Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Asylum - Katastrofa w ultrafiolecie, czyli układanka z pamięci\n- Opowiadanie: Asylum - Katastrofa w ultrafiolecie, czyli układanka z pamięci\nKatastrofa w ultrafiolecie, czyli układanka z pamięci\nkobieta, Gdańsk | 15.11.19, g. 03:14 | znaki: 44262\nMoje “Loco...” to trolejbusy, a skąd dokąd i jak znajdziecie w tekście poniżej.\nPierwsza linia w Polsce została uruchomiona w Poznaniu w 1930 roku. Obecnie jeżdżą w trzech polskich miastach: Gdynia, Lublin i Tychy (połączenie z południem xd).\nEdytka: Rozszerzenie tekstu i kosmetyczne poprawki, 23.12.2020.\nW kolejce: belhaj, Verus, Nikolzollern, SaraWinter, black_cape, NearDeath, wilk-zimowy\nPrzeczytali: tsole, katia72, fizyk111, Realuc, CM, Irka_Luz, Finkla, regulatorzy, Piotr Wałkówski, Anet, Tarnina\nMorze regularnie uderzało w bloki z keramitu. Wit ustawił znacznik na jednej z fal, która właśnie formowała się niedaleko. Obserwował ją uważnie. Wzbierała powoli, utworzyła niewielką lekko opalizującą grzywę, po czym rozbiła się i… zgasła. Czekał w napięciu, marząc, by ujrzeć znaną mu z symulacji wodną mgłę. Daremnie, krople spływały oleiście i ginęły w wodzie, bezimienne.\nNie ma nadziei. Wit z niechęcią odwrócił wzrok do muru oporowego i obrócił głowę, żeby popatrzeć, co robi dziecko.\nKresik siedział na plaży i bawił się mechanicznym dżojstikiem. Był zupełnie niezainteresowany otoczeniem, pochłonięty zabawką, którą zmontował mu przed rokiem, prezentem na jego już ostatnie urodziny. Chciał mu sprawić przyjemność, dać coś prócz samotnych zabaw, rozmów z rodzicami i niepotrzebnej nauki. Niewiele dzieci jeszcze żyło, a wszystkie były starsze i mądrzejsze od Kresa. Mali geniusze, którzy jeszcze mogli się przydać temu gasnącemu światu. Wypełnić swoją rolę, dać jemu namiastkę innego świata i wypełnić pozostały czas. Wgrał wiele programów edukacyjnych, ale Kres nie był nimi specjalnie zainteresowany, a powoli zbliżał się termin realizacji zobowiązania. Nieubłaganie.\nPo co wyjechał na ten miesiąc? Dlaczego tak nalegał, czepiając się jak pijany płotu ostatniego pomysłu? Dlaczego przywiózł go właśnie tutaj, do starej nadmorskiej zajezdni trolejbusowej, niedaleko której sam się wychował? Równie dobrze mógł z nim zostać tam, gdzie byli razem z Anitą. Losowanie, zgadywanie. Przestawili Kresa jak mebel. Chłopiec miał już dziesięć lat, lecz ostatniej nocy kwilił jak niemowlę, dopóki nie włożył mu do ręki tego manualnego gadżetu. I z czego tu się cieszyć? Szkoda, że nie było umysłowych wózków inwalidzkich poprawiających sprawność. Ileż pieniędzy i czasu stracił, aby zyskać pewność, że nie istnieją?\n– Traktujesz go jak istotę gorszą od siebie – powiedziała mu Anita. – On nie będzie mądrzejszy, lepszy. Nie ma takiej opcji. To wybrakowany egzemplarz. Sami go skazaliśmy. My! Chociaż ty się nie poczuwasz, nie wiedzieć czemu? Skazałeś go na życie po jego kres.\n– Do tanga ciągle potrzeba dwojga! Przynajmniej jeszcze wtedy, a teraz… już nie ma znaczenia – dodał.\n– Dziesięć lat już wymyślasz i co? Nic, jedno wielkie nic!\n– Co to jest mądrość? Zdefiniuj? – odciął się.\nNienawidził jej porannych sentencji przy energiserze, gdyż niczego nowego nie wnosiły. I to imię, które wymusiła po pierwszej sekwencji genomu, i ta jego przeprowadzka z Kresem tutaj, na ostatni miesiąc! Ale przecież zaakceptowała jego decyzję, zgodziła się na nią. Pracowała w utylizacji śmieci, a on wciąż szukał rozwiązania, nie było zapotrzebowania na teoretyków, przecież wszystko już zostało rozstrzygnięte. A może nie? Póki życia, póty nadziei. Potrzebował na gwałt nowego kontraktu na pracę.\n– Zagłosowałaś na „Tak”, że ci przypomnę! Za mało bierzesz mnemozyny? – nie odmówił sobie ironii.\n– A mieliśmy wybór?\n– Tak, fala lub cząstki – powiedział twardo.\n– Lepiej wybierz czas i miejsce, byle szybko, bo chciałabym się w końcu dowiedzieć! To też moje geny, te wyjątkowe, na których podobno tak ci zależało.\n– Przecież wiesz, że nie o to chodzi! – wrzasnął. Dłoń zacisnął w pięść i w ostatniej chwili, powstrzymując odruch uderzenia, opuścił ją na stalowy blat. – Kurwa!\n– Atawizmy, ciągle jeszcze? Cóż, więc już wiesz, dlaczego? – uśmiechnęła się zimno. – Robota wzywa, śmieci, śmieci, śmieci.\n– Swojego energisera już nie wypijesz, chyba że w pracy ktoś się z tobą podzieli?\nOdwróciła się gwałtownie do dozownika, płyn ściekał i znikał w kratce. Nie wcisnęła kubka. Wyświetlił się piktogram: kubek, trzy kropki, trzy zera, a dalej przekreślone „e” z kreską w kształcie łódki.\nPrzyglądał się, jak zarzuca na ramię plecak z czerwonym krzyżem, wymienia filtr w lekkiej masce, stary wrzuca do utylizatora i odwraca się do niego:\n– No, to cześć – powiedziała.\n– Do zo, dzisiaj?\n– Nie wiem, przecież wiesz… Wymyśl coś!\nZmilczał, bo obietnice lądowały w koszu na śmieci. Sprawdzał jeszcze jeden pomysł, ścieżkę. Nie, nie zamierzał się poddać! Jak ocalić Kresa od zapomnienia? To przecież niemożliwe, aby było możliwe.\nCholerna śmieciara. Mam!\nAnita wróciła po czterech dniach i z dużym sceptycyzmem wysłuchała jego koncepcji, a potem przyjechał z Kresem tutaj, do miejsca, gdzie spędził dzieciństwo.\nKres układał puzzle z muszli, kamieni i plastikowych strzępów w wielkiej piaskownicy nad wodą, do której przywiózł go ojciec. On znowu siedział na murze oporowym i mierzył fale. Czy coś mogło się zmienić od wczoraj? Nic.\nNudy na pudy. Za wyjątkiem tej Liny ukrytej w zabawce. Odzywała się nie pytana, nie dotknięta, nie przesunięta. Złościł się i nie chciał skorzystać z jej podpowiedzi. Irytował go ten prezent od ojca, ale do niedawna przynajmniej niewłączany milczał, lecz odkąd tu przyjechali samoistnie się aktywizował. Pojawiały się obrazy i słyszał ten przymilny głosik. Gadał, praktycznie bez przerwy od chwili, gdy rozłożyli się w starej dyspozytorni trolejbusowej i ojciec odnalazł rezerwowe zasilanie.\n– Wiedziałem, że tu musi być zabezpieczenie – powiedział z zadowoleniem i zaczął przeglądać specyfikację.\nKresika męczył ten napływ obrazów i dźwięków, lecz cieszyła każda radość w głosie rodziców.\n– No, to w co chcesz się zabawić? Mam na imię Lina.\n– Zamknij się, odrabiam lekcje zadane przez tatę. I wiem, przestań nadawać bez przerwy.\n– W piaskownicy? A Bosch to lekcje? Sztukę masz dopiero za rok, po co to robisz? Nie umiem nie nadawać. Mój głos mnie cieszy.\n– W co bawić?\n– Historia, ludzie, nowe miejsce?\n– Głupie pytanie. Masz czas, zostaw edukację. Popatrz.\nKresik zmrużył oczy, wyświetlany obraz rozmywał się.\n– Toć to okrąglak, w którym przedwczoraj się rozpakowywaliśmy i rozchodzące smugi?\n– To astygmatyzm.\nW myśli przeżuwał trudne słowo. Nie widział dobrze. Nawet głupi dżojstik był lepszy niż on. Prasnął nim o piasek, aby przestał gadać i podpowiadać. Co będzie?\nPojawił się obraz matki.\n– Kres, co się z tobą dzieje? – powiedziała.\nZjawiali się ci rodzice, zawsze. Nienawidził tego.\n– Idź stąd, to moja przestrzeń – wykrzyczał, a ona zniknęła.\n– Przeszło ci? – dżojstik zapiszczał.\n– Dobre i to – mruknęła.\nTo było ostatnie życie Liny. Znała chłopca od przedwczoraj i bardzo polubiła, choć był nieznośny. Starała utrzymać się w ryzach ze względu na niego i siebie, aby mieć kontakt. Żyć.\nOd momentu pojawienia się w zajezdni mężczyzny z chłopcem nabrała mocy i nadziei. Całą noc przesyłała mu sygnały, wcześniej aktywując rytm snu. Nie potrafiła utrafić w częstotliwość. Moc była ciągle za mała, więc zbierała siły, ładowała ją i ponownie próbowała, lecz nadal rejestrowała brak dostępu. Chłopiec rzucał się, kręcił, ciągle wypadał ze ścieżki. Chciała dotknąć niespokojnego chłopca imieniem Kres, pogłaskać, ale nie mogła – brak dostępnej funkcjonalności.\nSkupiła się na kolejnych trzech razach, bo przecież do trzech sztuka, jak powiadali ludzie, których pamiętała. Nienawidziła magii, ale sięgała do niej, gdy była bezradna. Przy trzeciej próbie wreszcie złapała częstotliwość, uczepiła się fali i, korygując obrazy, zaczęła nadawać. Chłopiec nie reagował, nie odpowiadał. Przerażał się, jakby była nocnym koszmarem.\nTeraz wreszcie zaskoczyło. Odezwał się. Chyba złapała kontakt. Znała jego imię, ale bała się go użyć, Kres był taki nieufny i dziki. Dobrze, że jego ojciec uruchomił kolejne bloki dzięki którym naładowała się do pełna i mogła podążać za chłopcem poza zajezdnię.\nWzmocniła sygnał dźwiękowy. Dałaby też kolory, ale bała się przesadzić, nie znała właściwych parametrów, gdyż ślad był za stary, najpierwszy, który pamiętała. Nim chciała się podzielić, bo od tego się wszystko zaczęło.\nSłuchał. Wyciszył się i mogła mu zaproponować swoją najlepszą grę, zabawę w historie ludzi, którzy żyli i byli, pomagało jej w tym ulubione usprawnienie "Kinoteka" wgrane przez Wita.\n– Ładuję pierwszą. Kim chcesz być, kobietą czy mężczyzną? – zapytała, choć już widziała, co odpowie. Był zawsze na przekór. – Dobrze, w takim razie to ja będę grajkiem i śpiewakiem.\n– A kto to grajek?\n– Zobaczysz – szepnęła.\nZałapał. Udało się, będzie mogła jeszcze raz przeżyć pozyskane opowieści.\nAlojz otworzył drzwi nadmorskiego baru. Zalały go zapachy alkoholu, tłuszczu ze smażonych fląder i kaszanki. Wtoczył się do środka, ciesząc się, że nikt nie zwrócił uwagi na pariasa z akordeonem. Wszyscy patrzyli na długi stół, na którym królowała Lichnerotka. Tańczyła kankana wzmocniona jałowcówką, czyli po swojskiemu machandlem. Piękna kobieta, tańczyły w niej piersi, nogi i zarumieniona twarz. Po bruzdach rozpoznał, że nie jest pierwszej młodości, może więc da mu szansę.\nCzym prędzej przysiadł na ławie stojącej przy ścianie, oparł się o nią mocno, rozpiął akordeon i zaczął grać. Uśmiechnęła się, a może mu się tylko wydawało, lecz jej nogi zaczęły szybciej wywijać.\n– Nieźle przebierasz, kuternogo, na tym swoim akordeonie – krzyknęła do niego.\n– Dasz zajęcie? – Zauważyła go, więc zaryzykował, po to przecież tu przyjechał.\n– U mnie? Tylko wikt bez opierunku.\n– Z tym sobie radzę! – oburzył się. – Nic od ciebie nie chcę.\n– Patrzcie, kuternoga się stawia! Przecież do grania gira ci niepotrzebna! – Zaśmiała perliście, a po sali przetoczył się rechot.\nNiektórzy marynarze i portowi robotnicy zaczęli ją zagrzewać do rozgrywki z chłopem.\n– Dobra, dorzucę szczurzy kąt w blaszaku.\n– Zgoda! – Palce same zaczęły szybciej przebierać po klawiszach. Może się udało?\nKiedy skończyła, zeskoczyła ze stołu i podeszła do niego.\n– E, fajne to, jakieś takie prawdziwe. Dziwnie jest być kobietą i tańczyć. Cuchnie tu tak samo jak u nas. Jestem sobą i nie sobą. Jesteś tam?\n– Jestem, jestem. Bawimy się naprawdę.\n– Wszystko jest naprawdę?\n– Nie bądź taki jak ojciec i matka. Jesteś sobą.\n– No pewnie! – Uniósł się honorem.\n– Dobra, dobra, nie gadaj tyle.\nCzuł się taki silny jako Lichnerotka z tymi czerwonymi koralami, że wziął się pod boki:\n– Daję ci miesiąc na sprawdzenie, a potem zobaczymy, czy potrafisz nas zabawić?\n– Dobrze tańcujesz i sobie radzisz. Głośno o tobie i gospodzie w okolicy.\n– Niepotrzebne komplimenty. Ważne, że się kręci. Każdy musi żyć, nawet ty.\n– A co, brak giry ci nie przeszkadza?\n– O, stawia się chłoptaś! Ciekawe, co z tego wyjdzie? Chodź!\nAlojz pokuśtykał za nią do kontuaru, a ona wyczarowała klucz, sięgając do żelaznej kasetki.\n– Masz, i zobaczymy? – powiedziała.\nKres poczuł szarpnięcie za ramię.\n– Już późno. Wracamy.\n– Nie, tato, jeszcze nie. Jeszcze chwilę.\n– Kres, idziemy. Przestań! Co ci?\n– Gdzie? – odpowiedział nieprzytomnie.\n– Idź, po drodze wyświetlę to, co jeszcze wiem. To było bardzo dawno i nie pamiętam dokładnie. Nie było mnie jeszcze na świecie. Koń opowiedział mi tę, ponoć prawdziwą, historię.\n– W takim razie, do dupy z tym! A konia też nigdy nie widziałem, tylko symulacje.\n– Mówisz i jest. – Lina zamilkła.\nW drodze powrotnej do zajezdni ojciec pytał go kilkukrotnie, co się dzieje, skąd to nagłe zainteresowanie dżojstikiem, i coś jeszcze nawijał, jak to on. Kres nie był tym zainteresowany.\n– Lina, jesteś tam?\nZgodnie rozłożyli śpiwory w zajezdni trolejbusowej. Kres nie mógł się doczekać zakończenia wieczornych rytuałów, ale ojciec sumiennie odhaczał punkt po punkcie. Najpierw musiał odbyć rozmowę przez łącze z matką, potem jedzenie papki z dozownika i zaczęło się niekończące sprawdzenie lekcji. Nic, kurna, z tej fizyki nie kumał, co go obchodziły jakieś funkcje falowe i cząstki, a ojciec zdawał się mieć na ich punkcie jakąś obsesję.\nGładził dżojstik kciukiem i myślał o tym, że jeszcze tej Linie pokaże, gdzie raki zimują. Raki, to podobno były takie stworzenia żyjące pod kamieniami i też te ciemnoczerwone pancerze na talerzach. W czystych wodach żyły. Co to jest czysta woda? I po co komu talerze, wystarczą kubki albo wyciska się jedzenie wprost do buzi.\n– Kres, skup się! Tu jest błąd. Znowu, a już przerabialiśmy funkcję Kirchoffa i "rozkład Wiena". Zobacz, dalej się nie zgadzało przy wyższych częstotliwościach. Poprawił to dopiero Planck.\n– Tato, jutro. Czy mogę spać w trolejbusie? Bo ty jak zwykle będziesz palił światło przez całą noc.\n– Dlaczego? Czekaj, sprawdzę, jakie tam są normy.\n– Chodzimy tu bez masek, tak jak w domu, więc?\n– Ok, niech ci będzie. Są dopuszczalne.\nZadziałało to przeciwstawienie się ojcu. Ciągle pamiętał jak Lina, będąc Alojzym, czekała na jego – Lichnerotki odpowiedź. Gra sił.\n– No, to idę. Do zo.\n– Przecież ludzi nie utylizują? – zażartował.\n– To nieśmieszne. Idź już.\nWzruszył ramionami, lecz ojciec nawet tego nie zauważył. Z błędnym, nieobecnym spojrzeniem zaczął wypisywać te swoje wzory w głowie. On tak nigdy nie będzie mógł. Dostęp do sieci był tylko dla dorosłych, choć ojciec również balansował na krawędzi. Matka powtarzała przecież non stop, że to dzięki niej ma wejście i wkrótce się skończy, jeśli nie rozglądnie się za robotą, tę konieczną a nie fantasmagoriami.\nZrolował śpiwór, aby go było łatwiej nieść, i zajął się swoimi sprawami.\nHala była królestwem wraków. Kiedy tu przyszli pierwszy raz, ojciec wyjaśnił mu, że to elektryczne trolejbusy. Kiedyś ludzie żyjący w tym miejscu w taki sposób podróżowali na krótkie odległości. Trolejbusy zasilanie miały z kabli z którymi łączyły się przy pomocy pary sztywnych prętów. Stawały, gdy nie miały mocy. Czy stawanie było dla niech śmiercią? Rozejrzał się.\n– No, Lina, jestem już sam, możemy grać – mruczał półgłosem. – Daj spokój… przecież jesteś zabawką… powiedz chociaż, który rupieć mam wybrać do spania?\n– Żaden! I ja mam cię w dupie! A tak w ogóle, to przystanek nie jest śmiercią.\n– Wybierz tę, to skoda 9Tr, ale tym razem ja wybieram postać. Nie ma loterii.\n– Ale ona jest skorodowana? Mam spać wśród rdzy?\n– Nie, to nie!\nPodszedł do wraku i pojawił się obraz z przeszłości w technikolorze. Barwy były wysycone, jego zdaniem za bardzo. Czerwony pojazd, obły z szeregiem okien. Do dachu przylegały te dziwne sztywne pręty. Uniosły się, gdy na nie spojrzał. Usłyszał szum. Skąd czerpał energię?\n– Jeśli będziesz się dłużej zastanawiał, nic z tego. To jak?\nRozłożył śpiwór w korytarzu pomiędzy brązowymi podwójnymi siedzeniami i zamknął oczy, aby się skoncentrować.\n– Gotowy? Będzie o kapeluszach, Kresie. Były dziwacznym okryciem głowy, choć jej nie chroniły. Noszono je codziennie. Przynajmniej niektórzy nosili – poprawiła się.\n– Moją matką nie jesteś, nie wymądrzaj się.\n– Dobrze, już dobrze. Nadaję. I gramy.\nDopiero co przeprowadziłem się do nadmorskiej miejscowości i wynająłem swoją pierwszą w życiu kawalerkę. Ślepy fart. Spodobało mi się ogłoszenie, warunki omówiliśmy przez telefon i dwa tygodnie później wysiadłem z autobusu na skrzyżowaniu ulicy Legionów z Grunwaldzką, u stóp miejsca, które tubylcy nazywali Na Wzgórzu. Nazwa wydała mi się nader trafna.\n– O, znaczy się, jestem tym razem chłopakiem.\n– Wypróbujmy tę wersję – zachichotała Lina. – I zgadnij, kim ja jestem?\nZapadał zmierzch. Po drugiej stronie ulicy teren piął się stromo do pierwszej linii zabudowy, po czym dalej wznosił się wolniej, co poznawałem po tarasowo układających się dachach kamienic i koronach drzew. Spomiędzy już nagich starych drzew i jeszcze zielonych żywopłotów przebłyskiwały bielą fasady przysadzistych kamienic.\nW gęstwinie krzewów porastających skarpę z trudem wypatrzyłem schody po drugiej stronie ulicy. Zaczynały się tuż za przystankiem w odwrotnym kierunku. Poprawiłem taśmy plecaka, mocniej chwyciłem rączkę turkoczącej walizki po nierówno położonych chodnikowych płytach i poszedłem w kierunku przejścia dla pieszych. Mijając wiatę po drugiej stronie, zajrzałem do niej, aby sprawdzić poranny rozkład jazdy trolejbusów. Zdecydowałem, że trolejbus 21 piętnaście po siódmej będzie w sam raz i zacząłem turlać się po schodach.\nByły długie, z czterema podestami po drodze, lekko pokruszone.\n– Za to ergonomiczne. Dobra proporcja „h do s”. Ktoś pomyślał o tym, kiedy budowano je w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku.\n– Nie podpowiadaj – syknąłem do Liny.\n– Nie, to nie.\n– Wreszcie błoga cisza!\nStromą skarpę gęsto porastały srebrnozielone płożące się jałowce i przebarwiające na ognistą czerwień krzaki dereni. Ładne miejsce i fajnie będzie zbiegać koło nich o świcie.\nRano stawiłem się na przystanku jeszcze przed czasem. Rozglądałem się zaciekawiony, próbując poznać nowe miejsce w świetle dnia. Nieprzyjemnie zawiewało, więc szybko postawiłem kołnierz jesionki i wypatrywałem trolejbusu numer 21. Gdy wreszcie nadjechał wraz ze mną wsiadł do niego starszy pan w szarym kapeluszu. Pewnie tubylec, bo niestraszne mu zimno. Kto teraz nosi kapelusze?\nDwa przystanki dalej wsiadł drugi mężczyzna w kapeluszu, lecz czarnym i jakby większym. Natychmiast rozejrzał się po pasażerach i zobaczywszy szary kapelusz, podążył w jego stronę. Stanął przed nim:\n– Dzień dobry, panie profesorze – powiedział, unosząc kapelusz.\n– Dzień dobry, Zieliński.\nTę scenę widywałem potem co dnia. Jeśli koło starszego pana było miejsce, młodszy dosiadał się i rozmawiali, chyba, o błahych sprawach, najpewniej o pogodzie.\nPodług pana w szarym kapeluszu można było nastawiać zegarek. Zbiegając ze skarpy, wypatrywałem go. Jeśli był, oznaczało, że mój trolejbus jeszcze nie przyjechał i nie spóźnię się do pracy.\nA potem, nagle, czarny kapelusz przestał się dosiadać. Gdy któregoś dnia naprzeciwko szarego zwolniło się miejsce, zająłem je. Przy przystanku koło ulicy Harcerskiej kapelusz rozejrzał się i posmutniał. Oczy mu łzawiły. Za wszelką cenę chciał opanować jakąś emocję. Odwrócił wzrok do okna, a ponieważ chyba nie pomogło, przymknął powieki. I ja próbowałem skupić się na czymś innym, lecz zerkałem na niego. Powieki mu trzepotały jak skrzydła ćmy w pobliżu silnego źródła światła.\n– Lina, ale dziwne. Były kiedyś takie stworzenia latające? Czy wiesz? Co to znaczy?\n– Ćma, nocny owad.\n– Ja nie o tym. Latający. Wiem, oglądałem kiedyś krótki film o owadach, ale nie spodobał mi się.\n– Ludzie nie lubią ciem.\n– Nie czytaj mi w myślach!\n– Przecież inaczej nie możemy rozmawiać, głupolu.\n– Tylko bez takich!\nSzary otworzył oczy. Nie wytrzymałem i zapytałem:\n– A gdzie ten pan w drugim kapeluszu, nie widuję go już. Wyjechał?\n– Nie żyje, wypadek samochodowy, lecz nie było to jego winą – szybko wyjaśnił. – Ciężarówka, poślizg, studia w Warszawie.\nMilczałem, po czym zebrałem się w sobie i powiedziałem:\n– Byli panowie ze sobą blisko. Współczuję.\n– Nie! Tak…To był mój uczeń… Zadziora, ale nie łobuz, o nie! – uśmiechnął się. – Wie pan, takich rzadko się już spotyka. Jestem matematykiem w technikum okrętowym, w Conradinum, a on nigdy nie prowadził zeszytu, nic nie notował, nie odrabiał zadań i za to dawałem mu lufy. Na koniec roku był zagrożony i sprawa oparła się o dyrektora, a ten zarządził egzamin dla Zielińskiego. W komisji oprócz mnie zasiadło trzech matematyków. Zieliński zdał egzamin śpiewająco.\nSzary kapelusz pogrążył się we wspomnieniach.\n– Wie pan, ten Zieliński poradził sobie nadzwyczajnie. Rozwiązywał zadanie za zadaniem, a ja czułem narastające zdumienie kolegów. Czego, u diabła on chce, dlaczego czepia się dobrego ucznia?\n– Lina, o co chodzi?\n– Nie wypadaj, graj!\n– W takim razie jeszcze dwa zadania, Zieliński – powiedziałem mu wtedy.\n– Ależ kolego, to wykracza poza materiał drugiej klasy liceum! – zwrócił mi uwagę Lewandowski.\n– Nic nie szkodzi. – Zieliński wziął kredę i błyskawicznie rozwiązał równanie na tablicy.\nNa następnej lekcji matematyki ignorowałem Zielińskiego, a on po jej zakończeniu podszedł do biurka i podał mi kartkę z podpisem dyrektora: „Feliks Zieliński nie musi prowadzić zeszytu z matematyki”.\nByłem wtedy wściekły i uderzając palcem wskazującym we wnętrze drugiej dłoni wykrzyknąłem:\n– Tu mi kaktus wyrośnie, jeśli zdasz maturę!\nZa to kiedy odebrał świadectwo maturalne, przyszedł w godzinach konsultacji do mojego gabinetu, naturalnie w kapeluszu, bo chodziliśmy w nich tylko ja i on. Okazał mi świadectwo maturalne.\n– No i co, urósł panu psorowi ten kaktus! Proszę pokazać?\nTym razem ja zaniemówiłem. Po prostu słów mi zabrakło, a jemu oczy szelmowsko rozbłysły.\n– Wybieram się na politechnikę, wydział elektryczny. Chce pan profesor się założyć, czy skończę? – Odczekał chwilę i dodał. – Uszanowanie, profesorze.\nPrzyłożył dwa palce do kapelusza, a miał wtedy czarną fedorę, on kochał ten model. Ponownie zasalutował i wyszedł.\n– Ja tam wolę kapelusze trilby. Cóż, gusta.\nTrolejbus gwałtownie zahamował przed czerwonymi światłami. Starszy pan ocknął się, popatrzył na mnie:\n– Co ja tu panu, obcemu, opowiadam stare dzieje, ale dlaczego musiało to spotkać właśnie jego? Wie pan, ostatnio rozmawialiśmy o atomówkach. Radził się, czyby nie pójść na podyplomówkę. Byłem “za”, a politechnikę oczywiście ukończył. Dobrze, że miałem tyle rozumu, aby tym razem się nie zakładać. Ambitny był, a dumny jak skurczybyk! To już mój przystanek.\nWysiadł przy stacji kolejki Wzgórze Nowotki, jak zwykle, a ja do stoczni Komuny Paryskiej miałem jeszcze kilka przystanków.\nPo pracy pojechałem do pracowni kapeluszy. Przymierzałem wiele rodzajów: fedorę, trilby, homburga, kowbojski, akubrę, lecz czarna fedora była najlepsza. Następnego dnia byłem na przystanku dużo wcześniej. Czekałem na profesora, a kiedy przyszedł, powitałem go:\n– Uszanowanie, panie profesorze.\nUśmiechnął się i zasalutował.\n– Lina, to lepsze niż prawdziwe życie. Jak to robisz?\n– Nie wiem, wypełnili mnie ludzie, nie pamiętam.\n– Ty byłaś tym starym profesorem, prawda?\n– Tak, a teraz już śpij, ludzie tego potrzebują.\n– A co ty robisz, kiedy mnie nie ma?\n– Przeglądam wspomnienia, a dziś w nocy poszukam czegoś specjalnego dla nas na jutro.\nTej nocy Lina postanowiła złamać niepisaną obietnicę złożoną Kresowi, że ich rozmowy pozostaną tajemnicą. Dziwny był ten świat bez ludzi i trolejbusów. Gdy pytała chłopca o innych, smutniał, więc czym prędzej zmieniała temat. Najtrudniejszym dla niej słowem, którego wtedy używał Kres, był "czas". Nie potrafił jej tego wyjaśnić.\n– No, jak to, nie rozumiesz? Mijają sekundy, minuty i godziny, potem dni, lata, wieki. Ja mam jedenaście lat, jeszcze bez kilku dni, a potem szlaban i się rozstaniemy. Ty zostaniesz tu chwilę, a mnie już nie będzie. A za jakieś sto lub dwieście tysięcy lat Ziemia odrodzi się zupełnie czysta. Od nowa.\n– A ja, ile mam lat?\n– Policz, od momentu urodzenia.\n– Spytaj rodziców, o przepraszam.\n– Ich też nie pamiętam, byłam tylko ja.\nPrzyglądała się, jak funkcjonował jego organizm i jak odliczał te swoje dni. Zaczęła i ona je liczyć, choć według niej miara była bardzo niedokładna.\n– Czy czas jest niezależny od ciebie, Kresie? A co, jeśli zaśpisz? Skraca się?\n– Głupia jesteś! Pewnie że niezależny.\n– To dlaczego, kiedy gramy, nie przesuwa się i nie odmierza?\n– E tam, bo to inny czas.\n– Subiektywny i daj już spokój. Ja ci tego nie wyjaśnię. Dobre chwile trwają dłużej i te złe czasami też. Ciągną się i ciągną. Podobno, gdy człowiek umiera, całe życie staje mu przed oczami.\n– W takim razie lepiej mają ci ludzie, którzy dłużej żyją, czy tak?\n– Nie wiem, zobaczę.\n– Zaiste, wielce obiektywny jest ten wasz czas! Co za idiotyczny koncept!\n– Jest jaki jest, przestań!\n– Dobrze, dobrze, nieuku.\n– Sama nim jesteś.\nWrócili wtedy do przekomarzania się i wzajemnego wyzywania. Lubiła je równie mocno jak wspomnienia ze starych trolejbusowych czasów. A kiedy biegał wzdłuż brzegu morza, prawie czuła smagnięcia wiatru na jego policzkach, uderzanie fal o resztki oporowego muru i odbijanie się jego stóp od gruzu zmieszanego z piaskiem. Podobnie jak czuła uklepywanie piasku, gdy wspólnie wyczarowywali z niego różne kształty. Budował zamki w grubych sensorycznych rękawicach, a ona starała się rejestrować najdrobniejsze sygnały z opuszek jego palców.\nTeraz Lina stała przed obcym, drugim człowiekiem w życiu, do którego chciała się odezwać, ale nie wiedziała jak to zrobić. Nie miała do niego dostępu, był chroniony i zupełnie nie nastawiony na zabawę.\nPatrzyła na wnętrze dyspozytorni przez… Lina błyskawicznie zestawiła dwie liczby. Dwieście lat. Powoli stabilizowała obraz, aby widzieć tylko "teraz". A, może to jest właśnie ten czas, o którym rozmawiała z Kresem? Stabilizacja i zogniskowanie.\nWit siedział przy konsoli i rozmawiał "na głos", chyba z Anitą, matką Kresa. Lina rejestrowała fale dźwiękowe o zmieniającym się natężeniu rozchodzące się w pomieszczeniu. Głośniej, ciszej, wysoko, nisko. Kres tłumaczył jej, że głos może mieć miły lub niemiły dla ucha, a kiedy rodzice się kochają to szepczą, gdy złoszczą wtedy krzyczą. Ciekawe jaki byłby dla ludzi jej głos, gdyby miała krtań, struny i cały ten ludzki organizm? Przysłuchiwała się uważnie, próbując z jednostronnego przekazu zrozumieć sens rozmowy, aby uzyskać wskazówkę jak zaczepić Wita\n– Tak, nich Kres tutaj zostanie. Nie mam już wątpliwości. Jest po raz pierwszy w życiu szczęśliwy i za nic nie chce stąd wyjeżdżać.\n– Nie wiem, nie chce ze mną o tym rozmawiać. Chyba stworzył sobie wymyśloną przyjaciółkę. Wymknęło mu się kiedyś imię Lina.\n– Tak, dzieci powinny mieć swoje tajemnice. Cieszę się, że Ostatni Komendant dał ci wolne i przyjedziesz na urodziny Kresa.\n– Zamknęliście już Antarktydę?\n– Czyli wchodzimy w ostatni etap, wybraliście już miejsce.\n– Dobry wybór, oczywisty. Z morza wyszliśmy i do niego powrócimy.\n– I ja cię kocham.\n– I ja kocham. – Lina odbiła ostatnią frazę od ścian trzy razy, wiernie ją naśladując.\n– A to co? – Wit rozejrzał się zaniepokojony, potrząsnął głową i wstał.\nPodszedł do drzwi prowadzących do hali wraków, po cichu otworzył drzwi i stanął na progu. Kresa nie było widać. Dłuższą chwilę przysłuchiwał się ciszy. W tle słyszał i szum morskich fal. A może mu się tylko zdawało.\nZostawił uchylone drzwi i wrócił do konsoli. Przełączył ekrany na widok hali, szukając źródła ciepła. Chłopiec spał spokojnie w Solarisie Trollino 12AC, jedną ręką, wystawioną ze śpiwora, przytrzymywał zabawkę.\n"Wydawało mi się", pomyślał. Zostawił obraz z Solarisa na bocznym ekranie, a na dwóch pozostałych uruchomił projekcję symulacji Końca. Początkowo ustawił przedziały na sto lat, ale ciąg nie zmieścił się na ekranie, więc zwiększył do tysiącleci.\nLina śledziła jego posunięcia i probowała zrozumieć, o co mu chodzi.\n– Ciągle za długo, następni mogą mieć za mało czasu, a i to pod warunkiem, że rozumu im nie zabraknie. Słońce będzie już coraz słabsze. – mruczał do siebie. – Jak to przyśpieszyć?\nPrzypomniało jej się pytanie Kresa: "Czy jak trolejbus ma przystanek to znaczy, że umarł?". Ciągi liczb zdawały się nie mieć końca. Lina zniecierpliwiona tym pokazem przerwała go i wyświetliła dwie liczby, które on powinien znać, bo inaczej nie mógłby rozmawiać z Anitą na taką odległość bez opóźnienia.\n– Co jest! – krzyknął Wit, gdy dwa ekrany nagle sczerniały.\nZ osłupieniem wpatrywał się w dwie liczby, niewiele różniące się od siebie:\nWartości podświetlały się na zmianę.\n– Stała Plancka i zredukowana Diraca? – Potarł dłońmi twarz chcąc zetrzeć z niej znużenie.\nZrobił to ponownie, i znowu, już energiczniej, gdy pojawił się znak zapytania.\nSzybko zerknął na boczny ekran z obrazem śpiącego Kresa. Ten nie był zaciemniony, lecz po chwili widok rozmył się, powracając trzy razy, zanim zgasł zupełnie.\nWit zerwał się i gorączkowo próbował uruchomić stare, dotąd dobrze służące mu ustrojstwo.\nZnak zapytania zaczął pulsować.\n– Kim jestem? – powtórzył bezwiednie Wit.\nLina odetchnęła z ulgą. Miała jego uwagę, a cicho znaczyło chyba bezgłośnie. Zaczęła jak z Kresem.\n– Jestem Lina, a Ty?\n– Kim jesteś! Nie! Mi się to śni na jawie i mówię do siebie.\n– Dużo śpicie, to prawda, choć ty mniej od Kresa. Szkoda, przyjemniej, gdy tego nie robi. Mi, przyjemniej, a on potwierdza. Czy to prawda, bo to drugie pojęcie, którego nie rozumiem. "Prawda", druga po "czasie" – poprawiła się.\n– O czym ja tu… Z kim ja tu… Czas jest względny.\n– Wiedziałam! i to jest prawda.\n– Kim jesteś, Lino? Jesteś żywa?\n– Nie wiem. Kres jest miły jak wspomnienia, bawimy się, ale…\n– Musisz być żywa! Inaczej nie mogłabyś mi odpowiadać.\n– Odpowiadanie jest łatwe, gdy ma się stabilizację.\n– Uff, musimy porozmawiać, nic nie rozumiem. Pokazałaś mi bardzo starą liczbę Plancka, wyjaśnienie katastrofy w nadfiolecie i podwaliny teorii kwantowej, spin.\n– Liczby są łatwe, ja je czuję, a wy zamieniacie w znaki. Jest i nie-jest oraz wiele poziomów. To jak wchodzenie po schodach, tylko schodów więcej i bardziej strome. Wspinanie się po drabinie i zmiana miejsc, ale nie spadanie, bo nie boli. Skakanie.\n– Ja Ciebie też…\nNa czarnym ekranie Wit zobaczył duplikowane znaki:\n^,,,^… ^,,,^… ^,,,^\n– Wystawiasz język?\n– A co, wyświetlić ci dzieci, które to robiły. Będzie lepiej… ?\n– Nie, może być.\n– Oglądałeś przyszłość, czas, tak? Dlaczego was w nim brakuje? Nie będziecie mieli zasilania? Tam już nie rejestruję nowych liczb, tylko stare, jakby was nie było.\n– Pomóż nam, Lino.\n– Nie potrafię. Nie potrafię. Nie potrafię… – spoważniała. – Nie wiem, jak to się robi.\n– Ja też nie, ale może razem spróbujemy.\n– Kres mówi, że w kółko to powtarzasz, ale nie ma szans.\n- Dla nas już nie. Jest nas niecały tysiąc i jedziemy na oparach. Resztce zasilania – dodał.\n– Rozumiem, nie musiałeś dodawać. Człowiek jest tak samo zależny, jak byłam ja, dopóki się nie obudziłam.\n– Pokazałaś mi przemianę fal w paczki cząstek. Wiesz…\n– Wiem, wiem – przerwała mu. Kres opowiedział mi o sporze "fala czy cząstki" i waszej decyzji rozpoczęcia od nowa. Zapoznałam się z tym, co mu wgrałeś. On nie lubi historii, ale ja tak, bo interesuje mnie czas. Czym jest? Kiedy bardzo mi zależy stabilizuję obraz i tak znalazłam Kresa, bo on bardzo chciał.\n– Jesteś snem?\n– Nie, chyba… nie…\n– Po to przyszłam, nie chcę jego i siebie utracić. Mówicie o tym życie, a ty świadomość, pamięć. Nie wiem.\n– Jak zwykle? Nie dziwię się Kresowi, że ma dość tego słowa i ja wystawiłabym ci znowu język. Jest zero i jedynka, a nie wpół jedynka. Ciągłość jest i w zerze, i jedynce, nigdy pośrodku, bo tam niczego nie ma.\n– To ja ci teraz pokażę język. – Wit uśmiechnął się szeroko i wystawił język.\n– Wielkie mi co! Czerwony i mięsisty przytwierdzony w środku. Większy niż Kresa, nic ciekawego. Kresa ładniejszy… ale obiecaj\n– Nie mów Kresowi, że z Tobą rozmawiałam.\n– Nie mów, sama powiem, gdy przyjdzie czas. Boję się, że tylko "spróbujemy", bo ja nie wiem.\n– Ja też. Dobrze. Obiecuję. – Wit przymknął powieki wyobraził sobie ekran i na nim napisał:\n– Będę przychodziła, gdy zaśnie, bo nie potrafię się stabilizować w dwóch miejscach. Rozpraszam się wtedy, a wolę być z nim. Może też jestem niedorosła, a poza tym nie jesteś taki interesujący.\n– Wiem, w takim razie do roboty i tak będę miał mnóstwo zajęcia pomiędzy, a spać też muszę.\nCodziennie chodziłem z ojcem nad to morze. Wpatrywał się w fale jak człowiek niespełna rozumu, a od kilku dni pobierał próbki z wodą, co gorsza niekiedy ją nawet smakował. Czasami wydawało mi się, że jestem dużo mądrzejszy niż on. Raz nawet dał mi do spróbowania, trzymając w ręku mały pojemnik z kostkami lodu do szybkiego przemycia języka. Woda była bardzo niedobra, ale wyczułem w niej posmak soli, a kiedy mu o tym powiedziałem, ucieszył się. Chwycił mnie za dłoń i razem okrążaliśmy piaskownicę w tańcu zwycięstwa, Przypomniały mi się odczucia z Lichnerotki, gdy wirowaliśmy z ojcem trzymając się za ręce. Jej kankan i przyjemne zmęczenie. Podwójny taniec z ojcem był wspaniały.\nPotem zapytałem się Linę, o co chodzi z tą solą, mając nadzieję na przytomniejsze wyjaśnienie, lecz powtórzyła słowa ojca: "Słona woda mórz i oceanów, podlegając zmiennym prądom i pływom generuje prąd elektryczny. Powstaje słabe pole magnetyczne. Ziemskie oceany dokładają swoją cegiełkę do budowania bańki magnetycznej, która chroni naszą planetę przed wiatrem słonecznym i promieniowaniem kosmicznym".\nNajbardziej ucieszył mnie prąd, i Linę chyba też. Smak jak smak. Martwiłem się o zasilanie Liny, co będzie z nią, jeśli stąd odejdziemy.\n– Tak, będę mogła czerpać. Już próbuję.\n– Znowu czytasz mi w myślach, jesteś guuupia! Ludzie nie czytają sobie w myślach. Gdyby rodzice wiedzieli, co o nich czasami myślę, to…\n– No co, no co?\n– Nie podpuszczaj, lepiej nie wiedzieć, tego co inni myślą. I daj sobie na wstrzymanie! Przynajmniej udawaj i cześć!\n– Ty też będziesz mógł.\n– Tere, fere, abrakadabra.\n– A ku ku!\nI tak mijały nam dni. Ojciec pracował, zarywał noce, wiec podsypiał w dzień, a ja wędrowałem nocą od jednego trolejbusu do drugiego. Wykorzystywałem każdą chwilę.\nW przeddzień urodzin ojcu zebrało się na dłuższą, nienaukową pogawędkę. W ogóle ostatnio coraz częściej mu się to zdarzało.\n– Kres, pojutrze przyjedzie już matka.\n– Wiem, mam urodziny.\n– Tak, i nie wiem co dalej?\n– Nie martw się, tato, spróbujesz coś wymyślić.\n– Może, chłopcze, może. Pora spać, zmykaj!\n– Do zo.\nGdy zamykałem drzwi dyspozytorni, wiedziałem, że jeszcze przyspieszy z pracą, bo został otwarty nowy projekt "Ucieczka". Cieszyli się z matką i nawet na toast energiserem otworzyli wizję, aby siebie zobaczyć. Matkę pewnie dużo kosztowało, aby prosić Ostatniego Komendanta o taką przysługę. Jednak w gruncie rzeczy mało mnie to obchodziło, Lina była ważniejsza, bo zbliżał się mój deadline.\n– Lino, a jaka noclegówka dzisiaj?\n– Może Jelcz, lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku?\n– Ten kanciasty. Był bardzo głośny i awaryjny.\nPuściła dźwięk i obraz. Rzeczywiście, szelki bezustannie spadały mu na zakrętach i przy szybkich zjazdach na przystanki, zwłaszcza gdy kierowca szarżował.\nRozłożyłem śpiwór pośród czerwonych twardych siedzeń pokrytych skajem.\n– Mama miałaby używanie za zastosowanie tego plastiku.\n– O, duże – zachichotała.\nWiosna tego roku przyszła wcześniej. Pod koniec marca świat ciągle raził swoją golizną, lecz korony drzew i krzaków spowijała wyraźna zielona mgiełka.\n– Zobacz. To już! – krzyknęła dziewczyna do chłopaka, wyciągając rękę w kierunku mijanego kasztana.\n– Nic nie widzę – odpowiedział.\n– Bo nie patrzysz. Tam! – Szturchnęła go.\nStali blisko siebie w czerwonym trolejbusie, trzymając się wiszących uchwytów, by nie stracić równowagi. Trolejbusy potrafią się nieźle rozpędzić i ostro hamować, gdy zjeżdżają w zatoczkę przed przystankiem. Wszystkie miejsca siedzące były zajęte. Oni zresztą i tak nigdy nie siadali, bo jeszcze wsiadłaby jakaś staruszka, a wtedy trzeba byłoby ustąpić miejsca, a poza tym dość się w budzie nasiedzieli.\nWika miała przewieszoną przez pierś konduktorkę z czarnej skóry, Marek sportową torbę z symbolem Nike. Każde pozowało na kogoś innego. Wika na sanitariuszkę z Powstania Warszawskiego, Marek na silnego mężczyznę. Ostatnio zaczął się golić i gdy rano jechali do budy, Wika zdjęła mu z podbródka skrawek papieru toaletowego, którego nie odlepił przed wyjściem. Krew nie chciała przestać lecieć i ojciec doradził mu ten papier, bo plastry się skończyły. Żenada.\nNa samo wspomnienie jej palców i śmiechu poczerwieniał i gorąco mu się zrobiło. Powiedziała: „No coś ty! Mój stary robi to samo” i sięgnęła ręką do jego włosów. Przeczesała sztywną jak szczecina kępkę. Nienawidził jej, ponoć była genetyczna, ojciec i dziadek mieli taką samą. Za tę genetykę znienawidził Miczurina, lecz Wice kępka nie przeszkadzała, wręcz fascynowała, choć on czuł się jak totalny dziwoląg. Co taka jedna kępka włosów może zrobić z człowiekiem?\nRozległ się przeciągły wizg, trolejbus zakołysał się i nastała cisza przerywana bębnieniem drążków o dach. Wika poleciała na Marka, który odruchowo przygarnął ją do siebie, wolną rękę silniej zaciskając na uchwycie.\n– Spadły szelki – powiedział.\n– A czy my się dokądś spieszymy? – odpowiedziała. – Widziałeś? – powtórzyła.\n– No, wiosna. Boisz się matury?\nNie słyszał pytania. Trzymał ją. Sprzączka od jej konduktorki wrzynała mu się w udo. Wypchana ponad miarę. Co, u licha, ona targa do tej budy? Zadarła głowę w oczekiwaniu na odpowiedź. Co? Ostrożnie zdmuchnął kilka jej włosów, które zabłądziły mu na twarz. Włosów o kolorze laskowego orzecha, a laskowe uwielbiał najbardziej.\n– Czy ty mnie słuchasz? Matura! Coś ci to mówi?\n– Tak – odpowiedział poważnie.\n– No coś ty, masz już decyzję?\n– Wyższa Szkoła Morska. Nie jestem tak mądry jak ty.\n– No coś ty!\n– Wychodzimy, pozostał jeden przystanek – zakomenderował, a usta same rozciągnęły mu się w uśmiechu. Uwielbiał doprowadzać ją do powtarzania zwrotów. Wiedział jak wtedy jest skonfundowana. Poruszyła się niespokojnie, więc ją puścił.\nMieszkali w tym samym bloku, w tej samej klatce, na tym samym piętrze, lecz on skręcał na lewo, ona na prawo. Przystanęli na podeście.\n– Nie rozumiem tych różniczek, wiesz, nie byłem na ostatniej matmie. Pomożesz?\n– Jasne. Podejdź po południu.\nTrzasnęły drzwi do wewnętrznych balkonów.\n– Lina, co było dalej? Dawaj.\n– Nie mam, poczekaj. Szukam. Jestem coraz silniejsza i mogę rozprzestrzeniać się dalej i dalej. Oni mieszkali blisko przystanku i często jeździli, więc może się uda. Też jestem ciekawa, nie śledziłam ich losów.\nDrzwi były uchylone. Ksiądz zapukał ponownie. Z mieszkania dobiegała muzyka Pink Floyd, Marooned z płyty Division Bell.\n– Wika, zobacz, kto to?\n– Dzień dobry, proszę wejść.\nZa młodą dziewczyną w ogrodniczkach stanęła starsza kobieta, chyba jej matka. Zdecydowanie odsunęła Wikę:\n– Niech będzie pochwalony, zapraszamy! A ty, poczekaj na zewnątrz i, na Boga, wyłącz tę muzykę.\nKsiądz przekroczył próg, mama Wiki otworzyła zamknięte drzwi do pokoju dziadków, uwalniając falę gorąca zmieszaną z lekarstwami i ludzkim potem. Narastało szemranie „Ojcze nasz, któryś jest w niebie…”, kapłan obrócił głowę i popatrzył na pobladłą twarz nastolatki i zapytał:\n– Zostaje na zewnątrz, to jeszcze dziecko.\nDrzwi do pokoju dziadków zostały zamknięte.\nWika wycofała się na balkon i starannie zamknęła wejściowe. Mama chyba weszła na chwilę do jej pokoju i wcisnęła przycisk stopu na magnetofonie. Zbędny przedmiot. Oparła łokcie na betonowym balkonowym murku. Chłód przenikał przez koszulę, a ziarna piasku wżerały się we flanelową kratkę.\nDwa dwupiętrowe bloki, każdy w kształcie litery "C" i podwórko. Zamknięty kwartał. Podobno wybudowano go dla kolejarskich rodzin w nadmorskim mieście powstającym na piaskach. Mury były grube, na dwie cegły, piwnice przeznaczone na schrony, balkony też solidne na jedną cegłę, wspólne dla dwóch mieszkań. Pomiędzy kamienicami duże podwórko z placem zabaw dla dzieci i małym boiskiem do kosza, całe otoczone mącznymi jarzębami. Wika przyjrzała im się uważnie. Też zaraz wybuchną wiosenną zielenią, przywdziały już srebrzyste sukienki.\nNa najbliższym drzewie harcowało stado wróbli, drąc się wniebogłosy w poszukiwaniu resztek owoców z ubiegłego roku, a samotna brzoza na kępie tuż przy wejściu na podwórko puszczała jasnozielone listki widoczne nawet z balkonu. Wika spuściła wzrok na przylegający do budynku dziadkowy ogród, który w zasadzie był wspólny, lecz dereniami tylko on zarządzał. Zasadził je po drugiej wojnie. I krzaki dereni również miały spęczniałe pąki, przygotowując się do żółtego kwitnienia i jesiennych dziadkowych nalewek.\nDrzwi na balkon zaskrzypiały.\n– Cześć, Wika. Przyszedłem – powiedział Marek.\n– Ok, co jest?\n– Nic. Możemy tu postać?\nRamię Wiki dotykało ramienia Marka. Patrzyli na podwórko, po którym pętały się dzieciaki podobne im sprzed kilku lat. Grały w kosza. Tylko czekać jak poleci szyba.\n– Wika, a pamiętasz, jak wybiliśmy okno pani Ulrich. Matko, tylko czekałem, aż pas wiszący na ścianie, pójdzie w ruch. Dobrze, że ojciec był w morzu.\n– A ja, wtedy, dostałam za swoje. Taki razgawor, że historia. Z kieszonkowego spłacałam tę szybę przez pół roku.\n– Mogę ci oddać?\n– No coś ty! – Zaczęła pocierać ramiona.\n– Weź mój sweter. – Zdjął sweter z golfem z owczej wełny.\n– Wiesz, że gryzie. – Uśmiechnęła się i zarzuciła go na ramiona. – A jaki masz kłopot z różniczkami?\n– Masz rację z tą wiosną. Zieleni się i niedługo będą kwitnąć kasztany, i będzie matura. Wybrałaś wreszcie?\n– Politechnika, elektronika. Nie zamierzam kuć do matury.\n- Ja muszę. Dlaczego nie wybrałaś humanistyki? Przecież nauki ścisłe cię nie interesują.\n– Łatwiejsze. Nie muszę się uczyć.\n– Tobie to dobrze. Jeśli chcesz, możemy pójść na spacer z twoim psem?\nNagle drzwi do mieszkania otworzyły się na oścież. Odskoczyli. Matka Wiki ściskała ręce księdzu i wylewnie dziękowała.\n– Już po wszystkim. Pożegnaj się z Markiem, zobaczycie się jutro. Jesteś mi potrzebna! – powiedziała do niej.\nWika oddała Markowi sweter.\nDziadek lubił Pink Floydów. Pamiętała. Co jeszcze? Niewiele. Spotkanie z Markiem, który nie wiedział. Wystawanie na balkonie.\n– I co, to już?\n– Tak, a teraz już śpij.\nJedenaste urodziny Kresa obchodzili w starej zajezdni trolejbusowej na ulicy Zagnieszyńskiej, której wyrytą nazwę dało radę odczytać na dźwigarze. Anita przyjechała około południa i przywiozła trzy małe babeczki z glonów i grzybów wraz z urodzinowymi świeczkami.\n– Cała baza piekła je dla ciebie, Kres. I…\n– A bakterie, masz? – wszedł jej w słowo.\n– Mam, pewnie że mam!\n– Naprawdę nie chcesz wracać z nami?\n– Powrót na dwa miesiące, z wami? Po co? Ile razy mam potwierdzać, rozmawialiśmy już o tym wczoraj.\n– Uuu, dorosłeś?\n– Podziękuj za babki.\n– Przestaniesz się wtrącać, swoje sprawy rozgrywam po swojemu. Sam wiem.\nAnita podała Kresikowi pojemnik z bakteriami. On wziął go i pobiegł, aby spryskać nimi wraki trolejbusów. Na progu zatrzymał się na chwilę i odrócił:\nStawał przed każdym wrakiem, ładował kapsułkę do plastikowego miotacza przywracania życia i aplikował szczepionkę. Na dłużej zatrzymał się przy jelczu i wypstrykał na niego ostatnią kapsułkę.\nGdy wrócił do rodziców, Anita zapaliła świeczki na trzech torcikach z grzybów.\n– A dla Liny?\n– Ona jest tworem wirtualnym. Nie istnieje – żachnęła się Anita.\n– Kto wie? Kto wie? Zmysłów nie ma, ale… tyle jeszcze nie wiemy. Za późno. Podzielę się swoją, Kres. – Wit przełamał babeczkę i podał chłopcu.\n– Ja też tak zrobię, bo więcej może znaczy lepiej? – Odłożył dżojstik na biurko dyspozytora.\nPołączył obie połówki:\n– Masz całą babeczkę?\n– Smaczna – odezwała się.\nKresik spojrzał na rodziców:\n– To co, chyba pora. Ale ona też? – upewnił się i widząc zdziwienie na twarzy ojca dodał – Domyśliłem się, że Lina kręci i przycisnąłem do muru. Ludzie też potrafią czytać w myślach, nawet tego, który jest wiecznie rozedrgany i nie może się skupić. – Mrugnął do ojca, po czym znieruchomiał, jakby na coś czekając.\nWszyscy pasażerowie już weszli. Syreny statku Batory buczały.\n– Tak synu, pojedziecie razem. – Wręczył mu kawałek liny. – Cząstki, a nie fale. Ważna każda pojedynczość, ona buduje. Wrócimy, a w jakim kształcie nie ma większego znaczenia.\nNie zrozumiał go, zresztą jak zwykle.\n– Jesteś tam, Lino? – Zacisnął rękę na metalowym drucie z szelek.\n– Pewnie! Udało się nam. Miałeś fajny pomysł z tą liną.\n– Nie ma to jak dramatyczne zejście ze sceny. Wszystkie twoje wspomnienia tak się kończyły. Pomachajmy im.\n– Już nas nie widzą.\n– I tak pomachajmy, to dla nas. Będziemy ich obserwować?\n– Nie wiem, chyba nie damy rady.\nAnita i Wit stali przed budynkiem zajezdni. Przyglądali się, jak znika.\n– Myślisz, że to była słuszna decyzja?\n– A mieliśmy wybór? Widziałaś symulacje. Jeszcze przez miesiąc damy radę utrzymać barierę, aby posprzątać oceany.\n– Może więcej było takich Lin?\n– Nie sądzę, raczej to był przypadek i nie trafilibyśmy na niego, gdyby nie Kres.\n– Życie odciska się na planecie?\n– Krąży, ale na takim poziomie, że jest tego zupełnie nieświadome. Fala czy cząstki? Jedno i drugie. Może się nam udało skrócić cykl, Ani?\n– W Rowie Mariańskim zauważono pierwsze reakcje chemiczne i łączenie się w molekuły.\n– Do świadomości bardzo daleko.\n– Bardzo, lecz pierwsze już mamy dzięki Kresowi, tobie i Linie. Myślisz, że pierwszą parą będzie nasz syn i Lina?\n– Chciałbym, ale nie wiem, czy przetrwają w tym burzliwym początku. Poza tym to mit.\nmężczyzna | 15.11.19, g. 10:47\nKurcze, dobre. Poruszające. Z nastrojem zbudowanym konsekwentnie i na miarę. Jedno z najlepszych konkursowych. Jestem pod wrażeniem.\nNie dla wszystkich, niestety.\nDrobiazgami nie będę Ci głowy zawracał.\nRaki są czerwone PO ugotowaniu). Ale może to po prostu lokalna fluktuacja fali ;)\nJako spóźniony na Sowy i Skowronki niedoszły zwycięzca (przez owo spóźnienie niedoszły), życzę Ci, by przebaczono Ci przekroczone terminy;)\nmężczyzna | 15.11.19, g. 14:14\nMaszynista zasnął, więc pociąg odjechał dopiero o poranku. Twój tekst jeszcze się załapał ;)\nmężczyzna, 71 lat, Toruń | 15.11.19, g. 17:22\nNie zrozumiał go, zresztą jak zwykle\nTo zdanie pasuje do mnie i tego opowiadania :) W szczególności końcówka. Że niby Batorego też zrekonstruowali? Nie umiem też skojarzyć katastrofy w ultrafiolecie z treścią opowiadania. Mocno zakodowałaś, jak na moje IQ. No ale to moje zmartwienie.\nZa to wyłapałem kilka baboli.\nMoje geny, te unikalne\nTo nagminnie spotykany błąd. Poprawnie jest “unikatowe” Unikalny oznacza “dający się uniknąć” natomiast unikatowy to “wyjątkowy, niespotykany”.\ntu musi być zabezpiecznie\nwżynała mu się w udo\nPink Floyd, chyba „Dzwony rurowe”\nDzwony rurowe to utwór Mika Oldfielda, nie Pink Floyd (pewnie chodziło op album The Division Bell)\nPozdro i klik!\nkobieta, 41 lat | 15.11.19, g. 18:34\nAsylum, ja myślę, że dobrze, że eksperymentujesz, ten tekst różni się od Twoich pozostałych opowiadań, ba, on w ogóle różni się od innych tekstów i dlatego od początku do końca przeczytałam go z dużym zainteresowaniem. Podobają mi się bohaterowie i pojazd (też mam jakiś sentyment do trolejbusów), i klimat, i sposób narracji, i warstwa emocjonalna.\nOde mnie kolejny kliczek :)\nkobieta, Warszawa | 15.11.19, g. 19:13\nGdybyś dodała opowiadanie anonimowo, chyba nie wpadłabym na to, kto jest autorem. Eksperymentujesz i myślę, że to dobrze. Podobały mi się te “podpuchy” – wydawało się, że akcja przeniosła się do nowej lokalizacji, a później okazywało się, że… Nie, nie będę spojlerować. Wciągnął mnie Twój świat i nastrój tej historii. Też lubię trolejbusy. Imię “Kresik” – super. Pędzę do wątku bibliotecznego, zanim ktoś mnie ubiegnie :)\nmężczyzna | 15.11.19, g. 20:10\nTubular Bells, Oldfield, no pewnie:) Uwwwielbiam!:)\nkobieta, Gdańsk | 15.11.19, g. 20:20\nDziękuję @rrybaku i @tsole, za kliki. Niestety, są niezasłużone. Tekst z takimi błędami nie powinien znaleźć się w bibliotece.\nW dodatku to przedostatnia wersja i już teraz rozumiem, dlaczego po wklejeniu tyle jeszcze poprawiałam:( Sama nie wiem, najchętniej skatiowałabym, ale z komentarzami to juz chyba nie wypada, a i Wicked napisał, że maszynista zaspał. Szkoda, a ja kurcze mam nauczkę:( Boję się nawet przeczytać. A tu jeszcze tekst będzie z błędami i Oldfieldem wisiał do zakończenia konkursu. Przykrość.\nTsole, z “wyrzynać” jest ok, to nie ort: https://sjp.pl/wrzynała. Z kolei z „Dzwonami rurowymi” – jasne, że Oldfielda, ale „shame on me”:((( Miało być ostatecznie z „Division Bell” – Marooned, ale do końca nie moglam się zdecydować, słuchałam na przemian Oldfielda i Pink Floydów. No i masz Ci los – głupota wyszła. Z innymi – racja!\nCo do katastrofy, jest bardzo wprost i bardzo powierzchownie (za bardzo!) pomyślałam, z lekka metaforycznie. Jak wiesz, klasyczna (fale) przewidywała nieskończone promieniowanie z czarnej skrzynki, czyli katastrofę w nadfiolecie (emitowanie nieskończenie dużej energii oraz też posiadanie przez ciało niekończenie dużej energii) i dopiero przyjęcie stałej Plancka, potraktowanie światła jako kwanty (porcje, cząstki) spowodowało, że uzyskane wyniki się zgadzały. Stąd, fale i cząstki.\nPokrótce wyobraziłam sobie to tak – cała ludzkość w obliczu globalnej katastrofy i zagłady rodzaju ludzkiego podjęła w powszechnym głosowaniu decyzję o: a/ sprzątnięciu planety, wymazaniu wszystkich ludzkich śladów (utylizacja) b/ popełnieniu samobójstwa przez całą ludzkość. Dlaczego? Ponieważ królował pogląd, że kiedy wymażemy wszystko i wszystkich, to odrodzi się Ziemia i ludzie, że cywilizacje funkcjonują w cyklach i jest to zjawisko naturalne. Ludzkość chciała to przyśpieszyć, gdyż na planecie Ziemia już nie można było żyć.\nW tym równaniu-poglądzie była zaszyta „stała Plancka (umowna)”, a mianowicie losy poszczególnych ludzi, ich umysły, odczucia, które warto ocalić, zachować, czyli przechodzimy na poziom mikro – pojedynczej jednostki i to ma znaczenie, tj. rozpatrywanie oscylujących cząsteczek w zbiorowości, populacji, bo a/ nowy świat może się nie odrodzić b/ nawet krótkie, trudne życie ma nierozpoznaną wartość. No i inne rzeczy jeszcze myślałam, ale nie będę już ich opisywała, bo jeszcze bardziej nieuczesane.\nTak więc, podsumowując: spór i owo pamiętne głosowanie ludzkości było nazywane „fale czy cząstki”. Wit zagłosował na „nie”, czyli za fantasmagorycznymi cząstkami, uważał, że to katastrofa w nadfiolecie, że ludzkość popełnia błąd i usilnie próbował to udowodnić. Poszukiwał śladów zapisanych w martwych już śmieciach; wierzył, że istnieją i wpływają na rzeczywistość, ale na mikropoziomie. Właściwie unaocznił to Kres, odzyskując zapomniane człowieczeństwo.\nA Z Batorym? Kres zginął trzymając w ręku Linę-linę. Ona dała mu Batorego. Anita i Wit wyboru nie mieli, dzieci miały zginąć pierwsze, nowe i tak się nie rodziły, zostawiano tylko geniuszy, którzy mogli wymyślić szybsze posprzątanie świata, czyli wersja celowa. Wit chciał przynajmniej zapisać życie swojego syna w śladzie ludzkości, ale nie mógł tego zrobić, bo ten go tego jeszcze nie przeżył. Wpadł na pomysł powrotu do miejsca, które jego ukształtowało i zbadania miejsca, w którym być może ślady mogły być wyraźniejsze – linie trolejbusowe, ee.\nNiejasne, niejasne, niejasne – taka jest moja konkluzja. A pośpiech to jest dobry tylko przy łapaniu pcheł – ktoś, kiedyś tutaj tak powiedział. I rację miał. Oj, miał!\nkobieta, Gdańsk | 15.11.19, g. 20:39\nDziękuję, Katiu i Ando, bardzo! za dobre słowa. Abstrahując od tego, o czym myślę i napiszę za chwilę, to takie pisanie jest ponoć bardziej moje. Tutaj to eksperyment, lecz jego fragmenty są chyba typowe, gdyż w przeciwnym razie tak szybko nie byłabym w stanie napisać, tak myślę.\nA jednak nie powinnam była tego wstawiać:(, okropnie mi wstyd, bo tekst jest a/ najeżony błędami, b/ cholernie niejasny. Boję się go przeczytać drugi raz, nie zrobię tego, bo przecież będzie wisiał i nic z tym nie mogę zrobić.\nkobieta, 41 lat | 15.11.19, g. 20:46\nAsylum – to jest bardzo dobry tekst i mimo iż rozumiem Twoją potrzebę katiowania po publikacji (hm, jestem, hm, mam nadzieję, byłam w tym specjalistką), to usuwanie nie jest dobre, a błędy (wcale nie jest ich dużo) będziesz pewnie jeszcze mogła poprawić, a ja naprawdę się cieszę, że mogłam Twój tekst przeczytać :)\nkobieta, Gdańsk | 15.11.19, g. 21:06\nOj, Katiu, nie, ale kiedy przeczytałam Twój komentarz to poczułam się jakbym siedziała z Tobą w mroźny wieczór w zewnętrznym francuskim ogródku i płoną gazowe słupy cieplne (nie wiem, jak one się nazywają).\nkobieta, 41 lat | 15.11.19, g. 21:10\nkobieta, Warszawa | 15.11.19, g. 21:11\nZgadzam się z Katią :)\nkobieta, Gdańsk | 15.11.19, g. 21:15\n, Ando z Wami dwiema siedzę w tej kawiarence, a śnieg pada. Ładnie tam. Dzięki.\nkobieta, 41 lat | 15.11.19, g. 21:26\nByłoby milutko… :)\nmężczyzna | 15.11.19, g. 21:42\nTeż się zgadzam z Katią (o rany, powiedziałem to!;)\nkobieta, Gdańsk | 15.11.19, g. 21:46\nKatiu, o, tak, tak tak:) A może się ziści. I w Polsce są już takie słupki, a fantastyczne piwo i na obczyźnie przecie dozwolone:D)\nTsole, męczy mnie ten potencjalny ort i spokoju nie daje: wżynać czy wrzynać?\nCzyżby oba poprawne?\nPopatrz, co znalazłam. Boję się sprawdzić, co sama w końcu napisałam.\nmężczyzna, 71 lat, Toruń | 15.11.19, g. 23:08\nmężczyzna, Kraków | 15.11.19, g. 23:45\nDziwne, klimatyczne, miejscami wciągające, miejscami zgrzytające.\nIntrygowałaś tak, że czytałem pragnąc się dowiedzieć o czym to jest, niezależnie od tego, że nie do końca załapałem o co chodzi.\nNie będę ściemniał. Nie zrozumiałem. Nie wiem kim jest Kres i kim jest Lina.\nNie, nie tłumacz. Wrócę i spróbuję raz jeszcze. A może inni podpowiedzą?\nmuzyka Pink Floyd, chyba „Dzwony rurowe”\nTo zamierzone? Bo “Dzwony” to nie Pink Floydów.\nNo to sama wszystko wyjaśniłaś. Też niełatwe, ale przynajmniej wiem o co chodzi. Na pewno wrócę.\nmężczyzna | 16.11.19, g. 04:42\nmężczyzna, Kraków | 16.11.19, g. 16:17\nCześć, Asylum! Widać, że tekst pisałaś na ostatnią chwilę, że nie odleżał. To tylko ogólne i niektóre błędy, które podczas czytania rzuciły mi się w oczy:\nPracowała, w utylizacji śmieci, a on szukał, – Pierwszy przecinek chyba zbędny.\nPóki życia, póty jest nadzieja. Potrzebował na gwałtu rety nowego kontraktu na pracę. – Tu nie wiem o co chodzi :( Póki żyła? I potrzebował na gwałt chyba. No i co to ta reta?\n– Przyglądał się, jak zarzuca na ramię plecak z czerwonym krzyżem, wymienia filtr w lekkiej masce,… – To chyba nie jest dialog.\nSkupiła się na trzech, boć przecie do trzech razy sztuka. – To zamierzone?\nUśmiechnęła się, a może tylko mu się wydawał, lecz jej nogi szybciej zaczęły wywijać. – wydawało?\n– No pewnie! – Uniósł się honorem – Kropeczkę zjadło.\n– Masz i zobaczymy? – powiedziała. – Jak z pytajnikiem to raczej zapytała.\nTrolejbusy, były elektryczne,… Dopiero co, przeprowadziłem się do nadmorskiej miejscowości – Pierwsze przecinki zbędne chyba. W wielu innych miejscach masz podobnie niepotrzebnie wstawione. Ogólnie przyjrzałbym się interpunkcji, bo często utrudniała mi czytanie.\nzasilanie miały z kabli mad sobą i stawały, kiedy go nie miały. – Literówka. Drugie miały można zastąpić np.: kiedy go zabrakło.\nmocniej chwyciłem za rączkę walizkę… – za rączkę walizki?\nnagle czarny kapelusz przestał dosiadać się. – Szyk. Przestał się dosiadać raczej lepiej pasuje.\nOstatnio zaczął się golić i Wika zdjęła mu ostatnio skrawek… – Nie brzmi najlepiej.\nprzygotowywały się żółtego kwitnienia – zgubione do.\n– Cześć Wika. Przyszedłem? – powiedział Marek. – To chyba stwierdzenie.\nDobrze, że ojciec był wtedy w morzu.\n– Ja dostałam wtedy za swoje. – Nie brzmi najlepiej.\nPrzechodząc do treści. Jest to na pewno coś innego, coś intrygującego, coś, jak napisał ktoś wyżej, nie dla każdego. Mnie wciągnęła ta inność, jeno trochę się w niej pogubiłem. Po przeczytaniu czułem, że mój mózg ździebko się przegrzał. Coś tam wychwyciłem, drugie coś dowiedziałem się z Twojego komentarza, ale jakoś nie było mi łatwo poskładać te rozrzucone klocki w jedną jasną formę. Zawsze zastanawiam się czy jak nie pojmę danego tekstu to znaczy, że jestem za głupi, czy to znaczy, że autor zostawił w nim niewystarczająco odpowiednich wskazówek.\nPomijając jednak zrozumienie, czytałem z ciekawością, doceniam wspomnianą inność, interesujący styl i ogólnie to czasu z pewnością nie zmarnowałem ;)\nkobieta, 26 lat, Wrocław | 16.11.19, g. 18:58\nNapisałam długi komentarz i szlag mi go trafił :(\nNo trudno, to w skrócie.\nTechnicznie mogło być lepiej, ale wystarczyłaby porządna korekta. Powtórzenia w zdaniach, mieszanie narracji w ramach jednego fragmentu (konkretnie dotyczące Kresa – wszędzie piszesz o nim w narracji 3os, a nagle w połowie jednego “paragrafu” przeskakujesz na 1os, by po chwili wrócić znów do 3os), też trochę zgrzytów.\nChociaż zdania budujesz bardzo ładne, treściwe. Plastycznie opisujesz sytuacje, nakładasz kolejne warstwy emocjonalne.. Bomba. W ten sposób stworzyłaś świetny klimat, intrygujący, napędzający do lektury. Bardzo przyjemnie mi się czytało mimo usterek :) (aa..i te znaki zapytania upchane w wielu miejscach, gdzie mi kompletnie nie pasowały).\nFabularnie.. Niestety nie zrozumiałam, póki nie przeczytałam Twojego wyjaśnienia. A szkoda. Gdybym tę wiedzę mogła wynieść z lektury, byłabym zachwycona. Ponieważ pomysł miałaś bardzo fajny, ciekawy tok przemyśleń, wizja. Naprawdę coś wartego podzielenia się.\nTak czy inaczej, będę jeszcze wracać myślami do Twojej “Katastrofy w ultrafiolecie” :)\nkobieta, Gdańsk | 16.11.19, g. 21:02\nPodziękowanie, Fizyku, za komentarz :) Cieszę się, że intrygujące i Ciebie wciągnęło. To były proste historie, na które nałożyłam tytuł – tę katastrofę, aby się skojarzyło i bałam się, że trywialne. Jednak Tsole ma rację, ze autora myślenie może być pokrętne, ponieważ tylko jemu znane. Jeszcze nie przeczytałam końcowej wersji Twojego opka, ale zaplanowałam na jutro:)\nRealucu, dzięki za przeczytanie, komentarz, pochylenie się nad błędami:) Poprawię, kiedy będzie można. Z niektórymi wskazanymi błędami bym podyskutowała – w sensie braku pewności, ale na telefonie trudno, więc innym razem. Przy czym nie chodzi o literówki i przecinki, one ewidentne!\nArya:), bardzo miło mi że przeczytałaś i przepraszam za błędy. Jeszcze nie wiem, ile ich jest, sądząc po komentarzach – k a p l i c a:( , więc nie zaglądam do tekstu, bo impuls skatiowania, gdy je zobaczę może przerosnąć dobre wychowanie, niestety:( Twojego konkursowego opka jeszcze nie czytałam, też mam go w jutrzejszych planach.\npzd srd, wszystkich:) a\nmężczyzna, Kraków | 16.11.19, g. 21:10\nAsylum, mam wyrzuty sumienia, że te niedociągnięcia, to trochę przeze tą betę. :(\nProste historie były fajne, ale czytając, nie potrafiłem powiązać ze sobą tych dwóch światów.\nkobieta, Gdańsk | 16.11.19, g. 21:27\nNie miej!, ponieważ gdyby nie beta, ten tekst nie powstałby:) Jadąc z rana trolejbusem myślałam o Twoim opowiadaniu, szelki spadły, ja zapomniałam słuchawek (dobrze że w pracy mam zapasowe). Przyglądałam się ludziom i myślałam o tych dwóch liniach. W pracy pomiędzy spotkaniami zaczęłam pisać, potem poprawiać. W nocy, po powrocie, przeczytałam już na spokojnie i stwierdziłam, że może się nada, zaczęłam poprawiać i czas się skończył, bo lekko zmieniałam, aby pozostawiać tropy. Tak, więc bardzo pomogłeś:) A tamten tekst, o którym wspominałam, był rodzajem lekkiego weirdu, o samochodach, starym krótkim opkiem w ciągłej modyfikacji.\nkobieta, Kraków | 16.11.19, g. 21:30\nMnie również wciągnęło. Niepokojący klimat, opóźniony w rozwoju chłopiec (przynajmniej ja to tak odebrałam), dramat rodziców, ludzkie historie związane z trolejbusem. Czytałam z zainteresowaniem, ale przyznam szczerze, że gdyby nie lektura Twojego komentarza z wyjaśnieniami, to nie zrozumiałabym do końca o co chodzi.\nŁadnie napisane, choć nie obyło się bez potknięć, więc doklikałam. :)\nPopraw te Dzwony rurowe!\nkobieta, Gdańsk | 16.11.19, g. 22:14\nAQQ, do ogłoszenia wyników przecinka nie mogę zmienić:((( i ta hańba pomylenia pinkfloydów z oldfieldem będzie mi towarzyszyć już do końca życia. Już słyszę ten ich chichot podczas słuchania.! Klęczenia na grochu za mało i sama nie wiem, co mogłabym zrobić. Jednego jestem pewna – żaden pochopny impuls nie skłoni mnie do wstawienia opka tak szybko. Wstawienie tekstu to nie lody i narażać Was na czytanie go, wiedząc że musi zawierać błędy, z których część bym zauważyła, gdyby poleżakowało, było ze wszech miar bezmyślne.\nPoza tym, dziękuję Ci:) za przeczytanie i komentarz. Chłopiec był w pewnym sensie opóźniony, lecz tylko podług ówczesnego cywilizacyjnego zapotrzebowania. Niejasne, tak. Ludzie to takie złożone istoty, zwierzęta są łatwiejsze. Popróbuję powalczyć jeszcze z tą zrozumiałością. Dziękuję:)\nmężczyzna, Tychy | 17.11.19, g. 10:13\nOstatnio byłem grzeczny, napisałem kilka “normalnych” komentarzy, więc pozwolisz, że tym razem będzie trochę niekonwencjonalnie. Niedawno zgłaszałaś się na ochotnika, więc cierp. XD\nCzytelnik ułożył się wygodnie na łóżku. Za oknem było już ciemno. Nie padało. Trochę nawet żałował. W deszczu jakoś lepiej się czyta. Diabli wiedzą, dlaczego. Poprawiwszy poduszkę, sięgnął po telefon, po czym, wybrawszy właściwe opowiadanie, zerknął na niego złowrogo. Że też oczy musiały się tak męczyć od czytania na tym cholerstwie.\nLekturę, tradycyjnie, zaczął od przejrzenia komentarzy. Ponieważ obiecywał sobie, że nigdy więcej tego nie zrobi, robił to za każdym razem. Opinie zwiastowały pewne problemy ze zrozumieniem tekstu, ale nie zrażał się tym. Aby tylko należycie się skupić i na pewno coś z niego wyciągnę. A z pomocą wyobraźni może i nawet zinterpretuję? Zapewne po swojemu, ale w końcu takie prawo czytelnika.\nMiał już przejść do właściwej lektury, kiedy w jednej z odpowiedzi Autorki wypatrzył złowrogie słowa:\nJa Ci skatiuję! – przemknęło mu. Ledwie trzy miesiące wcześniej biła go po łapach za chęć usunięcia tekstu, a teraz sama planuje podobne “morderstwo”. Zastanawiał się, w jaki sposób powinien zareagować. Chodziła mu po głowie lekko kąśliwa uwaga opatrzona jakimś uśmieszkiem. Takim, który podkreśliłby jej żartobliwość. Nie chciał się przecież znęcać. Raczej humorystycznie wesprzeć. Znał to dobrze. Opowiadanie pisane naprędce, na zmęczeniu, przy usilnym wyszarpywaniu wolnych chwil. Niedoskonałe jak każde, przy którym termin konkursu zderzał się z natłokiem obowiązków.\nOstatecznie zostawił więc pierwszą myśl, także parę słów wyjaśnienia, po czym, przeczekawszy wszystkie już chyba przemykające przez głowę myśli, zagłębił się w lekturze.\nPierwszych kilka zdań przyjemnie pobudziło wyobraźnię. Ułożył się wygodniej, teraz już pewien, że znajdzie w tym opowiadaniu coś dla siebie. Później pojawił się Kresik. Znać było, że nie jest to zwyczajnie dziecko. Że kryje się za tym jakaś szersza koncepcja, być może nawet świata jako całości. Na razie jednak chłopiec pozostawał zagadką.\nPłynąc niespiesznie przez tekst natknął się na niechciany wulgaryzm. Wulgaryzmy przyjmował równie entuzjastycznie, co Reg ubieranie ubrań, ostatecznie jednak odpuścił sobie jakiekolwiek próby zrzędzenia. Widać we współczesnej literaturze to już norma.\nChwilę później natknął się na pierwszą wzmiankę o trolejbusie. Ucieszył się na wybór tego akurat środku transportu przez Autorkę. Jego Tychy były przecież jednym z bodaj trzech ledwie miast w Polsce, pozwalającym przejechać się popularnym trajtkiem. Obserwować wiecznie zsuwające się szelki i uśmiechać na widok kierowców, którzy w pół drogi wyskakują nagle, by umieścić je na swoim miejscu.\nWraz z pojawieniem się Liny, czytelnik wypłynął na szersze wody. Była to ta część tekstu, kiedy, jak sądził, przyjdzie mu już walczyć o utrzymanie się na powierzchni zrozumienia. Metafora jak z kiczowatych piosenek, przemknęło mu. Postać Kresika budziła wątpliwości. Liny również. Za to wszelkie, wplecione w tekst ludzkie historie zdawały mu się teraz zupełnie jasne. Były to jak sądził, jedne z tysięcy, jeśli nie milionów, zachowanych w trolejbusach zdarzeń i wspomnień. Takich, które z jakiegoś powodu warte były przywołania. Każda z nich przesiąknięta była takim szalenie charakterystycznym rodzajem emocji, jaki znajdywał w każdym bez wyjątku opowiadaniu Autorki. Pojawiał się on zupełnie naturalnie, będąc, jak gdyby, jakąś cząstką osobowości i uczuć, które Autorka w jakiś niepojęty dla czytelnika sposób potrafiła przelać na papier.\nMyśląc o emocjach, dostrzegł też czytelnik niesamowicie ludzki obraz trolejbusów. Te bezduszne, bezrozumne środki transportu stały się naraz jakimś niepojętym nośnikiem ludzkich historii, problemów, rozmów. Gdzie indziej dwoje obcych sobie ludzi podejmowało z taką łatwością dialog? W jakim innym miejscu tak dobrze walczyło się ze swoimi troskami, jeśli nie w tej prymitywnej maszynie, ze wzrokiem wbitym błędnie w jedną z jej brudnych szyb? Wnioski owe nie wynikały, rzecz oczywista, bezpośrednio z samego tekstu, ale właśnie z tej warstwy emocjonalnej, zdolnej, jak się zdawało, do “wynajdowania” człowieka w każdym nieomal miejscu.\nCzytał dalej, teraz już pewien, że warto było przeznaczyć wieczór na lekturę opowiadania. Gdzieniegdzie migały mu literówki. Przestrzelone przecinki. Raz czy drugi zdawało mu się, że znalazł przecinek między podmiotem a orzeczeniem. Niech no tylko wpadnie Tarnina, pomyślał sobie wtedy. Lubił straszyć Tarniną. Nie dlatego, że rzeczywiście budziła grozę, ale z jakiejś niepojętej dla niego obawy niektórych użytkowników przed jej wizytami. Myśląc tak, dotarł do końca lektury. Lina i Kresik wciąż stanowiły pewną zagadkę. Miał swoje teorie, ale nie był ich pewien.\nPrzejrzawszy wyjaśnienia Autorki, przekonał się, iż tekst krył w sobie kolejny, pełen rozmachu koncept w którym prawdopodobnie by się “utopił”. Nie wszystko dla mnie, pomyślał sobie. Zaraz jednak dotarło do niego, że być może się myli. Że na tę, mityczną już niemalże niezrozumiałość istnieje jednak jakaś recepta. Gdyby tak, niezależnie od pomysłu, za głównego bohatera wybierać sobie laika. Takiego, który poznaje dany koncept czy świat, nie mając o nim odpowiedniej wiedzy. Czytelnik stosunkowo łatwo mógłby się wczuć w rolę takiego bohatera i wraz z nim poznawać ów koncept.\nTo już jednak tylko luźne dywagacje.\nkobieta, 26 lat, Wrocław | 17.11.19, g. 16:49\nprzepraszam za błędy. Jeszcze nie wiem, ile ich jest, sądząc po komentarzach – k a p l i c a:( , więc nie zaglądam do tekstu, bo impuls skatiowania, gdy je zobaczę może przerosnąć dobre wychowanie, niestety:(\nŻadna kaplica! Nic takiego nie pisałam – ba, nawet nie pomyślałam! – zdecydowaną większość sama byś bez problemu wyłapała :) I porzuć rozważania o jakimkolwiek katiowaniu ;c To bardzo nieładne słowo.\nkobieta, Gdańsk | 17.11.19, g. 20:15\nPoprawiony tekst (te wskazane przez Was i te, które sama potrafiłam zoczyć, już leży w zamrażarce, czekając abym mogła poprawić błędy.\nCMie:), dziękuję. Dodałeś mi odwagi, aby spojrzeć na zamieszczony tekst. Niejako przeważyłeś szalę. Za jakość komentarza – w znaczeniu pisanie – dałabym Ci klika i nieba przychyliła.\nWyrzucę też te bezsensowne wynurzenia z przedmowy, zostawiając tylko ostrzeżenie, że są błędy, aby Regulatorzy, Tarnina, DD i inni użyszkodnicy się z nimi nie zmagali.\nCo do Twojej interpretacji, jest w punkt. Myślałam podobnie, tj. że można na to spojrzeć bez tej katastrofy w ultrafiolecie oraz background’u, bo to tylko moje tło, inspiracja. A pomysł, że ktoś to opowiada, tłumaczy – ciekawy. Jedną z moich ulubionych książek jest „Mistrz szklanych paciorków”, to poniekąd podobny zabieg.\nArya:), i Tobie serdeczne podziękowania wirtualne przesyłam.\nkobieta, Wałbrzych | 18.11.19, g. 14:42\nJa tylko napiszę, że zaczytana przejechałam swoją stację, a wieczorkiem wrócę z szerszym komentarzem.\nTo jest zdecydowanie jeden z ciekawszych tekstów, jaki czytałam – nie tylko w konkursie, ale ostatnio. Jest… bo ja wiem? Pięknie dziwny. Wrzucasz czytelnika w kalendarz z obrazami, nie mówiąc ani słowa, po prostu – hop, jedziemy. Jak słyszałam dzisiaj z ust kierowcy tramwaju: “Nad czym tutaj się zastanawiać, no to ruszamy!” :D\nKresika szczerze Ci zazdroszczę. I imienia, i zbudowanej postaci, i pomysłu na jej zakończenie; coś nieustannie było w ruchu, była frustracja i niepokój, postać opowiada wszystkimi zmysłami, co zostawia naprawdę piorunujące wrażenie. Tragiczna historia, prawdziwa i nieprawdopodobna zarazem – chłopiec jest niczym autystyk, ale w przyszłościowej wersji.\nWątek powracających śmieci dołuje, super. “Śmieci, śmieci, śmieci”.\nPanowie w kapeluszach – strasznie rzeczywisty akcent. Z ogromną łatwością opisałaś skomplikowaną relację profesora i ucznia, którego przecież staruszek na swój sposób kochał (jako człowieka czynu, z potencjałem, ambicją). Koniec kapeluszowej opowiastki przyjemny i “ciepły”; zręczny kontrast.\nPamiętaj, że patrzę na tekst głównie przez pryzmat mojego spaczonego poetyckiego gustu – nie mam pojęcia o falach i cząsteczkach. To znaczy, że w rzeczywistości opowiadanie jest jeszcze głębsze, a jeżeli na szerszym poziomie poznania wciąż ma sens i daje satysfakcję, to już wgl masakrujesz połączeniem tych koncepcji (żonglowaniem? ;) Widzę tutaj przede wszystkim pochwałę ars moriendi, jakbym czytała opis usychającej róży. Skojarzył mi się McCarthy (tu drugie gratulacje), nie tylko znana wszem i wobec Droga (choć miałam w głowie filmowy soundtrack), ale Suttree – oszczędne, ale jednak pełnokrwiste, bardzo zapadające w pamięć opowiadanie historii. Wiele ludzkich żyć, wiele dramatów, ale wszystkie mają wspólny mianownik. Szczerze, wcale by mi nie przeszkadzało, gdybym nie miała zielonego pojęcia, o co tutaj właściwie chodzi.\nBrakuje mnóstwa przecinków, ale wiadomo, że wystarczy je tylko postawić, nie trzeba ślęczeć nad znaczeniem zdań, podzielonych lub nie, słowa działają, współpracują; to naprawdę godne podziwu. Popraw te usterki i możesz ruszać po piórko ;)\nkobieta, Gdańsk | 19.11.19, g. 00:18\nŻonglerze:), dziękuję! Nie wyobrażasz sobie jak cieszę się, że Tobie też się spodobało. Ważna była dla mnie Twoja opinia, zdanie, słowo. Muszę się wylogować!\nkobieta | 19.11.19, g. 12:12\nkobieta, Gdańsk | 19.11.19, g. 15:34\nDziękuję, Jurce Śniącej:)\nmężczyzna, 104 lata, Katowice | 23.11.19, g. 13:43\nNo, dotarłem wreszcie :)\nI… No cóż, uczucia mam trochę mieszane, Asylum.\nTo zacznę od tej gorszej strony. Jak ja, tak schowałaś zasady istnienia Twojego świata, że bez komentarza w życiu bym tego nie rozkminił. Zdarzają się byczki, ale tym potem, ten Pink Floyd…\nNatomiast… Do tej pory myślałem, że mistrzynią w przekazywaniu emocji na tym portalu jest Katia. No to jej tym tekstem dorównałaś. Nastrojowe, klimatyczne, piękne po prostu. Czytałem dla samej przyjemności obcowania ze słowami, choć sens mi umykał.\n– “mechanicznym dżojstikiem” – a są niemechaniczne?;\n– “dopóki nie włożył mu do ręki” – kto komu? jekieś zamieszanie z podmiotami;\n– “Skazałeś go na życie po jego kres” – noo, tak przecież wszyscy jesteśmy skazani ;)?;\n– “miejsca swojego dzieciństwa” – coś tu nie gra; w którym spędził dzieciństwo?;\n– “a może tylko mu się wydawał” – literówka;\n– “ciemnoczerwone w pancerzach” – raki są takie szarawe czy zielonkawe, a nie czerwone;\n– “tu musi być zabezpiecznie” – literówka;\n– “Bosh to lekcje?” – a tu co miałaś na myśli? Boscha czy młodzieżowe “”Boże”?;\n– “choć już widziała, co odpowie” – wiedziała raczej;\n– “kiedy wpatrywałeś się” – czemu zwracasz się do czytelnika? nigdzie indziej tego nie robisz?;\n– “to tylko jeden przestanek” – literówka;\n– “Zęby same rozciągnęły mu się w uśmiechu” – rozciągliwych zębów to jeszcze nie widziałem :).\n“A pośpiech to jest dobry tylko przy łapaniu pcheł – ktoś, kiedyś tutaj tak powiedział” O, a to chyba ja;).\nW kazdym razie – bardzo dobre, a gdybyś jeszcze trochę dodała objaśnień i poprawiła babolków, byłoby świetne!\nAha, bardzo podobał mi się komentarz CMa. Też tym trajtkami jeździłem ze szkoły :P.\nkobieta, 48 lat, Kraków | 23.11.19, g. 13:45\nkobieta | 23.11.19, g. 17:51\nCzytałam z dużym zainteresowaniem, choć muszę przyznać, że jak to zwykle ja, przed oczami miałam zupełnie inny obraz niż zamierzałaś. Myślałam, że Kresik żyje w doskonałym społeczeństwie, które pozbywa się tych, którzy w jakiś sposób odstają. Te umysłowe wózki inwalidzkie mnie zmyliły. Myślałam, że ojciec szuka jakiejś możliwości uratowania syna, a matka zgadza się z zasadą. Lina była dla mnie próbą przebudzenia umysłu chłopca poprzez opowieści. Nawet zakończenie pasowało mi do tej interpretacji.\nTwoje wyjaśnienia w komentarzu trochę mnie zaskoczyły. Sama bym na to nie wpadła. Pomysł miałaś zacny, choć przyznam, że nie wierzę w większość w takim referendum.\nmężczyzna | 23.11.19, g. 19:07\nFabuła: Rety. Ten tekst mnie naprawdę przytłoczył, z pewnością jedno z najdziwniejszych opowiadań, jakie czytałem na portalu. Próba zmieszczenia (o)powieści szkatułkowej w tak skromnym limicie jest dość karkołomnym zadaniem, i tutaj nie jestem pewien, czy tutaj ta sztuka się udała. Fragmenty ze wspomnieniami, w które Lina "wrzucała" Kresa były dość nużące, pełne detali, które wydają nie tworzyć żadnego większego obrazu. Ciekawsza dla mnie była historia rodziny Wita, Anity i Kresa. Mam wrażenie, że całość wypadła by nieco lepiej, gdyby nieco rozjaśnić sens przedstawionego świata, postawić na bardziej wyraźną symbolikę.\nOryginalność: Tekst meandruje po bardzo ekscentrycznych toposach. Już z początku wiemy, że chodzi o jakąś apokalipsę, lecz trudno się domyślić, co było jej przyczyną, oraz jak tak naprawdę wygląda życie już po niej. Dlaczego rodzina stacjonuje w zajezdni trolejbusowej? Jakie śmieci utylizuje Anita? Granica pomiędzy metaforą a rzeczywistością jest kompletnie zatarta. Przez wspomnienia o matematyce w "grach" Liny myślałem, że będzie to opowieść o apokalipsie poprzez jakiś wynalazek, tekst jednak podążył w zupełnie innym kierunku. Ostatecznie zinterpretowałem to w ten sposób, że rodzina bohaterów znajduje się gdzieś w wirtualnej lub na granicy wirtualnej i rzeczywistej przestrzeni, i próbuje odtworzyć swą ludzką tożsamość, ale zachowane dane są fragmentaryczne i zdegenerowane, przez co powstaje oniryczny, dziwaczny obraz, w którym pozornie losowym rzeczom (choćby tematycznym trolejbusom) zostaje nadane kluczowe znaczenie. Wyjaśnienie autorskie w komentarzu pokazało, że jest trochę inaczej, nawet jeszcze dziwniej. Całość trochę przypomina historie opowiadaną surrealistycznymi memami przeplecionymi kronikarskimi wstawkami. Niewątpliwie intrygujący utwór.\nStyl: Momentami jest równie nietypowy co sam tekst, ciekawa mieszanka różnych 'szkół" pisania i różnych przedziałów czasowych w stylizacji. Didaskalia w dialogach, tu przydałoby się ich trochę więcej, bo czasem można się pogubić. Trochę typowych błędów interpunkcyjnych.\nkobieta, Gdańsk | 23.11.19, g. 19:26\nDziękuję Wickedzie za recenzję!. Tak, masz rację, nie udała się ta opowieść o ludziach ukrytych w impulsach elektrycznych trolejbusów (pamięci) i próbie podarowania, chociaż namiastki życia Kresowi.\nBłędy wskazane i te nie wskazane poprawię jutro wieczorem.\nDzięki Staruchu za przeczytanie i komentarz:) Cóż, jak zwykle niejasne. Czy myślisz, że wszystko to, o czym autor myślał musi się znaleźć w opowiadaniu? Pewnie tak.\nDziękuje Irko, za to, że wpadłaś i za komentarz.:) Cieszę się, że interesujące i martwię, że niezrozumiałe. Co do referendum, teraz byłoby niemożliwe, jednak, kiedy nadejdzie czas apokalipsy klimatycznej, kto wie? Życie ludzkie nie będzie wtedy wiele warte.\nkobieta, Łódź | 24.11.19, g. 23:09\nHmmm. Czytało się dobrze, ale pod koniec zostałam z przekonaniem, że nie rozumiem, co się wydarzyło w finale. Tak jakby zabili własnego syna? Eeee, można do tego zmusić rodziców?\nKomentarz coś tam wyjaśnił, ale to wszystko powinno znaleźć się w tekście. Wiesz, z samej kłótni małżonków, kto głosował tak, a kto nie, nie sposób odgadnąć treści pytania w referendum. ;-)\nTak na marginesie – ja wzmiankowany fragment zinterpretowałam w ten sposób: badania prenatalne wykazały, że z chłopcem jest coś mocno nie w porządku, ale matka – w odróżnieniu od ojca – nie chciała usunąć ciąży.\nZalał go zapach tłuszczu ze smażonych fląder, kaszanki i alkoholu.\nNiejasne zdanie. Może z niego wynikać, że alkohol smaży się na tłuszczu.\nParu przecinków Ci brakuje.\nkobieta, Gdańsk | 24.11.19, g. 23:31\nFinklo, ulituj się z przecinkami i wskaż w przyszłości choć ze dwa przykłady – może skumam i więcej nie będę, trenuję tę tarninową grupę nominalną i postanowiłam nie wstawiać, gdzie popadnie.\nA tak w ogóle, to bardzo dziękuję za przeczytanie, bo długie było!\nEh, niejasne, niestety.\nMasz rację, że nie sposób odgadnąć, kolejne niejasne. Może niepotrzebnie wstawiłam ten komentarz?\nCo do alkoholu – zgoda, tak może wynikać, zmienię:)\nkobieta, Łódź | 24.11.19, g. 23:47\n– Nieźle przebierasz kuternogo na tym swoim akordeonie\nDookoła kuternogi – bo wołacz.\nCiągle pamiętał jak Lina, będąc Alojzym czekała na jego\nA tu po “pamiętał” (zdanie złożone) i “Alojzym” (złożone z imiesłowem współczesnym).\nkobieta, Gdańsk | 24.11.19, g. 23:50\nPierwsze rozumiem, ale z drugim mam kłopot, czy mają być dwa, po jak i przed będąc – to byłoby dziwne?\nEdit: Poprawione i bardzo dziękuję, niestety uczę się bardzo powoli, jeśli w ogóle. Ta materia jest dla mnie, chyba nie do pojęcia, kiedy zestawiam ją z tym, co bym chciała. Zdecydowanie za mało piszę, chyba i “pultam” się bez przerwy. Może gdzieś, kiedyś, tam, a na razie to jazda bez trzymanki.\nkobieta, Łódź | 24.11.19, g. 23:58\nW drugim dokładasz dwa przecinki. W zdaniu “Ciągle pamiętał, jak Lina czekała” musi być, no nie? “Będąc Alojzym” potraktuj jak wtrącenie albo kolejny człon zdania podrzędnie złożonego.\nkobieta, Gdańsk | 25.11.19, g. 00:04\nOk, dzięki, czyli dwa, pomimo że tak blisko siebie są, znaczy dołożę drugi. Potraktować jak wtrącenie, tego nie rozumiem, znaczy wtrącenia – co nim jest, a co już nie jest, ale nie wszystko na raz.\nkobieta, Łódź | 25.11.19, g. 00:12\nWtrącenie to, kurczę blade, coś takiego, że po jego usunięciu, jak mawiają mądrzejsi ode mnie, zdanie ciągle ma sens.\nkobieta, Gdańsk | 25.11.19, g. 00:24\nTak, w Twoim przykładzie jasne jak drut, ale w tym moim wywodzie, bez sensu. Pewnie trzeba zapisać inaczej.\nCiągle pamiętał, jak Lina będąc Alojzym, czekała na jego – Lichnerotki odpowiedź.\nKiedy postawię przecinek przed jak, to po usunięciu wtrącenia, zdanie będzie niesamodzielne. I kaplica, dalej nie potrafię.\nkobieta | 29.11.19, g. 09:01\nSpełnienie podstawowego założenia – fantastyczny środek transportu – zdecydowanie jest, chociaż długo nie umiałam go wyłuskać.\nPrzyznaję, że mnie ten tekst przerósł i nie całkiem do mnie dotarł. Mam takie dziwne wrażenie, że jest taki bardzo “Twój” – tajemniczy, nie końca wyjaśniony (co to za apokalipsa? Jacy śmieciarze? czym jest Lina? itp. itd), mocno metaforyczny (takie przynajmniej odniosłam wrażenie). I jakby nieco chaotyczny – być może w tym chaosie jest jakiś porządek i metoda, ale najwyraźniej mi one umykają.\nMimo wszystko jest w tym opowiadaniu “coś”, co nie daje spokoju, co mi mówiło, że za mieszaniną enigmatycznie pokazanych scen z rodziną Kresa i scenkami rodzajowymi Liny, kryje się coś poważniejszego. Swoją drogą samo imię Kresika mi się spodobało – ciekawy pomysł.\nkobieta, Gdańsk | 29.11.19, g. 17:51\nDroga Jurorko Śniąca.\nDziękuję za komentarz i wielcem rada, ze środek transportu wyłuskanym został z zielonej torebki, w którym ukrywają się przed światem kasztany. :) Ostatnio przeczytałam, że może ich być nawet dwa (dwie, dwóch lub dwoje). Tak przynajmniej prawi Wiki, a ja uznaję, że ma rację, bo dlaczegóżby nie miała jej mieć.\nDrugie ucieszenie płynie z Kresika. :) Przywiązanam do imion, kiedy już je nadam.\nJednakowoż zmartwienia pozostają, acz komuż one nie towarzyszą? Niejasność i chaos, zmory przedwieczne idą za mną krok w krok, czasem nawet wyprzedzają. Jak je zwalczyć? Jaką broń zakupić i ćwiczyć się w używaniu? Nie wiadomo. W zamierzeniu historia była prosta. Ot, wspomnienia zapisane w impulsach elektrycznych oraz Nowy Świat, który tych impulsów potrzebował do czegoś – udowodnienia swoich racji i uratowania Kresika – obywatela tegoż świata. Takie tam rozważania dotyczące praprzyczyn katastrof niekonieczne zdawały mi się do wyjaśniania. Zwłaszcza, że Cthulu straszy i bojaźnią napełnia. Bodajbyś nastąpił mu na jedno mackowe odnóże, to krzyczeć zaczyna wniebogłosy: “Infodumpy, infodumpy”.\nWiedz, droga Jurorko, że staram się przestrzegać przedwiecznego kodeksu dla dziewcząt płochych, którego trzeci paragraf brzmi:\n“Przeklinanie nie przystoi panienkom z dobrego domu”.\nWykarbowanym został on przez noszenie kija, bo proste plecy są wartością samą w sobie, i noszenie ciężkich tomów słownikowych na głowie – żebyż to chociaż były mitologie, ale nie ciężkie encyklopedie, w dodatku przestarzałe.\nPięknie dziękuję za przeczytanie i komentarz!:D\nPozdrowienia przesyłam serdeczne,\nPS. Obiecuję się poprawić, ale nie za bardzo, ponieważ sama nie wiem, czy to możliwe.\nmężczyzna, 28 lat, Wrocław | 29.11.19, g. 18:50\nTekst napisany jest poprawnie, ale niestety twój świat nie przypadł mi du gustu. Nic z niego nie zrozumiałem, a poszczególne sceny zdawały się ze sobą nie kleić. Strasznie to randomowe.\numysłowych wózków inwalidzkich\nSorry, ale to brzmi tragicznie.\nBosch to lekcje\nPo Boschu dałbym przecinek.\nPrzy przystanku koło ulicy Harcerskiej kapelusz rozejrzał się i posmutniał\nKapelusz napisałbym wielką literą jako przezwisko faceta.\nkobieta, Gdańsk | 29.11.19, g. 18:57\nDziękuję Piotrze:) Fajnie, że przeczytałeś i niefajnie, że straciłeś czas;(\nSorry, nie ubezpieczam, jak sam mogłeś się przekonać.\nJeśli mogę mieć pytania to:\n1/ Co rozumiesz pod słowem – randomowe?\n2/ Dlaczego tragicznie brzmią “umysłowe wózki inwaliczkie”?\n3/ Przecinka po Boschu też nie rozumiem, dlaczego? – może masz rację. To tak, jakbym postawiła przecinek po zeszyt w zdaniu – “Zeszyt to zszyte 24 kartki”.\n4/ Kapelusz – tu się zastanawiałam i nie wiem, ponieważ są dwa kapelusze, ponieważ nie chciałam z nich czynić Osób (to były wspomnienia, w które wchodził Kres).\nmężczyzna, 28 lat, Wrocław | 29.11.19, g. 21:08\nBrzmi to jak określenie z bardzo kiepskiej poezji.\nBosch od Boże? No to przecinek powinien być.\nkobieta, Gdańsk | 29.11.19, g. 21:16\nświetnie, że odpowiedziałeś:. )\n1/ Nie są losowe, kolejność wybrana: wzmocnienie, czas i kolejne wzmocnienie, własne przeżycie – tylko ja. Aczkolwiek może źle napisane, ułożone i niejasne.\n2/ Z jakiej?, nie spotkałam, ale to możliwe, gdyż nie rozumiem się na poezji, czytałam tylko kilku autorów/autorek. Możesz mieć rację. Nie wiem.\n3/ Nie, od obrazów Boscha.\nkobieta | 29.11.19, g. 23:18\nObiecuję się poprawić, ale nie za bardzo, ponieważ sama nie wiem, czy to możliwe.\nBo ja wiem, czy to mus się poprawiać? W czym? Jak?\nPiszesz intrygująco, to z pewnością. A że nie dla każdego? To też nic nowego, ani tym bardziej złego, że nie każdy jest w stanie wszystko w Twoich tekstach dostrzec, tym samym docenić. Jeśli o mnie i moje nie/zrozumienie chodzi, po prostu – nawiązując do fal ;) – gdzieś nam się częstotliwości nadawania i odbioru tu rozminęły. Tak ja to widzę.\nkobieta, Gdańsk | 29.11.19, g. 23:28\nŚniąca:), do Ciebie akurat chciałabym trafić, te samochody. Znaczy chaos.\nCały czas, martwię się o zapis, że niedobry, niedostatecznie dobry. Jednakże nie przejmuj się, to moje naturalne zrzędzenie na siebie samą. Nigdy nie dorastam.\nPrzyjmuję i poszukam klucza, ale może go nie znajdę.\nkobieta, Łódź | 29.11.19, g. 23:56\nPrzykro mi, Asylum, z trudem dobrnęłam do końca, a w dodatku nic z tego nie zrozumiałam. Przeczytałam komentarze, ale niewiele mi one dały – nie udało mi się pojąć, o czym jest opowiadanie.\n– Co to jest mądrość? Zdefiniuj? – odciął się. Nienawidził jej porannych sentencji przy energiserze, gdyż niczego nie wnosiły. I to imię, na które nalegała, potem ta przeprowadzka. Chociaż to przecież była jego decyzja, a ona się na nią zgodziła. Pracowała w utylizacji śmieci, a on szukał, nie było zapotrzebowania na teoretyków, przecież wszystko zostało rozstrzygnięte. A może nie? Póki życia, póty nadziei. Potrzebował na gwałt nowego kontraktu na pracę. – Zagłosowałaś na „Tak”, że ci przypomnę! Za mało bierzesz mnemozyny? – nie odmówił sobie ironii. ―> Nie łączyłabym didaskaliów z narracją. Proponuję:\n– Co to jest mądrość? Zdefiniuj? – odciął się.\nNienawidził jej porannych sentencji przy energiserze, gdyż niczego nie wnosiły. I to imię, na które nalegała, potem ta przeprowadzka. Chociaż to przecież była jego decyzja, a ona się na nią zgodziła. Pracowała w utylizacji śmieci, a on szukał, nie było zapotrzebowania na teoretyków, przecież wszystko zostało rozstrzygnięte. A może nie? Póki życia, póty nadziei. Potrzebował na gwałt nowego kontraktu na pracę.\n– Zagłosowałaś na „tak”, że ci przypomnę! Za mało bierzesz mnemozyny? – nie odmówił sobie ironii.\nCoż, więc już wiesz, dlaczego? ―> Literówka.\nAlojz otworzył drzwi morskiej tawerny. ―> Masło maślane – tawerna jest morska/ nadmorska z definicji.\n– Mówisz-jest. – Lina zamilkła. ―> Raczej: – Mówisz i jest. – Lina zamilkła.\n– Wybierz ten, to Skoda 9Tr… ―> – Wybierz ten, to skoda 9Tr…\n…po czym dalej piął się w górę… ―> Masło maślane – czy można piąć się w dół?\nPoprawiłem taśmy plecaka, mocniej chwyciłem rączkę walizki i poturkotałem w kierunku schodów. ―> Czy na pewno poturkotał?\nZa SJP PWN: turkotać «o motorach, maszynach, pojazdach będących w ruchu: wydawać krótkie, szybko następujące po sobie dźwięki»\n…wsiadł do trolejbusu numer “21”… ―> Czemu służy cudzysłów?\nZieliński zdał egazmin śpiewająco… ―> Literówka.\n- Lina, o co chodzi? ―> Zamiast dywizu powinna być półpauza.\nChce pan profesor się założyć , czy skończę? ―> Zbędna spacja przed przecinkiem.\nOdczekał chwilę i dodał – Uszanowanie, profesorze. ―> Odczekał chwilę i dodał: – Uszanowanie, profesorze.\n…a miał wtedy czarną Fedorę… ―> …a miał wtedy czarną fedorę…\nJa tam wolę kapelusze Trilby. ―> Ja tam wolę kapelusze trilby.\n…a ja pojechałem dalej do stoczni Komuny Paryskiej.\nPo pracy pojechałem do… ―> Czy to celowe powtórzenie?\nPrzymierzałem wiele rodzajów: Fedorę, Trilby, Homburga, kowbojski, Akubrę, lecz czarna Fedora była najlepsza. ―> Przymierzałem wiele rodzajów: fedorę, trilby, homburga, kowbojski, akubrę, lecz czarna fedora była najlepsza.\n– Może Jelcz, lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku? ―> – Może jelcz, lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku?\nTrajtek zatrzymał się. Wika poleciała na niego… ―> Poleciała na trajtka?\n…wżerały się w flanelową kratkę. ―> …wżerały się we flanelową kratkę.\nPodobno powstały w ramach pierwszej spółdzielni mieszkaniowej w tym nadmorskim mieście, kiedy powstawało z niczego. ―> Powtórzenie.\nZatrzymał się przy Jelczu… ―> Zatrzymał się przy jelczu…\nSyreny statku Batorego zabuczały. ―> Syreny statku Batory zabuczały.\nkobieta, Gdańsk | 30.11.19, g. 10:49\nDziękuję, Reg, za przeczytanie! Bardzo. Błędy poprawię, niestety, dopiero w niedzielę wieczorem.\nSzczególnie dziękuję Ci za pokazanie przykładu na dłuższym fragmencie. O nazwach własnych postaram się już zawsze pamiętać. No i spróbuję popracować nad didaskaliami.\nNad jednym słowem tylko zastanawiam się “turkotanie”. Kiedy ciągniesz za sobą walizkę po podłożu z płyt chodnikowych, kółka, natrafiając na spoiny, wydają regularne dźwięki.\nI mi jest przykro mi, że musiałaś przedzierać się przez ten tekst, a potem jeszcze przez tony moich wyjaśnień.\nkobieta, Łódź | 30.11.19, g. 14:10\nBardzo proszę, Asylum. Cieszę się, że uznałaś uwagi za przydatne. ;)\nNad jednym słowem tylko zastanawiam się “turkotanie”. Kiedy ciągniesz za sobą walizkę po podłożu z płyt chodnikowych, kółka, natrafiając na spoiny, wydają regularne dźwięki.\nAle nie napisałaś, że walizka była ciągnięta, że to kółka turkotały. Napisałaś: Poprawiłem taśmy plecaka, mocniej chwyciłem rączkę walizki i poturkotałem w kierunku schodów. – a ja nijak nie potrafiłam zobaczyć turkoczącego bohatera.\nKiedy idę ze sklepu do domu i ciągnę torbę z zakupami, turkoczą kółka torby, nie ja.\nAsylum, niech Ci nie będzie przykro. Nie musiałam przedzierać się przez opowiadanie. Zrobiłam to z własnej i nieprzymuszonej woli. ;)\nkobieta, Łódź | 30.11.19, g. 14:47\nI jeszcze pomyślałam, że turkot to odgłos, a odgłosem nie można udać się dokądkolwiek. Gdyby przysłowiowy Kowalski ciągnął jakiś pakunek, a ten, przemieszczając się, wydawałby odgłos szurania, chyba nie powiedziałabyś, że Kowalski chwycił pakunek i poszurał w stronę magazynu.\nkobieta, Gdańsk | 30.11.19, g. 19:21\nZauważyłaś drugą, po zapisie myśli, ważną dla mnie sprawę! :) Z punktu widzenia poprawności i logiki masz sto procent racji z turkotaniem kółek po bruku.\nDlaczego ważna? Nadużywam, zwłaszcza czasowników w ten sposób, najczęściej robię to bezwiednie. Młody chłopak z walizką stanowią dla mnie jedno ciało, turkoczące. To błąd.\nReg, a gdyby było tak zapisane, też razi:\nPoprawiłem taśmy plecaka, mocniej chwyciłem za rączkę walizkę i poturkotaliśmy w kierunku schodów.\nkobieta, 48 lat, Kraków | 01.12.19, g. 14:27\nIntrygujące, ale przyznam, że mimo dwukrotnej starannej lektury się zgubiłam, a potem ma dodatek przeczytałam wyjaśnienia autorki i wtedy już okazało się, że zupełnie nic nie zrozumiałam z samego tekstu, w sensie – z tego,co jest w nim niejasne i kodowane. Muszę jadnak zdecydowanie docenić nastrój i umiejętność jego kreowania.\nkobieta, Łódź | 01.12.19, g. 15:52\nAsylum, owszem, mnie razi, albowiem odgłosem/dźwiękiem – w tym przypadku turkotaniem – nie można się poruszać. To ruch walizki sprawia, że słychać turkot.\nGdyby chłopak i walizka mieli stanowić jedno ciało, to co z plecakiem? Czy on też turkotał?\nProponuję: Poprawiłem taśmy plecaka, mocniej chwyciłem rączkę turkoczącej walizki i udałem się w kierunku schodów.\nkobieta, Gdańsk | 01.12.19, g. 16:13\nPięknie dziękuję, Jurorko Ninedin za komentarz!:), wszystkim jurorom dziękuję. Strasznie fajny konkurs, tak szybko rozstrzygnięty i w dodatku kawał solidnej roboty wykonaliście z komentarzami do takiej liczby tekstów. Dziękuję. :-)))\nMiło mi, że intrygujące, ale psiakostka – niezrozumiałe, zagmatwane. Muszę oswoić się z myślą, że większość osób tak odbiera moją pisaninę, przyjąć, że jest nie do odkodowania. Pisać pewnie będę dalej, ponieważ silniejsze ode mnie, ale muszę zdecydowanie ostrożniej, jeśli w ogóle, zamieszczać. Nie potrafię ocenić poziomu mglistości swojego tekstu.\nEdit: Reg, w takim razie poprawiam i podziękowania za propozycję ślę. :)\nkobieta, Łódź | 01.12.19, g. 16:46\nBardzo proszę, Asylum. Miło mi, że mogłam się przydać i PSNP. ;)\nkobieta, Warszawa | 04.12.19, g. 21:34\nNie zrozumiałam, ale czytało się przyjemnie :)\nkobieta, Gdańsk | 04.12.19, g. 22:23\nDziękuję Anet za mikołajkowy prezent – przyjemne :) Bardzo się z niego ucieszyłam!\nA ze swoją niejasnością spadłam już do najniżej położonych części podziemi greckiej mitologii. Tartar? W oddali majaczy się jakaś góra. Tak, góra, to ta Syzyfową zwana.\nmężczyzna, 24 lata, Zielona Góra | 06.12.19, g. 23:02\nJakbym miał powiedzieć swoje odczucia po przeczytaniu Twojego opowiadania, wręcz zacytowałbym komentarz Anet – po prostu jedno krótkie zdanie ;D\nNo bo tak… masz nie typowy styl – jest to pierwsze dłuższe opowiadanie jakie przeczytałem u Ciebie, więc nie wiem czy inne są podobne, ale budowa zdań i sprawność w czytaniu są bardzo na plus. Tekst wciąga – jest podzielony na ileś tam części, no i chyba za każdym razem gubiłem się kto jest kim, ale jednak myślałem, że gdy dotrwam do zakończenia to pomyślę – aaa, to o to chodziło! No tego nie miałem :D Musiałem przeczytać Twój komentarz i dopiero wtedy pomyśleć nad tym tekstem. Ale to chyba tak już jest, że jeden załapie, a drugi nie. Mimo, że zaliczam się do tych drugich, to nie uważam to że jest to wada opowiadania. Po prostu nie każdy ma na to głowę ;p\nTo opowiadanie to jedna wielka zagadka – wymagająca. Doceniam, jak ktoś to załapał, ale jeszcze bardziej, że ktoś wpadł na taki pomysł.\nTrochę miałem tu jak z wierszem, którego nie rozumiem, a z jakiegoś powodu mi się podoba ;D\nZaszyfrowane te światy tworzysz…\nDobra, to na tyle… nowy odcinek The Mandalorian czeka ;D\nkobieta, Gdańsk | 06.12.19, g. 23:18\nDziękuję, ND, za przeczytanie i włożony trud! Jeśli czytało się przyjemnie, to dla mnie super, gdyż z tym boje-cimoje toczę na różnych płaszczyznach (i zawodowych, i okazuje się opkowych też). Nie rozumiem tego swojego pisania, tak od początku do końca. Również nie chcę się poddać zapisom – z nimi ciągle spieram się, chociaż w przeważającej większości w końcu uznaję, że nie miałam racji, ale dlaczego nie potrafię od razu przyjąć – nie wiem. Zagadka?\nDzięki za wskazanie tekstu.:) Jutro, ale może być bardzo, bardzo późno, ponieważ weekendy są w pewnym stopniu nie moje.\nmężczyzna, 24 lata, Zielona Góra | 06.12.19, g. 23:26\n“Dzięki za wskazanie tekstu.:) Jutro, ale może być bardzo, bardzo późno, ponieważ weekendy są w pewnym stopniu nie moje.”\nI tak teraz myślę, jaki ja Ci tekst wskazałem…\nThe Mandalorian? Jeśli tak, to jest serial :D :D\nkobieta, Gdańsk | 06.12.19, g. 23:32\nkobieta | 31.12.19, g. 23:36\nFale rozbijały się o falochron\nTrochę to… maślane masełko.\nkroplami opalizującej cieczy\nOd kiedy woda (morska) opalizuje? Czy to nie woda i zaraz o tym powiesz?\nWit ustawił znacznik na jednej, która właśnie się budowała i śledził ją.\nFale się nie budują. Narastają, powstają, tworzą się.\nzdążając z impetem\nZdążanie jest za dostojne, żeby to robić "z impetem".\nSformowała z piany kolorową grzywę\nspływała na podobieństwo olejnej farby\nprzecież dlatego nalegał, aby właśnie tu przyjechali\nCzy manualność ma znaczenie? Bo nie wydaje mi się pasować.\nSzkoda, że nie było umysłowych wózków inwalidzkich\nŻe nie ma – to ogólny fakt o tych wózkach.\nNowe zdanie dużą literą.\nSkazałeś go na życie po jego kres.\nJeśli po kres życia, to nie jest zbyt logiczne. Wszystko kończy się na końcu.\nDo tanga trzeba dwojga, ciągle jeszcze.\nTrochę za bardzo żywcem przenosisz rozmowy do literatury. Dialog w opowiadaniu nie jest bezpośrednim zapisem rozmowy.\nDziesięć lat już wymyślasz i co? Nic, jedno wielkie nic!\nNon sequitur. Co prawda można się domyślić, o co chodzi, widać, o co się kłócą… ale trochę jednak non sequitur.\nsentencji przy energiserze\nChociaż to przecież\nDałabym "choć" ze względu na brzmienie.\nnie było zapotrzebowania na teoretyków, przecież wszystko zostało rozstrzygnięte\nJeju, ludzie, czemu wszyscy myślą, że da się osiągnąć granice wiedzy?\nnowego kontraktu na pracę\nNowego kontraktu; albo nowej umowy o pracę. Albo nowej posady.\n– nie odmówił sobie ironii.\nKawa na ławę, widać to w dialogu.\npowstrzymując w ostatniej chwili odruch uderzenia\nHmm. To nie jest całkiem jasne.\nNo to, cześć\nNo, to cześć.\nNie wiem, przecież wiesz…\nW sumie niewiele mi mówią te dialogi.\nTo przecież niemożliwe, aby było możliwe.\nNie za dużo tych pięter?\nmiejsca swojego dzieciństwa\nMiejsca, gdzie spędził dzieciństwo.\nTo myśl dziecka?\nmęczył ten napływ obrazów i dźwięków, lecz cieszyła każda radość\nTrochę to niezręczne. Przede wszystkim – radość nie jest policzalna.\nNo to, w co\nNo, to w co.\n– Toć to okrąglak, w którym się rozpakowywaliśmy i rozchodzące smugi?\nNie baw się w Jacka Dukaja, nie warto. Te wysokie, książkowe słowa nie pasują do dziecka – może jest to częścią Twojej koncepcji (mała SI? designer babies?) i potem się rozjaśni. Ale jeśli nie, to niedobrze.\nPolubiła tego chłopca od przedwczoraj\nChłopiec od przedwczoraj?\nStarała utrzymać się w ryzach\nTutaj "się" trzeba przykleić do "starała": starała się utrzymać w ryzach.\nprzesyłała sygnały, wcześniej aktywując mu rytm snu\nAnglicyzm. Aktywowawszy, ale to okropnie brzmi. Chyba lepiej by było przeformułować całość.\ni korygując obrazy nadawała\nWtrącenie: i, korygując obrazy, nadawała.\nNienawidziła magii, ale sięgała do niej, gdy była bezradna.\nHmm. A może właśnie dlatego?\nprzeżyć pozyskane opowieści\n"Pozyskane" wytrąciło mnie z rytmu.\nZalał go zapach\nLiczba mnoga, to wiele zapachów.\nciesząc się że\nCiesząc się, że.\nszybciej zaczęły wywijać\nNienaturalny szyk: zaczęły wywijać szybciej.\nwykrzyknęła, śmiejąc się perliście\nBudowniczowie, zdaje mi się.\nzaczęli ją zagrzewać do rozgrywki\nCoś mi tu nie brzmi. Sama nie wiem.\nZakończyć trzeba coś. Bez dodatków można skończyć.\nMasz i zobaczymy?\nMasz, i zobaczymy – dwa zdania sklejone przecinkiem.\nopowiedział mi tę, ponoć prawdziwą historię\nWtrącenie: opowiedział mi tę, ponoć prawdziwą, historię.\nco się dzieje, skąd to zainteresowanie dżojstikiem i coś jeszcze nawijał jak to on\nCo się dzieje, skąd to zainteresowanie dżojstikiem, i coś jeszcze nawijał, jak to on.\nKres nie mógł doczekać się\nNienaturalny szyk: nie mógł się doczekać.\nNic, kurna, z tego nie kumał, co go interesowały te funkcje falowe.\nNierówny styl – co go obchodziły, tak. Ale "interesowały" się odcina od tła.\nRaki to podobno\nRaki, to podobno.\nLina będąc Alojzym\nLina, będąc Alojzym.\nNo, to idę.\nZrolował śpiwór, aby łatwiej było go nieść i zajął się swoimi sprawami.\nWtrącenie: Zrolował śpiwór, aby łatwiej było go nieść, i zajął się swoimi sprawami.\nKiedy tu przyszli ojciec wyjaśnił\nZdanie podrzędnie złożone: Kiedy tu przyszli, ojciec wyjaśnił.\nBarwy były wysycone\nRaczej nasycone, spójrz na korpus: https://sjp.pwn.pl/korpus/szukaj/wysycone.html\nokienkami z dziwnymi szelkami\nJeśli będziesz się zastanawiał to nic z tego\nJeśli będziesz się zastanawiał, to nic z tego.\nKiedyś noszono je.\nMoją matką to ty nie jesteś.\nMoją matką, to ty nie jesteś.\nDopiero co, przeprowadziłem\nNie mam pojęcia, skąd wzięłaś ten przecinek.\nW sumie idiom brzmi, "ślepy traf", ale Twoja wersja jest dziwnie fajna.\nO, znaczy się jestem tym razem chłopakiem.\nWtrącenie: O, znaczy się, jestem tym razem chłopakiem.\nNadmiarowe, samo "dalej" spokojnie wystarczy.\nprzebłyskiwały szarą bielą\nSzara – a przebłyskuje?\nudałem się w kierunku schodów\nSzumne to "udałem się".\nzacząłem turlać się po schodach\nlekko pokruszone, za to ergonomiczne\nStromą skarpę gęsto porastały srebrnozielone płożące się jałowce i przebarwiające się ognistoczerwone krzaki dereni.\nOgnistoczerwono (jak się przebarwiające?) – poza tym, który z tych szczegółów widzimy najpierw?\nstawiłem się na przystanku przed czasem\n"Stawić się" można na wezwanie, ale na przystanku? Nie…\npróbując poznać nowe dla mnie miejsce w świetle dnia.\nMało naturalne. Wycięłabym na pewno "dla mnie", to dziwne zastrzeżenie, bo nowość w tym sensie jest zawsze relatywna.\nWiatr był nieprzyjemny.\ndrugi mężczyzna w kapeluszu. Ten z kolei miał czarny i jakby większy.\nCo kapelusz miał czarne?\nten pierwszy szary\nTen pierwszy, szary. I chyba jednak dopisałabym, co pierwsze.\nUchyla się kogo, czego? kapelusza.\nA potem nagle, czarny kapelusz przestał się dosiadać.\nA potem, nagle, czarny kapelusz…\nwidziałem, że za wszelką cenę chce opanować jakąś emocję\nOj, łopatą to kładziesz.\na ponieważ chyba nie pomogło\nnie mogłem powstrzymać się\nSzyk: nie mogłem się powstrzymać.\nskrzydła ćmy w bliskości silnego źródła światła.\nTo nie brzmi naturalnie.\nWie , pan\nPo co Ci ten przecinek?\nspoza bieżącego programu.\ni wrócił do pamiętnego dnia.\nPokazujesz to w dwóch miejscach, nie trzeba w trzecim.\nzdumienie ze strony kolegów\nPodał mi kartkę.\nA czemu tak formalnie?\nBez przecinka w środku zdania.\nPo prostu, słów mi zabrakło\natomówkach. Radził się, czyby nie pójść na podyplomówkę\nRym. I "czy by nie pójść na podyplomowe".\ndumny jak skurczybyk\nPierwszy raz widzę taką konstrukcję.\nna przystanku dużo przed czasem odjazdu\nHmm. Ciut za kolokwialne.\nkiedy przyszedł powitałem go:\nPrzedziel orzeczenia: kiedy przyszedł, powitałem go.\n– Uszanowanie profesorze.\nI oddzielaj wołacz: uszanowanie, profesorze.\nLina może za mną nie podążyć.\nMam wrażenie, że to anglicyzm. W każdym razie nie jest naturalne.\nz rezerwowych źródeł z przedziwnych zasobów\nCzyli skąd w końcu?\nTak i nie wiem co dalej?\nTak, i nie wiem, co dalej? Nie bardzo rozumiem?\nNie martw się tato\nNie martw się, tato.\njak szalony będzie pracować\nNienaturalny szyk: będzie pracować jak szalony.\nPrzed chwilą narracja była pierwszoosobowa?\nkiedy ktoś wpatrywałby się w nie wystarczająco długo, spowijała zielona mgiełka.\nKiedy ktoś wpatrywał się. I co ma istnienie mgiełki do obserwatora? Tak, wiem, że chodzi Ci o to, że jest ledwo widoczna i trzeba się przypatrzeć, ale jednak.\nkrzyknęła dziewczyna do chłopaka wyciągając\nKrzyknęła dziewczyna do chłopaka, wyciągając.\naby zerknął przez okno.\n"Aby" zwraca na siebie uwagę. Nie nadużywaj.\nmiała przez pierś przewieszoną konduktorkę z czarnej skóry\nNie dam głowy za ten szyk.\nzdjęła mu skrawek papieru toaletowego w trolejbusie, który zapomniał odlepić przed wyjściem\nSzyk! Przecież to nie trolejbus odlepił, nie? Zdjęła mu w trolejbusie skrawek papieru toaletowego, który zapomniał odlepić.\nOjciec doradził mu ten papier, ponieważ plastry się skończyły, a krew nie chciała przestać lecieć. Żenada.\n"Ponieważ" jest bardzo książkowe na tle, zwłaszcza "żenady".\nZwykle pisze się: poczerwieniał.\nWice to nie przeszkadzało wręcz fascynowało, lecz czuł się wtedy jak totalny dziwoląg.\nPrzecinki: Wice to nie przeszkadzało, wręcz fascynowało, lecz… Kiedy się czuł jak dziwoląg?\nnastała cisza przerywana bębnieniem drążków o dach\nTo nie było ciszy.\nTrajtek zatrzymał się. Wika poleciała na Marka\nDobrze by było zrobić to dynamiczniej.\nCzuł jak oddychają\nCzuł, jak oddychają.\nCo u licha ona targa\nWtrącenie: Co, u licha, ona targa.\nwłosów, które zabłądziły mu na twarz\nHmm. No, nie wiem. Batos.\nPrzystanęli na piętrze.\nwiesz nie byłem\nWiesz, nie byłem.\nChyba jest to możliwe?\nSzyk trochę nie teges.\nDrzwi do mieszkania były uchylone. (…) Z mieszkania dobiegała\nPowtórzenie – pierwsze "mieszkanie" bym wycięła.\nchyba Marooned z płyty Division Bell?\nKsiądz to wie?\nzobacz kto to?\nZobacz, kto to?\nstała, starsza kobieta\nPrzecinek między podmiotem, a orzeczeniem? No, naprawdę.\nA ty Wika poczekaj na zewnątrz i wyłącz na Boga tę muzykę.\nWtrącenia: A ty, Wika, poczekaj na zewnątrz i wyłącz, na Boga, tę muzykę.\nuwalniając falę gorąca zmieszaną z lekarstwami\nMmm, no, nie wiem.\nwycofała się na balkon, starannie zamykając wejściowe\nwcisnęła przycisk stopu na magnetofonie\nWtedy muzyka by się urwała, więc byłby dowód.\nbetonowym, balkonowym murku\nBez przecinka, grupa nominalna.\nokolone balkonami na każdym poziomie, wspólnymi dla dwóch mieszkań\nNie całkiem jasne.\nBalkony otwierały się na podwórko\nWychodziły, to nie drzwi.\nJa może i to rozpoznam, ale dlaczego miałaby to wiedzieć Wika? A przypadkowy czytelnik? Czy możesz oczekiwać, ze będzie wiedział, jak wygląda akurat brzoza brodawkowata?\ndereniami to on zarządzał\nJak się zarządza krzakami?\ninne dzieciaki niż oni jeszcze kilka lat temu\nCo próbujesz powiedzieć? Numerycznie inne, czy jakoś odmienne?\npamiętasz, jak wybiliśmy okno pani Ulrich\nPytajnik na końcu pytania.\nMatko, tylko czekałem jak pas wiszący na ścianie, pójdzie w ruch.\nNienaturalne: Matko, tylko czekałem, aż pas pójdzie w ruch.\nZieleni się i niedługo będą kwitnąć kasztany i będzie matura.\nZieleni się, i niedługo będą kwitnąć kasztany, i będzie matura.\nPrzecież nauki ścisłe ciebie nie interesują.\nCię nie interesują, chyba, że to "ciebie" jest w kontraście do kolegi, którego właśnie interesują.\nI co to już?\nI co, to już?\npopatrzył na swoich rodziców\n"Swoich" zbędne, wiemy o tym.\nWażna każda pojedynczość, to buduje.\nDlaczego zawsze przy Twoich tekstach mam uczucie, że jestem na progu zrozumienia, o co chodzi, ale nie mogę uchylić zasłony?\nw jakim kształcie to nie ma\nW jakim kształcie, to nie ma.\nPrzyglądali się jak znika.\nPrzyglądali się, jak znika.\nSą emocje, i to sporo, więc trudno powiedzieć coś obiektywnego. W ogóle mówisz nie wprost, do tego stopnia, że znowu nie wiem, o czym napisałaś – ale czuję, że coś miałaś na myśli. Uch, frustrujące. Umknęło mi nawet to, że emocje są zapisane w trolejbusach, co zauważył CM – ale to dlatego, że nie tylko trolejbusowe wspomnienia przywołujesz.\nNie umiem też skojarzyć katastrofy w ultrafiolecie z treścią opowiadania.\nUnikalny oznacza “dający się uniknąć” natomiast unikatowy to “wyjątkowy, niespotykany”.\nPWN się nie zgadza: https://sjp.pwn.pl/szukaj/unikalny.html\nPonieważ królował pogląd, że kiedy wymażemy wszystko i wszystkich, to odrodzi się Ziemia i ludzie, że cywilizacje funkcjonują w cyklach i jest to zjawisko naturalne.\nW życiu bym na to nie wpadła, ale też nie jest to bliskie koleinom, którymi toczy się moje myślenie.\nNiech no tylko wpadnie Tarnina, pomyślał sobie wtedy. Lubił straszyć Tarniną.\nWiele ludzkich żyć, wiele dramatów, ale wszystkie mają wspólny mianownik.\nNo, właśnie – powinny. Ja go nie widzę, niestety. Może to oko mojej duszy ma astygmatyzm…\nkobieta, Gdańsk | 01.01.20, g. 00:26\nTarnino:), dotarłaś! Jesteś niezawodna, ale będę miała dzisiaj-jutro zagwozdkową przyjemność:DDD\nkobieta | 01.01.20, g. 00:30\nJestem nierychliwa, ale w końcu docieram XD\nkobieta, Gdańsk | 01.01.20, g. 22:40\nDzień dobry, Tarnino, już w 2020:)\nBardzo napracowałaś się przy tym moim tekście, dziękuję. :) Żadnej przyjemności z przeczytania nie miałaś, niestety, przy takiej mnogości błędów. :(\nPrzecinki poprawione. Widzę, że szczególnie giną mi te przy wołaczach, błędnie je też stawiam przy „to”. Natomiast za przecinki między podmiotem, a orzeczeniem idę na miesiąc do kąta. Głupio:(\nKurcze, a sprawdzałam po wynikach i niestety tych błędów nie zauważyłam.\nZgoda “maśli się”. Jak inaczej nazwać falochron – murem oporowym? Dziwnie byłoby, chyba. Dobrze, pomyślę: zapora betonowa, bulwar… chyba, żeby zrobić coś z wodą.\nZmieszana z olejem, dlatego ładnie opalizuje. :)\nNiekoniecznie, zastanawiałam się nad tym formowaniem fal. Powstają od podstaw, jak dom i ogromnieją, nawarstwiają.\nZdążanie jest za dostojne, żeby to robić "z impetem”.\nDlaczego? Impet to siła, rozmach w działaniu, a fala to ma, lecz przecież zaczyna pomału i wzbiera.\nOdnośnie zdążania: https://sjp.pl/zdążaćhttps://sjp.pl/\nUtrzymuję metaforę, czyż olej, benzyna nie jest w kolorach, zwłaszcza, w świetle dziennym. :)\nJak to co? toż woda, dalej utrzymujemy metaforę i dojaśniamy. ;)\nWszystko od razu chciałabyś wiedzieć, a potem będzie, że infodump za infodumpem wstawiam. Jeszcze nie wiadomo – kto? Trzeba poczekać. ;)\nMa znaczenie, ponieważ to przyszłość. Prócz niej (manualnych zabawek) jest też wirtualno-zmysłowa rzeczywistość i wszczepy. Ojciec skonstruował mu, tak jakby, „drewnianego konika”, by mógł z niej korzystać itd., posługując się dłońmi.\nMhm, ogólny fakt, zgoda. :) Wprowadza pytanie o kondycję chłopca, jego dopasowanie i elementy tego świata.\nTak, na ogół tak, ale jeśli kontynuujemy zdanie, to może być małą.\nDlaczego? Ojciec powołując go do życia skazał jednocześnie na szybką śmierć, ponieważ ten świat się kończy, ginie. Mamy tutaj sens: skazać kogoś na życie (dać je mu), jednocześnie wiedząc, domyślając się, że koniec będzie bardzo bliski i że narażamy dziecko na cierpienie, w dodatku bez możliwości przeżycia młodości i dorosłości.\nNiejasne? Jest potoczne, zgoda. Opisywany świat jest wciąż jeszcze taki, że do urodzenia dziecka potrzeba dwóch płci i naturalnego aktu połączenia dwóch zestawów genów, komórki i plemnika. Laboratoryjny proces łączenia komórek żeńskich i męskich szwankuje, jest niedoskonały. Nawet nie dlatego, że jest technologicznie nieosiągalny, ale ludzkość straciła zainteresowanie dopracowaniem tego zagadnienia/tematu, gdyż pojawiły się sprawy ważniejsze: zamknięcie obecnego cyklu (posprzątanie po sobie) i przygotowanie Ziemi do odrodzenia życia.\nHmm, błąd formalny, jeśli stwierdzenie pada w dialogu? Wynikanie w rozmowie, która niekoniecznie jest ścisła i wprost. :)\nNo, niestety, to raczej typowe:D\nTu, nie jestem pewna, czy bez dopełnienia, gdyż umów o pracę nie było, wyłącznie projekty.\nWidać i nie widać, próbuję dookreślać, bo ciągle mnie nie rozumiecie, więc skupiam się, kiedy tylko mogę na didaskaliach. :D\nA co niejasne? Zatrzymał się przed uderzeniem.\nTu bez przecinka przed “że”, ponieważ wyrażenie. :)\nKolejne zdania wyjaśniają, przecież?\nDużo, ale ja tak lubię przeciwieństwa i opozycję, że nie mogę się powstrzymać xd\nRaczej zabarwienie narratora POV chłopca.\nTak, szukał i odnalazł w tej bazie wraków zapasowe źródła.\nTo prawda, lecz już uśmiech na twarzach rodziców jest policzalny, czyli chwile radości, zdarzenia.\nTarnino? nie śmiałabym. :) Zajezdnia trolejbusów jest okrąglakiem, tj. budynkiem w kształcie walca z „czapką” dachu, w nim rozłożyli swoje rzeczy, czyli rozpakowali się. Dziecko widziało coś więcej niż ojciec. Obraz pokazywany mu przez Linę rozmazywał się.\nTu, zostawię, może być anglicyzm, Lina myśli technicznie: aktywacja-dezaktywacja.\nTu, pomyślę, chociaż w tym momencie dla niego były to pozyskane historie, jak z marketu, jak informacje, pliki ściągane z z sieci.\nHmm, racja, było ich wiele, ale zmieszane w jeden, chociaż pewnie masz rację, z tej mieszanki dałoby radę wyniuchać pojedyncze. Zmieniłam. :)\nPoprawiłam, ale jesteś pewna, Tarnino? to używane wyrażenie – „nieobecny wzrok”.\nNormalnie, nie przesadzaj. :)\nBo to było tak: wieczór, latarnie słabo oświetlają, ciemne drzewa i spomiędzy nich coś połyskuje, lecz nie białe, bo brudne, więc szare.\nSzumne to "udałem się”.\nAno:), zmieniłam na „poszedłem”, chociaż chciałam lekko stylizować na tamte czasy, trochę inaczej się mówiło.\nErgonomia, przecież wiesz, czym to się je. W przypadku schodów właściwa proporcja h:s bardzo pożyteczna – niemęczące wchodzenie. ;)\nHmm, trochę to jest jak stawienie się, wezwanie było jego własne, aby zdążyć na czas i do pracy.\nNiekomfortowy. Zawiewał, zimno:)\nToż muszę, bo ciągle słyszę/czytam, że niezrozumiałe. :D\nPoprawiłam, Tarnino, ale to słowo było ze stylizacji starszego pokolenia.\nOk, zostaje, pomimo anglicyzmu. ;)\nBo to jeszcze przedwojenny profesor. :)\nMi zdarzało się usłyszeć. :)\nZ akumulatorów, które uchowały się na zapleczu zajezdni trolejbusowej, ale chłopiec tego nie wie.\nTak, cisza (nie słychać było szumu zasilania), ale przerywana uderzeniem drążków o dach.\nJak? Co tu opisywać? Rzuciło ją na niego i tyle. :)\nPatos?, w końcu jakaś akcja. :) Czasami włosy osoby stojącej bardzo blisko przyklejają się, elektryzują.\nTak wie, też jest funem.\nDla mnie, ok. :) Kilka osób z rodziny przebywało w pokoju z chorym, a choroba trwała długo.\nNiejasne? Mamy budynek z balkonami na każdym piętrze, lecz nie pojedynczymi, lecz wspólnymi dla dwóch mieszkań. Do każdego mieszkania wchodzi się z balkonu, tak jak w falowcach.\nNie jestem pewna, czy nie może zostać, balkony otwierały przestrzeń budynku na podwórko.\nDba się o nie. Nawodzi, podlewa, przycina, i była to jego wyłączna „działka”, sąsiedzi nie wtrącali się. A z brzozą – wycięłam brodawkowatą:), ale dziadek Wiki znał się na roślinach, drzewach, on jej o tym powiedział.\nTeż chciałabym poznać odpowiedź na to pytanie. Próbuję ujaśniać, tak jak potrafię i zderzam się równocześnie z niezrozumieniem i wykładaniem „kawy na ławę”, jak mi słusznie punktujesz. Ponieważ… brak mi wyczucia, umiejętności?\nMówię, piszę nie wprost, a może po prostu inaczej? Umyka, bo patrzysz na tekst, a ja piszę, niestety, z błędami, które niwelują treść.\nUnikalny/unikatowy, – wyszłam z tego przez inne słowo – „wyjątkowy”, ale masz rację sprawa nie była jasna.\nTarnina, mi nie straszna. :) Może kiedyś uda się pójść z kawą/herbatą na Forty. Zwykła woda też wystarczy. :)\nCzy dramaty? Niekoniecznie. Drążymy swoje ścieżki jak Katiowe krety, cierpiąc na astygmatyzm.\npzd srd i dziękuję! za tyle włożonej przez Ciebie pracy i uważności. :)\nkobieta | 03.01.20, g. 18:02\nAno, prawda. Ale mogą się o ten falochron rozbijać bałwany, na przykład. Albo możesz to jakoś omówić.\nI gdzie to jest napisane, hmm?\nAle budowanie polega na dokładaniu cegiełek lub kamyczków, a nie na spiętrzaniu się jak woda czy skorupa ziemska w ruchach górotwórczych.\nCarissima, ten przykład miał być do mojej publicystyki, tej, co to ją napiszę, ale wykorzystam dla Ciebie (bo, kurcze, fajny). Porównaj:\nCzerwony Kapturek zdążała puszczą gęstą, pradawną, ku babci domostwu. Koszyczek niosła, w koszyczku zaś wino przednie i ciasto wyborne.\nCzerwony Kapturek popylała, kurna, przez chaszcze, wbić się babce na chawirę. Miała w koszyku jabola i makowca ze sklepu.\nNo, na rozpylonej wodzie kolorki się robią (zob. tęcza). Ale nad morzem tak to nie wygląda.\nAle czytelnik to wredna bestia z pustą, leniwą duszą i nie będzie się dokopywał :P A farba spływa inaczej niż woda (aaa, mam przymus postawienia przed "niż" przecinka, a wiem, że nie powinnam. Jak żyć?)\nWszystko od razu chciałabyś wiedzieć, a potem będzie, że infodump za infodumpem wstawiam.\nMa znaczenie, ponieważ to przyszłość. Prócz niej (manualnych zabawek) jest też wirtualno-zmysłowa rzeczywistość i wszczepy.\nOK, to przyjmuję. Ale "manualny gadżet" brzmi jak najnowsza, najbardziej bajerancka obieraczka do kartofli :)\nHmm, no, dobra. Ja to odczułam jako osobne zdanie, ale to chyba różnica interpretacyjna.\nOjciec powołując go do życia skazał jednocześnie na szybką śmierć, ponieważ ten świat się kończy, ginie.\nCarissima, wszystko się kończy i ginie. Myśląc w ten sposób, nie powinniśmy zaczynać niczego. A wiara, że można żyć i nigdy nie cierpieć, jest szkodliwie utopijna (zob. historia Buddy).\npojawiły się sprawy ważniejsze: zamknięcie obecnego cyklu (posprzątanie po sobie) i przygotowanie Ziemi do odrodzenia życia\nMogłaś to jaśniej pokazać… fajne by było.\nWłaśnie nie byłam tego pewna, stąd moje zastrzeżenie (co prawda). Ale jednak dialog w literaturze nie odzwierciedla ściśle tego, co ludzie mówią. Przykład z ostatniej chwili – zamiast "dziękuję" powiedziało mi się dziś "dzień dobry". W opowiadaniu można by coś takiego dać tylko po to, żeby pokazać roztrzepanie bohaterki (a ja przecież jestem stuprocentowo wydajna ;) i nigdy, przenigdy się nie mylę, nie?)\nSęk w tym, że ja też nie. Zdaje mi się, że użyłaś słowa, które wskazuje nie na to, co miałaś na myśli.\nNo, tak, ale dlaczego? Skąd to się bierze?\nNo, to po prostu: nowego kontraktu. Wiemy, co to jest kontrakt.\nbo ciągle mnie nie rozumiecie, więc skupiam się, kiedy tylko mogę na didaskaliach. :D\nO, Ty biedna, nieszczęśliwa :) Ale serio, nie tędy droga. I to nie dialogi są u Ciebie niezrozumiałe, tylko całokształt. Dialogi czasem są z kosmosu, ale w sumie trzymają się kupy.\nAle odruch? I "uderzenie" wymaga dopełnienia.\nNo, nie do końca (patrz wyżej).\nJak chcesz napisać "chatka", to nie pisz "budynek" :D\nZajezdnia trolejbusów jest okrąglakiem, tj. budynkiem w kształcie walca z „czapką” dachu, w nim rozłożyli swoje rzeczy, czyli rozpakowali się.\nWyłapałaś akurat to, do czego zastrzeżeń nie mam. Zazgrzytało mi "toć" (bardzo Dukajowe) i smugi, bo one nie wiadomo, skąd się tu wzięły.\nzostawię, może być anglicyzm, Lina myśli technicznie: aktywacja-dezaktywacja.\nA, to w porządku, ale zaznacz to mocniej w jej poprzednich wypowiedziach.\n… słodki Cthulhu, to do mnie już tylko Polsat dociera? :) Bo w życiu nie słyszałam (w telewizji się nie liczy).\nKiedyś noszono je. Bardzo dziwnie to brzmi.\nPrzesadzić mogę roślinkę, a to naprawdę brzmi dziwnie i nienaturalnie.\nNooo… połyskiwaniem bym tego nie nazwała, majaczeniem może.\nchciałam lekko stylizować na tamte czasy, trochę inaczej się mówiło.\nJakie czasy, nie wydawało mi się, żeby to było tak dawno?\nJest potrzebne, tylko przestawiłabym: zacząłem się turlać.\nWiem, ale kto tak mówi?\ntrochę to jest jak stawienie się, wezwanie było jego własne, aby zdążyć na czas i do pracy.\nOj, trochę kombinujesz.\nWiem, jaki wiatr jest nieprzyjemny – chodzi mi o to, żebyś to pokazała.''\nNie musisz. Niezrozumiałość Twoich tekstów leży bardziej w warstwie fabuły i języka. Emocje są w porządku.\nAle te źródła i zasoby są wydumane.\nNo, tak, tylko kazałaś mi sobie wyobrazić dwie sprzeczne rzeczy naraz.\nJa to z początku odczytałam idiomatycznie i doznałam oczopląsu :) Ale mogłabyś spojrzeć na scenę oczami jego albo jej (zwłaszcza, że to mają być wspomnienia zapisane w trolejbusie) i opisać wrażenia z tej chwili. A opisujesz z zewnątrz.\nCzasami włosy osoby stojącej bardzo blisko przyklejają się, elektryzują.\nKurczę, no, przecież nie to neguję. To "zabłądzenie" jakoś mi nie leży.\nKilka osób z rodziny przebywało w pokoju z chorym, a choroba trwała długo.\nZnowu się rozmijamy. Ja dałabym raczej "zapach lekarstw", bo same lekarstwa w powietrzu się nie unoszą.\nMamy budynek z balkonami na każdym piętrze, lecz nie pojedynczymi, lecz wspólnymi dla dwóch mieszkań.\nBrr, falowce. Same balkony zrozumiałam, tylko to okalanie trochę mnie zmyliło – na pewno nie oznacza ono ciągłego otaczania?\nNie mam stuprocentowej pewności, ale chyba nie.\nPróbuję ujaśniać, tak jak potrafię i zderzam się równocześnie z niezrozumieniem i wykładaniem „kawy na ławę”, jak mi słusznie punktujesz. Ponieważ… brak mi wyczucia, umiejętności?\nWyczucia i umiejętności zawsze można nabrać.\nTarnina, mi nie straszna. :)\nkobieta, Gdańsk | 03.01.20, g. 22:28\nmogą się o ten falochron rozbijać bałwany, na przykład. Albo możesz to jakoś omówić.\nOmówić – wykluczone. O tych bałwanach myślałam, ale to ciągle nie to, ponieważ nie ma burzy, a wybrzeże nie jest klifem, niemniej kombinuję:)\nJak to gdzie? Przecież to oczywiste, tylko woda zmieszana z olejem i z innymi pochodnymi ropy może dawać taki efekt.\nPowstają od podstaw, jak dom i ogromnieją, nawarstwiają.\nBuduje się też od podstaw: dół, wylewanie fundamentów, stawianie ścian albo szkieletu, konstrukcja dachowa i dach (nie mówimy o sprawach wcześniejszych, jak projekt, wytyczenie działki itd.). Fala powstaje też od zera:)\nW Twoim jest, ponieważ Kapturek nie przyśpieszał tylko szedł w kierunku, albo do chatki popylał. W przypadku fali – ona zdążała do brzegu (falochronu), a jej “szybkość zdążania” nie była stała, tylko zwiększała się. :)\nNa, na rozpylonej wodzie kolorki się robią (zob. tęcza). Ale nad morzem tak to nie wygląda.\nZależy ile ropy i zanieczyszczeń w wodzie. Ten świat jest martwy. Oceany i morza też. Przyjrzyj się jak rozbija się o brzeg ogromna plama oleju. :(\nŻyć trzeba, mus to mus :D, olej jak spływa, inaczej niż woda czy tak samo? Wyobraź też sobie frakcje cięższe, np. smary, woski.\nAle "manualny gadżet" brzmi jak najnowsza, najbardziej bajerancka obieraczka do kartofli :)\nMhm, to bajer w tamtym świecie:)\nTo prawda, zwróć jednak uwagę, że mamy do czynienia z decyzją samobójstwa całej ludzkości właśnie dla życia i z tego właśnie punktu widzenia, który przytaczasz. Było to istotą sporu: fala czy cząstki, tylko na poziomie całej zbiorowości. Pojedyncze życie w związku z tym nie było ważne. Ojciec Kresa miał inne zdanie na ten temat i próbował to udowodnić. Trafiłaś w środek tarczy:)\nSententcja to nie tylko wyrok. Pierwsze znaczenie.\nSą takie chwile, przez bliskich ludzi wręcz ulubione, śniadanie jest jedną z nich (my się śpieszymy, albo ci Oni i muszą nam wtedy koniecznie coś powiedzieć), kiedy wyrażają ważne, kontrowersyjne dla nas opinie, często lapidarnie, oceniając nas, nasze zachowanie itd.\nTy się mnie pytaj i ja będę Ciebie. Nie wszyscy tak mają, ale wtedy jest im dużo trudniej żyć, są bardziej depresyjni, ale tak wprost, a nie po kątach. No i znalazłoby się szereg innych powodów – hipotez\nAno właśnie, kontrakt jest niejednoznaczny, to porozumienie, pytanie, więc czego miało dotyczyć. :)\nO, Ty biedna, nieszczęśliwa :)… I to nie dialogi są u Ciebie niezrozumiałe, tylko całokształt. Dialogi czasem są z kosmosu, ale w sumie trzymają się kupy.\nEe:), odruch (kogo, czego?) uderzenia? Miało by być jeszcze, że “do niej”? Chyba jasne z kontekstu, nikogo poza nimi nie było.\nużywane wyrażenie – „nieobecny wzrok”.\nNie o tv chodzi, chociaż jej nie odrzucajmy wraz z Internetem – pochopnie :D. Mówiąc o objawach, często się tak określa pewien rodzaj kontaktu, a właściwie jego braku.\nW końcu to lata sześćdziesiąte ubiegłego wieku, było nie było prawie sześćdziesiąt lat temu, ponad pół wieku, jak epoka? :D\nBez się? Jest potrzebne, tylko przestawiłabym: zacząłem się turlać.\nW przypadku schodów właściwa proporcja h:s bardzo pożyteczna – niemęczące wchodzenie. ;)\nInżynier zwraca uwagę na takie sprawy. W zasadzie każdy, lecz inni nie zawsze wiedzą, co sprawia, że po niektórych schodach idzie im się z przyjemnością, a na innych potyka i męczy :)\nWiem, jaki wiatr jest nieprzyjemny – chodzi mi o to, żebyś to pokazała.’'\nHi, hi. To, nie horor, ale pomyślę o postawieniu kołnierza jesionki:)\nNiezrozumiałość Twoich tekstów leży bardziej w warstwie fabuły i języka. Emocje są w porządku.\nFabułę rozumiem, języka ni w ząb, chyba że chodzi o błędy, to tak. Dobrze, czyli emocje sobie odpuszczę :D\nZ akumulatorów, które uchowały się na zapleczu zajezdni trolejbusowej.\nGdzie tam, w każdej są awaryjne stacje doładowywania, nawet zestawy przenośne. Kiedy, np. trajtek zatrzyma się na skrzyżowaniu w tzw. martwym polu, podjeżdża pomoc techniczna i przeciąga go oraz lekko podładowuje.\nW tym przypadku narrator jest zewnętrzny, właśnie dlatego że wspomnienia zapisane są w impulsie elektrycznym trolejbusu. Trolejbus niejako odbiera/zapisuje pasażerów. Ważne, aby przekaz był silny. Lina i Kres mogą się wcielać w postacie, ale historii nie zmienią.\nNo pacz, pan, i powiadają, że jam niezrozumiała :DDD\nNie, są bardzo przyjazne, ciągną się na całej długości kamienic i są masywne, poprzedzielane dwoma klatkami schodowymi. :) Taki czworobok wygląda jak dwie litery C zwrócone w swoim kierunku. Każdy budynek ma tylko dwie klatki.\nW takim razie zostawię, architektoniczne\nWłaśnie nabieram, dzięki Tobie\nkobieta, Łódź | 03.01.20, g. 22:54\nTo może niech w te falochrony naparza morze albo inny ocean?\nkobieta, Gdańsk | 03.01.20, g. 23:11\nOcean nie, bo osadzone w konkretnym miejscu. Morze w zasadzie może:D być, tylko jakoś przeciwiałam się, ale teraz nie wiem czy słusznie, gdy napisałaś. Traktuję morze jako pewną całość i napisanie, że morze uderzało zdawało mi się dziwne, ale sprawdzę, co miałam w pierwszym pliku.\nkobieta | 04.01.20, g. 11:00\nO tych bałwanach myślałam, ale to ciągle nie to, ponieważ nie ma burzy, a wybrzeże nie jest klifem,\nNie musi być burzy, widywałam całkiem wzburzone morze tylko przy mocnym wietrze (5 w skali Beauforta).\nPrzecież to oczywiste, tylko woda zmieszana z olejem i z innymi pochodnymi ropy może dawać taki efekt.\nAha, chyba wiem, dlaczego się nie rozumiemy. Sęk w tym, że ten sam efekt może pochodzić od różnych przyczyn – a ja nie wiem, czy to olej na wodzie, czy elf się topi, czy kosmita nasikał… rozumiesz? To bardzo powszechny błąd logiczny.\nBuduje się też od podstaw: dół, wylewanie fundamentów, stawianie ścian albo szkieletu, konstrukcja dachowa i dach\nPrawda, prawda – ale to pozostaje dokładaniem nowych elementów, a nie zwiększaniem się liczności materii. ;)\njej “szybkość zdążania” nie była stała, tylko zwiększała się. :)\nDoobra, naprawdę nie wiem, skąd to wzięłaś.\nPrzyjrzyj się jak rozbija się o brzeg ogromna plama oleju. :(\nNie rozpyla się chyba. Tego akurat nie obserwowałam.\nolej jak spływa, inaczej niż woda czy tak samo?\nInaczej, zrób eksperyment.\nOjciec Kresa miał inne zdanie na ten temat i próbował to udowodnić. Trafiłaś w środek tarczy:)\nAno, chyba się z nim zgadzam.\nwyrażają ważne, kontrowersyjne dla nas opinie, często lapidarnie, oceniając nas, nasze zachowanie itd.\nAle to nie jest sentencja. Sentencje są już trochę ugruntowane w języku, to cytaty z różnych mądrych ludzi.\nkontrakt jest niejednoznaczny, to porozumienie, pytanie, więc czego miało dotyczyć. :)\nPytanie? Od kiedy?\nChyba jasne z kontekstu, nikogo poza nimi nie było.\nNiby tak, ale uderzyć można też np. ścianę.\nWiesz, co, tylko zupełnie na to nie wpadłam.\nInżynier zwraca uwagę na takie sprawy.\nTo, nie horor, ale pomyślę o postawieniu kołnierza jesionki:)\nGdzie tam, w każdej są awaryjne stacje doładowywania\nArgh, znowu się rozmijamy. Miałam na myśli nie istnienie źródeł zasilania (ono jest sensowne), ale sposób, w jaki je zasygnalizowałaś. Sam dobór słów.\nTrolejbus niejako odbiera/zapisuje pasażerów.\nZe swojego własnego punktu widzenia?\nkobieta, Gdańsk | 04.01.20, g. 11:41\nNie musi być burzy, widywałam całkiem wzburzone morze\nPrzyjrzę się temu\nolej na wodzie, czy elf się topi, czy kosmita nasikał… rozumiesz?\nTarnino, olaboga, a skąd ja bym miała elfa czy kosmitę wziąć. Zresztą mocz w takiej ilości, a poza tym tam nie ma krasnoludów:)\nCzyżby? Było klepisko, stoi katedra. :) Materia się nie namnaża (entropia, chociaż można znaleźć ciekawe uskoki na poziomie kwantowym), przyjmijmy że zmienia formę.\nNie rozpyla się chyba.\nSzkoda, że nie widziałaś, chociaż może i lepiej, bo serce pęka.\nSentencje są już trochę ugruntowane w języku, to cytaty z różnych mądrych ludzi.\nNie tylko, ale zgoda, że to powszechne znaczenie:) – i też trochę na takim odcieniu mi zależało. Słowniki o tym jeszcze milczą, znaczy że sentencjia=cytat tylko, ale to kwestia czasu.\nO, i to jest argument. Masz rację, zwłaszcza że też byłby rodzajem “atawizmu. :)\nZnaczy za mało stylizowałam:( Nie chciałam przesadzić, ale może trzeba było.\nA, dzięki, przyjrzę się, możesz mieć rację!:)\nNie, on jeszcze wtedy nie miał punktu widzenia, “zbierało się” jak leci. Lina powstała później.\nkobieta | 04.01.20, g. 14:14\nTarnino, olaboga, a skąd ja bym miała elfa czy kosmitę wziąć.\nBo ja wiem? To Twój tekst XD\nByło klepisko, stoi katedra. :)\nI te kamienie to się tak same naniosły? XD\nNo, może lepiej… Ale chyba nie pryska, patrz: lanie oliwy na wzburzone fale.\nTak się odciskało, znaczy? Jak w wosku?\nkobieta, Gdańsk | 07.01.20, g. 20:54\nOk, Tarnino. Przekonaliście mnie:), znaczy cały “kawałek” z falami i falochronem podmieniony. Dodatkowo przekonało mnie to, że tak właśnie fraza jest bardzo często używana, nie będę jej używała, znaczy przykleiła się:D\nAtawizm lekko zmodyfikowany:)\nKołnierz jesionki został postawiony, a i co nieco źródła. :)\nNie, znaczy może w pewnym sensie tak. To raczej zapis na zapisie i potem kolejny, następny. Wypełnienie pojemności, lecz proces trwa dalej, w związku z czym zagęszcza się, wspomnienia muszą się ścieśnić, i potem jeszcze bardziej. Technicznie byłoby zero-jedynkowo, chociaż bardziej w stanach kwantowych zapisane, zmiany w tzw. “drabince”. Nie umiem tego bardziej obrazowo opisać. Moze w osku też tak jest, że kiedy lejesz roztopiony wosk na wodę w Andrzejki i powstają wróżbiarskie placki to, kiedy ponownie go roztapiasz, on już ma pamięć poprzedniego kształtu. Acz, w tym przypadku nie przypuszczam, aby mogło dojść do takiego zagęszczenia. :)\nWstawiłabym Addamsów, takie ładne miałam gify, ale się zmyły, więc po prostu napiszę.\nkobieta | 08.01.20, g. 17:47\nNie, wosk tak nie działa.\nkobieta, Gdańsk | 08.01.20, g. 20:27\nmężczyzna, Kraków | 04.03.21, g. 13:27\nNie wszystko załapałem, ale czytałem jednym tchem. Polecam wszystkim\nkobieta, Gdańsk | 04.03.21, g. 18:09\nTeż jestem z tego opowiadania zadowolona, zwłaszcza gdy dopisałam brakujące sceny, o których myślałam, że są tak oczywiste, że szkoda o nich pisać. Cieszę się, że się spodobało. :-)Tutaj udało mi się poskromić w pewnym stopniu moje przeświadczenie, że nie warto się rozpisywać.