Wnętrze lodziarni - Page 5\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 25.09.16 20:13\nNieco rozbawiony kiwa głową, kiedy słyszy opis swojej siostry. Dokładnie pamięta dzień otwarcia lodziarni. Tyle się wtedy działo! Ręce pełne roboty, nic dziwnego, że spali z otwartymi oczami. Po wszystkim Florean usnął dosłownie w ułamek sekundy i jeszcze nie udało mu się powtórzyć tego osiągnięcia. Kolegi nie komentuje, podejrzewa co to zacz, ale nie będzie tu plotkował. Nawet z Polką!\n- Trochę się znam - mówi zgodnie z prawdą, choć nie za dużo ich czytał. Woli połknąć nudne księgi historyczne niż powieść aczkolwiek czasami dobra znajomość historii wymaga również dobrej znajomości niektórych dzieł. - Moja mama była mugolką - tłumaczy, wzruszając ramionami. Nawet do mugolskiej szkoły chodził! Także o Dickensie co nieco wiedział. Śmieje się pod nosem, wyobrażając sobie takiego arystokratycznego arystokratę próbującego napisać poruszającą powieść. A może by i potrafił, kto wie.\n- Akurat ja myślałem o wafelku - poprawia Polkę, bo nieco przeinaczyła jego pomysł. - Choć takie lody też byłyby wspaniałe... A najlepiej i lody i wafelek - bo czemu się ograniczać? Kolory są takie wspaniałe. Florean uwielbiał kolory, co zresztą było też widać po lodziarni i jego własnym ubiorze. Na świecie było tyle zła i smutku - po co jeszcze dołować się szarymi ubraniami? W jego szafie dominowały turkusy, zielenie, żółcie, czerwienie, fiolety, pomarańcze i nawet róż. Wszystko co było kolorowe albo wzorzyste albo kolorowe i wzorzyste, nadawało się do noszenia. Oczywiście miał też coś bardziej stonowanego, ale nakładał to stosunkowo rzadko. A kysz nieszczęście! - O, dziękuję - mówi szczerze, bo taka pochwała od klienta to naprawdę nie byle co. Każde dobre słowo sprawiało, że w jego serduszku robiło się cieplej. W końcu razem z Florence sporo ryzykowali inwestując wszystkie oszczędności w stworzenie swojego lokalu, a każdy komplement utwierdzał ich w przekonaniu, że była to jednak dobra decyzja. - Babeczki? - Upewnia się. - Uwielbiam babeczki - dodaje i próbuje sobie przypomnieć, kiedy ostatnio jakieś jadł. Najgorsze jest to, że nie może sobie tego przypomnieć. To znak, że w najbliższych dniach musi odwiedzić Słodką Próżność.\nKiwa głową ochoczo. - Tak, będę musiał się z nią spotkać - stwierdza, wyglądając przez drzwi od zaplecza na główną salę. Stało tam parę osób, a Florek jak gdyby nigdy nic urządza sobie pogawędki! Nieco przerażony tym, że zaraz straci swoją dobrą opinię, łapie za świeży fartuch, by zakryć ewentualne krwiste czy inne plamy po wafelkowych przygodach. - Z ogromną chęcią! - Mówi, uśmiechając się szeroko, ponieważ taka współpraca z Polką wydawała mu się teraz współpracą idealną. - Dziękuję ci bardzo za uratowanie życia i mam ogromną nadzieję, że wkrótce spotkamy się ponownie - mówi. - A teraz muszę cię przeprosić, ale tam już się zrobiła kolejka - dodaje, robiąc minę taką smutną, bo pogadałby z nią dłużej. - Ale siedź sobie tutaj spokojnie - mówi jeszcze, już jedną stopą stojąc poza zapleczem. Nie chciał żeby Polka sobie pomyślała, że ją teraz wyrzuca. Niech kończy tutaj te lody, on jej nigdzie nie wygania! Pozwala sobie jeszcze raz spojrzeć w te piękne oczy i znika, zajmując się kolejką wygłodniałych klientów. I choć niektórzy z nich nie są zbyt sympatyczni, Florek cały czas się uśmiecha, bo dzisiejsze spotkanie jest takim, którego szybko nie zapomni.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 06.10.16 11:20\nOch, nareszcie weekend! Wyczekiwany - każdy musi czasem odpoczywać. Praca w Hogwarcie to żadna bułka z masłem (na szczęście potrawy są tam lepsze), raczej trzeba mieć oczy dookoła głowy. Te dzieciaki tak rozrabiają… szlaban za szlabanem, a to do Zakazanego Lasu zachciało im się iść, a to gnębią młodszych kolegów, a to chodzą po szkole w egipskich ciemnościach. To znaczy teraz już tak nie jest, dyrektor większość rzeczy zwyczajnie ukrócił, ale zdarzają się jeszcze jakieś psoty. Na mniejszą skalę - proszą wtedy, żeby nic Grindelwaldowi nie mówić i ja ich tam rozumiem. Nie znoszę tego człowieka, nie zamierzam rozmawiać z nim częściej niż jest to konieczne. Wzdycham właśnie nad moją sobotnią owsianką, ku mojej zgrozie - brak mi apetytu. Szkoda, że Daphne jest zajęta, z chęcią bym ją odwiedziła na cos pysznego. Peony, chociaż ją kocham, gotuje jednak gorzej. Ale postanawiam, że do niej napiszę, może ma czas na spontaniczne spotkanie? O, już wiem. Zjemy górę lodów! Lody mi się przydadzą, żeby nabrać energii przed kolejnym pracowitym tygodniem. Zbliża się wiosna, czyli jako nauczycielka zielarstwa będę mieć mnóstwo pracy.\nWstaję więc od stołu, pełną miskę wrzucając do zlewu - kiedyś posprzątam. Znikam w łazience na długie chwile, przebieram się jakoś ładnie i schludnie, idę wysłać list, a potem się błąkam to tu, to tam, aż ponownie wracam do domu, żeby zaczekać na możliwą odpowiedź. Dostaję już z tego wszystkiego zadyszki. Ku pamięci: kupić wreszcie sowę. Kiwam bez przekonania głową - na pewno zapomnę. Teraz jednak psioczę pod nosem na te niedogodnienia, co je sama sobie stworzyłam. Z letargu wybudza mnie znajomy stukot w szybę znajomym dziobem. Uśmiecham się czytając króciutki list, oznacza to, że mogę wybyć na umówione spotkanie. Korzystam z sieci Fiuu.\nPyk! I jestem na Pokątnej. Cudowne miejsce, uwielbiam tu przychodzić. Z nostalgią wpatruję się w szyby sklepu z amuletami, wzdycham pod nosem, poprawiam gruby szalik. Jest jeszcze zimno, a ja pomimo zapasu tłuszczyku jestem zmarzluchem. Nic to, że zaraz zjem mnóstwo najpyszniejszych lodów. Właśnie przekraczam próg lodziarni, w której mimo wszystko jest ciepło i… słodko. Słodkie widoki, słodkie zapachy. Zadowolona rozbieram się z okrycia wierzchniego i siadam przy stoliku - Piwki jeszcze nie ma. Splatam ze sobą palce na blacie w oczekiwaniu na siostrę. Wszędzie dobrze, ale z jedzeniem najlepiej.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 06.10.16 22:59\nPeony po powrocie do Wielkie Brytanii przyrzekła sobie, że skupi się na relacjach z rodziną. Przez długi czas były one ograniczone. Najpierw przez małżeństwo i strach, potem przez podróże. Przez dwa lata myślała, że może się od tego odsunąć. Chciała się odsunąć, bo było jej wstyd. Cierpiała na własne życzenie i na własne życzenie zniszczyła sobie życie. Oczywiście wiedziała, że nikt z jej rodziny nie będzie jej oceniał, ale jednak pozostawało w niej uczucie, że to wszystko było jej winą i nikt nie powinien patrzeć na jej porażkę. Zmądrzała. Gdzieś daleko od domu, gdzieś daleko od rodziny. Zdała sobie sprawę z tego, że to nie jest życie. To tylko namiastka tego co mogłaby mieć. I teraz chciała po to sięgnąć. Zaczynając właśnie od najprostszych rzeczy. Naprawienie relacji z rodzicami, z rodzeństwem, dalszą rodziną, przyjaciółmi i znajomymi. Zignorować plotki na swój temat, odnowić hodowlę. Zaczynać od małych kroków i spoglądać na te większe. Z Pomką umówiła się w lodziarni i ku zaskoczeniu Piwki mały nie chciał słuchać gadulstwa mamy i ciotki i wolał posiedzieć z dziadkiem w Aptece i pomóc mu z eliksirami. Przez chwile się obawiała, że nie powinna go zostawiać. Tak naprawdę nigdy nie wiadomo co temu młodziakowi strzeli do głowy, ale szybko sobie przypomniała, że chłopak czuje za duży respekt w stosunku do dziadka by zrobić cokolwiek. Piwka była wdzięczna swoim rodzicom, że tak często zajmują się wnukiem. W końcu mieli już swoje lata, całą gromadę dorosłych dzieci i własne interesy na głowie. Była jednak bardzo wdzięczna bo wiedziała, że ci nigdy by nie odmówili, a Nate nie miał innych dziadków. Piwka nie chciała mieć do czynienia z tymi ludźmi tak jak oni nie chcieli mieć do czynienia z nimi. Weszła do lodziarni rozglądając się w poszukiwaniu siostry. Widząc znajomą postać przy stoliku uśmiechnęła się. Ściągnęła kurtkę, czapkę i szalik marząc o lepszej pogodzie. Tu zawsze było zimno i deszczowo, ale był marzec i czekało się na ciepłe promyki słońca. Podeszła do kobiety i nachyliła się nad nią całując ją soczyście w policzek. Dawno się nie widziały. W końcu obie miały masę zajęć, a Pomka jako nauczycielka miała ich jeszcze więcej. Czasami się zastanawiała jak ona daje radę z tymi wszystkimi dziećmi. W końcu one same kiedyś nimi były i doskonale wiedziały z czym się to je. Uśmiechnęła się szeroko i usiadła naprzeciwko. - Zastanawiam czy mogłaś wybrać lepsze połączenie. - powiedziała w kwestii powitania rozglądając się po lodziarni. Jej siostra i lody to bardzo dobre połączenie. - Cieszę się, że udało Ci się wyrwać. Jesteś pewna, że zamknęłaś wszystkie szklarnie, Panno Sprout? - zapytała unosząc brew i posyłając siostrze szeroki uśmiech.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 19.10.16 9:41\nJesteśmy rodziną. Nie tylko na zdjęciach, nie tylko podczas badania krwi. To coś więcej. Każdy z nas jest inny, ma swoje problemy, poglądy, pomysły na życie, ale nadal jesteśmy jednością. Na dobre, na złe, w zdrowiu i chorobie. Jak jeden organizm. A wszystkie choroby jego członków są do uleczenia. Jeden element niestety straciliśmy, jednak to nas wzmocniło. Wierzę w to i chcę wierzyć. Moglibyśmy prześcigać się w wytykaniu swoich życiowych porażek, tylko po co, na co i dlaczego? Ty zaufałaś niewłaściwemu mężczyźnie, ja zrezygnowałam z kursu w Mungu i po raz kolejny dałam sobie złamać serce tej samej osobie. Udaję, że wszystko jest porządku - niestety nie jest. Lata mijają, ja pozostaję sama. Chciałabym mieć dom, męża, dzieci; wtedy to wszystko byłoby pełniejsze. Wzdycham raz po raz nad swoim losem. Nawet amulet przyciągający miłość nie działa. A może przyciąga miłość własnej rodziny? To też się cieszę w takim razie, nie ukrywam jednak, że wolałabym również zaznać tego drugiego uczucia. Ja mam go w sobie tyle, że mogłabym obdarować nim cały świat! Coraz boleśniej dociera do mnie, że muszę je przelać całkowicie na te wszystkie dzieciaki w szkole. Biedne, zastraszone przez reżim Grindelwalda. Włos się jeży na głowie, gdy tylko wspomni się Hogwart. Nie tak piękny i radosny jak jeszcze kilka lat wstecz. Nie poznałabyś go Piwko. Tych jeszcze mroczniejszych murów, jeszcze chłodniejszych korytarzy, tych jeszcze bardziej apatycznych młodych czarodziei. Staram się na zielarstwie zaszczepić im ducha walki, radości wynikającej z pracy - nie jestem pewna czy to działa. Ten wszechogarniający strach przed potknięciem dopadł już chyba każdego. Nas to ominęło, wiesz? Powinnyśmy być szczęśliwe. Wyrwałaś się z tego koszmaru, a ja celowo do niego wróciłam mając nadzieję na bycie świetlistym promykiem nadziei, jak zresztą masa innych nauczycieli. Czy zmiany na lepsze są jeszcze możliwe?\nDużo pesymistycznych myśli krąży mi po głowie. Nie wiesz tego - uśmiecham się miło znad stołu. Cmokam cię niewidzialnie w policzek, który jest oddalony od moich ust. Jest mi przyjemnie kiedy cię widzę. Poganiam cię, żebyś usiadła naprzeciwko; nie mogę się doczekać twoich opowieści. Będziesz musiała mi coś opowiedzieć, inaczej cię stąd nie wypuszczę. Ty to wiesz. Nie muszę nic mówić, ale i tak postanawiam się odezwać. Akurat rozglądam się dookoła po wnętrzu tego wspaniałego przybytku.\n- Nie mogłam, dobrze wiesz - śmieję się, zatrzymując wszystko co złe gdzieś w środku. - To jaki deser dziś weźmiemy? Byle największy - dodaję sięgając po jedno z dwóch menu rozłożonych na stoliku. Wpatrują się we mnie piękne puchary z każdej strony, a po potarciu odpowiedniego palcem, możesz poczuć smak! W myślach układam już ile litrów lodów wezmę do domu, żeby tam w spokoju zajeść wszystkie smutki. - Naturalnie. To pierwsza zasada zielarzy - odpowiadam z większą powagą. - A ty? Zabezpieczyłaś wszystkie mandragory przed zabijaniem ludzi? Opowiedz mi co u ciebie. - Namawiam, nie znosząc sprzeciwów. Za mało wiem, a ja chcę wiedzieć wszystko. Jesteś moją kochaną siostrą.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 21.10.16 12:58\nJak bardzo niewiarygodne to było? Nie można przecież powiedzieć o nich nic złego. Zawsze gotowe, żeby pomóc, zawsze uśmiechnięte, miłe, normalne… a jednak szczęście omijało je szerokim łukiem. Dlaczego jest tak, że te złe rzeczy spotykają tylko dobrych ludzi, a te dobre lgną do tych złych? Dlaczego Piwka nie mogła znaleźć sobie normalnego męża, mieć normalnego domu z normalnymi problemami? Dlaczego Pomka nie mogła znaleźć mężczyzny życia, albo przynajmniej zakochać się w kimś godnym tej miłości? Chociaż Peony już przestała tego szukać. Przestała uzależniać swoje życie od tego czy jest samotna czy nie. Zgaduje, że jakby teraz miała spotkać jakiegoś mężczyznę prędzej potraktowałaby go zaklęciem niż dała się zaprosić na kawę. Była całkowicie anty i na to nic po prostu nie dało się poradzić. To było straszne. Miała tylko dwadzieścia siedem lat. Pomka miała tylko dwadzieścia pięć! Były młode, ale tak jakby ktoś im te najlepsze lata ukradł, wrzucił do worka i położył przed nosem z napisem „nie dotykać”. I chociaż mogły po to sięgnąć to każda z nich wybierała zawiłą drogę przez labirynty niż te proste, po trawniku. Wiedziała, że tak jest. Chociaż nie widywały się często, albo nie tak często jakby Piwka chciała to i tak wiedziała, że w ich życiu jest o wiele więcej wspólnego niż mogłyby podejrzewać. Uśmiechnęła się szeroko na słowa siostry i chwyciła menu. Wszystkie propozycje wyglądały niesamowicie. Wybranie z tej listy jednego deseru równało się wyeliminowaniu innych, a tego zrobić nie potrafiła. Zamknęła oczy i kręcąc palcem wybrała jeden z nich. - Malinowo-bananowa euforia – zamyśliła się. - Tak, zdecydowanie euforia mi się przyda. - powiedziała zamykając kartę i opierając się na dłoniach spojrzała na siostrę. - Moje małe mandragorki są za małe, żeby zabijać ludzi… - zaczęła niby urażona, ale z szerokim uśmiechem na ustach. - Ale zabezpieczone. Na szczęście mam tylko jednego rozrabiakę, który mógłby się do nich dobrać. Ty masz o wiele za dużo. - powiedziała. Podziwiała Pomkę za pracę w Hogwarcie. Prawdą jest, że nie miała pojęcia jak tam teraz jest, ale dużo słyszała. I to miejsce całkowicie odbiegało o tego, które one pamiętają. Podziwiała ją, że w tym mrocznym czasie znajduje w sobie tyle odwagi by codziennie spędzać godziny w murach tej szkoły, by codziennie starać się czegoś te dzieci nauczyć. Wzruszyła ramionami. - Potrzebowałam tego. Potrzebowałam wrócić do domu, do rodziny, do hodowli. - zaczęła rozglądając się po pomieszczeniu. - I czuje, że mi to wyszło na dobre. Sama w sobie czuje tę zmianę. A jednak to wszystko zostało. Już do końca życia będę opieczętowana. - powiedziała przenosząc spojrzenie na siostrę i po chwili się uśmiechnęła. - Ale pracuje nad tym by było… lepiej. - dodała z uśmiechem. - Powiedź mi co u Ciebie moja mała siostrzyczko. Bo mam wrażenie, że przegapiłam wszystko co mogłam przegapić.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 09.11.16 12:00\nW maju zostanę zaklasyfikowana jako stara panna, wiesz? O tobie nikt tak nie powie, skoro miałaś męża, masz dziecko. Chociaż wdowa to też nieładne określenie. Może Sproutówny niosą w sobie jakąś klątwę zapoczątkowaną przez najstarszą z sióstr? Zmarła w połogu w połowie osieracając swoje dziecko, a męża zostawiając całkowicie. To może wtedy rozprzestrzenił się po nas ten cały pech. To nie tak, że założenie rodziny jest moim jedynym celem w życiu - nie jest. Ale to jeden z nich. Spełniam się w pracy, karierze naukowej, jednak nie jest to pełne spełnienie. Bez tego dopełnienia w postaci szczęścia w życiu prywatnym. I na odwrót. Brak którejkolwiek ze stron równania byłby przytłaczający. Szczególnie teraz, kiedy tyle tych ślubów, a mnie ponownie zostawił ten sam mężczyzna. Człowiek się wtedy zastanawia czy aby na pewno wszystko z nim w porządku? Czy to moja głupota oraz naiwność - to na nie powinnam pomstować, a nie na niego? Trochę mnie ostrzegał, a ja pozostawałam głucha na oczywiste sygnały. Jestem sobie winna, prawda? Tylko dlaczego nie czuję się lepiej z tą świadomością? Dlaczego ciąży na mnie ciężarem nie do udźwignięcia na raz? Chodzę z nim dawkując sobie wszystkie nieprzyjemne wspomnienia, a gdy pojawia się ich za dużo - odsuwam je na bok pracą lub spotkaniami towarzyskimi. Na przykład z tobą. Powtarzam sobie w kółko, że nie jest tak źle: mamy siebie, rodzinę, dom, robotę, którą kochamy. Nie możemy narzekać nawet, jeśli w całej tej skrzętnej układance czegoś brakuje. To nie byłoby w porządku wobec osób, którym wiedzie się gorzej. Ja i moje poczucie sprawiedliwości. Jestem Puchonką całym sercem po dziś dzień. Puchonką, która cierpi widząc w Hogwarcie rzeczy, których widzieć nie powinna. I która ma wyrzuty sumienia, że czasem przedkłada osobiste problemy nad tymi najważniejszymi. Dopiero uczę się żyć z nową rolą - rolą członkini Zakonu.\nPowracam myślami do lodziarni. Do ciebie. Powraca mój uśmiech, delikatny błysk w oku na te trzy najpiękniejsze na świecie słowa. Pragnę euforii bardziej niż czegokolwiek na świecie.\n- To dwa razy prosimy! - krzyczę do obsługi, która właśnie podchodziła. Mężczyzna uśmiecha się, a skinąwszy głową cofa się w celu wykonania zamówienia. - Jestem na lodowym głodzie - wyznaję ci wywracając oczami, dając tym samym znak, że źle ze mną. Zima nie sprzyjała jedzeniu (dużych ilości!) tych mroźnych smakołyków, ale teraz wkraczamy w nową erę. Erę kilkulitrowych kubełków czystego szczęścia.\n- Małe mandragorki u Sprouta? Więcej godności! - grzmię teatralnie, uderzając zaciśniętą dłonią w blat. Zgrywam się, naturalnie. - To prawda. Te dzieciaki są jak żywe srebra. Odwrócisz się i już jakiś pcha paluchy nie tam gdzie trzeba. Jeden chciał przebić bąbel czyrakobulwy. Tak mu zalało rękę, że nie było widać palców - same bąble. A jak śmierdziało… myślałam, że umrę zanim udzielę mu pomocy - opowiadam ci jedną z tych historii, które najpewniej same przeżyłyśmy jako uczennice. Zapomniał wół jak cielęciem był… - Nate to anioł… - mruczę pod nosem podpierając głowę na ręce. Drugą bębnię zniecierpliwiona brakiem lodów o powierzchnię stołu.\nKiwam powoli głową, analizując każde twoje słowo. Ja, wieczna optymistka, nie mam żadnych słów pocieszenia. Nic. Ostatnie wydarzenia stłukły moje różowe okulary kopiąc je bez opamiętania. Uśmiecham się, ale żadne mądrości nie opuszczają moich ust.\n- Musisz próbować dla Nate’a. I rodziny. Czas leczy rany - rzucam trochę banalnie, ale do wszystkiego innego sama nie jestem przekonana - jak więc mam przekonać i ciebie? - U mnie wszystko po staremu. Wiesz, praca, jedzenie i tak w kółko - zbywam temat uprzejmym uśmiechem. Wiem, że mogę ci wszystko powiedzieć, tylko… tak bardzo mi wstyd. Taka dorosła, a taka głupia.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 17.11.16 15:06\nJakiś czas temu też przeszło jej to przez myśl. Fakt, że może tak właśnie ich życie ma wyglądać. W końcu nikt tak naprawdę spośród nich wszystkich nie zaznał spokoju i szczęścia. Czasem wydawało jej się, ze dawien dawno ktoś po prostu rzucił na nich klątwę. Takie rzeczy w końcu się zdarzały. W ich czasach, w ich świecie. Jednak absurdalność tego pomysłu szybko zbiła ją z tropu. Państwo Sprout zawsze przyjaźni i pomocni w ten sam sposób wychowali swoje dzieci. Nie zasłużyli na to chociaż jej przesadny realizm w tym momencie podpowiadał, że w końcu to wszystko się odwróci. Dla Peony już zaczął się odwracać. Teraz przyszedł czas na Pomkę. Młodszą siostrę, która w każdym wypadku na to zasługuje. Tak naprawdę ciężko jest wśród tak wielu dzielących ich rzeczy znaleźć coś co prawdziwie je łączy. Nie mówię tu oczywiście o zamiłowaniu do zielarstwa, bo to rzecz przypisana niemalże każdemu Sproutowi. Były różne i dlatego Peony widziała w niej więcej możliwości. Widziała w niej to czego nigdy nie widziała w sobie. Szansę na prawdziwe, dobre, ułożone życie. Gdyby tylko wiedziała co chodzi jej po głowie. Bardzo szybko uzmysłowiłaby ją jak bardzo się myli. Tylko czy to by coś dało? Czy to właśnie nie była ta rzecz, która je łączy? Peony nie lubiła słuchać złotych rad. Lubiła je dawać bo to było proste. Słuchanie ich równało się konfrontacji z problemem, przyznanie się do niego, a ona tego nie robiła. Przecież słowa niczego nie zmieniają. Dopóki sami sobie nie zdamy sprawy z ich wagi. Uśmiechnęła się słysząc jej radosny głos. Tak dawno się nie widziały, że zapomniała ile jest w nim energii. - Na lodowym głodzie? - powtórzyła unosząc brew i kiwając ze zrozumieniem głową. - Taaak pewnie bardzo cierpisz. - odparła z szerokim uśmiechem na ustach. Spojrzała na mężczyznę przyjmującego od nich zamówienie i odprowadziła go wzrokiem aż do lady. Miała nadzieje, że zdawał sobie sprawę z tempa w jakim powinny dostać te lody? Nie można zbyt długo czekać na takim głodzie. Parsknęła śmiechem słysząc jej słowa dotyczące mandragor i przeniosła na siostrę wzrok. - Małe bo ostatnio wszystkie moje mandragory sprzedałam szpitalowi św Munga. W końcu. Więc… bardzo mnie cieszą te małe mandragorki. - powiedziała, a w jej głowie na pewno było słychać radość i dumę z samej siebie. Nie było się czemu dziwić. Sprzedanie takiej ilości zapewniało jej płynność finansową na kilka miesięcy, a już niedługo miała oddać kolejne. Słuchając tego co dzieje się w Hogwarcie pod czujnym okiem profesor Sprout uśmiechnęła się szeroko. Mogło się wydawać, że tak niedawno jeszcze same wojowały w Hogwarcie, a przecież tak wiele się od tego czasu zmieniło. - Przynajmniej się nauczy… - zaczęła. - … tak jak my, kiedy podwędziłyśmy tacie figę abisyńską. - wspomniała. Dobrze wiedziała, że dzieciom jest ciężko przyswoić zakazy. Dlatego słysząc, że Nate jest aniołem pokiwała głową. - Skrzat rozbójnik w ciele Anioła chciałaś powiedzieć. - odparła wspominając syna. Pewnie będzie musiała na jakiś czas podrzucić młodego Sprouta cioci aby sama przekonała się o jego zamiłowaniu do wariactw i szalonych pomysłów. Ale kto tego nie robił w jego wieku? Machnęła ręką. - Masz racje. - powiedziała. - Nie chce rozmawiać o tym co było. Za długo już stałam w miejscu. - dodała. Nawet jeśli Pomka myślała, że Peony tego nie widzi to widziała. Widziała, że nie jest po staremu. Wyciągnęła w stronę siostry dłoń. - Na pewno wszystko w porządku? Ja wiem, że mnie długo nie było. Ja wiem, że przez ten cały czas miałyśmy tylko kontakt listowny i wiem, że jest dużo rzeczy, które przez te lata po prostu ominęłam. Chciałabym to naprawić i mam nadzieje, że wiesz o tym, że możesz na mnie liczyć. -powiedziała. Chociaż nigdy nie musiały sobie tego mówić. Chociaż zwykle wiedziały, że mogą na siebie liczyć to jednak poczuła,że powinna to powiedzieć.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 18.11.16 15:27\nTak, klątwa to słuszne wytłumaczenie. Gdyby nie brać pod uwagę uczynności Sproutów. Ich koleżeńskość, chęć niesienia pomocy - kto takim ludziom chciałby zrobić krzywdę? I wtedy przypomina mi się ogłoszone niedawno referendum. Niektórzy ludzie są źli z natury. Nie potrzebują wcale powodów do tego, żeby źle życzyć innym. Zniszczyć ich. Napawa ich cierpienie obcych sobie osób - a może i nawet tych bliskich? Niestety w takim świecie właśnie żyjemy. Pełnym zakłamania, złośliwości oraz zepsucia. Mogło trafić i na nas. Komuś mógł nasz altruizm bardzo uwierać, niestety z nieznanych mi powodów. Prawdopodobnie zakłócaliśmy mu w ten sposób dzieło zniszczenia. Nawet nie chcę o tym myśleć. O żadnych problemach najlepiej - niech znikną. Na tę krótką chwilę, kiedy mogę się cieszyć obecnością kochanej siostry. Jest promykiem nadziei dla udręczonej duszy. Jak domowe pielesze, do których z chęcią się wraca. Nie powinnam więc myśleć o żadnych przykrościach, nawet moim stanie cywilnym. Już niedługo zacznę sobie wmawiać, że to sprawa nieistotna w obliczu większej sprawy. Oraz nauki. Mężczyźni jednak naprawdę niepotrzebnie rozpraszają, a pani Cattermole miała rację w całej rozciągłości.\nW przeciwieństwie do ciebie wolę chyba słuchać rad niż je dawać. To zbyt duża odpowiedzialność, a ja zbyt niewiele wiem o życiu samym w sobie. Mogę opowiadać ci o fruwokwiatach godzinami, lub o sposobach zaprawiania dyni, tylko czy to jest tym prawdziwym życiem? Chyba nie.\nOch, czuję wzmożoną pracę ślinianek. Jeść, jeść, lodową euforię, niech euforia wylewa się ze mnie uszami. Chcę czuć nieskończoną radość - póki co to tylko żal za utraconą szansą oraz gorycz porażki spowodowany bezkresną głupotą. Która przyprawia mnie o palące poczucie wstydu, które ugasić może tylko euforia zbudowana z l o d ó w.\n- Bardzo - potwierdzam smutno wywijając usta w jeszcze smutniejszą podkówkę rozmiękczającą każde, nawet skamieniałe serduszko - wiem to. Bębnię palcami o blat chcąc jakby ukrócić sobie ten nieznośny czas oczekiwania na wesołe kalorie oraz serotoninę znacząco zawyżającą zdrowe standardy. Zaraz jednak zmieniam obiekt zainteresowań na rośliny. Rośliny są super, nawet małe mandragorki. Chwilowo zapominam o swych lodowych żądaniach.\n- Naprawdę? To się cieszę! - odpowiadam żywo. Tylko przez ułamek sekundy myślę o tym, że przecież mogłam pracować w Mungu. I nie wiem co czuję: zawód czy nostalgię? Kręcę energicznie głową chcąc pozbyć się tych szczątkowych emocji. - Oby kupowali jak najwięcej - dodaję całkowicie szczerze. Poruszam się niespokojnie na krześle, odwracam wzrok na sprzedawcę. Nakłada nam lody, co tak długo?\n- Och, z pewnością. Dopytywał czy to na pewno zejdzie, gdyż Allie z drugiej klasy mu się podoba i nie może się jej w takim stanie pokazać. - Nie wytrzymuję i parskam śmiechem na wspomnienie tej sytuacji. - Ech, co zrobić, skoro wyglądała tak apetycznie… - mówię już ciszej na wspomnienie tamtej sytuacji. Od zawsze byłam łakomczuszkiem, a ta figa naprawdę sprawiała wrażenie smakowitej. A to okazało się być silniejsze niż zakaz ojca.\n- Taki rozbójnik to skarb! Każde dziecko jest chyba trochę szalone… - komentuję w zamyśleniu. Na pewno nie przeszkadzałyby mi odwiedziny mojego chrześniaka. Super się dogadujemy! Pewnie sama mu czasem podsuwam niepedagogiczne pomysły, które maluch realizuje (na pewno ku uciesze Piwki) w swoim domu. Niestety tematy musiały w końcu zejść na te poważne, więc i ja robię się poważna. Wpatruję się w ciebie z trochę szklanym wzrokiem. Twoje słowa mnie poruszają, chociaż nie musiały zostać nigdy wypowiedziane. Ściskam więc twoją dłoń.\n- Wiem. Sproutowie zawsze mogą na siebie liczyć! - komentuję zwracając uwagę na to, że na mnie też możesz polegać. Tajemna siła sióstr! - Och, Piwciu, znów zrobiłam kompletną głupotę. Wróciłam do Havishama tak jak ci pisałam, a ty uważałaś to za idiotyzm i miałaś rację. Znów mnie zostawił i czuję się tak źle… jestem głupsza niż mi się wydawało - wyznaję wszystko jak na spowiedzi, ale nie wiem dlaczego. Czy to sprawa atmosfery? Mrugam gwałtownie chcąc odgonić cisnące się do oczu łzy, a wtedy przed nami stoją okazałe lody. Dziękuję sprzedawcy i w mig sięgam po łyżeczkę napychając się słodkościami. Najlepsze w moim kretynizmie jest to, że noszę od niego pierścionek, o czym zapominam - lub raczej chcę zapomnieć. Obyś go nie dostrzegła.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 21.11.16 20:27\nTak, referendum w sposób bardzo dobitny pokazuje to co tak naprawdę dzieje się teraz w świecie czarodziejów. Peony się na tym nie zna. Nigdy nie brała udziału w głosowaniach, nigdy nie interesowała ją polityka i to co się dzieje w Ministerstwach na całym świecie. Fakt, że nawet ona zaczęła widzieć to jak źle to wszystko wpływa na ich społeczeństwo był bardzo mocnym potwierdzeniem. Zaczęła się bać. O siebie, o swoją rodzinę, o dom, który zna i dopiero odzyskała. Chciałaby, żeby ktoś uspokoił ją mówiąc, że to tak naprawdę nic nie znaczy. Kolejna cecha Sproutów. Żadne z nich nie potrafiło okłamywać. Nie innego Sprouta. Peony nie mogła być bardziej dumna z tego jaką rodziną się stali. W końcu sama też dążyła do tego by taki dom stworzyć. O takim miejscu marzyła dla swoich dzieci, dla swojego męża. Jednak nie takiego. Jednak wszystko poszło w całkiem inną stronę. Teraz jednak miała zamiar żyć. Tak naprawdę. Brać to co jej życie daje, nie wypuszczać z rąk, nie zastanawiać się nad konsekwencjami. Życie było tylko jedno, a ona choć miała tylko dwadzieścia siedem lat to czuła się jakby przeżyła już wszystko co przeżyć mogła. Rady były jej specjalnością. Nie te namolne. Te troskliwe. Uśmiechnęła się lekko widząc smutną podkówkę na ustach siostry. Nie można było odmówić jej uroku. Dlatego Peony bardzo nie rozumiała dlaczego jej młodsza siostrzyczka tak bardzo uparła się na tego jednego jedynego. Znaczy wiedziała. Siostry Sprout właśnie tak mają. Miłość w ich przypadku jest naprawdę ślepa. A przecież obie zasługują na coś o wiele lepszego. Peony zaśmiała się na wspomnianą przez Pomkę historię. - Młodzieńcza miłość… - zaczęła z uśmiechem. - … szkoda, że Fenwick w trzeciej klasie nie pomyślał, żeby mi się w takich stanach nie pokazywać. - odparła wspominając jej pierwszą miłość, który chyba niezbyt brał sobie do serca kwestie czystości. Uśmiechnęła się szeroko. Zakazy nadane przez ojca zawsze miały większą moc niż te dane przez mamę. Jednak i te i te były przez nie łamane, kiedy naszła taka konieczność. A przecież figa to była wielka konieczność! Peony przyzwyczaiła się już do tego, że jej dziecko nie będzie najgrzeczniejszym chłopcem po tej stronie stolicy. Wcale jej to nie przeszkadzało. W końcu było to tylko dziecko. To był czas na milion pomysłów, podejmowanie szalonych decyzji i robienia tego co zabronione. Był mądrym chłopcem dlatego było mało rzeczy, których mu zabraniała. Jednak zawsze była matką i z każdym takim szalonym pomysłem umierała na zawał. Słysząc kolejne słowa kobiety skinęła głową. W końcu przeszło jej już to wcześniej przez myśli. Znała już to zachowanie siostry i wiedziała, że nie jest ono spowodowane brakiem lodów. - Nie rób tego, Pom – zaczęła, a kiedy podszedł do nich mężczyzna stawiając przed nimi pucharki z lodami Peony skinęła głową w podziękowaniu i poczekała aż mężczyzna odejdzie by móc kontynuować. - Nie pluj sobie w brodę tylko dlatego, że pozwoliłaś sobie na to by zaufać, spróbować i znowu pokochać. Gdybyś nie spróbowała już zawsze byś się zastanawiała czy nie straciłaś jakiejś szansy. Teraz wiesz, że nie jest Ciebie wart. Teraz wiesz, że tylko przez niego cierpisz. A przecie zasługujesz na coś o wiele lepszego. Na coś prawdziwego. - powiedziała. Nie chciała prawić jej morałów. Nie chciała dawać rad. Obie były już dorosłe, ale Peony wiedziała z własnego doświadczenia, że czasami po prostu trzeba się na czymś przejechać, żeby w końcu zobaczyć prawdziwą twarz tej sytuacji. - Obie zasługujemy. - dodała.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 29.11.16 9:48\nNie trzeba się znać, żeby wiedzieć, że te cudowne zmiany to poroniony pomysł. Zwykła propaganda tych wszystkich fanatyków czystości krwi. Czasem żałuję, że nie jestem aurorem i nie mogę ich wszystkich przymknąć w Azkabanie - to by wiele ułatwiło. Niestety, jestem zwykłą zielarką, muszę znaleźć inny sposób na uratowanie świata. Tylko co jeśli to on ratować się nie chce? Właśnie oddawaniem durnych głosów w referendum lub przez niebranie w ogóle w nim udziału? Och, nie interesuje mnie to. Nie mogę siedzieć z założonymi rękoma kiedy dzieje się coś tak strasznego. Wierzę, że da się to wszystko odkręcić. Że ludzie przejrzą na oczy kiedy podejdą do urn i przeczytają mrożące krew w żyłach pytania. Tak, na pewno tak będzie. Wierzę w to solennie po dziś dzień nie wiedząc jak mocno naiwna jestem. Jak wiele zła czai się dookoła, w każdym z nas. Tylko jedni to zło przezwyciężają, a inni pozwalają mu się rozpanoszyć po swoim ciele, przez co robią okrutne rzeczy. Okrutne niegodne miana człowieka. Nikt, kto krzywdzi drugą osobę nie zasługuje na określenie posiadania przez niego czegoś takiego jak człowieczeństwo lub humanitaryzm. Nikt.\nW miarę upływu czasu oddalam się od politycznych myśli - wzięło nas na szkolne pogawędki. Zanurzenie się w starych, dobrych czasach. Ach, dlaczego one nie mogą powrócić? Dlaczego nikt nie powstrzymał Grindelwalda przed zniszczeniem w Hogwarcie wszystkiego, co najlepsze?\n- Czekaj, który to był Fenwick? Ten co się ze mną przywitał uprzednio kichając w rękę? Z niego to był zawodnik… - zamyślam się odnajdując w odmętach pamięci odpowiednie wspomnienie. I momentalnie wzdrygam się z obrzydzenia. Marszczę niezadowolona mój ujmujący nosek. Ta historia nie należy do moich ulubionych, a ten widok wolałabym wyrzucić ze swojej świadomości. Fuj.\nLody przynoszą mi trochę ukojenia po tym dość… niespodziewanym wybuchu uczuć oraz nadmiernej wylewności, której w ogóle nie planowałam uzewnętrzniać. Ufam ci Piwko, ale wewnętrzne poczucie wstydu oraz zażenowania nie pozwala mi na takie ekscesy. Kiedy więc wszystko wypływa na wierzch tak, że bardziej już nie idzie, czuję się z tym jeszcze gorzej. Trochę tego ciężaru spada pod wpływem twoich słów - wcale nie oskarżycielskich, wcale nie niemiłych. Wpatruję się w ciebie zaszklonymi oczętami i aż nie mogę wyjść z podziwu dla tego, co tu właśnie ma miejsce.\n- Chyba… masz rację - mówię cicho, a zaraz spuszczam wzrok na lody. Nasza euforia! - Jedz, bo ci się zaraz roztopią! I nie będzie lodów tylko euforyczny koktajl. - Staram się śmiać, uśmiecham się nawet dzielnie i sama zabieram się do pałaszowania tych cudownych słodkości. Od razu lepiej!\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 30.11.16 10:19\nZmiany nie zawsze były dobre. Bardzo często to co próbujemy zmienić zmiany nie wymaga. Takie też miała wrażenie Peony myśląc o tym wszystkim co działo się w ich społeczeństwie. To samo wrażenie miała oddając głos w referendum. Czuła, że ktoś na siłę próbuje zmienić coś co jakoś funkcjonowało. Skoro sprawdzało się przez tyle lat? Skoro nawet sam Merlin w to nie ingerował to dlaczego ktoś pozwolił sobie na tknięcie tego palcem? Dobrze wiedziała dlaczego. Władza jest największym narkotykiem ludzkości. Peony była wdzięczna, że urodziła się w tej konkretnej rodzinie. Czuła, że nadchodzą mroczne czasy, ale z nimi przy boku tak naprawdę nie miała się czego obawiać. Sama chciałaby zrobić więcej. Mieć przeświadczenie, że nie stoi się w miejscu, kiedy wszyscy zaczynają iść. Nie miała pojęcia ile spraw tak naprawdę ucieka jej sprzed nosa. Choć to naprawdę nic nie zmieniało. Czasy Hogwartu były okalane magią jakiej nie spotkasz nigdzie więcej. Chociaż w tym czasie wydarzyło się też wiele złego w ich życiach to jednak powrót do tego miejsce zawsze oznaczał produkcję nowych wspomnień. Tak jak te. Zapomniane, utkwione gdzieś głęboko, ale sięgnięcie do nich nie wymaga od nas zbyt wiele wysiłku, bo przecież wspominanie tych czasów jest proste. Prostsze niż wracanie pamięcią do tego co jest teraz. Uśmiechnęła się na pytanie Pomki i pokiwała radośnie głową. Chociaż dla siostry to wspomnienie zasługiwało zgięcie wpół i wrzucenie do kosza to dla Peony jako obserwatora ta chwila była dość zabawna. Pokręciła głową z niedowierzaniem. - Nie mogłaś na niego później spojrzeć przez resztę lat w Hogwarcie. Wiesz, że ma teraz trójkę dzieci? A jego żonę widziałyśmy jak ostatnio pomagałyśmy tacie w aptece. Taka blondynka… - zaczęła opowiadać. To też była miła odmiana. Rozmawiać o ludziach, którzy kiedyś przewinęli się przez nasze życie. Przez to też czuła się jak w domu. To kolejna rzecz, która przypominała jej, że nie ma lepszego miejsca niż to. I nie mówię tu o lodziarni na Pokątnej, ale o Londynie, Dolnie Godryka i wszystkich tych miejscach, w których przyszło jej zostawić wspomnienia. Widząc zaszklone oczy siostry nic nie powiedziała. Wiedziała, że w takich sytuacjach słowa nie pomagają. Czasami właśnie niemówienie daje więcej niż każde słowo we wszystkich językach. Znała swoją siostrę i wiedziała, że potrzebuje zostawić to w odmętach własnego umysłu. W tym były podobne. Peony jednak zbyt wiele rzeczy zostawiła tylko dla siebie i za to pluła sobie w twarz. Szatynka uśmiechnęła się do siostry chcąc dodać jej tym otuchy i spojrzała na swoje lekko już rozpuszczone lody. - Dobrze, mamo. - mruknęła z uśmiechem wpakowała sobie łyżkę euforii do buzi. I tak, to była prawdziwa euforia. Ktokolwiek robił te lody miał talent i nie powinien nigdy przestać ich robić. - W ogóle… - zaczęła przełykając lody. - Tylko się ze mnie nie śmiej… ale chyba mam zamiar napisać książkę. O Mandragorach. - odparła. Powiedziała to tak szybko, że nie wiedziała czy siostra w ogóle zrozumie co Peony powiedziała.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 08.12.16 11:32\nHogwart. Nie wiem dlaczego się z nim tak zżyłam. Dlaczego nie mogę teraz przeboleć tych okrutnych zmian, które nastąpiły. Większość osób ma to gdzieś - byli, zdali, odeszli. Szkoła ich już nie interesuje. Mają swoje, poukładane życia. A ja cierpię z każdym dniem kiedy widzę co tam się wyprawia. Jak kolejne pokolenia idą na zmarnowanie. Tylko my nauczyciele usiłujemy naprostować ich na dobrą drogę kiedy dyrektor nie patrzy. Nie chcę, żeby ktokolwiek miał złe mniemanie o placówce, która utrzymuje już tyle lat swoją świetność. Zapał, umiejętność przekazu kolejnym pokoleniom wiedzy, umiejętności oraz odpowiednich wartości. Jak w domu. Dlaczego nie wszyscy wierzą w to, że Hogwart może być domem? Nie wiem. Wiem tylko, że o to trzeba walczyć. Żeby później byli uczniowie mogli miło wspominać tamten czas - jak my. Jak my teraz, racząc się śmiechem, lodami oraz zabawnymi anegdotkami. No, powiedzmy, że zabawnymi. Trochę się niby śmieję, ale to śmiech przez łzy jak wspomnę tamtego Fenwicka. Wielu takich przewinęło się w naszym życiorysie. To dziwne, ale to właśnie oni dodają smaczku wszystkim wspomnieniom zamienianych następnie w opowieści z czasów szkolnych. Smutna prawda jest taka, że nikt nie pamięta miłych, szarych myszek, a pamięta właśnie takie ewenementy. Wzdycham nie bez ciężaru.\n- W ogóle nie mogłam na niego patrzeć, a starałam się - mówię z uśmiechem. Który za moment został zastąpiony zdziwieniem. - No proszę, nawet Fenwick się ustatkował… kto by pomyślał - odpowiadam w zamyśleniu. Upycham kilka łyżek pysznych lodów w buzi zastanawiając się intensywnie jak to możliwe, że nawet on znalazł amatorkę swoich… wdzięków. Tymczasem my jesteśmy pechowe. To naprawdę musi być klątwa. Teraz już nie uwierzę, że nie. Uderzam metalową łyżeczką o porcelanową miseczkę namyślając się przez długą chwilę na ten temat. Płynnie przechodzę do wyznań, żeby na koniec zwieńczyć je pouczeniem. Uśmiecham się szerzej.\n- Mama to by ci je zabrała i oddała komuś innemu ze słowami, że skoro nie chcesz jeść to podziel się z innymi. Doceń mnie - kwituję twoją uwagę, nie bez wesołości w głosie. Poprawiam się na krześle, macham trochę euforycznie nogami, szczęśliwie nie obijając twoich.\n- Dlaczego miałabym się śmiać? - pytam zdziwiona. - To dobry pomysł. Też myślę o jakiejś książce o roślinach. Więc super, pochwalam! Chcesz w niej opisać wszystko czy raczej koncentrować się na jednym aspekcie, np. hodowli? - dopytuję między pałaszowaniem kolejnej porcji lodów. Patrzę też na ciebie wyczekująco.\nOstatnio zmieniony przez Pomona Sprout dnia 27.12.16 14:03, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 11.12.16 17:26\nPeony na zawsze miała wspominać Hogwart właśnie jako swój drugi dom. Chociaż zamek całkowicie różnił się od ich chatki przy lesie to czuła się tam równie domowo. Może to przez to, że jej rodzeństwo uczyło się w tym samym czasie razem z nią, a może dlatego, że każdy siebie właśnie w taki sposób tam traktował. Wtedy nie zastanawiała się nad tym jak będzie wyglądać jej życie kiedy skończy szkołę. W najśmielszych myślach nie widziała siebie jako żony ani matki. I choć pierwsze było całkowicie nietrafione to dzięki temu miała cudnego syna i nie mogła przecież żałować. Nie mogła być bardziej wdzięczna. Warto było przez to wszystko przejść mając teraz świadomość, że w domu czeka na nią siedmioletni Sprout. Jednak oddaliła się od Hogwartu i od tego co tam się działo. Nie miała pojęcia, że wszystko się tam zmieniło. Nawet jeśli słyszała o tych wszystkich rzeczach dziejących się gdzieś na uboczach to Pomka była tego świadkiem i najbardziej wiedziała jak sprawa w Hogwarcie ma się źle. Peony chciałaby, żeby w niedalekiej już przyszłości Nate poszedł do szkoły, w której uczyli się wszyscy członkowie jego rodziny. Jednak wiedziała, że jeśli sytuacja do tego czasu się nie zmieni to ona nie zaryzykuje. A ta myśl powodowała, że serce biło jej szybciej. Ze smutku i z żalu. - No właśnie… kto by pomyślał. - powiedziała i uśmiechnęła się. Chciałaby jej powiedzieć, że nie powinna tak bardzo się tym przejmować i tak bardzo czekać na przyjście tego jedynego. Chciałaby jej powiedzieć, że najczęściej jest tak, że kiedy przestajemy czekać to dostajemy to na co tyle czasu czekamy. Chciałaby, ale nie mogła. Bo sama nie miała o tym bladego pojęcia. Chociaż miała za sobą już małżeństwo, miała syna to i tak była teraz samotna. Wiedziała, że nic na siłę do nich nie przyjdzie. Miała tylko nadzieje, że niedługo spotkają się zadowolone z tego co przyszykowało dla nich życie. Pokiwała głową. - Masz racje… Tobie by oddała. Ewentualnie Aspenowi, bo to on zwykle zbierał wszystkie dokładki. - zaśmiała się. Czasami chciałaby wrócić znowu do tamtych czasów. Kiedy byli dziećmi, kiedy mama była ich wyrocznią i sposobem na rozwiązanie wszystkich problemów. Tęskniła do tamtych dni, które spędzali w lesie na zbieraniu ziół, chowaniu się przed starszym rodzeństwem, biwakowaniu. Tęskniła za czasem kiedy wszystko było proste. Chociaż nigdy już nie miało być proste. Zamyśliła się. - Jeszcze nie do końca wiem od czego zacząć. Muszę wybrać się do biblioteki i poczytać książki, żeby dowiedzieć się o czym warto pisać, a o czym nie. Oczywiście chciałabym się skupić na Mandragorach i wszystko co z nimi związane. Sama mogłabym zawrzeć tam dosłownie wszystko, ale z drugiej strony nie wiem czy pakować wszystko w jedną książkę skoro nie wie czy to się uda w ogóle. - wzruszyła ramionami nie będąc przekonana jeszcze co do swojego pomysłu. Jednak chciała by Pomka o tym wiedziała. Nie było nikogo w jej życiu komu chciałaby powiedzieć o tym wszystkim bardziej. Wpakowała sobie łyżkę lodów do buzi. Mogłaby zabić dla tych lodów. Naprawdę.\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 26.12.16 21:37\nŚwięto błaznów. 01.04.1956r 05.00\nTo była długa, acz owocna noc dla naszych dwóch błaznów. Zaczynając od Sally i jej konia w łazience, później Alex i niuchacz, akcja kolory mieszkańcom Rudery oraz wozak dla Eileen, rogi dla Piwki i jej syna! Wszystko szło jak po maśle, wszystko bez najmniejszych potknięć, czy problemów, to aż szokujące! No, może przez błądzenie po domu Sewlyna mięli lekką obsuwę w czasie, ale nie było źle.\nWłamanie się do lodziarni było trudniejsze, niż w wypadku mieszkanka Sally - to magiczna okolica w końcu! Ale i to przygotowywali nie od dziś. Noc Błaznów, Prima Aprilis to ich święto, nie zbezcześciliby go brakiem odpowiedniego przygotowania, właściwym zaklęciem przełamali więc blokady i weszli do środka, by dopaść do świeżego zapasu lodów na najbliższy dzień! Bertie i Titus razem zaczęli otwierać poszczególne pudła i rzucać odpowiednie zaklęcia. Tym sposobem lody o smaku owocowym zaczęły śpiewać fragmenty znanych oper i operetek. Można zauważyć, że cytrusy miały tendencję do pieśni wzniosłych podczas, gdy na przykład lody truskawkowe podśpiewywały skoczne pioseneczki o mimłości i dobrej zabawie. Lody czekoladowe, waniliowe i tym podobne zaraz po osadzeniu na rożek zaczną podskakiwać jakby w rytm śpiewu owoców. Z ostatnim zaklęciem trochę im nie wyszło, smaki specjalne okazały się dość wredne, będą w zależności od konkretnego smaku: wywoływać czkawkę, usypiać jedzącego w trybie natychmiastowym (drzemki nie powinny trwać długo, jednak ofiara zasypia w pozycji w której jadła, czy to na stojąco, czy siedząco!) lub marudzić na swój nędzny los lodów w dodatniej temperaturze. Miało być trochę inaczej, ale i tak wyszło nieźle!\nJeszcze tylko napis. Kilka kolejnych ruchów różdżką i na ścianie pojawiło się duże, kolorowe "Wesołego święta błaznów!", które zapewne zniknie wieczorem. Pozamykali dokładnie pojemniki i gotowe.\nA teraz uciekajmy, jeszcze dużo do zrobienia!\nTemat: Re: Wnętrze lodziarni 27.12.16 11:13\nWłamanie do lodziarni to była ciężka sprawa, ale kilka trudniejszych zaklęć przełamało ochronne bariery i już za moment panowie buszowali po wnętrzu dopadając kolejnych pudeł. Ollivander nie mógł się powstrzymać - spróbował kilku momentalnie dochodząc do wniosku, że są to najlepsze lody jakie w życiu jadł, jakby miał w ustach zimne obłoczki!... Nie przyszedł tu jednak się zapychać owymi słodyczami tylko przypilnować żeby pierwszy kwietnia dla nikogo nie był nudny! Machał więc różdżką jak oszalały, co jakiś czas konsultując się z Bertiem w sprawie nakładanych zaklęć. Nawet sobie trochę pośpiewał wraz z cytrusami (Traviata to taka piękna opera!) zanim ich pieśń nieznacznie ucichła pod pokrywą od pudła. W czasie kiedy Bott majstrował przy ścianie, Ollivander domykał pudełka i wciskał je na poprzednie miejsca - ostatecznie nie leżało w ich intencji zrobienie tu demolki! A gdy wszystko wyglądało w porządku prysnęli szybciej niż tu wleźli. Maaatko, kto by pomyślał, że za trzy godziny sam będzie musiał otworzyć różdżkarnię, a przecież tej nocy nawet nie zmrużył oka! Szkoda, że nie zaczął jeszcze prac nad prototypem lipnej różdżki, dzień żartów był w końcu idealną okazją do testów.


Polityka narodowościowa II R.P. - Page 4 - Polityka, ustrój i dyplomacja - FORUM.HISTORIA.org.pl - Forum historyczne\nCzyżby żołnierze armii Andersa kiedy to alianci usiedli z Niemcami do rokowań, na własną rękę kontynuowali walkę?\nI to wszystko tuż po Monte Cassino?\nZadziwiające rewelacje opowiadasz.\nDalej nie odpowiedziałeś czemu takie pretensje kierujesz tylko w stronę Polski, a nie Rosjan?\n1) A czemu mam winić Bolszewię?\n2) Ukraińcy, w przeciwieństwie do Polaków w 1944, byli u bram swoich ziem. Polacy na ich miejscu też by szli dalej.\nMamy trzy strony, układy, a ty masz pretensje o wykluczenie z rozmów Ukraińców tylko do jednej strony - polskiej, stąd pytanie jest zasadne. o twe wybiórcze anse.\nDalej nie rozumiem twej analogii armia Andersa po Monte Cassino, a Ukraińcy.\nMożesz określić co się święciło po Monte Cassino, bo nie rozumiem tak enigmatycznych uwag.\nUkraińcy, w przeciwieństwie do Polaków w 1944, byli u bram swoich ziem.\nTzn. kto nie był w 1944r. u swoich bram ? Przypomnę ci, iż w 1944r. Front Wschodni oparł się na Wiśle. Przy Sowietach było LWP, oraz marionetkowy rząd PKWN, który ogłosił swój manifest w Chełmie (22.07.1944r.). Co natomiast robili Ukraińcy z UPA w 1944r. ? Ano tradycyjnie - mordowali i okaleczali Polaków, rabowali, gwałcili ... Bez zaplecza (pomocy) przychylnych im wsi niewiele by zdziałali. Dodatkowo w ich szeregach znalazło się sporo żołnierzy niemieckich (Wehrmacht, SS), którzy zostali przez nich przygarnięci. UPA nie z nikim nie rozmawiała, UPA działała - stąd obecnie aż tak niewielu Polaków mieszka w okolicach Lwowa, Łucka, czy Stanisławowa. Dlatego uważam, iż w trakcie Akcji "Wisła" władze komunistyczne bardzo łagodnie obeszły się z ludnością pochodzenia ruskiego, wysiedlając ją - wcześniej nasi Rodacy za Bugiem tej szansy do dalszego życia nie dostali ...\nPolacy na ich miejscu też by szli dalej.\nPolacy starali się trzymać traktatów, i je wypełniać. Natomiast nasi sąsiedzi - nie zawsze.\nDyskusja dotyczy spraw narodowościowych II Rp i tego się trzymajmy.\nTo możesz mi objaśnić w jaki to sposób rok 1944 daje nam obraz polityki narodowościowej w II RP?\nI na marginesie jacyż to Ukraińcy stali u bram?\nWiększość twych wypowiedzi to jakiś niezborny zbiór pretensji i to kierowanych li tylko w stronę Polski. W twych postach widzę zasadniczo twoje własne opinie, jakieś resentymenty, mało faktografii tylko same uogólnienia, i na okrasę kilka dat, co przy argumentowaniu to trochę mało.\nRzeczywistość sprawy ukraińskiej była zaś zupełnie bardziej złożona.\nmoże porozmawiajmy więc konkretniej na bazie faktów:\n1 Pretensja o to że URL nie był stroną rokowań... do rokowań siadają Ci co złożyli broń. Nie jest też tak do końca, że Ukraińcy nie byli tam reprezentowani, bo była tam USRR.\n2 Kolega zapomina, że po proklamacji URL od razu stwierdzono chęć przyłączenia dawnej guberni chełmskiej, takoż i liczyli na wykrojenie obszarów z koronnej Galicji i Lodomerii.\nkolega zapomina, że trudno było ziścić aspiracje Ukraińców, skoro sami mieli zupełnie rozbieżne koncepcje, vide: dwie delegacje w Paryżu, które często przedstawiały zaprzeczające sobie nawzajem stanowisko.\nI co trzeba zaznaczyć żadna formacja ukraińska nie miała oficjalnego uznania u innych państw.\n3 A czyż Rada Ambasadorów 12 VII 1921 nie wydała oświadczenia o nieuznawaniu rządu ZURL jako reprezentanta Galicji Wsch. A czyż konferencja Ambasadorów 15 III 1923 nie przyklepała granicy Polski, a czyż zgodnie z art. 91 traktatu w Saint-Germain-en-Laye nie przyznano praw Polsce do Galicji?\n4 A może kolega przypomnieć gdzie to Petlura znalazł przejściowy azyl?\n5 A może kolega przypomnieć gdzie to Armia Ukraińska znalazła całkiem dogodne warunki internowania?\n6 Co do polityki wewnętrznej, to trzeba stwierdzić że Ukraińcy nie byli szczególnie politycznie uciskani, a duża część akcji skierowanych przeciw nim sprowokowana była akcjami wrogimi, czy to morderstwami politycznymi.\n7 Czy nie jest tak, że Ukraińcy po wyborach listopadowych mieli swą reprezentację w sejmie, i to nie tylko Chliboroby, ale i nacjonalistycznie nastawieni członkowie Bloku Mniejszości Narodowych, w w sumie w sejmie I kadencji mieli 25 posłów i 6 senatorów w senacie, zaś w 1935 UNDO uzyskało 13 mandatów do sejmu i 4 do senatu.\nCałkiem niezły wynik jak na uciskaną mniejszość.\n8 W pracach sejmowych reprezentacje ukraińskie raczej nie napotykały na szczególne utrudnienia, skoro na 961 interpelacji na Klub Ukraiński przypadło 308 (1928-1930).\nNie byli też szykanowani względem prestiżowych stanowisk, skro w sejmie 1929 r. wicemarszałkiem mógł zostać Włodzimierz Zahajkiewicz z UNDO, zaś w senacie Michał Hałuszczyński (UNDO). W 1935 wicemarszałkiem sejmu był Wasyl Mudryj.\n9 Czy nie jest tak, że w tej Polsce nieznany jest fakt zamordowania skrytobójczo polityka ukraińskiego?\n10 Czy nie jest tak, że w tej Polsce żaden ukraiński polityk nie został skazany za swą działalność na długoletni wyrok?\n11 Czy nie jest tak, że jedynie w Polsce (no i może na Ukrainie Zakarpackiej w Czechosłowacji) Ukraińcy mieli formalnie zagwarantowane prawa w zakresie języka i szkolnictwa poprzez Dz.U. RP z 1924 r. nr 73, poz 724 i nr 79 poz 766?\n12 Czy nie jest tak, że w trakcie akcji pacyfikacyjnej nie natrafiono li tylko na niewinnych Ukraińców, ale i:\n9938 kg materiałów wybuchowych\n13 Czy nie jest tak, że specjalny Komitet z ramienia Ligi Narodów potępiając polskie metody uznał, że Ukraińcy ponoszą odpowiedzialność za tę pacyfikację?\n14 Czy nie jest tak, że gdy prowadzono rozmowy pomiędzy BBWR-em a Ukraińską Reprezentacją Parlamentarną to zostały one storpedowane przez bojówki OUN, które zabiły głównego animatora rozmów Tadeusza Hołówko.\n15 Czy nie jest tak, że na żadnym z zamachowców na min. Pierackiego nie wykonano wyroku śmierci?\n16 Czy nie jest tak, że niedoszły zamachowiec Oleksander Kuc dostał tylko sześć lat?\n17 Czy nie jest tak, że Ukraińcy nie wsparli dość elastycznej inicjatywy Henryka Józewskiego i Wołyńskiego Zjednoczenia Ukraińskiego? Czy nie jest tak, że tenże wojewoda Józewski odważył się w swym raporcie oskarżać KOP o nadużycia, co wywiad KOP-u skomentował w raporcie do centrali:\n" Wojewoda Józewski zdecydował się ogłosić otwartą wojnę z kierownictwem KOP-u..." Czy nie jest tak, ten krytykowany i przez Polaków i Ukraińców wojewoda, potrafił w 1938 trzasnąć w stół swym memoriałem o Wołyniu?\n18 Czy nie jest tak, że Ukraińcy en masse raczej nie wspierali realistycznych koncepcji Wołodymyra Ochrymowycza, Iwana Krewećkyja, Osypa Nazaruka, a wreszcie przede wszystkim Stepana Tomasziwśkyja?\n19 Czyż kwestia powrotu do rozmów o autonomii i jej kształtu nie powracała w kręgu polskich elit rządzących? Co kolega Aleksy może powiedzieć o rozmowach rzymskich w 1921 r. z Szeptyćkim prowadzonych przez Poraja Madejskiego wraz z biskupami Teodorowiczem i Sapiehą.\n20 Co kolega Aleksy może powiedzieć o późniejszych rozmowach we Lwowie, w Warszawie, które prowadził Tyt Wojnarowśkyj z min. spraw zagranicznych Skirmutem?\n21 Co kolega Aleksy może powiedzieć o działaniach czteroosobowej komisji Macieja Rataja, która miała nawiązać kontakt z rządem Petruszewycza w Wiedniu poprzez Szarotę?\n22 Czy kolega Aleksy może wskazać, kto odstąpił od tych rozmów?\n23 Co kolega Aleksy może powiedzieć o przebiegu rozmów; po upadku Ukrainy Zakarpackiej, jakie prowadził Josyf Slipyj z Szembekiem?\n24 Co może kolega Aleksy powiedzieć o układzie Paderewski-Kurdynowski?\n25 Czy nie jest tak, że ziemia rozdawana nie była zabierana Ukraińcom, ale pochodziła z "martwej rękii"?\nI czy mogę zobaczyć statystyki tyczące się osadnictwa polskiego i rozdziału nadziałów ziemi dla miejscowych, jakie to kolego Aleksy były proporcje.\n26Czy nie jest tak, że KOP powstał jako m.in. przeciwwaga dla akcji organizowanych przez Zakordot?\n27 Czy nie jest tak, że w trakcie panelowej dyskusji Mykoła Kuczerepa przyznał:\n"Błędy legalnych partii ukraińskich polegają na tym, iż koncentrowały się one na uchwalaniu różnych rezolucji, protestów, negacji państwowości polskiej. Działalność OUN i innych partii podziemnych niejednokrotnie przekreślała osiągnięte porozumienia."\n28 Czy nie jest tak, że kiedy UNDO w 1935 złagodziło swe stanowisko sytuacja Ukraińców również się polepszyła. Doszło do kompromisu w sprawie szkół, spółdzielnie ukraińskie uzyskały znaczne kredyty. W roku 1937 istniało 3516 spółdzielni ukraińskich z 661 tys. osób.\n29 Czy nie jest tak, że rząd polski wzmocnił ukrainizację Cerkwi prawosławnej, po tym jak PAKP zaczęła szukać pomocy ze strony Związku Sowieckiego w swym konflikcie z ruchem, który zainicjował Arsen Riczynśkyj?\n30 Czy nie tak, że to właśnie rząd zastopował akcję Kościoła rzymskokatolickiego w jego akcji rewindykacyjnej świątyń, wskazując że cerkwie należą do państwa? Czy nie jest tak, że to dzięki polskim władzom stanowisko sekretarza Konsystorza Wołyńskiego uzyskał zwolennik ukrainizacji życia Cerkwi - Iwan Własowśkyj?\n31 Czy nie jest tak, że ci tak upośledzeni w dostępie do własnej kultury Ukraińcy wydawali w 1937 305 publikacji nieperiodycznych we własnym języku (nakład 1362,3 tys egzemplarzy), wychodziło 125 czasopism ukraińskich. Czy nie jest tak, że mógł od 1932 r. wychodzić "Biuletyn polsko-ukraiński" z dość pluralistyczną linią pisma.\n32 Czy nie jest tak, że w 1930 nastąpiło otwarcie w Warszawie Ukraińskiego Instytutu Naukowego?\n33 Czy nie jest tak, że na obszarze znacznie rozleglejszej Ukrainy rosyjskiej były trzy uniwersytety (Kijów, Charków, Odessa) wszystkie rosyjskojęzyczne, i ani jednej katedry ukraińskiej. Czy nie jest tak, że władze polskie zgadzały się na otwarcie uniwersytetu pod warunkiem by nie mieścił się on we Lwowie, co można prześledzić czytając ówczesny "Świat Słowiański", ale Ukraińcy obstawali wyłącznie przy Lwowie.\n34 Czy nie jest tak, że w roku 1937/38 w 3064 szkołach powszechnych nauczanie było w języku polskim i ukraińskim, z czego korzystało 473,4 tys. uczniów (10% ogólnej liczby); zaś do szkół wyłącznie ukraińskich uczęszczało 58 tys. dzieci.\nJakie można postawić zarzuty względem polityki II RP w kwestii ukraińskiej?\nPo pierwsze była ona niezborna i niekonsekwentna co po części było wynikiem zmiany układu sił rządzących i ścierania się zupełnie dwóch różnych koncepcji.\nZe szczegółowych zarzutów można wymienić:\n- niedotrzymanie umowy względem autonomii\n- wyrugowanie Ukraińców z administracji i przedsiębiorstw państwowych, typu kolei, czy poczta itp.\n- nieopanowanie samowolnych działań, czy dawanie przyzwolenia na różnorakie szykany ze strony polskiej administracji lokalnej\n- zaopatrzenie w zbyt szerokie kompetencje lokalnej administracji w kwestii szkolnictwa, co zupełnie wypaczyło ducha ustawy i intencje jej twórców\n- niedotrzymanie słowa w sprawie uniwersytetu we Lwowie i forsowanie szkół utrakwistycznych\n- zbyt długie utrzymywanie kordonu "sokalskiego", który tylko w początkowej fazie spełniał swe funkcje\n- faworyzowanie polskiego osadnictwa\n- niszczenie świątyń\n- akcja konwersyjna KOP-u (vide: Hryńki)\nEdited May 2, 2010 by secesjonista\nWłaściwie dwie główne strony - polską i bolszewicką.\nPo 1. RFSRR, USRR\nPo 2. Polska, URL\nRFSRR i Polska były głównymi stronami tegoż konfliktu, a USRR i URL jedynie sojusznikami. URL walczyło po stronie polskiej, na mocy polsko-ukraińskiego przymierza z 1920 (umowa warszawska).\nNadszedł 1921, Ryga. Piłsudski wybrała swoich delegatów, twardo upartych by walczyć o URL i federację, a Sejm swoich, wolących oddać Ukrainę i Białoruś Bolszewii. Niestety dla Ukraińców i Polaków na wschód od linii frontu, sejmowa delegacja miała więcej ludzi.\nTo Polacy zdobyli tę cholerną górę, a potem nawet nie zostali zaproszeni na uroczystości, z tym związane. A oficerowie głupi nie są, więc zaczęli przeczuwać, że coś tu nie gra. Od 1941 rząd brytyjski odsuwa Polaków na coraz dalszy tor. Już w 1944 widać było, że Polska trafi pod okupację i dlatego m.in. wybuchło Powstanie Warszawskie - by stolica została oswobodzona przez jednostki rządowe a nie radzieckie.\nA co się tu tyczy Ukraińców? Ukraińcy w 1920 wiedzieli oc się święci, że zostaną zdradzeni, dlatego na własną rękę próbowali walczyć za ojczyzny. To tak jakby wojska alianckie zatrzymały się na zachód od Odry i czekały, aż przyjdą Sowieci. Polacy by raczej nie czekali, lecz (analogicznie do Ukraińców) atakowaliby dalej próbując już na własną rękę oswobodzić Polskę.\nZa jaka ojczyznę walczyli Ukraińcy w 1920r., skoro nigdy takiego tworu (państwa) jak Ukraina nie było ? Chcieli sobie zrobić własne państwo z części terytorium Polski, a na to II RP nie mogła się zgodzić.\nWłaściwie to poczekam na dalsze odpowiedzi, by dyskusja toczyła się wokół konkretnych problemów, czy zagadnień zarysowanych przeze mnie.\nRFSRR i Polska były głównymi stronami tegoż konfliktu, a USRR i URL jedynie sojusznikami\nNo to zasadniczo do stołu mogły też zasiąść tylko RFSRR i Polska, o co więc te anse.\nO to, że Polska uznała USRR za część drugiej strony, nie zapewniając takiej pozycji URL.\nMałe pytanie, czy USRR zawiesiło działania zbrojne i jak to jest istotne dla całości polityki II RP względem Ukraińców?\nBo cała twa argumentacja i dyskusja zaczyna krążyć tylko wokół tylko tego fragmentu.\nPodałem szereg zagadnień, które są konkretami by dyskusja miała sens podaj swą interpretację, czy rozwinięcie tych punktów.\nInaczej wciąż będziemy pozostawać w kręgu ogólników.\nUkraińcy wkrótce i tak zaprzestali walk. A delegaci prawicowi, byli po prostu zbyt szowinistyczni. Dlatego od razu uznali USRR i wycofali uznanie dla URL (było ich więcej). Przyczyną tego wcale nie było wcale zakończenie walk później niż chcieli Polacy, lecz niechęć tychże delegatów do Ukrainy. W związku z tym postanowili, wbrew umowom z 1920, zdradzić Ukrainę i wytyczyć granicę 30 km na zachód od frontu.\nDobra... ale czy to jest wątek:\nPrzyczyny niedopuszczenia URL do rokowań pokojowych\nJak na razie w nieskończoność wałkujesz wciąż jeden aspekt, za to z dużą swobodą omijasz kwestie przytoczone przeze mnie, może przejdźmy do konkretów?\nJa wyszczególniłem poprzednio 34 wypunktowane zagadnienia, a ty zdołałeś ustosunkować się do jednego.\nTo co tu jeszcze dawać, dyskusja toczy się wokół faktów i konkretów, czy wokół przedstawiania opinii nie związanych z jakimiś konkretnymi zdarzeniami.\nW kwestii niezwykle ograniczonego dostępu do własnej kultury,nauki, własnej przedsiębiorczości itp. Jeśli pominąć sytuację Proświta\nco z takimi organizacjami:\n35 Ridna Chata,\nRidna Szkoła 1937 r 80120 członków w 1910 krużkach, 33 szkoły ludowe, 18 kursów zbiorowego nauczania, 12 szkół średnich, 8 szkół zawodowych, szkołą rolnicza, 5 przedszkoli, 700 ogródków dziecięcych. Zatrudniała 422 nauczycieli stałych, 700 sezonowych, 41 urzędników\nUkraiński Bank Ziemski\nUkraińskie Towarzystwo Sportowo-Gimnastyczne Sokił 35 tys członków 1937 r. 223 gniazda sokole\nUkraińskie Towarzystwo Pedagogiczne\nZwiązek Ukraińskich Kooperatystów\nSojuz Ukrainek w 1937 r. 1101 kół terenowych 65 filii powiatowych\nTowarzystwo Silskij Hospodar\nukraiński klub sportowy Horyń (takoż i inne w Łucku, Zdołbunowie, Radziwiłłowie)\nTow. Młodzieży im. M. Drahmanowa\nZwiązek kobiet Ukraińskich Obywatelskiej Pracy\nUkraińskie Towarzystwo Sportowo-Gimnastyczne Łuh 1930 2000 kół 50 tys członków\nKZM Masłosojuz w 1930 było 3329 spółdzielni ukraińskich co stanowiło 28% wszystkich. Sam Masłojuz w 1936 to 133 duże mleczarnie, 1693 stacji śmietankowych; w 1931 r. 27 siedem sklepów (w 1934 - 35)\nCo z oficynami wydawniczymi:\n36 A czy nie było tak, że kiedy w maju 1922 r. Związek Polskich Posłów Socjalistów wystąpił z wnioskiem nagłym w sprawie ustawy o autonomii Galicji Wschodniej to propozycja taka została przyjęta bardzo niechętnie i chłodno, o czym można się przekonać czytając Hramddśkyj Wistnyk z 19 V 1922 (nr 71), organu UNTP (Ukraińska Ludowa P[artia Pracy, podobnie negatywne stanowisko zajęła USDP (Ukraińska Partia Socjal-Demokratyczna)\n37 Czy nie jest tak, że konstytucja marcowa z 1921 (zwłaszcza art 95,96,109) poszerzyła zakres swobód względem traktatu wersalskiego\n38 Co z działaniami Piotra Dunin-Borkowskiego w trakcie powodzi\n39 Czy nie było tak, że po uchwaleniu Ustawy o granicach RP Ukraińcy masowo fałszowali wezwania do Rewtrybu, aby uzyskać (w tej niesprzyjającej im Polsce) azyl polityczny i nie być odesłanym do ZSRR\n40 Czy nie było tak, że Ukraińcy stanowili najliczniejszą grupę dezerterów (dane z 1923 r.)\n41 Czy nie było tak, że to Polska jako jeden z niewielu krajów po otrzymaniu dokumentu notyfikującego powstanie 30 XII 1922 ZSRR uzależniły uznanie tego faktu m.in. od honorowania przez ZSRR układów zawartych z poszczególnymi republikami, w tym z ukraińską. Polska domagała się też utworzenia ekspozytury poselstwa w Charkowie\n42 Czy nie było tak, że w trakcie osławionego osadnictwa przydzielono ziemie należące w:\n77% do Polaków, a skonfiskowane bądź wykupione przez Rosjan\n20% ziemie polskie przejęte odpłatnie przez Skarb Państwa\n1,94% to dobra poniemieckie\n0,45% ziemie należące do obywateli francuskich\n43 A czy nie było tak, że spośród naukowców ukraińskich sondażową propozycję utworzenia uniwersytetu w Krakowie poparła garstka z Kyryłem Studynskim i Romanem Smalem-Stockim na czele\n44 Pretensje Ukraińców co do swej roli były znaczne, można jednak spojrzeć na to szerzej i spojrzeć na ich potencjał jaki wnieśli do II RP\n1% to warstwa inteligencji, w Polsce stanowili 2,5% ogółu inteligencji\n7-8% robotnicy rolni\n250 tys. to robotnicy, w większości zatrudnieni w przemyśle rolnym


yndrom chorego budynku- WikipediaSyndrom chorych budynków (SBS, z ang. sick building syndrome) ? kombinacja dolegliwości występujących w określonym miejscu (np. w budynku, w którym się pracuje). Wystąpienie przykrych dolegliwoś\nDodane: 01-10-2016 09:38\nPrzy dobrze wykonanej instalacji cieplnej i wentylacyjnej dom nie może mieć kłopotów z pleśnią czy grzybem. Dlatego jest bardzo ważną sprawą i nie można jej zlecić byle komu.\nNa temat choroby AlzheimeraO opłacalności liposukcjiWokół każdego domu- prace wykończeniowe ogroduPodział majątku i spadku. Krótko o sprawach spadkowychZanim przyjdzie faja upałów - o klimatyzacjiArtykuł o maszynach budowlanychKoszty prywatnego leczenia ortopedycznego dzieciCiekawostki o samochodachStomatolog zabrzePoradnik o zegarkachBiznesowo - o myjniach bezdotykowychSerwisowanie autaProdukty dla mam w ciążyMedycyna - ogólnie o instrumentach do badaniaInwestycja w bieliznę termoaktywną. przeczytaj przed zakupemKomfort i ciepłoO skórach na tapicerce, odzieży czy meblachO różnych metodach pozycjonowaniaPasożyty a zdrowieStomatologia estetyczna oraz dentyści. Czyli o zębachTanie ogrzewanieWarto zainwestować w dobrą obsługę prawnąUbieranie się na sportowoO taksówkach i taksówkarzach. Transport osobowy taksówkąO dywanachCzym jest stwardnienie rozsiane i jak się je leczy?Dbaj o swoje autoJak wybrać dentystę?Nie ma budowy bez maszynLet your apartment stay hydrated - call a plumber


K-beauty i offtopy urodowe i nie tylko - Strona 2 - Wizaz.pl\n2020-01-17, 17:05 #31\nA po jakim czasie zaczyna Ci się normalnie świecić? U mnie to może z pół godziny później było, ale ja mam tłustą skórę, którą w najgorszym okresie cyklu muszę bibułkować nawet co godzinę i generalnie żadne kosmetyki matujace u mnie nie opoźniają produkcji sebum.\n2020-01-17, 18:36 #32\nTeż mam skórę ze skłonnością do przetłuszczania, szczególnie właśnie nos, policzki, broda. Kiedyś co chwila się pudrowałam, ale na szczęście tak już pozmieniałam pielęgnację i dobrałam kosmetyki, że spokojnie 6 godzin bez poprawek wytrzymuję. W sensie, widzę, że skóra się trochę błyszczy, ale nie świeci tak olejowo. Z resztą ja nie lubię efektu matu, nawet na ustach mi nie pasuje.\nBędę jeszcze próbować tej Whamisy jakoś inaczej, może tak zareagowała z innymi kremami, które stosuję rano i po prostu było już tego za dużo. Nie wiem, ale będę kombinować\n2020-01-18, 04:18 #33\nNie musi być koreański, ale do kosmetykow z tego kraju mam łatwy dostęp. Chyba wybiorę Innisfree Grean Tea Shampoo, bo nie zawiera sodium benzoate, którego unikam.\nZwykle unikam maseczek z płachcie (i trafia mnie, bo tu prawie nie ma innych ), ale wczoraj w ramach promocji kupiłam:\n* Bring Green Avocado\n* Bring Green Lemon\n* Mediheal Tea Tree Solution\nBring Green nie są ze standardowej płachty tylko takiej siateczki jak bandaż, mam nadzieję że się sprawdzą\nmediheal.jpg (45,5 KB, 14 załadowań)\nbringgren.jpg (76,4 KB, 14 załadowań)\nCzas edycji: 2020-01-18 o 08:43\n2020-01-21, 18:02 #34\nDomowiłam sobie olejek do włosów Innisfree Camellia Essential Hair Oil Serum http://jjkoreanbeauty.com/pl/wlosy/5...173532018.html I jeszcze COSRX Blackhead Silk Finger Ball, czyli kokony jedwabne do oczyszczania twarzy (jakkolwiek dziwnie to brzmi i wygląda).\nJestem już po kilku dniach stosowania na noc Whamisy Organic Flowers Deep Rich i jestem zadowolona. Skóra jest taka odżywiona i mocno nawilżona, na plus. Trochę się klei, ale mi to nie przeszkadza.\n2020-01-22, 10:15 #35\nPrzyszedl moj krem Innisfree, z ciekawosci uzylam go pod BB Laneige, bedzie milosc\nIMG_1769.jpg (174,1 KB, 19 załadowań)\n2020-01-22, 14:46 #36\nMówisz o tym Laneige bb Cushion? Szukałam go kiedyś, ale w Polsce nie mogę znaleźć... a chętnie bym zamówiła, tylko nie wiem skąd. I czym się różni ten Pore control od Whitening?\n2020-01-22, 15:09 #37\nJa praktycznie wszystkie koreanskie kosmetyki zamawiam na ebayu.\n2020-01-22, 15:25 #38\nJa także. Czasem w yesstyle, ale tam opłaca się tylko większe zamówienie, żeby nie płacić za przesyłkę i trzeba też porównywać ceny, bo sporo jest mocno obniżonych, ale też sporo mocno zawyżonych.\n2020-01-22, 15:50 #39\nJest na Ebay i w drogeriach koreańskich. Tu i tu zazwyczaj przesyłka za free.\n2020-01-22, 15:52 #40\nA poza tym najbardziej obkupilam sie w kosmetyki roznych azjatyckich marek na lotnisku w Singapurze\nCzy ktoras z Was miala juz do czynienia z marka Neogen? Najbardziej interesuja mnie chyba te platki zluszczajace "Dermalogy Bio Peel Gauze Peeling", zwlaszcza te "winne"\nCzas edycji: 2020-01-22 o 16:24\n2020-01-22, 20:19 #41\nMacie jakieś sprawdzone miejsca? Fajny ten BB jak on wypada kolorystycznie, ciepło/zimno/neutralnie?\n2020-01-23, 00:02 #42\nNie mialam whitening, mialam hydra radiance - nawilzajacy i troche rozswietlajacy. Kosmetyki o dzialaniu whitening maja pewnie w skladzie cos, co przy dlugoterminowym stosowaniu wyrowna i delikatnie rozjasni koloryt skory, czesto spotykam w skladzie takich kosmetykow proteiny ryzowe.\n2020-01-23, 10:27 #43\nMiałam od nich piankę Green Tea Real Fresh i całkiem przyjemna, płatków niestety nie\n2020-01-23, 10:32 #44\nTo w temacie oczyszczania i zielonej herbaty bardzo bardzo polecam Matcha Hemp Hydrating Cleanser Krave Beauty.\n2020-01-23, 10:45 #45\nA nada się do wrażliwej cery?\n2020-01-23, 11:01 #46\nJa patrze po prostu na gwiazdki na ebayu, chociaz i tu mozna sie przejechac. Byl na ebayu japonski sprzedawca ryushindojapan z prawie 4000 pozytywnych opinii, u ktorego kupowalam kilkakrotnie. Ostatnie zamowienie latem 2019 nie doszlo, napisalam do sprzedawcy, poprosil o poczekanie 2 tygodni ze wzgledu na mozliwe opoznienie ze strony poczty. Zgodzilam sie, bo te opoznienia sie czasem rzeczywiscie zdarzaly. Kiedy paczka nie doszla w tym czasie, ponownie zglosilam sie do niego, ale juz nie odpisal, a ebay wyslal wiadomosc, ze sprzedawca tymczasowo nie odpisuje i nie realizuje zamowien, bo jest w szpitalu. Na zwrot kosztow przez Paypal bylo za pozno. Obecnie ten sklep jest zamkniety.\nNie twierdze, ze to oszustwo, no ale w przypadku prywatnych osob rozne rzeczy sie moga zdarzyc.\nZamawialam tez od poczatkujacych sprzedawcow z ledwo 20-30 opiniami i tez bylo wszystko w porzadku.\n2020-01-23, 11:27 #47\nJa akurat mam skore jak slon, ale mysle ze tak, bo jest bardzo delikatny, nie wiem, co mogloby w nim podraznic, ale to juz musialby zerknac ktos, kto lepiej zna sie na skladach.\n2020-01-23, 11:49 #48\n2020-01-29, 20:20 #49\nGdzie kupiłaś Krave Beauty?\n2020-01-29, 21:43 #50\n2020-02-01, 21:46 #51\nHej! Dołączam się Też mi brakowało na wizażu aktywnego wątku o koreańskich kosmetykach, już zaczęłam podejrzewać, że może wszyscy się przerzucili na coś innego .\n2020-02-06, 15:14 #52\nDzisiaj przyszło moje zamówienie z ebaya od sprzedawcy narrsha. Plasterki znam, to moje kolejne opakowanie, a Innisfree będę wieczorem testować.\nZamówiłam też piankę Mandom Bifesta foaming whip Oil clear KLIK, którą też już dobrze znam i uwielbiam.\ninnisfree.jpg (101,2 KB, 28 załadowań)\n2020-02-06, 21:59 #53\nDaj znac jak Innisfree\n2020-02-07, 08:52 #54\nTeż dotarły do mnie wczoraj te plasterki, ale ja mam je pierwszy raz Do tego masełko krem pod oczy Klairs Fundamental Nourishing Eye Butter i maseczki w płachcie Benotn Goodbye Redness Centella i INNISFREE My Real Squeeze Mask Green Tea\n2020-02-08, 19:38 #55\nPo dwóch użyciach jestem zadowolona.\nPłyn micelarny jest łagodny dla oczu, nie podrażnia skóry, szybko rozpuszcza makijaż oka (używam niewodoodpornych: tuszy Revlon lub Misslyn, korektora Infaillible L'oreal i cienia w kremie Maybelline). Podkładów nie używam, więc nie ocenię, czy je dobrze usuwa.\nŻel jest także łagodny, ale dobrze myje, ma postać lekkiej pasty, która po roztarciu w dłoniach przemienia się w drobną piankę.\nOba mają bardzo słabo wyczuwalny zapach, może rzeczywiście budzący odległe skojarzenia z jagodami.\nCzas edycji: 2020-02-08 o 19:40\n2020-02-09, 01:23 #56\nJesli chodzi o micel, to raczej nie zamienie mojej Biodermy na nic innego, ale co do zelu, to myslisz, ze sprawdzilby sie uzywany ze szczoteczka Luna? Bo np. zel z Sephory z nia nie wspolgra, ma nieodpowiednia konsystencje - ladnie wspolpracuje z gabka konjac, ale ze szczoteczka nie.\n2020-02-09, 07:40 #57\nNie umiem odpowiedzieć na to pytanie, bo ani nie znam żelu Sephory, ani nie używam przyrządów do mycia twarzy.\n2020-02-15, 10:40 #58\nJestem już po kilku tygodniach stosowania kremu pod oczy Innisfree Jeju orchid eye cream https://koreanskisekret.pl/innisfree-orchid-eye-cream i szczerze polecam . Faktycznie działa, a i sińce pod oczami jakoś się rozjaśniły, aż dziwne, bo nawet stosowanie wit C ich nie ruszało.\n2020-02-15, 10:46 #59\nNie mam co prawda problemu z sincami, ale piekne nawilza.\n2020-02-15, 11:30 #60\nCzas edycji: 2020-02-29 o 15:13


Dobrą wiadomością jest fakt, że obecnie znajdziemy bardzo wiele ciekawych rozwiązań, od sal tradycyjnych przy remizach strażackich po domy weselne czy sale bankietowe w hotelach. Każdy może znaleźć coś, co będzie odpowiadało jego potrzebom. Przy wyborze należy kierować się kilkoma ważnymi zasadami, które przedstawimy w tym artykule.\nPrzede wszystkim, warto przy wyborze sali weselnej mieć na uwadze liczbę gości. Sala powinna pomieścić wygodnie wszystkie zaproszone na nasze przyjęcie osoby. To nie oznacza jednak, że im większa sala weselna, tym lepiej. Za dużą salę trudniej jest udekorować, może ona przytłaczać całe przyjęcie, a trzeba także pamiętać, że taką salę należy przecież doświetlić czy ogrzać w zimie. Dlatego warto decydować się na wynajem sali, która bez problemu pomieści naszych gości, ale która nie będzie zbyt wielka.\nPrzed wynajęciem sali powinniśmy zrobić dokładny wywiad z jej zarządcą. Ukryte koszta czy niespodziewane restrykcje nie będą dla nikogo przyjemnym doświadczeniem. Warto zatem upewnić się co dokładnie wchodzi w koszt wynajęcia pomieszczenia, co możemy w danej przestrzeni zrobić (jakie dekoracje, ozdoby wchodzą w grę), warto dowiedzieć się, czy parking jest dostępny i czy jest dodatkowo płatny, a także do jakiego terminu możemy złożyć nasz depozyt. Manager powinien udzielić nam wszelkich niezbędnych informacji, włącznie z ceną korkowego.\nLogistycznie najważniejsza jest przestrzeń dla gości, gdzie będą mogli się najeść i pobawić. Nie zapominajmy jednak, że wesele to także ważne wydarzenie, ceremonia, którą uświetnić powinny dekoracje. Warto zatem wybrać salę weselną, która odda klimat naszej uroczystości. Bez sensu decydować się na przestrzeń typowo rustykalną by urządzić w niej przyjęcie w stylu minimalistycznym czy glamour. Zanim wybierzemy salę powinniśmy wiedzieć, jaki chcemy wprowadzić klimat lub dobrać motyw przewodni do przestrzeni, która się nam spodobała.\nNa weselu ważna jest także kwestia noclegu dla pary młodej i gości. Z tego też względu wiele par decyduje się na organizację wesel w domach weselnych bądź hotelach, które taką infrastrukturę zapewniają. Jeśli zatem wiemy, że na naszym przyjęciu pojawi się wielu gości zza granicy czy dalszych zakątków Polski, warto wybrać salę, która będzie wyposażona w pokoje dla nich. To z pewnością ułatwi organizację całego wydarzenia i pozwoli parze młodej oraz gościom zrelaksować się zaraz po zakończonym przyjęciu.


obsługa Twojego lotu będzie na najwyższym poziomie. Po piąte – odejmujesz sobie wielu zmartwień. Posiadając własny odrzutowiec niwelujesz ryzyko opuszczenia ważnego spotkania z uwagi\nobsługa platformy transakcyjnej, analiza techniczna i fundamentalna rynku – głównie odczytywanie wskaźników makroekonomicznych, omawianie narzędzi inwestycyjnych, prezentowanie przykładowych\nobsługa zwrotów, - pozostałe czynności związane z handlem i usługami w sektorze automotive. Zastosowanie VMS znajdziemy także przy archiwizacji danych pojazdu. Innymi słowy, pozwoli\nobsługa gotówki. Przy płatnościach bezgotówkowych zmniejsza się ilość gotówki w kasie, a tym samym ryzyko kradzieży. Nie jesteś też już narażony na straty w wyniku działania oszustów\nobsługa – bez tego nie ma możliwości nawiązania żadnej współpracy. Dobrym pomysłem, aby te relacje ocieplić jest upominek – dlaczego? Prezent Ludzie lubią dostawać prezenty – jest\nobsługa trudnego klienta W każdej branży spotykamy się z tzw. trudnymi klientami. Z łatwością wymienimy ich cechy. Są roszczeniowi, niemili, agresywni, łatwo wzbudzić w nich jakieś\nobsługa plików. Obsługujemy tłumaczenia w różnych formatach plików, takich jak sql, xml, xliff. Przygotowując tłumaczenie, zwracamy także uwagę, żeby jego format był taki, aby tekst\n78322 wyników pokaż wszystkie\nObsługa klienta ASAP24


Sosnowiec stara się o zmianę unijnego projektu ws. parków - Silesion.pl\nCzytasz: Sosnowiec stara się o zmianę unijnego projektu ws. parków\nStrona główna News Sosnowiec stara się o zmianę unijnego projektu ws. parków\nSosnowiec stara się o zmianę unijnego projektu ws. parków\nSamorząd Sosnowca, który przy wsparciu unijnym przygotowuje przebudowę kompleksu parkowego przy granicy z Katowicami.\nSamorząd Sosnowca, który przy wsparciu unijnym przygotowuje przebudowę kompleksu parkowego przy granicy z Katowicami, stara się o zmianę jednego ze związanych z tym projektów. Efektem ma być zadbanie o znacznie większą powierzchnię terenów zielonych miasta.\nPierwotnie przedsięwzięcie miasta pod nazwą „Zagłębiowski Park Linearny" obejmowało planowaną rozbudowę sosnowieckiego Egzotarium z 1956 r. i modernizację przylegającego doń Parku Kruczkowskiego. Na początku 2016 r. tamtejszy samorząd pokazał koncepcję ich przebudowy, natomiast w czerwcu br. podpisał umowę z projektantem rozbudowy egzotarium.\nMiasto zgłosiło ten pomysł do tzw. Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych - finansowanych z Regionalnego Programu Operacyjnego. Gdy pojawiła się możliwość, wydzieliło jednak z tego projektu część dotyczącą Parku Kruczkowskiego, w którym ma powstać Sosnowiecki Park Bioróżnorodności i zgłosiło ją – jak osobny projekt – do części Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko związanej z poprawą jakości środowiska miejskiego.\nWe wrześniu br. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zatwierdził 3,9 mln zł dofinansowania z tego źródła dla Sosnowca i – jak poinformował we wtorek prezydent Sosnowca Arkadiusz Chęciński – w pierwszych dniach grudnia zostanie podpisana formalna umowa w tej sprawie.\nPonieważ Park Kruczkowskiego nie będzie modernizowany przy wsparciu RPO, miasto postanowiło zmodyfikować ten projekt, obejmując nim – poza egzotarium - tzw. rewitalizację biologiczną pobliskiego Parku Tysiąclecia. Park ten znajduje się w pobliżu egzotarium, w dzielnicy Milowice, po drugiej stronie wiodącej do Katowic ekspresowej trasy S69.\nW najbliższym czasie urzędnicy sosnowieckiego magistratu zamierzają wnioskować do urzędu marszałkowskiego o zmodyfikowanie projektu „Zagłębiowski Park Linearny”. Zmiana ta ma polegać na „zamianie terenów zielonych” ujętych w projekcie. W ramach tej samej kwoty dofinansowania (ok. 15,3 mln zł) projekt objąłby większy niż pierwotnie planowany obszar – 43 ha (Park Tysiąclecia) zamiast niespełna 7 ha (Park Kruczkowskiego).\nDzięki tej zamianie miasto przewiduje w Parku Tysiąclecia: wykarczowanie gatunków inwazyjnych, nasadzenia gatunków rodzimych, prześwietlenie roślinności wzdłuż szlaków, wytyczenie ścieżek edukacyjnych, zamontowanie oświetlenia przy głównych alejach czy instalację większej liczby ławek i koszy na śmieci. Jeśli badania geologiczne potwierdzą zasadność koncepcji, pogłębiony zostałby parkowy staw, a nad terenami podmokłymi powstałyby pomosty.\nZmiana projektu nie zmieniłaby terminu zakończenia parkowej części inwestycji (w IV kw. 2019 r.), nie wpłynęłaby też negatywnie na tzw. wskaźniki projektu. Bez zmian pozostałaby jego część związana z rozbudową egzotarium (którego powierzchnia i wysokość mają być zwiększone dwukrotnie) i utworzeniem na jego gruncie Centrum Edukacji Ekologicznej. Projektowanie tego obiektu ma zakończyć się w listopadzie 2018 r. Miasto chciałoby rozpocząć przetarg na wykonawcę w IV kw. 2018 r., a zrealizować przebudowę od II kw. 2019 r. - w ciągu dwóch lat.\nZ kolei dzięki środkom POIiŚ Park Kruczkowskiego ma stać się kosztem 8,7 mln zł Sosnowieckim Parkiem Bioróżnorodności. Na powierzchni ok. 6,7 ha ma przeprowadzone mają zostać: konserwacja istniejącego drzewostanu, nowe nasadzenia i budowa oczek wodnych, a także m.in. przestrzenie dydaktyczne czy place z wyniesionymi drewnianymi pomostami. Przetarg na tę inwestycję (w formule „projektuj i buduj”) ma rozpocząć się do końca tego roku. Miasto zakłada, że prace uda się zakończyć w IV kw. 2019 r.(PAP)\nPo co nam Park Śląski?\nInwałd Park – idealne miejsce na weekend z rodziną!


Pierwowzorem syren i ich bliską krewniaczką jest praceltycka bogini - wagina - Sheela-na-gig. Do dziś zachowało się zaledwie kilkadziesiąt jej podobizn. Wszystkie mieszczą się w zachodniej Europie (Irlandii, Walii, Szkocji, zachodniej Francji). Zdobią mury kościołów, wejścia do nich, są na mostach i bramach. Mają jedną wspólną cechę: wyraźnie eksponują waginę. Zdarzają się, niezwykle rzadko również męskie Sheele.\nSheele stały się przedmiotem badań naukowych dopiero w 1840 roku, kiedy to ich rzekoma "agresywność seksualna" zaintrygowała paru antykwariuszy. Sheele przeżyły, bo ich pierwotna potęga oparła się niszczącej sile czasu, bo ich licząca tysiąclecia tradycja bogiń płodności i śmierci była zbyt mocno zakorzeniona w kolektywnej pamięci ludzkiej. Podobnie jak Portugalczycy przechodzący przez szczelinę w skale w lapskim kościele, również Irlandczycy do dziś jeszcze dotykają Sheeli zapewniając sobie w ten sposób szczęście, dobrobyt, potencję i przychylność losu.\nSięgając do etymologii słowa Sheela napotykamy znaną u Celtow Boginię Źródeł - Sul, zwaną też Sil/Sel. To z jej kultem wiąże się pagórek Silbury. Jej też poświęcone były źródła Bath-Acqua Sulis (zanim Rzymianie przechrzcili ją na Minerwę). W irlandzkim istnieje słowo sull/sul oznaczające "oko, otwarcie, usta albo nadzieję". Wszystkie te określenia pasują do natury Bogini Waginy - czyli Sheeli względnie Syreny.\nKurt Derungs pisze o tym następująco:\n"Później Sul/Sel/Sil lub Sheila/Sheela rozwija się w kierunku Julien i Selkele. Francuska Julien była popularnym kobiecym imieniem w średniowieczu i mogła znaczyć po prostu "kobieta". To imię miało jednakże dodatkowe erotyczne elementy bo "Julien" to był typ "lekkiej dziewczyny". Ciekawym jest, że różne labirynty w Anglii nazywają się Julien Bower. Bower to znaczy kobiecy pokój, ten który stal w centrum labiryntu. Labirynt był też łonem bogini, więc "Julien Bower" może być przetłumaczony jako kobieta-wagina.\nSelkele, Sulkele czy Sylkele to wodna bogini lub wodna pani z rybnym ogonem i nagim torsem, rybne ogony tworzą często nogi, które są rozłożone w taki sposób, że możemy zobaczyć jej świętą waginę. Syreny Selkele w kościołach średniowiecznych to formalna kontynuacja bogini Sul czy Sheili, przedstawiające jednocześnie Julian Bower. Tym samym dowodzą jeszcze raz głębokiej tradycji ludowej wiary w boginię, która z jednej strony została zniszczona przez kościół przez podstawienie na jej miejsce Marii, albo została przejęta do chrześcijańskiego kontekstu jako, że nie udało się tego ludowego zwyczaju wykorzenić." (Derungs, s.69,70)\nPrzy okazji Kurt Derungs zwraca na etymologie słowa "cunt" - waginy - jednego z najstarszych słów, zawartym w baskijskim "cuna", w greckim "Genesis", oraz w nazwach bogiń Cunina i Kunda. Okazuje się, że protoindoeuropejskie słowo "kuna" miało oznaczać kobietę.\nPrześledzenie procesu dewaluacji tego, kiedyś pozytywnego słowa w tradycji patriarchalnej byłoby interesującym zadaniem badawczym. Degradacja Bogini Waginy, wyparcie i wypaczenie bosko-kobiecej symboliki z naszej kultury jest bez wątpienia wielkim aktem barbarzyństwa. Pozbawiono ludzkość jej korzeni i tożsamości. Gdzieś przewija się winny patriarchatowi kościół. Zanim jednak znajdziemy winnych uczynienia z waginy gorszącego i niegodnego boskości organu, postarajmy się przywrócić kult Bogini życia i śmierci.\nźródło "Bogini jako wagina " Anna Kohli


publikacja 03.06.2010 07:00\n"Akt terrorystyczny", "polityczna zbrodnia" - tak włoska prasa pisała na jesieni 1984 roku o uprowadzeniu i zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki. Przez wiele tygodni informacje z Polski wypełniały pierwsze strony wszystkich największych gazet.\nHenryk Przondziono/Agencja GN\tWłoskie gazety poświęcają wiele miejsca sprawie księdza Popiełuszki\nJuż wtedy zaczęto mówić o konieczności jak najszybszego otwarcia procesu beatyfikacyjnego księdza Popiełuszki, nazwanego przez włoską prasę "Świętym Solidarności" oraz "męczennikiem wiary i wolności".\n25 października dziennik "Corriere della Sera" w obszernym artykule na temat zakrojonych na szeroką skalę poszukiwań porwanego księdza Jerzego i poszukiwań odpowiedzi na pytanie, kto stoi za jego zniknięciem, napisał w tytule: "Wałęsa i podziemna Solidarność oskarżają władze".\nMediolańska gazeta przytoczyła słowa, które Jan Paweł II wypowiedział dzień wcześniej podczas audiencji generalnej, gdy uprowadzenie kapłana nazwał "aktem nieludzkim i haniebnym", a także zaapelował o jego uwolnienie. Polski papież - relacjonowano - "nie wymienił rządu i nie uczynił żadnej aluzji na temat możliwych mocodawców tego aktu terrorystycznego". Ponadto zwrócono uwagę na to, że w słowach gorącego apelu było zarazem wiele ostrożności po to, by nie rozbudzić jeszcze bardziej niepokoju Polaków.\nGazeta przytoczyła także deklarację Lecha Wałęsy i Zbigniewa Bujaka, którzy oświadczyli: "To porwanie wstrząsnęło polskim społeczeństwem" i jest "symbolem wprowadzenia w naszym kraju terroru jako politycznej broni". Odpowiedzialność za to, co się stało, spada "wyłącznie na organy państwa".\nDzień później "La Repubblica" pisząc o tym, że Polska "wstrzymała oddech" w oczekiwaniu na wiadomości o uprowadzonym księdzu, informowała o rosnących obawach, że mógł zostać zabity. Obawy te potwierdzały według rzymskiej gazety słowa prymasa Polski Józefa Glempa, który przyznał: "Boimy się, że także w Polsce mogło dojść do zbrodni tak, jak w krajach dotkniętych plagą terroryzmu". "Jego słowa zabrzmiały jak alarm" - podkreślono w artykule, w którym mowa była także o tym, że ksiądz Henryk Jankowski w związku z otrzymywanymi pogróżkami poprosił milicję o ochronę.\nW relacji z Warszawy jej autor położył nacisk na nadzieje na nowy, w tych tragicznych okolicznościach, impuls w dialogu między generałem Wojciechem Jaruzelskim a prymasem Glempem, "jedynej możliwej osi normalizacji w kraju". "Ale to właśnie w ten wysiłek kompromisu chciano uderzyć, porywając odważnego kapłana" - czytamy w artykule.\nKiedy aresztowani trzej oficerowie SB zeznali, że ksiądz Popiełuszko nie żyje, ale wciąż trwały poszukiwania ciała, "Corriere della Sera" podało w wielkim nagłówku na pierwszej kolumnie 29 października: "Polska domaga się prawdy o zabitym księdzu".\nRelację rozpoczynało zdanie: "Polacy w stanie traumy, spowodowanej wiadomością o zamordowaniu kapłana". Nie wiadomo, dodano, kiedy ta trauma zostanie przezwyciężona. Gazeta informowała o "wściekłości milionów ludzi, którzy czują się bezbronni i bezsilni wobec przemocy i samowoli".\n"Wiele osób pyta, jak to możliwe, że znaleziono zabójców, a nie można znaleźć ciała" - zauważyła gazeta.\nI podkreśliła: "Nikt nie wierzy w to, że była to prywatna inicjatywa trzech oficerów SB". Pojawiły się również rozważania na temat ewentualnej "grupy", jaka stała za zabójstwem. A to znaczy, że "reżim jest słaby", gdyż generałowie Jaruzelski i Czesław Kiszczak, prezentujący się jako "gołębie", nie mają żadnej władzy, bezradni wobec swych wewnętrznych przeciwników, "jastrzębi" - skonstatował dziennik.\nW tekście przytoczono także opinie o tym, że protesty w Polsce mogą mieć "nieobliczalne konsekwencje".\n"Corriere della Sera" nazwało też księdza Popiełuszkę "męczennikiem prawdy, wiary, wolności i sprawiedliwości".\nDziennik "L'Unita", wówczas organ włoskiej partii komunistycznej pisał, że to "okrutny cios wymierzony w dialog" i dodał: "Zamach jako haniebne narzędzie walki politycznej jest czymś nowym w Polsce".\n"Do politycznego zabójstwa, dokonanego z zimną krwią doszło w okresie względnego spokoju" - zauważono. Na łamach tych opublikowane zostało też oświadczenie włoskiej partii komunistycznej, która złożyła kondolencje rodzinie ofiary oraz całemu narodowi polskiemu i zażądała, aby śledztwo w sprawie zbrodni przeprowadzono z "maksymalną jasnością i determinacją".\nCałe kolumny we włoskich gazetach wypełniły relacje z uroczystości pogrzebowych księdza Popiełuszki w kościele św. Stanisława Kostki 3 listopada 1984 roku.\n"La Repubblica" opisała je jako "jedną z najbardziej imponujących uroczystości religijnych w historii kraju, będącego twierdzą katolicyzmu". Zauważono, że wierni zachowywali się tak, jakby ksiądz "już był święty", a żoliborski kościół był jego "sanktuarium".\nKomunistyczna "L'Unita" w dniach po pogrzebie kładła nacisk na to, że udało się uniknąć chaosu i incydentów. Jej wysłannik pisał z Warszawy, że "umacnia się przekonanie, iż wyjście z kryzysu przyniosą jedynie pojednanie, dialog i zgoda narodowa".\n"Pogrzeb był dla Solidarności okazją, by wyjść z podziemia pod parasolem Kościoła i to jest prawdziwa nowość sytuacji w Polsce" - odnotował dziennikarz.\n10 listopada również na łamach gazety komunistów ukazał się wyjątkowy jak na ten organ artykuł watykanisty Alceste Santiniego. Ujawnił on, że ówczesny prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kardynał Pietro Palazzini wyraził gotowość otwarcia procesu beatyfikacyjnego księdza Jerzego Popiełuszki.\nWatykański dziennik "L'Osservatore Romano" niemal w każdym swym wydaniu przytaczał kolejne poruszające wypowiedzi Jana Pawła II na temat tragedii w Polsce, podkreślając, że jest on wstrząśnięty i przerażony tym, co się stało. Po audiencji generalnej 5 listopada odnotowano następujące słowa papieża o księdzu Jerzym: "Jego śmierć - mało powiedzieć tragiczna, biorąc pod uwagę jej okoliczności - poruszyła ludzi na pewno w Polsce, ale poruszyła ludzi we Włoszech, w różnych krajach Europy, na całym świecie".\n"Modlę się o to, żeby z tej śmierci wyrosło dobro, tak jak z Krzyża Zmartwychwstanie" - te słowa trafiły na czołówkę watykańskiej gazety.


Zaproszenie na XXI Rozmowy nie Kontrolowane - Kierunek Irlandia\nZapraszam na XXI "Rozmowy (nie)Kontrolowane", które będą miały miejsce w sobotę, 20 czerwca b.r. początek: godz. 18.00, w pubie Slate przy Tuckey Street. Gościem Specjalnym "Rozmów..." będzie p. Magdalena Graszk, redaktor naczelna „Munster Wizjer”.\nMagdalena Graszk urodziła się 20 lutego 1981 roku. Swoją zawodową karierę zaczynała jako agent celny, ale szybko zorientowała się, że to nie jest to, czym chciałaby się zajmować. Już jako mała dziewczynka uwielbiała pisać wiersze i opowiadania, ale całkowicie spełniona w tej dziedzinie poczuła się dopiero w 2002 roku, gdy rozpoczęła pracę jako dziennikarka w „7 Dni Powiatu Stargardzkiego”, największej z gazet w mieście, w którym mieszkała. Jako redaktor „7 Dni” zajmowała się sprawami społecznymi, oświatowymi, interwencyjnymi, a później także politycznymi. Oprócz pisania zajęła się promocją i organizacją imprez takich jak np. wystawy psów nierasowych, jarmark tradycji miejskich i wiejskich itd. W tym czasie rozpoczęła również współpracę z miesięcznikiem „Teraz Stargard” oraz „Gazetą Wyborczą”. Jej dodatkowym zajęciem było pisanie przemówień dla znanych lokalnych polityków.\nPo przyjeździe na Zieloną Wyspę w 2006 roku rozpoczęła współpracę z gazetą „Polski Express”, a w późniejszym czasie także z „Życiem w Irlandii”. Od 2007 roku jej teksty publikowała także „Polska Gazeta”. Artykuły Magdy Graszk można było czytać między innymi na www.gazetapraca.pl (np. „Emigranci chcą się pokazać”) , www.gazeta.ie ( np. „Gdy bliscy zostali daleko”, „100 euro za nianię”), www.londyn.gazeta.pl oraz www.onet.eu (np.”Związek, który pokona kilometry” ).\nW grudniu 2008 została naczelną dwujęzycznej gazety „Munster Wizjer”, którą czytają zarówno Polacy, jak i Irlandczycy.


Myśliwi - są niezbędni, czy uprawiają brutalne hobby?\nNad jeziorem znalazłam gęś. Taką zwykłą, pospolitą dziką gęś zbożową. Chciała uciec, gęgała, próbowała rozłożyć skrzydła i wzbić się w powietrze, ale nie potrafiła. Coś było z nią nie tak. Podejrzewałam, że myśliwi postrzelili ją w skrzydło.\nPrzyniosłam gęś na swoje podwórko, dałam jej wody, którą piła jak szalona. Próbowała jeść, lecz była coraz słabsza.\nPo dwóch dniach umarła. Była przepiękna, z podpalanymi bielą piórami, z tajemnicą pochodzenia - może była ze Szwecji, może z Rosji, kto wie?\nOstatnimi miesiącami od 7 rano rozlegały się strzały. Zwłaszcza w weekendy myśliwi urządzali sobie wypoczynek polegający na tropieniu dzikich zwierząt i strzelaniu do nich.\nMoja gęś była tylko wypadkiem przy pracy, odpryskiem dziesiątek ptaków, saren czy dzików zabijanych z rąk rozrywkowych ludzi lubujących się w strzelaniu.\nDziwna to pasja, o której od jakiegoś roku czytam coraz więcej i więcej przez kontrowersyjność nowych ustaw związanych z myślistwem, środowiskiem i rozpadającą się jego ochroną, i przez coraz śmielsze zakusy traktowania przyrody jako źródła zysków i rozrywki, a nie dobra wspólnego.\nTo trywialna rzecz, ale przyroda jest zachwycająca. Trudno zwracać na nią uwagę w zgiełku codzienności, w świetle ekranów smartfonów, jednak ona wciąż tu jest i trwa. Przetrzebiona, zmieniona, ale wciąż trwa.\nNie tylko potrzebna jest nam do podtrzymywania życia. Do wytwarzania powietrza, którym możemy oddychać, do utrzymywania równowagi ekosystemów, których częścią jesteśmy. Również do inspiracji i utrzymywania spokoju w nas samych.\nNiemal codziennie czytam o myślistwie i zawsze napotykam spory. Z jednej strony stoją obrońcy zwierząt, a z drugiej obrońcy myśliwskiej tradycji. Czytam te spory, argumenty i tracę nadzieję w zdrowy rozsądek.\nJednym z głównych argumentów za myślistwem jest to, że spełnia pozytywną rolę - utrzymuje populacje zwierząt pod kontrolą, co jest dobrem dla nich samych i dla nas ludzi, którym zwierzęta potrafią wejść w szkodę.\nPewnie dlatego koło paśnika obok mnie w promieniu 800 metrów stoi pięć ambon myśliwskich, jedna dosłownie obok paśnika. Przecież dokarmianych zwierząt robi się za dużo, więc nie ma siły, wręcz trzeba je odstrzelić. Resztę dokarmiać. Cykle dokarmiania i odstrzeliwania powtarzać do woli.\nCzytam też o polskich tradycjach myśliwskich, tak wspaniałych i zakorzenionych w nas samych. Tak, to niesamowite tradycje z dworów pańszczyźnianych i czasów, w których życie zwierzęcia miało pewnie więcej wartości, niż życie przeciętnego chłopa. Tradycja godna podtrzymywania.\nCzytam o sporze o żubry z Puszczy Boreckiej i od razu przypomina mi się dokument Loiusa Theroux o polowaniach w RPA. W Polsce Lasy Państwowe sprzedają możliwość odstrzału osobników zagrożonego gatunku niczym na licytacji antyków. Kto da więcej, może zabić chore zwierzę (o ile naprawdę jest chore i powinno się je odstrzelić).\nLouis Theroux poleciał kiedyś do Afryki, by obejrzeć biznes opierający się na prywatnych stadach zwierząt, które można odstrzelić za cenę podaną w cenniku. Zwierzęta te hodowane są w celu zapewnienia krwawej rozrywki obcokrajowcom i wzbogacenia się właścicieli terenu.\nTłumaczenia organizatorów polowań mają trochę sensu - gatunki, które zostały niemal wybite przez człowieka, żyją dziś dzięki temu, że ktoś rozmnaża je w zamknięciu, a obcokrajowcy płacą na ich utrzymywanie w formie opłaty za zabicie osobników.\nProblem nie tylko w tym, że to ludzie niszczą kolejne gatunki, ale również w tym, że mamy w nosie przywrócenie zagrożonych gatunków do środowiska naturalnego, że destrukcję traktujemy jako naturalne następstwo naszej domniemanej wielkości.\nTheroux w filmie próbuje zrozumieć dlaczego ludzie płacą tysiące dolarów za możliwość zastrzelenia praktycznie bezbronnego zwierzęcia skoro polowanie z bronią automatyczną na trzymane na zamkniętym terenie zwierzęta nie ma nawet nic wspólnego z tymi polowaniami z przeszłości. Polowaniami, gdy człowiek musiał zabić by przeżyć i sam przy tym ryzykował, a zabicie zwierzyny nie było łatwą, turystyczną atrakcją.\nMoże jest w tym jakaś pokręcona logika. Może zamiast zastanawiać się nad tym trzeba zaakceptować brutalną naturę człowieka, odpuścić pojęcie dobra wspólnego, odpuścić romantyczne mrzonki o pięknej naturze i wystawiać już niemal wybite zwierzęta na aukcje typu kto da więcej może zabić i zabrać rogi do domu.\nMoże faktycznie człowiek w procesie ewolucji wygrał loterię siły i zasługuje na robienie tego co chce, bez względu na konsekwencje?