25 Wielkie tłumy szły z Jezusem. On odwrócił się i rzekł do nich: 26 «Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. 27 Kto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem.\nCo było w ostatnim czasie w twoim życiu wyrzeczeniem się, samozaparciem w imię pójścia za Jezusem?\nCzego najbardziej bałbyś się oddać, poświęcić dla Jezusa?\nCo uważasz za twój codzienny, zwykły krzyż? Czy starasz się dźwigać go ze względu na Jezusa?\nWielkie tłumy szły z Jezusem. On odwrócił się i rzekł do nich: (Łk 14, 25)\nOd początku publicznej działalności Jezusa, przez cały czas, gdy przebywał w Galilei, jak i podczas podróży do Jerozolimy, aż do skonania na krzyżu, towarzyszył Mu tłum. Przedstawiany jest on jako wielki, liczny, cisnący się, szukający Jezusa, zasłuchany w Niego, szukający uzdrowienia, przyjmujący Go z radością. Przy swojej niejednorodności charakteryzuje się on zasadniczo pozytywnym odniesieniem do Jezusa. Gromadzi osoby poruszone do głębi osobowością i czynami niezwykłego Nauczyciela. Wśród nich znajdują się ubodzy, chorzy, znękani trudami życia i smutni, którzy w swoich niedostatkach pokładali w Nim nadzieję. Wielu z nich Jezus udzielił pomocy, przywrócił zdrowie i życie, wyzwolił z grzechu, obdarzył radością oraz nadał po prostu kierunek właściwego postępowania. Do każdego Jezus kieruje słowa mające moc odmienić dotychczasowe jego życie; nadawać mu nowy, nieprzemijający sens.\nJeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem (Łk 14, 26)\nSerce ucznia Jezusa ma być niepodzielne, w jedności ze swoim Mistrzem, posłuszne Jego nauce. Nie można zrozumieć sensu wypowiedzi Jezusa bez kontekstu treści całej Jego nauki, w centrum której jest przecież przykazanie miłości, w tym do bliźniego i to każdego.\nJezus o nienawiści mówi przede wszystkim wtedy, gdy pokazuje zdecydowaną i nieprzekraczalną granicę między Nim samym a światem poddanym w niewolę grzechu. Dotyczy to także Jego uczniów, którzy postępując według Jego wskazań, również doświadczą odrzucenia ze strony świata: „Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą” (Łk 6, 22). Nienawiść pojawi się zatem wszędzie tam, gdzie dochodzi do głosu wybór między Jezusem, a wszystkim, co od Niego oddziela. Problem ten mogą stwarzać nawet najbliżsi, stanowiący wówczas najwyższą próbę.\nZatem nie można dosłownie rozumieć tutaj nienawiści we współczesnym tego słowa znaczeniu. Potwierdza to św. Jan w swoim liście: „Jeśliby ktoś mówił: «Miłuję Boga, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, (…), nie może miłować Boga»” (1 J 4, 20).\nDla tego, kto chce być uczniem Chrystusa, ważniejsze od więzów krwi są więzy miłości z Jezusem, który powiedział: „Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je” (Łk 8, 21). Nienawiść, do której Jezus wzywa, nie jest brakiem miłości do bliskich, jak i siebie samego, ale siłą uderzeniową w więzy i zależności, które zniewalają człowieka i oddalają go od Jezusa.\nKto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem (Łk 14, 27)\nJezus wybrał trudną i wymagającą drogę życia. Podobnie też, śmiało i bez ogródek wskazuje ją także swoim uczniom: „Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa” (Łk 9, 23-24). Trud ucznia jest nie tylko walką z przeciwnikami zewnętrznymi, ale przede wszystkim z własnymi złymi przyzwyczajeniami, upodobaniami, wyobrażeniami, nie mającymi nic wspólnego z Bożą wizją królestwa, które „nie jest z tego świata” (J 18, 36).\nIstnieje niebezpieczeństwo wyboru pójścia za Jezusem, ale połowiczne, bez pełnego oddania się, jakby właśnie bez dźwigania krzyża. Naśladowcy ci mają nawet racjonalne i „słuszne” wymówki. Na wezwanie Chrystusa mówią: „tak, ale…”.\nDźwiganie krzyża jest procesem, uczeniem się, nawracaniem. Apostołowie dokonali u początku swej przygody z Jezusem zdecydowanego pozostawienia swych domów, miejsc pracy, bliskich, a jednak nie uchroniło to ich przed popadaniem w interesowność, małostkowość, wywyższanie się, pychę, tchórzostwo, ospałość i brak ofiarności. Na szczęście uczeń Chrystusa wspierany jest przez Niego samego. Tuż przed męką Jezusa Piotr usłyszy od Niego: „Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę, ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara” (Łk 22, 31). Krzyż domaga się wierności i wytrwałości każdego dnia, każdej godziny. Jego przeciwnik kusi każdego ucznia zgodnie ze słowami św. Piotra: „Diabeł, jak lew ryczący krąży, szukając, kogo pożreć” (1 P 5, 8).\nBo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? (Łk 14, 28)\nBudowanie wieży wiązało się z zakładaniem winnicy, stanowiła więc ona część sporej inwestycji (zob. Mk 12, 1). Ewentualne błędy uniemożliwiające jej powstanie stanowiłyby bardzo poważny problem dla właściciela. Jezus odwołuje się do roztropności, jaką ludzie potrafią stosować w odniesieniu do rzeczy tego świata, by otrzymać jak największy zysk, a niczego nie stracić. W innym miejscu Jezus pochwali nieuczciwego rządcę, nie za jego nieuczciwe postępowanie, ale dlatego, by wykazać jego zapobiegliwość w sprawach, na których mu bardzo zależy (por. Łk 16, 1-8a). Jego spryt stanie się okazją do podsumowania: „Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości” (Łk 16, 8b).\nUczniowie Jezusa zaś, synowie światłości, wykorzystując wszelkie możliwości, mają czynić wszystko, aby osiągnąć królestwo Boże. Nieprzemijająca jego wartość jest wystarczającym motywem, by wdzierać się do niego gwałtem (por. Łk 16, 16). Na tym właśnie polega roztropność naśladowcy Chrystusa, że zobaczył dobro najcenniejsze i stara się je pozyskać ze wszystkich sił. Dlatego też Jezus zachęcał: „Sprzedajcie wasze mienie i dajcie jałmużnę. Sprawcie sobie trzosy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie dostaje ani mól nie niszczy. Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze” (Łk 12, 33-34).\nInaczej, gdyby położył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: „Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć” (Łk 14, 29-30)\nNie opłaca się połowiczność ani stawianie kroku naprzód po to, by stanąć w miejscu. Pójście za Chrystusem, a jednocześnie życie bez radykalizmu, niekonsekwentnie, tymczasowo, jest samooszukiwaniem się, a przy okazji też i innych (nie mówiąc o ewentualnym zgorszeniu z powodu niewłaściwego świadectwa). Tak jak serce bije zgodnie z zasadą „wszystko albo nic”, tak samo wybór naśladowania Jezusa ma być autentyczny, wierny i całościowy. Nie wystarczą dobre chęci czy deklaracje. Jezus przestrzegał: „Nie każdy, kto mówi Mi: «Panie, Panie!», wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie” (Mt 7, 21).\nMoże się człowiekowi wydawać, że jego postępowanie jest słuszne i wystarczające. Jezus napomina jednak uczniów: „Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” (Mt 5, 20). Jednoznacznie brzmi inne zapewnienie: „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie” (Łk 16, 13). Służba w jedności z Jezusem nie pozwala na zachowanie czegoś tylko dla siebie, z wyłączeniem jakiegoś obszaru. Chęć odniesienia zysku bez związku z Chrystusem i Jego nauką może skończyć się katastrofalnie. Jezus pyta: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” (Mt 16, 26). Naśladowanie Jezusa, aby było wyborem sensownym, przynoszącym owoce, musi być konsekwentne, stanowcze, dokonywane każdego dnia. W przeciwnym razie zajdzie sytuacja, którą Jezus objaśniał przypowieścią o ziarnach (o siewcy): „To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą, a zagłuszeni przez troski, bogactwa i rozkosze życia, nie wydają owocu” (Łk 8, 14).\nAlbo jaki król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestu tysiącami nadciąga przeciw niemu? (Łk 14, 31)\nIzraelici walczący z Filistynami sprowadzili na pole bitwy Arkę Przymierza, licząc, że sama jej obecność przyniesie im zwycięstwo. Sądzili, że to wystarczy, aby zjednać sobie przychylność Boga. Ponieśli jednak druzgoczącą klęskę (por. 1 Sm 4, 1-11). Zadufanie w sobie, nie liczenie się z realiami przynosi straty. Roztropność uczniów Jezusa polega na wierze, w świetle której dostrzega się Bożą Opatrzność, ogarniającą całokształt ludzkich potrzeb. Nie kłóci się to bynajmniej z podejmowaniem decyzji, które po ludzku mogą wydawać się szaleństwem. Gedeon wyruszył do walki przeciwko niezwyciężonym dotąd Madianitom, zmniejszając – z polecenia Jahwe – liczbę swego wojska z 32 tysięcy do zaledwie 300 żołnierzy. Bitwę tą wygrał ze względu na posłuszeństwo i zaufanie, jakie okazał względem Boga (por. Sdz 7, 1-22).\nJeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju (Łk 14, 32)\nUmiejętność przewidywania wydarzeń, właściwa interpretacja pewnych zjawisk wskazują na znajomość reguł rządzących rzeczywistością. Pójście za Jezusem nie jest wyborem jakiejś niewiadomej, chodzeniem w ciemnościach. Nie jest też popychaniem kogoś i przymuszaniem. Domaga się natomiast zaufania, zdecydowania, zaangażowania i pewności, nawet wtedy, gdy przychodzi moment próby, kryzys. Gdy Jezus oznajmił szerokiej grupie swoich uczniów konieczność spożywania Jego Ciała i Krwi, wielu nie uwierzyło Mu, odeszło od Niego i już z Nim nie chodziło. Jezus wezwał wtedy Dwunastu do opowiedzenia się: „«Czyż i wy chcecie odejść?» Odpowiedział Mu Szymon Piotr: «Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego»” (J 6,67-68). Uczeń Chrystusa, zjednoczony ze swoim Panem, trwa przy Nim i dokonuje właściwych wyborów.\nTak więc nikt z was, jeśli nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem (Łk 14, 33)\nBez wzoru Mistrza uczniowie nie byliby w stanie podjąć radykalnych kroków ogołocenia się: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą” (Mk 10, 28). Jezus uczy ich rezygnacji z różnych zabezpieczeń i wygód. Gdy rozsyłał ich do miast „przykazał im, żeby nic z sobą nie brali w drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie” (Mk 6, 8). Nie waha się też głosić nauki o dobrowolnym wyborze stanu bezżeństwa ze względu na królestwo niebieskie (por. Mt 19, 12).\nJezus jednocześnie obiecuje: „Nikt nie opuszcza domu lub żony, braci, rodziców lub dzieci dla królestwa Bożego, żeby nie otrzymał daleko więcej w tym czasie, a w wieku przyszłym – życia wiecznego” (Łk 18, 29-30).\nUCZEŃ Pana może przyjmować Jego wezwanie, ponieważ widzi w Chrystusie miłość, nie cofającą się przed całkowitym oddaniem siebie. Ta miłość porywa serce człowieka i uzdalnia go do dokonywania zwrotu w swoim życiu. Prorok Jeremiasz wyznał: „Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść” (Jr 20, 7). Porzucenie dotychczasowego sposobu życia, nawet jeśli jest bardzo trudne, jest możliwe, co tylko potwierdza niekwestionowaną wartość Chrystusowej nauki. Trwanie w niej jest w istocie przylgnięciem do osoby Jezusa. Tylko ta więź jest w stanie przewyższyć i przezwyciężyć wcześniejsze miłości – przywiązania. By odejść od swych najbliższych, nadto i siebie się zaprzeć, potrzeba większej miłości, która pozwoli nadać właściwe ramy wszystkim innym relacjom. Ostatecznie trwanie w miłości Jezusa nie jest skierowane przeciwko tym relacjom, ale pomoże nadać im właściwy kształt.\nŻycie świętych chrześcijan dostarcza nieraz niezwykłych i konkretnych przykładów pójścia radykalnego za Chrystusem, związanych z wyrzeczeniem się. Jednym z takich przykładów jest postawa św. Perpetuy, zamęczonej w 203 r. Była młodą mężatką z dzieckiem. Mogła ocalić swoje życie odstępując od swojej wiary przez złożenie ofiary na cześć cesarza. Błagał ją o to jej ojciec, całując ją i rzucając się do jej nóg. Odwoływał się do jej miłości względem rodziny, jak i wszystkich jej najbliższych do niej. W imię tych więzi miała tylko publicznie, na pokaz, odstąpić od wiary. Ona jednak wybrała miłość do Chrystusa i poniosła męczeństwo za wiarę w Niego.


Poseł Krystian Kamiński - Wystąpienie z dnia 27 października 2020 roku. - Aktualności - videoparlament - Wystąpienia polityków bez cięcia\nSprawozdanie Komisji o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej\nSprawozdanie Komisji Gospodarki i Rozwoju o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (druki nr 608 i 670).\nPanie Marszałku! Wysoka Izbo! Czego w ogóle ta ustawa dotyczy. Jeśli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdzi nieważność decyzji Komisji Europejskiej w sprawach pomocowych, gwarantuje ona, że decyzje lub umowy cywilnoprawne przewidujące udzielanie pomocy publicznej zatwierdzonej decyzją Komisji Europejskiej mogą być dalej wykonywane w zakresie niezwiązanym z dokonywaniem wypłat pomocy. Jest to oczywiście słuszne.\nJednak pomoc publiczna jest co do zasady zakazana. Zakazana państwom członkowskim Unii Europejskiej na podstawie art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Naturalnie są wyjątki: pomoc przyznawana gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych wcześniejszym podziałem Niemiec, w zakresie, w jakim jest niezbędna do skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych tym podziałem. Dlaczego jedno państwo jest wyłączone z zakazu? Nie wiadomo. Sprawiedliwie należałoby wyłączyć wszystkie państwa byłego bloku wschodniego, ale wiemy, że tak się nie stanie.\nDalej czytamy: ˝wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi˝.\nNo i tu dużo kolejnych pytań. Ale kiedy Niemcy np. realizują projekt Nord Stream 2, to nie zakłócają konkurencji na wspólnym rynku? Albo kiedy wprowadzana jest dyrektywa o pracownikach delegowanych, to nie są dyskryminowane państwa? Polska np. jest, ponieważ 90 tys. polskich firm i 350 tys. polskich pracowników jest w tym momencie dyskryminowanych.\nCzy forsowany pakiet mobilności to nie jest jawne wypchnięcie polskich przewoźników z europejskiego rynku? Oczywiście, że jest. Tylko wtedy nie ma Komisji Europejskiej. Komisja Europejska działa tylko wtedy, kiedy były zamykane polskie stocznie, kiedy teraz są zamykane polskie kopalnie. Tutaj zawsze dopatrzy się zakazanej pomocy publicznej.\nZaproponowana ustawa oczywiście jest jak najbardziej słuszna. Ale czy my nie możemy tak jak Niemcy i Francuzi, realizować swoich interesów w Unii Europejskiej? Czy nie potrafimy walczyć o nasz interes narodowy, o prawa polskich przedsiębiorców do równego traktowania na wspólnym rynku, wreszcie po prostu o interesy polskich obywateli? Nie. Polski rząd zawsze po szczycie Rady Europejskiej ogłasza sukces. A potem? A potem okazuje się, że tego sukcesu nie ma. Okazuje się, że go nigdy nie było, a polski rząd zgodził się - jak zawsze - na wszystko.\nDlatego pomimo poparcia tej ustawy uważam, że i tak powinniśmy całościowo podejść do problemu i poważnie się zastanowić, w jakim miejscu i jak działamy w ramach Unii Europejskiej. Dziękuję.\nPosłanka Anita Kucharska-Dziedzic - Wystąpienie z dnia 21 stycznia 2021 roku.\nPosłanka Anita Kucharska-Dziedzic - Wystąpienie z dnia 10 grudnia 2020 roku.


30 Ciekawostek o Zjednoczonych Emiratach Arabskich - Podróż Trwa\n30 Ciekawostek o Zjednoczonych Emiratach Arabskich\nZjednoczone Emiraty Arabskie, w skrócie ZEA to państwo arabskie na Bliskim Wschodzie. Położone jest nad Zatoką Perską i Omańską. Graniczy z dwoma państwami : Arabią Saudyjską i Omanem. Powszechnie mówi się o tym państwie jako jednym z najbogatszych, głównie dzięki ropie naftowej. Jest jednak wiele innych ciekawych rzeczy o tym państwie.\n1. Zjednoczone Emiraty Arabskie dzielą się na siedem emiratów rządzonych przez emirów. Emiry to kolejno Abu Zabi, Dubaj, Adżman, Fudżajra, Ras al Chama, Szardża, Umm al Kajwajn. Wszystkie ze stolicą w miastach o tych samych nazwach co emirat.\n2. Państwo to zostało powołane do życia pod koniec 1971. Wtedy szacunkowa liczba ludności ledwo przekraczała 180 tys., przy czym w Dubaju żyło ok. 60 tys. mieszkańców. W najmniejszym emiracie Adżman żyło jedynie 4,25 tys.\n3. Oficjalnym językiem jest język arabski. Używa się także języka angielskiego, perskiego, urdu i hindi.\n4. Zjednoczone Emiraty Arabskie należą do szybko rozwijających się i najbogatszych państw Azji Zachodniej. Przez długi czas najwięcej dochodów przynosiła ropa naftowa. Wydobycie jej rozpoczęło się jeszcze przed faktycznym ustanowieniem państwa, bo w 1962 roku w Abu Zabi. Gdy już powstała federacja wydobycie ropy sięgnęło 44,5 mln ton. Obecnie ropa naftowa zapewnia 18% PKB, a najważniejszym sektorem gospodarki są transakcje finansowe.\n5. Tereny i ludy, które zamieszkiwały obecny teren Zjednoczonych Emiratów Arabskich były częścią starożytnej sieci handlowej z imperium perskim, Indiami i Afryką Wschodnią.\n6. ZEA położone są w strefie klimatu zwrotnikowego kontynentalnego suchego. W głębi kraju określany jest nawet jako skrajnie suchy. Powierzchnia kraju jest w większości nizinna i pustynna – 97% powierzchni kraju zajmuje pustynia Ar-Rub al-Chali.\n7. Średnie temperatury w kraju w styczniu wynoszą około 20 stopni, natomiast w lipcu średnia to 32-40 stopni. Maksymalnie zaś wynoszą ponad 50 stopni. Opady deszczu występują głównie w okresie od grudnia do lutym. Ich roczna suma to około 80-140 mm. W emiratach nie znajdują się żadne rzeki stałe, występują rzeki tymczasowe oraz wody artezyjskie w oazach.\n8. W Dubaju jednym z miast ZEA, znajdują się bankomaty wydające sztabki złota.\n9. Zjednoczone Emiraty Arabskie mają dobrze rozwiniętą sieć dróg i ponad 40 lotnisk. Największym lotniskiem jest międzynarodowy port lotniczy w Dubaju.\n10. W Dubaju znajduje się jedyny na świecie 7 gwiazdkowy hotel, Burj Al Arab.\n11. W Dubaju znajduje się najwyższy na świecie budynek. Jest to Burdż Chalifa o wysokości 829 metrów.\n12. W Abu Dhabi znajduje się budynek, bardziej nachylony niż “Krzywa Wieża” w Pizzie. Budynek ma wysokość 160 metrów i nachylenie 18 stopni, co wynosi 4 razy więcej niż wcześniej wymieniona wieża.\n13. W ZEA nie ma ustalonej płacy minimalnej. Nie ma również podatku dochodowego.\n14. Czterech obywateli państwa zgromadziło majątek większy niż miliard dolarów amerykańskich. Najbogatszy z nich jest Abdull bin Ahmad Al Ghurair, którego majątek wynosi ponad 6,4 miliardów dolarów amerykańskich.\n16. W Zjednoczonych Emiratach Arabskich tydzień zaczyna się w niedzielę.\n17. Wyspy palmowe to zespół trzech największych sztucznych na świecie, usypywanych u wybrzeży Dubaju od roku 2001. Każda z wysp docelowo ma mieć kształt daktylowej palmy z falochronem oddzielającym je od wód Zatoki Perskiej. Jedna z wysp – Palma Jumeirach, jest ukończona. Wniesiono na niej luksusowe hotele, prywatne posiadłości i kolejkę jednoszynową.\n18. W Emiratach ograniczone są zasoby słodkiej wody. Z tego powodu prawie cała woda wykorzystywana w państwie jest pozyskiwana z wody słonej za pomocą odsalania. Pożera to jednak ogromne zasoby energii, przez co nadal poszukiwane są alternatywne metody uzyskania wody, a mieszkańców zachęca się do oszczędzania wody.\n19. W centrum Mul al-Imarat w Dubaju wybudowano pierwszy na Bliskim Wschodzie kryty kompleks narciarski Ski Dubai.\n20. Na wyspie Yas w Abu Zabi znajduje się największy na świecie kryty park tematyczny Ferrari World Abu Dhabi. Dysponuje on wirtualnymi torami wyścigowymi i innymi atrakcjami takimi jak najszybsza kolejka górska świata – Formula Rossa, która rozwija prędkość do 240 km/h.\n21. Na pustyni Al Gharbia w Abu Zabi znaleziono czaszkę krokodyla sprzed 8 milionów lat.\n22. W roku 2009 w Dubaju ukończono budowę Burdż Chalifa, którego kształt nawiązuje do kwiatu pustyni, a liczne ornamenty na nim odnoszą się do bogato zdobionej architektury islamu. Dodatkowo jest to najwyższy budynek na świecie – ma wysokość 829 metrów, co zdetronizowało Taipei 101 na Tajwanie.\n23. Flota policji w Dubaju posiada luksusowe samochody, w tym lamborghini i ferrari, aby patrolować miejsca najchętniej odwiedzane przez turystów.\n24. Szczególnym szacunkiem w Zjednoczonych Emiratów Arabskich cieszą się sokoły. Wizerunek tych ptaków jest w godle kraju i na banknotach, a samo sokolnictwo jest wyniesione do rangi sztuki w ZEA. W Abu Zabi funkcjonuje nawet sokoli szpital.\n25. Nauka obowiązkowa trwa 9 lat, przy czym początek edukacji to 6 rok życia.\n26. Pełnoletność osiąga się w wieku 21 lat.\n27. W Dubaju znajduje się linia metra o długości prawie 75 kilometrów.\n28. Krajowa domena ZEA to .ae.\n29. W Dubaju znajduje się 168 “drapaczy chmur”, czyli budynków o wysokości ponad 150 metrów.\n30. Obecnie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich Arabowie i Persowie stanowią 42% populacji kraju. Osoby pochodzące z krajów subkontynentu indyjskiego to 50% społeczeństwa, a resztę stanowią imigranci z południowo-wschodniej Azji.\n30 Ciekawostek o Kazachstanie 🗺\nKazachstan do ogromne państwo, które znajduje się na granicy Europy i Azji. Graniczy z Chinami, Turkmenistanem, Kirgistanem, Uzbekistanem…\n12 Ciekawostek o Ścianie Płaczu w Jerozolimie\nOdwiedzając Izrael, nie sposób ominąć na swojej drodze Jerozolimy. Jest to największe miasto w Izraelu, a zarazem jego…


forum LUBIN pl - ile można wydawać na wiarę?\nforum LUBIN pl Strona Główna » Nasze miasto - Lubin » Hydepark » ile można wydawać na wiarę? Poprzedni temat :: Następny temat\nile można wydawać na wiarę?\nWysłany: Czw Wrz 12, 2019 08:12\nNie patrzę, ile kto daje na tacę. Jak ktoś wspiera "fundacje" redemptorysty, to wolę z fanatykami nie dyskutować. Ale jak ktoś wydaje fortunę na krzyże, obrazy, patery albo inne dekoracyjne przedmioty ozdobione motywami religijnymi, to już nie potrafię tego pojąć. Nawet jeżeli są to ładne rzeczy, jak na https://www.e-azur.pl/sre.../swieta-rodzina chociażby, to trudno mi zrozumieć jak ktoś wydaje pieniądze na "dewocjonalia", a potem narzeka że brakuje na czynsz czy rachunki.\nWysłany: Pią Lis 08, 2019 14:52\nLudzie wydają na różne rzeczy niekoniecznie im do życia niezbędne. Czy to będą dewocjonalia, czy obrazy albo markowy zegarek - co komu do tego?\nforum LUBIN pl Strona Główna » Nasze miasto - Lubin » Hydepark » ile można wydawać na wiarę?


Usługi wykonywane w drukarniach | Firma Gadziński\nDrukarnie są miejscami, gdzie, jak sama nazwa wskazuje, dokonuje się czynności drukowania. Z materiałami drukowanymi ma się do czynienia na każdym kroku na co dzień. Często zdarza się, że oficyna wydawnicza połączona jest z drukarnią, dzięki czemu proces wytwarzania publikacji jest znacznie krótszy. Podobnie sytuacja przedstawia się w przypadku redakcji niektórych gazet i periodyków. Usługi wykonywane w drukarniach są niezwykle przydatne i nierzadko poszukiwane, czego obrazem jest częstotliwość pojawiania się hasła „drukarnia Wrocław” w sieci.\nTypy drukuJednym z najczęściej używanych sposobów jest aktualnie druk offsetowy, czyli offset. Forma ta uważana jest za tę należącą do bardziej tradycyjnych. Opozycję dla niej tworzy druk cyfrowy, który jest sposobem nowocześniejszym, używa bowiem danych komputerowych w formie źródła drukowanego materiału. Hasło „najlepszy druk offsetowy Wrocław” pozwala zaobserwować, że miejsc świadczących rodzaju usługi znajduje się we Wrocławiu więcej niż dwieście.\nPorównując to z przypadkiem druku cyfrowego można powiedzieć, że ten drugi typ cieszy się znacznie większą popularnością.\nJeśli zaintrygowała Cię omawiana tematyka, bez wahania wejdź na ten link – to omówienie zapewne też będzie warte Twojej uwagi!\n„Druk cyfrowy Wrocław” daje bowiem prawie siedemset rezultatów w obrębie całego miasta. Innym rodzajem druku, obecnie często poszukiwanym, jest druk wielkoformatowy. Umożliwia otrzymywanie fotografii, plakatów i innych materiałów drukowanych w wysokiej jakości na dużym arkuszu.\nInne usługiPoza drukiem nierzadko dostępne są usługi kserograficzne, a także skanowanie czy oprawa prac. Miejsca zajmujące się drukiem i kserowaniem pożądane są w szczególności przez studentów. Oprócz tego można w tych punktach często kupić najważniejsze produkty do pisania i papiernicze, jak również akcesoria takie jak pudełka na wizytówki. Często także drukarnie oferują wytwarzanie gadżetów reklamowych dla firm poprzez umieszczanie nadruków na przyborach do pisania, koszulkach i innych rzeczach. Możliwość ta przydaje się nie tylko w kontekście firm i reklamy; T-shirt czy kubek z konkretnym napisem może również stanowić dobry pomysł na upominek.\nSprawdź najlepszą ofertę na przykład:Drukarnia Kid\nPosted in Usługi zewnętrzneTagged Druk cyfrowy, druk wielkoformatowy, drukarnia, Wrocław


Jak powstaje tkanina? - Strefa Tkaniny\nStrona główna blog Jak powstaje tkanina?\nPierwszym krokiem w obróbce bawełny jest odbywające się w oczyszczalni odziarnianie. Polega na oddzieleniu nasion od łodygi rośliny.\nW trakcie zgrzeblenia włókna są rozczesywane, rozluźniane i układane równolegle przy pomocy maszyn nazywanych zgrzeblarkami, rozciągarkami, łączniarkami i niedoprzędzarkami.\nNastępnie, w trakcie przędzenia, z włókien powstaje nić. Układane równolegle włókna są składane razem i rozciągane a następnie skręcane przy pomocy przędzarek obrączkowych lub bezwrzecionowych.\nWykończenie przędzy to w zależności od przyszłego przeznaczenia:\nsuszenie, przewijanie, bielenie, farbowanie lub ponowne skręcenie czyli nitkowanie.\nGrubość gotowych nici podaje się w teksach.\nPrzędza z której ma powstać tkanina przechodzi przez warsztat tkacki. Historia tkactwa rozpoczyna się w neolicie. Tradycyjne rodzaje tkactwa przetrwały do dnia dzisiejszego w rzemiośle ludowym i artystycznym.\nEtapy rozwoju tkactwa związane są głównie z pojawianiem się coraz doskonalszych krosien. Były to kolejno krosna bezczółenkowe, chwytakowe, pneumatyczne, rapierowe.\nTkanie jest to wytwarzania tkaniny poprzez przeplatanie wzajemnie prostopadłych nici tj. podłużnie rozmieszczonej osnowy i poprzecznego wątku.\nPorządek przeplatania decyduje o splocie. Nitka osnowy przechodzi nad nitką wątku tworząc pokrycie osnowowe lub też pod nim tworząc pokrycie wątkowe.\nWyróżnia się różne rodzaje splotów w tym tzw. sploty zasadnicze. Zaliczane są do nich sploty płócienne w których nitka wątku przebiega na zmianę pod i nad nitką osnowy, sploty skośne gdzie nić wątku przebiega nad dwoma i pod jedną nicią osnowy oraz podobne nieco do skośnych sploty atłasowe.\nDrugą grupę stanowią sploty pochodne na przykład rypsowy dający efekt delikatnych prążków i panama tworzący na powierzchni kwadraty oraz wiele rodzajów splotów kombinowanych takich jak : sploty tworzące podłużne i poprzeczne pasy lub też splot krepowy.\nBudowę gotowej tkaniny prócz splotu określają także takie czynniki jak: rodzaj włókien, grubość nitek osnowy i wątku, ich liczba na 1 decymetr tkaniny oraz wyrobienie czyli procentowy stosunek różnicy długości nitki między jej długością po rozprostowaniu a długością w tkaninie do długości nitki w tkaninie.\nSurowa tkanina bawełniana, w zależności od przyszłego przeznaczenia, zostaje poddana procesom wykańczania.\nRozpoczyna się je opalaniem które ma na celu usunięcie wystającego puchu powstałego w wyniku zmechacenia przędzy w trakcie tkania.\nOdklejenie polega natomiast na usunięciu klejonki którą przepojono osnowę przed tkaniem. Po tym procesie tkanina jest gotowana po to by usunąć zabrudzenia.\nNastępnie bawełna przechodzi przez bielenie które umożliwia późniejsze farbowanie na wybrany kolor oraz drukowanie wzorów.\nInne procesy które stosuje się w celu nadania charakterystycznych właściwości to dekatyzacja czyli zmniejszenie kurczliwości, merceryzacja której celem jest zwiększenie wytrzymałości na rozerwanie, drapanie które zwiększa ciepłochłonność a także procesy apreturowania w których nasycenie odpowiednimi środkami chemicznymi wpływa na elastyczność, połysk, odporność na ciepło lub działanie wody.\nNastępny wpisRodzaje tkanin


List Agnieszki Woś-Szymanowskiej do Was – O psychologii\nO psychologii 31 sierpnia 2016 28 odsłony\nLato powoli chyli się ku końcowi. Coraz wyraźniej widzimy zbliżające się symptomy jesieni: dzieci i młodzież ruszają do szkoły, w pracy coraz więcej osób jest już po urlopie i pojawiają się nowe projekty, można odczuć, że czas już się zmobilizować do bardziej wytężonej pracy. W moich planach także są nowe projekty, dla których tworzę powoli plan działania. A żegnając się z wakacjami myślę o zmianach, które przede mną, a także o samych zmianach, jako o procesie. Kiedyś zmiana służyła osiągnięciu nowego stanu docelowego, ludzie dążyli do osiągnięcia stabilizacji. Dzisiaj zmiana towarzyszy nam niemal cały czas, jest wpisana w nasze życie, funkcjonowanie zawodowe, a nawet edukację, która odbywa się praktycznie nieustannie. W tym ciągłym procesie zmian trudno się czasem odnaleźć. Czasami mówimy, że w naszym życiu dużo się dzieje, jest wiele zmian. Jakie jednak one są? Co tak naprawdę się zmienia?\nW przypadku zmiany możemy mówić o zmianie pierwszego stopnia oraz o zmianie drugiego stopnia. Odwołuję się tutaj do modelu zmiany Hudsona. Zmiana pierwszego stopnia dotyczy tego, co robimy. Zmienia się kontekst sytuacyjny, ale na głębszym poziomie wzór pozostaje zbliżony. Kończymy jeden projekt w pracy i rozpoczynamy inny, ale funkcjonujemy w nim podobnie, nawet jeśli temat jest inny. Kończymy jeden związek, w którym nie czuliśmy się dobrze i rozpoczynamy kolejny, w którym ponownie nie czujemy się szczęśliwi. Jest w tym pewna ciągłość, powielamy – świadomie lub nie – znany sobie schemat. Czasami chcemy wyjść ze schematu, mówimy że potrzebujemy zmian. I dokonujemy zmiany, ale na głębszym poziomie okazuje się, że to nadal nie to. Ktoś zmęczony ciągłymi wyzwaniami w pracy (które zresztą sam sobie stawia) decyduje się zrobić pauzę i jechać w podróż życia, a następnie planuje ją tak, aby było w niej jak najwięcej wyzwań. Wraca zmęczony i z poczuciem, że nadal potrzebuje zmian. Zmienił kontekst, ale nie przeanalizował swoich potrzeb dogłębnie i nie odpowiedział na nie. Zmiana pierwszego poziomu nie jest też ani dobra, ani zła. W wielu sytuacjach jest korzystna – nie musimy za każdym razem przebudowywać swojego systemu wartości,, gdy rozpoczynamy nowy projekt w pracy, którą lubimy. Po prostu przechodzimy do jego realizacji i jest to dla nas dobre. Jeśli jednak odczuwamy potrzebę zmiany, ponieważ aktualna praca nam nie odpowiada, warto przyjrzeć się uważnie swoim emocjom i potrzebom oraz temu, czy zmiana rzeczywiście na nie odpowiada. Inaczej możemy zmieniać pracę za pracą i cały czas czuć, że to nie to, a przecież w każdej kolejnej miało być świetnie.\nZmiana drugiego stopnia dotyczy już tego kim jesteśmy, jakie są nasze potrzeby i wartości. Wymaga głębszego spojrzenia w siebie i nie dokonuje się w łatwy sposób. Trwa dłuższy czas, który jest potrzebny do ukształtowania się prawdziwych oczekiwań, w oparciu o nasze głębokie potrzeby, które często skrywamy sami przed sobą. Nie jest to łatwy czas. Doświadczamy wtedy frustracji, przygnębienia, poczucia zagubienia. Czegoś chcemy, ale do końca nie wiemy czego. Wiemy, że nie chcemy tego co jest teraz, ale już kiedyś to wiedzieliśmy, a jednak kolejna praca / związek / sytuacja znowu kończy się z podobnymi odczuciami. To jest moment głębszej refleksji. Czas, który musimy sobie dać, aby dojrzeć. Na tym etapie pomocne, a w niektórych przypadkach niezbędne, może być wsparcie otrzymane podczas psychoterapii, coachingu lub warsztatów rozwojowych. Zmiana ta ma jednak szansę odbyć się na głębszym poziomie i odpowiedzieć na nasze potrzeby i wartości. Nie bójmy się zatem tych trudnych chwil, które choć nie są przyjemne, pozwalają nam na lepszy dostęp do swoich emocji, przyglądanie się im, nazywanie i wyciągnięcie wniosków.\nW inspeerio też zamykamy powoli czas dużych zmian. Pożegnanie się z dotychczasowym miejscem to zarazem koniec, jak i początek pewnego etapu. Coraz bardziej oswajamy się z tą zmianą i widzimy płynące z niej korzyści. Realizujemy nadal zadania, które pomagają również naszym klientom w ich osobistych procesach zmian. W nowych lokalizacjach niezmiennie zapraszamy do udziału w psychoterapii, coachingach, a także kursach uważności i warsztatach rozwojowych. Już we wrześniu zapraszamy na rozpoczęcie 8-tygodniowego kursu MBSR (Mindfulness-Based Stress Reduction). Naszych warszawskich sympatyków miło nam będzie gościć na Warsztacie Psychologa Szkolnego (17 września). Już wkrótce na naszym portalu znajdziecie też harmonogram kolejnych spotkań z cyklu “Po stronie macoch”, a rodziców i opiekunów nastolatków zaprosimy do udziału w grupie “Dojrzewamy razem z dziećmi”.\nPrzed nami także duże wydarzenie: już 8 grudnia w Warszawie odbędzie się Kongres Psychologów i Psychoterapeutów Dzieci i Dorosłych, który inspeerio objęło swoim patronatem, a nasza trenerka uważności i współzałożycielka inspeerio, Agnieszka Pawłowska, będzie prelegentką, obok wspaniałego gościa, profesora Bogdana de Barbaro. Mamy nadzieję, że i jesienią będziecie z nami, czytając nasze artykuły i zerkając na proponowane przez nas wydarzenia. Życzę Wam (i sobie także) słonecznej końcówki lata i rozwojowych zmian!\nAgnieszka Woś-Szymanowskacoachingdojrzewamy razem z dziećmijak przeżyć zmianękongres psychologów i psychoterapeutówkursy uważności w poznaniumacochyMBSRmodel zmiany Hudsonanastolatkio psychologiiopsychologiipo stronie macochportal o psychologiipsychoterapiauważnośćzmiana drugiego stopniazmiana pierwszego stopniazmianyżyciowe zmiany\nPoprzedni wpisNie odwracaj wzroku – recenzja “Pedofilii”


Piękne włosy po zimie | Vers-24\nPiękne włosy są naszą wizytówką – dlatego na prawdę warto o nie zadbać, szczególnie po zimie, kiedy narażone były na czynniki zewnętrzne takie jak wiatr i mróz. Jeśli Twoje włosy wyglądają gorzej niż zwykle a ty nie masz ochoty chować zimowej czapki do szafy, przychodzimy Ci z pomocą. Wystarczy, że systematycznie o nie zadbasz z odpowiednimi produktami a Twoje włosy odżyją i odzyskają poprzedni blask.\nSzampon to pierwszy krok w pielęgnacji – ważne, by był ekstremalnie nawilżający, tak jak SPIDER SILK & HYALURON SHAMPOO od Clarena. To hialuronowy szampon z jedwabiem pajęczym przeznaczony do mycia i pielęgnacji włosów suchych i zniszczonych. Bogaty w składniki nawilżające takie jak niskocząsteczkowy kwas hialuronowy i Pentavitin®, chroni włosy przed utratą wilgoci i wygładza je. Jedwab z pajęczej sieci sprawia, że włosy po myciu są gładkie i nie plączą się, dodatkowo są jeszcze lepiej chronione przed niekorzystnym wpływem środowiska i utratą wody. Doskonale sprawdzi się także szampon nawilżająco – odżywczy na bazie 10 esencji roślinnych i składników naturalnych Beaua 10 Essences Tsubaki. Receptura oparta na bazie starannie wyselekcjonowanych 10 ekstraktów roślinnych i substancji naturalnych zawierająca olejki eteryczne. Ten nawilżający szampon naturalnie odżywia każdy rodzaj włosów. Wzbogacony organicznymi esencjami, posiada silne właściwości odżywiające, pomagając uszkodzonym włosom.\nTo idealny czas na to, aby zamiast codziennej odżywki do włosów użyć specjalnej maski. KLORANE MASKA NA BAZIE WYCIĄGU Z DRZEWA EGIPSKIEGO ma wysoką zawartością wyciągu z nasion drzewa egipskiegoo potwierdzonych klinicznie właściwościach wzmacniających włosy. Intensywnie pielęgnuje i regeneruje włosy. Wzbogacona jest o roślinny kompleks odbudowujący, który dogłębnie penetrując włókno włosa wypełnia ubytki w keratynie i uszczelnia wierzchnią warstwę włosa. Głęboko odżywione i wzmocnione włosy stają się miękkie i elastyczne.\nTakże DEEP PENETRATING RECONSTRUCTOR od Joico to jedyna w swoim rodzaju maska odbudowująca, naprawiająca i uzupełniająca uszkodzone włosy. Szczególnie polecana do włosów zniszczonych obróbką termiczną, środkami chemicznymi i szkodliwymi wpływami środowiska, włosów zmęczonych, łamliwych i delikatnych. Dostarcza włosowi 19 aminokwasów w celu odbudowy jego uszkodzonych lub zniszczonych fragmentów oraz nie wypłukuje koloru.\nSuper Strong™ Treatment od Paul Mitchell to cotygodniowa kuracja wzmacniająca, w skład której wchodzi kompleks Super Strong™, proteiny, aminokwasy i lipidy. Kuracja wnika głęboko w korę i odbudowuje wewnętrzną strukturę zniszczonego włosa. Unikatowy kompleks Super Strong™ zawiera hydrolizowane proteiny roślinne, które wnikają w korę włosa i nawadniają go od środka, jednocześnie nawilżając i wzmacniając łuskę. Wyciąg z nasion moringi (Moringa Pterygosperma) to egzotyczny, tropikalny ekstrakt o udowodnionym działaniu zabezpieczającym włosy przed zanieczyszczeniami środowiska i zniszczeniami spowodowanymi promieniowaniem UV, dodatkowo wzmacnia i odżywia włosy.\nWielofunkcyjny olejek HUILE PRODIGIEUSE od NUXE sprawi jeszcze większą przyjemność Twoim włosom. Zapewnia ogólną poprawę kondycji włosów, potwierdzoną przez stylistów. Olejek nałożony jako maska – raz lub dwa razy w tygodniu 10 minut przed myciem włosów oraz jako ostatni etap pielęgnacji aplikowany na końcówki włosów dwa razy w tygodniu – daje olśniewające rezultaty. Formułę olejku uzupełniono o nowy składnik: olejek Tsubakio wyjątkowych właściwościach odżywczych i przeciwstarzeniowych.\nTekst: Laura Osakowicz/materiały prasowe\nClarena Joico Klorane Nuxe Paul Mitchell\nPermanentna koloryzacja, która zakryje 100% siwizny, utrzyma się na włosach tyle, co standardowa koloryzacja oraz nada włosom blask – to wszystko, i… więcej, otrzymasz z NOWOŚCIĄ od JOICO, czyli absolutnym hitem JOICO Lumi10. Obecne realia…


Co na cellulit? Odkryj najlepsze sposoby! |\nCo na cellulit? Odkryj najlepsze sposoby!\nCo na cellulit może pomóc na tyle skutecznie, by cieszyć się ciepłem słońca i odkrytymi częściami ciała podczas letnich dni? Wiele kobiet walcząc z pomarańczową skórką poszukuje idealnej metody, która pozwoli swobodnie zaplanować wakacje, bez obaw przed pokazywaniem niedoskonałego ciała. Cellulit gromadzi się głównie u kobiet, na obszarach takich jak uda, pośladki i piersi. Niekorzystnie wpływa na poczucie atrakcyjności i pewności siebie. Czy istnieją metody walki zapewniające zarówno bezpieczeństwo, jak i efekt? Co zrobić, żeby cellulit stał się przeszłością?\nCo na cellulit? – Kremy, balsamy i maści\nCo na cellulit zadziała najszybciej? Systematyczna, rutynowa pielęgnacja. Dobre kremy to kremy, które bazują przede wszystkim (lub wyłącznie!) na naturalnych składnikach – należą do nich między innymi wyciągi roślinne. Chociaż w aptekach i sklepach znajdziemy wiele balsamów oznaczonych etykietą „antycellulitowe” ich skład może być przeładowany substancjami chemicznymi. Silikony, sztuczne barwniki, chemiczne substancje zapachowe czy też PEGy – wszystkie one zagrażają zdrowiu, a wchłaniane przez skórę regularnie – również życiu. Żeby zachować wieloletnie zdrowie skóry, należy ich unikać. Dlaczego?\nsilikony – utrudniają wchłanianie się składników aktywnych, zatykają pory i bardzo często podrażniają skórę.\nalkohol – wysusza skórę i może doprowadzić do złuszczenia.\nsubstancje zapachowe i koloryzujące – są przyczynami zaczerwienień, alergii, wysypki.\nPEGi (skrót od Polyethylene Glycol) – niekorzystnie oddziałują na wytrzymałość skóry, osłabiają ją i powodują, że zostaje zmniejszona odporność na uszkodzenia.\nparabeny – przedostające się do organizmu konserwanty, które mogą wywołać choroby ogólne.\nJakie składniki powinien mieć więc krem antycellulitowy, tak, żeby zapewnić bezpieczeństwo, redukcję cellulitu i przyjemność jednocześnie? Najważniejsze z nich to:\nkwas askorbinowy – działa przeciwzapalnie i wzmacniająco. Ujędrnia skórę i spowalnia wszystkie procesy starzenia zachodzące w wyniku powstawania wolnych rodników. Zadaniem kwasu jest ich likwidacja.\nkofeina – trwale rozbija komórki tłuszczowe (jest to proces nazywamy lipolizą), co oznacza, że oprócz pozbycia się cellulitu, zapobiegamy odkładaniu się kolejnego. Kofeina usuwa też jednocześnie nadmiar toksyn w organizmie.\nekstrakt z guarany – razem z kofeiną tworzą idealną parę – efekt lipolizy i walki z toksynami zostaje wzmocniony.\nekstrakt z bylicy boże drzewko – podstawą dobrej pielęgnacji jest tonizacja – dzięki niej skóra wraca do właściwego swojemu środowisku pH. Ekstrakt z bylicy boże drzewko pełni dokładnie takie właściwości.\nekstrakt z alg – zawiera w sobie jod, kwas alginowy, laminarynę i fukoidynę pochodzącą z wodorostów morskich – wszystkie te substancje są odżywcze. Wyciągi z alg zielonych i brunatnych mają też szczególne właściwości przyspieszające metabolizm.\nekstrakt z bluszczu pospolitego – to kolejna potężna dawka bogatych, odżywczych składników. Bluszcz na cellulit ma w sobie: rutynę, kemferol, izokwercynę (z grupy flawonoidów), kwasy (chlorogenowy i kawowy), saponiny i hederynę. Ich działania obejmują m.in. ujędrnienie ciała, oczyszczenie z toksyn, rozkład komórek tłuszczowych.\nekstrakt z ruszczyka kolczastego – dzięki silnemu działaniu wzmacniającemu naczynka, znajduje zastosowanie w kosmetyce leczącej wiele dolegliwości. Usuwanie cellulitu jest jedną z nich.\nekstrakt z kasztanowca – pozbywa się nadmiaru wody i wszelkiej trucizny zalegającej w skórze i organizmie.\nwyciąg z czarnego bzu – również usuwa wodę, a jednocześnie łagodzi, wygładza skórę i nadaje jej subtelną miękkość.\narnika górska – wpływa na dobre ukrwienie wszystkich naczyń obwodowych i limfy. Jest bogata w olejki eteryczne, które wzmacniają napięcie skóry i tym samym zapobiegają jej wiotczeniu.\nmiłorząb japoński – to co na cellulit działa bardzo dobrze wiąże się z ogólną troską o zachowanie młodości organizmu. Miłorząb japoński podobnie jak witamina C działa spowalniająco na procesy starzenia – jest skutecznym antyoksydantem.\nwąkrota azjatycka – regeneruje i łączy kolagen z kwasem hialuronowym, co przynosi efekt w postaci redukcji cellulitu. Taka synteza odpowiada za elastyczność, jędrność i ostatecznie widoczną atrakcyjność ciała.\nskrzyp polny – odżywia ciało, głownie dzięki zawartości krzemu, saponin i flawonoidów.\nNaturalna pielęgnacja nie musi dotyczyć wyłącznie miejsc pokrytych cellulitem. Kremy i maści bazujące na odpowiednich składnikach, pełnią też rolę podstawowych kosmetyków, które odżywiają i nawilżają skórę – Sinial to krem na cellulit, który idealnie nawilża i ujędrnia skórę dotknięta pomarańczową skórką. Włączone do poranków lub wieczorów, doskonale działają na całe ciało. Skuteczność kremów, tak jak w przypadku metod domowych, zależy często od momentu ich wdrożenia. Kobiety, które przez lata nie szukały żadnych sposobów na istniejący już cellulit, mogą się rozczarować. Im szybciej zacznie się działać, tym lepiej.\nCo na cellulit? – pomocne sposoby\nCo na cellulit wspomoże działania naturalnych kosmetyków? Domowe peelingi z kawy i oliwy, nawilżanie olejem kokosowym, maseczki z cynamonu i zdrowy styl życia skutecznie wspomoże pielęgnację antycellulitową. Często zapominamy jak ważna jest rola dobrych nawyków. Trwała redukcja cellulitu związana jest bardziej z procesem zmian i praktyk niż z jednorazową aktywnością. Usuwanie i zapobieganie odkładaniu się tkanki tłuszczowej, a dalej: powstawaniu cellulitu, zaczyna się w zdrowym stylu życia – właściwej diecie i systematycznym ruchu fizycznym. Warto ograniczyć ilość cukru i produktów wysokoprzetworzonych, pić jak najwięcej litrów niegazowanej wody (w tej kwestii nie da się nigdy przesadzić) oraz regularnie – na przykład raz w tygodniu ćwiczyć. Co na cellulit działa bardziej – bieganie czy pływanie? Każdy sport angażujący dużą ilość mięśni jest dobry – następuje spalanie kalorii i tkanki tłuszczowej, poprawia się przemiana materii i uwalniają hormony zapewniające zadowolenie. To jednocześnie minimalizuje stres, co jest bardzo ważne przy dbałości o zachowanie dobrej kondycji ciała. Zwycięstwo w walce ze stresem to też zwycięstwo w walce z cellulitem!\n3. Różański L, Vincent C, Szubert M, Dębowska R, Bazela K, Eris I, Stroiński M, Jaskólska Z, Duszyńska A., Zastosowanie termografii w diagnostyce cellulitu, 2006\nOtagowane co na cellulit, co pomoże na cellulit, jakie sposoby na cellulit\nPoprzedni wpisSposoby na cellulit, które dają świetne rezultaty – poradnik\nNastępny wpisJak się pozbyć cellulitu? – poznaj najprostsze sposoby\n3 myśli w temacie “Co na cellulit? Odkryj najlepsze sposoby!”\nJeśli chodzi o sposoby na cellulit i dobór odpowiednich ćwiczeń redukujących naszą tkankę tłuszczową to najlepszymi opcjami treningu okazują się ćwiczenia na basenie, jazda rowerem, trening z skakanką. Warto jednak pamiętać aby dostarczać naszemu ciału odpowiednich składników nawilżających, które możemy znaleźć w naturalnych kremach na cellulit. Przy dobrym treningu i odpowiednim balsamie na cellulit nie będzie potrzebna żadna profesjonalna dieta – wystarczy jeść zdrowo 😉\nPrzede wszystkim działania kompleksowe pozwolą zwyciężyć walkę z cellulitem. Wiele osób stosuje sam krem na cellulit myśląc, że zniknie im po paru dniach stosowania. Owszem zaopatrzenie się w naturalnym balsam antycellulitowy jest ważne, ale trzeba również stosować dodatkowe sposoby na pomarańczową skórkę.\nPrawda jest taka, że cellulitowi nie można odpuścić nawet na jeden dzień. Nie ma się co zniechęcać jak z początku nie będziemy widzieli efektów naszych działań. Mi cellulit zaczął znikać dopiero po 5 miesiącach. Ćwiczę codziennie nawet te 20 min, staram się nie jeść fastfoodów i na wieczór smaruje się vialise. Pamiętajcie, że trzeba być cierpliwym i robić swoje:)


Chicco stolik edukacyjny hobby 12m+\nkod produktu: 8058664076369 |\nkod Bambino: 3860\nEdukacyjny Stolik Hobby to zaproszenie do świata pasji. Jedna z nich być może rozwinie się i pozostanie z dzieckiem na zawsze!\nEdukacyjny Stolik Hobby pozwoli dziecku na wielogodzinną zabawę w odkrywanie własnych pasji. Nie ma mowy o nudzie, gdyż to aż 4 różne hobby, których maluch może spróbować. Zabawne dźwięki i piosenki pozwalają mu wdrażać się w różne pasje: gotowanie, ogrodnictwo, rysowanie i gra na instrumentach. Przekręcając czerwone pokrętło znajdującego się w centralnej części stolika, wybieramy język, w którym dziecko będzie rozwijało swoje zainteresowania.\nZabawka jest dwujęzyczna zatem możliwe jest to w języku polskim lub angielskim. Sympatyczny głos zaprosi malucha do wspólnej zabawy, a interaktywny panel zachęci efektami świetlnymi i dźwiękowymi. Czas na nowe odkrycia! Zabawka pomaga ćwiczyć koncentrację, logiczne myślenie oraz zdolności manualne. Oferuje ponad 60 słówek, zdań, dźwięków i aktywności manualnych w tym uczy nazw warzyw, kolorów, instrumentów muzycznych i liczb.\nZabawa może być dzielona z rówieśnikami i rodzicami. Dzięki temu dziecko uczy się współpracy, a rodzice mają szansę budować więź z dzieckiem. Po zdjęciu blatu stolika z kolorowych nóg, zabawka posłuży także dzieciom niechodzącym. Wystarczy główny panel – blat z czterema hobby ułożyć mu na podłodze.\nSmily Play Zaczarowane Pudełko\nBaliBazoo Aktywna Spirala Lis\nChicco klocki dinozaury 30szt 1-6 lat\nMom's Care Szeleścik z Gwiazdką\nBaliBazoo Zawieszka Muzyczny Słoń z Lusterkiem\nBaliBazoo Zawieszka Truskawka\nDumel Obrotna Małpka DD45440\nGili Gums Gryzak Krab


Kuchnia niewyszukana: Naleśniki z duszonymi jabłkami\nPropozycja na śniadanie, lub podana z sosem czekoladowym na deser. Naleśniki z duszonymi jabłkami i brzoskwiniami. Nie potrzebują właściwie dodatku cukru – owocowy mus ma w sobie tyle naturalnej słodyczy, że zaspokoi nawet najwybredniejszych łasuchów.\nSkładniki (6 naleśników)\nJabłka i brzoskwinie kroimy w drobną kostkę, przekładamy do garnka, dodajemy 2 łyżki wody oraz 2 łyżeczki cukru wanilinowego. Dusimy pod pokrywką około 2 minut, aż jabłka zaczną się rozpadać. Na koniec dodajemy borówki.\nW czasie duszenia owoców, przygotowujemy ciasto na naleśniki miksując ze sobą wszystkie składniki na gładką masę. Smażymy na patelni do naleśników, bez dodatku tłuszczu. Na gotowe naleśniki nakładamy 2 łyżki owocowego farszu i zawijamy. Smacznego.\nJustyna Żak 6 listopada 2014 15:26\njakie cienkie naleśniki, nieźle:)\nMarysia Kwiaktowska 17 listopada 2014 15:57\nDobra robota! Wyglądają świetnie :D Muszę takie przyrządzić, a ponieważ organizacja imprez (Wrocław głównie) jest moją specjalnością, goście na pewno chętnie je wypróbują ;)


1 PROJEKT WSPÓŁFINANSOWANY PRZEZ UNIĘ EUROPEJSKĄ W RAMACH EUROPEJSKIEGO FUNDUSZU SPOŁECZNEGO Priorytet VII Regionalne kadry gospodarki. Działanie 8.1 Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie. Poddziałanie Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. PROJEKT ZARZĄDZANIE JAKOŚCIĄ W WIELKOPOLSCE PEŁNOMOCNIK I AUDITOR WEWNĘTRZNY SYSTEMU ZARZĄDZANIA JAKOŚCIĄ WG ISO 9001:2008 e-book Biuro Handlowe EUROCONSULT Zdzisław Lara tel./fax. (061) Poznań, ul. Zwierzyniecka 10 tel. (061)\n2 Spis treści 1. Definiowanie jakości. 2. Orientacja na klienta. 3. Autorytety zarządzania jakością. 4. Ciągłe doskonalenie. 5. TQM. 6. Nagrody jakości. 7. Model procesu. 8. Standaryzacja. 9. Terminologia. 2\n3 1. Definiowanie jakości Pojęcie jakości kształtowało się na przestrzeni wielu wieków. Literatura przedmiotu zgromadziła liczne określenia odnoszące się do terminu jakość i treści mu przypisywanych. Pierwsze pisane definicje jakości, pochodzące od starożytnych filozofów greckich, porównywały ją z doskonałością. Nie stworzono jednak jednej definicji doskonałości, a posługiwano się określaniem jej dla każdego badanego przedmiotu na podstawie charakterystycznych cech. Samo pojęcie jakości powiązanej z doskonałością zostało wprowadzone do filozofii przez Platona, który stwierdził porównując jakość do piękna, że jest ona sądem wartościującym, wyrażonym przez użytkownika. Inne podejście reprezentował Arystoteles, który jakość określił jako to, co sprawia, że rzecz jest rzeczą, którą jest. Około XVIII wieku, kiedy pojawiły się techniczne możliwości zwiększania produkcji, a co za tym idzie konieczność poszerzania rynków zbytu, nastąpiła zmiana postrzegania jakości porównywano ją z wartością. Rynek traktowano jako ostatecznego sędziego jakości, a ocenie podlegał głównie stosunek jakości do ceny. Na przełomie XIX i XX wieku wprowadzenie seryjnej produkcji i taśmy montażowej wymogło standaryzację elementów. Było to związane z potrzebą zastosowania wymiennych części oraz chęcią maksymalizacji produkcji. Dlatego jakość zaczęto postrzegać jako zgodność ze specyfikacją. Poziom jakości osiągany był poprzez stałą kontrolę. W latach 30-tych dążąc do zmniejszenia dużych kosztów kontroli zaczęto wprowadzać metody statystyczne. Współcześnie większość autorów definiuje jakość jako spełnienie lub przekroczenie wymagań klienta. Oto przykłady definiowania jakości spotykane w literaturze: Zdatność do użycia lub zastosowania (Joseph M. Juran), Zgodność z wymaganiami (Crosby), To co można poprawić (Imai), Nie myśl o produktach, myśl o klientach (W. Edwards Deming), Pełne zaspokojenie potrzeb klienta przy minimalnych kosztach własnych (John Bank), Dobroć produktu, przy czym dobroć ta może być zastosowana do wszystkich rodzajów produktów i usług (W.A. Shewhart), Doskonałość lub przydatność do użytku po akceptowalnej cenie (K. Ishikawa), 3\n4 Stopień w jakim inherentne właściwości spełniają wymagania (ISO 9000). Rozmaitość opisów i definicji pokazuje, że nie ma jednego wspólnego spojrzenia na jakość. Odpowiedź na pytanie jakiego produktu oczekujemy? może być wyrażona nie wprost poprzez opis jakiego produktu nie życzymy sobie. Rozważania na temat niezgodności z wymaganiami pokazują, jakie są potencjalne konsekwencje zaniedbań w zarządzaniu jakością i kierują nasza uwagę na trzy aspekty jakości: Społeczny niezgodności mogą przynosić znaczne szkody jednostkom i zbiorowością ludzi, Techniczny unikanie niezgodności wymaga odpowiednich metod postępowania, Psychologiczny nikt nie wykonuje niezgodnego produktu w sposób celowy. 2. Orientacja na klienta. W sklepach, biurach i fabrykach można natknąć się na popularny plakat, stanowiący kwintesencję zasady zarządzania przez jakość. Jego treść jest następująca: Klienci: Są najważniejszymi osobami w każdej działalności, Nie są zależni od nas. To my jesteśmy zależni od nich, Nie zakłócają naszej pracy. Są jej celem, Robią nam uprzejmość, kiedy przychodzą. My nie robimy im uprzejmości, obsługując ich, Są częścią naszej organizacji, a nie osobami z zewnątrz, Nie są tylko częścią statystyki. Są ludźmi z krwi i kości, którzy czują i reagują jak my, Przychodzą do nas ze swoimi potrzebami i życzeniami, a naszym zadaniem jest je zaspakajać, Zasługują na tyle uprzejmości i uwagi, ile tylko możemy im poświęcić, Są istotą tego i każdego interesu. Bez nich nie byłoby nas. (Nigdy o tym nie zapominaj!). Zarządzanie jakością koncentruje się na wymaganiach klienta. Ludzie wybierają tylko te restauracje, które w pełni odpowiadają ich oczekiwaniom; robią zakupy w tych sklepach, które zaspokajają ich potrzeby. Wybierają linie lotnicze, które zapewniają uprzejmą, sprawną obsługę. Odbiorcy wyrobów przemysłowych mają podobne oczekiwania i wymagania, którym dostawca musi sprostać, jeśli chce 4\n5 utrzymać się w interesie. Jeśli się ich rozczaruje, oszuka lub pomyli się na ich niekorzyść w rachunkach, klienci tacy odczują to tak samo jak klient indywidualny. Czego wymaga klient? Świadomie lub podświadomie, klient zadaje sobie zawsze pięć pytań: Czego mogę oczekiwać, kupując produkt? - specyfikacja produktu lub usługi. Na przykład, większość odkurzaczy samochodowych po prostu nie nadaje się do czyszczenia samochodów z ciężkiego piasku i błota. Napędzane małymi bateryjkami, zgodnie ze specyfikacją, nadają się raczej do zbierania okruchów z opiekacza do tostów... Czy to jest to, czego się spodziewałem? - zgodność z cechami użytkowymi wyrobu podanymi przez producenta. Na przykład... Samochód, który szczyci się... Czy przez cały czas spełnia moje oczekiwania? - niezawodność (lub trwała zgodność z oczekiwaniami). Na przykład... nie powinno rozpaść się po kilku tygodniach... Ile muszę zapłacić? - czyli rzeczywista wartość towaru w stosunku do ceny. Kiedy to dostanę? - dostawa (szybka i punktualna). Sprostanie wymaganiom klienta oznacza słuchanie go i reagowanie na to czego żąda, oraz na to, co zostanie ustalone ale klienci to nie tylko osoby spoza firmy, które są ostatecznymi odbiorcami jej produktów i usług. Mamy również klienta wewnętrznego, osobę wewnątrz firmy, która otrzymuje część pracy wykonanej przez kogoś innego, a następnie wzbogaca ten produkt lub usługę o własny wkład, by z kolei przekazać wyrób komuś następnemu. Orientacja na klienta na przykładzie linii lotniczych SAS. 5\n6 Chwile prawdy Skandynawskie Linie Lotnicze (SAS) stanowią dobry przykład orientacji na klienta. Kiedy w 1981 roku Jan Carlzon został prezesem SAS zaczął dociekać przyczyn, dla których firmie groziła strata 20 milionów dolarów. Dzięki analizie oczekiwań klientów i temu, że potrafił je spełniać z wyprzedzeniem, Calrzon wyeliminował zagrożenie i w ciągu jednego roku firma osiągnęła 54 milionów dolarów zysku. Jego wyjątkowy sposób analizy został nazwany "chwilą prawdy". Prosta analiza kondycji przedsiębiorstwa przekonała go o stabilnych podstawach finansowych SAS, przejawiających się w posiadaniu rozbudowanej floty odrzutowców, sieci hoteli, restauracji i biur podróży. Członkowie zarządu byli doświadczeni i zgrani, a firma mimo wszystko ponosiła straty. Carlzon powrócił do podstaw określania zasady orientacji na klienta. W końcu linia lotnicza jedynie przewozi pasażerów z miejsca A do miejsca B, a bilet lotniczy jest towarem masowym. Pomnożył liczbę pasażerów, 10 milionów rocznie, przez pięć "chwil prawdy", jakie przeżywał każdy z pasażerów, co w rezultacie dało 50 milionów "chwil prawdy". Zadaniem zarządu było przeanalizowanie 50 milionów "chwil prawdy", czyli bezpośrednich kontaktów pomiędzy klientami, a pracownikami firmy, w których to momentach klient ocenia, czy został potraktowany dobrze czy źle. Carlzon pisze o tym w ten sposób: W ostatnim roku każdy z naszych 10 milionów klientów miał bezpośredni kontakt z około pięcioma pracownikami SAS, i za każdym razem kontakt ten trwał około 15 sekund. W ten sposób linia SAS zaistniała w umysłach klientów 50 milionów razy, za każdym razem przez 15 sekund. Tych 50 milionów chwil prawdy to chwile, które ostatecznie decydują, czy SAS jako firma odniesie sukces czy poniesie porażkę. W tych chwilach musimy udowodnić naszym klientom, że latając SAS-em dokonali najlepszego wyboru. Podczas analizy chwil prawdy Carlzon stwierdził, że musi rozszerzyć uprawnienia personelu, który bezpośrednio styka się z klientami, włączając zarówno szeregowych pracowników jak i kierownictwo. Dlaczego decyzja, czy pasażerom opóźnionego lotu wydać kupony na posiłki, musi zapadać na piątym szczeblu hierarchii organizacyjnej? Czy nie lepiej pozostawić ten problem do rozstrzygnięcia pracownikom, którzy mają bezpośrednio do czynienia z niezadowolonymi pasażerami? Carlzon nie był jedynym dyrektorem, który odkrył korzyści, jakie można odnieść przyznając pracownikom określone uprawnienia do decydowania. W obszernym studium na temat najskuteczniej działających menedżerów Charles 6\n7 Garfield odkrył, że idea upoważnienia do podejmowania decyzji jest w ich mniemaniu niezbędnym elementem tworzenia zespołów: (...) najlepsi menedżerowie wciąż na nowo dochodzą do wniosku, że przekazywanie władzy innym, zarówno współpracownikom jak i klientom, jest dla nich na dłuższą metę korzystne. Nagradzając, doceniając i dbając o doskonalenie kwalifikacji pracowników, po prostu pozwalają, aby zasoby ludzkie organizacji, z którymi mają do czynienia, zyskiwały na wartości. Im więcej dają władzy, tym lepsze wyniki pozwalają osiągać, i tym większe sukcesy odnosi przedsiębiorstwo. Jeśli firma chce, by jej personel dobrze traktował klientów, sama musi dobrze traktować personel. 3. Autorytety zarządzania jakością. W. Edwards Deming Doktor W. Edwards Deming był pierwszym amerykańskim specjalistą, który w sposób metodyczny przekazywał japońskim menedżerom wiedzę na temat jakości. Po raz pierwszy przybył do Japonii w 1947 roku, gdzie jako statystyk miał pomóc władzom okupacyjnym generała MacArthura przy dokonywaniu spisu ludności. Deming był wówczas naczelnym matematykiem i doradcą do spraw prób statystycznych w amerykańskim Biurze Spisów Ludności. Deming uczył pracowników biura metod dokonywania prób i kontroli statystycznej, a podczas spisu ludności udało mu się uzyskać zdumiewający wzrost wydajności i obniżyć koszty prac statystycznych. W roku 1946 powstał Japoński Związek Naukowców i Inżynierów JUSE jako organizacja użyteczności publicznej w celu wspierania ludzkiej pomysłowości poprzez rozwój przemysłu, osiągany przez tworzenie, stosowanie i promocję zaawansowanej nauki i technologii. Organizacja inicjowała ważne działania, stymulowała rozwój zapraszając do Japonii osoby o uznanych osiągnięciach teoretycznych i praktycznych. Pobyt Deminga w Japonii stał się okazją do nawiązania kontaktów ze środowiskiem zrzeszonym w JUSE i został zaproszony do przeprowadzenia serii wykładów. Swoje pierwsze spotkanie z szefami japońskiego przemysłu rozpoczął takimi mniej więcej słowami: 7\n8 Przyjechałem uczyć was nowoczesnych metod zarządzania przedsiębiorstwami. Nie będę jednak uczył was uczył was tych metod, które stosuje się dziś w mojej ojczyźnie, bowiem amerykańskie przedsiębiorstwa są zarządzane źle. Ja nauczę was zarządzać dobrze i obiecuję, że w połowie lat 70-tych w rozwoju gospodarczym wyprzedzicie Stany Zjednoczone. Przepowiednie Deminga sprawdziły się z dość dużą dokładnością. Pod koniec lat 70-tych japońskie samochody, sprzęt elektroniczny i optyczny zaczęły zdobywać rynek amerykański i europejski zdobywając pierwsze miejsce w rankingu produkt narodowego brutto na głowę ludności. Oto 14 zasad Deminga, które złożyły się na jego filozofię zarządzania i przyczyniły się do sukcesu wielu przedsiębiorstw: 1. Stworzenie stałych celów w odniesieniu do usprawniania jakości produktów i usług, które są ukierunkowane na uzyskanie przewagi konkurencyjnej. Działalność przedsiębiorstwa nie może opierać się tylko i wyłącznie na "dzisiejszych" działaniach i potrzebach. Należy mieć również na uwadze cele długofalowe, które mają ogromny wpływ na poziom jakości oferowanych wyrobów czy usług. Główny cel, czyli stałe podnoszenie jakości powinien być osiągany przez stałe cele mające na celu wzrost konkurencyjności czy zapewnienie stanowisk pracy. 2. Zastosowanie nowej filozofii zarządzania. Metodyka zarządzania przed filozofią TQM była metodyką marnotrawstwa i powtarzanych błędów. Problemem nękającym firmy była mała efektywność produkcji, a co za tym idzie kiepska sytuacja finansowa przedsiębiorstw rzutująca na gospodarkę kraju. Jedyną drogą podniesienia efektywności przy jednoczesnym ograniczeniu nakładów jest zmniejszenie wadliwości produkcji. Zastosowanie totalnego zarządzania przez jakość jak się później okaże było ratunkiem dla firm. Aby filozofia zarządzania była skuteczna musi być do niej przekonane przede wszystkim najwyższe kierownictwo, które próbuje przekazać w sposób pokojowy cele tejże metodyki podwładnym. 3. Rezygnacja z metod masowej kontroli jako sposobu na zapewnienia jakości. W momencie kiedy zmniejszymy zmienność w procesie i będzie on stabilny oraz powtarzalny nie ma potrzeby kontrolowania całości produkcji. Można skupić się natomiast na kontroli statystycznej, która jest o wiele mniej kosztowna, a sumiennie przeprowadzana może dawać bardzo dobry obraz wadliwości procesu produkcji. Samo sprawdzanie 100% wyrobów nie zmniejszy wadliwości więc należy bardziej skupić się na zapobieganiu temu stanowi. 8\n9 4. Zaprzestanie powszechnych praktyk wyboru kooperantów wyłącznie na podstawie kryterium ceny. Sama cena w żaden sposób nie mówi nam o jakości dostawcy. Musimy wiedzieć, że jeśli zakupimy tanio materiały, które będą wadliwe, to i tak w kolejnych etapach procesów produkcyjnych koszty te przewyższą nasze oszczędności będące wynikiem zakupu. Tak więc obok kryterium ceny należy położyć duży nacisk na jakość dostarczanych wyrobów co w efekcie skutkowało będzie zmniejszeniem wadliwości produkcji. 5. Ciągłe i niekończące się ulepszanie procesu produkcji oraz usług, które powodują poprawę jakości, produktywności oraz zmniejszenie kosztów. Ciągłe doskonalenie jest podstawą każdego systemu zarządzania. Nie jest możliwe takie zaprojektowanie procesu, żeby nie można go było udoskonalić - zawsze jest taka możliwość. Odpowiedzialność za doskonalenie spoczywa na kierownictwie. To właśnie kadra zarządzająca powinna stworzyć atmosferę, która pozwoli pracownikom na dostrzeganie możliwości doskonalenia wszystkich procesów począwszy od przyjmowania surowców, poprzez fakturowanie, na działaniach posprzedażnych kończąc. 6. Wprowadzenie nowoczesnych metod doskonalenia zawodowego. Kierownictwo należy bezpośrednio włączyć w proces doskonalenia zawodowego, co w efekcie przełoży się na pełniejsze wykorzystanie możliwości wszystkich pracowników. Doskonalenie to powinno obejmować bardzo szeroki zakres działalności przedsiębiorstwa a także psychologii i metodyki zarządzania przedsiębiorstwem i personelem. 7. Wprowadzenie instytucjonalnego przywództwa. Doskonalenie jakości automatycznie zwiększa wydajność dlatego też nie należy przywiązywać uwagi tylko do wydajności. "Przywódca" - lider powinien być osobą, która pomaga pracownikowi w realizacje założeń a nie zwraca tylko uwagę na wskaźniki ilościowe. Kierownictwo powinno się skupić na takich relacjach z podwładnymi, które umożliwią swobodną komunikację i zapobiegną powstawaniu braków na wszystkich etapach procesu realizacji wyrobu. 8. Odrzucenie strachu tak aby wszyscy mogli pracować wydajniej dla przedsiębiorstwa. Żaden pracownik nie powinien bać się mówić o problemach swojemu przełożonemu. Tylko taka komunikacja jest wydajna i przynosi wartość dodaną. Nie wolno zatem 9\n10 wprowadzać takiej atmosfery poprzez cele liczbowe narzucające uzyskanie wyniku a nie jakości. 9. Przełamanie barier pomiędzy działami przedsiębiorstwa. Wszystkie działy w firmie powinny tworzyć sprawnie działający organizm. Problemy jednego działu powinny być rozwiązywane centralnie poprzez skuteczną wymianę informacji. Krokiem do realizacji tego celu jest rezygnacja z pionów, które są jakby firma w firmie i działają niezależnie. Wszystkie działy muszą pracować wydajnie aby całe przedsiębiorstwo mogło przynosić zyski dlatego należy zastanowić się nad spłaszczeniem hierarchii oraz zwiększeniem intensywności relacji pomiędzy działami. 10. Eliminacja wszelkich form promocji zachęcających do osiągania poziomu "zero defektów" oraz wysokiej produktywności. Często w firmach kierownictwo głosi hasło "zero defektów" co skutkuje wywarciem ogromnej presji i niepokoju wśród szeregowych pracowników. Wiadomo, że taki system nie istnieje i głoszenie tego typu haseł w tym nie pomoże a jedynie może zaszkodzić negatywnymi relacjami. 11. Likwidacja substytutów autentycznego przywództwa oraz likwidacja zarządzania przez cele. Zamiast liczb należy wdrażać metody wspomagające procesy w przedsiębiorstwie czego efektem będzie poprawa produktywności. Aby podnieść jakość i wydajność można zastosować metody statystyczne. 12. Likwidacja barier, które nie pozwalają robotnikom i menedżerom z dumą wykonywać swej pracy. Każdy ma swoje zadania w firmie - inne ma pracownik montujący wyrób na stanowisku przy linii produkcyjnej, inne dyrektor zapewnienia jakości a jeszcze inne pracownik działu kadr. Praca każdej z tych osób jest tak samo ważna i ma taki sam wpływ na wyrób końcowy. Tylko praca bez barier pomiędzy szczeblami jest efektywna i przynosi wszystkim korzyści. 13. Wprowadzenie intensywnych programów szkoleniowych oraz zachęcanie do ciągłego samodoskonalenia. Jedną z podstaw efektywnie działającego przedsiębiorstwa powinna być wiedza. Wiedza aktualizowana i przydatna w wykonywaniu codziennych obowiązków. Kierownictwo powinno wyrobić u swoich pracowników nawyk samokształcenia się poprzez pokazanie zalet takiego działania. Samodoskonalenie rewelacyjnie wpływa 10\n11 na poczucie własnej wartości i dodaje pewności siebie co jest niezmiernie ważne przy wykonywaniu odpowiedzialnej pracy. 14. Zaangażowanie wszystkich pracowników w proces transformacji. Żaden system zarządzania nie będzie działał bez zaangażowania całej załogi przedsiębiorstwa. Zdarzają się zawsze tzw. "niereformowalni" pracownicy których nie da się przekonać do nowych zasad, dlatego też bardzo ważne jest umiejętne wytłumaczenie idei i sensu wprowadzanych zmian. Joseph M. Juran Doktor Joseph M. Juran jest Amerykaninem urodzonym na Bałkanach. Juran pracował jako inspektor w Western Electricity Company, był też profesorem na Uniwersytecie Nowojorskim. Ma opinię jednego z największych autorytetów w dziedzinie jakości, co zawdzięcza wydanemu jeszcze w latach 50-tych obszernemu dziełu Quality Control Handbook, do dziś używanemu na całym świecie i stanowiącemu podstawowe źródło informacji na temat jakości. Juran opracował swoją teorię na temat zarządzania jakością w oparciu o dziesięć następujących kroków: 1. Uświadomienie potrzeby i szanse doskonalenia jakości. 2. Ustalenie celów ciągłego doskonalenia. 3. Stworzenie organizacji, która pomoże w realizacji tych celów, poprzez powołanie rady do spraw jakości, określenie problemów, wybranie odpowiedniego projektu, stworzenie zespołów i wybór koordynatorów. 4. Przeszkolenie wszystkich pracowników. 5. Przydzielenie zadań problemowych. 6. Informowanie o przebiegu prac. 7. Okazanie uznania. 8. Ogłoszenie wyników. 9. Odnotowanie sukcesów. 10. Włączenie usprawnień do normalnie stosowanych systemów i procesów firmy, co zapewnia podtrzymanie zapału pracowników. Wkrótce po opublikowaniu swojej książki Juran wyjechał do Japonii, by tam kontynuować osiągnięcia Deminga. Główna myśl, którą przekazał japońskim menedżerom była taka, że kontrola jakości stanowi element zarządzania na 11\n12 wszystkich szczeblach i nie jest wyłączną domeną specjalistów z działów kontroli jakości. To, czego Juran nauczył dyrektorów japońskich firm podczas serii wykładów, zostało następnie przekazane kadrze kierowniczej w ich przedsiębiorstwach, a potem również szeregowym pracownikom produkcji. Zajęła się tym ta sama organizacja, która sponsorowała wykłady Deminga Związek Japońskich Naukowców i Inżynierów JUSE, którego członkami było wielu dyrektorów firm oraz Japońskie Stowarzyszenie na rzecz Standardów Przemysłowych. Duże firmy zdążyły już rozpocząć własne kursy edukacyjne dla robotników, prowadzone przez brygadzistów, którzy organizowali spotkania kółek czytelniczych. Teorie i techniki Jurana opracowywane były w formie podręczników sprzedawanych później w kioskach z gazetami; stały się nawet tematem audycji radiowych. Od spotkań kółek czytelniczych pozostawał już tylko mały krok do spotkań zespołów roboczych rozwiązujących problemy doskonalenia jakości koła jakości powstały pod auspicjami JUSE, a następnie rozrosły się do dzisiejszych rozmiarów. Mówiąc o kołach jakości pod koniec lat 60-tych Juran stwierdził: Ruch kół jakości nabrał tak olbrzymich rozmiarów, że chyba żaden inny kraj nie byłby w stanie go naśladować. Dzięki rozwojowi tego ruchu Japonia stanie się światowym liderem w dziedzinie jakości. Philip Crosby Crosby słusznie stawia się obok Deminga i Jurana, pisząc: Choć Philip B. Crosby mniej koncentruje się na akademickich rozważaniach o jakości totalnej niż czynili to Deming czy Juran, jest równie skuteczny jako uznany popularyzator zarządzania przez jakość. Crosby pracował w firmie ITT, która w ciągu jednego roku zaoszczędziła 720 milionów dolarów dzięki wykorzystaniu jego autorskiego programu zarządzania przez jakość. Wiedzę na temat jakości zdobył pokonując kolejne szczeble hierarchii zawodowej - od inspektora, poprzez rzeczoznawcę, pomocnika brygadzisty, młodszego inżyniera, kierownika sekcji, menedżera, dyrektora, aż do wiceprezesa zarządu przedsiębiorstwa. Ludzi takich jak Deming, Juran czy ja, posiadających rozległą wiedzę, nie da się pozamykać w klatkach jak zwierzęta w zoo. Wszyscy trzej uważamy, że problem jakości jest problemem kierownictwa. Wszyscy też jesteśmy zdania, że jakość da się osiągnąć przez profilaktykę. I drażni nas, że nie każdy przyjmuje to, co dla nas jest przemyślaną i dojrzałą filozofią. 12\n13 Crosby wymienia cztery nowe podstawy zarządzania jakością, które nazywa absolutami: 1. Jakość określa się jako zgodność ze specyfikacją, a nie jako dobry produkt. 2. Jakość osiąga się przez profilaktykę, a nie przez ocenianie. 3. Standard jakości oznacza brak usterek (pojęcie, które wymyślił w latach 60., kiedy to pracował dla firmy Martin nad produkcją pocisków rakietowych) i nie ma tu miejsca na dopuszczalny poziom jakości. 4. Jakość mierzy się kosztem braku zgodności ze specyfikacją, a nie wskaźnikami. Według Crosby'ego definicja jakości brzmi: zgodność z wymogami. Używa raczej pojęcia zgodność lub brak zgodności, a nie wysoka lub niska jakość. 14 etapów programu doskonalenia jakości wg Philipa Crosby ego: 1. Określenie zaangażowania zarządu w kwestię jakości. 2. Powołanie zespołów doskonalenia jakości. 3. Wprowadzenie kryteriów jakościowych. 4. Określenie kosztu jakości. 5. Zwiększenie świadomości jakości oraz osobistej troski wszystkich pracowników o reputację firmy. 6. Podjęcie działań naprawczych w stosunku do błędów ujawnionych w pkt Zaprogramowanie produkcji wolnej od usterek. 8. Przeszkolenie kierowników, aby aktywnie uczestniczyli w procesie doskonalenia jakości. 9. Ogłoszenie momentu, od którego obowiązywać będzie zasada "żadnych usterek". 10. Określenie celów i zachęcenie pracowników do samodoskonalenia. 11. Zachęcenie pracowników, by informowali kierownictwo o trudnościach jakie napotykają przy realizacji celów. 12. Docenianie i nagradzanie pracowników. 13. Powołanie rad do spraw jakości, które dostarczają regularnych informacji. 14. Powtórzenie wszystkiego od początku, aby zaznaczyć, że programy jakościowe nigdy się nie kończą. 13\n14 4. Ciągłe doskonalenie Koło Deminga/ cykl PDCA Cykl PDCA składa się z czterech etapów: 1. Planowanie, czyli określenie czynności, które są niezbędne do otrzymania efektu najwyższej jakości, 2. Wykonanie zgodnie ze wszystkimi punktami zamierzonego planu, 3. Badanie wyników, a więc sprawdzanie, czy plan był skuteczny i co można zrobić, by ulepszyć dany proces, 4. Działanie, które polega na udoskonalaniu procesu i włączeniu pomysłów do kolejnego planu. Cykl PDCA jest wspólnym algorytmem pracy nad doskonaleniem jakości, ma on wiele postaci zależnie od celu planowanych usprawnień oraz uczestników procesu poprawy. Koło Deminga stało się podstawową metodą pracy nad doskonaleniem jakości. Ten model jest typowym modelem systemowym, który działa bardzo dobrze w ramach danej struktury kulturowej. W cyklu Deminga plan definiuje proces uczenia się, zapewnia dokumentację i zestaw mierzalnych celów. Wykonanie oznacza przeprowadzenia procesu oraz zgromadzenie wymaganych informacji i wiedzy. Sprawdzenie oznacza analizę informacji według stosowanego schematu. Działanie jest akcją korygującą, posługującą się technikami uczenia się jakości, a także oszacowuje przyszłe plany. Na zakończenie każdego cyklu albo proces ulega standaryzacji, albo koryguje się cele uczenia i cykl trwa nadal. 14\n15 5. TQM Skrót TQM pochodzi od angielskich słów Total Quality Management, co najczęściej tłumaczone jest na język polski najczęściej jako "kompleksowe zarządzanie jakością" lub po prostu zarządzanie przez jakość. TQM to podejście do zarządzania organizacją, w którym każdy aspekt działalności jest realizowany z uwzględnieniem spojrzenia projakościowego. Uczestniczą w nim wszyscy pracownicy poprzez pracę zespołową, zaangażowanie, samokontrolę i stałe podnoszenie kwalifikacji. Celem jest osiągnięcie długotrwałego sukcesu, którego źródłem są zadowolenie klienta oraz korzyści dla organizacji i jej członków oraz dla społeczeństwa. TQM opiera się na kilku założeniach: Zaangażowanie każdego pracownika w przedsiębiorstwie w doskonalenie najdrobniejszych aspektów jego działalności. Doskonalenie to odbywa się poprzez częste drobne usprawnienia, a nie wielkie inwestycje. Przyczyną takiego podejścia jest rachunek efektywności - inwestycja wiąże się z nakładami, a zatem wyższa jakość, większa produkcja czy niższe koszty okupione są wcześniejszymi wydatkami. Prawdziwy wzrost efektywności występuje, gdy ten efekt powodują setki drobnych, tanich zmian. Optymalizowanie procesów. Wykorzystanie prostych i uniwersalnych narzędzi oraz maszyn, które można łatwo i szybko przezbroić, maksymalizuje czas, kiedy można produkować. Synchronizacja pracy poszczególnych stanowisk pozwala minimalizować koszty zapasów. Wykonanie zadań dobrze za pierwszym razem sprawia, że praca nie jest destabilizowana przez ciągłe poprawki. Przyczyną przeważającej większości problemów jakościowych jest niewłaściwe zarządzanie firmą, organizacja pracy, motywacja. Zaledwie kilka procent błędów powodowanych jest przez pracowników przy linii produkcyjnej. Sukces stosowania zarządzania przez jakość jest oddalony w czasie, ponieważ dopiero długotrwałe stosowanie metod powoduje uzyskanie przewagi konkurencyjnej. Sukces musi przekładać się jednak nie tylko na działalność organizacji, ale także na korzyści dla społeczeństwa, środowiska naturalnego, itp., ponieważ przedsiębiorstwo musi brać na siebie społeczną odpowiedzialność. Pojęcie Zarządzanie przez jakość pojawiło się na przełomie lat 70. i 80. XX wieku w Stanach Zjednoczonych i szybko stało się modną, choć - jak pokazały 15\n16 doświadczenia przedsiębiorstw - słabo rozumianą koncepcją. Jednak źródeł TQM należy szukać już w latach 20. XX wieku. Prowadzone w latach 20. badania Waltera Shewharta nad statystycznym opisem zmienności w produkcji zaowocowały opracowaniem założeń statystycznego sterowania procesami, a później statystycznego sterowania jakością. Metody te zostały wykorzystane już w czasie II wojny światowej w przemyśle zbrojeniowym Stanów Zjednoczonych. Jednak boom popytowy, jaki miał miejsce po zakończeniu wojny spowodował, że kwestie jakości zeszły na dalszy plan. Sterowaniem jakością za pomocą metod statystycznych zainteresowali się pod koniec lat 40. inżynierowie japońscy. Stało się to za sprawą Edwardsa Deminga, ucznia W. Shewharta, który przedstawił w Japonii serię wykładów na ten temat. Zdarzenie to uważa się za początek rozwoju nowego podejścia do jakości produktów. Od początku lat 50. wiedzę na temat statystyki oraz jakości propagował w Japonii także Joseph Juran. Na początku lat 60. opublikowano koncepcję Total Quality Control - kompleksowego sterowania jakością, która zbierała w postaci kilku zasad osiągnięcia i doświadczenia współpracy amerykańsko-japońskiej. Zasady te zostały zrewidowane i znacznie rozszerzone kilka lat później, gdy wprowadzono koncepcję Total Quality Commitment znaną także jako Company-Wide Quality Commitment. Kryzys naftowy w Stanach Zjednoczonych spowodował, że Amerykanie zainteresowali się małymi i tanimi autami z Japonii. Okazało się, że są one bardziej niezawodne od pojazdów rodzimej produkcji, dzięki czemu sprzedaż szybko rosła. Zaniepokojone konkurencją amerykańskie koncerny motoryzacyjne zaczęły poszukiwać przyczyn swoich porażek. Skutkiem tych poszukiwań były pierwsze poza Japonią próby wdrożeń metod Total Quality Commitment. Nazwę Total Quality Management przyjęto w Stanach Zjednoczonych dla podejścia (nazywanego przez niektórych autorów filozofią) wykorzystującego zestaw metod projakościowych. Nie wszystkie z tych metod pochodziły z Japonii, niektóre zostały opracowane przez korporacje amerykańskie (np. Six Sigma, Failure Mode and Effects Analysis). W latach 80. nastąpiła popularyzacja zarządzania przez jakość w Stanach Zjednoczonych i Europie. Szybko jednak okazało się, że efekty są dalekie od osiągnięć japońskich. Stwierdzono, iż głównymi przyczynami niepowodzeń była próba skopiowania metod bez uwzględnienia odmiennej kultury organizacyjnej i narodowej. Zachodnie przedsiębiorstwa zorientowane na krótkoterminowe projekty poprawy, przynoszenie zysków akcjonariuszom, oceniające swoich pracowników na podstawie osiągnięć w krótkich okresach czasu, nie były w stanie sprostać filozofii mozolnego, długotrwałego doskonalenia organizacji w każdym aspekcie jej działalności. 16\n17 Stąd w latach 90. zarządzaniu przez jakość przeciwstawiono reengineering - koncepcję rewolucyjnych zmian w całej firmie. Wprowadzenie reengineeringu okazało się bardzo drogie. Po niepowodzeniu kilku dużych projektów wdrożeniowych, autorzy koncepcji zrewidowali swoje poglądy i ograniczyli się do rewolucyjnych zmian tylko w kluczowych procesach. W okresie powojennym motto japońskiego przemysłu brzmiało dogonić zachód. Jednak, gdy w połowie lat 90. zdano sobie sprawę, że Japonia staje się liderem, zarządy przedsiębiorstw stanęły przed wyzwaniem zmiany polityki zarządzania organizacjami. Dotychczas bowiem zarządzanie przez jakość było zorientowane na wnętrze firmy. Pozycja lidera wymaga stosowania metod zarządzania strategicznego, a obecnie także uwzględniania w strategiach problemu globalizacji. Rozwijając filozofię jakości w nowym kierunku Japończycy sięgają po zachodnie metody i koncepcje, które stosują po udoskonaleniu i dostosowaniu do swojej specyfiki. TQM jest określeniem wieloznacznym, obejmującym różne podejścia do zarządzania jakością. Najważniejszymi propagatorami idei TQM byli Deming, Juran i Crosby. 6. Nagrody jakości. Nagroda Deminga Pierwsza nagroda honorująca działania na rzecz jakości powstała w Japonii. Prestiżowa nagroda Deminga jest traktowana jako symbol japońskiej troski o wysoką jakość. Nagroda została ustanowiona w 1951 roku. Przyznawana jest co roku w kategoriach: Indywidualnej - dla osób o wybitnych osiągnięciach w zarządzaniu jakością, Zbiorowej - dla przedsiębiorstw. Kryteria oceny dla przedsiębiorstw stosowane w nagrodzie Deminga: 1. Polityka przedsiębiorstwa: ocena zgodności polityki z istniejącymi warunkami działania i jej zrozumienie przez wszystkich pracowników, 17\n18 sposób określenia i przekazywania pracownikom przez wszystkie działy firmy polityki sterowania jakością oraz informacji o uzyskanych rezultatach. 2. Organizacja przedsiębiorstwa: zakresy odpowiedzialności i uprawnień, sposób organizacji współpracy między wszystkimi działami firmy oraz stosowane metody zarządzania. 3. Propagowanie i szkolenie w zakresie jakości: sposoby nauczania pracowników na kursach i podczas pracy w samym zakładzie jak też w firmach współpracujących, szczególnie w zakresie metod statystycznych, stopień aktywności kół jakości. 4. Gromadzenie, przekazywanie i wykorzystanie informacji o jakości : 5. Analizy: sposób zbierania i przekazywania informacji dotyczących jakości, przez dyrekcję, podległe zakłady, oddziały, biura inne komórki organizacyjne, stosowane systemy informacyjne, szybkość przekazu i wykorzystania informacji. Identyfikacja problemów krytycznych w odniesieniu do wyrobu i procesu, Sposób analizowania tych problemów, Zastosowanie w analizie metod statystycznych.. 6. Normalizacja (w firmie): Zasady ustanawiania, nowelizacji i unieważniania norm, Wykorzystywanie norm do usprawniania stosowanych w firmie technologii. 7. Sterowanie, doskonalenie: Sposób przeglądu procedur, Sposób stosowania metod statystycznych, kart kontrolnych, Sposób nadzoru ze strony kierownictwa w powyższych kwestiach. 18\n19 8. Zapewnienie jakosci: 9. Efekty: Warunki powstawania nowego wyrobu (projektowanie, produkcja, kontrola, konserwacja, zakupy, sprzedaż, serwis). Efekty uzyskane w odniesieniu do jakości produktu, Stopień poprawy produktu w kontekście jego jakości, ilości i kosztów, Analiza całej firmy z punktu widzenia nie tylko efektów ekonomicznych ale także oceny postawy wszystkich pracowników. 10. Plany na przyszłość: Analiza słabych i mocnych stron przedsiębiorstwa: planowanie promocji systemu sterowania jakością, prawdopodobieństwo kontynuacji i rozwijania dotychczasowych rozwiązań w zakresie sterowania jakością. Ustanowienie i funkcjonowanie konkursu Nagrody Deminga było jednym z kamieni milowych ustanowionych na drodze do modelu zarządzania jakością wg JUSE, organizację bardzo dla zarządzania jakością zasłużoną. Nagroda Baldrige a Po roku 1980 w Stanach Zjednoczonych podejmowano wiele inicjatyw w zakresie zarządzania jakością, które wzorowane były na sukcesie i doświadczeniach firm japońskich. Jedną z nich było ustanowienie nagrody dla przedsiębiorstw wyróżniających się w zarządzaniu jakością. Pomysłodawcą nagrody był Sekretarz Handlu w latach Malcolm Baldrige. Inspiracja był Nagroda Deminga. W 1987 roku Kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił ustawę powołującą Narodową Nagrodę im. Malcolma Baldrige a. Celem nagrody jest zachęcenie amerykańskiego biznesu i innych organizacji do praktykowania skutecznego sterowania jakością dostarczanych dóbr i usług. 19\n20 Nagroda jest przyznawana od 1988 roku w kategoriach: Duże przedsiębiorstwa produkcyjne, Duże przedsiębiorstwa usługowe, Firmy zatrudniające do 500 pracowników, Szkolnictwo, Ochrona zdrowia. Kandydaci do nagrody wypełniają formularz zgłoszeniowy i poddają się inspekcji. W konkursie oceniane jest funkcjonowanie organizacji z uwzględnieniem następujących zagadnień: Przywództwo, Planowanie strategiczne, Orientacja na klienta i rynek, Informacja i analiza, Orientacja na pracowników, Zarządzanie procesowe, Wyniki. Polska Nagroda Jakości Nowa sytuacja gospodarcza, w jakiej znalazły się polskie przedsiębiorstwa na początku lat dziewięćdziesiątych, wymagała opracowania przez nie nowej wizji, strategii i polityki oraz podjęcia kompleksowej rekonstrukcji systemów zarządzania. Wdrażanie koncepcji Zarządzania przez Jakość (Total Quality Management - TQM) w polskiej gospodarce było zatem bardzo ważnym elementem dla jej rozwoju. W związku z tym zrodziła się idea ustanowienia Polskiej Nagrody Jakości, która byłaby przyznawana przedsiębiorstwom za wdrażanie filozofii TQM, czyli Zarządzania przez Jakość. Model Polskiej Nagrody Jakości został opracowany w oparciu o koncepcję Europejskiej Nagrody Jakości, ponieważ była ona najbliższa koncepcji autorów niniejszego opracowania. Nagroda została ustanowiona 7 marca 1995 roku przez Krajową Izbę Gospodarczą, Polskie Centrum Badań i Certyfikacji oraz Fundację Teraz Polska. 20\n21 Kryteria oceny w Polskiej Nagrodzie Jakości: 1. Przywództwo - ocenia osobiste zaangażowanie przywódców (dyrektora/prezesa oraz innych kierowników) w realizację misji i wizji, rozwijanie wartości potrzebnych do osiągania długofalowego sukcesu oraz wdrażania i ciągłego doskonalenia systemu zarządzania organizacją, jako zasadniczego procesu uzyskiwania ciągłej poprawy. 2. Polityka i strategia - odnosi się do podstawowych wartości, którymi kieruje się organizacja. Dotyczy ono wdrażania misji i wizji poprzez czytelne sformuowanie strategii organizacji. Strategia powinna być ukierunkowana na wszystkich zainteresowanych funkcjonowaniem organizacji oraz wskazywać w jaki sposób przekłada się ona na odpowiednią politykę, plany, założenia, cele i procesy. 3. Zarządzanie ludźmi w jaki sposób wykorzystanie potencjału ludzkiego jest ukierunkowane na działania wspierające cele strategiczne, politykę, efektywność działania procesów a w rezultacie na poprawę efektów końcowych organizacji. Pokazuje jak zarządza sie ludźmi, rozwija wiedzę oraz wyzwala pełny potencjał pracowników na poziomie indywidualnym, zespołowym i całej organizacji aby sprostać powyższym zadaniom. 4. Zasoby - odnosi się do zarządzania, wykorzystania i ochrony zasobów, sposobów ich optymalizacji oraz sposobów zarządzania swoimi relacjami z zewnętrznymi partnerami w celu realizacji strategii i polityki oraz zapewnienia efektywności procesów. 5. Procesy - odnosi się do sposobu określania, zarządzania i doskonalenia procesów, co powinno wpływać na wzrost ich wartości przyczyniając się w ten sposób do wspierania strategii i polityki, pełnego zaspokojenia potrzeb klientów oraz innych zainteresowanych funkcjonowaniem organizacji. 6. Satysfakcja klientów - określa co organizacja osiąga w relacjach ze swoimi klientami zewnętrznymi a szczególnie jak zaspakaja ich potrzeby. 7. Satysfakcja pracowników - odzwierciedla stosunek załogi do naczelnego kierownictwa, bezpieczeństwa socjalnego, awansów oraz do tego co organizacja osiąga w relacjach z własnymi pracownikami. 8. Współpraca z otoczeniem - odnosi się do percepcji organizacji w oczach opinii publicznej, jak również do podejścia co organizacja osiąga w relacjach ze społecznością (lokalną, krajową, międzynarodową). 9. Efekt końcowy - odnosi się do osiągnięć przedsiębiorstwa w stosunku do zaplanowanych celów w zakresie całokształtu jego rozwoju oraz zaspokojenia potrzeb wszystkich stron zainteresowanych jej działalnością. 21\n22 7. Model procesu Proces to zbiór działań wzajemnie powiązanych lub wzajemnie oddziałujących, które przekształcają wejścia w wyjścia. Typowe procesy występujące w przedsiębiorstwach: Produkcja, Sprzedaż, Marketing, Finanse, Magazynowanie, Zaopatrzenie itd. Proces produkcji przetwarza surowce w wyroby gotowe, a jego wykonawcy muszą legitymować się wiedzą z zakresu odpowiedniej technologii. Model procesu Podejście procesowe jest wymienione jako jedno z 8 zasad zarządzania jakością w normie ISO "Pożądany wynik osiąga się z większą efektywnością wówczas, gdy działania i związane z nimi zasoby są zarządzane jako proces". Procesy możemy podzielić na kilka grup: 22\n23 Procesy główne, Procesy pomocnicze, Procesy zarządzania. Procesy główne bezpośrednio komunikują się z klientem oraz odpowiadają za realizację wyrobu lub usługi. Przykładowo: obsługa zamówienia (przyjęcie i potwierdzenie realizacji zamówienia), projektowanie wyrobu, zakupy elementów, produkcja, sprzedaż. Procesy pomocnicze są wsparciem dla procesów głównych w ich właściwym funkcjonowaniu. Przykładowo: zarządzanie personelem (kadry, szkolenia itp) oraz utrzymanie ruchu (przeglądy maszyn, konserwacje, itp). Procesy zarządzania mają na celu monitorowanie funkcjonowania całej organizacji i podejmowanie odpowiednich działań w celu doskonalenia organizacji. Przykładowo: zarządzanie strategiczne (przegląd polityki i celów, przegląd zarządzania, ustalanie zasobów na poziomie zarządzania) oraz doskonalenie systemu zarządzania jakością (zarządzanie auditami wewnętrznymi, działania korygujące i zapobiegawcze itp.). W zależności od rozmiaru organizacji, stopnia skomplikowania poszczególnych procesów i możliwości zarządzania nimi procesy możemy określać bardzo ogólnie (np. produkcja) lub podzielić je na mniejsze "kawałki" (np. magazynowanie, montaż-1, montaż-2, testy itp.). Najlepiej aby zbytnio nie komplikować systemu lecz utrzymać zdroworozsądkowy minimalny zestaw procesów, którymi można efektywnie zarządzać. Ogólny schemat procesowy Podejście procesowe pozwala poznać organizację w pełni, pokazuje wszelkie zachodzące w niej zależności, a dzięki nadzorowi punkty krytyczne, 23\n24 rzutujące na wyrób końcowy, zadowolenie Klientów, a także wyniki finansowe organizacji. 8. Standaryzacja Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna ISO organizacja pozarządowa zrzeszająca krajowe organizacje normalizacyjne. "ISO" jest oficjalną nazwą, a nie skrótem. ISO ustanawia normy we wszystkich dziedzinach naszego codziennego życia. Jedną z takich norm jest ISO ISO oficjalnie rozpoczęła działalność 23 lutego 1947 r. Wśród członków - założycieli jest Polski Komitet Normalizacyjny. ISO jest organizacją pozarządową, jej członkowie nie są delegowani przez rządy, pomimo że niektóre organizacje członkowskie znajdują się w strukturach rządowych. Stawia to organizację na szczególnej pozycji pomiędzy sektorami państwowym a prywatnym, szczególnie wobec stowarzyszeń przemysłowych. Każdy kraj reprezentuje z zasady tylko jedna organizacja. Prace organizacji koordynuje Sekretariat Generalny z siedzibą w Genewie. Decyzje strategiczne podejmuje Zgromadzenie Ogólne na corocznych spotkaniach. Trzy razy w roku zbiera się Rada ISO. Działalność ISO finansowana jest ze składek członkowskich ustanawianych proporcjonalnie do produktu krajowego brutto. Dodatkowe dochody przynosi sprzedaż norm. ISO wydaje również podręczniki, poradniki, kompendia, oraz periodyki informujące o bieżących i planowanych pracach organizacji. Respektowanie norm ISO jest dobrowolne. Jako organizacja pozarządowa ISO nie może narzucać, wymuszać ich stosowania. Autorytet organizacji wynika z międzynarodowej reprezentacji, sposobu ustanawiania norm: na zasadzie konsensu, oraz ze zrozumienia wpływu normalizacji na ekonomikę. Potrzeba standaryzacji systemów zarządzania jakością pojawiła się w odpowiedzi na konieczność redukcji kosztów inspekcji, kontroli, złych decyzji dotyczących podejmowania współpracy. 24\n25 Łańcuch powiązań Racjonalny wybór dostawcy opiera się na prostej przesłance: im więcej negatywnych doświadczeń w przeszłości związanych z danym dostawcą, tym zaufanie jest niższe. W przypadku dostawców mało znanych i nowych konieczne stało się regularne dokonywanie oceny poddając inspekcjom procesy na miejscu u dostawcy. Dostawcy chcąc nie chcąc poddawali się inspekcjom klientów, traktując je jako formę zapewnienia potencjalnego odbiorcy o jakości. Obie strony dostrzegły uciążliwość przeprowadzania inspekcji. 25


Jak podróżować z czworonogiem. By podróż nie stała sie udręką - Telegraf 24\nJak podróżować z czworonogiem. By odpoczynek nie stał się udręką\nW okresie urlopowym chcemy i potrzebujemy odmiany. Uciekamy od codziennej rutyny, naszego zwykłego harmonogramu dnia, niektórych rytuałów dnia powszedniego – dzięki czasowej zmianie nie tylko miejsca pobytu odpoczywa i regeneruje się nasza psychika. Szczególny sens i znaczenie ma to w roku pandemii i kwarantanny. Większość ludzi jednak nie ucieka od wszystkich i wszystkiego. Ja na przykład nie uciekam od rodziny. Na wakacje zawsze wyjeżdżamy stadem: najczęściej z żoną, dwójką dzieci i z dwoma psami, ponieważ ci bracia mniejsi to też część naszej rodziny. (Artykuł w ramach przypomnienia naszych wakacyjnych tekstów z ubiegłego roku).\nCo powinniśmy zrobić by nasza wyprawa była możliwie najprzyjemniejsza a nie stała się pasmem prozaicznych trudności przemieniających ją w udrękę? Przede wszystkim: Przewidywanie, planowanie, organizacja. Rzeczy podstawowe: zapas karmy, obowiązkowe ochronne szczepienia, zabezpieczenie na kleszcze. Ze względu na ilość zużywanej karmy ja zamawiam odpowiedni zapas na miejsce pobytu. Dowody szczepień, książeczkę zdrowia winniśmy mieć ze sobą. Niezbędne akcesoria: kagańce, smycze, obroże, , miski, ulubione zabawki dla zajęcia pupila, dodatkowe smakołyki, coś do gryzienia dla rozładowania się; przyda się długa linka do swobodniejszego biegania na uwięzi. Logistyka. Pies powinien mieć odpowiednie warunki podczas transportu – samochodzie najlepiej w transporterze o odpowiedniej wielkości, w przypadku dłuższych podróży – właściwa ilość postojów na krótki spacer, możliwość napicia się. Zresztą zapewnienie stałego dostępu do wody jest elementem istotnym, jeśli idzie o kwestię wrażliwości psów na przegrzanie się – to jedna z istotniejszych spraw o jakich musimy pamiętać nie tylko podczas transportu (klimatyzacja) ale w ogóle. Obserwujmy psa i zapewniajmy możliwość regularnego schłodzenia się, co można czynić także poprzez zmoczenie. W razie ewentualnych problemów – pamiętajmy o zapewnieniu (szybka dostępność) opieki weterynaryjnej na odpowiednim poziomie.\nPobyt w innym miejscu. Pies lubi rutynę, my od czasu do czasu pragniemy zmiany. Zwierzę może czuć się nieswojo w nowym miejscu. Zapewnijmy mu miejsce do wypoczynku, gdzie nikt nie będzie go niepokoił. Poświęćmy odpowiedni czas na zabawę z psem, pozwólmy przyjacielowi codziennie wybiegać się swobodnie – zmęczony będzie spał. Pozwólmu mu po prostu przebywać blisko nas. Tylko tyle i aż tyle.\nOdpowiedzialność. Nade wszystko należy przewidywać i mieć psa pod kontrolą. Powtarzam – znając dobrze swoje zwierzę i przewidując w jakich sytuacjach może zareagować nerwowo, a następnie unikając takich okoliczności – w zasadzie minimalizujemy prawdopodobieństwo nieporządanego zdarzenia, którego konsekwencje byśmy ponosili. Pamiętajmy: psy są bez porównania bardziej przewidywalne niż ludzie.\nJakie są plusy wakacji z psem? Przede wszystkim wzmocnienie więzi między nami a naszym pupilem. Pies zawsze będzie szczęśliwy jeśli tylko będzie przebywał ze swoim Panem/Panią, w stadzie, odwdzięczy się nam bezwarunkowym oddaniem. Dzięki psom będziemy mieli 100 okazji by wypoczynek nasz był także aktywny (spacery, różnorakie zabawy z psem). Doświadczymy wielu rożnych oznak sympatii od osób nieznajomych, bardzo często także dzięki psom uda nam się nawiązać nowe ciekawe znajomości być może nawet przyjaźnie na długie lata. Pozostaną bezcenne wspomnienia, zdjęcia z wyjazdów, pamiętając, jak krótko żyją canis familiaris nie muszę rozwijać tej kwestii.\nChwil spędzonych razem i wspomnień nie odbierze Wam już nikt. Z perspektywy czasu: osobiście mam w pamięci tylko dobre, piękne obrazy. AS


Falubaz: Nowy zawodnik Francepol Falubaz Junior\nMateusz Dul dołączył do Francepol Falubaz Junior Zielona Góra i zadebiutował we wtorkowej trzeciej ćwierćfinałowej rundzie Drużynowych Mistrzostw Polski Juniorów. Na co dzień reprezentuje on barwy Orła Łódź.\nPo tym jak drużyna Orła Łódź odpadła z młodzieżowej rywalizacji na etapie rund eliminacyjnych, zielonogórski klub porozumiał się z drużyną z Łodzi. Regulamin rozgrywek dopuszcza taką możliwość i daje szanse na zdobywanie doświadczenia.\nMateusz Dul urodził się 7 kwietnia 2002 roku w Opolu, a żużlową licencje zdał 27 czerwca 2018 jako zawodnik WTS Sparty Wrocław. Obecnie jeździ w barwach pierwszoligowego Orła Łódź. Młody zawodnik przykuł uwagę wszystkich 5 czerwca kiedy zdobył 9 punktów w czterech startach w meczu Orzeł Łódź - Wybrzeże Gdańsk.


seks rentgen - wszystko na temat seks rentgen | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : seks rentgen\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia seks rentgen. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku seks rentgen) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem seks rentgen posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania seks rentgen jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 1 materiał. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 22.09.2014 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 22.09.2014. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania seks rentgen ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu seks rentgen.


Sprzedam mieszkanie trzypokojowe: Warszawa Żoliborz Sady Żoliborskie , ulica Broniewskiego, 57 m2, 620000 PLN, 3 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie trzypokojowe na sprzedaż Warszawa, Żoliborz, Sady Żoliborskie, Broniewskiego - 57,0m2\n620 000 zł 10 877 zł/m2\nMieszkanie 57,0m2, 3 pokoje Warszawa, Żoliborz, Sady Żolibor...\nCena za m2 10 877 zł/m2\nCzynsz 426 PLN\nSady Żoliborskie. Mieszkanie 57m2 trzypokojowe z oddzielną kuchnią, balkonem i piwnicą. Oddzielna własność z Księgą wieczystą. Wielkość pomieszczeń: Pokoje wielkości 16m2, 11m2, 12m2; kuchnia (widna) 8m2, łazienka 3m2, przedpokój 7m2. Osiedle, na którym znajduje się mieszkanie jest w bliskiej odległości od centrum handlowego, szkoły podstawowej, parku, Trasy Toruńskiej, komunikacji tramwajowej. Osiedle jest "zatopione w zieleni". Stan techniczny: mieszkanie do odnowienia. Nowe okna PCV, parkiet dębowy na podłodze. Klatki schodowe i hall budynku po remoncie, nowe windy. Przy bloku parking tylko dla mieszkańców osiedla, zamykany szlabanem. Możliwość dokupienia własnego miejsca parkingowego. Oferta na wyłączność. Zapraszam na oglądanie. Przedstawione informacje nie są ofertą w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego, mają charakter wyłącznie informacyjny. Kontakt: Aleksandra Marciniak tel. 609pokaż telefon\nNumer oferty: 118M\nNa sprzedaż jasne i ciche mieszkanie usytuowane na 4 ostatnim piętrze budynku z 1954 roku na pograniczu Żoliborza i Śródmieścia....\n55,80 m2 3 12 366 zł/m2\nMieszkanie trójstronne z balkonem, trzypokojowe z widną kuchnią otwartą na przedpokój. Zlokalizowane na Sadach Żoliborskich ( ...\n675 000 zł 665 000 zł\n51 m2 2 13 039 zł/m2\nSTARY ŻOLIBORZ Mieszkanie w kamienicy z lat 50-tych, o powierzchni 51 m2, znajdujące się na 3 piętrze z 4, przy ul. Kr...\nmieszkanie Warszawa, Żoliborz, Stary Żoliborz, Krasińskiego\nDoskonałe miejsce dla rodziny lub STUDIUJĄCYCH dzieci – METRO Marymont w odległości 450 metrów!!! Do sprzedania mieszkanie o po...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Żoliborz, Broniewskiego Powierzchnia: 57,0 m2 Cena: 620 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 118M\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Żoliborz, Broniewskiego Powierzchnia: 57,0 m2 Cena: 620 000 PLN Proszę o kontakt