Od stajni do stajni, czyli przemyślenia i rozterki pensjonariusza-tułacza\nRe-volta.pl | Forum główne | Konie | Wątek: Od stajni do stajni, czyli przemyślenia i rozterki pensjonariusza-tułacza\nStrony: 1 ... 83 84  86 87 ... 97\nAutor Wątek: Od stajni do stajni, czyli przemyślenia i rozterki pensjonariusza-tułacza (Przeczytany 244989 razy)\n« #2520 : Listopad 28, 2019, 20:06:11 »\nNie liczę na pensjonat za 400 zł, 200 zł czy 100. Mam konia 10 lat i kilka pensjonatów za sobą. Raczej stąpam twardo po ziemi, a nie bujam w obłokach, szukając czegoś co jest niemożliwe.\nedit: Natmiast jeśli ktoś prowadzi pensjonat (już jakikolwiek, bez znaczenia czy giga ośrodek czy przydomówkę) i uważa, że przyoszczędzi sobie na karmieniu, bo to jest biznes, to sorry, ale jest Januszem biznesu.\n« Ostatnia zmiana: Listopad 28, 2019, 20:10:15 wysłane przez ashtray » #link\nGrażka, weź przestań\n« #2521 : Listopad 28, 2019, 20:09:22 »\nAshtray, nie miałam na myśli że to Twoje "rewelacje" sorry jeśli tak to zrozumiałas. Jeśli chodzi o stajnie z naprawdę rozbudowana i wypasiona infrastrukturą - to zapewne masz rację. Myślałam o stajniach leżących w zasięgu bardziej przeciętnego zjadacza chleba. Miałam na myśli to co napisała kaloe, tzn. jeśli cena siana stanowi znaczaca część ceny za boks, to automatycznie ma na nią największy wpływ.\n« Ostatnia zmiana: Listopad 28, 2019, 20:11:09 wysłane przez fraziu » #link\n« #2522 : Listopad 28, 2019, 20:18:48 »\nSiano jest podstawą zgadzam się z tym w 100 % i uważam że konie muszą mieć do niego stały dostęp z tym że jeśli ktoś płaci za pensjonat 400 zł to niech nie liczy że tak będzie. Co do tych pensjonatów które mimo wysokiej ceny oszczędzają na sianie to wydaje mi się że prędzej czy później to się zemści na ilości klientów. W dobie internetu nic się nie da ukryć.\n« #2523 : Listopad 28, 2019, 20:22:40 »\nCytat: fraziu Listopad 27, 2019, 20:58:59\nCytat: kokosnuss Listopad 27, 2019, 07:01:44\nMoje doswiadczenie z pensjonatami to niezmiennje siano pod klodka albo bez, ale z fochami o podbieranie, jakby to diamenty byly. Bo ten balot musi to przyszlego tygodnia starczyc, a ty bezczelnie kradniesz\nAle co w tym dziwnego? Właściciel pensjonatu ma obliczone zużycie siana i na podstawie tego kupuje właściwy zapas. Jakby każdy sobie codziennie dorzucał, to potem by zabrakło. Wiadomo też, że jeśli jest uzgodnione że nikt nie robi dokładek, a jedna osoba bezczelnie kradnie, to jest nie fair wobec innych. (Oczywiście mówię o sytuacji, kiedy konie wyglądają dobrze). I sama zamykałam siano na przysłowiową kłódkę. Na szczęście już nie muszę tego robić...\nWszystko w tym dziwne? Konie to nie chomiki, zapotrzebowanie na siano maja duze, a moze ono rownie dobrze skoczyc dosc niespodziewanie - bo mroz, bo wiecej pracy, bo cokolwiek. I nie karmi sie koni wedlug obliczen, a wedlug potrzeb. Jak kon przeje wyliczone siano i stoi o suchym pysku to co, wiecej nie dostaje "bo wyliczone"?\nPrzy czym taki scisly zakaz dokladek czy siano pod klodka jednoznacznie wskazuje na to, ze a)wiekszosc pensjonariuszy jest niezadowolona ze skarmianych porcji siana b)wlasciciel ma to niezadowolenie gleboko i daleko i nie jest sklonny negocjowac. O ile w przypadku dwoch czy trzech nalogowych dokladaczy na stajnie to faktycznie moze byc glupi wymysl czy nadgorliwosc i brak pojecia, o tyle niezadowolenie wiekszosci pensjonariuszy raczej sugeruje, ze to z porcjami paszy objetosciowej jest cos nie tak.\nBtw. "za moich czasow" standardem byla mikra porcja (1/3 na karmienie na leb) 2x dziennie. Moze nastapil jakis przelom w tej kwestii? ale cos takiego to IMO skandalicznie malo. I tak, pasza kosztuje. A wytlumaczenie, ze osoba X nie placi za uslugi, wiec poziom uslug dla - terminowo placacej - osoby Y musi byc niski, jest moim zdaniem kompletnie bez sensu.\nczeggra1 akurat u nas w pensjonatach (Holandia, Zuid-Holland) tez siano raczej zadaje sie z ziemi. Czasem sa pasniki albo slow feedery, ale to na pewno nie standard.\nZ pozytywow to cieszy mnie niezmiernie fakt, ze w NL praktycznie zawsze i wszedzie jest czysto w boksach Nigdy nie widzialam tutaj u konia w boksie "materacyka" czy czarnego gnoju "bo obornika ze sloma nikt nie odbierze"\n« #2524 : Listopad 28, 2019, 20:24:53 »\nJeszcze nie widziałam pensjonatu, gdzie by koń dostawał 15-20 kg siana na dzień plus codziennie całą kostkę słomy do boksu, zatem te wyliczenia to przesada. Też się jeszcze nie spotkałam ze stajnią za 400. To istnieją takie?\nPrzecież konie jedzą tyle samo w tanich jak i drogich stajniach. Jeżeli się jakiemuś właścicielu nie opłaca, to niech sobie podniesie ceny, ale niech nie oszczędza na podstawach. Lub zajmie czymś innym... Lub przynajmniej otwarcie mówi przy wstępnym umawianiu jak się karmi w rzeczywistości.\nA tak szczerze, mi się np. wydaje 600 zł za pensjonat mało - nie ze względu na cenę jedzenia, ale ze względu na pracę, cenę wybudowania stajni itp.\nkokosnuss, i jak tam wygląda sytuacja z sianem w sensie ilości?\n« Ostatnia zmiana: Listopad 28, 2019, 20:29:28 wysłane przez unity » #link\n« #2525 : Listopad 28, 2019, 20:36:48 »\nCytat: unity Listopad 28, 2019, 20:24:53\nJeszcze nie widziałam pensjonatu, gdzie by koń dostawał 15-20 kg siana na dzień plus codziennie całą kostkę słomy na dzień, zatem te wyliczenia to przesada. Też się jeszcze nie spotkałam ze stajnią za 400. To istnieją takie?\nNiestety zdarzają się jeszcze stajnie za 400 zł, gdzieś nawet widziałam ostatnio za 300 zł się ktoś ogłaszał. Co do ilości siana jaką konie dostają to jest coraz więcej stajni gdzie konie mają nieograniczony dostęp do siana i wydaje mi się że są to głównie stajnie przydomowe.\nZ własnego doświadczenia mogę napisać że wcale konie nie zjadają ogromnych ilości siana przy stałym dostępie, wręcz przeciwnie. Ja liczę na konia 15 bel siana o wadze 400 kg na około 7 miesięcy ( jesień, zimę, wiosnę). Te 15 bel na konia musi być zmagazynowanych ale zawsze i tak mam więcej.\n« #2526 : Listopad 28, 2019, 20:47:19 »\nanetakajper, dzięki bardzo\n« #2527 : Listopad 28, 2019, 20:52:58 »\nKokosnuss, to akurat była jedna osoba, a jej koń był jednym z grubszych w stadzie. W zeszłym roku byl z przyczyn losowych (których nie mam ochoty tu wyjaśniać) zapas siana był mocno na styk. Więc takie dokładanie potrafiło naprawdę wkurzyc. Tym bardziej że ta osoba nie pomyślała o tym, żeby zwiększyć koniowi owies, inna pasze lub wysłodki (dostawał dawkę placebo). Generalnie jestem przeczulona w temacie :-D więc z góry sorry.\nPoza tym już któryś raz piszę o tym, że to są obliczenia które pozwalają w ogóle założyć jaka ilość siana chcemy kupić i w związku z tym ile będzie potrzebne ewentualnej nadwyżki! Przepraszam bardzo, czy ktoś tu kupuje losowa ilość siana? Czy dokupuje co miesiąc po coraz wyższych cenach? Zaokrąglone obliczenia co do ilości balotów, a nie co do kilograma...\n« Ostatnia zmiana: Listopad 28, 2019, 21:26:47 wysłane przez fraziu » #link\n« #2528 : Listopad 28, 2019, 21:04:30 »\nfraziu ale jeśli wiesz ile bela siana waży to mniej więcej wiesz ile Ci siana potrzeba na dany okres. Tym bardziej jeśli sama to siano belujesz i pochodzi ono z Twoich łąk.\n« #2529 : Listopad 28, 2019, 21:11:22 »\nFraziu, błagam zwiększyć owies i inne pasze jak koniowi siana brakuje - bez komentarza\n« #2530 : Listopad 28, 2019, 21:15:42 »\nCytat: kaloe Listopad 28, 2019, 21:04:30\nNo właśnie wiem na podstawie tych założeń, które jak mniemam robi każdy, kto musi opiekować się większą ilością zwierząt. (No chyba że chodzi o koty, bo puszki z allegro to zawsze można zamówić ) Niestety siano tylko z zakupu.\nI zostałam zbesztana, że wyliczam koniom dawkę i w ogóle jakim prawem średnią przyjmuję. I w ogóle konie są chude i biedne, bo mają tylko 7,6 kg siana (czy jak ktoś to wyliczył) - nie wyzłośliwiam się teraz, żeby nie było ;-)\nLubię sobie podyskutować i to jest fajny wątek, życiowy. Niestety w wątkach o sporcie i treningu się nie udzielam, bo nic nie wniosę, czasami wrzucę fotkę do tematu o terenach ;-)\nxxx000xxx - nie brakuje siana, tylko jeśli koń pracuje to po prostu samo siano to za mało. Chyba taki jest sens dawania paszy treściwej, czy się mylę?\nDla większości koni, bo zaraz będzie jakaś dyskusja o kucach czy czymś. Nie wiem już, czy ja się tak idiotycznie wyrażam, czy po prostu duża skłonność do nadinterpretacji tutaj panuje ;-)\n« Ostatnia zmiana: Listopad 28, 2019, 21:22:54 wysłane przez fraziu » #link\n« #2531 : Listopad 28, 2019, 22:00:07 »\nTeż uważam, że siano to podstawa. I nie ma tutaj dla mnie znaczenia cena pensjonatu. Tzn. właściciel powinien sobie ustalić taką cenę która pozwoli mu zwyczajnie nie żałować siana. Bo jeżeli cena pensjonatu jest niższa z racji wydzielanego siana, żeby zredukować kosz utrzymania konia to coś jest zdecydowanie nie tak. Chociaż bywa i tak, że pensjonat drogi a siana wciąż mało.\nMam konia z typu tych "tyjących z powietrza" i zasada gruby to ma siana wystarczająco zupełnie nie ma tu sensu. Właściwie było totalnie na odwrót. Był moment kiedy sytuacja w stajni w której wtedy stał zmieniła się na tyle, że siano było wydzielane i na wybieg i w boksie. W efkcie koń wychodził rano na wybieg wygłodniały totalnie, rzucał się na siano, wyjadał, stał znów bez. Po wejściu do boksu dosysał się do siana i wyjadał je w efekcie do rana stał głodny. Nie dość, że nie był chudy to dodatkowo miał spory brzuch. Słyszałam, że jest gruby, że po co mu więcej, czy naprawdę uważam, że coś mu będzie jak ma tyle ile ma. Oczywiście w tamtym momencie uchodził za wiecznie nienażartego a mi przykro było wiedząc, że nie jest nienażarty a zwyczajnie głodny.\nW obecnej stajni ma siano właściwie bez ograniczeń. Na wybiegu cały balot, w boksie luzem wielka kupka. Pominę fakt, że nie ma aż takiego brzucha. Przede wszystkim znow swobodnie odpoczywa. Wielokrotnie jak przyjeżdżam widzę go właśnie odpoczywającego. Po wejściu do boksu chyba częścniej odpoczywa niż odrazu je siano. Skoro ma siano cały czas to nie ma potrzeby tak szybkiego jedzenia go. Nie je gwałtownie, nie rzuca się na to i nie dosysa, po prostu sobie spokojnie skubie. Mało tego pomimo, że siano świetnej jakości to czasami nie dojada. Nie wiem kogo bardziej cieszy teraz te siano,jego, że ma je zawsze czy jednak mnie widząc jego komfort psychiczny\n« #2532 : Listopad 28, 2019, 22:12:44 »\nCytat: xxx000xxx Listopad 28, 2019, 21:11:22\nDokładnie! Właśnie to zmuszona byłam robić w stajniach, w których ograniczano siano, bo łatwiej kupić wysłodki, marchew, pasze niż balot siana.\n« #2533 : Listopad 28, 2019, 22:15:00 »\nCytat: unity Listopad 28, 2019, 18:18:00\nMoim zdaniem też cena nie ma tutaj nic do ilości siana. Ilość koni też nie. Podstawowe warunki żywieniowe mają być spełnione i tyle.\nPensjonat ma oferować dobre warunki dla KONI !!!\nCzyli żarcie, wybiegi, towarzystwo, osłonę od wiatru i deszczu.\nI to ma być policzone w cenie bez dyskusyjnie.\nPozostałe kwestie: place do jazdy, hala, przeszkody, czworoboki, szatnie, prysznice i inne potrzebne są nam - ludziom do uprawiania jeździectwa w najrozmaitszych postaciach. I tutaj już mamy pole do dyskusji i ewentualnych negocjacji cenowych. I tak na przykład u mnie w pensjonacie w standardzie jest padok lub karuzela i 3 x dziennie dawane siano "do oporu". Klient który nie chce aby jego koń wychodził albo chce dawać siano 2 x dziennie - płaci tyle samo co pozostali. Dodatkowe dopłaty kasuję za "fanaberie" (ale dostępne dla każdego potrzebującego) jak np. zakładanie ochraniaczy na padok lub karuzelę. przebieranie derek itp. Ideą było żeby ludzie nie oszczędzali na dawaniu koniom siana i wypuszczaniu ich na padoki.\nNiestety słabo działa\nSłuchając opinii niektórych pensjonariuszy - nie wiem jak udaje się koniom dożyć do trzeciego roku życia na padokach bez ochraniaczy i derek\nA propos obżartuchów. Padok z minimalną ilością trawki czyni cuda\n« #2534 : Listopad 28, 2019, 23:43:46 »\nOchraniacze też zakładacie jak koń chodzi od rana do wieczora na pastwisku?\n« #2535 : Listopad 29, 2019, 06:34:52 »\nPodstawowymi potrzebami konia są: pasza objętościowa, ruch i stado. I to bez żadnych reglamentacji. 24/7. I nie ma, że właściciel chce czy nie chce. Jak nie chce, to niech idzie do pensjonatu. Tam będą zadowoleni z następnego łosia.\nKonie chodzą od 7 lat po pastwisku, wolny wybieg. Ochraniaczy nie zakładamy, bo nie ma potrzeby. Konie się nie kaleczą. Gdyby miały pokrwawione nogi, zakładałbym. Ale to kłopotliwe. No i w takim systemie trzymania koni, to co?. Siedem lat w ochraniaczach non stop?. W lecie ochraniacze potrafia odparzyć.\n« Ostatnia zmiana: Listopad 29, 2019, 06:41:30 wysłane przez LSW » #link\n« #2536 : Listopad 29, 2019, 09:23:15 »\nEspana, każdy ma swój sposób. Jak mój koń stał głodny a umawiałam się na siano non stop to brałam siatkę i zawieszałam codziennie dodatkową porcję jak mieli o to fochy trudno zostawałam do końca miesiąca. Raz miałam już dość codziennych walk i kupowałam sieczkę i do każdego posiłku koń miał przyszykowane pół wiadra sieczki i musli. No ale kurczę ile można kupować 20 kg sieczki za 60 zł ? Nie po to płacę żeby podstawową paszą objętościową była sieczka. Teraz jestem w 9 pensjonacie i był dramat bo w każdym to samo (oprócz obecnego) zawsze coś się z sianem stanie, zmieni się stajenny i zacznie karmić po swojemu, dostawcy "bez powodu"nie chcą przyjeżdżać, właścicielowi zmieniają się priorytety, zawsze coś i zawsze cierpią konie. A większość pensjonariuszy i tak ma w głębokim poważaniu dopóki z 20 metrów nie można koniowi policzyć żeber.\n« #2537 : Listopad 29, 2019, 23:30:06 »\nJeszcze nie widziałam pensjonatu, gdzie by koń dostawał 15-20 kg siana na dzień plus codziennie całą kostkę słomy do boksu, zatem te wyliczenia to przesada.\nMoja średnia zużycia to ok. 18 balotów siana na konia na rok. Licząc razem z szetlandem i dziadkami, które prawie siana nie jedzą. Co po przeliczeniu daje te 15 kg minimum, patrząc na sztuki, które faktycznie jedzą, pewnie wyjdzie z 18 kg zużycia dziennie.\nWięc mało jeszcze widziałaś .\nSłomy zużywamy około, ale bardzo około 2 kg dziennie. Więc faktycznie nie jest to kostka. Ale też połowa stada jest wolnowybiegowa, a w wiatach idzie mniej jednak.\n« #2538 : Listopad 30, 2019, 01:12:09 »\nA ja dodam, że jak miałam konia po awarii uziemionego długi czas w boksie to widziałam pensjonat, gdzie koń wsysał dużą kostkę siana w 3-4 godziny (z siatki oczywiście, z gęstej siatki!). A dostawał je niemal bez przerw (żeby stajni nie roznosił), więc strach liczyć ile tego wychodziło na dobę - 40 kg? Albo i więcej.\nSzkoda, że to się skończyło jak ozdrowiał i nie demoluje już stajni. Ale cuda się czasem zdarzają i warto o tym pamiętać. Więc tak, są pensjonaty, gdzie takie rzeczy się zdarzają. Szkoda, że nie jest to normą i że trzeba o to walczyć. I że w ogóle musimy taką dyskusję toczyć i próbować przekonywać nieprzekonanych, że coś powinno być standardem. Smutne to.\n« #2539 : Listopad 30, 2019, 02:36:15 »\nCytat: angelika95 Listopad 28, 2019, 23:43:46\nW ofercie jest wypuszczanie koni na wybiegi albo od śniadania do obiadu albo od obiadu do kolacji.\nJeżeli właściciel konia życzy sobie aby koń wychodził w ochraniaczach to na czas pobytu w stajni ma je zdjęte.\nTłumaczę i edukuję moich pensjonariuszy ale z ich opłat utrzymuję stajnię i spłacam kredyty. Nie zbawię świata ale może kilka koni będzie miało lepsze życie ?\n« #2540 : Listopad 30, 2019, 11:53:14 »\nRozumiem, że za dodatkową opłatą te ochraniacze?\nJa nie wiem czy mając swój pensjonat nawet za dopłatą bym to robiła, bo co jeśli się odparzy lub będzie miał rany pod ochraniaczami? Do tego powinno być wyczyszczenie nóg przed założeniem ochraniaczy, ale jak mimo to coś się stajnia to do kogo pretensje?\n« #2541 : Listopad 30, 2019, 12:02:15 »\nangelika95, to jak chcesz się zabezpieczyć to bierzesz oświadczenie od pensjonariusza, że jest to na jego odpowiedzialność.\nKurcze, mnie to trochę wkurza takie podejście - bo kto będzie odpowiadał jak mój koń podkową sobie kuku zrobi na padoku bo właściciel pensjonatu uznał, że lepiej nie odparzyć konika . Ja wiem, że ludzie mają dziwne pomysły albo nie ma ich w stajniach przez kilka tygodni i obsługa stajni musi myśleć za nich ale na serio większość ludzi jest w stajniach często, kontakt z nimi jest. Przy czym nie przypominam sobie zbyt wiele przypadków odparzeń od ochraniaczy za to całkiem sporo rozwaleń nóg bo obsługa zapomniała założyć ochraniacze / kaloszki.\n« #2542 : Listopad 30, 2019, 14:20:37 »\nJa mam 30 koni w pensjonacie, w tym 5 podkutych. Żaden nie chodzi w ochraniaczach ale trzy chodzą w kaloszach i to tylko dlatego, że maja tendencje do zrywania podków. U nas nie ma szaleństw padokowych. Konie wychodzą ze stajni i albo wiszą nad paśnikami z sianem albo szukają trawy albo odpoczywają.\n« #2543 : Listopad 30, 2019, 14:33:37 »\nTo nie jest kwestia czy sobie coś zrobią czy nie . Mój emeryt też chodzi bez ochraniaczy całe życie, za to w kaloszkach, bo potrafi raz na kiedyś zerwać podkowy. Ale! To jest nielogiczne - nie zakładać ochraniaczy bo kto będzie odpowiadał ja się koń odparzy ale już jak się pokaleczy (co widziałam nieraz u koni, które przyświrować potrafią nawet przy całodziennym padokowaniu) to już nie ma problemu .\nGeneralnie ja wychodzę z założenia, że nie ma co wstawiać koni do pensjonatu, w którym z osobą prowadzącą bardzo rozjeżdżamy się w przekonaniach co do utrzymania koni. Bo spięcia będą zawsze - a ile ludzi i koni tyle potrzeb do spełnienia. Jasne, że podstawą ma być jedzenie, padok i towarzystwo koni ale często pozostałe szczegóły też mogą stać się problemem z biegiem czasu\n« Ostatnia zmiana: Listopad 30, 2019, 22:00:48 wysłane przez epk » #link\n« #2544 : Listopad 30, 2019, 14:51:48 »\nCytat: epk Listopad 30, 2019, 12:02:15\n(...) nie przypominam sobie zbyt wiele przypadków odparzeń od ochraniaczy za to całkiem sporo rozwaleń nóg bo obsługa zapomniała założyć ochraniacze / kaloszki.\nWbrew pozorom częściej zdarzają się odparzenia od ochraniaczy w lecie przy dużych upałach niż rozwalenia nogi podkową\n« #2545 : Listopad 30, 2019, 15:07:44 »\nJa mam inne doświadczenia . Ale to nie o to chodzi a o to, że to nie właściciel stajni powinien decydować a właściciel konia bo w końcowym rozrachunku to on będzie ponosił konsekwencje danych działań - w tym także finansowe.\nAle z tego co piszesz fabapi, to akurat to dobrze rozumiesz\n« #2546 : Listopad 30, 2019, 18:45:19 »\nNo takie oświadczenie jest spoko, ale ja bym nie ufała aż tak komuś i musiałabym sama pilnować czy nogi są czyste, a nie że właściciel zakłada na brudne.\nTak poza tematem to jakie przypadki widziałyście, że koń bez ochraniaczy rozwalił sobie nogi? W jaki sposób?\n« #2547 : Listopad 30, 2019, 19:00:36 »\nMój koń jest tak zdolny. Z obu tyłów zdjął sobie skórę. Jak było dokładnie nie wiem, bo mnie przy tym nie było. W stajni powiedzieli mi, że tarzał się blisko ogrodzenia, zaplątał nogi w metalowe rurki, wpadł w panikę i zaczął się szamotać. Jakby miał na nogach jakieś wyższe ochraniacze typu wrapy pewnie nic by mu nie było. Wtedy go nie ubierałam w ochraniacze na padok, potem zaczęłam, a teraz znowu chodzi na golasa.\n« #2548 : Grudzień 02, 2019, 13:33:02 »\nBASZNIA, rude dwie, bardzo mnie cieszą takie historie.\n« Ostatnia zmiana: Grudzień 02, 2019, 13:37:07 wysłane przez unity » #link\n« #2549 : Grudzień 02, 2019, 22:28:41 »\nangelika95, Mój koń kiedyś w coś wlazł. Do dziś nie wiem w co. Prawdopodobnie przy tarzaniu wsadził nogę pomiędzy belki. Ale nie wiem. Tylko ochraniacze by mu nie pomogły, bo zdarł sobie skórę na wysokości stawu skokowego. W transporterach wypuszczać go nie zamierzam\nNiemniej jednak, wszystko puszczam bez ochraniaczy. Tylko kaloszki, jeśli jest taka konieczność. No nieee, trochę szkoda mi tej obsługi stajennej, trochę się boję odparzeń, trochę się boję, że ktoś zapomni ściągnąć tych ochraniaczy (no różnie może być), a dopłacanie też mi się średnio podoba, więc staram się być "samoobsługowa". Od kilku lat dobrze na tym wychodzę.\nAle to jest fakt, najlepiej się stoi tam, gdzie jest nam po drodze z wizją jeździectwa & "koniarstwa", którą ma właściciel pensjonatu....


W sam raz na tworzenie świata - Made in Świętokrzyskie\nZabezpieczenie antyspamowe * cztery × = 12\nW sam raz na tworzenie świata\nNie lubię siebie, ale nie sposób się od siebie wyprowadzić… – mówi bohaterka jednej z powieści Beaty Kępińskiej. Więc co, jeśli nie można zatrzasnąć drzwi i rozstać się ze sobą na dobre? Mieszkająca na kieleckiej Bukówce pisarka przekonuje, że nie warto uciekać. Zawsze jest czas i szansa, by rozsmakować się w samym sobie.\nJeszcze do niedawna wraz z rodziną mieszkała w urokliwej wsi Baszowice w gminie Nowa Słupia. To tu zacumowała na długie lata i tu powstały wszystkie jej książki. Okazało się jednak, że to nie ostatni przystanek pisarki. Po dwudziestu latach – cytując tytuł powieści pani Beaty – sielskiego i diabelskiego życia u stóp Świętego Krzyża przeniosła się z mężem do Kielc. Wiejską posiadłość zamieniła na klimatyczne mieszkanie w przedwojennym bloku na kieleckiej Bukówce, wybudowanym dla stacjonującej tu niegdyś zawodowej kadry oficerskiej. Pięknie tu i spokojnie, okna z balkonem wychodzą na las, ma się wrażenie, że znajdujemy się w oddalonym od cywilizacji zakątku. Tymczasem wystarczy kilkanaście minut, by znaleźć się w centrum miasta. Pisarka częstuje kawą, której aromat miesza się z cudownym zapachem książek. Spoglądam na okładki wydanych przez Beatę Kępińską powieści oraz tomików wierszy i ukradkiem wodzę oczami za jakimkolwiek śladem jej najnowszej książki, która – jak zdradziła – gotowa jest już w połowie. To będzie historia wielopokoleniowej rodziny, jak zwykle z kobietą w roli głównej.\nMuszę sama przejść\nprzez tunel wspomnień\nPisać chciała od zawsze. Już jako dziecko bawiła się w literatkę, sama tworzyła ilustracje swoich nigdy niedokończonych książek. Po latach w piwnicy znalazła jedno z tych dzieł, a gdy je przekartkowała, złapała się za głowę, tyle w nim było błędów ortograficznych. Litościwie więc zniszczyła tę młodzieńczą pamiątkę. Ale o pisaniu nie przestała myśleć. Pewnie tak jak każda absolwentka polonistyki, której gros studenckiego życia schodzi na czytaniu. Wciąż brakowało jednak czasu, wciąż miała setki innych, ważniejszych zajęć. Zajmowała się pracą zawodową, wychowywała dzieci i raz za razem pakowała walizki, by z rodziną osiąść w nowym miejscu. Jak mówi, to ona zawsze była motorem zmian, to ją gnało w nowe miejsca, które dawały nadzieję na lepsze i pełniejsze życie. Najdalej los zagnał ich do RPA, gdzie jej mąż lekarz wyjechał na kontrakt. Tu przeżyła – znów cytując tytuł jej powieści – i piekło, i niebo, a zebrane przez lata pobytu w Afryce notatki wykorzystała skwapliwie w swojej książce. Ale wróćmy do debiutu, który, jak na pisarską karierę, był dość późny.\n– Rzeczywiście odkładałam to swoje pisanie, bo wciąż brakowało czasu – Beata Kępińska uśmiecha się do swoich wspomnień. – A z pisaniem jest tak, że trzeba usiąść, skupić się, najzwyczajniej w świecie odsiedzieć wiele długich godzin. A mnie wciąż coś odciągało od pracy literackiej, pewnie też trochę bałam się tego, jak ta moja twórczość będzie odbierana.\nMoment literackiego debiutu nastąpił więc dopiero wówczas, gdy pani Beata przeszła na emeryturę. – Zdopingowały mnie do tego moje uczennice z gimnazjum w Nowej Słupi, z którymi bardzo się zaprzyjaźniłam. One wiedziały o moich pisarskich planach – mówi. – Byłam już rok na emeryturze, gdy spotkały mnie i zapytały o moją powieść. Zrobiło mi się wstyd, bo przecież nie ruszyłam z miejsca. Wróciłam do domu i w ciągu trzech dni napisałam pięćdziesiąt stron. Jednak nie byłam z tego zadowolona, bo zamiast powieści wyszło opowiadanie. Zaczęłam więc pisać wszystko od nowa.\nPraca nad debiutancką książką trwała siedem miesięcy. W tym czasie jej mąż stracił pracę w pobliskim ośrodku zdrowia i zmuszony był do wyjazdu na kolejny kontrakt, tym razem do Anglii. – Przyjeżdżał do domu co trzy tygodnie, a ja miałam na głowie rozbudowę kupionego przez nas malutkiego domku. Tyle się działo! – wspomina.\nTe wszystkie historie znalazły odzwierciedlenie w debiutanckiej powieści Beaty Kępińskiej „Sielsko i diabelsko”, której bohaterka – Joanna – po kilku przeprowadzkach rozpoczyna wraz z mężem lekarzem i dwójką dorosłych już dzieci życie na świętokrzyskiej prowincji, rychło przekonując się, że wiejska idylla to mrzonka.\nJak mówi pisarka – gdy zabierała się do pracy – w głowie miała pierwszą i ostatnią scenę. Reszta rodziła się wraz z kolejnymi zapisanymi stronami. Gotowy skrypt wysłała do dwóch wydawnictw. Zysk odpowiedział bardzo szybko, deklarując chęć wydania powieści i zastrzegając sobie pierwszeństwo publikacji wszystkich kolejnych.\nZa wiele słów używam\na potrzeba tylko „tak” i „nie”\nWiele jest w „Sielsko i diabelsko” odniesień do życia pisarki, która pełnymi garściami czerpie z własnych doświadczeń i przemyśleń, ot, jak choćby we fragmentach opisujących pracę wiejskiej nauczycielki. Nic więc dziwnego, że czytelnicy doszukiwali się w losach Joanny historii Beaty Kępińskiej, utożsamiając literacką bohaterkę z pisarką. – Dopytywano nawet moich sąsiadów, czy pod nieobecność mojego męża nie odwiedza mnie jakiś mężczyzna, bo przecież wokół Joanny – słomianej wdówki – wciąż kręcili się interesujący panowie – śmieje się pisarka. Nie kryje, że bardzo przywiązała się do swojej bohaterki, której perypetie pokochały tysiące czytelniczek i – co warte podkreślenia – czytelników. A pisarka tak zatęskniła za swoją literacką przyjaciółką, że powróciła do jej losów w kolejnej powieści „Taniec z czarownicą”. – Gdy opisywałam historię Joanny, czułam się młodsza i piękniejsza – wspomina pisarka. Nie kryje, że jej bohaterka to taka kobieta, z którą każdy chciałby się zaprzyjaźnić. Czytelnicy nie szczędzili pochwał, mówiąc, że siłą obu powieści jest stosunek bohaterki do samej siebie, do rodziny, małżeństwa, dzieci i przyjaciół. Bo Joanna to kobieta z krwi i kości, w której każda czytelniczka może odnaleźć cząstkę siebie. Może też przekonać się, że świat nie składa się jedynie z pięknych, bogatych i szczupłych celebrytek, wiodących fascynujące życie na trzydziestym piętrze apartamentowca w centrum Warszawy.\nZupełnym przeciwieństwem Joanny jest Marta. Beata Kępińska opisała jej losy w powieści „Zaradna”. Już sam tytuł wiele zdradza, bowiem bohaterka to typowy „produkt” polskiej rzeczywistości lat 70. i 80. Doskonale odnajduje się w bezwzględnym świecie PRL-u, w którym, by żyć w miarę dostanie trzeba ubrudzić sobie ręce kontaktami ze Służbą Bezpieczeństwa, bezpardonowo wspinać po szczeblach kariery, kłamać, zdradzać i nieustająco uciszać wyrzuty sumienia. Słowem – być zaradną. Ale za wszystko trzeba kiedyś zapłacić… – Tę powieść pisałam tak, jak gdyby ktoś mi ją dyktował, bez większego wysiłku – wspomina pisarka. – Wiem, że trudno polubić Martę, ale potrafię sobie wyobrazić, co ona przeżywała i nie potępiam jej. Najłatwiej jest obrzucić kogoś błotem.\nBeata Kępińska nie byłaby sobą, gdyby nie dała swojej bohaterce szansy, bowiem jak mówi Marta: Nie lubię siebie, ale nie sposób się od siebie wyprowadzić… Cóż więc pozostaje, skoro ucieczka jest niemożliwa? Zawsze jest jakieś wyjście. Zawsze jest wybór.\nKryminalno-polityczne tło, tak obrazowo nakreślone w „Zaradnej”, powróciło w kolejnej powieści „Piekło-niebo”. Pisarka wykorzystała w niej wspomnienia z pobytu w RPA. Życie wrzuconej do tego pozornego raju bohaterki zmienia się w piekło. Czy uda jej się wyrwać z tych czeluści?\nKrągła ziemia spod nóg mi umyka,\nwykonując szalone obroty\nByła modelką, bibliotekarką, prowadziła salon kosmetyczny, wypełniała faktury w fabryce gwoździ i drutu, pracowała w gazecie zakładowej… Długo można wyliczać profesje, których imała się Beata Kępińska. Równie bogata będzie lista miejsc, gdzie pisarka mieszkała. W tym życiu pełnym zmian, które mogłoby być niezłym materiałem na film i wystarczyłoby dla kilku osób, jedno zawsze było stałe i niezmienne – rodzina. Z mężem Michałem, lekarzem, wychowali trójkę dzieci. Zawsze razem w każdym nowym miejscu wspólnie budowali swoje życie. Pisarka pochodzi z Łodzi, tu ukończyła polonistykę na uniwersytecie, broniła się jednak przed podjęciem pracy w szkole, bowiem absolutnie nie czuła powołania do tego zawodu.\n– Pamiętam nasz pobyt w Radomsku, gdzie pracowałam w gazecie zakładowej. To były czasy głębokiej komuny, mogłam z bliska przyjrzeć się, jak funkcjonuje takie PRL-owskie przedsiębiorstwo. Wiele z moich obserwacji wykorzystałam później w „Zaradnej” – mówi pisarka. Gdy rodzina przeprowadziła się na Mazury, pani Beata – wówczas świeżo upieczona mama – przez przypadek natrafiła na gazetę „Agrokompleks”. Nie zastanawiając się zbyt długo, wybrała się do redakcji. Tam okazało się, że właśnie zwolniło się miejsce i z marszu może rozpocząć pracę dziennikarską. – Przyszło mi więc pisać o hodowli bydła i tworzyć reportaże z mazurskich PGR-ów – śmieje się pisarka. – A gdy w gazecie zostawała dziura, którą trzeba było wypełnić, wrzucałam tam swoje wiersze.\nAle skokiem na najgłębszą wodę była decyzja o wyjeździe do Afryki. – W RPA mieszkaliśmy cztery lata, to było trudny czas przemian, które przetoczyły się przez ten kraj. W Johannesburgu było bardzo niebezpiecznie. Napaści, grabieże były codziennością. Kiedy mąż wracał nocą z dyżuru, to robił wszystko, aby nie zatrzymać się samochodem na żadnych światłach, bo łatwo mógł paść ofiarą rozboju. Ostatecznie postanowiliśmy wrócić do Polski, bo uznaliśmy, że ryzyko jest zbyt duże – tłumaczy pisarka.\nAle właśnie w Afryce Beata Kępińska w końcu zmierzyła się ze swoją profesją, ucząc w przykościelnej szkółce języka polskiego. Najwyraźniej diabeł okazał się nie taki straszny, bo rychło z zawodem tym związała się na długie lata.\nJak wspomina – rodzina wróciła do Polski z jedną walizką, znów rozpoczynając wszystko od nowa. Tym razem los zagnał ich do Kamienia Pomorskiego, gdzie mąż rozpoczął pracę w jednym z sanatoriów. – Nie czułam się nad morzem zbyt dobrze, bardzo dokuczały mi zachodnie wiatry, mąż też nie spełniał się zawodowo w swojej pracy – wspomina pisarka. Podjęli więc decyzję o kolejnej przeprowadzce.\n– Jako nastolatka byłam na wycieczce w Górach Świętokrzyskich, przeżyłam tu swoją pierwszą miłość i te okolice jakoś tak za mną chodziły – mówi. Wybór padł na gminę Nowa Słupia. Zamieszkali najpierw w Mirocicach w służbowym mieszkaniu przy szkole, w której pani Beata rozpoczęła pracę. Potem przeniosła się do gimnazjum w Nowej Słupi, a małżonkowie podjęli decyzję o przeprowadzce do Baszowic, gdzie kupili dom.\n– Mieszkaliśmy w gminie Nowa Słupia dwadzieścia lat, dla mnie to był bardzo dobry czas, tu powstały wszystkie moje powieści, miałam doskonały klimat do pisania, swój ogród, swoje róże – mówi z nostalgią. Ale najwyraźniej nic nie jest dane raz na zawsze. Po zdrowotnych perypetiach znów podjęli decyzję o przeprowadzce. Tym razem na kielecką Bukówkę.\nUspokój się, serce\nCzy Bukówka to już przystanek docelowy? – Zdecydowanie tak – uśmiecha się pisarka. W klimatycznie urządzonym mieszkaniu, w którym na ścianach królują obrazy jej ojca, pani Beata zabrała się do pisania kolejnej powieści. Przyznaje jednak, że pisanie nie idzie jest zbyt gładko, rozpoczynała od nowa sześć razy i wciąż nie była zadowolona z efektu. Dziś ma już połowę książki, która sięgać będzie czasów XIX wieku, a inspirowana jest historią rodziny pisarki.\n– Początkowo miały być trzy narratorki – babcia, matka i córka, ale ostatecznie zostawiłam tę pierwszą i ostatnią – zdradza pisarka. Kiedy będziemy mogli wziąć do ręki jej najnowszą książkę? Pewnie jeszcze nie dziś, ani nie jutro, bo autorka nie spieszy się, w nowym miejscu wciąż jeszcze nie odnalazła ducha literackiej twórczości. Celebruje chwile, zamiast długich, samotnych godzin przy klawiaturze komputera, wybiera ludzi. Bo czas tak szybko umyka…\nNie mamy jednak wątpliwości, że ten pisarski duch prędzej niż później da o sobie znać i do rąk wiernych czytelników Beaty Kępińskiej trafi jej najnowsza powieść zatytułowana „Album”. Tymczasem sięgam po podarowane przez pisarkę tomiki wierszy. Ciepłe, subtelne, operujące trafną pointą utwory to ważna cześć jej literackiego dorobku, choć zdecydowanie przesłonięta przez bestsellerowe powieści. Ale i w prozie i w wierszu liczy się mądrość i piękna fraza, bowiem jak pisze Beata Kępińska – słowo to tworzywo doskonale plastyczne/ przezroczyste i bezwonne/ w sam raz na tworzenie świata…\nTekst Agata Niebudek-Śmiech, zdjęcia Anna Benicewicz-Miazga\nŚródtytuły pochodzą z wierszy Beaty Kępińskiej wydanych w tomikach „być liściem” i „Schwytać czas”


➡PRACA Analityk Systemowy-Biznesowy Kraków\nJaka oferta pracy na stanowisku: Analityk Systemowy-Biznesowy w miejscowości: Kraków jest idealna dla Ciebie? Śmiało Aplikuj! Sprawdź też inne ogłoszenia o pracę z firmy Teamquest lub zapoznaj się raz jeszcze z ofertą pracy. Szukam pracy jako Analityk Systemowy-Biznesowy Możesz także skorzystać ponownie z naszej darmowej wyszukiwarki ofert pracy\nZachęcamy do złożenia Aplikacji na stanowisko Analityk Systemowy-Biznesowy, praca w Kraków dopasowana do Twoich wymagań.Teamquest praca. Zobacz także dostepny katalog Stanowisk na Szukampracy.pl, gdzie znajdziesz więcej ogłoszeń o pracę.\nPraca Analityk Systemowy-Biznesowy, Kraków


Jesteś tutaj: Home Artykuły Metryki Wolyn XIX-wieczne metryki z Wołynia\nUruchomiłam tę stronę w nadziei, że ułatwi potomkom dziewiętnastowiecznych mieszkańców Wołynia uzyskanie informacji o członkach ich rodzin.\nBaza danych powstała w oparciu o mikrofilmy z ksiąg metrykalnych parafii wyznania rzymskokatolickiego diecezji łuckiej znajdujących się w zasobach Archiwum Głównego Akt Dawnych w zespole 436 jako efekt uboczny moich prywatnych badań genealogicznych. Przy większości pozycji podano sygnatury akt i strony, na których znajdują się poszczególne wpisy. Nie mogę jednak zagwarantować, że nie wkradły się przy tym jakieś błędy, więc wskazane sprawdzenie, czy zgadza się to ze stanem faktycznym. Skany większości są opublikowane na stronie AGAD.\nNazwiska i imiona z reguły pozostawiłam w takiej formie, jaka występuje w księgach ( np. może być „Gurski”) lub prawdopodobnym brzmieniu współczesnym. Zdarzało się, że czyjeś nazwisko występowało w kilkunastu wersjach , przykładowo pełna gama od „Studnicki” do „Studzieniecki”.\nMiejscami wpisy są trudne do odczytania. Do 1826 r. księgi były prowadzone po łacinie, potem po polsku, od 1848 po rosyjsku (miejscami również po ukraińsku), a po odzyskaniu niepodległości znów po polsku. W czasie I Wojny Światowej spotyka się wszystkie te języki. Czasem trzeba wręcz odgadywać imię czy nazwisko i zapewne nie zawsze udaje się to zrobić prawidłowo. Bardzo proszę o nadsyłanie informacji o zauważonych błędach.\nBaza zawiera również dane z zespołu nr 301- dodano do sygnatury literę L, z ksiąg metrykalnych przechowywanych w archiwach ukraińskich w Łucku oznaczone w rubryce "Archiwum" literą Ł, Równym (R), Chmielnickim (Ch), Żytomierzu (Ż) i Tarnopolu (T), w archiwach parafialnych w Ostrogu (O) i Tbilisi (Tb) oraz otrzymane od osób prywatnych.\nBaza danych przeszukiwana jest według słów kluczowych. Może to być imię, nazwisko, jego fragment bądź dowolna zbitka liter, np. „Studnicki”, „Stud” czy „Stu”. Przeszukiwane są wszystkie pola mogące zawierać imiona lub nazwiska osób których dotyczy wpis w księdze oraz te które mogą zawierać nazwiska i imiona ich bliskich. Można również wyszukiwać po miejscowości, korzystając z trzeciego pola.\n17 lutego 2016 r. liczba pozycji w bazie przekroczyła 100 000 i nadal rośnie.\n7 grudnia 2020 - w bazie jest ponad 270 tys. wpisów do ksiąg metrykalnych i ponad 108 tys. pozycji w spisach parafian\nDziękuję wszystkim osobom, które przyczyniły się do powstania tej strony i rozbudowy bazy.\nOsoby chętne do indeksacji proszę o kontakt na podany poniżej adres.\nAby przejść do wyszukiwarki głównej naciśnij Tutaj ,\na do wyszukiwarki spisów Tutaj .


Sesja noworodkowa między 5 a 12 dniem życia – czy to nie za wcześnie? – PhotoTime\n9 października 2018 17 października 2018 PhotoTime\nI w mojej ofercie, i na stronach innych fotografów noworodkowych i rodzinnych znajdziecie informację, że najlepszym momentem na sesję zdjęciową maluszka jest czas między 5 a 12, czy nawet 14 dobą po urodzeniu.\nPrzypuszczam, że wielu z Was zastanawia się, czy to nie za wcześnie, żeby angażować taką kruszynkę w takie ambitne przedsięwzięcia;) Zdarza się, że gdy jadę na sesję noworodkową to na miejscu oprócz rodziców zastaję również babcię. Stały tekst babć w tych okolicznościach brzmi: „Tak męczą tego malucha”. Babcie są oczywiście bardzo uczynne i pomocne podczas sesji, a mówią to ze szczerej troski. Jakiś czas temu wręczałam wizytówkę pewnej ciężarnej mamie, która przyznała, że teraz – przy drugim dziecku – myśli poważnie o takiej sesji, bo jak urodziła pierwsze to była pełna obaw i się nie zdecydowała. Jak widać praktyka daje większą dozę spokoju i pewności. Przyznam, że i ja zanim wgryzłam się w temat sesji noworodkowych i zanim doświadczyłam ich praktycznej strony też z lekkim przerażeniem myślałam o układaniu przed obiektywem, przekładaniu i strojeniu takich maluchów. A co myślę i co wiem na ten temat dzisiaj?\nZaczynałam swoją przygodę fotografa noworodkowego od dzieci 14 dniowych. Dwoje lub troje moich pierwszych modeli było w tym wieku. Myślałam, że może tych parę dni więcej coś mi da, jakieś poczucie bezpieczeństwa… ale niby jakie? Czy z dzieckiem 14 dniowym nie trzeba się obchodzić równie ostrożnie i troskliwie jak z 6 dniowym? A czego dowiedziałam się pracując z noworodkami ponad dwutygodniowymi? Dowiedziałam się, że to już dość późno na typową sesję noworodkową, gdzie usypiamy dzieciątko po to, by ułożyć je w „słodkie pozy”. Na ogół udaje się choć na chwilę uchwycić maluszka śpiącego, ale przychodzi to z większym trudem i wysiłkiem dla mnie, dla rodziców i dla samego malucha.\nDzieci po przyjściu na świat rozwijają się w niesamowitym tempie. Dziecko 6 dniowe a 14 dniowe to już spora różnica. Nawet mamy przyznają, że faktycznie po 10 dniu życia dzidziuś jest bardziej aktywny, a wcześniej pozwalał się kłaść tak czy inaczej, więcej spał, łatwiej zasypiał, itd. Dziś mam porównanie, bo za mną już sporo sesji i z tymi dwutygodniowymi i z kilkudniowymi. Z całym przekonaniem mogę powiedzieć: IM WCZEŚNIEJ TYM LEPIEJ! Dlaczego?\nDzieciom kilkudniowym -5,6,7 dni- jest, że tak powiem, wszystko jedno. Każda sesja noworodkowa charakteryzuje się tym, że samo robienie zdjęć to niewielki ułamek czasu spędzonego na sesji. Większą część stanowi karmienie, „odbijanie”, przewijanie, smoczek, płacz, noszenie, smoczek, przewijanie…. Im młodszy noworodek tym proporcje bliższe dłuższym okresom spania. Maluszki, naprawdę, jeśli mają pełen brzuszek i suchą pieluszkę to nie zwracają specjalnie uwagi na jakiegoś tam fotografa i jakieś nietypowe okoliczności wokół nich. Starsze noworodki na ogół są bardziej czujne, mają już bardziej rozwinięte umiejętności motoryczne, trochę więcej siły, dlatego są bardziej aktywne i lepiej orientują się, że dzieje się coś nowego.\nOczywiście wszystkie te moje spostrzeżenia i wnioski to średnia. Każdy człowiek, nawet ten najmniejszy ma inny temperament, inne upodobania. Niedawno zdarzyła mi się sesja z miesięcznym Antosiem, który słodko zasnął niczym 6 dniowe bobo i „pozował” tak długo jak chciałam, ale to absolutnie nie oznacza, że to norma w tym wieku.\nJa ze swej strony robię wszystko, żeby sesja przebiegła zgodnie z rytmem malucha. Musi być najedzony, robimy przerwy na karmienie, jeśli tylko widzimy, że tego potrzebuje, musi mu być ciepło i sucho. Nie zmuszam dziecka, do pozycji, w których nie czuje się komfortowo. Ważne jest dla mnie, żeby czuł się dobrze i wygodnie. Dlatego taka sesja z najmłodszymi to nie męczenie ich, ale dbanie o ich dobre samopoczucie. I jeszcze raz powtórzę, im młodsze dzieciątko, tym łatwiej je utulić w błogim śnie. Nie bójcie się kochani rodzice:)\nPrevious post: Fotografia noworodkowa i ciążowa\nNext post: Czy warto płacić za sesję noworodkową w epoce smartfonów?


Projekt domu szkieletowego – Nieruchomości\nPaździernik 30, 2016 Budownictwo Brak komentarzy\nSzkieletowa konstrukcja, używana do wznoszenia domów jest całkiem nowym rozwiązaniem, które od ponad 10 lat rozwija się w Polsce. Nie da się ukryć licznych zalet, jakie przedstawiają możliwości takich konstrukcji. Domy szkieletowe wykonuje się z gotowych i naturalnych materiałów, jak drewno, płyty wiórowe, cement i beton. Wykorzystanie takich materiałów jest ich ekologiczność, a także i ekonomia użytkowania. Same domu szkieletowe dobrze utrzymują ciepło, co pozwala znacznie zredukować koszty utrzymania domu w przyszłości. Jeszcze jedną zaletą jest tempo wznoszenia domu. Wyobraźmy sobie, że czas trwania całej budowy, od podstaw do prac wykończeniowych, to maksymalnie trzy miesiące. Taka alternatywa proponowana jest osobom, które pragną żyć proekologicznie i w zdrowym otoczeniu – w domu panuje, bowiem, niepowtarzalny mikroklimat. Firmy wznoszące tego typu domu dają gwarancję na 25 lat oraz zapewniają, że wszystkie awarie i instalacje bardzo łatwo się wymienia (nie trzeba nic kuć itd.).


Zaszczepieni będą mogli podróżować jak dawniej? Wiele państw już myśli o szczepionkowych paszportach | Biznes na Next.Gazeta.pl\nBartłomiej Pawlak 19.01.2021 15:55\nWiele wskazuje na to, że za jakiś czas zaszczepieni będą swobodnie podróżować, a pozostali będą zmagać się z większymi i mniejszymi przeszkodami (np. koniecznością wykonania testu). I nie pomoże im zaświadczenie o przejściu COVID-19.\nPandemia koronawirusa i związane z nią wielomiesięczne zamknięcie granic oraz ograniczenia w działalności linii lotniczych to dla wielu miłośników podróży najdłuższa przerwa w wyjazdach, jakiej doświadczyli. Wiele osób nie mogło także wyjechać służbowo czy choćby na wakacje.\nDziś sytuacja jest już lepsza, bo zakazu wyjazdu do większości krajów teoretycznie nie ma. W praktyce jednak napotkamy na mnóstwo problemów, które w zasadzie uniemożliwiają wyjazd do wielu krajów. W sporej części z nich po przylocie czeka nas bowiem kosztowny test lub obowiązkowa kwarantanna. 10 dni w osamotnieniu musimy spędzić również po powrocie do Polski.\nTablica lotów Fot. Jakub Porzycki / Agencja Wyborcza.pl\nChaos informacyjny przy planowaniu wyjazdu\nDziś przy planowaniu zagranicznego wyjazdu trzeba poświęcić trochę czasu, aby dokładnie wczytać się w przepisy dotyczące podróży. Wiele krajów od miesięcy publikuje listy państw objęte zakazem. Po znalezieniu swojego kierunku na takiej liście nic nie jest jeszcze przesądzone, bo trzeba wziąć pod uwagę również to, czym i w jaki sposób zamierzamy się przemieszczać.\nJeśli loty bezpośrednie z Polski do danego kraju są zakazane, nie oznacza to, że podróż z przesiadką w jednym z dużych europejskich lotnisk też będzie niemożliwa. W niektórych przypadkach zamiast samolotu można wybrać inny środek transportu. Na przykład przez dłuższy czas regularne loty z Polski do Szwecji były zakazane, jednak między tymi krajami kursowały m.in. promy pełne pasażerów (teraz nie ma już ograniczeń w lotach do Szwecji).\nA to dopiero początek, bo sprawdzić trzeba jeszcze przepisy wjazdowe dla każdego kraju z osobna. To każde państwo (poza UE) ustala samodzielnie zasady i często są one różne w zależności od tego, z jakiego kraju przyjeżdżamy, do którego ze stanów (lub regionów) zamierzamy wjechać lub w jakim celu. Różnych przepisów i zakazów (oraz wyjątków od nich) jest na świecie tak wiele, że trudno się w tym połapać.\nNa szczęście remedium na te problemy ma być szczepionka przeciwko wirusowi SARS-CoV-2. Coraz więcej krajów zastanawia się nad zezwoleniem (lub ułatwieniem) wypoczynku zaszczepionym osobom, a podróżni, którzy się zaszczepili, już dziś mogą liczyć na pewne przywileje.\nLotnisko Londyn Heathrow Fot. Matt Dunham / AP Photo\nKwarantanna po powrocie do Polski. Obowiązkowa czy nie?\nPierwszym z nich jest uniknięcie obowiązkowej kwarantanny w Polsce. Zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem od 28 grudnia każdy przybywający do Polski transportem zbiorowym musi poddać się 10-dniowej kwarantannie. Oczywiście taki wymóg byłby niezwykle kłopotliwy (lub bezsensowny) dla wielu grup osób takich jak np. załogi samolotów.\nDlatego też od zasady jest dużo wyjątków, które zostały szczegółowo wypisane chociażby na stronie Straży Granicznej. I właśnie wśród nich znajdziemy informację o tym, że kwarantanny po powrocie do Polski nie muszą przechodzić osoby zaszczepione przeciwko COVID-19, które mogą potwierdzić ten fakt odpowiednim zaświadczeniem.\nObowiązku, o którym mowa w § 2 ust. 2 i 18, nie stosuje się w przypadku przekraczania granicy Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, którym wystawiono zaświadczenie o wykonaniu szczepienia ochronnego przeciwko COVID-19, zwane dalej "osobami zaszczepionymi przeciwko COVID-19"\nWarto zauważyć jednak, że - wbrew temu, co twierdzi część podróżnych - rząd nie zrobił wyjątku dla osób, które przechorowały COVID-19, a więc są ozdrowieńcami i mogą ten fakt potwierdzić. Takie osoby wciąż mają obowiązek poddania się kwarantannie, chyba że spełniają jakikolwiek inny wymóg ujęty w rozporządzeniu.\nSzczepionka Fot. Piotr Skórnicki / Agencja Wyborcza.pl\nCo ciekawe, w tym samym rozporządzeniu z 21 grudnia 2020 r. zaznaczono, że z kwarantanny są zwolnione osoby, które miałyby kontakt z osobą zakażoną, a wcześniej przeszły zakażenie koronawirusem.\nNie zmienia to jednak faktu, że niezaszczepieni ozdrowieńcy nie są zwolnieni z obowiązku odbycia kwarantanny po powrocie do Polski. Wyjaśniono to zresztą w serwisie gov.pl.\nNiektóre państwa już myślą o paszportach szczepionkowych\nCześć państw przyjęła podobne założenia i nie będzie wymagała wykonywania testu na obecność koronawirusa od osób, które są zaszczepione i mogą to potwierdzić. Jakiś czas temu otwarcie granic dla takich osób zapowiedział m.in. Cypr. W tym tygodniu na swoje rajskie plaże zaszczepionych zaprosiły też Seszele. Wciąż jednak dla części krajów wiążący jest jedynie wynik testu, a w przypadku jego braku kierują przyjezdnych na kwarantannę. Na szczęście powoli dostosowują one swoje przepisy do nowej rzeczywistości.\nBardzo możliwe, że jedynie tych zaszczepionych podróżnych na pokłady swoich samolotów będą przyjmowały też (przynajmniej niektóre) linie lotnicze. W listopadzie taką deklarację złożył australijski przewoźnik Qantas, jednak trudno powiedzieć, czy na podobny krok zdecydują się także linie z Europy.\nJakiś czas temu na temat umożliwienia podróży osobom zaszczepionym wypowiedziało się również WHO. Organizacja stwierdziła, że nie powinno wydawać się dokumentów takich jak "paszporty odporności" ozdrowieńcom, bo koronawirusem można zakazić się ponownie. WHO jako właściwą formę rozważa jednak "e-certyfikaty szczepień", które wydawane byłyby osobom zaszczepionym.\nTesty na koronawirusa na lotnisku Londyn Heathrow Fot. Frank Augstein / AP Photo\nZresztą już dziś wiele państw rozważa podobne rozwiązania. Niektóre (np. Hiszpania, Grecja, Malta czy Izrael, który w ekspresowym tempie szczepi swoich obywateli) zastanawiają się nad wprowadzeniem czegoś na kształt "paszportu szczepionkowego" (choćby cyfrowego). Nieoficjalnie mówi się, że nad wprowadzeniem takiego dokumentu ma zastanowić się Unia Europejska.\nPomysłów jest więc wiele, jednak jak na razie żaden z nich nie funkcjonuje jeszcze w praktyce. Trudno przewidzieć zresztą, czy każdy kraj na świecie zgodziłby się na honorowanie dokumentów takich jak "paszport szczepionkowy" i nie robił problemów turystom na granicy.\nZe słów Michała Dworczyka, pełnomocnika rządu ds. szczepień, wynika, że w Polsce "każda osoba po drugiej dawce otrzyma zaświadczenie w języku polskim i angielskim, że otrzymała dwie dawki szczepionki" (dodatkowo dostanie też specjalny kod QR). Obyśmy z takim dokumentem w ręku mogli wrócić również do tej podróżniczej normalności.


Wszystkie odcienie szarości w aranżacjach wnętrz | Exclusivedesign.pl\nEd 31 marca 2018\nMarka Brabbu, która stała się synonimem designu najwyższej próby. To designerskie meble wykonane z najwyższą finezją i ze szlachetnych materiałów, a także modne oświetlenie, ekskluzywne akcesoria, oryginalne faktury i odcienie. Nic dziwnego, że to właśnie produkty tej firmy wykorzystano do aranżacji wnętrza biura sprzedaży La Cresta z Hong Kongu, autorstwa Ptang Studio. To stylowo urządzone pomieszczenia, które mogą stać się inspiracją dla wielu domów, w których dominują najmodniejsze dziś szarości, przełamane odcieniami złota.\nBrabbu to marka designerska, która odzwierciedla intensywność miejskiego życia, jego zawziętość, siłę i tempo. To nieprzebrane bogactwo stylowych mebli, modnego oświetlenia, luksusowych lamp i szlachetnych tkanin. Dzięki odwoływaniu się do wielu zmysłów, meble Brabbu przenoszą nas w inny wymiar, wprowadzają do wnętrz domów eklektycznego ducha i nowoczesne wzornictwo.\nBiuro sprzedaży La Cresta zaufało właśnie tej marce. Dzięki niej powstała idealna kombinacja odcieni brązu i szarości, eleganckich i ponadczasowych, którym charakteru dodają ostre, wyraziste linie designerskich mebli Brabbu. Projekt ten łączy kontrastujące elementy: piękno i harmonię natury z dynamicznymi i przełamującymi monotonię elementami. Ozdobą biura sprzedaży stały się najbardziej kultowe meble z kolekcji Brabbu, ikony stylu. Fotografie z tej realizacji mogą stać się inspiracją dla aranżacji wnętrz domów, których właściciele marzą o stworzeniu wyjątkowej, przepełnionej mistycyzmem atmosfery.\nStylowe meble wprowadzają do wnętrz wyjątkowego ducha. Fotele IBIS zachęcają do tego, aby usiąść na wygodnym siedzisku, a elegancji dodaje im aksamitna tapicerka i mosiężne elementy. To właśnie w tych fotelach jak w soczewce skupiają się wszystkie tekstury i głębokie kolory całego pomieszczenia. Nutę ekstrawagancji wprowadzają z kolei stylowe meble – fotele NUKA, których wyrazista tapicerka staje się wspaniałym tłem dla złotych akcentów na ścianach.\nSofa NAU to kluczowy element, stylistyczna dominanta pomieszczenia. Tapicerowana aksamitną bawełną wprowadza element miękkości, świetnie dopełniony przez sofę SAARI. Ta ostatnia, dzięki jasnej kolorystce, doskonale wydobywa wszystkie ciemne akcenty kolorystyczne w aranżacji wnętrza. Jest zarazem bardzo elegancka i komfortowa, będąc kwintesencją stylowego mebla.\nSkoro o ikonach z kolekcji Brabbu mowa, to nie mogło też zabraknąć kultowej konsoli ARDARA. Jej pierwowzorem były starożytne kamienie z okresu neolitu. Złoty połysk i unikalne struktury to jej wyróżniki, dzięki którym konsola staje się sercem każdego pomieszczenia i najmocniejszym elementem aranżacji wnętrz.


Dobry przykład rodem z historycznej Wschowy\nŻołądek za przewodnika\nPrzyjęła się już od paru lat dobra praktyka polegająca na tym, że na stoiskach miast i regionów turystycznych, obok publikacji promocyjnych ROT-ów, LOT-ów, samorządów, ofert hotelarzy i biur podróży – pojawiają się drobne upominki, a także lokalne produkty spożywcze, które można na miejscu degustować. Te wyróżniki małych ojczyzn z pewnością są jeśli nie głównym, to ważnym, dodatkowym magnesem przyciągającym turystów.\nDlatego też we wspomnianych broszurach i folderach, a także na stronach internetowych organizacji turystycznych nie brak odniesień kulinarnych. Są nazwy potraw i produktów, niekiedy pojawiają się przepisy. Turystów cieszy fakt, że ze smakami lokalnymi można zapoznawać się coraz częściej nie tylko na okolicznościowych festynach i w wybranych gospodarstwach agroturystycznych, ale także na co dzień, w miejscowych sklepach i otwartych ogólnodostępnych lokalach gastronomicznych.\nTurystyka promuje więc – to bardzo słusznie – produkty lokalne. Od pewnego czasu zauważyć można też - godną szczególnej pochwały - tendencję odwrotną. Oto na festynie z okazji dorocznego Dnia Ziemi w Warszawie, moją uwagę zwróciła oferta małego browaru „Edi" z miasta Wschowa, położonego w województwie lubuskim, na pograniczu z Wielkopolską. Rodzina Wilków, będąca kontynuatorem piwowarskich tradycji miasta (od XVII wieku!), przygotowała mały folder promocyjny, którego treść powinna być wzorem dla innych twórców produktów lokalnych. Po pierwsze poznajemy niektóre tajniki produkcji wschowskiego piwa. Po drugie dowiadujemy się, że produkt ten nie jest dostępny w supermarketach, ani w sieci handlowej odległej od miejsca powstawania produktu. Aby spróbować tych smaków – trzeba tam pojechać. Po trzecie – i to z punktu widzenia polityki turystycznej najważniejsze – właściciele browaru postanowili zaprosić do przyjazdu do ich rodzinnego miasta. I tak z folderu wydanego przez browar dowiadujemy się o historii miasta, najcenniejszych obiektach, w tym o klasztorze Franciszkanów, lapidarium rzeźby, zabytkach wschowskiej starówki z ratuszem na czele.\nTo bardzo dobry przykład. Cieszą przypadki, gdy np. na targach prezentujących produkty spożywcze coraz odważniej kolportowane są materiały promocyjne przedstawiające atrakcje turystyczne miejsc, w których te produkty powstają. Czy takimi dobrymi drogami pójdą także inni?


Skutery dla radomskich strażników - Wydarzenia lokalne\nSkutery dla radomskich strażników\nGK/radom.pl • 22 sierpnia 2011 - 14:50\nStraż miejska wzbogaciła się o kolejne pojazdy. Tym razem są to dwa skutery, na zakup których Stowarzyszenie Bezpieczne Miasto przekazało 11 tys. zł.\nPieniądze pochodzą od sponsorów. Prezydent Andrzej Kosztowniak (zabierz głos/oceń prezydenta) oficjalnie przekazał pojazdy komendantowi Straży Miejskiej Pawłowi Górakowi.\nSkutery wykorzystywane będą przede wszystkim do patrolowania parków, terenu zalewu na Borkach oraz miejsc niedostępnych dla radiowozów. W ten sposób zwiększy się skuteczność patrolu i możliwość szybkiej interwencji.\nW najbliższym czasie skutery zostaną wykorzystane do patrolowania płyty lotniska podczas Międzynarodowych Pokazów Lotniczych Air Show w celu zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom imprezy.\nPrzekazane skutery to AGIITY CITY 50 2T/50 4 T (podzespoły Hondy). Pojemność silnika do 50 cm. Są to skutery o oryginalnej konstrukcji. Uwagę przyciągają duże gabaryty pojazdu oraz 16-calowe felgi aluminiowe.\nWkomponowana w osłonę owiewka nadaje całości dynamiczną formę. Płaska podłoga dostarcza wyjątkowo dużo miejsca na nogi, a jednostka napędowa zapewnia bezproblemową eksploatację.\nW ubiegłych latach Stowarzyszenie Bezpieczne Miasto zakupiło i przekazało Policji komputery, grawerki do znakowania rowerów oraz urządzenia Alko-Blow do badania alkoholu w wydychanym powietrzu.\nStowarzyszenie zorganizowało również kursy komputerowe dla pracowników Policji i Straży Miejskiej. Podobał się artykuł? Podziel się!


HI-Capa 5.1 WE Blow Back, Zamek nie odskakuje do końca FOTO - Page 2 - Pistolety, rewolwery i pistolety maszynowe - WMASG.com - Łączy nas Airsoft!\nHI-Capa 5.1 WE Blow Back, Zamek nie odskakuje do końca FOTO\nBy Marcinek83, November 12, 2006 in Pistolety, rewolwery i pistolety maszynowe\nAlayas napisałem że proszę o porade czym można to ładować oprócz greenem i rosnsonem . Wiem że ronson to totalny shit, bo jak kupiłem to by sprawdzić to zdało mi się tylko do chłodzenia samego siebie w lato. :-P\nEdek01- co do różnicy pomiędzy propanem a mapp'em...Jakbym miał przy tym przesiedzieć całą noc stwierdziłbym, że może troszke BB ale raczej niezauwazalnie...A do tego świństwo śmierdzi bardziej niż propan, między innymi dlatego że jest niebezpieczniejszy i postarano się by było możliwe wykrycie tegowoż...Nie polecam MAPP'u, Propan starcza na gun'y z metalowymi zamkami nawet, bo np. GG nie zawsze...No i jest tanszy o dyszkę (ceny: CASTORAMA przypomnę jeszcze raz Propan Bernzomatica 32zł a MAPP -||- 46zł)\nheadshooter - Jest wiele gazów które można dostać pod ciśnieniem, to kwestia jedynie czy mag to przetrzyma i czy jest możliwe wprowadzenie tego gazu do maga prawda. Kolega wspomniał o acetylenie(cokolwiek to jest :P) Ale podstawowe łatwo dostępne to:\nNa jakie substancje przy kupowaniu propanu powinienem zwrócić uwagę?\nNie wiem co mam myśleć przez SUBSTANCJE...Propan to propan...Z resztą więkrzość ludzi tak jak ja, kupujemy propan tylko jednej firmy, czyli bernzomatic, ktora jest bardzo dobra i przeważnie tylko tej firmy propan mozna spotkać w sklepach budowlanych takich jak castorama\nPanowie że jestem nie strudzony w kombinowaniu ladowania magów na GG ,to dziś pomoge wielu maniakom ASG ale tylko z pistoletami Full Metal!\nJak pisalem wczesniej kupujemy adapter Mad Bull z Specschop za 85zl!\nI teraz nowość -Kupujemy z sklepu MILITARIA nie MILITARY!!\nKoplecik butle 88gram Co2 Crosmana z dolaczonym reduktorem!Koszt 59zl! wszystko skrecamy i ladujemy magazynki GG -UWAGA nie ladować jak propanu bądź grenna aż pszestanie syczeć!!!! To spowoduje rozpiepszenie uszczelek magazynka! Ladujemy maks 3 sekundy!!\nMagazynek HiCapy napewno 4sekundy !\nI zaczynamy walić bo pykaniem tego nie nazwe jak strzela sie na GG!\nDziekuje za uwage !!.\nCzy to przypadkiem nie rozpieprzy magazynka lub innych czesci? zreszta uzycie CO2 to pistoletu bocznego to raczej przesada... takie cos jest jedynie sensowne jesli ktos ma gaziaka jako bron glowna..\nZapomniałes jednak Ari, że nie wszystkim chodzi o gry ASG. Na przykład ja zbierałem pistolety gazowe z blow-backiem, dopiero jak miałem 2 dowiedziałem się że tym można się strzelać i jest z kim...Po prostu niektórym zależy na wrażeniach, których gaziak z BB daje najwięcej. No a Hi-Capa na CO2 to nic strasznego, kto widział maga na CO2 zauważy że wiele się nie różni od tego standardowego. Hi-Capa to po prostu gnat który potrzebuję mocy ;];]\nAlayas trafileś w temacie w dyche!!!!!!!!!\nCo do ladowania magów GG , Co2 to trzeba mieć wyczycie jak wyżej pisalem!\nCo to jest 'wyczycie'?\nWidzę Edek że jesteś już nieźle zaznajomiony z tym ładowaniem na CO2. Powiedz mi orientacyjnie na ile strzałów starczy załadowanie CO2 przez te 3 lub 4 sekundy?? Mimo wszystko wydaje mi się że to zmniejszy żywotność maga. Co o tym sądzisz??\nJa co dziesiąte ladowanie Co2 , smaruje magazynki silikonem od wewnątrz ! Dla polepszenia szczelności.\nCo do ilości jednego ladowania to starcza mi na wystrzelenie jednego maga czyli 26 kulek!\nCo do zmiejszenia żywotności maga to wliczylem to ryzyko jak rozpiepszy maga to trudno !\nTeraz mam pomysla lepszego -kupić mag Co2 wykręcić dolną srube do mocowania i przebijania kapsuly Co2 , i jakimś poksipolem twardym zalepić ten otwór wraz z zaworkiem do nabijania magazynka GG!\nI wpompowywać do tego maga zajebiście pojemnego Co2 , i tu w tym magu to wpompuje sie napewno 24gramy Co2 !\nA 24 gramy Co2 starczy spokojnie na odanie ok 100 strzalów !\nA taki patent widzialem na stronie z filmikami www.youtube.com !\nGość wykonal to z magazynkiem mini uzi KWC!\nZapomnialem dodać -do magów na Propan ,GG stosują uszcelki gumowe!\nDo magów Co2 stosują uszczelki silikonowe ! Bo uszczelki silikonowe nie nasąkaja Co2 jak uszczelki gumowe!!\nJa już sam nie wiem Edek. Znalazłem taki oto zestawik za 59zł jak mówiłeś oto jest: http://www.militaria.pl/cocoon/product.xml...xt-type=regular\nNapisałem dzisiaj do typa z militarii, a on mi odpisał, że nie podejdze do asg. Może znalzłem niewłaściwą końcówkę. Nie wiem. Próbowałeś ten patent ze swoją hi-capą?\nWy chyba czytać nie potraficie co nie raz sie przekonalem ..\n1)Adapter MAD BULL 85zl SPECSCHOP!\n2)TAK TO TEN ZESTAW!!! Dostepny na militaria za 59zl!!\nSKRECAMY WSZYSTKO I LADUJEMY MAGAZYNKI GG!\nUwaga nie wszystkie magi takie ciśnienie wytrzymają !!!\nchlopaki, ja jestem kolejna ofiara nie blokujacego sie zamka w hi-capie 5.1. U mnie zamek dobrze pracuje jedynie pin nie chce wskakiwac w rowek. Kiedy lekko popchne sie go palcem podczas strzealu wtedu zamek sie blokuje. Wiecie w czym rzecz?\nEdited October 10, 2007 by IKubusI\nJak ja zrobiłem:\n-po pierwsze skróciłem odrobinkę sprężynę powrotną zamka.Odrobine mniejsza szybkostrzelnośc maksymalna ale przecież to nie karabin.\n-po drugie, ładnie nasmarowałem pin blokujący i prowadnice zamka.\n-po trzecie podpiłowałem ten konec blokady w taki sposób, że kąt pod jakim łapało zamek jest idealnie równy 90 stopni. Tak samo zrobiłem w zamku.\nI teraz NIE MA BATA by nie zatrzymał sie tam gdzie należy.\nSchemat operacji wykonanej przez poldeck.\nEdited March 28, 2008 by BENNY777\nJa mam natomiast problem z pinem.\nJakoś zbyt luźno "siedzi" i przez to ma tendencję do wypadania.\nPrzez to także gdy nie wchodzi do końca zamek ma problem z zatrzymaniem się\nw tylnym położeniu.\nMoże być to konsekwencja częstego ściągania zamka?\nNa początku miałem trudności z wyciągnięciem pinu i musiałem czymś go wypychać.\nEDIT: OT: Wiecie może co można zrobić z lufą zewnętrzną, aby ją "ustabilnić".\nWystępuje u mnie stosunkowo duża przestrzeń między lufą zewnętrzną a zamkiem.\nEdited May 1, 2009 by mhatix\nco do pina mi też za luźno siedział w klamce (ale w socomie ksc - ten sam motyw tam jest wykozystany co w hi-capie , pin połączony z dźwignią do zwalniania zamka trzyma cały zamek ) przy blowbacku wyskakiwał i blokował zamek w pozycji gdzie wyjmowało sie pin żeby zdjąć zamek :P no rozwiązanie może troszke średniowieczne ale pin okleiłem cienką warstwą taśmy po prawej stronie (tam gdzie pin się kończy) i jak narazie ponad 6 miechów trzyma i zdaje egzamin :P\npoza tym tak poczytałem temat i ludzie marudzili na blokujący się zamek przy blowbacku ... w moich replikach też to występowało i objawiało się tym że młoteczek trze o zamek od spodu (w zamku gaziaków czasami są drobne szczeliny/rowki w poprzek zamka na łączeniu części odpowiadających za blowback i samego zamka) w które młoteczek delikatnie wpada i blokuje cały zamek ... to nie pozwalało mechanizmowi dobrze pracować) mi pomagało zawsze przesmarowanie zamka od spodu przy młoteczku lub ostatecznie lekkie wypiłowanie samego młoteczka ... może komuś to pomoże :P\nEdited May 4, 2009 by sjzmisiek\nHmm no cóż mi pomogło- dzięki wielkie. :uśmiech:\nTeż kiedyś wpadłem na pomysł żeby Mappem nabijać repliki, od samego zapachu robiło mi się niedobrze więc zrezygnowałem, moc ciut większa ale replika za to szybciej siada, ten gaz jest jakiś dziwny, mokry jakiś, zamek zawsze był w czymś usmarowany po strzelaniu.\nAcetylenu nie polecam, jest niesamowicie łatwo palny i brudzi repliki.\nEEEEDEk z fabryki kredek, gdzie ładujesz butlę z CO2?\nBTW to co zrobił poldeck jest opisane na pierwszej stronie, ameryki nie odkryliśmy przykro mi nie jest :P\nEdited May 26, 2009 by Marcinek83\nCześć mam tako problem, oddaje strzał zamek cofa się, kopie jest fajnie etc.\nAle jak wraca to dość często nie dochodzi do końca i jakieś 2-3mm trzeba dopchnąć palcem aby oddać kolejny strzał.\nReplika została wyczyszczona, nasmarowana a problem nadal pozostał.\nCo może go powodować ? strzelam na Co2.\nMoże spring bb by wypadało podmienić na jakiś albo nowy albo mocniejszy...


Kariera triumfów, błędów i znaków zapytania. Alonso odchodzi z F1 - weszlo.com\nKariera triumfów, błędów i znaków zapytania. Alonso odchodzi z F1\nOpublikowane 25.11.2018 11:46 przez\nChoć trudno w to uwierzyć, dziś Fernando Alonso pojedzie w swoim ostatnim Grand Prix. Na torze w Abu Zabi wystąpi w specjalnie przemalowanych na tę okazję kasku i bolidzie. Taki gest ze strony McLarena nie dziwi – Hiszpan jest przecież dwukrotnym mistrzem świata. Choć, jak twierdzi wielu ekspertów, tytułów powinien mieć znacznie więcej, gdyby tylko… nie odbierał ich sobie sam. Bo to właśnie kariera Alonso: pełna złych decyzji, problemów, ale też fantastycznych wyścigów i fenomenalnych zwycięstw. Nie da się oddzielić jednych od drugich.\nGokart po siostrze\nMiał trzy lata, kiedy jego ojciec – zapalony mechanik i fan wyścigów – skonstruował gokarta, którego chciał dać jego starszej siostrze. Jedyny problem? „Ośmioletniej dziewczynki nie interesowało spędzanie weekendów na gokartowych torach w północnej Hiszpanii”, tak na Players’ Tribune ujął to sam Fernando. Alonso senior skorzystał więc z opcji rezerwowej, którą był jego trzyletni syn, wówczas… nie sięgający nawet do pedałów.\nWystarczyło jednak kilka drobnych modyfikacji i udało się przeskoczyć tę przeszkodę. Szybko okazało się też, że mały Fernando ma talent, a jego siostra musiała pogodzić się z tym, że weekendy i tak spędzała wśród ryku (no dobra – pomruku) silników. Często bowiem, gdy kilkuletni Hiszpan jeździł wraz z ojcem, pełniącym równocześnie funkcję mechanika, na zawody, towarzyszyła mu też reszta rodziny.\nNie było łatwo. Matka Fernando pracowała w centrum handlowym, jego ojciec był inżynierem w fabryce produkującej materiały wybuchowe. Nie zarabiali dużo, nie mieli więc wystarczająco wiele pieniędzy, by móc zapewnić synowi najlepszy sprzęt. Młody Alonso musiał się dostosować i pokonywać rywali nie dzięki gokartowi, a za sprawą swoich umiejętności. Starał się więc to robić. Zwykle skutecznie.\n– W trakcie jednego z wyścigów w moim pierwszym sezonie zaczął padać deszcz. Tego dnia po raz pierwszy zobaczyłem opony na mokrą nawierzchnię. Miało je jedno z aut obok mnie. Nie miałem pojęcia co to. Jeździłem na suchych oponach – to wszystko, co mieliśmy. Ale nie było to dla mnie dziwne, bo tylko tyle wiedziałem. Jeździłem na nich przez parę lat, zdawałem sobie sprawę z tego, co potrafią. Musiałem być tylko dokładniejszy, bardziej precyzyjny. Miałem tylko sześć lat, ale się dostosowałem, bo musiałem. Kochałem to.\nDo dziś Fernando uważa wyścigi gokartowe za „najczystszą formę ścigania”. Bez wszystkiego, co – jego zdaniem – psuje dzisiejszą, nowoczesną Formułę 1: wytycznych dotyczących bolidów; dominacji kilku zespołów, które wyraźnie odstają od reszty stawki; potrzeby kontrolowania paliwa, baterii, opon i „wszystkiego, co powiedzą ci z garażu”, co – zdaniem Fernando – promuje zawodników przeciętnych, bo nie trzeba mieć wielkiego talentu, by poradzić sobie w dzisiejszych Grand Prix (szczególnie, że można je przejechać tysiąc razy w symulatorach); trudnego, rozbudowanego kalendarza, opierającego się głównie na wyścigach spoza Europy; a w końcu na pozbawieniu kierowców możliwości korzystania z instynktu, odebranie wyścigom właśnie tej „czystości”, którą miały przed laty, gdy zaczynał jeździć.\nCzy ma rację? Można dyskutować. Jak mawiał klasyk: „jeden rabin powie tak, drugi rabin powie nie”. Jak zwykle w takich przypadkach. Z całą pewnością Formuła 1 bardzo zmieniła się od 2001 roku, gdy Alonso w niej debiutował. Czy na gorsze – niech każdy odpowiada wedle własnego uznania.\nZatrzymaliśmy się jednak na gokartach. A w tych Hiszpan spędził kilkanaście lat, zdobywając niemal wszystkie tytuły, jakie – w jego kategoriach wiekowych – można było zgarnąć. Mistrzostwo Hiszpanii, Włoch, świata. Wieści o wielkim talencie z Asturii rozeszły się stosunkowo szybko. W wieku 13 lat Fernando bywał we Włoszech, gdzie pracował z konstruktorem silników, by „gdy pojawi się na starcie wiedzieć wszystko o swoim gokarcie”. Oczywiście wszystko kosztem szkoły, ale, jak sam mówił, „lubił to”, że nie musiał do niej chodzić.\nPierwszy sukces odniósł jeszcze wcześniej, w 1988 roku. Miał wtedy siedem lat. Po kilku kolejnych zaczął mieć fanów. Hiszpania od zawsze była zwariowana na punkcie motosportu, choć zwykle rozchodziło się o motocykle. Ale gdy pojawił się tak utalentowany dzieciak, nie trzeba było długo czekać, by i jego poczynania śledziło sporo osób. A pamiętajmy – to czasy, gdy Internet w domach był rzadkością, więc nie było to łatwe. W 1991 Fernando dostał specjalne pozwolenie na to, by prowadzić pojazdy wyższej kategorii. W teorii był za młody, ale uznano, że sobie poradzi. Zrobił to bez większych trudów, a dwa lata później miał już upragnionego sponsora.\n– Nie skończył jeszcze dwunastu lat, kiedy Genis Marcó [właściciel firmy Genikart, importer silników Parilla – przyp. red.] przetestował go. Wszystko odbyło się w trakcie mistrzostw Katalonii w Mora de Ebro. Fernando wiedział już wcześniej, że to najważniejszy moment w jego karierze – mówił ojciec młodego wówczas kierowcy.\nJak skończył się wyścig? Oczywiście zwycięstwem Alonso. Marcó zdecydował się wspierać Fernando, a ojciec tego ostatniego przestał być wówczas jego mechanikiem. Takim stał się za to jego syn, który w wieku 14 lat zarabiał dodatkowe grosze, naprawiając gokarty kilkuletnim dzieciakom. Przestać musiał mniej więcej w 1999 roku, gdy wskoczył do bolidu Formuły Nissan – wcześniej rozbijając się dwa razy na testach, które mimo tego przejechał tak dobrze, że zdecydowano się na niego postawić – tylko po to, żeby zdobyć tam mistrzostwo (kilka lat później w jego ślady, ale już w zawodach odbywających się pod nazwą Formuła Renault 3.5, poszedł Robert Kubica). W kolejnym sezonie startował w Formule 3000, gdzie był najmłodszym kierowcą. Ukończył go na czwartym miejscu.\nDla wszystkich stało się jasne jedno: ten gość musi znaleźć się w Formule 1. Za sprawą ekipy Minardi, która postawiła na Hiszpana, okazało się, że nie trzeba było długo na to czekać.\n– Nie wierzę, że jestem lepszy od kogokolwiek, gdy chodzi tylko o szybkość w kwalifikacjach. Nie sądzę, bym był lepszy od kogokolwiek, gdy tor jest mokry lub gdy jest sucho, w trakcie kwalifikacji czy w wyścigu. Ale jeśli wsadzicie mnie do takiego samego samochodu, w tym samym momencie i na tym samym torze, co kogokolwiek innego, myślę, że go pokonam.\nAlonso nie był tu najskromniejszym człowiekiem na świecie, ale wielu przyznałoby mu rację. Choć jego dwa tytuły mistrzowskie to już historia antyczna (Robert Kubica zadebiutował w Formule 1 w sezonie, gdy Fernando zdobywał drugi z nich), dla wszystkich wciąż jest jasne, że Alonso to genialny kierowca. Tylko… obdarzony niesamowitym talentem do komplikowania sobie życia. Ale o tym potem.\nPo sezonie w Minardi, w trakcie którego nie zdobył nawet punktu, ale prezentował się naprawdę dobrze, trafił do Renault. Tam cały rok spędził w roli kierowcy testowego, co dość mocno go irytowało (o czym zresztą kilkukrotnie mówił mediom). Cierpliwość jednak popłaciła – w 2003 został etatowym kierowcą zespołu. W tym samym sezonie wywalczył pierwsze pole position (jako najmłodszy w historii), podium i zwycięstwo (patrz: poprzedni nawias) w karierze. Gorzej było jednak rok później, gdy ani razu nie wygrał.\nRenault czyniło jednak postępy, podobnie jak Fernando. I w 2005 roku ta kombinacja dała efekt, którego chyba nikt się nie spodziewał. Mistrzowski. Sam Alonso mówił Guardianowi – jeszcze w trakcie trwania sezonu – że „na początku dla nikogo z nas nie był to realny cel, ale, biorąc pod uwagę, jak wygląda to teraz, nasze marzenie jest bliskie spełnienia. W aucie z 2003 mieliśmy szansę zdobywać punkty. W aucie z 2004 mogliśmy stawać na podium. W tegorocznym aucie możemy wygrywać Grand Prix”.\nHiszpan miał wówczas fenomenalny sezon: zwyciężył w siedmiu wyścigów, w kolejnych pięciu był drugi, trzykrotnie zajmował też najniższą pozycję na podium. Łącznie: piętnaście z dziewiętnastu startów ukończył na pudle. Jego triumf w klasyfikacji generalnej był zdecydowanie zasłużony i nikt inny nie zapracował tak bardzo na to, by przerwać dominację Michaela Schumachera. Co, swoją drogą, musiało być dla niego czymś specjalnym.\n– Kiedy byłem małym dzieckiem, jeżdżącym w gokarcie, miałem jakieś osiem lat i zawsze oglądałem Ayrtona Sennę oraz Alaina Prosta. To moje pierwsze wspomnienia dotyczącego kogoś, kto inspirował mnie, by zostać kierowcą. Potem, gdy jeździłem w niższych kategoriach, nastał czas Michaela. Kiedy więc wchodziłeś do Formuły 1 i widziałeś Schumachera w padoku, czułeś respekt.\nChoć akurat te słowa traktowalibyśmy dość ostrożnie. Dlaczego? Bo w innym wywiadzie Fernando przyznawał, że za czasów jego dzieciństwa Formuła 1 nie była w Hiszpanii specjalnie popularna i „nie wiedział nawet, kim był Michael Schumacher”, a coraz lepiej poznawał jego historię (i innych gwiazd Formuły 1), gdy sam był bliski startów w niej. Gubi się pan w zeznaniach, panie Alonso.\nHiszpan nie miesza jednak, gdy mówi o najtrudniejszym rywalu, z jakim się mierzył. Wtedy zawsze wymienia nazwisko Schumachera. Tego samego, którego pokonał – jak i całą resztę stawki – ponownie, sezon później. Został wtedy najmłodszym zawodnikiem w historii, który obronił tytuł mistrzowski (później ten rekord poprawił Sebastian Vettel). Ale gdyby chodziło tylko o zwycięstwa w klasyfikacji generalnej, nikt nie zastanawiałby się, czy Alonso można uznawać za „jednego z najlepszych w historii”. Bo ma ich za mało, by mierzyć się z największymi legendami tego sportu. A takie (i podobne) rozważania nie należą do rzadkości. Dlaczego? Znakomicie ujął to ekspert Sky, Ted Kravitz:\n– Fernando jest ze stosunkowo biednej części Hiszpanii – Asturia nie jest uprzemysłowiona. Musiał pracować bardzo ciężko, żeby się przebić. Flavio Briatore i Renault wybrali go, widząc, że jest utalentowany, ale to ten rodzaj charakteru, postawy, został z nim przez całą karierę. Czasem mu to przeszkadzało, działało na jego niekorzyść. Ale taki jest, to wojownik. Kocham w nim to, że czasem wręcz czujesz, że wsiada za kierownicę wściekły. Murray Walker zawsze powtarzał, że komentował, jakby jego spodnie były zajęte ogniem, a ja zawsze myślałem, że Fernando prowadzi, jakby to jego spodnie były w ogniu.\nTo właśnie ta bezkompromisowość, agresywny styl jazdy, zdolność do wygrania z każdym – o czym mówił sam Fernando – nieważne, czy ten ktoś siedział w lepszym czy porównywalnym bolidzie. To uczyniło z niego legendę, bo dziś trzeba na niego patrzyć w takich właśnie kategoriach. Do tego inteligencja – „wydaje się, jakby znał większy, kompletny obraz” mówił Kravitz, a Mark Temple, inżynier wyścigowy, nazwał Fernando „najbardziej inteligentnym kierowcą, z jakim pracował”.\nNie wierzycie nam? Cóż, mamy wam do zaoferowania kilka wyścigów do obejrzenia, które mogą sprawić, że zmienicie zdanie. Pierwsze z brzegu to Korea 2010, Malezja 2012 i Walencja z tego samego sezonu. To trzy Grand Prix, które wskazał sam Fernando, gdy zapytano go o jego najlepsze wyścigi. Dorzucilibyśmy jeszcze San Marino z 2005 roku, o którym Alonso pisał:\n– Zakwalifikowałem się drugi, za Kimim Räikkönenem. Ale w niedzielny poranek mieliśmy problemy z samochodem. Jeden z cylindrów w silniku nie działał. Mieliśmy tak naprawdę 9,5 sprawnych cylindrów zamiast 10, przez co byliśmy wolniejsi. Mogliśmy zamienić silnik, co poskutkowałoby przesunięciem mnie na sam koniec stawki na starcie albo zostawić ten i poczekać, co się stanie. Zostawiliśmy go. Po zaledwie dziewięciu okrążeniach Kimi musiał wycofać się z wyścigu. Prowadziłem przez kolejnych 50 kółek. Auto działało dobrze, miało mniej mocy, ale poza tym wszystko było w normie. Na dwanaście okrążeń przed końcem wjechałem do pit stopu. Kiedy z niego wyjechałem, spojrzałem w lusterka i zobaczyłem tam tylko czerwień Ferrari. Michael Schumacher mocno na mnie naciskał. Miał więcej mocy, był szybki. Dostosowałem się. Starałem się utrzymać go za mną za wszelką cenę. To była nie tylko fizyczna, ale i psychiczna batalia. Michael naciskał na każdym rogu, w każdym zakręcie, starając się zmusić mnie do popełnienia błędu. Nie zrobiłem tego. Utrzymałem wygraną. Do dziś jest to jeden z moich ulubionych wyścigów.\nTo tylko jeden z przykładów niesamowitej umiejętności Hiszpana do pokonywania przeszkód. A Michael Schumacher w lepszym bolidzie to nie pierwsza z brzegu kłoda rzucona pod nogi, bliżej mu do szerokiej na sto metrów fosy, w której pływają rekiny. Fernando radził sobie z takimi już w 2005 roku. Wydawało się więc, że świat leży u jego stóp. Kluczowe jest tu słowo „wydawało”.\n– To mój charakter. Zawsze byłem bardzo cichy na zewnątrz. Nie stresuję się przesadnie tym, że jestem w Formule 1. Dla mnie jutro to tylko kolejny dzień, nieważne czy skończę pierwszy czy ostatni. Moi rodzice są bardzo podobni do mnie. Cała moja rodzina wie dokładnie, co robię i dlaczego. Dla mnie to prosty sport.\n– Lubię się ścigać, nie robić samemu kółka na testach. Tak samo jest, gdy jestem na rowerze. Kiedy gram w tenisa jest jeszcze gorzej, biorę do ręki rakietę i… jestem niebezpieczny. Kiedy jedziemy na gokarty z przyjaciółmi, zwykle kończy się katastrofą. Ale w samochodzie wyścigowym jestem spokojny, bo płacą mi za to i muszę być profesjonalistą.\n– Dajesz z siebie wszystko, próbując wyjaśnić inżynierom, gościom od opon i całej reszcie, jak czujesz się w samochodzie. Patrzysz na rywali, widzisz, co robią, gdzie są szybsi od ciebie, analizujesz to. Zawsze są małe rzeczy, które możesz zrobić. Przechodzisz się po fabryce, witasz ze wszystkich ludźmi, bo ci goście pracują na to, żebyś w trakcie następnego wyścigu miał wszystko przygotowane. Jeśli nie przyjaźnisz się ze swoim zespołem, jesteś samotny.\nWszystkie te cytaty z Fernando Alonso pochodzą sprzed kilkunastu lat. Wypowiedział je odpowiednio w 2005, 2002 i ponownie 2005 roku. I możemy uwierzyć, że wtedy faktycznie taki był. Ale już w jego drugim mistrzowskim sezonie do głosu doszła jego inna strona. Taki mister Hyde w wydaniu hiszpańskim. Jeszcze przed nim zapowiedział, że w 2007 roku będzie jeździł dla McLarena. Ale to nic złego, tym bardziej, że swoje obowiązki wypełniał równie profesjonalnie jak wcześniej. No, prawie.\nPo Grand Prix Japonii otwarcie skrytykował swój zespół, mówiąc, że – uwaga, to ważne! – „czuje się samotny i nie otrzymuje pełnego wsparcia”. Wielu członków ekipy poczuło się urażonych jego komentarzami, co utrudniło im nieco prace z Hiszpanem na finiszu sezonu. Mistrzostwo jednak wpadło w ich ręce. A potem Fernando odszedł do McLarena.\nJego przygoda z tym bolidem zakończyła szybko. Alonso i Ron Dennis, dyrektor zespołu, wytrzymali ze sobą zaledwie rok, rozwiązując kontrakt za porozumieniem stron. I to mimo tego, że obaj kierowcy McLarena stracili zaledwie punkt do mistrza, Kimiego Räikkönena. Kto był drugim z nich? Lewis Hamilton. I tu kryje się problem.\nFernando zarzucał bowiem swojej ekipie, że ta faworyzuje młodego Brytyjczyka jego kosztem i powtarzał to dość regularnie – nawet gdy to Lewis prowadził w klasyfikacji generalnej mistrzostw. W pewnym momencie zażądał więc, by to się zmieniło. I jasne, mógł to zrobić. Sęk w tym, że wybrał zły sposób. By nie napisać: beznadziejny. W trakcie kwalifikacji do Grand Prix Węgier przytrzymał kolegę z zespołu w pit-stopie, przez co ten nie zdołał wyjechać na finałowe okrążenie (tu akurat swoje „zasługi” ma też Hamilton, który wcześniej zignorował polecenia od zespołu). Burza rozpętała się jednak dopiero potem.\nMcLaren zmagał się wtedy z oskarżeniami dotyczącymi afery szpiegowskiej. W skrócie: był oskarżony o posiadanie tajnych informacji na temat samochodu Ferrari. Fernando wparował więc do biura Rona Dennisa i zagroził mu, że jeśli to nie on będzie wyborem ekipy numer jeden, pójdzie do FIA i opowie o wszystkim, co w tej sprawie wie. Na jego nieszczęście Dennis nie dał się zastraszyć, sam zgłosił się w odpowiednie miejsce i wytrącił Hiszpanowi karty z ręki. Dla wszystkich stało się jednak jasne, że po sezonie – a to, że wytrzymali do końca to i tak cud – Alonso odejdzie.\n– 2007 był bardzo trudny, ale wiele się nauczyłem. To było dobre dla mojej kariery: dołączyć tam i się rozwinąć. Nauczyłem się, jak pracować z zespołem i radzić sobie z presją mediów. Trudności, które miałem, pochodziły od zespołu i mediów. Teraz jestem dużo lepiej przygotowany do wszystkiego w Formule 1.\nTo słowa samego Fernando, jak łatwo się domyślić. Sęk w tym, że czego jak czego, ale wniosków to on nie wyciągnął za cholerę. Bo inaczej się tego nie da określić, serio. Trudno też dopatrzyć się w jego zachowaniu spokoju, podobno typowego dla jego rodziny. Bo kilka lat później, pod koniec swojej przygody z Ferrari (trafił tam w 2009 roku, a dwa sezony, które przejechał wcześniej w Renault wniosły do jego kariery tak niewiele, że po prostu je zignorujemy) pokłócił się z szefostwem Ferrari, które potwierdziło później, że Hiszpan pożegna się z zespołem. Fernando zrobił to bez żalu, choć to o występach w tej ekipie marzył za dzieciaka.\nNie dziwi nas więc, że – w chwili szczerości – w wywiadzie dla hiszpańskiego „AS-a” powiedział, że „czasem jest mi ze sobą trudno, ale dla ludzi dookoła jest to jeszcze trudniejsze. Znam się od wielu lat, więc potrafię ze sobą wytrzymać, ale inni… o, człowieku!”. Cała wypowiedź była co prawda okraszona śmiechem, ale wiele osób, które współpracowały z Fernando po prostu woli nie mieć z nim już nic wspólnego.\nJakkolwiek by jednak tego nie określać, Alonso potrafił zrazić do siebie ludzi w czterech wielkich firmach w świecie motosportu. A to też nie byle jakie osiągnięcie. Najpierw zirytował członków swojego zespołu w Renault (co nie przeszkodziło mu już po roku ponownie się w nim pojawić), potem w Mercedesie (gdy ten współpracował z McLarenem), Ferrari i Hondzie. Ta ostatnia dostarczała silniki ekipie McLarena, ale po narzekaniach Fernando zmieniono ją na Renault.\nTrzeba przyznać, że akurat w tym ostatnim przypadku Alonso miał rację, ten silnik miał mniej mocy niż typowy człowiek w poniedziałkowy poranek przed wypiciem kawy. Hiszpan manifestował to jednak w sposób… wspaniały, acz niewłaściwy. Raz włączył radio w swoim bolidzie tylko po to, by powiedzieć, że jeździ z „silnikiem GP2”. Innym razem, po wycofaniu się z wyścigu, usiadł na krzesełku i zaczął się opalać (choć od tego czasu minęły ponad trzy lata, hasło #PlacesAlonsoWouldRatherBe do dziś krąży w światku fanów F1). W jeszcze innym przypadku chwycił kamerę i zaczął pracować jako jej operator. Dość słaby, dodajmy. Gdy na torze w Soczi w 2015 roku kazano mu „trzymać za sobą Felipę Massę” odpowiedział jedynie „uwielbiam wasze poczucie humoru”. Dwa lata później, na tym samym torze, inżynier kazał spróbować mu zrestartować bolid. Odpowiedź Hiszpana była krótka: „już to zrobiłem, spróbuj sam”. Jedno można o nim napisać: nudzić z Fernando się nie da, nawet gdy jeździ dorożką wśród bolidów.\nCałą karierę Alonso – mistrza, ale i gościa, który przez trudny charakter spieprzył sobie mnóstwo szans – znakomicie podsumowano w artykule na stronie firstpost.com:\n– Jest coś w byciu Alonso, co sprawia, że zespoły wybierają mniejsze talenty do prowadzenia swoich samochodów. Dzieje się tak pomimo ogromnego entuzjazmu fanów, który skłonił nawet Liberty Media do przekonania Fernando, by nie odchodził ze sportu. Jego kariera została ostatecznie zredukowana do roli idealnego przykładu dla młodych kierowców: co robić, gdy jest się w samochodzie i czego nie robić, gdy się z niego wysiada.\nI to właśnie to „czego nie robić”, powoduje, że do dziś wielu rozważa różne wersje alternatywnej historii.\n…w 2007 roku nie odszedł do McLarena?\n…lub po prostu nie zraził do siebie Rona Dennisa oraz Lewisa Hamiltona i wytrwał tam dłużej?\n…przyjął ofertę Red Bulla lub Brawna, zamiast wracać do Renault?\n…szybciej trafił do Ferrari lub został w nim dłużej?\nNajczęściej powtarza się, że byłby dziś nie dwu- lecz co najmniej czterokrotnym mistrzem świata. Mniej tytułów mieliby z kolei Sebastian Vettel i Lewis Hamilton. Ucierpieć mógłby też Kimi Räikkönen. Ale Hiszpan zdobyłby to, co – gdyby pod uwagę brać tylko umiejętności – naprawdę mu się należało. Co należy myśleć o takich rozważaniach, śpiewał już Kazik, ale trudno od nich uciec. ESPN przygotował nawet artykuł na kilkanaście tysięcy znaków, w którym opisywał scenariusze, jakie mogłyby towarzyszyć Fernando, gdyby w danej chwili zachował się inaczej.\nI to nie dziwi. Cała kariera Hiszpana naznaczona jest znakami zapytania, pomyłkami i złymi wyborami. Właściwie tylko raz przechodził do zespołu, który faktycznie powinien był dać mu mistrzostwo – w 2007 roku, gdy stawił się w McLarenie. Tam jednak przeszkodził mu charakter i presja, której po prostu nie udźwignął. Powrót do Renault był decyzją beznadziejną, przejście do Ferrari nastąpiło w momencie, w którym włoska ekipa była w małym dołku (a mimo tego mógł dodać do swej kolekcji co najmniej dwa tytuły, z których jeden stracił przez błędną strategię zespołu, po szalonym Grand Prix Abu Zabi 2010, gdy ściągnięto go do alei serwisowej w złym momencie), a odejście do McLarena to już absolutna pomyłka. Gdyby potrafił wybrać właściwie i gdyby nie palił za sobą wielu mostów (Lewis Hamilton niech będzie tu przykładem), prawdopodobnie byłby dziś znacznie bardziej spełnionym kierowcą. Ale niczego nie żałuje.\n– Jasne, jeśli znałbym wyniki, mógłbym zrobić niektóre rzeczy inaczej. Ale musiałem pójść do Ferrari w 2009, miałem tę możliwość, a każdy chce się znaleźć w tym zespole. Ferrari nie było wtedy konkurencyjne, a i tak walczyłem o mistrzostwo do końca i dobrze się bawiłem. Kombinacja McLarena i Hondy w 2015 była atrakcyjna i każdy w padoku zgadzał się, że może zapewnić sukces. Więc dołączyłem do projektu z nadziejami i zaangażowaniem. Nie udało się, ale wciąż wykonaliśmy kawał dobrej roboty, nie poddając się. Od 2009, gdy opuściłem Renault, nigdy nie zdobyli mistrzostwa. Ferrari po 2014, kiedy odszedłem, tak samo. Nie dominują w tym sporcie. Każdy krok, który podejmowałem, nie zapewnił mi sukcesu, ale zespoły, które zostawiłem, też go nie osiągnęły. Nie rozumiem ludzi, którzy myślą, że podjąłem złe decyzje. Oni też wciąż nie wygrywają.\nZnów jednak można zapytać: a co by było, gdyby bolid, którym dysponował Sebastian Vettel, miał Fernando Alonso? Co by było, gdyby to on ścigał się z Lewisem Hamiltonem o mistrzostwo? Odpowiedzi jest mnóstwo, ale wśród nich dość mocno wyróżnia się opcja: „Alonso byłby mistrzem”. Czy faktycznie tak by się stało?\n– To wszystko hipotetyczne przykłady. Nigdy nie wiesz. Na pewno jeździłem w gorszych bolidach, ale równie dobrze mając lepszy samochód mogłoby mi brakować szczęścia w kilku wyścigach i też nie walczyłbym o mistrzostwo. Jestem szczęśliwy. Jestem szczęśliwy i, jak mówiłem przez te 17 lat, kiedy podejmujesz decyzję, robisz to, ponieważ wierzysz, że jest właściwa. Nigdy nie podejmujesz takiej, myśląc, że będzie błędna. Wierzysz, że wybierasz dobrze. Jeśli wróciłbym do przeszłości bez kryształowej kuli, wybrałbym tak samo.\n– Taka jest natura sportu. Kobe Bryant odszedł na emeryturę, mając na koncie pięć tytułów i grając do 42. roku życia. Obok Jordana to najlepszy koszykarz w historii, ale nie wygrywał każdego meczu i każdego mistrzostwa, to normalne. Każdy ma wzloty i upadki, a ja miałem więcej tych pierwszych. Jestem niesamowitym szczęściarzem. W padoku jest 22 kierowców i 80% z nich nigdy nie było na podium, nikt nie oblał ich szampanem, nie mają trofeów. Kiedy słyszę, jak ludzie mówią „biedny Fernando”, bardzo mnie to zaskakuje. Mam wrażenie, że jestem jedyną osobą, która jest szczęśliwa z moim życiem. Potrzebuję tylko zdrowia i każdego dnia dziękuję Bogu za to, że tu jestem. Za fantastyczne auta, które prowadziłem i wciąż prowadzę oraz niesamowite doświadczenia, które przeżyłem.\nRozważania nie ustaną. Sam Alonso dobrze o tym wie, mówi, że rozumie fanów, bo wie, że ci chcieliby, żeby wygrywał. Nie powstrzyma ich zakończenie przez Hiszpana kariery. Dalej wszyscy będą się zastanawiać, czy w bolidzie Brawna wygrałby mistrzostwo albo co zrobiłby z dzisiejszym samochodem Ferrari. Czy gdyby skorzystał z oferty Red Bulla, to Sebastian Vettel byłby dziś tak cenionym kierowcą? Czy Lewis Hamilton zostałby pięciokrotnym mistrzem świata, jeśli Fernando umiałby powstrzymać swój temperament jedenaście lat temu?\nNa podstawie kariery Alonso ktoś śmiało mógłby pokusić się o nakręcenie filmu inspirowanego „Efektem motyla”. Ale to wciąż byłaby fikcja, nie wiedzielibyśmy, czy wszystko potoczyłoby się w ten sposób. Jedno, czego możemy być pewni to to, że Hiszpan opuszcza Formułę 1 szczęśliwy. A na pytanie, czy zalicza się do grona najlepszych w historii, odpowiada:\n– Dla mediów najlepsi są ci, którzy wygrywają tytułu. Ale sportowiec, który jest znany i zdobył sobie szacunek wszystkich myśli też o innych rzeczach. Wygrać mniej lub więcej, to kwestia znalezienia się w dobrym samochodzie w odpowiednim czasie. Kiedy ludzie o tobie mówią i cię szanują, to nawet, gdy jesteś w złym samochodzie w złym momencie, ten szacunek jest ważniejszy niż tytuły. Oczywiście, chciałbym mieć nieco więcej trofeów w domu, ale tak już po prostu jest.\nCzy to oznacza, że Alonso ma w tym gronie miejsce? Będziecie musieli odpowiedzieć sobie sami.\nWyjście z bolidu\n– Jeśli pewnego dnia się zatrzymasz, nie sądzę, żeby powodem było to, że jesteś wolniejszy, a to, że jesteś zmęczony. Zmęczony podróżami. Zmęczony mediami, bo od dwudziestu lat jesteś w gazetach i telewizji. Może chcesz się zatrzymać, bo prawdziwe życie jest z drugiej strony pudełka. Więc zatrzymujesz się przez to, nie dlatego, że jesteś o trzy dziesiąte wolniejszy niż 20 lat wcześniej ~ Alonso w 2016 roku.\nFernando Alonso odchodzi. Gość, który przez 17 lat był obecny w bolidzie Formuły 1, wreszcie z niego wychodzi. Czy na stałe? Nie wiadomo. Hiszpan mówi, że nie wyklucza powrotu. „Teraz trudno jest mi o tym myśleć, ale drzwi nie są zamknięte. Nie wiem, jak będę się czuł w przyszłym roku. Robiłem to całe moje życie. Możliwe, że w kwietniu będę zdesperowany, żeby znów się tu znaleźć. Prawdopodobnie nie jestem w nastroju na ostatni wyścig”.\nZresztą słowo „ostatni” należałoby pisać właśnie tak – w cudzysłowie. Bo Alonso nie kończy sportowej kariery. Zmienia po prostu pojazd, celuje w potrójną koronę. Na swoim koncie ma już Grand Prix Monte Carlo, wygrał też – wraz z Sébastienem Buemim i Kazukim Nakajimą – wyścig Le Mans 24. Zostało mu Indianapolis 500, w którym też miał już okazję wystartować. Prowadził już niedługo po starcie, musiał się jednak wycofać z powodu awarii. To, że dalej będzie jeździć, nie zmienia jednak podstawowego faktu – dziś w Abu Zabi skumuluje się mnóstwo emocji: przyjaciół z toru, fanów, a także samego Alonso.\n– Od kiedy zdecydowałem się odejść, wszystkie okrążenia, wszystko, co związane z weekendem wyścigowym, było inne, bardziej emocjonalne. Przywiązywałem większą wagę do detali. Zorientowałem się, że nagrywałem telefonem paradę kierowców w Spa. Kiedy w nocy zobaczyłem to wideo, zapytałem sam siebie: „Po co nagrałem siedem minut tego?”. Zrobiłem to, bo chciałem zachować to w pamięci. Abu Zabi będzie dla mnie czymś takim, ale większym.\nSam mówi, że odchodzi z Formuły 1, bo ma na celowniku większe rzeczy, czyli wspomnianą już potrójną koronę. Chce ją zdobyć, stawia sprawę jasno. Nie odchodzi dlatego, że brakuje mu sukcesów w Formule 1, choć łatwiej byłoby zostać, gdyby wygrywał. Jeśli przejechałby zaledwie kilka sezonów do tej pory, pewnie w przyszłym roku wciąż by jeździł, ale po 17 latach – to po prostu dobra chwila. „Formule 1 poświęcasz całe swoje życie. Nie masz przyjaciół, rodziny, czasu wolnego, prywatności, żony, dzieci. Niczego. To pełne poświęcenie, jeśli chcesz odnieść sukces. Mam teraz inne priorytety” mówił. To z tego powodu, zapytany o to w 2005 roku, mówił, że nie wyobraża sobie siebie w bolidzie w wieku 35 lat. Z czasem zmienił zdanie. Dziś ten bolid opuści, chce osiągnąć więcej.\n– W F1 po prostu naśladujesz występy swojego zespołu. Jeśli jeździsz dla najlepszego, będziesz pierwszy lub drugi. Jeśli twój zespół jest trzeci z kolei, będziesz piąty lub szósty. Żeby być bardziej kompletnym kierowcą, musisz wygrać każdą serię, przeciwko ludziom, którzy są w niej specjalistami, pokonać ich w rankingu, generalnej klasyfikacji. Być zdolnym osiągnąć ten poziom, to wspaniała sprawa.\nMówi, że zawsze będzie kochał Formułę 1, ale wygranie Le Mans to „coś specjalnego, bliskiego zwycięstwu w mistrzostwach świata, bo to ikoniczny wyścig”. Lubi to uczucie, lubi wychodzić ze swojej strefy komfortu i stawiać sobie nowe wyzwania. To czyni go szczęśliwym. Uśmiecha się na myśl o tym, ile ma przed sobą pracy do wykonania i jakie przeszkody do pokonania. Ma o co walczyć, nowy cel, który chce osiągnąć. Jego fani również. Bo dalej będą go dopingować.\n– Kiedy testowaliśmy nasze auto, trzy tygodnie przed wyścigiem [Indy 500 – przyp. red.] i mieliśmy dwa miliony wyświetleń filmu na YouTubie, na którym jeden samochód jeździ samotnie, to bardzo nas zaskoczyło. A potem to zainteresowanie potwierdziło się w trakcie wyścigu. Od tego momentu, tak myślę, zdałem sobie sprawę z tego, że mogę robić w swoim życiu inne rzeczy, z dala od F1.\nW podbijaniu innych serii wspiera go McLaren. To decyzja biznesowa, oczywiście, ale też dająca nadzieję fanom. Skoro Fernando otrzymuje wsparcie od swojego zespołu, możliwe, że – gdy tam osiągnie sukces lub wręcz przeciwnie – wróci do Formuły 1, by jeszcze raz spróbować zrobić tu coś wielkiego. Czy tak będzie, nie wie nawet on sam. Ale to nitka, której warto się uczepić, jeśli uważacie, że Hiszpan odchodzi zbyt wcześnie i chcielibyście jeszcze kiedyś zobaczyć go za kierownicą bolidu. Na razie cieszyć mogą się fani Indy 500. I nie tylko oni, a całe otoczenie związane z tym wyścigiem. Bo jeśli na starcie stawia się Fernando Alonso, to wraz z nim obecni są fani, sponsorzy i ogólnoświatowe media.\nOriol Serviá, kataloński kierowca, od wielu lat startujący w USA:\n– Fernando naprawdę polubił to, czego doświadczył w Indianapolis. Jeśli wróci, uczyni to wyścig bardziej ekscytującym. Ponownie będę miał okazję, by dzielić tor z naszym mistrzem świata. Mam nadzieję, że na ostatnim okrążeniu obaj będziemy walczyć o zwycięstwo… i to ja będę górą.\nW tej ostatniej kwestii Alonso ma pewnie inne zdanie. Ale z resztą zapewne się zgodzi. Podobnie jak z tym, co napisał o nim Guardian: „Czasy mogą być trudne, ale pasja, która napędzała Alonso, nigdy go nie opuściła”. Bo Hiszpan wciąż ją pokazuje. Nawet jeśli dziś zrobi to po raz ostatni w bolidzie Formuły 1.\nF1 Fernando Alonso Ferrari Lewis Hamilton mclaren renault