Rzut Krytyczny: 2010\nRock & Retro-Playing\nW nawiązaniu do wpisu Koren-Bahira: Rock & Role-Playing 2\nProponuję mój wariant odnoszący się do retroklonów.\nCzym są HP w (O/A)D&D (ed. 1/2/3/3.5/4)\nZainspirowany komentarzem Laveris de Navarro pod notką Zegarmistrza (w ramach KB #15: Realizm), chciałbym napisać co nieco o abstrakcyjnym systemie walki w (O/A)D&D. Laveris najpierw przytacza fragment wypowiedzi Zegramistrza:\nBydlaki mają prawie po pół tysiąca HP-ków, gigantyczną odporność na czary i wielgachne Rzuty Obronne. Ofensywnie nie jest nawet takie straszne (zwłaszcza jeśli MG nie próbuje za wszelką cenę zabić drużyny), ale po prostu walka z nim trwa zwykle kilkadziesiąt tur.\nAby dać na nią następującą odpowiedź:\nChyba że gracze optymalizują postacie... Mechanicznie oczywiście.\nW zasadzie taka wada najprostszego abstrakcyjnego systemy HP-ków. Wtedy takie "pierwsze 1k8-ki" to draśnięcia lub "odbicia się" od przeciwnika.\nDla jasności dodam, że nie czepiam się nikogo personalnie. Opinia Laveris jest bowiem symptomatyczna i dotyczy dosyć szerokiego grona graczy, co więcej, śmiem twierdzić, iż podobnie myślą autorzy aktualnych edycji D&D.\nOdnosząc się do wypowiedzi Laverisa, muszę powiedzieć, że zjawisko o którym napisał, jest nie tyle wadą „najprostszego abstrakcyjnego systemu HP” co zwyczajnym nieporozumieniem, które płynie z ewolucji zasad.\nZ pewnością system HP lub może celniej system Hit Dice jest archaiczny. Podczas gdy mechanika D&D przez lata ewoluowała, system ten pozostawał praktycznie niezmieniony. Z czasem zaś utarło się przekonanie, że Hit Dice znaczy tyle samo (i tylko tyle) co Kości Życia (Punkty Życia), a wcale tak nie jest. Pamiętajmy, że system walki w ODD jest bardzo, naprawdę bardzo abstrakcyjny, a więc jeśli nazwiemy HP punktami życia, tym samym uziemiamy to pojęcie wyrywając je ze świata abstrakcji.\nHit Dice to nie punkty życia. To najważniejszy współczynnik określający zdolności bojowe postaci, to wypadkowa wielu cech, umiejętności i doświadczenia. Hit Dice jest tym czym - pozwólcie, że posłużę się przykładem z Warhammera – WW, S, Wt, Żyw oraz wszelkie umiejętności i zdolności związane z walką do kupy wzięte. U swoich początków, system walki nie był oparty na wymianie ciosów, rzut na trafienie rozstrzygał wynik starcia trwającego minutę.\nInne było też tempo rozwoju postaci, wobec czego aby doszło do starć między istotami o wartości 10 HD (czyli odpowiednik 10 poziomu) musiało upłynąć wiele czasu, naprawdę wiele – to dziesiątki sesji (a może jeszcze więcej).\nProblem z „punktami życia” wzmógł się w momencie, w którym zaczęły pojawiać się umiejętności oraz inne featy, bo do tej pory ich funkcję spełniał właśnie współczynnik Hit Dice. No i wspomniane tempo rozwoju postaci, dzięki któremu już po kilkunastu sesjach walki zaczynają się dłużyć. Po prostu system nie był do tego przewidziany, więc następuje jego przeciążenie.\nEtykiety: polemika, retro, swords and wizardry 9 komentarzy:\nCiekawostka - promo Cthulhu (aus Essen)\nJedna z ciekawostek znalezionych na targach Spiele 2010 w Essen. Na stoisku Pegasus Spiele dosyć mocno promowano najnowszy dodatek do niemieckiej edycji Zewu Cthulhu, pod wszystko mówiącym tytułem: Berge des Wahnsinns czyli "W górach szaleństwa". To oczywiście normalne - każde wydawnictwo promuje swoje nowe produkty. Zresztą promocja niespecjalnie wystrzałowa - po prostu falyers, ulotka. Tym jednak co przykuło moją uwagę, był fakt - że promocja odbywa się we współpracy z Nuclear Blast wytwórnią płytową, która specjalizuje się w metalu. Dalsza część bez komentarza - niech przemówi obraz.\nEtykiety: Essen 2010, Zew Cthulhu Brak komentarzy:\nWróciłem z Essen Spiele 2010 bardzo podbudowany. Piszę to jako erpegowiec i piszę to na poważnie. Widziałem ogromne stoisko Pegasus Spiele, czyli niemieckiego wydawcy gier Zew Cthulhu i Shadowrun oraz pisma Cthuloid Welten. Widziałem stoisko Ulisses Spiele wydawcy Der Schwarze Auge, czyli najpopularniejszej niemieckiej gry fabularnej. Na obu stoiskach było tłoczno, na obu grano w gry fabularne. Stoliki były cały czas zajęte. Przed firmowymi sklepami spore kolejki.\nW Niemczech rynek wygląda nieco inaczej niż w Polsce. Gdybyśmy zorganizowali podobne targi, wystawców można by zmieścić w większym garażu. Kilku – w prawdzie przyjemnych – gości, rozłożyłoby na szkolnych ławkach podręczniki, no i byłoby w zasadzie po targach. U naszych zachodnich sąsiadów to nie tylko pen-and-paper, to także bardzo rozwinięta oferta dla wszelkiej maści amatorów gier na żywo. Jeśli ilość i wielkość stanowisk oddaje rzeczywiste proporcje, to nie zawaham się powiedzieć, że ten dział branży gier jest duży, bardzo DUUUŻY!\nOferta sklepów z akcesoriami dla LARPowiczów, składa się ze wszelkiej maści gumowego uzbrojenia – miecze, młoty bojowe, maczugi, topory - dosłownie wszystko (mam wrażenie, że widziałem tam nawet arcyszlapar). Do tego cała gama gumowych pancerzy, mniejszych i większych, gotycko-epickich i zwyczajnych, rzymskich i japońskich. Są też pancerze metalowe i skórzane. Wszystkiego na kopy, w każdym fasonie i rozmiarze. Są też maski – zarówno gotowe, jak i pozwalające na artystyczne popisy właściciela. Są sztuczne, uszy, nosy, zęby – luzem i w zestawach. Są wąsy, szramy, kły, rogi – możesz być wampirem, zombiakiem, maniakiem, seryjnym zabójcą, orkiem, trollem – w dowolnej konwencji, od horroru, przez steampunka, aż po sf. I do tego oczywiście stroje na każdą możliwą okazję – goresty, kiecki, spodnie, pantalony, biustonosze i kalosze. Co tylko chcesz.\nCo więcej – ludzie się w to ubierają, łażą w tym i okładają się, kiedy znajdą trochę miejsca. Na totalnym luzie. Generalnie jest ok, w branży jest fantastycznie, w Niemczech branża gier ma się dobrze, w Niemczech branża gier, to termin o wiele szerszy niż między Odrą a Wisłą.\nI jeszcze na koniec – rzućcie okiem, na to jak wygląda jeden z konwentów. Porównajcie go z największymi polskimi zlotami – obejrzyjcie materiał filmowy i znajdźcie 10 różnic. Jedyne czego im nie zazdroszczę to dziewczyn.\nEtykiety: branża, Essen 2010, felieton 4 komentarze:\n15 gier godnych polecenia, 15 gier które na mnie wpłynęły, lub dały kupę radochy, lub z którymi spędziłem wiele fajnych chwil.\n1. Zew Cthulhu - rpg\n2. Pendragon 4th edition - rpg\n3. Sabat - setting do Wampira Maskarady - rpg\n4. GTA (cała seria - w szczególności I oraz Vice City) - PC\n5. Flimbo's Quest - C64\n6. Cywilizacja (cała seria, w szczególności 2, 3, 4) - PC\n7. Freedom Fighters (mało znana strzelanka TPP o genialnym klimacie) - PC\n9. Neuroshima Hex - planszówka\n10. Mexica - planszówka\n11. Machina - planszówka\n12. Company of Heros - PC\n13. Transport Tycoon Deluxe - PC\n14. Jajeczka - Wilk i Zając - przenośna konsola produkcji radzieckiej\n15. Virtua Fighter II - PC\nKarnawał blogowy #14: Wyznawca jako rola społeczna\nRola wyznawcy jest najprostszym wyzwaniem przed którym stanąć może gracz, pod warunkiem, że jest pojmowana w odpowiedni sposób. Nie czas to i miejsce, abym zajmował się szczegółowo aktorskim warsztatem. Kluczem do powodzenia jest bowiem najprostsze z możliwych podejście do odgrywania roli, jako po prostu odgrywania pewnej roli społecznej.\nKażdy z nas, z nas zwykłych ludzi, chcąc nie chcąc wikła się w pewne schematy, którymi bez wątpienia są odgrywane przez nas role społeczne – nie ważne jest, czy są one przez nas grane bardziej czy mniej świadomie, czy są wynikiem takiej a nie innej konstrukcji charakteru, temperamentu i czy wreszcie są one pochodną wykonywanej przez nas pracy. Zawsze jednak są i będą niczym więcej niźli rolami społecznymi. Warto zwrócić uwagę na liczbę mnogą, bowiem każdy z nas tych ról gra co najmniej kilka, jeśli nie kilkanaście, a wszystkie one dają się sprowadzić to pewnego wspólnego mianownika – pewnych schematów zachowań, pewnych konwenansów, których przestrzegamy w takiej to, a takiej sytuacji. Jakkolwiek wydawać się to może szalone, człowiek istota przebiegła może grać role na pierwszy rzut oka całkiem ze sobą sprzeczne. Nie inaczej jest z rolą wyznawcy czy też rolą człowieka wierzącego – to tylko rola i nic więcej, i nawet jeśli czujemy wewnętrzny opór przed takim uproszczeniem łatwiej, nam będzie jeśli na potrzeby zabawy zwanej RPG, uproszczenie to przyjmiemy jako zło konieczne.\nMyśląc stereotypowo, policjant to człowiek prawy – tak wnosiłbym z definicji tego zawodu, taka jest pierwsza myśl. Ale to tylko jedna z ról społecznych, w które może się wcielić postać. Postać ta jest prawdopodobnie czyimś synem, być może mężem, a nawet ojcem. Jest też kumplem. Lecz równocześnie może być przestępcą, hodowcą rybek, może być flegmatykiem bądź cholerykiem, może być amatorem kina akcji, lub czemu nie koneserem spektakli teatralnych. Nic to ze sobą nie koliduje – może więc być ten nasz przykładowy policjant chrześcijaninem, muzułmaninem, druidem a nawet chtulthystą. I będzie za takiego uchodził tak długo, jak długo odwalał będzie związane z tym powinności, schematy i rytuały (co również dotyczy roli ojca, brata, hodowcy rybek czy też choleryka).\nPowinnością wierzącego będzie zatem chodzenie do świątyni, odprawianie modłów, przywoływanie lub nie przywoływanie imienia boga swego, trzymanie się kilku przykazań (choć bardziej wyraziste byłoby unikanie strefy zakazanej, strefy nieprzekraczalnego tabu), dbanie o odpowiednią dietę i składanie należytych ofiar w należyty sposób. To definiuje postać jako wyznawcę tego czy siamtego sprawcy czy stworzyciela wielkiego nieszczęścia jakim jest świat.\nDobrym pytaniem, które nasuwa się w tym momencie jest to odwieczne pytanie – Dlaczego? - czy też jego boleśniejszy wariant – Po co?\nPo to przede wszystkim, aby postać była akceptowana w wyimaginowanym społeczeństwie, aby należała do pewnej wspólnoty – co warto dodać - grzeszników nie mniejszych i nie większych niż on. Wspólna wiara jest bowiem silnym spoiwem łączącym społeczności w większą całość, pozwala odróżnić swojego od ichniego, nie gorzej niźli rasa, klasa, narodowość – a że to rozróżnienie funta kłaków nie jest warte, wie każdy kogo chrześcijanin, Polak czy erpegowiec orżnął na kasie - dajmy na to. Nie mniej, lęk przed odrzuceniem, przymus utożsamienia pcha nas w te manowce z siłą imperatywu. Rolą zatem mistrza gry, a także wierzącej postaci jest napiętnowanie ateusza, odstępcy, przechrzty, poganina czy heretyka – kogokolwiek, kto jest nimi a nie nami. Ściganie, szczucie, wyjęcia spod wszelkiego prawa, tym silniejsze im bardziej religijny świat i tym mocniejsze im większe zaniedbania gracza, który określił się mianem wierzącego (lub ateusza na przekór światu przedstawionemu).\nI tak jak rolą krasnoluda żłopać piwsko, jak rolą elfa tańczyć wojenne tańce, jak rolą policjanta strzelanie do bandziorów, tak przejawem odgrywania roli wierzącego jest klepanie odpowiednich rytuałów.\nKażdą z ról należy traktować oddzielnie, a w chwilach słabości dbać o to, żeby jedną rolą uzasadniać odgrywanie innej. Dla przykładu przecież, klecha tej czy innej wiary natchnionej wzorowym może być kapłanem, co nie musi stać w sprzeczności z rażącymi wadami jego charakteru – dajmy na to może być pijakiem, złodziejaszkiem czy tyranem. Wszak rytuały odprawia pierwszorzędnie, kazania ma wyśmienite, a że prowadzi drugie życie, tak długo jak prowadzi je skrycie, nie rzutuje to w żaden sposób na jego odbiór pośród wiernych. Morderca zaś i oprawca, jeśli ruszy na świętą wojnę, to wśród swoich uchodzić będzie za świętego prawie, mimo że obiektywnie robi to o czym zawsze marzył, a na co nie pozwalało mu nieprzekraczalne tabu – tnie, siecze i miażdży mięśnie, skórę oraz kości.\nJeśli zaś drogi graczu życzysz sobie grać odstępcę, innowiercę czy ateusza masz przed sobą dwie metody postępowania. Pierwszą, którą podsuwa pamiętna kwestia Lady Makbet, która o ile mnie pamięć nie myli brzmi: Chcąc świat oszukać, stosuj się do świata. Oraz druga dla graczy pragnących wcielać się role jawnogrzeszników i heretyków, która w skrócie brzmi: Wypakuj sobie chojraku statsy, żebyś miał czym bronić swoich poglądów, w przeciwnym wypadku czeka cię bowiem stos lub kamienowanie.\nEtykiety: karnawał, religia 1 komentarz:\nOto lista skarbów znalezionych w sarkofagu Valpurgiusa:\nmiecz, butelka z trucizną, butelka z miksturą kontrolowania smoków, manuał golemów, trzy wisiory z kamieniami szlachetnymi (od razu widać, że różnej wartości - dla uproszczenia: najtańszy, średni, najdroższy), trzy zwoje pergaminu, cztery pierścienie (każdy inny, trudno ocenić wartość, ale można wyróżnić motywy - kolejno: pentagram, czaszka gryzonia, czaszka ludzka, motyw roślinny - dąb), dzwoneczek, płaszcz (czarny z czerwonymi obszyciami), ciepły płaszcz z włosiem (futrem?), rękawice oraz lina.\nEtykiety: materiał sesyjny, sandbox, swords and wizardry Brak komentarzy:\nSandbox, to puszka pandory\n"Ten, koleś nie rzuca koścmi.\nNie wie co traci.\nNa jego miejscu odpaliłbym\nten sam setting\njeszcze raz" - Neurocide\nJuż po pierwszej sesji tknęło mnie, że coś z tym moim sandboxem jest nie do końca ok. Pomyślałem sobie: przecież jak to zabiorę na konwent i odpalę od nowa, to jedyną wspólną rzeczą jest zawiązanie przygody oraz to pewne na 100% wydarzenia, które jak się okazało, nie jest takie pewne.\nMam taką prywatną teorię na temat źródeł powstania tych wszystkich settingów, na których pierwotnie grało się w sandboxa. Oczywiście to tylko teoria, równia prawdopodobna ja każda teoria odnosząca się do przyczyny pamiętnej katastrofy z kwietnia tego roku.\nA wygląda to tak: był sobie gość i kilku jego kumpli (oraz pewnie z setka przypadkowych graczy, która przewinęła się przez jego kampanię). Gość prowadzi, rysuje te mapki, a gracze rżną w to z wypiekami na twarzy. Z czasem ziomkowie awansują, zostają królami całych prowincji, władają miastami, niektórzy zakładają gildie magów. Grali w to 5 lat. Mają ogromny świat rozrysowany na heksach, znają każde miasto, każdą puszczę, każdego z ważniejszych npców. Zrobił się z tego setting pełną gębą – z historią państwa, z miejscami bitew, z tym całym fajnym stuffem. I łebski jeden z drugim, po pięciu latach gry biorą to wszystko do kupy, zaczynają spisywać i kończy się sandbox, a zaczyna ustalony setting, który można wydać jak Greyhawka czy inną Mystarę. Pojawiają się doń normalne już scenariusze, czasem jakieś moduły. Świat przestaje żyć własnym życiem – jego forma startowa petryfikuje się w umysłach setek, a może nawet tysięcy graczy. Niektórzy pozwalają sobie na więcej inni trzymają się settingu, jak wół żłobu, oczywiście pojawiają się trufani, inkwizytorzy tropiący odstępstwa, którzy mówią, że tego nie można, a to jak najbardziej. Koncepcja sandboxa ginie, bo nastąpiła ewolucja i przeformatowanie odbiorcy.\nTo co napisałem, wydaje się dosyć prawdopodobnie, jestem w stanie wyobrazić sobie siebie za dwa lata, po 100 sesjach, kiedy postacie dopadną poziomów powyżej 9. Kiedy pobudują twierdze, kiedy będą bawić się w coś co przypominać będzie Birthrighta czy inną Grę o Tron. Będę miał gotowe mapy, tysiące heksów, a na każdym przygoda, na każdym notatki – świat zrobi się sam.\nTyle, że chyba idę inną drogą – przynajmniej na razie. To co wyprawiam, przypomina mi raczej wielki moduł – jestem diabelsko ciekawy, co się stanie, kiedy odpalę to wszystko jeszcze raz od początku, gdzie zajdą gracze, co zrobią, kogo spotkają. Z grubsza przypomina mi to grę planszową Runebound – każde odpalenie to inne przygody, inna sekwencja wydarzeń (z tym, że tam, są to dziesiątki spotkań na grę – wobec czego po trzech grach, świat masz spenetrowany dokładnie i widziałeś wszystko co mogłeś, no i oczywiście doskwiera brak elementu fabularnego w skali bohatera).\nA więc raczej prowadzę moduł, a przynajmniej wszystko na to wskazuje.\nCieszę się też, z bycia odkrywcą. Posługuję się Swords & Wizardry Whitebox PL, a jednocześnie – jak obyci w temacie retrogamerzy, nie mam dostępu do oryginalnych podręczników, ani wartościowych suplementów takich jak Wilderness czy City – muszę szyć, z tego co u nich wyczytam, i budować na tym wyobrażenie o grze. Być może, w jakiś sztuczny sposób, negując dotychczasowe doświadczenia w prowadzeniu, świadomie próbuję znaleźć się w sytuacji, o której wielokrotnie wspominali mi starsi kumple: wiesz, na początku mieliśmy tylko artykuły Ciesielskiego.\nEtykiety: retro, sandbox, swords and wizardry 3 komentarze:\nZdzieczenia ciąg dalszy - sandbox\nNo to się rozkręciło. Kolejna sesja sandboxa za mną. Moje uwagi na świeżo – spisałem w godzinę po zakończeniu wczorajszej sesji. Wszystko na Swords & Wizardry White Box PL.\nPodstawowym założeniem granych przez nas sesji, jest to aby czas ich trwania nie przekroczył 2h. No i przekroczył – graliśmy od 19:00 do 21:45. Na swoje usprawiedliwienie mogę mieć tylko fakt, że sama przygoda zaczęła się z poślizgiem, bowiem trzeba było zrobić postaci trzem nowym graczom, oraz poświęcić chwilkę na ich wprowadzenie, a także kawę i te sprawy. O tyle jest to spoko, że wygląda na to, że wszyscy dobrze się bawiliśmy – nikt mi nie przerwał wskazując na zegarek. Nie mniej jednak , umawiamy się na 2h – przekroczenie za zgodą wszystkich stron.\nPosiłkując się D&D Cyclopedia przemontowałem tabelki spotkań. Mocna zainspirowałem się tamtejszym rozwiązaniem prawdopodobieństwa spotkań oraz odległości w jakiej się one pojawiają. Stosuję to w przypadku spotkań gołych – jeśli takowe wypadnie, losuję jedynie spotkaną istotę, daję jej też ekstremalnie prostacką motywację. Do tego odnowiłem trochę tabelkę warunków atmosferycznych, lecz na razie z wyjątkiem tła (czyli efekty specjalne i akustyka) nie mam dla niej zastosowania – mechanika czeka w kolejce.\nMam też tabelkę spotkań w lesie, która tym różni się od tabelki gołych spotkań, że występują w niej także miejsca, a samo spotkanie ma charakter wydarzenia. Tego typu przykładem jest makabryczny krąg, na który natknęli się bohaterowie poprzedniej sesji na Wietrznym Szczycie.\nNowa tabelka plotek- usunąłem zużyte poprzednie i dodałem całą stertę nowych. Na sesji nie było okazji aby jej użyć. Sam proces jej budowy daje mi jednak wgląd w to, jak wygląda konstruowany przeze mnie w locie świat.\nDzisiejszą sesję w zasadzie zrobiło mi właściwie jedno gołe spotkanie – tu zdradzę czytelnikom i moim graczom, że szansa na jego pojawienie się wynosiła jakieś 2 promile, czyli po ludzku 1 do 480. Istotka ta, została wsadzona do tabelki niemal w ostatnim momencie. Wahałem się czy ją umieścić – przeczytałem jednak moje wypocinki odnośnie settingu i okazało się, że nie mam wyjścia. No i pac – zaszło.\nZ rzeczy nad którymi muszę popracować, to lista górskiej zwierzyny – co rusz wychodzą mi dziwne rzeczy. Okazuje się bowiem, że zając i żubr kochają iglaste lasy gór z grubsza przypominających Beskidy czy Bieszczady – na szczęście także wilki.\nOpracować zasady zmęczenia, wpływu warunków atmosferycznych na graczy.\nWażną rzeczą z którą mam problem, to jednominutowa runda walki – generalnie idzie o to, że test trafienia to abstrakcyjne przedstawienie rezultatów tego, co zaszło w czasie starcia trwającego minutę. Lata grania utrwaliły we mnie zupełnie inny styl rozgrywania starć i na razie nie udało mi się jeszcze przestawić.\nEtykiety: sandbox, swords and wizardry 8 komentarzy:\nPoszliśmy w dzicz - sandbox\nLudzka głowa zatknięta\nna zaostrzonym kiju\nChciałbym się podzielić z wami wrażeniami z prowadzenia sandboxa. Dziś udało mi się poprowadzić pierwszą sesję w starym stylu – bez scenariusza, jedynie na tabelkach oraz pretekstowym settingu (jego zarys nakreśliłem w ramach Puszki Pandory – setting na 500 słów). Sesję rozegrałem na zasadach Swords and Wizardry White Box PL – które przetłumaczył Squid.\nNa przygotowanie się do prowadzenia miałem tydzień – ale jak to czasem bywa, zwyczajnie nie starczyło na to czasu. Posiłkując się wytycznymi z mojego „settingu” wszystkie potrzebne mi tabelki przygotowałem w autobusie, podczas podróży powrotnej z pracy – łącznie wyszło ich 11, a objęły one tabelki plotek, spotkań w lesie, ruinach i wioskach, tabelkę zwierzyny łownej, pogodę (temperatura, zachmurzenie, siła wiatru), tabelki wspomagające (cecha + zawód). Największa była ta ostatnia, zrobiona pod k12, pozostałe są na k8 i k6. Do tego doszła jedna abstrakcyjna tabelka związana z wydarzeniem, który miało zajść na 100% lecz nie zaszło – taki to urok pewniaków.\nWypisałem sobie kilka założeń, których postanowiłem się trzymać:\nWykonywać rzuty na adekwatnych do sytuacji tabelkach tak często jak to możliwe. Motywowane to było uwagami Tajemniczego Pana C., które kierował pod adresem swoich sesji. Celem tego zabiegu było wrzucenia graczy w akcję, zarzucenie haczyków i przynęt, tak aby graczy mieli co robić.\nPierwszy, startowy „quest” został nadany odgórnie, gracze nie mieli wyboru. Stanowić miał punkt wyjścia do przygód i nic ponadto – jego realizacja nie była obligatoryjna, jego celem było nadanie postaciom motywacji do ruszenia w świat.\nGracze o świecie mają wiedzieć możliwie mało – co miało uzasadnienie w warstwie fabularnej oraz praktycznej (radość z eksploracji, wzbudzenie ciekawości świata).\nKreatury nie będące zwierzyną opisywać bez wymieniania nazwy, aby gracze nie mieli pewności z czym się spotykają.\nZabawa miała trwać nie więcej niż 2h. Takie założenia przyjęliśmy niedawno, dzięki czemu znów możemy grać w starej ekipie, której trudno jest spotykać się regularnie na standardowe sesje trwające 4h lub dłużej.\nW grze udział miało wziąć trzech graczy, niestety jeden gdzieś się zapodział, toteż wystąpili tylko Tajemniczy Pan C jako „Kudłaty” - pasterz (dla uproszczenia Wojownik poziom 1) oraz Sekretny Pan K o którym sza jako „Uszok” - rybak (dla uproszczenia Wojownik poziom 1).\nNie chce mi się dziś pisać AP-ka – bo i tak nikt ich nie czyta – zrobię to w innym terminie, bo przyda mi się. Napiszę za to garść samokrytycznych uwag, abym się następnym razem pilnował, a i zapamiętał to co mi wyszło.\nPoniższe punkty odnoszą się do tych zamieszczonych wyżej:\nWyszło dobrze i zgodnie z założeniami\nByło to prawdopodobnie niezgodne z duchem retro, lecz konieczne – starter miał zadziałać i zadziałał. Gracze wyruszyli na polowanie aby uchronić rodzinną wioskę przed głodem.\nTen trik dobrze działa – Tajmeniczy Pan C. sam przerwał mi wprowadzenie, kiedy uznał, że mógłby dowiedzieć się nazbyt wiele.\nTrzymać się tego z żelazną konsekwencją – jest dobre.\nPatent sprawdził się po raz kolejny – polecam, wystarczy aby się nagrać, nie zaniedbać rodziny, obowiązków lub związków, a przy tym nie porzygać z nadmiaru wrażeń.\nJeśli chodzi o potknięcia, to muszę przyznać, że najwyraźniej jestem miękką pałą robiony, bo nie zabiłem gracza, choć na kościach stało, że zginął – zagrały tajemnicze modyfikatory i gracz przeżył. Zabrakło mi jaj, a przecież nowa postać to tylko 6 rzutów 3k6 i kilka dodatkowych liczb.\nZasady pancerza muszę przerobić jeszcze raz i zdecydować się na jedną z dwóch dostępnych opcji, lub ściągać z AD&D 2ed lub Rules Cyclopedia (albo dostępnych kolonów).\nMuszę wyzbyć się starego nawyku i dawać PDki zgodnie z założeniami gry. Zdecydowanie przesadziłem z nimi i po pierwszej sesji gracze dostali ich po 300 na łeb (co i tak sprawia, że w tym tempie dojdą do 2 poziomu po 7 sesjach) – kwestia jest do dokładnego przegadania z graczami: czy liczy się dla nich rozwój fabularny postaci czy matematyczny.\nMuszę ustalić modyfikatory w podczas walki w rozmaitych warunkach. Dorobić zasady dotyczące tempa marszu oraz zmęczenia.\nWidzę też, że muszę przebudować tabelki, w szczególności dorobić tabelki spotkań ze „statycznymi obiektami” takimi jak różne tajemnicze kręgi, budowle – bo ołtarz na dzisiejszej sesji zrobił niezły klimat.\nNa razie tyle, za tydzień prowadzę kolejną część Nozdrza Yrrhasedesa, niebawem zamieszczę APka i pewnie kilka uwag, który mi się nasuną.\nEtykiety: refree, sandbox 5 komentarzy:\nRecenzja Swords and Wizardry PL\nW wakacyjnym numerze jedynego polskiego pisma poświęconego RPG – Gwiezdny Pirat zamieściłem obszerną recenzję retro-klona Swords & Wizardry Whitebox PL. Old schoolowa gra z pewnością przybliża polskiemu czytelnikowi to wszystko o czym mogliśmy przeczytać na legandarnym blogu Demons and Dragons (teraz na Inspiracjach), daje mu do ręki namacalne odniesienie i możliwość samodzielnego odtworzenia stylu prowadzenia sięgającego początków hobby.\nKiedy dopadłem Swords & Wizardry i jeszcze w autobusie przebiłem się przez podręcznik od razu zapaliła mi się w głowie lampka ostrzegawcza. Squid napracował się i bez sensu byłoby, gdyby jego robota rozeszła się po kościach. Stąd pomysł – na razie ciągle tylko pomysł – na Smoka, czyli dział w Gwiezdnego Pirata, który wziąłby na tapetę zjawisko retrogrania. Smok byłby częścią GP, lecz w swym układzie graficznym nawiązywałby do pierwszych numerów pisma o tej samej nazwie, tyle że angielskiej. Mogłyby się składać na niego teksty zarówno „teoretyczne” - przybliżające tematykę retrogamingu, klonów, symulakr, sandboxów, lecz także moduły, propozycje zasad domowych, recenzje i omówienia retrolkonów itp. Squid jest do tematu nastawiony pozytywnie, ale nie wiadomo, co na to serwis Polter.pl z którym jest trochę związany.\nZa sprawą notki na blogu Khoren-Bahira trafiłem na niemieckie czasopismo Anduin, które najnowszy (już sto pierwszy) numer poświęciło właśnie starej szkole grania, co utwierdza mnie tylko w przekonaniu, że można się wspólnymi siłami na takiego Smoka szarpnąć.\nW sprawie poparcia lub obalenia tej idei można się wypowiadać w komentarzach, bądź też napisać do mnie osobiście na adres: neuro ma@łpa wydawnictwoportal.pl Myślę, że jeszcze w te wakacje poprowadzę pierwsze sesje sandboxa na S&W, więc z moje strony można będzie liczyć na przemyślenia – bo jako graczy wychowany na stylu lat 90 pewnie natrafię na opór materii – lecz także na moduły. Czekam na odzew ze strony retrograczy.\nEtykiety: Gwiezdny Pirat, retro, swords and wizardry 3 komentarze:\nPuszka Pandory - setting - tytuł roboczy: Nozdrze Yrhasedesa\nPoniższy wpis to setting na 500 słów napisany w ramach Puszki Pandory - edycji prowadzonej przez Kuglarza.\nZamknij oczy i wyobraź sobie wczesne średniowiecze. Wyobraź bezludne przestrzenie smagane wiatrem i deszczem. Łąki, puszcze, dzikie rzeki, rozlewiska i moczary. Wyobraź sobie romańską kaplicę i niebo ciągle zasnute ciężkimi chmurami.\nSpustoszone ziemie, głód, ciągłe wojny i najazdy. Plagi i ulewy. Dawny świat upadł, gdy z niebios spadła gwiazda. Ciężkie chmury zasnuły niebiosa, lata stały się krótkie, a zimy długie i mroźne. Miasta poczęły upadać, a wioski wymierać.\nPotwory, zawsze gnębiły zbłąkanych podróżników, lecz rzadko wypuszczały się w głąb terytoriów zamieszkiwanych przez ludzi. Dziś jest inaczej. Na wpół wymarłe osady, stają się celem ataków wygłodniałych sfor, które wzbudzone głodem, opuściły swoje odwieczne tereny łowieckie.\nNa domiar złego ludzie rzucili się sobie do gardeł. Królestwa rozpadły się na księstwa, a księstwa na państwa-miasta. Lokalni władcy zacięcie ze sobą walczyli o każdy skrawek ziemi, o każdy łan zboża, o każde źdźbło trawy.\nWiną za kataklizm obarczono czarnoksiężców. Wystąpili wbrew świętym księgom, wbrew naturze, za co Najwyższy postanowił ukarać całą ludzkość, która pod ich wpływem odwróciła się od niego.\nZapłonęły stosy, na których palono wszystkich, których podejrzewano o czary. Zapłonęły stosy na których spłonęły czarne księgi.\nCi, z szubrawców, którym dane było ocalić żywot, kryją się - jak dzikie zwierzęta - w leśnych ostępach, lub też chowają się pośród zgliszczy przetrzebionych wiosek, albo obrali sobie za siedzibę zrujnowaną, opuszczoną stanicę. Lecz niektórzy z nich związali się czarnym przymierzem – dalece bardziej oddali się w ręce diabłów. Biada ludziom! Z gór schodzi śmierć. Z cmentarzy wstają zmarli prowadzeni przez czarnoksiężców.\nKościół romański w Gieczu z XII\nKościół – ostatni bastion starego porządku. Tylko w nim nadzieja. Zbrojni mężowie wstępują do zakonów, pobierają nauki, modlą się, ćwiczą swe ciała, wolę i hartują dusze. Jako klerycy, z symbolem krzyża na piersi dają odpór złu. Skrzykują drużyny śmiałków, obiecując skarby i zbawienie. Wyprawiają się na niebezpieczne misje, tropiąc czarnoksiężców, zwalczając bestie. Penetrują zgliszcza, zniszczone strażnice. Przecierają zapomniane szlaki, które niegdyś łączyły królestwa.\nTo oni – wysłannicy kościoła - dźwigają na swych barkach losy świata. Starają się zwalczyć anarchię, jednoczyć rozbite królestwo. Zmagają się z myślącymi o sobie watażkami, którzy nie widzą, że choć dziś podporządkowali sobie kawałek świata, jutro mogą go stracić. Czy stanie się tak za sprawą Czarnego Przymierza? Czy z pomocą kogoś takiego jak on? To nie ważne... Prędzej czy później utraci swą, lichą władzę na rzecz kolejnego, który przyjdzie, na rzecz silniejszego. Przekonywać ich siłą, czy przemawia do rozsądku? Jak unaocznić ślepcom, że jednocząc się odpędzimy większe zło?\nSiwy król dogorywa na tronie – majaczy tylko o dawnej chwale, rządzi urojoną potęgą. Nie chce przyjąć do wiadomości, że kraj legł w gruzach, że lada dzień, ktoś zechce zdjąć koronę z jego zmęczonej głowy, że niebawem przyjedzie kres.\nSpokój huczy jedynie w masywnych, ciemnych kaplicach – w których Krzyże oświetla szary blask światła, wpadający przez wąskie okna. Tylko one – majaczą dziwnym spokojem, kiedy stając na wzgórzu patrzysz w dal. Jak grubo ciosane, wieczne kamienie.\nTen grafomański szkic stanowi jedynie punkt wyjścia do mojego małego settingu, który piszę z myślą o Swords & Wizardry White Box PL. W rzeczonych pięciuset słowach nie zawarłem wszystkiego. Inspiracją do był blog Inspiracje – z którego dowiedziałem się skąd tak naprawdę wywodzi się klasa postaci Cleric (tłumaczona jako kapłan) i dlaczego walczy tylko bronią obuchową, a umarlaków odpędza z pomocą krzyża. Tamże – o czym nie wspomniałem w tekście, przypomniałem sobie, że rasizm w RPG to fajna sprawa, toteż w settingu mym występują klasyczne rasy (elfy w lasach, karsnoludy w górach), lecz jako antagoniści graczy czy szerzej wszystkich ludzi – wszak wierzą w innych bogów, bądź parają się magią, mówią w sobie tylko znanych językach. Stykają się z białym człowiekiem kiedy przychodzi walczyć o zasoby. A jeśli jedną miską żarła, można wykarmić tylko jedną gębę... to znaczy, że jeśli chętnych na strawę jest trzech, trzeba się o jedzenie bić. Mam zamiar prowadzić ten setting jako sandbox i dopiero, kiedy ruszy rozgrywka, świat się jakoś dookreśli. Nawet nie ma nazwy – poczekam, aż wymyślą ją gracze.\nEtykiety: puszka pandory, retro, sandbox, swords and wirardr 6 komentarzy:\nZadaniem ilustracji jest wzmocnienie przekazu, uwypuklenie bądź dobitne podkreślenie treści. Ilustracja ma przykuć uwagę odbiorcy. Ilustracja ma wrzucić czytelnika w klimat, zainspirować go, zaciekawić.\nMam dla was autentyczną historie, która sprawiła, że niemal ominąłem jedną z najlepszych gier w historii RPG – Zew Cthulhu. Kiedy Wydawnictwo MAG wypuściło polską edycję gry, silnie wspierało ją na łamach pisma Magia i Miecz. Szczęśliwie ilustratorem wielu genialnych artykułów i świetnych przygód został Hubert Czajkowski. Jego grafiki ilustrujące wiele scenariuszy oraz cykle Walizka (autor: Łukasz M. Pogoda) czy Skrót do R'lyeh (autor: Miłosz Brzeziński) były wręcz wykręcone od nadmiaru szaleństwa. A obłęd to przecież znak rozpoznawczy systemu. Kiedy znalazłem w końcu – niesłychanie nakręcony tak grafikami i jak i znakomitymi tekstami wspomnianych panów – jakiś mały sklepik z grami fabularnymi, a pośród kilku podręczników i ten do ZC, otwarłszy go zdębiałem. Nie było w nim grafik Czajkowskiego, nie było tej całej szalonej otoczki, tego pokręconego, tajemniczego klimatu. Odłożyłem grę na półkę i wyszedłem. ZC trafił w moje ręce dopiero kilka lat później.\nHubert Czajkowski potrafił wyczytać to, co zawarte było pomiędzy wierszami, a następnie przybliżyć czytelnikowi atmosferę, tak aby właściwie go zainspirować. Wyłuskał niezauważalne, dołożył trochę swojego, jakby mówiąc: tak to wg mnie wygląda. Takie ilustracje mnie nakręcają, inspirują i kopią po jajach.\nGrafiki, które wprost ilustrują treść stają się przeźroczyste. Szukam takich, które uruchomią odpowiednie procesy interpretacyjne. Szukam ciekawej, niepokojącej kreski, która podkreśli klimat gry, odda atmosferę świata na poziomie ogółu i detalu.\nStefa Śmierci byłaby być może zwykłą grą, gdyby nie to, że zilustrował ją Andrzej Grzechnik. Być może, nie pamiętalibyśmy dziś o niej. Lecz jego wizja, wyrażająca się specyficzną kreską, dbałością o spójność kolejnych grafik (detale: broń, ubrania, sprzęt) zapisała się wyraźnie w pamięci, każdego kto miał z tą grą do czynienia. Na Strefę Śmierci patrzymy oczami Andrzej Grzechnika.\nJohn Cobb współpracował z White Wolfem przy okazji wielu publikacji z kręgu Świata Mroku. Ze wszystkich grafików najlepiej zapamiętałem właśnie jego – dlatego, że jego prace chyba najbardziej oddawały ducha gotyckiej grozy. Niepokojące, grubo ciosane sylwetki, o martwych oczach, powykręcanych kościach i pomarszczonych dłoniach. Podręcznik do Wampira: Maskarady edycji drugiej był względnie spójną graficznie publikacją (myślę tu o atmosferze grafik, a nie technikach w jakich były wykonane), choć grafiki Cobba można było policzyć na placach. Po prostu w projekcie uczestniczyło wielu ilustratorów, którzy czuli system. Jeśli sądzę, że W:M 2Ejest najlepszym obliczem Świata Mroku, to prawdopodobnie właśnie dzięki nim.\nParadoksalnie wspólnego mianownika zabrakło w następnej edycji systemu. Wampir: Maskarada 3 edycja (czy tam revised) odrzucił mnie nazbyt komiksową stylistyką. Jedno przekartkowanie książki sprawiło, że powiedziałem – sorry chłopaki, nie przesiądę się na tę edycją. Ta niechęć została mi do dziś – choć nie ma ona większych merytorycznych podstaw.\nLubię grafiki, które niosą ze sobą dodatkowy komunikat, są uzupełnieniem treści, które są ilustracją tego, co kryje się między wierszami.\nStarzy ludzie – ci, którzy pokończyli studia, ci którzy mają stałą pracę, ci którzy założyli rodziny. Ci, którym stuknęła ćwiartka. Nie mieścimy się w targecie autorów i wydawców. Gry fabularne nie są pisane z myślą o nas. I pal sześć poziom merytoryczny – nie o to tu chodzi, nie szukamy przecież w grach przebłysków geniuszu, nie oczekujemy od autorów aby raczyli nas Proustem czy Joycem. Znamy gry fabularne i wiemy czego się spodziewać – szanujemy autorów podręczników za to, że nie udają przed nami natchnionych pisarzy, błyskotliwych myślicieli czy lotnych filozofów. Chwała im za to.\nTarget wydawcy to osoba mająca poniżej 25 lat, a więc osoba posiadająca jeszcze dużo wolnego czasu i prawdopodobnie mało gotówki. My, starcy jesteśmy ich zaprzeczeniem – mamy mniej wolnego czasu i znacznie więcej kapusty w portfelu. I tak naprawdę jeśli dobrze się przyjrzeć, to z roku na rok coraz mniej tytułów, który wyszłyby naszym potrzebom naprzeciw.\nKiedy zaczynałem grać, na ekipę przypadał jeden podręcznik. Trzymał go mistrz gry – bo potrzebował go najbardziej. Jednym z zadań MG było nauczyć nas zasad w stopniu wystarczającym do gry – po kilku sesjach, ktoś mógł wziąć sobie podstawkę na dzień lub dwa do domu, aby zaznajomić się z dokładniej z listami umiejętności. Mechaniki Warhammera, Cyberpunka 2020, Zewu Cthlhu czy Dzikich Pól pozwalały na takie podejście. Dzięki temu jeden podręcznik obsługiwał całą grupę, postaci można było zrobić na szybko i razem. Ale te czasy się chyba dawno skończyły.\nDziś podstawka ma być dla graczy – mechanika dla graczy, opis świata dla graczy, bestiariusz dla graczy – wszystko dla graczy. Podręczniki wypełniły się więc trikami, sztuczkami, fitami, szkołami walk. I jest to oczywiście w porządku, tak długo jak długo pozostajesz w tzw. targecie produktu. Niestety prędzej czy później z niego wypadniesz, zauważysz, że nie chce ci się przebijać przez cały ten fluff i stuff, że to wszystko jest kłopotliwe bo zabiera masę cennego czasu. Że zrobienie postaci polega na odpowiednim doborze sztuczek do trików, a mocy do umiejętności, a co za tym idzie, trzeba przeczytać sporo materiału, z którego koniec końców wykorzystasz pół procenta. Nie zrobisz też postaci od tak – nie zleci ci na nią 5 czy 10 minut, lecz godzina, a może nawet i więcej. Zauważysz, że zrobienie postaci całej grupie to jakaś straszliwa męczarnia trwająca tyle ile przeciętna sesja.\nNie ma systemów dla staruchów, zapracowanych korpów i doradców klienta, nie ma gier dla ojców i mężów, ani dla tych co obiad jadają na mieście, a książki czytają tylko w autobusach i tramwajach.\nRatunek jest albo w dobrze ogranych za szczenięcych lat systemach, albo grach starszych, takich których karta postaci mówiła więcej niż przeciętnej długości recenzja, tych gdzie miałeś same cechy, lub cechy i (prawie) niezależne od nich umiejętności.\nNie dziwię się kolegom z blogosfery, że wspominają Oko Yrhhedesa – postać w 1 minutę, mechanika w 1 minutę i 3h 58 min na sesję – jeszcze kilka lat temu nie potrafiłem docenić tej prostoty. Dziś wynoszę ją na ołtarz.\nSą jeszcze gry indie – takie jak moje ulubione Cold City, które składają się z wyrazistego pomysłu i wspierającej go, prostej mechaniki. Pozbawione dziesiątek stron, marnowanych na tłumaczenie czym jest RPG, kolejnych dziesiątek zwykle wypełnionych niepotrzebnym nam fluffem, fitami i duperelami. Takimi co oddają narrację w ręce graczy dodatkowo odciążając zabieganych mistrzów gry – choć z powodzeniem można prowadzić je też klasycznie. Część z nich ma w sobie dobre i zadowalające nas sandboxowe podejście, gdzie „scenariusz” (choć może trafniej byłoby powiedzieć przebieg rozgrywki) generowany jest za pomocą tabelki: kto/komu, co robi, dlaczego – jak ma to miejsce w InSpectres.\nNie dziwię się jednak wydawcom – staruszkowie się wykruszają, ta rzucona przeze mnie w ciemno cezura ćwierćwiecza jest punktem krytycznym. Nazbyt ryzykowne byłoby stwierdzenie, że dzieje się tak, gdyż nie figurujemy w planach marketingowych wydawnictw, że przestajemy grać, bo tak niewiele jest gier, które szanują nasz czas. Prawdopodobnie jest nas zbyt niewielu, aby ktokolwiek podjął ryzyko pisania gier dla dziadków.\nEtykiety: indie, retro 12 komentarzy:\nProblem życia i śmierci - rpg i bitewniaki (cz. 3)\nTrzecia cześć tekstu poświęconego związkom między grami fabularnymi i bitewniakami jest konkretna. Zajmę się w niej zagadnieniem życia i śmierci. Efektem jaki przynosi konfrontacja – obrażeniami.\nModne jest ostatnio twierdzenie, iż gry fabularne wywodzą się z gier bitewnych, co więcej, obserwujemy rzekomy powrót RPG to swych tabletopowych korzeni. Jakkolwiek pewien niewątpliwy związek istnieje, z pewnością w świetle tego, co możemy przeczytać na blogu Inspiracje, nie jest on tak silny jak się niegdyś wydawało i z jeszcze większą pewnością – można rzec, graniczącą z arogancją – stwierdzam, iż twierdzenie, że D&D 4 wraca do prastarego Chainmaila jest urojeniem.\nPrzyglądałem się ostatnio kilku różnym grom bitewnym – zarówno fantasy (WFB, Mordheim), jak SF (Infinity, Warzone), a także osadzonym w realiach II WŚ (Flames of War). Jedną z zasad, które szczególnie mnie rąbnęły były te dotyczące obrażeń. W skrócie rzecz ujmując, kiedy idzie o większość jednostek, trafienie oznacza śmierć. Nieco upraszczam, bowiem sprawę życia modelu w grze bitewnej modyfikuje pancerz, czasem test zachowania życia, nie mniej jednak większość jednostek posiada 1 punkt życia. Nieważne czy będzie to żołnierz Wehrmachtu, zabójca trolli, czy elficki łucznik. Nieważne czy to skrimish czy też wielka bitwa co się zowie. Figurki padają jak muchy, giną niczym prosiaki w rzeźni. Pokot.\nPrzyznam szczerze, że rzadko kiedy gry fabularne oferują mistrzowi gry podobne narzędzia. A im bardziej w danej grze obecny jest system levelowy, tym mniej okazji do tego, aby walka potoczyła się krwawą ścieżką.\nWarto przyjrzeć się w tym miejscu skrimishowemu wariantowi WFB, który znam z podręcznika do szóstej edycji. Jest to system dosyć prosty, łatwy i zdaje się naturalny. Otóż w omawianym wariancie WFB, postać może zostać rażona jednym z trzech efektów: obalenie – siła ciosu sprawiła, że bohater zaliczył glebę, został wytrącony z rytmu i poślizgnął się, bądź też chcąc uniknąć obrażeń z własnej woli spotkał się z podłożem, generalnie mimo że nie odniósł obrażeń i żyje, jest na widelcu.; powalenie – postać oberwała tak, że totalnie ją zamroczyło, ledwie przytomna upadła z twarzą ku ziemi, mroczki w oczach, bohater jest ranny i zanim dojdzie do siebie minie chwila (runda, kiedy to zostanie uznany za obalonego); wyłączenie z akcji – nieważne czy bohater jest martwy czy tylko nie przytomny, ta walka się dla niego skończyła, a kumplom właśnie spadło morale. O jego losie zdecydują zwycięzcy – jeśli będzie jeszcze dychał dobiją lub odratują.\nPowyższy przykład mechaniczny pokazuje, że nie trzeba wiele, aby uczynić walkę śmiertelnie niebezpieczną. Aby realnie zrobić z niej wyjście ostateczne. Co więcej trochę przypadkiem okazuje się, że takie – prawda, głupie bo battlowe – rozwiązanie daje niezłe możliwości fabularne, wychodząc naprzeciw rozmaitym indiańskim herezjom na temat (nie)mordowania postaci w trosce o dobro opowieści.\nW zasadzie do głowy w tym momencie, jako przykład na istnienie czegoś podobnego w RPG, przychodzi mi na myśl jedynie mechanika Cyberpunka 2020, czyli Strzelanina Piątkowej Nocy. W niej to, każde obrażenie mogło wyłączyć cię z walki. Na każde trafienie należało wykonać tzw. test zachowania przytomności, porażka oznaczała, że delikwent w przełożeniu na wspomniane zasady WFB był powalony. Tu walnę cytat, który cholernie lubię:\nWiększość bohaterów zostaje wyeliminowana z walki i cicho zajmuje się odchodzeniem z tego świata. Przykre.\nCyberpunk 2020. Rozdział 5, s. 110. Warszawa 1995\nNa dzisiaj kończę, a do tematu wrócę w następnym docinku. Zachęcam do komentowania, punktowania lub popierania – może coś fajnego się napatoczy.\nEtykiety: bitewniaki, Cyberpunk 2020, WFB 8 komentarzy:\nW poprzednim tekście na temat zależności między grami fabularnymi a bitewniakami, a konkretniej między relacją gracza do gier bitewnych, napisałem o tym, że figurki fajnie można wykorzystać na sesji, opisałem na własnym przykładzie jak je tanio zdobywać. Wspomniałem też, że malowanie nie jest specjalnie trudne nawet dla osoby o lichych zdolnościach plastycznych.\nMożna powiedzieć, że mając dwadzieścia zdobycznych modeli jest się o krok od grania w bitewniaki. Teoretycznie. W praktyce nigdy jednak nie dałem się wciągnąć w to hobby z kilku powodów.\nPrzede wszystkim zbierałem figurki z myślą o wykorzystaniu na sesji, a więc kupowałem takie, które były mi do nich potrzebne. Nie trudno się domyślić, że pochodziły one z różnych parafii – część ze skrimishowego Śródziemia, część z Warhammera. W każdej grupie miałem ich zbyt mało.\nGadałem z kilkoma znajomymi, którzy grywali w WFB o możliwości grania w skrimishowego Warhammera. Patrzyli na mnie jak na idiotę, choć przyznawali, że ich podręcznika jest krótki rozdział o tym jak takie coś zorganizować. Nie do przeskoczenia było jednak dla nich granie na figurkach z różnych gier. Do tego dochodziło ich przeświadczenie, że skrimish jest do zadka – wszak nie po to każdy z nich miał zatrzęsienie figurek, żeby się w takie rzeczy bawić. Niestety w moim mieście Necromunda, Mordheim czy nawet Gorkamorka nigdy nie były popularne, a ludzie od bitew na polach Pelenoru trzymali się mocno na uboczu. Opór materii.\nIstniała jeszcze druga sprawa, czyli makiety. Sporządzenie prostej górki i drzewka nie jest trudne, lecz trzeba zainwestować np. w szpachlówkę czy inne wypełniacze. Potem trzeba to wszystko jeszcze pomalować, potem obsypać, a potem jeszcze ozdobić. Robienie makiet zdecydowanie mnie odrzucało, był to punkt krytyczny.\nDziś zrewidowałem znacząco swoje poglądy. Jest pewien rodzaj gier, które mnie jarają. Potrzeba niewielu figurek, a zrobienie makiety nie nastręcza problemu – żadnej szpachli, fillerów, putów, żadnego skomplikowanego malowania i ozdabiania. To skrimishe postapokaliptyczne. Dziś jestem ich fanem i wiem, że zrobienia naprawdę zajebistej makietki, łącznie z pomalowaniem to kwestia 15 minut. Taka specyfika materii, że w tych klimatach im coś wygląda gorzej tym jest lepsze, fajniejsze, piękniejsze.\nW redakcji oszaleliśmy na punkcie makiet (pisał o tym Trzewik) właśnie dlatego, że to proste i jednocześnie efektowne. Z technicznego punktu widzenia pamiętać należy o dwóch rzeczach – żeby okno było na wysokości 1 cala od podłogi i żeby drzwi miały wysokość około 2 cali. I to wszystko w zasadzie.\nTeraz sobie wyobraźcie: bierzecie pudełko po butach. Wycinacie nożem do tapet kilka okien, i drzwi. Tniecie wieczko tak, aby można było zrobić z niego ścianki działowe – wystarczy jedna. Robicie dziurę w jakimś narożniku, tak jakby trafił tam pocisk. Z odpadków, które wam zostały ściągacie wierzchnią warstewkę papieru, tak żeby odsłoniła się fala (klimatycznie wygląda – jak blacha falista) i przytwierdzacie ją do budynku jak chcecie i gdzie chcecie – zaręczam, że pasuje wszędzie. Przytwierdzacie czym chcecie – czy będzie to klej wikol, czy też zszywacz do papieru – żadna różnica i tak będzie spoko. Następnie wszystko to malujecie na czarno – w redakcji używamy czarnego sprayu, który kosztuje jakieś 7 złotych za puszkę. Zwykłego sprayu, do malowania po murach – w czasie malowania śmierdzi paskudnie, ale jest tani i wydajny jak najdroższy specyfik z Games Workshopa. Po 15 minutach wszystko jest już suche i można na tym grać. Mega patent.\nPrzy postapo upada ostatni mit – robienie makiet to nie problem, jest dziecinnie proste.\nEtykiety: neuroshima 3 komentarze:\nEtykiety: Gwiezdny Pirat 2 komentarze:\nNeuroshima Tactics - gra bitewna\nTesty NS Tactics wchodzą w decydująca fazę, a co za tym idzie gramy w nią bardzo często. Prawdę powiedziawszy nie potrzebowałem gier bitewnych aby być szczęśliwym człowiekiem – w zupełności wystarczało mi RPG, a potem granie w gry planszowe.\nOd dobrych paru miesięcy rośnie we mnie fascynacja grami bitewnymi i całą otoczką jaka się z nimi wiąże. Jestem zdziwiony, że tak bardzo mnie ten temat wciągnął. Zresztą kogo ja oszukuję.\nLata temu sprawiłem sobie Gobliny z Morii, które wylądowały w kioskach za sprawą DeAgostini. Nie mogłem sobie darować takiej okazji. 12 modeli, trzy farbki, pędzelek, kostki – za dychę jak znalazł. Jako, że dwa kolory farbek nie zadowalały mnie, szybko zaopatrzyłem się w cztery kolejne z Pactry. Kiedy pomalowałem figurki okazało się, że farbek zostało jeszcze sporo – co jakiś czas zatem lądowałem w katowickim Bardzie, gdzie za grosze nabywałem po jednym plastiku.\nFigurki przydawały się sesjach. To była ich jedyna funkcja. Gobliny udawały wrogów, wielki ork ich szefa. Krasnolud, elf i człowiek lądowali w rękach graczy. Taka moi drodzy lameriada.\nPrzy tamtej okazji pozbyłem się kilku mitów na temat gier bitewnych, które wcześniej powstrzymywały mój zapał. Oczywiście z punktu widzenia erpegowca.\nPo pierwsze: figurki są przydatne – wcześniej sprawdzały mi się na sesjach wytarte żetony z Potyczki. Ja szybko mogłem pokazać sytuację, a gracze nie wkurzali się na niedomówienia. Figurki są fajniejsze bo trójwymiarowe, kolorowe – lepiej pełnią tę funkcję.\nPo drugie: figurki nie są drogie – powtórzę, z punktu widzenia erpegowca, który nie ma zamiaru zbierać armii do WFB na 1500 pkt. Wystarcza kilkanaście plastików – wówczas w Bardzie ceny niepomalowanych używek oscylowały w okolicach 3,50 pln za sztukę. Pomalowane nieco więcej.\nPo trzecie: samodzielne malowanie figurek sprawiało mi cholerna przyjemność. Wbrew temu co myślałem nie nastręczało też problemów – a wierzcie mi, z plastyki byłem do bani. Trzeba tylko pamiętać o kolejności nakładania farbek i doczytać na sieci o technice suchego pędzla, która podbija wygląd modeli o dwie klasy, a nic nie kosztuje i nie jest pracochłonna.\nTyle na dziś. O tym jak sprawa wygląda dzisiaj w następnym wpisie.\nEtykiety: neuroshima, prywatne 3 komentarze:\nChciałbym zaprosić czytelników mojego bloga do zapoznania się z Cold City.\nW ostatnim numerze Gwiezdnego Pirata znajdziecie jeszcze więcej materiałów, które dają wyobrażenie o tym, czym jest Cold City - scenariusz z fajnymi handoutami oraz artykuł o tym jak uatrakcyjnić rozgrywkę. Materiały te można pobrać ze strony Gwiezdnego Pirata.\nEtykiety: cold city, Gwiezdny Pirat 1 komentarz:\nRzut krytyczny na blogboksie.\nPostanowiłem podłączyć się pod agregator na blogbox.com.pl - w miejscu, gdzie blogi o grach fabularnych praktycznie nie występują. Jest tam Borejkowy P.O.G.R.O.M a także Smartfoxowa Lisia Nora, oraz Darkenowa Droga do Rewolucji. Sytuacja jest oczywiście bezsensowna, w ostatnim czasie nie przebił się tam świetny blog Khakiego - może warto spróbować raz jeszcze.\nPozostaje mi zachęcić do klikania: http://www.blogbox.com.pl/show/suggested/3064\nPuszka Pandory #1 - podsumowanie\nNajwyższy czas zamknąć pierwszą edycję Puszki Pandory. Dziekuję serdecznie wszystkim, którzy wzięli udział w tym spin-offie Karnawału Blogowego. Niniejszym przekazuję puszkę Darkenowi, który niebawem powiadomi was o nowym temacie. Materiały o karczmach, szynkach, zajazdach i spelunach przygotowali dla was:\nTomakon oddając w wasze ręce cztery knajpy do Neuroshimy\nMaestro przedstawiając wizję najpodlejszej knajpy jaką można odiwedzić\nMaestro piszący o knajpie w SF poświęcił sporo uwagi ciekawemu menu:\nMeastro raz jeszcze przygotowując przyjemny generator knajp:\nDarken dostarczył materiałów do Shadow of the Yesterday\nKrzemień obficie o karczmie Pod Wyszczerbionym Toporem, która pasuje do dowolnego fantasy, wraz z opisem bohaterów niezależnych:\nGan odwalił dobrą robotę, która ucieszy fanów gry Monastyr :\nYubi opisał Yum Yum - bar na stacji kosmicznej - oczywiście klimaty SF:\nBorejko przypomniał o grze Dzikie Pola poświęcając swój tekst karczmie krakowskiej U Pieczory:\nWędrowycz spisał krótki scenariusz do Wolsunga z Barem "Obżartuch" i jego mroczną tajemnicą:\nJeszcze raz dziękuję wszystkim za udział. Mam nadzieję, że pomysł z Puszką Pandory się przyjmie, a materiału opublikowane w ramach niej przydadzą się mistrzom gry.\nEtykiety: puszka 4 komentarze:\nR-kon - obserwacje z dystansu\nRzeszowski R-kon był pierwszym od wielu lat konwentem, który odwiedziłem. Jeśli mnie pamięć nie myli, to Conquest w 2004 roku był ostatnią tego typu imprezą, na której byłem. Pewne sprawy miały się wówczas inaczej. Długa przerwa, uważam, pozwala mi dostrzec te zasadnicze różnice.\nNajważniejsza z dostrzeganych przeze mnie różnic ma związek z kulturą konwentową. Właśnie w okolicach roku 2004 pojawiły się wyraźne symptomy przyszłych zmian. To wówczas ktoś mądry, ktoś z forum Poltera odważył się powiedzieć: mam dosyć widoku pijanych nastolatków na zlotach fanów fantastyki, mam dosyć walających się po salach butelek i puszek po napojach wyskokowych, czas skończyć z toaletami lepiącymi się od nadmiaru wymiocin. Ten ktoś, wsadził kij w mrowisko. Rozpętała się bitwa, w której niemal na noże zwalczali się zwolennicy i przeciwnicy obecności alkoholu na konwentach. Dziś wiem, że udało się wyrugować konwentowe chlanie. Ku mojej uciesze. Mam nadzieję, że R-kon nie jest odosobnionym przypadkiem.\nNa R-konie nie widziałem bitewniaków. Oprócz prototypu Neuroshimy Tactics, którego wczesne zasady i założenie prezentowałem wszystkim zainteresowanym oraz pokazu rodzimej gry Ogniem i Mieczem, nie zauważyłem innych bitewniakowych akcentów. Czy to normalna sytuacja, czy tylko wyjątek, o tym przekonam się wkrótce odwiedzając zbliżające się konwenty.\nDzięki pamiętnym gliwickim Dracoolom obowiązkowe stały się games roomy wypełnione po brzegi grami planszowymi. Być może to na barki planszówek zwalić należy nieobecność gier bitewnych (przy założeniu, że sytuacja zaobserwowana na R-konie, nie należy do wyjątków)? Wszak potrzebują tej samej przestrzeni i muszą ze sobą konkurować o miejsce na sali gimnastycznej, a nadto planszówki nie są tak hermetyczne i czasochłonne.\nMam też wrażenie, że nieco zwiększył się odsetek uczestniczek. Na R-konie dziewczyn było sporo. I znów mam nadzieję, że nie była to tylko rzeszowska fluktuacja, a stała lub rosnąca tendencja.\nEtykiety: konwenty 8 komentarzy:\nKrytyczne wiadomości #3\nW sieci pojawiły się dwa nowe blogi, warto będzie się przyglądać ich rozwojowi. Pierwszy to: Drobne Gamble prowadzony przez Tripa, który przez kilka dobrych lat działał aktywnie na rzecz serwisu Moorhold.net, gdzie zamieszczał sporo dobrych tekstów poświęconych Neuroshimie i grom planszowym (pisał także do Świata Gier Planszowych i Gwiezdnego Pirata).\nDrugi blog Bar pod Martwym Mutkiem również prowadzony jest przez bardzo aktywnego użytkownika wzmiankowanego wcześniej serwisu - Bartosha. Ostatnio mam radość współpracować z nim, podczas prac nad Gwiezdnym Piratem, którego Bartosh jest niemalże stałym gościem.\nJeśli już jesteśmy przy Gwiezdnym Piracie, to informuję - o ile, ktoś jeszcze nie wie, że najnowszy numer dostępny jest na stronie Wydawnictwa Portal. Zaś następny szykowany jest na połowę marca.\nJestem też szalenie zobowiązany wszystkim osobom, które tak szybko napisały coś do Puszki Pandory - cały czas czekam też na zgłoszenia osób chętnych do przejęcia następnej edycji Puszki.\nSponsorami bloga w dniu dzisiejszym są:\nDroga do Rewolucji || Bóg, Honor & Rock'n'roll || Robotica RPG || Robotica RPG\nzachęcam do odwiedzenia wyżej wymienionych stron.\nEtykiety: Gwiezdny Pirat, neuroshima, news 1 komentarz:\nPuszka Pandory w założenie jest spin-offem Karnawału Blogowego – inicjatywy którą na gruncie rodzimej blogosfery zaszczepił Borejko na swoim blogu gryfabularne.blogspot.com. Podlega ona tym samym luźnym zasadom, z tym że w założeniu ma być nastawiona na produkcję erpegowego mięcha.\nMięcho to gotowe do użycia materiały przydatne mistrzom gry lub graczom takie jak: scenariusze, zahaczki, mapki, plany, tabelki spotkań losowych, opisy lokacji, postacie niezależne, potwory, moduły, epizody, pomysły, a nawet przekrojowe omówienia problematyczne.\nEdycja Puszki Pandory trwa około miesiąca – w trakcie jej trwania publikujemy na swoich blogach materiały związane z aktualnym tematem Puszki. Osoba prowadząca zbiera linki i publikuje je w notce otwierającej. Po zakończeniu edycji przekazuje prowadzenie Puszki blogerowi, który wyrazi chęć kontynuowania inicjatywy, ten wymyśla temat i cała zabawy zaczyna się od początku.\nMateriały publikowane w ramach Puszki Pandory mogą odnosić się do dowolnych systemów, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby były bardziej ogólne i tyczyły się pewnej konwencji, czy epoki historycznej.\nNajwyższy czas aby wystartować z Puszką Pandory. Przed wami Pierwsze Otwarcie.\nSpeluna – w pierwszej edycji Puszki Pandory piszemy materiały dotyczące wszystkiego co ma związek z przybytkami gastronomicznymi. Zgodnie z założeniami PP oraz KB forma materiałów dowolna, podobnie jak osadzenie w systemach i konwencjach.\nPrzemyślałem sprawę dzielenia wpisów - być może, ktoś będzie chciał opublikować kilka oddzielnych materiałów. Uważam, za sensowne zezwolenie na takie działania - sprawę można obgadać w komentarzach. Proponuję przeto, aby kolejne wpisy w danym Otwarciu Puszki Pandory numerować skrótem vol. 1, vol. 2 etc.\nGrafika pochodzi z http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Can(Easy_Open_Can).JPG\nEtykiety: blogosfera, karnawał, puszka 13 komentarzy:\nProjekt: Puszka Pandory\nPuszką Pandory nazywał się dział Magii i Miecza, w którym publikowano różnorakie pomysły czytelników pisma. Roboczo przyjąłem tę nazwą dla projektu, którego zadaniem byłoby zdublowanie Karnawału Blogowego z nastawieniem na pisanie mięsnych kawałków. Pozwolę zacytować sobie fragment mojej wypowiedzi z poprzedniego wpisu:\nMarzy mi się zatem, aby narodził się jakiś spin-off tej, bądź co bądź potrzebnej inicjatywy, taki bardziej konkretny, z nastawieniem na pisanie użytecznych materiałów. Coś jak tydzień małych publikacji – gdzie blogosfera pisała o mniejszych systemach. Myślałem sobie, co mogłoby być tematem tego „drugiego karnawału”, żeby pogodzić uniwersalność tematyczną i nastawienie na „produkcję” mięcha dla czytelników.\nOto dwie przykładowe edycje:\nSpeluna – czyli materiały odnoszące się do przybytków gastronomicznych (ktoś opisałby karczmę w Warhammerze, ktoś mógłby narysować plan mordowni w Arkham, ktoś napisałby menu kosmicznej restauracji, ktoś inny podałby przepis na staropolskie żarełko, a kto inny mini scenariusz ze spelunką dla Neuroshimy);\nTabelki spotkań losowych – czyli jakże pożyteczna, a zapomniana dziś „technologia” (ktoś pisze o spotkaniach na trakcie w fantasy, ktoś komponuje tabelkę spotkań na Morzu Szponów, ktoś inny w zaułkach Night City czy innego Bizantium Secundus, a ktoś kto się nie załapał na edycję ze speluną, układa tabelkę spotkań w przydrożnej karczmie).\nI tak można by te przykłady mnożyć. Co o czymś takim myślicie? Czy warto odpalić równoległą inicjatywę?\nChciałbym bardzo poznać wasze zdanie w tej sprawie. Najlepiej w komentarzach. Ogólne zasady inicjatywy byłyby zgodne z przyjętymi w KB, jedyną różnicę stanowiłoby zawężenie formy wypowiedzi, tak aby efektem było mięcho dla mistrzów gry, lub graczy. Wszelkie propozycje dotyczące nazwy takoż chętnie przyjmę - może Bachanalia Blogowe?\nEtykiety: karnawał 12 komentarzy:\nKarnawał #8: Marzenia\nOstatnio spełniło się jedno z moich marzeń. Na powrót zostałem redaktorem naczelnym pisma poświęconego RPG. W dawnych czasach prowadziłem Erpegowca, który był internetowym magazynem tyskiego środowiska RPG. Tyskiego – bo pochodzę z z miasta Tychy, które znane w Polsce jest w zasadzie z dwóch rzeczy: marki piwa oraz fabryki samochodów. Jednym z moich marzeń niech będzie zatem wskrzeszenie erpegowego fermentu, który w pierwszej połowie lat dwutysięcznych przepełnił tyskie środowisko. Zdaję sobie sprawę, że jest to marzenie ściętej głowy, bo nie wyobrażam sobie, aby dziś erpegowcy w Tychach stanowili taką płodną i otwartą na świat grupę jak wówczas. W tym przeciętnej wielkości mieście, liczącym nie więcej niż 130 tysięcy mieszkańców, mieliśmy wówczas 5 fanowskich pism RPG. Wspomniany Erpegowiec, w którym dominowała lokalna publicystyka, a także papierowe fanziny: mocno undergroundowy Vitus Cadaver, mroczny Łowaca Dusz (Warhammer oraz Zew Cthulhu), VNE (Świat Mroku), Fetysz (Świat Mroku). Do tego liczne larpy i inne towarzyskie spotkania, a także mini-konwenty. Mieliśmy też Moorhold.net – przez pewien czas liczący się serwis – między innymi za sprawą działu Neuroshima, który prowadził wówczas Mutlidej (dziś pracujący w Wydawnictwie Portal). Ale jak mawiają czesi - To se ne vrati, nie mniej jednak warto sobie pomarzyć.\nDrugie marzenie dotyczy papierowego pisma poświęconego RPG. Naprawdę chciałbym, aby opłacało się je komukolwiek wydawać. Nie pamiętam, kiedy ukazał się ostatni papierowy Gwiezdny Pirat. Uważam natomiast, że szeroko rozumiana branża traci. Magia i Miecz, Portal i Gwiezdny Pirat oprócz tego, że dostarczały całej kupy mniej lub bardziej użytecznych materiałów były także szkołą pisania o RPG – twórcy gier fabularnych w znakomitej większości właśnie tam, albo szlifowali pióra, albo indukowali styl pisania w czasie lektury. Nie zanosi się może na jakieś ogólnopolskie wymieranie pokolenia MiM, lecz kto wie jak będzie wyglądała branża za kilka lat i czy pojawią się młodzi projektanci gier?\nTrzecie marzenie tyczy się Karnawału Blogowego, którego forma nie do końca spełnia moje oczekiwania. Nie chciałbym tu być jakimś łamikarnwałem, rozpierdalaczem czy innym mąciwodą, lecz mam wrażenie, że tak ogólne tematy, jakie pojawiają się ostatnio, służą raczej pasieniu naszych osobistych egocentrycznych potrzeb. Marzy mi się zatem, aby narodził się jakiś spin-off tej, bądź co bądź potrzebnej inicjatywy, taki bardziej konkretny, z nastawieniem na pisanie użytecznych materiałów. Coś jak tydzień małych publikacji – gdzie blogosfera pisała o mniejszych systemach. Myślałem sobie, co mogłoby być tematem tego „drugiego karnawału”, żeby pogodzić uniwersalność tematyczną i nastawienie na „produkcję” mięcha dla czytelników.\nOczywiście marzeń erpegowych mam więcej, chciałbym napisać grę, wydać ją, a zarobione pieniądze dołożyć do kupna większego samochodu. Chciałbym też w końcu przegrać zakład z Sejim i zobaczyć Arkham Couriera zanim wyjdzie kolejny numer mojego internetowego pisma Erpegowiec (którym wydam z pewnością, aby uświetnić swoje czterdzieste urodziny).\nDziś, tj. 6 lutego sponosorem bloga jest Droga do rewolucji.\nKarnawał blogowy #14: Wyznawca jako rola społeczna...\nPuszka Pandory - setting - tytuł roboczy: Nozdrze...\nProblem życia i śmierci - rpg i bitewniaki (cz. 3)...


„Chcemy wyciągnąć szefów kuchni z ich naturalnego środowiska” [WIDEO-WYWIAD] • www.tuwroclaw.com\n2018-06-29, Autor: Michał Hernes,Mariusz Huk\nBlisko 30 stoisk gastronomicznych, w tym ponad 20 znanych restauracji, szefowie kuchni, warsztaty kulinarne dla dzieci i dorosłych, muzyka na żywo, atrakcje dla najmłodszych („Muzyczne spotkania z Alicją Janosz”, animacje prowadzone przez doświadczone animatorki, dmuchańce) oraz profesjonalny bar – to wszystko czekać będzie na dużych i małych wrocławian podczas nowej imprezy kulinarnej, która wystartuje w piątek, 29. czerwca, w Browarze Mieszczańskim.\nZa pomysłem na Gastro Miasto stoi dwóch wrocławian: Tobiasz Herman (kucharz, współwłaściciel Studia Kulinarnego Browar Mieszczański, a także brązowy medalista Olimpiady Kucharzy Erfurt 2012) oraz Maciej Koła (współwłaściciel agencji kreatywnej Orfin Studio). Panowie poznali się kilka lat temu przy okazji warsztatów kulinarnych, które prowadził Tobiasz Herman. W ich głowach zrodził się pomysł na stworzenie cyklicznej imprezy kulinarnej. – Naszą pasją jest gotowanie, kosztowanie oraz znajdowanie nowych, ciekawych miejsc, w których te nasze jedzeniowe pasje możemy odkrywać, kreować i rozwijać. Jesteśmy ciekawi nieoczywistych połączeń, nowych ludzi, lubimy też wyzwania – mówi Tobiasz Herman. – Wiemy również, że Wrocław można smakować nie tylko podniebieniem, ale też innymi zmysłami. A każda potrawa jeszcze lepiej smakuje w miłym otoczeniu – w gronie rodziny, przyjaciół, czy znajomych, w klimatycznym miejscu, przy dźwiękach dobrej muzyki i przy dobrych trunkach – dodaje Maciej Koła. – Chcemy zarażać naszą pasją i rozbudzić kulinarne smaki oraz wyobraźnię wrocławian, dlatego w ostatni weekend czerwca startujemy z nową, cykliczną imprezą gastronomiczną, która – mamy nadzieję – wpisze się na stałe w kalendarze mieszkańców (i nie tylko) – przyznają zgodnie. I tak właśnie narodziło się Gastro Miasto.\nImpreza odbywać się będzie w Browarze Mieszczańskim. W klimatycznych murach tego XIX-wiecznego obiektu przemysłowego wrocławianie będą mogli spotkać szefów kuchni ponad 20 znanych restauracji. Każdy z kucharzy przygotuje 2-3 różnej wielkości potrawy– będą zarówno porcje standardowe, jak i mniejsze, degustacyjne. – Zależy nam, by każdy z odwiedzających mógł urządzić sobie prawdziwą ucztę i skosztować jak najwięcej dań – napisano w zapowiedzi wydarzenia. – To będzie bowiem typowy street-food, ale w wydaniu restauratorów. Ba, większość kucharzy przygotuje też specjalne dania dedykowane dla najmłodszych. Oczywiście, będą też lody i inne słodkości, zimne i ciepłe trunki (z procentami i bez), nie zabraknie też profesjonalnego baru, który zorganizuje i poprowadzi RUMBAR – dodano.\nPodczas pierwszej edycji przy Hubskiej 44 swoje potrawy i trunki serwować będę: SeaFood Bar&Market, Mango Mama, Yemsetu, Pici Pasta Wratislavia, Krowarzywa, El Gordi- to, Stockholm eat&drink, Wratislavia, Głodne Wilki, Korba Kuchnia, Dim Sum Garden, Mo'jo Sand- wiches, Modra Odra, Mania Smaku, Curry Karma, Raj Pstrąga, Thali, U Gruzina, Malarska 25, Plas- trami, Kram, Souvlaki Greek Truck, Viniversum, Krasnolód, Petits Fours, wBrew i Etno Cafe.\nW trakcie trzech dni imprezy na wrocławian czekać będzie cała masa innych wydarzeń. Podczas pierwszego weekendu zagrają: Alicja Janosz Jam Band feat. Tomasz Nitribitt, Anja Sei i Kuba Kęsy oraz DJ Endless i DJ Skipless. Odbędą się też warsztaty kulinarne (zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci) organizowane przez Studio Kulinarne Browar Mieszczański, a także pokazy kulinarne (np. pokaz przygotowania lodów za pomocą ciekłego azotu, czy składanie kolorowych makaroników z Petits Fours). Podczas pierwszego weekendu odbędzie się „Muzyczne spotkania dla dzieci z Alicją Janosz”, będą też miały miejsce dmuchańce, zabawy z animatorkami z Rodzinkowa oraz Hi Kids (zabawy z chustą, malowanie na stretchu, kolorowe i wciągające zajęcia sensoryczne), a także konsultacje z psychologiem dziecięcym. Na chętnych czekać będą leżaki.\nW tym sezonie Gastro Miasto odbędzie się podczas siedmiu letnich weekendów: 29 i 30 czerwca oraz 1 lipca, 6, 7 i 8 lipca, 20, 21 i 22 lipca, 3, 4 i 5 sierpnia, 17, 18 i 19 sierpnia, 7, 8 i 9 września, 21, 22 i 23 września.\nW piątek impreza rozpocznie się o godz. 17.00 i potrwa do 1.00, w sobotę będzie miała miejsce od godz. 12.00 do 1.00, a w niedzielę od godz. 10.00 do 19.00.


Górski Karabach: Alijew mówi o klęsce państwa ormiańskiego – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\n13 Maj 2021 Azja i Zakaukazie 0 comments\nZajęcie miasta Szuszy przez wojska azerbejdżańskie w Górskim Karabachu oznaczało klęskę państwa ormiańskiego. Powiedział o tym prezydent Azerbejdżanu Ilham Alijew na otwarciu festiwalu muzycznego Chary Biulbiul w Szuszy.\n– Wyzwolenie Szuszy w rzeczywistości oznaczało klęskę armii ormiańskiej i państwa ormiańskiego. Ponieważ następnego dnia Armenia została zmuszona do podpisania aktu kapitulacji, stworzonego na naszych warunkach – powiedział Alijew.\nWcześniej, 11 maja prezydent Azerbejdżanu oskarżył Armenię o dążenie do zemsty po przegranym konflikcie w Górskim Karabachu.\nPrzypomnijmy, że Szusza zajęta została 8 listopada 2020 roku, a porozumienie między Armenią, Azerbejdżanem i Rosją podpisano w nocy z 9 na 10 listopada. Szusza, jest to jedne z najważniejszych miast Górskiego Karabachu, oddalone o 11 km od stolicy samozwańczej republiki – Stepanakertu.\nAlijew zdecydował: Miasto Szusza kulturalną stolicą Azerbejdżanu Armenia potwierdza śmierć ponad 3 tysięcy żołnierzy w Karabachu Putin chce pogrążyć premiera Armenii? Twierdzi, że wcześniej wynegocjował z Azerbejdżanem lepsze warunki zawieszenia broni, ale Paszinian się nie zgodził Małgorzata Zawadzka: Kruche podstawy porozumienia w Górskim Karabachu (ANALIZA) “Teraz albo nigdy”. Odwieczny konflikt azersko-ormiański w nowych realiach (ANALIZA)\nTagi: akt kapitulacji Alijew Armenia Azerbejdżan festiwal muzyczny Górski Karabach porozumienie Stepanakert Szusza wojska azerbedżańskie zemsta


Home › Produkty › Przechowywanie żywności › Lyngby\nLyngby to nasza oferta szklanych pojemników wysokiej jakości, służących do przechowywania żywności. Asortyment obejmuje trzy rozmiary. Wszystkie pojemniki są ze szkła borokrzemianowego i mają praktyczne plastikowe pokrywki z silikonowym pierścieniem, który zapewnia szczelne zamknięcie. Dzięki szklanej formie wszystkie pojemniki mogą być używane zarówno w piekarniku jak i w kuchence mikrofalowej (bez pokrywki). Pojemniki mają klasyczny i piękny skandynawski design, który pasuje do większości stylów kuchennych.\nLinia Lyngby jest bardzo praktyczna do codziennego gotowania, ponieważ przechowując i podgrzewając żywność w tym samym pojemniku, możesz zaoszczędzić dużo czasu na zmywaniu naczyń. Co więcej, przejrzyste szkło ułatwia obejrzenie przechowywanej żywności bez otwierania pojemnika.\nNastępna kategoria Margerit Pokaż następną kategorię


USA. Akcje przeciwko podejrzanym o terroryzm\nFoto: PAP / EPA | Napastnicy z San Bernardino zabili 14 osób\nTak zwane "samotne wilki" to terroryści działający w pojedynkę i nie należący do organizacji terrorystycznych.\nDziałania amerykańskich służb bezpieczeństwa są prowadzone po tym, jak 2 grudnia muzułmańskie małżeństwo zabiło w strzelaninie w San Bernardino w stanie Kalifornia 14 osób. Zamachowcy mieli sympatyzować z tzw. Państwem Islamskim.\nW Pensylwanii aresztowano nastolatka, który jak powiedzieli śledczy, miał podjąć próbę organizacji podróży dla innych osób na Bliski Wschód w celu przyłączenia się do organizacji dżihadystycznych.\nW tym czasie w Nowym Jorku inny mężczyzna przyznał się do winy w sprawie związanej z terroryzmem. Miał próbować rekrutować osoby zainteresowane walką w szeregach tzw. Państwa Islamskiego.\nTrzeci przypadek działania amerykańskich służb miał miejsce w Kansas. Toczy się tu proces mężczyzny podejrzewanego o planowanie zamachu bombowego na jednostki amerykańskiej armii.\nOd 2014 roku roku, kiedy swoją ofensywę w Syrii i Iraku rozpoczęli dżihadyści z tzw. Państwa Islamskiego, w USA aresztowano ponad 70 osób.


MEK-net Naprawa komputerów Olsztyn - MODEROWANY KATALOG WWW - katalog stron SEO, katalog stron internetowych, katalog stron prawnych, prawo\nSzczegóły strony www.mek-net.pl:\nTytuł: MEK-net Naprawa komputerów Olsztyn\nSłowa kluczowe: dobry informatyk Olsztyn, naprawa komputerów Olsztyn, Mek-net Olsztyn, naprawa laptopów Olsztyn, komputery Olsztyn, firma informatyczna Olsztyn, , firma komputerowa Olsztyn, napawa komputerow Olsztyn, MEK-net\nNazwa firmy: MEK-netq\nUlica i nr: Murzynowskiego 15/18\nKod, miejscowość: 10-684 olsztyn\nPodlinkuj stronę www.mek-net.pl:\nPODKRĘCANIE - podkręcanie komputera »\nCzęsto brakuje Twojemu komputerowi mocy, żeby odpalić najnowszą strzelankę, wyścigi samochodowe lub może przy oglądaniu filmów w High Definition zdarzają się widoczne spowolnienia? My wiemy jak temu zaradzić. Przedstawimy Ci w praktyce na czym polegają magiczne słowa overclocking, oc oraz podkręcanie. Doradzimy jak bezpiecznie zwiększyć zegary procesora, karty graficznej, pamięci RAM oraz innych komponentów. Z nami temperatury będą zawsze w bezpiecznych granicach.\nPlotery serwis, materiały eksploatacyjne, tonery »\nDostarczymy bezpłatnie do Twojej firmy materiały eksploatacyjne - tonery, tusze, folie, bębny do drukarek, kserokopiarek, faksów. Oferujemy naprawę, serwis i przeglądy okresowe ploterów, skanerów wielkoformatowych, urządzeń wielofunkcyjnych oraz kserokopiarek przez wyspecjalizowany zespół serwisowy.\nAzumi.com.pl - serwis notebooków »\nTwój komputer się nie uruchamia, laptop ma zbitą matrycę, konsola zawiesza się ponad miarę .Przyjdź do nas a zajmiemy się twoim problemem .Dzięki 10-letniemu doświadczeniu i 3-letniej działalności masz pewność uzyskania profesjonalnej diagnozy .Jeśli się już zdecydujesz na naprawę lub wymianę, uzyskasz ją w optymalnej cenie. Po wielu z naszych usług otrzymujesz od nas gwarancję, pozwalającą na spokój umysłu w razie pojawienia się jakichś usterek .\nKemot Technology »\nKemot Technology - outsourcing, obsługa firm, kasy fiskalne outsourcing, obsługa firm, serwis, komputery, notebooki, akcesoria komputerowe, rtv, agd, www ...\nLap Mar - naprawa laptopów »\nNaprawa Laptopów. Wykonujemy usługi w zakresie:-naprawa uładów zasialnia-naprawa po zalaniu płynem-naprawa grafiki,konserwacja notebooków.Działamy na terenie całej Polski (wysyłki kurierskie).


Wrocławscy Ulicożercy - fiesta kulinarna\nKociol 28 sierpnia 2015 No Comments\nWrocławscy Ulicożercy – prawdziwe święto kulinarne\nW poprzedni weekend we Wrocławiu spotkać się mogli wszyscy fani pysznego jedzenia ulicy, tzw. street food, z całego świata. Wszystko to za sprawą Festiwalu Wrocławscy Ulicożercy, który został zorganizowany na terenie Browaru Mieszczańskiego. Magazyn Kocioł był jednym z patronów medialnych całego wydarzenia. Przez dwa dni (sobotę i niedzielę) można było spróbować dań z naprawdę 4 stron świata. Na głodomorów czekało kilkadziesiąt wozów na kółkach, wypchanych po dach smakołykami. Koniecznie przeczytajcie relację dwóch Kotłowiczek z tego wydarzenia i nie przegapcie następnej okazji odwiedzenia Wrocławskich Ulicożerców – już 10 i 11 października.\nW poprzedni weekend na terenie Browaru Mieszczańskiego wrocławscy ulicożercy mogli przez dwa dni ucztować do woli. Trzeba przyznać, że było to prawdziwe kulinarne święto.\nWrocławscy Ulicożercy – o co w tym wszystkim chodzi?\nKilkadziesiąt gastrowozów zapewniło wszystkim uczestnikom jadło w tak wielu odsłonach i smakach, że nie sposób było zakończyć degustację na tylko jednej potrawie. Należy wspomnieć również o sokach, piwie i koktajlach, które kolorami, składnikami, a nawet teksturą przyprawiały o zawrót głowy. Potrawy można było konsumować przy stolikach wystawionych na zewnątrz i tych ustawionych w środku browaru. Zadbano również o muzyczną stronę spotkania, co nadało wydarzeniu charakter pikniku. Znalazło się także miejsce dla najmłodszych, w którym dzieci mogły się wybawić do woli oraz strefa chillout z leżakami, zapewniająca odpoczynek.\nZanim przejdę do szczegółów, przyznam, że jako miłośnik jadła wszelkiego, obecna byłam na festiwalu już od pierwszych minut jego trwania. Szybko okazało się, że ludzi wciąż przybywa i w pewnym momencie między food truckami przewijały się tłumy.\nMomo-Smak Kuchnia Tybetańska – pierożki na parze\nWraz z przyjaciółmi zapuściliśmy się w teren, by upolować dobrą strawę. Od wejścia powitało nas Momo-Smak Kuchnia Tybetańska z pysznymi pierożkami przygotowanymi na parze. Dla nas faworytem były te nadziewane krewetkami, ale w naszym menu znalazł się również krab z selerem i zestaw z warzywami.\nPepperminta food truck uraczyła nas pysznym latte w dwóch wersjach – na jaglanym i na krowim mleku. Do tego wszystkiego w ofercie gastrowozu znalazły się pyszne ciasta o wdzięcznych nazwach borówa i miętka, a także bio tortilla de papas.\nW międzyczasie zajrzeliśmy do Pąki Smaków, na pysznego kalafiora po marokańsku. Była to mocno aromatyczna i orientalna potrawa, podana z liśćmi mięty i pestkami granatu.\nTo jednak nie był koniec naszej kulinarnej eskapady. Dotarliśmy do osiem misek, gdzie zamówiliśmy pyszne bułki z pulled pork i krewetkami. Hitem był również pad tai z kurczakiem i orzeszkami. Ulicożercy wprost okupowali to miejsce, a kolejka stale rosła. Na nasze dania czekaliśmy więc 40 minut, ale naprawdę było warto.\nBubbleology Polska – szaleństwo kolorów i smaków\nPo drodze odwiedziliśmy Bubbleology Polska – prawdziwych magików przygotowujących pyszne herbaciane napoje smakowe. W tea-roomie podawane były one na gorąco i na zimno, jako mieszanka tapioki, alg i różnych soków. To miejsce było niepodważalnie najbardziej kolorowe, a smaki zaskakujące.\nWstąpiliśmy także do Bud-K – mistrza naleśników. W tym miejscu należałoby się chyba poprawić i napisać słowo naleśnik wielkimi literami. Wersji tego dania można było spróbować naprawdę wiele, my skusiliśmy się na tę z serem, szynką parmeńską i rukolą.\nW końcu przyszedł czas na coś słodkiego. Zaczęliśmy od gofreak serwującego bajeczne gofry. Ciasto wprost fenomenalne! Chrupiące z wierzchu, miękkie i puszyste w środku. Zdecydowaliśmy się na dwie wersje, czyli totalną słodycz z białą czekoladą i drażami oraz klasyk – z bitą śmietaną i owocami.\nNastępnym obowiązkowym punktem był TUK TUK – lody tajskie, gdzie na naszych oczach przygotowywane były niesamowite lody. Smak i metoda ich robienia przeniesiona została do Wrocławia z Wyspy Koh Phi Phi. To było bardzo widowiskowe, a deser przepyszny.\nTrzeba przyznać, że zarówno organizacja wydarzenia, jak i niesamowita różnorodność proponowanych specjałów zasługuje na wielką pochwałę, a Festiwal Wrocławscy Ulicożercy można śmiało nazwać prawdziwym kulinarnym świętem. Było po prostu pysznie!\nW Browarze Mieszczańskim zjawiłam się w samo południe i był to chyba najlepszy moment, ludzie bowiem dopiero zaczynali się gromadzić. Z godziny na godzinę tłum oczekujących po jedzenie zwiększał się, proporcjonalnie do czasu oczekiwania na zamówienie, ale jest to zrozumiałe na tego typu imprezach.\nGofreak – ale gofry!\nSwój posiłek rozpoczęłam w Gofreak. Postanowiłam przełamać swoje dotychczasowe zwyczaje i zamiast gofra na słodko, zdecydowałam się na wersję wytrawną z paprykowym hummusem, pomidorkami, rukolą i sezamem, który okazał się przepyszny. Dawno nie jadłam tak dobrego hummusu. Do tego chrupiący gofr i świeże dodatki. Po prostu palce lizać. Podgryzłam też od koleżanki wersję z białą czekoladą, owocami i kokosem. Smakowała równie wspaniale.\nOsiem misek – pulled pork\nPlanując wizytę na Festiwalu, miałam upatrzone punkty, w których chciałam koniecznie zjeść. Oprócz gofrów, które były przyjezdne, bardzo chciałam odwiedzić wrocławskie osiem misek. Słyszałam wiele pozytywnych opinii na jego temat, lecz na co dzień nie po drodze mi na ul. Borowską, gdzie foodtruck zazwyczaj stacjonuje. Strategicznie dobrym posunięciem było ustawienie się w kolejce 10 minut przed otwarciem, ponieważ w zaledwie kilka minut za moimi plecami ciągnął się sznurek 20 lub 30 osób. Co prawda, na swoją maślaną bułkę z pulled pork, piklami i chilli musiałam chwilę poczekać, ale było warto. Kanapka bardzo mi smakowała, więc w przyszłości chętnie wrócę po więcej. W dodatku niezbyt wygórowana cena – 9 zł za klasyczną wersję, to naprawdę niewiele w porównaniu do niektórych ofert konkurencji.\nMoim kolejnym odkryciem była sałatka z alg morskich serwowana przez Momo – Smak Kuchnia Tybetańska. Bardzo ciekawy smak, doskonale dobrane orientalne przyprawy i sos. Szkoda tylko, że porcja sałatki jest mała.\nNa więcej smakołyków nie starczyło mi już miejsca, choć chlebki naan, pierożki i burgery wyglądały naprawdę kusząco.\nLista Food Trucków biorących udział w Festiwalu Wrocławscy Ulicożercy:\nPiwne orzeźwienie zapewnił Beer o’clock\nZdjęcia: Joanna Aniszczyk, Kasia Sieradz\n← Prosty bigos z cukinii\nProsty obiad w 30 minut – 15 przepisów! →


istnieje od 98 lat w Europie, a kiedy po raz pierwszy pojawili się Polsce?\n- Dokładnie w 1991 roku Falck zaczął świadczyć swoje usługi w Szczecinie.\n- A jeśli chodzi o Opolszczyznę, to gdzie przed Prudnikiem zaczęli działać?\n- W województwie opolskim pogotowie ratunkowe FALCK MEDYCYNA działa również w Krapkowicach, Brzegu, Kędzierzynie-Koźlu, Kluczborku, Głubczycach i Namysłowie. Mogę dodać, że codziennie po drogach całej Polski jeździ ponad 100 ambulansów.\n- Każda zmiana wywołuje pewnego rodzaju psychozę wśród społeczeństwa. Niektórzy z nich mogą się obawiać jakiś dodatkowych opłat za usługi Falck.\n- Nic w tym temacie się nie zmienia. Działamy w dalszym ciągu dla pacjenta nieodpłatnie, chyba\nistnieje od 98 lat w Europie, a kiedy po raz pierwszy pojawili się Polsce?</>
<who2>- Dokładnie w 1991 roku Falck zaczął świadczyć swoje usługi w Szczecinie.</>
<who1>- A jeśli chodzi o Opolszczyznę, to gdzie przed Prudnikiem zaczęli działać?</>
<who2>- W województwie opolskim pogotowie ratunkowe FALCK MEDYCYNA działa również w Krapkowicach, Brzegu, Kędzierzynie-Koźlu, Kluczborku, Głubczycach i Namysłowie. Mogę dodać, że codziennie po drogach całej Polski jeździ ponad 100 ambulansów. </>
<who1>- Każda zmiana wywołuje pewnego rodzaju psychozę wśród społeczeństwa. Niektórzy z nich mogą się obawiać jakiś dodatkowych opłat za usługi Falck.</>
<who2>- Nic w tym temacie się nie zmienia. Działamy w dalszym ciągu dla pacjenta nieodpłatnie, chyba


NBA: Wyjątkowy zwycięzca konkursu wsadów | PROBASKET\nStrona główna NBA NBA: Wyjątkowy zwycięzca konkursu wsadów\nW poprzednich latach konkursy wsadów zawodziły. Kibice nie dostali tego, na co faktycznie czekali. W tym roku było tylko trzech uczestników. Obi Toppin z New York Knicks rozpoczynał jako główny faworyt. Nie mógł jednak poczuć się ze swoimi szansami zbyt pewnie, zwłaszcza po takich wsadach.\nUCZESTNICY: Anfernee Simons, Cassius Stanley, Obi Toppin.\nZabawa wszystkim dobrze znana. Sędziami byli w dużej mierze byli gracze Atlanty Hawks – Spud Webb, Dee Brown, Josh Smith, Jason Richardson, Dominique Wilkins. Dunki oceniali od 6 do 10. W pierwszej rundzie każdy z uczestników miał do zaprezentowania dwa wsady – na każdy po trzy próby. W finale wystąpiła dwójka z największą liczbą zdobytych punktów, która miała do wykonania po jednym finałowym wsadzie. Piątka sędziowska miała zagłoswać, który z nich był lepszy.\nCassius Stanley rozpoczął od przełożenia piłki pod nogą, za co otrzymał 44 punkty, więc mogło być lepiej. Kolejny był Obi Toppin. On postanowił odbić piłkę od parkietu i złapać ją w locie, po czym skończył tzw. plecakiem. Pomarańczowa przeleciała jeszcze pod jego nogą – takiego wsadu dotąd nie widzieliśmy, otrzymał za to 48 oczek. Anfernee Simons popisał się z kolei swoim wyskokiem, zdejmując piłkę ze specjalnej podstawki umieszczonej kilkadziesiąt centymetrów nad obręczą. Sędziowie ocenili ten wsad na 46 oczek.\nW drugiej turze Stanley nie potrafił wykonać swojego pierwotnego planu i postawił na najzwyklejszą możliwą próbę, która przyniosła mu… 37 oczek. Większe wrażenie próbował wywrzeć na nas Simons, który ubrał koszulkę Tracy’ego McGrady’ego. Gracz Portland Trail Blazers zrobił “360” i wsadził z impetem robiąc po drodze “krzesełko” – sędziowie byli szczodrzy i dali mu 49 oczek. Pierwszą rundę zakończył Toppin. Zawodnik New York Knicks przeskoczył nad swoim ojcem oraz Juliusem Randlem robiąc windmill jedną ręką – 46 oczek.\nTo oznaczało, że Simmons w finale miał zmierzyć się z Toppinem. Gracz Knicks zaczynał i postawił na wyskok z okolic linii rzutów wolnych i przełożenie piłki pod nogą. Z kolei próba Simmonsa nie poszła zgodnie z planem. Zawodnik Blazers próbował w trakcie wsadu pocałować obręcz, ale mu się to nie udało i po prostu wsadził piłkę do kosza. Konkurs wsadów decyzją sędziów (3-2) wygrał Anfernee Simons, którego ambitna próba z „całuskiem” została najwyraźniej doceniona. To pierwszy zawodnik w historii Blazers tryumfujący w Slam Dunk Contest.\nTak wyglądały wszystkie wsady z Konkursu Wsadów NBA 2021.\n1. Anfernee Simons (46pkt, 49pkt, Zwycięstwo 3-2 w głosowaniu)\n2. Obi Toppin (48pkt, 46pkt, 2. miejsce)\n3. Cassius Stanley (44pkt, 37pkt)#NBA #NBAAllStar #NBAPL\n— Michal Pacuda (@Pacuda) March 8, 2021\nPoprzedni artykułNBA: Wielkie strzeleckie starcie Conleya i Curry’ego! Zdecydował ostatni rzut\nNastępny artykułWynik Meczu Gwiazd NBA: Wygrała drużyna LeBrona. Giannis MVP


pielegnacja twarzy salon kosmetyczny | ewapoleca.com.pl\nJedzenie węglowodanów nie zmieniły sytuacji – tylko obecność tłuszczu byłby przywrócony ich zdrowie.\nTłuszczu i tłuszczów nasyconych\nGdy tylko trochę tłuszczu dodano do ich diety te tubylcy by odzyskać zdrowie. W ramach swoich badań Stefansson mieszkał na tej samej diecie co Kanadzie Eskimosów, jednego, który zawiera co najmniej 80% tłuszczu, który jest nasycony tłuszcz z tran.villania domy jednorodzinne twoich marzeń Stefansson rejestrowane optymalnego zdrowia w następujących diety pomimo ostrzeżeń, że jest inaczej. Zdrowy rozsądek mówi nam, że ci ludzie w całości byłoby Keeling nad i umiera na atak serca, ale to na pewno nie był przypadek: mieli zdrowe serce , wielką budowę ciała, były mocne i suche, i były pozytywne i szczęśliwy.\nJeśli teraz powiedzieć, że tłuszcze nasycone powinny stanowić większość naszych kalorii poza treningu, będziesz myśleć, że jestem szalona, ??ale spójrzmy na ciele, aby to zrozumieć. Korpus wykonany jest przetrwać. Nasz organizm rozwinął się do przechowywania energii, abyśmy mogli przetrwać okresy czasu, gdy żywność była ograniczona. Mamy ewoluowały do ??przechowywania tej energii w postaci tłuszczu – w szczególności w postaci tłuszczu nasyconego.\nW czasach ograniczonej podaży żywności (lub spożycie), nasze ciała korzystać z naszych zapasów tłuszczu na energię, wypełniając naszą krew z kwasów tłuszczowych do wykorzystania jako paliwo. Nasz organizm zużywa ten tłuszczów nasyconych w dokładnie taki sam sposób, jak strawionego tłuszczów nasyconych w naszej diecie.\nOto coś, co myśleć o tym, kiedy ktoś mówi ci, że będzie rozwijać choroby serca od spożywania tłuszczów nasyconych: jeśli ciało przechowywane tłuszczów nasyconych użyć do przetrwania, gdy żywność jest ograniczona, nie wydaje się nieproduktywne w razie korzystania z tego źródła energii opracowaliśmy choroby serca, które by nas zabić? Wydaje się bardziej prawdopodobne, że to było najlepszym źródłem paliwa dla optymalnego zdrowia.


NOŚNIKI DANYCH - Karty pamięci - Micro SD :: KOZAK.pl\nKatalog » NOŚNIKI DANYCH » Karty pamięci » Micro SD\nProducent: Adata, GOODRAM, Kingston, Platinet, SAMSUNG, SanDisk, Toshiba, Transcend, Verbatim\nKarta pamięci z adapterem MicroSDHC Kingston 32GB Class 4 SDC4 / 32GB\nProducent: Kingston Kod producenta: SDCS/32GB Pojemność: 32GB Prędkość zapisu: 10 MB/s Prędkość odczytu: 80 MB/s Klasa prędkości: 10, UHS-1 Adapter w zestawie: tak\nKarta pamięci z adapterem MicroSDHC Kingston 64GB Class 4 SDC4 / 64GB\nProducent - Kingston Kod producenta - SDCS/64GB EAN - 0740617274769 Typ karty - MicroSDXC Pojemność - 64 GB Załączony adapter - Tak Klasa prędkości - UHS-I , 10 Prędkość zapisu [MB/s] - 10 Prędkość odczytu [MB/s] - 80\nKarta pamięci z adapterem MicroSDHC Kingston 16GB Class 4 SDC4 / 16GB\nProducent - Kingston Kod producenta - SDC10G2/16GB EAN - 740617245974 Typ karty - MicroSDHC Pojemność - 16 GB Załączony adapter - Tak Klasa prędkości - UHS-I Prędkość zapisu [MB/s] - 10 Prędkość odczytu [MB/s] - 45\nKarta pamięci Goodram microSDHC 8GB\nUniwersalna karta pamięci do urządzeń obsługujących standard microSD / transflash.\nKarta pamięci Sandisk Ultra micro SDXC 64GB UHS-I\nZyskaj większą szybkość (do 48 MB/s, obsługa 10 klasy szybkości oraz klasy UHS-I) umożliwiającą sprawniejsze odtwarzanie zdjęć i filmów Full HD oraz szybsze działanie aplikacji telefonu komórkowego lub tabletu - wszystko dzięki kartom pamięci SanDisk® Ultra™ microSDHC™ i microSDXC™\nKarta pamięci 32GB Samsung EVO MicroSDHC UHS-1 Class 10 48/48MB/s + Adapter\nSzybkie przesyłanie danych 48 MB/s potwierdza, że wybierając karty pamięci Samsung, podejmujesz właściwą decyzję\nKarta pamięci microSDHC 64GB + Adapter SD Klasa 10\nkarta pamięci microSD 64GB, adapter SD, KLASA 10! Przeznaczenie: wszystkie urządzenia z gniazdem microSD: telefony komórkowe, PDA, mp3/mp4 playery, (upewnij się czy Twoje urządzenie obsługuje karty High Capacity)\nKarta pamięci Goodram SD 2GB Secure Digital Class\nKarty pamięci Secure Digital, stosowane przede wszystkim w aparatach i kamerach cyfrowych, PDA, nawigacjach GPS, odtwarzaczach MP3 oraz w innych urządzeniach wykorzystujących karty w standardzie Secure Digital. Karta 4-krotnie szybsza od tradycyjnych kart SD.\nKarta pamięci Platinet microSDHC 32GB + Adapter SD + Czytnik USB\nDoskonały zestaw do telefonów komorkowych, smartfonów. aparatów cyfrowych. Dzięki dołączonemu czytnikowi można bez problemu zgrać dane z telefonu lub aparatu cyfrowego do komputera.\nKarta pamięci Platinet microSDHC 16GB + Adapter SD + Czytnik USB\nKarta pamięci Platinet microSDHC 8GB + Adapter SD + Czytnik USB\nKarta pamięci Platinet microSDHC 4GB + Adapter SD + Czytnik USB\nKarta pamięci PNY microSDHC 4GB + Adapter SD\nUniwersalna karta pamięci do urządzeń obsługujących standard microSD / transflash. W komplecie adapter SD (Secure Digital) zwiekszający możliwość zastosowań.\nKarta pamięci Sandisk Mobile Ultra microSDXC 64GB Class10 + adapter\nZyskaj większą szybkość (do 30 MB/s, obsługa 10 klasy szybkości oraz klasy UHS-I) umożliwiającą sprawniejsze odtwarzanie zdjęć i filmów Full HD oraz szybsze działanie aplikacji telefonu komórkowego lub tabletu - wszystko dzięki kartom pamięci SanDisk® Ultra™ microSDHC™ i microSDXC™\nKarta pamięci Samsung microSDXC 64GB PRO Class 10 + adapter\nKarta pamięci microSDXC o pojemności 64 GB. Klasa prędkości: 10. Maksymalna prędkość zapisu wynosi 20 MB/s. Kartę cechuje możliwość przechowywania dużej ilości zdjęć, plików muzycznych oraz video w bardzo dobrej jakości.\nKarta pamięci Sandisk Mobile Ultra microSDHC 8GB Class10 + adapter\nKarta pamięci Transcend microSDHC 32GB Class10 + adapter 20/17 MB/s\nKarty pamięci micro SDHC Transcend są wysokiej jakości nośnikami pamięci, które dają możliwość swobodnego zwiększania przestrzeni pamięciowej różnego rodzaju urządzeń cyfrowych.\nKarta pamięci Samsung microSDHC 32GB Class 6\nKarta pamięci microSDHC o pojemności 32 GB. Klasa prędkości: 6. Maksymalna prędkość zapisu wynosi 48 MB/s. Kartę cechuje możliwość przechowywania dużej ilości zdjęć, plików muzycznych oraz video w bardzo dobrej jakości.\nKarta pamięci Sandisk microSD 2GB + adapter SD\nKarty pamięci do telefonów komórkowych microSD™ 2 GB firmy SanDisk® to idealna propozycja dla rozrywkowych użytkowników telefonów multimedialnych, ponieważ umożliwiają podłączenie bezpośrednio do telefonu, a dzięki temu błyskawiczne rozszerzenie pamięci niezbędnej do przechowywania większej liczby plików muzycznych i zdjęć.\nKarta pamięci Adata microSDHC 8GB UHS-1/ Class10 + adapter\nUniwersalna karta pamięci do urządzeń obsługujących standard microSD. W komplecie adapter SD (Secure Digital) zwiekszający możliwość zastosowań.


Homofoby na uczelnianych stołkach - Fakty i Mity\nStrona główna Kraj Homofoby na uczelnianych stołkach\nProkuratura w Katowicach umorzyła sprawę skargi studentów, którzy za to, że zarzucili swojej wykładowczyni popieranie homofobii i nietolerancję, trafili na policję, w paszczę prokuratury i łapska Ordo Iuris.\nW ostatnich dniach krajem wstrząsnęła informacja, związana ze studentami z Uniwersytetu Śląskiego, którzy złożyli skargę w sprawie wykładowczyni Ewy Budzyńskiej za krzewienie nietolerancyjnych i homofobicznych poglądów. W obronie pracowniczki naukowej stanęli prawnicy z Ordo Iuris i Solidarna Polska. Doprowadziło to do wszczęcia postępowania przeciw studentom przez prokuraturę w Katowicach, która zarzuciła im sfabrykowanie dowodów dotyczących wypowiedzi Budzyńskiej.\nUczniowie zostali w końcu wezwani na policję na wielogodzinne przesłuchanie. Jednym z jego uczestników była reprezentująca Ordo Iuris prawniczka, która zadawała im szereg pytań i próbowała powiązać tę sprawę z konfliktem ideowym. Studenci – jak zapewniają – nie chcieli wszcząć wojny światopoglądowej, lecz zaprotestować przeciwko nagannemu zachowaniu Budzyńskiej.\nKobieta, zdaniem młodzieży, miała m.in. porównywać antykoncepcję do aborcji, zrównywać „ideologię gender” z marksizmem-leninizmem i dyskryminować LGBT. Najdziwniejsze jest to, że – zdaniem wykładowczyni – stosowanie spirali domacicznej może doprowadzić do narodzin dziecka z „antenką” w głowie.\nProkuratura, pomimo starań katolickich adwokatów, umorzyła śledztwo. Po tym wszystkim jednak odpowiednie kroki przeciwko Ordo Iuris zamierzał podjąć Uniwersytet Śląski. Profesor Wojciech Popiołek, rzecznik dyscyplinarny UŚ, zapowiedział wcześniej pozwanie katolickiej organizacji i wezwanie jej do zapłaty 50 tys. zł na rzecz WOŚP. Może jednak do tego nie dojść, bo Popiołek poinformował nas, że decyzji jeszcze nie podjął i nie zamierza o niej informować osób trzecich.\nPo aferze z Budzyńską posypały się głosy sugerujące, iż ludzie o poglądach podobnych do jej pracują na wielu polskich uczelniach.\n– Fundamentaliści katoliccy wdzierają się na uczelnie szturmem. To ludzie pozbawieni wszelkich zasad. To już nie jest „ludowy”, obrzędowy katolicyzm, tylko realizowana z zimną krwią, krok po kroku, strategia odwrócenia emancypacji ostatnich lat i całego oświecenia – ocenia w rozmowie z „FiM” Jakub Kocjan, aktywista działający m.in. w Akcji Demokracji i Komitecie Antyfaszystowskim. – Talibowie wywodzili się ze szkół koranicznych – ich polscy odpowiednicy upodobali sobie wydziały prawa, ale jak pokazuje przykład z Katowic, nie tylko.\nWedług Kocjana uniwersytety w Polsce cały czas mówią o własnej apolityczności, jednocześnie jednak zatrudniają ludzi, którzy wszędzie wpychają swoje sprzeczne z nauką teorie. Później mają oni ogromny wpływ na sądownictwo, Ministerstwo Sprawiedliwości, stanowienie prawa.\n– Przykład z moich studiów, drobnostka – każdy student prawa na UW wie, że na egzaminie pisemnym z doktryn polityczno-prawnych (zajęcia prowadzi m.in. założyciel Ordo Iuris) nie ma nic ważniejszego niż wykucie nazw encyklik papieskich po łacinie – mówi Kocjan. – Na zajęciach robią gorsze rzeczy – podważają zakaz tortur, zasadę równości, rozdział Kościoła od państwa, narzucają absurdalne, niezgodne ze sztuką prawniczą interpretacje ustaw. Po zajęciach – sprzedają się władzy, przejmując dla niej Sąd Najwyższy za grube pieniądze.\nW katowickiej aferze, a może raczej farsie, pocieszające jest to, że prócz umorzenia sprawy Ślązaków, rzeczona wykładowczyni Budzyńska dobrowolnie zrezygnowała z pracy na uczelni.\nPoprzedni artykułBoże owieczki\nNastępny artykułPrzyzwoitka w koloratce


M jak miłość. Dominika Ostałowska chudnie dla roli Marty? Aktorka dementuje plotki - SE.pl\nSuperSeriale newsy M jak miłość. Dominika Ostałowska chudnie dla roli Marty? Aktorka dementuje plotki\n28.03.2017, godz. 18:00\nDominika Ostałowska foto: EAST NEWS\nDominika Ostałowska poczuła wiosnę i zaczęła stosować dietę pudełkową. W jednym z ostatnich wywiadów opowiedziała o tym, jakie posiłki królują w jej diecie i z dumą zapewniła, że pierwsze zmiany już widać! W mediach pojawiły się jednak plotki, że aktorka gubi wagę przez producentów "M jak miłość", którzy ograniczyli jej rolę właśnie przez zbędne kilogramy. Aktorka zabrała głos w tej sprawie - czy Dominika Ostałowska odchudza się do roli Marty Budzyńskiej w "M jak miłość"?\nCo się dzieje z Martą Budzyńską z "M jak miłość"?\nDominika Ostałowska pochwaliła się w mediach, że zaczęła stosować dietę. Aktorka wzięła się za siebie, a to od razu wywołało falę domysłów, o tym, że wszystko przez producentów "M jak miłość"! To NIBY przez dodatkowe kilogramy aktorki wątek Marty Budzyńskiej zszedł na drugi plan. Czy to prawda?\n- Plotka to bardzo dobre określenie tej informacji. Produkcja serialu ma inne obowiązki niż ingerowanie w posiłki aktorów. Nikt nikomu w talerz nie zagląda, chociaż przyznam, że mnie niejedna osoba mogłaby teraz zazdrościć, zaglądając do moich - powiedziała Dominika Ostałowska w rozmowie z "Faktem" dementując kłamliwe doniesienia.\nZobacz więcej: M jak miłość. Dominika Ostałowska na diecie\nI dobrze! W tej kwestii producenci nie mają wiele do mówienia, a aktorka chudnie dla siebie - to przecież najważniejsze. Dominika Ostałowska jest na diecie i już cieszy się z pierwszych efektów.\n- Pierwsze efekty już są. Czuję się lżejsza i mam więcej energii do życia i do pracy, poprawił mi się wygląd skóry oraz metabolizm. Koledzy z teatru zauważyli, że zaczęłam tracić kilogramy. Z dnia na dzień jest coraz lepiej – pochwaliła się serialowa Marta z "M jak miłość" w Super Expressie.\ntagi: Dominika Ostałowska M jak miłość M JAK MIŁOŚĆ DOMINIKA OSTAŁOWSKA M JAK MIŁOŚĆ MARTA M JAK MIŁOŚĆ MARTA BUDZYŃSKA M JAK MIŁOŚĆ NOWE ODCINKI


Beti Transport Olsztyn\nZróżnicowany tabor gwarantuje nam szeroki wachlarz pełnionych usług transportowych.\nWysoką jakość świadczonych usług zapewnia najnowocześniejszy sprzęt.\nFirma "Transport Samochodowy BETI" działa od 2002 r. na rynku krajowym i zagranicznym.\nOd tego czasu nieustannie się rozwija, zarówno pod względem doświadczenia całej kadry jak i technologii wyposażenia. Jesteśmy firmą ceniącą Klienta. Dbamy o jakość, terminowość i rzetelność wykonywanych usług transportowych. Ufamy naszym kierowcom. Ich doświadczenie i kwalifikacje sprawiają, że kiedy oni codziennie wyruszają w trasę, my mamy pewność realizacji Państwa zamówienia.\nTWÓJ ŁADUNEK BĘDZIE W DOBRYCH RĘKACH!\nKładziemy szczególny nacisk na profesjonalną obsługę i terminowość dostaw. Każde przedsiębiorstwo nastawione jest na zysk, lecz nie jest to możliwe bez rzetelnych i godnych zaufania kontrahentów.\nDlatego nasza firma gwarantuje Państwu uczciwe warunki oraz profesjonalne podejście.\nJedną z najlepiej rozbudowanych dziedzin naszej firmy jest transport międzynarodowy. Możemy się tu pochwalić bogatym doświadczeniem całej kadry (spedytorów i kierowców), jak i najnowocześniejszym sprzętem, który z roku na rok jest modernizowany.\nW zakresie naszych usług znajdą Państwo również transport towarów na terytorium całej Polski. Oferta świadczonych przez nas usług jest bardzo rozbudowana. Posiadamy samochody o różnej kubaturze oraz ładowności do 24 ton, z możliwością jednorazowego załadunku do 33 euro-palet.\nWszystkie auta wyposażone są w nawigację satelitarną oraz GPS. Dodatkowo stały kontakt pomiędzy spedytorem a kierowcą, pozwala nam informować Państwa na bieżąco co do miejsca, w którym znajduję się ładunek.\nW przypadku pilnego towaru, możemy zaproponować podwójną obsadę\nHome Oferta Tabor Kontakt\nTransport Samochodowy „BETI”\nul.Kasztanowa 14 11-010 Legajny 667 999 057 | 695 607 887 beti.transport@wp.pl Pon - Piąt 8.00 - 16.00\nBETI Olsztyn 2002


Marta Wawrzyn / 3 listopada 2014, 10:04\n1. Adrian Lester w "Red Band Society". Adrian Lester pojawi się w "Red Band Society" w roli neurologa stosującego niekonwencjonalne metody. Rola jest powracająca, a postać lekarza ma zrobić wrażenie szczególnie na siostrze Jackson.\n2. Więcej turystów w Hiszpanii dzięki "Grze o tron". Hiszpańska Osuna stała się jednym z miejsc, gdzie kręcą "Grę o tron", i dzięki temu przeżywa najazd turystów. Amerykański ambasador w Hiszpanii szacuje, że ruch turystyczny w całym kraju może wzrosnąć nawet o 15% dzięki serialowi HBO. A poza tym na planie "GoT" zatrudniono 500 Hiszpanów, którzy byli statystami w ważnej scenie.\n3. TNT zamawia pilot serialu "Breed". Nowy projekt TNT to dramat z elementami nadprzyrodzonymi, którego akcja osadzona będzie wokół morderstw popełnianych w rejonie Pacyfiku - przez stworzenia, które nie są ludźmi. Scenariusz pisze John Scott Shepherd, reżyserować będzie Scott Winant ("True Blood").\n4. Allison Williams i Christopher Walken w zapowiedzi "Peter Pan Live".\n5. Malese Jow w "The Flash". Znana z "Pamiętników wampirów" Malese Jow pojawi się w "The Flash" w roli znanej z komiksu dziennikarki Lindy Park, która nawiąże bliższą relację z głównym bohaterem.\n6. Zdjęcia z nowego odcinka "Gotham". Tutaj zobaczycie zdjęcia z odcinka 1x09 - "Harvey Dent".\n7. Kolejny odcinek "The Originals" na zdjęciach. Tutaj obejrzycie zdjęcia z odcinka 2x07 - "Chasing the Devil's Tail".\n8. FOX robi komedię o telekinezie. Należące do Bena Afflecka i Matta Damona studio szykuje dla FOX-a komedię, której główną bohaterką będzie dziewczyna pracująca w knajpie z mrożonym jogurtem. Kiedy już zaczyna myśleć, że jej życie zmierza donikąd, odkrywa, że potrafi przesuwać przedmioty siłą umysłu. Scenariusz pilota pisze Colleen McGuinness ("30 Rock").\n9. "Wrogie niebo" znów w Scifi Universal. 3 listopada (czyli dzisiaj) o godz. 22:00 w Scifi Universal startuje 4. sezon "Wrogiego nieba".\n10. Zdjęcia z kolejnego odcinka "Homeland". Tutaj znajdziecie zdjęcia z odcinka 4x08 - "Halfway to a Donut".\n11. Kolejny odcinek "Covert Affairs" na zdjęciach. Tutaj obejrzycie zdjęcia z odcinka 5x12 - "Starlings of the Slipstream".\n12. Co robiła Valerie Cherish przez ostatnie lata? Już za kilka dni wraca "The Comeback" po długiej przerwie. Plakaty wszystkich okropnych filmów (i nie tylko), w których Valerie w międzyczasie zdążyła zagrać, znajdziecie tutaj.\nAllison Williams, Christopher Walken, Covert Affairs, Covert Affairs 5x12, Covert Affairs sezon 5, Covert Affairs sezon 5 odcinek 12, Falling Skies, Falling Skies sezon 4, Game of Thrones, Game of Thrones sezon 5, Gotham, Gotham 1x09, Gotham odcinek 9, Gotham sezon 1, Gra o tron, Gra o tron sezon 5, Homeland, Homeland 4x08, Homeland sezon 4, Homeland sezon 4 odcinek 8, Kamuflaż, Kamuflaż 5x12, Kamuflaż sezon 5, Kamuflaż sezon 5 odcinek 12, Malese Jow, Peter Pan Live, Red Band Society, serial Covert Affairs, serial Falling Skies, serial Game of Thrones, serial Gotham, serial Gra o tron, serial Homeland, serial Kamuflaż, serial Red Band Society, serial The Comeback, serial The Flash, serial The Originals, serial Wrogie niebo, seriale, The Comeback, The Comeback sezon 2, The Flash, The Originals, The Originals 2x07, The Originals sezon 2, The Originals sezon 2 odcinek 7, Valerie Cherish, Wrogie niebo, Wrogie niebo sezon 4