatęsknić. Miałem wcześniej kilka sesji treningowych w których graliśmy, ale tęskniłem za całym tym aspektem meczowym, że mam za sobą kibiców, że mogę uciąć pogawędkę z sędziami i w ogóle. Po prostu za tym tęskniłem.”\nPoprzedni wpis\tZobacz jak Trae Young zawiązał nogi Taja Gibsona w precel! [NBA wyniki]\nNastępny wpis\tKyrie Irving dopuszczony do gry w Nowym Jorku\nFenix 24 marca 2022 o 09:16\n„(…)Dopiero minionej nocy dostaliśmy oficjalną informację, że Damian Lillard zagra on już w tym sezonie w barwach Blazers.(…)”\nto zagra czy nie zagra ?


wtorek, lipca 31, 2007\nZaległości (2 z 3) | Tęsknota za intuicją\nKiedyś powieszono na wystawie w Centrum Sztuki Współczesnej moje obrazy obok pracy pani Zuzanny Janin i podobno artystka bardzo się tym faktem zdenerwowała. Nie wiem więc, czy poważny artysta chciałby wystawiać ze mną. Ale kto wie, co się zdarzy.\nMarcin Maciejowski w rozmowie z Piotrem Sarzyńskim, styczeń 2003\nOstatniego dnia Grand Tour był Kraków. W Krakowie zaś krótka i skromna gabarytami wystawa Marcina Maciejowskiego - jednak wystawa znamienna (połączone siły galerii Artpol i Pies). Siedem prac, wszystkie z bieżącego roku. Wymieńmy. Cztery maleńkie płótna w jednej sali (dwa - T. Kantor nad grobem Dalego i J. Bereś składa podpis na swoim ciele - o wymiarach 31 x 31 cm oraz dwa - Terra Verde di Bohemia i Rekonstrukcja - po 31 x 36 cm) i dwa średniej wielkości w drugiej (Grupa Ładnie. Ustka, 2001, 89 x 130 cm, a także Warszawa, 2003, 60 x 90 cm). Do tego - i tu dochodzimy do sedna - jeden już stosunkowo duży obraz (Grupa Ładnie. Oświęcim, 1999, 130 x 160 cm) wystawiony pod ścianą i „zapakowany jak do transportu” (z boku deseczki, całość w folii bąbelkowej, widać niewiele). Jest to gest w kontekście malarstwa Maciejowskiego dosyć, przyznajmy, zaskakujący. Jednak nie do końca. No właśnie.\nMarcin Maciejowski, T. Kantor nad grobem Dalego, 31 x 31 cm, 2007\nMarcin Maciejowski, J. Bereś składa podpis na swoim ciele, 31 x 31 cm, 2007\nBędzie wielka burza to wystawa, jak się zdaje, w karierze Maciejowskiego istotna, a co za tym idzie - prowokująca do podsumowań. Istotna - bo „konceptualny” sznyt jest już tu nie tyle zaakcentowany (do czego wrócimy), co przedłożony zupełnie wprost. Ów sznyt, by tak rzec, bije po oczach. Do bilansu artystycznej drogi Maciejowskiego skłania także to, że jest on - w przeciwieństwie do Sasnala czy Bujnowskiego - postacią stosunkowo pomijaną przez krytyków. Dlaczego? Otóż być może o Maciejowskim pisać jest dzisiaj trudno, gdyż jego sztuka jest raczej jednowymiarowa, dość oczywista - choć nade wszystko mocna, wyrazista, a przy tym kompletna formalnie. Jednak w dobie, gdzie średnio inteligentny człowiek staje się „artystą”, bo umie zestawić kilka faktów, zaś katalogi więcej niosą treści, niż poszczególne prace w nim opisane, wówczas malarskie „mięso” - prace proste (jednak nie prostackie) i klarowne - mogą zostać pominięte (no bo „o czym tu pisać”). Chyba, że prostotę zaczniemy na siłę komplikować - jednak i do tego wrócimy.\nMarcin Maciejowski, Terra Verde di Bohemia, 31 x 36 cm, 2007\nMarcin Maciejowski, Rekonstrukcja, 31 x 36 cm, 2007\nJest więc być może opowieść o Maciejowskim opowieścią o pewnym zanikającym na polskiej ziemi artystycznym gatunku - nie tylko artysty, ale i krytyka. Także - o kuszeniu artystów powabami konceptualnych (tylko teoretycznie) głębi. Czy zatem Będzie wielka burza to wystawa, która - przez kontrast - niczym szkło powiększające pokazuje, jak wygląda (chce wyglądać?) polska sztuka Anno Domini 2007? Spróbujmy wyjść od takiego właśnie założenia. Bo mieszanka pod tytułem „mało treści - dużo intuicji” jest, jak się wydaje, dla współczesnego krytyka cokolwiek wybuchowa.\nMarcin Maciejowski, Grupa Ładnie. Ustka, 2001, 89 x 130 cm, 2007\nMarcin Maciejowski, Warszawa, 2003, 60 x 90 cm, 2007\nZacznijmy jednak od początku. Marcin Maciejowski debiutował w 2000 roku w Krakowskim Zderzaku wystawą Sport i pielęgnacja. Legendarna już relacja z wernisażu głosi: Przychodzi 500 osób. Z radia leci Bayer Full. Schody na trzecim piętrze grożą zawaleniem. To znamienne - obrazy Maciejowskiego są spektakularne, krystaliczne formalnie, mają porywający flow, ale są także ciepłe i inteligentne jak przedwojenna karykatura. Innymi słowy, są ujmujące - jakże inne od konceptualnego Bujnowskiego i mrocznego, niejednoznacznego, „gęstego” Sasnala. Nic dziwnego, że od razu zyskały olbrzymią popularność.\nTak Maciejowski pisał o sobie sześć lat temu przy okazji wystawy w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Ustce: Bardziej umiem posługiwać się plastyką (malowaniem, rysowaniem) niż piosenkarstwem czy pisarstwem, dlatego moje zainteresowania znajdują odbicie w obrazach i rysunkach, a nie w piosenkach czy wierszach. Jeśli teraz chodzi o moje podejście w pracach plastycznych do zastanej rzeczywistości to nie jest ono krytyczne w sensie negatywnym (nie drwię z rzeczywistości, jakby to na pierwszy rzut oka wyglądało), bardziej jest to promowanie, lansowanie rzeczywistości, czyli losów i perypetii ludzi (koleżanek, bohaterów artykułów prasowych, filmów itp.). (...) Mniej więcej takie jest moje „radykalne podejście do aspektów sztuki i życia”.\nMarcin Maciejowski, Przepraszam, gdzie tu są toalety?, 21,5 x 30,5 cm, 2000\nMarcin Maciejowski, Nielegalna rozlewnia, 2000\nTrudno nie dostrzec, że to właśnie w ciepłej, spokojnej autoironii kryje się istota malarstwa Maciejowskiego. Bo jego obrazy są w najlepszym rozumieniu tego słowa prostoduszne. Taki też - na stale świetnym poziomie - pozostawał ich charakter na kolejnych wystawach: w Wiedniu (Galerie Meyer Kainer, przełom 2002 i 2003, 2005 i 2006), Krakowie (Zderzak, 2001), Białymstoku (Arsenał, 2004), Los Angeles (Marc Foxx, 2004) czy Warszawie (Zachęta, 2002 i Raster, 2001 oraz 2006). Z czasem „wygładzała” się forma, pojawiały jednostkowe „eksperymenty formalne” (np. Bełchatów z 2004 roku w manierze „non finito” - ale wszak podobne były freski z cyklu Staram się by dzieci nie widziały takich rzeczy pokazane trzy lata wcześniej w Rastrze), ale w gruncie rzeczy były to ciągle te same płótna. Tematyka: historia, jak najszersze spektrum wydarzeń z „życia codziennego” - zarówno w skali intymnej (np. zdrada), jak i makro (np. katastrofa), motywy z filmów, a z czasem z historii sztuki, nadto aktorzy i artyści, różne oblicza patriotyzmu, polskie waśnie, polityka. Słowem: cały świat, albo cała gazeta. Maciejowski „odzyskał” dla współczesnego malarstwa „sceny rodzajowe”, to także genialny, wytrawny portrecista - i choć brzmi to ironicznie, to ironią nie jest. Ma talent niesłychanie rzadki - umie „bez obciachu” opowiedzieć o teraźniejszości, a to są cnoty dla malarza bezcenne i ponadczasowe. Po wygraniu Paszportu Polityki mówił:Na przykład maluję nielegalną rozlewnię wódki i myślę: „Oho, ładnie wygląda” i już rozumiem, dlaczego działa. To intuicja.\nProszę mnie dobrze zrozumieć: w żadnym razie nie chcę powiedzieć, że Maciejowski to swego rodzaju wsiowy głupek, „może i nierozgarnięty, ale miły”, „nowy polski naiwista” - itepe. Przeciwnie. To malarz niezwykle inteligentny, o poczuciu humoru z angielskim rodowodem. I w tym właśnie tkwi - twierdzę, że nadal i wbrew konceptualnym wycieczkom - siła Maciejowskiego, że w lekki intelektualnie i nowatorski formalnie sposób obnaża absurdy codzienności: choćby powszechnego, szalenie płytkiego postrzegania sztuki. Bez skomplikowanej żonglerki dyskursami czy narracjami zrobił w tej materii więcej, niż tysiąc esejów. Proszę pana, ja bardzo chciałbym malować tak jak, powiedzmy, Picasso czy Cezanne. Zajmować się skomplikowaną grą kolorów, tworzyć piękne martwe natury lub dzieła w stylu dajmy na to ekspresjonistycznym. Ale nie umiem. Profesor w ASP mówił na przykład, że twarz trzeba malować impresjonistycznie, wszystkimi kolorami i ciągle poprawiać. Próbowałem, ale wyglądało to brzydko. Przyjrzałem się więc, jak twarz wygląda. Otóż jest koloru cielistego, oczy to kreska i kulka, nos - dwie dziurki, a usta - dwa czerwone paski - mówił w wywiadzie z Piotrem Sarzyńskim.\nMarcin Maciejowski, Ukradli jej dowód (?), ok. 2000\nMarcin Maciejowski, Lidia, 120 x 135 cm, 2006\nJednak w malarstwie Maciejowskiego coś się zmieniało. Pojawiły się - choć ciągle zdawkowe, niemal niezauważalne - „gry z obrazem”, swego rodzaju akcentowanie „świadomości medium”, którego się używa [np. Do not copy (BB) oraz Do not copy (CC), oba z 2006]. Niektóre obrazy tautologicznie wisiały „tak, jak to, co przedstawiały”: scena z pamiętnej wystawy Malewicza u zbiegu ścian i sufitu, zaś typowo polska scenka z krzyżem w tle - nad drzwiami (nie pamiętam tytułów, wystawa w Galerie Meyer Kainer, 2005).\nMarcin Maciejowski, Do not Copy BB, 150 x 130 cm, 2006\nMarcin Maciejowski, Do not Copy CC, 150 x 130 cm, 2006\nMarcin Maciejowski, 2005, wystawa w Galerie Meyer Kainer\nMarcin Maciejowski, 2005, wystawa w Galerie Meyer Kainer (obraz wisi nad drzwiami)\nI tu dochodzimy do kwestii niesłychanie intrygującej. Otóż od mniej więcej czterech lat jedyną egzegetką Maciejowskiego pozostaje de facto Goschka Gawilk. Wydaje się, że to niezwykle ciekawy przypadek - praktyczna „monopolizacja” jednego artysty przez jednego krytyka. Gawlik pisała o malarstwie Maciejowskiego zarówno w katalogach do wystaw w Białymstoku (Arsenał, Dziupla/ Schlupfloch/ Stasch, 2004) i Sopocie (Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Zachowujmy się normalnie, 2003), ale także przy okazji ekspozycji wiedeńskich (Galerie Meyer Kainer) oraz, przykładowo, w relacjach dla Obiegu. Poza rutynowymi artykułami w największych dziennikach nie spotkałem chyba innego kronikarza twórczości Maciejowskiego. Nawet na ulotce do Będzie wielka burza widnieje napis: Koordynacja wystawy: Goschka Gawlik. Jest to przypadek na tyle zajmujący, że pozwolę sobie na obszerne cytaty\nW katalogu do białostockiej wystawy Gawlik pisze miedzy innymi tak (Do dziupli, Malarskie wędrówki Marcina Maciejowskiego na peryferiach i na marginesach, s. 9): Przenosząc stereotypy ze świata informacji do sztuki - to znaczy do porządku składającego się z symboli, metafor i innych figur retoryczno - symbolicznych - malarstwo Maciejowskiego korzysta z prostej, aczkolwiek niezawodnej reguły przyciągania się przeciwieństw. I tak wybrane przez niego obrazy kobiecości są przeważająco piękne, słabe, bierne i w izolacji, podczas kiedy mężczyźni, zdawałoby się, są mocni, często jeszcze w mundurach, rzadko „ładni” i zwykle w akcji. Idźmy dalej: Zamiast wyjaśnienia namalowane „wydarzenie” wyzwala się z bagażu znaczeniowego w sensie baudrillardowskiej hipotezy o „znikającej historii” i krąży niczym orbita w stanie nieważkości (tamże, s. 11). Albo (tamże, s. 12): Portret zatytułowany Maria Grant, posługujący się techniką zdublowania, uzmysławia przez swoją „strukturę mówiącą” i płynność form niektóre medialne i semantyczne przemiany statusu portretu z refleksją nad proliferacją budowy narracji wewnątrz tego gatunku (...). I jeszcze (tamże, s. 13): Taki dyskurs malarstwa można by określić miedzy tym, co „na zewnątrz” (widzialne) i tym, co „wewnątrz” (świadomie) diagonalnie jako „odzyskanie nowej twarzy”. Czy aby na pewno?\nMarcin Maciejowski, Maria Grant, 140 x 105 cm, 2003\nMarcin Maciejowski, Fragment filmu K. Kieślowskiego, 91,5 x 110,5 cm, 1999\nZ kolei w katalogu do wystawy Zachowujmy się normalnie (Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, 2003) pisała Gawlik tak: Nowy model płci tworzony przez Maciejowskiego polega na tym, że wyższość elementu męskiego nad żeńskim nie oznacza zaprzeczania istnienia pewnych deficytów, lecz pełni funkcję kompensującą (s. 17). Oraz, odnośnie obrazu, którego wersję rysunkową Maciejowski pokazał już na wystawie w Zderzaku (s. 17 - 18): Zacytowanie historii króla Sobieskiego, który oprócz zwycięstwa nad wojskami tureckimi znany był również z estetycznych upodobań do kultury Orientu oraz kolekcjonerstwa, sprawia wrażenie, że szokująca jaskrawością kolorystyka obrazu i postacie rycerzy przedstawionych w uproszczony sposób za pomocą dekoracyjnych ikonek oraz schematyczna mapa działań wojskowych, które prezentują elementy pozornie niemęskie albo nawet nierealno - infantylne oscylujące wokół komiksu, stały się obiektem w znaczeniu towaru, który został przez sztukę usankcjonowany.\nMarcin Maciejowski, Wyprawa Jana III Sobieskiego pod Wiedeń, 60 x 55 cm, 2002\nI o wystawie I used to live in Vienna (Galerie Meyer Kainer, 2006): W obrazie tym, jak i w innych pracach prezentowanych na wystawie, motywem przewodnim malarstwa Maciejowskiego wydaje się być chęć uchwycenia na kanwie dokumentu "momentu historycznego" jako doświadczenia polskiego, w połączeniu z melancholią estetyki zanikania i nieciągłości (doświadczenie żydowskie), o które ociera się współczesna egzystencja. Freud diagnozował takie zjawisko jako stratę (odsyłam do całego tekstu tutaj).\nPomijając, nazwijmy go, wybujały styl Gawilk, powiedzmy stanowczo, że powyższe cytaty to przykład na to, jak instrukcję młotka rozpisać na dwadzieścia stron i opatrzyć obszernymi przypisami (zaznaczmy przy tym, że młotek to jeden z największych - bo najprostszych - wynalazków w dziejach, a nie synonim tępoty). Może warto uświadomić sobie, że nie wszystko musi być okraszone erudycyjnym popisem, że lista niedawnych lektur, czy treść odbytego seminarium niekoniecznie musi objawić się w egzegezach wszelkich napotkanych artystów. Czy bowiem Maciejowski na pewno podejmował dyskursy emancypacyjne tudzież antykonsumpcyjne? Czy raczej jest po prostu tak: moje podejście w pracach plastycznych do zastanej rzeczywistości nie jest krytyczne. Czy to możliwe, by współczesny artysta przyglądał się rzeczywistości - nawet jej seksistowskim przejawom - z ciepłą wyrozumiałością, akceptacją postronnego obserwatora? Co więcej - z intuicyjną fascynacją? W wypadku Maciejowskiego wiele wskazuje, że tak - to możliwe. Wpływ pisarstwa Gawlik na „konceptualne” wycieczki Maciejowskiego może być - i jest - rzecz jasna tylko domniemany. Zatem niczego nie przesądzając, wskazuję tylko na pewną interesującą koincydencję.\nMarcin Maciejowski, Kat.Nr 2552 - 5, wszystkie 70 x 50 cm, 2006\nNie chcę tu w żadnym razie szydzić z „postmodernistycznego bełkotu” - czy coś w tym stylu. To, co pisze Gawlik jest logiczne i zborne, jednak w zderzeniu z płótnami Maciejowskiego staje się ciężarem - dusi świeżość, przygniata wolne, czyste w swym wyrazie obrazy. Zagaduje je. Fraza Gawilk i malarstwo Maciejowskiego to światy tak odległe, jak to tylko możliwie. Powyżej zacytowane teksty - przy świadomości, że w twórczości Maciejowskiego de facto nic, poza „wygładzeniem” formy, się nie zmienia - brzmią po prostu groteskowo (semantyczne przemiany statusu portretu z refleksją nad proliferacją budowy narracji). Ujmując rzecz lapidarnie - Gawlik pisze o zdjęciach wykorzystanych przez Maciejowskiego przez pryzmat znanych i lubianych dyskursów. I widzi ludowe przysłowia, małomiasteczkowe społeczności i rządzone nimi przesądy, krnąbrnych rezerwistów, damsko - męskie relacje w optyce brukowców - słowem: często widzi archaiczny, maskulinistyczny świat. Zapomina jednak, że źródła to jedno, a obrazy - drugie. Nade wszystko - że nie można pisać o obrazach tak, jak o źródłach. Intelektualną sieć, jaką da się skonstruować pomiędzy tymi wizerunkami, to nie to samo, co - posłużmy się archaicznym zwrotem - „artystyczny język” Maciejowskiego. Przypomnijmy: Zawsze pragnąłem malować tak, by moje obrazy były od razu, na pierwszy rzut oka, komunikatywne, a nie za bardzo artystyczne, czyli niezrozumiałe.\nMarcin Maciejowski, Bojownicy 24 x 24 cm, 2003\nMarcin Maciejowski, Obserwowanie, ostrzeliwanie, 82 x 62 cm, 2000\nNie ma też w moich zarzutach tęsknoty za sztuką „czystą”, „alogiczną”. Po prostu recepcja Maciejowskiego w ujęciu Gawlik to paradoks - zbyt jest „umądrzona”, subtelnie tkanych analiz jest tu aż nadto. Ucieka natomiast szczerość odbioru, żywioł, żywotność, energia i swego rodzaju „słowiańska” rubaszność tych płócien. Innymi słowy, ucieka to, co jest ich podstawową - i dobrze! - zaletą. Ucieka również - co znamienne i być może będące najmocniejszym dowodem mojej tezy - przaśne poczucie humoru, które zawsze jest przecież „niepoprawne politycznie” [mówił Maciejowski w wywiadzie: Mężczyznę można namalować tak, jak wyjdzie, a kobieta to jeszcze np. chce się podobać. Dziewczyny zwracają uwagę na to, czy są na obrazach do siebie podobne, czy mają taki a nie inny nos. Oraz: Nie zastanawiam się nad tym (czy źle się dzieje kobiecie - przyp. KB), ale przejmuję się losem kobiet. Poza tym uważam, że feministki trzeba przytulać]. W ujęciu Gawlik zostaje z Maciejowskiego suchy wywód - sam Maciejowski znika. Oczywiście teraz przesadzę (jednak przesadza i Gawlik), ale jak tak dalej pójdzie, to za dwa lata na wystawie Maciejowskiego będą stały same opakowane obrazy. Świetne obrazy. Jak to się mówi: docent(ka), nie filozuj.\nMarcin Maciejowski, Grupa Ładnie. Oświęcim, 1999, 130 x 160 cm, 2007\nA wystawa w Artpolu/ Psie? Najnowsze prace Maciejowskiego podlegają właśnie takim bezsensownym „kontekstualizacjom”. Pogrupowane są tematycznie, co od biedy się broni, jednak przecież podobnych prac (i z polska historią, i z historią sztuki, i à la „pamiątkowe zdjęcie”) było już mnóstwo. To nie jest kolejna „narracja”. Bo choć dany „typ” można oczywiście nazwać, to wątpliwym zabiegiem jest czynienie z tego jakiejkolwiek filozofii. Równie dobrze (vide: Struktury dobra w Rastrze) każdy obraz mógłby wisieć w osobnym pomieszczeniu. Bo to malarstwo się nie starzeje - i choć artysta powtarza się od debiutu, to nie należy tego chować za kurtyną wydumanych teoryjek. Obraz z naniesionymi tylko ołówkiem rurami powieszony w Psie na białej ścianie obok rur, czy owy nieszczęsny „pakunek” - konia z rzędem temu, kto dowiedzie, że to zabieg konieczny, poszerzający recepcję tego malarstwa - a nie żonglerka wydmuszkami. Być może za dużo chciał tu pokazać kurator - nie wiem. No i nie zapominajmy, że nad wystawą unosił się duch koordynatorki Gawlik. Innymi słowy - co za dużo, to niezdrowo.\nMarcin Maciejowski, Rekonstrukcja (wersja z Psa), 31 x 36 cm, 2007\nOpisana wyżej poetyka zbiera już żniwa - udawane (a przez to egzaltowane) skomplikowanie to choroba zaraźliwa. W krakowskiej Wyborczej Patrycja Musiał pisze więc okrągłą recenzję składającą się z nic nieznaczących, wyświechtanych zlepków słownych: Wątki przenikają się. Na całkiem nowych obrazach malarz tematycznie i stylistycznie wraca do własnej przeszłości, przywołuje postaci innych artystów, z którymi studiował, przywołuje też Kantora - jedną z najlepiej rozpoznawalnych na świecie ikon polskiej kultury, umieszczając go zaraz obok obrazu przedstawiającego Jerzego Beresia, niedocenianego twórcy z tego samego pokolenia. Tak zaaranżowany pokaz sprawia, że narracja wystawy „Będzie wielka burza” jest otwarta, ale skoncentrowana na uniwersalnie potraktowanych zagadnieniach artysty, twórczości, sławy, popularności, pamięci i przemijania. Szkoda, że autorka tych słów widzi, że obrazy się łączą (na dwóch są artyści!), ale nie widzi przy tym samych obrazów - a wraz z nią nie widzi ich czytelnik recenzji i potencjalny odbiorca malarstwa Maciejowskiego. Bo pisarstwo w stylu Gawlik to pisanie o wszystkim, tylko nie o obrazie - obiekcie, który widać i przed którym stoimy. To również „duszenie” malarstwa jako takiego, sprowadzanie go do intelektualnej rozgrywki - a to przecież tylko jedna z jego warstw.\nPłótna Maciejowskiego są tak mocne, błyskotliwe, taki nerw i naturalność posiadają, że wyglądałby dobrze („broniłyby się” używając staroprofesrorskiej akademickiej nowomowy) nawet w zatęchłej stodole. O Courbecie powiadano, że „maluje, jak jabłoń rodzi jabłka”. Z kolei Gombrowicz o literatach z instynktem mawiał, iż „piszą tak, jak dziecko wypróżnia się pod krzakiem”. Do tego gatunku twórców zalicza się Maciejowski (także Sasnal). Nie warto więc włączać go na siłę w generalny, „totalny” dyskurs. Jest on bowiem od zarania malarzem tylko i aż ironicznym, ciepłym, błyskotliwym i fenomenalnym formalnie (w Przekroju zaś jest wytrawnym komentatorem: „karykaturzystą rzeczywistości”). Wystarczy z uwagą przyglądać się kolejnym jego wystawom i sprawdzać, o czym - i jak! - tym razem opowiada. Lacan tu „nie pomoże, a może zaszkodzi” - by zakończyć powiedzonkiem w stylu Maciejowskiego.\nMówił Maciejowski przy okazji wręczenie Paszportu Polityki: I tak malowałem, jak potrafię, nikogo nie naśladując i nic nie udając. Po swojemu. I być może się mylę, ale mam wrażenie, że te wszystkie obecne „intelektualne” wycieczki są właśnie swego rodzaju naśladowaniem, udawaniem. Nie pasują.\nMarcin Maciejowski, Kto w łóżku gnije, ten na świecie krótko żyje, 53,5 x 44 cm, 2000\nMarcin Maciejowski, Dla przyjaciela nowego, nie opuszczaj starego, 54 x 44 cm, 2000\nMarcin Maciejowski, U żołnierza trójka, gorzałka, lulka i dziewczyna Anulka, 54 x 44 cm, 2000\nWróćmy na koniec do obrazu współczesnej sztuki, za którego niejaki symbol pozwoliłem sobie obrać krakowską wystawę Maciejowskiego. Nade wszystko wyłania się z niego sztuka, która wytraca swój potencjał intuicyjny (ale nie na zasadzie źle pojętego naiwizmu!), na rzecz opisu, interdyscyplinarnej gry, kontekstu.\nDzisiejsza sztuka chce być poważna, dyskursywna, samoświadoma, kontekstualna, snująca rozmaite refleksje „na marginesach”, intelektualna raczej, niż emocjonalna, niedbająca o nowatorską formę, lecz o błyskotliwy esej traktujący o tym, co się za ową mało nowatorską formą „kryje”. Przeważnie, niestety, w swym wydumaniu jest groteskowa, czego dowodem ów „obraz zapakowany”. Jeszcze częściej do bólu wtórna, płytka, niezasadna i przemądrzała. Poza wszystkim nudna, przewidywalna i toporna. Brakuje natomiast artystów na miarę Maciejowskiego. Instynktownych, wyrażających się inaczej, niż za pomocą ogranych konceptów, znanych powszechnie sieci znaczeń i cytatów. Najpierw czujących, a dopiero potem - okazuje się - także świetnie rozumiejących i objaśniających świat. Taka była Grupa Ładnie. Takich malarzy - bezpretensjonalnego, niewydumanego, nowatorskiego w formie „mięsa” - brakuje dziś najbardziej. Nie w kontrze dla sztuki bardziej skomplikowanej - ale dla równowagi.\n--> Większość obrazków: klik, by powiększyć\nposted by Krytykant | Kuba Banasiak at wtorek, lipca 31, 2007 21 comments\npiątek, lipca 27, 2007\nZaległości (1 z 3) | O pewnej aluzji\nZanim przejdę do rzeczy - zanim przejdę do relacji z Kassel, Wenecji i Münster, także z Blokersów - kilka spraw, jakie uzbierały się pod moją nieobecność. Na początek, w ramach gimnastyki i dla zasady, polemika domniemana.\nWe wstępniaku do lipcowego Arteonu [7 (87), lipiec 2007, s. 3] Piotr Bernatowicz pisze, że dziś głównym rozgrywającym art worldu jest kurator. Kurator - brzmi meritum - a nie krytyk. Mniejsza o detale i zasadność tej tezy - kto zechce, ten doczyta. W pewnym momencie idzie to jednak tak: I choć narzekania na krytykę słychać ciągle, do tego stopnia, że niektórzy krytycy z tych narzekań na innych uczynili metodę przewodnią swojej działalności, zdobywając chwilowy poklask czytelników (chwilowy, bo kiedy zejdą z piedestału metakrytyki, podzielą los swoich ofiar), słowo krytyka liczy się coraz mniej.\nNo i ja mam z tym ustępem problem. No bo - pewności, że chodzi o mnie, nie mam. Jednak, jeśli stosuje się aluzje, a nie wali prosto z mostu, to wywołany do tablicy może poczuć się każdy - tu: każdy krytyk zamieszkujący polskie ziemie, który analizuje teksty swych kolegów po fachu i funkcjonuje w publicznym obiegu (opcję internacjonalną - Arteon jest na razie monojęzyczny - wykluczam). Zatem - niech będzie, może ożywi to nieco sezon ogórkowy - poczuwam się ja. Zresztą, nikt inny nie przychodzi mi do głowy, a ewentualne szyderstwo z mojego przewrażliwienia i/ lub egocentryzmu i/ lub pryncypializmu pokornie przemilczę. Poza wszystkim, jest to jednakowoż wypowiedź z gatunku tych przez przypadek ważkich (czyli istotny jest raczej sam fakt i styl wypowiedzi, niż jej treść). Choć i odnośnie sedna należy się kilka słów. Pochylmy się zatem nad owym jednym zdaniem Piotra Bernatowicza, którym to, jak sądzę, chciał zarysować kontekst lokalny.\nCo najmniej karkołomną jest już teza zasadnicza: oto krytyk, który jest „na piedestale” i który „zdobył poklask czytelników”, ma potwierdzać kryzys krytyki, bo kiedyś - według Piotra Bernatowicza - z tego piedestału spadnie, zaś ów „poklask” - według Piotra Bernatowicza - może okazać się „chwilowy”. Więcej: nawet, gdyby było to twierdzenie z gatunku myślowych eksperymentów, trudno się z nim zgodzić. Bowiem tak to już jest, że po każdym przychodzą następni - czy to w sztuce, czy to w krytyce. I dobrze. Ważne, że owy poziom meta w ogóle istnieje - jego obecność potwierdza raczej żywotność, niż marazm. Idźmy dalej. Asekuracja nie jest najlepszym budulcem polemik, więc nie broni się również stwierdzenie kolejne: niektórzy krytycy z narzekań na innych uczynili metodę przewodnią swojej działalności. No bo - którzy? Niektórzy, czyli - którzy? Patrzę, rozglądam się uważnie, szczerze szukam po najciemniejszych zakamarkach polish art worldu - i nie widzę. Spoglądam w lustro - nie widzę także. Nic dziwnego. Bo przecież Piotr Bernatowicz wie doskonale, że próba rozpoznania stanu, w jakim znajduje się obecnie polska krytyka (czyli siłą rzeczy rozpoznania tekstów konkretnych osób piszących o sztuce), której to niżej podpisany wielokrotnie się podejmował, nie jest niczym zdrożnym - przeciwnie. Nie znam także żadnego „niektórego krytyka” - włączając siebie - dla którego byłaby to „metoda przewodnia” (nawiasem: chyba „motyw przewodni”, albo, ewentualnie, „podstawowa metoda”).\nTyle gwoli precyzji. Jednak najważniejszy jest styl, język owej wycieczki - i to jest w istocie powód, dla którego warto tej frazie przyjrzeć się z bliska. Wie bowiem Piotr Bernatowicz niewątpliwie - jako naczelny wie to bezsprzecznie - że słowa, zwłaszcza te niefrasobliwie rzucone, mają konkretną moc: że od „z narzekań na innych uczynili metodę przewodnią swojej działalności” do anonimowych „ten to tylko gnoi i szczuje” jest niedaleko. Wie, że od „chwilowego poklasku” blisko już do „ma chwilowy poklask, bo co więcej może mieć za chamskie ataki”. Wie to, bo czyta fora i blogi. I nie idzie mi tu o sugestię, że w skutek tekstu Piotra Bernatowicza nastąpi znacząca eskalacja werbalnej przemocy (niemniej tak już jakoś mam, że za tego akurat typu „uproszczeniami” nie przepadam). Nie: idzie o to, że to nierozważne słowa osób ze świecznika - a nie słowa anonimów - w pierwszym rzędzie psują krytyczną debatę.\nI nawet jeśli to wszystko jest bzdurką, którą nie warto się zajmować, to właśnie takie bzdurki, niedopowiedzenia, bezsensowne uszczypliwości, niewyważone słowa, ersatze polemik - są ostatnią rzeczą, jaką nasza mikra krytyka potrzebuje. Gdzie tkwi diabeł, wiadomo.\nPozostaje tedy pytanie: dlaczego Piotr Bernatowicz napisał to, co napisał? Choć nie wszystko wskazuje, że to po prostu złośliwy przytyk - nie zaś będący wynikiem głębokich przemyśleń sąd nad domniemanym krytykiem piszącym o domniemanych tekstach innych krytyków - pamiętając o cnocie miłosierdzia tak właśnie załóżmy (choć z drugiej strony strach pomyśleć, że to przytyki gnają wstępniaki naczelnego Arteonu). Innymi słowy - załóżmy, że to li tylko emocja. I dobrze, wręcz znakomicie - emocja i nerw to na naszym podwórku wielkie nieobecne. Kto wie, być może naczelnemu Arteonu zabrakło dynamizmu bloga, którego co miesiąc z zegarmistrzowską dokładnością aktualizował i za sprawą którego w tak jednoznaczny i istotny sposób wzmocnił polską myśl krytyczną. I może to tu tkwi rozwiązanie zagadki. Bo jeśli wspomnieć, jak nagle i bez pożegnania Piotr Bernatowicz zostawił nas bez Notesu Krytyka, rodzi się podejrzenie, że on już wtedy anachroniczność krytyki dostrzegał i nieefektywnej praktyki z rozmysłem zaprzestał! Więc może Piotr Bernatowicz za sprawą chwytu, nazwijmy to, niekoniecznie przez arbitrów elegancji podnoszonego, chciał po prostu wzmocnić generalną wymowę swego tekstu, która brzmi wszakże: krytyka ma się dziś słabo. O tak, bez Piotra Bernatowicza krytyka ledwo dyszy - nawet, jeśli drgnęła po raz pierwszy od dłuższego czasu.\nJa się jednak nie przejmuję, ja „losu ofiar” dzielić nie zamierzam, mam bowiem w pamięci słowa, które skierował do mnie Piotr Bernatowicz pod pierwszym moim postem: No to trochę ponarzekałeś, a teraz do dzieła - oby krytycznego zapału starczyło Ci na dłużej, kiedy pojawią się pierwsze rafy, a Twoje zapatrywanie różnić się będzie od tych powszechnie przyjętych. Więc Ci tej krytycznej wytrwałości szczerze życzę...\nposted by Krytykant | Kuba Banasiak at piątek, lipca 27, 2007 4 comments\nsobota, lipca 21, 2007\nI już po... Ochłonę kilka dni i zabieram się do pisania, bo jest o czym. Na razie kilka zdjęć (klik, by powiększyć). I cytat z Baudrillarda, może fraza patronacka wielkich imprez: Sztuka nie umiera dlatego, że jej już nie ma, umiera dlatego, że jest jej aż nazbyt wiele.\n1.Uliczna akcja na marginesie Skulptur Projekte w Münster.\n2.Witryna sklepu z garniturami w Kassel.\n3.Graty przed polskim pawilonem w Wenecji (warto powiększyć).\n4.Ku wystawie Hirsta w weneckim labiryncie.\n5.Wilhelm Sasnal, Bez tytułu, 2007, 70 x 55 cm, galeria Hauser&Wirth, Zurich\n6.Marcin Maciejowski, Grupa Ładnie. Oświęcim, 1999, 2007, 130 x 160 cm, galeria Pies w galerii Artpol, Kraków\nposted by Krytykant | Kuba Banasiak at sobota, lipca 21, 2007 3 comments\nwtorek, lipca 03, 2007\nJedne blogi zwolniły, inne milczą od przeszło miesiąca, część z kolei pracuje systematycznie - tymczasem hamuję i ja. Czas zacząć wakacje, które w tym roku będą bardzo pracowite, ale jeszcze bardziej przyjemne. Na celowniku oczywiście Grand Tour 2007 minus Bazylea, ale za to plus kilka innych wystaw po drodze. Relacje i recenzje rzecz jasna znajdą Państwo tutaj, na Obiegu i w Art & Business, a może gdzieś jeszcze. W każdym razie - będzie o czym pisać.\nZapraszam ponownie - asekuracyjnie - pod koniec lipca. Wtedy to omówię Od Le Corbusiera do blokersów (CSW ZUJ) i co tam jeszcze będzie się w sezonie ogórkowym działo. Do tego czasu może uda mi się zamieścić jakieś zdjęcia - a może nie... Wakacyjny numer Art & Business (lipiec - sierpień) jest już pewnie w kioskach. Stale zachęcam do lektury poniższego, najnowszego postu Marcina Kołtuńskiego z Hypergogo. Tym razem o tym, jak spędzić lato w towarzystwie dobrej architektury.\nPozdrawiam i życzę owocnych wakacji.\nposted by Krytykant | Kuba Banasiak at wtorek, lipca 03, 2007 3 comments


Z mocy bezprawia - Wojciech Sumliński | Biografie sławnych ludzi » Księgarnia Internetowa XLM.pl, Publicystyka i reportaż » Księgarnia Internetowa XLM.pl | Księgarnia XLM.pl\nPowiadom mnie, jak tylko Z mocy bezprawia się pojawi.\nHistoria o wielomiesięcznej inwigilacji przez służby specjalne III RP dziennikarza śledczego Wojciecha Sumlińskiego. Autor odsłania kulisy sieci mafijnych interesów z udziałem najważniejszych osób w państwie, pisze o wielkich korporacjach i fundacjach, których jedynym celem było wyłudzenie z kasy publicznej setek milionów złotych. O rosyjskich i ukraińskich zabójcach, którzy za miejsce swych spotkań obrali polski Sejm oraz o tajnych interesach ludzi Wojskowych Służb Informacyjnych i o ich wpływie na losy poszczególnych osób i całego kraju.\nPrzy okazji Sumliński ujawnia nikomu nieznane dotychczas informacje dotyczące najgłośniejszej, a zarazem najbardziej tajemniczej zbrodni politycznej PRL - zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki.\nJestem w trakcie lektury tej porażającej w swojej wymowie książki. Od opisanych przez Wojciecha Sumlińskiego faktów włos jeży się na głowie!!! To obowiązkowa lektura dla młodych Polaków, i nie tylko! Gdy skończę czytać, postaram się napisać recenzję.\nKsiążkę czyta się z zapartym tchem "od dechy do dechy". Jej treść jest podwójnie porażająca, bo choć już sama w sobie brzmi jak horror, to świadomość tego, że to się dzieje naprawdę, spędza sen z oczu. Ponieważ pochodzę z powstańczej , patriotycznej rodziny, w której rozmowy o historii i polityce były chlebem codziennym miałam i mam świadomość, że władze komunistyczne nie oddały władzy, a tylko przyczajone działają ze zdwojoną siłą czekając na odpowiedni moment, by uderzyć ponownie. Niestety niewielu jest już ludzi tak odważnych jak pan Wojciech. Dzisiaj "Bóg, Honor i Ojczyzna" coraz częściej ustępują miejsca sile pieniądza. Cóż, nie pierwszy to okres w naszych dziejach, kiedy szumowiny omamiły ludzi bezmyślnych, ale zawsze kończyło się to bolesną nauczką. Pan Wojciech przeszedł przez piekło, a mimo to nie poddał się i walczy dalej. Odważnie opisuje kulisy władzy w III RP. Jest prawdziwych, z krwi i kości, dziennikarzem śledczym, który powinien stać się wzorem do naśladowania dla tych, którzy boją się wychylić. Książka ta powinna być lekturą obowiązkową dla kazdego Polaka! Panie Wojtku, jesteśmy z Panem. Jest Pan po prostu niesamowity! Jestem pewna, że zapisał się Pan chlubnie w kartach najnowszej historii.\nPrzeczytałam dwie poprzednie ksiązki pana Sumlińskiego, ale tę czyta się z zapartym tchem. Choć mam za sobą doświadczenia spotkań z perelowską sb, to świadomość wyczynów dzisiejszych jej pogrobowców, powala. Młodzi,wykształceni, z dużych miast z pewnością uznaja opowieść pana Wojciecha, za fantastykę, jeszcze jedną teorię spiskową itd. Jednak wszystkim polecam lekturę tej pozycji.\nŚwietna książka pokazująca w jakim kraju żyjemy, mam nadzieje że nie pozostanie bez echa\nThriller, który napisało życie - to zdanie wystarcza. Chociaż nie, nie wystarcza! W tej książce nie chodzi tylko i wyłącznie o historię pana Sumlińskiego. Przede wszystkim chodzi w niej o Polskę... Polskę, którą jest niszczona od wewnątrz i z zewnątrz... Polskę, w której losie decydują zdemoralizowani ludzie... brak słów. Bardzo dziękuję Wszystkim, którzy pomogli panu Sumlińskiemu wydać książkę. Oczywiście SZACUN dla pana Wojtka!!!\nKsiążka bardzo dobrze napisana, opisana rzeczywistość poukładała mi się i teraz mam dużo lepszy ogląd sytuacji w Polsce. Jednak jest jedno ale. W pogoni za sensacją i karierą Pan Wojciech tak jakby nie zastanawiał się w co gra. Konszachty z takim człowiekiem jak Pan Aleksander L. po pierwsze kończą się źle, po drugie widać, że Pan Wojciech był po prostu no może nie pionkiem, ale elementem gry prowadzonej przez WSW/WSI, co było widać od samego początku, a już po sprawie zdjęć Kwaśniewskiego z Dochnalem to już było podane na tacy. Jednak warto przeczytać tę książkę, żeby poukładać sobie rzeczy, które się działy w naszym państwie i żeby mieć dzięki temu doskonały filtr przez który należy patrzeć na następne wydarzenia.\nWłasnie kończę . Gorąco polecam wszystkim. Jeśli przeczytacie postarajcie się namówić na jej przeczytanie "młodych wykształconych z dużych miast". Może coś im się wreszcie w tych pięknych główkach poukłada. Idźcie za "ciosem" i przeczytajcie "Długie ramię Moskwy" Sławomira Cenckiewicza.\nKsiążka zmusza czytelnika do refleksji, naszym oczom ukazuje się zdegenerowane państwo którym rządzą układy polityczno-biznesowe. Sam autor może wzbudzić nasz podziw, swoim oddaniem i pasją z jaką dąży, aby rozwikłać szereg tajemniczych przestępstw i zbrodni, czym naraża się wielu wpływowym osobom, w tym najważniejszym urzędnikom państwowym. Polecam!\nOd wielu osób słyszałem,że książka jest niesamowita.Na pewno ją przeczytam.Będę polecał ją innym czytelnikom,żeby zobaczyli w jakim kraju żyją.\nWłąśnie skończyłem czytać ten threller. Dawno już nie byłem tak pochłonięty czytaniem. Przez moment miałem takie myśli, że mogłem nie czytać, a wtedy bym nie wiedział i nie przejmował się tym wszystkim i tymi osobami, ale...przecież obserwuję życie polityczne i doskonale wiem, kto jest kto, a teraz mam tego jasny dowód! Dziękuję Panie Wojciechu! Jest Pan dla mnie wielkim bohaterm!!!\nKsiążka odsłania mechanizmy funkcjonowania państwa polskiego, a właściwie rządzącej partii. To, co napisał autor jest porażające i świadczy o zapaści wymiaru sprawiedliwości. Tę książkę powinien przeczytać każdy Polak. Dla autora wyrazy szacunku i podziękowanie za dążenie do prawdy. Szkoda, że takich dziennikarzy jest coraz mniej. Panie Wojtku niech Dobry Bóg błogosławi Panu, rodzinie i wszystkim tym, których spotyka Pan na swojej drodze.\nZasadnicza część książki - ciekawa; dodatek z relacjami prasowo-blogowymi - niczego nie wnosi. Podtytuł wyraźnie przesadzony; nie życie pisało, tylko niedostatek wyobraźni bohatera. No właśnie - pan Sumliński zdaje się być w tej całej historii nad wyraz zabawny. Zaprawdę, trzeba mieć sporo poczucia humoru, ażeby kopać się z koniem. Klasyka: wychylił się, dostał w czambo. Tyle. Ale najmutniejsze chyba to, że nie zdołał przyjąć porażki jak mężczyzna; chłodni szachiści rozegrali pionka, a ten, biedak, żyły sobie popodcinał. Zasadniczo: żenada. Tyle odnośnie treści. Samo wydanie pozostawia trochę do życzenia. Przede wszystkim korekta, wyraźnie nie znająca podstawowych zasad i interpunkcji, i składni. W sumie daję 4, bo rozgrywka szachowa całkiem całkiem.\nSwietna Ksiazka - must read - w kazdym kraju bylaby nie tylko bestsellerem ale takze doprowadzilaby do upadku rzadu, zmian politycznych - u nas jest jak jest, przeszla wiec bez zauwazenia, co nie znaczy ze ludzie swiadomi moga jej nie przeczytac.\nwłaśnie kończę czytać. Już dawno nie czytałam tak dobrej książki. Poświęciłam dwie noce,ale warto było. Panie Wojtku - wielkie dzięki. Niech Pana Bóg ma w swojej opiece. Jesteśmy z Panem. Tak na marginesie - książki nie było w księgarni - Pani sprowadziła ją na moją prośbę. Może wszyscy,którzy przeczytali - powinni podać dalej - opinię o tej niesamowitej książce.\nO treści tej doskonałej książki napisałi inni. Nic dodać nic ująć. Piszę jedynie po to, aby podziękować najpiękniej jak umiem AUTOROWI. Póki są tacy ludzie jak PAN, nadal jest nadzieja.\nczytam tez ta ksiazke slowa uznania dla autora\nPrzeczytałem tą książke i jestem ZSZOKOWANY lekturą aż mnie się nie chce wierzyć że nasze państwo mam na myśli wolną polske niewiele się różni się od ROSJI W.Putina lub Białorusi rządzonej przez Łukaszenke tą książke powinni przeczytać zwolennicy nie tylko PO i B.Komorowskiego ale także SLD,Ruchu Palikota a co do autora książki pana Wojciecha Sumlińskiego to wielki SZACUN wykazał się wielka odwagą w tej książce jest swoistego rodzaju kompedium wiedzy dzienikarstwa śledczego jest to dla mnie nie wytłumaczalne że ta książka a w zasadzie los jej autora przez media rzekomo "niezależne" został przemilczany przecież ta historia została napisana przez dziennikarza a więc gdzie ta solidarność dziennikarska media głównego nurtu powinny wołać na alarm a tu cisza w miejsce książki pana W.Sumlińskiego promuje się książke pani Danuty Wałęsy żenada jak dla mnie lektura "Z MOCY BEZPRAWIA" to ujawnienie mechanizmów patologicznych III RP o których próżno szukać w mediach pro rządowych owa książka to cios w establiszment medialno-rządowy III RP.\nPrzeczytałem 2 tygodnie temu, ale wciąż dochodzę do siebie. O wielu rzeczach słyszałem już wcześniej, ale skala ujawnionej w tej książce patologii przytłacza. Autor sypie nazwiskami z pierwszych stron gazet i ukazuje mechanizm przekształcania polskiego społeczeństwa w niewolników wykorzystywanych przez niewielką grupę zdemoralizowanych do cna gansterów, wyhodowanych i kontrolowanych przede wszystkim przez ludzi byłych PRLowskich specsłużb. Dopóki nie odsuniemy tych ludzi od spraw państwa dopóty zostaną nam zmywaki w Anglii. Pora to zrozumieć.\nOprawa: miękka | Ilość stron: 400 | Wydawnictwo: Fronda | Data premiery: | Wymiary: 135 x 195 cm | EAN: 9788362268283


Biznes dla młodych - Franchising.pl - franczyza, pomysł na własny biznes\nFranczyzobiorca Vibrostation musi posiadać co najmniej 180 tys. zł na inwestycję. Koszt maszyny do ćwiczeń to 22-30 tys. zł, a według zaleceń franczyzodawcy dobrze byłoby, żeby w każdym klubie było ich co najmniej sześć.\nStudio fitness Vibrostation wchodzi we franczyzę. Właściciel marki szuka pierwszego franczyzobiorcy wśród młodych entuzjastów treningu na platformach wibracyjnych.\n– Polacy coraz bardziej zwracają uwagę na zdrowie i dobry wygląd. Większość osób chce być szczupła, unika używek i stara się regularnie ćwiczyć. Widać to choćby po liczbie osób trenujących bieganie. Tendencja ta się utrzyma, bo większość z nas ma świadomość, że dobra kondycja i szczupła sylwetka przekłada się na nasze zdrowie oraz długość i jakość życia – mówi Katarzyna Gliwka, prezes zarządu Vibrostation.\nNadal jednak wiele osób nie ćwiczy, bo twierdzi, że nie ma na to czasu. I właśnie do takich osób swoją ofertę kieruje właściciel Vibrostation.\n– Chcemy udostępnić naszym klientom maksymalnie efektywny trening w jak najkrótszym czasie. Jest to możliwe dzięki wykorzystaniu profesjonalnych platform wibracyjnych. Pełny trening trwa 30 minut i nie wymaga od ćwiczącego nawet przebierania się w strój sportowy – mówi Katarzyna Gliwka.\nTrening podzielony jest na trzy dziesięciominutowe sesje, w których mogą być ćwiczone różne partie ciała. Maszyna wprowadza ciało w drgania w różnych częstotliwościach. Drgania te powodują mimowolne skurcze mięśni (30-45 razy na sekundę w zależności od ustawień maszyny). Franczyzodawca zapewnia, że wciągu 10 minut użytkownik spala ok. 350 kcal, co odpowiada mniej więcej godzinie konwencjonalnego treningu na siłowni.\n– W czasie treningu na maszynie naczynia krwionośne otwierają się, przyspiesza metabolizm i pobudzana jest produkcja endorfin. Dzięki temu ciało się wyszczupla, a cellulit redukuje. Nasza firma w Polsce wystartowała na początku tego roku i już mamy mnóstwo zadowolonych klientek, które na własnym ciele przekonały się, że taka forma fitnessu faktycznie działa – mówi Katarzyna Gliwka.\nZ treningu mogą również korzystać osoby, które ze względów zdrowotnych nie mogą ćwiczyć konwencjonalnie. Największą grupę klientów Vibrostation stanowią kobiety w wieku od 18 do 70 lat.\nFirma rozpoczęła niedawno poszukiwania pierwszego franczyzobiorcy. Preferowane są osoby młode, entuzjastyczne i emanujące pozytywną energią. Takie, które zachęcą klientów do skorzystania z treningu. Poza tym potencjalny franczyzobiorca musi posiadać co najmniej 180 tys. zł na inwestycję. Koszt maszyny to 22-30 tys. zł, a według zaleceń franczyzodawcy dobrze byłoby, żeby w każdym klubie było ich co najmniej sześć.\n– Z naszych szacunków wynika, że klub powinien zarabiać na koszty po kilku miesiącach od otwarcia. Początkowo klienci dość niepewnie podchodzą do treningu na platformach wibracyjnych, dlatego pierwsze 30 minut jest gratis. Później stopniowo liczba klientów rośnie. Inwestycja powinna zwrócić się po roku, dwóch od otwarcia – mówi Katarzyna Gliwka.\nW trakcie współpracy franczyzobiorca zobowiązany będzie do uiszczania na rzecz franczyzodawcy opłaty wysokości 300 zł za każdą maszynę.\nOptymalny lokal na klub Vibrostation powinien mieć 30-50 m2 powierzchni i znajdować się w pobliżu biurowców lub w centrum handlowym. Znalezienie odpowiedniego lokalu leży w gestii franczyzobiorcy. Więcej o wymaganiach dotyczących lokalu przeczytasz w artykule Trening przy okazji na portalu Lokalnabiznes.pl.\nW Polsce działa na razie tylko jeden klub Vibrostation. Firma jest wyłącznym dystrybutorem maszyn marki na rynek Polski. W Czechach działa 12 klubów Vibrostation. Marka obecna jest również w Wielkiej Brytanii oraz na Słowacji.


PNY rozszerza swoją bogatą linię pamięci do komputerów PC o moduły Performance DDR5 4800MHz Desktop Memory. Kości zostały zaprojektowane z myślą o systemach nowej generacji obsługujących nowy standard pamięci DDR5. Pozwoliło to na zastosowanie modułów o większej gęstości i częstotliwości w porównaniu do technologii poprzedniej generacji. W porównaniu do DDR4, którego norma JEDEC wynosi 3200 MHz, DDR5 zaczyna się od 4800 MHz. Pamięci PNY Performance będą dostępne w pojemnościach 16GB na moduł i będą charakteryzować się standardową częstotliwością JEDEC 4800 MHz.\n2021-08-26 00:59, cyclonB\nTak, jasne. PNY i "niezawodność".\n2021-08-26 07:27, sas991\nco skutkuje mniejszym zużyciem napięcia\nPo poprawieniu proszę o skasowanie.\n2021-08-26 10:08, Dinaeel\nSzybko startują, zanim zmienię platformę dojadą pod 8400.


Legia Warszawa rozwiązała kontrakt z Besnikiem Hasim. "Życzymy mu powodzenia" - SE.pl\nSport piłka nożna ekstraklasa Legia Warszawa rozwiązała kontrakt z Besnikiem Hasim. "Życzymy mu powodzenia"\n20.09.2016, godz. 18:58\nBesnik Hasi foto: CYFRA SPORT\nBesnik Hasi oficjalnie zwolniony z Legii Warszawa. Oficjalna strona mistrzów Polski podała informację, że umowa klubu z Albańczykiem została rozwiązana za porozumieniem stron. Wciąż nie wiadomo kto zastąpi dotychczasowego szkoleniowca ekipy ze stolicy. Na razie obowiązki trenera pełni Aleksandar Vuković.\nDo rozwiązania umowy między Besnikiem Hasim a Legią Warszawa doszło we wtorek. Dokonano tego za porozumieniem stron. Władze mistrzów Polski zaznaczyły, że nie mają żalu do Albańczyka za ostatnie porażki. - Rozstajemy się w zgodzie i z wzajemnym szacunkiem. Serdecznie dziękujemy trenerowi za przeprowadzenie drużyny przez eliminacje Ligi Mistrzów. Życzymy mu powodzenia w dalszej pracy - powiedział prezes Legii Bogusław Leśnodorski.\nOficjalna strona klubu podała informację, że nazwisko nowego trenera pierwszego zespołu zostanie podana w osobnym komunikacie. Tymczasowym szkoleniowcem jest Aleksandar Vuković. Według mediów faworytem do objęcia stanowiska jest Jacek Magiera, obecny trener Zagłębia Sosnowiec i były piłkarz Legii.\nBesnik Hasi na wylocie z Legii! Vuković przejmuje stery\ntagi: Besnik Hasi ekstraklasa legia warszawa


Istotne zagadnienia | Zakup montażownicy do kół | Hunter Engineering Company®\nJak dobrać odpowiednią montażownicę do kół dla swojego warsztatu?\nWybór najlepszej montażownicy do kół dla swojego warsztatu to ważna decyzja. Poniżej zamieszczamy listę zagadnień, które należy wziąć pod uwagę podczas poszukiwania montażownicy do kół. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej lub obejrzeć montażownicę do kół marki Hunter w działaniu, skontaktuj się z lokalnym zespołem firmy Hunter, który przekaże szczegółowe informacje na temat produktu i cen oraz przeprowadzi prezentację w Twoim obiekcie.\nTrwałość lemiesza bocznego\nRamię i mechanizm lemiesza bocznego to najczęściej używane podzespoły montażownicy do opon. Wielkość i masywność systemu są łatwymi do zaobserwowania wskaźnikami trwałości montażownicy do kół.\nMimo że nie ma prostej korelacji pomiędzy masą a trwałością, mocniejsze montażownice do kół zazwyczaj ważą więcej.\nRóżne montażownice do kół są zoptymalizowane pod kątem różnych typów opon. Najlepsi producenci oferują różne rozwiązania pod kątem różnych potrzeb zamiast jednego uniwersalnego.\nTrudniejsze w serwisowaniu opony wymagają zazwyczaj docisku. Warto sprawdzić, czy ramiona dociskowe są dostępne w każdym rozpatrywanym modelu. Czy są one dostępne w ramach rozbudowy? Mogą być potrzebne na późniejszym etapie.\nJest to szczególnie ważne zagadnienie w przypadku współczesnych kół specjalnych. Wszystkie renomowane urządzenia oferują wbudowane zabezpieczenia w każdym punkcie kontaktu z obręczą lub oponą.\nWspółczesne opony wymagają zastosowania większego niż kiedyś momentu obrotowego podczas serwisowania. Zwróć szczególną uwagę na dostępne opcje zasilania – zwłaszcza opcje 230 V.\nFiltry, smarownice i reduktory\nWszystkie wysokiej jakości montażownice do kół wyposażone są w filtry z separatorem wody i reduktorem ciśnienia. W wielu z nich zastosowanie znajdują wysokiej jakości systemy smarowania. Nowością są systemy bezolejowe ze smarowaniem przewidzianym na cały okres eksploatacji – nie wymagają one nigdy napełniania zbiornika oleju.\nCzy producent oferuje szkolenia w zakresie instalacji, szkolenia u klienta, filmy instruktażowe, wyczerpującą instrukcję obsługi itp.?\nFunkcja WalkAway™ zapewnia oszczędność czasu.\nMontażownice do kół ze stołem montażowym


BlogStar: T-shirt z przesłaniem | BlogStar\nT-shirt z przesłaniem\nNie chcesz szokować strojem, ale nie lubisz też wtapiać się w tłum? Od kilku lat bardzo popularne są koszulki, które stawiają na mocny, chwytliwy przekaz zawarty w krótkim zdaniu albo na ciekawą grafikę. Potrzeba wyrażenia siebie, jaką ma każdy z nas, to dobry pomył. Czasami jednak T-shirt z napisem może służyć słusznej sprawie.\nTaka koszulka staje się wielkim ekranem, na którym wyświetlamy komunikaty mówiące, z kim masz do czynienia. Właśnie na taką koszulkę postawiła Agnieszka Kaczorowska. Aktorka i tancerka do programu Kuby Wojewódzkiego założyła T-shirt projektu Łukasza Jemioła „Uczę Wygrywać!”.\nJako ambasadorka AKADEMII PRZYSZŁOŚCI chciała podkreślić ten fakt strojem. Do białej koszulki dobrała ciemną marynarkę i klasyczne dżinsy.\nmarynarka: Le Desir 850 zł, t-shirt: Łukasz Jemioł 208 zł, jeansy: Mohito 149 zł, buty: Kari 129 zł\nPowitanie wiosny z Hunter\nSummer Dreams – nowości od ORSAY\nW Höglu już prawie lato!\nBlogStar.pl powstał z pasji. To miejsce, gdzie blogują gwiazdy. Wiele gwiazd, mnóstwo opinii, tysiące wpisów i zdjęć, ale wszystko w jednym miejscu – na BlogStar.pl. To platforma, gdzie znani i lubiani blogują, opowiadając przy okazji o swoim życiu, zainteresowaniach, modzie, pracy. Otwarcie wyrażają swoje opinie, chwalą i ganią. Szczerzy do bólu – bo tu mają do tego prawo. To też miejsce dla czytelników, fanów, wszystkich pozytywnych i zainteresowanych ludzi, którzy mogą komentować wpisy gwiazd-blogerów, dowiedzieć się o nich ciekawostek a także poznać najnowsze trendy w modzie i urodzie.\n12 kwietnia 2015 o 19:13\nświetny styl, coraz lepszy. Kiedys tak dobrze Aga sie nie ubierała. Widać miłośc jej służy\n12 kwietnia 2015 o 14:14\nNowe wnętrze, nowa kolekcja, wciąż zachwycone gwiazdy\n8 marca 2014\n10 lutego 2013\n12 kwietnia 2014


Pomidory z pieczarkami - przepisy na pomidory z pieczarkami z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na pomidory z pieczarkami\nPomidory faszerowane kukurydzą i pieczarkami 166\nPomidory faszerowane kukurydz i pieczarkami to widowiskowa i smaczna przystawka. Skadniki (porcja dla 4 osb) 4 redniej wielkoci pomidory 5 duych pieczarek 2 mae ogrki konserwowe 2 jajka 1 szczypiore Zobacz więcej\nGdy potrzebuję ugotować coś na szybko, wybieram kuskus. Można do niego wrzucić właściwie wszystko, stąd wielość kombinacji i szansa, że szy... Zobacz więcej\nMakaron z pieczarkami i suszonymi pomidorami 92\nPrzepisy i inne wpisy kuchni roślinnej. Zobacz więcej\nŁosoś na szpinaku z pieczarkami i pomidorami 270\nRaz, gdy na obiad miałam pęczak z pomidorami i pieczarkami, na chwilę odwiedził mnie mój Rodzic. Z kuchni dolatywał wciąż pobudzający apetyt aromat czosnku, pomidorów i ziół, więc Rodzic zapytał, c… Zobacz więcej\nDzisiaj mam dla Was risotto. Drugi raz przygotowywałam to danie. Tym razem z dodatkami, które miały bardziej wyraźny smak niż bakłażan. Wyb... Zobacz więcej\nPIECZARKI W POMIDORACH 138\nKolejna odsłona dania jednogarnkowego typu: z tego co mamy w lodówce :) szybko, lekko i smacznie - w 15 minut. Pół kilograma pieczarek stan... Zobacz więcej\nMuffiny z pieczarkami i suszonymi pomidorami -... 438\nPaszteciki z pieczarkami i suszonymi pomidorami 123\nSzybkie paszteciki, które powstały z tego co znalazłam w lodówce u mojej Drugiej Połowy (a znalazłam prawie kilogram pieczarek!). W połą... Zobacz więcej\nSałatka z pieczarkami i pomidorem 295\nLekka, a zarazem sycąca sałatka z duszonymi pieczarkami i soczystym pomidorem. Zazwyczaj do tego typu sałatek dodaję ser feta lub bałkański, tym razem dodałam pyszny, wilgotny, półtłusty twaróg efekt Zobacz więcej\nmakaron z kurczakiem, pieczarkami i suszonymi... 864\nObiad, który powstaje w 17 minut :)), pyszny, aromatyczny i sycący :) 2 filety z kurczaka 6 - 7 suszonych pomidorów + 0,5 słoiczka zalewy oliwnej 250 gramów suchego makaronu (dałam pełnoziarnisty) 1 ś Zobacz więcej\nomlet z pieczarkami i pomidorami 539\nZasmakowałam ostatnio w omletach. Tym bardziej, że tak łatwo je zrobić w multicookerze. Na patelni też mi wyszedł ale tu jakoś prościej :) ... Zobacz więcej\nPomidory nadziewane pieczarkami 127\n3-4 pomidory pół szklanki ugotowanego makaroniku (jeśli nie mamy ,może być ryż ) 15 dkg.pieczarek cebula ser mozzarella sól,p... Zobacz więcej\nAle dzisiaj śniegu u mnie nasypało. Zimno już tak nie jest jak kilka dni temu, ale jednak śnieg to ja lubię jak patrzę na niego przez ... Zobacz więcej\nPyszna zapiekanka ziemniaczana w wersji bezmięsnej. Zapiekanka ziemniaczana z pieczarkami i pomidorami. Warto spróbować.... Zobacz więcej\nŻołądki drobiowe z pieczarkami w pomidorach 476\nPyszne żołądki z pieczarkami w pomidorach --Polecam :-) Żołądki drobiowe z pieczarkami w pomidorach 300g -400g żołądków drobiowych ... Zobacz więcej\nKolejna odsłona faszerowanych pomidorów. Polecam również pomidory faszerowane parmezanem i bułką z tego przepisu. Składniki: 4 duże pomidory 4-6 pieczarek szklanka ugotowanego makaronu (drobnego) 1 ce Zobacz więcej\nSzybki obiad: pieczarki w pomidorach 1453


Reklama zewnętrzna/ład przestrzenny a inicjowanie agresji | Forum Libertarian\nTo co wewnątrz domu, należy do ciebie, to co na zewnątrz, do wszystkich. -- chińskie przysłowie\nGrupa społeczników rozpoczęła akcję wymierzoną w reklamy. Fotony odbite od reklam docierają do ich oczu i w ten sposób właściciel takiej reklamy inicjuje agresję, a społecznik odczuwa estetyczny dyskomfort. Obecnie bowiem jest tak to wszystko wyregulowane, że na prywatnym gruncie obowiązuje wolna Amerykanka. Nikt nie zabroni właścicielowi udekorowania zewnętrznych ścian swojego budynku mozaiką dwudziestu billboardów i dziesiątek pomniejszych tablic reklamowych, zaś na okalających budynek trawnikach i płotach ustawienia i wywieszenia kolejnych. Emitowanie hałasu czy zanieczyszczeń z terenu prywatnego jest limitowane i kontrolowane, emitowanie "hałasu wizualnego", zanieczyszczeń wizualnych" – nie.\nReklama zewnętrzna wymknęła się w Polsce spod kontroli. Przestrzeń publiczna została przez nią zawłaszczona i zdewastowana.Obcując na co dzień z wizualnym chaosem, zaczynamy traktować go jako stan normalny, przestajemy go dostrzegać. Stępiamy własną wrażliwość, tracimy poczucie harmonii, przenosimy zgodę na nieporządek i bylejakość do przestrzeni prywatnych. Czy istnieje granica nasycenia przestrzeni publicznej reklamą?\nUważamy, że nowe prawo powinno zawierać następujące rozwiązania:\n- wprowadzenie możliwości ustalenia limitu ilości nośników reklamowych zarówno w skali całego kraju, jak i w poszczególnych miastach i gminach.\n- mierzenie ilości nośników reklamowych poprzez liczbę odsłon treści reklamowych na każdym nośniku (dotyczy to problemu tzw. scrolli – reklam przewijanych, oraz reklam wykorzystujących techniki wideo).\n- wprowadzenie maksymalnej wielkości nośników reklamowych, w zależności od wielkości miasta i rejonu ich umiejscowienia, oraz minimalnych odległości pomiędzy nimi; sugerujemy maksymalną wielkość reklam w strefach centralnych miast na poziomie maksymalnym 2 m2 w ciągach pieszych i 8 m2 poza nimi.\n- wprowadzenie stref ochronnych, całkowicie wolnych od reklam, obejmujących:\na) tereny zielone\nb) tereny rekreacyjne\nc) zabytki i rejony zabytkowe\ne) miejsca kultu religijnego\nf) miejsca pamięci\ng) szkoły i uczelnie\nh) gmachy administracji państwowej i użyteczności publicznej\ni) Miejski System Informacji\nj) oznakowanie dróg\n- powiązanie zgody na umieszczanie reklam na wielkoformatowych siatkach, z faktycznie wykonywanym remontem fasady budynku; reklamy takie winny być umieszczane na rusztowaniach budowlanych, nie zaś bezpośrednio na fasadzie; postulujemy wprowadzenie maksymalnego okresu ekspozycji takich reklam (6 miesięcy) i okresu karencji do następnej ekspozycji (5 lat).\n- wprowadzenie całkowitego zakazu umieszczania wideobilboardów i wielkoformatowych ekranów wideo w miejscach widocznych z dróg dla pojazdów kołowych.\n- konieczność uzyskiwania zgody na umiejscowienie każdej reklamy o powierzchni większej niż 1 m2.\n- skrócenie procedur administracyjnych, związanych z rozbiórką lub usuwaniem nielegalnie umieszczonych nośników reklamowych, do maksymalnie 1 tygodnia.\n- zwiększenie kar za umieszczenie nielegalnej reklamy do poziomu przekraczającego przychody z jej eksploatacji.\n- umożliwienie karania reklamujących się w sposób nielegalny firm i podmiotów (sprawstwo kierownicze), a nie osób bezpośrednio umieszczających nielegalne reklamy w przestrzeni publicznej; zlikwiduje to zjawisko plakatów i ogłoszeń umieszczanych w olbrzymich ilościach na elementach infrastruktury miejskiej, takich jak słupy sygnalizacji miejskiej, latarnie, skrzynki sterownicze itp.\nPostulujemy ponadto utworzenie jednej instytucji kontrolnej, całościowo odpowiadającej za egzekwowanie nowych przepisów. Koszty utworzenia i funkcjonowania tej służby powinny ponieść w całości podmioty czerpiące dochody z umieszczania w przestrzeni publicznej treści komercyjnych. Proponujemy wprowadzenie opłaty na poziomie 3% przychodów z takiej działalności. Mechanizm ten zastosowano już z powodzeniem w obowiązującej Ustawie o kinematografii, wobec nadawców komercyjnych, finansujących obecnie Polski Instytut Sztuki Filmowej.\nRE: Reklamam zewnętrzna a inicjowanie agresji\nOdjebać "wraz z potomstwem".\nAntoni, a co z pluralizmem dyskursów? Żyjemy w demokracji, nie w średniowieczu...\nDla mnie ten cały spedalony ruch "mojemiastoawnim" pod płaszczykiem słodkiego pierdolenia przemyca po prostu faszystowskie ciągoty do zarządzania, porządkowania i kontrolowania każdego aspektu rzeczywistości. Naturalnie wszystko maskowane kolektywnymi hasełkami typu "dobro publiczne" i posypane lewackim lukrem "estetyki". Krótko mówiąc, jak ci mentalni faszyści przeforsują nowe prawo, mieszkanie w takich chacie może być przestępstwem:\nhttp://www.theselby.com/wideindexphotos ... D21827.jpg\nI w takiej też:\nhttp://www.theselby.com/wideindexphotos ... d24895.jpg\nCzekam, aż zażądają regulowania w podobny sposób ubioru ludzi na ulicach, a nawet w oknach prywatnych domów.\nNo bo skoro niewłaściwy wygląd przedmiotów (np. reklam) jest "agresją", to niewłaściwy wygląd ludzi też jest taką "agresją". Niewinni przechodnie zmuszeni są oglądać np. hasła reklamowe na koszulkach innych ludzi.\nChoć w sumie sam fakt, że można w mieście dostrzec jakichś ludzi, też może być postrzegany jako agresja, np. wobec mizantropa, który w ogóle nie lubi widoku innych.\nCo z wolnością mizantropów od takiej agresji?\nAle oni nie chcą kontrolować, jak kto jest ubrany. Twoje argumenty ukazują bezsilność libertarian wobec racjonalnego dyskursu w demokracji. Jeszcze brakuje tylko, żebyś napisał, że reglamentowanie reklam zewnętrznych od Auschwitz dzieli rzut kamieniem...\nPewnie stoi za tym jakaś firma billboardowa, która chce usunąć konkurencję w postaci mieszkańców obwieszających płoty.\nObawiam się, że nie za wszystkim stoją "jakieś firmy". Rzeczywistość byłaby naprawdę piękna, gdyby "jakaś firma" chciała wyeliminować konkurencją poprzez państwowe prawodawstwo, ale niestety oprócz złych firm i rządu są jeszcze na tym świecie mentalni faszyści, którzy będą argumentować, że "cała Europa już wdrożyła te regulacje, na co my jeszcze czekamy?!?!?"\nA co to ci ludzie się tak nudzą, że szukają dziury w całym...Pewnie o jakąś dotację na "zwalczanie fotonów" im chodzi i chca się wykazać. Papież/Sierp dobrze kmini i ja się z nim zgadzam.\nUważam za całkiem możliwe, że jak przeforsują regulacje dotyczące reklam na billboardach, to wezmą się następnie za regulacje dotyczące reklam na samochodach, a potem na koszulkach.\nAle nawet jeśli nie, to zawsze możemy wyprzedzić ten ruch i napisać, że żądamy uporządkowania "wizualnego chaosu" w postaci treści reklamowych na koszulkach, a właściwie w ogóle w postaci tego, że ludzie się ubierają jak chcą.\nże "cała Europa już wdrożyła te regulacje, na co my jeszcze czekamy?!?!?"\nLepiej czekać na upadek Europy i zajęcie tego co pozostanie. Tak jak to zrobili barbarzyńcy z truchłem Imperium Rzymskiego.\nA zna ktoś źródło chińskiego przysłowia, które Rutkiewicz uczynił mottem swojego artu:\nTo co wewnątrz domu, należy do ciebie, to co na zewnątrz, do wszystkich.\nMao to wymyślił? Chyba nie. Trochę zbyt liberalne jak na komucha\nA tutaj narzekania, że ludzie budują domy gdzie popadnie, w dodatku brzydkie, a gminy na to pozwalają:\nhttp://wiatrowa.blox.pl/2012/05/NIE-lad ... dowac.html\n"W normalnym cywilizowanym państwie, które za cel stawia sobie między innymi wprowadzenie ładu przestrzennego (a o tym mówi Ustawa o planowaniu przestrzennym z 2003 r. wraz z poprawkami) nie powinno mieć miejsce na dziką lokalizację zabudowy mieszkalnej na zasadzie "gdzie popadnie"."\n"wyznacznikiem ładu przestrzennego jest to, że każda sfera ludzkiej działalności MA SWOJE miejsce, konkretne miejsce. Domaganie się, że ktoś chce postawić swój dom w przyszłości gdzie mu się podoba jest absurdalne i niepożądane z tego punktu widzenia."\nSierp http://www.skyscrapercity.com/forumdisplay.php?f=45 całe to forum uprawia taką propagandę. Próbowałem kiedyś z nimi gadać.\nSierp autor tego bloga "wiatrowa" dokonał agresji agresji wobec mojej osoby, bo umieścił w internecie idiotyczne przemyślenia, które musiałem przeczytać.\nŻądam abym takim ludziom zabronić prawa do umieszczania treści w internecie.\nSkoro mówimy o racjonalności w demokracji, to najrozsądniej byłoby przeprowadzić referendum.\nKiedyś poza granicami naszego kraju w wiadomościach za czasów urzędu Kwaśniewskiego wspominali o reklamach polskich sklepów, które w większości były rzekomo w języku angielskim (głównie chodziło o nazewnictwo na szyldach). Nie pamiętam czy były plany przeciwdziałania temu, ale sam fakt rozgłosu który sięgał tereny poza Polską jest dziwaczny.\nCele tego stowarzyszenia są jasne - zawłaszczanie przestrzeni prywatnej na rzecz "wspólnej", regulowanej przez centralną administrację. Jest to klasyczny ruch lewicowy o odchyleniu mentalnie faszystowskim, a niebawem realnie - jesli przeforsują te regulacje:\nStowarzyszenie dąży do rozszerzenia definicji przestrzeni publicznej o tzw. wspólną przestrzeń wizualną. Ma to pozwolić na efektywną kontrolę reklam pojawiających się na terenach prywatnych.\nPrzepisy ograniczające własność, a dyktowane względami na dobro powszechne, mnożą się, co dowodzi, że socjalizacja prawa prywatnego postępuje w jednej z najistotniejszych jego podstaw.\n-- Adam Heydel\nStowarzyszenia, które zamiast pani prezes posiada prezeskę nie jest warte aby poświęcić mu chociaż chwili uwagi.\nCo do demokracji, o której wspomniałeś, to w artykule jest wspomniane, że należą do 6% społeczeństwa, którzy zwracają na to uwagę (czyli domyślam, że im to przeszkadza) czyli 94% społeczeństwa to nie przeszkadza. Skoro tak to żadna dyskusja nie jest potrzebna.\nTrzeba by się kiedyś osoby o takich poglądach czy zrekompensuje osobom, które użyczają powierzchni na reklamy straty wynikłe z z realizacji ich postulatów.\nCo do demokracji, o której wspomniałeś, to w artykule jest wspomniane, że należą do 6% społeczeństwa, którzy zwracają na to uwagę\nNależymy z żoną do nieszczęśliwej grupy 6% badanych, która zauważa problem reklamy zewnętrznej w przestrzeni publicznej.\nCzyli to już są nawet faszyści według mainstreamowej definicji faszyzmu (nie uznają demokracji większościowej).\nhehe, dobrze kombinujesz. Już widzę, jaki jazgot by się podniósł - "mam płacić komuś za to, żeby zdjął reklamę ze swojego budynku?"\nJako przykład dobrego planowania podał zdjęcie lotnicze z Zamościa. Magnat Jan Zamoyski zatrudnił architekta, ten mu zaprojektował twierdze z pałacem oraz miastem i wytyczył działki. Jan Zamoyski zaprosił do miasta kupców i rzemieślników rożnych narodowości i sprzedał (albo wydzierżawił, nie wiem do końca) im działki. Musieli oni budować zgodnie z planem np. kamienice przy rynku musiały mieć arkady.\nChodzi mi o to czy w libertarianizmie będzie powstawała ładna zabudowa, siatki ulic w mieście i "ład przestrzenny".\nTam, gdzie będzie przewaga wrażliwych na tym punkcie estetów, albo gdzie jakiś Zamoyski zatrudni architekta, żeby ten mu zaprojektował twierdze z pałacem i miastem i wytyczył działki, to będzie "ład przestrzenny" i "wizualne zanieczyszczenia" (fotony odbite od powierzchnie reklamowych) nie będą atakować oczu estetów.\nZ kolei tam, gdzie właściciel będzie miał w pipie "ład przestrzenny", będzie tak jak w Hongkongu:


Urządzenia - Katalog stron www - nKatalog\nSilny Salomon - pakowanie i konfekcjonowanie to nasza specjalność. Zapraszamy po systemy pakowania, maszyny klipsujące i pakietujące. Zawijanie słodyczy i zabezpieczenia spożywcze. Firma oferuje maszyny pakujące i klipsujące oraz maszyny liczące. W ofercie urządzenia do pakowania flow pack, krajalnice, linie pakujące w folie, zamknięcia do worków. Zapraszamy po maszyny pakujące - pakowanie cukierków.\nSłowa kluczowe: klipsowanie, konfekcjonowanie, pakowanie cukierków, maszyny liczące, maszyny pakujące, pakowanie, urządzenia do pakowania, maszyny do pakowania, flowpack\nWózki Nożycowe »\nWózki nożycowe w atrakcyjnej cenie z szybką dostawą w dowolne miejsce. Zamów wózek nożycowy dostosowany do swoich potrzeb. Zapraszamy na stronę internetową, na której tylko teraz jest PROMOCJA i masz szansę kupić wózek nożycowy w atrakcyjnej cenie. Zadzwoń i dowiedz się więcej – chętnie doradzimy, który wózek nożycowy wybrać najlepiej. PALECIAKI® t...\nSzukasz stabilnego i wydajnego wózka widłowego? Odpowiedź może być tylko jedna: Cesab. Marka wózków widłowych Cesab jest w czołówce europejskich projektantów i producentów wielozadaniowych wózków widłowych: spalinowych, elektrycznych, paletowych, a także wózków widłowych wysokiego składowania. Swoim klientom zapewnia serwisowanie zakupionych pojazd...\nCzęści do szliferek multimasz.pl »\nFirma MultiMasz z siedzibą w Bralinie w województwie wielkopolskim zaprasza do skorzystania ze swoich usług. Oferujemy duży wybór nowych i używanych urządzeń do obróbki metalu. Posiadamy także duży wybór części zamiennych, oprzyrządowania oraz akcesoriów. Wykonujemy remonty frezarek, tokarek, szlifierek i obrabiarek oraz zapewniamy kompleksowe usłu...\nProjektowanie przyłączy wod-kan, instalacji gazowych