Tajfunowe przypisy - odcinek 2 "Czy ikigai to faktycznie japońska recepta na szczęście?" • Tajfuny\nTajfunowe przypisy – odcinek 2 “Czy ikigai to faktycznie japońska recepta na szczęście?”\nKarolina Bednarz 10 listopada, 2020\nCześć! Z tej strony Karolina Bednarz. Witam w drugim odcinku Tajfunowych przypisów, podcastu, w którym będę się starać przybliżyć Wam Azję Wschodnią. Przypomnę jeszcze pokrótce, że nie mam jednak zamiaru robić tutaj prasówki albo długaśnych wykładów z historii ani zarzucać Was datami i nazwiskami i trudnymi wyrażeniami. Zależy mi raczej na tym, żebyśmy wspólnie zastanowili się nad tym, jak myślimy o Azji. Jasne, podzielę się z Wami też wiedzą, wytłumaczę, co trzeba. Ale najbardziej szczęśliwa będę wtedy, jeśli każdy z odcinków da Wam narzędzia do odkrywania Azji po swojemu, we własnym tempie. Podejrzewam też, albo przynajmniej mam nadzieję, że pozwoli to Wam krytycznie patrzeć na to, jak pisze i mówi się o jakimkolwiek kawałku świata.\nA nie jest to łatwe. No bo skąd czerpać wiedzę na przykład o Japonii, jeśli sensownych książek po polsku jest jak na lekarstwo? Mamy do wyboru albo często nudne i grube pozycje akademickie, opowiastki o dwutygodniowej wycieczce do Japonii, książki „specjalistów” na temat tego, jak to Japonia jest całkowicie inna od reszty świata albo promowane ogromnymi budżetami pseudo-poradniki o tym, jak być szczęśliwym, bogatym, nie starzeć się, nie tyć i cholera wie co jeszcze, a wszystko z jakimś dziwnie brzmiącym tytułem i śródtytułem a la „Japońska sztuka blablabla”.\nChciałabym tutaj podkreślić ważną rzecz, zanim przejdę do zaorania tego marketingowego bullshitu. To, że kupiliście takie książki i wydawało się Wam, że są one faktycznie odzwierciedleniem tego, czym jest Japonia nie jest Waszą winą. Ba, ostatnio usłyszałam od jednej absolwentki japonistyki, że na liście lektur z antropologii kulturowej miała między innymi „Byłam gejszą” i „Chryzantemę i miecz”, o której opowiedziałam Wam trochę w poprzednim odcinku. Dlatego jeśli japoniści kończą studia często bez jakiegokolwiek krytycznego spojrzenia na Japonię i nie potrafią odróżnić propagandy lub/oraz siły marketingu od faktu, to jak mają to robić osoby, które w życiu w Japonii nie były i nic o niej nie wiedzą? Skąd mamy wiedzieć, która książka jest faktycznie dobrym źródłem wiedzy, a która gniotem?\nNie uczymy się krytycznego myślenia w szkołach. Wkuwamy daty, nazwiska, wady i zalety jakiegoś zjawiska, ale nie mamy przestrzeni na kwestionowanie tego, czego i jak się uczymy. A nawet jeśli ktoś spróbuje powiedzieć głośno, że to bez sensu, to co to da – na maturze i tak czeka na nas klucz odpowiedzi. Kiedy zaczynamy interesować się światem i czytać wiadomości, krzyczą do nas coraz bardziej niedorzeczne nagłówki. A my przyzwyczajamy się do takiego tonu mówienia. Szybko się nudzimy, potrzebujemy ciągle nowych wrażeń. A jako osoba, która co nie co o mediach wiem, powiem Wam tylko, że naprawdę mało kogo interesuje już rzetelne dziennikarstwo. Bo przede wszystkim ma się klikać. I jasne, są wyjątki, są dziennikarze z pasją. Ale dziennikarze też muszą za coś żyć. Jak mają napisać rzetelne teksty, jeśli dostają psie pieniądze i muszą napisać x tekstów dziennie? Więc kopiują artykuły z internetu, podają dalej to, co wywołuje emocje. Grunt, żeby się sprzedawało, żeby się klikało.\nZanim przejdziemy już do głównego tematu naszego podcastu, chciałabym zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz. To, co widzicie w gazetach, w portalach… to w dużej mierze marketingowa papka. Pewnie wielu połączeń nie jesteście świadomi i nie mam zamiaru tutaj specjalnie tego tematu rozwijać, ale miejcie z tyłu głowy świadomość, że w wielu przypadkach (choć na szczęście nie wszystkich) to nie jest tak, że redakcja nagle fascynuje się autorem i publikuje z nim wywiad, bo uznaje, że to kapitalna książka. To biznes – a Wy nigdy nie dowiecie się tak naprawdę, czy to płatna współpraca i kto komu za ile zapłacił. Jeszcze pół biedy, jeśli to właśnie wywiad z poetką czy małe okienko z recenzją. Ale jeśli promowane są jakieś słowa wydmuszki i widzimy je setki razy w różnych mediach: w telewizji, w gazetach, na blogach, na Instagramie, trudno jest nam się na to nie złapać. Zwłaszcza, jeśli hasła dotykają naszych najgłębszych potrzeb, czyli chęci szczęścia, zdrowia, samorealizacji.\nPrzemysł tak zwanych self-help books czy poradników to potężny biznes. Jak jednak przebić się w tym całym morzu tytułów o tym, jak schudnąć, jak odzyskać zdrowie, jak odnaleźć szczęście czy jak zostać milionerem? Kluczem są i zawsze były emocje. Jeśli wydawcy uda się w nas wywołać jakąś emocję – nieważne czy będzie to złość, nostalgia, smutek czy radość – ma o wiele większą szansę na to, że damy się na to złapać, za czym idzie komercyjny sukces. A orientalizujące fantazje to obrazy, które są mocno zaplątane w cały szereg emocji i pragnień: wywołują w nas poczucie, że jesteśmy odkrywcami, że dotykamy swoim istnieniem czegoś wyjątkowego. Co z tego, że kupujemy poradnik za jakieś 60 złotych, jeśli dzięki temu mamy szansę na zbliżenie się do filozofii, która ma nam pomóc oderwać się od tego „zepsutego pieniądzem” Zachodu. (i tak, Zachód oczywiście mówię z przekąsem, bo jak już po pierwszym odcinku podcastu wiecie, staram się takich fraz unikać).\nWyobraźcie sobie, że macie dość trudny moment w życiu. Może praca jest niezbyt fajna, związek się sypie, albo po prostu – stresujące czasy, złe samopoczucie. Na pewno jesteście w stanie przypomnieć sobie taki moment, może część z Was zmaga się z takimi rzeczami nawet i teraz. Kupujecie sobie gazetę w kiosku albo odpalacie jakiś duży portal i natrafiacie na jakiś wywiad. A w nim na taki fragment:\n„Ikigai jest filozofią opierającą się na siedmiu zasadach wywodzących się z buddyzmu, stoicyzmu, wartości wschodnich. Zasady są na tyle uniwersalne, że każdy z nas może spróbować wcielić je w życie, choć oczywiście nie jest to proste (śmiech). „Iki” znaczy „życie”, a „gai” – „wartość”. Chodzi o to, żeby odnaleźć w sobie pasję i siłę do działania, które przełożą się na najprostsze codzienne czynności i pozwolą w pełni je docenić – choćby przygotowywanie owsianki czy wyjście do pracy”.\nI oczywiście upraszczam teraz proces myślowy, który zachodzi w wielu z nas, ale na pewno część z nas się zaciekawi. Ikigai, ikigai… filozofia, siedem zasad, buddyzm, wartości wschodnie (dobrze, że nie „orientalne”, no ale też fajnie by brzmiało w tym kontekście). W tym samej wypowiedzi, dosłownie zdanie wcześniej, pada tytuł książki „Ikigai. Japoński sekret długiego i szczęśliwego życia”. Filozofia o dziwnej nazwie, która jest sekretem? Sekretem długiego i szczęśliwego życia? Japoński sekret prosto z Dalekiego Wschodu? Założę się, że co któraś osoba pierwsze co zrobi, to wygoogluje tę książkę. A nawet jeśli na początku stwierdzi, że meh, głupoty, kiedy trafi na nią przypadkiem w księgarni, weźmie ją do rąk. No a co któraś z tych, które będą ją miały w wirtualnym bądź prawdziwym koszyku, ją kupi. A bo nie zaszkodzi, a bo dowiem się czegoś o Japonii. A bo interesowałam się kiedyś Buddyzmem, a bo Daleki Wschód mnie pociąga.\nNo i można by było sobie pomyśleć, że co to takiego, niska szkodliwość czynu, najwyżej książka okaże się nietrafiona. Ale to właśnie z takich nietrafionych poradników, dziwnych programów i głupawych zdjęć tworzy się narracja na temat dużego kawałka świata. Świetnie to widać na przykładzie z Japonii: nie chcecie wiedzieć, ile osób pytało mnie o wstrzykiwanie sobie niby donutów z soli fizjologicznej pod czoło po tym, jak obejrzeli program na TVN o tym, jakie to niby jest popularne. No i przykro mi mówić, ale nie jest. A nawet jeśli w 120-milionowym kraju są 3 osoby, które sobie tak robią, to podawanie tego jako przykład dla całego kraju jest po prostu krzywdzące. I pół biedy, jak robią to jeszcze osoby, które nie wiedzą lepiej. Ale dziennikarze, redakcje, producenci podejmują takie decyzje świadomie, bo wiedzą, że najlepiej sprzedaje się wszystko, co dziwne i egzotyczne, czy też szurnięte, głupie, obrzydliwe.\nWróćmy zatem do tego nieszczęsnego ikigai. Po pierwsze – nie ma czegoś takiego jak filozofia ikigai. To po prostu słowo oznaczające „coś, po co warto żyć”, skonstruowane na zasadzie: rdzeń czasownika „ikiru” żyć, czyli iki-, plus przyrostek „gai”, który oznacza „warty czegoś”. O wiele popularniejszymi konstrukcjami są zresztą na przykład hatarakigai, czyli w wolnym tłumaczeniu praca, którą warto czy chce się wykonywać albo yarigai, czyli „warte zrobienia”.\nW każdym razie – to są po prostu japońskie SŁOWA. Nie ma tutaj ŻADNEJ filozofii historii, nurtu. Trudno mi o lepszy przykład orientalizmu niż właśnie nadawanie totalnie innej kategorii dla słowa, które w ogóle z niczym takim się nie kojarzy. To tak jakby powiedzieć, że „polską filozofią opartą na filarach kultury judeochrześcijańskiej jest życie”. I potem sprzedawać książki o tytule: „Życie. Polska filozofia, która zapewni Ci szczęście”. Zaczynacie słyszeć, jak dziwacznie to brzmi?\nAle nie brzmi dziwacznie, dla 99% Polaków, którzy nie znają języka japońskiego. To totalnie zrozumiałe. Dlatego powstaje cała gama poradników właśnie na takiej kanwie. BLABLA (tutaj wrzucamy jakieś egzotyczne słowo), czyli sztuka blablabla. Ikigai to chyba najpopularniejszy przykład, nad którym chciałabym się jeszcze troszkę popastwić.\nZapytałam jakiś czas temu moją japońską przyjaciółkę o znaczenie słowa ikigai. Pokazałam jej nawet te pseudo diagramy, które można znaleźć online o tych siedmiu czy ilu tam filarach tej… ekhem… filozofii. No i mojej koleżance wyszły oczy z orbit. A potem się zasmuciła. Powiedziała mi, że jej to słowo kojarzy się tylko z czymś negatywnym, z ogromną presją, zwłaszcza rodziców, którzy mówią młodym Japończykom i Japonkom, że czas na znalezienie swojego ikigai, pójście na studia, założenie rodziny, a nie granie w gry. Bliższe to taniej couchingowej mowie, które sprawia, że wiele osób czuje, że ich życie jest do dupy, bo nie mają wyklarowanej wizji na siebie. Ale przecież w poradnikach pisali o tym inaczej! A my często na taką orientalizującą narrację się nabieramy. No bo czemu nie? Jeśli ktoś nam mówi, że w Japonii obowiązuje taka filozofia, która jest podstawą japońskiego życia, to czemu mielibyśmy temu nie wierzyć, zwłaszcza gdy mówią o tym w telewizji i wydawane są na ten temat książki?\nZerknijmy jeszcze na opis wydawcy książki o ikigai (nie muszę chyba dodawać, że pisał ją nie-Japończyk?)\n„Było już work life balance, slow life i hygge. Teraz czas na ikigai – japońską filozofię szczęścia. To są fakty, a nie chwyt marketingowy”.\n(no dobra, wtrącę się tutaj, żeby zwrócić Wam uwagę, że jeśli ktoś podkreśla, że to jest prawda, że japońska filozofia szczęścia jest faktem, to troszkę chyba jednak bajer…)\n„Japończycy zajmują czwarte miejsce na świecie pod względem długości życia, a Japonki drugie. Zawdzięczają to IKIGAI, które nazywają powodem, dla którego chcesz rano wstać z łóżka. IKIGAI jest obecne w ich codziennym życiu, w karierze zawodowej, w związkach, w rodzinie i w każdej czynności, którą wykonują”.\nZatrzymajmy się przy tym na chwilkę. Naprawdę myślicie, że 120 mln ludzi w jakimkolwiek kraju jest w stanie żyć tak samo, myśleć tak samo, mieć takie same podejście do życia i marzenia? Gdybyśmy zamienili ten opis na opis o Polsce, każdy z nas stwierdziłby, że to stek bzdur. Ale łapiemy się na takie uogólnienia, kiedy mówimy o innych kulturach.\nW skrócie: ikigai to po prostu słowo oznaczające „warte życia”, „powód do życia”. Nic więcej. Nie ma w tym słowie nic o pasji, szczęściu, powołaniu, życiowej misji ani innych takich rzeczach. I nie, to, co dana osoba uważa za powód, dla którego warto żyć nie da się wpisać w żaden diagram.\nDodam tylko, że takie książki wydawane są z reguły w Europie i w Stanach i kierowane do ludzi, którzy pragną spełnienia obietnicy z okładki, że to akurat ikigai, nunchi, wabisabi czy inny pseudomarketingowy wytrych zmieni ich życie. Autorzy kreują się na osoby, które odkryły „sztukę”, „sekret” dalekiej nieznanej nam kultury i teraz oferują go nam dosłownie za grosze, 50 złotych za receptę na długie życie? Toż to deal życia!\nFascynujące w ogóle jest to, jak na jedno kopyto sprzedaje się te wszystkie magiczne słowa prosto z Azji Wschodniej. Najlepiej widać to na przykładzie Marie Kondo, której poradniki sprzątania zrobiły w Europie i w Stanach furorę… tylko że niekoniecznie w Japonii. Rzucam w przypis link do obrazka, na którym porównany jest sposób i estetyka promocji pani Kondo w Japonii i w Stanach. To totalnie dwa różne podejścia – w Japonii Kondo jest po prostu specjalistką od sprzątania, taką „Perfekcyjną panią domu”. Na Youtube wrzuca filmiki, na których mówi dużo i jeszcze więcej się śmieje: jak posprzątać szuflady, jak ogarnąć garaż i tak dalej.\nNo ale jak to! To nie taką Marie Kondo znamy! To przecież spokojna pani ubrana w stonowane kolory, która poświęca chwilę zadumy, żeby podziękować domowi za to, że pozwala się sprzątać. Pani, która mówi o wdzięczności, która nawraca zagubione w pogoni za pieniędzmi amerykańskie rodziny w swoim programie na Netflixie… A jako że Marie Kondo to Japonka, a jej podejście sprzedawane jest jako japońskie podejście, czyli podejście wszystkich Japonek, to to oznacza, że Japonki są spokojne, grzeczne, lubią i umieją sprzątać.\nTo nie tak, że kupowanie poradnika o sprzątaniu jest złe. Ale książka z 50 radami jak posprzątać swój dom nie sprzedawałaby się nawet w 1% tak dobrze jak „Magia sprzątania.” Amerykański wydawca dodał zresztą do oryginalnego tytułu jeszcze śródtytuł o treści: „Japońska sztuka porządkowania i organizowania”. Składanie skarpetek to japońska sztuka, czaicie? No ale co jak co, takie marketingowe chwyty gwarantują po prostu świetną sprzedaż.\nJeśli już mówimy o sprzątaniu, nie zapominajmy o japońskim rytuale osoji. Mowa o wielkim domowym sprzątaniu, które Japończycy robią z okazji Nowego Roku. I tak, chcielibyśmy pewnie wierzyć, że to dlatego, bo są bardziej uduchowieni, że domykają nieskończone sprawy, żeby z czystymi sercami wejść w kolejny rok. I nie wiem, może jest jakaś osoba w Japonii, która robi to z tak wielkim namaszczeniem i traktuje to jako rytuał. Tak samo, jak pewnie jest osoba, która przedświąteczne sprzątanie w polskiej rodzinie traktuje jako piękny rytuał, a nie jako „o kurde ale mi się nie chce myć tych głupich okien”.\nWyobraźmy sobie, że teraz nagle trafia w nasze ręce książka o wielkim polskim rytuale Sprzątania, oczywiście pisanego wielką literą. A tam 5 kroków do zostania mistrzynią ścierania kurzy albo wstęp do sztuki zamiatania. Nie, niemalże żaden Japończyk nie składa dłoni i nie modli się do domu w podzięce za to, że pozwoli się sprzątnąć ani nie medytuje z miotłą w ręku. Tym bardziej, że mężczyźni wykonują najmniej prac domowych ze wszystkich tak zwanych państw rozwiniętych. Średnio 5 godzin dziennie domem zajmują się kobiety, a mężczyźni niecałą godzinę. Miejmy to w głowie, kiedy słyszymy bajki o idealnym kraju, którego mieszkańcy i mieszkanki znaleźli receptę na szczęście.\nWierzymy w te wszystkie słowa klucze, bo potwierdzają je skrawki informacji, które na temat na przykład Japonii czerpiemy z mediów. Kwiatki wiśni, długie życie, super technologia, ceramika, kamienne ogrody, zen… nie wiemy (bo skąd mamy wiedzieć?), że w Japonii w ubóstwie żyje więcej osób niż w Polsce, a długie życie dla wielu rodzin jest… przekleństwem. Opieka nad starszymi osobami to problem milionów rodzin, głównie kobiet. Że od trzech dekad Japonia boryka się z kryzysem ekonomicznym. Że kobiety mają bardzo niską pozycję społeczną i w światowych raportach na ten temat Japonia jest zawsze na szarym końcu.\nNo ale jak to? Przecież jedna z popularniejszych książek twierdzi, że „Japonki nie tyją i się nie starzeją”. Śródtytuł to: „Pyszne sposoby zachowania młodości, dobrej sylwetki i zdrowia”. Opis wydawcy jest jeszcze lepszy:\n„Jest taki kraj, w którym kobiety żyją dłużej, niż gdziekolwiek indziej na ziemi. Wskaźnik otyłości jest tam najniższy spośród krajów rozwiniętych. Czterdziestoletnie kobiety wyglądają tam tak, jak gdyby miały dwadzieścia lat.\nTo zarazem wysoko uprzemysłowiony kraj, który stanowi potęgę gospodarczą na świecie. Ten kraj to Japonia. I warto wiedzieć, dlaczego dzieje się tam coś niezwykłego.\nKsiążka pomaga zrozumieć, dlaczego Japonia jest krajem najzdrowszych ludzi na świecie”.\nKsiążek i artykułów opowiadających o tym, jaka to niby dieta japońska jest zdrowa jest naprawdę dużo. Ale jakiś czas temu pojawiło się trochę publikacji na temat diety okinawiańskiej, po polsku wyszła na przykład książka o tytule „Okinawa Food” z podtytułem: „Co jeść, aby żyć dłużej w zdrowiu”. Opis na okładce zachęca: „Mieszkańcy japońskiej wyspy Okinawa żyją dłużej niż ludzie gdziekolwiek na świecie. Rzadziej chorują, wolniej się starzeją i do późnej starości są aktywni”.\nTen mit powiela też artykuł, który zacytowałam na samym początku, pozwólcie że do niego wrócę na chwilę. Mówi to już Polka, która najprawdopodobniej wiedzę na temat Okinawy czerpie z tej książki albo innych podobnych publikacji:\n„W Japonii jest wyspa Okinawa, na której mieszka olbrzymi odsetek ludzi mających ponad sto lat. I oni żyją według wspomnianych zasad. Czerpią radość z życia na każdym jego etapie i aż do śmierci pozostają aktywni, wszystkie czynności wykonując z nieustającą uważnością i zaangażowaniem”.\nNie mam zamiaru ani czasu rozkładać każdego takiego opisu na części pierwsze, ale mam nadzieję, że zaczynacie słyszeć, o co mi chodzi. To, co jest fascynujące w wątku okinawiańskim to fakt, że wrzucamy do jednego worka dwie całkowicie inne kultury i wybieramy z badań tylko te dane, które najlepiej podpierają nasze tezy – wiecie, taki antropologiczny bufet.\nWięc pozwólcie, że jeszcze się przy tej Okinawie zatrzymam. Po pierwsze – wszystkie badania na temat długości życia z reguły odnoszą się do całej prefektury Okinawa, która obejmuje cały archipelag Rjukju. Archipelag, który składa się z ponad stu wysp. Kiedy wpiszemy w Google „Okinawan diet” najpierw bombardowani jesteśmy publikacjami o tym, jak to jedzenie jak Okinawańczycy wręcz zagwarantuje nam zdrowie i długie życie. Ale wystarczy dosłownie kilka minut, żeby znaleźć źródła do badań, które burzą nam ten sielankowy obraz. Na przykład: ze wszystkich 47 prefektur w Okinawie spożywa się na osobę najmniej warzyw i owoców, a za to najwięcej kurczaka z KFC, piwa i mięsa.\nCzyli w takim razie ta cała dieta okinawska to mit? I tak i nie. Badania na temat zdrowotności okinawiańskiej diety bazowały na tradycyjnym i często bardzo ubogim jedzeniu: bulwach, warzywach, dzikich owocach. Kiedy mówimy o polskim jedzeniu, myślimy raczej o tym, co się faktyczni u nas jada (a często są to majonez, kiełbasy, białe bułki, piwo), a nie o diecie naszych prapradziadków i praprababć, dla których mięso było luksusem, a dietę opierali na kaszach, kapustach, warzywach i strączkach. Co ciekawe, coraz częściej stawia się w ogóle pod znakiem zapytania dane na temat długowieczności na świecie, zwłaszcza badania na temat tak zwanych „błękitnych stref”, więc kto wie, może i historia okinawiańskiej diety okaże się jedynie kolejną wydmuszką.\nPozwólcie jeszcze na malutki offtop. W przypadku Okinawy mamy do czynienia z podwójną warstwą kulturowych uprzedzeń, stereotypów i uproszczeń. Okinawa jest częścią Japonii od… 1879 roku. W dużym skrócie: wcześniej była odrębnym państwem, królestwem Rjukju. W 1879 została „wewnętrzną kolonią” Japonii (mianem „zewnętrznej kolonii” określano np. Koreę czy Tajwan). Mieszkańców, którzy mówili innym językiem (a raczej – językami) i mieli inny system wierzeń, poddano bardzo intensywnej japonizacji. Zmuszono ich do przyjęcia japońskich nazwisk, nakazano mówić po japońsku. Wyśmiewano i pogardzano wszystkim, co związane z okinawiańską kulturą.\nTo na terenie Okinawy miała miejsce jedna z największych bitew drugiej wojny światowej. Zginęła wtedy 1/3 ludności cywilnej, a wielu mieszkańców ze strachu przed amerykańskimi żołnierzami (a strach ten nakręcała japońska imperialistyczna propaganda) popełniało zbiorowe samobójstwa. Od 1945 do 1971 roku okupowana była przez Stany Zjednoczone, do dziś stacjonuje tam około 30 tys. Amerykańskich żołnierzy. I nawet teraz wielu Okinawańczyków nie czuje się Japończykami, regularnie odbywają się protesty przeciwko decyzjom centralnego rządu., który zgadza się na przykład na rozbudowę amerykańskich baz wojskowych.\nOkinawa to też jeden z najbiedniejszych regionów Japonii, do dziś traktowany przez resztę kraju jak „wewnętrzna kolonia”, gdzie jedzie się skorzystać z pogody i niskich cen, a nie trzeba lecieć na przykład do Tajlandii. W prefekturze Okinawa prawie 35% dzieci żyje na granicy ubóstwa. W całym kraju średnia to 18,3%.\nAle w ramach zakończenia offtopu, który pozwoli mi wrócić do głównego tematu: egzotyzując i upraszczając narrację o Okinawie jeszcze bardziej przyczyniamy się do dyskryminacji mieszkających tam osób. Łatwiej jest opowiadać bajeczki o diecie z Okinawy niż zdać sobie sprawę z relacji sił, które mają miejsce w tej narracji. Łatwiej jest pojechać tam, zatrzymać się w fajnym hotelu i mieć totalnie wywalone na to, z czym muszą mierzyć się mieszkający tam ludzie. Dotyczy to z resztą wielu „egzotycznych destynacji”, które promują biura podróży. Więc nie, Okinawa nie jest jakimś „rajem” na ziemi, gdzie ludzie jedzą superzdrowe rzeczy i są szczęśliwi każdego dnia. To miejsce pełne bolesnej historii, dyskryminowane do dziś, które musi sobie poradzić z byciem na raz japońską i amerykańską kolonią. I tak, mieszkają tam ludzie i szczęśliwi i nieszczęśliwi i zdrowi i mniej zdrowi, ale upraszczanie ich całego jestestwa do wesołej książeczki o zdrowej diecie jest sporym nadużyciem.\nProblemem nie są tutaj same pomysły na długowieczność czy szukanie inspiracji, ale nasze bardzo lekkie podejście do faktów i danych, co pokazuje ogrom stereotypów na temat Japonii. A potwierdza lekkość, z jaką podajemy je często dalej. A takie marketingowe bajeczki poza sprzedawaniem nam nowych „filozofii”, mają też mocno PR-ową rolę. Mają odwracać naszą uwagę od tego, co niewygodne. A my, zamiast dociekać i pytać i wątpić, często dajemy się na to złapać.\nPowtórzę raz jeszcze – to nie jest też tak, że uważam, że te wszystkie książki to w 100% stek bzdur – że nie można zainspirować się metodami Marie Kondo i lepiej ogarnąć sprzątanie mieszkania albo nie doczytać o japońskiej diecie i zmienić swój sposób jedzenia i poczuć się lepiej. Jeśli uda się Wam znaleźć inspirację w takich książkach do tego, żeby żyło Wam się lepiej, super.\nALE! Podpieranie swojej narracji pseudonauką (albo jeszcze inaczej – popieranie swojej tezy artykułami naukowymi, które na przykład z Japonią nie mają nic wspólnego, żeby potem promować tę książkę jako japońską „sztukę” czegoś tam), generalizowanie, egzotyzowanie, orientalizowanie, które często zakrawa na szeroko pojętą ignorancję nie jest OK. Mówię tutaj raczej o wydawcach, pisarzach, blogerach, którzy często są tych rzeczy choć trochę świadomi, ale używają takich a nie innych haseł tylko i wyłącznie dla kliknięć, dla pieniędzy.\nNie dajmy się złapać też na tłumaczenia w stylu „ojeju, ale mi się tak podoba” albo „no ale ja tak sobie tylko mówię”. Bądźmy świadomi i świadome, kwestionujmy takie zabiegi marketingowe i wytykajmy takie uproszczenia u innych. I nie chodzi tutaj o robienie zbiorowego palenia książek, ale o zastanowienie się, na jakie rzeczy my daliśmy się do tej pory w takiej formie złapać i czy jesteśmy w stanie zmienić sposób, w jaki nazywamy niektóre sprawy. I nawet jeśli jakaś książka, no nie wiem, o sztuce japońskich „kąpieli leśnych” sprawiła, że chodzicie więcej na spacery i czujecie się lepiej, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zakwestionować sięganie po orientalizujące stereotypy w swojej recenzji, komentarzu czy na swoim blogu.\nTytuł książki, która spopularyzowła modę na shinrin yoku, co dosłownie znaczy „kąpiel leśna” brzmi tak: „Shinrin Yoku. Japońska sztuka czerpania mocy z przyrody”. Ten sam autor, Hector Garcia, napisał zresztą też inny poradnik o japońskiej metodzie na szczęście, czyli „Ichigo ichie. Japońska sztuka przeżywania niezapomnianych chwil”. Obawiam się, że gdybym miała każde takie hasło rozerwać na strzępy, spędzilibyśmy tutaj kilka godzin, więc pozwólcie, że pominę to ichigo ichie milczeniem, bo w życiu o czymś takim nie słyszałam ani ja ani moi japońscy znajomi i przejdę do tego sławetnego shinrin yoku.\nTrudno mi momentami uwierzyć, że kapitalizujemy w tym świecie nawet takie rzeczy jak SPACER w naturze. Tak, spacerowanie i kontakt z naturą są zdrowe. Tak, jest na to wiele badań. Pisali o tym pisarze, naukowcy, poeci i badacze z różnych kręgów kulturowych – także np. z USA. Wszystko da się sprzedać, grunt żeby miało egzotycznie brzmiącą nazwę.\nAle jeśli serio myślicie, że Japończycy chodzą zażywać leśnych kąpieli, dyskutują o tym i regularnie wprowadzają to w życie, to muszę Was tutaj zawieźć. Japońskie miasta pozbawione są w dużej mierze zieleni, Japończycy to jeden z najbardziej przepracowanych narodów świata, który mierzy się z ogromną liczbą samobójstw i śmierci z przepracowania i mało kogo stać na luksus przebywania w naturze, zwłaszcza gdy mieszka w którejś z metropolii.\nChciałabym zwrócić jeszcze uwagę na coś innego – na nazywanie tych wszystkich słów „sztuką”. Sztuka spaceru, sztuka jedzenia, sztuka życia. Odrywamy tym samym narrację o Japonii od poziomu ludzkiego, wtłaczamy je na orientalizujący nurt i promujemy przekonanie, że to kraj, w którym zatrzymał się czas. A stąd blisko do fetyszyzowania całego kraju i całej kultury, co jeszcze bardziej utrudnia zmierzenie się z rzeczywistością i traktowanie mieszkających tam osób jak ludzi. Co tylko ułatwia uprzedmiatawianie ich i wykorzystywanie do realizacji naszych orientalizujących fantazji. Ot, takie błędne koło.\nDo rangi sztuki wynosimy niemalże już wszystko, co związane z Japonią. Doszło nawet do tego, że sztuką zostało ochrzczone nawet robienie domowej tabelki z wydatkami: „Kakeibo, japońska sztuka oszczędzania”. O dziwo, o wiele ciekawsze i przydatniejsze byłoby tutaj śledzenie japońskich kont o kakeibo na przykład na Instagramie, gdzie różni ludzie dzielą się swoimi sposobami na zarządzani domowym budżetem. I nie, nikt nie mówi tutaj o sztuce czy sekrecie czegokolwiek. Ale fotki czy blogi, gdzie Japończycy i Japonki dzielą się swoimi mykami na rysowane odręcznie tabelki w zeszytach i zastanawiają się, na jakie kategorie najlepiej podzielić wydatki, nie przyniosą ci góry złotych monet. A postawienie się w roli tłumacza i ambasadora tej jakże trudnej Sztuki już tak.\nChciałabym jeszcze podać jeden niejapoński przykład, żeby pokazać Wam, że mechanizmy te działają podobnie w przypadku każdego kraju/miejsca/kultury, na który w danym momencie panuje marketingowy szał.\nA od niedawna na topie jest Korea: koreańskie dramy, koreańska muzyka, koreańskie jedzenie. Nic dziwnego, sama spędziłam w Korei trochę czasu i studiowałam koreanistykę jako drugi kierunek, kocham koreańską szamkę, a od początku pandemii oglądam sporo koreańskich seriali. Ale trudno jest znaleźć jakiekolwiek informacje o koreańskim społeczeństwie bez przedarcia się najpierw przez caaaaaałe morze pseudo artykułów o nunchi, które na okładce polskiego wydania ma śródtytuł: koreański sekret dobrych relacji z ludźmi.\nOczywiście pełno jest tekstów o nunchi w polskiej prasie i na polskich portalach – choć jak dla mnie wystarczy przeczytać jeden, żeby wiedzieć o co chodzi, bo wiadomo, że wszystkie są przeklejone z PR-owych materiałów wydawcy i mówią o tym samym. Pełno takich tekstów zwłaszcza na stronach uznawane za kobiece, tak jakby zakładano, że kobiety bardziej dadzą się na takie rzeczy nabrać. Chyba że po prostu uczy się nas od małego, że powinnyśmy ciągle szukać recepty na szczęście, najlepiej na drugim końcu świata? To chyba temat na inną rozmowę. Nagłówek artykułu na „Wysokich obcasach” to: „Nunchi, czyli koreańska sztuka czytania w myślach. Klucz do szczęścia, sukcesu i dobrych relacji”.\nMam nadzieję, że w Waszej głowie migają właśnie czerwone lampki? „koreańska sztuka”, „klucz do szczęścia”, te sprawy.\nDalej nie jest wcale lepiej. Spójrzmy na niebezpiecznie brzmiący pierwszy akapit: „Empatia bywa niebezpieczna, szczególnie dla kobiet, które mogą stać się przez nią ofiarami socjopatów.” A no sorry, to ja wyłączam moją empatię, i włączam tryb nunchi, to wtedy będę bezpieczna. Ufff. Cały wywiad to opowieść o wielkiej sztuce czytania emocji, na przykład gdy wchodzimy do pokoju, gdzie są inni ludzie. W angielskim jest wyrażenie, które idealnie opisuje tym, czym to nunchi jest – read the room – ale i tak nie przeszkodziło to książce pani Hong stać się w anglojęzycznym świecie bestellerem. No bo to nie jest po prostu reading the room, to jest nunchi, haloo.\nW wywiadzie pada takie zdanie: „W Korei mówimy, że nunchi jest tajną bronią słabszego – nawet jeśli nie masz nic, wciąż masz nunchi. Ludzie, którzy doszli do sukcesu, nie mając wcześniej żadnych zasobów, zapewne mieli dobre nunchi”. Ale wystarczy poczytać trochę o nunchi z koreańskiej perspektywy, żeby trafić na wypowiedzi osób, dla których nunchi kojarzy się raczej z traumą.\nNunchi może i pomaga w niektórych sytuacjach, ale w większości przypadków nunchi to raczej niewidzialna zasada, wisząca w powietrzu hierarchia, która dyktuje jak wobec kogo trzeba się zachować. Nunchi z poradnika obiecuje, że będziemy świetnie reagować na otaczający nas świat, przez co będziemy szczęśliwi i odniesiemy sukces. Ale dla wielu nunchi to jedyny sposób na przetrwanie, a nie jakaś mistyczna superpower.\nNunchi to na przykład dbanie o to, żeby kieliszek Twojego szefa nigdy nie był pusty. Nunchi to wrzucanie na Facebooka tylko ładnych zdjęć, pisanie tylko optymistycznych opisów, żeby pokazać światu odpowiednią wersję siebie. Nunchito nie mówienie nic, kiedy kolega w pracy cię obmacuje, nieskomentowanie seksistowskiego żartu rzuconego przez szefa i tak dalej.\nNunchi, ikigai, kakeibo, shinrin yoku… jak widzicie, mogłabym tak bez końca. Japończycy nie uprawiają w nocy sztuki NERU, nie jedzą rano sekretnego ASAGOHAN, nie biorą udziału w rytuale SHIGOTO. Koreańczycy nie spędzają każdego momentu swojego życia na ocenianiu NUNCHI, a jeśli już muszą oceniać atmosferę w danym pomieszczeniu i podświadomie decydować, jak powinni się zachować, to robią to raczej ze strachu i w stresujących mocno zhierarchizowanych okolicznościach. Tylko że my nie chcemy czytać o tych wszystkich niuansach. Nie chcemy książki o presjach, problemach, o codzienności Koreańczyków, Japończyków, Koreanek i Japonek. Chcemy kolorowych i egzotycznych obrazków, które pozwolą nam na chwilę oderwać się od rzeczywistości.\nTylko, że… mieszkańcy Japonii czy Korei nie istnieją po to, żeby odtwarzać role, które myśmy dla nich wymyślili. Nie ma nic złego w kupieniu poradnika o kakeibo, ale każdy taki zakup jest głosem za taką a nie inną strategią marketingową. Strategią mocno egzotyzującą, zakrawającą często o rasizm, jeśli założymy, że jest nim przekonanie o wyższości jednej rasy nad drugą, co zaczyna się często od upraszczania i przyrównywania jakichś cech i zachowań do konkretnej etniczności. A podejrzewam, że jeśli dotrwaliście do końca tego podcastu i zależy Wam na tym, żeby więcej wiedzieć o świecie, to niekoniecznie chcecie brać w czymś takim udział.\nZatem co z tym fantem zrobić? Jeśli naprawdę potrzebne są Ci do życia poradniki, poszukaj takich napisanych przez specjalistów, którzy nie wycierają sobie gęby inną kulturą i nie traktują innej kultury jak bufet, z którego mogą wziąć jedną rzecz i zacząć traktować ją jak święty graal. A najlepiej: omijaj wszelkie książki, które obiecują, że zdradzą sekret szczęścia, są receptą na długie życie, albo mają w śródtytule „sztukę” czegokolwiek.\nZa każdym razem kiedy będziecie się wahać, wyobraźcie sobie, że ktoś stoi w Anglii i ma w ręku książkę o tytule: „Spacer, the Polish art of finding true happiness” (czyli spacer, polska sztuka prawdziwego szczęścia) Albo „Zeszyt, the true secret to finding your inner voice” (zeszyt, prawdziwy sekret do odnalezienia twojego wewnętrznego głosu). Czekam na książki o Gakko, czyli sztuce japońskiej edukacji (gakko to szkoła), Toire, recepcie na zdrowe jelita (toire to toaleta) albo Taberu, czyli jak jeść zdrowo i smacznie (taberu to jedzenie).\nAle zanim to nastąpi, wrócę jeszcze do tego tematu, bo nie powiedziałam nic o promocji japońskiej estetyki i słowach wytrychach pokroju wabisabi, kintsugi czy mono no aware. Ale to temat na osobną opowieść, bo jest tego po prostu za dużo i korzenie tych naszych przekonań tkwią zbyt głęboko. I łatwiej będzie się nam przez to przedrzeć, gdy pierwsze rozkminki na ten temat będą za nami.\nNa sam koniec tylko pocieszę Was, że każdy z nas złapał, łapie się i będzie łapał się na różne marketingowe wydmuszki. Ogarnięcie tego nawet w kwestii tylko polskich trendów jest już odpowiednio trudne, a co dopiero, gdy jakieś nieznane nam słowo z odległej kultury przedstawiane jest tylko w jeden sposób, a znalezienie prawdziwych informacji na ten temat graniczy z cudem (w końcu lepiej klikają się artykuły z wielkich portali, więc to one jako pierwsze wyskakują na google’u, dopiero potem inne teksty, zresztą często też te sponsorowane. A jako że np. w Japonii „ikigai” to po prostu zwykłe słowo, nie znajdziecie w internecie zbyt wiele na temat tego, że to bzdury, a tylko utwierdzicie się w przekonaniu, że faktycznie, to mistyczna japońska sztuka szczęścia).\nDlatego bądźcie czujni i czujne. Nie dajcie się nabić w balona. Jeśli macie już takie książki albo sami powtarzaliście takie rzeczy – trudno. Nie ma co rozpamiętywać, przynajmniej teraz może wiecie już odrobinę więcej i jesteście w stanie lepiej poradzić sobie z kolejnym zalewem takich treści.\nWrócę jeszcze do tego tematu i obiecuję, że go jeszcze podrążymy, bo nasze fantazje na temat Japonii i Azji Wschodniej w ogóle to złożony organizm, więc będziemy ogarniać to powoli warstw po warstwie.\nPrzypominam, że na naszej stronie znajdziecie transkrypt całego podcastu i przypisy do tego, o czym dziś mówiłam – zachęcam do poklikania sobie w artykuły, które cytuję, do spojrzenia na okładki książek, które wymieniam. Odpalcie sobie jakieś filmiki na Youtube, poszperajcie po hasztagach na Instagramie. Poszukajcie podobnych tekstów na własną rękę i zwróćcie uwagę na język, który jest w tych tekstach używany. Przyda się nam to do kolejnych rozważań.\nNo i oczywiście dajcie znać, czy kolejny odcinek Wam się podobał. Na jakie hasła czy mity powinnam zwrócić uwagę następnym razem? Czekam na Wasze komentarze i wiadomości.\n Monika Kucel, Paulina Puchalska, “Agnieszka Bernad, farmaceutka, która została masażystką: To był proces. Od lat kształciłam się w dziedzinie refleksologii oraz medycyny chińskiej”, Wysokie Obcasy, 26 stycznia 2019, https://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/7,171094,24398631,kocham-swoja-twarz-taka-jaka-jest-kazdy-kolejny-rok-i-dodatkowa.html\n 生き- (iki-) + -がい (-gai) = 生きがい (ikigai); 働きがい (hatarakigai), やりがい (yarigai)\n Christopher Harding, “Marie Kondo and the Life-Changing Magic of Japanese Soft Power”, The New York Times, 18 stycznia 2019, https://www.nytimes.com/2019/01/18/opinion/marie-kondo-japan.html; [Harding to także autor bardzo dobrej przekrojowej książki o Japonii: Japan Story]\n “Working Japanese Women Still Handle Most of the Housework”, nippon.com, https://www.nippon.com/en/features/h00184/\n Monika Kucel, Paulina Puchalska, “Agnieszka Bernad, farmaceutka, która została masażystką: To był proces. Od lat kształciłam się w dziedzinie refleksologii oraz medycyny chińskiej”, dz. cyt.\n Consumption Expenditure of Fruits, Statistics Japan, 8 września 2017, https://stats-japan.com/t/kiji/11487\n Kentucky Fried Chicken, Statistics Japan, 15 lutego 2018, https://stats-japan.com/t/kiji/10147\n Consumption of Beer, Statistics Japan, 15 listopada 2017, https://stats-japan.com/t/kiji/10822\n Consumption Expenditure of Other Raw Meat, Statistics Japan, 27 lipca 2017, https://stats-japan.com/t/kiji/22171\n Trudno znaleźć dokładne dane, ale najczęściej mówi się o 25~30 tysiącach żołnierzy Marine i o dodatkowych 15~20 tysiącach personelu cywilnego/rodzin.\n https://ryukyushimpo.jp/news/entry-198383.html ; znalazłam też dane, które mówią o 29,9%, ale kluczem jest tutaj to, że jest to najwyższy procent w skali kraju. Więcej o ubóstwie w Japonii można przeczytać w Kwiaty w pudełku. Japonia oczami kobiet.\n Nobuko Kobayashi, “Employers must help cut Japan’s suicide rate”, Nikkei Asia, 10 września 2018, https://asia.nikkei.com/Opinion/Employers-must-help-cut-Japan-s-suicide-rate\n Erica Kanesaka Kalnay, “Believing in Fairies: Marie Kondo and Our Oriental Attachments”, Avidly, 2 lipca 2019, http://avidly.lareviewofbooks.org/2019/07/02/believing-in-faries-marie-kondos-oriental-attachments/\n Patrick St. Michel, “Kakeibo: Turning a dull aspect of Japanese life into social media gold”, The Japan Times, 25 stycznia 2020, https://www.japantimes.co.jp/news/2020/01/25/national/media-national/kakeibo-turning-dull-aspect-japanese-life-social-media-gold/\n Magdalena Keler, “Nunchi, czyli koreańska sztuka czytania w myślach. Klucz do szczęścia, sukcesu i dobrych relacji”, Wysokie Obcasy, 21 lipca 2020, https://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/7,53664,26145740,jak-uratowalo-mnie-nunchi.html\n Neru (寝る) to po japońsku „spać”, asagohan (朝ごはん) to „śniadanie”, a shigoto (仕事) to „praca”\nJapan Story: In Search of a Nation, 1850 to the Present\nPoprzednieTajfunowe przypisy – odcinek 3 “Czy istnieje coś takiego jak ‘japońska’ estetyka?”\nNastępneTajfunowe przypisy – odcinek 1 “Azja Wschodnia, a nie „Daleki Wschód”, czyli o orientalnych fantazjach słów kilka”\n11 replies to “Tajfunowe przypisy – odcinek 2 “Czy ikigai to faktycznie japońska recepta na szczęście?””\nPatrycja 18 listopada, 2020 at 18:19\nW oczekiwaniu na kolejny odcinek podcastu postanowiłam napisać komentarz. Od dwóch dni odświeżam spotify z nadzieją na kolejną odsłonę.\nNatomiast w tym całkowicie zmieniłaś moje postrzeganie fenomenu “japońskiej sztuki [wstaw dowolne]”, bo brałam tytuły takich publikacji na poważnie. Nie czytałam żadniej z nich, bo nie przepadam za poradnikami, ale oglądałam w księgarniach i jakoś z tyłu głowy miałam to przeświadczenie, że ci Japończycy to rzeczywiście są tacy mistyczni, mocno uduchowieni, całkowicie inni od zwykłych śmiertelników szukających odpowiedzi na pytanie: “jak żyć?” Bardzo ci dziękuję za pokazanie nowej perspektywy.\nCo do kwestii, które wydają mi się ciekawe: jak dzisiaj Japończycy postrzegają Koreańczykow (szczególnie na fali i popularności k-popu)?\nTrzymaj się ciepło i miłego nagrywania podcastów!!\nAdam 3 grudnia, 2020 at 13:55\nŚwietna robota! Trafiłem tu przypadkiem wczorajszego wieczoru już wiem że będę stałym słuchaczem 🙂\nCzekam na kolejne publikację/nagrania!\nAgnieszka 23 grudnia, 2020 at 11:49\nNie korzystam z żadnej maści poradników, ale to wykorzystywanie japońskich słów jako coś mistycznego, skojarzyło mi się strasznie z takim dyskursem wśród czytelników mang, który pojawia się za każdym razem, gdy polskie wydawnictwo tłumaczy jakąś nazwę – bo po polsku nie brzmi to wystarczająco epicko, tajemniczo etc., myślę, że to część tego samego problemu.\nAgata 9 stycznia, 2021 at 17:48\nZnakomity podcast! Jakiś czas temu przeczytałam dwie recenzje, które nie były oznaczone jako sponsorowane, autorstwa osób znanych z miłości do literatury, pisarki i dziennikarza, osób, które cenię, inteligentnych i mądrych. Obie recenzje zachwalały kryminał – debiut powieściowy pewnego polskiego autora. Miał trzymać w napięciu od pierwszej strony, zaskakiwać czytelnika, stanowić przednią rozrywkę na przyzwoitym poziomie. Lubię kryminały i szukałam dobrej rozrywki właśnie, zatem zachęcona pochlebnymi opiniami ludzi, których szanuję, zabrałam się do lektury. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy okazało się , że książka była totalnie przewidywalna, bohaterowie w kwestii zagrożeń internetu naiwni bardziej od moich rodziców, a co dopiero mówić o mnie czy mojej córce. Każdy przeciętnie inteligentny człowiek od razu domyślał się o co chodzi, tylko nie bohaterka książki, dziennikarka! Język też pozostawiał wiele do życzenia. Jak więc mogli zachwalać te książkę ludzie,którzy sami piszą dużo lepiej??!! I to zachwalali ja bardzo entuzjastycznie, dawno nie czytali ponoć nic tak dobrego… Po tej wpadce zrozumiałam, że jedynym rozwiązaniem tej zagadki musi być po prostu zwykły biznes 🙁 także dziękuję za ten odcinek, bo prawda jest taka, że nawet jeśli z grubsza rozumiemy te mechanizmy, to wciąż możemy dać się nabrać i ja tu pierwsza nie rzucę kamieniem, gdyż mnie też czasem zdarza popełniać się błędy tego rodzaju.\nKatarzyna 22 stycznia, 2021 at 21:16\nŚwietnie się słucha zarówno tym, którzy mają w głowie raczej Shoguna i Kwiaty Wiśni, jak i tym, którzy bardziej widzą “salarymena” kiedy słyszą słowo Japonia.\nGdzieś w okolicach 2006 r. trafiłam na bloga “W Korei i nie tylko”, który rozbudził moją ciekawość na temat Korei. Wcześniej w latach 90 czytałam pierwsze polskie gazety o anime i mandze. Bardzo cieszę, że trafiłam na ten podcast.\np.s. Książka “Kwiaty w pudełku” bardzo przypadła mi do gustu. Pozdrawiam\nPIOTR 24 stycznia, 2021 at 16:07\nWspaniałe bardzo inspirujące podcasty. Dziękuje\nAnia Ch 25 stycznia, 2021 at 18:03\nDziękuję za bardzo fajny podcast. Chciałam tylko zwrócić uwagę na dwie drobne rzeczy.\n1. Co do „Byłam gejszą” i „Chryzantema i miecz” na liście lektur japonistyki – sam fakt, że były na tej liście nie świadczy o tym, że treści książek są bezrefleksyjnie przekazywane. Cały wykład z antropologii miał nas uczulić na egzotyzowanie i książki byly omawiane w sposób krytyczny. Trudno pominąć takie lektury, gdy omawiamy historię badań antropologicznych. Poza tym to właśnie uniwersytet jest najlepszym miejscem do tego, by czytać i poddawać krytycznej analizie lektury, których czytanie mogłoby wprowadzić w błąd osoby nie obeznane z tematem.\n2. Hasło „ichigo ichie” owszem, występuje w japońskiej kulturze. To jedna z istotnych zasad ceremonii herbacianej, mówiąca o tym, że moment, który gospodarz ceremonii i jego goście przeżywają razem, już się nie powtórzy, każde spotkanie herbaciane jest wyjątkowe. Domyślam się, że prawdopodobnie większość Japończyków nie kojarzy tego hasła, ale chajini (osoby praktykujące herbatę) jak najbardziej. Owszem, rozciąganie zakresu obowiązywania tej zasady na całe społeczeństwo jest tragicznym nadużyciem. Osób interesujących się ceremonią herbaty jest w Japonii bardzo mało, w stosunku do liczby ludności, to maleńki wycienk japońskiej kultury. Mimo wszystko jest to jednak trochę inny przypadek niż użycie zwykłego słowa, jak ikigai i sprzedawanie go jako “filozofia” i “sztuka” japońska.\nKarolina Bednarz 26 stycznia, 2021 at 08:14\nDziękuję bardzo za komentarz 🙂 Podałam te dwa tytuły nie tylko dlatego, że po prostu zobaczyłam te dwie książki na jakiejś liście, tylko rozmawiałam ze studentkami jednej z polskich uczelni, które opowiadały mi, jak o tych książkach mówiono na zajęciach i niestety nie była to taka narracja, jaka podajesz.\nCo do “ichigo ichie” – podałam tylko skrawek na ten temat, bo jestem świadoma, że wyrażenie to używane jest w różnym kontekście. Nie zmienia to jednak faktu, że często jedyne miejsce, gdzie polski czytelnik może napotkać to słowo, to różowa okładka jednego z poradników – i używanie jakiegoś wyrażenia z obcej kultury do promowania self-help book i naginanie albo wręcz wymyślanie, w jaki sposób to słowo miałoby niby być kluczem do szczęścia, jest słabe..\nZuza B 28 stycznia, 2021 at 23:02\nŚwietnie się słucha, ja też lubię przypisy w literaturze. Zawsze je czytam. Dolne przypisy uwielbiam- szczególnie wtedy, gdy znam znaczenie wyjaśnianego słowa. Interesujące jest to w jaki sposób różni autorzy opisują to samo słowo/zagadnienie.\nPrzyznam się, że zdarzyło mi się kupić poradnik ikigai i ze 2 inne bzdury, ale ciężko mi się to czytało, jakby ktoś mnie cały czas pouczał, że ciągle coś źle robię.\nSłuchając podcastu sprzątałam łazienkę i jak usłyszałam „Magia sprzątania” to się uśmiałam, a moja prośba do kibla, żeby pozwolił się solidnie wyszorować w 30 sec nie poskutkowała. Chyba mam głuchy kibel 😉\nNajbardziej podobał mi się fragment dotyczący Okinawy. Dzięki za solidne uświadomienie.\nW wolnej chwili będę słuchać kolejnych odcinków.\nPingback: Język jako towar. O ikigai, hygge i wszystkich ciężko przetłumaczalnych słowach. – Językozaur\nCez 24 maja, 2021 at 20:32\nBrawo za uparte dążenie do prawdy, rozprawę z marketingowymi szwindlami, walkę z upraszczaniem i wulgaryzwowaniem innych kultur. Jestem zachwycony.\nTajfunowe przypisy – odcinek 1 “Azja Wschodnia, a nie „Daleki Wschód”, czyli o orientalnych fantazjach słów kilka”\nTranskrypt Dzień dobry! Cześć! Tutaj Karolina Bednarz z Tajfunów, a przed nami pierwszy standardowy odcinek Tajfunowych przypisów, czyli naszego tajfunowego podcastu o Azji. Jeśli nie wiecie, o co chodzi, dlaczego podcast ma taką, a nie inną nazwę i po co w ogóle to wszystko, to zachęcam do odsłuchania naszego podcastowego wstępniaka, czyli odcinka pod tytułem: …\nTajfunowe przypisy – odcinek 3 “Czy istnieje coś takiego jak ‘japońska’ estetyka?”\nCześć! Z tej strony Karolina Bednarz i witam w trzecim już odcinku „Tajfunowych przypisów”, podcastu, w którym opowiadam o Azji, a raczej o tym, jak my ją postrzegamy (i dlaczego). Ostatnio mówiłam o tym, jak „japońskość” jest często podkładką do promowania wszystkiego – wystarczy egzotycznie brzmiące słowo, jakiś luźny koncept, który da się podeprzeć domniemaną …\nTajfunowe przypisy – odcinek 5 “Bushidō czy bullshit-dō?”\nCześć! Witam po nieco dłuższej przerwie w kolejnym odcinku „Tajfunowych przypisów”. Ostatnio opowiadałam o zen, a raczej o japońskim buddyzmie zen i o tym, dlaczego używanie tego słowa do marketingu jest słabym pomysłem. Kiedy jednak zgłębiałam temat i robiłam notatki, zdałam sobie sprawę, jak często bycie „zen” mieszane jest z hasłami o bushidō, czyli o „drodze …


Grudzień 2008 – primeTV.pl\nAutor maciekOpublikowano 28 grudnia 2008 Kategorie Streszczenia odcinków\nOliver traci przytomność podczas przyjęcia i dowiaduje się, że pozostały mu tylko 24 godziny życia. Clark i Chloe wzywają na pomoc Davisa, ale on uważa, że pomóc mu mogą tylko w szpitalu. W gorączce, Oliver przenosi się we wspomnieniach do czasu spędzonego na wyspie i pierwszych momentów, kiedy uczył się używać łuku i strzał. Przypomina sobie również spotkanie z Tess, która uratował na tej wyspie, kiedy została uprowadzona przez przemytnika narkotykowego. Przy nieprzytomnym Olivierze siedzi Lois.\nOpis odcinka nadesłany przez użytkownika.\nPierwszy dzień pracy Clarka w Daily Planet. Kent i Lane przygotowują wspólny materiał, kiedy przed wieżowcem gazety wybucha autobus. Clark ratuje Bette, młodą dziewczynę oraz kobietę, którą okazuje się Tess. Na miejscu zdarzenie pojawia się także ratownik Davis Bloome. Później Clark idzie na pierwsze spotkanie z nowym szefem Daily Planet.\nPo zniszczeniu Fortecy Samotności Clark zaginął. Poszukuje go JUSTICE LEAGUE. Tymczasem w Metropolis pojawia się nowa właścicielka LUTHORCORP- Tess Mercer, wielka „fanka” Lex-a. W między czasie, Chloe jest przetrzymywana przez tajemniczą grupę, która odkryła, że dziewczyna nabyła nowe moce. Za to Clark został pozbawiony swoich zdolności przez biologicznego ojca.\nKalendarz premier i powrotów\nPrzedstawiamy pełny kalendarz premier i powrotów seriali, w 2009 roku. W zestawieniu nie uwzględniono seriali takich jak:\nAmy Poehler, Beyond Thunderdome – premiera na antenie ABC w kwietniu\nLaw & Order: Criminal Intent – powróci do USA w marcu lub kwietniu\nLife – powróci do NBC w lutym\nPrison Break i ‚Til Death – powrócą do FOX na wiosnę\nRescue Me – kolejny sezon w FX w marcu lub kwietniu\nRules of Engagement – na wiosnę w CBS\nSaving Grace – w marcu w TNT\nThe Tudors – powróci do Showtime z nowym sezonem w kwietniu\nCzytaj dalej Kalendarz premier i powrotów\nAutor maciekOpublikowano 26 grudnia 2008 Kategorie Bez kategorii\nKolejne nowości w TVP\nTelewizja Polska wytacza ciężkie działa, przeciw swoim komercyjnym konkurentom. Nie tak dawno, informowaliśmy o tym, że TVP1 będzie wyświetlać na swojej antenie serial Moonlight. Teraz do tej produkcji, dołączą kolejne dwa seriale.\n9 stycznia szykuje się dla widzów, wielki maraton serialowy. Na pierwszy ogień, pójdzie bardzo świeża produkcja stacji NBC – Crusoe. Jak sama nazwa mówi, serial opowiada przygody słynnego rozbitka, Robinsona Crusoe oraz jego kompana Piętaszka. Serial nie spotkał się z dużym zainteresowaniem u amerykańskich widzów. Odcinek wyemitowany 20 grudnia, oglądało jedynie 2,88 mln widzów. Serial liczy 13 epizodów, pierwszy z nich, zostanie wyemitowany w piątek, 9 stycznia o godzinie 20:20.\nDrugą nowością, jest pierwszy sezon, serialu Life. Tytuł produkcji spolszczono i teraz nosi ona nazwę Powrót do życia.\nLife opowiada historię detektywa Charlie’go Crews’a z policji Los Angeles, który spędził 12 lat w więzieniu. W wyniku niejasnego spisku został skazany na dożywocie za morderstwo, którego nie popełnił.Na szczęście, wyszedł na wolność. Oczyszczony z zarzutów postanawia wrócić do pracy w Wydziale Zabójstw. Obok prowadzenia różnych spraw kryminalnych, stara się znaleźć prawdziwych sprawców zbrodni, z którą to on odsiedział długoletni wyrok. Postanawia też za wszelką cenę odnaleźć osobę, która świadomie zrzuciła na niego odpowiedzialność za ten czyn.\nSerial zostanie pokazany również w piątek, 9 stycznia o godzinie 21:05, ale tym razem na antenie TVP2.\nDzięki tym dwóm serialom, piątek będzie stał pod znakiem seriali. Od godziny 20:20 do godziny 23:35, będzie można na TVP1 i TVP2 obejrzeć aż trzy ciekawe seriale.\nWarto wspomnieć, że od poniedziałku, 19 stycznia, stacja TVP2 rozpocznie emisję kolejnego, już szóstego sezonu serialu CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas.\nAutor maciekOpublikowano 25 grudnia 2008 Kategorie Bez kategorii\nZ „Dexter’a” do „Ugly Betty”\nLauren Velez, znana z roli Porucznik Marii LaGuerty w serialu Dexter, wystąpi w kilku epizodach Ugly Betty.\nZagra rolę Eleny, pielęgniarki, która pojawi się w życiu rodziny Suarezów. Szczgóły na temat tego jak nowa postać będzie wpływać na życie Betty oraz w jakich okolicznościach się pojawi, nie są znane. Możliwe, że Elena będzie powiązana ze śmiercią jednego z głównych bohaterów.\nValez pojawiła się wcześniej w takich produkcjach jak Oz oraz New York Undercover.\nAutor maciekOpublikowano 24 grudnia 2008 Kategorie Bez kategorii\nNowinki z castingów: „True Blood”, „Numb3rs” i wiele więcej\nAusiello opublikował sporą dawkę informacji na temat nowych castingów do seriali. Przedstawiamy Wam ją poniżej.\nFrank Lapidus pilot helikoptera z Lost (Zagubieni) – Jeff Fahey podpisał kontrakt na gościnny udział w ponoworocznych odcinkach serialu Cold Case. Fahey zagra właściciela warsztatu tuningu motocyklów, który wcześniej był motocyklistą.\nDo Numb3rs (Wzór) dołączy raperka-aktorka o pseudonimie Eve. Dziewczyna zagra menadżera pewnej firmy i jedną z podejrzanych.\nDina Meyer, znana z udziału w takich serialach jak Beverly Hills 90210 i Point Pleasant, dołączy do serialu Burn Notice, jako narzeczona Jeffrey’a Donovan’a Michael’a. Aktorka pojawi się w finale drugiego sezonu, który zostanie wyemitowany 5 marca.\nKolejny aktor dołącza do True Blood. Wes Brown (We Are Marshall) to świeża krew dla wampirów z Bon Temps. Brown zagra Luke’a, katolickiego fanatyka i nowego kumpla Jason’a. Postać Luke’a zobaczymy w sześciu odcinkach serialu.\nAutor maciekOpublikowano 22 grudnia 2008 Kategorie Bez kategorii\n„Survivors” i „Merlin” z drugimi sezonami\nBBC potwierdziła zamówienie drugiego sezon, post-apokaliptycznego serialu, Survivors.\nSerial od początku emisji miał oglądalność na poziomie 5 mln widzów i udział w rynku wynoszący 22%. Przedstawiciel BBC powiedział, że aktorzy znani z pierwszego sezonu powrócą za rok. Finał sezon będzie miał miejsce we wtorek, 23 grudnia.\nWcześniej, w tym miesiącu, została zapowiedziana premiera pierwszego sezonu serialu na DVD. Zestaw trzech płyt DVD z serialem będzie kosztował 29,35 funtów brytyjskich, a zostanie wprowadzony na półki sklepowe 26 stycznia 2009 roku.\nSurvivors to remake serialu o tym samym tytule, emitowanego przez BBC w latach 1975-1977. Serial jest adaptacją książki Terry’ego Nationa, opowiadającą losy ludzi, którzy przetrwali po wielkiej epidemii grypy, która pochłonęła 90% mieszkańców Ziemi.\nDrugi sezon otrzymał również serial Merlin, posiadający średnią oglądalność na poziomie ponad 5 milionów widzów. W przyszłym roku do serialu powrócą dobrze nam znane postacie.\nTymczasem amerykańska stacja NBC zakupiła prawa do emisji hitu z Wielkiej Brytanii. Niestety nie jest jeszcze znana data emisji w Stanach.\nŹródło:digitalspy.co.uk Czytaj dalej „Survivors” i „Merlin” z drugimi sezonami\nSAG Awards 2009: Nominacje\nAmerykańskie stowarzyszenie aktorów SAG, ogłosiła swoje nominacje do nagród dla najlepszych seriali i aktorów. Ponownie sporą liczbę nominacji zgarnęła stacja HBO, stacja Showtime również została kilka razy wytypowana. „Pośmiertnie” nominowano serial Boston Legal (trzy nominacje).\nCeremonia wręczenia nagród odbędzie się 25 stycznia w Los Angeles. Czytaj dalej SAG Awards 2009: Nominacje\nAutor maciekOpublikowano 18 grudnia 2008 Kategorie Bez kategorii


Delegatura Krajowego Biura Wyborczego w Koninie mieści się na II piętrze budynku Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego (Al. 1 Maja 7, 62-510 Konin). Budynek w większości jest dostosowany dla osób ze szczególnymi potrzebami.\nWejście główne od strony Al. 1 Maja: dostępne jest dla osób z niepełnosprawnością ruchową; do budynku prowadzą schody oraz pochylnia przeznaczona dla osób niepełnosprawnych, drzwi nie otwierają się automatycznie. Wejście od strony Starostwa Powiatowego w Koninie („łącznika) dostępne jest tylko dla osób z nieznaczną niepełnosprawnością ruchową, brak pochylni przeznaczonej dla osób niepełnosprawnych, drzwi nie otwierają się automatycznie. Na II piętro można dostać się schodami lub windą.\nKorytarz: dostępny. Dojście/dojazd wózkiem bezpośrednio do pomieszczeń Delegatury.\nWinda na wyższą kondygnację: tak.\nOsoby z niepełnosprawnościami mają możliwość zaparkowania swojego pojazdu na miejscu postojowym, wydzielonym i oznaczonym na parkingu znajdującym się przy budynku Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego (od strony Al. 1 Maja 7). Miejsce postojowe jest oznaczone.\nOsoba z psem asystującym może bez przeszkód wejść do głównego budynku.\nOsoby niesłyszące podczas załatwiania spraw w celu skorzystania z przysługujących im uprawnień do pomocy tłumacza języka migowego lub tłumacza – przewodnika osoby uprawnione, doświadczające trwale lub okresowo trudności w komunikowaniu się, powinny zgłosić chęć skorzystania ze świadczenia ze wskazaniem wybranej metody komunikowania się – co najmniej na 3 dni robocze przed tym zdarzeniem, z wyłączeniem sytuacji nagłych. Zgłoszenia można dokonać w następujący sposób:\n- drogą elektroniczną na adres e-mail: konin@kbw.gov.pl\n- osobiście w sekretariacie delegatury\n- telefonicznie przez osobę przybraną pod nr 63 242 47 44


sobota, 14 lipca 2018 17:32\tWyświetleń: 3461 Dodał:stanislaw\nW pierwszym meczu sparingowym w ramach przygotowań do rundy jesiennej sezonu 2018/19 Wisła Strumień prowadzona pod wodzą nowego trenera Pawła Szpilarewicza pokonała w dniu dzisiejszym na własnym stadionie Strażak Pielgrzymowice 3:1...\nWisła Strumień z nowym trenerem\nwtorek, 10 lipca 2018 21:37\tWyświetleń: 3368 Dodał:stanislaw\nNastępcą Marcina Lewandowskiego został Paweł Szpilarewicz, który oficjalnie rozpoczął dziś pracę i przeprowadził pierwszy trening seniorów Wisły Strumień...\nsobota, 07 lipca 2018 09:47\tWyświetleń: 3434 Dodał:damiano\npiątek, 06 lipca 2018 18:09\tWyświetleń: 3221 Dodał:stanislaw\nZapraszamy wszystkich krwiodawców na Akcje Honorowego Krwiodawstwa. W najbliższym czasie będzie można w trzech terminach oddać krew oraz zapisać się do bazy potencjalnych dawców szpiku kostnego...\nwtorek, 26 czerwca 2018 19:36\tWyświetleń: 3481 Dodał:damiano\nAnna Maria Jopek w Strumieniu!\nwtorek, 26 czerwca 2018 19:30\tWyświetleń: 3835 Dodał:damiano\nMiejsko-Gminny Ośrodek Kultury w Strumieniu zaprasza na wyjątkowy koncert jedynej w swoim rodzaju Artystki! Anna Maria Jopek zaśpiewa dla nas 14 września w zupełnie nowej, koncertowej przestrzeni w Strumieniu! Koncert odbędzie się na dużej, plenerowej scenie, która powstanie na zatopionym w zieleni terenie przy Miejsko-Gminnym Ośrodku Kultury w Strumieniu!...\nczwartek, 21 czerwca 2018 15:11\tWyświetleń: 3548 Dodał:damiano\nZapraszamy do zapoznania się z programem zajęć wakacyjnych 2018 dla dzieci i młodzieży!...\nczwartek, 21 czerwca 2018 15:03\tWyświetleń: 3253 Dodał:damiano\nczwartek, 21 czerwca 2018 14:56\tWyświetleń: 3252 Dodał:damiano\nMarsz Nordic Walking im. majora Józefa Płonki to kolejne wydarzenie wpisane w kalendarz Jubileuszu 630-lecia Zbytkowa.\nczwartek, 21 czerwca 2018 14:50\tWyświetleń: 3090 Dodał:damiano\nZ początkiem maja Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury w Strumieniu razem z czeskim miasteczkiem Vratimov rozpoczął realizację projektu pod nazwą „Co kraj, to obyczaj?” Wspólne, kilkumiesięczne działania są świetną okazją do bliższego poznania naszych sąsiadów zza południowej granicy...


VI Siedlecki Jarmark św. Stanisława | SPIN\nAneta Borkowska piątek, 3 maja 2013, 12:35 Kultura, Wydarzenia\nMiejski Ośrodek Kultury zaprasza 10/11 maja (piątek/sobota) o godz. 10-18. na VI Siedlecki Jarmark św. Stanisława, który odbędzie się na placu gen. Wł. Sikorskiego oraz ulicach: Kilińskiego i Pułaskiego.\nDwudniowym targom towarzyszyć będą prezentacje artystyczne jedynego zawodowego kataryniarza w kraju – Kataryniarza Warszawskiego – pomysłodawcy i sprawcy cyklu „Międzynarodowego Festiwalu Kataryniarzy” w Polsce, biorącego udział w największych Festiwalach Kataryniarzy i Artystów Ulicznych w Europie. Piotr Bot nie wie, ile dokładnie lat ma jego katarynka. Jej konstrukcja oparta jest na rozwiązaniach technicznych sprzed 140 lat. W 1999 r. przejął ją wraz ze strojem i tytułem Warszawskiego Kataryniarza od swojego brata ciotecznego Leszka Zmazy. W kataryniarskim fachu towarzyszy mu papuga, która zawsze ma dużo do powiedzenia.\nKolejną atrakcją Jarmarku niewątpliwie będą bezpłatne Warsztaty Garncarskie, podczas których każdy chętny będzie mógł spróbować swoich sił na kole garncarskim, zgłębiając tajniki wiedzy o tej sztuce ludowej. Warsztaty lepienia w glinie poprowadzi Adam Murach ze wsi Płoszyce na Kurpiach – doświadczony garncarz, który w różnych konkursach sztuki ludowej zdobył wiele wyróżnień za swoją twórczość.\nPonadto, już tradycyjnie pierwszego dnia Jarmarku w piątek, odbędą się Targi Edukacyjne siedleckich placówek oświatowych, podczas których gimnazja i szkoły ponadgimnazjalne będą miały możliwość zaprezentować się z najlepszej strony, aby zachęcić młodzież do wyboru właśnie ich placówki.\nW ramach Ogólnopolskiej Konferencji „Bezpieczeństwo Pieszych” odbędą się występy Orkiestry Reprezentacyjnej Policji, pokazy współdziałania służb ratowniczych oraz pokazy na symulatorze zderzeniowym i symulatorze dachowania.\nW sobotę, tegorocznej edycji Jarmarku towarzyszyć będą również IV Otwarte Mistrzostwa Mazowsza w Ratownictwie Medycznym, podczas których zaprezentowana zostanie nauka udzielania pierwszej pomocy przedlekarskiej oraz będzie można skorzystać z bezpłatnych badań ciśnienia oraz poziomu cukru we krwi jak również bezpłatnych porad lekarskich.\nW sobotę 11 maja części targowo wystawienniczej towarzyszyć będą występy na scenie folkowej z udziałem regionalnych zespołów i kapeli ludowych. Prezentacje rozpocznie Kapela ZPiT „Sokołowianie” działająca przy Sokołowskim Ośrodku Kultury. Kolejnym wykonawcą na scenie folkowej będzie Kapela Podwórkowa „Klawa Ferajna” z Białej Podlaskiej. Tego dnia zaprezentuje się również Zespół Pieśni i Tańca Ziemi Siedleckiej Chodowiacy im. Alicji Siwkiewicz, który od 1980 roku działa przy Centrum Kultury i Sztuki w Siedlcach. Na finał zaprezentuje się zespół folkowy Tamarysze z Mińska Mazowieckiego.\nRównież 11 maja będziemy mieli okazję do świetnej zabawy kulinarnej. Kulinariada ma szansę stać się świętem smakoszy i miłośników gotowania. Może w niej wziąć udział każdy, kto ma smykałkę do kucharzenia. Wystarczy przygotować potrawę wykorzystując najprostsze i niedrogie produkty, charakterystyczne dla naszego regionu: ziemniaki, mąkę, twarogi, jajka, drób, owoce… Jest szansa, że podczas Kulinariady to właśnie wasz produkt zdobędzie tytuł „Dobre, bo siedleckie” i będzie reprezentacyjnym produktem lub potrawą, promującą Siedlce!\nWięcej informacji na stronie Miejskiego Ośrodka Kultury w Siedlcach


mediforte.pl - Panel zarządzania kontem - Regulamin\nmediforte.pl - Regulamin\nRejestrując się na witrynie „mediforte.pl”, zwanej dalej „my”, ”nas”, „nasza”, „mediforte.pl”, „https://mediforte.pl/forum”, akceptujesz wyszczególnione poniżej postanowienia. Jeśli ich nie akceptujesz, opuść to miejsce, naciskając przycisk „Nie akceptuję”. Administracja witryny „mediforte.pl” ma prawo w dowolnym czasie zmienić poniższe postanowienia, informując cię o zmianach, niemniej wskazane jest, aby użytkownicy sami regularnie zaglądali do tego regulaminu. Korzystanie z witryny „mediforte.pl” po zmianach regulaminu oznacza, że akceptujesz te zmiany ze wszelkimi konsekwencjami prawnymi.\nAkceptujesz zakaz publikowania wypowiedzi o charakterze obraźliwym, oszczerczym, propagującym treści niezgodne z polskim prawem lub naruszającym cudze prawa autorskie i dobra osobiste. Naruszenie tego zakazu może skutkować dla ciebie całkowitym zablokowaniem dostępu do tej witryny, a twój dostawca internetu zostanie powiadomiony o twoim niewłaściwym zachowaniu. Wyrażasz zgodę na to, że „mediforte.pl” może w każdej chwili usunąć, zmienić, przenieść lub zamknąć każdy twój temat, post. Wyrażasz zgodę na zapisywanie wszystkich podanych przez ciebie informacji w naszej bazie danych. Informacje te nie będą przekazywane nikomu bez twojej zgody, ale ani „mediforte.pl”, ani phpBB nie ponosi odpowiedzialności za włamania do witryny, podczas których może dojść do kradzieży danych.


Majtki typu brazilian Błękitny czar Art. 58 (Niebieski) - GAIA Sklep online\nKuszące majtki typu brazilian o podwyższonym stanie.\nW całości wykonane z koronki.\nPrzód majtek wzmocniony delikatnym elastycznym tiulem.\nNogawki wykończone koronką nie odznaczają się pod ubraniem.\nKonstrukcja: Figi brazilian FB2


2019-06-25 12:10 - 814\nGłosami radnych Prawa i Sprawiedliwości prezydent Radosław Witkowski nie otrzymał wotum zaufania. Rada nie udzieliła mu także absolutorium za ubiegły rok. Jeśli w 2020 sytuacja się powtórzy, będzie można wszcząć procedurę odwołania prezydenta.\nDotychczas rady gmin głosowały nad sprawozdaniem z wykonania budżetu za poprzedni rok i udzielały - lub nie – absolutorium prezydentowi, burmistrzowi czy wójtowi. Znowelizowana ustawa o samorządzie wprowadziła od tego roku nowe instrumenty – raport o stanie gminy, przygotowywany przez władzę wykonawczą i głosowanie nad wotum zaufania dla prezydenta. Autorzy projektu argumentowali, że nowa instytucja pozwoli odpolitycznić dyskusje nad sprawozdaniem z wykonania budżetu i udzieleniem włodarzowi gminy absolutorium. Absolutorium ma służyć wyłącznie kontroli wykonywania budżetu przez prezydenta, burmistrza czy wójta, a zwykle służyło politycznej ocenie jego pracy. Teraz takie dyskusje radni mieli toczyć przy okazji raportu o stanie miasta.\nPodczas poniedziałkowej sesji liczący ponad 200 stron raport przedstawił Rafał Górski. W dokumencie można przeczytać m.in. o realizacji uchwał podjętych w ubiegłym roku, o tym, w jaki sposób realizowane były programy i strategie przyjęte przez radnych, np. Plan Rozwoju Podstawowego Układu Drogowego Miasta Radomia na lata 2011-2020, wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych na lata 2016-2020, Karta Rodziny Osoby z Niepełnosprawnością czy strategia marki Radom. W raporcie uwzględniono również sytuację finansową miasta.\nZaufanie od mieszkańców\nW debacie nad dokumentem może uczestniczyć każdy radomianin, ale na tej części sesji nikogo z mieszkańców nie było. Żadnych wad w dokumencie, jak można się było spodziewać, nie widziała Koalicja Obywatelska. Natomiast radni Prawa i Sprawiedliwości krytykowali wszystko.\n- Jeżeli dzisiejsza dyskusja nad raportem o stanie miasta będzie miała charakter merytoryczny ze strony radnych Prawa i Sprawiedliwości, to na pewno ten projekt uchwały powinien zostać przyjęty. Ale obawiam się, że merytoryczne argumenty dla części radnych nie mają dzisiaj żadnego znaczenia – zauważyła Marta Michalska-Wilk, przewodnicząca klubu radnych Koalicji Obywatelskiej. - Ale, panie prezydencie, w 2014 roku po raz pierwszy zdobył pan zaufanie radomian, którzy zdecydowali, że został pan gospodarzem miasta. Radomianie to zaufanie w stosunku do pana potwierdzili w roku 2018, podczas kolejnych wyborów samorządowych, kiedy zwyciężył pan, zdobywając blisko 54 proc. głosów. I bez względu na to, co zrobią dziś radni Prawa i Sprawiedliwości, proszę o tym zaufaniu pamiętać. Bo to jest najważniejsze zaufanie. Ono pochodzi od mieszkańców Radomia.\nSzefowa klubu KO podkreśliła, że rok 2018 był w Radomiu „czasem inwestycji drogowych”: przebudowa drogi krajowej nr 9 i 12, budowa trasy N-S, Radomski Program Drogowy, utwardzonych kolejnych 45 ulic. - Rok 2018 to nareszcie, po wielu latach inwestycje w bezpieczeństwo – zarówno nasze, jak i naszych dzieci. To przebudowa niebezpiecznych skrzyżowań: Wernera i Szarych Szeregów, Mieszka I i Królowej Jadwigi. To rewitalizacja Miasta Kazimierzowskiego, które przez lata wołało o pomstę do nieba, a teraz odkrywa swoje piękno, stając się powoli centralnym punktem naszego miasta – wyliczała Michalska-Wilk. - To przebudowa pl. Jagiellońskiego, nowe przedszkole przy ul. Kilińskiego, nowy żłobek przy ul. Michałowskiej. To rozbudowa szkół, nowe sale gimnastyczne i boiska, place zabaw dla dzieciaków, siłownie zewnętrzne, ale także park na Michałowie czy rewitalizacja parku na Obozisku. To także inwestycje w zdrowie mieszkańców, np. budowa Centrum Rehabilitacji. W 2018 roku odbyło się w naszym mieście ponad 1030 wydarzeń artystycznych, kulturalnych, edukacyjnych i sportowych. Może najwyższy czas, aby dziś w Radomiu zaczęła się współpraca dla dobra naszego miasta i mieszkańców. O to do państwa, głównie radnych PiS, dzisiaj apeluję. Jeśli prezydentowi zaufało ponad 46,5 tys. ludzi, to nic nie stoi na przeszkodzie, abyście do nich dołączyli. A jeżeli nie, to przynajmniej pozwólcie pracować prezydentowi, którego wybrali radomianie. Zaufajcie, współpracujmy, ale przede wszystkim nie walczmy.\nTo, co jest wygodne dla pana prezydenta\nDariusz Wójcik, przewodniczący klubu radnych Prawa i Sprawiedliwości zaznaczył, że ze strony radnych PiS dyskusja nad raportem o stanie miasta będzie wyłącznie merytoryczna. - Co to jest raport o stanie miasta? Co powinien zawierać? Powinien zawierać kompleksową informację na temat stanu miasta, całego miasta – nie tylko tego, co jest wygodne dla pana prezydenta i jego urzędników. W przestrzeni publicznej znajdują się dwa wzory raportów o stanie miasta. Ten przygotowany przez Fundację Batorego jest bardzo szczegółowy i dobrze byłoby, żebyśmy kiedyś według tego klucza przygotowali swój. Żeby ludzie mieli pełną wiedzę. Drugi to raport Związku Miast Polskich, na którym – jak mniemam – pracował pan prezydent. I ani z jednym ani z drugim wzorem nasz raport nie może się równać – stwierdził Wójcik. - Nasz jest wybiórczym, słabym, częściowym dokumentem, przygotowanym na potrzeby kampanii wyborczej, która za chwilę się odbędzie. Ustawodawca zdecydował, żeby połączyć procedurę rozpatrywania raportu z procedurą udzielenie panu prezydentowi absolutorium. Rok 2018 był rokiem wyborczym i to był rok, w którym mieszkańcy Radomia byli wielokrotnie wprowadzani przez zaplecze pana prezydenta w błąd. Ta sławetna hala widowiskowo-sportowa i i to sławetne Centrum Sportu... Byliśmy zapraszani na zawody sportowe, siatkarskie, bokserskie... Pamiętamy wizytę na budowie, gdzie byliśmy przekonywani, że ta hala za dwa tygodnie będzie oddana do użytku. A każdy w duchu się śmiał, że nie ma takiej możliwości. Myślę, że to niedopowiedzenie i ta polityka Pr-owa pomogła panu prezydentowi wygrać wybory. Bo mieszkańcy nie do końca wiedzieli, w jakim stanie tak naprawdę są inwestycje miejskie.\nNie ma żadnej wizji\nPrzewodniczący klubu PiS skupił się nad kilkoma kwestiami w raporcie. - Polityka zdrowotna... Mamy program naprawczy dla Radomskiego Szpitala Specjalistycznego i już wiemy, że nic z tego nie zostało zrobione. Nadal nie wiemy, jak zapobiegać trudnej sytuacji RSS i jak ten szpital rozwijać– mówił Wójcik. - To radni PiS wprowadzili do budżetu budowę Centrum Rehabilitacji. A polityka mieszkaniowa sprowadza się tak naprawdę do administrowania. A ja chciałbym się dowiedzieć, jakie mamy perspektywy budownictwa mieszkaniowego – zarówno komunalnego, jak i socjalnego. Przez pięć lat nie udało nam się wybudować nawet jednego takiego lokalu. A budownictwo komercyjne RTBS Administrator? Też nie ma żadnej wizji. W raporcie brak informacji na temat spółki Radkom. Nie wiemy np. na ile wystarczy składowisko. Kolejna sprawa to MOSiR – spółka, w której panuje taki bałagan inwestycyjny, jakiego jeszcze nigdy nie było. Nie ma także kierunków rozwoju Radpecu, a jak są, to nie ma źródła finansowania. Jest to częściowy raport o stanie miasta, nie kompleksowy. Nie widzę możliwości, żebyśmy udzielili panu prezydentowi wotum zaufania. Chociażby z powodu samych tych inwestycji i procesu ich prowadzenia.\nW głosowaniu za udzieleniem prezydentowi wotum zaufania było 11 radnych (KO i Kazimierz Woźniak), przeciw opowiedziało się 16 radnych PiS.\nKolejnym punktem porządku obrad poniedziałkowej sesji było sprawozdanie z wykonania budżetu za ubiegły rok. W 2018 roku dochody miasta wyniosły 1 mld 203 mln zł i były wyższe od planowanych o 63 mln zł. Wydatki natomiast to 1 mld 239 mln. Deficyt został zmniejszony z planowanych ponad 42 mln zł do niespełna 36 mln. Realizację budżetu pozytywnie oceniła Regionalna Izba Obrachunkowa, która sprawuje merytoryczny nadzór nad finansami gminy. Radni byli jednak innego zdania i w głosowaniu – podobnie jak przed rokiem – odrzucili sprawozdanie z wykonania budżetu. Zagłosowali również przeciw udzieleniu prezydentowi absolutorium za ubiegły rok.\n~RADOM to PIS. 185.122.190.*** 2019-06-25 13:20\nDwa clowny bez honoru.\n~Anonim 178.235.187.*** 2019-06-25 13:33\na ty clown z qtasem na czole !\n~RADOM to PIS. 37.47.26.*** 2020-09-01 17:40\nHALyNA (LUCJANna).Wróciłem do co za dzień ,,specjalnie dla ciebie,, POr ówo z lGBT.Już widzę twoją gębę.\n~Daro 83.6.116.*** 2020-08-31 05:37\nRedaktor Łukasz Molenda jako niezależny dziennikarz pracuje na stanowisku p.o. kierownika w Mazowieckim Samorządowym Centrum Doskonalenia Nauczycieli podlegającym pod władze Platformy Obywatelskiej, to pokazuje ,,niezależność" dziennikarską w Radomiu.\n~szczery 5.173.128.*** 2019-06-25 17:52\nHala, stadion Radomiaka... Choćby za to powiem być prezydent odwołany w drodze referendum.\n~Anonim 91.194.198.*** 2019-06-25 18:47\nRozumiem że jak firma w której zamówisz usługi nie wywiąże się z umowy, to ty czujesz się winny i bierzesz całą winę na siebie ?\n~dfg 159.205.193.*** 2019-06-26 02:50\n@Anonim: To jest pisowska logika :D\n~Kuba 94.254.224.*** 2019-06-25 16:13\nZlikwidować tą radę całą... I tak siedzą tam i się madrza za nasze pieniądze, tak samo z Sejmem i senatem zlikwidować to i zrobić rząd jak np. W Szwajcarii, trochę by zalatal ta dziurę budżetową...\n~Anonim 178.235.190.*** 2019-06-25 14:33\nUważam , że trzeba gonić to towarzystwo cwaniaczków , które , na państwowych pieniądzach chce zrobić z siebie kapitalistów . W chodzą na stołki i szybko do spółeczki i trzepią kasiorę . A potem latają ze świeczkami i mówią , że jest ciemno i chodniki krzywe .\n~ve 83.28.104.*** 2019-06-25 13:13\ni dobrze bo takiego kłamstwa jak z halą to świat nie widział prezydent powinien choć przeprosić ale nadal uważa że się nic nie stało


Dwie stawki opłaty od posiadania psów. Ile wynoszą w Głogowie? – myglogow\nDwie stawki opłaty od posiadania psów. Ile wynoszą w Głogowie?1 min na czytanie\nWłaściciele psów są zobowiązani do uiszczenia opłaty za swojego pupila. Wpłaty należy dokonać do końca marca 2021 roku. Wysokość opłaty jest uzależniona od tego, czy pies posiada trwałe oznakowanie w postaci wszczepionego mikroprocesora.\nZgodnie z uchwałą miejskich radnych w sprawie opłaty od posiadania psów opłata wynosi w 2021 roku 40 zł od każdego psa posiadającego trwałe oznakowanie poprzez wszczepienie mikroprocesora identyfikującego. A także 100 zł od każdego psa nie posiadającego trwałego oznakowania.\nOpłatę od posiadania psów należy wnieść do dnia 31.03. br. lub w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie psa. Obowiązek uiszczenia opłaty od posiadania psów wygasa z końcem roku, w którym ustało posiadanie psa.\nCo zrobić, aby mieć długi weekend? Okazji będzie sporo!\nGłogów: Podrożeją prąd, czynsze, woda i ścieki. I co jeszcze pociągnie nas po kieszeni?\nStarosta z absolutorium za 2019 rok. Ale było sześć głosów przeciwnych i krytyka radnych klubu PiS


Wiadomości Kędzierzyn-Koźle - Kultura Dostępna w Heliosie. Seans filmu „Amok”\nKultura Dostępna w Heliosie. Seans filmu „Amok”\nKędzierzyński „Helios” zaprasza na kolejny seans w ramach projektu „Kultura Dostępna”. 30 listopada o godz. 18 zostanie wyświetlony thriller pt. „Amok”.\nPewnego dnia rybacy wyławiają z Odry zmasakrowane ciało. Ofiarą okazuje się architekt Roszewski, jednak winnych zbrodni nie udaje się odnaleźć i sprawa trafia do policyjnego „archiwum X”.\nCztery lata później anonimowy donos wiąże zabójstwo Roszewskiego z fabułą powieści „Amok” autorstwa Krystiana Bali. Autentyczność doniesień postanawia zbadać inspektor Jacek Sokolski. Policjant szybko odkrywa podobieństwa między zabójstwem a opisaną w książce zbrodnią.\nW toku śledztwa poznaje również samego Balę. Ich spotkanie rzuci nowe światło na sprawę i rozpocznie emocjonujący pojedynek pomiędzy dwójką bardzo silnych osobowości, nieustannie balansujących na granicy dobra i zła. W intrydze, w której fikcja wymiesza się z rzeczywistością, a kłamstwo i prawda przestaną być możliwe do odróżnienia, zwycięzca może być tylko jeden.\nTo już ósma edycja programu „Kultura Dostępna”, wspieranego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Dzięki niemu bilety na polskie filmy kosztują tylko 10 zł. W kolejnych tygodniach na widzów czekają: „Moje córki krowy” (7.12), „Królewicz Olch” (14.12), „PolandJa” (21.12) oraz „Volta” (28.12).


Track Mode w Tesla Model 3 – cóż za frajda! [WIDEO] • TeslaNEWS\nby Krzysztof Suwart · 23 listopada 2018\nTesla udostępniła „Track Mode” (tryb jazdy torowej) w Modelu 3. Na śniegu pozwala on na driftowanie autem bez posiadania szczególnych umiejętności – i bez wyłączania kontroli trakcji! Cała elektronika komputera współgra ze sobą, żeby dać kierowcy najwyższą możliwą frajdę z jazdy.\nTesla Model 3 Performance w trybie jazdy torowej – WOW!\nNa kanale Model 3 Owners Club na YouTube pojawiło się nagranie pokazujące, jak Tesla Model 3 radzi sobie na śniegu. Przy normalnej jeździe samochód zachowuje się stabilnie i przewidywalnie: walczy, by nie zgubić toru jazdy nawet podczas gwałtownego skrętu kierownicą na śliskiej nawierzchni.\n> Ile jest Superchargerów na świecie? Elon Musk chce ~23 tysiące do końca 2019 roku\nJednak w trybie jazdy torowej (ang. Track Mode) samochód pięknie driftuje i pozwala na kręcenie bączków bez szczególnych umiejętności. Wystarczy, że kierowca steruje kierownicą i trzyma gaz, a auto zajmuje się resztą. Frajda musi być spora, bo właściciel samochodu w pewnym momencie zaczyna chichotać niczym nastolatka na myśl o ciastku z kremem.\nAutor nagrania podkreśla jednak, że nawet w trybie Track Mode czuć, że samochód czuwa nad parametrami jazdy. Nie potrafił opisać tego słowami, miał po prostu wrażenie, że gdzieś tam jest grupka inżynierów, która dopieściła zachowanie samochodu, by zbalansować frajdę i bezpieczeństwo.\n> Uśnięcie za kierownicą Tesli? Niemożliwe, nawet na Autopilocie [WIDEO]\nCzym jest Track Mode w Tesli? To aktualizacja oprogramowania, która została udostępniona właścicielom Tesla Model 3 Performance w listopadzie 2018 roku. Tryb jazdy torowej działa w Modelu 3 Performance, a więc w najdroższym wariancie auta z napędem na obie osie [listopad 2018]. W trybie Track Mode kontrola trakcji pozostaje włączona i współgra ze stylem jazdy.\nTags: CO TO JEST TRACK MODETESLA - CO TO JEST TRACK MODETESLA - TRACK MODETESLA 3TESLA MODEL 3TESLA MODEL 3 PERFORMANCETRACK MODE - TESLA MODEL 3TRACK MODE TESLA 3


Termometr z higrometrem THW301 EMOS E0301 - E-DOMUS\n>DO DOMU>Termometry, budziki>Termometry>Termometr z higrometrem THW301 EMOS E0301\nTermometr z cyfrowym wyświetlaczem. Termometr jest wyposażony w wilgotnościomierz i może mierzyć temperaturę wewnętrzną i zewnętrzną. Termometr umożliwia zapamiętywanie min. i maks. temperatury oraz wilgotności. Więcej szczegółów\nsonda przewodowa do czujnika 3 m\nwilgotność wewnętrzna 25 % do 95 % RH, rozdzielczość 1 %\nwykonanie termometru przewodowy\ntemperatura zewnętrzna -50 °C do +60 °C, rozdzielczość 0,1 °C\nindeks temperatury tak\nzasilanie stacji 1× 1,5 V AAA (brak w zestawie)\nwymiary głównej jednostki 18 × 85 × 60 mm\nwymiary wyświetlacza 43 × 30 mm


Praca w Holandii jako pakowacz bez języka przy produkcji przekąsek od zaraz w Waalwijk | Praca w Holandii od zaraz oferty 2021\nStrona główna » Praca na produkcji » Pakowacz na produkcji » Praca w Holandii jako pakowacz bez języka przy produkcji przekąsek od zaraz w Waalwijk\n9,72 € brutto/h.\nOpublikowany: 25 lutego 2021 00:12\nAgencja „T&S” dla swojego klienta z Waalwijk poszukuje od zaraz pakowaczy do pracy w Holandii na produkcji przekąsek. Zatrudnienie bez znajomości języka obcego jest możliwe.\n– 19,44 € brutto/h w niedzielę (stawka podstawowa 9,72 € + 100% dodatku).\nID ogłoszenia: 52560360e7dc43b6\npraca bez znajomości języka praca od zaraz praca pakowacz Waalwijk


Michał Piechowski, Autor w serwisie Filmawka | Strona 3 z 3\nMimo że wiele jest filmów traktujących o homoseksualizmie albo o piłce nożnej, ze świecą szukać takich, których problematyka dotyczy obu tych zagadnień jednocześnie. Może wynika to z mimowolnej tabuizacji takiego połączenia, może po prostu nie ma popytu na historie tego typu, ale kino ma za zadanie tam sięgać, gdzie nie sięgał jeszcze nikt i w duchu podobnego przekonania musiał powstawać Mario, którego twórcy podjęli…\nMichał Piechowski Maj 18, 31 Recenzje Brak komentarzy do “Mario” – “Między miłością i karierą” – Recenzja Czytaj więcej\nDzisiejsza premiera najnowszego filmu z uniwersum Gwiezdnych Wojen jawi się jako idealny moment na to, by powrócić raz jeszcze do poprzednich dziewięciu filmów z tej serii i ustawić je w kolejności rosnącej. Nie mogliśmy oczywiście zaprzepaścić takiej okazji, więc zebraliśmy pięć osób o zupełnie różnym podejściu do sagi i stworzyliśmy zestawienie, które nawet jeżeli nie rozwieje wszystkich wątpliwości, to przynajmniej sprowokuje do dyskusji. Liczby znajdujące się obok nazwisk…\nMichał Piechowski Maj 18, 25 Publicystyka, Zestawienia Brak komentarzy do Perwersyjne TOP9 “Gwiezdnych Wojen” Czytaj więcej\nTrudno momentami nie odnosić wrażenia, jakoby zdanie twierdzące, że w kinie wszystko już było, jest prawdziwe. HBO bynajmniej nie próbuje nas odwodzić od tej natrętnej myśli i w swoim najnowszym oryginalnym projekcie stawia na sprawdzoną historię i przenosi na ekran klasyczną już dystopię autorstwa Raya Bradbury’ego o tym samym tytule, tworząc ekranizację na miarę naszych czasów, czyli: uwspółcześnioną, rozwiniętą i spłyconą jednocześnie. Pomysł…\nMichał Piechowski Maj 18, 19 Recenzje Brak komentarzy do “451° Fahrenheita” – Recenzja Czytaj więcej\nZmarły niecały miesiąc temu w wieku 86 lat Miloš Forman pozostawił po sobie bogaty dorobek filmowy, pełen istniejących do dzisiaj w szerokiej świadomości i docenianych przez krytyków dzieł. Cztery lata po premierze Lotu nad kukułczym gniazdem stworzył on film w pewnym sensie podobny, bo też traktujący o potrzebie walki z systemem, czyli kultowy już musical Hair. Zawsze byłem fanem filmów, które potrafiły opowiedzieć o wojnie bez umieszczania akcji na polu bitwy. Wszak…\nMichał Piechowski Maj 18, 4 Klasyka z Filmawka, Publicystyka 4 komentarze do Klasyka z Filmawką – “Hair” Miloša Formana Czytaj więcej\nW szerokiej świadomości widzów David Lean funkcjonuje przede wszystkim jako twórca zachwycających swoim technicznym rozmachem epickich przedsięwzięć pokroju Mostu na rzece Kwai czy Lawrence’a z Arabii. O wiele rzadziej mówi się obecnie o tej mniej widowiskowej części jego filmografii, a najlepszym dowodem na to, że tak być nie powinno, niech będzie powstałe w 1945 roku Spotkanie. Chociaż brakuje tutaj zapierających dech w piersiach kadrów czy patetycznych scen,…\nMichał Piechowski Kwiecień 18, 26 Klasyka z Filmawka, Publicystyka, Recenzje Brak komentarzy do Klasyka z Filmawką – “Spotkanie” z Davidem Leanem Czytaj więcej\nStanley Kubrick to nazwisko, którego nikomu nie trzeba przedstawiać. Spora część z filmów uważanego za jednego z najlepszych twórców wszech czasów reżysera zapisała się złotymi zgłoskami w historii kinematografii i do dzisiaj fascynuje i polaryzuje kolejne pokolenia widzów. Nakręcone zaledwie rok przed Ścieżkami chwały, jako trzeci pełnometrażowy film w dorobku Kubricka, Zabójstwo nie dorównuje popularnością kolejnym dziełom tego amerykańskiego twórcy i nie wywołuje aż…\nMichał Piechowski Kwiecień 18, 12 Klasyka z Filmawka, Publicystyka Brak komentarzy do Klasyka z Filmawką – “Zabójstwo” Stanleya Kubricka Czytaj więcej\nPo tegorocznych rozczarowaniach pod postacią Bez słowa i Paradoks Cloverfield, filmy z wyłączną dystrybucją Netfliksa coraz częściej uważane są za niewarte uwagi. Na szczęście trafiają się też produkcje przeczące prawdziwości tego krzywdzącego stereotypu. Takie właśnie jest 6 balonów, które po dobrych recenzjach na marcowym festiwalu SXSW wylądowało w netfliksowej bibliotece i pokazuje, że brak kinowej dystrybucji nie musi oznaczać braku filmowej jakości. Historia, z którą mamy tutaj do czynienia jest…\nMichał Piechowski Kwiecień 18, 11 Recenzje Brak komentarzy do “6 balonów” – Recenzja Czytaj więcej


11.12.2018, godz. 10:41\nChoroba tropikalna. Pamiętnik indyjski, część 29.\n19.01.2011, godz. 02:47\nOkazało się, iż musiałem poświęcić tej nieproszonej przybyszce specjalny rozdział. W końcu tyle pisałem o romantycznych wizjach przeżartych gorączką Anglików, iż aż się prosiłem o zapoznanie się z tym zagadnieniem w sposób nie tylko teoretyczny… Choroba w klimacie równikowym przebiega jak groźny sztorm na oceanie, rzeczywiście zupełnie odrywa od wszystkiego, przynosi wizje godne obrazów Gauguina.\nczytaj dalej (4 076 słów)\n18.01.2011, godz. 10:57\nPowstał nie z księżyca. Wachlarz z twardej płyty\nprzed wejściami świątyń umieszczali władcy\nżyznej wyspy Lanki. Relief miał być cichym\nstukiem kręgów przemian w mechanizmach Maji.\nczytaj dalej (65 słów)\nObudź się i graj! Indyjski pamiętnik, część 28.\n18.01.2011, godz. 10:27\nAby wyobrazić sobie izolację niektórych miejsc na Sri Lance, wypada wspomnieć też o pociągach. Oczywiście nie wszędzie istnieją linie kolejowe, lecz ich sieć jest całkiem gęsta, choć z biegiem lat zanika. Gdy jechaliśmy naszym superszybkim autobusem do Hatton, widzieliśmy w dużym stopniu zarośnięty trawą pojedynczy, szeroki jak w Indiach tor. Oglądaliśmy też dworce kolejowe, przy malowniczych zakrętach linii, której szyny niemal tonęły w mokradłach, kamieniach, albo korzeniach drzew. Wiedząc, że przejażdżka koleją może być malownicza, zaproponowałem Nalinowi powrót tym środkiem transportu. Powiedział mi jednak, iż pociągi się spóźniają, zaś trasą Hatton – Colombo (niecałe 180 km) jedzie się planowo 12 godzin.\nczytaj dalej (3 450 słów)\nNalin Lusena i tamilskie dzieci. Pamiętnik indyjski, część 27.\n17.01.2011, godz. 12:32\nczytaj dalej (3 342 słów)\nPierwsze dni na Sri Lance. Pamiętnik indyjski, część 26.\n16.01.2011, godz. 05:38\nNa wstępie należy się z mojej strony kilka słów wyjaśnienia. W końcu Sri Lanka to nie Indie! Tym niemniej wyspa należy, wraz z Bhutanem, Pakistanem, Bangladeszem i Nepalem do Subkontynentu Indyjskiego. Tyle geografia. Od strony kulturowej powiązania są jeszcze silniejsze. Początkiem historii dla Lankijczyków są wydarzenia opisane w Mahavamsi, dziele buddyjskiego mnicha z V wieku n.e., w którym autor opisuje, jak Syngalczycy, oświeceni naukami Buddy, wyruszyli z Północnych Indii do swej Ziemi Obiecanej, czyli Sri Lanki. Epos ów był pisany ku pokrzepieniu serc, kiedy to dawna, syngaleska stolica, Anuradhapura, uginała się pod naporem armii z Południowych Indii. Obecnie dla wielu mieszkańców wyspy „być Syngalczykiem” znaczy tyle samo co „być buddystą”, zaś dawni hinduistyczni najeźdźcy, stanowią 18% populacji wyspy i podobnie jak mieszkańcy Chennaju, są Tamilami.\nczytaj dalej (2 831 słów)\n16.01.2011, godz. 07:53\nWielkie stupy wznieśli władcy Anuradhy,\naby uczcić tego, który odkrył nicość.\nCiężkich kopuł chwałą, zasłonili ściany\nzgaszonego ognia, który płonął cicho.\nSzlakiem Hanumana. Pamiętnik indyjski, część 25.\n15.01.2011, godz. 03:10\nOdsłon 1 087\nHanuman, małpi bóg i przyjaciel boga Ramy, awatara Wisznu bardzo czczonego w Indiach (wielu wieśniaków mówi sobie na dzień dobry po prostu „Ram! Ram!”) dla niektórych Południowców jest postacią wysoce kontrowersyjną. Wielu z nich podejrzewa jego, jak i Ramę, nie tyle o walkę z demonicznymi rakszasami, co o wojnę z dawnymi Drawidami, ich przodkami. Istnieją „urealnione” nowoczesne, drawidyjskie wersje Ramajany, gdzie cała sytuacja jest przedstawiona wprost. Tego typu wątki podejmują nacjonalistyczne partie tamilskie. Chcą one częstokroć uwolnić Południową kulturę od wpływu Północnych najeźdźców. Ich gniew obraca się przede wszystkim przeciwko braminom, z których większość jest potomkami aryjskich najeźdźców, o czym świadczy nieraz ich biała jak mleko skóra, odróżniająca ich od czarnej, lokalnej ludności.\nczytaj dalej (3 158 słów)\nChennai w powieści gotyckiej. Pamiętnik indyjski, część 24.\n14.01.2011, godz. 03:37\nRzeczpospolita Polska nie miała żadnych kolonii. Niektórzy miłośnicy historii dopatrują się jakiejś tropikalnej wysepki, która prawie była kolonią, a ja nie umiem w tej chwili ze Sri Lanki docenić na ile jest to prawdą. Nie wzbogaciliśmy się zatem, ale za to nie mamy się czego wstydzić. Tym niemniej na lekcjach poświęconych historii kultury prowadzonych w naszych szkołach, gdy mówimy o jakże ważnej dla naszej sztuki epoce romantyzmu, pomijamy niemal orientalizm, który w dużej mierze był podstawą dla romantycznego kultu tego co nieokreślone, nastrojowe i trudne do wytłumaczenia. Umyka nam też zjawisko izolacji romantycznej duszy na tle jej świata, swoista słodko – tragiczna samotność, tak urzekająca w powieściach, poematach, malarstwie a nawet architekturze. Tymczasem nieprzypadkowo głównym źródłem romantyczności byli Brytyjczycy. Wyobraźmy sobie ich całkowite oderwanie od realności w Indiach, w Afryce i w innych nie mniej egzotycznych włościach. Wyobraźmy sobie samotność chorego na orientalną chorobę młodego urzędnika z Londynu, który miał pod sobą dziesiątki tysięcy ludzi, których nie rozumiał, nie mógł zrozumieć, ani też nie chciał. Za to jakże malowniczy byli ci ludzie! Zwłaszcza znad oparów opium, uśmierzającego efekty różnych nieznanych europejczykom chorób, pozwalającego przetrwać potworny upał, oraz niezbyt udane siłą rzeczy relacje z wyzyskiwaną okrutnie ludnością.\nczytaj dalej (3 254 słów)\nWiatr od oceanu\n13.01.2011, godz. 11:00\nWiatr od oceanu unosi firanki,\npalmy gną się miękko, szarościami płynie\npoprzez barwy fala. Mieni się kształt Lanki,\nnic nie trwa bez ruchu w nadmorskiej dolinie.\nczytaj dalej (56 słów)\nKolej i ryż. Indyjski pamiętnik, część 23.\n13.01.2011, godz. 09:49\nA może „kolej na ryż”? Trudno czasem znaleźć w indyjskim chaosie odpowiedni tytuł. Słowa mienią się i przepoczwarzają jak niezliczone tłumy rzeźb na wieżach chennajskich świątyń. Nie tylko słowa. Indyjskie przewodniki turystyczne są przeważnie bardzo udane. Tym niemniej Hindusi lubią to co dobre i wypływa z przeszłości. Dlatego obok wspaniałych nowych publikacji lubią wznawiać w nieskończoność starsze osiągnięcia wydawnicze, nie podając oczywiście ich sięgającej głęboko w czas metryki. Mieliśmy taki właśnie przewodnik po Chennaju…\nczytaj dalej (3 638 słów)\nPierwszy | Poprzedni | 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 | Następny | Ostatni\n© 2008 HANUMAN.pl • Wszelkie znaki handlowe i prawa autorskie należą do ich właścicieli. • RSS • Strona wygenerowana w 0,26 sekund Wersja glFusion


Topielec w Bystrzycy. Policja już wie kim jest mężczyzna wyłowiony z rzeki i co się wydarzyło | Świebodzice Nasze Miasto\nMałgorzata Moczulska 03.06.2019\nW niedzielne popołudniu pływające w rzece przy ul. Nadbrzeżnej w Świdnicy ciało zauważył przypadkowy przechodzień. Na miejsce od razu wezwano służby. Mundurowi mieli problem z wyłowieniem topielca. Nurt rzeki jest silny, a wody dużo.\nW końcu udało się to strażakom.\nWiadomo, że topielec to 60-letni mieszkaniec Świdnicy. Przyczyną śmierci było utonięcie. Na jego ciele nie znaleziono żadnych obrażeń wskazujących na udział osób trzecich. Śledczy czekają jeszcze na wyniki badań, które odpowiedzą na pytanie czy był trzeźwy.


Centrum handlowe | Masterkey - PATRONIC | Systemy jednego klucza generalnego Master Key\nMaster-Key.pl / ABC Master Key / Przykładowe zastosowania / Średnie i duże obiekty / Centrum handlowe\nCentrum Handlowe to szczególny obiekt z uwagi na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa bardzo dużej ilości przebywających w nim w jednym czasie ludzi. Są to także z reguły duże budynki, które wymagają sprawnego zarządzania.\nSystem Master Key to rozwiązanie, które doskonale sprawdza się w takich obiektach.\nRóżnicowanie dostępów do pomieszczeń w zależności od uprawnień poszczególnych służb i pracowników pozwala w pełni kontrolować kto i gdzie może wchodzić. Każda osoba może otrzymać jeden klucz, którym bez straty czasu otworzy właściwe zamknięcia. Do głównych użytkowników systemu klucza w centrum handlowym należą z reguły:\nDział Techniczny (główny) – jeden klucz otwierający wszystkie pomieszczenia techniczne, łącznie z pomieszczeniami ograniczonego dostępu (np. trafostacje),\nDział Techniczny (dyżurny) – dostęp do wyznaczonych pomieszczeń technicznych,\nOchrona – jeden klucz otwierający np. ciągi komunikacyjne oraz drzwi zewnętrzne,\nSprzątanie – jeden klucz otwierający toalety oraz magazynki ze sprzętem sprzątającym i środkami czystości,\nAdministracja – jeden klucz otwierający pomieszczenia biurowe.\nW obiekcie znajduje się także klucz generalny, przy pomocy którego w sytuacji zagrożenia i potrzebie ewakuacji można uzyskać dostęp do wszystkich pomieszczeń.\nW związku z tym, że klucze wydawane są często firmom zewnętrznych (ochrona, sprzątanie, serwisy urządzeń i instalacji), przy wyborze systemu Master Key należy zwrócić szczególną uwagę na stopień ochrony klucza przed nieautoryzowanym dorabianiem.\nW dużych obiektach ważne są także takie cechy jak możliwość rozbudowy lub modyfikacji systemu oraz jego trwałość, ponieważ niektóre zamknięcia narażone są na bardzo intensywne użytkowanie.\nAdministracja Centrum Handlowego powinna mieć także dostęp do pomieszczeń najemców (np. na wypadek awarii). Klucze do takich pomieszczeń mogą być częścią systemu klucza, lub jako odrębne klucze indywidualne mogą być zdeponowane w depozytorze kluczy, który będzie je wydawał tylko osobom uprawnionym i rejestrował pobranie każdego klucza.\nNasza firma posiada duże doświadczenie w projektowaniu oraz instalacji systemów klucza generalnego w różnej wielkości Galeriach Handlowych. Zapraszamy do działu Referencje oraz do obejrzenia Prezentacji opisującej jedną z naszych realizacji.


Hiszpania - Czechy: Typy, kursy, gdzie oglądać? - Typy bukmacherskie\nHiszpania – Czechy: Typy, kursy, gdzie oglądać?\nW ramach swojego pierwszego meczu w czwartej kolejce zmagań w Lidze Narodów już w najbliższą niedzielę naprzeciw siebie staną reprezentacje Hiszpanii i Czech – obie o różnej charakterystyce, ale z tą samą motywacją do tego, by wygrać. Któremu zespołowi (i czy w ogóle) finalnie się to uda? Nad tym zastanowimy się w naszej dzisiejszej zapowiedzi.\nHiszpania – Czechy: Typy i analiza\nReprezentacja Hiszpanii wciąż szuka swojej skuteczności na boisku. Prawda, wygrywa i zdobywa kolejne punkty – często też dominuje swoich rywali. Mimo wszystko jednak strzela nieadekwatnie mało bramek, przez co często niepotrzebnie wpada w tarapaty. Tak było też w ostatnim spotkaniu ze Szwajcarią, wygranym zaledwie jedną bramką. Na taką niepewność względem wyników Hiszpanie nie będą mogli pozwolić sobie na MŚ. Dziś – jak niemal zawsze – będą faworytami. Zagrają u siebie i wreszcie będą mogli postarać się o wysoki dla siebie wynik.\nCzesi w tym turnieju muszą upatrywać swojej szansy na zakończenie tego sezonu z tarczą, a nie na niej. Z tym jednak, że przed dzisiejszym meczem sytuacja nie wygląda dla nich optymistycznie. W pierwszym meczu z Hiszpanią dopisało im szczęście, jednak dziś nie będą mogli na nie liczyć. Zagrają w ciężkich warunkach i na pewno będą starali się wykorzystać każdą ze swoich nielicznych okazji. Ciężko jest jednak przypuszczać, by i dziś spadli na cztery łapy.\nCo warto wiedzieć na temat obu drużyn przed meczem Hiszpania – Czechy?\nHiszpania wygrała trzy dotychczasowe spotkania z Czechami. W żadnym nie przegrała.\nTo już drugi mecz między tymi zespołami w tym sezonie Ligi Narodów. W drugiej kolejce, na terenie Czech, padł dwubramkowy remis.\nW pierwszym meczu Hiszpania zdominowała swojego rywala. Była przy piłce 80% czasu gry i wymieniła fenomenalne 843 podania (przy 217 po stronie Czechów).\nMimo dominacji, w pierwszym meczu Hiszpania wyszarpała remis dopiero w dziewięćdziesiątej minucie spotkania. Czesi wyszli na prowadzenie w czwartej jego minucie.\nTypy na Hiszpania – Czechy: kto wygra mecz?\nZdecydowanymi faworytami tego spotkania są Hiszpanie i tak właściwie tylko na nich rozsądnie byłoby tutaj postawić. Każdy inny wynik, niż ich wygrana byłby tutaj zaskoczeniem. To w nich polecamy więc upatrywać zwycięskiego kuponu.\nZwycięstwo gospodarzy na najlepszych dla nas warunkach obstawimy na www.STS.pl (1.42).\nPodział punktów w tym meczu najlepiej jest obstawić na www.Superbet.pl (5.00).\nNajlepsze kursy na zwycięstwo gości zostały przygotowane na www.eFortuna.pl (7.90).\nW tym spotkaniu dobrze byłoby postawić na coś bardziej opłacalnego. Naszym zdaniem rozsądnie jest postawić tutaj na to, że padną tu więcej niż cztery gole. Zrobimy to na www.STS.pl (5.40).\nHiszpania – Czechy: gdzie obejrzeć online?\nJako że prawa do emisji wszystkich spotkań Ligi Narodów posiada Polsat, ten konkretny mecz znajdziemy również wyłącznie na jego antenach. Transmisja została zaplanowana na kanale Polsat Sport Extra. Gdzie obejrzeć mecz Hiszpania – Czechy za darmo? Niestety, ale w tym celu musimy posiadać dostęp do tego kanału, albo też do platformy abonamentowej grupy Polsat.\nZ okazji zbliżającego się meczu ciekawe promocje i bonusy (w tym zakład bez ryzyka, cashback, freebet) przygotowali znani i lubiani przez graczy Polscy bukmacherzy jak STS, Superbet czy Fortuna.\nPoprzedni artykułHolandia – Polska: Typy, kursy, gdzie oglądać?\nNastępny artykułFrancja – Chorwacja: Typy, kursy, gdzie oglądać?