Noclegi Aksamitka - Lubiąż, w Lubiążu (ul. Kolejowa 4)\nŁóżko w pokoju wieloosobowym 3-osobowym od 35 zł / osoba 4 Zobacz Zapytaj o nocleg\nNoclegi Aksamitka to obiekt noclegowy położony nad rzeką Odrą w uroczym Lubiążu w woj.dolnośląskim.\nAgroturystyka Aksamitka położona jest w pobliżu lasu z dala od miejskiego zgiełku i hałasu, można tu odpocząć, zrelaksować się i naładować baterie.\nMamy do wynajęcia pokoje 3-osobowe wyposażone w bardzo wygodne łóżka z dostępem do aneksu kuchennego, telewizora, internetu WI-FI. W cenę wliczona ciepła woda i ogrzewanie.\nKuchnia z pełnym wyposażeniem (naczynia, kuchenka elektryczna, lodówka, mikrofalówka).\nDwie Łazienki z prysznicem i toaletami .\nSerdecznie zapraszamy Państwa na wypoczynek: zarówno osoby indywidualne jak i grupy zorganizowane. Panująca domowa atmosfera sprawi, że pobyt u nas będzie miłym wspomnieniem .\n900 m do Opactwa Cystersów - cysterski zespół klasztorny w Lubiążu, jeden z największych zabytków tej klasy w Europie, będący jednocześnie największym opactwem cysterskim na świecie. Opactwo to nazywane jest arcydziełem śląskiego baroku.\nObiekt w bazie od: 2017-09-12\nDla rodzin z dziećmi: Wyposażenie dla rodzin z dziećmi, (Łóżeczko dziecięce, Krzesełko do karmienia, Wanienka, Nocnik) Udogodnienia dla rodzin z dziećmi (Plac zabaw dla dzieci [Huśtawka, Trampolina])\nInformacje o mieście Lubiąż


Zając szarak – zając, który żyje w stanie ciągłego zagrożenia\nZając szarak jest jednym z najbardziej znanych symboli budzącej się do życia wiosny. To sympatyczny z wyglądu ssak, którego życie polega w dużej części na skutecznym ukrywaniu się przed polującymi na niego drapieżcami.\nZając szarak – co to za zwierzę?\nZające, króliki i szczekuszki, należące do rzędu zajęczaków i rodziny zającowatych, to jedne z najbardziej prześladowanych w przyrodzie zwierząt. Ich naturalnymi wrogami są ssaki drapieżne, ptaki i człowiek, który poluje na nie dla mięsa, futer i sportu. W Polsce zając szary to najpopularniejszy gatunek z zajęczaków, bardziej liczny niż występujący przede wszystkim na Podlasiu zając bielak i spotykany lokalnie dziki królik.\nBudowa wszystkich zajęczaków wskazuje, że często muszą one kryć się przed niebezpieczeństwami i uciekać przed drapieżnikami. Duże uszy zająca szaraka wychwytują najlżejszy szmer, a oczy osadzone po bokach głowy zapewniają pole widzenia wynoszące niemal 360 stopni. Ważne są też długie kończyny, tylne dłuższe od przednich, które pozwalają mu osiągnąć prędkość nawet do 56 km/h, a porośnięte sierścią stopy z owłosionymi podeszwami zapewniają lepszą przyczepność. Charakterystyczne są też wąskie nozdrza tego zwierzęcia, które mogą zamknąć się całkowicie.\nDługość ciała zająca szaraka wynosi od 45 do 70 cm, ogon ma od 7,5 do 15 cm, a masa ciała to od 2,5 do 7 kg. Sierść szaraka jest szarobrązowa i ma właściwości kamuflujące - upodabnia go do podłoża, po którym biega. Ogon jest czarny u góry i biały od spodu. Uszy mają długość od 10 do 14 cm, są szare z czarnymi plamami przy zewnętrznej krawędzi i ostro zakończone. Część brzuszna zająca szaraka jest białego koloru.\nZając szarak – gdzie występuje?\nZając szarak pierwotnie występował w Europie i Azji i został introdukowany do wielu regionów świata, między innymi do Ameryki Północnej i Południowej oraz Australii. W Europie można go spotkać praktycznie wszędzie, z wyjątkiem Półwyspu Iberyjskiego i daleko wysuniętych na północ terenów Skandynawii.\nW Polsce to zwierzę pospolite, choć jego populacja systematycznie maleje. Najwięcej osobników jest w Polsce centralnej, Małopolsce i na Lubelszczyźnie. Najwięcej zajęcy jest na otwartych obszarach upraw rolniczych i na suchych łąkach. Dużo rzadszy jest na terenach leśnych i w zagajnikach oraz na nietypowych środowiskach jak opuszczone ogrody czy rozległe trawniki bliżej ludzkich siedzib. Czasami pojawia się w miejskich parkach i na innych terenach zielonych - jest nawet dokarmiany przez człowieka. Podstawowym biotopem jest jednak dla niego środowisko rolne, często też sady, w których jest utrapieniem dla sadowników, ponieważ zjada korę z tamtejszych drzew.\nOgólna liczebność zajęcy w Polsce spada z dwóch powodów. Po pierwsze, niektóre intensywnie użytkowane tereny rolnicze szczególnie w zachodniej części kraju powodują straty w populacji zajęcy z powodu stosowania na nich oprysków herbicydami i insektycydami, a także na skutek mechanizacji rolnictwa, kiedy to, podczas koszenia łąk, ginie wiele młodych przedstawicieli rodziny zającowatych. Druga przyczyną zmniejszenia populacji zająca szaraka są szczepienia ochronne lisów, które przyczyniły się do zwiększenia ich populacji. Lis jest naturalnym i najpowszechniejszym wrogiem zająca szaraka i tam, gdzie lisów zrobiło się więcej, zajęcy jest coraz mniej.\nTryb życia zająca szaraka\nZając szarak prowadzi głównie nocny i samotny tryb życia. To zwierzę osiadłe, które nie przemieszcza się na duże odległości. Jego życie polega w dużej mierze na ciągłym ukrywaniu się przed wrogami, których liczba jest prawdziwie imponująca. Oprócz lisów, które są zmorą zajęcy, to także dzikie psy i koty, wilki, myszołowy, jastrzębie, błotniaki, kruki. Większość tych zwierząt poluje przede wszystkim na młode zające. Kiedy zając szarak czuje się zagrożony, przywiera do ziemi w zagłębieniu terenu lub rzuca się do szybkiej ucieczki, wykonując przy tym długie skoki.\nZając żeruje głównie o zmierzchu lub bladym świtem, a w ciągu dnia ukrywa się w swoim legowisku, nazywanym kotlinką. Nie jest to bynajmniej nora, a jedynie wyciśnięta podczas leżenia niecka. Jest zwierzęciem roślinożernym i żywi się roślinami zielonymi, owocami, korą pędów drzew, nasionami, a nawet grzybami. Wiosną i latem są to nadziemne części roślin, na jesieni korzonki, a zimą gałązki drzew i krzewów lub kora z młodych drzewek.\nRozmnażanie zająca szaraka\nOkres rozrodczy zająca szaraka może zacząć się już w styczniu i trwa przeważnie do września. Gody zaczynają się późną zimą lub na wiosnę. Dochodzi podczas nich do imponujących, w zasadzie bokserskich, pojedynków między samcami, a także między samicami, które nie są jeszcze gotowe do kopulacji, i samcami zabiegającymi o ich względy.\nW ciągu roku może dojść do nawet trzech lub czterech miotów. Ciąża samicy trwa około półtora miesiąca. Na świat przychodzi od dwóch do pięciu zajączków, które są już pokryte sierścią i mają otwarte oczy. Bardzo szybko się usamodzielniają, także dlatego, że samica szybko opuszcza gniazdo i jest już gotowa do kolejnego zapłodnienia. W tym czasie wraca jeszcze do gniazda nocą, żeby nakarmić młode o ściśle określonej porze.\nPo dwóch tygodniach młode same mogą już jeść znajdujący się w pobliżu pokarm roślinny, a po miesiącu są już samodzielne. Zając szarak osiąga dojrzałość płciową po siedmiu miesiącach, jednak duża część młodych nigdy nie dożyje do tego momentu. Poza tym zając szarak wciąż pozostaje gatunkiem łownym z ustalonym okresem ochronnym. Polować można na niego 1 listopada do 31 grudnia, a w drodze odłowu do 15 stycznia. Zając szarak, gdyby żył w optymalnych warunkach, mógłby dożyć nawet kilkunastu lat, jednak rzeczywistość wokół jest na tyle bezlitosna, że jego średnia długość życia wynosi około 5 lat.


Gamma | Ćwiczenia na komunikację interpersonalną\nKomunikowanie się z innymi, choć wydaje się być proste, w rzeczywistości jest bardzo złożonym i skomplikowanym procesem. Mimo, że komunikujemy się z innymi niemal każdego dnia, więc wydaje się nam to oczywistą i bardzo prostą umiejętnością, to w rzeczywistości nie jest to takie proste. Aby skutecznie i efektywnie porozumiewać się z innymi, trafnie przekazywać wszelkie informacje tak, jak chcemy, a także skutecznie odbierać wszelkie informacje niezbędna jest bardzo duża umiejętność komunikowania się z innymi.\nKomunikowanie się z innymi, choć wydaje się być proste, w rzeczywistości jest bardzo złożonym i skomplikowanym procesem. Mimo, że komunikujemy się z innymi niemal każdego dnia, więc wydaje się nam to oczywistą i bardzo prostą umiejętnością, to w rzeczywistości nie jest to takie proste.\nAby skutecznie i efektywnie porozumiewać się z innymi, trafnie przekazywać wszelkie informacje tak, jak chcemy, a także skutecznie odbierać wszelkie informacje niezbędna jest bardzo duża umiejętność komunikowania się z innymi.\nWiele osób, aby poprawić swoje umiejętności komunikacyjne chętnie wybiera szkolenia i kursy, które pomagają w doskonaleniu tych umiejętności. Zarówno mowy werbalnej, czyli porozumiewania się za pomocą słów, jak i mowy niewerbalnej, czyli odczytywaniem tego, co ktoś chce nam przekazać za pomocą mowy swojego ciała.\nWszystko to jest bardzo szczegółowo omawiane podczas szkoleń i kursów, dlatego uczestnicy mogą doskonalić swoje umiejętności, stawać się jeszcze bardziej skutecznymi w porozumiewaniu się, jak również mogą nauczyć się, jak osiągać swój cel za pomocą komunikowania się\nĆwiczenia na komunikację interpersonalną, które również odbywają się podczas tych szkoleń i kursów okazują się być niezwykle efektywne. Uczestnicy mają szansę przećwiczyć wiele wariantów komunikowania się i wspólnie przeanalizować ich skuteczność. Podczas tych ćwiczeń często udaje się odnaleźć wiele interesujących wariantów przekazywania informacji, które często pomagają osiągnąć zamierzony skutek.\nZe szkoleń na komunikację interpersonalną najczęściej korzystają sprzedawcy i pracownicy działu obsługi klienta. To w tych właśnie zawodach najczęściej okazuje się być niezwykle przydatna umiejętność skutecznego porozumiewania się.\nSzkolenia są dedykowane również kierownikom, managerom i liderom grupy, którzy również często muszą porozumiewać się z innymi, a umiejętności te są w ich przypadku również niezwykle cenne. Wciąż rosnąca popularność tych szkoleń sprawia, że coraz więcej osób potrafi skutecznie i efektywnie komunikować się z innymi.


Kross Level 2.0 - Jak to jest z tymi hamulcami?\n/ Rower Kross Level 2.0 czarny/niebieski/biały połysk 2020\nRower Kross Level 2.0 czarny/niebieski/biały połysk 2020\nKod produktu: KRLV2Z27X18M000396QQ\nRower Kross Level 2.0 grafit/czerwony/srebrny mat 2020\nS-27,5" M-27,5" S-29" M-29" L-29" XL-29"\nJuż od: 2299,00PLN 1954,00PLN\nCena: 2299,00PLN 1954,00PLN\nRower górski Kross Level 2.0 na kołach 29" kolor czarno niebieski, kolekcja 2020. Drugi z podstawowych rowerów górskich z serii Level. Głównym atutem tego modelu jest profesjonalna aluminiowa rama Krossa, czyli Aluminium Lite. Levela 2.0 można określić jako rower dobry z plusem. Za co ten model ma u nas plusa?\nPodstawowe atuty modelu Kross Level 2.0\nTo co przemawia za tym modelem to przede wszystkim rama Aluminium Lite. Taką samą ramę znajdziemy też w wyższych modelach Krossa, aż do modelu 6.0.\nMamy tutaj też napęd oparty na 8-rzędowej kasecie Shimano Acera CS-HG41. Napędy oparte na kasecie są bardziej trwałe i precyzyjne niż te, które wykorzystują tzw. wolnobieg. Daje to możliwość zastosowania bardziej precyzyjnej przerzutki tylnej. W tym przypadku jest to Shimano Acera RD-M360, czyli o poziom wyżej niż w Levelu 1.0\nCzym różni się Level 2.0 od 1.0?\nRóżni się napędem. Różnica jest w tylnej przerzutce Acera vs Altus w jedynce.\nW Levelu 2.0 mamy już hamulce hydrauliczne, które są bardziej skuteczne i bardziej wygodne w użytkowaniu niż ich mechaniczne odpowiedniki. Jest to popularny i łatwy w ewentualnym serwisowaniu model Shimano Disc BR-MT200. Wbrew obiegowej opinii, płynu w tych hamulcach nie trzeba wymieniać. Robimy to dopiero jeżeli dojdzie do jakiegoś wycieku. Do czynności serwisowych należy jedynie regularna wymiana klocków hamulcowych i ewentualnie tarcz. Jeżeli jeździmy dużo, wymiana tarcz może czekać nas co 3-4 sezon.\nKolejną z bardziej istotnych różnic, jest różnica w kasecie. Oby dwie posiadają 8 rzędów, ale w Levelu 2.0 zdecydowano się na bardziej elastyczny napęd 11-34. Pozwala to z jednej strony na szybszą jazdę z górki, a z drugiej ułatwia też wspinanie się pod strome wzniesienia.\nOBRĘCZE KROSS DISC (ALUMINIUM, PODWÓJNA ŚCIANKA, 27,5; 29)\nOPONY SCHWALBE SMART SAM (27.5X2.1; 29X2.1)\nKIEROWNICA ALUMINIUM (27,5: 700MM; 29: 720; 31.8MM)\nWSPORNIK KIEROWNICY ALUMINIUM (27,5: S-80MM, M-90MM; 29: S-80MM, M-90MM, L-100MM, XL-110MM 31.8MM, WZNIOS 7°)\nRower Kross Level 3.0 czarny/czerwony mat 2020\nKross rower Level 1.0 29" granat/niebieski/srebrny mat 2019 - Kross outlet


Programy :: DLLSuite.9.0.0.13 (x32/x64)[Multi][Crack] + Portable :: Torrentyorg.pl - Polski Katalog Torrentów\nProgramy / NarzędzioweDLLSuite.9.0.0.13 (x32/x64)[Multi][Crack] + PortableDodał: danielo11Data dodania:2017-01-07 06:24:15Rozmiar: 45.88 MBOstat. aktualizacja:2017-01-15 22:46:09Seedów: 20Peerów: 1POBIERZMAGNETKomentarze: 0\nScreen: http://pics.tinypic.pl/i/00856/iij6fzsmbhfl.jpgLista plików\t[Pokaż/Ukryj]Trackeryudp://tracker.opentrackr.org:1337/announcehttp://tracker.electro-torrent.pl/announceudp://tracker.zer0day.to:1337/announceudp://tracker.coppersurfer.tk:6969/announceudp://9.rarbg.me:2710/announcehttp://tracker.torrentyorg.pl/announcehttp://mgtracker.org:2710/announce\nainfernowindowswindows 7wołyńlegion samobójcówwindows 10dziewczyna z pociąguWołyń 2016A3%pitbullCall of DutywikingowieWestworldvikingsNeed For SpeedBattlefield 1star warsthe walking deadautomapa2016paktsullyprzełęcz ocalonychwalking deadAAbelferm jak miłośćŻaden z plików nie znajduje się na serwerze. Torrenty są własnością użytkowników. Administrator serwisu nie może ponieść konsekwencji za to co użytkownicy wstawiają, lub za to co czynią na stronie. Nie możesz używać tego serwisu do rozpowszechniania lub ściągania materiałów do których nie masz odpowiednich praw lub licencji. Użytkownicy odpowiedzialni są za przestrzeganie tych zasad.Copyright © 2016 torrentyorg.plNajlepsze strony Torrentowe


Polityka prywatności - 13 arts\nAdministratorem danych osobowych klientów jest Sprzedawca. Kontakt z Administratorem: 13arts.pl@gmail.com, Tel. +48 606148822. Adres korespondencyjny: 13 arts Aida Domisiewicz, Królewiecka 149a, 54-117 Wrocław.\nDane osobowe klientów (imię, nazwisko, email, telefon, dane adresowe) przetwarzane są przez Administratora zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. („RODO”)\nDane osobowe są przetwarzane w celu wykonania zawartej umowy sprzedaży lub umowy świadczenia usług drogą elektroniczną na warunkach opisanych w regulaminie, w tym dokonywania transakcji, płatności, zapewnienia obsługi konta, realizacji zamówienia i wysyłki towaru oraz kontaktu z klientem w celu realizacji powyższych usług.\nJeżeli klient wyraził osobną zgodę, jego dane będą przetwarzane również w celu świadczenia usługi newsletter.\nDane nie będą przekazywanie do państw trzecich i nie będą podlegać profilowaniu.\nDane mogą być przekazywane następującym podmiotom zewnętrznym:\ndostawca oprogramowania do obsługi sklepu internetowego,\nPodanie danych podczas rejestracji lub korzystania z usług jest dobrowolne aczkolwiek niezbędne w celu skorzystania z usług Sklepu. Podanie przez klienta danych osobowych jest warunkiem zawarcia umowy.\nZgoda na przetwarzanie danych osobowych może być przez klienta wycofana w dowolnym momencie. Skorzystanie z prawa usunięcia własnych danych z systemu Sklepu jest równoznaczne z usunięciem Konta Klienta.\nKlient ma prawo do dostępu, sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania i przeniesienia swoich danych osobowych.


Zwrot podatku z Niemczech - Katalog wartościowych stron\nPracowałeś za Odrą i zastanawiasz się czy przysługuje ci zwrot podatku z Niemiec? Serdecznie zapraszamy do kontaktu z naszymi pracownikami. Bardzo chętnie to dla państwa sprawdzimy i przygotujemy rozliczenie podatku z Niemiec. Podatek w Niemczech może stanowić znacznych odsetek tego co zarabiamy, nie warto zatem pozostawiać tej sprawy niezałatwionej. Nasza firma posiada duże doświadczenie w rozliczaniu podatku. Zwrot podatku z Niemiec jest rozliczany bardzo szybko i specjalistycznie. Zapraszamy do kontaktu. Bez obaw, pomożemy z całą procedurą od początku do końca.\nSłowa kluczowe: Zwrot podatku z Niemczech, Rozliczenie podatku z Niemiec, Działalność Gospodarcza w Niemczech


Czym myć motocykl - NOVA BIKE Wash & Cleaner - TEST!\nWrzesień 16, 2021, 18:25:56 pm\nAutor Wątek: Czym myć motocykl - NOVA BIKE Wash & Cleaner - TEST! (Przeczytany 8735 razy)\n« dnia: Maj 29, 2020, 22:28:12 pm »\nOstatnio rozgorzała na forum dyskusja dotycząca tego czym myć motocykl. Temat z jednej strony wydaje się prosty, a z drugiej skomplikowany. Osobiście używałem przez wiele lat płynu do mycia naczyń i byłem z efektów zadowolony. Czasami płyny te zawierają jednak domieszkę octu, która może mieć negatywny wpływ na elementy motocykla. Teoretycznie rozwiązaniem jest dowolny szampon samochodowy, jednak pojawiają się głosy, że niestety też niekoniecznie. Rozwiązaniem idealnym wydaje się więc szampon przeznaczony stricte do mycia motocykli.\nNa rynku jest kilka różnych szamponów do mycia motocykla, a dziś dzięki uprzejmości BMW Dynamic Motors Bydgoszcz, udało mi się otrzymać i przetestować jeden z takich produktów, a dokładniej NOVA BIKE Wash & Cleaner!\nNOVA BIKE Wash & Cleaner - co pisze producent:\nPrzeznaczenie: szampon w postaci koncentratu do myjek wysokociśnieniowych do mycia motocykli. Skutecznie usuwa zabrudzenia drogowe, codzienne zabrudzenia z elementów plastikowych oraz metalowych motocykli szosowych oraz off-roadowych. Po rozcieńczeniu ma postać gęstej, aktywnej piany która nie spływa z powierzchni motocykla. Nie pozostawia smug i zacieków. Wysoka wydajność oraz skuteczność, potwierdzona przez profesjonalistów.\nOd razu na starcie pojawia się pewne zakłopotanie, gdyż... nie posiadam myjki wysokociśnieniowej. Przez wszystkie lata motocykl myłem tak, iż spłukiwałem go ręczną myjką niskociśnieniową (taką ręczną) z zabrudzeń, a następnie myłem go gąbką, korzystając z wiaderka z wodą z rozpuszczonym płynem, po czym znowu spłukiwałem. Nie wiem ilu motocyklistów ma w garażu ciśnieniowe myjki ale mam wrażenie, że jednak niewielu. Teoretycznie więc test powinien się zakończyć, gdyż nie spełniam wymagań stawianych przez producenta płynu. Pomimo wszystko rozpuściłem jednak płyn w wiaderku z wodą, zgonie z zalecaną na opakowaniu proporcją i spróbowałem szczęścia ...\nPłyn rozpuszcza się natychmiast, dając delikatną piankę na powierzchni lustra wody. Zapach jest... prawie niewyczuwalny. Z jednej strony nie ma to praktycznie znaczenia, ale jednak trochę brakuje bardziej wyraźnego zapachu (może to głupie co napiszę ale zawsze mam jakieś takie dziwne wrażenie, że jak pachnie to jest czyściej). Po zamieszaniu gąbką w wiadrze, pianka staje się intensywniejsza i ładnie opłukuje motocykl.\nNa bardziej zabrudzonych powierzchniach widać od razu, ze płyn działa - ładnie pomaga zebrać nieczystości, nawet w większych zakamarkach. Elegancko schodzą też tłustawe plamy ze szprych czy pokryw silnika. Chciałoby się napisać, że gąbka prowadzi się delikatnie i lekko ale... nie przesadzajmy\nPo spłukaniu całości i zebraniu nadmiaru wody miękką szmatką, pojawia się pytanie o efekt końcowy. Czy to działa? TAK! Z całą pewnością działa, elegancko niwelując wszelkie nieczystości i nie pozostawiając przy tym smug czy przebarwień. Naprawdę widać bardzo dobry efekt czy to na lakierze, felgach, czy na bardziej newralgicznych punktach jak klosz reflektora lub lusterko.\nNo cóż, w tym momencie można by chyba postawić werdykt.\nTak, płyn działa! Ładnie myje motocykl, dobrze się spłukuje, nie pozostawia smug i zacieków. Super!\nNa koniec zaś malutka łyżka dziegciu...\nNie wiem czemu ale firma Nova Bike leży i kwiczy jeśli chodzi o marketing. Mamy fajny i skuteczny produkt (a nawet fajne, bo jestem również fanem np. pianki do mycia kasku), polską markę którą warto wspierać i dobre pomysły. Tymczasem już tylko wchodząc na stronę internetową, człowiek ma wrażenie, że ma do czynienia z amatorką. Witryna wygląda jak praca zaliczeniowa z informatyki, stworzona przez przeciętnego studenta. Kiepsko wykonane zdjęcia w niskiej rozdzielczości, słabe opisy, teksty częściowo nieczytelne, bez marginesów z pomieszaną polszczyzną i angielszczyzną... Do tego niestety również sam produkt nie wygląda najlepiej. Niezbyt czytelna i odklejająca się etykieta daje bardzo słabe wrażenie. Przeciętnemu "Kowalskiemu" trudno jest ocenić skład chemiczny wnętrza ale zewnętrzna jakość rzuca się w oczy natychmiastowo. W dzisiejszych czasach całość ta jest niestety nieakceptowalna.\nDobry i skuteczny w swoim działaniu szampon motocyklowy!\nCałkowicie położony marketing. Bardzo kiepski wizerunek zarówno producenta jak i produktu\nJakby nie było, trzymam kciuki za rozwój firmy Nova Bike, a wszystkim pozostałym polecam umyć sprzęt szamponem Wash & Cleaner!\n« Ostatnia zmiana: Maj 30, 2020, 00:58:32 am wysłana przez KSD »\nOdp: Czym myć motocykl - NOVA BIKE Wash & Cleaner - TEST!\n« Odpowiedź #1 dnia: Maj 29, 2020, 22:48:29 pm »\nPłyn do naczyń =wyblakły lakier...\nWięcej jeździj mniej pucuj 😉👊\n« Odpowiedź #2 dnia: Maj 29, 2020, 23:10:21 pm »\nCytat: KUBA w Maj 29, 2020, 22:48:29 pm\nKuba, nie doczytałeś Napisałem, że dotychczas używałem płynu do mycia naczyń i byłem zadowolony. Przez pięć lat myłem regularnie motocykl w ten sposób i nie było absolutnie mowy o wyblakłym lakierze. Uważam jednak, że w związku z tym, iż różnie można trafić (np na płyn z domieszką octu, o czym też wspomniałem), korzystanie z szamponu motocyklowego wydaje się być teoretycznie lepszym rozwiązaniem\nIMHO jedno i drugie nie koliduje ze sobą. Nie uważam abym przesadnie mało jeździł. Po pięciu latach użytkowania motocykla, sprzedałem go z przebiegiem 82.000 km. W tym czasie sprzęt ten praktycznie zawsze był czysty (bo lubię). Tak wiec uważam, że da się oba te elementy ze sobą pogodzić\n« Ostatnia zmiana: Maj 30, 2020, 00:44:24 am wysłana przez KSD »\n« Odpowiedź #3 dnia: Maj 29, 2020, 23:20:55 pm »\nKuba, czysty motocykl jeździ szybciej\n« Odpowiedź #4 dnia: Maj 29, 2020, 23:21:57 pm »\n« Odpowiedź #5 dnia: Maj 30, 2020, 08:53:04 am »\nMyłem swojego fiacika 126p przez pięć lat Ludwikiem...i powiem lakier zmatowiał ...a było to 20 lat temu 😁\n« Odpowiedź #6 dnia: Maj 30, 2020, 09:04:10 am »\nNo , ale nie porównuj lakieru fiata do nowej maszyny troszeczkę technologie się zmieniły\n« Odpowiedź #7 dnia: Maj 30, 2020, 09:07:35 am »\nI dodatkowo nie porównuj Ludwika do PUR'a\n« Odpowiedź #8 dnia: Maj 30, 2020, 09:35:40 am »\nCytat: Derkoś w Maj 30, 2020, 09:04:10 am\nLakiery na nowych maszynach nie umywają się do tych na fiacikach.\n« Odpowiedź #9 dnia: Maj 30, 2020, 14:53:00 pm »\n*KSD pamiętaj zasada dwóch wiader minimum a będzie jeszcze lepiej gdy motocykl będzie bardziej brudny\nTak się technologia zmieniła, że obecne lakiery "wodorozcieńczalne" są z dupy łapią rysy 3 razy szybciej są mniej trwałe a i producenci kładą je warstwami ledwo ledwo... Ekologia welcome.\nStary lakier (nie mówię tu o Maluchu bo ten pojazd akurat lakierniczo był malowany... mocno losowo) np z jakiegoś Mercedesa czy Audi - oryginalny po 30 latach jak wypolerujesz to jest lustro - można się w nim przeglądać. A jak widzę obecne nowe sprzęty, które z salonu wyjeżdżają z taka skórką pomarańczy że szkoda gadać... No ale takie mamy czasy\n« Ostatnia zmiana: Maj 30, 2020, 14:57:21 pm wysłana przez KoZi »\nBMW F800GS, HUSQVARNA TE449\n« Odpowiedź #10 dnia: Maj 30, 2020, 15:02:39 pm »\nKrzyś ja mam myjkę Karchera, ale u mnie 3 motocykle bagiennobłotne, więc to jest konieczność\nChociaż żeby w pierwszej fazie spłukać błoto\n« Odpowiedź #11 dnia: Maj 30, 2020, 19:37:37 pm »\nCytat: Kriss752 w Maj 30, 2020, 15:02:39 pm\nKarcher ogólnie super sprawa, wiec "zazdraszczam". Podoba mi się, że można właśnie podpiąć szampon z butelki lub nawet wlać do specjalnego dozownika. Poza tym, do spłukiwania świetna sprawa. Niestety ja nie mam przy garażu możliwości podpięcia się pod wodę, dlatego zostaje mi ręczna myją z niskim ciśnieniem (choć jakoś i tak sobie radzi) oraz wiadro z gąbką.\nYamaha Mt 09 Tracer; BMW S1000xr\n« Odpowiedź #12 dnia: Maj 31, 2020, 20:57:58 pm »\nKarcher super sprawa, pianownica PA też rihj robotę\nMotocykl jednak jakoś tak łatwiej umyć ręcznie\n« Odpowiedź #13 dnia: Czerwiec 01, 2020, 05:50:10 am »\nZastanawia mnie jeszcze kwestia, czy mycie środkami chemicznymi na własnym podwórku lub innym nie przystosowanym do mycia miejscu nie grozi mandatem , kiedyś jak nie było myjek kazdy sobie jakoś radził, a dziś w dobie rozmaitych przepisów czy nie jest to zakazane aby myć bez odprowadzenia chemii, olji, paliwa i innych zanieczyszczeń do specjalnych separatorów ? Jest ktoś, kto ma w tym już doświadczenie ?\n« Odpowiedź #14 dnia: Czerwiec 01, 2020, 07:03:25 am »\nCytat: motovaradero w Czerwiec 01, 2020, 05:50:10 am


Zdrowe i smaczne jedzenie - Kraków | Forum abcZdrowie.pl\nZdrowe i smaczne jedzenie - Kraków\n~Olis • 2 lutego 2015 09:17\nCześć wszystkim! Chciałabym prosić o polecenie osoby z Krakowa, które znają jakieś miejsca gdzie można zamówić zdrowy i smaczny obiad. Nie chodzi mi o żadne dietetyczne aspekty takiego obiadu bo nie jestem na diecie, ale chodzi mi o to żeby jedzenie było smaczne i pełnowartościowe. Mieszkam niedaleko centrum i przetestowałam już przez całe swoje życie wszystkie możliwe bary mleczne. Czy są tu osoby z krakowa, które odkryły niedawno jakieś ciekawe restauracje z dowozem do domu?\n~jana_s • 2 lutego 2015 15:29\nja właśnie ostatnio trafiłam na coś nowego. Mlunch się nazywa. Zamawiałam tydzień temu obiad do pracy. Mają fajne ceny bo obiad dwudaniowy z dowozem kosztuje 11zł, a to dużo mniej niż nawet w barach mlecznych, o których wspomniałaś.\n~bach • 6 lutego 2015 16:49\nWiesz, co fajnie jakbyś spróbowała sałatek ze Zlatej Ulicki na Mostowej. Dowożą i mają ceny do ludzi, a fajnie łączą smaki.\n~adam44 • 21 lipca 2015 15:26\nNa żeberka to się warto wybrać na Mistrzejowice, dokładnie na os Nowego Wieku do Pod złotym liściem. Po prostu poezja smaku! Żeberka w miodzie i czosnku, z młodą kapustą i młodymi ziemniaczkami. Jak u mamy!\n~Klaudia J • 2 tygodnie temu\nZnajoma zabrała mnie ostatnio do restauracji pod Pod Leliwą w Krakowieslawkowska13.15/ .Jedzenie znakomite, wszystko bardzo ładnie podane i przystrojone. Mile byłam zaskoczona i polecam każdemu


Wózek drewniany z klockami do ciągnięcia Pure, Janod - wózki - DREWNIANE\nKod ean: 3700217351526\nRealizacja zamówienia: w ten sam dzień godzin\nDrewniany wózek z klockami do ciągnięcia wspomaga dziecko w stawianiu pierwszych kroków. Wózek jest lekki, łatwy w prowadzeniu, ozdobiony pastelowymi grafikami, ma sznurek, a wewnątrz miejsce na klocki. Kółka wagonika wykończone są gumą, co zapewnia stabilność zabawki, a dodatkowo sprawia, że nie rysuje on podłogi w domu. W komplecie jest 16 sztuk klocków w pięknych pastelowych kolorach i wzorach. Na jednym z kolckó jest podobizna misia. Mają różne kształty, co umożliwia tworzenie wielu niepowtarzalnych konstrukcji. Wagonik może też służyć do przechowywania i przewożenia ukochanych zabawek. Zabawka została zaprojektowana we Francji. Zapakowana jest w estetyczne, kartonowe pudełko w pastelowych kolorach, idealne na prezent.


Amazon Alexa w walce z wykluczeniem – zwycięskie projekty hakatonu Innovation@Amazon – ITReseller\nAmazon Alexa w walce z wykluczeniem – zwycięskie projekty hakatonu Innovation@Amazon\nPonad 1500 programistów wzięło udział w Innovation@Amazon Online Hackathon 2020 i różnych wyzwaniach z zakresu IT. Jednym z wyzwań było uwolnienie potencjału Alexy i stworzenie kreatywnych rozwiązań (Alexa Skills) odpowiadających na ważne problemy społeczne. Pierwsze miejsce zajął zespół Happy Bears z projektem Memory Bear. Memory Bear to rozwiązanie wspierające osoby cierpiące na zaburzenia pamięci czy Alzheimera.\nPodczas hakatonu Innovation@Amazon uczestnicy skupili się na budowaniu Alexa Skills pomagających w rozwiązywaniu ważnych społecznie problemów, dotykających seniorów, a także osób z dysfunkcjami wzroku, ruchowymi, neurorozwojowymi, neurologicznymi (w tym demencją) oraz chorobami przewlekłymi.\nOrganizując zadanie wokół Alexa Skills Kit oraz rozwiązywania społecznie istotnych problemów związanych z brakiem dostępności i wykluczeniem, mieliśmy tak naprawdę dwa cele. Chcieliśmy połączyć kreatywny potencjał uczestników oraz techniczne możliwości serwisu Amazon Alexa, aby na tej podstawie stworzyć innowacyjne i skuteczne narzędzia do walki ze wspomnianymi problemami. Ponadto, zależało nam na pokazaniu, jak łatwo jest korzystać z naszych narzędzi, aby uczyć Alexę nowych umiejętności i budować rozwiązania oparte o interfejs głosowy – mówi Maciej Chmielarz, Software Development Manager w Centrum Rozwoju Technologii Amazon.\nDzięki wsparciu mentorów Amazon, powstałe projekty wpisały się w tę misję i wyłoniono trzech zwycięzców. Pierwsze miejsce w konkursie Innovation@Amazon zajął zespół Happy Bears z projektem Memory Bear. Memory Bear to rozwiązanie przeznaczone dla osób cierpiących na zaburzenia pamięci, głównie z demencją czy Alzheimerem. Pomysł, aby opracować nową umiejętność Alexy, które niesie pomoc innym, od razu nam się spodobał.\nHakaton to ciekawa inicjatywa, gdzie programiści mogą wykazać się swoim doświadczeniem, zaś nowicjusze mają szansę, aby nauczyć się czegoś nowego – mówi Kinga Marszałkowska, członkini zwycięskiego zespołu Happy Bears, do którego przynależą również Marek Kudła, Przemysław Kvapil, Ada Pleszewska oraz Julian Zdunek. – Pracując nad zadaniem, próbowaliśmy wczuć się w sytuację osób z różnego rodzaju niepełnosprawnościami, aby zrozumieć, z jakimi problemami muszą się mierzyć na co dzień. Nasze rozwiązanie miało na celu pomóc w częściowym usamodzielnieniu się od opiekunów i podnosić komfort przez przypominanie istotnych informacji, np. o ich rodzinie. Uważamy, że utrzymywanie dobrego kontaktu z rodziną jest niezwykle ważne i zmniejsza poczucie osamotnienia osób cierpiących na utratę pamięci, dlatego zdecydowaliśmy się na realizację tego pomysłu.\nMemory Bear znajdzie również zastosowanie w codziennym życiu, jako narzędzie do wsparcia zapamiętywania ważnych informacji. Potrafi między innymi przekazać użytkownikowi informacje o jego rodzinie, wyświetlić zdjęcia czy przypomnieć o zażywaniu leków. Memory Bear powstał w odpowiedzi na osobiste doświadczenia i wyzwania autorów rozwiązania.\nDrugie miejsce zajęła drużyna Fringers, poddając pod ocenę jury projekt Local Helpers. To platforma oparta na Alexa Skills Kit, której celem jest zapewnienie możliwości łączenia potrzebujących z wolontariuszami. Za jej pomocą użytkownicy mogą np. przesyłać prośby o zrealizowanie konkretnej listy zakupowej. Alexa będzie łączyć osobę potrzebującą z najbliższym dostępnym wolontariuszem, który wyrazi chęć pomocy. Wolontariusze mogą poprosić Alexę o nowe oczekujące prośby w ich rodzinnym mieście. Alexa automatycznie wysyła również e-mail ze wszystkimi niezbędnymi szczegółami do wolontariusza. Trzecie miejsce w Innovation@Amazon Online Hackathon 2020 zajął projekt Doctoory – Alexa Skill. Narzędzie służy do wspierania seniorów i osób niepełnosprawnych w umawianiu spotkań z lekarzami oraz przypomina o harmonogramie przyjmowania leków.\nNajlepsze projekty zostały wybrane przez mentorów i jurorów. Pula nagród wyniosła 30 000 PLN. Dodatkowo zwycięzcy otrzymali urządzenia Alexa, kredyty AWS oraz możliwość wskazania wybranej fundacji charytatywnej, na konto której Centrum Rozwoju Technologii Amazon wpłaciło darowiznę. W ramach tej inicjatywy, 15 000 zł otrzymało Stowarzyszenie Razem, zaś 3 000 zł zostało przekazane Stowarzyszeniu „mali bracia Ubogich”.\nPartnerem wydarzenia była Fundacja Widzialni, której celem jest przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu i społecznemu. Jej aktywność skupia się na zapewnieniu umożliwienia swobodnego dostępu do zasobów internetowych wszystkim obywatelom, niezależnie od wieku, poziomu sprawności, zamożności oraz posiadanego sprzętu i oprogramowania.\nAmazon zwiększa zatrudnienie w Polsce, jeszcze w tym roku zatrudni kolejne 650 osób, do obsługi klientów polskojęzycznych, jak również niemiecko-, francusko- i włoskojęzycznych.\nMicrosoft dołącza do General Motors i Hondy, jako udziałowiec firmy Cruise - tworzącej autonomiczne samochody.


Okres a ciąża (Strona 1) - Forum okres i miesiączka - Zdrowie Forum - porady medyczne dla kobiet\nZdrowie Forum - porady medyczne dla kobiet » Forum okres i miesiączka » Okres a ciąża\n1 Temat przez pati.19 2014-10-24 07:32:44\nOkres mniej więcej mam co 30 - 31 dni. Współżyłam z chłopakiem 17.10 z gumką, wytrysnął w gumce, wyjął i skończyliśmy. On zapewnia mnie że nic a nic nie było. Na drugi dzień wieczorem normalnie dostałam okresu dziś już ostatni dzień i pojawił mi się brązowawy śluz (czasem tak mam pod koniec okresu) czasem brzuch mnie zabolał w okolicy pępka.(Boleć mnie mogą jelita czy coś ponieważ jestem chora i przyjmuje antybiotyk.. mam nadzieje że dlatego a nie że ciąża.) Czy jest możliwość bym była w ciąży? Proszę o odpowiedzieć\n2 Odpowiedź przez Tama 2015-10-26 04:01:17\nOdp: Okres a ciąża\nTeoretycznie nie, ale przeszłabym się na Twoim miejscu do lekarza, bo taki śluz może wiązać się z jakimś stanem zapalnym na przykład. Taka wizyta byłaby również dobrym pretekstem do rozmowy z lekarzem o antykoncepcji. Nie uważasz, że lepiej o nią zadbać, niż umierać ze strachu za każdym razem gdy nie jesteś pewna czy partner opanował sytuację?\n3 Odpowiedź przez Leonia 2015-11-25 22:33:45\nCo za problem pójść do lekarza? może mam już swoje lata i w moim czasie inaczej się to załatwiało, ale na forum nie potwierdzisz ciąży\n4 Odpowiedź przez Anja 2015-11-29 22:50:54\nDziewczyny dobrze radzą.\nTeortycznie możliwość jest, ale lepiej pójść do lekarza.\nJakiś powód być musi\n5 Odpowiedź przez Weronka 2019-08-23 12:26:26\nzawsze jest opcja, ale jednak raczej są na to nikłe szanse\n6 Odpowiedź przez julitek 2019-10-28 17:08:22\nTo na pewno nie ciąża. Po zapłodnieniu nie ma okresu. Następnego dnia nie ma możliwości by się zagnieździł zarodek, dlatego plamienie jest od miesiączki.


Wieża Bismarcka w Rathenowie | Znajkraj!\nWieża Bismarcka w Rathenowie\n... zdłuż wybrzeża Morza Bałtyckiego w zeszłym roku. Dziś miasto należy do tzw. Nowej Hanzy, a w 2008 roku radni podjęli nawet decyzję o dodaniu do nazwy oficjalnego przedrostka "Miasto hanzeatyckie". Hanzeatyckie Miasto Havelberg Zachodni Havelland - największy rezerwat w Niemczech W Havelbergu pożegnaliśmy drogę rowerową Łaby i ruszyliśmy za znakami Havelradweg - drogi rowerowej Haweli, której na niektórych odcinkach towarzyszyła jeszcze trasa Tour Brandenburg. Otoczenie szlaku zmieniło się diametralnie - wjechaliśmy w jeden z największych obszarów podmokłych środkowej Europy - Nizinę Dolnej Haweli (Untere Havelniederung). Zamiast wielkiej dumnej Łaby, zapatrzonej w siebie i z europejskim majestatem płynącej ku morzu, do Poczdamu towarzyszyła nam k...\n... lasów przestrzeń zastana nad płynącą szerokim korytem Łabą była czymś szalenie urzekającym. Podobnie jak bohaterowie stojącej na nabrzeżu w Wittenberge popularnej rzeźby "Podróż w czasie", tak i my odbyliśmy naszą podróż i znów ruszaliśmy dookoła jednego z najciekawszych niemieckich landów. Tym razem wystartowaliśmy z Karstädt, dokąd dotarliśmy lokalnym pociągiem z Berlina. Następnie nad Łabą i Hawelą, przez Wittenberge, Havelberg, Rathenow, Brandenburg i Werder dotarliśmy pod słynny pałac Sanssouci w Poczdamie. Hawela w okolicach Brandenburga Rowerowe klimaty na rzecznych wałach Gdy koło malutkiego, ale bardzo fotogenicznego Lenzen pierwszy raz wjechaliśmy na rowerowy trakt biegnący wzdłuż Łaby, poczuliśmy te rowerowe klimaty, któr...\n... a Rolanda, znany nam z Perlebergu - z poprzedniej wycieczki przez Brandenburgię. Werder to z kolei klimatyczna wysepka na Haweli, z wiatrakiem, kościołem, cichym rynkiem i... włoską lodziarnią. Tego upalnego lata to ostatnie miejsce zdecydowanie podobało nam się najbardziej. Brandenburg nad Hawelą - ratusz i posąg Rolanda Droga rowerowa Haweli - Havelradweg Nasz przejazd po szlaku rowerowym wzdłuż Haweli okazał się dużo ciekawszy niż sądziliśmy przed wyjazdem. W odróżnieniu od Łaby trasa Haweli jest dużo bardziej urozmaicona, podążając za kręcącą w wielu kierunkach rzeką i jej rozlewiskami. Ma długość 371 kilometrów, rozpoczyna się w Ankershagen na Pojezierzu Meklemburskim w Meklemburgii-Pomorzu Przednim, niedaleko granicy z Brandenburgią. Bi...


1.Byliśmy tacy zakochani\n2.Wojny przyszłości. Doktryna, technika, operacje militarne\n3.Spór o Rymkiewicza\n4.Opowieści minionego lata\n5.Społeczność arabska w Polsce. Stara i nowa diaspora\n6.Terror we Francji. Geneza francuskiego dżihadu\n7.Niewolnik. Jak przebudziłem się do życia\n8.Wyprawy „najemnika” od biurka oderwanego\n9.Jak zdobyć miłość\n10.Magia gotowania. Naturalna historia transformacji


Читать онлайн «Atlantyda pod Krakowem», Anna Zając – ЛитРес, страница 3\nDaniel przeciął osiedle Szklane Domy i zbliżał się do Łaźni Nowej. Przywitał go tam leciwy i surowo spoglądający portier.\n– Słucham, w czym mogę pomóc? – Zagrodził Cisowskiemu drogę.\n– Szukam mapy starej Nowej Huty albo kogoś, kto wie coś na ten temat.\n– To starej czy nowej? I tak nie ma pan tu czego szukać.\n– Doszły mnie słuchy, że kiedyś zbieraliście materiały o tej dzielnicy.\n– Tak, ale nie ma tu nic dla pana.\n– Na spotkania proszę się umawiać telefonicznie. Ja tu tylko pilnuję.\nDaniel wyszedł, nie żegnając się z opryskliwym portierem. Znał ten typ człowieka. Niezadowolony ze swej pracy i korzystający ze swej pozornej władzy. Jako architekt spotykał wielu takich urzędników. Nieuprzejmość jest często wpisana na stałe w ich zawód. Swoje kroki skierował teraz do Muzeum Historycznego Miasta Krakowa na osiedlu Słonecznym. Gdy szedł, jego myśli powróciły do propozycji na weekend, którą dostał od żony. „Dom pod Strzechą? Brzmi całkiem miło. Dom pod… no jasne! Jak mogłem na to nie wpaść? Dom pod Sową. O to chodzi w tym liście. Gdzieś w Krakowie pewnie jest taki dom”. Był jeszcze oszołomiony swym odkryciem, gdy otworzył szklane drzwi muzeum. Zastanawiał się nad tym, o co właściwie ma się zapytać.\n– Mapy. Mają panie może jakiekolwiek mapy Nowej Huty? – skierował pytanie do obydwóch pań siedzących przy osobnych biurkach.\nJedna zupełnie go zignorowała, czytając dalej gazetę pod stołem, druga zaś wyglądała jak zaczarowana z otwartymi w lekkim uśmiechu ustami. Wśród czarnych bujnych loków błyszczały niebieskie oczy. Coś elektryzującego było w tej sytuacji. Daniel czuł się dziwnie miło, gdy na niego patrzyła. Działała na niego tak, że chciał ją otoczyć sobą, swoją opieką i ramionami. On był ogromny, ona taka drobniutka.\n– Mapa? Tak. Nie. Nie mamy. Zdjęcia. Jakiej Nowej Huty? To znaczy z którego okresu? – Zapatrzonej w Daniela młodej kobiecie plątał się język.\nCisowski podszedł do niej bliżej i spytał szeptem:\n– Podziemnej Nowej Huty. Słyszała pani może coś o schronach przeciwatomowych? – Daniel obrócił się, by zobaczyć, czy druga kobieta im się nie przysłuchuje.\n– Proszę ze mną na zaplecze. Tam panu podyktuję numer do odpowiedniej osoby.\n– Dziękuję. – Skinął głową.\nNa zapleczu młoda kobieta z ciemną burzą loków pokazała mu krzesło i zasugerowała, by na nim usiadł. Sama zajęła miejsce naprzeciwko.\n– Po co panu taka mapa?\n– To poważna sprawa. Sam dokładnie nie wiem, o co chodzi. – Rozmawiał z tą młodą osobą, jakby znali się od lat.\n– Muzeum, nawet gdyby miało taką mapę, nie wydałoby jej panu. Mój tata był kiedyś w jej posiadaniu. Ale nie wiem, czy jeszcze ją ma. Brał udział w budowaniu tych tuneli. W zasadzie nie powinnam panu nawet o tym mówić. Kim pan w ogóle jest?\n– Przepraszam, nie przedstawiłem się. Daniel Cisowski. – Wstał i kurtuazyjnie ucałował rękę speszonej nieco kobiety.\n– Nic nie szkodzi. Borkowska. Sara Borkowska. Czy my się gdzieś wcześniej nie spotkaliśmy? – Nie wyjmowała dłoni z jego uścisku przez dłuższą chwilę, patrząc mu prosto w oczy.\n– Nie. Raczej nie. Pamiętałbym taką ładną kobietę. – Znów wywołał w niej lekkie onieśmielenie.\n– Zapytam tatę o tę mapę. Proszę zostawić mi swój numer telefonu. – Spuściła wzrok, by ukryć swoje zawstydzenie.\n– Dobrze. Byłbym wdzięczny. A… przyszło mi do głowy coś jeszcze. Czy macie może jakiś zbiór nazw domów i kamienic w Krakowie?\n– Niestety nie. Ale znam człowieka, który jest w ich posiadaniu. Proszę poczekać. – Wyciągnęła notes z torebki i zaczęła dyktować: – Profesor Bartnicki. Można go spotkać w Instytucie Historii Architektury i Konserwacji Zabytków na Kanoniczej 1. Ale łatwiej będzie pod adresem domowym. – Podsunęła mu karteczkę z namiarami na profesora.\n– No tak. Mogłem sam na to wpaść.\n– Przepraszam. Z zawodu jestem architektem.\n– O jak miło. To mój wujek. Proszę się powołać na mnie. Powinien pomóc. I niech pan się nie przejmuje, jeśli wujek będzie nieuprzejmy, ma już swoje lata.\nDaniel pożegnał się z kobietą, patrząc jej głęboko w oczy. „Masz żonę, idioto” – skarcił się w myślach i wyszedł. Do profesora postanowił iść jutro. Było już południe, a chciał jeszcze sprawdzić wszystkie możliwe miejsca, gdzie ktoś mógłby mu pomóc z drugą połówką mapy. Odwiedził Urząd Miasta Krakowa na Rynku Podgórskim, Grodzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej na Grunwaldzkiej i Urząd Marszałkowski na Racławickiej. I nic. Wszyscy słuchali go, jakby mówił o jakiejś ciekawostce, a potem szybko kończyli rozmowę, twierdząc, że o niczym takim jak schrony przeciwatomowe w Nowej Hucie nie słyszeli. Zaczynał wątpić, że druga część mapy w ogóle istnieje. Starszy pan podrzuciłby mu przecież obydwie części, gdyby je miał. Coś mu tu nie pasowało.\nNastępnego dnia odpowiedź przyszła sama. Stojąc przed drzwiami profesora Bartnickiego, strach ścisnął mu żołądek. Wiedział, o co ma pytać, ale przez wzgląd na respekt do profesorów ze swej uczelni czuł lekki strach. Zupełnie jak za czasów studenckich.\n– Dzień dobry. Nazywam się Daniel Cisowski. Dostałem namiary do pana od pańskiej… od Sary Borkowskiej, która pracuje w Muzeum Hist…\n– Wiem, gdzie pracuje moja chrześnica, i mam ją jedyną, więc niech pan mi już nie tłumaczy. W czym mogę pomóc?\nMężczyzna, choć w podeszłym wieku, wyglądał nienagannie. Był surowy w rozmowie, ale zarazem elegancki i dystyngowany. Daniel czuł, że ta rozmowa będzie krótka i konkretna.\n– Przyszedłem zapytać o dom bądź kamienicę pod Sową. Czy mówi panu coś ta nazwa? – zaczął bez zbędnych wstępów, co spodobało się profesorowi.\nUprzejmym gestem zaprosił gościa, by wszedł dalej. Daniel schylił się, gdyż pawlacz nad wejściem nie pozwalał mu się wyprostować. „Pawlacze – pomyślał z dezaprobatą – najbardziej szpetny i zapychający przestrzeń wymysł architektów wnętrz wychowanych na komunizmie. Już sama nazwa takiego schowka, którym wypełniano każde wolne miejsce pod sufitem, jest śmieszna i nie na czasie”.\n– Proszę wejść dalej. Rozmawiam z panem tylko dlatego, że przysłała tutaj pana moja chrześnica. Proszę mi powiedzieć dokładnie, czego pan szuka. Zaparzę tylko herbatę i czekam na wyjaśnienia.\nStarszy pan Bartnicki po dłuższej chwili wyszedł z kuchni ze szklankami w metalowych koszyczkach. Cukierniczka, z maleńką srebrną łyżeczką, stała już na środku okrągłego, drewnianego stołu, przykrytego ciężkim koronkowym obrusem. Fusy jeszcze nie zdążyły opaść na dno, a Daniel już poparzył sobie język. Nic jednak nie dał po sobie poznać. W małym pomieszczeniu, nieco mrocznym w wystroju, ale z ogromną ilością detali, czuł się trochę jak w pułapce. W centralnym miejscu pod ścianą stał duży przeszklony kredens z ciemnego i połyskującego drewna. Ustawiono w nim cały serwis filiżanek i kryształowych kieliszków, misy i małe aniołki przy szybie. Okno przysłaniała ciężka, zielona, zamszowa kotara. Na ścianach wisiały obrazy. Kiczowate, niepasujące do siebie i w większości przedstawiające myśliwskie polowania. Tylko jeden z nich przedstawiał starą kamienicę, narysowaną ołówkiem. „Czas tu naprawdę się zatrzymał” – pomyślał Daniel. Pan Bartnicki zauważył, na czym Daniel skupił swój wzrok, i powiedział:\n– To Sara naszkicowała tę kamienicę.\n– Aha. Bardzo ładna.\n– Nie, kamienica. – Daniel z przerażeniem popatrzył na profesora. – Dużo detali, mocna kreska, pewny szraf, idealne przedstawienie światłocienia – tłumaczył speszony.\n– Dostała za to tylko czwórkę. Ale to prezent, więc zachowałem. Wróćmy do pana kamienic. Pod Sową, mówi pan? Mogę wiedzieć, po co to panu? – zapytał Bartnicki\n– Otóż poszukuję pewnej informacji… eee… ktoś chce mi coś przekazać, ale pozostawił niewiele wskazówek. Studiowałem architekturę, również w pana katedrze, ale nie mam pamięci do nazw. To bardzo ważna sprawa. Może nawet życia i śmierci.\n– Dobrze więc. Pomogę panu, tylko co ja z tego będę miał? – Starszy pan upił łyk, bacznie przyglądając się swojemu gościowi.\n„Myśl Daniel, myśl. Taka okazja może się już nie pojawić. Jesteś już blisko. Jak go przekonać? – Pot wystąpił mu na czoło. – Czy profesor nie zasugerował mi właśnie łapówki?” – pomyślał.\n– I jak, panie Danielu? – Starszy pan uśmiechnął się.\n– Chce pan pieniądze? – Daniel nie mógł uwierzyć, że właśnie to powiedział.\nNa szczęście Bartnicki zobaczył niesmak na twarzy Cisowskiego. Koszyczek ze szklanką wyślizgnął się Danielowi z rąk i herbata wylała się na śnieżnobiały obrus. Zesztywniał z przerażenia.\n– Ha, ha, ha! – zaśmiał się głośno profesor. – Niech się pan nie stresuje, żartowałem. Widzę, że dobrze panu z oczu patrzy. Obrusem proszę się nie przejmować. Pokażę panu te kamienice bez żadnych gratyfikacji. Chrześnica nie przysłałaby mi tu byle kogo, prawda?\n– Chyba nie. – Daniel otarł czoło. – O matko! Ależ mnie pan wystraszył. Jest mi niezmiernie przykro, że tak się wygłupiłem. Ja taki nie jestem – zaczął się bez sensu tłumaczyć. Nie dowierzał, że posunął się do takiego kroku, by zdobyć informacje. „Czy ja zaczynam być taki jak Oskar, który załatwia sprawy od ręki i zawsze skutecznie?” – męczyły go wyrzuty sumienia.\n– Ja też taki nie jestem. Potraktujmy to jak rozluźnienie sytuacji. Rzadko mnie tutaj ktoś odwiedza. Mówi pan, że ma słabą pamięć do nazw? To jak pan skończył studia?\n– Jakoś mi się udało. – Uśmiechnął się niewinnie.\n– Proszę poczekać. – Profesor podszedł do biblioteczki i wyciągnął z niej stary album o Krakowie. Założył okulary i przewertował parę kartek. – Tak. Są trzy obiekty, które mają w swych detalach sowy. Pierwszy z nich, o którym książki na ogół nie piszą, to Dom pod Globusem. – Profesor zmroził pytające spojrzenie Daniela. – Tak. Na rogu Basztowej i Długiej. Niewiele osób wie, że na dachu dawnej Izby Handlowej i Przemysłowej widnieje sowa jako symbol wiedzy. Czy coś panu to mówi? Czy to ten obiekt?\n– Nie. Chyba nie ten. Wskazówka mówiła coś o podniesionych skrzydłach sowy. To chyba raczej bardziej widoczny symbol.\n– Przejdźmy zatem dalej. Najbardziej znanym Domem pod Sową jest ten na Rynku Dębnickim. To najstarszy budynek w tamtej zabudowie. Sowa jest płaskorzeźbą wieńczącą fasadę. Wykonał ją Wilczyński w 1926 roku. Proszę zobaczyć na tym zdjęciu. – Postukał palcem w czarno-białą fotografię.\n– Hmm… A ta ostatnia, która przychodzi panu do głowy? Chcę mieć porównanie. Może mnie olśni.\n– Ostatni obiekt to Kamienica pod Sową, w której mieści się do dziś antykwariat. Projektował ją Bandurski w 1907 roku. Tak wygląda sowa z tej kamienicy. – Profesor pokazał wolnostojącą rzeźbę u szczytu z podniesionym jednym skrzydłem. – A adres? Zaraz, zaraz… mam: Aleje Krasińskiego 21.\n– Tak! To ta! Aleje, oczko i sowa z podniesionym skrzydłem. – Daniel odłożył szklankę i wstał energicznie.\n– Pomału. Jeszcze mi pan potłucze wszystko. To o nią panu chodziło?\n– Tak! Serdecznie panu profesorowi dziękuję. Będę już leciał. Czas na mnie. – Ukłonił się w pośpiechu, uścisnął mocno rękę profesora i wyszedł.\nPo jakimś czasie zaparkował swoje audi A10 zaraz pod wejściem do antykwariatu. Pchnął ciężkie drzwi z napisem „Otwarte” i wszedł po cichu do środka. Chciał się rozejrzeć niezauważony, ale dzwonek nad drzwiami uprzedził zaczytaną panią siedzącą za ladą.\n– Witam, w czym mogę pomóc?\n– W zasadzie to sam nie wiem.\n– Mam prosić o klucz – wyjaśnił krótko.\nKobieta stanęła za ladą na baczność ewidentnie ożywiona prośbą.\n– Jaki? – Chciała wybadać, czy przyszła do niej odpowiednia osoba.\n– Miał być tu zostawiony dla mnie specjalny klucz. Nazywam się Cisowski. Może to nazwisko coś pani powie.\n– To mi w zupełności wystarczy. – Szczupła kobieta uśmiechnęła się nerwowo i zniknęła na zapleczu. Chwilę później położyła na ladzie stary klucz i podała Danielowi list. – Starszy pan prosił o przekazanie jeszcze tego.\n– Czy wie pani, jak się nazywał ten pan?\n– Nie. Niestety nie. Nie widziałam dobrze jego twarzy. Wydaje mi się, że nie jego powinien pan szukać.\n– Rozumiem. Dziękuję w takim razie. Do widzenia. – Skinął lekko głową i wyszedł.\nW samochodzie obejrzał dokładnie otrzymany klucz. „Z pewnością nie do podrobienia” – pomyślał, patrząc z uznaniem na małe dzieło sztuki. Jego górna część przypominała gotycki portal, dolna zaś miała zęby w kształcie litery E. Zagłębienia ząbków przypominały krzyże. Cmoknął z podziwem i włożył go do schowka. Potem otworzył list i przeczytał głośno:\nW Mozaice druga połowa za klucz będzie ci dana.\nDaniel pamiętał restaurację Mozaika na osiedlu Szkolnym ze swego dzieciństwa. Prężnie działająca, elegancka, z wykwintnym jedzeniem. Potem był tam jeszcze raz i mocno tego żałował. Kiedy wszedł tam parę lat temu, wszyscy spojrzeli znad swoich kufli w jego stronę, dym szczypał w oczy, a pani szatniarka spała w najlepsze. Gdy przejeżdżał przez skrzyżowanie na B1, zastanawiał się, co zastanie tam tym razem. W Nowej Hucie było parę takich nieśmiertelnych miejsc. Jednym z nich był fryzjer przy dawnym Świecie Dziecka na osiedlu Zgody. Tam czas naprawdę się zatrzymał. Maskotki, które ozdabiały wystawę, były chyba starsze od niego, z wybrakowanymi włosami bardziej straszyły dzieci, niż zachęcały do pierwszego cięcia włosów.\nStanął teraz przed metalowymi drzwiami restauracji i z obawą mocno je pchnął. Nie drgnęły. Spróbował jeszcze parę razy, aż w końcu naparł na nie całym ciałem. Puściły. Roztarł ramię i wszedł powoli do środka. Ku jego zaskoczeniu lokal, choć w PRL-owskim stylu, wyglądał całkiem nieźle. Jasne pomieszczenie i nowy wystrój zachęcały. Podszedł do baru i pokazał klucz, nic nie mówiąc. Barman poprosił o cierpliwość. Wrócił po chwili z łysym mężczyzną, w wieku może pięćdziesięciu lat.\n– Słucham. Mogę w czymś panu pomóc? – Zmarszczył brwi.\n– Dzięki temu podobno mam coś tutaj dostać. – Jeszcze raz wyciągnął z kieszeni klucz i ostrożnie pokazał łysemu mężczyźnie.\n– No wreszcie. Chcę się już pozbyć tej tuby. – Uśmiechnął się z ulgą. – Ponoć będzie pan wiedział, co z tym zrobić.\n– Tak. Tak mi się wydaje. Dziękuję. Czy to wszystko? Nie ma pan dla mnie jeszcze jakiejś informacji?\n– Nie. Dlatego pytam, czy wie pan, co z tym zrobić.\n– Zobaczę. – Uśmiechnął się i uścisnął dłoń mężczyzny.\nWychodząc stamtąd, Daniel zastanawiał się, dlaczego starszy pan tak komplikuje przekazywanie wiadomości. Był już zmęczony tymi podchodami. Odpowiedź przyszła szybciej, niż myślał. Gdy doszedł do audi, zauważył, że coś jest nie tak. Zamek w drzwiach był wykrzywiony. Na chodniku leżał wytrych.\n– Cholera! Włamanie.\nKtoś się spieszył. Otworzył powoli drzwi, by zobaczyć, jakie zniszczenia zastanie w środku auta. Na pierwszy rzut oka wszystko było na swoim miejscu. Nic nie zniknęło. Nawet radyjko.\n– O co chodzi?… Schowek! Ktoś szukał klucza! – Ścisnął go mocno w dłoni.\nZawartość schowka leżała na wycieraczce pod siedzeniem pasażera. Daniel wsiadł do środka. Chciał jak najszybciej stamtąd odjechać. Czuł się obserwowany. To wszystko zaczynało nabierać kryminalnego rozmachu. To już nie była zabawa w podchody, tylko wyścig z czasem o coś poważnego. Chciał być już w domu, przy Darii. Wiedział, że musi jak najszybciej rozwiązać tę sprawę. Zaczynał się bać.\nGdy wrócił do domu, Daria poczekała, aż Daniel chwilę odsapnie. Lubiła go obserwować. Wydawał jej się bardzo przystojny. Prawie dwa metry wzrostu robiły na niej wrażanie za każdym razem. Zresztą nie tylko na niej. Był umięśniony, ale nie tęgi, taki w sam raz. Najbardziej podobały jej się jego szerokie ramiona. Po ciężkim dniu Daria odnajdywała w nich poczucie bezpieczeństwa i ciepło. Po pół godzinie zaczęła delikatnie wypytywać go o dzień.\n– Nie pytaj. Jeszcze tyle dziwnych rzeczy co dziś w życiu mi się nie przytrafiło.\n– Aha. Opowiesz mi o nich? – spytała, podając spaghetti na stół.\n– Dziś chyba nie. Głowa mi pęka od tego wszystkiego.\nStanęła za nim i zaczęła masować mu skronie.\n– To może ten weekend razem?\n– Myślę, że to będzie dobry pomysł. Musimy stąd uciec. – Uśmiechnął się sam do siebie, myśląc o tym, ile w tym stwierdzeniu dosłowności.\n– W porządku. Jestem za! Zaraz zarezerwuję miejsca.\n– Załatwię jeszcze tylko parę spraw do końca tygodnia. Ale w piątek po południu możemy wyjechać.\nGdy zjedli, Daniel położył się, próbując zdrzemnąć się na chwilę i oczyścić umysł od setek pytań i niepokoju. Gdy tylko zamknął oczy, zobaczył burzę loków Sary, dziewczyny z muzeum. Nie chciał, by wspomnienie odpłynęło. Umysł w stanie alfa pracuje na zwolnionych obrotach i świadomość podpowiada wiele rozwiązań lub przypomina o zapomnianych rzeczach do zrobienia. Sara zniknęła w jego głowie. Pojawił się obraz starca, z którym się zderzył i od którego wszystko się zaczęło. Pomyślał, że pierwszy list otrzymał na konferencji w urzędzie, gdzie walczył o nową nazwę Nowej Huty. „To logiczne. Przecież on tam był. Sprawdzę jutro po pracy listę zaproszonych uczestników. Pewnie jest jakimś profesorem albo urzędnikiem”.\nDaniela obudził sen. Przerażający. Rozmawiał z samym sobą. Miał kobiece rysy twarzy, ale to był on. Na pewno. Atmosfera we śnie była napięta. Ta postać naprzeciwko próbowała mu coś wytłumaczyć i coraz bardziej denerwował ją fakt, że Daniel nie może jej usłyszeć. Za nią stały cztery skrzynie. Kolorowe i bardzo stare. Całe oblepione błotem. Ta postać pokazywała to na niego, to na skrzynie. Daniel ocknął się w pokoju. Otworzył oczy, ale było jeszcze ciemno. Odetchnął głęboko, wstał, wziął szklankę z wodą ze stołu i podszedł do okna. Daria przebudziła się i sennym wzrokiem patrzyła na niego. Uchylił zasłonę. Oparł głowę o framugę okna i patrzył na mokrą ulicę, jakby czegoś tam szukał. Blady świt na chwilę rozświetlił mu rysy twarzy. Były ostrzejsze. Zmarszczki wokół oczu pogłębiły się i tym samym dodawały uroku osobistego. Oczy w ciemnościach wyglądały jak dwa węgielki. Daria pomyślała, że takie magnetyczne, głębokie spojrzenie przyciągało do niego niejedną kobietę. Była tego świadoma. Ufała mu i wiedziała, że w tym olbrzymim ciele kryje się nieśmiały chłopiec, który nie jest zdolny do zdrady. Czuł się wręcz nieswojo w sytuacjach z kobietami. Przez swój wzrost patrzył na nie z góry i bardzo tego nie lubił.\n– Nic, śpij, już do ciebie wracam.\n– Miałeś zły sen? – Próbowała oderwać go od mrocznych myśli.\nZastanawiał się przez chwilę, czy jej nie powiedzieć, co go ostatnio spotkało. Chciał zrzucić z siebie ciężar niebezpiecznej tajemnicy. Jednak za bardzo się o nią bał. Czasem lepiej czegoś nie wiedzieć. Położył się obok. Daria włożyła mu ciepłe kolano między uda, a głowę położyła na jego sercu. On zaś odgarnął jej z czoła kosmyk włosów i uśmiechnął się, patrząc na jej spokojną twarz.\nWydawało mu się, że zamknął oczy tylko na chwilę. Obudził go głośny dźwięk szybko odsuwanej zasłony. Daria była jeszcze naga, a jej ciało oświetlone pierwszymi promieniami słońca wydawało się niemal majestatyczne. Daniel zapatrzył się na ten widok, ale o dziwo nie czuł pożądania. To było uczucie empatii i bliskości, które żywił do żony. Cieszył się, że tak swobodnie się przy nim czuje. Zanim Daria skończyła brać prysznic, odpłynął jeszcze na chwilę. Z letargu wyrwała go myśl, z którą wczoraj zasnął. Miał dziś wiele do zrobienia. Przede wszystkim chciał poznać tożsamość starszego pana. Dowiedzieć się bezpośrednio od niego, co ma zrobić z mapami, czego szukać, jak poważna jest sprawa i jak niebezpieczni są ludzie, którzy depczą mu po piętach. Zastanawiał się, dlaczego starszy pan nie powiedział mu wszystkiego od razu. „A może przekazuje mi to w częściach, chroniąc mnie przed tamtymi? Przecież mnie nie dotkną, jeśli nie będę mieć wszystkich elementów układanki – te niepokojące myśli obudziły go, skutecznie podnosząc poziom adrenaliny. – No nic. Pora wstawać. Najpierw mechanik. Może da się jeździć z tym zamkiem? Pokrzywiony, ale działa”.\nDo pokoju weszła Daria, wciąż w negliżu, ale z białym ręcznikiem zawiązanym na głowie. Kropelki niewytartej wody skrzyły się na jej piersiach.\n– Może ten wyjazd w góry potraktujemy jako obchody naszej ósmej rocznicy ślubu? To nie okrągła data, ale dobry pretekst nie jest zły.\n– O matko! Kiedy to? Zapomniałem… – Było mu głupio, że przez ostatnie wydarzenia zapomniał o ich święcie.\n– Spokojnie, to za miesiąc, ale możemy przyspieszyć obchody, czyż nie?\nZnali się od dwudziestu jeden lat. Ona, jako jedyna dziewczyna w osiedlowej paczce, wybrała właśnie jego. Urzekł ją swoją wrażliwością na świat. A zaczęło się wiele lat temu, gdy zemdlała. On jako jedyny podbiegł do niej i delikatnie ocucił. Daria zawsze opisuje tę historię, jakby miała miejsce wczoraj. Dziś tworzyli dograny układ partnerski. Łączyło ich przyzwyczajenie i głęboka przyjaźń. Fundamenty mają te same… religia, rodzina, znajomi, parę wspólnych pasji, ale było też wiele przeciwieństw, które przyciągały do siebie ich wzajemną ciekawość.\nDaniel złapał Darię w pasie, przewracając ją na łóżko. Objął jej twarz i pocałował delikatnie.\n– Chodź no tu do mnie, skarbie!\n– Ej! Nie mam czasu na gierki. Nie mogę spóźnić się do mojej fascynującej pracy. – Uśmiechnęła się ironicznie i poddała się jego pieszczotom. – Pamiętasz, gdzie mi się oświadczyłeś?\n– No… na dachu NCK-u. Wpuścił nas tam twój tata. – Rozbawiło go to wspomnienie.\n– Może zrobimy tam kiedyś romantyczną kolację? Jakoś tak ostatnio nie mamy czasu dla siebie.\n– Niezły pomysł. O ile nas tam ktoś wpuści.\nDaniel miał podobne odczucia jak Daria odnośnie do ich związku. Nie było w nim spontaniczności i zabawy. Wdarła się codzienność. A do tego teraz te dziwne liściki i nowy projekt. To wszystko skutecznie odwracało uwagę Daniela od życia osobistego.\n– Widziałam, że używałeś kijków do nordic walkingu. – Daria ucieszyła się, że trafiła z prezentem.\n– Tak – odparł krótko, by nie było widać po nim emocji związanych z podarunkiem.\n– No to super. Zobaczymy się wieczorem – zakończyła, puszczając do niego oczko.\nDrzwi zatrzasnęły się za nią. Para z czajnika, nad którym był nieco pochylony, zaczęła łaskotać mu twarz. Ocknęło go to z rozmyślań o Darii. Gdy tylko guzik pstryknął, Daniel poderwał czajnik, dolał wrzątek do ostudzonej wody i zalał nią yerba mate. Potem zebrał się w ciszy i też zatrzasnął za sobą drzwi.\nW drodze do biura spotkał Pawła, najlepszego przyjaciela z dziecięcych lat. Byli dla siebie jak bracia. Chłopcy znali się najwcześniej z całej grupy znajomych. Rozstali się, gdy przyszło do wyborów szkół. Paweł, gdy kończył technikum mechaniczne na osiedlu Szkolnym, miał w głowie plan. Chciał iść na studia, na mechatronikę na Akademii Górniczo-Hutniczej, i mieć takie możliwości, o jakich pisali w prospekcie: „Absolwenci znajdują zatrudnienie w różnej wielkości przedsiębiorstwach przemysłu elektromaszynowego, motoryzacyjnego, lotniczego”. Na uczelnię udało mu się dostać za trzecim razem. Pomimo tego dziś i tak pracuje jako operator koparki na budowie. Lubi tę pracę, tym bardziej że jest dochodowa. A wśród morza intelektualistów i indywidualistów tacy ludzie jak on, z fachem w ręku, są na wagę złota. Tak jak Daniel zmienia Nową Hutę dzięki swojej pracy. Choć widywali się rzadko, łączyły ich mocne więzi. Obydwaj dorastali w tej dzielnicy. To ich jeszcze bardziej zahartowało. W wielu sytuacjach byli zmuszeni udowadniać innym, na co ich stać.\n– Jak tam kijki od Darii? Widzę, że chyba nie służą – zaczął z uśmiechem Paweł.\n– Skąd wiesz, że mi je podarowała? Nie daję rady iść z nimi do pracy. Za bardzo się spieszę – skłamał.\n– Aha. Spotkałem Darię parę dni temu, prosiła o radę w tej kwestii. – Na policzek Pawła wypłynął rumieniec. Nie chciał być posądzony o spędzanie czasu z żoną przyjaciela. – A może wyskoczymy do kina? Zrealizowalibyśmy twój kolejny prezent. – Starał się dorównać w szybkim kroku przyjacielowi.\n– Przepraszam cię, ale nie dam rady. Dziwnie się teraz u mnie dzieje.\n– Masz kłopoty? – spytał zaniepokojony.\n– Mam nadzieję, że nie. Słuchaj, może jednak wyskoczmy gdzieś dzisiaj. Przyjdź po mnie do pracy około osiemnastej. Na kino nie mam czasu, ale kawa? Czemu nie. – Zrobiło mu się żal Pawła.\n– Super! Będę czekał pod ARC-em.\nDaniel wszedł do biura, rzucił skórzaną teczkę na biurko, rudą zamszową kurtkę powiesił na wieszaku za drzwiami i nabrał powietrza głęboko w płuca.\n– Piękny dzień. Nowe siły, inspiracje. Koniecznie trzeba to szybko przelać na papier.\nDaniel wcisnął guzik przy biurku, by uruchomić program z hologramem.\n– Witam pana Cisowskiego. Nie ma pan żadnych wiadomości na skrzynce e-mailowej. Czy mam powiadomić panią Joannę, by zaparzyła panu yerba mate jak zwykle? – miły kobiecy głos rozległ się z głośników.\n– Nie, dziękuję. Sam zaraz do niej pójdę.\nKtoś nacisnął klamkę i uchylił drzwi. Daniel zdziwił się, że nie usłyszał pukania. Obrócił się i lekko speszył.\n– A, to ty!\n– A któż by inny? Rozmawiasz dalej z tym automatem? – Oskar wsunął głowę między futrynę a uchylone skrzydło drzwi.\n– Mógłbyś nauczyć się pukać.\n– Przepraszam. Słuchaj, wpadnij do mnie koło południa z tymi szkicami, OK?\n– Dobra. – Daniela zmroziło, bo jeszcze ich nawet nie zaczął, ale nie dał nic po sobie poznać.\n– Mam spotkanie z branżystami w sprawie Galerii Światła, ale powinno się skończyć koło dwunastej.\n– OK. To tyle? – spytał chłodno, wciąż zły z powodu drwin wspólnika.\n– Tak. Na razie. – Drzwi się zamknęły.\nDaniel przekręcił klucz od wewnątrz i ponownie usiadł za biurkiem. Przeciągnął się, założył ręce za głowę i pogrążył się w myślach, co zrobić najpierw. „Najważniejszy jest plan działania. Mapy! One są najistotniejsze”. Rozłożył dwie płachty drobno naszkicowanych planów podziemi i podkleił je gęsią skórką od spodu. Tylko to miał pod ręką. „Przynajmniej nie zniszczy mapy” – pomyślał i zaczął przyglądać się całości wielkiego arkusza centymetr po centymetrze. Najpierw obejrzał pieczątkę w prawym dolnym rogu. Była stara, ale udało mu się odczytać nazwiska głównych projektantów: Ptaszycki, Juchnowicz, Ingarden, Fołtyn. Rok 1949. Po dłuższej chwili cienkie linie projektu zaczęły mu się zlewać i przeskakiwać. Dopiero teraz zauważył na nim maleńkie krzyżyki. Były zaznaczone czerwonym cienkopisem. Ktoś musiał nakreślić je niedawno. Miejsca były różne i oddalone od siebie. „Co to? Trzy miejsca ukrycia?” – zastanawiał się. Daniel podniósł mapę, by obejrzeć ją pod słońce. Nic nie zwróciło jego uwagi. Żadnej wskazówki. Obrócił mapę na drugą stronę. Prócz niewielkich plam nic. „Nie mam szczęścia do tej mapy” – pomyślał z rezygnacją i zwinął ją paroma szybkimi ruchami. Gdy już miał ją włożyć z powrotem, zauważył na tubie wyskrobany napis, niemal niewidoczny: „BARYCENTRUM”.\n– Co to jest barycentrum?\nOdpalił komputer i wpisał w wyszukiwarce to słowo.\n– Powinienem znać tę definicję z geometrii. – Uśmiechnął się lekko. – „Środek geometryczny trójkąta, punkt dzielący każdą środkową na dwie części”. Hmm? „Odcinek łączący barycentrum z wierzchołkiem jest dwa razy dłuższy od odcinka łączącego barycentrum ze środkiem boku trójkąta” – czytał dalej. – No dobra! Chodzi pewnie o te krzyżyki. Tworzą trójkąt. A tu mają swoje… baryyyycentrum. Czy tu są te twoje ukryte informacje, mój ty tajemniczy starszy panie? – mruczał pod nosem, ołówkiem delikatnie łącząc punkty na mapie. – No proszę, i mamy! Super! Chociaż jedna rzecz mi się dzisiaj udała.\nWstał i przeciągnął się. Schował mapę i klucz do tuby i ukrył je dobrze w biblioteczce. Po chwili szkicował już na kalkach projekt koncepcyjny dla inwestycji w okolicach Przylasku Rusieckiego. Do dwunastej były jeszcze dwie godziny.\n– Zdążę coś wymyślić – uspokoił sam siebie i dał się ponieść wenie.\nNawet nie zauważył, jak był już kwadrans po dwunastej. Zerwał się na równe nogi, poskładał wszystkie kalki i ruszył na spotkanie z Oskarem. Chciał jeszcze dokończyć rozmowę ze wspólnikiem. W jego głowie pojawiły się kolejne pomysły, uwagi i pytania. Spojrzał w stronę mapy schowanej w biblioteczce i westchnął. Miał poczucie, że od kilku dni prowadzi podwójne życie. Jedno niczym z kryminalnych seriali, a drugie to swoje, zwykłe, które bardzo lubił, jako architekt, mąż i przyjaciel.\nNa dwóch płaszczyznach działał też Oskar. Dziś jednak miał w planach wciągnąć Daniela w swój drugi, mroczniejszy świat. Wczoraj, gdy Daniel biegał po urzędach, szukając mapy, którą ostatecznie dostał od niejakiego Romana w Mozaice, Oskar też układał swój niecny plan. Zrobił „ogon” Danielowi, wysyłając swojego człowieka od brudnej roboty. Sam zaś udał się do Urzędu Miasta na Rynku Podgórskim. Wbiegł po schodach i stanął przed pokojem 401. Chciał złapać za klamkę, ale odczekał jeszcze parę sekund, aż nieco ochłonie. Zapukał i wszedł. Usiadł na wskazanym przez urzędnika miejscu naprzeciwko i utkwił wzrok w pęknięciach na ścianach. „Ten budynek nadaje się do rozbiórki” – pomyślał. Gdy urzędnik skończył rozmowę przez telefon, Oskar postanowił się przywitać:\nNastała cisza. Krępująca cisza. Nagle ogromny mężczyzna, przekręcając swoje ogromne ciało na fotelu obrotowym, odłożył okulary i spojrzał na Oskara.\n– Co cię do mnie sprowadza, przyjacielu? – odezwał się ironicznie tubalnym głosem. Ten zwrot pachniał przyjaźnią za duże sumy.\n– Już dawno nie ubiliśmy żadnego interesu, Wiktorze.\nDopiero teraz Oskar czuł, jak się rozluźnia. Przez głowę przemknęła mu myśl, że może jeszcze się wycofać. Szybko ją jednak porzucił. Sprawy zaszły za daleko. A pod skórą czuł, że dzięki temu może się szybko wzbogacić. Wiele razy obiecywał sobie przestać, ale rosnące sumy na szwajcarskim koncie sprawiały, że uzależnił się od przekrętów. Traktował je jak swego rodzaju sport.\n– A czy nie mieliśmy ograniczyć naszej znajomości do spotkań na mieście przy herbatce, a interesy chwilowo odstawić na bok? – mówił spokojnie tłusty mężczyzna, a jego podgardle falowało razem z każdym słowem.


Happy Day - przyjdź 24 czerwca do OKiR - Paczków - oficjalna strona internetowa\nDzisiaj jest: Wtorek, 11 maja 2021 r.\nHappy Day - przyjdź 24 czerwca do OKiR\nStrona główna Dla Mieszkańców Aktualności Happy Day - przyjdź 24 czerwca do OKiR\nPrzed nami niecodzienna, wesoła i kolorowa zabawa dla dzieci i młodzieży z Gminy Paczków.\n24 czerwca (wtorek) podczas plenerowej imprezy Happy Day spotkają się uczniowie ze szkół z całej gminy. O godz. 8:30 w Ośrodku Kultury i Rekreacji zawitają przedszkolaki i dzieci z klas I-III.\nDla najmłodszych zaprezentowana zostanie bajka "Jaś i Małgosia" przygotowana przez grupę teatralną Alterny, dzieci odbiorą nagrody i wyróżnienia zdobyte w konkursie plastycznym pt. "Szczęście". Dodatkowo pociechy będą mogły za darmo skorzystać z placu zabaw (dmuchane zjeżdżalnie, trampolina itp.).\nNatomiast od godz. 10:00 na placu Ośrodka Kultury rozpocznie się wspólna zabawa dla wszystkich uczniów szkół podstawowych (kl. IV-VI), gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych. Dynamiczne wydarzenie poprowadzi animator z Opola - Szymon Wolf, który przeprowadzi konkursy z nagrodami, niekonwencjonalne konkurencje, grę terenową “Poszukiwanie skarbu”, zabawę taneczną. Miejsce będą też miały quizy z nagrodami przygotowane przez Komisariat Policji i Straż Pożarną w Paczkowie, a później zostaną wręczone nagrody pieniężne za wykonanie najlepszych prac we wcześniej ogłoszonym konkursie fotograficznym pt. "Happy Day".\nFinałowym punktem programu będzie koncert muzyki reggae w wykonaniu grupy Pop Marlej z Opola. W trakcie imprezy będzie można obejrzeć prezentację pokonkursową złożoną z prac plastycznych i fotografii wykonanych przez dzieci i młodzież z paczkowskich szkół. Należy podkreślić, że impreza integracyjna „Happy Day” została zainicjowana przez grupę młodzieży ze stowarzyszenia Alterna, a niekonwencjonalny projekt został doceniony przez nasze władze i jest sfinansowany ze środków gminnego budżetu.\nW razie niepogody impreza odbędzie się w sali Ośrodka Kultury. Zapraszamy wszystkich serdecznie! Mamy nadzieję, że "Happy Day" stanie się imprezą cykliczną i spotkamy się znów za rok!


Ogród Danieli: Jeszcze jest kolorowo\nZ tej samej hodowli Austina pochodzą kolejne: powyższa Graham Thomas oraz następna Jubilee Celebration.\nGraham Thomas to terminatorka wśród róż, jak widać na zdjęciu krzak dorasta do dachu tarasu - obecnie nie widać nawet wodnika. Kwitnąc będzie do mrozów, czasem do opadu śniegu. Jeśli mam komuś polecać róże zawsze wymieniam właśnie tę.\nAle kolory dają także trawy, które obecnie zmieniają kolory i kwitną.\nMiskant chiński 'Africa' zmienia się w płomienne barwy, co wyróżnia go spośród innych traw, w słońcu wygląda przepięknie.\nOkazale zakwitł Miskant chiński 'Malepartus', później jego kwiatostany staną się kremowo-białe.\nDwie różne odmiany hortensji, zarówno pod względem budowy kwiatostanu jak i kolorów. Na drugim planie Renhy Vanille, która z kremowo-białej stała się malinowo-różowa. Bliżej Kyushu, która pozostaje biała.\nKolejny raz w tym sezonie Perukowiec podolski zakwitł na niektórych gałązkach.\nDelikatne kwiatki Werbeny patagońskiej powiewają na wysoko wzniesionych łodygach.\nCo prawda budleja ma obecnie niewielkie kwiatostany - w czasie głównego kwitnienia były olbrzymie (ok. 4 razy większe od widocznego na zdjęciu) - ale ich drobne kwiatki są ciągle kuszącą stołówką dla motyli.\nZwyczajny rozchodnik tworzy teraz szeroko rozpostarty bukiet bukietów.\nTags: jesień, kolory, ogród\nKwiatowa 22 11 października 2015 12:30\nPiękne kolory tych róż. Nie lubię w ogrodzie nic kłującego.Wyjątek robię tylko dla róż. Co za przyjemność obcowania z tak pięknymi pastelami..


Testy narkotykowe. Jaka jest ich skuteczność i jak je wykonać? - narkotyki-testy.pl\nZa pomocą testów narkotykowych można szybko sprawdzić, czy dana osoba znajduje się pod wpływem substancji psychoaktywnych, czy też nie. Testy te są nieinwazyjne i można je wykonać w domu.\nMilitaria.pl oferuje obecnie legalne testy narkotykowe i narkotykowe. Testy te służą do wykrywania zakazanych substancji w moczu. Testy te mają wiele zalet, m.in. niski koszt, możliwość wykonania w domu oraz łatwość interpretacji wyników.\nDomowe testy narkotykowe są łatwe w użyciu, zarówno jeśli chodzi o procedurę, jak i wyniki. Aby wykonać test, nie potrzebujesz żadnego specjalnego przeszkolenia. Ulotka dołączona do testu jest wszystkim, czego potrzebujesz. Istnieją dwa rodzaje testów na obecność narkotyków: testy na ślinę i testy na mocz.\nMilitaria.pl oferuje przede wszystkim pierwszy rodzaj testów narkotykowych. Aby wykonać test, należy zanurzyć pasek testowy w próbce moczu. Nie ma znaczenia, kiedy próbka została pobrana. Test można wykonać rano, po południu lub wieczorem. Mocz powinien zostać umieszczony w probówce na kilka sekund. Po tym czasie należy zobaczyć wynik.\nW okienku z wynikami wyświetlany jest wynik testu w postaci linii. W instrukcji i teście narkotykowym zazwyczaj znajdują się informacje dotyczące interpretacji. Wynik pozytywny w oferowanym przez nas teście oznaczony jest linią w polu kontrolnym C, a wynik negatywny dwiema liniami w polach C i T. Niemożność uzyskania wyniku zostanie wskazana tylko w polu T.\nDostępne są również testy narkotykowe z rozmazem. Jest to dłuższy test. Materiał jest usuwany z jamy ustnej. Wymaga to intensywnego pocierania przez kilka minut. Następnie sonda jest umieszczana na płytce testowej na około dziesięć minut. Wyniki są zazwyczaj wyświetlane w podobny sposób, jak w przypadku testów narkotykowych na mocz.\nSprawdź również: Jak pomóc osobie uzależnionej od narkotyków\nJakie substancje można wykryć\nTesty narkotykowe mogą wykryć narkotyki takie jak metamfetamina, metamfetamina, MDMA (ecstasy), kokaina i opiaty (morfina heroina kodeina), ketaminy, oksykodony, buprenorfina i tramadol. Oferujemy również testy na obecność THC, który jest głównym składnikiem psychoaktywnym występującym w marihuanie i haszyszu. Podczas gdy większość testów narkotykowych służy do wykrywania konkretnych narkotyków i innych substancji, oferujemy również multitesty, które pozwalają na zbadanie do 10 substancji psychoaktywnych w moczu.\nMiltaria.pl oferuje również testy na legalne dopalacze. Dopalacze to jedne z najniebezpieczniejszych substancji psychoaktywnych. Mogą zawierać niebezpieczne związki chemiczne, które mogą być bardzo niebezpieczne dla Twojego zdrowia. Istnieje wiele rodzajów legalnych dopalaczy. Każdy z nich będzie miał inny skład i w różny sposób będzie oddziaływał na organizm człowieka. Wiele dopalaczy zostało zaprojektowanych tak, aby wywoływać efekty podobne do tradycyjnych narkotyków. Testy na obecność dopalaczy mogą być użyte do identyfikacji najczęściej występujących substancji w dopalaczach, takich jak JWH-018 lub JWH-073, które znajdują się w K2, Spice i Mocarzu. Oferujemy testy na obecność benzodiazepin i mefedronów, MDPV, czy fentanylu, który jest syntetycznym opioidem naśladującym działanie heroiny.\nCzy testy narkotykowe są wiarygodne?\nDostępne są skuteczne testy moczu na obecność narkotyków i dopalaczy. Są one czułe i mogą wykryć niewielkie ilości narkotyków w moczu. Możliwe są fałszywe wyniki, ale są one rzadkie. Ważne jest, aby wiedzieć, ile czasu upłynęło od ostatniego zażycia narkotyku lub środka pobudzającego.\nŚredni czas utrzymywania się substancji w moczu wynosi około:\nAmfetamina może potrzebować do 3-4 dni, aby się wchłonąć.\nTHC może być przyjmowane przez okres do 3-7 dni (dłużej w przypadku długotrwałego stosowania).\nEcstasy można zażywać do 4 dni.\nW przypadku heroiny może to trwać do 3 dni.\nW przypadku kokainy do 3 dni.\nDobrym pomysłem jest wykonanie odpowiedniego testu przed zażyciem. Test narkotykowy jest łatwy w użyciu. Aby wyeliminować możliwość podmiany próbki, ważne jest, aby kontrolować oddawanie moczu.


Ile kcal ma placek z jabłkiem - przepisy na ile kcal ma placek z jabłkiem z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPlacki z jabłkami przepis 239\nPlacki owsiane z jabłkiem i cynamonem bez cukru... 427\nSzarlotka — placek z jabłkami — jabłecznik 279\nCYNAMONOWE PLACKI Z JABŁKAMI 35\nSkładniki na 12 sztuk: 1 średniej wielkości jabłko (ok. 200 g bez ogryzka) 2 jaja rozmiar M 1/2 szklanki mleka 2% o poj. 200 ml 2 lekko czubate łyżki otrąb owsianych (ok. 20 g) 3 lekko czubate łyżki m Zobacz więcej\nPLACKI ZIEMNIACZANE Z JABŁKAMI 1872\nPlacek jabłkami 3706\nPlacki z dyni (porcja ok. 350 kcal) 158\nFACEBOOK - INSTAGRAM Propozycja na jesienne śniadanie- placek z jabłkiem, cynamonem i masłem orzechowym. 1 jajko jabłko 150g (1, średniej wielkości) mąka pełnoziarnista 50g dowolna odżywka białkowa 15 Zobacz więcej\nPuszyste placki z jabłkami 10\nPlacki z jabłkiem nigdy się nie nudzą. Przy całorocznej dostępności tych owoców, możemy w każdej chwili smakować pulchnych i delikatnych racuchów. Przepis nie wymaga użycia miksera. Przygotowanie: 10 Zobacz więcej\nPlacki z cukinii (290/300 kcal) 622\nKRUCHY PLACEK Z JABŁKAMI 1254\nKruchy placek z jabłkami 3609\nZnowu orkiszowo się zrobiło. Znowu zdrowo i smacznie. Placki z jabłkowym musem są cienkie i wilgotne. Na wierzchu ułożone świeże figi, polane dodatkowo lipowym miodem. Sycące, umiarkowanie sł Zobacz więcej\nDietetyczne naleśniki z jabłkami 200 kcal 3518


Wiosną 2019 r. pojedziemy nowymi odcinkami S17 Warszawa - Lublin - informacje conadrogach.pl\nWiosną 2019 r. pojedziemy nowymi odcinkami S17 Warszawa - Lublin\nZaawansowanie prac w październiku br na odcinku drogi ekspresowej S17 Kurów - Skrudki. Zdjęcia: GDDKIA\n2018-10-25 | 14:23\nNowymi odcinkami drogi ekspresowej S17 na trasie Warszawa – Kurów kierowcy pojadą już wiosną przyszłego roku. Wtedy to do ruchu planowane jest oddanie lubelskich odcinków S17 Kurów – Skrudki i Skrudki do granicy z województwem mazowieckim o łącznej długości około 34 km. Budowa dwujezdniowej drogi powoli dobiega końca. Cała trasa aż do Warszawy ma być gotowa w drugiej połowie 2019 r.\nRealizacja drogi ekspresowej S17 Kurów – granica z woj. mazowieckim obejmuje dwa odcinki:\nS17 granica z woj. mazowieckim – Skrudki. Umowę na odcinek o długości 20,2 km, który będzie pełnił rolę obwodnicy Ryk podpisano w październiku 2015 r. (w trybie „projektuj i buduj”). Wykonawcą jest firma PORR Polska Infrastructure (wcześniej Bilfinger Infrastructure). Wartość prac to około 608,8 mln zł.\nBudowa drogi ekspresowej S17 na odc. Skrudki - granica województw. Stan na październik 2018 r. Zdjęcia: GDDKIA\nS17 Skrudki - Kurów Zachód. W październiku 2015 r. podpisano umowę na realizację inwestycji w trybie „projektuj i buduj” dla tego 13,2 km odcinka. Wykonawcą jest Mota-Engil Central Europe a wartość kontraktu to ok. 270,8 mln zł.\nBudowa drogi ekspresowej S17 odcinek Kurów - Skrudki. Stan na październik 2018 r. Zdjęcia: GDDKIA\nRoboty budowlane dla odcinka S17 z Kurowa w kierunku Garwolina ruszyły w 2017 r. Inwestycja przewiduje budowę nowej drogi ekspresowej o długości ok. 33,4 km z węzłami drogowymi: Ryki Północ (nazwa robocza Ryki) – na wlocie od strony Warszawy do Ryk, Ryki Południe (Moszczanka) - na połączeniu z DK48, Skrudki – na skrzyżowaniu z drogą powiatową nr 2500L i Żyrzyn – na połączeniu z drogą wojewódzką nr 824. Tak jak na pozostałych odcinkach S17 pomiędzy Warszawą a węzłem Kurów Zachód nawierzchnia dwujezdniowej drogi ekspresowej wykonana będzie w technologii betonu cementowego.\nBudowa odcinków ma potrwać do kwietnia 2019 roku.\nMapa drogi ekspresowej S17 Kurów - Warszawa w podziale na odcinki realizacyjne. Mapa: GDDKIA\nW budowie pozostają również wszystkie odcinki na terenie województwa mazowieckiego tzn. odcinki od granicy województw do węzła Lubelska na obwodnicy Warszawy. Planowany termin ich udostepnienia to II połowa 2019 roku.\nja nie wiem czy 17 warszawa lublin z lublina to super pomysl mozna jedzic po drugiej stronie wisly jak sie robi obecnie wazniejsza jest 17 od piask w strone granicy\nMateusz, rozumiem ze jesteś kolejnym bezrozumnym zjadaczem chleba... Pieniądze tak jak ktoś napisał powinny być wydawane w coraz lepsza infrastrukturę a nie w kolejnych darmozjadow ścigających ludzi o przekroczenie 20km na autostradzie.\nPrzecież M.Morawiecki plótł, że za poprzednich rządów w ogóle dróg nie budowano? [co musiał sądowo prostować].To kto przedtem zbudował po nowym śladzie odcinek [S12/S17] od Lublina do Kurowa i Obw.Garwolina? To kto w ub. latach zaplanował, wprowadził do rządowego PBDK na lata 2014-23 i przygotował przetargi na wybór projektantów i wykonawców tych dróg? To kto przez 7 lat zbudował ponad 3.500 km dróg szybkiego ruchu (A i S) w całej Polsce ? Poza tym, dla mnie ważne jest też, kiedy zbudują c.d. S17 (od w. Zakręt do w.Drewnica na nowej S8); traktowanej jako Wsch. Obw. W-wy (WOW), (ale tam trwa wieloletni ostry spór z mieszkańcami Wesołej z udz. b. min.Szyszko, o trasę jej przebiegu przez tą wschodnią dzielnicę W-wy). Dopiero jej zbudowanie zamknie całkowicie tzw. Ring wokół W-wy.\n@Mateusz: coś ci się pomylilo policja nie uczy a stosuje uproszczony wymiar kary. Za te pieniądze które chcesz wydac z puli zebranych wczesniej podatków na "Policje autostradową" lepiej wybudować wiecej dróg z bezkolizyjnymi skrzyżowaniami Nie po to sie placi podatki zeby miec wiecej podatkow/policjantów tylko lepsze i bardziej bezpieczne drogi..\nTak się zastanawiam, na górze zdjęcia jest napisane Janów. Skąd on się tam wziął? I dlaczego wiocha mająca w porywach 150 osób jest prezentowana na tej mapie? PS Oczywiście wiem co tam jest, niemniej dlaczego ktoś takie rzeczy nanosi na mapę a nie nanosi np. Stojadeł?\nFajnie patrzeć jak rośnie nam sieć autostrad i ekspresówek. Szkoda tylko, że niektórzy kierowcy nie potrafią po nich jeździć - zbyt mały odstęp przy zbyt dużej prędkości i nie przestrzeganie ograniczeń. Przydałoby się pomyśleć o Policji Autostradowej, która by takich pajaców tępiła i uczyła rozumu. Lucjan - Romanowi chodzi o węzeł "Warszawa Lubelska", czyli skrzyżowanie S2, A2 i S17.\njeżeli zdjęcia są aktualne to ten kawałek oddadzą nie wcześniej niż w czerwcu\nDla mnie to najbardziej wyczekiwany odcinek dróg w Polsce. Często jeżdzę Warszawa - Lublin i wierzę, że ta droga przyspieszy rozwój Polski wschodniej. Dodoatkowo na plus, że jes to betonówka, a ludzie z gddkia mówią, że takie drogi wytrzymują nawet 40 lat.


do panow( pan) magistrow!!! - pasterka - 16.01.2002 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\ndo panow( pan) magistrow!!!\nkiedy zaczeliscie pisac prace magisterska?? ja wlasnie sie zabieram, ale tak mi nie idzie (czyt. nie chce mi sie). Pocieszcie mnie!! czy juz powinnam sie martwic??\npasterka --> głowa do góry.. ja swoją pracę zaczełem pisać na dwa tygodnie przed obroną i to po małym opie...lu przez promotora :)). Ale wszystkie potrzebne mi materiały miałem juz zebrane od jakiś czterech miesięcy... tylko jakoś nie chciało mi się tego do kupy złożyć :)) Więc nie pękaj... masz jeszcze trochę czasu :))\ndo mojej magisterki jeszcze troszkę czasu zostało, ale już mam pierwsze zlecenia na przepisywanie większych części do przepisywania, więc chyba powinnaś się brać do pracy AvE\nJa stwierdziłem że jak się na serio nie wezmę to nigdy jej nie napiszę. Zebrałem więc materiały i zamknąłem się na miesiąc w domu. Po tym czasie miałem prackę gotową. Po lekkich korektach poszła do obrony :))\nSaurus --> chyba tez mnie to czeka, bo mam full materialow (pisze o humorze w science-fiction) , ale nie moge sie zebrac...:(\npasterka --> Jak masz już przemyslaną koncepcję pracy i przede wszystkim zgromadzony materiał to dalej jest z górki... jakieś trzy czy cztery nieprzespane nocki i finał :)) Ja pisałem o koncepcji elektronicznego pulpitu sterowania (z automatyki) - tak ku wiadomości i wyjaśnieniu ;-)). A o czasie "przystąpienia do pisania" musi jednak każdy indywidualnie zdecydować. Ja miałem pewność (prawie:)), że mi 1,5 tygodnia starczy na napisanie, więc wcześniej jakoś mi nie szło (czytaj nie chciało mi się). Ale jak ktoś czuje, że to mało, powinien jednak wziąść się wcześniej za robotę.... no i po co podpadać promotorowi ;-))).\nSwoją drogą ciekawy masz temat :))\nmialam ten komfort, ze sama sobie moglam wybrac:)) pisze o Vonnegutt-ie (jak to sie pisze w polskiej odmianie?) i Adamsie:))\nNieźli autorzy... dobrze się ich czyta. Ja jednak preferuję troszkę powazniejszą prozę (w zasadzie to wolę wogóle "ciężkie" ksiązki) ale od czasu do czasu coś do śmiechu i dla luzu sobie zarzucić też lubię. ;-))\npasterka------> Jeśli masz zebrany materiał to nie widzę problemu - tydzień z głowy i po krzyku. Ja miałem troszkę gorzej ze względu na temat. Pisałem o polskich platformach cyfrowych i miałem okresloną cezurę czasową więc materiały zbierałem przez cały czas pisania pracy i ciągle trzeba było cuś dodawać. Ale masz fajny temacik i problemu nie będzie oczywiście trzeba się zmusić do pisania a potem to już pójdzie... Powodzenia życzę.\nU mnie to było tak: miesiąc szukania materiałów pół roku pracy w laboratorium około 2 tygodni pisania (oddałem na tydzień przed obroną) Ale to już taka specyfika pracy chemika. Swoją drogą jak to już napiszesz to mogłbyś opublikować jak nie będzie za ciężkie. I powiedz gdzie mozna pisać prace na takie "śmiesze" tematy????\nwaldorf --> na jakiej studiowałeś uczelni? Potrzebuję kontaktu z jakimś chemikiem, który ma dostęp do laboratorium. Mam do analizy pewną substancję i potrzebuje kogoś kto mógłby to przeprowadzić. Oczywiście za opłatą. Szukam więc kogoś (najlepiej studenta(ke)) który mógłby przeprowadzić to za w miarę rozsadna cenę. Fachowa ekspertyza jest zdecydowanie za droga :((\nJa swoja pracke zaczolem pisac na 16 dni przed terminem obrony:> Jedna korekta i poszlo bezbolesnie:))) Wiec nie masz czym sie martwic:)))) Bedzie dopsze glowa do goory :))))\nEeeee tam... Magisterka to pic na wode fotomontarz\nJa mialem takiego promotora, ktory bardzo sobie cenil systematyczna prace (a poza tym byl doskonalym nauczycielem, kazdemu takiego zycze). Do konca 4 roku musialem miec gotowy wstep do pracy i pierwszy rozdzial. W sumie prace mialem gotowa w polowie 5 roku, ale samo zakonczenie pisalem jakies 3 tygodnie przed obrona w czerwcu.\nAttyla ---> o tym każdy wie kto ją obronił, więc nie bufonuj przed tymi co jeszcze nie mieli okazji :))))\nja skonczylem prace na studiach, olalem na ostatni semestr zajecia i zamknalem sie ze szczatkowymi materialami w domu. na 3 miesiace. (inna sprawa ze wpadl mi w rece wtedy C&C jako nowosc prosto z londynu i troche bylo obsuwu). obronilem sie jeszcze przed absolutorium. polecam taka metode. pisanie rownolegle z praca zawodowa, szkola to ciezka sprawa. nad p.mag. najlepiej usiasc i walnac za jednym zamachem\npasterka---> wiesz jak sie zastanowic to nie jestem pewien czy Vonegutt spelnia lemowska definicje sf\nja zaczalem wczoraj wieczorem i juz mam 5 stron ;))) do konca semestru mam zamiar podrzucic wersje robocza promotorowi, zobaczymy czy mi sie uda\nNic się nie martw. A ptaszki śpiewają It It.\na ja zazdroszcze piszacym prace !! musialem sie katowac rok dluzej i pracy nie pisalem a pisanie to super sprawa !!!\nJa swoją zacząłem pisać w listopadzie a za tydziań oddaję całość. 3 miesiące pisałem pracę objając się na przemian, ale chcę trochę wcześniej skończyć studia więc pośpiech wskazany.\n2stupid dogs2 [ Junior ]\nja pisalem póki co licencjacką, ale objetościwo mi wyszła magisterska, jak masz koncepcję, materiały to idzie z górki. Jeszcze duzo, zalezy od promotora czy pogania czy nie i kiedy ostatecznie trzeba złożyć pracę.\nSaurus czy już Ci nie zależy na tej analizie, wysłałem maila a Ty nie odpowiadzasz?\nZapytajcie o to Alexandra Kwaśniewskiego , Prezydenta Rzeczypospolitej i wszystkich Polaków.\nA ja wlasnie nad tym siedze...znaczy sie zbieram materialy bo spektrometr zamowiony specjalnie do tego przez uczelnie utknal wlasnie na lotnisku w wiedniu i czekkam az wreszcie sie odblokuje i bede mogl cos zrobic praktycznego :))) a tak wogole to jest mi bardzo smutno ze to juz niedlugo bedzie koniec studiow :(((\na ja swojemu promotorowi oddalem juz konspekt i czasami siedze nad praca--mam pierwsze 3 strony :)))\nwaldorf --> na takie smieszne tematy pisze sie na anglistyce:)), moge opublikowac jak napisze (bedzie po angielsku, ale z tego co ludzie tu wypisuja to wszyscy sa poliglotami, wiec nie powinno byc problemu:)) paciorus --> za Lemem nie przepadam, choc jego "Fantastyke i futurologie" musze oczywiscie uwzglednic w pracy, poza tym mam tyle skrajnie roznych definicji science-fiction, ze nie sposob, zeby kazdy pisarz s-f spelnial wszystkie wymagania wszystkich definicji. Inna sprawa, ze Kurt sam siebie nie uwaza za pisarza s-f i nawet ostro ich zjechal w swym eseju "S-F" , ale to mi przypomina, jak koles z takiej kapelki Death in June twierdzi ,ze nie jest faszysta, podczas gdy wszystkie znaki na niebie i ziemi na to wskazuja (poglady, wyglad, itp.)\npasterka---> tak to juz jest ze sie mainstreim nie przyznaje do sf ;-(( nota bene na jakiej uczelni piszesz taka magisterke?\nwaldorf --> Otrzymałeś mail'a?\nw Gdansku, a co kolega z tego samego wydzialu:))??\npasterka--->malo prawdopodobne - UW, prwo i na dodatek pisałem o socjalizacji prawnej obroniłem sie juz trzy lata temu pytałem, bo zjaoma robi troche podobne badania na socjologii ale dotyczace fantasy\nPasterka - głowa do góry. Każdemu się nie chce. No prawie każdemu ;-) Najważniejsze jest przełamac się do pracy, usiąść i napisać pierwszą stronę. Albo ułożyć sobie konspekt, ale taki naprawdę dokładny. I zweryfikować go z promotorem. Najgorzej jest jak chcesz pisać, a nie możesz. Bo nie masz materiałów. Samemu ich nie urodzisz. I musisz czekać na nie. Tak jak w moim przypadku, będę pisał pracę, głównie na podstawie rozmów z ludźmi z branży. A to dopiero w połowie marca nastąpi, wcześniej dopiero za min. 2 tyg. I ten czas oczekiwania jest najgorszy. Chce coś robić a nawet nie możesz. W sumie mogę zacząć rzeźbić pojedyncze strony, ale to jest jak wyważanie otwartych dżwi. A może się zresztą okazać że piszę głupoty. Ja uważam że najgorsza jest faza zbierania materiałów. Samo pisanie, to juz przyjemność. A jak musisz jeszcze robic zdjęcia do pracy to juz przechlapane, coraz mniej czasu. Wydaje ci się że nic się nie posuwa naprzód, a to zwyczajnie nie może się posunąć. Trzeba być cholernie cierpliwym, żeby szlag człowieka nie trafił od tej niemocy.\nzacznij sie martwic. ja swoja mialem gotowa w polowie III roku. ale to byly inne czasy i jeszcze czlowiekowi sie chcialo... p\ntrustno1 -> podziwiam upór :) Ja ruszyłem z magisterką na V roku w maju, we wrześniu miałem gotową (bo się opieprzałem niezmiernie), broniłem się pod koniec września. Tak więc (do autora wątka) - głowa do góry! Grunt, żeby do woja nie wzięli! :)\ncubituss--> jakos mnie nie chca do woja wziac, ciekawe dlaczego?:)))\nhmmmm..... jakby to powiedzieć, pracę powinienem napisać na czerwiec / lipiec, ale jakoś tak wyszło iż zacząłem pisać w sierpniu a broniłem się w październiku. aha - po drodze, w sierpniu zdążyłem jeszcze się ożenić i wyjechać z żoną na 10 dniowe wakacje. Dlatego nie martw się - pisanie pracy ( szczególnie jeżeli po drodze pisałaś już inżynierkę / licencjat ) idzie szybko, o ile się wie o czym się chce pisać :-))))))\nJa sie zabieralem przez pol roku do pisania pracy... az w koncu, widząc ze czerwiec nieuchronnie sie zbliza, w polowie kwietnia zmogłem sie i "machnąłem" moją magisterke... Oddalem w pierwszych dniach czerwca, ale promotor po zaakceptowniu jej wyjechal na wakacje i bronilem sie w pażdzierniku :-). Jednego załowałem po napisaniu pracy: ze gdybym zabral sie wczesniej, napisalbym ją jeszcze lepiej... Nie martw sie wiec, jak widzisz, wiekszosc borykała sie z lenistwem i niemocą (twórczą).\nNiestety 2 - 3 miechy to minimum na naprawdę przyzwoitą mgr, nie pisaną po nocach z toporkiem na karku.\ndzisiaj sie przemoglam i zaczelam pisac!!!:))


Internet Ubyszów: radiowy, światłowód • tv | RFC Internet i Telewizja\nCiesz się największą szybkością połączenia dzięki internetowi światłowodowemu w Twoim domu! Internet Ubyszów, który osiąga szybkość nawet do 1 Gbps, umożliwia korzystanie z usługi bez limitu danych. Internet, dostarczony bezpośrednio do mieszkania, zapewnia swobodny dostęp bez zacinania, nawet w przypadku, gdy z sieci jednocześnie korzystają wszyscy domownicy. Postaw na światłowód, który pozwoli Ci na przeżywanie emocji w najwyższym standardzie!\nW RFC gwarantujemy Ci nielimitowaną rozrywkę, jaką jest zestaw nawet 220 programów o różnej tematyce, w tym programów ogólnych, filmowych i rozrywkowych. Telewizja, przekazywana za pomocą łącza internetowego pozwala na oglądanie kanałów w wysokiej jakości bez obciążania internetu czy spowalniania transferu.\nUbyszów – Inne Usługi od RFC\nPropozycja dla firm pozwala na dostosowanie sieci do narzędzi i profilu działalności. Zapewniamy sieć, która sprawdzi się w przedsiębiorstwach, działających na nowoczesnych technologiach.


DT-1202 – Pomiar wielkości cząstek i potencjału zeta stężonych dyspersji – Uni-Export Instruments Polska\nDT-1202 – Pomiar wielkości cząstek i potencjału zeta stężonych dyspersji\nDT-1202 łączy zalety spektrometru tłumienia akustycznego DT-100 oraz sondy elektro-akustycznej DT-300 w jednym urządzeniu. Dzięki temu jest w stanie mierzyć jednocześnie rozkład wielkości cząstek i potencjał zeta płynnych, stężonych dyspersji w stanie pierwotnym bez jakichkolwiek modyfikacji – takich jak rozcieńczanie!\nAnalizator mierzy prędkość dźwięku i tłumienie krótkich impulsów ultradźwiękowych dla zestawu częstotliwości, zwykle od 1 do 100 MHz („technika impulsu transmisji” lub „metoda impulsów tonowych”). Sygnał jest rejestrowany przy różnych odległościach między nadajnikiem ultradźwięków a detektorem, aby poprawić dokładność detekcji sygnału. Ze względu na szeroki zakres częstotliwości tej wyjątkowej techniki, bardzo małe (<100 nm) oraz duże (>> 10 µm) cząstki mogą być mierzone z wysoką precyzją. Zmienna odległość między nadajnikiem a detektorem umożliwia charakteryzowanie rozcieńczonych (<1% obj.) oraz stężonych (do 50% obj.) dyspersji. Oprogramowanie uwzględnia różne interakcje cząstek z falami ultradźwiękowymi, takie jak rozpraszanie, straty lepkości i efekty termodynamiczne.\nDodatkowo DT-1202 analizuje potencjał zeta dyspersji za pomocą sondy elektroakustycznej. Inne parametry koloidalne, które można obliczyć są następujące: długość Debye’a, wartość κa, liczba Dukhina i gęstość ładunku powierzchniowego w przypadku silnych rozpuszczalników niepolarnych. Dzięki inteligentnej konstrukcji sondy możliwe jest wykonywanie pomiarów zarówno w eksperymentach laboratoryjnych, jak i w pomiarach on-line procesów.\nKorzyści i kluczowe cechy\nBrak konieczności rozcieńczania i przygotowania próbki\nPomiar widma tłumienia akustycznego od 1 do 100 MHz z najwyższą dokładnością i powtarzalnością\nSzeroki zakres stężeń (0,1 – 50 Vol-%), dzięki zmiennej szczelinie detektor – nadajnik\nSzeroki zakres wielkości cząstek (5 nm – 1000 µm)\nCzas pomiaru: wielkość cząstek: 1 – 10 min; potencjał zeta: < 1 min\nObjętość próbki: wielkość cząstek: około 70 ml (opcjonalnie < 5 ml); potencjał zeta: > 0,5 ml\nPomiar próbek sedymentujących i o wysokiej lepkości (do 20000 mPas)\nMożliwy pomiar on-line (konfiguracja by-pass)\nW pełni automatyczne, ilościowe eksperymenty miareczkowania (kwas/zasada, dodatki)\nWielkość cząstek i potencjał zeta można mierzyć jednocześnie i osobno