« Jak ryba w wodzie - Mario ...\nWładca równin 8211 Javier ... »\nWydawnictwo Czarne , 2008 , 109 stron\nOtrzymałam takie oto zaproszenie na wieczornicę inaugurującą Dni Książki Węgierskiej:\nZ przyjemnością zaplanowałam w niej udział, ciesząc się nie tylko na wymienione w programie spotkania degustację tradycyjnych potraw węgierskich i koncert muzyki tego kraju, ale przede wszystkim na odczyt popularnonaukowy poświęcony współczesnej literaturze węgierskiej rodowitej Węgierki - Márii Dávid, lektorki z Zakładu Ugrofinistyki Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po takich spotkaniach zawsze wychodzę z notatkami zawierającymi nazwiska najważniejszych pisarzy, przy okazji ujednoliconych w poprawnej wymowie, których warto, należy lub powinnam przeczytać, od tych najstarszych po współcześnie piszących. Mam więc wiedzę, mam nazwiska oraz tytuły i nigdy nie zaczynam czytać powieści ze sporządzonej z takim pietyzmem listy. Na przekór autorytetom zaczynam przygodę z literaturą danego kraju od książki... polskiej, napisanej przez Polaka. Tak było z literaturą czeską i wprowadzającym mnie w mentalność Czechów Gottlandem Mariusza Szczygła, i tak też postąpiłam z literaturą węgierską, zaczynając od Gulaszu z turula Krzysztofa Vargi. Chociaż w trakcie czytania dowiedziałam się, że Polakiem jest tylko w połowie, ale za to tym ciekawiej było dla mnie. Nikt lepiej nie wie od syna dwóch narodów, jak o Węgrach opowiedzieć Polakowi. Autor uznał, że najlepiej poprzez jedzenie, bo Polak kocha jeść, a nawet przez żołądek do jego serca trafić można, zwłaszcza męskiej części narodu. Dlatego cała książka to jedzenie podane w tytule głównym, przewrotne nazwy dań w tytułach rozdziałów, a przede wszystkim obfite posiłki w samej treści eseju serwowane w budapeszteńskich restauracjach, barach, knajpkach, kawiarniach, winiarniach i tych przygotowywanych z sercem i miłością w węgierskich domach. Tam też jest najwięcej zup zawiesistych, gulaszy mięsnych, paprykarzy ostrych, tłustych smalców, kotletów wieprzowych z jedynej w swoim rodzaju węgierskiej świni i, chciałoby się dodać za Kabaretem OT.TO, i zasmażka!, i zasmażka! Po lekturze byłam najedzona, ba! – przejedzona! Oczywiście w dobrym znaczeniu tego słowa!\nPrzede wszystkim ciężkostrawnym smutkiem, podanym w sosie ironii, doprawionym lekkim przymrużeniem oka. Portretem kraju, w którym Stanisław Bareja miałby okazję do nagrania kilku kolejnych, słodko-gorzkich komedii. Przesiąknięty absurdem uznanym za normę i żalem jego obywateli, że nie może być inaczej. Historycznie niepogodzonym z ambicjami bycia znaczącym państwem na arenie międzynarodowej (jakie to mi bliskie!), bo dopóki Węgry znów nie będą wielkie, dopóty ludzie nie będą szczęśliwi, dlatego Węgier znajduje szczęście w swoim płaczu. Nostalgia jest jego towarzyszką dnia codziennego, a historia węgierskiej kultury to historia czynu samobójczego ze słynnym hymnem samobójców całego świata Szomorú Vasárnap, który przeżył nawet epizod zakazu jego grania w trosce o życie obywateli. Jednym zdaniem – na całej połaci Basenu Karpackiego, a szczególnie nad węgierską krainą, smog nostalgii, z którym walczy turul:\nPtak od dzioba po szpony fikcyjny, całkowicie wymyślony. Dziwne skrzyżowanie orła z gęsią uosabiające nadzieje, marzenia i kompleksy, a którego podobiznę można znaleźć wszędzie. Na pomnikach, kamienicach, tablicach, emblematach wojskowych, plecakach nacjonalistycznie zorientowanej młodzieży i na płaskich piersiach dziewczyny.\nZ takich składników autorowi wyszedł przepyszny gulasz z turula. Obfity w fakty współczesne jak i te sięgające w głąb szeroko ujętej historii Węgier. Okraszony smakowitymi kąskami własnych ocen, spostrzeżeń, porównań, wspomnień z dzieciństwa i ciekawostek niedostępnych w poważnych książkach historycznych. Podlany ostrym sosem krytyki, złagodzonym odrobiną humoru. Podany na tacy sugestywnych opisów, w których wyczuwałam smak, zapach, łapiąc się na odruchowym wycieraniu tłustych palców o spodnie.\nPo takim obfitym posiłku pozostał we mnie efekt... przejedzenia?\nMam ochotę teraz na danie główne, podane przez Márię Dávid w menu odczytu – Sándor Márai (Szandor Maroi), Imre Kertész (Imre Kertis), Gyula Krúdy (Giulo Krudi), Péter Esterházy (Piter Esterhazi), Péter Zilahy (Piter Zilahi), Ádám Bodor, o ile dobrze zanotowałam poprawną pisownię i wymowę. Mam chęć na wszystko!\nTutaj obejrzałam wykonanie hymnu samobójców w wersji węgierskiej w filmie Gloomy Sunday. Muszę przyznać, że robi piorunujące wrażenie w tej oprawie filmowej. Coś z tymi Węgrami jednak nas łączy, choć sami nie wiemy co.\nniedziela, 19 grudnia 2010, clevera\nTagi: europa literatura polska książki w 2010\nWładimir Putin: wywiad, którego nie było – Arleta Bojke Wydawnictwo Naukowe PWN , 2017 , 270 stron + 28 stron zdjęć Literatura polska Arleta Bojke! To im\nGogol w czasach Google’a: korespondencje z Rosji 1998-2012 – Wacław Radziwinowicz Wydawca Agora , 2013 , 336 stron Seria Biblioteka Gazety Wyborczej\nSaga Sigrun - Elżbieta Cherezińska Wydawnictwo Zysk i S-ka , 2009 , 405 stron Cykl Północna Droga , Tom 1 Literatura polska Powieść pisana i odczytywana zmysła\nAleż Ci zazdroszczę tego spotkania, jak i tej lektury. Chyba sama kiedyś powinnam to przeczytać. A jeżeli chodzi o literaturę, to Sándor Márai przede wszystkim, bo jest cudowny. Np. taka króciutka książeczka "Żar". Albo zbiór jego opowiadań "Magia". "Pierwsza miłość" była pierwszą (jak to się miło składa!) jego powieścią jaką przeczytałam i zrobiła ona na mnie ogromne wrażenie.\nNie widzę jednak na Twojej liście żadnej kobiecej pisarski węgierskiej. Cóż, sama znam tylko jedną ;) Nazywa się Magda Szabó i jak dotąd czytałam jej dwie książki, w tym jedną, uznaną za młodzieżową, "Tajemnicę Abigél". Inna, "Staroświecka historia", jest oparta na wątkach autobiograficznych, na pierwszy rzut oka wydaje się przewidywalna, ale tak naprawdę jest... mocno specyficzna. Czuje się, że Szabó ma bardzo wyjątkowy styl. Dużo jej książek jest do dostania na allegro, w większości tanie jak barszcz, więc polecam :)\npani Katarzyna - A wiesz, że nie zwróciłam na to uwagi. Faktycznie brakuje kobiet. Magdę Szabó widywałam w blogach, a opinia o jej twórczości była bardzo dobra. Dziękuję za cenną podpowiedź. A o Márai też myślałam jako o pierwszym. :)\nMam strasznego smaka na ten gulasz. No i przywołałaś "Gottland", więc tym bardziej :D\nMówiąc szczerze, to nie mam pojęcia jak skomentować Twoją recenzję. Może od tego, że na Węgrzech byłam cztery razy, a nigdy nie przeczytałam żadnej książki węgierskiego autora? Od lat poluję bezskutecznie na "Tajemnicę Abigail" , a żaden inny autor nie jest mi znany. Trzeba to zmienić!\nBazyl - A gulasz smaczny, warty spałaszowania.:)\nElina - No to masz świetną ściągę od czego zacząć. Warto poczytać o kraju, do którego się jeździ.:)\nmary - Pyszna!:D\n"Gulasz...." ma niesamowity początek - ten dialog o działaniach wojennych admirała Horthy'ego. Po przeczytaniu tej pierwszej strony ciężko nie sięgnąć po dalsze historie :-)\nA "Tajemnicę Abigail" też polecam.\nkarolina_kozlowska - Oj tak! Nawet się zastanawiałam, czy go nie zacytować, ale stwierdziłam, że nie będę odbierać przyjemności czytającym. Tytuł już zanotowała, w ogóle nazwisko Szabó.:)\nAch, zazdroszczę xD Będę się musiała rozejrzeć za tą książką! xD\nowarinaiyume - Polecam, warto:)\nCzytałam "Tequilę" Vargi i pamiętam, że świetnie operuje słowem. Gulasz do schowka, koniecznie.\nagnes_plus - Dobrze przeczytać, że warto sięgnąć po "Tequilę". Dziękuję za podpowiedź.:)


Marcin Szumowski: Wolałbym, żeby mój brat nigdy nie wszedł do sektora publicznego | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nUZ 28.05.2020 12:17\nMarcin Szumowski udzielił wywiadu, w którym przekonuje, że od lat nie utrzymuje relacji biznesowych ze swoim bratem Łukaszem. Stwierdził też, że czuje się poszkodowany, jednak najbardziej poszkodowaną osobą, którą dotknęła "rzekoma afera", jest żona ministra zdrowia Anna.\nBrat ministra zdrowia Marcin Szumowski udzielił wywiadu portalowi Interia.pl. Odniósł się w nim do zarzutów, które stawiają mu media oraz politycy opozycji. Marcin Szumowski stwierdził m.in., że od jesieni 2016 roku nie utrzymuje biznesowych relacji ze swoim bratem, a gdy został on wiceministrem nauki, przekazał wszystkie udziały w spółkach swojej żonie Annie.\n- Przestał angażować się w jakiekolwiek działania związane z prowadzonymi przez niego wcześniej spółkami. [...] Nadal oczywiście utrzymujemy bliskie relacje, bo jesteśmy rodziną. Jestem dumny z tego, co robi, w sensie walki z epidemią. Jeśli chodzi natomiast o sprawy biznesowe spółki OncoArendi, to obecnie jest ciężko, bo dużo wysiłku muszę poświęcić wraz z zespołem na to, by tłumaczyć się, że wszystko, co robimy, jest zgodne z prawem i transparentne. [...] Z tego powodu wolałbym, żeby brat nigdy nie wszedł do sektora publicznego - powiedział Marcin Szumowski.\nMarcin Szumowski: Żona mojego brata jest chyba najbardziej poszkodowaną osobą\nBrat ministra zdrowia stwierdził także, że wciąganie Anny Szumowskiej w "aferę z tłem politycznym" jest "haniebne", a ona sama jest najprawdopodobniej najbardziej poszkodowaną osobą w tej sytuacji. Marcin Szumowski podkreślił również, że we wszystkich spółkach, w których przejęła udziały, Anna Szumowska jest udziałowcem biernym i nie bierze udziału w ich funkcjonowaniu.\nW rozmowie z Interią Marcin Szumowski przekonywał także, że wejście jego brata do rządu mogło zaszkodzić jego spółce.\n- Od listopada 2017 do listopada 2019 r., czyli w ciągu dwóch lat, nasze cztery wnioski zostały odrzucone, a my nie dostaliśmy z NCBR ani złotówki. Byliśmy jedyną notowaną firmą w tym sektorze, która nie otrzymała w tym okresie żadnego grantu. Dziwnie się to zbiegło z tym, że mój brat był wówczas ministrem zdrowia - powiedział Marcin Szumowski.\nMarcin Szumowski o doniesieniach "GW": Usilne podtrzymywanie rzekomej afery\nBrat ministra zdrowia odniósł się także do spraw, jakie opisywała "Gazeta Wyborcza". Na łamach dziennika ukazał się tekst, z którego wynika, że firma SimpliCardiac, której udziałowcem jest Marcin Szumowski, miała dostać - wbrew prawu - 1,2 mln zł pożyczki z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju.\n- Spółką SimpliCardiac od lat się nie zajmuję i jestem tam biernym udziałowcem. Pierwsze słyszę o tym, żeby pożyczka zwrotna z odsetkami, uzyskana z NCBR przez SimpliCardiac, jest niezgodna z prawem. [...] Rozdmuchiwanie tej sprawy traktuję jako usilne podtrzymywanie rzekomej afery, którą w jakikolwiek sposób można pośrednio przeze mnie powiązać z moim bratem.


Archiwa: Goczałkowice-Zdrój - Podróże Hani\nRowerowe Śląskie – Żabi Kraj\nPosted by Basia||Podróże Hani on 12 maja 2020 23 maja 2020 Posted in Europa, Polska, Śląskie Tagged Goczałkowice-Zdrój, rowerowe Śląskie, rowery, rowery z dzieckiem, stawy Maciek i Zabrzeszczak, Żabi Kraj rowerem\nŻabi Kraj to malownicza, usiana stawami część Śląska Cieszyńskiego. Tworzą go gminy: Chybie, Dębowiec, Goczałkowice-Zdrój, Skoczów, Strumień, Pawłowice oraz Zebrzydowice. Zawsze byłam przekonana, że największą rowerową atrakcją jest tam zapora na Jeziorze Goczałkowickim. Po ostatnim weekendzie nie jestem tego taka pewna!\nMagiczne Ogrody Kapias\nPosted by Basia||Podróże Hani on 3 lipca 2014 26 kwietnia 2016 Posted in Polska, Śląskie Tagged Goczałkowice-Zdrój, natura, ogród, Ogrody Kapias, plac zabaw, Śląsk\nOgrodniczka ze mnie żadna, ale że Hania roślinki baaaardzo lubi, to i ja się zainteresowałam. I wynalazłam piękne miejsce – Ogrody Kapias w Goczałkowicach-Zdroju. Na pewno nie raz tam wrócimy – Kamil widział idealny trawnik (kto w temacie, ten rozumie), ja dużo inspiracji (tak, w przyszłym roku się biorę za ogródek), a Hania – super plac zabaw i najpiękniejszy ogrodowy domek na świecie (przebił nawet mojego dotychczasowego faworyta z Mikołowa).…


Folie PPF - Myjnia ręczna i auto detailing AutoBeauty - Warszawa - powłoka ceramiczna, ochrona lakieru, pranie tapicerki\nstrona główna > Folie PPF\nBezbarwne Folie PPF to obecnie najmocniejsza ochrona lakieru dostępna na rynku. Produkty te mają grubość do 200 mikronów, co czyni je bardzo mocnym pancerzem chroniącym lakier, ale ich najważniejszą cechą jest zdolność samoregeneracji. Folia kiedy zostanie porysowana, pod wpływem temperatury sama się regeneruje, z angielskiego self-healing.\nKlient decyduje, które elemety chce ochronić folią. Przygotowane mamy również pakiety zabezpieczenia folią najbardziej narażonych na uszkodzenie elementów, a uzupełnieniem reszty jest powłoka ceramiczna.\nTakie zestawienie daje nam pewność, że auto po kilku latach będzie wyglądało nietuzinkowo i nadal świeżo.\nMustang Bullitt Zabezpieczony Pakietem Folii PPF - Maska, zderzak przedni, błotniki, nadszybie, progi zewnętrzne, progi wewnętrzne, słupki A, próg załadunkowy, blenda klapy, wnęki klamek, ranty drzwi, lampy.


Moje dziecko ma żółtaczkę - fototerapia w zaciszu domowym, TAK! To jest możliwe! - Rodzicielnik\nStrona główna / Zdrowie dziecka / Moje dziecko ma żółtaczkę – fototerapia w zaciszu domowym, TAK! To jest możliwe!\nto JEDYNE miejsce w Poznaniu, gdzie możecie od dzisiaj wypożyczyć lampę do domowego naświetlania noworodka. Myślę, że po przeczytaniu poniższych informacji o korzyściach jakie niesie za sobą fototerapia noworodka, która odbywa się w warunkach domowych nie muszę Was przekonywać. Poniżej załączam film instruktażowy – obejrzyjcie, a po szczegóły odsyłam Was do biura Heget nauka rodzenia pod numerem telefonu 795-88-44-22, gdzie zostaną Wam udzielone wszelkie informacje. Serdecznie zapraszamy!\nNa pewno wiecie, że zażółcenie skóry występuje u większości noworodków. Wśród nich większość przypadków zdarza się u tzw. wcześniaków, bo aż u 80%. U dzieci urodzonych w terminie żółtaczka występuje z częstotliwością o 20% mniejszą. Nie należy wpadać w panikę, gdyż nawet pediatrzy nie nazywają żółtaczki noworodków chorobą. Jest to naturalny odruch w tzw. procesie przejściowym, w którym wątroba jest niedojrzała. Powodem tego jest nadmierna ilość czerwonych krwinek, w porównaniu z organizmem dojrzałym.\nDobrze. Wiemy już co?, po co?, jak?, i kiedy? Ale to nie koniec, bo przecież od razu nasuwają się następne pytania:\nIle czasu dzidziuś spędzi na fototerapii?\nPrzez ile dni będzie musiał być naświetlany?\nCzy będzie przy mamie?\nCzy może być karmiony piersią?\nPrzede wszystkim czy wymaga specjalnej pielęgnacji?\nSpróbujmy odpowiedzieć zaniepokojonym mamusiom na wszystkie te pytania.\nCzas dziennego naświetlania uzależnione jest od wysokości poziomu bilirubiny w surowicy krwi dziecka, czyli od stopnia nasilenia żółtaczki. Może to być kilka, kilkanaście godzin dziennie a nawet może to być fototerapia ciągła.\nCzy dziecko będzie przy mamie?\nTo pytanie zadaje każda mama. Odpowiedź jest jednak prosta, gdyż dziecko poddawane fototerapii w warunkach domowych za pomocą Bilbedu może leżeć przy mamie. Dlatego jeśli fototerapia ma trwać kilka godzin na dobę dzięki naszemu urządzeniu na ten czas dziecko nie musi być zabierane do osobnego pokoju przeznaczonego do fototerapii. Dzięki temu mama w każdej chwili ma możliwość kontaktu z dzieckiem, może głaskać, karmić, przewijać i rozmawiać ze swoim maleństwem.\nw czasie naświetlania dobrze jest poić dziecko (np. GLUKOZĄ), gdyż pojenie i karmienie dziecka wzmaga procesy rozpadu bilirubiny;\nbardzo ważna rzeczą jest szczególne zwrócenie uwagi na stan czystości skóry dziecka. Noworodek podczas naświetlania poci się intensywniej, może wystąpić rozluźnienie stolca dlatego ważne jest aby dziecko nie leżało z pełną pieluszką tylko jak najszybciej zostało umyte i przewinięte;\nTo już wszystko, nie jest tego bardzo dużo, ale są to rzeczy bardzo ważne i istotne. Pamiętaj więc o nich, bo przecież nie ma rzeczy ważniejszej niż TWÓJ SPOKÓJ I ZDROWIE TWOJEGO DZIECKA. (źródło: http://www.fototerapianoworodkow.pl/onas.html).\n(fot. www.nspnz.sk )\nPoprzedni Dietetyk radzi – Rozszerzanie diety niemowlaka – alergeny.\nNastępny Rodzice uczą dziecko, jak radzić sobie z konfliktami. Wychowanie wspierające.


Zuzanna musi poczekać – Marta Fox\nZuzanna musi poczekać\nWyjeżdżam na spotkania (na blogu po prawej, pod okiem).\nŁadne tereny, ale znów się nie napatrzę, bo ma padać deszcz.\nZabieram ze sobą powieść Daniela Odiji, bo w październikuprowadzę z nim spotkanie w katowickiej bibliotece, a twórczość tego pisarzaznam bardziej z recenzji niż ze źródeł.\nZuzanna, czyli bohaterka mojej powieści, musi poczekać. Nieporzucam jej, ciągle rozrabia w mojej głowie, ale wątpię, bym podczas podróżycoś napisała. Zawsze sobie obiecuję, a po spotkaniach jestem umęczona,emocjonalnie wywrócona na nice i z pisania nic mi nie wychodzi.\nPoniżej kolejny fragment powieści „Zuzanna nie istnieje”:\nZuzanna czekała na Tadeuszaod czasu pierwszego pocałunku licealistki, nieudanego, choć wymarzonego, którywięcej obiecywał niż dał. Nie potrafiła określić ani wtedy, ani później, poinnych doświadczeniach, czego oczekuje i jak trzeba całować, by jej siępodobało, ale chciała czekać na kogoś, kto porazi ją dotykiem, jak silnymprądem. Tadeusz poraził.\nPaweł też ją poraził.\nCzuła już w barze, że tak będzie, dlatego ponaglała do wyjścia, może zobawy, że stanie się coś więcej niż powinno i na co dała sobie przyzwolenie pośmierci Tadeusza, czyli na jednorazowy seks kilka razy w roku z obcymmężczyzną, i częściej z sobą samą. Ani jedno, ani drugie nie było łatwe, dawałojednak kilka tygodni wytchnienia od natrętnych skojarzeń, wewnętrznych dygoteki ustawicznej walki z wyobraźnią.\nZ Pawłem stało się więcej.\nDlatego musiała uciec.\nUciec jak złodziej.\nZostawić go w obcym mieszkaniu, zatrzeć ślady niecnej działalności,którą jej terapeuta nazywał akceptowaniem własnej seksualności i godzeniem sięz utratą, także wychodzeniem z kryzysu, z żałoby, powracaniem do życia, braniembez poczucia winy tego, na co się zasługuje, życiem pełnią życia pomimonieśmiałości i lęku, wreszcie, gdy chciał ją wyjątkowo dowartościować, nazywał jej chciejstwa, wysokim poziomeminteligencji seksualnej.\nJak dobrze, że nie słuchałaz Pawłem żadnej muzyki, pomyślała, przynajmniej dźwięki nie będą ichprześladować.\nJak dobrze, że nie pachniał wyraziście żadnym męskim kosmetykiem,pomyślała, łatwiej będzie zmyć z siebie jego dotyk i zapomnieć.\nNie tyle zapomnieć, co odjeść jak najdalej i nie spotkać go więcej.\nin\t26 września 2010 / 702 Views\n~rodorek.bloog.wp.pl 26 września 2010 at 20:49\nWitam:) Miałam przyjemność uczestniczyć w takim spotkaniu z czytelnikami i nie dziwię się, że jesteś póżniej zmęczona. Dajesz z siebie innym dużo. Dla mnie na przykład dałaś jakąś tam nadzieję…że nic nie dzieje się przez przypadek. Pozdrawiam serdecznie:)\n~Marta 26 września 2010 at 22:14\nO, ciekawe! Pozdrawiam,\n~Matyna 26 września 2010 at 21:31\nGdy przeczytałam Pani książki 'Marta.doc’ oraz 'Paulina.doc’ rozpłakałam się.. miały podobną historię do mnie.. jutro z Panią spotkanie., którego nie mogę się doczekać. Ma Pani bardzo ciekawe książki, a te dwie w szczególności zwróciły moją uwagę.. tak.. jakby były o mnie.. chociaż Marta – bohaterka książki lepiej sobie radziła.. mi niestety psychika na to nie pozwala.. 🙁 czekam na kolejne Pani książki, które czytam z ogromnym zapałem i wzruszeniem. Pozdrawiam.\nMarta 26 września 2010 at 22:19\nDo zobaczenia w takim razie, mam nadzieję, ze się rozpoznamy !\n~Marta 2 października 2010 at 19:36\nSpotkanie z Panią dało mi wiele do zrozumienia.. czasami sama siadam i opisuję swoje życie lub piszę jakieś wiersze co mi przyjdą na myśl. Podziwiam Panią za tą pomysłowość w książkach i takie interesujące tematy. Kupiłam Pani autorstwa książkę 'Kobieta zaklęta w kamień’ i muszę przyznać, że bardzo mi się spodobała, jednak żadna nigdy w życiu książka, powieść ani żaden wiersz nie wzruszył mnie tak jak 'Marta.doc’ i 'Paulina.doc’ czytając to czułam jakby to były książki o mnie.. niektóre fragmenty opisywały relacje z mojego życia, które mam naprawdę ciężkie.\nSkomentuj ~rodorek.bloog.wp.pl Anuluj pisanie odpowiedzi


Resibo Krem Ultra Nawilżający - kosmetyk godny polecenia? - Kotwica Piękna - blog kosmetyczny, blog kobiecy\n"Sklep internetowy topestetic jest liderem na rynku oferującym dermokosmetyki najlepszych światowych marek, rekomendowanych przez lekarzy medycyny estetycznej, chirurgii plastycznej oraz dermatologów".\nResibo Krem Ultra Nawilżający 50 ml\nResibo Krem Ultra Nawilżający jak sama nazwa wskazuje świetnie nawilża skórę twarzy, odżywia ją i chroni dzięki SPF 10. Krem jest bardzo lekki, świetnie nawilża i błyskawicznie się wchłania i nie pozostawia tłustej warstwy ani smug. Idealnie sprawdza się jako krem/baza pod makijaż. Jest dobry do skóry, która ma skłonności do powstawania wyprysków - dzięki olejowi manuka, który ma działanie antybakteryjne i przeciwzapalne.\nKrem Ultra Nawilżający od Resibo\nKrem Ultra Nawilżający nada się do każdego typu cery, nawet tej skłonnej do wyprysków i alergii. Świetnie "uleczy" przesuszenia i suche placki na twarzy. Daje nam ochronę przeciwsłoneczną działa przeciwstarzeniowo i idealnie odżywia naszą cerę.\nAqua, Coco Caprylate/Caprate, Talc, Propanediol, Linum Usitatissimum Seed Oil, Glycerin, Apricot Kernel Oil Polyglyceryl-4 Esters, Titanium Dioxide, Argania Spinosa Kernel Oil, Prunus Amygdalus Dulcis Oil, Cetearyl Olivate, Sorbitan Olivate, Galactoarabinan, Sodium Hyaluronate, Rheum Rhaponticum Root Extract, Leptospermum Scoparium Branch/Leaf Oil, Hydrogenated Olive Oil, Helianthus Annuus Seed Oil, Olea Europaea Fruit Oil, Zea Mays Oil, Sesamum Indicum Seed Oil, Olea Europaea Oil Unsaponifiables, Macadamia Integrifolia Seed Oil, Microcrystalline Cellulose, Cellulose Gum, Xanthan Gum, Sodium Phytate, Aluminum Hydroxide, Magnesium Stearate, Citric Acid, Sodium Benzoate, Potassium Sorbate, Parfum, Limonene, Citral, Linalool.\nKrem Ultra Nawilżający od Resibo znajduje się plastikowej tubie z pompką, co znacznie ułatwia dozowanie produktu. Krem jest bardzo wydajny, idealnie się rozprowadza i wchłania, o czym pisałam już wcześniej. Moja skóra jest bardzo sucha i trudno ją zaspokoić. Krem od Resibo poradził sobie idealnie i myślę, że zostanie ze mną na dłużej. Jest bardzo wydajny. Wystarczy naprawdę niewielka ilość aby zaaplikować go na całą twarz. Jedynym minusem według mnie jest zapach - czuć w nim naturalność - pachnie różnymi ziołami. Dla mnie nie jest to zbyt przyjemny zapach, jednak po 10-15 minutach ustępuje. Gdyby nie zapach byłby kremem idealnym. Polecam go bardzo osobom, które szukają kremu silnie nawilżającego, w ładnym opakowaniu, dającego świetny efekt ogólny.\nA Wy używacie kosmetyków firmy Resibo?\nPink Lipstick 20 sierpnia 2018 11:03\nMiałam próbkę tego kremu i mnie zapach też nie przekonał :P Choc działanie fajne :)\nŻaneta Serocka 20 sierpnia 2018 11:08\nlubię resibo, miałam kilka ich kosmetyków a teraz testuję bardzo popularne serum olejkowe :)\nhttps://www.todoarmo.pl/ 20 sierpnia 2018 11:40\nNie miałam okazji jeszcze poznać kosmetyków tej firmy.\nrecenzjebynikaa 20 sierpnia 2018 11:41\nmarkę resibo znam z blogów i yt, od dawna chcę przetestować :)\nUnknown 20 sierpnia 2018 12:05\nJeszcze nigdy nic nie używałam tej marki, ale wiem że cieszy się spora popularnością:)\nLili 20 sierpnia 2018 12:52\nTyle czasu juz chce to przetestowac ale nigdy nie jest mi podrodze z ta marka :/\nKocham markę Resibo mają na prawdę wysokiej jakości produkty :)\nNowosadzik 20 sierpnia 2018 13:04\nMuszę go koniecznie przetestować u siebie :)\nKamila 20 sierpnia 2018 13:51\nDo mnie jeszcze Resibo nie dotarło, ale tak patrzy z półek, że to tylko kwestia czasu ;) Olej manuka coraz częściej spotykam w produktach i coraz bardziej mnie on intryguje :) Muszę wypróbować.\nChocolade 20 sierpnia 2018 13:54\nMiałam go i lubiłam, ale trzeba go dokładnie rozprowadzać na skórze ze względu na filtr ;)\nnaturalniemineralnie.blogspot.com 20 sierpnia 2018 14:18\nKrem prezentuje się fajnie. Tylko po co ten talc? :( Domyślam się, że ma zapewnić działanie matujące ale mnie to jakoś nie przekonuje. Za to uwielbiam ich peeling do twarzy :) Miałam również krem pod oczy ale niestety mnie uczulił i powędrował do teściowej :D\nWera 20 sierpnia 2018 14:44\nfajnie, że się sprawdza, nie znam marki, ale mam ochotę spróbować coś od nich\nKasia | juststayclassy.com.pl 20 sierpnia 2018 15:05\nMiałam kilka próbek tego kremu i faktycznie nawilżenie jakie daje jest super. Nie skusiłam się na pełnowymiarowe opakowanie właśnie z racji zapachu - dla mnie zbyt ziołowy.\nMarusitestowanie 20 sierpnia 2018 16:58\nMarkę Resibo znam tylko z recenzji. Sama jeszcze nie miałam okazji wypróbować ich produktów. Urzekają mnie ich opakowania. Niby eko styl, Ale połączony z elegancją. Podoba mi się bardzo!\nHanna B 20 sierpnia 2018 20:43\nNie miałam jwszcze okazji poznać tych kosmetyków, ale marka mnie cały czas kusi :)\nczarymarty 20 sierpnia 2018 23:40\nmarke znam i chetnie po nią sięgam. wlasnie testuje 3 produkty\nAnszpi 21 sierpnia 2018 07:26\nBardzo kuszą mnie produkty tej marki, chyba czas ją poznać osobiście\nEwa Fluder 21 sierpnia 2018 13:04\nMi ten krem się niestety nie sprawdził - strasznie mi się rolował, i udaremniał dalszą pielęgnację czy makijaż. Kończyło się zmywaniem wszystkiego.. Jednak do marki się nie zrażam - planuję przetestowanie kremu glow :)\ntesteroksa.blogspot.com 21 sierpnia 2018 17:43\nDużo czytałam na blogach o tej marce. Bardzo mnie ciekawi a tą drogerie uwielbiam :)\nCrumbs of Beauty 21 sierpnia 2018 18:29\nJeszcze nic nie miałam tej marki. Muszę się w końcu zdecydować na jakiś zakup.\nPaulinaN 21 sierpnia 2018 19:59\nKurde, mnie Resibo jakąś nie przekonało :/\nsiejeteje 21 sierpnia 2018 23:52\nNigdy nie używałam kosmetyków tej marki, czas to zmienić.\nMax i mama 22 sierpnia 2018 08:35\nja sobie bardzo cenie tę markę i lubię ją szalenie\nAgarecenzuje 22 sierpnia 2018 10:14\nAnonimowy 22 sierpnia 2018 11:23\noooo widzę moje ulubione kosmetyki <3 ale polecam zamawiać je przez internet, np. w aptece Melissa bo w sklepach stacjonarnych można przepłacić ;D\nAnna Modzelewska 22 sierpnia 2018 17:39\nnie miałam okazji mieć tego kosmetyku u siebie.\nTinaHa 22 sierpnia 2018 21:54\nUwielbiam markę Resibo, ale tego kosmetyku jeszcze nie miałam okazji testować :))\nZuzkaPisze.pl 23 sierpnia 2018 08:26\nMiałam ten krem i byłam z niego zadowolona. Ogólnie Resibo ma przyjemne produkty ;)\nKinga Kwiecień 23 sierpnia 2018 11:07\nJestem zaciekawiona tym zapachem bo lubię ziołowe zapachy, ale wiadomo, nie wszystkie. Możliwe że miałabym takie same wrażenia węchowe jak i Ty;>\nMialam go i bardzo lubiłam, Resibo ma świetne kosmetyki, mój faworyt to krem pod oczy.\nJulka - www.Okiem-Julii.pl 23 sierpnia 2018 13:01\nMiałam dużo próbek tego kremu i niestety totalnie nie przypadł mi do gustu, szczególnie zapach.\nPaul Inka 24 sierpnia 2018 11:08\nJuż dawno miałam go wwypróbować, ale muszę zużyć to co mam w zapasie.\nEwcia 24 sierpnia 2018 12:37\nJeszcze z resibo nic nie probowalam. ale zainteresowalas mnie tym kremem. nie dosc, ze jest odpowiedni do mojej cery, to jeszcze wydajny.\npaullishaa 26 sierpnia 2018 16:47\nnie zapowiada sie poki co zebym kupila cos z tej marki\nDreamer 26 sierpnia 2018 18:40\nJuż tyle pozytywnych opinii czytałam o ich produktach, że w końcu się chyba skuszę na jakiś.\nBlogoLady 28 sierpnia 2018 10:06\nCzytałam wiele pozytywnych opinii o tym kremie :D\nMojaDzieciolandia 28 sierpnia 2018 23:24\nNiestety nie miałam okazji korzystać z kosmetyków tej marki. W ogóle nie kojarzę tej marki.


Pierwsza część Szybowic skanalizowana - Teraz Prudnik!\nStrona główna Tematy Inwestycje Pierwsza część Szybowic skanalizowana\n9 września uroczyście oddano do użytku kanalizację we wschodniej części Szybowic (fot. Andrzej Dereń)\nPierwsza część Szybowic skanalizowana\nTo efekt zakończenia I etapu inwestycji Gminy Prudnik, której celem jest skanalizowanie liczącej 5-kilometrów długości miejscowości. Budowa ruszyła w sierpniu ubiegłego roku.\nBy doszło do skanalizowania Szybowic musiały być podjęte inne działania, bez których inwestycja nie mogłaby dojść do skutku. Pierwszym było skanalizowanie Niemysłowic znajdujących się na drodze między miastem (oczyszczalnią ścieków) a Szybowicami. Druga inwestycja, to tranzyt łączący obie miejscowości.\n– W tej chwili oddajemy około 3 tysięcy metrów przewodów, 58 przyłączy kanalizacji, co daje około 340-350 osób – mówi prezes Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Paweł Kawecki. – Jeszcze w tym roku planujemy oddanie kolejnych 2 kilometrów przewodów, co nam daje podobną liczbę mieszkańców ze względu na bardziej zagęszczoną zabudowę.\nPlanowany termin finalizacji inwestycji dla całej miejscowości to czerwiec 2023 roku.\nWięcej na ten temat przeczytać będzie można w najbliższym wydaniu „Tygodnika Prudnickiego” (15 września).\nPoprzedni artykułGminne dożynki w Kromołowie\nNastępny artykułKoronawirus – raport dnia (czwartek, 9 września)\nHanys 9 września 2021 At 16:33\nKrok we właściwą stronę. To w zasadzie nadrabianie zaległości gdzieś z lat 70-80 XX wieku. Teraz ludzie chętniej będą się tam osiedlać. Wieś przy lokalnej drodze, ale blisko miasta. To dobra miejsce na dom.\nchlop 10 września 2021 At 07:46\nChyba nie wiesz co mówisz. Dobry żart …. dobre miejsce na dom …..hahaha\nHanys 10 września 2021 At 09:14\nBo? Ludzie ci nie pasują, ksiądz, czy szkoła?\nSanderka 10 września 2021 At 09:41\nDobre miejsce to Prudnik ???? – środowisko węży, zadrośników, kapusiów, donosicieli i sygnalistów wszelkiej maści. Mieszkający jeden koło drugiego. Żmijowate towarzystwo. A zagęszczenie jak w Monako. Tyle że tam mieszkają milionerzy i nie interesują się sąsiadami. Elity mieszkają na wisach albo na odludziu.\nHanys 10 września 2021 At 10:42\nA kto tu pisze o Prudniku?\nGrzegorz 11 września 2021 At 03:40\nJedna z mało spektakularnych, a jednak potrzebnych inwestycji. I nie chodzi tu o chwalenie jednej, czy drugiej władzy, tylko dobry kierunek zmian, kontynuacja tego, co się powinno robić.\nJarekk 11 września 2021 At 16:57\nA w Prudniku kiedy bedzie kanalizacja tam gdzie jeszcze jej nie ma ?\nNiezadowolony 14 września 2021 At 10:18\nA nam w Prudniku cena za ścieki caly czas wzrasta. To mieszkańcy Prudnika finansują tę inwestycję, a o zdanie nas nikt nie pytał.\nSkomentuj Jarekk Anuluj odpowiedź


Ex-wokalista Oasis wydaje płytę! — uwolnijmuzyke.pl\nAktualnościprzemek February 12, 2011\nEx-wokalista Oasis wydaje płytę!\nKrążek formacji Beady Eye, na której czele stoi Liam Gallagher ukaże się już 28 lutego!\nPo rozpadzie Oasis w ubiegłym roku, fani formacji z niecierpliwością oczekiwali dalszych artystycznych ruchów braci Gallagherów. Miło nam więc poinformować, że Liam Gallagher (głos Oasis) ogłosił, że jego nowy zespół Beady Eye na muzycznym rynku zadebiutuje 28 lutego 2011 r. płytą “Different Gear, Still Speeding”.\nNa albumie znalazło się 13 kompozycji zarejestrowanych jesienią zeszłego roku pod czujnym producenckim okiem Steve’a Lillywhite’a (U2, 30 Seconds To Mars, Travis). Rock’n'roll w najczystszej postaci. Z dobrymi melodiami, bogatymi (nieraz stylizowanymi na staromodne) aranżacjami i jednym z najbardziej rozpoznawalnych wokali na świecie. Bez cienia przesady można powiedzieć, że to, co na ostatnich płytach Oasis było tylko przebłyskami geniuszu, tu jest standardem. To po prostu dobra płyta.\nPrzypomnimy, że Beady Eye to nowopowstała formacja, w której Liamowi towarzyszą byli koledzy z Oasis: Gem Archer i Andy Bell, a także perkusista Chris Sharrock. Ich pierwszy utwór “Bring The Light” na stronie internetowej zespołu odsłuchano ponad 350 tysięcy razy w ciągu pierwszej doby, a bilety na ogłoszoną pod koniec listopada ub. r. trasę sprzedały się w ciągu 30 minut, więc zainteresowanie Beady Eye wygląda naprawdę obiecująco. Album promują utwory “Bring the Light”, “Four Letter Word” i pierwszy oficjalny singiel “The Roller”.\nPłyta ukazuje się w wersji CD, CD+DVD oraz 2LP.\n1. RAK Them Out – Documentary\n2. Bring The Light - Video\n3. Four Letter Word – Video\n4. Sons Of The Stage – Video\nWydawcą płyt jest Sony Music Poland.\nUwolnijMuzykę! jest patronem medialnym wydawnictwa.\nźródło: materiały prasowe Sony Music Poland\nThe Phantom Band – “Everybody knows it’s true”\nUtworyprzemek February 12, 2011 zagraniczne, The Phantom Band\nKoncerty Sorry Boys – tym razem z Heyem\nAktualnościprzemek February 11, 2011


See: Apple TV Plus pokazał trailer serii science fiction z Jasonem Momoą\nApple TV+ pokazał swój pierwszy serial science fiction. „See” z Jasonem Momoą na premierowym zwiastunie\nJason Momoa zyskał sławę przede wszystkim dzięki dwóm rolom - khala Drogo w „Grze o tron” oraz Aquamana w DCEU. Aktor wkrótce znów może trafić na czołówki gazet dzięki serialowi „See”. Nowość Apple TV+ zapowiada się na jeden z najciekawszych seriali science fiction. Dostaliśmy pierwszy zwiastun i datę premiery produkcji.\nApple TV+ odkryło dzisiaj wieczorem najważniejsze karty. Znamy już datę premiery, cenę i szczegóły biblioteki usługi, która ma zdobyć dla Apple'a duży kawałek rynku płatnego streamingu. To będzie jednak możliwe tylko i wyłącznie dzięki obfitej, mocnej bibliotece produkcji na licencji oraz tych oryginalnych. Netflix co tydzień dostarcza swoim klientom długą listę nowości, Disney ma zarezerwowane słynne animacje z przeszłości, a HBO Max połączy dzieła kilkunastu różnych stacji telewizyjnych.\nApple jeszcze przez długi czas nie będzie w stanie dorównać swoim konkurentom pod tym względem. Firma liczy jednak, że ich produkcje oryginalne będą na tyle mocne, że zwrócą uwagę globalnej publiczności. Na początek otrzymamy m.in. „The Morning Show”, „Dickinson” oraz niezwykle interesujący serial science fiction z Jasonem Momoą.\n„See” otrzymało właśnie pierwszy, trwający ponad dwie minuty zwiastun.\nFabuła dzieła zabierze widzów w przyszłość, która przypomina jednak odległą przeszłość. W niewyjaśniony sposób ludzkość z biegiem wieków utraciła zmysł wzroku. Cywilizacja cofnęła się w rozwoju, ale pomimo trudności ludzie przetrwali. Ustalony porządek na początku „See” zostanie poddany gwałtownym zmianom. Wojownik Baba Voss właśnie został ojcem dwójki dzieci. Wkrótce okazuje się, że niemowlęta widzą otaczający ich świat. Dostęp do pierwszych od dekad widzących będą starali się uzyskać różni przywódcy. Czy Baba Voss zdoła obronić swoich potomków?\nAutorem scenariusza „See” jest Steven Knight (twórca „Peaky Blinders” i „Tabu”), a za reżyserię odpowiada Francis Lawrence. To autor dziesiątek wideoklipów dla największych światowych gwiazd, stał też za kamerą „Constantine'a” z Keanu Reevesem oraz kilku części serii „Igrzyska wojny” (wkrótce powstanie jej prequel w formie książki i filmu). Jason Momoa zagra protagonistę serii. Oprócz niego w obsadzie znaleźli się też: Alfre Woodard, Nesta Cooper, Sylvia Hoeks, Hera Hilmar i Christian Camargo. Udostępniony trailer zwiastuje widzom ambitną, pełną ekscytującej akcji produkcję science fiction.\nApple TV Plus wystartuje 1 listopada 2019 roku. Tego samego dnia na platformę trafi „See”.\nTagi: apple tv plus nowościapple tv plus serialeJason Momoaseesee apple tv plussee serialsee zwiastun


Oszuści pod pretekstem rezygnacji z usługi informującej o pogodzie kierują ofiary na fałszywą stronę PayU. Po wybraniu bankowość i podaniu danych logowania do bankowości przestępcy będą w stanie wykraść środki zgromadzone na koncie.\nPrzestępcy tworzą coraz to nowe schematy ataków i dopasowują je do aktualnie panujących trendów. Tak jest np. z Pocztą Polską, pod którą notorycznie w ostatnich dniach podszywają się oszuści. Niektóre metody ataku sprawdziły się na przestrzeni ostatnich miesięcy, więc dlaczego by nie wykorzystać ich raz jeszcze.\nO podobnych atakach informowaliśmy wcześniej, możesz o nich przeczytać TUTAJ i TUTAJ.\nAktualnie na telefony wysyłane są wiadomości SMS, które informują o rzekomej usłudze METEO24, która jest aktywna dla danego numeru. Koszt, jak podają przestępcy, to 30,86 zł. Oferują oni jednak możliwość rezygnacji z subskrypcji. Aby to zrobić należy kliknąć w link.\nNa stronie pogodameteo.net dowiadujemy się, że miesięczny koszt to aż 399 zł. Od otrzymania SMS-a mamy jednak 30 minut aby zrezygnować z tej jakże drogiej usługi. Ograniczony czas skłania do nieprzemyślanego kliknięcia w przycisk Rezygnacja z usługi.\nNastępnie jesteśmy informowani, że oszustom "bardzo przykro", że postanowiliśmy tą usługę wyłączyć. Koszt anulowania subskrypcji to zaledwie 0,49 zł. Jest to kwota, po której opłaceniu w ciągu kilku minut usługa zostanie wyłączona.\nPo kliknięcie w przycisk Rezygnuj zostajemy przekierowani do fałszywej strony szybkich płatności PayU - pogodasub.com. Jak wielokrotnie opisywaliśmy na naszym blogu jeśli w tym momencie ofiara nie dostrzeże jawnej próby wyłudzenia danych logowania do bankowości to prawdopodobnie straci wszystkie środki zgromadzone na swoim koncie.\nWybranie bankowości skutkuje wyświetleniem wyświetleniem strony podszywającej się pod daną platformę banku. W trakcie realizacji rzekomej opłaty za anulowanie subskrypcji po podaniu loginu oraz hasła zostaniemy zapytani również o kody SMS. Pozwolą one przestępcom zalogować się na nasze konto oraz autoryzować zleconą przez nich transakcję.


Ozarowice.pl / Tablica aktualności\t/ Starostwo Powiatowe w Tarnowskich Górach ubiega się o Europejski Znak Jakości Zarządzania w Samorządzie Terytorialnym\nCzwartek, 27 czerwca 2019 r. 178 dzień roku, imieniny obchodzą: Włodzisław, Cyryl i Bożydar\nStarostwo Powiatowe w Tarnowskich Górach ubiega się o Europejski Znak Jakości Zarządzania w Samorządzie Terytorialnym\nStarostwo Powiatowe w Tarnowskich Górach ubiega się o Europejski Znak Jakości Zarządzania w Samorządzie Terytorialnym (European Label of Governance Excellence) w skrócie ELoGE, ustanowiony przez Radę Europy. Akredytację na przyznawanie Znaku otrzymała Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej.\nProgram Europejskiego Znaku Jakości Zarządzania w Samorządzie Terytorialnym obejmuje weryfikację przestrzegania przez każdą zgłoszoną jednostkę samorządową 12 zasad dobrego zarządzania określonych przez Radę Europy i promowanych we wszystkich państwach członkowskich, jako element wdrażania Europejskiej Strategii na rzecz Innowacji i Dobrego Rządzenia na Poziomie Lokalnym.\nDwanaście zasad dobrego zarządzania w samorządzie terytorialnym, które będą weryfikowane w trakcie procesu aplikacji:\nUdział obywateli, uczciwy przebieg wyborów i reprezentacja.\nResponsywność, szybkość reagowania.\nEfektywność i skuteczność.\nOtwartość i jawność.\nKompetencje i potencjał.\nInnowacyjność i otwartość na zmiany.\nOrientacja na trwałość i długofalowość działań.\nNależyte zarządzanie finansami.\nPrawa człowieka, różnorodność kulturowa i spójność społeczna.\nJednym z elementów procesu weryfikacji poziomu jakości zarządzania w jednostce samorządu jest pozyskanie (porzez ankietę) opinii mieszkańców powiatu na temat działań podejmowanych przez samorząd i efektów realizacji usług publicznych.\nZapraszamy do wypełnienia interaktywnej ankiety.\nBadanie jest anonimowe - nie ma możliwości identyfikacji odpowiedzi, których Państwo udzieliliście. Wyniki będą analizowane i prezentowane wyłącznie w zbiorczych zestawieniach.\n(więcej informacji: www.frdl.org.pl/eloge).


Wisser - Sklep Mizono\n> Odzież>Sporty zimowe>Odzież termoaktywna>Mężczyźni>Wisser\nWisser Jest 2 produktów.\nKoszulka z długim rękawem termoaktywna THERMO Wisser M czarna Koszulka termoaktywna z długim rękawem THERMO stworzona została specjalnie dla mężczyzn. Odzież nie przyjmuje wilgoci i wyprowadza pot na zewnątrz. Ponadto nie uczula oraz nie pod\nSpodnie termoaktywne THERMO Wisser M czarne\nSpodnie termoaktywne THERMO Wisser M czarne Spodnie termoaktywne THERMO stworzone zostały specjalnie dla mężczyzn Bielizna ta nie przyjmuje wilgoci i wyprowadza pot na zewnątrz. Ponadto nie uczula oraz nie podrażnia skóry, co jest ważne


Pięć małżeństw świętowało 50 lat wspólnego pożycia. Z tej okazji Wójt Tadeusz Kielan, wręczył parom specjalne medale przyznawane przez Prezydenta RP. Z kolei dzieci z Przedszkola im. Jana Pawła II w Raszówce, z myślą o jubilatach przygotowały program artystyczny.\nWójt Gminy Lubin Tadeusz Kielan wręczył medale „Za długoletnie pożycie małżeńskie” pięciu parom. Odznaczeni zostali Państwo Danuta i Zenon Hołówko z Raszówki, Maria i Janusz Mastalscy z Osieka, Maria i Czesław Pacyniak z Czerńca, Zofia i Marian Szałajko z Wiercienia oraz Helena i Włodzimierz Terefelko z Raszówki.\nMedale za długoletnie pożycie odbiorą w późniejszym terminie jeszcze dwa małżeństwa, które na uroczystość nie mogły przyjechać.\n– Z wielką radością patrzę na pary, które przeżyły razem pół wieku. Dajecie Państwo nadzieję i wiarę w to, że istnieją wartości stałe i niezmienne, co w dzisiejszych czasach jest wielką zaletą. Dziękuję Państwu za to i życzę długich lat życia w zdrowiu, z uśmiechem i radością – mówił Tadeusz Kielan. W imieniu prezydenta RP, wójt Gminy Lubin wręczył jubilatom odznaczenia, gratulując wspólnie spędzonych lat.\nUroczystość uświetnił wspaniały występ przedszkolaków. Na ich program artystyczny złożyły się wiersze, piosenki i tańce.\nPodczas uroczystości nie zabrakło wzruszeń oraz wspólnego toastu.


Odzież jednorazowa dla bezpieczeństwa i higieny pracy - edu dzieciom\nHome » Przemysł » Sprzątanie, Porządkowanie » Odzież jednorazowa dla bezpieczeństwa i higieny pracy\nDodane: 2016-10-03 :: Kategoria: Przemysł / Sprzątanie, Porządkowanie\nGro-Tex to firma działająca na rynku od wielu lat. Zajmuje się sprzedażą produktów higienicznych oraz z obszaru BHP dla firm. Gro-Tex dostarcza najnowsze rozwiązania dotyczące bezpieczeństwa i higieny, produkcji różnego rodzaju wyrobów, medycyny oraz kosmetologii. Wśród asortymentu znajdują się takie renomowane marki jak Kimberly, Clark, Celtex SpA, PAL International i inne. Wśród oferty firmy Gro-Tex znajduje się również odzież jednorazowa marki HYGOTEX przeznaczona dla branży spożywczej, farmaceutycznej, medycznej i wielu innych. Odzież jednorazowa to między innymi czepek ochronny na głowę, fartuch jednorazowy, osłony na buty wykorzystywane często w szpitalach oraz maseczki papierowe na twarz. Oferta firmy Gro-Tex jest skierowana do firm i instytucji chcących zapewnić swoim pracownikom kompleksową ochronę przed czynnikami zewnętrznymi i dbającymi o bezpieczeństwo oraz higienę pracy. Klienci mogą liczyć na stałą dostępność produktów znajdujących się w ofercie, a także na szybką realizację zamówień.


Qeparo - Strona 6 - albaniaforum.pl\nPost autor: JerzyM73 » 07 lut 2019, 00:03\nWidok z apartamentu za milion dolarów. Winko na balkonie lub coś mocniejszego pite w takich okolicznościach - bezcenne.\nZ tym parkingiem i dotarciem do apartamentu to faktycznie może być problem bo apartament usytuowany jest pomiędzy główną drogą a promenadą. Z promenada do głównej drogi jest dość stromo i nie wiem jak tam wyglądają dróżki, które dochodzą do mieszkania. W sezonie cała ta główna droga jest obstawiona samochodami z jednej i drugiej strony (widać to na moich filmikach z kam sam. )\nPost autor: JerzyM73 » 07 lut 2019, 00:06\nPedet47 pisze: Hej Piotrek No po części to fakt, tym bardziej, że to wiekowa yariska. Już nie chodzi o kradzież ale choćby jakąś dewastację, która mogłaby utrudniać powrót. Ale wiem, to jak wróżenie, bo skąd niby macie wiedzieć czy ktoś mi szyby nie zbije czy lusterka nie wyłamie. Zawsze gdzie byłem zagranicą na wakacjach miałem zapewniony parking a tutaj nie i jest to niekomfortowe uczucie.\nDziękuję za zainteresowanie i odpowiedź, pozdrawiam Cię\nZapomniałem napisać. Słuchaj Piotra, bo zawsze mądrze prawi;-)\nPost autor: Piotrek Byrdziak » 07 lut 2019, 00:31\nSłuchaj Piotra, bo zawsze mądrze prawi;-)\nPost autor: Piotrek Byrdziak » 07 lut 2019, 00:34\nA i też oczywiście pozdrawiam Jerzy i Pedet47\nPost autor: Pedet47 » 07 lut 2019, 17:14\nNa początku dziękuję Jerzy za podesłanie lokalizacji mojego obiektu. Podobno, tak wynika z recenzji na booking, widoki z balkonów są fantastyczne. Pozytywne opinie, właśnie widok na morze Jońskie z pokoju oraz stosunkowo niewielka cena przekonały nas do tego wyboru. Problem tylko z tym miejscem parkingowym, ale jakoś się to załatwi. Napisane jest, że nie ma problemu z zaparkowaniem właśnie w jednej z sąsiednich uliczek. (muszę znaleźć Twoje nagranie z kamery samochodowej). Podobno aby zejść do plaży potrzeba pokonać ok. 150 schodków. Czy macie orientację czy to jakieś ekstremalnie męczące zadanie wchodzić w słońcu po plażowaniu do hotelu? Nie umiem sobie wyobrazić jak to jest i jak tam stromo. Czy piechotą daleko do centrum Qeparo i deptaku?\nOdnośnie wiedzy Piotra to zdążyłem się o niej przekonać, również Twojej, dlatego z uwagą przyjmuję Wasze rady\nPost autor: JerzyM73 » 07 lut 2019, 22:11\nDeptak masz wzdłuż całej plaży na samym dole oczywiście, czyli idziesz w dół. Przy deptaku jest dużo restauracji. Tu możesz sobie podejrzeć https://twitter.com/gorohimara/status/9 ... 5548552193" onclick="window.open(this.href);return false;\nPodobno aby zejść do plaży potrzeba pokonać ok. 150 schodków. Czy macie orientację czy to jakieś ekstremalnie męczące zadanie wchodzić w słońcu po plażowaniu do hotelu?\nJa sobie nie wyobrażam, bo na sama myśl się mocno męczę\nPost autor: Pedet47 » 08 lut 2019, 12:50\nDzięki Jerzy za ten link, trudno byłoby mi samemu znaleźć takie informacje. Odnośnie tego podejścia do hotelu to pytam, ot tak, nie sądzę by to był dla mnie większy problem. Wakacje lubię spędzać aktywnie. Po prostu ludzie w opisach wskazują to jako minus czy niedogodność. Przekonamy się. A do starego Qeparo ciężko wejść? Bo wiem, że to też pod górę...\nPost autor: marwyk1976 » 08 lut 2019, 20:53\nnikt nie będzie ci robić szkód chyba ze komuś zaleziesz za skórę, nie spotkałem się w Albanii żeby ktoś rozbijał szybę, auto tam są pootwierane i nic nie ginie\nPost autor: Pedet47 » 08 lut 2019, 21:33\nHej marwyk1976, trzeba byłoby mieć niezły tupet by w gościach zaleźć gospodarzowi za skórę. Pozytywne informacje, dzięki. Pozdrowienia.\nPost autor: JerzyM73 » 09 lut 2019, 00:04\nPedet47 pisze: Dzięki Jerzy za ten link, trudno byłoby mi samemu znaleźć takie informacje. Odnośnie tego podejścia do hotelu to pytam, ot tak, nie sądzę by to był dla mnie większy problem. Wakacje lubię spędzać aktywnie. Po prostu ludzie w opisach wskazują to jako minus czy niedogodność. Przekonamy się. A do starego Qeparo ciężko wejść? Bo wiem, że to też pod górę...\nWujek google wie wszytko. Wchodzenie po schodach jak jesteś nagrzany jak naleśnik może być trudne (dla mnie wejście na 4 piętro w bloku bez butki tlenu jest trudne\nOdnośnie bezpieczeństwa to jak pisze marwyk1976 - większe obawy mam w Łodzi niż w AL.


Władze TVP zmieniły godzinę emisji ostatniego odcinka siódmej edycji "Rolnik szuka żony"! Okazuje się, że wielki finał uwielbianego przez widzów programu jednak nie zostanie pokazany o godzinie 20:15! Cały sezon programu był emitowany o stałej porze 21:15, jednak tuż przed finałem Telewizyjna Jedynka ogłosiła, że w niedzielę 13 grudnia "Rolnik szuka żony" ruszy godzinę wcześniej. Teraz nastąpiła kolejną zmianę! To bardzo ważna informacja dla wszystkich fanów programu!\nKiedy finał "Rolnik szuka żony7"?\nWielki finał siódmej edycji "Rolnik szuka żony" zbliża się wielkimi krokami. Już dziś wieczorem, 13 grudnia, dowiemy się, jak potoczyły się losy Magdaleny, Macieja, Pawła, Józefa oraz Dawida. Teraz chyba wszyscy fani czekają na informacę, jak dziś wygląda związek Pawła i Marty, czy Maciej wciąż jest z Iloną, czy Magda jest szczęśliwa u boku Jakuba oraz czy Dawid i Józef znaleźli swoje drugie połówki. Odpowiedzi na wszystkie pytania poznamy już w wielkim finale- ale o której godzinie zostanie wyemitowany ostatni odcinek programu? Do tej pory Telewizyjna Jedynka informowała, że show zostanie wyemitowane o godzinie 20:15, jednak okazuje się, że program zobaczymy i stałej porze!\nMamy ostateczną decyzję\nPrzywrócono nam godzinę\nFINAŁ ROLNIK SZUKA ŻONY W TĘ NIEDZIELĘ O 21:15\nCzyli JAK ZAWSZE ‼‼‼‼- napisała Marta Manowska, prowadząca "Rolnik szuka żony".\nFani są zachwyceni, że program zostanie wyemitowany o stałej porze.\n- Tak się cieszę💞😘😍\n- No i pięknie 🙂 czekamy cierpliwie ❤\n- Super, że się udało jednak o stałej porze👍- komentują fani.\nWszystkim fanom programu jeszcze raz przypominamy- finał siódmej edycji "Rolnik szuka żony" zostanie wyemitowany w niedzielę 13 grudnia o godzinie 21:15! Będziecie oglądać? My z pewnością!\nFinał "Rolnik szuka żony" zostanie wyemitowany o stałej porze.\nOstatni odcinek programu rozpocznie się o godzinie 21:15.\nNiespodzianki w świątecznym odcinku "Rolnik szuka żony"! Marta Manowska zdradziła, że chodzi o Pawła i Martę?!\nEmocje związane z 7. edycją "Rolnik szuka żony" sięgają zenitu! Już w najbliższa niedzielę TVP1 wyemituje finał bieżącego sezonu. Dowiemy się m. in. czy Paweł i Marta ogłoszą swój związek oraz czy Magdzie udało się ułożyć życie z Jakubem. Wiadomo będzie również, co dalej z relacją Ilony i Maćka, chociaż widzowie są dość sceptycznie nastawieni, co do tej pary. Wyjaśni się również jak potoczyły się dalsze losy Józefa i czy Dawidowi udało się zapomnieć o Martynie, jednak to nie koniec niespodzianek! Już 25 grudnia wyemitowany zostanie specjalny odcinek "Rolnik szuka żony", w którym dowiemy się, jak wyglądały ostatnie miesiące w życiu uczestników! Marta Manowska właśnie podkręciła atmosferę! Wygląda na to, że widzowie mogą nieźle się zaskoczyć! W dodatku na jej profilu pojawiło się zdjęcie z farmy Pawła, czy to oznacza, że to właśnie ta para nas zaskoczy?! Jest na co czekać 😍- napisała gospodyni programu Zobacz także: "Rolnik szuka żony 7": Natalia, była kandydatka Pawła, zdradziła kulisy programu! "Ekipa telewizyjna kazała..." Świąteczny odcinek "Rolnik szuka żony" w Boże Narodzenie Zbliża się oczekiwany przez widzów finał 7. edycji " Rolnik szuka żony ". W tym sezonie zdecydowanie nie brakowało emocji! Już w najbliższą niedzielę zobaczymy finałowy odcinek, w którym wezmą udział wszyscy rolnicy, którzy szukali miłości w siódmej odsłonie show. Finałowy odcinek to jednak nie koniec emocji. Dwa tygodnie później, dokładnie w Boże Narodzenie, wyemitowany zostanie także odcinek specjalny "Rolnik szuka żony". W świątecznym wydaniu dowiemy się, jak potoczyło się życie uczestników po finale. O tym, że będzie się działo poinformowała sama Marta Manowska na...


Mamo poczytaj sobie: grudnia 2019\nMinął kolejny rok, za kilka chwil powitamy z hukiem nowy, 2020 rok. Czas więc na podsumowanie. Zacznę od podsumowania grudnia, bo takie miesięczne podliczenie jest już tradycją.\nW grudniu przeczytałam 13 książek, wywiązałam się ze wszystkich współprac, przeczytałam wspólnie z dziewczynami przecudną Śnieżną siostrę, którą wypożyczyłyśmy z biblioteki. W klimat świąt wprowadziły mnie książki Richarda Paula Evansa i komedia romantyczna Inki Jabłońskiej. Na recenzję czeka jeszcze ciepła Iskierka nadziei. Pod choinką znalazłam 4 wymarzone książki i rok kończę czytając Drzewo anioła.\nTeraz weźmy pod lupę cały 2019r. Miał to być rok spełniania czytelniczych marzeń. Przeczytałam 130 książek - dwie czekają jeszcze na recenzje. Było w minionym roku więcej kryminałów tak jak tego chciałam, chociaż myślę że mogło być z tym jeszcze lepiej. Co do serii, których kontynuację planowałam przeczytać to niestety tego postanowienia nie udało się zrealizować (nie sięgnęłam w 2019r. po żadną książkę z serii Lipowo K. Puzyńskiej ani z serii o Chyłce R. Mroza), może uda się w 2020. Bardzo jestem zadowolona że udało mi się przeczytać sporo książek z tych które od dawna czekały na swoją kolej m.in serie Magdaleny Majcher Wszystkie pory uczuć. Kilka książek z półki wstydu ubyło, ale jeszcze prawie 50 czeka na przeczytanie.\nCo do wyzwań w których brałam udział, to aktywnie podrzucałam linki do #czytambopolskie na blogu https://poligondomowy.pl/ , ale Kasia, młoda mama nie bardzo miała czas na robienie podsumowań. Całkiem nieźle szło mi w olimpiadzie czytelniczej na blogu http://www.posredniczka-ksiazek.pl/- czekam na podsumowanie roczne.\nNajlepsze wyzwania tematyczne są u Ejotka <klik> - tutaj mogę odtrąbić sukces bo udało mi się zaliczyć wszystkie, zarówno pod hasłem, zatytułuj się i mini czelendż.\nW Wielkobookowym bingo raczej średnio mi poszło, ale chodzi tutaj o zabawę więc i tak było fajnie - książek nie czytałam na siłę więc po prostu dopasowywałam to co mi pasowało.\nNajczęściej czytany post na blogu to ten ze spotkania autorskiego z Agnieszką Olejnik (życzę sobie w 2020 więcej spotkań z autorami) <klik>\nNajczęściej komentowane posty to te z recenzjami książek z serii Harry Potter\nJeśli dotarliście do tej części wpisu to zapraszam na listę TOP2019.\nNie ma opcji żeby wybrać najlepszą 10, dlatego lektury podzieliłam na kilka kategorii.\nEcha pamięci <klik>\nKryształowe motyle <klik>\nRęce ojca <klik>\nZapisane w bliznach <klik>\nMów szeptem <klik>\nAkuszerka z Sensburga <klik>\nChłopak którego nie było <klik>\nBłahy incydent <klik>\nTrzecia terapia <klik>\n(NIE) młodość <klik>\nRosół z kury domowej <klik>\nRabih znaczy wiosna <klik>\nMartwa jesteś piękna <klik>\nSzkarłatna głębia <klik>\nMama kłamie <klik>\nTom 5 Powiew ciepłego wiatru\nTom 4 "Zastrzyk śmierci" <klik>\nTom 4 "Trauma" <klik>\nKomedie (romantyczne i kryminalne)\nRandka z Hugo Bosym <klik>\n"W" jak morderstwo <klik>\nSeniorzy w natarciu <klik>\nZłapać milionera <klik>\nŚnieżna siostra <klik>\nSoboty są dla nas <klik>\nSekret pustej książki <klik>\nKsiążki, które nie były do końca złe ale ich czytanie strasznie mnie męczyło:\nMało brakowało <klik>\nKsiążka, której nikomu nie polecam, czytelnicza porażka roku:\nGaming house <klik>\nTak się przedstawia moje podsumowanie roku. A jak u Was łatwo wyłonić najlepsze przeczytane książki?\no grudnia 31, 2019 15 komentarzy:\nPod koniec listopada podrzucałam Wam opis powieści pana Pawła pt. "Powódź". Ja byłam wówczas po lekturze pierwszego rozdziału, który intrygował i zachęcał do dalszej lektury. Teraz gdy przeczytałam już całość mogę się z Wami podzielić wrażeniami.\nKris jest zawodowym żołnierzem, od ojca swojego przyjaciela z dzieciństwa dowiaduje się że ten popełnił samobójstwo. Krzysztof postanawia przyjrzeć się bliżej śmierci Jakuba, bo list pożegnalny, który zostawił mężczyzna mnoży tylko pytania. Kris przyjeżdża na kilka dni do Krakowa by przeprowadzić prywatne śledztwo. Podpytując znajomych Kuby poznaje nastoletnią Marikę, na początku uważał dziewczynę za natręta, ale później okazała się niezwykle pomocna. Prawda jest taka, że 40-latek nie za bardzo orientuje się w technologicznych nowinkach, a dziewczyna zna Kamila mistrza komputerowego.\nMamy więc dojrzałego bohatera z przeszłością i dwójkę nastolatków, których wtajemniczył w sprawę, która z każdym kolejnym tropem staje się coraz bardziej niebezpieczna. Kris musi odkryć co skłoniło Jakuba do ostatecznego kroku, a pomoże mu w tym serfowanie po darknecie i znajomość języka Indian (to swoją drogą było świetne wykorzystanie tego motywu), gdy dotrze do filmów snuff sytuacja zrobi się na prawdę gorąca.\nKraków jako tło dla rozgrywających się wydarzeń również odgrywa istotną rolę. O sytuacji w mieście dowiadujemy się z wycinków prasowych, artykułów z Internetu, postów na forach - wykorzystanie mediów w taki sposób jak najbardziej przypadło mi do gustu, każdy rozdział poprzedzały trzy takie fragmenty dotyczyły m.in. sytuacji powodziowej w Krakowie.\nAutor zadbał o dynamikę scen i emocje. Sytuacje, z którymi musieli zmierzyć się bohaterowie wcale nie były łatwe, zagadka do rozwiązania nie taka oczywista. Mamy również plejadę czarnych charakterów, z których jedni są bardziej źli od drugich i to również ma w powieści znaczenie.\n"Powódź" okazała się na prawdę wciągającą lekturą. Wydarzenia następują po sobie szybko, nie ma czasu na nudę. Jeśli chodzi o bohaterów to ciekawie zostali oni połączeni Kris - były żołnierz, facet ok 40 i nastolatka, która skarży się na wakacyjną nudę. Czytelnik za to na pewno nie będzie się nudził, bo zagadka jest intrygująca, a zakończenie mocno zaskakuje.\nBardzo się cieszę, że ostatnia recenzja w 2019r. to wrażenia po tak dobrej lekturze. Polecam.\nKsiążkę Imbirowa miłość wygrałam na instagramowym profilu Taniej książki <klik>. Jako odpowiedź konkursową podałam iż chętnie przeczytam tę powieść by przekonać się czy odczaruje mi ona imbir, za którym nie przepadam. Tak się jednak nie stało, ale czas spędzony z tą powieścią był bardzo przyjemny.\nRoksi i Lucy to siostry bliźniaczki, mają ze sobą jednak sporadyczny kontakt. Lucy zdradzona przez narzeczonego rzuca pracę w Krakowie i zamieszkuje w pałacu należącym kiedyś do ciotuchny Matyldy. Roksi to kobieta z ambicjami, aktorka, która swoją szansę otrzymała już na studiach, niestety utknęła w jednym serialu, z którego teraz postanowili ją wyrzucić.\nDom w ruinie...\nIleż razy można wykorzystywać znany oklepany motyw? Można wielokrotnie o ile ma się na niego ciekawy pomysł. Pałacyk przetrwał zawieruchę wojenną, władanie komunistyczne, a w ruinę zaczął popadać gdy mama bliźniaczek starała się o jego odzyskanie. Niestety kobieta zmarła, Roksi nie miała czasu się nim zajmować (a nikt nie chciał słuchać jej pomysłu przerobienia go na hotel) dlatego zajmuje się nim Lucy. Kobieta miała spore oszczędności więc początkowa walka ze spadkiem nie była zła. Na parterze udało się urządzić bibliotekę, księgarnię, klub seniora i second-hand. Lucy wydzieliła sobie mieszkanie na piętrze, budżet się kończy a ekipa budowlana nie tyle naprawia co wynajduje nowe usterki - walący się dach, dziury w podłogach - to tylko czubek góry lodowej, ale z taką ekipą jak ta dowodzona przez Żankolda można popatrzeć na ten chaos z odrobiną optymizmu.\nGrudzień, grudzień, pada miękki śnieg...\nŚwięta 2019 były zdecydowanie po wodzie, tej zimy nie spadł u nas ani jeden płatek śniegu, dlatego z przyjemnością czytałam o zaśnieżonym lesie i miasteczku otulonym śnieżną pierzynką. Zbliżają się święta, a w odwiedziny zapowiedziała się Roksi. Czy aktorka z Warszawy odnajdzie się we wszechobecnym kurzu, wśród ekipy remontowej i pań z klubu seniora? Okazuje się że tak, bo kobieta trochę spokorniała i nie wie czy ma jeszcze po co wracać do stolicy. Lucy zaprzyjaźniona z członkami kółka teatralnego proponuje zorganizowanie świątecznego koncertu który mogłaby wyreżyserować Roksi - przygotowania do tego wydarzenia pięknie wprowadzają w klimat świąt.\nW takiej książce nie może zabraknąć romansu, a w takiej gdzie bohaterkami są bliźniaczki to nawet dwóch. Oba wątki przeprowadzone w ciepły okraszony humorem sposób. Już na okładce mamy zapowiedź tego, że jest to komedia romantyczna. Oglądając filmy z tego gatunku raczej nie zastanawiamy się nad możliwością zaistnienia takich zdarzeń w rzeczywistości - po prostu oddajemy się przyjemności oglądania i kibicujemy bohaterom. Podobnie jest z książką, jej czytanie to oderwanie się od codzienności, wprowadzenie w zimowo-świąteczny nastrój. Bohaterki pakują się w różne dziwne sytuacje, panowie nie ustępują im pola - wszystkie sytuacje są jednak wyważone i wywołują uśmiech na twarzy.\nPodsumowując Imbirowa miłość okazała się ciepłą i zabawną przedświąteczną lekturą. Już sama okładka rozgrzewa człowieka od środka, a wnętrze potęguje to uczucie. Bohaterowi sympatyczni, dobrze wykreowani, co najważniejsze nie przerysowani. Styl lekki i przyjemny, książka czyta się sama, niekoniecznie zaskakuje ale na pewno pozostawia po sobie dobre wrażenie.\nJest to 127 ksiażka przeczytana w 2019r.\no grudnia 28, 2019 10 komentarzy:\nŚwięta, święta i po świętach... Szybko minęły te trzy dni spędzone w rodzinnym gronie. Czasu na czytanie miałam niewiele, ale przed wigilią nie zdążyłam się z Wami podzielić wrażeniami po lekturze Śnieżnej siostry, którą udało nam się wypożyczyć z biblioteki.\nZacznę od strony wizualnej, którą jestem oczarowana. Ilustracje dopracowane w najmniejszych szczegółach. Sporo czasu spędziłyśmy na oglądaniu tych obrazków. Niesamowicie oddają nastrój książki, przepych dekoracji bożonarodzeniowych, zimowy krajobraz oraz melancholię i smutek. Ilustratorka wykonała na prawdę ogrom pracy.\nBohaterem książki jest Julian, który w tegoroczną wigilię kończy 10 lat. W tym roku zarówno urodziny i święta zapowiadają się bardzo smutno, a kto wie czy nie zostaną czasami zupełnie odwołane. Pół roku wcześniej zmarła starsza siostra Juliana Juni. Rodzina chłopca pogrążona jest w żałobie, rodzice są pogrążeni w smutku, zupełnie nie zauważają co się dookoła nich dzieje, poruszają się na autopilocie. W domu nie mówi się o Juni, każdy zamknięty jest w swojej skorupce i wierzy, że z czasem ból minie.\nPewnego dnia gdy Julian zagłusza swoje smutne myśli trenując na basenie poznaje Hedvig. Dziewczynkę o bardzo szerokim uśmiechu, niesamowitą gadułę. Hedvig budzi sympatię, ona nie obchodzi się z Julianem jak z jajkiem, tylko dlatego że stracił siostrę, on jest dla niej chłopcem, z którym ona chce się bawić i chce zaprosić go do swojego domu. Julian jest zachwycony domem dziewczynki, każdy pokój dosłownie tonie w dekoracjach (a u niego? nikt nie zatroszczył się nawet o wieniec adwentowy). Czas spędzony z Hedvig upływa na beztroskiej zabawie, chłopiec odkrywa jednak że jego nowa przyjaciółka ma sekret którym nie chce się podzielić, a on przecież opowiedział jej o Juni, wyrzucił swój ból bo ona chciała go wysłuchać.\nZ rozdziału na rozdział robi się coraz ciekawiej, tę książkę się po prostu chłonie. Podziwiam więc tych którzy dawkowali sobie tę historię i czytali jeden rozdział na jeden dzień adwentu. Ta książka nie tylko nastraja świątecznie, pobudza kubki smakowe (och to kakao z pianką) i rozgrzewa serce. Ona przede wszystkim wzrusza. Rodzina Juliana nie może się otrząsnąć po tym co ją spotkało, ale oprócz tych którzy odeszli, pamięć należy się i tym którzy nadal żyją. Czy spotkanie dziewczynki, która uwielbia święta będzie pierwszym krokiem na przód w pokonaniu żałoby?\nPrzeczytajcie koniecznie, bo nie znajdziecie tutaj lukrowanej historii świątecznej, a opowieść o tym jak radzić sobie ze stratą i jak poczuć magię świąt. Polecam i starszym i młodszym czytelnikom.\nGABI (9 lat) - polubiłam Hedvig, była taka radosna, więc jej tajemnica była dla mnie zaskoczeniem. Podobał mi się jej dom tak przytulnie udekorowany na święta, chętnie spędziłabym świąteczne popołudnie z bohaterami tej książki, bo u nas niestety nie ma śniegu a oni mieli go mnóstwo. Rodzina Julina była bardzo smutna, ale chyba zrozumieli że muszą razem się wspierać.\nLIDKA (prawie 8 lat) - można tę książkę długo oglądać i ciągle na jakimś obrazku odnajdywać coś nowego. Podobały mi się uśmiechy Hedvig i Juliana ale było też dużo smutnych chwil. Przyjemnie słuchało się tej historii siedząc przy ubranej choince.\nJest to 126 ksiażka przeczytana w 2019r.\no grudnia 26, 2019 11 komentarzy:\nTuż przed samymi świętami sięgnęłam po książkę, która ma być początkiem świątecznej serii z Noel. Jak wiecie powieści Richarda Paula Evansa uwielbiam więc z bardzo dobrym nastawieniem zabrałam się za czytanie.\nJacob to znany na całym świecie pisarz, jego powieści rozchodzą się w milionach egzemplarzy, a on dzięki temu ma na koncie miliony dolarów. Można z całą pewnością powiedzieć, że osiągnął sukces. Mężczyźnie jednak brakuje do szczęści bardzo ważnej rzeczy - drugiej osoby, ciepła kogoś bliskiego. Tuż przed Bożym Narodzeniem, Jacob dostaje informację o śmierci swojej matki i o tym, że odziedziczył jej dom. Mężczyzna przyjeżdża na miejsce by zamknąć pewien etap swojego życia, porządki w domu matki, która była zbieraczką mają mu pomóc uporać się z przeszłością.\nJacob urodził się w normalnej rodzinie, miał rodziców i starszego brata. Pewnego lata dochodzi jednak do wypadku i starszy chłopiec umiera. Matka oskarża ojca i popada w depresję, zamyka się w swoim świecie. W tym czasie z rodziną Church mieszka młoda kobieta (dorosły Jacob jej nie pamięta, ale często przychodzi ona do niego w snach). Rodzina Jacoba się rozpada, ojciec nie może udźwignąć poczucia winy i odchodzi, młoda kobieta znika, a chłopiec zostaje z matką, która jest zupełnie oderwana od rzeczywistości. Mały Jacob dorasta w przeświadczeniu, ze na miłość trzeba zasłużyć, że gdy będzie grzeczny mam pozwoli mu wejść do swojego pokoju i nie będzie na niego krzyczała, jeśli on się postara mama będzie miała lepszy dzień. Tych dobrych dni nie było zbyt wiele, a gdy chłopiec skończył 16 lat matka po prostu wyrzuciła go z domu. Jacob niewiele czasu spędził na ulicy, bardzo szybko znalazł się ktoś kto się nim zaopiekował, wspierał go i pomógł się rozwijać. Z taką własnie przeszłością musiał zmierzyć się Jacob przekraczając próg domu matki.\nRachel trafiła do starego domu Church'ów szukając odpowiedzi na pytanie kim jest. Bardzo późno dowiedziała się że jest adoptowana. Jej rodzice są bardzo surowi i nie chcą na ten temat rozmawiać. Młodej kobiecie udało się ustalić, że jej mama tuż przed porodem mieszkała w tym domu. Kobieta jest bardzo sympatyczna i szybko nawiązuje się między nią a Jacobem nić porozumienia. Podczas wspólnego sprzątania domu znajdują dziennik Noel - mamy Rachel. Jego fragmenty wpleciona zostają w fabułę, co z mojej strony jest zawsze mile widziane. Poznajemy historię dziewczyny, której wstydzili się rodzice i wysłali ją do obcych ludzi by tam przeczekała ciążę.\nHistoria miłosna Rachel i Jacoba w tej powieści zaczyna się szybko, można by rzec za szybko. Doszłam jednak do wniosku, że to nie wątek miłosny jest tutaj najważniejszy. Oczywiste że się tutaj pojawił i jest dobrze rozpisany wg znanego wszystkim schematu (pytanie jednak na ile jest on fikcją a na ile opiera się na prawdziwych zdarzeniach z życia autora), ale stanowi on jakby uzupełnienie dla ważniejszych wydarzeń i ważniejszego przesłania, dlatego mam nadzieję nie będzie on was za bardzo raził.\nI Jacob i Rachel muszą skonfrontować się z przeszłością by stworzyć przyszłość z czystą kartą. Wiele wątków podobnych jest do tych z powieści Szukając Noel <recenzja> i podobne wnioski można z tych powieści wyciągnąć. Nie są one jednak ze sobą w żaden sposób fabularnie powiązane.\nDziennik Noel to głęboka i poruszająca powieść o drugiej szansie i duchach przeszłości którym niekiedy sporo trzeba wybaczyć. Co do klimatu świąt to jest go tutaj bardzo mało jeśli chodzi o zewnętrzny ich wymiar, tutaj zdecydowanie ważniejsze jest to co wewnątrz nas.\nJest to 125 ksiażka przeczytana w 2019r.\no grudnia 22, 2019 7 komentarzy:\nRok 2019 obfituje w świąteczne lektury, ja jakoś nie dałam się skusić i sięgnęłam po książki autora, który jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Odkąd poznałam twórczość R. Paula Evansa przepadłam i z wielką przyjemnością sięgam po jego książki, co nie znaczy że robię to natychmiast gdy książka pojawi się w moim domu. "Szukając Noel" na recenzję której dzisiaj Was zapraszam stała na półce rok.\nMark stoi na krawędzi swojego życia, wszystko się posypało, praca nie przynosi satysfakcji, ledwo wiąże koniec z końcem, nie ma pieniędzy na kontynuowanie nauki, zostawiła go dziewczyna, zmarła jego mama a z ojcem nie utrzymuje kontaktu. W wieczór w którym postanawia to wszystko zakończyć psuje mu się samochód - jak się jednak okazało był to prezent od losu. W mroźny zimowy wieczór poznaje Macy.\nMacy uciekła z domu adopcyjnej rodziny, kilka miesięcy spędziła na ulicy. Znalazł się jednak ktoś kto wyciągnął do niej rękę i dziewczyna stanęła na nogi. Mimo trudnego dzieciństwa Macy jest pogodna osobą optymistycznie podchodzącą do życia, od pierwszych chwil wzbudza sympatię.\nZnajomość dwojga młodych ludzi rozwija się. Spotkania, pierwsze randki, długie rozmowy. Otwierają się przed sobą, zrzucają ciężar przeszłości. Jeden drugiego może uratować. Macy szuka siostry z którą ją rozdzielono, pamięta tylko że była od niej młodsza, nie zna jej imienia - dzięki retrospekcji czytelnik ma wgląd w wydarzenia z dzieciństwa Macy, czytamy o chwili, która rozdzieliła siostry - to zdecydowanie chwyta za serce. Dzięki pomocy Marka kobiecie udaje się odnaleźć ojca, byłego narkomana - rozmowa z nim jest oczyszczająca, pozwala zrozumieć przeszłość i staje się pierwszym krokiem w poszukiwaniach Noel.\nMark też musi zmierzyć się ze swoją przeszłością, wraca do domu i pierwszy raz szczerze rozmawia z ojcem. Rozumie jego zachowanie i wybacza mu, a to okazuje się dla niego tym czego\nNie jest to na pewno typowa słodka świąteczna powieść. Zimowy klimat Salt Lake City zdecydowanie wywołał tęsknotę za śniegiem. Święta Bożego Narodzenia są dla bohaterów ważne, wywołują wspomnienia, budzą nadzieję. A jedna z dekoracji świątecznych chroniona przez lata przed zniszczeniem odkryje przed Macy i jej siostrą rodzinną tajemnicę.\n"Moja opowieść, podobnie jak wszystkie wigilijne opowieści, nie jest w istocie historią o poszukiwaniu czegoś, co się utraciło, lecz tego co jest ci najbliższe i najlepiej znane. Maria i Józef szukali w Betlejem - mieście, z którego pochodziły ich rodziny - miejsca, by założyć swoja własną; Trzej królowie ze wschodu szli za gwiazdą by odnaleźć Króla Królów; nawet pastuszkowie szukali Dzieciątka w miejscu najlepiej sobie znanym: w stajence.\nByć może za wszystkimi pieśniami, wierszami i historiami o Bożym Narodzeniu to właśnie się kryje - dążenie do rzeczy, która każdemu człowiekowi wydaje się najlepiej znana i najbliższa. Każdego roku śpiewamy dokładnie te same pieśni, przygotowujemy takie same dania, bierzemy udział w tych samych tradycyjnych rytuałach, by poczuć że istnieje na ziemi miejsce, które możemy nazwać domem. Bo przecież każdy człowiek szuka własnego domu."\nKsiążkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Dwoje głównych bohaterów z trudną przeszłością, którzy są dla siebie ratunkiem. Piękna historia o wybaczaniu i wyciąganiu z człowieka tego co najlepsze - a przecież również oto chodzi w święta. Polecam, bo na pewno nie jest to przesłodzona, lukrowana powieść. To historia, która mogła wydarzyć się na prawdę. Przeczytajcie, bo na pewno dostarczy wam wielu wzruszeń i emocji.\nPOLECAM KSIĄŻKI RICHARDA P. EVANSA NA ŚWIĘTA\nHotel pod jemiołą - <klik>\nTajemnica pod jemiołą <klik>\no grudnia 20, 2019 14 komentarzy:\nNie jestem przywiązana do jednego literackiego gatunku ani do grona ulubionych autorów. Lubię czytelnicze eksperymenty, czasami są one bardziej udane czasami mniej, ale na pewno są w jakiś sposób satysfakcjonujące, że udało się zmierzyć z czymś innym niż to co czytam na co dzień. Takim eksperymentem była lektura "Mało brakowało" czyli pierwsze spotkanie z twórczością autorki.\nBlanka to 33 letnia młoda mężatka, mieszka w Legnicy, pracuje w biurze. Ma talent do pakowania się w kłopoty o czym świadczy jej początek znajomości z Marcinem, widok kobiety w męskiej toalecie siedzącej okrakiem na ściance rozdzielającej kabiny na pewno był niecodzienny. Blanka jest kobietą pogodną podchodzącą do życia z dużym optymizmem, ma ku temu powody, ponieważ życie zostało jej darowane. Dzięki dawcy, który znalazł się w ostatnim momencie udało jej się pokonać chorobę. W chwili, w której poznajemy bohaterkę zaczynają się wokół niej dziać bardzo dziwne rzeczy, mąż znika na całe dnie, a ona zostaje podejrzaną o morderstwo mężczyzny, któremu zwróciła uwagę (w dość ostry sposób), że jest piratem drogowym.\nMagda, ma 40 lat, jest matką dorosłych bliźniaków, niedawno się rozwiodła i udało jej się uzyskać życiową równowagę. Kobieta jest współwłaścicielką firmy "Bez nałogów" i jest hydraulikiem, zna się na swojej pracy, ale często traktują ją pobłażliwie. A ona potrafi wyczyniać cuda kluczem francuskim. Cechą charakterystyczną Magdy jest to że w chwilach wielkiego wzburzenia traci głos, a mając mamę która często i znienacka ingeruje w życie Magdy jest to wielkie utrudnienie.\nRozdziały pisane są naprzemiennie, dotyczą raz perypetii Blanki, raz Magdy, a w tzw. międzyczasie wpleciona zostaje historia babki Władysławy, która szuka swojej córki. Akcja toczy sie do przodu niespiesznie, sytuacje, w które pakują się bohaterki są w większości komiczne, roztargnienie Blanki i jej tok rozumowania często wprawiały mnie w osłupienie. Przyznaje jednak, że polubiłam obie główne bohaterki, nie mogłam jednak zupełnie załapać w jakim kierunku zmierza ta prawie 500 stronnicowa powieść.\nTo jest książka, której wątkami można by obdzielić ze 3 powieści. I niestety nie jest to plus. Każdy wątek osobno czyli spotkanie genetycznych sióstr, historia wojennej miłości i wątku kryminalnego sprawdziłby się fajnie osobno. Połączone stworzyły misz masz ocierając się o telenowele wenezuelską. Dla fanów absurdu myślę że taki obrót spraw jak najbardziej będzie na plus, ja niestety czułam się przeładowana. Historia Blanki i Magdy to przyjemna, optymistyczna powieść (pomimo niewierności mężów obu kobiet). Historia babki Władysławy, bardzo by zyskała gdyby pozwolić jej żyć własnym życiem na kartach innej powieści. Lubię czytać o rodzinnych tajemnicach, ale tutaj zostały one wciśnięte na siłę i mają co prawda prawo bytu, bo bez nich trudno byłoby wprowadzić wątek kryminalny, ale zrobił się przez to straszny galimatias.\nCzęść kryminalna była natomiast bardzo naciągana i zyskuje miano największego absurdu tej książki. Trupów pojawia się kilka i wszystkie dziwnym trafem powiązane są z Blanką, nie wiadomo tylko czy ona jest w niebezpieczeństwie czy sama stanowi zagrożenie dla innych.\nMam spory problem z recenzją tej powieści. Gdyby ją rozłożyć na trzy części i wg nich oceniać to wyglądało by to tak: historia Magdy i Blanki 5 na 5, wątek wojennej miłości i rodzinnych tajemnic 4 na 5, wątek kryminalny 2 na 5.\nCzęści składowe tej powieści są jednak spójnie i logicznie ze sobą powiązane i taki był najwyraźniej zamysł autorki, oceniając więc całość to wychodzi 3 z plusem. Przyznam szczerze, że to skakanie po wątkach i pojawianie się ich w zupełnie nieoczekiwany sposób wybijało z rytmu i dezorientowało. Dodatkowo absurd (który do mnie nie przemawia w takiej ilości) ma wpływ na ocenę.\nPierwsze spotkanie z twórczością pani Moniki B. Janowskiej nie należało do najbardziej udanych. Autorka przekonała mnie jednak do siebie kreacją bohaterek, których nie sposób nie lubić, więc sięgnę po jeszcze jedną książkę, może tym razem będzie lepiej.\nJest to 124 ksiażka przeczytana w 2019r.\no grudnia 18, 2019 8 komentarzy:\nDo czytania książek Adriany Rak zawsze zabieram się bez wahania. Przeczytałam wszystkie, które dotychczas wydała (oprócz opowiadania w antologii świątecznej), bardzo lubię jej styl oraz to co ma do przekazania, bo każda jej powieść niesie w sobie jakieś przesłanie.\nTamara - młoda kobieta, która boryka się z ciężką codziennością, mieszka z rodzicami (mama nie pracuje, a ojciec jest alkoholikiem), wychowuje małego synka, którego tata właśnie trafił do więzienia za kradzież. Na domiar złego Tamara dostaje wypowiedzenie z pracy. Szukając jakiegoś rozwiązania patowej sytuacji, w której się znalazła zakłada konto na portalu randkowym, w opisie podaje że szuka sponsora i chętnie spędzi w męskim towarzystwie miłe chwile za pieniądze. Tutaj możemy siebie już dopowiedzieć ciąg dalszy i zamknąć książkę...\nOch, mam nadzieję że jednak tego nie zrobiliście, bo ta historia nie jest tak banalna jakby mogło się na pierwszy rzut oka wydawać.\n"Zamykając oczy, myślałam o tym, jak wspaniałe mogłabym mieć życie, gdybym tylko trafiła na odpowiedniego faceta." To zdanie wiele mówi o Tamarze, fakt nie miała łatwego startu ale nie wierzy zupełnie w siebie, w swoje możliwości, swój sukces, a zmianę warunków życia widzi tylko w mężczyźnie, który wyciągnie ją z dna. Gdy Aleksander zaczepia ją na portalu randkowym kobieta daje się ponieść chwili i zaczyna czatować z nieznajomym.\nInternetowe rozmowy Aleksa i Tamary stają się coraz poważniejsze, coraz śmielsze. Następuje wymiana numerów telefonu i pierwszy kontakt głosowy. Ona i on zupełnie dwa różne światy, a jednak rozmowa na portalu internetowym zapaliła w nich światełko nadziei na bliższy kontakt z drugim człowiekiem. Bardzo przyjemnie czytało się o rozwoju tej znajomości, o stawianiu coraz odważniejszych kroków o odkrywaniu swoich pragnień.\nAleksander odziedziczył firmę, nie musiał walczyć o stanowisko, ale swoją pracowitością i zaangażowaniem udowadnia że na nie zasługuje. To mężczyzna, którego życie już doświadczyło, z pomocą swojej mamy wychowuje 7-letniego syna. Aleks nie wierzy w miłość i związki, za bardzo się już sparzył, a kobiety z którymi się spotyka wystarczają mu na jedną noc. Czy znajomość z Tamarą odczaruje mu miłość? Czy kobieta, którą poznał przez Internet wypełni pustkę jego życia?\nTa książka mogłaby być przyjemnym schematycznym romansem, gdyby nie jeden ważny szczegół.\nPod płaszczykiem słodkiego romansu autorka ukryła coś znacznie bardziej istotnego. Problem alkoholizmu i współuzależnienia. Ojciec Tamary uległ wypadkowi w wyniku którego nie mógł już wrócić do pracy, swoją bezradność zaczął zapijać alkoholem. Nie było dnia, w którym byłby trzeźwy, mama Tamary nie chciała pomocy, bo co to właściwie zmieni, po tylu latach? Awantury i wyzwiska - to dla niej codzienność, przecież nie zmusi męża do podjęcia leczenia. Alkoholizm jest destrukcyjny nie tylko dla osoby pijącej ale dla całego otoczenia. W swojej powieści Adriana pokazuje, że nigdy nie jest za późno na zmiany, ale muszą ich chcieć wszyscy zainteresowani. Na końcu książki mamy pewien dodatek, wskazówki jak pomóc osobie, która doświadcza przemocy (fizycznej, psychicznej, finansowej), jak reagować jak przestać być obojętnym.\nPodsumowując "Zagubieni" to wg mnie najlepsza książka Adriany Rak. Autorka w subtelny sposób odmalowała rodzące się między bohaterami uczucie, stworzyła ciekawe postacie, którym chce się kibicować. Ogromnym plusem jest zwrócenie uwagi na problem społeczny jakim jest alkoholizm, ale jednocześnie nie jest to umoralniająca opowiastka, to historia z której łatwo sami wyciągniemy wnioski. Polecam.\nInne książki Adriany Rak recenzowane na moim blogu znajdziecie tutaj: <klik>\nJest to 123 ksiażka przeczytana w 2019r.\no grudnia 16, 2019 10 komentarzy:\nW okresie przedświątecznym gdy nasze myśli zaprzątają listy prezentów wpisy polecające produkty/usługi są jak najbardziej mile widziane. Książki polecam wam cały rok, więc dzisiaj o czymś innym, ale jak najbardziej obecnym w naszej domowej codzienności. Nasza rodzinna jesienno-zimowa aktywność oscyluje wokół trzech głównych tematów: książki, puzzle i planszówki.\nW nasze ręce trafiła ostatnio bardzo fajna gra , a właściwie Wielki test z łamigłowek czyli ponad 100 zbijających z tropu łamigłówek.\nJa jestem zachwycona, począwszy od pudełka które prezentuje się imponująco, poprzez wykonanie i to co najważniejsze logiczne zagadki.\nZestaw zawiera: 4 metalowe łamigłówki, 2 drewniane łamigłówki, 1 drewnianą łamigłówkę - tangram z 50 kartami wyzwaniami, 30 patyczków z 50 kartami wyzwań do układania patyczków, 1 klepsydrę i karty z rozwiązaniami.\nTa gra to ciekawe ćwiczenia dla szarych komórek o zróżnicowanym stopniu trudności. Dlatego sprawdzą się idealnie dla całej rodziny, dla początkujących miłośników łamigłówek i dla tych, którzy są już zaprawieni w boju. Aby podgrzać atmosferę i wprowadzić dreszczyk emocji użyć można klepsydry by zmierzyć czas i konkurować z innymi.\nMetalowe łamigłówki - to manipulowanie dłońmi, rozszczepienie dwóch elementów. Po kilku nieudanych próbach zadziałał przypadek i udało się rozłączyć elementy, potem wyzwaniem było połączenie ich z powrotem. Co oczywiście prowokowało do podejmowania prób ciągle na nowo.\n2 drewniane łamigłówki - z nimi mamy największy problem, jeszcze nie udało nam się ich rozwiązać, ale nie zniechęcamy się, każdy z rodziny próbuje, przerzucamy się pomysłami - fajny sposób na rodzinną integrację ;)\nTangram - 50 kart z zadaniami, na odwrocie mamy odpowiedzi. Można przy tym siedzieć godzinami, ale już zauważyłam że wyrobiłam sobie taką zdolność widzenia przestrzennego i coraz sprawniej idzie mi układanie figur. Lidka często sobie pomaga podpowiedziami, ale widzę że te zadania sprawiają jej frajdę. Gabi dzielnie walczy i sama kombinuje jak poustawiać klocki, z różnym skutkiem, ale zapału jej nie brakuje.\nPatyczki, znacie zapewne zadania z zapałkami, stopień trudności jest zróżnicowany, a 50 kart z zadaniami to zajęcie na długie wieczory. Tutaj ćwiczymy wyobraźnię i logiczne myślenie, powiem szczerze, że dopiero widząc rozwiązanie na odwrocie zapala się żaróweczka, przecież to było takie łatwe ;)\nTen zestaw zdecydowanie polecam całym rodzinom, dzieciom w wieku 8+ , rodzicom i dziadkom, Dużo zabawy, wspierania się lub konkurowania ze sobą. Ćwiczenie szarych komórek poprzez zabawę to świetne rozwiązanie.\nJeśli szukacie prezentu z którego ucieszy się i korzystać będzie cała rodzina to gorąco polecam Wielki test z łamigłówek #grajzempikiem. Gry w fajnych promocyjnych cenach znajdziecie tutaj: <klik>\nA jeśli łamigłówki to za mało to co powiecie na serię książek detektywistycznych dla dzieci? My z całego serca polecamy serię Marty Guzowskiej Detektywi z Tajemniczej 5\no grudnia 14, 2019 11 komentarzy:\no grudnia 12, 2019 10 komentarzy:\no grudnia 10, 2019 12 komentarzy:\no grudnia 08, 2019 7 komentarzy:\no grudnia 05, 2019 16 komentarzy:\no grudnia 01, 2019 12 komentarzy:


Opony motocyklowe Avon » Oponeo\nMotocykl klasyczny (8)\nMotocykl skuter/motorower (11)\nMotocykl enduro/cross street (9)\nMotocykl szosowy sportowy (11)\nZnaleźliśmy 40 opon w cenie od 269 zł do 670 zł\nAvon AM63 Viper Stryke 130/70-12 62 P\nAvon AM63 Viper Stryke 120/70-12 58 P\nAvon AM63 Viper Stryke 110/90-12 64 P\nAvon AM63 Viper Stryke 130/70-13 63 P\nAvon AM63 Viper Stryke 120/70-14 55 S\nAvon AM63 Viper Stryke 130/60-13 60 P\nAvon AM63 Viper Stryke 110/90-13 56 P\nAvon AM63 Viper Stryke 120/80-14 58 S\nAvon AM63 Viper Stryke 140/70-12 65 P\nAvon AM63 Viper Stryke 100/80-16 50 P\nAVON to jeden z najstarszych producentów opon na świecie. Choć firma nie jest tak rozpoznawalna, jak inni przedstawiciele segmentu premium, to zdecydowanie jest warta uwagi dzięki swojemu przywiązaniu do tradycji.\nMotocyklowe opony AVON projektowane i wytwarzane są w myśl najwyższych brytyjskich standardów. Pierwsze modele marki opuściły fabrykę w Melksham w Wielkiej Brytanii już w 1904 roku. Choć od tego czas lokalne zakłady znacznie się rozrosły, a na mapie świata pojawiły się także nowe fabryki w Ameryce Północnej oraz Azji, to nie zmieniło się podejście do projektowania, które zawsze stawia jakość ponad ilością. Wszystkie opony AVON tworzone są w myśl spójnej, tradycyjnie wypracowanej metody, która przez lata stała się znakiem firmowym brytyjskiej spółki.\nOpony motocyklowe tworzone w tradycji sportowej\nW DNA marki głęboko zakorzeniony jest motorsport. Na przestrzeni ponad wieku swojej działalności AVON współpracował z wieloma zawodowymi sportowcami, zarówno kierowcami samochodów, jak i motocykli. W latach 1954-1982 firma dostarczała opony dla bolidów wybranych zespołów prestiżowej Formuły 1. Zdobyte podczas rywalizacji na najwyższym poziomie doświadczenie, przekuli w świetnej jakości produkty premium. Do dziś AVON szczyci się współpracą z prawdziwymi legendami torów, takimi jak chociażby Steven Parrish.\nOd 1977 roku AVON jest częścią jednej z największych grup w świecie ogumienia – amerykańskiego koncernu Cooper Tire & Rubber. Przynależność do tej rodziny pozwoliła rozszerzyć zakres działania firmy na nowe rynki zbytu, tym samym umożliwiając większemu gronu kierowców zapoznanie się z tymi wyjątkowymi produktami. O jakości wyrobów AVON najlepiej świadczą producenci pojazdów, którzy na przestrzeni lat wykorzystywali brytyjskie opony na pierwsze wyposażenie swoich samochodów. Wśród nich znaleźli się chociażby Rolls-Royce, Bentley, Jaguar czy Aston Martin. Marka cieszy się także uznaniem wśród motocyklistów, którzy doceniają nie tylko jakość ogumienia AVON, ale także jego trwałość i niezawodność.


Moje finanse - NBP - Portal Edukacji Ekonomicznej\nAnaliza techniczna - jak czytać wykresy giełdowe\nAnaliza techniczna - narzędzia analityka\nNBP - Portal Edukacji Ekonomicznej Wiedza Prezentacje Moje finanse\nMarzy Ci się wielka fortuna, bogactwo i dobrobyt? Każdy chciałby zostać milionerem, ale nie każdy wykorzystuje szanse jakie daje mu życie. W naszej prezentacji przedstawimy kilka pożytecznych rad, które pomogą gromadzić majątek. Jeśli będziesz się do nich stosował z pewnością będzie Tobie prościej osiągnąć mityczny...\nCzęsto patrząc na wykresy giełdowe zastanawiasz się czy można na ich podstawie wyciągnąć jakieś wnioski. Przecież to tylko liczby! Tymczasem wykresy te to nic innego jak zapis ludzkich zachowań. Często na podstawie obserwacji wiemy jak ktoś postąpi w danej sytuacji. Z giełdą bywa podobnie. A...\nNo dobrze, udało się Tobie znaleźć w Internecie wymarzonego laptopa w wyjątkowo niskiej cenie. Co dalej? Kupujesz, dostajesz i… z tej prezentacji dowiesz się jakie przysługują Tobie prawa, na jakich zasadach możesz oddać towar, jakie obowiązki ciążą na sprzedawcy. Z ta wiedzą kupowanie przez Internet...\nJeśli zapoznałeś się już z prezentacją „Analiza techniczna, czyli jak czytać wykresy giełdowe i nie tylko", to zapraszamy do obejrzenia materiału, który poszerzy Twoją wiedzę w tym temacie. Po obejrzeniu tej prezentacji takie pojęcia jak: formacja odwróconej głowy, flaga, chorągiewka, dywergencja czy fale Elliotta nie...


FSO Syrena 110 - Największa zmarnowana szansa Żerania\nMówiąc “samochody FSO” myślimy o archaicznych, słabo wykonanych parodiach samochodu. Był jednak jeden model, który mógł to zmienić.\nTemat rodzimych samochodów osobowych to niejednokrotnie powód do długich i żywiołowych dyskusji. Z jednej strony widzimy ludzi wychwalających pod niebiosa Poloneza czy Polskiego Fiata 126p, które są według nich bezawaryjne, trwałe i genialne. Po drugiej stronie barykady są z kolei Ci, którzy tych aut nienawidzą przez ich tandetę, awaryjność oraz archaiczność. W mojej opinii kwestia ta nie jest “zerojedynkowa”. Owszem, możemy patrzeć na nie bezpośrednio porównując je do aut z Europy Zachodniej. W przypadku samochodów z FSM lub FSO nie można jednak zapominać kontekstu polityczno-gospodarczego. To co produkowaliśmy pod koniec lat osiemdziesiątych było praktycznie szczytem możliwości w ówczesnych realiach.\nZresztą według mojej opinii największym kłopotem polskiej motoryzacji była nie jakość, a brak w miarę nowoczesnego modelu. Łada Samara czy Skoda Favorit też nie uchodziły za szczyt najwyższej jakości,a były znacznie lepsze od Poloneza. Po co to wszystko piszę? Dlatego, że w latach sześćdziesiątych pojawiła się tak naprawdę jedyna realna, aczkolwiek wciąż dość ryzykowna szansa na w pełni własny, całkiem nowoczesny samochód z możliwościami eksportu. FSO Syrena 110 pomimo bardzo nowoczesnego wówczas nadwozia typu hatchback i napracowania konstruktorów praktycznie przeszła bez echa kończąc w muzeum. Jak jednak wyglądały jej początki, co miała sobą reprezentować i wreszcie jakie miała realne szanse na produkcję seryjną? Czy Syrena 110 mogła w dłuższej perspektywie uratować żerański zakład? Zapraszam na podróż sentymentalną w krainę pod tytułem: “Co by było gdyby…?”.\nFSO Syrena 110. Egzemplarz z Muzeum w Chlewiskach.\nPotrzeba krajowego, praktycznego, małego auta z możliwościami eksportu z FSO\nPodróż tę zacznijmy jednak od podstaw. Jak prezentowało się FSO na początku lat sześćdziesiątych? Przestarzale. Produkowane od 9 lat Warszawy i od 4 Syreny eufemistycznie rzecz ujmując nie były najlepsze. Ta pierwsza była już archaiczna, okrutnie paliwożerna i powolna. Ta druga natomiast pod względem konstrukcyjnym nie była najgorsza, ale cały potencjał był kompletnie marnowany przez beznadziejną, fatalną jakość wykonania i awaryjność. Żaden z tych samochodów nie nadawał się na długofalową sprzedaż za granicą, zwłaszcza Syrena, która nigdy nie była eksportowana. Konstruktorzy FSO widzieli konieczność zmian, dlatego postanowili działać.\nFSO Syrena 104. Zdjęcie: książka Mirosława Górskiego “Historia konstrukcji samochodowych FSO 1951-2006”\nZałożenia nowego produktu FSO\nPlan następcy Syreny zakładał zupełnie nowe i nowoczesne nadwozie skrywające czterosuwowy silnik, wygodną przestrzeń dla czterech osób, w miarę obszerny bagażnik. Samochód miał być przystosowany do sprzedaży na rynkach dewizowych. Pierwsza kwestia nie była jeszcze opracowana i był to element do rozważań. Silnik z kolei już był. S-16 to opracowany przez Władysława Skoczyńskiego i Andrzeja Zatonia mały, czterosuwowy motor o pojemności 700 centymetrów sześciennych i mocy około 35 koni mechanicznych. Powstał na bazie jednocylindrowego silnika z motocyklu Junak. S-16 posiadał dwa cylindry w układzie boxer i testowany był w owianej legendą Syrenie Sport. Nie był to może demon prędkości, ale zdecydowanie była to konstrukcja rozwojowa, dużo nowocześniejsza niż silnik seryjnej Syreny i dość prosta.\nWygląd był kością niezgody twórców. Powstało kilka koncepcji nowej karoserii Syreny. BKPMot dla FSO przygotowało 3 przedprototypy- Alfa, Beta i Delta. Pierwszy koncept powstał w 1961 roku i posiadał architekturę taką jak na przykład w Skodzie 100MB czy Renault 8/10, czyli napęd na tył oraz silnik umieszczony z tyłu w nadwoziu sedan. Stylistyka była całkiem aktualna, ale mało praktyczna, dlatego koncepcję odrzucono.\nSyrena Alfa (1961r.). Zdjęcie pochodzi ze strony autogaleria.pl\nKolejnym konceptem była Beta. Ten był dużo bardziej rozwojowy dzięki silnikowi umieszczonemu z przodu auta, napędowi na przód oraz rewolucyjnemu tyłowi w postaci hatchbacka. Na początku lat sześćdziesiątych rozwiązanie było to kompletnie nowe i co za tym idzie bardzo nowoczesne.\nSyrena Beta. Zdjęcie pochodzi ze strony autogaleria.pl\nProjekt Delta z kolei był rozwinięciem Bety przeprojektowując lekko kilka detali. Zdecydowano się tę koncepcję dalej rozwijać, ponieważ zapewniała wysoki poziom praktyczności, nowoczesność przy całkiem małych rozmiarach. Delta powstała w 1964 roku, posiadała czterosuwowy silnik (prawdopodobnie S-16) oraz w pełni niezależne zawieszenie.\nSyrena Delta (1964r.). Zdjęcia pochodzi ze strony autogaleria.pl\nOstateczna, bardzo nowoczesna forma\nFSO zatwierdziło przedprototyp BKPMot zmieniając jednak design uznając go za zbyt toporny i ciężki optycznie. Autorem ostatecznego, bardzo nowatorskiego wyglądu przyszłej Syreny 110 był Zbigniew Rzepecki. W 1966 roku nowa karoseria trafiła na podwozie Delty. Syrena 110 swoim wyglądem po prostu szokowała. Kiedy dopiero od roku na rynku obecne było Renault 16, kiedy na debiut Simci 1100 trzeba było czekać jeszcze rok, a na Autobianchi A112 trzy, rodzima Syrenka robiła niesamowite wrażenie. W komunistycznym, biednym i odciętym od Zachodu kraju powstał futurystyczny, dość minimalistyczny projekt niewielkiego hatchbacka. Uwagę zwracają wielkie przeszklenia, niski próg załadunkowy bagażnika i bardzo prosty design przedniego pasa. Pod względem designu Syrena 110 zdecydowanie nie miała czego się wstydzić.\nFSO Syrena 110 (1966r.).\nMechanika- na razie przestarzała\nInaczej wyglądała kwestia mechaniczna. FSO w swoich prototypach zdecydowała się montować silniki S-31 o pojemności 842 centymetrów sześciennych i mocy 40 koni pochodzące z seryjnej Syreny. Oznacza to, że 110 była dwusuwem. Było to przestarzałe rozwiązanie, ale w przyszłości konstruktor prowadzący, Roman Skwarek przewidywał umiejscowienie jednostki czterosuwowej. Tak jak wcześniej wspominałem, cały układ kierowniczy, resorujący i napędowy oraz płyta podłogowa pochodziły z przedprototypowej Syreny Delty z 1964 roku. 110 posiadała więc w pełni niezależne zawieszenie na wahaczach i sprężynach śrubowych oraz zębatkową przekładnie kierowniczą, co czyniło z niej całkiem nieźle prowadzące się małe auto.\nSilnik S-31 pod maską Syreny 110 oraz karoseria podczas testów w Biurze Badań Zespołów FSO. Zdjęcia: książka Mirosława Górskiego “Historia konstrukcji samochodowych FSO 1951-2006”\nWnętrze- surowe i tanie\nWygląd wnętrza prototypowej Syreny 110 można określić tylko jednym słowem- asceza. Tutaj praktycznie niczego nie było prócz tablicy przyrządów oraz kierownicy i półki pod kokpitem. Ciężko jednak za to krytykować ten samochód, ponieważ prototypy rządzą się nieco innymi prawami. Samochody te powstawały do testowania całej mechaniki auta oraz jego konstrukcji, sztywności karoserii. Nie przykładano się w nich na przykład do idealnego spasowania blach czy innych elementów. Design wnętrza najprawdopodobniej odłożono na później, ostatecznie na nigdy.\nPolski Fiat na horyzoncie\nFSO wykonało łącznie około 30 sztuk prototypów Syreny 110 przeprowadzając liczne testy i badania trakcyjne. Wszystko to działo się w czasie, kiedy finalizowano rozmowę z Fiatem na zakup licencji. Przedmiotem negocjacji był przyszły Polski Fiat 125p- mieszanka mechaniki z wycofywanego modelu 1300/1500 z karoserią i układem hamulcowym nowego modelu 125. Można powiedzieć, że była to taka budżetowa wersja nowego modelu Fiata. W tej sytuacji przyszłość rodzimej Syreny 110 stanęła pod dużym znakiem zapytania. Aby rozpocząć produkcję naszego auta potrzebne były spore pieniądze, które w większości zostały przekazane na zakup licencji. Nie zakończono jednak prac zakładając, że projekt dostanie zielone światło zastępując Syrenę 104 i będąc obok Polskiego Fiata 125p drugim produktem fabryki na Żeraniu. Debiut auta konstruktorzy przewidywali mniej więcej na środek lat siedemdziesiątych.\nKoniec marzeń o własnym aucie z FSO\nSzybko jednak okazało się, że nic z tego nie będzie. Państwo nie zamierzało inwestować spore pieniądze w niepewny sukcesu samochód skoro już zdecydowano się na przyszłościową i pewniejszą licencję od Fiata. Dlaczego przyszłościową? Bo kupując licencję na włoskie auto kupiono nie tylko sam samochód, ale także między innymi gotową linię silników oraz otrzymano dostęp do nowej i jak na PRL bardzo nowoczesnej technologii. Ponadto sprzedawanie Polskich Fiatów za granicą było prostsze dzięki użyciu sieci dealerskiej licencjodawcy. Decydując się na wprowadzenie Syreny 110 do produkcji seryjnej oznaczałoby dla FSO i państwa wzięcie na siebie ciężaru prowadzenia i właściwie utworzenia własnej sieci eksportowej oraz niosłoby ryzyko niepowodzenia przy poświęceniu sporych kosztów.\nZdjęcie: książka Mirosława Górskiego “Historia konstrukcji samochodowych FSO 1951-2006”\nZ kolei jednoczesna produkcja Syreny 110 i Polskiego Fiata 125p pomimo nie bycia dla siebie konkurencją była niemożliwa, ponieważ koszty poczynione na każdy z tych projektów byłyby bardzo duże i należało się po prostu na coś zdecydować. Gdyby do realizacji skierowano rodzimy projekt, FSO byłoby w stanie dokończyć testowanie prototypów i przezbroić zakład wraz z filiami najpewniej gdzieś do połowy lat siedemdziesiątych. Wtedy wciąż byłby to całkiem nowoczesny wizualnie hatchback, ale konieczny byłby wówczas normalny, dopracowany silnik czterosuwowy. Tak samo do tego czasu należałoby rozbudować sieć dealerską i serwisową oraz finansować prowadzony za pośrednictwem importerów marketing, tak jak robił to VAZ czy Skoda. Można byłoby także rozważyć kolaboracje na przykład z Zastavą, z którą FSO już współpracowało, w celu dzielenia niektórych części lub sieci sprzedaży. Syrena 110 przy odrobinie szczęścia i odwagi mogłaby w długiej perspektywie odwrócić losy żerańskiej fabryki.\nPierwszy Polski Fiat 125p (1968r.). Zdjęcie: książka Mirosława Górskiego “Historia konstrukcji samochodowych FSO 1951-2006”\nDalsze losy Syreny 110\nPo upadku planu na początku lat siedemdziesiątych, większość prototypów została sprzedana prywatnym ludziom. Do obecnych czasów dotrwały jedynie dwie sztuki. Jedna to ta znajdująca się w Muzeum w Chlewiskach. Druga z kolei należała do pewnego kolekcjonera, który przedstawiał swoją sztukę między innymi w jednym z odcinków programu TVN Turbo “Legendy PRL-u”.\nFSO Syrena 110- nowoczesna karoseria, rozwijająca się mechanika i smutne zakończenie\nOstatnio pisząc o Warsie kończyłem tekst bez happy endu i dziś niestety jest podobnie. W historii polskich prototypów było wiele dziwnych i bezsensownych projektów. Syrena 110 jednak do nich nie należy. Była świetnie przemyślana, genialnie zaprojektowana, konsekwentnie i skrupulatnie dopracowywana podczas licznych testów drogowych i w mojej opinii miała naprawdę szansę na sukces. Nikt nie wie jakby potoczyła się historia, gdyby to nasz projekt, a nie włoski pojawił się na liniach montażowych Żerania. Ciężko to wyrokować, ale śmiem twierdzić, że w długoczasowym planie FSO miałoby nieco lżej.\nZdjęcia: książka Mirosława Górskiego “Historia konstrukcji samochodowych FSO 1951-2006”, Wikipedia, imcdb.org, mklr.pl, historiazkolemwtle.cal24.pl, autogaleria.pl,\nBy Wiktor Szczęsny / 19 stycznia 2021


Elektroosmoza – nowoczesna metoda walki z wilgocią - blog Panoramy Firm\nProfesjonalne osuszanie budynków jest obecnie jedną, sprawdzoną metodą poradzenia sobie z problemem nadmiaru wilgoci w budynkach. Wśród wielu dostępnych na rynku rozwiązań, coraz większą popularnością cieszy się zastosowanie metody elektroosmozy, która choć uznawana jest za stosunkowo nową, to zdecydowanie zdążyła udowodnić swoją wartość. Co warto wiedzieć o całym procesie i jakie firmy są w stanie zagwarantować nam powodzenie całej operacji?\nSkąd bierze się wilgoć w budynkach i do czego może się przyczynić?\nChoć pojawienie się nadmiaru wilgoci w budynku najczęściej kojarzy się z opadami atmosferycznymi i w jakimś sensie jest to skojarzenie w pełni uzasadnione, nie należy zapominać o tym, iż jest to jedynie wierzchołek metaforycznej góry lodowej. Przy nieszczelnościach pokrycia dachowego opady rzeczywiście mogą przyczynić się to nagromadzenia wody w różnego rodzaju materiałach budowlanych. Niemniej jednak w zdecydowanej większości przypadków problem ten wynika z zastosowania nieprawidłowej izolacji pionowej oraz poziomej. Akumulacja wilgoci następuje zatem zarówno od strony fundamentów, jak i ścian, a jej źródło pochodzić może z wód gruntowych lub powietrza atmosferycznego.\nProblemy związane z nadmiarem wilgoci nie dają o sobie znać od razu. Dopiero z czasem pojawiają się różnego rodzaju wykwity, które odpowiadają nie tylko za dezintegrację struktury materiałów takich jak tynki, czy farby, ale przyczyniają się także do znacznie szybszego rozwoju pleśni i grzybów, które mają naukowo udowodniony, niszczący wpływ na ludzki organizm. Jak poradzić sobie z tym problemem?\nDoskonałym sposobem na to, aby raz na zawsze wybrnąć z kłopotów, jest zastosowanie metody elektroosmozy. Co to takiego? Trzymając się wyznaczników definicyjnych, elektroosmoza polega na ruchu cieczy względem nieruchomej, naładowanej powierzchni, a wywołana jest poprzez przyłożenie pola elektrycznego. W dużym skrócie chodzi tutaj o wykorzystanie w praktyce różnicy potencjałów. Podstawa muru naładowana jest dodatnio, a góra ujemnie.\nCały proces zaś przypomina zjawisko, z jakim można się spotkać w akumulatorach samochodowych. Aby osuszanie budynku mogło przebiegać z troską o najmniejszy nawet detal, zdecydowanie warto zaufać w tej kwestii najbardziej renomowanym wykonawcom. Zalicza się do nich firma DryArt, która dzięki swojemu ogromnemu doświadczeniu, nowoczesnemu wyposażeniu oraz wykwalifikowanej kadrze pracowniczej od lat zapewnia inwestorom kompleksowe wsparcie w zakresie eliminowania problemu nadmiaru wilgoci ze wszystkich typów budynków. Wszyscy zainteresowani mogą liczyć tu zarówno na profesjonalne doradztwo, jak i bardzo atrakcyjne warunki cenowe. Warto także wspomnieć o tym, iż elektroosmoza uważana jest przez specjalistów za metodę najmniej inwazyjną dla konstrukcji.