Uroczysty Dzień Kobiet - Aktualności - Komenda Miejska Policji w Świętochłowicach\nApel do mieszkańców. Chrońmy swoje mieszkanie\nMieszkania na parterze i najniższych piętrach są najbardziej narażone na włamania. Forsowane są drzwi balkonowe, okna a włamywacze stosują różne metody: wyważenie okna, stłuczenie szyby, usuniecie kitu, wyważenie drzwi balkonowych. Czasem jednak nie musza się w ogóle wysilać, bowiem sami im ułatwiamy działanie nie zabezpieczając okien i balkonów, pozostawiając je otwarte i bez dozoru\nUroczysty Dzień Kobiet\nData publikacji 09.03.2017\nZ okazji Dnia Kobiet, kierownictwo jednostki złożyło życzenia Paniom pełniącym służbę i pracującym w Komendzie Miejskiej Policji w Świętochłowicach.\nWczoraj, Komendant Miejski Policji w Świętochłowicach mł.insp. Andrzej Brzozowski oraz Pierwszy Zastępca Komendanta kom. Michał Sokołowski spotkali się na okolicznościowym spotkaniu z Paniami pełniącymi służbę i pracującymi w świętochłowickiej komendzie. Po złożeniu ciepłych i serdecznych życzeń z okazji Dnia Kobiet, wszystkie obecne Panie zostały obdarowane przez komendantów kwiatami oraz słodkim upominkiem. Całe spotkanie przebiegło w bardzo miłej i serdecznej atmosferze.


Interwencja służb ws. blokady transportu węgla z Mozambiku. Gdańsk - FORUM ochrony osób i mienia\nInterwencja służb ws. blokady transportu węgla z Mozambiku. Gdańsk\nPostautor: Epitet » 10 wrz 2019 07:47\nAktywiści z Greenpeace uniemożliwili w poniedziałek rozładunek węgla płynącego do Gdańska z Mozambiku poprzez rzucenie kotwicy z żaglowca Rainbow Warrior przy terminalu węglowym.\nPrzy okazji umieścili na burcie statku napis "Węgiel stop".\nProtest miał zwrócić uwagę rządu na potrzebę działań na rzecz ochrony klimatu i konieczność odejścia od węgla do 2030 roku.\nW nocy z poniedziałku na wtorek w sprawie interweniowały służby.\nlink https://www.trojmiasto.pl/wiadomosci/Ak ... 37781.html\nAktualizacja, godz. 7:42:\nTadeusz Gruchalla z Morskiego Oddziału Straży Granicznej w Gdańsku poinformował, że zatrzymano dwie osoby.\n- To kapitan żaglowca Greenpeace, narodowości hiszpańskiej oraz austriacka działaczka Greenpeace, która pływała na kontrakcie. Pozostałe osoby zostały zwolnione.\nJednostka, holownikami Urzędu Morskiego, została ściągnięta z portu - mówi Tadeusz Gruchalla.\nAktualizacja, 10 września, godz. 7:00:\nW nocy z poniedziałku na wtorek na jednostkę z aktywistami weszły służby.\nCałość akcji transmitowali przedstawiciele Greenpeace.\nPoinformowali także, że aktywistki i aktywiści, którzy wcześniej zablokowali transport węgla z Mozambiku, zostali zatrzymani.\n- Chcielibyśmy, aby polskie władze działały tak szybko i zdecydowanie w sprawie kryzysu klimatycznego, jak to robią tłumiąc pokojowe protesty.\nObrońcy klimatu zwrócili uwagę na absurdy polityki energetycznej Polski.\nW imię obrony interesów lobby węglowego, nasz rząd nie chroni klimatu i nie inwestuje w polskie, odnawialne źródła energii.\nZamiast budować wiatraki czy biogazownie, importujemy na potęgę "polskie czarne złoto", głównie z Rosji, ale też z krajów tak odległych jak Australia, Kolumbia czy Mozambik.\nTym, którzy mają odwagę sprzeciwiać się takiej polityce, grozi się bronią maszynową - powiedział Marek Józefiak, koordynator kampanii Klimat i Energia w Greenpeace Polska.\nInnegookreślenia nie znajduję a tym bardziej terroryzmu.\nlink https://fakty.interia.pl/pomorskie/news ... Id,3195530\nRe: Interwencja służb ws. blokady transportu węgla z Mozambiku. Gdańsk\nPostautor: Razorblade1967 » 19 wrz 2019 05:49\nEpitet pisze: Demonstracja siły.\nStraż graniczna "groziła bronią maszynową"... bo jest standardowo w taką wyposażona (zapewne byli uzbrojeniu w pistolety maszynowe), bo w przypadku podejmowania interwencji na statkach, za pomocą których łamie się prawo interweniujący funkcjonariusze są uzbrojeni. Czy w innych krajach robi się to inaczej? Zarówno okręty takich formacji bywają uzbrojone (czasem w działka... poprzednie nasze jednostki SG miały działka 30 mm), jak i ludzie dokonujących wejścia na pokłady statków łamiących prawo są uzbrojeni (często bardzo dobrze), a w przypadku oporu dokonuje się "wejścia siłowego". Jakiekolwiek służby na świecie robią to bez broni?\nNasze obecnie używane okręty patrolowe SG są uzbrojone w wkm 12,7 mm - oczywiście na co dzień nie jest on zamontowany, bo nie jest to broń zamontowana na stałe (co zresztą byłoby niepraktyczne - bo woda morska źle wpływa na metal - musiałby być na osłoniętym stanowisku wieżowym). Gdy zachodzi potrzeba po prostu "wynosi się go spod pokładu" i montuje się go na znajdującej się na jednostce podstawie.\nKompletnie nie rozumiem zdziwienia, że zajmowanie łamiących prawo jednostek morskich jest dokonywane przez uzbrojonych funkcjonariuszy... przecież to standard na całym świecie.\nPostautor: Antymilicjant » 19 wrz 2019 09:30\nNo cóz, propagandowo naglasniane takie akcje z odpowiednim manipulacyjnym komentarzem odnoszà skutek.\nPostautor: klansman » 19 wrz 2019 16:37\nA ja się pytam po co Polska sprowadza węgiel z Mozambiku?\nPostautor: Antymilicjant » 19 wrz 2019 18:31\nklansman pisze: A ja się pytam po co Polska sprowadza węgiel z Mozambiku?\nBo moze koszt wydobycia slàskiego wégla jest za wysoki.\nPostautor: Razorblade1967 » 19 wrz 2019 20:18\nPo pierwsze nie "Polska" (bo to nie państwo sprowadza) - ale głównie przedsiębiorcy, a dlaczego? Ze względu na jakość i cenę - akurat ten z Mozambiku to na potrzeby melalurgii.\nNormalnie - po prostu ekonomia... po co kupować coś drożej, jak można kupić to samo taniej? Polskie kopalnie są po prostu nieekonomiczne, bo pokłady węgla obecnie wydobywa się z dużych głębokości.\nZresztą ten z Mozambiku to jakieś niecałe 3% ogólnego importu węgla z zagranicy. Ponad 67% sprowadzamy z Rosji, po jakieś 7,5% z USA, Australii i Kolumbii. Ogólnie to 1/4 węgla u nas pochodzi z importu.


Big Brother 7: Malwina zachęca do ćwiczeń | Oficjalna strona Big Brother!\nMalwina Ha | Żródło: Instagram/ @babi91_official\nMalwina zachęca do pozostania w domu\nW obliczu pandemii koronawirusa ludzie, w miarę możliwości, starają się nie wychodzić z domów. Rodzi to pewne utrudnienia w codziennym życiu.\nW domu można robić różne rzeczy: czytać książki, sprzątać, obejrzeć zaległe seriale, grać w gry. Malwina proponuje nieco aktywniejszy sposób spędzania tego wyjątkowego czasu. Uczestniczka programu "Big Brother" zachęca do zadbania o swoją formę.\nZostań w domu i dbaj o formę ❤\nTak jak obiecałam wrzucam w skrócie ćwiczenia które możecie wykonywać w domu bez potrzeby wyjścia na siłownię! Każde ćwiczenia wykonaj po 10-15 razy najlepiej w 3 seriach będą lepsze efekty , ale każdy na miarę swoich możliwości. Na początku nie ma co szaleć jeżeli wcześniej nie ćwiczyliście! W czasie kwarantanny warto zadbać o zdrowie i dobrą dietę żeby nam tyłki nie urosły o 3 rozmiary w górę 🤣🤣🤣 Więc dobrze urozmaicić sobie dzień małym treningiem w domu 💪💪💪\nTrzymam za was kciuki!!!!\nJeśli nie macie w domu ogrodu wszystkie ćwiczenia można wykonać w pokoju. Wystarczy mata i trochę samozaparcia.\nMalwina nagrała video, na którym pokazuje jak zrobić trening. Całość nagrania znajdziecie tutaj.\nNajlepsze momenty Malwiny Ha w 2. edycji Big Brothera. Jak ją zapamiętamy?


Buty trekkingowe damskie Scarpa ZG Pro GTX - dark coffee/red plum | 8a.pl\n730,49 zł 973,99 zł\nNie posiadamy tak dużej ilości produktu "Buty trekkingowe damskie Scarpa ZG Pro GTX - dark coffee/red plum" jakiej oczekujesz.\nCałkowita długość wkładki (cm) 24,2 24,8 25 25,4 25,6 26,1 26,3 26,8 27\nNa stopę ok. (cm) 23,3 23,9 24,1 24,5 24,7 25,2 25,4 25,9 26,1\nButy trekkingowe damskie Scarpa ZG Pro GTX to świetny model, który sprawdzi się podczas trekkingów i wypraw z plecakiem. Obuwie zostało tak zaprojektowane, by swoim użytkowniczkom dostarczyć komfortu oraz swobody w czasie poruszania się w terenie.\nButy GORE-TEX damskie Scarpa ZG Pro GTX to przykład świetnego wykonania i dbałości o każdy szczegół. Jest to model, który łączy w sobie klasyczny wygląd oraz nowoczesne technologie, które w znaczny sposób usprawniają marsz po górskich szlakach.\nCholewka sięga za kostkę, chroniąc ją przed możliwymi kontuzjami, które mogą wyniknąć z powodu nierówności terenu. Dodatkowo zaopatrzono ją w Autofit Collar, czyli specjalne wykończenie górnej krawędzi bardzo elastycznym materiałem, który świetnie dopasowuje się do nogi. Obuwie wyposażono również w umieszczony w okolicach kostki specjalny panel z pianki, poprawiający dopasowanie w tym rejonie. W trakcie podchodzenia pod strome odcinki tras istotne jest, by noga miała możliwość swobodnego poruszania się w przód i tył. To oraz odpowiednią boczną stabilizację zapewnia system Flex Point. O lepszą przyczepność z różnorodnym podłożem zadba podeszwa Vibram® Salix Trek. Konstrukcja oparta na odpowiedniej gumie wsparta została specjalnie ukształtowanym bieżnikiem. Taka kompozycja pozwala na szybkie i bezpieczne poruszanie się po górskich trasach.\nButy Scarpa ZG Pro GTX - najważniejsze cechy:\nPanel Ankle Padding został umieszczony w okolicach kostki, by but dobrze leżał na stopie;\nO lepszą przyczepność z różnorodnym podłożem zadba podeszwa Vibram® Salix Trek z gumą Vibram® XS Trek.\n560 g (rozmiar 38,0)\nButy trekkingowe damskie Scarpa ZG Pro GTX - dark coffee/red plum - opinie klientów


Galeria Browarna: A r s o n a n i ś c i\nAutor: Andrzej Biernacki o 08:30\nAle nawet pan musi przyznać, że pięknie to wszystko sobie ŁG wygospodarował\nno, utalentowany, pracowity i przedsiębiorczy jak marcin p. z „amber gold” :)\nTymczasem w MSN...\nJuż sama praca na plakacie reklamującym wystawę pokazuje, jakiej klasy gniotów można się spodziewać po zakupach w ramach programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego: „Międzynarodowe kolekcje sztuki współczesnej”?\nPaniusia napstrykała sobie fotek w majtasach, jak leci. Następnie obłapiała, lub ktoś dla niej obłapiał, brudnymi paluchami obrazek. I sruuuuuuuuuuuuu mamy „dzieło sztuki”! Którym polscy miłośnicy sztuki mają się zachwycać. A jak się komu nie spodoba, to nie jest światowcem, Europejczykiem, tylko frustratem ziejącym nienawiścią, konserwatywnym ciemnogrodem, motłochem, trolem i hejterem. Tak się tresuje Lemingi, by nawet gdy do głowy któremu przyjdzie, że coś jest nie tak, nie miał ochoty pisnąć słówka. Gdy tam na górze za jego kaskę bankiecik trwa! Bo oficjalnie: https://www.youtube.com/watch?v=AqFRI_Y8ppI\n>>> „Gdy tam na górze za jego kaskę bankiecik trwa!”\nNa bankiet zapraszają organizatorzy :\n[prof. dr hab. Krzysztof Michalski] - rektor Instytutu Nauk o Człowieku w Wiedniu,\nGospodarzem bankietu od 6 czerwca 2007 r. jest nieustająco Joanna Mytkowska.\nWstęp, jak zwykle, za okazaniem imiennego zaproszenia, lub legitymacji członkowskiej klubu „Anda i Banda”.\nOdnośnie wystawy dziękczynnej MSN dla MKiDN za dwie i pół bańki.\nŁącznie na priorytet "Narodowe kolekcje sztuki współczesnej" MKiDN przeznaczyło 7 mln złotych, natomiast przyznano nieco ponad 6 mln 722 tysiące złotych. Kasę rozdzielono pomiędzy cztery instytucje. Ciekawe, że nie było innych chętnych, nawet na złożenie wniosku.\nPriorytet o tym samym charakterze, tylko że dla reszty kraju (regionalne kolekcje) wyniósł 2 miliony złotych.\nPodobny priorytet, mianowicie dotyczący dofinansowania zakupów do regularnych zbiorów muzealnych, nie jest już tak jasno rozdzielony na 'duże narodowe ważne' oraz 'małe regionalne', a dla całego kraju wyniósł 3 miliony złotych. W tym przypadku jednak obiekt zakupu jest ściśle określony: portret autorstwa Witkacego, altówka ze smoczą główką, prace Wojciecha Weissa, itp, itd.\nRodzi się pytanie: co zostanie kupione za ponad 6,7 miliona złotych do narodowych galerii sztuki współczesnej? Czy ktoś to będzie kontrolował?\nAndrzej Biernacki 07:27:00\nodpowiedź Mike'owi: nikt nie będzie tego kontrolował oprócz garstki beneficjentów.\nCo do niezłożonych wniosków: a kto będzie tracił czas na coś co jest z góry przesądzone. Vide ostatnie granty na priorytety MKiDN. Gąszcz złożonych wniosków i na abarot ci sami szczęśliwcy: Open Art Peojects (M.Materna/A.Rottenberg), Robakowski, Gorczyca etc.\nOdnośnie bankietu: zwraca uwagę obecność wiceprezydenta Wojciechowicza przy stole z Adamem Szymczykiem, którego szwajcarskiego kolegę (Kereza, tego od niezrealizowanego projektu MSN i pozwanego do Sądu by oddał 7 baniek) ten sam urzędnik odprawił z kwitkiem. Może jeszcze będą pracować nad tym zwrotem? Niedawna wystawa zbiorów MSN u prezydenta Komorowskiego (miłośnika An dyr.), miała podobne zadania. Ponieważ jest to przejrzyste, prawdopodobnie będzie skuteczne.\ngość niedzielny 11:46:00\n,,Paniusia napstrykała sobie fotek w majtasach, jak leci.,,\nLaurel Nakadate tworzy sztukę, w której artysta i widz są uwikłani w niepokojący taniec uwodzenia, siły, zaufania, czułości, straty i zdrady. Jej prace wystawiane były w wielu prestiżowych galeriach i muzeach na całym świecie, m. in.: MoMa (The Museum of Modern Art, Nowy Jork ), The Yerba Buena Center for the Arts (San Francisco), J. Paul Getty Museum (Los Angeles), Museo Nacional Reina Sofía (Madryt) czy The Berkeley Art Museum (Barkley, California).\n-ale :Średnia ocena dla całej twórczości: 2,0/10 54 głosy\nLaurel Nakadate jeszcze nie ma biografii na Filmwebie, możesz być pierwszym który ją doda!\n-> jak to mówią Orzeł może!\n2.to sobie zobaczę co słychać u starego,dobrego Rastra(http://rastergallery.blogspot.com/)\na tu dupa ..Gas ktoś puścił i Królik spi... ł 25 maja 2012... ,,bo nie ma kasy na kiełbasy wszystko wzięły tajne służby...!,,\n3.ale całej kasy nie wzięli!\nZapraszamy na premierę publikacji „D.O.M. POLSKI – tło historyczne, aktualne problemy, perspektywy rozwoju”, zrealizowanej po wystawie „Raster. Wiek szkolny” (BWA Zielona Góra, 2012, kuratorki: Marta Czyż i Julia Wielgus).\nPublikacja, wydana przez BWA Zielona Góra i Raster, jest artystycznym reportażem z Polski czasów transformacji, na który składają się fotografie, teksty, wiersze od lat 90. XX wieku po dzień dzisiejszy, w większości wcześniej niepublikowane prace Gorczycy i Kaczyńskiego.\nRównież w sobotę w Rastrze warszawską premierę będzie miał film dokumentalny badający historyczno-sztuczną wiarygodność rastryzmu.\njednym słowem : kasa jest!,Polska to SYF, my jesteśmy fajni i Ch.j Wam w dupę ,a jak się nie podoba to wy....ć!\njest śmiesznie i mnie się to wszystko podoba!\nAndrzej Biernacki 00:35:00\nD.O.M. POLSKI - Gorczycy, Kaczyńskiego i Kozłowskiego to oczywiście idea wydawnicza zerżnięta m.in. z Allana Sekuli - "Polonia i inne opowieści" czyli Syf Polski, którym uraczyła nas Zachęta na Święta 2009 roku. Idea łatwa w wykonaniu (od obiektów do fotek po 1989 r.aż się roiło i roi) i można się przy niej dowartościować: Szyk Polski czyli patrzta, jakie my są bystre i zdystansowane od polskiej nędzy i ciemnogrodu. Ale, oczywiście, nie zdystansowane od szmalu tego ciemnogrodu. Np. łódzkie Muzeum Sztuki z pieniędzy ciemnogrodzian czyli z budżetu zakupiło 3 fotki Sekuli za 73.800 netto(czyli stówę brutto) + koszt sprowadzenia dzieła z USA. D.O.M. Polski Rastra już poniekąd sfinansowali ciemnogrodzianie z okolic Buły w Zielonej Górze i teraz czekamy na zakup końcowy, popromocyjny. Na chwałę Boga Najlepszego i Największego (Deo Optimo Maximo)tychże ciemnogrodzian, rzecz jasna.\nTo te trzy snapshoty Allana Sekuli za 100 tysiaków z naszej kielni:\nMy podnosimy tu larum. Piszemy o niewydolności funkcjonowania polskiego systemu sztuki: budżetowych pieniądzach w błoto, ustawionych przetargach, gniotach w prestiżowych publicznych galeriach, tych samych miernotach przy żłobie… A np. dla Wojciecha Bąkowskiego sprawa jest prosta: „dzisiaj artystyczny mainstream jest najlepszy, z małym marginesem błędu.”\nZapytany: „Ale wielokrotnie deklarowałeś sympatię do systemu sztuki. Nie uważasz, że rynek psuje sztukę?”\n„Nie, dzisiaj artystyczny mainstream jest najlepszy, z małym marginesem błędu. Nie ma propozycji, które łamałyby kark gwiazdom. Sasnal jest najlepszym polskim malarzem, nie mam co do tego wątpliwości. Powodzi mu się świetnie. System sztuki działa w miarę dobrze. Problemy są z urzędnikami nierozumiejącymi systemu. Jest dużo bylejakości w polskich instytucjach kultury. Degenerują się, są w nich realizowane interesy lokalnych środowisk, to często domy wystaw dla profesorów w apaszkach, którzy wypełniają zresztą większość składu polskich artystycznych uczelni. Uważam, że artyści nie powinni buntować się przeciwko systemowi, rynkowi sztuki, tylko wręcz go budować, porządkować i dawać mu standardy. W tym sensie jestem pozytywistą. Jestem zwolennikiem systemu w ogóle. Chcę, żeby architektura i policja broniły mnie przed ludźmi i ludzi przede mną. Potrafiłbym w napadzie gniewu zabić człowieka. System ma mi to uniemożliwić. Gdy widzę za oknem, że młodzież przepędza policję, krzycząc ''pedały'', i oni odchodzą, a zdarzyło się to tu, na Jeżycach, kilkakrotnie, jestem przerażony. Gdy widzę w telewizji pałowanych demonstrantów, jestem zbudowany. Uspokajam się, że państwo przynajmniej w tym przypadku działa. Myślę, że dzisiaj w Polsce ważnym problemem jest słabość systemów, a nie ich opresyjność.”\n> „patrzta, jakie my są bystre i zdystansowane od polskiej nędzy i ciemnogrodu. Ale, oczywiście, nie zdystansowane od szmalu tego ciemnogrodu.”\nJeżeli chodzi o ten szmal, to Wojciech Kozłowski nie narzeka. Nie jest też jakimś hura optymistą. Ale generalnie nie jest źle! Dla niego: „Pozyskiwanie pieniędzy, WRĘCZ, nie jest trudne. Jest sporo różnego rodzaju funduszy, programów ministerialnych…” ;)\nAndrzej Biernacki 06:48:00\nO, tak! Jest, Panie Wojciechu, sporo programów, ale jedno sito (rodzaj żeński - sitwa). A dla grzecznych, zaszczytne, 13 miejsce. Pozdrawiam, AB\ngość niedzielny 13:34:00\ndzięki kolego anonimowy za linka... :)\n,,Ale obrzydza mnie styl ubierania się ludzi prawicowych.,,\n-intelektualista XXI wieku... ha,ha,ha\n- chłopie -stuknij się młotkiem w głowę i możesz to zrobić w Otwocku ,z Mirkiem najlepiej nawzajem zróbcie to w geście solidarności ;)\nTen koleś nawet do zoo by się nie nadawał... Szympans ma więcej do powiedzenia od niego.\nTo o tym z "GW".\nZastanawiam się, co leży Bąkosławowi na wątrobie, że lubi porównywać się do austriackiego emeryta? Może nie chodzi tu o zamiłowanie do porządku, ale o fakt, że austriacki emeryt zasłużył sobie na ekskluzywne wegetowanie? ;)\nSugerujesz Waszmość/Waszmościanka, że do Szanownego Wojciecha z wolna docierać zaczyna, iż ta cała jego kariera artystyczna – achy i ochy krytyki, paszportowe wzruszenia i salonowe łzy zachwytu – to była tyko taka klaka? Jedynie braw dla reżysera warta! :)\nJest szansa, że dociera. Gdyż coś go dręczy ewidentnie, skoro alkoholizuje się dzień w dzień. Zalewa pewnie jakiegoś robaka? Sam zresztą przyznaje, że nie tryska szczęściem. Może kluczem do rozwiązania zagadki, jest ten jego brak empatii wobec pałowanych bliźnich? Jak wyznał: „Gdy widzę w telewizji pałowanych demonstrantów, jestem zbudowany. Uspokajam się, że państwo przynajmniej w tym przypadku działa.”\nTrochę dziwne to stwierdzenie. Szczególnie z ust artysty, czyli człowieka wrażliwego. A tu jeszcze padające wobec ludzi gorzej usytuowanych finansowo i w hierarchii społecznej. Bo przecież bogaci i „ustawieni” nie wyjdą demonstrować swojego niezadowolenia! Im trwający układ pasuje.\nBąkowskiemu nie chce się jakoś połączyć faktów, że skoro państwo polskie nie dotrzymuje umów społecznych i m.in. nie potrafi wywiązać się z tak podstawowych obowiązków, jak (wspomniane przez niego) zapewnienie bezpieczeństwa na ulicach. Nie dba o ochronę socjalną biednych, podnosi podatki, ale obniża je dla korporacji. To przy takim rozwarstwieniu społeczno-klasowym i małym udziale ludzi zamożnych, dla przeciętnego, czyli ubogiego obywatela staje się państwem represyjnym. Które nie potrafi zatroszczyć się o tak podstawowe sprawy, gdyż jest państwem niewydolnym, chroniącym jedynie pazerną władzę i interesy grup uprzywilejowanych. I to właśnie jest przyczyną tego, że najubożsi mogą szukać sprawiedliwości i zmian jedynie w demonstracjach ulicznych.\nZastanawiam się, dlaczego Bąkowskiego uspokaja tego typu brutalne widowisko (gdy policja pałuje demonstrantów)? Może lęka się zmiany Sytemu, gdyż wraz z nim utraci zadawalające go status quo? W gruncie rzeczy, może i nie stać go na dobry samochód, ale bądź co bądź ekskluzywnie sobie wegetuje. W głębi duszy wie, że bez znajomości w Układzie, tych swoich bazgrołów na wolnym rynku nie opchnie, a z poezji bąkanej nawet na waciki mieć nie będzie. Dlatego oficjalnie, w świecie polskiej sztuki, Bąkowski nie dostrzega nepotyzmu i korupcji. Oficjalnie nie dostrzega, że co rusz przekręt na przekręcie, a przy publicznych pieniądzach i u władzy ciągle ci sami niekompetentni urzędnicy i zaprzyjaźnione z nimi artystyczne miernoty. Oficjalnie nie razi go ten smród prywaty, który unosi się nad tym całym środowiskiem. Słowem, obraz chciwości i degrengolady. Bo wypiera lub publicznie zataja obraz sytuacji, której jest beneficjentem.\nI niech się, na Boga, Bąkowski opamięta z tym dawkowanym codziennie przydziałem. Bo po polskiej Elycie choroba filipińska harcuje. :)\nred. Jarecka w natarciu (wszak Wyborcza jest partnerem medialnym MSN, jak głosi ich - MSN - strona):\nz tekstu wynika, że MSN wyhaczyło już około 10 mln, skoro program jest od 2010 roku, a i na 2013 rok otrzymali 2,5 mln. Wydane m. in. na zdjęcia z paluchami na obiektywie (?) i rzeźbę ze styropianu. Pozostaje pogratulować decyzji i współczuć konserwatorom, którym, jak sądzę za niedługo, przyjdzie zmierzyć się z arcybogatą materią rzeźbiarską Piotra Uklańskiego. Prawie jak Hasior!\no jaką rzeźbę ze styropianu chodzi?\nps. paluchy to nie na obiektywie, a na odbitce, względnie później photoshop.\nw jakim natarciu...ha,ha,ha\nsprzedaż Wyborczej leci no pysk równo...(ja kupuję tylko w piątki...),w takim tempie za rok zaniknie,ew. przejdzie do podziemia ...Pani Jarecka będzie musi już dziś szukać roboty uczciwej za 1280 netto... ;)\nmoże Kolega Biernacki pomoże i znajdzie kiedyś jakieś pół etatu np. sprzątanie Browarnej?...kto to wie jak to się potoczy...?\nJa też się już nie mogę doczekać chwili, kiedy politruk Michnik zejdzie do podziemia. Na amen! :)\ndo piekła, a kysz!!!\nAndrzej Biernacki 14:39:00\nNo i znowu na usługi stolarskie firmy art plast s.c. z Sulejówka za prawie 400 000 poszło się ...\nAle narodowi się wszystko podoba, bo wali drzwiami i oknami. Na zdrowie\nA co ma się Narodowi nie podobać, jak nic innego nie ma! Z braku laku dobry kit. Na bezrybiu i rak ryba! Sam się nieraz na tym złapałem, że wlokłem dupsko na wystawę, o której z góry wiedziałem, że większość prezentowanego na niej materiału będzie funta kłaków warta. Człowiek łudzi się jednak, że wśród tych wszystkich śmieci wypatrzy jaką perełkę, może dwie, które jakimś zawiłym zbiegiem okoliczności tam zaprezentowano. Zresztą większość wali na wystawy z przyczyn towarzyskich. Nieważne co tam pokazują, ważne, że ty możesz się tam pokazać! A później wrzucić to na Facebooka.\nto za prawie 400 000, co to poszło się ...\nto za co to poszło?\nAndrzej Biernacki 14:44:00\nPomoc kol. Biernackiego nie będzie konieczna, bo p. Jarecka już coś kuratoruje u p.Kulczyk.\nAndrzej Biernacki 13:41:00\nNa kolejne ścianki działowe. Co wystawka, to pół bańki na ścianki do tyłu\nWitam serdecznie! (na odzew apelu pana Andrzeja Biernackego - DO WAS)\nI oto zguba się odnalazła. Praca Ukłańskiego "Deutsch-Polnische Freundschaft" jest teraz własnością Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.\nRzeźba ze styropianu "Deutsch-Polnische Freundschaft" powstała specjalnie na wystawę "Obok. Polska - Niemcy. 1000 lat historii w sztuce" (Martin-Gropius-Bau, 2011/2012) na osobiste zamówienie Andy Rottenberg, kuratorki tejże wystawy i bliskiej koleżanki Ukłańskiego. Praca została ocenzurowna w przeddzień otwarcia wystawy, o czym informował post Izy Kowalczyk "Cenzura w Berlinie C.D. Uklański"¹ 07 listopada 2011 (zachęcam tutaj do przeczytania postu Izy Kowalczyk, a szczególnie towarzyszące jemu komentarze), która po pewnym czasie, na prośbę autora zdjęcia, cyt.: "Musiałam również zdjąć fotkę pracy Ukłańskiego, bo jej autora dosięgły nieprzyjemne konsekwencje tego wszystkiego, co ma związek z tą wystawą." – dodając poźniej w odpowiedzi na moje pytanie o powód – "O usunięcie tego zdjęcia poprosił mnie autor tej fotografii, który chyba wystraszył się konsekwencji, nie wiem, co prawda jakich ..."\nNa tej samej internetowej stronie MSN można zobaczyć kolejną pracę (zdjęcie) Ukłańskiego należącą także do jej kolekcji, "Bez tytułu (Jan Paweł II)" (2004), która powstała na zamówienie Andy Rottenberg i stworzona przez 3,5 tys. żołnierzy brazylijskiej armii na Biennale Sztuki Współczesnej, Sao Paulo 2004. Przy powstaniu pracy towarzyszyła Magda Materna (non-profit fundacja Open Art Projects²), która w 2004 roku zaczęła współpracować z Ukłańskim (Cyt.: "Kiedy w Brazylii skończyliśmy robić zdjęcia (...) tych trzy i pół tysiąca ludzi zaczęło machać do nas i krzyczeć z radości. Ta zbiorowa energia, po pozowaniu do portretu Jana Pawła II, była niesamowita.").\nTa sama osoba uczestniczyła także podczas projektu na terenie Stoczni Gdańskiej, gdzie Ukłański na zaproszenie organizatorów Festiwalu Gwiazd, sfotografował cztery tysięce żołnierzy, ustawionych w znak "Solidarności". Na pytanie Doroty Jareckiej w interview w "Gazecie Wyborczej" (15.06.2007),""Solidarność" to pusty znak": "Jakie Ty masz naprawdę poglądy? A korupcja show-biznesu i odciskania rąk w brązie na promenadzie gwiazd? Stajesz się niemal państwowym artystą. Akcja w stoczni odbywa się w ramach Festiwalu Gwiazd w Gdańsku, potem nastąpi ceremonia, zagra filharmonia.” - odpowiedział - "Wszystko korumpuje: awanse, seks, pieniądze, przynależność do grupy, wygoda wieku dojrzałego. Wolę świadomie wybierać korupcję, której się poddaję. Dla mnie udział w festiwalu to projekt artystyczny. Może być różnie odczytany: jako zaprzedanie duszy diabłu lub gest ironiczny." Ta sama praca powędrowała kilka lat później na wystawę "Obok. Polska - Niemcy. 1000 lat historii w sztuce" (Martin-Gropius-Bau, 2011/2012), której kuratorką była, wspomniana wcześniej, Anda Rottenberg.\nWszystkie wymienione 3 prace powstały bezpośrednio na zamówienie wspomnianej kuratorki (i towarzyszących osób) z pieniędzy polskiego podatnika.\nW Niemczech istnieje niepisany Klartext:\n"Jeśli pięć renomowanych galerzystów, trzech znaczących, prywatnych kolekcjonerów, dwóch ważnych szefów związków sztuki i co najmniej jeden doświadczony dyrektor muzeum, tego czy innego artystę, albo jego prace polubią, to jest szansa, aby zdobyć rynek sztuki i dzięki kilku towarzyszącym tekstom pr w czasopismach branżowych znaleźć się na firmamencie największych gwiazd."³ (Karlheinz Schmid)\nJeśli weźmie się pod uwagę komentarz pana Andrzeja Biernackiego: "Tak dla przypomnienia w telegraficznym skrócie. W 2008 roku Materna był też dyrektorem artystycznym lipcowego Festiwalu Gwiazd w Gdańsku, a jego firma MM Communications, organizująca m.in. imprezy masowe i promocyjne, była głównym organizatorem festiwalu. Jednym z wydarzeń imprezy było odsłonięcie przez Romana Polańskiego rzeźby "Dwaj ludzie z szafą". Rzeźba - wykonana z tekowego drewna szafa z lustrem, na betonowym postumencie - stanęła 3 lipca na sopockiej plaży, tuż przy molo. Jej autorami są dwaj rzeźbiarze: Paweł Althamer i Jacek Adamas. Szafę w czerwcu 2008 r. zamówiło miasto Sopot, za pośrednictwem swojej instytucji - Państwowej Galerii Sztuki - w warszawskiej Fundacji Open Art Project. Prezesem fundacji jest Magda Materna, żona Krzysztofa Materny. Fundacja zajmuje się promocją kultury, a jej warszawski adres jest taki sam jak adres firmy MM Communications. Za szafę, montaż i jej promocję (m.in. plakaty i ulotki) PGS zapłaciła 200 tys. zł. Zamówienia udzielono 4 czerwca, bez przetargu ani konkursu (...) Jak widać w większości przypadków pieniądze trafiły do "najzdolniejszych" i najbardziej "potrzebujących". Pani Materna nadal będzie nam organizować przeżycia "artystyczne". A dzięki koneksjom jej męża będzie to działać całkiem sprawnie."⁴, to koło się zamyka i nie zaskakuje już nikogo podobieństwo postu Izy Kowalczyk o ocenzurowanej w przeddzień otwarcia wystawy "Obok" w Martin-Gropius-Bau na przełomie 2011/2012 roku pracy Ukłańskiego, do tekstu na internetowej stronicy MSN.\n3. "Wenn fuenf anerkannte Galeristen, drei bedeutende privater Sammler, zwei hochkaraetige Kunstvereinsleiter und mindestens ein erfahrener Museumdirektor diesen oder jener Kuestler beziehungsweise sein Werk gut finden, dann gibt’s eine Chance, den Markt zu erobern und, flankiert von ein paar PR-Texten in den Branchenmagazinen, ins Firmament der Top-Stars vorzudringen." (Karlheinz Schmid)\nAndrzej Biernacki 01:38:00\nW Polsce istnieje inny niepisany "Klartext": Zamiast pięciu renomowanych galerzystów i zamiast dwóch ważnych szefów związków sztuki wystarczy jeden dyrektor publicznej galerii lub muzeum (może być wice), by jego ulubieniec zasilił firmament największych gwiazd. Vide: Naiwny w formie i głupi w treści "Orełek" Uklańskiego. Odrzucony z wystawy, nigdzie wcześniej nieeksponowany, nie reprodukowany, nie "negocjowany" artystycznie z żadnym tzw. widzem czy odbiorcą, od razu znalazł się w Muzeum SN, arbitralną decyzją pewnej pani na etacie instytucji w budowie.\nPanie maxie umówmy się, że jak mówimy o tzw. sztuce pewnego spektrum naszych ulubieńców, nie dodawajmy już frazy "z pieniędzy polskiego podatnika", bo praktycznie innej w owym spektrum nie ma.\nDobrze, że drąży Pan tę wystawę "Obok", bo warto dobrze zapamiętać akty cenzury, których dopuściła się tam główna obrażona na to zjawisko, Anda Rottenberg. Równie piękna jak sama ta cenzura (Orzeł, Berek), była próba zepchnięcia za nią odpowiedzialności na berlińską gminę żydowską. Ta, jak pamietamy, jeszcze nie zdążyła gęby otworzyć, a Berka w MGB już nie było. Pozdrawiam, AB\nNo nie wiem, czy ja chcę by tworzono ten nowy budynek dla MSN w Warszawie? Po obejrzeniu kolekcji, dla mnie będącej w większości przypadków zbiorem śmieci, mam ochotę już to muzeum rozpierdolić! A ono jeszcze nawet nie powstało! Przez takich cwaniaków jak Mytkowska, lub Rottenberg tracę empatię. I muszę stabilizować swój nastrój kawałkami jak ten: http://www.youtube.com/watch?v=ooOFIMVFET0\n"Naiwny w formie i głupi w treści "Orełek" Uklańskiego. Odrzucony z wystawy, nigdzie wcześniej nieeksponowany, nie reprodukowany, nie "negocjowany" artystycznie z żadnym tzw. widzem czy odbiorcą, od razu znalazł się w Muzeum SN, arbitralną decyzją pewnej pani na etacie instytucji w budowie." (Andrzej Birernacki)\nTak właśnie potoczył się "los" pracy Ukłańskiego - "Deutsch-Polnische Freundschaft".\nPowstała na zamówienie Andy Rottenberg, kuratorki wystawy "Obok" w Martin-Gropius-Bau w Berlinie. Praca została ocenzurowana jej za zgodą w przeddzień otwarcia wystawy, 23.09.2011 i jak informuje dodatkowo post Izy Kowalczyk¹: "w tym przypadku do cenzury nie przyczynił się dyrektor muzeum, a prof. Andrzej Rottermund, prawdopodobnie obawiając się skandalu.", a więc przed listowną interwencją (bezpośrednią reakcją na pracę "Berek" Żmijewskiego) dr. Hermann´a Simon´a, dyrektora Centrum Judaicum w Berlinie, już w trakcie wystawy. Fakt ten potwierdził Gereon Sieviernich, dyrektor Martin-Gropius-Bau w wywiadzie dla Deutschlandradio Kultur (04.11.2011) i dodał: "nigdy nie było jego zamiarem, żeby ten film został usunięty, ponieważ jest przeciwny wszelkim formom cenzury." "Berka" Zmijewskiego usunął z wystawy Gereon Sieviernich na życzenie polskiej strony (cytat ze wspomnianego inteview: "Sieviernich: Nie powiedziałem, że Zamek Królewski w Warszawie zainterweniował. Powiedziałem wyraźnie, że poinformowaliśmy polską stronę o piśmie pana dr. Simona i polska strona wyraziła życzenie, żeby z powodu tej wystawy nie obrazić uczuć żydowskich obywateli naszego kraju. To jest wyraźna wypowiedź. Nie chodzi o interwencję. Jest to dziwne słowo. Nie jesteśmy w miejscu, gdzie chodzi o interwencję, ale o wymianę poglądów. Zarówno pan prof. Rottenburg i prof. Bartoszewski są członkami Rady Programowo-Naukowej i pan Bartoszewski jest jej przewodniczącym, i nie mogę ignorować, co zostało tam powiedziane."²) Nie jest prawdą, jak informowała Rottenberg w udzielonym wywadzie dla Der Standart (24.11.11): "Natomiast, w przypadku sąsiadującej Polski usunął jednak Gropius-Bau pracę Artura Żmijewskiego z wystawy, bez skonsultacji z artystą i ze mną, kuratorką. To nazywam cenzurą"³.\nOcenzurowane przed otwarciem wystawy "Obok" godło ze styropianu Ukłańskiego "Deutsch-Polnische Freundschaft", trafiło takim oto sposobem, jak trafnie stwierdził Pan Biernacki: "Odrzucony z wystawy, nigdzie wcześniej nie eksponowany, nie reprodukowany, nie "negocjowany" artystycznie" do zbiorów MSN. Przypadek zasługujący dodatkowo na szczególną uwagę, zamówiony przez protektorkę i koleżankę Ukłańskiego, kuratorkę wystawy Andę Rettenberg, ocenzurowany za jej zgodą, ląduje potem w zbiorach MSN i zostaje wystawione na sprzedaż. Odnosi się wrażenie, że MSN chce pozbyć się tej atrapy-gniota ze styropianu i odzyskać publiczne pieniądze włożone w jej realizację, albo zamazać za soba ostatnie ślady "afery" w Berlinie. Artysta Ukłański, kolejny raz z rzędu, za sprawą zamkniętego kręgu tzw. "urzędników od sztuki", realizuje swoje prace za cudze pieniądze i to bez dyskusji na ten temat i jakiegokolwiek wpływu na takie decyzje z zewnątrz.\nŚwietna historia dla potomnych!!!! I w konteksie postu pana Biernackiego "A r s o n a n i ś c i" jakże aktualna!!!\n2."Ich habe das nicht gesagt, dass das Königsschloss Warschau interveniert hat? Ich habe doch deutlich gesagt, wir haben die polnische Seite über das Schreiben von Herrn Dr. Simon informiert, und die polnische Seite hat darauf den Wunsch geäußert, dass die jüdischen Mitbürger unseres Landes durch diese Ausstellung nicht in ihren Gefühlen verletzt werden sollen. Das ist eine eindeutige Aussage. Geht’s doch ja nicht um die Intervention. Das sind seltsame Worte, wir sind doch nicht irgendwie in einem Bereich, in dem es um die Interventionen geht, sondern es geht um einen Austausch von Auffassungen. Sowohl Herr Prof. Rottenburg und Prof. Bartoszewski sind die Mitglieder des Beirats und Herr Bartoszewski ist der Sprecher des Beirates, und ich kann das doch nicht einfach ignorieren, was dort gesagt wird." (Gereon Sieviernich)\n3. „Im Falle des Nachbarlandes Polens hingegen entfernte der Gropius-Bau das Werk Artur Zmijewskis aus der Ausstellung, ohne auch nur Rücksprache mit dem Künstler und mit mir als der Kuratorin zu halten. Das nenne ich Zensur.” (Anda Rottenberg)\nWkradł mi sie skrót myślowy w poprzednim komentarzu.\nPoczątek zdania: „Fakt ten potwierdził Gereon Sieviernich, dyrektor Martin-Gropius-Bau w wywiadzie.......”, powinien brzmieć: „Nota bene, wspomnianą w liście Simon´a cenzurę „Berka” potwierdził Gereon Sieviernich, dyrektor Martin-Gropius-Bau w wywiadzie......”\nCenzura "Berka" Żmijewskiego w trakcie wystawy "Obok", jak interpretował ją Gereon Sieviernich dla Deutschlandradio Kultur, powstała z inicjatywy polskiej strony. Nie chce mi się wierzyć, że kuratorka wystawy, Anda Rotenberg nic o niej nie wiedziała, jak wynika z jej wypowiedzi dla "Der Standart". Zakładając nawet opcję, na nie, potwierdza tylko, jak mało znacząca w końcowym efekcie była jej pozycja "kuratorki wystawy" w świetle jej politycznego przesłania, co nie oznacza, że "układy" z Ukłańskim nie przyniosły im obopólne korzyści, pomimo cenzury jego pracy.\n"[...] ląduje potem w zbiorach MSN i zostaje wystawione na sprzedaż. Odnosi się wrażenie, że MSN chce pozbyć się tej atrapy-gniota ze styropianu i odzyskać publiczne pieniądze włożone w jej realizację, albo zamazać za soba ostatnie ślady "afery" w Berlinie. "\nPanie Maxie, skąd Pan wysunął wniosek o tym, że MSN chce sprzedać tę styropianową szmirę? Nigdzie takiego czegoś nie widziałem. Mniejsza, po co to sprzedawać (skoro się kupiło za nie swoje i eksponuje), ale kto by to kupił? Chyba nikt o zdrowych zmysłach.\nWitam! Ma pan rację, praca nie jest do kupienia, pośpieszyłem sie z moim wnioskiem. Dziękuję za zwrócenie na to uwagi!\nOficjalna informacja na stronie MSN: Sposób nabycia: zakup, Forma własności: kolekcja, Nr księgi: MSN: 4300-51/2012, Data nabycia: 28.12.2012\nNie dziwiłbym sie jednak, czytając niebawem(?), że MSN wystawi ją na licytację, choćby na fakt jakości materiału, z którego została wykonana praca i związany z tym fakt, ewentualny koszt jej restauracji (albo koszty, liczba mnnoga?). Nie wiem, bo brak bliższych informacji o użytym materiale ze strony MSN. Jakiego rodzaju gęstości jest ten styropian? "Styropiany o małej gęstości są słabe mechanicznie i łatwo ulegają zgnieceniu”, o większej są twardsze i odporniejsze na mechaniczne działania. Tutaj coś więcej na ten temat: http://www.e-izolacje.pl/a/4337,zalety-styropianu2. Dla mnie styropian jest niskowartościowym materiałem na rzeżbę i będąc kolekcjonerem zastanowiłbym się kilka razy, poważnie nad takim zakupem. Pozostaje więc miła spekulacja!\nI jeszcze (po raz ostatni) summa summarum:\nWystawa "Obok" w Martin-Gropius-Bau odbyła się podczas prezydencji Polski w Radzie UE i Ministerstwo Spraw Zagranicznych wciągnęło sfinansowanie jej do swoich programów. Oficjalny koszt ze strony Polski - 1 mln euro. Ukłański, zaproszony przez kuratorkę Rottenberg, postanowił wykonać pracę konkretnie na tą wystawę. Przy tego rodzaju oficjalnych zaproszeniach, przykład ostatniej dOCUMENTA 13, zaproszeni artyści realizują prace najczęściej z takich funduszy. Zdjęcie, które, zostało usunięte z postu Izy Kowalczak (też dziwna historia z tym fotografem?) dokumentowało „Deutsch-Polnische Freundschaft” w trakcie rzeźbienia. Praca została w przeddzień otwarcia wystawy ocenzurowana przez jej (polskich) organizatorów, a potem, rok później, ląduje w zbiorach MSN z informacją: „Sposób nabycia: zakup, Forma własności: kolekcja, Data nabycia: 28.12.2012” MSN kupuje więc ocenzurowaną pracę, pytania: Od kogo? Kto jest jej właścicielem? Na jakich warunkach została spisana umowa o wystawę i dzieło pomiędzy zainteresowanymi stronami? Czy praca była w ramach umowy własnością Ukłańskiego, czy własnością organizatorów wystawy? Jeśli własnością Ukłańskiego, to zrobił podwójny interesik – sfinansował pracę za darmo, aby ją potem z zyskiem sprzedać MSN? Są możliwe jednak inne scenariusze? Np. organizatorzy wystawy (ze strony polskiej) sprzedają prace MSN? Tutaj byłyby dosyć ciekawe do ujawnienia wzajemne powiązania z MSN? Pozostaje więc z braku informacji miła spekulacja?\nwłaśnie, Panie Maxie, między innymi o to mi chodziło, zadając w jednym z pierwszych komentarzy pytanie o kontrolę nad tym co, od kogo i za ile się kupuje, nie tylko do MSN, za - bagatela - 6,7 mln złotych! Pan Andrzej trzeźwo odpowiedział, że nikt tego nie kontroluje, poza ściśle zainteresowanymi tym tematem w aspekcie finansowym, bo urzędnika sztuka guzik obchodzi, jemu muszą się tabelki zgadzać.\nDo powszechnych praktyk należy zatajanie (albo lepiej: nieudostępnianie) takich informacji publicznie przez muzea - nigdzie, na żadnej stronie polskiego muzeum, nie spotkałem takich danych, nawet archiwalnych. To po części wynika - jak sądzę - z ochrony danych osobowych, po części zapewne z tajemnicy handlowej. To też mógłby być łatwy parawan dla właśnie takich niejasnych akcji typu 'dostajemy dziesięć baniek i hulaj dusza, piekła nie ma'. A tu zonk - bo jest księga inwentarzowa (numer inwentarzowy każdego dzieła na stronie MSN jest podany) i inne dokumenty muzealne (choćby protokoły z posiedzeń komisji ds zakupu muzealiów), nie wspominając o sprawozdaniach z wydanych pieniędzy, składanych w MKiDN. Zatem myślę, że prędzej czy później ktoś puści 'bokiem' te dane. Ale czy wówczas aż tak będziemy zdziwieni kilkoma zerami? Wątpię... Ciekawa jest też data zakupu/wpisu do księgi: sam koniuszek 2012 roku (Święta Bożego Narodzenia, Sylwester, wiadomo) Czyżby była jeszcze jakaś flota do wydania w ramach grantu MKiDN za 2012 rok, i trzeba ją było na coś spożytkować? Ot, luźny domysł.\nCo do techniki wykonania tej rzeźby - moje pierwsze skojarzenie to 'wyrzynanki' ze styropianu, które kiedyś wieszało się na wielkiej kotarze przy okazji szkolnych imprez, apeli. Ergo: tanio, dużo i efektownie, a zwłaszcza - czytelnie.\nKonserwatorzy ze współczesną rzeźbą mają nie lada problemy, wystarczy rzucić okiem na blog konserwatorów Muzeum Narodowego w Warszawie, zwłaszcza ten post: http://blog-konserwacja.mnw.art.pl/?p=776 . Swojego czasu w jednej z publikacji dot. konserwacji czytałem artykuł o zniszczonej w trakcie transportu rzeźbie autorstwa Aliny Szapocznikow, sąsiadujący z artykułem dot. konserwacji XV-wiecznej rzeźby - postaram się to odnaleźć jakby ktoś był zainteresowany.\nNie byłbym skory do inwestowania swoich pieniędzy w taką rzeźbę, bynajmniej z powodu pozornych trudności w ewentualnej konserwacji dzieła. Podobnie jak w taką pracę, też zakupioną do kolekcji MSN: http://artmuseum.pl/pl/kolekcja/praca/budny-michal-legowisko-bezdomnego#\nPodkreślam słowo: zakupioną. "Pokazywane na wystawie Legowisko bezdomnego jest nietrwałą rzeźbą z tektury i taśmy klejącej."\nAndrzej Biernacki 00:20:00\nRottenburg czy Rottermund?\nPanie maxie. Oczywiście, jest prawdą wszystko, co Pan pisze. Dla każdego rozsądnego od początku jest oczywiste, o co tu poszło. A poszło -jak zwykle- o political correctness za parawanem postępowych frazesów i z niemałym zyskiem na mętnej rogówce. Dobrze, że Pan do tego wraca, nawet jeśli takie namolne przyglądanie się jednemu tematowi, może wygenerować wrażenie, żeśmy się napalili na tę cenzurę AR w MGB jak szczerbaty na suchary.\nArsonaniści są prawie o tym samym. O branzlowaniu opinii prostą formułką bezbarwnego półszablonu, jako kolejnego, ostrożnego sposobiku na wyrafinowany autolans cwanych kolesi wiecznie do przodu i rwaniu na to kasy od ogłupiałego ale ambitnego urzędasa od obrony narodowej. Obrony narodowej tendencji parcia na top ...byle czym i na władzę ...jakąkolwiek.\nPrzepraszam, naturalnie Rottermund. Także Iza Kowalczyk, a nie Iza Kowalczak.\nPanie Andrzeju, obiecuję rzetelniej sprawdzać moje komentarze przed publikacją na blogu!!!\nTen orełek U. ma plastyczny polot syrenki warszawskiej: pół na pół dla pół....... .\nAndrzej Biernacki 23:28:00\nNie wiem dlaczego tak się dzieje, i nie ma w tym mojej ingerencji, ale moje komentarze pozostają na końcu strony pomimo napływających po nich, kolejnych wpisów gości. Ta usterka techniczna powoduje zamieszanie na stronie i wątpliwość, co jest stawianą kwestią a co odpowiedzią. Mam nadzieję, że niebawem to ustąpi.\nAndrzej Biernacki 23:44:00\nDo Mike'a - Pisze Pan:\nDo powszechnych praktyk należy zatajanie (albo lepiej: nieudostępnianie) takich informacji publicznie przez muzea - nigdzie, na żadnej stronie polskiego muzeum, nie spotkałem takich danych, nawet archiwalnych."\nProponuję wejście na stronę eGospodarka.pl (można wpisać w wyszukiwarkę np. frazę: eprzetargi Muzeum Sztuki lub inne dowolne, a po otwarciu nalezy wejść na "Wyniki przetargów". Wszystkie informacje o zakupach, wysokości i ilości napływających ofert, koszty zamówień są klarownie opisane. Dzięki temu mogę się np. dowiedzieć, ile kosztowało wypożyczenie sprzętu audiowizualnego (po to m.in. by Robakowski mógł się produkować) tylko na wystawę Korespondencje (57.342,60 zł) w MS2. Poniżej link do tej info:\nMiałem na myśli zakup obiektów do zbiorów, w tym wypadku do MSN.\nAndrzej Biernacki 02:11:00\nZakupy też tam są, tylko trzeba to przejrzeć, jak ktoś ma czas i mocne nerwy. Pozdr. AB\n„Arsonaniści są prawie o tym samym. O branzlowaniu opinii prostą formułką bezbarwnego półszablonu, jako kolejnego, ostrożnego sposobiku na wyrafinowany autolans cwanych kolesi wiecznie do przodu i rwaniu na to kasy od ogłupiałego ale ambitnego urzędasa od obrony narodowej.”\nR. Ziemkiewicz: „Najlepiej oceniani są z reguły Minister Spraw Zagranicznych i Minister Kultury. Nie dlatego, że robią coś szczególnie dobrego, tylko dlatego, że dyplomacja międzynarodowa i kultura to dziedziny, z którymi przeciętny Polak nie ma żadnej styczności, a rozkład służby zdrowia odczuwa na swojej (lub swojej rodziny) skórze prawie każdy.”\n"właśnie, Panie Maxie, między innymi o to mi chodziło, zadając w jednym z pierwszych komentarzy pytanie o kontrolę nad tym co, od kogo i za ile się kupuje, nie tylko do MSN, za - bagatela - 6,7 mln złotych! Pan Andrzej trzeźwo odpowiedział, że nikt tego nie kontroluje, poza ściśle zainteresowanymi tym tematem w aspekcie finansowym (...)" (Mike)\n"Do niedawna wydawało mi się, że wśród rozlicznych czynników stymulujących ruch w "interesie" sztuki lideruje stan niepewności i powątpiewania, zwłaszcza w tzw. aksjomaty. Było to wyrazem akceptacji faktu permanentnego poruszania się wśród wartości niewymiernych, prawd nieoczywistych, propozycji z natury ryzykownych. Do niedawna, nawet utytułowanych i zaawansowanych wiekiem twórców oraz ich mentorów, do końca, łapczywie zżerały wątpliwości w odniesieniu do własnych, nawet wielokrotnie poświadczonych, osiągnięć." (Andrzej Biernacki)\nPraca "Deutsch-Polnische Freundschaft" Ukłańskiego i jego "dubiose" lądowanie w kolekcji MSN, jak i wiele innych wymienionych na jego internetowej stronie z zakupami są znamiennym dowodem, że "(r)uch w interesie sztuki", co słusznie zauważył pan Biernacki, który powinien stymulować "stan niepewności i powątpiewania...zwłaszcza w tzw. aksjomaty" zamienił się w spektakl, w którym urzędnicy muzeum urządzili sobie, nie tylko przyjemną zabawę, lecz jak informuje tekst pod zdjęciem „Burłacy” Pawła Althamera¹ na internetowej stronie MSN, zafundowali sobie na koszt podatnika także prywatne mauzoleum.\nOczywiście w sytuacji, kiedy po jego śmierci Beuysa, „rozszerzone pojęcie sztuki” zostało w instytucji sztuki tak dalece rozciągnięte, że zagubiło swoje znaczenie, jest teraz ofiarą tolerancji urzędnika, która wsysa kolejne jego teoretyczne wcielenia, przyklaskując i kupując każde plastyczne pierdnięcie. Każdy taki kupiony "bąk" ma być dowodem na to, że instytucja żyje i sztuka razem z nią, gdzie są jej granice, tak naprawdę nikogo to nie obchodzi. Przyjdzie niebawem czas, że MSN zorganizuje występy jakiemuś naślawodcy Joseph´a Pujol´a², który za przykładem mistrza z 19 wieku zasłynie ponownie artystycznym uwalnianiem gazów jelitowych.\nPatrząc na nowości w kolekcji MSN i pamiętając "samowolę" kupna "Deutsch-Polnische Freundschaft" Ukłańskiego, warto powtórzyć opublikowany w "Die Zeit" (04.01.2010) tytuł artykułu: "Sammeln wir die falsche Kunst?" ("Czy kolekcjonujemy złą sztukę?"), w którym autor analizuje sytuację na rynku sztuki zachodniej i brak estetycznych kryteriów charakteryzujący obecny handel sztuką. Zasugerował tezę, że już w 19 wieku ważni artyści nie zostali rozpoznani i że sytuacja taka się dzisiaj ponownie powtarza?\nCzy aby MSN nie kupuje złej sztuki?\nJakie wybory i kryteria estetyczne dyktują zakupy do muzeum?\nKto sprawuje "kontrolę nad tym co, od kogo i za ile się kupuje?"\nJakie prywatne "układy i powiązania" zachodzą przy zakupach?\nCzytając tekst pod pracą "Burłacy" Pawła Althamera na internetowej stronie MSN, odnoszę wrażenie, że MSN nie potrzebuje już nawet merytorycznego usprawiedliwienia, aby uznać ją za godną zakupu? To, że praca Ukłańskiego "Deutsch-Polnische Freundschaft" jest już częścią kolekcji MSN, to zasługa jego przebiegłego marketingu i układów. Ukłański stylizuje się chętnie na artystę krytycznego, najlepiej z dozą ironii, bo to jest w pewnych kręgach systemu sztuki niepodważalny argument dobrej sztuki? Należy użyć znanych symboli "Solidarności", czy twarzy Jana Pawła II, a najlepiej z portretować prywatnego kolekcjonera sztuki i później skomentować:\n"Zrobiłem też portret Francois Pinault³, szefa wielkiego konsorcjum i kolekcjonera sztuki. To kolorowa czaszka z piszczelami. Poprosiłem go, by zrobił rentgen swojej czaszki i rąk. Kolekcjonerzy są z jednej strony często uważani za osoby działające charytatywnie, a z drugiej za piratów, którzy łupią ludzi, kupują tanio i sprzedają drogo. To portret wzorowany na pirackiej fladze, mógłby być odczytany negatywnie. Po otwarciu muzeum z jego zbiorami w Wenecji nagle wylądował jako główny emblemat tej wystawy, można było sobie kupić koszulkę z nadrukiem. Pinault zaaprobował to, widocznie ma poczucie humoru." (""Solidarność" to pusty znak", Dorota Jarecka, Gazeta Wyborcza 15.06.2007).\nPotem powiesić go na wystawie "Where are we going?" (30.04.06-01.10.06)⁴, pierwszej publicznej prezentacji kolekcji sztuki właściciela Palazzo Grassi w Wenecji, za sprawą kuratorowanej przez jego żonę Alison M. Gingeras (pracownicy tejże instytucji). Ot i gotowe! Jak wkraść się w łaski wszechpotężnego, prywatnego kolekcjonera nie potrzeba dzisiaj specjalnych, dodatkowych korepetycji. Wystarczy wiedza, że posiada nieograniczoną władzę w sytemem sztuki (nie wspominając fakt, że stworzył własny obieg sztuki) i potrafi kierować karierami wybranych artystów, uskrzydla motywację do współpracy. Motyw pirackiej flagi nie jest owocem publicznej, krytycznej dyskusji, jest już dziełem sztuki per se w prywatnej kolekcji. Po takim odważnym portrecie, to już mała bagatela dla Ukłańskiego i towarzyszących układów, wcisnąć konjunkturalną "Deutsch-Polnische Freundschaft" do kolekcji MSN. Koledzy i koleżanki z systemu nasycą pojęcie "pustych znaków" Ukłańskiego (niepustym) symbolicznym znaczeniem. Amen!\nO poruszanych tu przez maxa dogina kwestiach rodzaju zakupów do MSN pisałem czas jakiś temu do Arteonu. Poniżej więc fragment z mojego tekstu Misterium Sztuki Naciągania:\nNie bacząc na fakt, iż siedziba jest tymczasowa a los nowej, planowanej od 7 lat nadal niepewny, MSN wśród polskich muzeów stało się rekordzistą jeśli chodzi o tempo zakupów dzieł do zbiorów. Spieszą się. Pisałem już, że sam tylko zestaw „filmów” zakupionych przez zespół MSN pod wodzą Joanny Mytkowskiej, już teraz liczy grubo ponad 400 pozycji. Sumy jakie za nie płaciło polskie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wahały się od kilku do kilkuset tysięcy. Najwięcej, bo aż 470 tysięcy zł z kasy polskiego dziedzictwa otrzymał przedstawiciel dziedzictwa narodowego Holandii, ni(e)jaki Arnout Mik. Tytuł jego pracy - Communitas (z łac. Wspólnota) wiele wyjaśnia, bo właśnie pewna wspólnota jak złota klamra spina całość tych zakupów. Okazuje się bowiem, że detalicznie WSZYSTKIE prace z zagranicy:\n- Sharon Hayes (83 tys. zł),\n- Olgi Czernyshevej(ok. 120 tys.),\n- Iona Grigorescu (106 tys.),\n- Daniela Knorra(96 tys.),\n- Sanji Iveković (42 tys.),\n- Jonathana Horovitza (135 tys.),\n- Yael Bartany (140 tys.),\n- Deimantasa Narkeviciusa (136 tys.),\n- Katheriny Seda (28 tys.),\n- Ahlam Shibli (100 tys.) i\n- Gustava Metzgera (355 tys. zł)\nw sumie za ponad 1,2 mln zł, DAWNA SZEFOWA Fundacji Galerii Foksal, obecnie szefowa MSN Joanna Mytkowska zakupiła od twórców wystawianych i promowanych przez Adama Szymczyka, szefa Kunsthalle w Bazylei czyli DAWNEGO KOLEGI Mytkowskiej z warszawskiej FGF. Notabene także większość polskich zakupów do zbiorów MSN obejmowała ICH WSPÓLNYCH „PODOPIECZNYCH”!!!\nTeraz MSN musi zdigitalizować powyższe zakupy, więc już wystąpiło do Narodowego Instytutu Audiowizualnego o kolejne, pozabudżetowe ponad 600 tysięcy na 2013 rok.4\n„urzędnicy muzeum urządzili sobie, nie tylko przyjemną zabawę, lecz jak informuje tekst pod zdjęciem „Burłacy” Pawła Althamera¹ na internetowej stronie MSN, zafundowali sobie na koszt podatnika także prywatne mauzoleum.”\nW tej pracy „Burłacy” Pawła Althamera brakuje mi pewnego elementu. Moim zdaniem w tle tych postaci powinien stać znak, kierunkowskaz (oczywiście też biały, ale z czarnymi napisami)\nKtórego ramiona wskazujące kierunek marszu „11 pierwszych członków zespołu Muzeum” powinny informować: PYCHA, PARTACTWO, PRYWATA. Natomiast ramiona wskazujące kierunek przeciwny do ich wędrówki, powinny głosić: SZTUKA, HONOR, OJCZYZNA.\n>>>>> "(...)zafundowali sobie na koszt podatnika także prywatne mauzoleum.”\nJeżeli mieli zamiar stworzyć sobie „prywatne mauzoleum”, to trzeba było postawić na prawdziwych artystów, a nie cwaniaków, jak i oni sami. Bo po przejęciu tej kupy śmieci – szumnie zwanej kolekcją muzeum - przez kogoś znającego się na sztuce, wszystkie te „relikwie degrengolady” powędrują na wysypisko. Na pewno na śmietnik historii - nikt tego nie zechce odkupić, nikt nie zechce podziwiać.\nNo właśnie, co zrobić w przyszłości z tymi śmieciami? Publicznie się tym chwalić wstyd. Zresztą szkoda galeryjnej przestrzeni na eksponowanie gniotów. Sprzedać komu? Nie znajdziesz frajera! Wywalić na śmietnik? Podniesie się wrzawa, że pieniądze wyrzucasz podatnika. Najlepiej, chyba, spakować to wszystko na amen do kontenera, a wirtualnie prezentować na stronie internetowej MUZEUM KICZU POSTKOLONIALNEGO. :)\nMniej martwi przyszłość tych prokreacji, a dużo bardziej spustoszenie jakie wywołują w całkiem współczesnych głowach i kasach.\n„(...)na czoło szybkiej, polskiej sztuki i krytyki, uszy wysunął Szybki Królik –jak o sobie mawia-, czyli Łukasz Gorczyca z warszawskiej galerii Raster(...)bo szybki szybko ZDOBYWA CO CHCE. Głównie od stołecznego, powolnego urzędnika: a to 360 m.kw. przestrzeni na Wspólnej za niewygórowaną cenę, a to granty na wszystkie wydawane w Rastrze publikacje „ze środków miasta stołecznego, lub ministerialne z MSZ i MKiDN, a to „bilet” na targi za kilkadziesiąt tauzenów do Londynu czy Bazylei.”(Andrzej Biernacki)\nCytat pana Andrzeja i apel DO WAS jest powodem, aby ponownie rzucić okiem na sytuację zachodniego art world’u. Znany niemiecki krytyk sztuki, Stefan Heidenreich wziął niedawno pod lupę berliński "Gallery Weekend" 2013¹ i porównał tendencję wpisującą się w tego rodzaju imprezy do 2 klasowego podziału społeczeństwa (ZWEI-KLASSEN-GESELLSCHAFT). Pozwolę sobie na zdanie relacji z tego, co zauważył, dodając parę dodatkowych informacji i nie dziwmy się, dlaczego „Szybki Królik -jak o sobie mawia-, czyli Łukasz Gorczyca z warszawskiej galerii Raster” tak skrupulatnie zbiera pieniądze „(g)łównie od stołecznego, powolnego urzędnika”, pilnie promuje swoich artystów i skutecznie kumuluje władzę. Czyżby coś na wspomniany temat już wiedział? Przecież od dawna jego galeria bierze udział na międzynarodowych targach sztuki? A może już kopiuje skutecznie płynące z tamtąd przykłady? Sadzę, że nie odstraszę pana Andrzeja i komentatorów blogu (prosto z serca) przydługawym komentarzem?\nGallery Weekend należy do najbardziej prestiżowych, komercjalnych, galeryjnych spotkań. Oficjalnie w 2013 roku brało w nim udział 51 galerii, z tego bardzo mała część z Berlina. Udział mogły sobie zapewnić tylko te galerie, które zapłaciły - przynajmniej 7000 euro. Setki innych z powodu niewystarczającego finasowego budżetu, nie wzięło udział. Suma ta nie jest niczym szczególnym, wiedząc, że małe stoisko galeryjne (koje) na Art Cologne - kosztuje od 11000 euro w górę. Gallery Weekend w Berlinie został otwarty w czwartek wieczorem, 25 marca tego roku, w ambasadzie Francji, połączony z sobotnim zaproszeniem na obiad. Każda galeria biorąca udział na targach sztuki, otrzymała do dyspozycji samochód, gwarantując ekstra objazdy dla kuratorów, kolekcjonerów sztuki i urzędników muzeów. Poza tym, specjalne przyjęcia, zaproszenia na obiady i przygotowane zaplecza dla prominentów, którzy mogli zakupić prace wyświetlone na mega-display’ach prosto z atelier.\nCO NALEŻY WIEDZIEĆ O RYNKU SZTUKI?\nRynek sztuki jest mały. Ilość ważnych, bogatych kupców sztuki liczy nie więcej, niż kilka setek. Już rok temu cytowałem na blogu „strasznasztuka2”² na ten temat opinię znanego kolekcjonera i handlarza sztuką Haralda Falckenberga (jego prywatna kolekcja sztuki zaliczana jest przez Artnews do 200 najlepszych na świecie), według której rynek sztuki jest w sytuacji REFEUDALIZACJI (polecam ten komentarz) i nie wiele różni się od wniosków Stefan’a Heidenreich’a. Stefan Heidenreich szacuje liczących się kolekcjonerów sztuki na całym świecie na kilka tysięcy. Mimo finansowego kryzysu 2008 i w następstwie znanych politycznych decyzji, majątki ich i innych (multi)milionerów nie zostały istotnie uszczuplone. Wręcz przeciwnie, dalej się pomnożyły. Handel sztuką ma się dobrze i jak wynika z licznych branżowych informacji, ceny za sztukę rosną w górę. Sztuka jest alternatywną formą inwestycji.\nLiczba wyższej klasy średniej - prawnicy, lekarze, psychiatrzy i właściciele małych firm, których nie było stać dotychczas na zakup prac gwiazd sceny wizualnej i chętnie kupowali sztukę w małych formatach i rozmiarach od mniej znanych artystów, znacznie zmalała. Ta tendnecja wpłynęła istotnie na zachowanie i zarobki artystów. Szybka promocja artystek/ów na rynku sztuki, oznacza teraz szybką promocję własnej marki, która gwarantuje – FINANSOWĄ STABILIZACJĘ I ZYSK HANDLOWY -, jej brak – NIEPEWNOŚĆ -, często połączona z - UBÓSTWEM. Przykłady Damiena Hirsta, Jeffa Koonsa i Takashi Murakami wskazują na wzrost, nie tylko wśród światowych gwiazd, liczby atelier o rozmiarach małych firm, z których szybko obsługuje się listę klientów. Kolekcjonerzy sztuki kupują tam sztukę i rzadko zwracają uwagę na jej jakość. Ta zdolność dawno się nie liczy. Zasięgają rady kuratorów i galerzystów - Erfuellungsgehilfen, jak ich nazywa Falckenberg - i działają według dewizy: „Kto zarabia szybkie pieniądze, nie ma czasu martwić się o szczegóły.”, albo (cytując pana Andrzeja): „Bo szybki szybko ZDOBYWA CO CHCE!!!!”\nZachodni galerzyści nie sprzedają sztuki w galeriach. Ich obroty handlowe powaźnie zmalały. Pomieszczenia i nazwa „galeria” służą im po to, aby ułatwić udział na targach. Bez pomieszczeń nie ma galerii, bez nazwy „galeria” nie ma dostępu na targi sztuki. Tam zarabia się najwięcej pieniędzy. Galerzyści to obecnie koczowniczy lud i można ich wszędzie spotkać - w Mailand, Brukseli, Madrycie, Paryżu, Nowym Jorku, Turynie, Hongkongu. Kto bierze udział na Art Basel, Basel Miami Beach, lub Frieze gra w pierwszej lidze. Dostęp do nich jest utrudniony. Dla małej galerii wynajęcie stoiska z transportem i rezerwacją w hotelu, poniżej 15000 euro jest niemożliwe. Wystarczą 2 udziały bez znaczącego obrotu handlowego i targowa przygoda na Art Basel kończy się, bez finansowego zabezpieczenia, jej konkursem. Rynek sztuki pierwszej ligi zaostrzył kontrolę swoich granic. Prominenckie Galerie, które reprezentują swoich promi-artystów nie chcą sobie popsuć interesu, wpływów i marki. Kto pozbywa sie naiwnie wiernych kolekcjonerów sztuki i innych bogatych klientów? Na Art Basel 42 Galeria Gogosian przywiozła prace Hirsta & CO o wartości 250 milionów dolarów. Część z nich sprzedała w ciągu 15 minut za 45 milionów dolarów. To przykład jeden z wielu. Wewnętrzne walki o władzę na rynku sztuki są na porządku dziennym.\nRYNEK SZTUKI I WŁADZA\nJak rynek sztuki decyduje o wzlocie i upadku galerii, i jej artystów? Jakie uzależnienia kierują tym procesem, przedstawia sytuacja w Berlinie i wydarzenia na Art Basel.\nDokładnie 9 prywatnych galerzystów powołało do życia Gallery Weekend w 2004 roku i 4 lata później Art Berlin Contemporary (ABC), która z założenia nie miała formy targów, lecz coś na wzór „Art Unlimited“ Art Basel. Do dzisiaj grupa założycieli z takimi aktorami, jak: Guido W. Baudach, Mehdi Chouakri, Joanna Kamm, Klosterfelde, Meyer Riegger, Galeria Neu, Neugerriemschneider, Esther Schipper, Zak-Branicka, zachowała wpływ na Gallery Weekend i ABC. Po drodze w 2011 wyeliminowali, po wieloletnich konfliktach, konkurencyjne Art Forum (ABC nie udzieliło Art Forum oczekiwanego poparcia) i tym sposobem, powstała nowa konstelacja władzy na rynku sztuki w Berlinie. Od tej pory nie ma innego, takiego targowego formatu w mieście. Wspomniani aktorzy dominują interes i wpływają na międzynarodową konkurencję. Zasięg ich powiązań jest szeroki i skutecznie wpływa na gremia innych międzynarodowych targów, w których najczęściej zasiadają. Dla długoletnich uczestników Art Basel nie jest tajemnicą, że o ich udziale, czy odmowie na targach, nie decydują objektywne kryteria jakości. Komisja rekrutacyjna Art Basel, której jurorzy są zarazem uczestnikami targów, eliminuje konkurentów, kierując się zasadą konfliktu interesu. Doskonale ilustruje ten proceder odmowa uczestnictwa galerii Eigen+Art³ na tragach sztuki w Bazylei z przed 2 lat, która zarazem odsłoniła zakulisowe konszachty berlińskich, prywatnych galerzystów, wchodzących w skład 6-cio głowej komisji rekrutacyjnej (obok galerzystki z Zurychu Evy Presenhuber, Davida Juda z Londynu i Xaviera Hufkens z Brukseli, 3 reprezentowało Berlin: Tim Neuger (neugeriemenschneider), Claes Nordenhake (Galeria Nordenhake) i Jochen Meyer (Galeria Meyer Riegger)), którzy byli równocześnie akcjonariuszami Gallery Weekend i ABC. Gerd Harry „Judy” Lybke, szef Eigen+Art, zaskoczony ich decyzją, przypuszczał, że jest nie tylko niedozwoloną praktyką ograniczającą konkurencję⁴, ale wyraża osobiste animozje. „Berlińczycy nie mogą mnie ścierpieć” – skwitował krótko. Zacięte walki pomiędzy prywatnymi galerzystami w Berlinie mają charakter prywatnej „Cosa Nostry”. Jej rozbudowany system działa następująco: kandydat/ka urządza wernisaż podczas Gallery Weekend, potem wynajmuje koje na Art Berlin Contemporary. Tam spędza kilka lat w tzw. „czyścu” sekcji Art Statements i dopiero wtedy, być może, otrzyma propozycję uczestnictwa na Art Basel. Jeśli nie będzie się trzymać reguł tego systemu, albo, nie daj Boże, zdradzi ich istnienie, zostanie z rodziny wykluczony/na. Los taki podzielili m.in. galerzysta Mehdi Chouakri i galerzystka Giti Nourbakhsch. W przeciwieństwie do Mehdi Chouakri, który dyplomatycznie przeczekał wykluczenie z Art Basel, Giti Nourbakhsch, po wycofaniu się z komitetu organizacyjnego Gallery Weekend 2010 (powód: wewnętrzne konflikty) nie była zaskoczona, że zostanie wyrzucona z Art Basel 2011. Skomentowala odmowę uczestnictwa: „Ogólnie wiadomo, że nie powinno się jurorom Art Basel przeciwstawiać, nawet, kiedy miejscem akcji jest Berlin.” Opublikowala otwarty list⁴ do jury-kolegów i koleżanek z Art Basel i zamknęła galerię, komentując: „Przeszła mi ochota, dalej pracować w tym kumoterskim mieście.“\nKoncentracja prywatnej władzy na rynku sztuki w Berlinie spowodowała w między czasie negatywne skutki. Dystrybucja pieniędzy rozłożyła się na coraz mniejszą liczbę artystów. Prywatne galerie są zainteresowane przede wszystkim takimi artystami, bo na nich można zarobić duże pieniądze. Największym niebezpieczeństwem są jednak - Big Player -, galerie, które z ogromnych finansowym budżetem agitują na całym świecie. W 2013 Gallery Weekend oficjalnie zaprosiło, około 1000 ważnych prywatnych kolekcjonerów sztuki z całego swiata, którzy zakupili lwią część propozycji prywatnych galerii. Na przegranej pozycji znaleźli się ci artyści i liczne galerie w Berlinie, którzy razem nie reprezentowali tylko czysty business i nie zaliczali się bezpośrednio do wyżej opisanego obiegu. Ta samo spotkało publiczność, która rzadko mieszała się na Gallery Weekend z zaproszonymi kolekcjonerami sztuki i prominenckimi gośćmi. Wielu odstraszyły wysokie ceny biletów na targi. Ci, którzy zdecydowali się na wizytę, przypatrywali sie z daleka prominenckim spektaklom w ramach - 2 klasowego podziału społeczeństwa.\nAndrzej Biernacki 05:48:00\nPnie maxie, dzięki za wpis. Na razie nie mogę, ale z przyjemnością ustosunkuję się do tego, co Pan napisał. Zastanawia mnie jednak pańskie zdanie, mówiące o koncentracji prywatnej władzy na rynku sztuki w Berlinie. Jeżeli nawet jest ona faktem, to warto by wybadać w jakim stopniu na to zjawisko wcześniej wpłynęła koncentracja władzy określonego typu w publicznych instytucjach sztuki tamże. A także w Szwajcarii (Kto zawiaduje np. ArtBasel, bo prywatni galernicy są tam przecież tylko zamówieni do jury. Przez kogo?) Przypominam o zjawisku nacjonalizacji kosztów i prywatyzacji zysków. W Berlinie mamy do czynienia przwdopodobnie już z tym drugim etapem. Pozdr. AB\nI ja dziękuję Panie Maxie za podzielenie się z nami tymi informacjami. Ale podobnie jak Pan Andrzej widzę w tym tylko część procederu podporządkowywania sobie europejskiego rynku sztuki przez Art-kartel.\nAkurat podziały klasowe w czasie trwania targów to nic szokującego. Jest rzeczą naturalną i to nie tylko w świecie sztuki, że bogaci organizują sobie zamknięte przyjęcia - nie moje małpy nie mój cyrk. Mnie bulwersuje inna strona tego targowiska próżności. Czyli właśnie to, co Pan Biernacki nazywa NACJONALIZACJĄ KOSZTÓW I PRYWATYZACJĄ ZYSKÓW. Słowem zwykłe złodziejstwo i pasożytnictwo na społeczeństwie. Odbywające się m.in. dzięki temu, że urzędnicy zatrudnieni w państwowych galeriach lub fundacjach pobierających pieniądze z państwowych środków na kulturę są cichymi współpracownikami Art-kartelu. Są osobami skorumpowanymi.\nSkoro przy zakupach do kolekcji muzeów, albo przy wyborze artystów do repertuaru takiej placówki, nie decydują obiektywne kryteria jakości, a jedynie widzimisię kuratora, bądź np. dyrektora, to artystą przyjętym na muzealne salony może być każdy (jak zapewnia pewna Anda, jeden z bardziej wpływowych polskich pasożytów kultury). Kartel posyła więc byle kogo do swojego człowieka w państwowej galerii. Tam za forsę podatnika robi mu się wystawę, wydaje albumy, obwozi po świecie, po innych galeriach obsadzonych przez ludzi zaprzyjaźnionych z kartelem, no i oczywiście targi sztuki! Jeszcze tylko jaki zaprzyjaźniony pismak (w Polsce np. z Gazety Wyborczej) wysmaruje pozytywną recenzję i w informacyjnym obiegu Artystyczne Zero (np. taki Uklański) zyskuje status Gwiazdy. Jakby kto się czepiał? Macha się takiemu niedowiarkowi przed oczami spisem tych wszystkich wystaw Zera w renomowanych galeriach i pozytywnymi recenzjami, a tam: Berlin, Londyn, Warszawa… I nieznającym się na sztuce pałka mięknie. Może nastąpić drugi etap, czyli odcinanie kuponów. Zero jest sławne i jego stajnia może się na tej sławie obłowić. Wyduszanie publicznej kaski odbywa się najczęściej dwoma sposobami.\nPierwsza sposób, to możliwość wyciągania od państwa pieniędzy na nazwisko Gwiazdy przez rożnego rodzaju pośredniczące fundacje (teoretycznie tylko non-profit). W celu organizowania z udziałem Gwiazdy akcji artystycznych dla ludu, względnie pleneru dla miasta. Jako ktoś tu kiedyś napisał na blogu: w takim przypadku artysta wcale nie musi być kreatywny, wystarczy, że kreatywny będzie księgowy fundacji. I wsiąka w prywatną kieszeń 20% tego czym sypnie minister kultury. Np. wystarczy, że fundacja zleci wykonanie jakiegoś technicznego zadania związanego z akcją artysty zaprzyjaźnionej firmie. Właścicielem jej na ogół jest dalszy członek rodziny, przyjaciel fundacji. Firma zawyży cenę usługi (żądając w normalnych okolicznościach chorych pieniędzy), ale fundacja z przyjemnością je zapłaci. Dzieląc się pod stołem nadwyżką z wykonawcą. Łupy może nie są tak wielkie, jak w przypadku drugiego sposobu, ale fundacje rocznie mogą zorganizować nawet i kilka takich skoków na kasę. Przy okazji fundacja i artysta bawią się wesoło nie za swoje. Oboje mogą wpisać sobie taką działalność do CV. Jest więc „podkładka” pod wyciąganie kolejnych pieniędzy. No i zaprzyjaźniona z fundacją firma ma zlecenia.\nDrugi sposób, czyli: ty wyhodujesz za swoje, a gdy urośnie, to my ci to odsprzedamy za podwójną cenę!\nJak już wypromowaliśmy Artystyczne Zero za publiczną kasę, to teraz reprezentująca go prywatna galeria odsprzeda państwowemu muzeum wypociny twórcze Gwiazdy. Każąc sobie za nie płacić pieniędzmi podatnika jak za zborze. Genialnie proste i skuteczne.\nTu pojawia się kwestia, której i ja jestem ciekaw w przypadku niemieckiego obrotu sztuką. Mianowicie, jaka część dzieł sprzedawanych przez prywatne galerie – np. na wspomnianych przez Pana Maxa targach – trafia do państwowych placówek wystawienniczych? I jakie galerie sprzedają państwu niemieckiemu najczęściej? Może Pan Max zna te dane?\nJedno jest pewne. Nim dana Artystyczna Gwiazdeczka zabłyśnie na targach sztuki, musi przejść przez proces nobilitacji wystawiając się w prestiżowych państwowych galeriach. Prywatni nabywcy nie dadzą się nabrać na jej wielkość, jeżeli jej prace nie będą figurować w kolekcjach największych świątyń sztuki, a te zazwyczaj są państwowe. Stąd Art-kartel musi mieć swoich ludzi wśród wysoko postawionych pracowników muzeów na państwowych posadach.\nInaczej Bogate Leszcze nie wyłożą kilku tysięcy euro za zwykły bohomaz, np. takiego Sasnala, czy Hirsta. Muszą mieć go za dobrą długoterminową inwestycję finansową. A skoro państwowe galerie gromadzą ich prace, to dla leszczy dobry omen. Niestety Leszcze nie zdają sobie sprawy, kto w tych galeriach czyje interesy reprezentuje? I że cały ten artystyczny splendor można o kant dupy potłuc. Zaś obrazy opychane teraz za grube pieniądze, po jakiś 60 latach będą warte najwyżej tyle, ile będzie warta rama w którą zostały oprawione.\nDziękuję za zainteresowanie moim komentarzem. Nie posiadam takich danych, bo nie znalazłem takiego źródła informacji. Jest możliwe, że gdzieś zostały opublikowane? Tego rodzaju transfery są też często owiane milczeniem (albo są tajemnicą poliszynela). Trzeba jednak uważnie śledzić bierzące wydarzenia w art worldzie, znać ich aktorów, czytać branżowe periodyki i łączyć umiejętnie fakty (co robi często skutecznie pan Andrzej). Fakty jednaj mówią za siebie.\nOto 2 przykłady ze Stanów Zjednoczonych i Niemiec. I niech mi Anonimowy 04:04:00 wierzy, mogę w każdej chwili podać parenaście innych, ale mój komentarz przybierze rozmiar wykraczający poza ramy blogu (i tak komentuję już zbyt obszernie):\n10 marca 2010 roku otwarto wystawę w New Museum of Contemporary Art w Nowym Jorku, pod tytułem: „Skin Fruit“¹/². Kuratował ją Jeff Koons. Muzeum udostępniło swoje pomieszczenia grecko-cypryjskiemu kolekcjonerowi sztuki i zarazem członkowi jej rady nadzorczej(!) - Dakis’owi Joannou. Wystawił część swojej kolekcji szacowanej na 1500 prac, którą reprezentują takie prominenckie nazwiska, jak: wspomniany kurator wystawy Jeff Koons, Vanessa Beecroft, Takashi Murakami i Maurizio Cattelan. Na wystawie Joannou pokazał 100 prac, które tematyzowały ciało ludzkie, m. in. Matthew Barney’a, Nathalie Djurberg, Mike’a Kelley, Terence’a Koh’a, Tino Sehgal’a i kuratora wystawy Jeffa Koons’a. Branżowa prasa zachodnia zwróciła uwagę na tą wystawę, bo ilustrowała 2 konkurujące ze sobą systemy sztuki i ich wzajemne powiązania. Państwowy i prywatny. Wystawa „Skin Fruit“ zapoczątkowała, zaplanowany w wrześniu 2009 roku projekt New Museum, pod tytułem: „The Imaginary Museum“, udostępniając w regularnych okresach jego pomieszczenia prywatnym kolekcjonerom sztuki i wolną platformę dla ich interesów. Ten krok zakreślił definitywnie wpływ władzy w obecnym systemie sztuki. A więc, kto będzie rozstrzygać o tym, co zostanie pokazane, co uzyska znaczenie i wartość symboliczną. Dotychczas na takie pytania odpowiadały państwowe wystawy i muzea, skutecznie hamując wpływy prywatnych kolekcjonerów sztuki. New Museum of Contemporary Art w Nowym Jorku już od dawna swój międzynarowody prestiż i kolekcję zawdzieńcza ich wpływom. Ten proces rozprzestrzenił się obecnie na niemal wszystkie państwowe muzea na Zachodzie, którym chwalebnym przykładem jest Tate Gallery. W Niemczech, w jednym z największych muzeów, Albertinum, w „Galerie Neue Meister”³ wiszą obrazy Baselitza, z napisem obok: „Prace wypożyczone z prywatnej kolekcji “, pytania o ich pochodzenie, na mocy umowy pomiędzy muzeum i kolekcjonerem, są oficjalnie zabronione. Muzeum nie udziela opini publicznej informacji na ten temat. Jest to naruszenie konstytucyjnego prawa do informacji w Niemczech. Czyje i jakie interesy reprezentują tego rodzaju długotrwałe wypożyczenia, nie potrzeba dalej komentować.\nAndrzej Biernacki 06:55:00\nNic dodać, nic ująć. Problemem jednak co z tym zrobić, bo już bardziej zobrazować niż to niektórzy publicznie od lat robią chyba nie można.\n- Wyłożyć to obecnemu ministrowi kultury z osobna, to zdecydowanie strata czasu, bo ten kompletny, kulturalny amator i miłośnik obrony narodowej, wpatrzony w wyżej wspomnianego pasożyta, będzie go bronił jak narodowego dobra.\n- Walczyć z fundacjami, które mają od cholery wolnego czasu i w związku z tym super rozeznanie gdzie łazić i po co jest także beznadzieją.\n- Podobnie jak beznadzieją jest podejmowanie pyskówki z tymi wszystkimi mieszczkami na doktoratach i profesurach, podekowanymi po przeróżnych uniwersytetach okołosztuki, które dobrze wiedzą gdzie stoją konfitury więc, jak gówno do podeszwy, uczepiły się opcji aktualnie wygranej na wszystkich, możliwych frontach. Fuj!\ngość niedzielny 11:09:00\n(...)Nic dodać, nic ująć. Problemem jednak co z tym zrobić, bo już bardziej zobrazować niż to niektórzy publicznie od lat robią chyba nie można.\nw kulturalnych krajach to robią tzw. drugi obieg min. przy pomocy internetu...ale to inna bajka.. :)\na tymczasem od Pana Arka linka:\n-W "Faktach" Londyn, ekskluzywna i prestiżowa galeria Saachi i pierwsza wystawa współczesnych polskich artystów. Polscy twórcy dostają szansę pokazania, co potrafią, w miejscu rzeczywiście unikalnym. Na ich dzieła już spojrzała brytyjska guru tej branży. Czy i kto tę szansę na sukces naprawdę wykorzysta? O tym na chwilę przed otwarciem wystawy.\n-> i Pan SZybki Królik jest bardzo niezadowolony...oj bardzo.... ;)\nNo, ale pokazali w tym materiale innego "szybkiego królika" z abbey house...\n„Jako ktoś tu kiedyś napisał na blogu: w takim przypadku artysta wcale nie musi być kreatywny, wystarczy, że kreatywny będzie księgowy fundacji. I wsiąka w prywatną kieszeń 20% tego czym sypnie minister kultury. Np. wystarczy, że fundacja zleci wykonanie jakiegoś technicznego zadania związanego z akcją artysty zaprzyjaźnionej firmie. Właścicielem jej na ogół jest dalszy członek rodziny, przyjaciel fundacji.”\nCiekawe, ile podatnika kosztowało odremontowanie tej klatki schodowej?\nAndrzej Biernacki 14:51:00\nWnosząc z nazwisk autorów pomysłu, niemało.


Babcia mówiła, że nie ma go w domu. Wtedy zobaczyli wystające zza kanapy stopy | Tylko Toruń\n29 lipca 2021 29 lipca 2021 Łukasz BuczkowskiSkomentuj on Babcia mówiła, że nie ma go w domu. Wtedy zobaczyli wystające zza kanapy stopy\nToruńscy policjanci zatrzymali wczoraj poszukiwanego listem gończym 30-latka. Mężczyzna od pewnego czasu ukrywał się przed policją. Wpadł, bo nie do końca przemyślał swoją ostatnią kryjówkę. Postanowił schować się za kanapą. Zdradziły go… wystające stopy.\n30-latek za którym toruński sąd wydał list gończy za produkcję i posiadanie znacznej ilości narkotyków, ani myślał oddawać się w ręce organów ścigania. Ukrywał się, a mundurowi musieli wykonać niemałą pracę, by wpaść na jego trop. W końcu się udało. Udało im się ustalić, że mężczyzna najprawdopodobniej przebywa w mieszkaniu swojej babci na osiedlu Mokre.\n– Kiedy policjanci zapukali do drzwi wytypowanego wcześniej mieszkania otworzyła im babcia poszukiwanego. Kobieta twierdziła, że wnuka nie ma go w domu. Policjanci nie dali się zwieść i dokładnie przeszukali cały lokal – opisuje asp. Wojciech Chrostowski z Zespołu Komunikacji Społecznej KMP w Toruniu.\nPrzeszukanie zaowocowało odnalezieniem mężczyzny, choć w ostatniej chwili próbował jeszcze oszukać mundurowych chowając się za kanapą w mieszkaniu babci. Przykrył się nawet poduszkami, licząc że uda mu się wtopić w otoczenie i pozostać niezauważonym. Nie dopracował jednak swojej kryjówki. Zza kanapy wystawały bowiem jego stopy. Tym samym 30-latek zdradził swoją kanapowo-poduszkową kryjówkę.\n– Poszukiwany trafił z mieszkania prosto do celi. Spędzi tam najbliższe kilka lat odsiadując wyrok za produkcję i posiadanie znacznej ilości narkotyków – dodaje asp. Wojciech Chrostowski.\nTagged policja Toruń poszukiwany mężczyzna Trouń przeszukanie toruń\nZamach na prezydenta Gdańska podczas finału WOŚP. Politycy i samorządowcy z regionu solidaryzują się z Pawłem Adamowiczem


OstatniaKropka | 2017-06-12\nNie jestem fanką fantastyki, a to podobało mi się niesamowicie!\nCzekam na kolejny tom! :)\nBardzo ciekawa, miejscami wzruszająca książka. Zmuszała do myślenia nad losem człowieka, do tego, jak choroba może zmienić ludzi. Miasto uwięzione prz...


Do wynajęcia komfortowe mieszkanie o powierzchni 69 m2. Nieruchomość składa się z 3 pokoi, 2 łazienek, kuchni oraz przedpokoju. Drugie piętro z trzech. Mieszkanie ma umeblowaną kuchnię w sprzęt AGD (piekarnik, płyta elektryczna, okap, lodówka) oraz łazienki (pralka). Mieszkanie o wysokim standardzie wykończenia (parkiet na podłodze).\nCena wynajmu 1600 cena wynajmu + 400 czynsz (wliczone media + prąd wg zużycia).\nWymagana kaucja zwrotna 1600PLN.Wygodny dojazd do centrum tramwajem lub autobusem (przystanek 100m). W pobliżu pełna infrastruktura handlowo-usługowo-edukacyjna. Polecam!::KONTAKT DO AGENTA\nOffer number in PolishProperty 170607\nOffer number in office MST-MW-1675


www.prawda.pl | Niepoprawni.pl\nMarek Jastrząb - 23 Lipca, 2008 - 14:07\nGazeta nazywająca się NIEZALEŻNA (podaję link) puściła tekst pt. BRONISŁAW GEREMEK NIE ŻYJE. I nie byłoby w tym fakcie nic osobliwego, gdyby nie ostatni fragment:\nPrezydent Lech Kaczyński wyraził ubolewanie z powodu śmierci Bronisława Geremka. Jego zdaniem jest to ogromna strata dla Polski. Lech Kaczyński zaznaczył, że mimo iż Geremek był jego politycznym przeciwnikiem, to niewątpliwie należał do twórców Sierpnia. Prezydent dodał, że profesor Geremek był politykiem wybitnym, który na trwałe wpisał się do historii.\nMoim niezależnym zdaniem jest to, panie dziejaszku, obłuda. A gazetka winna się zwać: ŚCIEMA.\nIAR, 13-07-2008 22:01\nportaprima - 23 Lipca, 2008 - 14:17\nKomentarz na stronie pod artykułem:\n"TVN już robi z niego nowego świętego a wy dajecie taki ogólnikowaty\nartykuł?! jak się to ma do tekstów o geremku w prawicowej prasie z\npoprzednich lat np. łysiaka w "gazecie polskiej"?! większość\nspołeczeństwa ma całkiem fałszywy obraz "drogiego bronisława".mam\nwrażenie że "niezależna.pl" to jakaś fałszywka. proszę o dogłębną\nanalizę działalności tego "człowieka etosu""\nMoże twój, Marku? ;)\nchyba jednak tak jest:\nkles - 23 Lipca, 2008 - 14:33\nprofesor Geremek był politykiem wybitnym, który na trwałe wpisał się do historii\ni to jest niestety dotkliwa i smutna prawda i tylko prawda a nie wyraz uznania.\nNatomiast ogromną stratę, my Polacy, jesteśmy w stanie przeboleć.\nnasze czołowe ideolo już\nMarek Jastrząb - 23 Lipca, 2008 - 15:07\nnasze czołowe ideolo już nieraz strzeliło sobie w płetwę. Że przypomnę: jednego dnia Marcinkiewicz był ostatnia łachudra i zbuk, a drugiego MÓJ CACANY MĄŻ STANU. I z nieboszczykiem namy ten sam ubaw:jednego dnia - won, parchu, z kapituły, drugiego JAKA STRATA!\n"Im bardziej chore państwo, tym więcej w nim praw."\nJakkolwiek na to nie spojrzeć...\nDoktorNo - 23 Lipca, 2008 - 16:53\nGeremek był znany i szanowany na świecie. Gdy był ministrem SZ to miało ogromne znaczenie.\nOsobną kwestią jest to, czego NIE ZROBIŁ mają tego typu możliwości.\nzgadzam się, doktorze :\nMarek Jastrząb - 23 Lipca, 2008 - 17:28\nzgadzam się, doktorze : MÓGŁ WIĘCEJ, A WYSZŁO MNIEJ. Wszak nie powód to nazywać Go szubrawcem i sprzedawczykiem w czwartek, a człowiekiem wielkim i zasłużonym dla Polski - w piątek. Tego rodzaju psychiczne szpagaty są jaskrawo komusze.


Panasonic GX7: rewolucja w bezlusterkowcach | CHIP\nW Sieci wypłynęły zdjęcia i specyfikacja aparatu, w którym Japończycy wprowadzili naprawdę dużo innowacji.\narchiwum 26 lipca 2013\nKolejną ciekawostką jest wbudowany wizjer elektroniczny. Do tej pory bezlusterkowce Panasonica z serii GF i GX wizjerów po prostu nie miały, a w niektórych modelach istniała możliwość podłączenia wizjera zewnętrznego. Tym razem wizjer po pierwsze jest, po drugie ma niesamowitą rozdzielczość (prawdopodobnie 2,76 mln pikseli), a po trzecie – można go nawet odchylić do góry.\nOdchylany jest także dotykowy, 3-calowy ekran o rozdzielczości 1,04 mln pikseli – poprzednik modelu GX7 miał wyświetlacz zintegrowany z tylną ścianką.\nRadykalnie – w porównaniu do poprzedniego modelu z serii GX – zmieniła się także sama budowa korpusu aparatu, opartego na magnezowym szkielecie. Mocowanie obiektywów zostało mocno przesunięte z centrum w lewą stronę, przez co Lumix GX7 przypomina trochę… bezlusterkowce Sony. Według różnych źródeł rozdzielczość matrycy aparatu ma wynosić od 16 do 18 milionów pikseli, a najkrótszy czas naświetlania ma wynosić jedynie 1/8000 s. Aparat oczywiście wyposażony będzie we wbudowany moduł Wi-Fi, obsługujący tryb NFC.\nOficjalna premiera aparatu odbędzie się prawdopodobnie dopiero w sierpniu, zaś wejście na rynek nastąpi miesiąc później. Mimo to znamy już pierwszą cenę aparatu – sam korpus, bez obiektywu, kosztować ma 999 euro .


Pierwsza książka przeczytana w 2016 roku! - Blog książkoholiczki\nHome / Uncategories /  Pierwsza książka przeczytana w 2016 roku!\n,,Przebudzenie" Stephena Kinga.\nKsiążka opowiada o życiu początkowo małego chłopca Jamie Mortona. Chłopiec bawiąc się dostrzega za sobą cień pastora. Od tej pory nawiązuje z nim przyjaźń. Pastor posiada niezwykłą moc uzdrawiania. Jamie odkrywa ją, kiedy jego starszy brat traci zmysł mowy. Wkrótce potem pastor zostaje wydalony z parafii z powodu ,,strasznego kazania".\nW następnych rozdziałach dowiadujemy się o późniejszym niespokojnym życiu bohatera. Dostrzegamy jego zmianę, niekoniecznie na dobrą. Pewnego dnia po wielu już latach rozłąki dostrzega Charlesa. Ten pomaga mu wyjść z nałogu.\nCharles pomaga wszystkim. Co za tym się kryje? -To pytanie dręczy Jamie'go. Wie, że Wielebny może być niebezpieczny, jednak musi być przy nim ze względu na pewne okoliczności. Jak dalej potoczy się historia? Dowiesz się, gdy przeczytasz tę książkę.\nMoim zdaniem książka nie jest typową książką Kinga. Mistrz grozy? Tak! Ale z pewnością ta książka nie jest horrorem. Nie potrafię dokładnie powiedzieć dlaczego właściwie wystawiłam taką ocenę, ale jest to 7/10. Trochę zawiodłam się ponieważ liczyłam na mocną powieść grozy.\n13:03 / Ania Rusek / 1 komentarze /\nKuba Zagórski 10 stycznia 2016 10:49\nMnie książka szczerze podobała się bardzo 😍 Jest wspomniane,że książka nie należy do horroru ale okej 😱\nSuper blog 😘


...i Nicol - Rozdz. 23 by PaulinaKP on DeviantArt\n...i Nicol - Rozdz. 23\nRozdział 23 - Zdrada\nBuford szedł śladem brunetki. Dziewczyna skręciła do jakiegoś pokoju. Chłopak powoli poszedł za nią, starając się nie wydać hałasu. Wychylił się zza framugi drzwi. Zobaczył jej twarz. O mało co nie krzyknął ze zdumienia. To faktycznie była Nicol. Nie widział jej ponad osiem miesięcy, a teraz nagle spotyka ją w szpitalu. Dziewczyna rozmawiała przez telefon.\n- Heinz, możesz już po mnie przyjechać. Jestem tu już dwa dni. Potwornie się nudzę. - mówiła, na tyle głośnym szeptem, że Buford mógł ją usłyszeć. Obróciła się w stronę okna, tak, że stanęła plecami do Buforda. W tej chwili chłopak wszedł do pokoju i wykrzykną:\n- Witaj, Nicole!\nDziewczyna obróciła się gwałtownie i spojrzała na niego z nieukrywaną wściekłością.\n- Muszę kończyć. - powiedziała głośnym szeptem i się rozłączyła, po czym powiedziała do Buforda: - Cii! Ona śpi.\nChłopak spojrzał na dziewczynę zdezorientowany. Grymas wściekłości na twarzy Nicol zmienił się w delikatny uśmiech. Dziewczyna dała ręką chłopakowi znak, by do niej podszedł. Buford zaczął się do niej niepewnie zbliżać. Dopiero po chwili zauważył, że obok łóżka, na którym leżały rzeczy Nicol, stoi jeszcze jakieś mniejsze łóżeczko.\nDziewczyna dała mu ręką znak, by do niego zajrzał. Chłopak spojrzał tam i zobaczył małego śpiącego bobasa.\n- Poznaj naszą córeczkę. - powiedziała Nicol.\nFineasz, Greta i Baljeet patrzyli na Ferba w osłupieniu.\n- Ty byłeś maskotką! - wykrzyknęła Greta tonem takim jakby odkryła Amerykę.\n- No brawo. - powiedział Fineasz sarkastycznie.\nGreta podbiegła do Ferba i usiadła naprzeciwko niego.\n- Ferb! Tak cię przepraszam! Wyciągnęłam pochopne wnioski! Tak mi głupio! Powinnam ci bardziej ufać, ale Stephanie...\n- Steph nic nie zrobiła. Powiedziała ci prawdę, to nie jej wina, że wyciągnęłaś pochopne wnioski.\n- Masz rację! Tak bardzo cię przepraszam! Nawet nie dałam ci się wytłumaczyć... Wybaczysz mi?\n- Fineasz, chodźmy stąd. - powiedział Baljeet.\n- Dobry pomysł. - odparł rudowłosy.\n- Tylko nie powiedzcie nikomu, że ja byłem maskotką!\n- Jasne, że nikomu nie powiemy bracie. Życia być nie miał.\nFineasz i Baljeet wyszli z szatni i skierowali się do wyjścia. Stadion już opustoszał, każdy udał się w swoją stronę. Tjinder, także pożegnał się z Fineaszem. Dzisiaj odwiedzała go Mishti więc musiał pojechać po nią na lotnisko. Flynn ruszył więc samotnie w stronę przedmieść. Nagle zauważył idącą po drugiej stronie ulicy, znajomą blondynkę - Angelę Weather.\n- Hej! Angela! - krzyknął. Blondynka zaczęła się rozglądać, szukając nadawcy tejże wiadomości. Kiedy ujrzała Fineasza, chłopak pomachał jej i gdy na ulicy nie widać było żadnych samochodów, przebiegł przez drogę w stronę Angie. - Cześć. - wysapał.\n- Hej! - odparła dziewczyna. - Co chciałeś? - spytała.\n- Nic. Po prostu nie chce mi się samemu wracać do domu.\n- Aha. Więc na towarzysza swojej drogi wybrałeś sobie mnie?\n- A dlaczego nie? Ja szedłem sam, ty szłaś sama, to...\n- Nie musisz mi się już tak tłumaczyć. Chętnie spędzę ten czas z tobą.\nBuford patrzył na Nicolę jak na wariatkę.\n- Jak to „moja córka”? Nicol, co ty bredzisz?!\n- Nie „jak to”, tylko „tak to”. Pamiętasz ci się stało po tym jak wróciliśmy z drugiego wymiaru?\n- Jak mógłbym zapomnieć?!\n- Ile czasu nie było mnie, jak zniknęłam po tygodniu od tego wydarzenia?\n- Ponad 8 miesięcy.\n- Nie żadne osiem, lecz 9. A dziewięć miesięcy trwa...\n- Ciąża! O Boże! - Buford złapał się za głowę i ciężko usiadł na łóżku. - Ale... Skoro zaszłaś ze mną w ciążę, to... Dlaczego mnie zostawiłaś?\n- Ty tu masz życie, masz matkę, chodzisz do szkoły. Co by wszyscy powiedzieli, gdyby dowiedzieli się, że masz dziecko? Nie chciałam ci niszczyć życia.\n- Niszczyć życia?! Wystarczająco dobrze mi je zniszczyłaś, zostawiając mnie samego!\n- Ciszej bądź, obudzisz ją...\n- Nicol, czy ty nie rozumiesz?! Ja nie potrafię bez ciebie żyć!\n- Zamknij się, bo obudzisz naszą córkę. - powiedziała głośnym i rozkazującym szeptem. Jednak po chwili uśmiechnęła się, podeszła do Buforda i mocno go do siebie przytuliła.\nAngela śmiała się wniebogłosy, łapiąc się za brzuch, który ją od tego śmiechu rozbolał. Fineasz potrafił opowiadać dowcipy. Dziewczyny to w nim uwielbiały - jego popularność i poczucie humoru.\n- To było świetne! - wykrzyknęła blondynka.\n- Ha! Ha! Ja jestem świetny!\n- Świetni to są chłopcy, którzy potrafią całować. - powiedziała Angela, zauważając znajomy samochód jadący ulicą. Czas zemsty.\n- Sugerujesz, że ja nie potrafię?\n- Nie prawda. Chodziło mi tylko o to... - Angela nie dokończyła, bo Fineasz w tym momencie ją pocałował.\nNagle obok rozległ się pisk opon. Samochód, który wcześniej zauważyła blondynka, zahamował gwałtownie obok miejsca w którym się całowali.\nMilly spojrzała na Izabelę.\n- Co się stało? Dlaczego się zatrzymałaś? - spytała. Brunetka nie odpowiedziała. Patrzyła na coś, co znajdowało się obok głowy Milly. Szatynka obróciła się i zobaczyła Fineasza całującego się z Angelą.\n- Ten koleś nie ma skrupułów. - powiedziała. Izabela nie odpowiedziała nic. Spojrzała przed siebie i powoli ruszyła.\n- Mój współlokator, Heinz, jego żona Sara i córka Vanessa dowiedzieli się, że jestem z przyszłości.\n- Mówiłaś im, że jesteś morderczynią?\n- Nie, o tym nie wiedzą. Ale wiedzą, że podróżowałam w czasie. Z początku myśleliśmy, że to jakaś choroba wywołana przez te podróżowanie, ale Vanessa oświeciła mnie, mówiąc, że to może być ciąża. Zrobiłam test i okazało się, że miała rację. Nie chciałam marnować ci życia, więc odeszłam.\n- Nie zmarnowałabyś mi życia.\n- Teraz tak mówisz. Ciekawe co byś powiedział, gdybym wcześniej cię o tym powiadomiła.\n- Byłbym szczęśliwy! Rany! Nicol, właśnie zostałem ojcem! Jak nazwiemy naszą córkę?\n- Emily, dlaczego?\n- Po Emily Fletcher. Uratowała mi życie nie raz, to moja najlepsza przyjaciółka.\n- Okej. Emily Van Stomm. Ładnie brzmi.\nNicol uśmiechnęła się słysząc te słowa.\nIzabela weszła do swojego pokoju. Padła na łóżko. Jaka była naiwna! Wszyscy wokoło mówili jej, że Fineasz ją zdradza. Nie słuchała. Ślepo mu ufała, a teraz zobaczyła to na własne oczy. Dziewczyna wyjrzała przez okno i zaczęła śpiewać:\n- Twój pewny krok, każde spojrzenie\nukrywa coś, znów gubisz się sam.\nZabieram ci ostatnią nadzieję, wiem,\nnie powiódł się twój misterny plan.\nSkąd w tobie ten gniew?\nSkąd w tobie ten chłód?\nZaskoczę cię, wiem,\nmówiąc to, że między nami jest już skończone...\nto wszyscy widzą...\nTwój każdy dzień wypełnia ból.\nNiełatwo jest tak zapomnieć, gdy żal\nBez cukru życie poznaj znów.\nTylko pieprz i sól...\nTak trudno być znów szarym człowiekiem,\ngdy widzisz się wśród samych gwiazd.\nGdzie rzucą kość będziesz jak szczeniak biegł,\ntak bardzo chcesz, by dojrzał cię świat.\nSkąd w tobie ten pęd?\nSkąd w tobie ten głód?\nTwój każdy dzień wypełnia ból...\nTak, tylko pieprz i sól.\n© 2016 - 2019 PaulinaKP\nKlarisa Windy, Stephanie Winner, Nicole Strong by me\nfunnyFranky Jul 10, 2016\nSprawdzam wiadomości na dA (tak wiem - niebywałe) i trafiłam tu, i postanowiłam skomentować. Nie będę komentować każdego opowiadania osobno (bo już to zrobiłam), ale wiedz, że bardzo je lubię i są super. Fantastycznie piszesz :"D\nPaulinaKP Jul 17, 2016 |Hobbyist General Artist\nWystarczą mi komentarze na Wiki, nie musisz ich dublować\nfunnyFranky Jul 20, 2016\nOk, to raz będę dodawać tu, a raz tam\nPaulinaKP Jul 23, 2016 |Hobbyist General Artist


Bieganie.pl • Zobacz wątek - Wyznaczanie stref tętna - pomoc z wyborem sposobu.\nTeraz jest Śr, 14 kwietnia 2021, 05:56\nWyznaczanie stref tętna - pomoc z wyborem sposobu.\nTytuł: Wyznaczanie stref tętna - pomoc z wyborem sposobu.\nNapisane: Wt, 26 stycznia 2021, 01:07\nHej, na początku może warto zaznaczyć że biegam z Fenixem 6 i Polar H10.\nDzisiaj postanowiłem sobie stuknąć 10k żeby zobaczyć progress i o ile progress był, to cały bieg skończył się ze średnim tętnem 182 i maksymalnym 192 (mam 30 lat btw)\nOd zawsze wiadomo że podstawianie wieku do wzoru to beznadziejny sposób określania Max HR (co u mnie widać doskonale - musiałbym przez prawie godzinę cisnąć w górnym progu Z5, moje realne max tętno musi być sporo wyższe), historycznie największe tętno jakie odnotowałem to właśnie 192.\nNo i teraz pytanie - czy np. ktoś eksperymentował ze strefami tętna na podstawie progu mleczanowego?\nGarmin ma taki feature, sam wypluwa mi jakiś próg mleczanowy od czasu do czasu, ale nie wiem na ile jest on zgodny z rzeczywistością - teraz wynosi u mnie niby 173BPM, podejrzanie niski (biorąc pod uwagę że przebiegłem 10k z tętnem wyższym o prawie 10).\nKurde, naprawdę chciałbym uniknąć absolutnego mordowania się na podbiegu żeby odkryć prawdziwe max HR więc byłbym super szczęśliwy gdyby LTHR było adekwatnie trafne.\nNo ale nawet jeżeli nie da się tego uniknąć, to lepiej policzyć strefy na podstawie % max tętna, czy % rezerwy tętna?\nTytuł: Re: Wyznaczanie stref tętna - pomoc z wyborem sposobu.\nNapisane: Wt, 26 stycznia 2021, 09:04\nTen "próg", który wykrywa Garmin nawet nie powinien się nazywać mleczanowym.\nŻeby wyznaczyć % rezerwy musisz znać również... HRmax.\nMaksa masz prawdopodobnie wyżej niż 192, może nawet i 5 uderzeń. Z kolei LTHR bezpiecznie przyjmij 80-82% HRmax. Przy bardzo niskim poziomie wytrenowania to może być 75% a wybitni zawodnicy mają nawet 87%.\nZrobienie pożytku z tej informacji wymaga ogólnej wizji na trening, a tutaj zapewne będą różne propozycje.\nNapisane: Wt, 26 stycznia 2021, 10:40\nNa mój gust jak 10 km (zakładając bieg na maksa) pobiegłeś o 10 uderzeń wyżej, to raczej ten próg jest właśnie w okolicy +-170. U siebie odnotowałem maksymalne 194 i próg też wykrywa mi w okolicy 173. Wiadomo, że to gruby szacunek, ale wydaje mi się, że dla amatora taka wiedza wystarczy + oczywiście analiza samopoczucia.\nNapisane: Wt, 26 stycznia 2021, 12:06\nAle to nie jest próg mleczanowy.\nTo (w zamierzeniu) ma być próg beztlenowy. Problem w tym, że jego "znalezienie" jest mocno arbitralne.\nNapisane: Wt, 26 stycznia 2021, 12:58\nKoledzy z forum mnie ostatnio trochę edukowali w temacie wyznaczania Thresholdu wg. Joe Friela. Cytuję:\n"On proponuje wyznaczenie strefy Threshold z ostatniego startu na 10km najlepiej.\nBierzesz średnie tętno z ostatnich 30 min i masz threshold.\nu mnie idealnie się to zgadza i kolejne różne zegarki i programy liczą mi te tętno praktycznie co do uderzenia tak samo jak z tego testu mi wyszło.\nwtedy bierzesz sobie tabelkę Friela podstawiasz tętno Thresholdu do wieku masz cały zakres stref.\nkompletnie w tym układzie jest ignorowane tętno maksymalne.\nFriel tłumaczy to tym, że i tak cieżko zrobić próbę na to, a dwa, że do niczego to niepotrzebne bo przeważnie nie koreluje z Thresholdem linowo."\nNapisane: Wt, 26 stycznia 2021, 17:26\nO ile próg mleczanowy to wartość, po przekroczeniu której zakwaszenie zaczyna wzrastać, to ten "drugi" próg teoretycznie ma być wartością, po przekroczeniu której zakwaszenie wzrasta gwałtownie i produkcja mleczanu przekracza możliwości jego wykorzystania.\nPojawia się jednak kluczowy problem.\nO jaki wzrost zakwaszenia i przez jaki czas pracy na tym zakwaszeniu ma oznaczać próg?\nNapisane: Cz, 28 stycznia 2021, 13:28\nO to to. Cały swój trening opierałem swego czasu o strefy Friela i świetnie to działało. Nawet ten test jest dość nieprzyjemny, bo jednak trzeba te 40 minut cisnąć na maksa.\nAle jest na tyle do zniesienia, że można go powtarzać co 2-3 miesiące i mieć w ten sposób aktualne strefy z wystarczającym dla amatora przybliżeniem i bez konieczności robienia specjalistycznych testów.\nA test na hrmax nie dość że jest praktycznie nie do zrobienia poza zawodami, to jeszcze może się nijak mieć do rozkładu stref. Kompletny amator będzie miał te strefy zupełnie gdzie indziej niż wybiegany zawodnik, mimo że tętna maksymalne mogą mieć identyczne.\nDeter - chodzi ci o próg Friela? To lactate treshold - tętno przy którym utylizacja mleczanu jest równa jego produkcji, czyli próg równowagi mleczanowej. To wynika z samej konstrukcji testu. Nie da się przez 40 minut popylać przy rosnącym poziomie mleczanu.\nNapisane: Pt, 29 stycznia 2021, 08:56\nDomyślam się, że chodzi Ci o maksymalną równowagę?\nUważam, że kluczowe jest rozważenie tego, co się dzieje (i przesz jaki czas) pomiędzy dwoma punktami na krzywej mleczanowej. Jeden punkt to początek akumulacji, a drugi to stan maksymalnej równowagi.\nNapisane: Pt, 29 stycznia 2021, 20:53\nI tak się też nie nazywa :P W moim przypadku próg LT jest liczony w punkt, a pobiegnięcie 10km na średnim tętnie 10 większym na zawodach się zdarzało.\nTen próg jest wystarczający do treningu wg tętna, nawet Garmin ma taki tryb, tylko trzeba tam dobrać % do niższych stref. U mnie standardowe zakresy % Garmina poniżej LT się nie sprawdziły wg próby wydolnościowej.


W tym tygodniu rozpoczął się okres ochronny dla bezdomnych. W Lublinie zaczęły działać noclegownie. Pierwsi chętni już zaczęli rezerwować w nich miejsca na zimę.\n- Na dworze jest jeszcze w miarę ciepło, więc ruch w noclegowniach powinien być mniejszy niż w ubiegłych latach - mówi Barbara Brania, dyrektor Lubelskiego Ośrodka Wychodzenia z Bezdomności. - Ale co sprytniejsi już rezerwują miejsca.\nBezdomni mężczyźni mogą liczyć na łóżko w hostelach przy ul. Garbarskiej, Abramowickiej i Młyńskiej. Kobiety są przyjmowane do noclegowni przy ul. Bronowickiej. - Jedni nocują u nas tylko przez kilka nocy, inni spędzają prawie całą zimę - tłumaczy Brania.\nNoclegownie są otwierane tylko na noc. W dzień bezdomni muszą sobie radzić sami. - Niektórzy korzystają z Dziennego Ośrodka Wsparcia dla Bezdomnych. To także jedna z form naszego wsparcia dla najbiedniejszych.\nNieco inaczej niż noclegownie funkcjonują schroniska dla bezdomnych. Jedno z nich działa w Lublinie przy ul. Garbarskiej. - Mieszkają tam ludzie kierowani do nas przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie - wyjaśnia Brania. - Co ważne, schroniska działają przez cały rok. Ale na zimę dostawiamy w nich dodatkowe łóżka.


Ebooki Bloger PDF, EPUB I MOBI Na Polishwords.com.pl\nEbooki - "Ebooki bloger"\n...internauci wybrali Google? Jak stawiać pierwsze kroki w Google i nie poślizgnąć się? Czym jest wyszukiwanie wyspecjalizowane i "inteligentne"? Jak odkryć świat blogerów? Na co odpowiada Google Answers? Z czym jeść nowości z kuchni Google Labs? Czym jest konto Google? Dlaczego wszyscy chcą mieć konto Gmail? Jak stworzyć...\n...jedź dalej… Sprawdzone sposoby na bezpieczną jazdę od Michała Kościuszko Niecodzienne patenty na codzienne sytuacje najpopularniejszych polskich motoblogerów Poradnik dla odpowiedzialnych kierowców, napisany przez odpowiedzialnych kierowców Michał Kościuszko oraz siedmioro po...\n...zpośredni wpływ na nasze codzienne życie i stanowiąca źródło informacji o nim, warto poznać ją bliżej i sięgnąć po książkę Łukasza Sakowskiego, biologa, blogera naukowego (To tylko teoria), autora tekstów dziennikarsko-naukowych publikowanych w "Tygodniku Powszechnym", "Newsweeku", na...\n...iu efektywnego środowiska pracy i komunikacji. Posiada także doświadczenie na stanowisku doradcy ds. IT w Ernst & Young LLP. Jest również znany jako mówca oraz bloger zajmujący się propagowaniem rewolucyjnych zmian w środowisku biznesowym. Więcej na jego temat znajdziesz na Modernmeetingstandard.com....\n...a o tworzeniu stron i mechanizmach stojących za ich działaniem. Jeśli i Ty masz coś interesującego do powiedzenia, pragniesz aktywnie włączyć się w społeczność blogerów, chcesz zaistnieć w sieci i wpływać na jej kształt, lecz brakuje Ci doświadczenia i wiedzy niezbędnych do opracowania profesjonalnego i atrakcyjnego se...\n...aszych czasów jest możliwość wspierania dziwnych, sprzedawania dziwnym i stania się dziwnym. Seth Godin jest autorem 13 bestsellerów, popularnym blogerem i spełnionym przedsiębiorcą. Jego książki zostały przetłumaczone na ponad 35 języków. Jest założycielem Squidoo.com, jednego ze 100 najpopularni...\n...Powieść napisana życiem, nie mogłam się od niej oderwać! Każdego dnia spotykam na treningach dziewczyny z podobną historią. Anna Niemczynow trenerka fitness, blogerka Świetnie napisana, optymistyczna i porywająca opowieść o młodej dziewczynie walczącej ze słabościami swojego ciała. To również piękna historia o kiełk...\n... czym zastąpić wypełniacze. Zostań mistrzem wystąpień i podbij serca publiczności już dziś! Andrzej Kozdęba - trener rozwoju osobistego, doradca biznesu, bloger i mówca. Od lat zajmuje się tematyką wystąpień publicznych i budowy wizerunku. Prowadzi szkolenia i prezentacje dla firm, organizacji pozarządowych i osó...\n...idualnie. W opracowaniu m.in.: Dwa wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka Spory na Węgrzech i w Estonii Wielkość portalu ma znaczenie Bloger też odpowiada...\n...iecka wszystko wynagradza? Czy serce matki jest najlepszym drogowskazem? Czy matka ma zawsze rację? Jak to jest z dżinsami sprzed ciąży? Nasze autorki, matki-blogerki, odniosły się do poszczególnych stwierdzeń w oparciu o własne przemyślenia i doświadczenia. Poprosiłyśmy także o komentarz panią psycholog pra...