Moja historia osiągnięcia płynności: progres pod powierzchnią i z upływem czasu - Walter Manning - Demostenes.eu to największy w Polsce wortal poświęcony jąkaniu\nMoja historia osiągnięcia płynności: progres pod powierzchnią i z upływem czasu - Walter Manning\nBranie udziału w takim panelu dyskusyjnym jak ten jest wzbogacającym doświadczeniem. Poczucie łączności poprzez doświadczenia z osobami, które brały udział w podobnych panelach w przeszłości, jak i tymi obecnymi tu dzisiaj jest cenne. W pewnym sensie ta sposobność stanowi kolejny kamień milowy w długiej podróży do płynności.\nW 1977 r. wziąłem udział w panelu dla wyleczonych jąkających się w corocznym spotkaniu ASHA (American Speech-Language Hearing Association). Siedząc gdzieś na końcu pomieszczenia i obserwując ludzi „wyleczonych” nawet nie mogłem przypuszczać, że będę dziś stał w tym miejscu. Wówczas w rezultacie odbytej terapii osiągnąłem pewną płynność mowy. Jednak nadal unikałem słów i wielu sytuacji związanych z mówieniem. Byłem daleki od wyleczenie i fakt, że byłem osobą jąkającą, nadal był znaczącą przeszkodą.\nFormalne leczenie, jakie otrzymałem, mając dwadzieścia kilka lat, było początkiem zmian. Jednak to był tylko początek. Po ukończeniu szkoły średniej miałem szczęście pracować z Genem Cooperem na Uniwersytecie Penn State w połowie lat sześćdziesiątych. Dostarczony program był właściwie programem modyfikacji jąkania z kilkoma wyłamaniami. Cooper nazywał go terapią komunikacji interpersonalnej (ang. Interpersonal Communications Therapy). Uważam, że był to dobry program, ponieważ terapeuci mieli poczucie kierunku. Był on dobry również dlatego, że łączył on kompleksową interwencję terapeutyczną z terapeutami, którzy wierzyli w to podejście.\nObecnie, opierając się na tych doświadczeniach, po trzydziestu latach spędzonych w tym środowisku, uważam, że bardzo ważne jest dla terapeuty używanie strategii leczenia, która jest zgodna z jego przekonaniami i być może nawet z jego cechami osobowości. W przeciwnym razie trudno jest zachować entuzjazm. Kolejnym ważny czynnikiem był właściwy moment otrzymania leczenie. Był to okres w moim życiu, kiedy byłem śmiertelnie chory i zmęczony z powodu jąkania. Doszedłem do punktu, w którym zmienianie siebie oraz mojej mowy było dla mnie zdecydowanie najważniejszą sprawą. W szkole podstawowej i średniej, a nawet w koledżu wiele innych rzeczy miało wyższy priorytet. Niektórzy z moich nauczycieli zalecali mi podjęcie leczenia, kiedy byłem jeszcze nastolatkiem. Jednak inne rzeczy były dla mnie ważniejsze i zwyczajnie nie byłem wtedy gotowy do wzięcia udziału w biegu, który jak przypuszczałem, będzie długi i trudny.\nJednak po ukończeniu koledżu nie zostałem przyjęty do programu na kandydata na oficera zarówno w marynarce, jak i siłach powietrznych z powodu mojego jąkania. Miało to miejsce w 1964 r. i wielu moich znajomych w tym czasie było w drodze do Wietnamu. Przypuszczam, że jest prawdą to, że czasami fakt, że się jąkasz, może być zbawienny. Szczęśliwie kilka miesięcy później komisja wojskowa przyznała mi stopień 4-F (niezdolny do służby wojskowej) z powodu utraty słuchu na wysokich częstotliwościach. Byłem w rozsypce.\nDlatego znalazłem się na jednym z tych rozwidleń w życiu, kiedy byłem w stanie rozejrzeć się wokół i poważnie rozważyć możliwość zmiany. Zacząłem akceptować fakt, że mam problem, ogromny problem, który naprawdę stoi mi na drodze. Ta akceptacja, teraz zdaję sobie z tego sprawę, była krytycznym pierwszy krokiem w przemianie. Jasne było, że moje jąkanie jest kolejną ważną i dużą sprawą, którą muszę się zająć. Byłem gotowy na zrobienie wszystkiego, co było konieczne. Nie obchodziło mnie, jak długo to może potrwać i jaki będzie koszt. Podejrzewam, że w tym momencie właściwie każdy z kilku dostępnych programów stanowiłby dobry punkt początkowy w kierunku płynności. Jednak miałem to szczęście trafić na dobry program w czasie, gdy byłem gotowy na zmiany. Moja gotowość do przemiany zeszła się z terapeutami, którzy dysponowali kompleksową strategią, wierzyli w to, co robili i byli podekscytowani programem.\nLeczenie pomogło mi zrozumieć, że miałem wybór. Nie musiałem odczuwać bezsilności wobec mojego jąkania. Terapeuci pomogli mi opracować moje jąkanie i problem powoli stawał się coraz mniejszą tajemnicą. Zacząłem dostrzegać, że istnieją pewne związki przyczynowo-skutkowe dotyczące mojego jąkania i moich reakcji na nie. Zrozumiałem, że jeśli unikałem pewnych słów to one stawały coraz potężniejsze. I zacząłem zdawać sobie sprawę, że jeśli mógłbym czasami zatrzymać się na nim i powstrzymać siły takie jak reakcje słuchaczy i presję czasu, to mógłbym również zacząć trzymać rękę na tych momentach jąkania i odnosić małe zwycięstwa. Zamiast zawsze odczuwać strach i bezsilność podczas zająknięć, zacząłem zauważać, że mógłbym czasami modyfikować i urozmaicać moją mowę po trochę. Odkryłem, że mogę pozostawać w tych zająknięciach, zamiast zawsze chcieć od nich uciekać. Mógłbym nawet bawić się jąkaniem i czerpać z niego jakąś przyjemność. Oznacza to, że mógłbym zmieniać formę mojego jąkania i eksperymentować z nim, złapać pewien dystans do siebie i mojej mowy, nawet zacząć dostrzegać trochę humoru w mojej sytuacji. I może najważniejsze, odkryłem, że mógłbym również zmieniać niektóre z moich postaw wobec mowy i siebie.\nJak powiedziałem wcześniej, leczenie nie pomogło mi w pełni. Proces przemiany trwał nieprzerwanie jeszcze długo po zakończeniu formalnej terapii. Ważne zmiany miały miejsce przez kolejnych 15 do 20 lat. Trwało to tak długo aż poczułem, że nie jestem już więcej upośledzany przez moją mowę. Trwało to tak długo, zanim prawdopodobieństwo jąkania miało niewielki lub brak wpływu na moje decyzje – decyzje dotyczące rozmów z ludźmi.\nWierzę, że to właśnie jest wyzdrowienie. Jąkanie nadal może pojawiać się i może w pewnym sensie będziesz kontynuował zdrowienie do końca swojego życia. Jednak ważniejsze jest to, że po wielu latach nie muszę już monitorować mojej mowy w większości wypadków. Czuję się komfortowo z moją płynnością i nie podejmuję decyzji, bazując na możliwości pojawienia się jąkania. Mógłbym, bez względu na to, jak dziwnie to zabrzmi, traktować jąkania jako dar. Jeśli jesteś patologiem mowy i języka, bycie również osobą jąkającą się może być całkiem pomocne. Między innymi twoi klienci wiedzą, że przebyłeś ten szlak i że pokonałeś wiele burz, a mimo to udało ci się przetrwać.\nPodczas mojej terapii, a szczególnie po zakończeniu formalnego leczenia, wierzę, że bardzo ważne było dla mnie to, aby zrobić więcej, niż tylko zmienić moje zachowania – cechy jąkania, które są widoczne na powierzchni. Liczba zająknięć jest często fatalną miarą przemiany i sukcesu. Jakość twojej mowy, niezależnie od tego, czy jąkanej, czy nie, jest nieporównywalnie lepszym wskaźnikiem tego, co dzieje się poniżej powierzchni. Musiałem również zmienić głębokie struktury mojego problemu, sposób myślenia o sobie i mojej mowie i to, co mówiłem sobie na temat doświadczeń związanych z jąkaniem.\nJak zapewne tu usłyszysz, wielu ludzi powie, że zmniejszanie skutków jąkania pociąga za sobą o wiele więcej niż tylko zmianę przerw w przepływie mowy lub zaburzenia jąkania. Myślę, że kluczowe jest zmodyfikowanie zdolności osoby do właściwego reagowania na jej sytuację. Aby osiągnąć sukces w perspektywie długoterminowej musisz również zmienić handicap, sposób, w jaki sam i twoi słuchacze reagują i dokonywania wyborów z uwzględnieniem tego, że jesteś osobą jąkającą się.\nUważam, że mógłbym jąkać się bardziej niż obecnie i nadal odnosić sukcesy i być szczęśliwy. Znam wiele takich osób. Jednak faktem jest, że jestem dosyć płynny. Niemniej jednak czasami zastanawiam się nad rzeczą, o którą zapytał mnie jeden z moich klientów rok temu. Powiedział „Co jeśli stałbym się płynny i wtedy odkrył, że nie mam nic do powiedzenia!” Czasami tak się dzieje. Mogło się tak wydarzyć nawet tu tego popołudnia. Może tak już się stało!\nTo, co chciałbym powiedzieć w ciągu tych kilku minut, które pozostały mi, jest wyrażenie tego, jak wdzięczny jestem za dobre leczenie, którego byłem w stanie doświadczyć i dobrych terapeutów. Nigdy, kiedy byłem młodszy, nawet w najdzikszych marzeniach, nie wyobrażałem sobie, że będę stał i mówił przed grupą jak ta dzisiaj. Wydawało mi się, że mam dużo większe szanse na zostanie astronautą.\nChcę wam powiedzieć jak wdzięczny jestem za to, że jestem w stanie mówić płynnie. Chcę wam powiedzieć, że rzadko kiedy biorę moją płynność za pewnik. Przez wiele lat miałem rzeczy do powiedzenia, ale rezygnowałem z podejmowania prób. Rezygnowałem nawet z rozważania podjęcia wyboru, aby wypowiedzieć je. Być może na nawet bardziej podstawowym poziomie miałem coś do powiedzenia, ale nawet nie zadawałem sobie z tego sprawy. To tak jak z procesorem tekstu na ekranie komputera – nie wiesz, co myślisz, zanim nie napiszesz tego lub nie wypowiesz. I wtedy te idee prowadzą do nowych myśli, których nie miałbyś w przeciwnym razie. Ponieważ poświęcałem tak wiele wysiłku na uciekanie od jąkania przez unikanie sytuacji i zastępowanie słów, często nie wiedziałem nawet, jakie naprawdę są moje myśli.\nJestem bardzo wdzięczny, że już więcej jąkanie nie stanowi przeszkody. Jak powiedziałem, nie wydarzyło się to natychmiast lub kilka lat po ukończeniu formalnej terapii. Jednak jestem teraz w tym miejscu. Rzadko się jąkam – może dwa czy trzy razy w miesiącu. Kiedy się jąkam, nie unikam, nie ulegam panice i mam tę pewność, że mogę naprawić przerwę w płynności. Nie mówię, że tak nigdy się nie dzieje, ale niezwykle rzadko biorę pod uwagę unikanie sytuacji lub zastępowanie słów z powodu możliwości wystąpienia jąkania. Jednak najważniejszą częścią jest to, że możliwość jąkania rzadko wpływa na moje wybory, moje decyzje – dotyczące życia; tego, co robię i tego, czego nie robię.\nJestem wdzięczny, że mogę odebrać telefon i czerpać radość z doświadczenia. Mogę mówić o ekscytujących rzeczach i komunikować idee i odczucia moim znajomym, mojej rodzinie i kolegom po fachu.\nJestem wdzięczny, że mogę spontanicznie przekomarzać się z ludźmi; całkiem nieźle opowiadać żarty, zadawać pytania na spotkaniach i radzić sobie całkiem dobrze przed grupą. Jestem wdzięczny, że jestem w stanie nawiązywać kontakty z nieznajomymi – w samolocie, w sklepie, na autostradzie.\nJestem wdzięczny, że byłem w stanie pozbierać moje myśli i przemienić je w płynne słowa w dobrych i gorszych momentach. Byłem w stanie przedstawiać pochwały na cześć moich drogich przyjaciół, kolegów i rodziców. Wolałbym nie robić tego typu rzeczy, ale jestem zaszczycony i dumny z tego, że zrobiłem to dobrze.\nJestem wdzięczny, że mogę zajmować się tym, co robię dziś, aktywnie współpracując z ludźmi, których podziwiam, z którymi płynę na jednej łodzi.\nChciałbym zakończyć stwierdzeniem, że wiadomości mogą być bardzo dobre dla dorosłych jąkających się. Badania kliniczne wskazują na to, że tak jest z całą pewnością w przypadku dzieci. Jednak również dla dorosłych osób jąkających się dotkliwie możliwe jest, aby ostatecznie osiągnęli zadowalający poziom płynności. Co nawet ważniejsze, możliwe jest, aby osoba zmniejszyła przeszkodę w postaci jąkania w zasadzie do zera. Często zdarza się również, że częstotliwość jąkania także się zmniejsza. Prawdą jest, że czasami te dobre rzeczy przychodzą bez formalnego leczenia. Jednak myślę, że dobry terapeuta, który jest autentyczny, entuzjastyczny, stanowczy i czasami wymagający, może sprawić, że stanie się to dużo szybciej i lepszym stopniu. Uważam, że taki terapeuta pracujący z osobą, która jest gotowa do podjęcia działań, może stworzyć wspaniałe historie, które macie okazję usłyszeć dzisiaj.\nneokid · 01 maj 2014 · 0 komentarzy · Zgłoś błąd/poprawkę · 4071 Czytań\nKomentarze do artykułu: "Moja historia osiągnięcia płynności: progres pod powierzchnią i z upływem czasu - Walter Manning"\n5,915,908 Unikalnych wizyt


Zmiany klimatyczne - co powinieneś o nich wiedzieć?\nBy Redakcja Ofip 22 lutego, 2022 22 lutego, 2022\nOd wielu lat zewsząd słyszymy napływające do nas informacje dotyczące zmian klimatu. Kwestia ta stała się poważnym problemem, którym martwi się duża część społeczeństwa. Zmiany klimatyczne wiążą się przede wszystkim ze wzrostem temperatury na świecie. Z czego wynikają? Czy możemy im jakoś zapobiec?\nW kwestii zmian klimatycznych społeczeństwo jest tak naprawdę podzielone. Część osób jest świadoma problemu i poprzez swoje działania stara się mu zapobiegać i dbać o środowisko. Niektórzy jednak uważają, że zmiany klimatyczne to wymysł lub naturalna kolej rzeczy, z którą musimy się zmierzyć. Zauważalne wzrosty temperatur mają jednak swoje konsekwencje już dzisiaj.\nOcieplenie klimatu powoduje topnienie lodu na biegunach. Powstająca z nich woda przyczynia się natomiast do wzrostu poziomu mórz, co grozi powodziami. Coraz częściej mamy również do czynienia z klęskami żywiołowymi – suszami, pożarami i burzami. Zmiany klimatyczne pogłębiają również problem głodu występującego w Afryce, a także chorób przenoszonych przez wodę. W dzisiejszym artykule zastanowimy się, jakie są przyczyny zmian klimatycznych oraz jak im zapobiec?\nZmiany klimatyczne – jakie są ich przyczyny?\nNastępujące zmiany klimatyczne wynikają z wielu różnorodnych czynników. Są one oczywiście poniekąd skutkiem naturalnych procesów, takich jak ruchy mas powietrza czy erozji i zmian w rozmieszczaniu się kontynentów. Naukowcy wskazują jednak, że zmiany klimatyczne są również efektem działalności człowieka. Zanieczyszczenia, które powstają w wyniku rozwoju przemysłu i transportu emitują gazy cieplarniane. To właśnie one w dużej mierze przyczyniają się do tzw. efektu cieplarnianego. Najgorsze pod tym względem dla środowiska jest spalanie paliw kopalnianych – węgla kamiennego, gazu ziemnego czy ropy naftowej.\nOchrona klimatu, czyli jak zapobiec zmianom klimatycznym?\nCzy jesteśmy w stanie jakoś zatrzymać postępujące zmiany klimatyczne? Tak, jednak wymagałoby to odpowiedzialnego podejścia do problemu przez całą ludzkość. Konieczna jest tutaj redukcja emisji gazów cieplarnianych i zdecydowanie większa dbałość o środowisko. Poprawę przyniosłoby zwiększanie poziomu zalesienia Ziemi i przeprowadzenie istotnych zmian w takich dziedzinach, jak przemysł, rolnictwo czy transport. W tym celu często wprowadzane są różnorodne regulacje prawne. Przeciwdziałanie zmianom klimatycznym nie jest jednak możliwe bez zwiększenia świadomości społeczeństwa nt. narastającego problemu. W tym celu konieczne jest ciągłe przypominanie o konsekwencjach niekorzystnej dla środowiska działalności człowieka.