Kresowy Serwis Informacyjny - Relacje partyzantów Kmicica - Łupaszki – Ronina Armii Krajowej na Wileńszczyźnie III.1943 – VII.1944. Część 3\nponiedziałek, 28 maj 2018 09:37\n/ Polakiewicz Franciszek ps. Ben Hur\nWYDRA - Kundro Kazimierz\nUrodziłem się 15. I. 1926 r. w miejscowości Kuliki koło Miadzioła. Ojciec przed wybuchem II wojny pracował na różnych obiektach jako stolarz, poza tym miał własne gospodarstwo rolne o powierzchni 2,5 ha. W Kulikach pełnił również obowiązki sołtysa. W czasie okupacji sowieckiej pracował dorywczo w różnych pracach, a wieczorami w mieszkaniu p. Siwickiego słuchano audycji radiowych z Londynu. Odbiornik radiowy przywieziony był z klasztoru Ojców Karmelitów ze Starego Miadzioła. Na podstawie donosów agentów NKWD niejakiego Szymkiewicza i Szapeczki mieszkańców wsi Kuliki ojciec uznany został jako nielojalny wobec władz sowieckich i wraz z rodziną przeznaczony był na wywiezienie, które miało nastąpić w czerwcu 194l roku. Do wywiezienia nie doszło z powodu wkroczenia na te tereny wojsk niemieckich a listy przeznaczonych do wywiezienia znaleziono w biurze Rajkomu w Nowym Miadziole. Niemniej jednak po ponow¬nym wkroczeniu wojsk sowieckich w lipcu 1944 roku ojciec został aresztowany przez NKWD i wywieziony Na czynione po wojnie starania u władz sowieckich i przez PCK otrzymaliśmy lakoniczną odpowiedź, że zmarł na terenie ZSSR w roku 1948, nawet nie wiadomo gdzie. Pierwszy mój kontakt z konspiracją zaczął się w 1942 roku.\nNa zbiórce w lesie było kilku młodych chłopców byłych członków organizacji pod nazwą “Strzelczyki”, która przed wojną powstała w szkole w Nowym Miadziole (jej kierownikiem był zamordowany w Katyniu ppor. rezerwy Szewczyk). Przysięgę na wzór przyrzeczenia harcerskiego po zapoznaniu z zadaniami odebrał od nas przedwojenny plutonowy Stanisław Kozioł, mieszkaniec wsi Kuliki. Postawione nam zadania były następujące: (1) Zbieranie w okolicznych lasach sprzętu wojskowego porzuconego przez cofające się w czerwcu 1941 wojska sowieckie, a szczególności naboi karabinowych. (2) Prowadzenie rozmów z kolegami szkolnymi z okolicznych wsi, kto i gdzie z mieszkańców ma schowaną broń lub amunicję. Na tych terenach w czasie wojny przez okres ponad trzy lata przebiegała linia frontu i pewna ilości broni przeważnie karabinów oraz naboi była w posiadaniu ludności.(3) Obserwowanie Niemców i białoruskich policjantów tj. co robią oraz jakimi ulicami i drogami poruszają się. Dowiadywać się z jakich wsi są policjanci białoruscy – Samachowa, tak tą formację nazywano. W tym okresie w Nowym Miadziole był posterunek żandarmerii niemieckiej, której komendantem był kapitan niemiecki o nazwisku Kail; komendantem białoruskiej policji był Szurpik. (4) Obserwowanie gdzie i co jest budowane przy budynkach zajmowanych przez Niemców i policjantów. Żandarmeria zajmowała budynek piętrowy sklepu żydowskiego przy rynku, natomiast policja drewniany dom na rogu ulic prowadzących do rynku oraz ulicy prowadzącej w kierunku do Starego Miadzioła oraz wsi Nowosiółki. Przy wspomnianym budynku wybudowany był bunkier z grubych bali i strzelnicami. Meldunki składałem ustnie w punkcie kontaktowym mieszczącym się przy ul. naprzeciwko przedwojennego posterunku policji. Zadania otrzymywałem również ustnie za wyjątkiem jednego przypadku gdzie otrzymałem podręcznik minera w celu przeniesienia i doręczenia dla Stanisława Kozła. Wykonywanie tych zadań było o tyle łatwiejsze że uczęszczałem do szkoły w Nowym Miadziole, a mieszkałem we wsi Kuliki\nWracając do osoby pana Kozła wiadomym mi jest, że przed wojną był on jednym z działaczy organizacji “Strzelec” i pełnił funkcje kierownicze, organizował spotkania z młodzieżą i różnego rodzaju zawody a szczególnie atrakcyjne strzeleckie. W okresie okupacji sowieckiej uniknął wywiezienia, natomiast w okresie okupacji niemieckiej był organizatorem działalności konspiracyjnej polegającej na rozpoznaniu i gromadzeniu broni i amunicji, a później działalności zbrojnej, pole¬gającej między innymi do kierowania zaufanych osób do party¬zantki oraz osobisty udział w akcjach. Późniejszy los p. Stanisława Kozła nie jest mi znany. Dalsze zadanie jakie otrzymałem z punktu kontaktowego było pełnienie obowiązków łącznika gdzie zadanie polegało na przenoszenia meldunków oraz amunicji. Zebrana amu¬nicja gromadzona była w folwarku Holszanka w lesie obok wsi Prudniki. Z wymienionego folwarku przenosiliśmy amunicję karabinową w workach. Razem ze mną był drugi łącznik Wacław Bagiński. Zadaniem naszym było dostarczenie amunicji do folwarku którego właścicielami byli państwo Druet, skąd inny patrol amunicję zabierał. W czasie przenoszenia amunicji ja byłem uzbrojony w obrzynek karabinu mauzer 15 nabojów i granat, kolega uzbrojony był w pistolet oraz 1 granat. Przenoszenie odbywało się nocami.(Pan Druet oraz jego starszy syn Czesław zostali w 1940 roku wywiezieni przez sowietów następnie byli w II korpusie na zachodzie. Pani Druet z córką Wandą i synem Wojciechem w ramach repatriacji wyjechali do Polski i spotkałem ich w 1947 roku w Pasłęku o dalszych ich losach nie wiem).\nPo raz pierwszy z oddziałem dowodzonym przez Stanisława Kozła wiosną 1943, uzbrojony już w prawdziwy karabin brałem udział w akcji na szosie przed Mikolcami. Zostały tam zatrzymane furmanki, na których jechali policjanci z Miadzioła do Kobylnika. Pod wymierzo¬nymi do nich karabinami zeszli z furmanek, a furmanki zawróciły z powrotem, żadnej strzelaniny nie było. Prawdopodobnie była to akcja pozorowana. Chodziło o uchronienie przed represjami ze strony Niemców rzekomo rozbrojonych policjantów, którzy jak się później dowiedziałem, byli w oddziale „Kmicica” i niektórzy po rozbrojeniu zostali przez sowiecką partyzantkę zamordowani na Bazie.\nW dalszym ciągu moim zadaniem było utrzymywanie łączności pomiędzy placówkami terenowymi oraz przenoszenie meldunków na Bazę. Najczęściej przechodziłem trasą Nowy Miadzioł - Holszanka - Przegródź - folwark p. Drueta i przed Mikolcami do bazy pomiędzy jeziorami Narocz oraz Miastro a następnie wzdłuż jeziora Blado. W czasie powrotu z terenu do bazy, bodajże w miesiącu sierpniu, przed miejscowością Mikolce zostaliśmy przez łącznika powiadomieni, aby na bazę nie wracać, ponieważ dzieje się tam coś niedobrego. Dowiedzieliśmy się wkrótce, że przebywający na bazie zostali w podstępny sposób rozbrojeni przez sowiecką partyzantkę, a część na czele z komendantem „Kmicicem” zamordowano. Na zapytanie łącznika gdzie mamy teraz się udać poinformował, że należy udać się w kierunku Świra jednocześnie ostrzegł, że należy zachować ostrożność ponieważ teren jest kontrolowany przez partyzantkę sowiecką.\nPrzed rozbrojeniem były przeprowadzone udane akcje przez oddział „Kmicica” w miejscowości Duniłowicze gdzie zlikwidowano posterunek niemiecki, zdobywając sporo dobrej broni oraz amunicję i granaty zabrano również sporo żywności. Następnie przeprowadzona została udana akcja na silny posterunek niemiecki w miejscowości Żodziszki, gdzie załoga posterunku została zlikwidowana oraz zdobyto sporo dobrej broni amunicji i granatów. Niestety większość zdobytej broni w czasie rozbrojenia pozostała w rękach partyzantki sowieckiej dowodzonej przez Markowa. Część żołnierzy znajdującej się poza terenem bazy skierowała się również do Wiszniewa i Świra. Na wschód i północ od tych miejscowości znajdowała się duża ilość partyzantów sowieckich. Nasiliły się wypadki rabunków i grabieży na ludności tam zamieszkałej. Po dołączeniu na stałe do organizującej się V Brygady pod dowódz¬twem „Łupaszki” zostałem przydzielony do III plutonu a później szwadronu dowodzonego przez „Maksa” - Antoniego Rymszę, otrzymałem pseudonim „Wydra”. Do oddziału dołączyłem uzbrojony w obrzynek karabinu z kilkunastoma nabojami, tam otrzymałem normalny karabin systemu mauzer, sporo amunicji i przydzielony jako amunicyjny do erkaemisty ps. „Zaranek”.\nWOŁODYJOWSKI - Pisarczyk Edward Jako członkowi konspiracji w grupie por. „Kowalczyka” wiadomym mi było, że w trójkącie powiatów Postawy‚Wiszniew, Święciany operuje oddział polskich partyzantów. 9 .VI. 1943 roku rano dowiedziałem się, że na kolonii Chodasy u państwa Jancewiczów kwateruje mały oddział. Mieszkałem wtedy we wsi Rosochy, oddalonej o dwa kilometry od miejsca po¬stoju oddziału ,udałem się więc tam niezwłocznie. Zatrzymał mnie groźny okrzyk wartownika „Stój, kto idzie!”. Kiedy wyjaśniłem, kim jestem i w jakim celu przybywam, poprosiłem o rozmowę z dowódcą. Ze stodoły wyszedł przystojny mężczyzna w polskim mundurze i oświadczył: “Ja tu jestem do¬wódcą, proszę za mną.” W stodole odpoczywało jeszcze sześciu żołnierzy, przeważnie ubranych w polskie mundury, a wśród nich - moich czterech znajomych z cywila: Łuszczyk - „Chrobry”, Pluta - „Kostek”, Polakiewicz –„Łomot”, Chrzczonowicz –„Wred”. Nieznani mi dotąd to „Ostrowski”, „Or¬lik”, „Waligóra”, „Olszyna”. Bez przeszkód przyjęto mnie do oddziału pod pseudonimem „Wołodyjowski”. Żołnierze byli uzbrojeni w karabiny, dowódca w pistolet. Dla mnie nie mieli broni, to mnie na wszelki wypadek uzbroili w niemiecki granat zaczepny z długim drewnianym uchwytem. Ale to mnie nie zmartwiło, bo w miejscowości Kubarki, gdzie przebywałem poprzednio, miałem ukryty krótki karabinek sowiecki. Otrzymałem go od żołnierza sowieckiego uciekającego przed Niemcami w czerwcu 1944 roku, wraz amunicją. Dostał za to cywil¬ne ubranie. Miejsce postoju oddział opuścił pod wieczór i trzema furman¬kami zarekwirowanymi w Rosochach przez wieś Łotwę, dotarliśmy do miejsco¬wości Kobajły. Tu furmanki zostały zwolnione, a my po marszu piechotą wilczym tropem zatrzymaliśmy się na postój w kolonii w pobliżu Szuścickich. Tu po raz pierwszy stałem na posterunku ubezpieczającym. Na drugi dzień późnym wieczorem „Chrobry”, „Łomot”, „Wred” i ja udaliśmy się furmanką do Kubarek po moją broń i pięćdziesiąt sztuk amunicji. Z karabinem poczułem się bezpieczniejszy niż z granatem. Kiedy wróciliśmy do oddziału, dowódca, “Ostrowski” podzielił przywiezioną amunicję po¬między partyzantów.\nW rejonie Postawy - Kobylnik - Miadzioł oddział nasz, zmieniając często miejsce postoju i zachowując największą ostrożność, przebywał tydzień czasu. Zadaniem naszym było gromadzenie polskiego umundurowania, wyposażenia wojskowego, broni i amunicji, zarówno pochodzenia polskiego jak i sowieckiego. Należy zaznaczyć, iż na tym terenie znajdowało się sporo sprzętu wojskowego, który sprzyjająca nam ludność chętnie nam przekazy¬wała, albo wskazywała, kto sprzęt posiada, a my go rekwirowaliśmy. Po paru dniach byliśmy porządnie umundurowani w polskie mundury, dobrze uzbrojeni.\nNasza kompania parę minut po dwunastej, jak każdego dnia wróciła z ćwiczeń. Wzięliśmy się za czyszczenie broni, bo była okrut¬nie zapiaszczona. Ćwiczyliśmy czołganie się pod rozpostartym kolczastym drutem. Szybko oczyściłem mój karabin i pośpieszyłem na obiad, bo mia¬łem objąć wartę u wejścia do bazy. Karabin zo¬stawiłem w szałasie, wziąłem menażkę i udałem się do kuchni. Przechodząc obok kolegów zauważyłem, że broń maszynowa była całkowicie rozebrana. Czyścili ją bez pośpiechu. Wziąłem obiad i usiadłem na pniu ściętego drzewa. Jedząc zauważyłem, że pod kuchnię przyjechał ppor. „Murat” w asyście pięciu Sowietów. Zatrzymali się w odległości 5 - 6 metrów ode mnie i zsiedli z koni. Zauważyłem, że „Murat” był bardzo blady i smutny, a kiedy zeskakiwał z konia, uderzyło mnie, że normalnie kabura z pisto¬letem obciągu pas główny, a jego kabura zwisała luźno. Wtedy nie podejrzewałem niczego złego, ale po paru godzinach doszedłem do przekonania, że był już pozbawiony broni, pusta kabura markowała tylko uzbrojenie. Przy koniach pozostał jeden Sowiet, reszta z „Muratem”, nie odstępując go na krok, skierowała się do szałasów. Przechodząc mimo mnie „Murat” zapytał: „Wołodyjowski”, gdzie jest oficer służbowy?” Odpowiedziałem, że widziałem, go koło kwatery sztabu. Służbę oficera pełnił tego dnia „Ost-rowski”. Po paru minutach usłyszałem głos mego dowódcy: „Kompania! — zbiórka bez broni”. Wywaliłem niedojedzony obiad i pobiegłem na zbiórkę. Nie zdążyłem dobiec do kolegów ustawiających się w dwuszeregu, kiedy z otaczających bazę zarośli buchnęła salwa strzałów w naszym kierunku, z okrzykiem: „Hurra! Zdawajtieś, ruki wierch” ruszyła nawała kilkuset partyzantów Markowa. W tym momencie „Ostrowski” krzyknął: „Chłopcy za broń i ognia!” Było jednak za późno, nikt nie zdążył chwycić za broń, częściowo rozebraną, zresztą - wykonywaliśmy pierwszy rozkaz „Zbiórka bez broni!” dany „Ostrowskiemu” przez „Murata”. Zaskoczenie było kompletne, nikt nie zdążył użyć broni, tylko stojący na warcie „Brzózka” nie złożył broni i rozerwał się granatem. Owszem‚ kilku naszym chłopcom, którzy znajdowali się po drugiej stronie wzniesienia, udało się zbiec w bagna. Pod osłoną nocy opuścili bazę i o tym, co się stało powiadomili konspirację.\nA nas Sowieci otoczyli z bronią gotową do strzału z nastawionymi bagnetami. Nie mieliśmy żadnych szans, bo przewaga była chyba 1 do 10 na naszą nie¬korzyść. Bezbronni, podnieśliśmy ręce do góry, a później kazali nam usiąść na ziemi i założyć ręce na tył głowy. Pilnowało nas mrowie gotowe do mordu. Zabrali nam dosłownie wszystko, co posiadaliśmy: broń i amunicję, żywność, a z osobistych rzeczy bieliznę, płaszcze,. koce, przybory do mycia się i golenia. Zostaliśmy tylko w mundurach, które mieliśmy na sobie, niektórzy utracili pasy główne. Żal było wszystkiego, magazynków pełnych naboi, zgromadzonej żywności – wszystkiego, tak ciężko zdobytego przez nas na wrogu. Nie¬pewny czas o własne życie. I tak siedzieliśmy ponad trzy godziny. Wreszcie kazano nam wstać, opuścić ręce, stanąć w dwuszeregu. Przyszedł do nas Markow i zaczął przemawiać po rosyjsku. Któryś z nas przerwał mu i oświadczył, że jesteśmy Polakami i nie rozumiemy, co on mówi. Powiedział wtedy: „Mogę do was mówić po polsku”. Oświadczył nam, że z rozkazu naczelnego dowództwa Armii Czer¬wonej z Moskwy otrzymał polecenie rozbrojenia naszego oddziału i tego dokonał. Ponieważ nie stawialiśmy zbrojnego oporu, daje nam w imieniu sowieckiego dowództwa oficerskie słowo honoru,. iż nikt z nas nie będzie prześladowany, aresztowany, rozstrzelany. Broń i wyposażenie będzie nam zwrócone w całości, a my po zmianie naszego dowództwa, będziemy mogli znowu walczyć z okupantem jako samodzielny oddział, w przyjaźni z sowieckimi partyzantami. Dowództwo nasze, podporządkowane Rządowi Polskiemu w Londynie, wprowadziło nas na złą drogę, a teraz, pod właściwym dowództwem będziemy mogli znowu walczyć z Niemcami o wolność prawdziwej Polski. Potem Markow odjechał, a nas pilnowali nadal. Po paru mi¬nutach odłączono od nas, o ile pamiętam, „Ostrowskiego” „Konusa”, „Kapustkę” i jego żonę, „Zielonkę”, „Smoleńskiego” i in¬nych. Z miejsca odprowadzili ich w kierunku sowieckiej bazy i wszelki ślad po nich zaginął. Później dowiedzieliśmy się, że Ich rozstrzelali. Uszczuploną bardzo kompanię uszeregowali po dwóch i pod bardzo silnym konwojem z obu stron kolumny poprowadzili na bazę „B”. Tu siedzieli na ziemi, również rozbrojeni, żołnierze kompanii gospodarczej, obstawieni kilkakrotnym kordonem z bronią gotową do strzału. Kazali nam usiąść obok i pilnowali, żeby nikt nie uciekł. W międzyczasie doprowadzili pod konwojem naszych rozbrojonych ułanów. Jedyną nadzieją była operująca w tere¬nie kompania „Kitka”, ale i ona, jak się później okazało, zo¬stała otoczona w Klonowym Ostrowiu przez przeważające siły sowieckie, rozbrojona i doprowadzona na bazę. Drobne patrole, będące w terenie, rozproszyły się i część żołnierzy poszła do domów.\nSiedzieliśmy otoczeni ze wszystkich stron, nie pozwalali nawet odejść na stronę, by załatwić potrzebę fizjologiczną. Do bazy przybyła grupa Sowietów, ubranych przeważnie w granatowe uniformy. Chodzili między nami i wskazywali palcem kto ma powstać. Stworzyli dwie nieduże grupy i wyprowadzili je z terenu bazy do lasu, gdzie rozległy się dalekie, przytłumione strzały. Trwało to do wieczora. Siedziałeś więc w wielkim napięciu i czekałeś, czy ciebie skażą też, czy nie.Na drugi dzień na bazę „B” przyjechał w asyście swoich oficerów Markow. Razem z nimi przybył, ubra¬ny w poniemiecki mundur z naszywkami sierżanta, w furażerce z orłem białym, Wincenty Mroczkowski.-“Zapora”. Markow przedstawił go nam jako kapitana, który obejmuje nad nami dowództwo, zaś zastępcą jego będzie porucznik „Marecki”, osoba o fizjonomii wybitnie żydowskiej, władająca językiem rosyjskim, a po polsku niewiele rozumiejący. Markow¬ oświadczył, że odtąd będziemy podporządkowani władzom polskim w Moskwie, z przewodniczącą Wandą Wasilewską na czele. Co to za władza, nikt z nas nie miał wtedy zielonego pojęcia. Oddziałowi nadali imię „Bartosza Głowackiego”. Pomaszerowaliśmy ma bazę sowiecką po naszą broń, zwrot której – słowem honoru sowieckiego oficera — gwarantował nam sam Markow. Wydali nam wybrakowane karabiny, niejednokrotnie z rozkalibrowaną lufą bez przyrządów celowniczych, zardzewiałą, i po pięć sztuk zardzewiałej amunicji na karabin.\nPo powrocie na naszą bazę można już było poruszać się trochę swobodniej, ale tylko w obrębie bazy. Nadal wszędzie było pełna sowietów. Pod wieczór przyszedł do mnie Jan Kursewicz - „Akacja” i powiedział mi, że z rozkazu „Zapory” organizuje patrol po prowiant dla bazy, a ponieważ chodzi mi także o coś konkretnego, dobieram ludzi pewnych. Idzie „Kostka”, „Chrobry”, i ty, jeżeli się zgodzisz”. Chętnie wyraziłem zgodę. Byliśmy głodni. Opuściliśmy bazę i “Akacja” w marszu wtajem¬niczył nas w swój plan. Musimy w ciągu dwóch dni nie tylko zebrać prowiant, ale przede wszystkie uzyskać konkretne informacje, co się sta¬ło a kompanią „Kitka” i innymi patrolami. Dotarliśmy do Ludwinowa, cen¬trali naszej konspiracji. Tu określiliśmy cel naszego przybycia. O roz¬brojeniu już wiedzieli. Obiecali spełnić naszą prośbę. Zebraliśmy się i powróciliśmy terminowo na bazę .Żywności nie przywieźliśmy zbyt dużo, wobec czego „Zapora” wysłał nas ponownie, na cztery dni w teren, w tym samym celu. Chętnie opuściliśmy bazę, tym razem nocą. W trasie zmieniając miejsce postoju, kluczyliśmy wokół Ludwinowa. I tak doczekaliśmy się smutnej wiadomości, że „Kitek” również został rozbrojony, a patrole się rozproszyły. Nie wiedzieliśmy, co mamy ze sobą począć. Do bazy postanowiliśmy nie wracać. „Akacja” zaproponował marsz w kierunku Świra i w jego rejonie zorganizować na nowo polski oddział zbrojny. Zgodziliśmy się jednogłośnie.\nZachowując maksimum ostrożności, przybył nam przecież nowy wróg, a co gorsze, chodzący tymi samymi co i my tropami, skierowaliśmy się w kierunku miasteczka Komaje. Nale¬żało ominąć Konstantynów, bo dostaliśmy informacje ,że tam Niemcy kon¬centrują pokaźne oddziały swoich wojsk i satelitów. O brzasku pobrnęliśmy coraz dalej, wreszcie wyszliśmy do wioski Nowosiółki. Tu przyjęto nas bardzo serdecznie, zakwaterowano, dostaliśmy jeść po pańsku, czystą bieliznę i wyprano nam doszczętnie zabrudzone mundury. O rozbrojeniu oddziału „Kmicica” mieszkańcy już wiedzieli, i żeby nam wynagrodzić czas poniewierki, okazali nam życzliwość. Trzy dni kwaterowaliśmy w dwóch sąsiednich domach w nocy spaliśmy razem w jednej ze stodół i wystawialiśmy poste¬runek alarmowy. Miejscowa komórka konspiracyjna zajęła się odszuka¬niem oddziału “Łupaszki” i wreszcie 9 września 1943 r. po południu dostaliśmy wiadomość, że kontakt z “Łupaszką” został nawiązany i że będzie on na nas czekał na kolonii w Niedroszli. Dostaliśmy przewodnika i po dwóch dniach uciążliwego marszu do¬tarliśmy rankiem na miejsce. Zbliżaliśmy się do miejsca postoju oddziału w ten sposób, że przodem szedł nasz cywil, za nim Akacja, za nim reszta, gęsiego. Aby dać znak, że przybywamy do nich pokojowo, nieśliśmy karabiny na pasach, kolbą do góry. Zatrzymał nas wartownik. Mając wgląd w teren i wiedząc, że przybędziemy, nie robił alarmu.\nJAREK - Jarkowski Edward (z relacją Szulca Józefa) Mieszkałem w Woropajewie, a potem w Duniłowiczach byłem w policji białoruskiej. Na wiosnę 1943 zjawia się u mnie „Świt” [Władysław Błażewicz], u niego składałem przysięgę. Ja konspirowałem z Wandą Czyżewską –„Baśką” i z Gienią Piekarską –„Grażyną” i ze Stefanem Rębalskim, który był komendantem posterunku w Duniłowiczach, potem się wycofał. A jeden taki Kuczkiewicz, on był legionista, zalał pałę i puścił farbę, że będzie akcja na Duniłowicze. A w miasteczku wielki szum. Wieczorem koło 18-tej idę z Kremisem i Orłowskim za cmentarzyk i gwiżdżę, raptem „Stój, kto jest?”. Ja mówię „Swój” – hasło, odzywam się, Kto – „Jarek”. A tu wyszło trzech „Jarek do Komendanta”. Pyta: „Jarek, jak jest”. Odpowiadam „Wszystko w porządku” - „No to prowadź”. Za mną szło dwóch „Alfons” Hirsch z otwartym pistoletem i „Kitek” i ja ich zaprowadziłem tam gdzie trzeba, koło młyna, tych wszystkich. A myśmy się umówili, że mówimy tylko po rusku, że to ruska partyzantka. Był tam Karman na posterunku żandarmerii, był hitlerowcem. A „Kitek” akcję poprowadził. I myśmy potem wszystko zabrali na posterunku: karabiny, i każdy z policjantów miał nagana i granatów w zapasie. Tam było naszych 5 czy sześciu w konspiracji, a wszystkich około 40 chłopców i myśmy obstawiali. A policjanci - każdy od razu poszedł chętnie. W konspiracji byli poza mną Franek Bukato, Bronek Orłowski, Kuczkiewicz, Władek Kremis, a w Woropajewie – Wołodkowicz i Franek Batory, Olek Miszuto, Stasiu Sak i Maciejewski Stasiu (syn przedwojennego policjanta). I myśmy poszli na Bazę „Kmicica”. Ominęliśmy Łuczaj, przez Smycz na Kobylnik. Rano przyszliśmy na Bazę\nDo partyzantki zabrałem Józka Szulca. Był młodszy ode mnie o 2-3 lata. On u nas pilnował koni. Młody chłopak z krwi i kości. On mieszkał w Duniłowiczach. Po wojnie w 1946 roku spotkałem go w Sulechowie i to mi wtedy powiedział:\nJak nas w czasie rozbrojenia zabrali, tam był Kuczkiewicz, jego syn 14-letni chlopak, Gigoła, nas wsiech w lies przyprowadzili nad dół, rozebrali, razdieli na gładko. I ja stoję nad dołem, tam przychodzą. Szum, i przylecial Griszka (Kriukow, którego wypuścil Rąbalski [komendant policji bialoruskiej w Duniłowiczach], to był starowier), to był on taki dziarski chłop. I Griszka przychodzi i mówi: “A tu, Juzik, a ty tu czto. Stop, job waszu mać” (Józek się rozpłakał, on tego chłopaka 19 czy 17-letniego wyciągnął). Mówi “Za sztoż jego?”. No jego zabrali, a resztę rozstrzelali: Kuczkiewicza z synem, Saka, Gigołę, Ignalę Wołodkowicza. ich tam z 15 nad dołem stało. A reszte wsiech łupnęli. A Grisza on jego matkę znał, znali się dobrze. Mówił [ Szulc] Jak mnie uratował Kriukow, to mnie wcielili do oddziału partyzanckiego “Czapajewa”. I my z czapajewcami cały czas urzędowaliśmy. Jak szła ofensywa niemiecka [obława w pocz. września 1943] i ten dowódca ich był bardzo bojowy. I cały czas byłem u “Czapajewa”, aż przyszli Ruscy i wcielili mnie do Polskiego Wojska. I z Polskim Wojskiem brałem udział w walkach na Wale Pomorskim, zostałem ranny ciężko, miałem ręce postrzelane. I osiedliłem się w Cigacicach. nad Odrą na trasie Zielona Góra – Sulechów.\nSzulc tam mieszkał w Cigacicach nad Odrą, na trasie między Zieloną Górą a Sulechowem, pracował na promie. Zaziębił się, bo wpadł zimą do wody, na nerki chorował parę lat i umarł.\nWOŁODŹKA –Mackiewicz Władysław\nW marcu 1943 rozeszła się pogłoska, że Ciuksza [„Waligóra”], sąsiad nasz, zaciągnął się do polskiej partyzantki. W połowie również marca zawiozłem „Węgielnego” – inspektora AK do Dobrzynia, zaścianka Mackiewiczów, w którym on przeprowadzał rozmowy z „Kmicicem”. Po paru godzinach konferencji i po zjedzeniu kolacji odwiozłem „Węgielnego” do stacji Zułów. Z ust brata stryjecznego Kazimierza dowiedziałem się, że „Węgielny” ostrzegał „Kmicica” przed zbyt jawnym działaniem zbrojnym. Jednak „Kmicic” z tym się nie zgadzał i misja “Węgie1nego” spaliła na panewce. W dniu 13.V. 1943 od pana Wawrząca uzyskałem dokładne informacje i hasło i dołączyłem do oddziału w folwarku Stanuliszki, którego właściciel pan Brancewicz doprowadził mnie do oddziału leśnego. Oddział znajdował się na skraju lasu, 1 km za Stanuliszkami i liczył ok. 7 osób: dowódca podporucznik czy podchorąży „Ostróg” Jerzy Wiszniewski. Uzbrojenie: 1 „empi”, karabiny polskie, a „Ostróg” miał jeszcze pistolet. Byli tam „Ostróg”, „Maks” „Akacja”, „Tarzan”, „Dzięcioł”, „Gryf”, „Oran” „Wiewiórka” (Wojciechowski). Krążenie w okolicach Żukojnie – Żeladź – Polany. Zdobycie starego zardzewiałego karabinu rosyjskiego[?erkaemu]. Do Ludwinowa przybyliśmy w końcu maja, właścicielem był pan Soroko. Tam spotkałem Janka Mietlińskiego –„Kruka”, czekającego na „Czarnego”, który był jego najlepszym kolegą z Nowoświęcian.\n2.VI. przybył „Podbipięta” do Ludwinowa i na drugi dzień wymaszerowaliśmy do głównych sił „Kmicica”. Oddział „Podbipięty” miał mizerne uzbrojenie, karabiny, ograniczoną ilość naboi i parę granatów. Rano 3.VI wy¬maszerowaliśmy z Ludwinowa i dotarliśmy idąc na południe do głównych sił „Kmicica” koło jeziora Miadzioł. Stacjonował w zaroślach i tam nastąpiło spotkanie z Ciukszą, który nosił erkaem typu “dziegciar”. Tam tylko nieliczni byli przeszkoleni wojskowo „Podbipięta”, „Waligóra”, „Kruk”, „Maks”, „Akacja” „Ostróg”, „Janusz”. Oddział liczył ok. 30 ludzi oraz kawa1erię, która przeważnie była w terenie. „Kmicic” rozsyłał patrole 4-5 osobowe. W nocy szczękając zębami (nie wolno nam było rozpalać) pełniliśmy rolę obserwatorów i czujek. Po kilku zimnych nocach zerwał nas komendant rano na nogi i skierowaliśmy się w kierunku Kobylnika .Po marszu 10-kilometrowym przecięliśmy pole i zagłębiliśmy się. w młody lasek. Po przejściu jeszcze pół km. gęstego świerku „Kmicic”, „Waligóra” i „Podbipięta” zaczęli wydawać dźwięki i krzyki przypominające głosy ptactwa 1eśnego. Po jakiejś pół godzinie zaczęły z oddala odzywać się podobne dźwięki z drugiej strony i komendant i my wszyscy ruszyliśmy w głąb lasu. Zatrzymaliśmy się na polanie, i wówczas z tych chaszczów wysunął się oddział policji białoruskiej w pełnym uzbrojeniu, a jej dowódca po uszeregowaniu zameldował się „Kmicicowi” 22 żołnierzy. W tym była jedna kobieta. [Kapustkowa]. Uzbrojenie: 2 erkaemy, parę „empi”, kilka par pistoletów, karabinów, każdy posiadał po dwa granaty niemieckie. Była to policja z Miadzioła, która rzekomo miała wyruszyć do Kobylnika. Większość z nich wcześniej była zakonspirowana i należała do naszej polskiej siatki. Wówczas oddział liczył ok. 50 ludzi. Miało to miejsce 7–10. VI.1943.\nPoszliśmy na wypoczynek na północ od Żodziszek, na wysepce (na bagnie) była gajówka, w której ulokował się „Kmicic” ze sztabem, a my zbudowaliśmy szałasy. Nasi policjanci tworzyli sieć czat wokół bagnisk, a my byliśmy instruktorami. Trwało to ok. 2 tygodni. Wysyłał „Kmicic” patrole i utrzymywał kontakty z siatką organizacyjną i z brygadą Markowa. Koło 20.VI „Kruk” zawiadomił o wyprawie na Konstantynów wspólnie z partyzantką sowiecką. „Kmicic” wyraził zgodę na nasze ochotnicze zgłoszenie i oddział pod dowództwem „Boruty” 20 osób z 2 erkaemami wyruszył na akcję. Dołączyli Rosjanie. Było to 22. VI o godz. 2 po południu, około godz. 9 wieczór spotkaliśmy się z Ruskimi. Na miejsce dotarliśmy ok. 2 nad ranem. Dworzec kolejowy był otoczony bunkrami i drutem kolczastym. Załoga liczyła ok. 80 ludzi i składała się z Litwinów. Do akcji nie doszło, ponieważ według koncepcji rosyjskiej my mieliśmy atakować, a oni wspierać ogniem. Dowódca, podch. „Boruta” nie zgodził się i wycofaliśmy się do lasu.\n26.VI. początki organizacji Bazy „Narocz”. Po paru dniach wyruszyliśmy do nowej Bazy, do której szliśmy dwa dni. Zatrzymaliśmy się nad Jeziorem Narocz przy dwóch wsiach Zanarocz i Bliźniki i po przekroczeniu brodu na jezio¬rze (do połowy wysokości człowieka) i po przejściu ok. 3 km zorganizowaliśmy Bazę. Bór był suchy, a dookoła mokradła. W kierunku miasteczka Miadzioł była wioska Hatowicze, gdzie stały nasze posterunki. A ponadto była wystawiona druga czata w sile dziesięciu z erkaemem między Bazą a Hatowiczami. W Miadziole stacjonował silny garnizon wojskowy niemiecko-białoruski, a w odległości trzech kilometrów od Bazy stacjonowały dwie brygady partyzantów sowieckich Markowa i Manochina, obok było ich lotnisko polowe.\nW chwili założenia Bazy Oddziału „Kmicica” liczyła ok. 70 ludzi i 3 erkaemy, kilka pistoletów „empi”, pepesze i karabiny typu mauzer, sowieckie, a nawet austriackie manlichery; z amunicją bardzo słabo; pistolety i granaty polskie i niemieckie. Była też placówka nad jeziorem, przy brodzie w składzie 5 osób.\n/ Mietliński Jan. Foto z czasów szkolnych\nNa Bazie żołnierze sypiali w szałasach z gałęzi świerkowych, na kilka osób. Początkowo nie było organizacji wojskowej, zmiany placówek i patrole występowały raz na dobę. Patrole chodziły po furaż i w celach konspiracyjnych po okolicznych wsiach. Chodzili w ubraniach cywilnych, a ci co przyszli z policji białoruskiej – w czarnych mundurach. Na czapkach mieliśmy orzełki. Zadania zlecał osobiście „Kmicic” lub „Ostróg” jako jego zastępca. Parę tygodni później jako zastępca „Kmicica” wypłynął kapitan „Zygmunt” (ok.15 – 20 lipca) .Wzywany do wykonania zadania partyzant dobierał sobie ludzi i na czas akcji był dowódcą. Przeważnie rekwirowaliśmy żywność w majątkach ziemskich administrowanych przez okupanta lub u własnej ludności. Polecono mi udać się do miejscowości Kupa nad jeziorem Narocz po majora „Sulimę”. Było to idąc wzdłuż jeziora ok. 25 km. Byli tam w Kupie dwaj bracia Głowaccy: Tadek i jego brat podoficer.\nPamiętam, że „Waligóra” przywiózł trupy dwóch żołnierzy spod Łyntup, zostali napadnięci przez Litwinów. Pochowaliśmy ich na cmentarzyku na Bazie, gdzie poprzednio pochowany był „Kruk”. Kazano zgłosić mi się do „Żbika”, mieliśmy iść na patrol. Przedtem poszedłem z kolegą “Literbe” na nasz cmentarz, a stało już wtedy 8 krzyży brzozowych. Zmówiliśmy pacierz za dusze poległych, nie spodziewając się, że nigdy tu już nie wrócimy. Było to chyba 25. VIII. Komendant „Kmicic” zlecił mnie, „Żbikowi” i podch. „Orłowi” udanie się na ważne zadanie w kierunku [?...] na podstawie tego, że teren do Wincentowa znamy jak własną kieszeń. Zabrałem erkaem i amunicję. Wymaszerowaliśmy po obiedzie, było nas ze „Żbikiem” I „Orłem” razem 9 ludzi. Wieczorem minęliśmy Bliźniki i Zanarocze, a po paru godzinach „Żbik” zarządził odpoczynek, a potem jechaliśmy całą noc na podwodach. Cały następny dziś odpoczywaliśmy w chałupie koło Łyntup obok traktu Batorego, w nocy wymarsz, a nad ranem odpoczynek w chałupie na kolonii. „Żbik” i „Orzeł” w ubraniach cywilnych oddalili się w nieznane. Czekaliśmy długo. Na drugi dzień byliśmy niespokojni i wieczorem postanowiliśmy wracać do Bazy, gdyby do północy „Żbik” z „Orłem” nie wrócili. Jednak wrócili jeszcze z trzema cywilami. Zjawili się wieczorem. Byliśmy rozczarowani, kiedy „Żbik” oznajmił, że zadanie wykonane. Ja nawet nie mogłem odwiedzić rodziny w Wincentowie. Wyruszyliśmy na Bazę o 10-tej wieczorem. W jakiejś wsi wynajęliśmy podwody i wracaliśmy na Bazę. „Żbik” rozkazał, że erkaem ma jechać pośrodku kawalkady. Znów w dzień odpoczywamy, a następną noc idziemy pieszo i podwodami.\nO świcie dnia 1. IX stanęliśmy we wsi Zanarocze. Czekaliśmy na dworze – zimno, byliśmy głodni. Mieliśmy przejść przez odnogę jeziora Narocz na Bazę. W tym czasie ukazał się drugi patrol we wsi Zanarocze, liczący kilku ludzi i jeden erkaem. Dowódcy nasi odpoczywali z cywilami, którzy dołączyli do nas pod Łyntupami. Byli czymś zaaferowani. Mijały godziny, minuty, a my leżąc nad brzegiem jeziora tęskno wpatrywaliśmy się w przeciwległy brzeg, gdzie czekało na nas obfite śniadanie. Dziwiliśmy się też trochę cywilom, że boją się sami przejść na Bazę i nie chcą pewnie włazić do wody. „Żbik” i „Orzeł” byli z nami i na nasze nalegania aby ruszyć na Bazę mruczeli coś pod nosem, że jeszcze za wcześnie, że jeszcze nie ma potrzeby. Łącznie z cywilami oddział nasz liczył 22 ludzi. Słońce było już bardzo wysoko, może 11-ta godzina, gdy ktoś z Bazy przeszedł odnogę jeziora i powiadomił o tym, co się tam stało. Baza została rozbrojona przez Ruskich. „Kmicic” rozstrzelany i wielu partyzantów, których ilość obliczyliśmy na 70 kilka osób. Po oddaleniu się rozbrojonego party¬zanta z Bazy, który wracał do domu jeden z cywilów zjawił się między nami i przedstawił się jako rotmistrz 4-tego pułku ułanów zaniemeńskich i nasz nowy komendant Oddziału „Kmicica”. W tym czasie zaatakowali nas partyzanci sowieccy, nowy dowódca odparł atak sowiecki. Zginął w tym czasie „Śniegur” i wycofaliśmy w teren Świra. Z tą chwilą rozpoczęło się, tworzenie nowego oddziału pod nazwą „Brygada Łupaszki”.\nW 1941 roku we wsi Michnicze powstaje organizacja pod dowództwem sierż. Bujko i kpr. Konstantego Kucharo; w Gogowie kpr. Bernatowicz. Do tej organizacji wstąpili moi bracia Stanisław i Bronisław, a ja jako łącznik. Do oddziału „Kmicica” prowadził mnie Kucharo, najpierw do Kupy, a po dwóch dniach do oddziału, gdzie złożyłem przysięgę i odebrałem pseudonim “Dzięcioł”. Przeszedłem dwutygodniowe przeszkolenie wojskowe i zostałem włączony do grupy zaopatrzeniowej. Wezwał mnie „Kmicic” (Nie pamiętam dokładnie daty) i mówi: “Powieziesz ten list do kapitana do Kupy, od którego przyszedłeś. Weźmiesz bryczkę, dostaniesz 5 chłopców” i podał mi hasło: Lwów – Leningrad. W drodze spotykaliśmy sowieckich partyzantów. “Kto jedzie?” – pytają. Ja mówię Lwów, oni odpowiadają – Leningrad – rozjechaliśmy się. Przyjeżdżam do kapitana, pukam w okno, pyta “Kto tam?” Ja mówię – Lwów . Otwiera drzwi, uściskał mnie, „To ty Fabianie, o co chodzi?”. Ja wręczam list, poszedł do pokoju, mówi mnie “Jedziemy”. Ubiera się, wsiadamy do bryczki. W lesie pytam „Panie kapitanie, czemu, czemu żegnał się z żoną i córką?”. On odpowiada: „Markow wzywa na rozmowy, a Bóg wie, co się stanie”. Przyjechaliśmy nad ranem, spotkał „Kmicic” i poszli do namiotu, a nam powiedzieli “Idźcie, odpoczniecie” . Po śniadaniu mniej więcej w pół do 12 zdrajca zarządził czyszczenie broni. Zjawiają się sowieccy partyzanci i Kapitan na koniu w otoczeniu dwóch sowieckich oficerów. “Drodzy bracia, złóżcie broń”. A ten zdrajca mówi „Ja zarządziłem”. Kapitan mówi “Judasz ty”. Odjechał z powrotem w otoczeniu dwóch sowieckich oficerów. Wieczór zjawia się Markow i mówi: “Daję wam oficerskie słowo honoru, że żaden z waszych dowódców nie będzie rozstrzelany, a odesłany do Moskwy. Oddział wasz został rozbrojony z rozkazu Moskwy i Związku Patriotów Polskich, że złą prowadziliście działalność przeciw ZSRR i partyzantów sowieckich. Z was stworzymy “Oddział Wandy Wasilewskiej”, a dowódcą będzie kpt. Mroczkowski. Nie przeszło 10 dni , ten oddział został rozbrojony, a ja włączony w „atrjad istrebitelnyj”. Nastaje obława niemiecka na partyzantów. Oddział „Istrebitelnyj” uchodzi przez błota prowadzony przez znawcę tych terenów. Wyszliśmy w Żodziszkach. Mnie opanowała „końska świerzbica”. Ja mówię „Kamandir, patrzaj na mnie, całe ciało zakażone”. On mówi „Rozbieraj się”, popatrzył na mnie i mówi “W oddziale nie możesz tu być, muszę cię rozstrzelać” . Ja proszę pomodlić się – pozwala, a jak skończyłem „Ojcze nasz” mówi „Wstawaj, masz gdzie się przechować, aby się wyleczyć”. Ja mówię mam siostrę na Litwie. Daje mnie przepustkę i ja znowu na Litwie.\nW 1945 zostaję aresztowany z braćmi Stanisławem i Bronisławem, ja otrzymałem 15 lat katorgi, bracia po 10. Co się tyczy „Kmicica”, Kapitana i innych, jak pojechali na rozmowy, nie wrócili. Po amnestii spotkałem Kucharową [żonę], która mnie powiedziała, że Bujko, Kucharo, Bernatowicz zostali aresztowani po rozbrojeniu i jak powiedział sowiecki partyzant Borowko, że nie rozstrzeliwano, a zabijano bagnetem, według słów Markowa, że nie będą rozstrzelani. Według mego zdania mało kto ocalał.\nORŁOSĘP - Cichoń Witold\nPod koniec grudnia 1939 przybył z Miadzioła do nas do Kupy wujek Józef Drożejko pseudo „Ryś”, który powiadomił ojca i mnie, że powstała organizacja ZWZ, do której chce nas zwerbować. Po wyrażeniu zgody zostaliśmy przez wujka zaprzysiężeni. Ja obrałem ps. „Niemen”, zaś Ojciec „Doktor”. W Miadziole do ZWZ należeli: bracia Józef, Julian i Leonard Drożejko, Apolinary Drożejko, Mieczysław Abramowicz, Mieczysław Warakso, Irenek Pakulski ps. „Wiewiórka”, Arkadiusz Sidorowicz, Paszkiewicz i siostra zakonna Ptaszyńska. W Wołkołacie byli bracia Bogdanowicze - Tatarzy, jeden miał na imię Samuel; w Kobylniku bracia Henryk i Tadeusz Głowaccy w Kupie. Latem 1940 roku nastąpiła w Miadziole wsypa i zostali aresztowani bracia Drożejkowie, Abramowicz, Warakso i bracia Bogdanowicze. W więzieniu w Starej Wilejce zostali zatorturowani na śmierć Warakso i Abramowicz, a reszta znalazła się potem w Armii gen. Andersa.\nW Kupie u braci Głowackich uczyłem się konspiracji, w nocy słuchaliśmy BBC, robiąc notatki rozprowadzałem wśród znajomych. Parę tygodni po wkroczeniu Niemców, zatrzymał się w schronisku w Kupie sztab większej jednostki. Na jesieni 1941 Ojciec został powołany na kierownika szpitala w Starym Miadziole; zimą wraz z matką przenieśliśmy się do Ojca na wiosnę 1942 po przyłączeniu Świra do Litwy, przenosi się do Miadzioła inspektorat leśny, który składał się z samych Polaków w większości spalonych na swoim terenie. Na czele nadleśnictwa Miadzioł stał Antoni Mordasewicz (później „Tatar”), sekretarzem był Longin Wojciechowski („Ronin”).Tam się z nimi zapoznałem. Przyszedł do mnie raz Wacek Szewieliński („Zawisza”) z Waldkiem Materą („Piratem”). Nawiązaliśmy serdeczną przyjaźń. Ponieważ groziło mi wywiezienie na roboty do Niemiec, ojciec Waldka zatrudnił mnie jako gońca w nadleśnictwie.\nOd 1943 zaczął się większy ruch organizacyjny. Prócz kolportażu i werbunku zaczęliśmy gromadzić broń. W marcu 1943 major „Sulima” przenosi swoje miejsce postoju z Jazgunowszczyzny do Kupy. Pod koniec miesiąca podczas odprawy u majora „Sulimy” w Kupie u Głowackich wyraziłem chęć wstąpienia do oddziału. „Kmicic” zaprzysiągł mnie i obrałem pseudonim „Orłosęp”, a mjr „Sulima” ustalił z „Kmicicem”, że organizacyjnie zostanę przydzielony do grupy specjalnej i będę łącznikiem między nimi. Pod koniec kwietnia otrzymaliśmy zadanie, żeby z „Czarnym” i „Krukiem” udać się w kierunku Podbrodzia w celach propagandowych. Mieliśmy po drodze odwiedzać wsie jako polscy partyzanci. Wstąpiliśmy do jednego gospodarza (nazwy wsi nie pamiętam) i poprosiliśmy o posiłek. Gospodyni zaczęła się krzątać, a gospodarz wyszedł na chwilę. Myśmy usiedli przy stole, czujemy się bezpiecznie. „Kruk” oparł karabin o stół. Po pewnym czasie wraca gospodarz w towarzystwie drugiego pana. Zapraszają do stołu, zaczynają się wypytywać. Gospodarz udaje się do sieni, gdzie przychodzą sąsiedzi i tam prowadzi rozmowy. W pewnym momencie gość porywa „Kruka” karabin, a w drzwiach ukazują się chłopi z siekierami. Kruk” nie tracąc zimnej krwi sięgnął po nóż rzeźniczy za cholewę i ciachnął nim gościa. Ten upuszcza karabin, który podchwytuje „Kruk” . “Czarny” natychmiast wywalała okno, przez które salwujemy się ucieczką. Po zakończonej akcji ja wróciłem do „Sulimy”, żeby zdać raport, a „Czarny” z „Krukiem” udali się do “Kmicica”.\nNa większą skalę akcją była zasadzka na wysokości Antonisbergu na białoruską policję. Zasadzka była przygotowana bardzo dobrze. Mieliśmy przewagę w terenie, ludziach i ogniu. Najpierw przeszło bydło konwojowane, które zostało przepuszczone, Miał się nim zaopiekować “Maks”. Gdy nadjechały furmanki z policją, nie wiem co podkusiło “Kruka”, który z własnej inicjatywy wyskoczył z automatem na szosę zatrzymując konwój. Zaczęła się strzelanina i tak zginął nieustraszony, najdzielniejszy partyzant od “Kmicica”. Często z polecenia “Sulimy” oraz “Kmicica” jeździłem z pocztą i ustnymi rozkazami do kpt. Borkowskiego mieszkającego w Niesłuczy w willi Niedźwieckiego. W akcji na Żodziszki udziału nie brałem, ponieważ otrzymałem wiadomość z Głębokiego, że nawiązano łączność ze stacjonującym tam oddziałem RONA, którzy wyrazili chęć odsprzedania broni i amunicji. O wszystkich danych i spostrzeżeniach miałem poinformować majora “Sulimę”. Po zdaniu raportu “Sulima” wyznaczył Głowackiego – “Gryfa” do pertraktacji.\nPo zakończeniu uroczystości na Bazie 22 sierpnia dostałem rozkaz udania się z majorem “Sulimą” jako ochrona osobista do jego nowego miejsca postoju. Był to folwark lub kolonia na linii Kupa – Miadzioł. Po dotarciu na miejsce i ulokowania majora “Sulimy” udałem się do “Gryfa”, gdzie zastałem Mariana Biedunkiewicza „Sęp-2” i Franciszka Gogolina “Sokół”, którzy przybyli z zamiarem wstąpienia do “oddziału “Kmicica”. Kiedy się ściemniło, wyruszyliśmy się w kierunku Urlik. Na drodze wiodącej do Ściepieniewa do Kupy słyszeliśmy stukot furmanek i skrzypienie osi. Po zarekwirowaniu furmanki udaliśmy się do Lipińskiego, który mieszkał nad brzegiem Naroczanki (był nadzorca stawów).On miał przekazać Mariana i Franka na Bazę. Po krótkim wypoczynku wyruszyłem w drogę powrotną. Nad ranem dotarłem do Kupy, zapukałem do Henryka Głowackiego, ale nikt nie otwierał. Dopiero rano od Stępniowej dowiedziałem się, że Głowackiego z żoną i córką aresztowali Markowcy. Po zjedzeniu śniadania i zapoznaniu się o aresztowaniach, otrzymuję wiadomość, że żona Głowackiego jest u Korejwy. Natychmiast się tam udałem. Od Głowackiej dowiedziałem się, że Markowcy z aresztowanymi udali się do Niesłuczy do wili Niedźwieckiego, żeby zabrać kapitana Borkowskiego. Głowacka wpadła w histerię i zostawili ją z córka, a one pieszo udały się do Korejwy. Po pewnym czasie pojawili się Marian i Franek, meldując, że Lipiński poinformował ich o rozbrojeniu Bazy i aresztowaniu dowództwa. Udałem się do brata Głowackiego Tadka i tam podjęliśmy decyzję, że trzeba natychmiast powiadomić majora „Sulimę”. Po przybyciu na miejsce gospodarz zaprowadził nas do lasu, gdzie w olbrzymiej jamie siedział mjr „Sulima”, który już wiedział o wszystkim. W czasie rozmowy Tadek Głowacki sugerował odbicie uwięzionych i rozbrojonych, ale mjr “Sulima” stwierdził, że nie widzi żadnej realnej możliwości zbrojnego odbicia , ale uruchomi działalność polityczną w kraju i za granicą. Na zakończenie polecił nam zająć się Heleną Głowacką, jej córką Ireną i „Babcią” – Wandą Kolasińską. On opuścił swoje miejsce postoju i to go uratowało, ponieważ kilka dni później Sowieci zabrali syna gospodarza, związali go, ojca wzięli za woźnicę i w biały dzień jechali traktem Batorego na Bazę. Na wysokości Cielaków natknęli się na przejeżdżających Niemców, którzy ich wszystkich wystrzelali.\nLALA – Lwow Lidia\nUrodziłam się 14.XI. 1920 w Nowogródku. Do Kobylnika przybyłam wraz z rodzicami i bratem Borysem w połowie 1935 r., w 1938 ukończyłam gimnazjum w Święcianach i rozpoczęłam studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, w 1939 ukończyłam 1. rok. W czasie okupacji sowieckiej i niemieckiej byłam nauczycielką w szkołach podstawowych. Z rozpoczęciem wojny w 1939 r. skończyłam przyśpieszony kurs sanitarny u pani dr Dubowskiej. Do organizacji nie należałam. 12.VIII.1943 przybyłam pod eskortą „Kmicica” na Bazę partyzancką, mieszczącą się w lasach między jez. Narocz i jez. Blado. Baza założona była na pagórku, otoczona bagnami. Ludzie mieszkali w szałasach. „Kmicic” początkowo mieszkał w gajówce, w czasie mojej bytności w namiocie. Biuro i kancelaria oddziału mieściła się również w większym szałasie. Z Bazy wychodziły patrole na akcje lub na w celu zaopatrzenia bazy w żywność. Oddział partyzancki „Kmicica” liczył wówczas ok. 200 ludzi i rósł w oczach. Zwykły dzień na bazie – nie byłam zorientowana w organizacji wojskowej. Kobiety pełniły rolę sanitariuszek i jednocześnie zajmowały się kuchnią. Przed rozbrojeniem naszej bazy przez partyzantkę sowiecką żadna z kobiet nie uczestniczyła w akcji zbrojnej. 22 sierpnia 1943 odbyło się Święto Żołnierza przeniesione z 15.VIII, ponieważ w tym czasie „Kmicic” rozbroił garnizon niemiecki w Żodziszkach. Było to Święto bardzo radosne. Mowy były płomienne, m. in. przemawiał mjr „Sulima”, byli zaproszeni goście, również z pobliskiej bazy sowieckich partyzantów. Powiewał nasz sztandar partyzancki, była przysięga.\n26 sierpnia nastąpiło coś, czego się nikt nie spodziewał. Między godz. 1. a 2. po południu zostaliśmy rozbrojeni przez „przyjazną” partyzantkę sowiecką. Otoczeni zewsząd żołnierze nasi zostali rozbrojeni. Kazano się zebrać przed szałasem kancelarii, gdzie dowódca brygady sowieckiej Markow – Białorusin, nauczyciel, komunista sprzed wojny, do nas przemówił. Szok był taki, że w pamięci pozostały jakieś jeszcze słowa, iż włos z głowy nie spadnie i wszystko będzie jak przedtem. Uszeregowano i pod konwojem przeprowadzono nas z bazy A na budowaną przez nas bazę B - zimową, położoną bliżej baz sowieckich. Tego samego dnia rano dowództwo nasze tzn. „Kmicic” z członkami swego sztabu wyjechał po śniadaniu na rozmowy z dowództwem partyzantki sowieckiej. Na bazie przydzielono mnie do obsługiwania komendanta „Kmicica”, kiedy przebywał na bazie, tzn. zanosić mu posiłki do namiotu. W tym właśnie dniu 26.VIII „Kmicic” powiedział do mnie, że jest to dla niego bardzo trudny dzień i że czuje się bardzo osamotniony. Po przyprowadzeniu nas na bazę B, otoczono bardzo gęstym kordonem, zaczęli przesłuchiwanie, każdego z osobna. Wydzieloną grupę chłopaków zabrano, a następnego dnia przybył Markow z nowym dla nas dowództwem powiadamiając, iż przechodzimy pod rozkazy radzieckie, że jesteśmy obecnie partyzantka Wandy Wasilewskiej, a oddział będzie nosił imię „Bartosza Głowackiego”. Komendantem został mianowany przedwojenny wachmistrz wojsk polskich Wincenty Mroczkowski -”Zapora”. Chłopcy zabrani już nie wrócili, zostali rozstrzelani, o czym dowiedzieliśmy się później.\n„Zapora” zawiózł mnie bryczką na bazę sowiecką. Zaprowadzono mnie do ziemianki, gdzie przebywało dwóch naszych partyzantów por. „Ostróg” i por. „Jastrząb”. Ziemianka była obstawiona – przed drzwiami erkamenista i 2 żołnierzu z przodu ziemianki. Pierwszego wywołano „Jastrzębia”, który już nie wrócił. Po pewnym czasie poszedł „Ostróg”. „Ostróg” został przy życiu, chociaż do naszej partyzantki nie wrócił, po „Jastrzębiu” słuch zaginął. Mnie zabrano na drugą widocznie bazę sowiecką (były: litewska, żydowska i białoruska), bo szłam pod konwojem dość długo (2 km?). Tam byłam przesłuchana przez oficera (ok. 40 lat), do którego zwracano się „Dziadzia Wania”. (Ponieważ niedawno widziałam po 50 latach protokół ze swojego przesłuchania, wiem. że śledztwo prowadzone było przez NKWD mjra Jonasa Wildżunasa, ps. „Ber”. Pytano mnie o rodzinę, pochodzenie, co robiłam, czym się zajmowałam, była propozycja, żebym przeszła do nich, ponieważ jestem z pochodzenia Rosjanką. Ostatnie pytanie brzmiało „Jakie są twoje dalsze plany i zamierzenia?” – odpowiedź zaprotokołowana 3 września 1943 „Chce pozostać w polskim oddziale i walczyć o Polskę”). Po przesłuchaniu zaprowadzono mnie do ziemianki, dosłownie parę kroków od miejsca przesłuchania. Ziemianka znajdowała się przy drodze leśnej, która przejeżdżały furmanki, przechodzili partyzanci. W ziemiance obstawionej jak w poprzedniej zobaczyłam tam „Kmicica” i młodego cywilnego człowieka. Ów człowiek co pewnie czas raptem podrywał się ze słomy, która znajdowała się w ziemiance, wrzeszczał, wpadał w furię, miotał się, krzyczał, że jest niewinny, dlaczego go tu trzymają. Trwało tak do końca dnia i przez noc do następnego. „Kmicic” próbował go uspakajać, pilnujący nas nie reagowali. Z „Kmicicem” nie zamieniliśmy wówczas żadnego słowa. Następnego dnia po śniadaniu w pewnym momencie ów młody człowiek zerwał się z wrzaskiem, roztworzył drzwi. Posypały się strzały tak gęste, że z pułapu posypała się ziemia i drzazgi. „Kmicic” pchnął mnie na słomę i sam też upadł. Wśród strzelaniny słychać było milknący krzyk chłopaka „za co mnie zabiliście”. Kiedy wszystko ucichło, „Kmicic” zaczął ze mną rozmawiać. Powiedział, że ten młody człowiek był po to, aby go zabić, albo podsłuchiwać – po prostu prowokator. Powiedział, że jeśli rozmowy nie zakończą się pozytywnie na bazie (mówił ogólnikowo), to go mają przewieźć do Moskwy. Brał jakieś lekarstwo, dwukrotnie podawano mu przez okienko. Gdzieś przed zachodem słońca przyszli po niego, już nie wrócił do ziemianki. Zostałam sama, zdjęli wartę i wprowadzili jakiegoś partyzanta do środka. Następnego dnia zabrano „opiekuna”, a mnie powiedziano, że jestem wolna i mogę wracać do swoich. Wyszłam przed ziemiankę nie orientując się, w którą stronę mam iść. Siedziałam na kłodzie, kiedy podeszła starsza kobieta, mówiła po białorusku. Zapytała, czy nie jestem głodna. Przyniosła mi ziemniaczane placki. Kiedy jadłam, opowiedziała, że została zabrana wraz z mężem z jakiejś wsi; mąż został rozstrzelany, a ona pracuje w kuchni. Wtedy zapytałam ją, czy nie wie, co się stało z człowiekiem, który był razem ze mną w ziemiance, opisując że był wysoki i miał narzucony na plecach wojskowy płaszcz, kiedy wyszedł. Odpowiedziała, że prowadzili go w kierunku bazy partyzantki litewskiej, gdzie zwykle rozstrzeliwują. I to była ostatnia wiadomość o „Kmicicu”.\nWróciłam na naszą bazę z chłopakami, którzy przywieźli rannego do szpitala na bazę sowiecką. W czasie gdy przebywałam w śledztwie, odbyła się wspólna akcja na Miadzioł, w której był ranny właśnie przywieziony partyzant. W kilka dni po moim powrocie na naszą Bazę jeden z kolegów, zdaje się że „Jarek” albo „Szpagat”, powiedział, że wychodzą z bazy całym plutonem „Kitka” i już nie wrócą. Zaproponował, żeby z nimi wyszła. Zwróciłam się do „Zapory”, on również razem z plutonem miał iść. „Zapora” pozwolił i w ten sposób 40 osób opuściło bazę na zawsze. Jeszcze przed spotkaniem z „Łupaszką” w drodze „Kitek” przeprowadził ze mną rozmowę, w której powiedział, że nie mają do mnie zaufania z powodu tego, że jestem Rosjanką i że przebywałam na bazie sowieckiej. Niemniej moja postawa będzie o mnie świadczyć. W kilka dni potem wszyscy wraz z „Zaporą” przeszliśmy pod rozkazy „Łupaszki”. Zostałam pierwszą sanitariuszką V Brygady.\n/ Mietliński Jan ps. Kruk\nJACHNA –Wasiłojć-Smoleńska Janina\nJestem córką Wiktora Wasiłojcia (1902-1955) i Marii z domu Fomin (1907-1985). W 1921 rodzice znaleźli się w Kobylniku, gdzie mój ojciec był nauczycielem i przyjaźnił się z rodziną Poniatowskich w Burakach. Następnie rodzice przenieśli się do majątku Tarkowszczyzna w pow. święciańskim, gdzie urodziłam się 7.II.1926. Ojciec został kierownikiem szkoły w Podbrodziu, w której uczono po polsku także w czasach sowieckich. Kiedy weszli Niemcy, zorganizowana policja litewska jeszcze w czerwcu 1941 aresztowała mojego ojca i zamierzała rozstrzelać za „polonizowanie” szkoły (większość mieszkańców Podbrodzia była Polakami i jest do dziś Polakami!). Ojciec poprosił o księdza, który przyniósł wiadomość do domu. Zaczęłyśmy z mama płakać, wtedy pułkownik oddziału niemieckiego, który zapytał o co chodzi, kazał ojca wypuścić, a nie znając nazwiska w więzieniu wołano „kierownik szkoły”. Kiedy przyszliśmy my do domu podziękować, oddział z dowódcą już poszedł na front, a my natychmiast uciekliśmy do miejscowości Koreniaty koło Miadzioła, gdzie ojciec został sekretarzem inspektoratu szkolnego. Wkrótce powstała konspiracja polska, a na wiosnę 1943 pojawił się oddział „Kmicica”. Ostrzeżeni przed aresztowaniem uciekliśmy wraz grupa Polaków zainstalowanych w policji białoruskiej do lasu w nocy 7.VI wraz z „Arkadkiem” Sidorowiczem, Julkiem Kołaczem, Wackiem Szewielińskim. Na umówionym miejscu spotkał nas konny patrol „Kmicica” byli w nim m. in. „Akacja” i „Dzięcioł”. Oddział stacjonował w okolicach Ludwinowi, gdzie poczęstowano nas pysznym wędzonym węgorzem. Zaczęto szukać miejsca na bazę, tam nas zaprzysiężono i przyjęliśmy pseudonimy: ja – „Jachna”, moi rodzice – „Tata” i „Mama”. „Arkadek” długo się zastanawiał. Mówił, że musi znaleźć poważny pseudonim, żeby przejść do historii na po długim namyśle powiedział...”Butla”.\n„Tata” został komendantem gospodarczej Bazy „B”. „Mama” czuwała na zaopatrzeniem, gromadzono kartofle na zimę, budowano ziemianki. Był też szpitalik, gdzie rannymi opiekowała się siostra Ptaszyńska (zakonnica ze Świra) i „Bronka”. Ja Dostałam stopień strzelca, chodziłam na zwiady po lesie w pobliżu bazy z koszem, udając, że zbieram grzyby. Na bazie „B” gromadzono też maty słomiane na zimę. Pamiętam jak na rozmowy z Sowietami jechał kilkoma osobami „Kmicic” na rozmowy z Sowietam, którzy nas często odwiedzali, bo była współpraca. Koło południa wchodzi na Bazę „B” „Boryna”–Niciński (partyzanci nazywali go „Twardowski”) z kilkoma Sowietami i wydaje rozkaz „Chłopcy, zbiórka na placu apelowym bez broni”, a ja widzę, że wokół Bazy „B” w zaroślach czai się kordom Sowietów, wyskoczyli, zabrali z szałasów broń, a nam kazaską siąść pod drzewami. Wyciągnęliśmy te maty słomiane i tak spędziliśmy pilnowani noc. Pamiętam był z nami „Zawisza” i „Stopka”(Symonowicz), ale on uciekł, bo pasł krowy. Następnego dnia przyprowadzili z Bazy „A” naszych chłopców i zaczęły się przesłuchania i segregacja. Tych wybranych wyprowadzają pod eskortą. Nastrój ponury, my płaczemy, pozostali im salutują. Potem przyszedł Markow i daje słowo oficera, że im się nic nie stanie. A mu zostaniemy podporządkowani pod ZPP Wandy Wasilewskiej w Moskwie. Odprowadzają na Bazę „A” tam przychodzi nowy dowódca kpt. „Zapora” (Wincenty Mroczkowski). A „Zapora” do nas tak przemówił „Chłopcy, o co nam chodzi. O to nam chodzi, żeby być. A żeby być, to trzeba mieć broń, a co będzie potem, to się zobaczy”. Dali na jakąś zdezelowaną broń, z której nie bardzo dało się strzelać. Przyszedł politruk „Marecki” z żoną „Lusią”. Wychodziły patrole po żywność, ale już nie wracały., a po jakimś czasie nastąpiło drugie rozbrojenie. Rozdzielili nas do różnych sowieckich oddziałów. „Tatę”, „Mamę” do brygady im. Parchomienki. Ale pozwoli się nam jeszcze na starym miejscu przenocować. Wtedy „Lusia” zachęciła nas do ucieczki i dała przepustkę, żeby straż przepuściła, a mnie dała mały pistolet. Dzięki temu wyszliśmy z Bazy przez bród na Naroczy i kierowaliśmy się do Poniatowskich w Burakach. A wtedy już szła obława niemiecka. Zatrzymali nas zaczajeni Litwini, krzycząc palauk! (zatrzymaj się) i wprowadzali do chaty na rewizję osobistą. Byłam w kożuchu, udało mi przesunąć pistolet za stanik, potem niżej i kiedy zdjęłam kożuch udało mi się do niego wsadzić pistolet. Przy „Tacie” znaleźni w kieszeni wyszyty na materiale orzełek, a przy „Mamie” opatrunek osobisty. Uznali nas za polskich nacjonalistów i odstawili pod eskortą do Łyntup, skąd mieliśmy wraz z całą grupą być wysłani na roboty do Niemiec, ale udało nam się stamtąd uciec, a ja dotarłam przez łączników do Brygady „Łupaszki”, gdzie spotkałam naszych chłopców od „Kmicica”.


Home > Psy>Sucha karma dla psa>Eukanuba sucha karma dla psa>Eukanuba Veterinary>Eukanuba Daily Care ADULT SENSITIVE SKIN\n⦁ Specjalna kompozycja o ograniczonej liczbie składników, które mogą powodować swędzenie i drapanie skóry\n⦁ Podstawowym źródłem białka jest ryba, bogata w cenne witaminy\n⦁ Opracowane we współpracy z lekarzami weterynarii\n⦁ Do codziennego stosowania\n⦁ Wszystkie rasy\nWszystkie psy to niezwykli indywidualiści, mający różne preferencje i różne potrzeby. Jeśli Twój czworonożny przyjaciel ma wrażliwą skórę, karma Eukanuba Daily Care sprawi, że znowu będzie wyglądał i czuł się świetnie.\nEukanuba Daily Care Sensitive Skin to karma najwyższej jakości, przeznaczona dla psów dorosłych wszystkich ras, które przez problemy skórne mogą nie wyglądać tak wyjątkowo, jak kiedyś. Dieta ta została opracowana w taki sposób, by ograniczyć składniki, które mogą powodować świąd i drapanie. Dzięki niej Twój pies znów będzie gotów podjąć każde wyzwanie. Prebiotyki i pulpa buraczana o klinicznie potwierdzonym działaniu wspomagają trawienie i przyswajanie wszelkich ważnych składników odżywczych. W karmie wykorzystano mączkę z ryb, bogatą w witaminy, który jest głównym źródłem białka. W przypadku zwierząt mięsożernych jest to naturalny element diety, sprzyjający budowie silnych i sprawnych mięśni. Wapń, niezbędny dla mocnych kości, oraz sprawdzone antyoksydanty, które wspomagają naturalne mechanizmy obronne organizmu, uczynią z Twojego psa aktywnego i wydajnego sportowca. Jeśli więc chcesz, by Twój czworonożny przyjaciel wyglądał i czuł się świetnie. Eukanuba Daily Care Sensitive Skin dostarczy mu optymalne proporcje kwasów tłuszczowych Omega 6 i Omega, 3 co sprzyja zdrowiu skóry i pięknej, lśniącej sierści.\nW karmie Eukanuba, wykorzystano technologię 3D DentaDefense, która dba o higienę jamy ustnej Twojego czworonoga, aż o 80%* zmniejsza gromadzenie się kamienia nazębnego i pomaga psom zachować zdrowe i silne zęby.\nOpracowana z ograniczeniem składników, które mogą powodować swędzenie i drapanie się.\nBogata w witaminy. Ryba jako podstawowe źródło białka.\nPomaga utrzymać zdrową skórę i lśniącą sierść dzięki optymalnej proporcji kwasów tłuszczowych\nOmega-6 i Omega-3 o skuteczności potwierdzonej klinicznie.\nZmniejsza odkładanie się kamienia nazębnego w ciągu 28 dni, co udowodniono klinicznie.\nRedukuje osad nazębny i wzmacnia zęby\nWspiera naturalną odporność dzięki zawartości przeciwutleniaczy o klinicznie potwierdzonym\nKukurydza, mączka rybna (21%), tłuszcz zwierzęcy, suszone całe jaja, suszona pulpa buraczana (3,3%), hydrolizowane białka ryb, suszone drożdże piwne, fruktooligosacharydy (0,52%), fosforan dwuwapniowy, chlorek sodu, chlorek potasu, heksametafosforan sodu, węglan wapnia.\nANIMONDA vom feinsten FOREST z jeleniem 150g


➤ Microsoft Xbox 360 Controller - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nCena Microsoft Xbox 360 Controller\nOPIS Microsoft Xbox 360 Controller\nMicrosoft Xbox 360 Controller jest przeznaczony pod platformę PC, Xbox 360. Produkt idealnie leży w dłoni. Kontroler gry Microsoft Xbox 360 Controller posiada przewód ze złączem USB. Microsoft Xbox 360 Controller przeznaczony pod platformę PC, Xbox 360\nMicrosoft Xbox 360 Controller zajął 6 miejsce w rankingu kontrolerów gier dodanego 6/2015.\nInstrukcja obsługi do Microsoft Xbox 360 Controller\nŚciągnij obszerną i pomocną instrukcję obsługi do kontrolera gry Microsoft Xbox 360 Controller. Przewodnik użytkowania został dodany 28.03.2012. Dostępne języki instrukcji obsługi do tego modelu: angielski. Dowiedz się za darmo, jak poradzić sobie z obsługą Microsoft Xbox 360 Controller i poznać jego ukryte funkcje. Całkowity rozmiar pliku PDF instrukcji obsługi wynosi 2.5 MB. Do tej pory instrukcja została pobrane przez 0 osób.\ninstrukcja obsługi do kontrolera gry Microsoft Xbox 360 Controller\nPOWIĄZANE PRODUKTY DO Microsoft Xbox 360 Controller\nOceń Microsoft Xbox 360 Controller\nGdzie kupić Microsoft Xbox 360 Controller? Kup od godnych zaufania dostawców!


Źródła palestyńskie: izraelskie samoloty zaatakowały cele w Strefie Gazy - EGPP najnowsze wiadomości\nŹródła palestyńskie: izraelskie samoloty zaatakowały cele w Strefie Gazy\nIzraelskie lotnictwo zaatakowało w środę nad ranem cele w Strefie Gazy – poinformowały palestyńskie źródła bezpieczeństwa. Atak nastąpił po ostrzale rakietowym terytorium Izraela, przeprowadzonym z palestyńskiej enklawy.\nPierwsze rakiety wystrzelono w kierunku Izraela we wtorek, gdy w Waszyngtonie odbywała się ceremonia podpisania umów normalizujących stosunki między Izraelem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi (ZEA) i Bahrajnem.\nAlarm zabrzmiał w miastach Aszkelon i Aszdod.\nWedług izraelskiej armii Palestyńczycy wystrzelili dwie rakiety, z których jedna została przechwycona przez system obrony powietrznej.\nIzraelskie służby ratownicze Magen David Adom poinformowały, że udzieliły pomocy dwóm osobom, które odniosły drobne obrażenia, spowodowane przez potłuczone szkło. Według izraelskiej telewizji Channel 12 ranni znajdowali się w centrum handlowym w Aszdodzie.\nW środę przed świtem w szeregu izraelskich miast na granicy ze Strefą Gazy, palestyńską enklawą liczącą dwa miliony mieszkańców, kontrolowaną przez radykalny Hamas i znajdującą się pod izraelską blokadą, ponownie słychać było syreny alarmowe.\nOficjalne radio Hamasu poinformowało o co najmniej trzech atakach rakietowych w środę nad ranem na Izrael, a źródła bezpieczeństwa w Gazie doniosły o izraelskich nalotach na enklawę. Według świadków izraelskie samoloty zaatakowały dwa cele, m.in. bazę szkoleniową bojowników Hamasu. Nie ma informacji o ofiarach.\nPalestyńczycy, którzy dążą do utworzenia własnego państwa ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie, uważają podpisane we wtorek w Białym Domu porozumienia pokojowe między Izraelem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Bahrajnem za zdradę ich sprawy. (PAP)\nPoprzedni artykułStraty w VAT mogą być jeszcze większe przez koronawirusa\nNastępny artykułJoński (KO): wniosę poprawkę, aby bryczki konne nad Morskim Okiem zostały zastąpione meleksami elektrycznymi\nNiedzielski: w strefie czerwonej lokale gastronomiczne będą działały tylko do godz. 22.00\nMRPiPS: w resorcie nie trwają prace zmierzające do oskładkowania umów o dzieło\nUE/ Źródło: w środę na spotkaniu ambasadorów propozycja dotycząca mechanizmu warunkowości\nSobolewski: ambasador Mosbacher stara się pomóc prezydentowi USA, ale na jego miejscu podziękowałbym za taką pomoc\nGrodzki: Senat zajmie się nowelą ustawy o ochronie zwierząt 13 października – w dodatkowym dniu posiedzenia\nSzefernaker: trwają prace nad szczegółami projektu ustawy ws. podziału Mazowsza\nUSA/ Dziś debata między kandydatami na prezydenta; wśród tematów Covid-19 i sprawy rasowe\nMRPiPS: co czwarty maluch objęty jest opieką w żłobku


GUS: do listopada 2015 oddano do użytku więcej mieszkań, niż rok wcześniej - WP Finanse\nWzrosła również liczba mieszkań, na których budowę wydano pozwolenia lub dokonano zgłoszenia z projektem budowlanym i liczba mieszkań, których budowę rozpoczęto - dodał GUS.\nJak poinformował urząd w komunikacie, według wstępnych danych w okresie styczeń-listopad 2015 r. oddano do użytkowania 128855 mieszkań, czyli o 0,8 proc. więcej w porównaniu z analogicznym okresem 2014 r., w którym odnotowano spadek o 1,0 proc.\n"W okresie jedenastu miesięcy 2015 r. wydano pozwolenia lub dokonano zgłoszenia z projektem budowlanym na budowę 171407 mieszkań, tj. o 18,7 proc. więcej niż w analogicznym okresie 2014 r. (wobec wzrostu przed rokiem o 14,3 proc.). Wzrosła również liczba mieszkań, których budowę rozpoczęto - do 156025, tj. o 11,8 proc. (wobec wzrostu przed rokiem o 15,3 proc.)" - głosi komunikat.\nNajwiększy udział (54,9 proc) w ogólnej liczbie mieszkań oddanych do użytkowania - informuje GUS - mieli inwestorzy indywidualni, którzy w okresie styczeń-listopad 2015 r. oddali do użytkowania 70776 mieszkań, czyli o 4,1 proc. więcej niż przed rokiem.\n"W tej grupie inwestorów w porównaniu z analogicznym okresem 2014 r. odnotowano wzrost liczby mieszkań, na których budowę wydano pozwolenia lub dokonano zgłoszenia z projektem budowlanym - do 80708 mieszkań, tj. o 14,6 proc. (wobec spadku przed rokiem o 1,9 proc.). Wzrosła również liczba mieszkań, których budowę rozpoczęto - do 74964 mieszkań, tj. o 5,0 proc (wobec wzrostu przed rokiem o 2,6 proc.)" - głosi komunikat.\nZ kolei deweloperzy, zaznacza GUS, w okresie jedenastu miesięcy 2015 r. oddali do użytkowania 53486 mieszkań (co stanowiło 41,5 proc. ogólnej liczby mieszkań oddanych do użytkowania), tj. o 1,3 proc. więcej niż w analogicznym okresie 2014 r., kiedy notowano wzrost o 7,2 proc.\nNatomiast spółdzielnie mieszkaniowe, według danych GUS, w okresie jedenastu miesięcy 2015 r. oddały do użytkowania 1592 mieszkania wobec 3117 mieszkań przed rokiem.\nPozostali inwestorzy (budownictwo komunalne, społeczne czynszowe i zakładowe) oddali do użytkowania w ciągu jedenastu miesięcy 2015 r. łącznie 3001 mieszkań wobec 3990 mieszkań przed rokiem, z tego w budownictwie komunalnym 1429 mieszkań wobec 1916 przed rokiem, w społecznym czynszowym - 1163 mieszkania wobec 1605 przed rokiem, a w zakładowym 409 mieszkań wobec 469 w analogicznym okresie 2014 roku - informuje także GUS.


Rygorystyczne diety, męczące programy treningowe, setki godzin poświęcone na siłownię i przygotowywanie odpowiednich posiłków, odmawianie sobie rzeczy, które uwielbiasz... i wszystko na nic, bo waga stoi w miejscu. Brzuch nadal nie jest płaski, a zmęcznie zaczyna Cię dobijać. Zniechęcenie przychodzi szybko, prawda?\nNic w tym dziwnego - zrzucenie kilkunastu kilogramów w szybkim czasie w powyższy sposób to ogromne wyzwanie. W zasadzie nikt nie jest mu w stanie sprostać bez odpowiednich suplementów. Te z kolei są zwykle drogie i niekoniecznie bezpieczne.\nZ AcaiBerry900 zgubisz zbędny tłuszcz już po 5 tygodniach.\nOczyścisz swoje ciało z toksyn i poprawisz swoje samopoczucie.\nMniej kilogramów i toksyn sprawi, że będzie Cię rozpierać energia.\nZalotne spojrzenia będą Cię śledzić na każdym kroku.\nNiezależne badania wykazały, że jako szczupła i zdrowa osoba będziesz zarabiać więcej.\nKażdy doceni Twoją determinację w gubieniu kilogramów.\nGodziny poświęcane na siłownię czy bieganie teraz spędzisz z osobami, które kochasz.\nMasz więcej energii, efektywniej pracujesz i szybciej wychodzisz z biura. Koniec nadgodzin!\nEkstrakt z jagód Acai - podstawa AcaiBerry900. Mocno skondensowany (350mg na kapsułkę), dzięki niemu szybko i bezpiecznie schudniesz.\nEkstrakt z liści zielonej herbaty - 50 mg ekstraktu na kapsułkę sprawia, że poczujesz przypływ energii i będziesz się czuć rześko.\nAntyoksydanty - jagody Acai charakteryzują się ponadprzeciętnie wysokim indeksem ORAC, przez co skutecznie zwalczają wolne rodniki.\nBłonnik - zawarty w jagodach Acai (16,9 g w 100 g jagód) przyspiesza przemianę materii, dzięki czemu błyskawicznie schudniesz.\n„Wystarczyły mi zaledwie 4 tygodnie, żeby pożegnać się z fatalnie\nwyglądającym brzuchem, ciągłą sennością i brakiem energii.\nTeraz czuję się zdrowy, pełen energii i świetnie wyglądam"\nJeśli ktoś by mi powiedział jeszcze miesiąc temu, że tak bardzo zmienię swoje życie tylko dzięki tabletkom na bazie jakichś jagód z Amazonii, to zaśmiałbym mu się prosto w twarz.\nAcaiBerry900 dostałem w prezencie od brata, który widział, że brakuje mi energii, mam problemy z nadwagą, a jednocześnie brakuje czasu i siły, żeby aktywnie z nią walczyć. Nie ukrywam też, że lubię dobrze zjeść, więc żadna dieta nie wchodziła w grę - dlatego tkwiłem w marazmie.\nPrezent wypada przyjąć, więc na próbę zacząłem zażywać AcaiBerry900 i już po dwóch dniach czułem się znacznie lepiej. Po tygodniu wiedziałem, że "to jest to" i teraz szybko schudnę, nabiorę energii do życia i zacznę podobać się dziewczynom. Zadziałało - dostałem nawet awans w pracy, bo dzięki szczupłej sylwetce i dobrej prezencji udało mi się przekonać klienta do ważnego dla firmy kontraktu.\nZ AcaiBerry900 zrzucisz rekordową liczbę kilogramów w błyskawicznym tempie, któremu nie dorówna ani siłownia, ani specjalna dieta. Dodatkowo zaoszczędzisz mnóstwo czasu - wystarczy, że będziesz zażywać suplement, zamiast tracić kilkanaście godzin tygodniowo na treningi bądź na przygotowywanie specjalnych, niskokalorycznych posiłków.\nEfekt -12kg -2kg -3kg\nPoświęcony czas 3 godziny 20 godzin 60 godzin\nTrwałość na zawsze dopóki ćwiczysz dopóki stosujesz dietę\nDr Joanna Henne rekomenduje AcaiBerry900 jako idealny suplement diety dla każdego,\nkto chciałby szybko schudnąć. Potwierdza skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania.\nkażde opakowanie znacząco obniża poziom toksyn w organizmie\ndzięki AcaiBerry900 schudło już kilka milionów ludzi na całym świecie\nmasz gwarancję, że nie uświadczysz efektu jo-jo\npotwierdzona klinicznie skuteczność wśród 94,5% stosujących\npełne bezpieczeństwo potwierdzone przez lekarzy\nnie musisz obawiać się wystąpienia skutków ubocznych\nKupiłam w promocyjnej ofercie wyjazd wakacyjny do Grecji i musiałam błyskawicznie schudnąć. Zadziałało! Zrzuciłam 12 kg w 5 tygodni, uzyskałam płaski brzuch i bez skrępowania chodziłam po plaży w bikini, ściągając spojrzenia nieziemskich przystojniaków :)\nZawsze byłem nieśmiały, co w połączeniu z moją nadwagą sprawiało, że dziewczyny się mną nie interesowały. Po 4 miesiącach zażywania AcaiBerry900 sytuacja się odwróciła - teraz każda piękna kobieta mówi "tak", kiedy proponuję jej spotkanie.\nPrzez całą podstawówkę i gimnazjum miałam ksywkę "pączuś". Ze względu_na otyłość nikt nie zapraszał mnie na imprezy, nie miałam znajomych. AcaiBerry900 pomogło mi zrzucić aż 25 kg i los się odwrócił - teraz koleżanki zazdroszczą mi cudownego ciała, a na domówki chodzę co weekend.\nGdy byłem otyły, szybko się męczyłem i nieefektywnie pracowałem, więc po powrocie z biura nie miałem na nic siły. Dzięki stosowaniu AcaiBerry900 mam teraz mnóstwo energii na zabawę z dziećmi, dzięki czemu zarówno one, jak i moja małżonka są wyjątkowo szczęśliwi.\nZamów bez ryzyka - przez 90 dni możesz dokonać zwrotu,\na my oddamy Ci pieniądze\nPełna satysfakcja - szybki spadek wagi i podniesienie poziomu energii\nJesteśmy pewni rezultatów, które zapewnia AcaiBerry900. Dlatego zdecydowaliśmy się na wprowadzenie 90-dniowej, bezwarunkowej gwarancji, dzięki której możesz wypróbować AcaiBerry900 bez ryzyka. Jeżeli nie będziesz widzieć efektów stosowania preparatu —szybkiego spadku wagi ciała i solidnego przypływu energii w ciągu kilku tygodni, możesz zwrócić każde nieotwarte opakowanie AcaiBerry900, a my oddamy Ci pieniądze. Bez żadnych dodatkowych pytań. Bez kruczków i małego druku.\nTylko dzisiaj mamy specjalnie dla Ciebie ofertę promocyjną.\n© Acaiberry900 2014 Wszelkie prawa zastrzeżone


Świat według Basi: Wymianka na Boże Narodzenie\nAutor: Świat według Basi o 24.12.14\nPaula Szczepaniak 24 grudnia 2014 13:59\nPrzepiękne prezenty :) Bardzo udana była wymianka :)\nAnna T 24 grudnia 2014 14:01\nFajna wymianka i piękne prezenty :)\nEtoile 24 grudnia 2014 14:24\nMonika Ika 24 grudnia 2014 16:40\nWesołych, zdrowych, spokojnych świąt, spędzonych w rodzinnej atmosferze:)\njustyna9ewa 24 grudnia 2014 19:38\nWesołych Świąt kochana Basieńko! :)\nBarbara Wójcik 24 grudnia 2014 20:37\nSzczęśliwych Świąt Basiu. Dziękuję za piękną karteczkę!\nMarta Borowska 24 grudnia 2014 21:34\nWesołych Świąt ...szkoda że moja przesyłka nie przyszła :(\nCzarna dama 29 grudnia 2014 10:22\nCieszę się Basiu, że jesteś zadowolona, Bardzo Ci dziękuję za wzięcie udziału w mojej wymiance :)\nNatalia Stefaniak 30 grudnia 2014 02:55\nBardzo fajna wymianka. dużo zdrowia i szczęścia w nowym roku :)


PKN Orlen, największy krajowy koncern paliwowy i petrochemiczny, potwierdził, że będzie sponsorem zespołu wyścigowego Formuły 1 Williams Martini Racing, w którym jednym z dwóch podstawowych kierowców od przyszłego roku będzie Robert Kubica, pierwszy i jedyny, na razie, polski kierowca w F1.\nZespół Williams potwierdza, że kontrakt dotyczy sezonu 2019 r. W ramach pakietu sponsorskiego logo Orlenu pojawi się na bolidach Williams Martini Racing, m.in. na tylnym spoilerze, nosie, układzie dolotowym i każdym z lusterek bocznych. Dodatkowo będzie umieszczony na części podbródkowej kasku kierowców, kombinezonie kierowców i mechaników, a także odzieży personelu zespołu.\nStrony nie ujawniają wartości kontraktu. Przypomnijmy, że według nieoficjalnych doniesień "Przeglądu Sportowego" miałby on kosztować Orlen ok. 50 mln zł rocznie, a jego przedłużenie na 2020 r. miałoby być uwarunkowane tym, czy Kubica pozostanie kierowcą Williamsa.\nPrawa do transmisji telewizyjnych Formuły 1 w Polsce od 2016 r. ma Eleven Sports, nadawca czterech kanałów sportowych, którego kontrolny pakiet (50 proc. udziałów plus 1) należy do Telewizji Polsat.\nMaciej Burlikowski 1390 Artykuły


Kandydaci na Studia Podyplomowe w WSPiA Rzeszowskiej Szkole Wyższej proszeni są o dokonanie rejestracji drogą elektroniczną na stronie e-rekrutacja.wspia.eu. Wypełniając formularz elektroniczny, należy postępować zgodnie z instrukcją dostępną w zakładce „krok po kroku”.\nRekrutacja trwa do 15 listopada 2021 r.\nRozpoczęcie zajęć dydaktycznych planowane jest na 27 - 28 listopada br.\nOferta dla studentów WSPiA - Studia podyplomowe z BED


Amazfit Pace- pytania ogólne. - Page 7 - Amazfit Pace - Xiaomi Fans Polska\nBy chudybws, November 16, 2017 in Amazfit Pace\nPytanie następujące.... jestem uzytkownikiem moNocykla elektrycznego..... bardzo by mi zależało żeby aplikacja z której korzystam zahulała na Pace.... aplikacja ma nazwe Wheellog .... jakie sa szanse że to by zadziałało ??\nDzisiaj odebrałem Pace'a z polskiej dystrybucji, i niestety pierwsze wrażenia nie są szczególnie pozytywne, ale to może kwestia jakiś złych ustawień:\nDługi czas wybudzania. Od momentu podwójnego tapnięcia ekranu, lub wciśnięcia guzika w celu wybudzenia mija 5-10 sekund zanim zegarek stanie się responsywny.\nBateria. W niecałą godzinę 25%. Tutaj biorę pod uwagę konfigurację go itd., ale przesada trochę.\nCzy po wygaszeniu zegarka, jest normalnym fakt że nie blokuje się on na tarczy tylko widoczne jest ciągle ostatnio włączone menu? Albo po otrzymaniu powiadomienia, jest ono widoczne cały czas dopóki go nie odrzucę. W tej sytuacji muszę czekać 10 sek (patrz pkt. 1), żeby sprawdzić godzinę.\nEDIT: Teraz zauważyłem że po wygaszeniu zegarka, nawet nie aktualizuje się godzina...\nKilka lat temu miałem Moto 360 i jakoś milej go wspominam, mimo że tamta technologia była jednak daleko za dzisiejszym Xiaomi (tam mieliśmy jednordzeniowy procesor 1GHz i Android Wear)\nEdited April 19, 2019 by pazdzioch564\nCoś z nim nie tak, zrób factory reset. Lub nawet wcześniej po prostu go wyłącz i włącz ponownie.\nJak problem pozostanie reklamuj go.\nWitam . Mam pytanie ?\nKupiłem amazfit pace kilka miesięcy temu , uzywałem przez 2 miesiące w wersji angielskiej . Póżniej zegarka nie uzywałem .\nDziś postanowiłem wgrać j. polski. Postępowałem zgodnie z poradnikami tego forum. Najpierw.\n2.pózniej instalacjia WOS_2.0_PL_1.4.0_by_Kaudii.exe ( wszystko poszło dobrze . Zegarek się włączył , j. polski jest . Człowiek zadowlony .\n3. sciągnąłem i zainstalowałem na telefonie aplikacjie 2.8.0 dev.\nProblem pojawił się tutaj po zainstalowaniu i wwybraniu w aplikacji Amazfit Watch zegarka Pace wyskakuje mi skanowanie tego kodu QR skąd go wziąć , nie da rady sparować zegarka z telefonem . Czy coś żle zrobiłem ?\nLub z menu zegarka zrób reset do ustawień fabrycznych.\nGodzinę temu, dabu napisał:\nCzy coś żle zrobiłem ?\nnajprawdopodobniej nie rozparowałeś telefonu w aplikacji Amazfit\nKaudii może . Przed wgraniem roota odinstalowałem wszystkie aplikacjie do zegarka.\nAle zrobiłem jak radził lector "menu zegarka zrób reset do ustawień fabrycznych" myslałem , ze to mi wróci do ustawień z językiem angielskim . Początkowych .\nAle się udało . j. polski jest . Nawet kroki mi teraz liczy i pokazuje na zegarku . Gps złapało . sms odczytuje . Więc chyba się udało. Zobaczym jak dalej będzie sie spisywał .\nDzięki Panowie za pomoc .\nProszę o pomoc bo mam problem z kodem QR.\nProblem pojawił się gdy zmieniłem telefon wraz z kartą. Z poziomu nowego telefonu zainstalowałem Amazfit zalogowałem się pod starym numerem telefonu i rozparowałem.\nZalogowałem się jako nowy użytkownik i nie mogę połączyć się z zegarkiem. telefon woła o kod QR a zegarek go nie wysyła.\nCzy ktoś rozwiązywał taki problem.\ntrzeba było rozparować zegarek z telefonem z poziomu starego aparatu, wówczas się uruchomi z kodem QR gotowy do sparowania na nowym telefonie\nNiestety najpierw oddałem telefon a dopiero później dotarło do mnie, że zegarek był sparowany.\nMam sporo zapisów na zegarku, czy jest jakaś możliwość połączenia się z nowym?\nmożesz spróbować użyć toola od @Lector tam jest możliwość wywołania kodu QR , albo użyj starego telefonu i rozparuj, dane zostaną zsynchronizowane z chmurą po czym z po parowaniu z nowym wybierz opcje przywróć\nDzięki, spróbuję toola, dam znać jak poszło.\nbardzo dziękuję za pomoc, poszło z małymi zmianami ale poszło. Trochę zabawy, ale się udało.\nNatychmiast zmieniłem na moim koncie numer telefonu na właściwy.\nGdzie kupię baterie do amazfit pace?\nRaczej nie kupisz.\nNiejeden z nas 1\nZabrałem się za odblokowanie bootloadera i taki zonk, że strona https://unlockamazfit.com/ jest nieaktywna. W jaki sposób teraz można odblokować urządzenie ?\notwarłem w innej przeglądarce i jest ok. Antywirus Chrome chyba blokuje\nEdited November 8, 2019 by Niejeden z nas\nPoczekaj, może zacznie chodzić, były już nią takie problemy.\nCzy można na tym zegarku utworzyć trening interwałowy z komendami głosowymi przez słuchawki?\nCzy warto może kupić verge lub stratos 3 (potrzebuje odtwarzania muzyki)?\nEdited November 12, 2019 by phil3010\nJaki jest najnowszy tom z j polskim?\nCzy warto wgrywać coś z XDA?\nDawno nie miałem Pace dlatego pytam\nWitam. Jaki pas HR będzie działał z tym zegarkiem?? Macie coś sprawdzonego?\nKilka pytań nowego użytkownika zegarek mam od wczoraj, dziś wgrałem rom WOS 2.0 PL 1.4.0 by Kaudii\n1. Lokalizacja nie mogę ustawić Krakowa a lokalizator ustawia okoliczne mieściny typu Zielonki, Wieliczka itp.\n2. Zegarek służy mi jako zegarek, do powiadomień może jeszcze tętno, sen i kroki wszystko inne jest mi zbędne, można jakoś wyłączyć np GPS aby zwiększyć czas pracy...\n3. monitorowanie snu nie zadziałało podczas spania, źle spałem ?\nGPS domyślnie jest wyłączony, włącza się tylko przy aktywnościach go wymagających,\nco do monitorowania snu kwestia w jakich godzinach spałeś,\nlokalizację ustawiasz w aplikacji w telefonie nie w zegarku\nGodzinę temu, Kaudii® napisał:\nTo wiem, ale lokalizuje mi okoliczne mieściny jak pisałem a dość znanego miasta Kraków nie znajduje...\nSprawdź czy uda Ci się wklepać Kraków?\nDziało się to na oryginalnym romie jak i Twoim.\nNie znajduje, widocznie Chińczycy nie dodali go do bazy, ale Balice są


Plac zabaw marzeń - Głos Na Marzenie\nNa tej ilustracji przedstawiamy swoje pasje oraz marzenia. Prosilibyśmy o nową trampolinę ponieważ naszą pasją jest taniec połączony z akrobatyką. Naszą trampolinę musieliśmy złożyć ponieważ zagrażała naszemu bezpieczeństwu, więc nie mieliśmy gdzie ćwiczyć akrobatyki. Prosimy również o nowe huśtawki, ponieważ nasze są stare i zniszczone, a bardzo lubimy się huśtać. Naszym marzeniem jest także domek z zjeżdżalnią, przydałby się nam do wspólnej zabawy!


Mela30 - Forum\nJakie znieczulenie przy cc??\ntemat odpowiedział Mela30 → na Phoebee → 9 miesięcy, ciąża\nU mnie też było podpajęczynówkowe. Momentu wkłucia nie poczułam w ogóle :) Małą dali mi na moment po wyjęciu (kontakt skóra-skóra) a potem zabrali na mycie i ważenie. Z pionizowaniem to co szpital, to obyczaj. Ja byłam na nogach kiedy tylko je poczułam. Tak doradził mi lekarz i położne nie protestowały. Może po 3-4h po CC poszłam więc po prysznic. Cewnik założyli mi przed znieczuleniem (średnio przyjemne faktycznie), ale ponoć można negocjować, żeby zrobili to już po. Dziecko po CC było ze mną i tatą na sali. Jak tatuś pojechał późnym wieczorem, małą zabrali na noc żebym nie musiała od razu zbyt często wstawać i oddali mi ją o 6 rano. Też miałam wybór czy chce znieczulenie podpajęczynówkowe, czy pełną narkozę, ale narkoza ponoć nie jest dobra dla dziecka (koleżanka już o tym pisała).\ntemat odpowiedział Mela30 → na Lenka_93 → 9 miesięcy, ciąża\nCiąża zagrożona przedwczesne skurcze\ntemat odpowiedział Mela30 → 9 miesięcy, ciąża\nBeata przejdź do wątku "9 miesięcy ciąża" może, bo tu są same dziewczyny, które dopiero starają się żeby w ogóle zajść w ciążę. A Ty leżysz w domu czy w szpitalu? Moim zdaniem w takiej sytuacji powinnaś być pod 24 godzinną obserwacją na oddziale. Ja miałam przedwczesne skurcze, ale dopiero w 35tc. Leżałam w szpitalu pod specjalną kroplówką i 5 razy dziennie miałam robione KTG. Powodzenia\ntemat odpowiedział Mela30 → na Panda Weranda → Przedszkolaki\nPiotruś Rozrabiaka śliczny ten Twój synek! Truskawka witaj! Co do ciemiączka, to jeszcze jest, ale ponoć ładnie zarasta - tak mówi pediatra. Też chciałam żeby nasza córka miała na imię Pola, ale moja mama miała jakieś złe skojarzenia z wredną nauczycielką z dzieciństwa - piękne imię. MagW witaj. Tusia a może ktoś Ci podeśle link do prywatnego fo na facebooku i przez niego wejdziesz? Jakby co pisz na priv. Mnie Beacia ratowała, bo też wejść z komórki nie mogłam. Nauka języka bez kontaktu z rodowitymi Niemcami to faktycznie problem, ale uszy do góry! Jesteś jeszcze sama czy J. już wrócił?\nNicca faktycznie, jeśli masz fajny swój własny kolor, to nie ma sensu bawić się w rozjaśnianie i farbowanie, bo potem będziesz musiała to robić regularnie. Moja siostrzenica mówiła mi ostatnio o jakichś dobrych, koloryzujących szamponetkach zmywalnych. Nie pamiętam nazwy, ale dopytam, bo może lepiej czegoś takiego spróbować. A ja nigdy nie byłam w Łodzi tak w sensie zwiedzania. Przejazdem kilka razy. A już od 3 lat chyba się do Manufaktury wybieramy.\nO fuj! Ale teraz już wiemy skąd się biorą pączki za 49gr... To powinno być karalne! Co do ślubu, to jeden mam już za sobą i wiem czym to pachnie Wyszłam za mąż kiedy miałam 23 lata a po 27 urodzinach byłam już po rozwodzie ;) A zażulanie centrum to standardowa praktyka. Po prostu jedyne mieszkania, będące w posiadaniu magistratów są tam usytuowane, więc nikt się nie zastanawia nad konsekwencjami i oddaje je na socjal.\nNicca przekonałaś mnie Muszę namówić A. na ślub. Skoro nie mogę schudnąć, to może Twoja metoda poskutkuje! Piotruś Rozrabiaka witaj:)\nDziubala teraz usiądź, bo możesz przeżyć szok Mam 170cm wzrostu i ostatnio ważyłam jakies 73kg a w porywach nawet więcej! Jestem tym załamana... Przed ciążą ważyłam 67-68kg (mam duże biodra, biust, uda, wyraźne wcięcie w tali od zawsze). Po porodzie udało mi się spaść z wagą już poniżej 70kg i... zaczęłam brać Cerazette. Co miesiąc przybywał mi kilogram, ale obwiniałam za to siebie (mało ruchu, jedzenie wieczorami). Potem zauważyłam, że zatrzymuje mi się woda w organizmie a wręcz mam cellulit wodny. Ćwiczenia czy powstrzymywanie się od jedzenia nic nie dawały. Poszperałam w necie i okazało się, że kupa dziewczyn ma tak po tych pigułkach. Odłożyłam je i od razu poleciał mi kilogram. Ale wodę mam dalej zatrzymaną na pewno. Zastanawiam się czy nie kupić np. Hydrominium albo czegoś podobnego... Moja wymarzona waga to 62kg eh... Nicca ta maseczka z pewnością działa na włosy nie farbowane ale zejście z ciemniejszego odcieniu do jaśniejszego jest zawsze trudne. Myślę, że musiałabyś jednak rozjaśnić włosy u fryzjera.\nOk. Odpowiadam tutaj na wątki od mojego ostatniego posta a następnie przemieszczam się na drugie do Będzie po małych kawałeczkach, bo z telefonu... Beacia przed ciążą chodziłam na taki właśnie intensywny trening, ale nie pamiętam nazwy. Gość, który go prowadził katował nas strasznie, ale był zabawny. Normalnie się jąkał - prowadząc ćwiczenia przestawał. Niestety stracił tu lokal i przeniósł się do innego miasta teraz. Ten stolik edukacyjny jest całkiem fajny i rozwijający dla dziecka, ale sama bym pewnie na niego takiej kasy nie wydała. Dla nas to jakiś ratunek kiedy chcemy spokojnie zjeść albo chociażby skorzystać z toalety. Liwi się zajmie w nim na max. 15 minut, bo woli pełzać i rozrabiać. Pati dziwna sprawa z tym szczepieniem. Mi lekarka mówiła, że na ospę można dziecko zaszczepić dopiero po 12 mż. A z @ może idź do gina po tabletki na wyregulowanie. Ponoć dużo dziewczyn musiało tak zrobić po stosowaniu Cerazette... Czytałam o tym ba różnych forach.\nMam to samo, co Inga, więc pewnie napiszę rano, bo nie mam już siły włączać laptopa a z komórki za nic w świecie nie mogę wejść na drugie forum. Chyba będę zmuszona przepisać z lapka adres ręcznie do przeglądarki w telefonie i dodać do ulubionych... Jak to nie podziała, to kicha.\nBeaciaW ja też wolałabym, żeby Liwi nie soliła niż miałaby z solą przesadzać. Co do ćwiczeń, to muszę sprawdzić czy na naszym zadupiu takie opcje mają. Najważniejsze jak dla mnie, żeby przy treningu dobrze się bawić, bo w przeciwnym wypadku czuję demotywujące zmęczenie. Tak przypuszczałam, że z Greya wyjdzie mdła opowiastka. W końcu to amerykańska produkcja, a oni nawet nagości w filmach nie dopuszczają, nie mówiąc o scenach seksu. Pamiętam jak Irons opowiadał o powstawaniu filmu "Lolita", gdzie dziewczynka, grająca tytułową postać (nota bene dużo starsza od pierwowzoru) miała podkładaną poduszkę pod pupę nawet w scenach, w których siedziała mu na kolanach! Nie wiem po co oni się w ogóle biorą za takie rzeczy skoro się boją cokolwiek pokazać. Jakoś w europejskim kinie często gęsto widać nagich aktorów i to "rozebranych" w bardzo dobrym stylu (z klimatem, bez tandety). Ale może jednak do kina się wybiorę, bo muszę się odmóżdżyć gdzieś a A. zaproponował, że jego mama zostanie we wtorek przy Liwii. Maseczka - ja stosuję miedź. Na głowie trzyma się ją 5 minut i u mnie efekt był jak po normalnej koloryzacji. Jeśli miałaś taki kolor, to wiesz o co chodzi pewnie. Taki odcień zmywa się do ciemnego żółtego aż a po maseczce wyglądałam jakbym wyszła od fryzjera. Trzeba tylko równo ją nałożyć. Fryzjerka mi radziła, że robić to na całkiem mokrych włosach, nie wytartych nawet ręcznikiem (wtedy dobrze się rozprowadza). Fotki super. Z bańkami dobry pomysł. Może go "ukradnę", bo w poniedziałek jedziemy na sesję do jakiejś fotografki dzieci (prezent od siostry A.). Fajnie, że miałyście lepszą noc. U nas tym razem nic nie wyło, chociaż pikało 2-3 razy, ale to akurat norma. Powiem Ci, że Liwi też nie przejawiała długo chęci stania, ale próbuje sama się podnosić od kiedy dostałam po mojej siostrzenicy taki specjalny skoczek - stolik edukacyjny Tam dziecko nie stoi jak w chodziku a jednak łapie postawę. Inga podzielam uczucie przerażenia - moja siostra ma 20 miesięczną córkę i robi to samo. Do tego nalewa jej coli do butelki od herbatki! Jak jej zwróciłam uwagę to odpaliła, że to tylko na imprezach poza domem... Ja osobiście przy jedzeniu nawet radio muszę wyłączać i A. uciszać, bo inaczej Liwi interesuje się wszystkim, tylko nie łyżką... Bia a próbowałaś dać Piotrusiowi drugą łyżeczkę podczas karmienia? U mnie to czasem skutkuje (ale ostrzegam, jest wtedy mega bałagan ;) Werka83 tak, maseczka nadaje kolor włosom i to intensywny (przynajmniej u mnie). Efekt trzyma się do jakichś czterech myć. Do brązowych włosów też jest na pewno, ale może nie na tej aukcji. W kwestii forum - jestem na tak. Tylko trzeba uważać żeby nikt nie czuł się pokrzywdzony pominięciem ;) Pati ja tak miałam po Cerazette... przez kilka miesięcy co chwila plamienia albo @. Potem @ całkiem zanikła, ale za to zaczęły przybywać kilogramy... Może zmień pigułki po prostu? Bia u mnie nikt nie pali i nie palił, więc smród papierosów mnie odstręcza. Ale sytuacja faktycznie niezręczna. Lepiej poproś AJ żeby porozmawiał z mamą, bo inaczej może się obrazić. Dziubala zjedz pączka! Przyczyń się do tego, że poczuję się rozgrzeszona Taka ze mnie chudzina, że hoho. Dobrze, że na zdjęciach mam tylko twarz. No bardzo się staram, ale nie mam gdzie się ruszać w swoich 36m2 (w zimie ze spacerami jest jak jest) a jak już A. wróci wieczorem, to padam na twarz. O foteliku nie pomyślałam - masz rację. Blania jak tam, masz nadal włosy? Co do smakołyków, jedziemy dzisiaj do rodziców A. i liczę na to, że jego mama coś dobrego upichciła... Pączki z Biedronki też mogą być ;)\nI na koniec muszę się jeszcze pożalić. Ja matka-Polka postanowiłam zrobić swojemu dziecku zdrowy posiłek. Ugotowałam cielęcinkę, do niej jarzynki. Poszatkowałam mięsko na mikroskopijne skraweczki, zblendowałam marchewkę, ziemniaczka i pietruszkę z rosołkiem i... zostałam tą całą mieszanką opluta! Liwi nie lubi widocznie domowej kuchni... Cielęcinką będę musiała nakarmić mojego A...\nAnaa ze wszami to u nas w mieście była ostatnio normalnie jakaś epidemia... Nie wiem skąd choolerstwo się wzięło, ale panie z apteki mówiły, że co 10 min ktoś przychodzi po szampon. Ja mam tylko co jakiś czas telefon od siostry żebym nie przyjeżdżała, bo dziewczynki znowu wszy ze szkoły/przedszkola przyniosły. Niby XXI wiek, a tu ciągle się panoszą. Swoją drogą biedny ten dzieciaczek. Interesują się nim bardziej jakieś instytucje? Może dom rodzinny to nie najlepsze miejsce dla niego... Wklejam wam linka do maseczki o której pisałam. jest droga, ale efekt piorunujący. maseczka\nAnaa nasza Liwi też się tak buja i wygina na czworakach Z tym odmładzającym rudym, moja mama twierdzi to samo a ja nie widzę różnicy. Nicca gratuluję postępów w memłaniu. Ja za to miałam dzisiaj bunt zupny z powodu grudek. Za to ciasteczko Liwi jakoś wchodzi. Ciekawe dlaczego? ;) A jabłko do sałatki też dodaje. Na szczęście A. nie ma uwag, bo od sałatek się trzyma z daleka. Co do elokwentnych dzieci, u nas w mieście dziewięciolatka wezwała do mieszkania Policję "bo tata ją maltretuje". Okazało się, że ojciec zabrał dziecku grę i strzelił mowę o konieczności odrabiania lekcji i to właśnie było owo maltretowanie. Policjanci mieli niezły ubaw (akurat z nimi rozmawiałam). W kwestii "pięknej i młodej" - ja w kwietniu kończę 32 lata, więc jesteś młodsza, co oznacza, że z kolorem włosów wszystko przed Tobą ;) Bia nie mam pojęcia co mogło się dziać. Liwi też kręci się którąś noc z rzędu bez powodu. Nauczyłam ją, że je najwcześniej o 4.30 nad ranem, więc kiedy zapłacze wystarczy jej dać smoczek i śpi dalej. Tylko budzi mnie co kilkanaście-kilkadziesiąt minut, więc chodzę jak zoombie. Skoro AJ jest taki mądry, to niech nauczy Piotrusia jak ma się sam przykrywać po rozkopaniu ;) Wtedy może wpaść z wykładem też do naszej Liwii. Widzę Beacia, że łączyłaś się w nocy w bólu ze mną i Bią... Dziewczyny może to faktycznie zębiska? Bo mi już pomysłów brak. Spróbuję smarować żelem jak będzie powtórka z rozrywki. W kwestii coli, to dzisiaj moja mama powaliła mnie na łopatki. Rozmawiam z nią przez telefon i mówię, że wczoraj się wkurzyłam, bo moja siostra próbowała dać małej colę. Ta mi na to, że mam rację, że najważniejsze zdrowe żywienie itp... A wcześniej padł temat zupki z cielęciną, więc na koniec ona mi wypala z pytaniem: "ale posoliłaś trochę tę zupę?". No kaplica... nie mam pytań. Cztery razy mniejsza kwota do spłaty to zawsze coś, ale sprawa i tak nieciekawa. Owsiankę robisz sama czy masz gotową miksturę? Co do programu w tv, o którym pisałaś, to przypomniało mi się, jak jeden z francuskich pisarzy opowiadał zszokowany, że jechał ze swoimi dziećmi samochodem przez Alpy i nagle jego kilkuletnie córki zaczęły obie potwornie płakać, bo odkryły, że krowy tak na prawdę nie są fioletowe Narobiłaś mi ochoty na placuszki... A cyganka prawdę Ci powie... Dziubala oglądasz pierwszą część, czy najnowszą? My wyrwaliśmy się na trzecią cz. do kina. Nie wiem jak książka, ale film jest całkiem, całkiem. Teraz furorę będzie pewnie robiło "50 twarzy Greya" z tym, że tu będzie trudno o wierną ekranizację (chyba, że ktoś porno nakręci na tej podstawie ;) Co do włosów, to ona mi coś nakładała kilka razy... Może ja się mylę i smarowała mi tym głowę przy okazji farby i po farbowaniu (myślałam, że to odżywka). Z gniazdkami i oknami to zobaczymy. Też bym wolała, żeby Liwi trzymała się od nich z daleka, ale różnie bywa. Podczas podróży przewijak się gdzieś zawsze znajdzie. Jeśli nie na stacji, to w jakimś lokalu. Powinna być taka aplikacja na telefon Najwyżej zostanie Wam przewijanie w ogrzanym samochodzie. A Jaś nie próbował braciom tej planszówki zdemontować? Nasza mała wszędzie pcha te swoje łapki. W nic przy niej nie pograsz... Ja kilogram spadłam z samej wody odkładając pigułki. Teraz myślę jak zrzucić więcej, bo słodyczy i tak nie jadam... Chyba pozostanie mi zapisać się na tę popularną zumbę\nEh ten edytor w telefonie... Miała być noc i foteczki oczywiście


Poznań Moto Fest – pierwszy dzień za nami [ZDJĘCIA, FILM] - MotoringMagazyn.pl\nInformacje Motosport nowości Styl\nW porównaniu do dzisiejszego dnia dostępnych będzie jeszcze więcej samochodów! Wszystko za sprawą ekipy PositiveWays, która o godz. 11:00 pojawi się na Poznań Moto Fest. Teren MTP będzie jednym z przystanków wyprawy z Sopotu\ndo Zakopanego, której celem jest zbiórka pieniędzy na rzecz potrzebujących dzieci. Dzięki obecności PositiveWays będzie można obejrzeć blisko 40 dodatkowych super-samochodów. Jest więc na co czekać. Ekipa PositiveWays spędzi na Poznań Moto Fest około trzy godziny.\nTags: motoryzacja, news, Poznań Moto Fest, wydarzenia


Kompendium wiedzy z przygotowania motorycznego w siatkówce - Build Yourself\nStrona główna kategorie SZKOLENIA Kompendium wiedzy: przygotowanie motoryczne w siatkówce\nKompendium wiedzy: przygotowanie motoryczne w siatkówce\nKup teraz 179.00 PLN\nPIERWSZE TEGO TYPU SZKOLENIE ONLINE NA RYNKU!\nWychodząc na przeciw Waszym oczekiwaniom stworzyłem Kurs\n"KOMPENDIUM WIEDZY: PRZYGOTOWANIE MOTORYCZNE w SIATKÓWCE"\nDrogi Siatkarzu i Siatkarko oraz Drogi Trenerze! - chce Ci podziękować za zainteresowanie, stworzyłem to właśnie specjalnie dla Ciebie. Przekazuje Ci tutaj fundamentalną wiedzę na temat przygotowania motorycznego oraz charakterystyki naszej dyscypliny, aby być coraz doskonalszym w fizyczności i tym samym w siatkówce.\nPrzekazuje Ci wiedzę w pigułce - aż 7 modułów, każdy o innej tematyce. Szkolenie to pomoże Ci stać się lepszym sportowcem oraz trenerem.\nTutaj dowiesz się o:\n1. Analiza współczesnej siatkówki.\n2. Prewencja urazów w siatkówce: staw skokowy, staw kolanowy, dolny odcinek kręgosłupa, obręcz barkowa.\n3. Programowanie treningu siłowego w różnych fazach sezonu: off season, okres przygotowawczy, okres startowy (cz.1).\n3. Programowanie treningu siłowego w różnych fazach sezonu: off season, okres przygotowawczy, okres startowy (cz.2).\n4. Kształtowanie mocy, szybkości i zwinności w siatkówce.\n5. Monitorowanie obciążeń i zmęczenia zawodników oraz progresu sportowego.\n6. Rola rozgrzewki w treningu.\n7. Optymalne sposoby regeneracyjne.\nZdobądź niezbędną wiedzę do tego, abyś wykorzystał w pełni swój potencjał! Żaden sportowiec nie chce zatrzymać się w rozwoju, a to jedna ze ścieżek, która może Ci pomóc rozwinąć skrzydła. Od Ciebie zależy Twoja kondycja, siła, zdrowie i dyspozycja na każdym treningu i meczu oraz na przestrzeni całego sezonu.\nChcesz grać dłużej?\nChcesz grać bez kontuzji?\nChcesz grać lepiej?\nChcesz skakać wyżej?\nWIĘC ZDOBĄDŹ WIEDZĘ I ZACZNIJ NA TO PRACOWAĆ!\nWiedza którą tutaj przekazuje jest oparta na badaniach, edukacji, szkoleniach oraz doświadczeniu z pracy w jednej z najlepszych lig na świecie. Pewnie nie raz szukałeś odpowiedzi na jakieś pytanie lub problem i nie znalazłeś odpowiedzi. Świadomy problemu sportowiec i trener sam się edukuje lecz nie zawsze wiedza w internecie jest rzetelna lub kompletna... Tutaj znajdziesz za przystępną cenę wszystkiego czego szukasz! Niezliczona ilość tekstu, video oraz zdjęcia z własnego archiwum!\nOto wiedza i rozwiązania których nauczysz się po przejściu Szkolenia:\nfundamenty w przygotowaniu motorycznym w siatkówce,\nbędziesz wiedział wszystko o swojej dyscyplinie z perspektywy trenera przygotowania motorycznego,\ndlaczego powinieneś pracować nad swoją motoryką bez względu na płeć, wiek oraz rolę w drużynie,\njak poprawić wyskok, szybkość, siłę oraz pozostałe kluczowe zdolności motoryczne,\ndlaczego bez odpowiedniego treningu jesteś narażony na liczne urazy, kontuzje i stany przeciążeniowe, a w konsekwencji na przerwy od uprawianej dyscypliny,\nco robić, aby szybciej się regenerować,\njak planować i przeprowadzać rozgrzewki, aby nie były tylko przykrym obowiązkiem,\njak tworzyć i zarządzać planami treningowymi w zależności od okresu sezonu,\njak czytać plany treningowe oraz co nam daje dana metoda treningowa,\njak monitorować zawodników pod względem zmęczenia oraz obciążeń treningowych.\n"NIE JEST WAŻNE CO WIE TRENER, ALE CO ROZUMIE ZAWODNIK"\nKażdy moduł kończy się krótkim testem, a na koniec dostaniesz certyfikat uczestnictwa.\nNie pozostało mi nic innego jak zaproszenie Cię do wzięcia udziału w tym projekcie.\nMam nadzieję, że wiele z tej lekcji wyniesiesz!\n1 Analiza współczesnej siatkówki\n2 Prewencja urazów w siatkówce: staw skokowy, staw kolanowy, dolny odcinek kręgosłupa, obręcz barkowa\n3 Programowanie treningu siłowego w różnych fazach sezonu: off season, okres przygotowawczy, okres startowy. (cz. 1)\n4 Programowanie treningu siłowego w różnych fazach sezonu: off season, okres przygotowawczy, okres startowy. (cz. 2)\n5 Kształtowanie mocy, szybkości i zwinności w siatkówce\n6 Monitorowanie obciążeń i zmęczenia zawodników oraz progresu sportowego\n7 Rola rozgrzewki w treningu\n8 Optymalne sposoby regeneracyjne\nCykl 4 webinarów - 9 godzin wykładów\nTo co chce Wam tutaj przedstawić to kompleksowo poruszony temat przygotowania motorycznego w siatkówce.Postanowiłem do...


PARCZEW - Region - Nietrzeźwy z dożywotnim zakazem\n2021-10-13 09:58:20 Artykuł czytany 31 razy\nW poniedziałek 11 października po godzinie 16.00 policjanci drogówki w trakcie koordynacji drogi wojewódzkiej W815 w miejscowości Przewłoka zauważyli szary pojazd marki Renault Megane. Dziwne zachowanie kierowcy wzbudziło ich zainteresowanie. Początkowo pojazd zatrzymał się na łuku drogi, następnie poruszał się z niewielką prędkością tamując ruch. Policjanci postanowili zatrzymać go do kontroli drogowej. Kierujący na widok radiowozu zaczął przyśpieszać jednak po wydaniu sygnału do zatrzymania w miejscowości Zaniówka zjechał na pobocze.\nCo więcej, jeśli dana osoba została zatrzymana za jazdę po alkoholu, za co otrzymała karę w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, a ponownie będzie chciała usiąść za kierownicą, będzie musiała przejść kurs reedukacyjny, który dotyczy profilaktyki przeciwalkoholowej. A jeśli zakaz prowadzenia trwał dłużej niż rok, będzie musiała ponownie zdać egzamin na prawo jazdy.


działki na sprzedaż w LUBCZYNA | Biuro nieruchomości Szczecin Prawobrzeże - domy i mieszkania na sprzedaż i do wynajęcia - Biuro nieruchomości Szczecin Prawobrzeże\nDZIAŁKASPRZEDAŻmiejscowość: LUBCZYNAusuń wszystkie parametry\ndziałki na sprzedaż w LUBCZYNA\nLUBCZYNA, 55 055 zł\nProponujemy na sprzedaż atrakcyjną działkę w Lubczynie, w bliskiej odległości od jeziora. Powierzchnia działki to 1001 mkw. Brak MPZP, możliwość wydania Warunków Zabudowy dla zabudowy jednorodzinnej, mieszkaniowej (w sąsiedztwie jest już taka zabudowa). Działka w kształcie prostokąta, krótszym bokiem przylega do drogi. Dojazd do dzialki drogą polną utwardzoną, działka jest uzborojona (energia, w-k). Możliwość kupna sąsiadującej działki o powierzchni 1024 mkw. Zapraszamy na prezentację - korzystne położenie, dobra cena - warto! Informacje zawarte w niniejszym ogłoszeniu nie są prawnie wiążące i nie stanowią oferty handlowej, w tym w rozumieniu art. 66 § 1 Kodeksu cywilnego. Tylko dla naszych klientów: *10% rabatu na wszystkie produkty w LEROY MERLIN oraz projekt kuchni i łazienki gratis *10% rabatu w Hiper Stolarka *voucher na projekt domu w Superdom *oferta specjalna w Gaspol Kupuj taniej dzięki MULTI NIERUCHOMOŚCI!!!!


"Alpejsko-Karpackie Forum Współpracy" to kontynuacja zeszłorocznej inicjatywny podjętej przez Stowarzyszenie Euroregion Karpacki Polska, mającej na celu promocję gospodarczą Karpat oraz wzbudzenie dyskusji na temat rozwoju regionu w oparciu o doświadczenie i sukcesy wysoko rozwiniętych górskich krajów Europy.\nGłównym elementem wydarzenia będą Międzynarodowe Targi Karpackie, w których udział weźmie około 100 wystawców z różnych części Europy. Targom towarzyszyć będą panele dyskusyjne, koneferencje, wystawy, występy artystyczne oraz konkursy.\nUdział wystawców współfinansowany przez Organizatora!\nSzczegóły na stronie www.forum-karpackie.pl