KasaTak - opinie i recenzja pożyczki | Sowa Finansowa\nSerwis Kasa TAK! należy do Ferratum Bank będącego częścią Grupy Ferratum – największej europejskiej firmy specjalizującej się w udzielaniu pożyczek krótkoterminowych, która prowadzi działalność w 25 krajach na całym świecie.\nNowi klienci Kasa TAK! mogą wnioskować o kwoty z przedziału 300-5000 zł pożyczki krótkoterminowej i maksymalnie 10 000 zł pożyczki ratalnej. Jeśli jednak korzystałeś już z oferty tego pożyczkodawcy, wysokość Twojej pożyczki na raty online może wynieść nawet 15000 zł.\nPożyczki krótkoterminowe w Kasa TAK przyznawane są na 15, 30 lub 45 dni. W przypadku pożyczek na raty dostępny okres kredytowania wynosi od 6 do nawet 48 miesięcy.\nJak dostać pożyczkę w Kasa TAK! ?\nOto najważniejsze warunki, jakie należy spełnić, by otrzymać pożyczkę w Kasa TAK!\nWiek: minimum 25 lat;\nPosiadanie własnego rachunku bankowego w jednym z banków działających na terenie Polski;\nBrak nieuregulowanych zadłużeń (pozytywna ocena kredytowa w biurach informacji gospodarczej takich jak KBIG, BIG czy ERIF;\nUtworzenie Konta Klienta na stronie internetowej pożyczkodawcy;\nPoprawne wypełnienie formularza online na stronie pożyczkodawcy;\nPozytywne przejście procesu weryfikacji: swoją tożsamość potwierdzisz w aplikacji Instantor, dzięki której nie musisz wykonywać przelewu weryfikacyjnego ze swojego konta bankowego.\nPieniądze zostaną przelane na wskazany przez Ciebie we wniosku rachunek bankowy tuż po podjęciu pozytywnej decyzji o przyznaniu pożyczki.\nJak wziąć pożyczkę w Kasa Tak?\nZdecydowałeś się skorzystać z usług Kasa Tak? Zobacz, jak złożyć wniosek o chwilówkę w tej firmie! Krok po kroku pokażemy ci jak przejść tę procedurę. Z nami zrobisz to szybko i skutecznie.\nKasa tak udziela chwilówek wyłącznie przez internet. W związku z tym składając pierwszy wniosek o pożyczkę w tej firmie, musisz dokonać internetowej rejestracji na stronie pożyczkobiorcy. Aby tego dokonać, kliknij w link poniżej i przejdź do witryny online Kasa Tak:\nKiedy znajdziesz się już na stronie pożyczkodawcy, postępuj według poniższych wskazówek:\nWyboru możesz dokonać za pomocą suwaka umieszczonego na stronie głównej. Wystarczy, że ustawisz kwotę pożyczki, której potrzebujesz, a następnie klikniesz wybrany okres spłaty zobowiązania (15 lub 30 dni). Po wyborze parametrów, pod suwakiem zobaczysz podsumowanie twojego wyboru. W tym miejscu sprawdzisz więc, ile będzie kosztować twoja pożyczka, poznasz RRSO i zobaczysz, jaką kwotę oraz kiedy będziesz musiał zwrócić. Jeżeli akceptujesz przedstawione opłaty, kliknij w przycisk “Dalej” i przejdź do kolejnego etapu wnioskowania.\n2. Podaj dane osobowe oraz zapoznaj się z regulaminem umowy\nPrzechodząc do kolejnej strony wniosku, ponownie zobaczysz podsumowanie wybranej przez ciebie chwilówki. Sprawdź raz jeszcze, czy wszystko się zgadza. Jeśli nie, popraw parametry potrzebnej ci pożyczki za pomocą suwaka. Jeśli tak, przejdź do pola dotyczącego danych z twojego dowodu osobistego.\nPożyczkodawca będzie chciał poznać twoje imię i nazwisko, telefon komórkowy oraz adres mailowy. Kiedy wypełnisz już odpowiednie pola tymi informacjami, kliknij przycisk “Wyślij wniosek”.\n3. Uzupełnij dodatkowe informacje\nPo zrealizowaniu powyższych działań, zobaczysz dalszą część wniosku pożyczkowego i kolejne pola do uzupełnienia. W tym miejscu będziesz musiał jeszcze raz wrócić do podanych przed chwilą danych i uzupełnić dodatkowe pola, podając pesel oraz numer swojego dowodu osobistego\nNa tym etapie będziesz musiał także ujawnić swój adres zamieszkania oraz podać adres do korespondencji (jeśli jest inny niż miejsce zamieszkania). Pożyczkodawca zapyta także o bank, w którym posiadasz konto. Ważne aby podać tę nazwę banku, z którego konta będziesz wykonywał potem przelew weryfikacyjny.\nOstatnim pytaniem na tym etapie jest dodatkowa informacje o wyborze ewentualnego zabezpieczenia pożyczki. Kasa tak stosuje tutaj dwie opcje: Gwaranta Indywidualnego (którego wskazujesz ty) bądź Gwaranta Instytucjonalnego (wskazanego przez pożyczkodawcę). W przypadku problemów ze spłatą przedłużonej pożyczki, to właśnie Gwarant pokryje roszczenia firmy pożyczkowej.\nKiedy wypełnisz już wszystkie pola, kliknij w przycisk “Wyślij wniosek”.\n4. Podaj hasło potwierdzające złożenie wniosku\nNa numer telefonu komórkowego, który podałeś otrzymasz jednorazowe hasło służące do zatwierdzenia wniosku o pożyczkę. Wpisz je w pole, które zobaczysz na kolejnej stronie formularza.\nPo złożeniu wniosku, będziesz musiał jeszcze zweryfikować swoją tożsamość. Dokonasz tego za pomocą przelewu z twojego rachunku bankowego. Na wskazane w dalszej części formularza konto należy przelać kwotę 1 grosza. Dzięki temu pożyczkodawca sprawdzi czy dane podane we wniosku pożyczkowym zgadzają się z tymi należącymi do właściciela konta. Jeśli tak, twoja weryfikacja przebiegnie pomyślnie a pożyczkodawca przystąpi do rozpatrzenia wniosku o pożyczkę. Decyzję będziesz mógł poznać nawet po 15 minutach!\nKolejna chwilówka a Kasa Tak – jak wnioskować?\nZaraz po spłacie pierwszego zobowiązania, będziesz mógł złożyć wniosek o kolejną pożyczkę w Kasa Tak. Możesz to zrobić logując się do osobistego profilu klienta na stronie pożyczkodawcy (takie konto zakłada się automatycznie po złożeniu pierwszego wniosku, loginem jest adres mailowy) lub też za pomocą smsa. Wybierając tę drugą opcję, wystarczy treść wiadomości wysyłanej do pożyczkodawcy, skonstruować według następującego schematu:\nKASA <kwota pożyczki> <okres pożyczki> PESEL\nDecyzja o przyznaniu kolejnej chwilówki może zapaść nawet w ciągu kwadransa. Pieniądze na koncie możesz natomiast mieć już w ciągu godziny.\nKasaTak zajmuje się głównie udzielaniem pożyczek krótkoterminowych za pośrednictwem internetu. Marka przynależy do Grupy Ferratum, która w 2005 roku jako pierwsza w Europie, wprowadziła mobilne mikropożyczki. Obecnie cieszy się mianem największej tego typu firmy na kontynencie, prowadząc swoją działalność w 25 krajach.\nCzy pożyczanie w KasaTak jest bezpieczne?\nPrzed skorzystaniem z usług danej instytucji pozabankowej, warto sprawdzić, czy znajduje się ona liście Polskiego Związku Instytucji Pożyczkowych. Niestety, KasaTak nie posiada statusu członkostwa.\nNie należy jednak od razu wykluczyć oferty tej marki. Warto bowiem mieć na uwadze, że przynależy ona do znanej w całej Europie Grupy Ferratum (Bank Ferratum w Polsce jest m.in. członkiem Konferencji Przedsiębiorstw Finansowych). Dodatkowo, KasaTak cieszy się pozytywnymi opiniami klientów.\nWady i zalety pożyczki w KasaTak\nNa stronie KasaTak można znaleźć informację, że firma kieruje się w swoim działaniu głównie innowacją. Postanowiliśmy to sprawdzić, analizując również inne kluczowe kwestie m.in. maksymalny termin spłaty pożyczki, weryfikację w bazach dłużników czy promocje dla nowych klientów.\nZalety pożyczki w KasaTak:\nPierwsza pożyczka za darmo – Osoby, które wcześniej nie korzystały z oferty Kasa Tak mogą liczyć na pożyczkę do 2000 zł, bez dodatkowych kosztów (pod warunkiem spłaty w określonym terminie).\nMinimum formalności – Osoba ubiegająca się o pożyczkę w KasaTak musi posiadać dowód osobisty i telefon komórkowy. Tożsamość potencjalnego pożyczkobiorcy weryfikowana jest za pomocą aplikacji Instantor. Wypełnienie formularza nie sprawia żadnego problemu i zajmuje zaledwie kilka minut. Pieniądze pojawiają się natomiast na koncie niezwłocznie po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku.\nBrak weryfikacji w BIK – KasaTak weryfikuje jedynie takie bazy jak: ERIF i KRD.\nMożliwość wnioskowania przy użyciu wiadomości SMS – Klienci, którzy przynajmniej raz wzięli pożyczkę w KasaTak, mogą korzystać z usługi składania wniosków przez SMS.\nPożyczka ratalna – Poza chwilówkami, w ofercie KasaTak istnieje możliwość skorzystania z pożyczki do 10 000 zł (dla nowych klientów do 5000 zł), której spłata rozłożona jest na raty (od 6 do 24).\nBezproblemowy kontakt z Biurem Obsługi Klienta – Pracownicy infolinii są dostępni przez cały tydzień, od rana do wieczora. Dodatkowo, istnieje możliwość skontaktowania się z przedstawicielem za pomocą wiadomości mailowej.\nWady pożyczki w Kasa Tak:\nKrótki termin spłaty pożyczek – W przypadku chwilówek okres spłaty wynosi zaledwie od 15 do 30 dni.\nMało przejrzysta strona internetowa – Poruszanie się po stronie KasaTak może w odczuciu użytkownika być mało intuicyjne, a tym samym znalezienie niektórych informacji zajmuje trochę czasu.\nWysokie koszty związane z przedłużeniem terminu spłaty – KasaTak przewiduje możliwość 2-krotnego przedłużenia terminu spłaty, jednak wiąże się to z wysokimi opłatami.\nBrak możliwości skorzystania z promocji na inne produkty Grupy Ferratum – Osoba korzystająca z usług KasaTak, staje się automatycznie stałym klientem marek z Grupy Ferratum.\nOpinia Sowy Finansowej o Kasa Tak\nPo przeanalizowaniu szeregu aspektów, można uznać, że oferta KasaTak jest godna polecenia. Obejmuje ona zarówno promocje dla nowych klientów, jak i funkcjonalne rozwiązania dla osób, które korzystają z usług dłużej. Na korzyść tej marki przemawiają również jasno sprecyzowane warunki umowy (bez ukrytych kosztów) oraz przynależność do Grupy Ferratum.\nOcena: 3.92 (59 głosów)


Główne wady i zalety Huawei Mate 20 X 5G\njest kompatybilny z architekturą NSA (Non-Standalone) oraz SA (Standalone)\nobsługa 5G NR (N77 / N78 / N79)\nw paśmie do 6 GHz: pobieranie z prędkością 4,6 Gb/s, wysyłanie z prędkością 2,5 Gb/s\nrekordowo duży ekran 7.2 cala\npełny zestaw aparatów: 40 MP z obiektywem standardowym f/1.8 + 20 MP z obiektywem ultraszerokokątnym f/2.2 + 8 MP z teleobiektywem f/2.4\naparat selfie 24 MP\nWydajny Kirin 980\nwspiera rysik Huawei M-Pen (4096 poziomów nacisku) – nie ma go w komplecie\nŁadowarka 40 W\nSmartfon jest dobrze wyceniony – 4299 zł\nTryb nocny w aparacie\nDuża główna matryca aparatu\nDuża pamięć 256 GB\nJest ciężki – 233 g\nW Polsce na razie nie mamy komercyjnych sieci 5G\nNiska rozdzielczość ekranu (345 PPI) FHD\nNiewielki RAM 6 GB\nKarty pamięci NM\nTylko jeden dostępny kolor obudowy\nOsobny procesor do 5G (na razie Kirin nie obsługuje samodzielnie 5G)\nStereo nie jest symetryczne\nWersja bez 5G ma większą baterię 5000 mAh\nBrak norm wodoodporności\nCzytnik linii papilarnych poza ekranem\nDesign Mate 20 X 5G jest zgodny z zeszłoroczną linią Mate 20. Tył obudowy jest zdominowany przez płytę indukcyjną z czterema palnikami. Pod obiektywami jest czytnik linii papilarnych, który powinien być już w ekranie. Smartfon ma głośniki stereo, ale nie są symetryczne pod względem mocy. Dominuje głośnik na dole obudowy. Obudowa jest odporna tylko na zachlapanie. Przód obudowy to ogromna tafla ekranu z notch w kształcie kropli. Ramki są spore, ale przy tak dużym ekranie prawie ich nie widać. Dolna krawędź pod ekranem jest nieco szersza od pozostałych. Na samej górze jest irda. Bardzo wygodną fakturę i rozmiar ma przycisk Power. Rozmiar smartfonu jest naprawdę duży i podobno wynika to głównie z tego, że w środku musiały się zmieścić dodatkowe anteny do łączenia się z siecią 5G. Huawei Mate 20 X 5G jest piękny, fotogeniczny, ale bardzo, bardzo masywny.\nWyświetlacz Huawei Mate 20 X 5G nie ma sobie równych pod jednym względem – ma przekątną 7.2 cala. Jest wykonany w technologii OLED. Kolory są piękne, nasycone, podobnie jak bardzo dobre są kąty widzenia. Ekran ma niską rozdzielczość FHD 1 080 x 2 244 pikseli. Gęstość pikseli wynosi zaledwie 345 PPI, ale w codziennym użytkowaniu nie jest to żaden problem. Pamiętajmy, że większość ekranów o większej rozdzielczości zwykle pracuje w trybie FULL HD+. W Mate rozdzielczość może zostać zmniejszona do HD+. Ekran ma wycięcie na kamerę selfie w kształcie kropli, ale nie rzuca się to jakoś bardzo w oczy (można je ukryć czarnym paskiem). System ma w ustawieniach filtr światła niebieskiego oraz modyfikację trybu kolorów i temperatury barwowej.\nHuawei Mate 20 X 5G ma Kirina 980 w konfiguracji 2 x Cortex-A76 2,6 GHz + 2 x Cortex-A76 1,92 GHz + 4 x Cortex-A55 1,8 GHz. Do tego mamy 6 GB RAM i pamięć 256 GB. Pamięć można rozszerzyć kartami NM – jest to nowy „standard” Huawei.\nKirin jest procesorem z zeszłego roku i nie może już walczyć jak równy z równym ze Snapem 955. Nasz Mate w AnTuTu zajął 23 pozycję z wynikiem na poziomie 289 tys. punktów. Aktualny lider, czyli OnePlus 7 Pro ma ponad 371 tys. punktów w tym popularnym benchmarku.\nZa obsługę technologii 5G w Huawei Mate 20 X 5G odpowiada osobny procesor/modem nazwany Balong 5000. Według Huawei, jest to najnowocześniejszy modem 5G na rynku, który wspiera także standard sieci „standalone”. W tym standardzie, przy korzystaniu z częstotliwości 5G, smartfon nie korzysta już przy kontaktach ze stacją bazową z procedur 4G, a z nowych, które na razie są jeszcze w procesie certyfikacji. Mate jest więc smartfonem, który ma działać także w „prawdziwej” sieci 5G.\nLista wbudowanych czujników:\nCzujnik temperatury barw\n5G NR (N77 / N78 / N79)\nMate jest smartfonem dual SIM, ale 5G jest wspierane tylko przez pierwszy slot.\nHuawei Mate 20 X 5G działa pod kontrolą Androida 9. EMUI jest w wersji 9.1.1. Poprawki zabezpieczeń były z czerwca. System jest stabilny i działa bardzo płynnie. W przypadku telefonów z 5G ważna jest także współpraca z sieciami piątej generacji. Huawei cały czas dostarcza nowe konfiguracje dedykowane już poszczególnym sieciom. W naszym przypadku producent w czasie testów chciał nam zabrać na chwilę telefon, aby wgrać do niego oprogramowanie dla testowej sieci T-Mobile w Warszawie.\nJeśli chodzi o nakładkę w najnowszej wersji to jest ona dokładnie taka sama jak w innych smartfonach Huawei, więc nie będziemy jej tu kolejny raz omawiać. Nakładka jest dojrzała, bardzo rozbudowana i znacząco ingerująca w Androida. Na pewno EMUI nie spodoba się fanom czystego systemu Google, ale spodoba się osobom, które chcą mieć już po wyjęciu telefonu z pudełka wiele zainstalowanych usług i funkcji.\nPierwszy smartfon z 5G na polskim rynku należy do bardzo udanej serii Mate, która jeszcze do niedawna rządziła wśród fotograficznych smartfonów. Teraz „foto królem” jest P30 Pro, ale Mate 20 X 5G naprawdę nie odstaje jakością zdjęć od lidera. Główną różnicą jest dostępne powiększenie – w Mate 5G mamy tylko potrójne. Mate gwarantuje nam świetne zdjęcia w dzień i w nocy o wielkości 10 MP. Przydatny jest szeroki kąt (w nocy już jest trochę zbyt ciemny) oraz powiększenie. Obiektywy wykorzystują miks optycznej i elektronicznej stabilizacji. OIS nie jest dostępny w obiektywie szerokokątnym. W nocy działa doskonale tryb „nocne”. Bardzo fajne efekty daje także tryb „supermarkro” z ostrzeniem z bardzo bliskiej odległości (2.5 cm).\nZestaw obiektywów przedstawia się następująco: 40 MP z obiektywem standardowym f/1.8 + 20 MP z obiektywem ultraszerokokątnym f/2.2 + 8 MP z teleobiektywem f/2.4.\nZdjęcia z Mate są doskonałe – szczegółowe, mają świetne kolory i sprawnie wykorzystują rozwiązania oparte na HDR. Jakością odstają tylko zdjęcia w nocy z szerokiego kąta i teleobiektywu. Wynika to z tego, że te obiektywy są po prostu zbyt ciemne, a szeroki kąt nie ma dodatkowo optycznej stabilizacji.\nBardzo nie podobają mi się portrety z Mate – bokeh jest sztuczny, a osoby jakby wycięte z papieru i wklejone do innego zdjęcia. To niestety problem większości smartfonów Huawei.\nAparat do selfie ma matrycę 24 MP i obiektyw ze światłem f/2.0. Nie ma autofocusa, więc trzeba nauczyć się robienia selfiaków. Zwykle niestety nie są one 100% ostre. Autofocus ostrzący na oko powinien być już w smartfonach obowiązkowy w przedniej kamerze.\nJeśli chodzi o wideo to sytuacja nie jest tak różowa jak ze zdjęciami. Materiał FULL HD jest stabilny i ogląda się go przyjemnie (także po przesłaniu na Youtube). Materiał 4K jest bardzo szczegółowy, ale Mate nie potrafi dobrze go ustabilizować i nagranie wygląda nieprofesjonalnie. W czasie nagrania możemy przełączać się pomiędzy obiektywami.\nJeśli chodzi o materiały wideo to są na rynku znacznie lepsze smartfony.\nNaszą dużą galerię zdjęć z aparatów Huawei Mate 20 X 5G znajdziecie tutaj\nHuawei Mate 20 X 5G ma baterię sporo mniejszą od wersji bez 5G (choć i tak dużą). Wersja „normalna” ma baterię 5000 mAh, a wersja 5G 4200 mAh. Zapewne bateria została zmniejszona ze względu na anteny do obsługi szybszej transmisji. Telefon jest ładowany ładowarką 40W. Jest to technologia Huawei znana jako SuperCharge. Wielka szkoda, że Mate X 5G nie obsługuje ładowania indukcyjnego, które jest najwygodniejszym sposobem na ładowanie urządzeń mobilnych.\nW czasie naszych testów telefon bez problemu działał dobę bez ładowarki, ale pamiętajmy, że nie był podłączony wówczas do sieci 5G. Na "normalne" testy w sieci piątej generacji nie ma na razie szans w naszym kraju.\nSmartfon ma też domyślnie tendencję do agresywnego wyłączania aplikacji działających w tle, aby oszczędzać prąd.\nHuawei Mate 20 X 5G to smartfon bez wątpienia bardzo specyficzny. Jest ogromny i przypomina trochę niewielki tablet. Jego ekran jest bardzo wygodny do „konsumowania” multimediów, serfowania po internecie i grania, ale w codziennym użytkowaniu może być nieco uciążliwy. Telefon ma 5G, ale na razie nie skorzystamy z tej technologii w naszym kraju. W krajach z siecią 5G także nie skorzystamy z piątej generacji, bo nasi operatorzy nie mają jeszcze takich umów roamingowych. Huawei Mate 20 X 5G zadowoli fanów mobilnej fotografii (w dzień i w nocy), ale osoby nagrywające wideo 4K nie będą już aż tak zachwyceni. Dobra jest jego bateria o dużej pojemności i z szybkim ładowaniem.\nJedno jest pewne – to super informacja, że pierwszy smartfon z 5G jest już na polskim rynku. Może to zmotywuje choć trochę polskie władze do rozpoczęcia procedury rozdzielania potrzebnych do budowy 5G częstotliwości. Na razie Huawei Mate 20 X 5G może służyć jako bardzo duży smartfon działający bez żadnych problemów w sieci LTE i WiFi.\nUwielbiamy: 5G i ogromny ekran\nNie lubimy: wagi i rozmiarów\nDla kogo jest Huawei Mate 20 X 5G:\nDla fanów monstrualnych smartfonów\nDla fanów najnowszych rozwiązań technologicznych (5G)\nDla fanów „konsumowania treści” na urządzeniach mobilnych\nDla prawdziwych gadżeciarzy\nDla kogo nie jest Huawei Mate 20 X 5G:\nDla fanów zgrabnych, niewielkich urządzeń\nDla osób, które potrzebują prostego smartfonu bez wodotrysków\nNie dla fanów nagrywania mobilnego wideo 4K\nSmartfony z dużymi ekranami Galaxy Note9 i 10, iPhone XS Max, Mi Mix 3, Galaxy A80, Samsung Galaxy S10+, OnePlus 7 Pro, Huawei Mate 20 Pro, Huawei P30 Pro, OnePlus 7, Honor View 20\nSmartfony 5G: Samsung Galaxy S10 5G\nSmartfony fotograficzne: Huawei Mate 20 Pro, P30 Pro, iPhone XS Max, Samsung Galaxy S10+\nInne informacje o smartfonie Huawei Mate 20 X 5G:\nHuawei jest pierwszy ze smartfonem 5G w Polsce - Mate 20 X 5G ma kosztować 4299 złotych\nNajszybsze smartfony mają Kirina 980 - Antutu w styczniu 2019\nHuawei Mate 20 X 5G - polska premiera 4 lipca


Egipt poszerzył strefę buforową. Zburzył 1 220 domów - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / Egipt poszerzył strefę buforową. Zburzył 1 220 domów\n8 stycznia 2015 21:22 /w Informacje, Świat\nArmia egipska podwaja dotychczasową szerokość 500-metrowej strefy buforowej wzdłuż granicy Strefy Gazy na północy półwyspu Synaj i w toku tej operacji zburzyła dalszych 1 220 domostw po stronie egipskiej – poinformowało dowództwo egipskich sił zbrojnych.\nWładze egipskie utworzyły strefę buforową w listopadzie, aby uniemożliwić przerzuty broni i islamskich bojowników podziemnymi korytarzami do Strefy Gazy, niewielkiego skrawka niezwykle przeludnionego terytorium palestyńskiego, na którym rządzi Hamas.\nWedług nieoficjalnych informacji z egipskich źródeł wojskowych, na które powołuje się agencja AP, operacja poszerzania Strefy ma być zakończona w przyszłym tygodniu.\nŹródła te podają, że egipskie siły zbrojne zamierzają wypłacić odszkodowania przymusowo wysiedlonym mieszkańcom.\nPółnocny Synaj jest jednym z najuboższych rejonów Egiptu. Miejscowa ludność jest od wielu dziesięcioleci inwigilowania i dyskryminowana przez władze jako podejrzana o pomaganie Palestyńczykom ze Strefy Gazy w przemycaniu do niej broni, żywności i paliw oraz innych artykułów pierwszej potrzeby.\nKair zapowiedział pierwsza fazę „oczyszczenia” pasa terenu wzdłuż granicy Strefy Gazy w październiku ub.r., po tym gdy z rąk egipskich rebeliantów, zwolenników obalonego w lipcu 2013 prezydenta Mohammeda Mursiego, zginęło 31 żołnierzy armii rządowej. Do ataku doszło 30 km od przejścia granicznego w Rafah.\nWarszawa: Nie będzie zniżek dla dużych rodzin PiS przeciw likwidacji kopalń


Mata: Teraz liczy się tylko finał EFL Cup – RedUnited.pl\nMata: Teraz liczy się tylko finał EFL Cup\nMateusz Motyka | 25/02/2017, 14:50 | Wypowiedzi | Brak komentarzy\nJuan Mata przekonuje, że dla drużyny i samego Jose Mourinho zdobycie pucharu EFL jest w tym momencie najważniejsze.\nUnited nie wygrał tych rozgrywek od 2010, a zeszłoroczny puchar FA był pierwszym trofeum zdobytym od odejścia Sir Alexa Fergusona w 2013 roku. Czerwone Diabły nadal walczą na czterech frontach i właśnie zmagania na jednym z tych frontów zakończą się już jutro.\nJuan Mata w rozmowie z reporterem Sky Sports wyraźnie podkreśla wagę i rangę najbliższego spotkania.\n– Trener wyraźnie dał nam do zrozumienia jak ważne jest to spotkanie. Nie ma żadnego znaczenia, że to finał akurat Pucharu Ligi. Każdy finał jest najważniejszy – powiedział hiszpański pomocnik United.\n– Musimy więc zrobić wszystko, żeby wygrać to spotkanie. Porażka nie wchodzi w grę. Finały jakichkolwiek rozgrywek to najważniejsze mecze w karierze każdego piłkarza. Oczywiście wspaniale będzie jutro wygrać. Jednak mecze na Wembley, kiedy wspiera cię ogromna liczba fanów są niesamowitym przeżyciem, jedynym w swoim rodzaju.\nMata ma doświadczenie w wygrywaniu spotkań finałowych. Rok temu wygrywał FA Cup z United, z drużyną Chelsea zdobył puchar Ligi Mistrzów i Ligi Europy, a z reprezentacją Hiszpanii triumfował na Mistrzostwach Świata w RPA w 2010 oraz na Euro 2012, rozgrywanym w Polsce i na Ukrainie.\n– Myślę, że miałem trochę szczęścia do finałów. Jednak szczęściu trzeba pomóc. Na takie spotkania każdy jest maksymalnie zmotywowany i skoncentrowany. Nikt nie chce popełnić błędu. Mimo wszystko trzeba się też takim spotkaniem cieszyć. To wyjątkowy dzień, bez czerpania radości z takiego wydarzenia ciężko dobrze się zaprezentować na boisku.\nFinałowe spotkanie pucharu EFL z Southampton będzie drugą w tym sezonie wizytą Czerwonych Diabłów na Wembley. Pierwszy mecz na tym obiekcie United wygrał z Leicester City, w spotkaniu o Tarczę Wspólnoty, w sierpniu zeszłego roku.


Dezember Palast, czyli Centrum Kultury Katowice czeka na remont. A może go wyburzyć? | Dziennik Zachodni\nDezember Palast, czyli Centrum Kultury Katowice czeka na remont. A może go wyburzyć?\nJustyna Przybytek 8 lutego 2014, 13:12\nwizualizacja: Zdzisław Stanik\nPałac Grudnia to dzisiaj Centrum Kultury Katowice. Budynek czeka na gruntowny remont. Architekt gmachu z placu Sejmu Śląskiego nie ma wątpliwości: budynek warto odnowić i zachować.\nGdy dziś ważą się losy przebudowy Dezember Palast, czyli budynku Centrum Kultury Katowice, sceptycy na wątpliwości mają radę najprostszą: wyburzyć. Ponad 40 lat temu wahań nie było. Na ówczesnym placu Dzierżyńskiego (dziś pl. Sejmu Śląskiego) robota paliła się w rękach. I to dosłownie.\nPodczas prac wykończeniowych w budynku wybuchł pożar. Gmach powstawał w ekspresowym tempie, z otwarciem trzeba było zdążyć na konferencję sprawozdawczo-wyborczą KW PZPR, podczas której I sekretarzem - co nie było tajemnicą - miał zostać wybrany dotychczasowy sekretarz partii - Zdzisław Grudzień. Termin ukończenia budowy był nieprzekraczalny, tymczasem taki pech. Podejrzewano sabotaż.\n- A powodem była szybkość prac. W podziemiach trwały jeszcze roboty instalacyjne, przewody wentylacyjne były izolowane styropianem, jednocześnie spawano kanały. I właśnie przy spawaniu zapalił się styropian - wspomina Zdzisław Stanik, główny projektant Dezember Palast.\nNa pytanie, czy budynek burzyć czy nie, architekt odpowiada krótko: - Wszystko można zburzyć, ale jestem przeciwny. Nie wiem, czy ktoś wie, co to znaczy wyburzyć ten budynek. Został wykonany w konstrukcji szkieletowej stalowej, o dużych rozpiętościach, to konstrukcja podatna na wszelkiego rodzaju zmiany, adaptacje, modyfikacje w zakresie funkcjonalnym i konstrukcyjnym. Wyburzenie obiektu byłoby niecelowe - tłumaczy.\nStanik przygotował już wstępną koncepcję modernizacji gmachu, ale z zewnątrz. Z nową elewacją, na której białą blachę zastąpiono powłokami siatkowymi, budowla prezentuje się naprawdę dobrze. Ale i przed laty mogła budzić uznanie.\n- Kasetony z blachy na elewacji to był prototyp na dobrą sprawę. Coś takiego widziałem na obiektach w Austrii i Niemczech. Zwróciliśmy się do Mostostalu Zabrze o przygotowanie takich kasetonów z blachy powlekanej i metodą prób i błędów nam je wykonali - wspomina Stanik.\nNowością było także wyposażenie wnętrz. - To był chyba jeden z pierwszych obiektów o takiej kubaturze w Polsce, który w całości był klimatyzowany - dopowiada. System jednak był zachodni. - A inwestor szukał oszczędności zwłaszcza przy materiałach, które trzeba było importować, urządzenia klimatyzacyjne miały być ze Szwecji i z Austrii. A wówczas obowiązywała zasada, że to, co z importu, trzeba uzasadnić, przekonać, że podobnego urządzenia nie można wykonać w Polsce. W tym celu powoływano komisje antyimportowe, które spotykały się z projektantami i każda ze stron próbowała przekonać drugą. Przy tej inwestycji powołano dwie takie komisje - wspomina.\nPlanowana przebudowa gmachu ma kosztować ok. 150 mln zł. Ile kosztowała budowa przed laty? - Nie wiem. Mnie finanse nie interesowały, ja miałem projektować i koordynować prace biur współpracujących, całodzienny nadzór na budowie. Wiem tyle, ile słyszałem. Pierwsze rozmowy o kosztach toczyły się w gabinecie kierownika wydziału ogólnego komitetu wojewódzkiego, szefem był Jerzy Sztanderski. Zapytał, ile to będzie kosztowało, a gdy usłyszał szacunki, posiniał cały i podał kwotę, którą dysponował KW, śmiesznie niską. Gdy usłyszał, że za tyle to niemożliwe, powiedział z humorem: "U nas w partii rzeczy niemożliwe załatwiamy od ręki, tylko na cuda potrzebujemy trochę czasu" - wspomina ze śmiechem Stanik. Dodaje, że faktury z budowy przepływały przez Rejonową Dyrekcję Inwestycji. - A część przez Hutę Katowice - dodaje.\nArchitekt uważa, że budynek warto zachować, choć sam fakt, że był jego autorem, przed laty prestiżu mu nie przysporzył. - Wtedy wszystko, co się robiło dla partii, było złe, ale ja byłem niespełna 30-letnim pracownikiem biura projektów (Biprohut - przyp. red.). Miałem robić, to co szef kazał. Gdybym odmówił, usłyszałbym: won z biura - tłumaczy.\nNa zbyt wielką fantazję projektant też nie mógł sobie pozwolić. Ogłoszono konkurs, do którego zaproszono trzy biura. Wskazano lokalizację oraz program, w budynku miała być sala na 1000 osób. Budynek miał się zmieścić i już, choć działka była niewielka. Stanik zaprojektował więc bryłę, której spora część wisi w powietrzu. Architekt przyznaje, że dziś budynek może budzić skrajne emocje. - Zwłaszcza wnętrzom zaszkodziła chaotyczna zabudowa - ocenia. Kontrowersje co do kosztów modernizacji uważa za nietrafione. - Mówi się, że remont ma kosztować 150 mln zł. A remont to przywrócenie budynku do stanu bezpiecznego użytkowania, według pierwotnego przeznaczenia. Z tego, co wiem, dyrekcja Centrum Kultury Katowice planuje gruntowną przebudowę, której ten budynek nie przeszedł od czasu powstania - mówi.\nCentrum Kształcenia Kadr Robotniczych\nWłaśnie tak nazywał się gmach w czasach, gdy powstawał. A dokładniej Centrum Kształcenia Ideowo-Wychowawczego Kadr Robotniczych w Katowicach. Następnie gmach był Salą Narad, a w ostatnich latach najpierw Górnośląskim Centrum Kultury, dziś Centrum Kultury Katowice.\n1200 obiadów i NOSPR w hotelu\nFunkcje gmachu nigdy do końca nie zostały wykorzystane. W budynku powstała sala narad na 1200 miejsc, hotel z 80 miejscami oraz jadalnia, w której równocześnie wydawanych miało być 1200 obiadów. Jadalni nigdy nie wykorzystano, a dziś w miejscu, gdzie powstała, mieszczą się kluby i biura. Hotel został zaadaptowany dla pomieszczeń NOSPR. Sala narad pełni obecnie funkcję głównie sali koncertowej i widowiskowej.\nModernizacja za 150 milionów złotych\nWłaścicielem budynku jest katowicki magistrat. Plan przebudowy gmachu powstał już w ubiegłym roku. Według niego należy przeprowadzić termomodernizację, wymianę elewacji i gruntowną przebudowę wnętrz. Sala koncertowa ma zostać przebudowana w scenę teatralną z funkcjami estradowymi, planowane jest stworzenie części biurowej, sali kinowej dla 40 osób, a także między innymi restauracji teatralnej i barów na każdym piętrze.\ncentrum kutury katowice\nGość 08.02.2014 23:37:03\nBUDYNEK NOWOCZESNY NIYTUZINKOWY ALE JAK KASY NIYMA TO SIE SOM ZAWALI I JESZCZE NIYBYDZIE KASY RZEBY ZABITYCH I RANNYCH I GRUZ POSPRZONTAĆ .\nza Wilusia bylo kla 08.02.2014 18:24:16\nGrudzien byl bandyta a to dzielo to pomnjk bandyty.\nrozsnądniemyśląc 08.02.2014 17:02:20\ni zrobić porządny parking wielopoziomowy, w parterze może być trochę biur i knajpa\nDeutsch-Oberschlesier 08.02.2014 15:32:32\npisze o jakimś przybytku\n. 08.02.2014 15:16:13\nnalezy go wymazac z pamieci, bo dla Slaska nic dobrego nie zrobil\nubawiony 08.02.2014 14:33:43\nTo sformułowanie o tym, jak im się robota w rękach paliła, jest śmiechu warte...Autorka mogłaby trochę doczytać faktów i podać konkretne daty. Warto napisać też o nigdy nie używanych podziemiach i tam zrobić sesję zdjęciową...a tak znowu jest tylko śmiesznie, ponieważ redakcji chyba się wydaje, że ludzie już nic nie pamiętają z tamtych czasów...\nSmog w woj. śląskim (21.10.2021). Jakie stężenie PM2.5 i PM10?\nKoronawirus na Śląsku. 288 nowych zakażeń to rekord. W całej Polsce zakażonych jest 5592 osoby


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: cd4093 - Smar\n- Opowiadanie: cd4093 - Smar\nmężczyzna, 33 lata | 13.05.15, g. 22:08 | znaki: 53696\nW kolejce: Lycoris.Caldwelli, rooms\nPrzeczytali: Finkla, regulatorzy, śniąca, AlexFagus, piotrwyra\nPóźnym wieczorem na pustawym parkingu agencji CSIRO w Darwin zatrzymała się granatowa toyota corolla. Miała już swoje lata, ale suchy australijski klimat uchronił ją przed atakiem korozji. Z auta wysiadł mężczyzna, również w słusznym wieku, na oko około pięćdziesięciu lat. Pod pachą trzymał skórzaną teczkę. Zamknął samochód i powolnym krokiem udał się w stronę jednego z budynków. Starte półbuty chrzęściły na żwirze, gdy szedł, powłócząc nogami. Po chwili odgłos kroków zdublował się.\n– Dobry wieczór, panie profesorze! – zawołał młody, elegancki brunet. Szyty na miarę garnitur i błyszczące nawet w świetle latarni lakierki dziwnie kontrastowały z tutejszym otoczeniem: sucholubnymi trawami, gęstwiną drzew i prostą wiatą, pod którą stały pickupy pełne klatek dla zwierząt. Gdy zdjął ciemne okulary i zmrużył oczy, w kącikach pojawiły się kurze łapki. Nadawało to jego twarzy sympatyczny wygląd. Może był to jeden z powodów, dla których był tak dobry w swoim fachu – na ogół po prostu zjednywał sobie ludzi. Do gróźb przechodził w ostateczności.\n– Dobry wieczór, Thomasie. – Profesor odpowiedział zmęczonym i niekryjącym niechęci głosem. – Dziękuję, że zgodziłeś się tu spotkać. Mam dużo zaległej pracy i nie miałem możliwości lecieć na drugi koniec kontynentu. Nie rozumiem, czemu nie mogliśmy załatwić tego telefonicznie?\nTeczkę ściskał mocno za pazuchą, lekko drżąc, mimo że wieczór nie był chłodny.\n– Sprawa jest bardzo delikatna i ważna, a taka mała podróż to dla mnie żaden problem – odpowiedział mężczyzna z uśmiechem, chowając okulary do kieszeni marynarki. – Zresztą lubię Darwin – dodał nonszalancko. – W Canberze panuje wieczny chaos i niepokój, a tutaj nawet pośpiech przybiera postać niczym nieskrępowanej prowizorki. Przejdźmy jednak do rzeczy. – Zmarszczył lekko brwi i przestał się uśmiechać. – Czy możemy na chwilę usiąść? – wskazał ławkę pod drzewem.\n– Oczywiście – zgodził się profesor. – O co chodzi?\nThomas usiadł na skraju ławki, pokrytej łuszczącą się farbą, i familiarnie nachylił się w stronę profesora.\n– Jak nadmieniłem, rzecz jest dosyć drażliwa, ale dla nas priorytetowa. Tylko dlatego pozwoliłem sobie zawracać panu głowę. W tej sytuacji…\n– W tej sytuacji – przerwał mu profesor, nerwowo poprawiając okulary – wszystko, co pozwala mi zapomnieć o ostatnich wydarzeniach, przyjmuję jak wybawienie. Dlatego jestem tu teraz, choć koledzy i przełożeni chcieli mnie wysłać na urlop. Człowiek może udźwignąć wiele, o ile tylko pozwoli sobie na zwrócenie uwagi w odpowiednią stronę. Jeżeli przyjechałeś tutaj rozmawiać o – rozejrzał się dookoła i trochę ściszył głos – projekcie dla TYCHO, przekaż Edwardowi, że uważam sprawę za zakończoną. – Tu zrobił ręką gest wskazujący, że odcina się od wszystkiego i podniósł się z ławki. – Nie mieszajcie mnie więcej do tego. Zbyt wiele straciłem.\n– Przykro mi, ale obawiam się, że sprawa, z którą przyjechałem, musi zostać przez nas przedyskutowana tu i teraz, choć wedle pańskiego błędnego mniemania jest jakoś związana ze śmiercią pana córki.\nThomas rozparł się na ławce i porzucił pozory przyjaźni. Teraz jego twarz emanowała wyrachowaniem.\n– Jakoś związana? Jak pan śmie! – Profesor wstał, ściskając teczkę, aż skóra na kostkach dłoni pobielała. – Ty też jesteś w to umoczony, prawda?! Raport Kesingtona daje dużo do myślenia – rzucił z przekąsem. – Gdybym tylko miał jasny dowód, wiedzieliby już o tym wszyscy! Jeżeli władze agencji były świadome tego, co się działo, zniszczę was!\n– Więc tak wygląda pana odcinanie się od wszystkiego? – Thomas uśmiechnął się, złapał go stanowczo za przedramię i posadził z powrotem, po czym nerwowo wycedził przez zęby – Nikogo pan nie zniszczy! Po pierwsze złamał pan wszystkie przepisy wewnętrzne fundacji, wprowadzając córkę do komory. Po drugie Kesington jest alkoholikiem, którego pseudoteologiczne rojenia popchnęły do nadinterpretacji wyników badań. Po trzecie pan nic nie ma, panie profesorze. Słyszy pan? Nic pan nie ma. Nawet własnej żonie nie ma pan odwagi powiedzieć o swoich podejrzeniach. Myślę, że to nie poczucie winy pana przed tym powstrzymuje, ale właśnie brak pewności. Ślęczy pan nocami nad wynikami badań, ale bez efektu, na który pan liczy.\nProfesor zbladł, a za chwilę na powrót poczerwieniał ze złości.\n– Co do Jeremy’ego to obaj wiemy, jak wyglądała jego praca przy smarze. – Z trudem wyszarpnął ramię z żelaznego uścisku. – Zarząd przyklaskiwał badaniom Kesingtona, dopóki wpasowywały się w plany komercjalizacji odkryć. Gdy tylko wyniki stały się niewygodne, Jeremy został uznany za alkoholika i szarlatana. Powszechnie wiadomo, że lubił wypić, ale wszyscy, którzy mieli okazję poznać go bliżej, jednogłośnie utrzymują, że jego pierwszą i największą świętością były zawsze fakty – zaznaczył dobitnie ostatnie słowo, jak gdyby chciał dać Thomasowi coś do zrozumienia. – Zresztą jego zniknięcie jest samo w sobie dowodem, że trafił na coś wyjątkowo niewygodnego dla TYCHO.\n– Proszę wybaczyć moją śmiałość, profesorze, ale nie jest pan obiektywny ze względu na dręczące pana wyrzuty sumienia – Thomas na powrót stał się spokojny. – Oskarża się pan o to, że wprowadził córkę do eksperymentalnego i niedopracowanego urządzenia, wiedząc, że – tu przyznaję panu rację – stanowiło ono potencjalne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Koniec końców okazało się, że po pewnych zmianach czynnik aktywny jest całkowicie bezpieczny, ale nawet przed nimi nie mógł być przyczyną nowotworu. Drobne zawroty głowy, nudności, bardzo rzadko niewielkie zaburzenia perfuzji płata skroniowego – to się zdarzało – ale przecież nie rak, bo niby jaka miałaby być jego patogeneza? – Mężczyzna triumfował, ale pozwolił sobie tylko na chłodny uśmiech. Skupione spojrzenie utkwił w oczach profesora.\n– Co do zniknięcia Kesingtona – kontynuował – to wyjaśnienie jest proste. W związku ze złym stanem zdrowia pana Jeremy’ego, zarówno pod względem psychicznym, jak i fizycznym, zaproponowaliśmy mu wcześniejszą emeryturę na specjalnych warunkach, możliwych dzięki naszemu funduszowi socjalnemu. Widzę, że być może w pana przypadku, panie profesorze, również moglibyśmy porozmawiać o takim rozwiązaniu?\nStarszy mężczyzna kalkulował dłuższą chwilę. Co może ugrać? Przede wszystkim, ile czasu na znalezienie dowodów, zanim zorientują się, że nic go nie zatrzyma? Mógłby udać, że jednak woli się poddać, ale miał już na to za słabe nerwy. Zmienił się, upodobnił do porywczego Jeremy’ego. Jednakże Jeremy poszedł na ugodę. Zdradził.\n– Nigdy w życiu! – Wydusił z siebie. – Zresztą róbcie, co chcecie, byle beze mnie. Odcięliście mnie od większości stanowisk laboratoryjnych, baz danych i archiwów. Mam uprawnienia w randze stażysty, ale wiedzcie, że nie spocznę, dopóki nie zweryfikuję wszystkiego; a jeżeli znajdę cokolwiek, choćby najmniejszy zarzut pod waszym adresem, rzucę na szalę całą moją reputację! Na szczęście mam jeszcze pewne koneksje i możliwości – wskazał głową budynek CSIRO – a przede wszystkim determinację, by pozbawić was jakichkolwiek dochodów z tytułu smaru!\n– Niech pan nam nie grozi. Chylę czoła przed pana wiekiem, niemniej obaj zdajemy sobie sprawę, że niesie on ze sobą pewne ryzyka. Nadmiar pracy w połączeniu ze słabą kondycją psychiczną może być przyczynkiem do zawału. Sam pan rozumie, panie profesorze, że opcja wcześniejszej emerytury mogłaby rozwiązać wiele problemów. Pańskich problemów, gdyż my nie mamy żadnych. Fundacja jest na prostej drodze do wdrożenia komercyjnej wersji komory i byłoby nieostrożną i pochopną decyzją sabotować to przedsięwzięcie.\n– Pan śmie mi grozić? Niechże pan nie będzie śmieszny! Widziałem szpik mojej córki, widziałem degenerację jej komórek macierzystych. Umierała na moich rękach, powstrzymując się od zrobienia mi choćby najmniejszego wyrzutu. Tak, ponoszę winę za jej śmierć, ale nakłada to na mnie zobowiązanie, by powstrzymać wprowadzenie tego eksperymentu na rynek, gdyż mamy zbyt małą wiedzę, by przewidzieć wszystkie jego skutki.\n– To tylko pana zdanie, profesorze. Nie będę pana przekonywał, bo mam wrażenie, że z obu stron sprawy zaszły za daleko. Oto moja wizytówka, proszę zadzwonić, gdyby pan zdążył zmienić zdanie.\n– Zdążył przed czym? Pan mi grozi? Uprzedzam, że jeżeli coś mi się stanie…\n– Och, panie profesorze, przecież znamy się nie od dziś. Wie pan, że TYCHO czerpie z CSIRO pełnymi garściami, ale nie chodzi tylko o odkrycia naukowe, ale o coś więcej. O… upór. Nieprzejednane dążenie do celu. Wie pan, co się stało, gdy plaga królików zagroziła naszym pastwiskom w latach pięćdziesiątych? Króliki próbowano zagazowywać, wysadzać nory dynamitem i wykładać trutkę, ale to są metody barbarzyńskie, prostackie, prymitywne. Wirus sprowadzony z Urugwaju rozwiązał problem skutecznie i na długie lata. W zgodzie z naturą – organizm przeciwko organizmowi. Bo natura zawsze staje po stronie tego, kto chce z nią współdziałać. A teraz, pan wybaczy, żegnam.\nThomas wstał i odszedł, nie oglądając się za siebie. Profesor zaś chwycił teczkę i ruszył w kierunku budynku. „Każdy z nas musi robić swoje”, pomyślał i to go uspokoiło. Nie bał się, bo od śmierci córki zdolny był tylko do odczuwania wściekłości.\nRobert wrócił z pracy późnym popołudniem.\n– Cześć – rzucił do matki, siedzącej przed telewizorem.\n– Uhm, cześć – usłyszał w odpowiedzi.\nZrzucił torbę z ramienia i zostawił ją w przedpokoju. W kuchni od razu zabrał się do przygotowywania obiadu.\n– Jesteś głodna, mamo? – zapytał, podsmażając mięso.\n– Uhm, możesz mi przynieść, gdy skończysz – odpowiedziała. – Idiota, kretyn jeden – wymamrotała po chwili.\n– Jak ten idiota mógł zostawić Margaret dla Jasmine? Czy on jest ślepy? – zapytała retorycznie.\nRobert skończył gotować obiad i postawił talerz przed matką, wkładając jej widelec w dłoń.\n– Smacznego, mamo – dotknął jej policzka, ale była zbyt głęboko zatopiona w świecie swojego serialu. Dziś i tak udało mu się zamienić z nią wyjątkowo wiele słów. Upewnił się, że zaczęła jeść i usiadł obok.\n– Dziś dołączył do naszego zespołu nowy kolega, Hindus. Ma taki zabawny akcent… ale to równy gość. Miał już kilka fajnych pomysłów – zaczął opowiadać o swoim dniu. Robił to prawie codziennie – opowiadał, kto w pracy zrobił coś zabawnego, kogo spotkał w autobusie, jak jest pogoda. Często miał wrażenie, jakby stał nad grobem i opowiadał o sprawach, które zmarłego już tak naprawdę nie dotyczą.\nNie jest dobrze, gdy rodzice grzebią swoje dziecko, ale równie trudne jest, gdy drugie musi nieść za rodzica ciężar śmierci rodzeństwa. Robert nie raz zadawał sobie pytanie, czy jest w jakiś sposób winien. Winien tego, że żyje lub tego, że Arleta umarła. Nawet śmierć ojca przypisywał sobie, choć nigdy nie mógł na to znaleźć racjonalnego uzasadnienia. To było podświadome przeczucie, mówiące, że coś przeoczył, coś zaniedbał. A może po prostu chodziło o jego zazdrość? O to, że gdy jego rodzona siostra odnosiła największy sukces w swoim życiu, a zarazem zaczynała umierać, trawiona przez raka, on miał ochotę ją zabić. Nie ze względu na projekt teatru waszyngtońskiego – jej arcydzieła. Chodziło o coś znacznie więcej, o czas, jaki zaczął poświęcać jej ojciec, gdy przyznała się przed rodzicami, że nie jest w stanie poradzić sobie z zadaniem powierzonym jej po awansie. Została asystentką głównego architekta nowego teatru w Waszyngtonie, ale projekt przerastał ją zarówno pod względem inżynieryjnym, jak i artystycznym. Główny architekt był już bliski emerytury i dał Arlecie jasno do zrozumienia, że może zagrać pierwsze skrzypce. Była to dla niej ogromna szansa, która przeciekała jej przez palce.\nOjciec postawił sobie za cel pomóc córce i stanął na głowie, by go osiągnąć. Wziął bezpłatny urlop i na początek zniknął z Arletą na tydzień. Polecieli na południe kontynentu obejrzeć Sydney Opera House i One Central Park. Dla Roberta ojciec z trudem potrafił znaleźć czas, by wybrać się na piwo. Chłopak nie rozumiał wtedy, czy ojciec miał go za gówniarza, czy Arleta po prostu bardziej zasługiwała na uwagę.\nPo powrocie rysowała jak szalona. Spędzała całe dnie z rapidografem, mając ręce czarne od tuszu, a nocami ślęczała przy AutoCADzie. Wtedy to Robert, starając się jej dorównać, porzucił marzenia o pisaniu gier i zainteresował się VHDL-em i układami logicznymi do analizy DNA. Niestety, nie miał szans konkurować z siostrą tworzącą projekt, który za kilka lat miał zaowocować nagrodą Pritzkera, pierwszą nadaną pośmiertnie.\nGdy skończyli jeść, zaniósł talerze i sztućce do zmywarki. Wtedy rozległo się pukanie. Podszedł do drzwi i przywitał go pocałunek Annette. Zanurzył dłoń we włosach dziewczyny i przycisnął jej twarz do swojej. Odurzył go zapach szamponu. Nie rozumiał, dlaczego tyle wagi przywiązuje się do kobiecych perfum, zaniedbując zapach szamponu. Czyżby słowo „szampon” nie brzmiało wystarczająco romantycznie?\n– Cześć, Bobby – uśmiechnęła się.\n– Cześć, Annette. Jesteś w znakomitym humorze!\n– Och, tak, mamy taki ładny dzień, grzech się nie uśmiechać. Dzień dobry, pani Hohentoch – przywitała się z matką.\n– Dzień dobry, Annette – odpowiedziała, nie odwracając się, ale i Robert, i Annette wiedzieli, że jej twarz na chwilę rozjaśnił uśmiech. Między tymi dwiema kobietami, nawiązała się jakaś dziwna więź, która niezmiernie cieszyła Roberta. Może dlatego, że dawniej matka była do jego ukochanej tak bardzo podobna – pełna życia, pomysłów i spragniona kontaktu z ludźmi.\n– Nalej mi, proszę, soku – zwróciła się dziewczyna do Roberta, gdy usiadła przy kuchennym barku.\n– Już się robi. Może być pomarańczowy? Jasne, że może, przecież go uwielbiasz – zreflektował się, co Annette doceniła szczerym uśmiechem.\n– Jest jeszcze jeden powód, dla którego ten dzień jest taki udany. Bea zaprosiła nas na urodzinową imprezę, a to, po pierwsze oznacza, że nie jest już na mnie zła, po drugie, że zjemy pyszną pizzę jej mamy. Brzmi nieźle, prawda?\n– Och tak, zwłaszcza to drugie – przechwycił pomarańczę, która poleciała w stronę jego twarzy.\n– Prostak – wycedziła przez zęby w udawanym gniewie. – A co u ciebie w pracy?\n– W porządku, mamy nowego kolegę w zespole. Tylko z moim projektem gorzej, bo utknąłem w miejscu.\n– Pewnie przydałby ci się ten cały, jak to się nazywa… TransBrain?\n– Nie marzę o pracy w komorze, chociaż dziś dałbym za nią wiele. Pewnie oszczędziłbym tydzień albo miesiąc pracy.\n– Przecież oboje wiemy, że jesteś świetny w tym, co robisz.\n– W komorze byłbym jeszcze lepszy – odparł nieskromnie, badawczo przyglądając się twarzy Annette.\n– Nie złapiesz mnie na takie słówka. Lecę do domu. Spotkamy się wieczorem.\nZe spotkania u Bei Robert wrócił późną nocą. Zajrzał do matki. Spała w swojej sypialni przed włączonym telewizorem. Poszedł na górę, rozebrał się i również położył spać.\nObudził się cztery godziny później, z trudem łapiąc oddech, roztrzęsiony ze strachu. Znów śnił ten sam koszmar. Zaczynał się od tego, że staje rano przed lustrem, by się ogolić. Zanim odkręca kran, słyszy kapanie. Patrzy pod nogi i widzi tam kałużę krwi. Czuje, jak spływa ona po plecach, pośladkach i nogach. Zdziera z siebie t-shirt i bokserki i przerażony odwraca się do lustra. Przez ramię widzi, jak w miejscu kręgosłupa wyziera z jego ciała krwawiąca szpara. Bieleją w niej zęby i kłębią kołtuny ohydnych włosów. Czuje, jak jego ciało pęka na pół, targane torsjami, rzuca się więc do sedesu, wymiotując zębami, włosami i skórą. W tym momencie budzi się, krztusząc się śliną.\nSięgnął do lampki na komodzie i zapalił światło. Usiadł na krawędzi łóżka i zamarł na długą chwilę. W końcu cały strach przeszedł, pozostawiając po sobie tylko wściekłość i zmęczenie nawracającym koszmarem. Nie mógł się od niego uwolnić. Za każdym razem przerażał go tak samo, mimo że wiedział, skąd się bierze i co oznacza.\nPoszedł do łazienki i rozebrał się. Chciał odwrócić się do lustra, by obejrzeć plecy, ale zacisnął zęby, tłumacząc sobie, że to niedorzeczne. Wszedł pod prysznic i odkręcił gorącą wodę.\nArleta zmarła na potworniaka jajnika. To nowotwór, rozwijający się z komórek macierzystych i gamet. Na ogół nie jest szczególnie niebezpieczny, ale wyróżnia się tym, że namnażające się bez opamiętania komórki macierzyste potrafią obierać różne kierunki rozwoju. Często kształtują się z nich komórki szkliwa, różnego rodzaju nabłonków i gruczołów. Wewnątrz ciała chorego można wtedy znaleźć w pełni ukształtowane zęby czy włosy. Potworniaki są bardzo atrakcyjne z naukowego punktu widzenia, gdyż dostarczają dużo informacji na temat rozwoju komórek macierzystych i z tego powodu często stanowią obiekt badań biologów.\nSny męczyły Roberta od śmierci ojca, gdy uświadomił sobie, że jego siostra zmarła na okropną chorobę w najlepszym okresie swojego życia, a on cieszył się z tego, licząc na to, że teraz na niego przeniesie się zainteresowanie ojca. Ojciec jednak nie zdążył spędzić ani chwili z Robertem. Od śmierci Arlety do niespodziewanego zawału zakończonego własną śmiercią zajmował się tylko obsesyjnym badaniem przyczyn śmierci córki.\nByć może zapoczątkował utratę zmysłów matki, gdy zdecydował o sekcji zwłok Arlety. Matka była przeciwna, podejrzewając, że ojciec jest zainteresowany naukowym badaniem zwłok, że na potworniaku Arlety chce budować własną karierę. Było to okrutne podejrzenie i zazdrość o siostrę utwierdziła Roberta w przekonaniu, że ojciec nie byłby zdolny do takiego czynu, że kierowało nim dziwne przekonanie, że ktoś lub coś mogło być odpowiedzialne za śmierć ukochanej córki.\nWoda spływała po twarzy i torsie. Odchylił głowę do tyłu, by zalała całą twarz i odcięła go od wszystkiego. Zapadł się w ciepły strumień, a on wypełnił mu usta. Zakręcił kurek i wypluł wodę. Gdy się ubrał, wyjrzał przez okno. Słońce wschodziło, zaczerwieniając ostro niebo. Nie było już sensu kłaść się z powrotem do łóżka. Koszmar mógł wrócić, zresztą, ku własnemu zdziwieniu, czuł się wyspany.\nUsiadł do biurka i bezwiednie włączył komputer. Gdy system się załadował, kliknął ikonę przeglądarki internetowej. Siedząc przed prawie pustym ekranem z logo wyszukiwarki i polem do wprowadzenia zapytania czuł się jak pisarz, który siedzi przed białym oknem procesora tekstu. Wszystko było możliwe, wszystkie ścieżki otwarte. Mógł dotrzeć gdziekolwiek. Efekt wędrówki zależał od tego, jak zabrzmi pierwsza fraza i jakich później dokona wyborów. Tylko że tu było prościej, wystarczyło klikać od strony do strony.\nWpisał: „transbrain”. Na pierwszym miejscu, zaraz po linkach sponsorowanych, ukazał się odnośnik do Wikipedii. Na stronie TransBrainu znalazł marketingowy bełkot oraz achy i ochy, sugerujące, jakoby TransBrain miał odmienić oblicze ludzkości. Szybko cofnął się i wybrał Wikipedię.\nTransBrain Ltd. Jest australijską firmą dostarczającą komorę stymulującą o tej samej nazwie klientom biznesowym na terenie Związku Australijskiego. Biuro zarządu oraz siedziba operacyjna znajdują się w Adelaide. Spółka została powołana do życia w 2014 roku w celu zbadania możliwości komercyjnego zastosowania komory stymulującej działanie ludzkiego mózgu, zwiększającej zdolności myślenia zarówno konwergencyjnego, jak i dywergencyjnego. W 2016 roku pierwszy prototyp został nieodpłatnie udostępniony australijskiemu oddziałowi IBM, gdzie po sześciu miesiącach testów zyskał akredytację. Obecnie komora stymulująca używana jest w kilkunastu przedsiębiorstwach, głównie z sektora IT, poza takimi wyjątkami jak wydawnictwo Allen & Unwin.\nPrzewinął do „Zasada działania”.\nZasada działania komory stymulującej nie jest znana. Podejrzewa się, że może być to rodzaj magnetycznej stymulacji mózgu rTMS, nie ma jednak dowodów potwierdzających to przypuszczenie, przeciwko przemawiają zaś rozmiary pomieszczenia i brak jakichkolwiek urządzeń, które znajdowałyby się w bliskim sąsiedztwie głowy. Żadna ze znanych nieinwazyjnych metod pozwalających w podobny sposób wpływać na działanie mózgu, w szczególności tDCS ani żadna odmiana TMS, nie działa na odległości większe niż kilka centymetrów.\nPrzewinął jeszcze niżej do swojej ulubionej pozycji „Krytyka”.\nKomora TransBrain krytykowana jest przez WHO, inne organizacje nadzorujące kwestie zdrowotne oraz liczne organizacje walczące z problemem elektrosmogu. Nie jest znana, nawet w ogólnym zarysie zasada działania komory stymulacyjnej, a pracownicy, realizujący w niej zadania, podlegają licznym restrykcjom.\nSzczególnie duże kontrowersje budzi fakt, że mimo wzrastającego zainteresowania wciąż jedynym obszarem dystrybucyjnym TransBrain Ltd. jest Związek Australijski.\nAkapit „Skutki uboczne” był zadziwiająco krótki.\nNie są znane żadne poważne skutki uboczne przebywania w komorze stymulacyjnej. Okresowo mogą pojawiać się nudności, zawroty głowy i fosfeny, jednak w o wiele mniejszym stopniu niż w przypadku metod tDCS i różnych odmian TMS. Komora nie blokuje też żadnych obszarów mózgu, przyrost wydajności obejmuje cały ośrodkowy układ nerwowy. Jedynym trwałym skutkiem ubocznym, utrzymującym się od kilku dni do nawet kilku miesięcy po ustaniu ekspozycji na działanie komory jest synestezja.\nPrzez następną godzinę surfował po najróżniejszych forach, zrzeszających programistów, miłośników teorii spiskowych i domorosłych neurobiologów. Dowiedział się, że każdy pracownik, korzystający z komory, niezależnie od firmy, dla której pracuje, objęty jest obowiązkowym pakietem zdrowotnym jakiegoś mało znanego centrum medycznego. Poznał rygorystyczne testy kompetencji, jakim poddawani są pracownicy ze względu na olbrzymie koszty wprowadzenia kogokolwiek do komory. Firmy płaciły słony abonament za sam fakt posiadania urządzenia, a dodatkowo wysokie stawki za każdego pracownika.\nInternet zaczynał huczeć na temat TransBrainu. Po pierwszej, cichej fazie, gdy była to tylko nowinka, przewijająca się bez szerszego echa przez najważniejsze portale i ginąca w natłoku doniesień o nowych, superwydajnych akumulatorach do komórek, nastała druga, gdy tworzone są najbardziej cudaczne teorie, a opinie wahają się od jednej skrajności do drugiej. Tu już nie dawało się znaleźć informacji jako takiej. Należało zapoznać się ze wszystkim, co dało się znaleźć, opinie uśrednić, teorie przeanalizować, odrzucając skrajnie głupie, słowem, dokonać analizy statystycznej bezładnego zbioru informacji.\nW końcu miał dość i usiadł w kuchni, by przygotować kilka kanapek na śniadanie. Smarując chleb, wciąż myślał o tym wszystkim. „Synestezja”, to słowo świdrowało jego umysł. Wiedział, że oznacza coś ważnego, coś, co miało go doprowadzić do innej, istotnej myśli. Szynka, pomidor, ser, majonez, ketchup, synestezja. Talerz, nóż, stół, matka na górze wierci się w skrzypiącym łóżku, synestezja. Nie mógł skupić się na niczym, synestezja. W końcu wrócił z kanapką do komputera.\nSynestezja to stan, w którym bodziec jednego zmysłu wywołuje wrażenie pobudzenia innego, na przykład obraz litery wywołuje wrażenie niskiego dźwięku.\nJuż wiedział. Jakiś czas po tym, gdy Arleta wróciła z wakacji z ojcem, zauważył, że siostra nie korzysta z książki telefonicznej w komórce. Zdradziła się też z tym, że pamięta numery rejestracji samochodów wszystkich sąsiadów z ulicy. Zapytana o to, stwierdziła, że zapamiętywanie cyfr i liter jest bardzo łatwe, bo przecież każdy ich układ to jakaś charakterystyczna mieszanina kolorów. Wtedy wywołało to w nim tylko nowe ukłucie zazdrości o kolejną cudowną umiejętność Arlety. Teraz wszystkie spostrzeżenia ułożyły się w jedną całość. Arleta musiała korzystać z komory.\nZ biciem serca poszedł na piętro i wyciągnął drabinę z sufitu. Czując się jak hiena cmentarna, wdrapał się na strych i sięgnął po kartony z rzeczami Arlety. Później po kartony po ojcu. Gdy matka wstała, zszedł, usadził ją szybko przed telewizorem z kanapkami i wrócił na strych. Szukał dowodu swoich podejrzeń. W końcu znalazł dyktafon cyfrowy ojca.\nPo południu Robert odwiedził Annette.\n– Chciałbym ci coś pokazać. Sam nie wiem, co o tym myśleć.\nWyciągnął pendrive i zgrał na jej komputer wybrane notatki z dyktafonu ojca, po czym rozpoczął odtwarzanie playlisty. Annette usiadła na łóżku z kolanami pod brodą.\nA. ma nudności, ale nie przeszkadzają jej w pracy. Czuje się dobrze i robi postępy.\nPoprawiono macierz przetworników. A. zauważyła różnicę. Ja jej nie odczułem, ale obawiam się, że mój mózg ma po prostu znacznie mniejszą sprawność.\nA. obserwuje objawy synestezji liczbowo-kolorowej. Nudności ustąpiły całkowicie i nie pojawiają się od pięciu dni.\nA. pół serio mówi, że J. może mieć rację, że Sagittarius to głos Boga. Żartuje, że to, co się z nią dzieje, to błogosławieństwo iskrą bożą. Nie bawią mnie te religijne konotacje, ale w testach IQ A. zwiększyła poziom ze 125 do 160. W ciągu czterech…, nie, trzech tygodni.\nTkanka patologiczna miejscami typowa dla potworniaka, w dużej mierze jednak atypowa w ogóle dla ludzkiego organizmu. Zauważyłem bardzo dużą zawartość PNA, co pokrywa się z przewidywaniami J. Należałoby sprawdzić, czy PNA łączy się w bardziej złożone struktury lub występuje w koacerwatach, co mogłoby potwierdzić hipotezę genesis.\nNiewątpliwie promieniowanie Sagittariusa wywołało u A. uszkodzenie gamet. Widoczne efekty pokrywają się z tym, co obserwowaliśmy u zwierząt w komorze.\nByło tego znacznie więcej, a Annette nie odezwała się ani słowem przez cały czas, gdy Robert odtwarzał jej wybrane fragmenty notatek ojca, włącznie z ostatnimi, na których głos pana Hohentocha łamał się co chwilę. Tak skupionej Annette nie widział jeszcze nigdy. Pod koniec odtwarzanego materiału pobladła i, gdy Robert wcisnął „Stop”, zapytała cichym głosem:\n– Co twój ojciec zrobił Arlecie?\n– Pamiętasz, jak wczoraj rozmawialiśmy o TransBrainie? Połączyłem kilka faktów i nabrałem podejrzeń. Odnalazłem na strychu dyktafon ojca. Słuchałem tego cały ranek. Oni eksperymentowali z jakimś prototypem TransBrainu. Nazwa nigdzie nie pada, ale trudno mieć jakiekolwiek wątpliwości.\n– I TrainsBrain ją zabił? – Przełknęła ślinę.\n– Tak myślę. Skutkiem ubocznym były albo wciąż są jakieś zmiany w komórkach macierzystych. TransBrain wywołuje raka.\n– A te Sagittariusy, genesis i cała reszta, o co w tym chodzi?\n– Nie wiem, Annette – westchnął i wzruszył ramionami. – Nie zdążyłem jeszcze na dobre przeczesać Sieci. Na temat Sagittariusa, czyli zodiakalnego Strzelca, znalazłem sporo, ale nie widziałem żadnych powiązań z TransBrainem; ani w gwiazdozbiorze, ani w zodiaku. Dopiero to dało mi do myślenia. – Pokazał jej w Internecie zdjęcie z teleskopu. Przedstawiało kolorową mgławicę na tle nieba gęsto usianego gwiazdami.\n– To Sagittarius A w gwiazdozbiorze Strzelca. Składa się z Sagittariusa Wschodniego, czyli mgławicy pozostałej po wybuchu supernowej i Sagittariusa Zachodniego, który przypomina trójramienną spiralę. W jego centrum znajduje się tajemniczy obiekt, nazywany Sagittariusem A*. Jest to prawdopodobnie gigantyczna czarna dziura. Znajduje się ona w centrum naszej Galaktyki i pożera okoliczne gwiazdy. Każde takie wchłonięcie kończy się emisją potężnego impulsu rentgenowskiego, który jest obserwowany na Ziemi każdego dnia.\n– Myślisz, że komora mogła wykorzystywać to promieniowanie?\n– Wątpię. Z tego, co czytałem w Sieci, wynika, że próbowano badać komorę pod tym kątem i nic nie stwierdzono – tłumaczył zrezygnowany. – Zresztą do wykrycia promieniowania X wystarczy klisza światłoczuła. Może było to coś podobnego, co też może powodować raka?\nAnnette zasępiła się i nie odzywała przez dłuższą chwilę. W końcu usiadła wyprostowana.\n– Wygląda na to, że twój ojciec odkrył jakieś olbrzymie oszustwo. Prawdopodobnie znalazł też winnych śmierci Arlety.\n– Zabiło ją to, czego jej tak bardzo zazdrościłem.\n– Pomoc ojca – odparł łamiącym się głosem. Teraz z kolei on zamilkł. Annette chciała go dotknąć, ale zatrzymała rękę w pół drogi, widząc, że drgnął nerwowo. Bała się go urazić. Robert często zgrywał bohatera, ale Arleta wiedziała, że przykrywa tym tylko olbrzymi brak pewności siebie i poczucie winy.\n– Słuchaj, rozmawiałem z mamą – wyrzucił w końcu z siebie, nabrawszy haust powietrza. – Starałem się wypytać ją delikatnie o Sagittariusa i parę innych pojęć z dyktafonu, ale bez skutku. Tylko gdy zapytałem o J., ożywiła się, a za chwilę wybuchła wściekłością. „Jeremy” – krzyczała – „Jeremy Kesington, niech będzie przeklęty ten pomiot szatana. Kto wie, co on sprowadził na ziemię, kto wie?! Wmieszał w to wszystko Marka. To jego wina! To jego wina!”. Powtarzała to bez końca. Uspokajałem ją pół godziny.\n– Znaleźć tego człowieka – odparł bez wahania.\n– Wobec tego najpierw my musimy znaleźć dobrego detektywa – w oczach Annette zapaliła się iskra, która zawsze sprowadzała na Roberta jakieś kłopoty.\n– Nie chciałbym cię w to wciągać… – rzucił bez przekonania.\n– Zamknij się i pomóż mi – odparła, siedząc już przy komputerze.\nDom Kesingtona, a raczej coś, co na dom ostatkiem sił pozowało, stał na drewnianej platformie pośrodku pustynnego i kamienistego odludzia. Miałby nawet swój urok, pomyślała Annette, gdyby zadbać, chociaż o dach. Do domu jechało się krętą drogą, miejscami tak wąską, że Land Rover pożyczony przez Roberta od kolegi, ocierał się co chwila o sucholubne zarośla, a kilka razy zaliczył skałki, zdradziecko czyhające na ostrych łukach. Za ostatnim z tych zakrętów niespodziewanie wyrastał dom, stanowiący rozczarowujące zwieńczenie monotonnej drogi przez pustynne piekło.\nMiał kształt litery „L”, której krótsze ramię zaginało się do tyłu. Wzdłuż dłuższego poprowadzono werandę, która nie była niczym więcej, jak sześcioma filarami podtrzymującymi przedłużenie zardzewiałego dachu z blachy falistej. Zmurszałe ściany tak samo, jak dach, były powyginane to w tę, to w tamtą stronę i przywodziły na myśl wijącego się pustynnego węża. Nie wyglądało to na miejsce zamieszkania dobrze opłacanego emeryta.\nRobert wysiadł i obejrzał bok samochodu. Dwie rysy ciągnęły się przez całą długość wozu. Trzasnął drzwiami ze złością.\n– Co za gówno! – rzucił wściekły. Annette również wysiadła i przyjrzała się uszkodzeniom.\n– Nie martw się, to dodaje mu męskości – pocieszyła go i ruszyła w kierunku domu.\n– Jim może mieć inne zdanie – westchnął.\nNa progu przywitała ich starsza kobieta w fartuchu, z zakasanymi rękawami błękitnej koszuli w kwiaty. Na oko miała około sześćdziesięciu lat. Ręce miała po łokcie przyprószone mąką. Biała od mąki była też lufa sztucera, który wycelowała w gości.\n– Czego? – zapytała, mrużąc oczy i lustrując Annette i Roberta.\n– Szukamy Jeremy’ego Kesingtona – odpowiedział Robert.\n– Nie ma tu nikogo takiego – rzuciła twardo.\n– Czy moglibyśmy przynajmniej napić się wody? – zapytała niewinnym głosem Annette. – Widocznie zgubiliśmy drogę, a skończyła się nam woda. Za godzinę zostaną z nas suche wióry.\n– Nie macie klimatyzacji w tym swoim aucie? – kobieta zmarszczyła brwi i po chwili wahania uległa. – No wejdźcie, przecież was tu tak nie zastrzelę i nie zakopię w tym piachu – uśmiechnęła się lekko i zabezpieczyła sztucer. – Jeżeli zaczekacie dziesięć minut, zdążycie zjeść kawałek placka.\nAnnette uśmiechnęła się zwycięsko, ale Robert był pełen złych przeczuć. Miejsce, gdzie wita cię lufa wycelowana w głowę, należy traktować z dużą dozą sceptycyzmu, niezależnie od liczby zaproponowanych placków. Tym bardziej, jeżeli miejsce to wskazał ci nadużywający alkoholu prywatny detektyw, który próbował odnaleźć zdziwaczałego przyjaciela twojego zmarłego ojca.\nWnętrze domu wywierało korzystniejsze wrażenie niż to, co widziało się z podwórza. W środku nie było może przytulnie, ale znać było kobiecą rękę, szczególnie w kuchni, gdzie gospodyni rozłożyła na stole zastawę przyozdobioną ornamentem z różyczek.\n– Siadajcie, zjecie coś przed dalszą podróżą. Mam na imię Margaret i robię najlepszy placek z powidłami śliwkowymi w promieniu pięćdziesięciu mil i to nie tylko dlatego, że trudno tu o konkurencję. – Zaśmiała się jowialnie i wyciągnęła blachę z pieca.\n– To bardzo miłe z twojej strony, Margaret. Padamy ze zmęczenia. – Annette spojrzała znacząco na Roberta i po chwili milczenia kontynuowała. – Ja mam na imię Annette, a mój przyjaciel Robert.\n– Po co szukacie tego… Kansingtona? – zapytała mimochodem Margaret, krytycznym okiem oceniając swój wypiek. – Jeżeli to nie tajemnica, rzecz jasna. Nie chciałabym być wścibska.\n– Kesingtona, szukamy Jeremy’ego Kesingtona. Sprawy rodzinne – rzuciła w odpowiedzi.\n– Nie znam nikogo takiego, a przy tutejszej gęstości zaludnienia zna się wszystkich w promieniu stu mil. Choć jest to miejsce – dodała po chwili wahania – gdzie udaje się zaszyć różnym… hmm… osobowościom.\nLekko zdenerwowana zaczęła przeszukiwać stos naczyń na ociekaczu. – Och, tu jesteś – mruknęła, znalazłszy nóż, i zajęła się krojeniem placka. Annette spojrzała na Roberta i puściła do niego oko.\n– Robert, przyniósłbyś pustą butelkę? Napełnimy ją, zanim okaże się, że przy naszym roztrzepaniu, odjedziemy stąd bez kropli wody – poprosiła przyjaciela.\n– Jasne, skoczę do auta.\n– Margaret, co przed nami ukrywasz? – zapytała, gdy usłyszała piknięcie alarmu i zobaczyła przez okno, jak Robert znika we wnętrzu Land Rovera.\nKobieta nie odpowiedziała. Skończyła kroić placek, położyła po kawałku na każdym z talerzy, a resztę postawiła na środku stołu. Później nalała sobie lemoniady z pokrytej rosą karafki i usiadła.\n– Jeremy Kesington nie żyje od ośmiu miesięcy. Był moim mężczyzną od trzydziestu dwóch lat – wyrzuciła z siebie lodowatym tonem. – Kim jesteś i czego chcesz?\n– Czy znasz nazwisko Marka Hohentocha? – odpowiedziała Annette, którą trudno było zbić z tropu.\n– Chyba nie przesadzę, jeżeli powiem, że był to najlepszy przyjaciel mojego Jeremy’ego, choć ich drogi w pewnym momencie rozeszły się na zawsze.\n– Mark był ojcem Roberta.\nAnnette utkwiła wzrok w Margaret, próbując odgadnąć, co jeszcze może ukrywać ta kobieta. Margaret nie spieszyła się jednak z odpowiedzią.\n– Tak, rzeczywiście – powiedziała Margaret z nostalgią, wyglądając przez okno, gdzie Robert udawał, że szuka wciąż butelki w samochodzie. – Jest do niego podobny, choć chyba bardziej przypomina matkę. Niestety, Julliet miałam okazję widzieć tylko raz. – Nałożyła sobie kawałek placka i bezwiednie go ugryzła. – Więc wieści o śmierci Marka były prawdziwe? Czy wasza wizyta ma z tym związek?\n– Nie – zaprzeczyła Arleta, choć nie była już pewna, jak dalece te dwie tragedie są ze sobą połączone. – Chodzi o śmierć siostry Roberta, Arlety i o to, co mogło być jej przyczyną.\n– Myślę, że mogę mieć wam wiele do opowiedzenia. Musicie mi jednak wyjaśnić, co już wiecie.\nArleta podeszła do okna, zawołać chłopaka, ale w pół drogi odwróciła się do gospodyni.\n– Czy możemy to nagrać? Mamy przypadkiem w bagażniku kamerę, którą często zabieramy na imprezy do znajomych.\n– Przypadkiem? – Margaret uśmiechnęła się kwaśno. – Nie, nie tłumacz się – stanowczym ruchem dłoni zabroniła Arlecie brnąć w kłamstwa. – Niech tak będzie. Skoro zdecydowałam się to wszystko opowiedzieć, niech ma to szansę dotrzeć do kogoś więcej. Zbyt długo milczałam.\nRobert i Annette wybrali się ponownie do Margaret następnego dnia wczesnym rankiem, gdy słońce dopiero wstawało pomarańczową zorzą nad horyzontem, przyćmiewając kolejne gwiazdy. Po tym, co usłyszeli i zobaczyli, nie odzywali się do siebie. Nie wiedzieli, jak można by skomentować rewelacje kobiety. Życie Roberta wywróciło się do góry nogami, a tym samym przeorganizowaniu uległa część świata Annette. Lada dzień mogło się okazać, że przewartościują też życie miliardów ludzi na ziemi. Jeden prosty, choć drogi, eksperyment zostanie powtórzony w co najmniej kilkudziesięciu miejscach na świecie. I już nic nie będzie takie same. Hipotezę Darwina potwierdzały poszlaki, Jeremy miał jednak na obronę swojej teorii jasny, empiryczny dowód. Przewrót dokona się gwałtownie. Zbyt gwałtownie.\nRobert miał wątpliwości co do tego, co powinni uczynić. Rozmyślanie o tym przyprawiło go o ból głowy i w końcu włączył radio, by złamać monotonną ciszę. Muzyka jednak rozluźniła go zbyt mocno i wkrótce zaczął robić się senny. Kawa, którą zabrali w termosie, nie pomagała. Po kilkunastu minutach zaczął przysypiać za kierownicą. Annette nie miała jeszcze prawa jazdy, zresztą od dłuższej chwili też spała.\nChciał zatrzymać się i przewietrzyć, ale nie mógł oderwać się od kierownicy. Czuł się dziwnie jak nigdy dotąd. Przypomniał sobie, że tym razem nie wziął kamery. Została wraz z nagraniem z poprzedniego dnia na biurku w domu. Zaklął w duchu i otworzył na chwilę szerzej oczy. Gniew na własne roztargnienie szybko jednak minął i odegnana przez niego senność powróciła. Wreszcie zasnął.\nObudziła go eksplozja poduszki powietrznej. Zapadł się w nią twarzą, a za chwilę uderzył czubkiem głowy w podsufitkę. Ból ogłuszył go, ale nie odebrał przytomności. Wręcz przeciwnie, wszystko stawało się coraz wyraźniejsze. Spojrzał kątem oka na Annette. Jej głowa właśnie odbijała się od poduszki pasażera. Widział, jak masy mięśni mimicznych i tłuszczu wędrują pod skórą i falują. Jej barki unosiły się do góry, jakby próbowała wzruszyć ramionami. W ogóle całe ciało Annette wędrowało do góry, razem ze wszystkim, co znajdowało się w kabinie. Komórka Roberta miała za chwilę odbić się od podsufitki, ale zawisła dwa cale od niej. Wraz z telefonem zatrzymało się wszystko, włącznie z pękiem kluczy, który jeszcze chwilę temu wirował po całej kabinie.\n„To cholernie niebezpieczne, pozostawiać tak klucze”, pomyślał, ale za chwilę dotarło do niego, jak niedorzeczna to myśl, biorąc pod uwagę, że właśnie dachowali. Przyjrzał się twarzy swojej ukochanej i zobaczył, że zamarzł na niej rozbryzg krwi. Nagle zdał sobie sprawę, że zamrożony czerwony pomost ciągnie się od jego głowy. Chciał do niego sięgnąć ręką, ale nie mógł się ruszyć. Mógł to być uraz kręgosłupa, a właściwie paraliż całego ciała, bo nie był w stanie nawet mrugnąć okiem. Nie zgadzała się tylko jedna rzecz – widział wszystko dookoła, nie tylko fragment rzeczywistości przed sobą. Widział całą kabinę zalaną światłem księżyca i brzaskiem wschodzącego słońca. Pobłyskiwały w nim oczy Annette zatopione w groteskowo wykrzywionej twarzy.\n„Śnię. Leżę na stole operacyjnym, a zakręt hipokampa projektuje mi na korę mózgową ostatni zarejestrowany obraz. Moment śmierci”. Zmroziła go ta myśl. „To nieuczciwe, powinienem teraz oglądać całe moje życie. Powinno mi mignąć przed oczami, jak to się zawsze opisuje w książkach i pokazuje w filmach. Wiedziałbym, na czym stoję”.\nTkwił jednak wciąż w tym samym momencie i wpatrywał się w Annette. Nie czuł nic oprócz strachu przed śmiercią. Miał przed sobą twarz kobiety, za którą zaczynał tęsknić każdego dnia, gdy tylko się obudził, a teraz nie czuł do niej nic. Zastanawiał się, czy i ona teraz myśli o nim z taką samą obojętnością.\nPopatrzył przez przednia szybę. Widział niebo, przysłonięte lekko chmurami. Gdzieniegdzie przebijały jeszcze przez nie gwiazdy. Był wśród nich Sagittarius A. W jakimś przedziwnym sensie przyglądał się Robertowi.\nZamknął oczy, choć nie był przekonany, że jego powieki w ogóle drgnęły. Teraz zobaczył Sagittariusa A w całej okazałości. Najpierw Wschodniego – mgławicę pozostałą po wybuchu supernowej, która oddała swoje istnienie, by mogły się z niej narodzić nowe gwiazdy i pierwiastki ciężkie, dające początek biologicznemu życiu. Później wyrósł przed nim trójramienny Sagittarius A Zachodni, który pochwycił go delikatnie w swoje ramiona i pociągnął w centrum. Tam jaśniał w paśmie rentgenowskim Sagittarius A*. Zbliżając się do jego horyzontu zdarzeń, Robert poczuł, że grawitacja rozrywa go na tysiące drobnych kawałków. Zawył z bólu. Dookoła tańczyły gwiazdy, niczym zastępy aniołów, oddając Sagittariusowi A* swoją materię. Powstały w ten sposób wiatr słoneczny smagał poszatkowaną twarz Roberta. Wewnątrzgalaktyczne pasaty zderzały się ze sobą nim spadły na czarną dziurę, a powstałe w ten sposób rozbłyski plazmy rozbrzmiewały wielokolorową muzyką, którą Robert widział, słyszał i czuł na skórze. Synestezja pozwalała mu docenić ich piękno, które złagodziło ból.\nStrach przed śmiercią zyskał teraz nową, namacalną formę. Był to horyzont zdarzeń Sagittariusa A*. Spadając na niego, Robert myślał o tym, co go czeka. Czy przestanie istnieć, czy spotka tam Boga? Jeżeli rzeczywiście Bóg umieścił tutaj ten obiekt, może da się przez niego dotrzeć do Stwórcy? A może wszystko to jest tylko wybrykiem natury? Grawitacyjnym krzywym zwierciadłem, w którym zostanie uwięziony na wieczność?\nZaczął się modlić. Głęboko i żarliwie jak nigdy dotąd. Nie prosił o życie, nie prosił o unicestwienie. Tylko o to, by nie czekała go tam samotność.\nBiałe BMW zatrzymało się w miejscu, gdzie na drodze zaczynały się ślady hamowania. Wysiadł z niego mężczyzna w garniturze, przeciągnął się, zapiął marynarkę i zszedł po stoku. Zatrzymał się przed wrakiem i obejrzał dookoła. Zajrzał do środka. Ściągnął rękawiczkę i sprawdził tętno obu ofiar. Wyciągnął telefon i wybrał numer.\n– Młodzi bezpieczni. Sprawdzę kabinę i bagażnik, czy nie został jakiś sprzęt i jadę uporać się z M. Tak, wiem, sprawę trzeba rozwiązać ostatecznie, delikatne półśrodki nie zatrą wszystkiego. Stara H.? Jest nieszkodliwa, ale później upewnię się, że też nie sprawi jakiejś niespodzianki.\nPrzetrząsnąwszy wnętrze auta, wrócił na górę i pojechał w kierunku domu na pustyni. Wcześniej aktywował immunoimplant Margaret. Zastanie ją martwą, nie będzie więc musiał obawiać się sztucera. Pozostanie tylko zrównać z ziemią dom i ukryte pod nim laboratorium. Pomoże mu w tym ładunek czystego semteksu, bez dodatków umożliwiających detekcję materiału. Szybko i sprawnie. Niestety, pozostanie mały krater, ale to już nie jego zmartwienie. Nikt nie powiąże tego z TYCHO.\nRedaktor naczelny „The Saturday Mail” po obejrzeniu nagrania wrócił do hallu. Kobieta wciąż siedziała w tej samej pozycji na kanapie. Lisa, recepcjonistka, z troską podawała jej co chwilę szklankę wody, której ta nie chciała pić. Kobieta miała oczy czerwone od płaczu i twarz pobladłą od zmęczenia. Ubrana była w sukienkę w kwiaty, niedopiętą na plecach i całą pogniecioną. W trzęsących się dłoniach wciąż trzymała otwartą torbę, z której wystawała mała kamera i plik płyt DVD.\nPodszedł do niej i przykucnął. Ujął jej dłonie i spojrzał w oczy.\n– Pani Hohentoch, mogę pani zadać kilka pytań?\n– Tak – odpowiedziała zgaszonym szeptem. W jej głosie słyszało się ogrom bólu skrywanego przez długie miesiące przed całym światem. John widział wiele w swojej karierze, ale w takich sytuacjach jak ta, wciąż czuł się nieswojo. Chyba nawet z każdym rokiem coraz bardziej nieswojo, bo częściej niż kiedyś łapał się na tym, że wyceniał cierpienie człowieka w wielkości nakładu swojego tygodnika. Nie chodziło o to, że nie współczuł czy nie potrafił być delikatny. Po prostu kalkulacja odbywała się w jego głowie jako akt niezależny od woli. Jak oddychanie.\n– Czy pani syn zostawił jeszcze jakieś materiały?\nZaprzeczyła głową, a całe jej ciało drgało coraz mocniej. Twarz nagle stężała, a z ust wydobył się bełkot. Lewa ręka opadła bezwładnie, a płyty rozsypały się po podłodze.\n– Lisa, wezwij pogotowie! – zakomenderował bez wahania. Jego żona była lekarzem, a wcześniej ratownikiem medycznym. Nauczyła go radzić sobie w takich przypadkach i odróżniać błahe osłabienia od poważnych przypadków. Rzucił za Lisą – to udar!\nGdy Julliet Hohentoch zabrało pogotowie, John wrócił do swojego gabinetu.\nTa kobieta w ciągu jednego dnia obeszła tuzin redakcji telewizyjnych i czasopism w tym mieście. Zrobiła to, by opowiedzieć o śmierci swoich dzieci i męża głosem drugiej kobiety, Margaret Instaget. Wszystko to było niesamowitym splotem okoliczności, z czego najdziwniejsze było chyba to, że obejrzawszy nagranie z kamery, pozostawionej przez syna, nagrała kilkanaście kopii i ruszyła w tę eskapadę. Nie wierzyła policji, czy chciała opowiedzieć to wszystko jak największej liczbie osób? Na co liczyła albo czego się bała? Uruchomił nagranie raz jeszcze.\nNick zdążył już przeprowadzić rozpoznanie w terenie i z opinii sąsiadów wywnioskował, że pani Hohentoch nie wychodziła z domu, a nawet sprzed telewizora ruszała się tylko do toalety. Od śmierci córki i męża ponoć postradała zmysły. Co więc pozwoliło jej zjeździć pół miasta? Może dowiedzą się czegoś jeszcze od tej kobiety z nagrania. O ile uda się ją odnaleźć, zanim… Pełen był najgorszych przeczuć. Wcisnął „Play”.\nTwój ojciec i Jeremy zaczęli pracę dla TYCHO mniej więcej w tym samym czasie. Szybko się zaprzyjaźnili, choć poza pasją do nauki nie łączyło ich prawie nic. Mój Jeremy zawsze był konfliktowym nonkonformistą, ignorował wszelkie zakazy i społeczne czy prawne umowy. Nie zważając na regulamin, czy raczej cyrograf, jaki podpisał z TYCHO, sam uznawał, czym może się ze mną podzielić, a co powinien przemilczeć. Opowiadał mi o wielu szczegółach, dotyczących działania organizacji. Wtedy nie wiedziałam, jak poufne są to informacje i wpuszczałam je jednym uchem, a wypuszczałam drugim. Dziś pamiętam z tego niewiele.\nDługo za to nie znałam przedmiotu prac Jeremy’ego poza kilkoma projektami, o których opowiedział mi w przypływie dobrego humoru. Mark był za to bardzo skryty, prawdopodobnie całkiem chętnie przystał na utajnienie, nawet przed twoją matką, absolutnie wszystkiego, czym się zajmował. Jeremy czasem złośliwie przezywał go chodzącym konfesjonałem i był bardzo zdziwiony, gdy dowiedział się, że Mark wtajemniczył Arletę w działanie komory i uzyskał zgodę na przyjęcie jej do programu testów. Jeremy nie miał pojęcia, jak udało się to osiągnąć i podejrzewał, że poza obietnicą prowadzeniem dziennika i regularnym zdawaniem sprawozdań Mark musiał po prostu zagrozić zdradzeniem tajemnicy. Zresztą później sam zagrał tą samą kartą.\nDlaczego? Zacznę od tego, że Jeremy nie miał poważniejszego problemu z alkoholem, gdy zaczynał pracę dla TYCHO. Zresztą, gdyby miał, nie uzyskałby stosownych poświadczeń bezpieczeństwa. W uzależnienie popadł po czterech latach pracy. Wtedy po raz pierwszy stanął w obliczu prawdziwych moralnych wątpliwości. Chodziło o komorę stymulacji mózgu. Ani Jeremy, ani Mark nie pracowali bezpośrednio przy konstruowaniu samej komory, ale uczestniczyli w konsultacjach, mających na celu określenie, czy komora może być szkodliwa dla ludzi. Największy problem polegał na tym, że nikt nie wiedział, dlaczego komora w ogóle działa. Jak działa? Jak, to wiedziano od początku. Ach, prawda, wy nie macie o tym pojęcia. Zresztą nawet mi Jeremy przez długi czas nie chciał zdradzić, o co w tym wszystkim chodzi.\nSprawa była dla naukowców pracujących przy tym projekcie dosyć… hmmm… wstydliwa. To było jak w laboratorium Fleminga – bałagan, przypadek i spostrzegawczość pozwoliły dokonać przełomu. Jeremy zwykł był mówić, że to odkrycie powinno nas ominąć, że jest jak teoria względności Einsteina – przyszło ludzkości zbyt łatwo i zbyt wcześnie. Nie mamy aparatu matematycznego, aby je w pełni wpasować w to, co już wiemy o świecie, ani moralności, która powstrzymałaby nas przed jej ślepym wykorzystaniem dla pierwszego nadarzającego się pomysłu. Bomba atomowa posłużyła wojnie mocarstw, a komora ma posłużyć wojnie korporacji.\nOdkrycia dokonano w Canberra Deep Space Communication Complex, gdzie oficjalnie CSIRO i NASA współpracują nad badaniem kosmosu. Nieoficjalnie działa tam też TYCHO, które próbuje skomercjalizować również wiedzę astronomiczną. W CDSCC obserwowano jądro naszej galaktyki, także w zakresie fal grawitacyjnych. Opracowano w tym celu specjalny wzmacniacz z użyciem nadprzewodników grafenowych. Sprowadzono tam jakiegoś speca z Princeton, który potrafił za pomocą nadprzewodników zamieniać fale grawitacyjne w mikrofale i na odwrót. Podczas jednego z eksperymentów w wyniku niedokładnego uszczelnienia jednego z urządzeń i wady wzmacniacza dwóch laborantów było przez cztery dni pracy wystawionych na działanie wzmocnionych fal grawitacyjnych odbieranych z Sagittariusa A*. Przez te cztery dni rozwiązali kilka problemów, nad którymi głowili się od miesięcy. Pierwszego pracowali, jak zwykle, sześć godzin, ale już drugiego siedzieli w laboratorium bite piętnaście godzin, nie przestając pracować. Byli tak pochłonięci robotą, że doktor, który przyszedł wieczorem zamknąć laboratorium, podejrzewał ich, że są na haju. Trzeciego dnia sam do nich dołączył i żartobliwie stwierdził, że może i mu się udzieli atmosfera ich pracy. Był dosyć mocno zdziwiony, gdy tak się rzeczywiście stało. Czwartego dnia cała trójka zajęła się modernizacją wzmacniacza. Odkryli usterkę, uszczelnili osłony grawitacyjne i wtedy praca ustała. Rozeszli się do domów, a następnego dnia nie pojawili się w pracy, gdyż na skutek zmęczenia nie byli w stanie wstać z łóżka.\nByć może na tym by się skończyło. Uznaliby, że po prostu mieli wyjątkowo udane cztery dobre dni. Jeden z laborantów przyznał się jednak, że miał przez te cztery dni narastające wrażenie dotyku, gdy dotykana była inna osoba. Gdy jego kolega drapał się po policzku, on sam czuł drapanie na swojej twarzy. Był to rzadki rodzaj synestezji, synestezja lustrzana, spowodowana nadmiernym pobudzeniem neuronów lustrzanych. Dwa dni po naprawie wzmacniacza to wrażenie ustąpiło, dlatego był w stanie połączyć je z niezwykłym pobudzeniem ich mózgów.\nTaka była geneza komory. Większość pracowników CDSCC dałoby się pokroić za pracę pod wpływem wzmocnionego promieniowania Sagittariusa, odkrycie jednak trzymano w ukryciu do czasu wyjaśnienia jego mechanizmu, co nie nastąpiło do dziś. Hipotez jest kilka, żadna jednak nie wyjaśnia szczegółów działania tych fal. Wiadomo tylko, że pod ich wpływem większa część mózgu zaczyna pracować o wiele wydajniej. Fale są rodzajem szumu, w którym kilka częstotliwości wybija się wyraźnie ponad inne. Ktoś z CDSCC wysunął na poły żartobliwą tezę, że ten szum ustawia potencjały w neuronach na właściwe tory albo że działa jak smar.\nWiadomo na przykład, że jeżeli chce się ułożyć równo plik kilkudziesięciu kartek, najprościej jest ustawić je pionowo i uderzać nimi o stół. Chaotyczne wstrząsy ułożą je idealnie równo. Jeremy opowiadał mi, że w czasach drugiej wojny światowej budowano optyczno-mechaniczne kalkulatory artyleryjskie, których używano do precyzyjnego zrzucania bomb. Na ziemi kalkulatory sprawiały pewne problemy, ale w samolocie, na skutek wstrząsów mechanizmy nigdy się nie zacinały, działały płynnie i bezbłędnie. To wbrew logice, która podpowiadałaby, że chaos nie buduje porządku.\nGdy twój ojciec i Jeremy zajęli się badaniem wpływu promieniowania na organizmy, okazało się, że wszystko to prowadzi do jeszcze dziwniejszych wniosków. Fale powodowały mutacje w komórkach, przede wszystkim macierzystych. Mutacje były rzadkie, ale jednak występowały, prowadząc na ogół do powstania potworniaka. W toku eksperymentów prawdopodobieństwo mutacji zminimalizowano, odfiltrowując pewne częstotliwości z szumu. Wyglądało to trochę tak, jakby część szumu pobudzała mózg, a część komórki macierzyste.\nTYCHO szybko powołało do życia TransBrain i zajęło się wprowadzaniem komory na rynek. Twój ojciec i Jeremy zgłaszali obiekcje, zauważywszy, że mutacje są bardzo nietypowe i w tkankach oprócz zniekształconego DNA pojawia się bardzo dużo PNA, które normalnie w świecie ożywionym praktycznie nie występuje. TYCHO jednak odrzuciło tę część ich raportu. Marka prawdopodobnie udobruchano udostępnieniem komory twojej siostrze, a Jeremy’ego… cóż, Jeremy’ego, jak wtedy myślałam, po prostu przekupiono.\nZa odprawę Jeremy przeniósł nas tutaj. Wtedy okazało się, że interesuje go tylko jedno, udowodnienie hipotezy genesis, która go opętała. Jeremy przeanalizował eksperyment Stanleya Millera. Znacie ten eksperyment? Miller załadował do kolby między innymi wodę i amoniak, podgrzał ją, doprowadził elektrody, między którymi następowały wyładowania udające wyładowania burzowe i czekał. Założył, że w tej zwykłej szklanej kolbie zasymulował warunki istniejące u zarania dziejów Ziemi. I udało się mu. Uzyskał prawie dwa tuziny aminokwasów, chociaż niektóre zidentyfikowano w jego próbkach dopiero parę lat temu. Eksperyment powtarzano w różnych wariantach, krytykowano i wychwalano pod niebiosa, ale oprócz masy luźnych związków organicznych nikt nie uzyskał niczego więcej. W kolbach uzyskiwano tylko składniki życia, ale nie życie.\nJeremy znał doskonale historię tych eksperymentów i teorie, mówiące, że należałoby oczekiwać powstania zdolnego do ewolucji i dziedziczenia RNA, czyli prostszego odpowiednika DNA. Z RNA z udziałem aminokwasów mogłoby powstać życie. Gdy w szpiku badanych ochotników Mark odkrył PNA, podsunęło to Jeremy’emu pomysł, że może wszystko zaczęło się od jeszcze prostszej substancji. PNA ma właściwości podobne do RNA i DNA, czyli zdolny jest do tworzenia samoreplikujących dwuniciowych struktur, a na dodatek jest stabilniejszy od RNA.\nPrawie całą odprawę i każdą miesięczną emeryturę Jeremy inwestował w odtworzenie budowy komory, a później powtórzenie eksperymentu Millera w nowych warunkach – pod wzmożonym promieniowaniem grawitacyjnym Sagittariusa A*. Pierwsze efekty uzyskał pięć miesięcy temu. Po czterech tygodniach podgrzewania kolby uzyskał tłuszcze, które stworzyły koacerwaty Oparina, czyli rodzaj mikroskopijnych kulek z tłuszczu, przypominających otoczkę komórek. Widziałam je pod mikroskopem. Każdego dnia zdarzało mi się przeklinać w duchu mojego ukochanego, że sprowadził nas do tego piekła, by uganiać się za mrzonkami. Wtedy jednak zmieniłam zdanie. Zrozumiałam, że tu, na tej jałowej pustyni sprowadził wprost z niebios życie. W koacerwatach drgały pary nici PNA. Jedna na dziesięć par ulegała podziałowi, a jedna na dziesięć spośród nich odtwarzała się na powrót. Niektóre replikacje skutkowały podziałem koacerwatu. One się mnożyły. Jeremy z prochu Ziemi stworzył życie. Cztery tygodnie później zapił się na śmierć.\nChcecie zobaczyć? Weźcie kamerę. Może właśnie wy jesteście najlepszymi osobami do pokazania tego światu.\nNa tym film urywał się z powodu wyczerpanej baterii. Nick wyłączył odtwarzacz. Przetarł twarz dłońmi i zabrał się do przygotowywania materiału.\nkobieta, Łódź | 13.05.15, g. 23:08\nPoczątek wygląda bardzo sztywno – jak z raportu policyjnego; wysiadł, ubrany tak i tak… Ale potem albo się poprawia, albo przestało mi to przeszkadzać, bo tekst wciągnął. Poza tym – świetne opowiadanie. Trzymało w napięciu.\nNapisane też całkiem przyzwoicie.\nTak skupionej Annette nie widział jej jeszcze nigdy.\nCzegoś masz za dużo.\nChyb nie przesadzę, jeżeli powiem,\npotrafił za pomocą nadprzewodników zamieniać fale grawitacyjne w mikrofale i na odwrót.\nHmmm. Wydaje mi się, że to całkiem inne rodzaje fal, ale niech Ci będzie – półmagiczna transmutacja. Ale mikrofale nie ugotowałyby mózgów w komorze? Może wykombinuj jakiś inny rodzaj?\nTaka była geneza odkrycia. Większość pracowników CDSCC dałoby się pokroić za pracę pod wpływem wzmocnionego promieniowania Sagittariusa, odkrycie jednak trzymano w ukryciu\nkobieta, Łódź | 14.05.15, g. 13:36\nMimo że początek jest dość szablonowy – komuś bardzo zależy na tym, aby pewne sprawy nie ujrzały światła dziennego – to jednocześnie stanowi dobre wprowadzenie do dalszej historii. Opowiadanie jest intrygujące, oparte na niezłym pomyśle, wciągające i naprawdę nieźle napisane. Przeczytałam z dużym zainteresowaniem i mam nadzieję, że to nie jest Twoje ostatnie słowo. ;-)\nPóźnym wieczorem na pustawym parkingu agencji CSIRO w Darwin zatrzymała się granatowa Toyota Corolla. – …zatrzymała się granatowa toyota corolla.\nW kuchni od razu zabrał się za przygotowywanie obiadu. – W kuchni od razu zabrał się do przygotowywania obiadu.\nMa taki zabawny akcent…, – Po wielokropku nie stawiamy przecinka.\nTo była podświadome przeczucie… – Literówka.\nZanurzył dłoń w jej włosach i przycisnął jej twarz do swojej. Odurzył go zapach jej szamponu do włosów. – Nadmiar zaimków.\nObudził się cztery godziny później, z trudem łapiąc oddech i trzęsąc się ze strachu. Śnił mu się znów ten sam koszmar. Zaczynał się od tego, że budzi się rano i staje przed lustrem, żeby się ogolić. – Przykład siękozy.\nJakiś czas po tym, jak Arleta wróciła z wakacji z ojcem… – Jakiś czas po tym, gdy Arleta wróciła z wakacji z ojcem…\nTylko gdy zapytałem się o J., ożywiła się… – Tylko gdy zapytałem o J., ożywiła się…\nBohater nie zapytał siebie, pytanie zadał matce.\n…skałki, zdradziecko czyhające na ostrych zakrętach. Za ostatnim z tych zwrotów… – Zwrot chyba nie jest synonimem zakrętu.\nMoże: …skałki, zdradziecko czyhające na ostrych wirażach/ łukach/ zakosach. Za ostatnim z tych zakrętów…\n…zapytała się niewinnym głosem Annette. – …zapytała niewinnym głosem Annette.\nRobert, przyniósłbyś naszą pustą butelkę? Napełnimy ją, zanim okaże się, że przy naszym roztrzepaniu… – Powtórzenie. Pierwszy zaimek zbędny.\n…powiedziała Margaret z nostalgią, wyglądając za okno… – …powiedziała Margaret z nostalgią, wyglądając przez okno…\nBy wyjrzeć za okno, należy je otworzyć i wychylić się, a Margaret siedzi wszak przy stole.\nI już nic nie będzie tako samo. – I już nic nie będzie takie same.\nmężczyzna, Białystok | 14.05.15, g. 18:36\nJedno, co przekonuje mnie w tym opowiadaniu, to przedstawienie, jak “czarodziejską komorę” oraz swoich pracowników traktują wielkie firmy, blokujące niekorzystne dla siebie informacje o skutkach poddania się wpływowi tajemniczego promieniowania. Pomysł, wokół którego można zbudować solidny technotriller.\nmężczyzna, 33 lata | 14.05.15, g. 22:30\n@Finkla i @regulatorzy: Dziękuję bardzo za dobre słowo i redakcję tekstu. Początek opowiadania jeszcze sobie przeanalizuję. Byłem z niego zadowolony, ale dzięki Wam patrzę teraz bardziej krytycznie.\nRzecz w tym, że pomysł (jak zresztą wszystkie inne w opowiadaniu) oparłem na istniejącej hipotezie naukowej. Trafiłem na nią na Wikipedii:\nTutaj można zapoznać się z podstawami teoretycznymi:\nNa pomysł wpadł Raymond Chiao z Princeton, dlatego pozwoliłem sobie powołać się na niego w opowiadaniu:\nSprowadzono tam jakiegoś speca z Princeton, który potrafił za pomocą nadprzewodników zamieniać fale grawitacyjne w mikrofale i na odwrót.\nOczywiście, są to zupełnie inne rodzaje fal, ale ponoć jest możliwość, że reagując z parami Coopera (czyli nośnikami prądu elektrycznego w nadprzewodniku) potrafią się przekształcać w siebie nawzajem. Zresztą pola magnetyczne i elektryczne też są zupełnie inne, a jednak potrafią samoistnie indukować się nawzajem, do czego już przywykliśmy i nie dziwi nas silnik elektryczny czy radio.\nCo do gotowania się mózgów, to promieniowanie z opowiadania ma znikomą moc (inaczej nie sprzyjałoby abiogenezie, ale uśmierciłoby pierwsze organizmy), jego działanie opiera się nie na sile, ale na rezonansie z jakimiś strukturami w naszych mózgach.\nObudził się cztery godziny później, z trudem łapiąc oddech i trzęsąc się ze strachu.\nCzy mogę opuścić “się” w ten sposób?\nObudził się cztery godziny później, z trudem łapiąc oddech i trzęsąc ze strachu.\nBrzmi mi to dobrze, ale nie jestem przekonany co do poprawności.\n@AdamKB: Myślę, że to niekoniecznie problem tylko wielkich korporacji – gdyby nie olbrzymi koszt komory, mogłyby jej użyć i małe firemki, które jeszcze chętniej zamiotą pod dywan naruszenia BHP. Choć, oczywiście, wielkie pieniądze i wielkie firmy pozwalają na zbudowanie znacznie efektowniejszej fabuły. Zresztą tylko wielka firma może przekupić urzędników czy lobbować za korzystnymi przepisami.\nkobieta, Łódź | 14.05.15, g. 22:49\nCd4093, a może cały fragment w takim kształcie:\nObudził się cztery godziny później, z trudem łapiąc oddech, roztrzęsiony ze strachu. Znów śnił ten sam koszmar. Zaczynał się od tego, że rano, opuściwszy posłanie, staje przed lustrem, by się ogolić.\nmężczyzna, 33 lata | 15.05.15, g. 23:18\nSłowo “posłanie” nie pasowało mi (brzmi mi trochę staroświecko), więc napisałem tak:\nObudził się cztery godziny później, z trudem łapiąc oddech, roztrzęsiony ze strachu. Znów śnił ten sam koszmar. Zaczynał się od tego, że staje rano przed lustrem, by się ogolić.\nkobieta, Łódź | 15.05.15, g. 23:39\nStarałam się tak poprawić ten fragment, by jak najmniej zmienić Twoje słowa.\nKażda moja propozycja jest wyłącznie sugestią, z którą wcale nie musisz się zgadzać. Ale nie ukrywam, że zawsze ogromnie się cieszę, ilekroć uda mi się pomóc znaleźć rozwiązanie satysfakcjonujące Autora. ;-)\nmężczyzna, 33 lata | 18.05.15, g. 20:54\nCzasem sam nie rozumiem, czemu wydaje mi się, że coś nie pasuje do mojego tekstu, może to kwestia niewyrobionego stylu. Niemniej prawie wszystkie Twoje uwagi mogę aplikować w ciemno do tekstu. Większości błędów zresztą nie miałbym szans sam wyłapać, bo albo nie wiedziałem, że są błędami, albo musiałbym usiąść do opowiadania za rok, żeby mieć odpowiedni dystans. Dzięki!\nkobieta, Łódź | 18.05.15, g. 21:17\nkobieta | 26.05.15, g. 15:25\nZ braku czasu czytałam na raty i z zadowoleniem stwierdzam, że nie musiałam cię cofać, żeby przypomnieć sobie o co tam wcześniej chodziło. Czytało mi się przyjemnie. Niezły pomysł (chociaż te fale też mnie początkowo zastanowiły, ale po późniejszym przeczytaniu komentarzy przyjmuję je jak są) i dobrze przedstawiona nie tylko intryga, ale też stosunek korpo do ludzi. Jeśli jeszcze zostały jakieś usterki, to i tak nie zauważyłam.\nkobieta, 40 lat | 30.05.15, g. 22:50\nTeż czytałam na raty i też to specjalne czytaniu nie zaszkodziło, co dobrze świadczy o opowiadaniu:) Ciekawy pomysł, skojarzył mi się trochę z “Głosem Pana” Lema. Z uwag:\nTo nowotwór, atakujący komórki macierzyste i gamety.\nNowotwór nie atakuje komórek. Potworniak się z komórek pluripotencjalnych wywodzi.\nP.S. Koleżanko śniąca – piąteczka jest, a Biblioteki niet? Jak to tak? Pora się przyzwyczaić do nowego statusu;)\nkobieta | 31.05.15, g. 22:12\nJeszcze się nie przyzwyczaiłam :) Ale już nadganiam :)\nkobieta | 04.06.15, g. 15:04\nNo cóż, a ja mam nieco mieszane uczucia. Tekst jest rzeczywiście wciągający, pomysł ciekawy, chociaż w swojej istocie nienowy (co nie jest zarzutem), tekst napisany jest warsztatowo bardzo porządnie. Wydaje mi się jedynie, że źle odmieniasz imię Jeremy.\nMam wątpliwości co do wpuszczenia na rynek komór. Weszły na rynek, a nikt nie wie, jak działają? Wątpię, że to by przeszło. To znaczy – rozumiem, że producent może kłamać, ukrywać niewygodne fakty. Ale chyba przynajmniej by udawał, a nie uznał – dajemy Wam coś, ale nie powiemy, na jakiej zasadzie to działa, i kropka.\nZgadzam się z poprzednikami, że początek nie jest zbyt wciągający, ale historia się rozwija.\nMam też wrażenie, że część faktów wprowadzono zbyt łopatologicznie – głównie chodzi mi tu o ostatnie nagranie Margaret. To fabularnie trochę pójście na łatwiznę – po co się wysilać, by informacje przemycić w tekście (nawet pozostawiając trochę niedopowiedzeń) skoro wystarczy na koniec walnąć wykład? ;) Ale też o takie drobiazgi jak ta synestezja – jak czytelnik nie wie, to sobie sprawdzi jedno z kluczowych dla tekstu słów, nie trzeba serwować mu encyklopedycznej definicji.\nMam też wrażenie, że Annette zdecydowanie za szybko i za łatwo przełamała nieufność Margaret.\nI nie rozumiem tego: Niewątpliwie promieniowanie Sagittariusa wywołało u A. uszkodzenie gamet. Widoczne efekty pokrywają się z tym, co obserwowaliśmy u zwierząt w komorze. – Ojciec wiedział, jak reagowały zwierzęta w komorze, a mimo to eksperymentował z córką w prototypie?\nTo tyle uwag, bo w sumie przeczytałam z zainteresowaniem.\nmężczyzna, Białystok | 05.06.15, g. 07:19\nPrzykro mi, ale nie zmieniłem zdania o tekście. Wyjątkowość tajemniczego promieniowania – tylko jedno źródło? – postawa ojca wobec córki – świadome wystawienie jej na promieniowanie pomimo wiedzy o szkodliwym odziaływaniu może być zrozumiane (ale nie usprawiedliwione!) w przypadku osoby obcej, ale nie wobec najbliższej – i powierzchowne potraktowanie motywu amoralnego postępowania wielkich firm sprawiają, że opowiadanie może być jedynie wprawką przed napisaniem obszerniejszej, tematycznie pogłębionej wersji. Dlatego nie poprę nominacji do piórka.\nmężczyzna, Dobre Miasto | 05.06.15, g. 22:17\nMnie tekst nie przekonał. Widać, że jest pomysł na intrygę – jak się wydaje – całkiem fajny. Zawodzi jednak wykonanie. Tak naprawdę wszystkie ciekawe wydarzenia dzieją się w przeszłości i trafiają do czytelnika w narratorskim referacie, co jest czytelniczo zwyczajnie mało atrakcyjne. Intryga nadto nie jest stopniowo rozwijana, by zbudować napięcie, a zostaje wyłożona w tym bloku zapisanym kursywą.\nmężczyzna, 33 lata | 08.06.15, g. 21:35\nDziękuję tak za wprowadzenie tekstu do Biblioteki, jak i za wszystkie opinie, szczególnie te wskazujące niedociągnięcia, czy wręcz poważne uchybienia w prowadzeniu fabuły.\n@AlexFagus: Myślę, że skrót myślowy typu “rak atakuje” jest do zaakceptowania, niemniej, aspirując do hard science-fiction, czuję się zobowiązany do zachowania stosownej nomenklatury. Poprawiłem.\n@ocha: Poprawiłem odmianę imienia Jeremy.\nZgadzam się, że postępowania ojca jest mało wiarygodne. Powinienem założyć (i uwypuklić to w tekście), że dopiero po wprowadzeniu Annette do komory dowiedział o się negatywnych skutkach działania urządzenia. Również lobbing TransBrainu można by przedstawić w bardziej racjonalny sposób.\nCieszę się, że doceniacie pomysł na intrygę na tyle, że proponujecie jego rozwinięcie. Rozumiem zarzuty o łopatologię – pierwotnie opowiadanie miało być prawie afabularne i mieć postać wywodu naukowego, szybko doszedłem jednak do wniosku, że w takiej formie to już nikt by nie chciał tego czytać.\nPrzy następnym opowiadaniu postaram się zadbać o ciekawszy początek i unikanie skrótów takich jak opowiadanie Margaret.