Żeby cię lepiej widzieć, Gina Blaxill - Portal Kryminalny\nŻeby cię lepiej widzieć, Gina Blaxill\nData publikacji: 06 czerwca 2022\nChyba każdy z naszego kręgu kulturowego zna baśń o Czerwonym Kapturku. Mała dziewczynka, jej babcia i straszny wilk… Gina Blaxill wykorzystała tę opowieść, by stworzyć własną historię – taką, w której babcia nie jest bierną ofiarą, wilk okrutnym potworem, a Czerwony Kapturek to dziewczyna, która wie, czego chce. Zazwyczaj.\nRed – bo tak ma na imię główna bohaterka „Żeby cię lepiej widzieć” – żyje w miasteczku Aramor, na skraju lasu, i pracuje jako nieco niezdarna pomocnica w piekarni. Kilka lat wcześniej po okolicznych lasach krążył wilk, który pozbawił życia kilkoro mieszkańców, a teraz strach powraca – bo bestia ponownie atakuje. Tylko kim tak naprawdę jest ta bestia? Wszyscy unikają lasu, bo wierzą, że to stamtąd przychodzi wilk. Jedynie Red nie boi się wędrować sama leśnymi ścieżkami. W głębi lasu, w samotnej chatce skrytej wśród drzew, mieszka bowiem jej ukochana babcia. Ale kiedy wilk zaczyna atakować rówieśników bohaterki: Ellisa, w którym ta skrycie się podkochuje, i jego dziewczynę Marthę, Red też zaczyna się bać.\nRetelling nie jest nowym zjawiskiem i chyba każda klasyczna baśń doczekała się już mnóstwa wariacji, nowych odsłon i interpretacji. Przypomnę może tylko, że w pierwszej wersji historii o Czerwonym Kapturku, rozpowszechnionej przez Charles’a Perraulta, główna bohaterka i jej babcia zostają pożarte przez wilka, z kolei w odsłonie braci Grimmów ratuje je myśliwy. Wielu badaczy znajduje w tej baśni odniesienia do rozbudzającej się seksualności (w końcu ta opowieść miała ostrzegać młode dziewczęta przed uwodzicielami). Recenzja to oczywiście nie jest miejsce na takie rozważania, ale warto podkreślić, że Gina Blaxill poszła w nieco tylko inną stronę: wykorzystała klasyczne ramy, by stworzyć opowieść o poszukiwaniu wolności i prawdy o sobie.\nPrzy czym pozostawiła nas w baśniowych czasach – a więc jesteśmy w małym miasteczku, nad którym rządy sprawują lord i lady, do szkół chodzą tylko chłopcy, dziewczęta mają umieć dbać o dom i dzieci, a umiejętność pisania i czytania nie jest wcale powszechna. Krótko mówiąc: na pewno jest inaczej niż teraz. Poznajemy tamten świat z perspektywy trójki nastoletnich bohaterów: Red, Sabine i Ellisa. Jeśli widzieliście w życiu jakąkolwiek amerykańską komedię romantyczną dla młodzieży, ta trójka zapewne obudzi w Was skojarzenia. Przystojny kapitan szkolnej drużyny futbolowej, wredna przyjaciółka jego przepięknej dziewczyny, wreszcie inteligentna, nieśmiała outsiderka – mniej więcej ten schemat Blaxill włożyła w ramy klasycznej baśni. I chociaż entourage jest kompletnie inny, szybko okazuje się, że problemy nastolatków wcale tak bardzo się nie różnią. Niezrozumienie rówieśników, nieszczęśliwe miłostki, poczucie wyobcowania ze środowiska, próba odnalezienia swojego miejsca w świecie… Czy jest ktoś, kto jako nastolatek tego nie przeżył?\nBlaxill zwróciła też uwagę na problemy stojące przed nastoletnimi dziewczynami, dzięki czemu jej powieść nabiera nieco feminizującego wydźwięku. Bo ani Red, ani Sabine, czyli dwie narratorki tej historii, wcale nie chcą pełnić narzucanych im przez społeczeństwo funkcji. Teraz już nikt co prawda nie zabrania dziewczętom się uczyć (choć wciąż są na świecie miejsca, gdzie do szkół posyła się najpierw przedstawicieli płci męskiej), wtłaczanie kobiet w stereotypowe role – matek, żon, gospodyń domowych – wciąż ma się dobrze. Próby pójścia własną drogą często zwracają uwagę, a inność nierzadko oznacza wykluczenie. Bo choć może nikt teraz dosłownie nie każe za nią wygnaniem z miasteczka, czy nie znamy historii młodych ludzi uciekających z zamkniętych, konserwatywnych społeczności, bo nie znajdują w nich zrozumienia…?\nPowieść Giny Blaxill jest też thrillerem. Dość prostym, zgoda, ale wymusza to docelowy czytelnik tej książki, bo to rzecz przeznaczona dla młodzieży, z założenia cechująca się nieco uproszczoną fabułą. A czy thriller nie jest w jakiś sposób współczesną odsłoną baśni? Przecież podobnie jak ona to opowieść o walce dobra ze złem. Przy czym do końca nie wiadomo tutaj, co tak naprawdę oznacza zło. Czy zły jest wilk? A może to ciaśni w swoich poglądach ludzie? To nie do końca sprecyzowane zagrożenie sprawia, że „Żeby cię lepiej widzieć” ma typowy dla thrillerów klimat niepokoju, z rozdziału na rozdział stopniowo przybierający na sile.\nJak na baśń przystało, z powieści Giny Blaxill płynie morał: trudno być sobą, niezależnie od czasów, ale zawsze warto próbować. Nawet mimo tego – a może właśnie z tego powodu – że każdy z nas ma w sobie trochę wilka.\nSprawdź, gdzie kupić "Żeby cię lepiej widzieć" Gina Blaxill\nMroczna wersja klasycznej bajki i trzymający w napięciu kryminał w jednym.


Xiaomi Mi 11 Lite i Mi 11 Ultra nadciągają. Przecieki i zapowiedź wielkiej konferencji - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościXiaomi Mi 11 Lite i Mi 11 Ultra nadciągają. Przecieki i zapowiedź wielkiej konferencji\nPo Xiaomi Mi 11 chiński koncern ma niedługo ujawnić kolejne dwa smartfony - flagowca w postaci modelu Mi 11 Ultra oraz zgrabny i lekki model Mi 11 Lite. Do pełnej prezentacji obu smartfonów ma dojść już 29 marca, w trakcie wielkiej globalnej konferencji, którą zapowiedziało Xiaomi.\nJeśli chodzi o Mi 11 Lite, to pojawiły się już przecieki na temat specyfikacji sprzętu. Rzeczony smartfon ma występować w wersji 4G oraz 5G. Urządzenie w specyfikacji 4G ma posiadać następującą charakterystykę. Model ma się wyróżniać niską wagą (150 gramów) i cienką obudową (tylko 6 mm).\nPrzecieki na temat Xiaomi Mi 11 Lite 4G:\nWyświetlacz: 6.55", AMOLED, FHD+, 2400 x 1080, 90Hz\nObiektywy: 64MP główny + 8MP szerokokątny + 5MP telemakro\nBateria: 4250mAh, ładowanie 33W\nFunkcje: Bluetooth 5.2, NFC, Dual SIM, microSD slot (brak wejścia 3.5mm jack)\nWymiary, masa: 164 x 74 x 6 mm; 150 g\nPoniżej, w naszej galerii, czekają na was nieoficjalne jeszcze zdjęcia Xiaomi Mi 11 Lite.\nJeśli chodzi o flagowca, który ma zostać ujawniony na konferencji 29 marca, to ten model "wyciekł" już w lutym - sprzęt wyposażony w 6,8-calowy wyświetlacz OLED (120 Hz) i układ Snapdragon 888 prezentował wtedy jeden YouTuber, który zademonstrował smartfona z masywnym występem na potrójny obiektyw i... mały wyświetlacz. Szczegóły na ten temat czekają na was tutaj.\nPrzy okazji - poczytajcie o problemach Samsunga z dostępem do elektronicznych komponentów, przez co opóźni się premiera nowych smartfonów firmy.\nTagi: smartfony xiaomi Xiaomi Mi 11


Mapa Kołobrzeg Skwer kmdr. Stanisława Mieszkowskiego - Mieszkowskiego Kołobrzeg plan miasta, Mieszkowskiego Kołobrzeg na mapie\nKołobrzeg Skwer kmdr. Stanisława Mieszkowskiego - mapa Mieszkowskiego Kołobrzeg.\nstrona główna › noclegi › mapa › zachodniopomorskie › kołobrzeski › Kołobrzeg › Kołobrzeg › Skwer kmdr. Stanisława Mieszkowskiego\nMapa Kołobrzeg Skwer kmdr. Stanisława Mieszkowskiego\nMieszkowskiego Kołobrzeg na mapie\nKołobrzeg - miasto położone w województwie zachodniopomorskie, w powiecie kołobrzeski, w gminie Kołobrzeg. W skład miasto Kołobrzeg administracyjnie wchodzi 8 części, m.in.: Lubinia, Podczele, Lubostronie, Radzikowo, Radzikowskie Przedmieście, Kostrzewno, Przylaski, Żółczyce. Do Kołobrzeg należy 329 ulic, m.in.: Mariacka, Jasna, Zdrojowa, Grodzieńska, Mieczysława Karłowicza, Warzelnicza, Jerzego Waszyngtona, Grochowska, Ketlinga, Jodłowa. W najbliższej okolicy znajdują się miejscowości: Przylaski, Głąb, Stramnica, Budzistowo, Grzybowo.\nMieszkowskiego Kołobrzeg - okolice\nUlice w okolicy Kołobrzeg Skwer kmdr. Stanisława Mieszkowskiego\nKołobrzeg Morska - [0.0 km]\nKołobrzeg Obrońców Westerplatte - [0.2 km]\nKołobrzeg Towarowa - [0.2 km]\nKołobrzeg Park Teatralny - [0.6 km]\nKołobrzeg Marina Solna - [0.7 km]\nKołobrzeg Władysława Reymonta - [0.8 km]\nKołobrzeg Marii Rodziewiczówny - [0.8 km]\nKołobrzeg Warzelnicza - [0.8 km]\nKołobrzeg Jerzego Waszyngtona - [0.8 km]\nKołobrzeg Marcina Borzymowskiego - [0.9 km]\nKołobrzeg Pomorska - [0.9 km]\nKołobrzeg Zdrojowa - [0.9 km]\nKołobrzeg Al. I Armii Wojska Polskiego - [1.0 km]\nKołobrzeg Marii Konopnickiej - [1.0 km]\nKołobrzeg Solna - [1.0 km]\nKołobrzeg Zwycięzców - [1.0 km]\nKołobrzeg Źródlana - [1.0 km]\nKołobrzeg Jagiellońska - [1.1 km]\nKołobrzeg Al. Kolejowa - [1.1 km]\nKołobrzeg Próżna - [1.1 km]\nKołobrzeg Jana Sobieskiego - [1.1 km]\nKołobrzeg Szyprów - [1.1 km]\nKołobrzeg Bukowa - [1.2 km]


Mikroskop DELTA OPTICAL StereoLight – sklep internetowy Avans.pl\nPowiększenie x20 Długość [mm] 250\nKolor Biały Kod produktu 292947\nMikroskop Delta Optical StereoLight to najprostszy na rynku mikroskop stereoskopowy i jednocześnie doskonały prezent nie tylko dla młodych odkrywców. Umożliwia obserwację okazów niedostępnych mikroskopom biologicznym – dużych, nieprzezroczystych i trójwymiarowych. Owad, pająk, kwiat, moneta czy pocztowy znaczek odkryją przed użytkownikiem Stereolight swoje mikro-tajemnice. Mikroskop Delta Optical StereoLight umożliwi każdemu odkrycie niezwykłego bogactwa mikroświata. Urządzenie jest niewielkie i poręczne, nie posiada drobnych części. Praca z mikroskopem stereoskopowym nie wymaga używania ostrych narzędzi oraz szkiełek podstawowych i nakrywkowych. Wystarczy znaleźć odpowiedni obiekt i umieścić go bezpośrednio pod mikroskopem. Mogą więc korzystać z niego samodzielnie również dzieci. Dzięki zasilaniu bateryjnemu (2 baterie), z mikroskopu StereoLight można korzystać wszędzie. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby zabrać go do plecaka i w terenie obserwować w dużym powiększeniu wszystko co tylko zechcemy. Do mikroskopu można dołączyć kamerkę typu okular cyfrowy, montowaną w jeden z tubusów okularowych. Umożliwi ona wykonywanie zdjęć i nagrywanie filmów, pozwalając na dokumentację mikroskopowych obserwacji i dzielenie się nimi z innymi.


Oszmiana - Karta Dziedzictwa Kulturowego - Shtetl Routes - Teatr NN\nPrzedwojenna zabudowa w Oszmianie (Autor: Sańko, Paweł)\nRejon znajduje się na Wyżynie Oszmiańskiej. Najwyższy punkt - 311 metrów nieopodal wsi Tiupiszki. Wśród kopalin użytecznych są: torf, glina, materiał piaskowo-żwirowy. Na terenie rejonu przepływa rzeka Oszmianka, Olszanka, Klawa.\nGleby darniowo-bielicowe i torfowo-błotne. Lasy zajmują 34% terenu. Użytki rolne zajmują 53% terenu.\nPochodzenie nazwy posiada kilka wyjaśnień:\n1. Najczęściej podejmowane są próby połączenia nazwy z litewskim słowem «aszmenies», co oznacza «ostrze», lub «akmenas» - «kamień»;\n2. W kronikach krzyżackich zachowało się słowo «Aschemynne» - miasto z drewnianymi zabudowaniami;\n3. Nazwa posiada pochodzenie ugrofińskie i tłumaczona jest jako «niedźwiedź»;\n4. Znany białoruski badacz w dziedzinie toponimii W. Żuczkiewicz utrzymuje, że nazwa Oszmiana przypomina pod względem znaczenia słowo litewskie – osobiste, własne (władanie ziemią).\nPo raz pierwszy wzmianka o osadzie pod taka nazwą pojawia się w 1341 roku, kiedy po śmierci Wielkiego Księcia Litewskiego Giedymina Oszmiany odziedziczył ją jego syn Jawnut. W 1384 roku rycerze zakonu krzyżackiego próbowali zająć tę miejscowość na początku swojej wyprawy na księstwo Jagiełły. Zniszczyli miasto, które zostało szybko odbudowane. W 1402 roku Krzyżacy ponownie napadli na miasto, jednak atak został ostro odparty, a rycerze niemieccy byli zmuszeni wycofać się w stronę Miedników. W kronikach krzyżackich końca XIV wieku miasto nazywa się Aschemynne.\nW 1413 roku osada stała się jednym z głównych punktów handlowych księstwa wileńskiego. Z tego powodu w mieście miała miejsce bitwa pomiędzy połączonymi wojskami Jagiełły i księcia Zygmunta Kiejstutowicza przeciwko wojskom księcia Świdrygiełły i zakonu krzyżackiego. Po zwycięstwie Kiejstutowicza Oszmiana stała się rezydencją książąt litewskich, co wpłynęło na jej szybki rozwój. W 1519 roku, Oszmiana została spalona przez wojska rosyjskie. Jej odbudowa postępowała powoli. W 1537 roku osada otrzymała przywileje królewskie.\nW 1566 roku Oszmiana otrzymała magdeburskie prawa miejskie, potwierdzone przez króla Jana III Sobieskiego w 1683 roku. W XVI w., po tym jak Mikołaj Rudy Radziwiłł (1512 – 1588) ufundował w Oszmianie wyższą szkołę dla młodzieży i świątynię kalwinistów, osada stała się jednym z ośrodków kalwinizmu w Unii Polsko-Litewskiej. Na mapie Wielkiego Księstwa Litewskiego autorstwa Tomasza Makowskiego, wydanej w Amsterdamie w 1613 roku miasto widnieje pod nazwą Oßmiana.\nW 1792 roku król Stanisław August Poniatowski potwierdził nadane wcześniej przywileje miastu, umacniając status Oszmiany jako miasta wolnego, podległego tylko królowi i lokalnemu zarządowi miejskiemu. W tym czasie nadano Oszmianie pierwszy w jej historii herb. W srebrnym trójdzielnym polu znajduje się ręka trzymająca złotą szalę, tarcza i czerwony cielak (osobisty herb monarchy).\nPo III rozbiorze Rzeczypospolitej w 1795 roku Oszmiana znalazła się w granicach Imperium Rosyjskiego. Podczas Powstania Listopadowego miasto zostało wyzwolone przez jego mieszkańców, którymi kierował lokalny ksiądz Jasiński i pułkownik Karol Przeździecki. Jednak w kwietniu 1831 roku powstańcy zostali zmuszeni do wycofania się do puszczy nalibockiej. Po niewielkiej strzelaninie, wojska rosyjskie (około 1500 uzbrojonych osób) wdarły się do miasta, spalili go i zabiły wielu jego mieszkańców.\nW 1845 roku miasto otrzymało nowy herb. Stopniowo odbudowywane miasto nie mogło dać sobie rady ze stratami. Pod koniec XIX wieku reprezentował sobą miasto prowincjonalne, zaludnione przede wszystkim przez imigrantów żydowskich z innych obwodów Rosji. W 1897 roku mieszkało tutaj 7214 osób: 3832 Żydów, 1981 Białorusinów, 812 Rosjan, 525 Polaków.\nW II połowie XIX w. nastąpił rozwój gospodarczy Oszmiany. Według spisu ludności z 1897 roku w mieście istniało 10 zakładów przemysłowych, zatrudniających w sumie 382 robotników. Działało kilka stowarzyszeń, m.in. Oszmiańska Miejska Organizacja Dobroczynna, do której należeli najbardziej poważani mieszkańcy miejscowości, i Oszmiańska Straż Pożarna.\nZmiany w sferze socjalno-ekonomicznej wpłynęły na system kształcenia. W drugiej połowie XIX wieku wzrosła ilość instytucji szkolnych. W 1861 roku działały szkoły parafialne (34 uczniów), prywatny żeński jednoklasowy pensjonat (12 uczennic), państwowa żydowska szkoła pierwszej kategorii (35 uczniów), żydowska prywatna szkoła żeńska.\nPrzy szkołach powstawały biblioteki. Bogata kolekcja książek była przechowywana w kościele dominikańskim w Oszmianie. W 1904 roku w Oszmianie działa miejska biblioteka. Swój wkład w rozwój kultury wniosły drukarnia. W Oszmianie znajdowała się ona na ulicy Kaznodziejskiej, należała do Miekiela, gdzie w 1900 roku pracowały 4 osoby, w 1905 roku 5 osób. Oprócz formularzy i różnych dokumentów drukarnia wypuszczała również ulotki.\nW 1898 roku w centrum miasta znajdowały się budynki kultu religijnego: kamienny kościół pw. św. Michała Archanioła, drewniana cerkiew pw. Zmartwychwstania Chrystusa i kamienna cerkiew na miejscu dawnego kościoła dominikanów.\nOd września 1914 roku do stycznia 1919 roku miasto okupowały wojska niemieckie. 2.10.1915 roku powiat oszmiański front podzielił na dwie części. Oszmiana znalazła się po stronie niemieckiej w „Gebiet des Oberbefehlshabers Ost” (Obszar Głównodowodzącego Wschodu), w skrócie „Ober-Ost”.\nKrótko, od 1 stycznia do kwietnia 1919 roku, w mieście obowiązywały rządy bolszewickie, potem Oszmiana została zajęta przez armię polską i znalazła się na terytorium tzw. Litwy Środkowej, będącej obiektem sporu między Polską i Litwą. Po przyłączeniu tego regionu do ziem II Rzeczypospolitej Oszmiana stała się stolicą powiatu w województwie wileńskim.\nZaczęła odradzać się oszmiańska gospodarka. Działały zakłady przemysłowe, w tym pracownia garbarska, tartak i przedsiębiorstwo produkujące drożdże. Miasto posiadało własną elektrownię. Na ulicy Piłsudskiego znajdował się szpital państwowy, liczący 60 łóżek W mieście w instytucjach służby zdrowia pracowało ogółem 15 lekarzy.\nRozwijało się życie kulturalne miasta. W Oszmianie funkcjonowały teatr publiczny i gimnazjum im. Jana Śniadeckiego. Miejskie władze przywiązywały uwagę do rozwoju kultury fizycznej, otworzono stadion miejski. W latach 30-tych XX wieku usprawniono komunikację między Oszmianą a Wilnem, do którego odtąd odjeżdżało codziennie siedem autobusów.\nWe wrześniu 1939 roku Oszmianę zajęła Armia Czerwona. W planie administracyjnym Oszmiana została stolicą rejonu ustanowionego 15.01.1940 roku i znalazła się w granicach obwodu wileńskiego. Dla miasta i jego mieszkańców rozpoczął się okres przymusowej sowietyzacji. Sowiecka administracja kontrolowała miejscową gospodarkę, życie społeczne i kulturalne. Do Oszmiany przyjeżdżali sowieccy urzędnicy i robotnicy partyjni. Wielu mieszkańców dotknęły represje: aresztowania i zsyłki w głąb ZSRR.\nOd 25 czerwca 1941 roku do 7 lipca 1944 roku miasto było okupowane przez nazistów. W 1945 roku miasto weszło w skład BSRR, Oszmiana stała się stolicą rejonu w obwodzie mołodeckim. W listopadzie 1960 roku rejon oszmiański wszedł w skład obwodu grodzieńskiego. W 2006 roku oficjalnie zatwierdzono herb miasta, opracowany na podstawie wariantu z 1792 roku.\nW latach 1984 -1985 miasto badał A. Krawcewicz. Wykopaliska były prowadzone nieopodal dawnego kościoła franciszkańskiego oraz w centrum współczesnego miasta. Grubość warstwy kulturowej obok kościoła wynosi 0,6 - 1,45 metra. Znaleziono tutaj dużą ilość wykopalisk, prawdopodobnie z XIX wieku oraz wykryto fundamenty z dużych kamieni na glinie, być może budynku klasztoru zakonu franciszkanów, który znany był od 1505 roku. Większość znalezisk (ceramiczne naczynia szklane, szkło okienne, kafle) są datowane na XVI-XVIII wiek, lecz są również i wcześniejsze materiały: fragmenty ceramiki z XIV - XV wieku. Można przypuszczać, że obok dawnego kościoła franciszkańskiego była stara osada na terenie Oszmiany, której warstwa kulturowa silnie ucierpiała.\nPomniki archeologiczne Oszmiańszczyzny badał również J. G. Koleczyc (1974 rok), E. M. Zajkowski (1982 rok), J. G. Zwierugo (1984 rok).\nNa terytorium rejonu znajdują się następujące pomniki archeologiczne:\nGrodzisko okresu Średniowiecza (XII - XIV wiek, XV - XVIII wiek), znajduje się 1,5 km na wschód od wsi Holszany;\nCmentarzysko kurhanowe okresu Średniowiecza (XII - XIV wiek), znajduje się 0,5 km na północ od wsi Klawica;\nCmentarzysko kurhanowe okresu Średniowiecza (XII - XIV wiek), znajduje się 5 km na północny zachód od wsi Klawica;\nCmentarzysko kamienne (XVI - XVIII wiek), znajduje się 0,5 km na północny wschód od wsi Kurhany;\nGrodzisko okresu epoki żelaza (III - IV wiek n.e.), znajduje się 0,5 km na północny wschód od wsi Szczepanowicze.\nGmina żydowska w Oszmianie powstała prawdopodobnie w XVI wieku. Żydów przyciągało sąsiedztwo Wilna, które sprzyjało ekonomicznemu rozwojowi regionu, a także status miejski Oszmiany, który stwarzał korzystne warunki dla rozwoju handlu i rzemiosła, które zajmowały ważne miejsce wśród zajęć znacznej ilości przedstawicieli gminy żydowskiej.\nW XVII w. Oszmiana przeżywała zarówno okresy intensywnego rozwoju, jak i okresy upadków, związanych ze stratami, ponoszonymi podczas wojen. Z powodu zniszczeń mieszkańcy byli okresowo zwalniani z płacenia podatków. W 1766 roku kahał liczył 376 osób płacących podatek pogłówny, a pod koniec XVIII wieku żydowska gmina rozrosła się. W 1797 roku w Oszmianie zarejestrowano ogółem wraz z powiatem Żydów i Karaimów1 938 mężczyzn i 1 274 kobiet.\nPod koniec XVIII wieku w Oszmianie wybudowano pierwszą synagogę. W 1865 roku w mieście działała już jedna synagoga i 4 domy modlitewne, w 1867 roku - jedna synagoga murowana, jedna szkoła murowana, 3 domy modlitewne.\nŻydzi dzielili z lokalną ludnością wszystkie tragedie i nieszczęścia. Ucierpieli oni podczas wojny 1812 roku, kiedy miasto było częściowo zniszczone, oraz w powstaniu w 1831 roku, kiedy mieszczanie – Żydzi ulegli grabieży kozackiej. W 1837 roku Oszmianę zniszczył pożar. Spłonęło wiele domów mieszkalnych, budynków prywatnych, żydowskie domy modlitewne i synagoga. Wielu mieszkańców zostało zmuszonych do opuszczenia swoich posiadłości. Wkrótce rząd przeznaczył pożyczkę dla wybudowania domów mieszkalnych. Odrodziwszy się, ludność żydowska Oszmiany postanowiła wybudować domy modlitewne, a w 1857 roku zaczęła wznosić murowaną synagogę, której budowa trwała kilka lat.\nOd 1846 roku do 1860 roku gminą żydowską Oszmiany kierował rabin Meier Abramowicz Kohan. Był on wybierany na to stanowisko 5 razy i zatwierdzany przez dekrety Wileńskiego Gubernialnego Rządu (16 sierpnia 1849 roku, 3 lipca 1852 roku, 20 grudnia 1855 roku, 28 maja 1857 roku). W 1858 roku miejska policja Oszmiany, w imieniu której do Rządu Gubernialnego wpłynęła prośba o nagrodzenie rabina, ponieważ uczciwie i sumiennie wypełniał swoje obowiązki, a lokalna władza nie miała do niego uwag, zainicjowała nadanie rabinowi Kohanowi nagrody. 4 grudnia 1859 roku Rabin Kohan został nagrodzony złotym medalem «Za zasługi» na Stanisławskiej Wstędze do noszenia na szyi.\nW latach 70-tych XIX wieku kilkakrotnie na rabina oszmiańskiego był wybierany Lewin. W 1892 roku na rabina wyznaczono M. Rozenblata, w 1906 – Jegudę Lejb Fajna (1871 - ?). W okresie od 1880 do 1910 roku rabinem państwowym był Izrael Abramowicz Liwszyc.\nW 1879 roku członkowie oszmiańskiej gminy żydowskiej na zebraniu wybrali na starostę synagogi Sendera Abramowicza Sapira, na kaznodzieję Elię Ajzikowicza Arluka, na członka zarządu – Mowszę Wulfowicza Abta.\nW 1881 roku wybrano członków zarządu duchowego oszmiańskiej szkoły krawieckiej. Jednogłośnie na starostę wybrano Berkę – Girsza Ariowicza, na kaznodzieję – Girsza Abramowicza Lewina, członka zarządu Mejera Beneminowicza Glezera.\nW XIX w. Żydzi odgrywali ważną rolę w życiu miasta, przyczyniając się do jego rozwoju ekonomicznego. W latach 80. XIX w. w posiadaniu przedsiębiorców żydowskich znalazły się najważniejsze oszmiańskie zakłady przemysłowe. Kupcy Lejba Strugacz i Abram Bogad zakładali w mieście fabryki drożdżowo-gorzelnicze. Właścicielami zakładów garbarskich byli m.in. Awiel Piktuszański, Lejzer Bioch, Icka Sołoducha, Jankiel Sołoducha, Markiel Czatin, Morduch Zaks i Szloma Gerszator. Zakład produkujący wino rodzynkowe należał do Julego Szmidta, fabryka tabaki – do Borucha Riszdińskiego i Szlomy Gerszatora.\nWytwórnia wód mineralnych należała do Berki Daniłowskiego, a miejscowa drukarnia – do Ziski Miekiela. Browar był własnością Josifa Jezelsona. Kupiec Chaim Gurwicz dzierżawił od miasta młyn. Przemysłowcy pochodzenia żydowskiego należeli do kształtującej w tym czasie miejscowej elity finansowej. Lejba Strugacz wchodził do trzydziestki najbogatszych ludzi tamtego okresu na Białorusi. On i jego ojciec dołożyli nie mało starań w rozwój gospodarki w rejonie.\nW 1913 roku do Żydów należały 2 magazyny towarów aptecznych, 13 sklepów, w tym 11 z bakaliami. Oprócz handlarzy i rzemieślników, wśród Żydów Oszmiany byli również rolnicy, których liczba w 1914 roku wynosiła 58.\nPod koniec XIX wieku w mieście istniała dosyć duża gmina żydowska. Według spisu pochodzącego z 1897 roku mieszkało 3 803 Żydów w samej Oszmianie co stanowiło 53% ogólnej liczby ludności. O dobrobycie oszmiańskiej gminy świadczy fakt, że pod koniec XIX w. w centrum miasteczka wybudowano 2 murowane synagogi.\nWspólnota żydowska brała aktywny udział w społecznym i politycznym życiu miasta. W Oszmianie istniała duża grupa robotników i rzemieślników, dlatego idee rewolucyjne trafiały tutaj na podatny grunt. Szczególnie ważnym dla oszmiańskich robotników okazał się rok 1896, kiedy doszło do serii wystąpień organizacji robotniczych, których jednym z jej przywódców był H. Gelfand, która urządzała w mieście spotkania propagandowe. Agitację prowadzono w jęz. jidysz, rosyjskim i polskim. Jednym z agitatorów był A. Kac W ciągu roku oszmiańscy garbarze, walczący o swoje prawa socjalne, przeprowadzili ponad 10 strajków. Organizacja ta blokowała również próby przywiezienia z Wilna i Smorgoni łamistrajków, czyli osób chętnych do pracy mimo odbywającego się protestu.\nOd połowy lat 90-tych XIX wieku w mieście działała partia Bund. W czasie rewolucji 1905 roku Bund, na znak solidarności, wystąpił przeciwko represjom carskiej administracji wobec robotników protestujących w Łodzi i Odessie. Jego członkowie wraz z socjaldemokratami utworzyli oddział bojowy liczący 40 osób. Bund koordynował wystąpienia żydowskich robotników przeciwko lokalnej administracji i przedsiębiorcom. W tym czasie do komitetu miejskiego organizacji należało 150 aktywnych członków.\nŻydzi posiadali oddzielne szkoły. Początkowe wykształcenie dzieci zdobywały u mełamedów (domowych nauczycieli). Zajęcia odbywały się w domach modlitewnych lub u nauczyciela. Każdy mełamed nauczał od 6 do 9 osób wieku od 5 do 13 lat. Za ucznia rodzice płacili 4 – 12 rubli za półrocze. Początkowo, żeby móc pracować jako domowy nauczyciel, należało ukończyć szkołę żydowską i dobrze znać podstawowe wiadomości z języka rosyjskiego. W 1872 roku w Oszmianie było 18 mełamedów, uczących 132 uczniów. Nauczycielami byli Lejb Baron, Kapel Szylewicz, Josif Kikowicz i inni. Od 1876 roku wprowadzono zasadę, zgodnie z którą mełamed powinien posiadać wyższe lub średnie wykształcenie lub ukończyć szkołę dla rabinów. Proces nauczania śledził rabin i policja, która regularnie raportowała do władzy gubernialnej o sytuacji dotyczącej żydowskiego wyksztalcenia.\nPo zakończeniu nauki u mełameda można było kontynuować nauczanie w Oszmiańskiej państwowej szkole żydowskiej. W latach 50-60 tych XIX wieku pracował tutaj Fajszy Rabinowicz, który ukończył pełny kurs w wileńskiej szkole dla rabinów. W 1861 roku proponował on swoją kandydaturę w wyborach na głównego rabina.\nWładze carskie zaczęły tworzyć państwowe szkoły żydowskie od 1847 roku w celu rozpowszechnienia kultury rosyjskiej wśród Żydów. W 1867 roku w państwowej wyższej szkole drugiej kategorii uczyło się 28 uczniów. W 1881 roku mogli otrzymać wykształcenie w jednoklasowej żydowskiej szkole podstawowej z klasą przygotowującą. W 1910 roku w Oszmianie działała państwowa dwuklasowa męska szkoła z wydziałem dla dziewcząt. Z myślą o rzemieślnikach w mieście uruchomiono szkołę, w której zajęcia odbywały się w sobotę.\nW gminie żydowskiej bardzo rozpowszechnionym zjawiskiem była dobroczynność i Oszmiana nie stanowiła w tym wyjątku. W 1912 roku w mieście działała żydowska pożyczkowo-oszczędnościowa kasa i organizacja dobroczynna «Ezra».\nW latach I wojny światowej nastąpił ciężki okres dla społecznego i gospodarczego życia gminy żydowskiej. Ludność żydowska rejonu odnosiła się neutralnie do obecności niemieckich wojska okupacyjnych. Władze okupacyjne w okresie od jesienią 1915 roku do końca 1918 roku nałożyły szereg ograniczeń w związku z tym, że Oszmiana znalazła się w strefie przyfrontowej. Wstrzymało to rozwój gospodarki.\nW czasie przemian rewolucyjnych, które nastąpiły w 1917 roku, część społeczności żydowskiej sympatyzowała z bolszewikami i była skłonna poprzeć ich politykę. Niektórzy Żydzi, w tym Aron Bogad, znaleźli się w składzie Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego w Oszmianie. Inni dostrzegali w reżimie komunistycznym zagrożenie dla swojego statusu majątkowego, ponieważ w ramach polityki wojennego komunizmu dokonywano masowych rekwizycji towarów i narzędzi, należących do kupców i rzemieślników. Na ludność nałożono liczne obowiązki.\nW okresie międzywojennym Żydzi znacząco wpłynęli na rozwój oszmiańskiej gospodarki. Żydowscy kupcy dosyć szybko odzyskali pozycję utraconą podczas wojny. Zaczęły się także odradzać zakłady przemysłowe. W 1921 roku bracia Abram i Dawid Strugaczowie otworzyli na nowo fabrykę drożdży. O rozwoju tego działu przemysłu może świadczyć wzrost liczby osób zatrudnionych w przedsiębiorstwie: w 1924 roku było ich dziewięć, a już w 1937 roku – 33. Fabryka należała do tego samego kartelu co zakład w Nowej Wilejce.\nPod koniec lat 20. w Oszmianie działały pracownie garbarskie Dinersztejna, Bunimowicza, Kaca, Porta i Karczmera, fabryka zabawek B. Epszteina i A. Rubinsona, pracownia M. Lapidusa i inne przedsiębiorstwa. Żydzi dzierżyli także palmę pierwszeństwa w branży hotelarskiej. Jeden z hoteli w Oszmianie należał do Epsztejna i Szaljubskiego.\nW polskim państwie Żydzi Oszmiany mieli możliwość rozwoju swojego tradycyjnego wykształcenia, udziału w życiu politycznym i społecznym. W latach 30-tych XX wieku otworzono jesziwę «Or-Tojre». W mieście swoje siedziby miały żydowskie organizacje społeczne i partie polityczne. Silną pozycję zajmowali syjoniści. Prężnie działał także Bund, którego przedstawiciele kandydowali na posłów do sejmu II Rzeczypospolitej. O mandat poselski w 1930 roku ubiegał się np. mieszkaniec Oszmiany Josif Lenkin.\nJesienią 1939 roku, w Oszmianie wprowadzono sowiecką administrację. Nowe władze podejmowały różnego rodzaju działania, mające na celu sowietyzację sfery społecznej, ekonomicznej i kulturowej. Na Zachodnią Białoruś kierowano żołnierzy i pracowników administracji państwowej. Wśród urzędników przysłanych do Oszmiany z nakazu bolszewików byli Żydzi, w tym rodzina członka partii komunistycznej Lisica.\nW ramach nacjonalizacji przeprowadzonej przez ZSRR Żydom odebrano przedsiębiorstwa handlowe i przemysłowe. Tzw. „ludność niezatrudniona” była represjonowana – stosowano wobec niej aresztowania i zsyłki na Wschód.\nPaństwo sowieckie zwalczało wszelkie przejawy życia religijnego, dlatego w Oszmianie zamknięto wszystkie żydowskie szkoły religijne. Mogły funkcjonować tylko szkoły świeckie, w których odbywała się sowietyzacja młodego pokolenia na nowo przyłączonych terenach. Według danych z 31.08.1940 roku w mieście funkcjonowały szkoły: białoruska, polska i rosyjska i żydowska. W oszmiańskiej szkole żydowskiej pracowało 11 nauczycieli, a jej dyrektorem był H. Deul.\nCześć ludności żydowskiej była lojalna wobec nowych władz i skłonna do współpracy. Żydzi zasiadali w radzie miasta. Przewodniczącym rejonowego komitetu wykonawczego był Zalman Judowicz. Wśród oszmiańskich radnych, wybranych 15.12.1940 roku, znajdowali się szefowie kilku instytucji, w tym była kierowniczka domu dziecka Sonia Szlejfer, redaktor miejscowej gazety Jankiel Chajmowicz i kierownik związku kowali Solomon Karczmer. Ogółem wśród 35 członków komitetu wykonawczego 10 było pochodzenia żydowskiego.\n25 czerwca Oszmiana była okupowana przez nazistów. Ludność żydowska praktycznie nie miała czasu na ewakuację. Do miasta przybywali uchodźcy żydowscy z okolicznych miejscowości. Z rozkazu władz okupacyjnych zorganizowano judenrat z przewodniczącym rabinem, oprócz którego do rady weszło jeszcze 7 osób. Do jego zadań należało m.in. przekazywanie okupantom majątków należących do Żydów i dostarczanie robotników.\nPierwsza akcja eksterminacyjna w getcie odbyła się latem 1941 roku. W okresie od końca lipca do 14 sierpnia 1941 roku w Oszmianie zabito od 1000 do 1200 Żydów. W październiku 1941 roku w Oszmianie utworzono getto (ul. Polna (obecnie Awdiejewa), ulica Wileńska (obecnie Krasnoarmiejskaja) i do ulicy Sowieckiej, z synagogą). Ulica Mickiewicza znalazła się wewnątrz getta. Funkcję strażników pełnili miejscowi Białorusini.\nW getcie działała żydowska policja, która brała udział w konfiskowaniu dobytku. Do getta trafiali uchodźcy i uciekinierzy, głównie z Wilna, którzy mówili o mordowaniu Żydów na Litwie. Napływ uchodźców pogarszał i tak już trudną sytuację mieszkańców getta. Burmistrz Oszmiany w zamian za łapówki wydawał Żydom dokumenty zezwalające na pracę poza gettem. Początkowo Żydzi, po okazaniu specjalnych przepustek, mogli opuszczać teren getta i raz w tygodniu mogli również robić zakupy na rynku, później byli pozbawieni tej możliwości. Z czasem władze okupacyjne zaostrzyły reguły dla przebywających w getcie. Szczególnym okrucieństwem w stosunku do więźniów cechował się szef gestapo Keit.\nW kwietniu 1942 roku rejon oszmiański włączono do okręgu Komisariatu Generalnego Litwy. Na początku maja 1942 roku w getcie znajdowało się około 2000 osób. Judenraty Oszmiany i Holszan wystąpiły z prośbą o przeniesienie Żydów na teren Generalnego Okręgu Białorusi. W konsekwencji do obozu pracy w Mołodecznie trafiło 130 osób z Oszmiany. Wśród nich był garbarz P. Lejzor (potem przewieziono ich do getta w Wilejce). Jeszcze wcześniej, 10 maja 1942 roku 800 Żydów z getta oszmiańskiego wywieziono do Wołożyna na czele z rabinem Reuwenem Chodaszem.\nZjednoczona Organizacja Partyzancka wileńskiego getta wysłała do Oszmiany Lizę Migun (Magun) w celu zorganizowania ratunku dla więźniów. Dzięki jej działalności około 80 osób uciekło z getta do partyzantów.\nJesienią do getta w Oszmianie przesiedlono Żydów z Holszan, Smorgoni i Krewa. Władze okupacyjne wykorzystywały pracę Żydów do swoich celów. Wysyłali młodzież żydowską do obozów pracy. Na żądanie nazistów tworzył listy osób zdolnych do pracy. Młodych Żydów z getta wywożono również do pracy na teren współczesnej Litwy.\nWe wrześniu 1942 roku oficjalnym przedstawicielem wszystkich gett Litwy i Białorusi był przewodniczący getta i kierownik policji żydowskiej Wilna Jakow Giens. W październiku 1942 roku otrzymał rozkaz zmniejszenia liczby mieszkańców getta do 1500 osób. (Ogółem na dany moment w getcie oszmiańskim znajdowało się około 4000 osób). 20 października 1942 roku porządkowa służba Żydowska z Wilna utworzyła listę 406 osób (głównie starców). Rozstrzelano ich nieopodal majątku Oglejby, około 1 km na południe od wsi Talminowo.\nW lutym 1943 roku do Oszmiany przywieziono więźniów z getta w Smorgoniach, o czym zaświadczali Józef Karpel i Dawid Szapiro. Wiosną 1943 roku Niemcy rozpowszechnili informację o zamiarze przesiedlenia pozostałych Żydów z Oszmiany do Kaunas. Deportacja rozpoczęła się 28.04.1943 roku, około 700 osób wywieziono na stację kolejową Soły. Załadowano ich do wagonów, a następnie przetransportowano do obozu śmierci do Ponar.\nNiewielu Żydów przeżyło pobyt w oszmiańskim getcie. Znane są nazwiska ok. 10 z nich. Niektórzy z nich przetrwali getto i obozy w Wilnie, Dachau i Stutthofie. Jednostkom udało się przeżyć poza murami getta. Potrzebowali do tego fałszywych dokumentów lub pomocy ze strony ludności chrześcijańskiej (ze «strony aryjskiej»). Tak na przykład, uratował się Aron Segal, który ukrywał się wraz z matką po aryjskiej stronie w Oszmianie. Dawid Deul przeżył rozstrzeliwanie, był w stanie wydostać się z jamy śmierci. Przechowywała go rodzina białoruska.\nPo wojnie społeczność żydowska w Oszmianie nie zdołała się odrodzić. Ci, którzy ocaleli, nie chcieli wracać do miasteczka. W okresie powojennym atrakcyjniejsze gospodarczo i kulturowo stały się dla Żydów stolice republik sowieckich – Mińsk lub Wilno. Na początku lat 80-tych XX wieku w Oszmianie mieszkało około 100 Żydów. Obecnie w mieście nie ma ludności żydowskiej.\nArcheolodzy przypuszczają, że schemat rozwoju planu miasta był następujący: początkowo nieduża osada w Starych Oszmianach istniała na wąskiej działce pomiędzy pagórkiem a rzeką, a w XV – XVI wieku miasto się rozrosło i przeniosło na lewy brzeg rzeki Oszmianki, które było bardziej wygodne dla komunikacji. Tu powstał nowy plac (w Starych Oszmianach nie było dla niego miejsca). U podstaw planu miasta leżała droga Wilno - Mińsk.\nW Oszmianie, mimo znacznych zniszczeń w czasie dwóch wojen światowych, zachowała się struktura centrum historycznego, która formułowała się w XVI – początku XVII wieku. Historyczne centrum reprezentuje sobą wartość historyczno-urbanistyczną oraz potrzebuje ochrony i dalszego zbadania.\nNieprosty etno-społeczny przekrój ludności, tak jak i usytuowanie geograficzne Poniemenia pozostawił swój ślad na ubiorze lokalnych mieszkańców. Typowym ubiorem wierzchnim jest tutaj burnus z wykładanym kołnierzem o swobodnym kroju i dopasowana w talii sukmana, zszyta z szarego i ciemnoszarego samodziałowego sukna. Drobna szlachta i chłopi nosili kapoty z szarego i szarozielonego sukna z wykładanym kołnierzem. Kapotę zwężali w talii, miała ona w dolnej części fałdy, zapinano ją na metalowe guziki, nie wykorzystywano tradycyjnego pasa. Kobiety nosiły katankę, która różniła się od kapoty tym, że była krótsza, miała 1 kieszeń boczną. W szerokim użyciu były wśród innych gatunków odzieży wierzchniej były również skóry, kobiecy kaftan (kaftanik) i męski bezrękawnik (kamizelka).\nZauważalną różnicę w odzieży Poniemnia i sąsiednich rejonów podkreślał K. Tyszkiewicz (białoruski archeolog, historyk, etnograf), który kierował kompleksową ekspedycją badającą baseny rzek Wilii i Niemna. Etnograf zauważał, że «mieszkańcy Oszmianszczyzny odróżniają się od naszych mieszkańców spod Łagojska swoją odzieżą i cechami antropologicznymi. Nie można znaleźć tam, tak jak u nas, ani płóciennego czepka, ani szarej grubej sukmany. Kobiety, „takie ważne wiejskie matrony”, na głowie noszą kaptur, w jakiś sposób podobny do biskupiej mitry i założoną nisko na czoło niedużą chustkę. Żeński kaftan (surdut, kapota) z ciemnogranatowego sukna z wełnianym kołnierzem i plisami opina kobiecą figurę i jest zapinany na błyszczące guziki, spod surduta widać kolorową spódnicę i jaskrawy fartuszek, a mężczyźni noszą kaftan z szarego sukna z czerwonym pasem».\nJęzyk mieszkańców regionu, tak jak i całej Wileńszczyzny, posiada wyróżniające cechy dialektalne, bowiem Oszmianszczyzna historycznie zawsze była nieodłączną częścią guberni i województwa wileńskiego. Białoruscy językoznawcy K. Cwirko i M. Sawicz w latach 80-90-tych XX wieku przeprowadzali badania nad językiem mieszkańców ojczyzny F. Boguszewicza. K. Cwirko doszedł do wniosku, że F. Boguszewicz za podstawę swoich utworów artystycznych przyjął język tutejszych chłopów i uważał go za najbardziej białoruski, najbardziej czysty.\nM. Sawicz przeprowadzał badania na Litwie w rejonie szumskim i miednickim, które sąsiadują z rejonem ostrowieckim i oszmiańskim. Ludzie tam opowiadali, że zawsze mówili po białorusku: za czasów panowania władzy polskiej, sowieckiej, a teraz litewskiej. K. Cwirki zauważył, że powszechną cechą charakterystyczną w mowie na Wileńszczyźnie jest zamiana czasownika – orzeczenia imiesłowem przysłówkowym. Na przykład, mówią «w tej wsi urodziwszy się», co oznacza «w tej wsi urodziłem się». Odmienność dialektalna w języku miejscowych ludzi jest żywa na Oszmiańszczyźnie także dzisiaj.\nSpośród różnych życiowych wydarzeń w szczególny sposób wygląda wesele, która wyróżnia się swoim charakterem i podniosłością. W żadnym innym miejscu ludowa fantazja oraz myśl białoruska nie uwidaczniają się tak szeroko, jak w tradycjach i pieśniach obrzędu weselnego, który na Oszmiańszczyźnie rozpoczynał się od swatania. Zazwyczaj w sobotni wieczór chłopak wraz ze swatem wybierał się do dziewczyny. Kiedy rodzice przyszłej narzeczonej dawali zgodę, to urządzano zabawę, na którą dziewczyna zapraszała koleżanki oraz sąsiadki.\nOstatecznie los młodej pary rozstrzygał się w czwartek, kiedy swat z narzeczonym dogadywali się z rodzicami dziewczyny na temat posagu. W przypadku gdy sprawa rozstrzygała się pomyślnie, to na następny dzień swat z przyszłym panem młodym udawali się do duchownego poprosić go o zapowiedzi. Kapłan określał dzień ślubu, przeważnie było to w niedzielę, kiedy miała być czytana trzecia zapowiedź.\nW sobotę, w przeddzień wesela, dziewczyna urządzała wieczór panieński. Sama narzeczona w tym czasie udawała się kłaniać się – zapraszała na święto osoby pochodzące z jej wsi. A w dom najstarsza zamężna kobieta przygotowywała ciasto na korowaj, który był wypiekany w niedzielę rankiem. Temu obrzędowi obowiązkowo towarzyszyły pieśni.\nW niedzielę do wesela przygotowywano się nie tylko w domu narzeczonej, lecz również w domu narzeczonego. Zanim wyprawiono narzeczonego do narzeczonej, najpierw sadzano go na tron (na skrzynie lub dzieżę), przykryty poduszką (błogosławili). A w tym czasie w domu panny młodej odbywała się taka sama ceremonia. Dziewczynę błogosławili rodzice, a także rodzeństwo przed ślubem, kiedy para młoda zbierała się do odjazdu do cerkwi. Wszyscy siadali na wozy i ojciec lub matka narzeczonej trzykrotnie okrążali wozy, niosąc chleb, sól i czarkę wódki.\nPodczas ceremonii zaślubin para młoda stawali na wyszywany ręcznik i pas, które były symbolami związku pomiędzy młodymi.\nPo zaślubinach wszyscy goście jechali do domu panny młodej – rozpoczynało się wesele. Kiedy już goście napili się i zjedli, można było potańczyć. Następnie rozpoczynał się obrzęd wykupu panny młodej, po którym następowało obdarowywanie. Stawiano na stół talerz, nakrywali go chustką. Na talerz kładziono pieniądze, a prezenty składano w czerwonym kącie. Kiedy goście kończyli obdarowywanie panny młodej, ponownie zasiadali za stołem i następnie tańczyli aż do wieczora, do odjazdu do pana młodego. Na tym wesele w domu panny młodej dobiegało końca.\nPodczas przyjazdu do domu pana młodego młodzi szli do domu po płótnie, rozesłanym od wozu aż do stołu. Matka panny młodej wraz z posagiem, który został zebrany w skrzyni, przyjeżdżała później. Razem z nią przyjeżdżał rodzony lub cioteczny brat panny młodej oraz muzykant. Wszyscy oni nazywali się posagowymi.\nPana młodego obdarowywano drugiego dnia wesela. Panna młoda z kolei wręczała prezenty krewnym pana młodego.\nWesele kończyło się wyjazdem posagowych, najczęściej nie wcześniej, niż w czwartek.\nPo tygodniu, w pierwszą niedzielę po weselu, para młoda udawała się do domu panny młodej po posag – po zwierzęta domowe i przedmioty, które nie zmieściły się w skrzyni. Zapraszano sąsiadów i urządzano ucztę, czasami całonocną.\nLudzie na Oszmiańszczyźnie od wieków uprawiali ziemię, wychowywali dzieci, pracowali w gospodarstwie, wytwarzali przedmioty użytku codziennego: narzędzia pracy, naczynia, meble, odzież, ozdoby. Kobiety zbierały len, robiły z niego nici, a następnie na krosnach tkackich tkały dywany z przeróżnym wzorem, ręczniki, płótna na sukienki, koszule, palta. Ozdabiały odzież, obrusy, pościel naszywkami, które robiły na drutach lub na szydełku. Wykonywały przedmioty ze słomy.\nW rejonie oszmiańskim wśród zajęć kobiecych na pierwszym miejscu było tkactwo. Niejako na pamiątkę o nim na strychach do chwili obecnej przechowywane są stare płótna i utkane rzeczy. Obecnie praktycznie żadna z młodych kobiet nie umie tkać, a tkaczek w podeszłym wieku w rejonie pozostało w sumie około setki. Do dzisiejszego dnia artyści ludowi biorą udział w rejonowych i obwodowych wystawach sztuki ludowej. Wiele mieszkańców Oszmiany korzysta z wyrobów artystów. Swoimi płótnami słyną tkaczki siostry\nWeronika i Jadwiga Surowiec ze wsi Barancy, dywanami – Janina Kasperowicz i Stanisława Pawłowska (wieś Żuprawy), Maria Pietrowska (w. Pałudy), Jeliena Prygocka (w. Bijucyszki), Melania Adaszkiewicz (w. Karabach), Józefa Askuntowicz (w. Czurko). Najprawdziwszymi mistrzyniami w robieniu na drutach i wyszywaniu są Władysława Markowska i Raisa Zajcewa (m. Oszmiana), Wiera Sawczenkowa (w. Polany).\nMężczyźni tradycyjnie zajmowali się pracą stolarską i garncarską, rzeźbieniem w drewnie, szewstwem i kowalstwem. W całym rejonie znani są mistrzowie wyrabiający naczynia drewniane – bednarze Adam Duksa i Ksawery Iuksłonicz. Mistrz stolarski – Iwan Ali (Oszmiana) słynie z wyrobu taboretów, stołów, krzeseł.\nLudność żydowska Oszmiany preferowała handel. Na placu rynkowym znajdowały się wyłącznie sklepy żydowskie. Ich właściciele ochoczo dawali towar na kredyt. Lokalni mieszkańcy wspominają Żydów z sympatią, mówią, że najlepiej było mieć do czynienia z Żydem. Pomiędzy sobą Żydzi rozmawiali po żydowsku, a z pozostałymi mieszkańcami – po polsku.\nMieszkając po sąsiedzku z ludnością żydowską, nie można było nie zauważyć ich cech charakterystycznych w kulturze oraz w życiu codziennym. Sobota była dla nich dniem świątecznym, kiedy nic nie robili. Ważną rolę w kulturze żydowskiej odgrywała kuchnia. Ogólnie przyzwyczajenia i skłonności do określonych dań u różnych narodów formułowały się na przestrzeni wielu wieków, co doprowadziło do powstania kuchni narodowych, będących nieodłączną częścią kultury narodowej. Rdzenna ludność Oszmiany również ochoczo opowiada o tym, jakich przysmaków mogli spróbować u żydowskich sąsiadów. Nauczyli się również od nich przygotowywania niektórych potraw, które przyrządzają także i dziś.\nHalina Pietrowna Bogdanowicz (z domu Sienkiewicz), 1937 rok urodzenia, do wojny mieszkała z rodzina na ulicy Holszańskiej, w sąsiedztwie mieszkały rodziny żydowskie Wilk, Singer, Abramowicz, Zukerman i inne. Z sąsiadami żyli w przyjaźni: dzieci razem bawiły się na podwórzu, gospodynie odwiedzały się, wymieniały się przepisami kulinarnymi. Kiedy Żydów zagnano do getta, Singerowie poprosili rodzinę Sienkiewicz, aby dostali się do ich domu, korzystali z całego majątku, żeby zadbać o dobytek. Singerowie myśleli, że powrócą po pewnym czasie, jednak, jak większość Żydów Oszmiany, zostali oni rozstrzelani. Gospodyni Singer nauczyła mamę Haliny Pietrowny przygotowywać niektóre narodowe potrawy żydowskie. Dzisiaj Halina Pietrowna często gotuje cymes, a na Paschę – faszerowanego karpia.\nCymes z mięsem\nMarchew obrać, pokroić w drobne kawałki, przetrzeć z mąką. Tłuste mięso pokroić na porcje, podsmażyć na wpół miękko. Do tego mięsa przełożyć przygotowaną marchew, dodać trochę wody i tłuszczu, soli i cukru. Dusić do miękkości mięso i marchew w kociołku pod przykryciem.\nRybę oczyścić z łusek, wypatroszyć, dokładnie wymyć. Na dno garnka położyć krążki marchwi, cebuli, pietruszki. Na nich – przygotowane kawałki karpia, dodać jedną szklankę wody. Po 10 minutach gotowania dodać masło, śmietanę i dusić na małym ogniu około godziny. Pilnować, aby ryba nie przypaliła się, pod koniec duszenia przykryć garnek przykrywką, karpia podawać z sałatką ogórkową.\nPasztet z wątróbek ze śledziem\nWątróbkę gotować do miękkości, a następnie przepuścić przez maszynkę do mielenia mięsa razem z surową cebulą, dodać tłuszcz z kury lub gęsi i, nie dodając soli, zmieszać z przepuszczonym przez maszynkę do mielenia mięsa namoczonym śledziem. Wszystko dokładnie wymieszać.\nWidziało się nie tylko wesołe i przyjemne momenty, czasami ktoś z przedstawicieli gminy żydowskiej Oszmiany odchodził z tego świata. Pogrzebowi towarzyszyły określone rytuały. Ostatni raz tradycyjny pogrzeb żydowski miał miejsce w 1960 roku. Oto co opowiadał mieszkaniec Oszmiany Szacman Anatolij Moisiejewicz o pogrzebie swojego ojca Szacmana Moisieja Tiewielewicza, mieszkającego na ulicy Olszańskiej, zmarłego 27.08.1960 roku.\n«Zmarłemu szyto koszulę, kalesony i czapeczkę (nazywa się ona «kipa») z białego materiału. Do rąk wkładano gwiazdeczkę (gwiazda Dawida) zrobioną z winorośli. Zmarły leżał na podłodze, zaścielonej sianem i był przykryty czarną tkaniną. Do grobu wstawiano deski, zmarłego kładziono na deskach i przykrywano go deskami. Napis na nagrobku był w języku rosyjskim. Pochować zmarłego należało w ciągu doby od chwili śmierci. Jeśli pogrzeb przypadał na dzień świąteczny, na przykład Szabat, to wtedy pogrzeb przekładano na dzień następny. Przenieść dzień pogrzebu można było jeszcze z dwóch powodów – przetransportowanie zmarłego w odległe miejsce i oczekiwanie na przyjazd krewnych. Nie przyjęto także, aby obok ciała zmarłego nie było nikogo.\nProcesja pogrzebowa po drodze na cmentarz kilkakrotnie zatrzymywała się, wszyscy czytali psalmy. Ceremonia pogrzebowa jest prosta. Po krótkich psalmach odczytywana jest krótka modlitwa wychwalająca Boga, który daruje życie oraz pozbawia go. Czasami rabin wygłasza krótką mowę o zmarłym. Niedopuszczalne są postronne rozmowy na cmentarzu, ponieważ uważa się je za przejaw skrajnego braku szacunku. Następnie trumna zostaje opuszczona do grobu i zasypywana ziemią. Wypowiadane są słowa pocieszenie, skierowane do osób, będących w żałobie.\nPo zasypaniu ciała zmarłego syn lub najbliższy krewny czyta Kadysz. Nie jest to modlitwa za zmarłych, a modlitwa wychwalająca Boga. Syn zmarłego powinien odmawiać Kadysz codziennie przez 11 miesięcy. Pod koniec ceremonii pogrzebowej obecni ustawiają się w dwa rzędy, pomiędzy którymi przechodzą krewni zmarłego. Uczestnicy pogrzebu nie wracają tą samą drogą, którą przyszli na cmentarz».\nKościół św. Michała Archanioła – wybudowany ze środków króla Władysława Jagiełły na początku XV wieku. Współczesny kształt zyskał podczas renowacji w latach 1900-1906 w stylu baroku wileńskiego, według projektu architekta Wacława Michniewicza. Od 1950 roku w budynku kościoła działała fabryka, msze wznowiono w 1990 roku.\nKościół franciszkanów (ruiny) – wybudowany w XIX wieku, z wykorzystaniem fragmentów zburzonej w stylu późnego gotyku świątyni XVI wieku.\nSynagoga - została wzniesiona na przełomie XIX/XX w. w stylu klasycyzmu. Budynek posiada surową prostokątną formę pozbawioną przybudówek, towarzyszyły jej jedynie zdobione pilastry na rogach, między oknami oraz u wejścia, których kapitele wykonane były w stylu doryckim. Na wysokości drugiej kondygnacji, nad wejściem znajduje się okrągłe okno, natomiast po bokach zwykłe prostokątne okna z łukowatymi zwieńczeniami. Okna w ścianach wzdłużnych są trochę większego rozmiaru pod względem wysokości, posiadają prostokątny kształt, jednak są osadzone w niszy z łukowatymi zwieńczeniami. Dosyć szeroki profilowany gzyms poprzedza piękny dach o skomplikowanej formie, który nadaje całemu budynkowi architektoniczną wyrazistość. Dach jest trzypoziomowy. Dolny poziom przypomina szeroki daszek, który, przez rozciągnięty gzyms, przechodzi w drugi, 4-spadowy poziom. Trzeci poziom jest dwuspadowy z trójkątnymi frontonami – płytami, obitymi deskami. Faktura ścian z czerwonej cegły nie zachowuje śladów tynku jakiegokolwiek zewnętrznego kolorowego wykończenia.\nOtynkowane ściany wnętrza pomalowane są ornamentem amiantowym i roślinnym. Na pilastrach znajdują się niewielkie misze przedstawiające zwierzęta i owady, z których każde posiada określony sens i symbolikę.\nOkna położone są w górnej części ścian dla lepszej obserwacji nieba. . Szczególne wrażenie wywiera ciemnoniebieski sufit, imitujący gwiaździste niebo, z niezwykłym zwisającym kloszem w samym centrum. Podłoga synagogi znajduje się troszkę niżej niż poziom ziemi, ponieważ chciano zwiększyć wysokość pomieszczenia, ponieważ władze nie pozwoliły wybudować zbyt wysokiego budynku, gdyż najwyższym budynkiem miejscowości miała być świątynia chrześcijańska.\nCerkiew Zmartwychwstania Chrystusa – pomnik architektury retrospektywno-ruskiego stylu, wybudowana w 1875 rok. Odrestaurowana w latach 1988-1990.\nWiatrak wodny – wybudowany pod koniec XIX wieku.\nSzpital (dzisiaj budynek sądu) – wybudowany na początku XX wieku.\nMajątek Strugaczów (początek XX wieku) – Budynek został wybudowany przez kupca Strugacza dla jego rodziny niedaleko wsi Święty Duch. Na dwupiętrowej willi zachowała się jeszcze charakterystyczna dla początku XX wieku biała sztukateria. Wewnętrzny dwór z kolumnami, otwarta weranda, wycementowane miejsce pod basen. Posiadłość do tej pory otacza kamienne ogrodzenie, wybudowane na wieki, z kolumnami przy bramie wjazdowej. Kiedyś znakomity i solidny dom, obecnie znajduje się w opłakanym stanie.\nKlasztor franciszkanów (XVII wiek) we wsi Holszany – pomnik architektury stylu barokowego. Wybudowany w 1618 roku, w połowie XVIII wieku był przebudowywany. Architektura kościoła wyróżnia się lakonicznymi formami i prostymi szczegółami: fasady są wykończone pilastrami i głębokimi niszami. Główna fasada i ściana ołtarzowa zakończone są profilowanymi attykowymi frontonami. Wnętrze jest bardziej plastyczne: centralna nawa pokryta jest cylindrycznym sklepieniem, boczne – krzyżowym. Ściany zakończone są balustradą. Malownicze panneau na płaskiej ścianie części ołtarzowej kościoła posiada perspektywiczny rysunek w duchu barokowych kompozycji, tworząc iluzoryczny efekt półokrągłości apsydy. Obok kościoła znajduje się dwupiętrowy budynek dawnego klasztoru franciszkanów. W pierwszej nawie, bliżej ołtarza, zachował się rzeźbiony mogilny pomnik P. Sapiehy (rzeźbę przewieziono do Muzeum Akademii Nauk BSRR w Mińsku).\nZespół pałacowo-zamkowy (ruiny) (początek XVII wieku) we wsi Holszany – wybudowany w pierwszej połowie XVII wieku jako rezydencja księcia P. Sapiehy. W przeszłości zamek był otoczony wałami i rowami, które były wypełnione wodami rzeki Holszanki. Taki system fortyfikacji wodnej obiektu był szeroko rozpowszechniony na Białorusi i Litwie w XVI – XVII wieku. Pozostałości wałów zachowały się do chwili obecnej, rowy osuszono.\nZamek (później – pałac) silnie ucierpiał podczas dwóch ostatnich wojen i wymaga poważnego odrestaurowania. Jednakże nawet w obecnym stanie robią wrażenie jego rozmiary, wzmocnienia wież, rozległe mury.\nMiejsca pamięci, związane z likwidacją ludności żydowskiej Oszmiany podczas wojny 1941-1945:\nNa uroczysku Ługowszczyna w 1958 roku ustawiono stelę na miejscu rozstrzelania 573 oszmiańskich Żydów. Miejsce znajduje się w odległości 1,5 km na wschód od wsi Jagiełłowszczyzna.\nNa uroczysku Rojsta w 1967 roku usypano kopiec i ustawiono obelisk upamiętniający rozstrzelanych na początku lipca 1941 roku 353 Żydów Oszmiany. Miejsce położone 1 km na południowy wschód od wsi Jagiełłowszczyzna.\nW okolicy chutoru Ugliwo, 1 km od wsi Tolminowo, w 1967 roku umieszczono tablicę pamiątkową na mogile 700 Żydów, rozstrzelanych w listopadzie 1942 roku.\nOszmiana jest ojczyzną wielu znanych ludzi. Wśród nich:\nBarbaszyński Andriej Stanisławowicz – sowiecki, białoruski piłkarz ręczny. Zasłużony Mistrz Sportu ZSRR (1992 rok). Mistrz olimpijski XV Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie (Hiszpania) w 1992 roku.\nBaturin Aleksandr – śpiewak operowy (bas-baryton), Artysta Narodowy Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.\nGadziła Aleś Grigoriewicz – chorąży Czymkienckiej Dywizji Rakietowej, bohater wojny rosyjsko-japońskiej z 1905 roku.\nDaniszewska Weronika Aleksandrowna (1943 rok urodzenia) – sowiecki i białoruski politolog, socjolog, filozof.\nKlincewicz Franc Adamowicz – przewodniczący rady Moskiewskiego Regionalnego Ruchu partii „Jedność”. Zastępca przewodniczącego partii „Jedność” w Dumie Państwowej.\nKozak Anatolij Wsiewołodowicz (1950 rok urodzenia) – wykładowca analizy matematycznej na Południowym Uniwersytecie Federalnym, wydział matematyki, mechaniki i nauk komputerowych, docent w katedrze algebry i matematyki dyskretnej, doktor nauk fizyczno-matematycznych.\nStrugacz Lejba Dawidowicz (1842 – 1906) – założyciel zakładu produkcji drożdży.\nOszmiańskie Muzeum Krajoznawcze im. F. K. Boguszewicza\nAdres: 231103, obwód grodzieński, Oszmiana, ulica Sowiecka, 128\nTelefon: +375 01593 42593\nOficjalna strona: www.ohm-museum.my1.ru\nMuzeum utworzone 27.09.1952 roku. W 1953 roku muzeum nadano imię białoruskiego poety Franciszka Boguszewicza. W ekspozycji znajdują się rzeczy osobiste F. Boguszewicza, przedmioty archeologii i numizmatyki, przedmioty użytku codziennego, dzieła artystów ludowych, dokumenty i fotografie końca XIX-XX wieku. W 2000 roku muzeum otrzymało budynek w centrum miasta. Po renowacji, 20 listopada 2009 roku odbyło się uroczyste otwarcie muzeum.\n1 stycznia 2012 roku w zasobach muzeum znajdowało się 21471 eksponatów. Najcenniejszymi przedmiotami są rzeczy pamiątkowe i dokumenty F. Boguszewicza, monety Wielkiego Księstwa Litewskiego i Rzeczypospolitej z XVI-XVII wieku. W 2010 roku muzeum otrzymało w darze 431 obrazów od Prezydenta Międzynarodowego Związku „Sztuka Narodów Świata” N. I. Korniłowa. Na podstawie tej kolekcji utworzono stale działającą galerię malarską. W muzeum odbywają się wycieczki tematyczne, wykłady i zajęcia muzealne, krajoznawcze konferencje naukowo-praktyczne. Corocznie muzeum bierze udział w międzynarodowej akcji «Noc muzeów».\nOszmiana leży na wygodnym transportowo-geograficznym szlaku, znajdując się przy drodze samochodowej Mińsk – Wilno. 17 km od miasta znajduje się stacja kolejowa Oszmiany na trasie Mołodeczno – Wilno. W rejonie są 2 przejścia przez granicę państwa: Kamienny Łog-Miedniki, Urlańce-Klewica.\nPotencjał turystyczny rejonu reprezentują pomniki archeologii (kurhany i stanowiska wykopaliskowe obok wsi Holszany, Klawica, Markiniata), architektury (klasztor bazylianów z XVIII wieku we wsi Boruny, klasztor franciszkanów i ruiny zamku z XVI-XVII wieku we wsi Holszany, kościół św. Piotra i Pawła z XIX wieku we wsi Żuprany i inne). W Oszmianie zachowała się cerkiew z końca XIX wieku, we wsi Żuprany pochowany jest poeta białoruski, publicysta XIX – wieczny F. Boguszewicz.\nAgencja turystyczna "TURYST.BY"\nAdres: 231103, obwód grodzieński, Oszmiana, ulica Krasnoarmejska, 9\nTelefon: +375 29 666 54 84\nAdres: 231100 Republika Białoruś, obwód grodzieński, Oszmiana, ulica Sowiecka, 66.\nTelefon: +375 (1593) 4-06-21\nHotel położony w mieście Oszmiana, obwód grodzieński. Niedaleko znajduje się kino im. Gastełło, restauracja, filia Priorbanku.\nBardziej szczegółowa informacja znajduje się na stronie internetowej http://www.belhotel.by/?Oshmyany\nAdres: obwód grodzieński, rejon oszmiański, Holszany.\nTelefon stacjonarny: 8 (01593) 39 301, 39 234,\nTelefon komórkowy: +37529 620 57 72\nRestauracja, Kawiarnia-Bar «Białoruś»\nAdres: Oszmiana, ulica Sowiecka, 66\nTelefon: + 375-1593- 2-00-46, 2-16-91\nKawiarnia «Galaktyka» na 45 miejsc siedzących\nAdres: ulica Sowiecka, 127;\nAdres: Oszmiana, ulica Stroitieliej, 13\nAdres: Oszmiana, ulica Sowiecka, 2\nAdres: Oszmiana, ulica Sowiecka, 108\nAdres: Oszmiana, ulica Sowiecka, 66 (2 piętro)\nAdres: Rejon oszmiański, agromiasteczko Holszany, ulica Oszmiańska\nAdres: Rejon oszmiański, agromiasteczko Holszany, ulica Borunskaja, 1\nKawiarnia "Staryj Zamok"\nAdres: Rejon oszmiański, agromiasteczko Holszany, ulica Oszmiańska, 1\nŻydzi HolszanBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści\nW 1554 roku Holszany były dużym miasteczkiem rzemieślniczym i handlowym. Znajdowały się tutaj 4 zajazdy kilka szynków, pracownie rzemieślnicze, browary, młyny wodne, było wielu handlarzy. Wśród właścicieli spotyka się imiona i nazwiska żydowskie. To znaczy, że już od połowy XVI wieku mieszkali tutaj Żydzi.\nPierwszym dokumentem, w którym dokładnie mówi się o holszanskich Żydach jest skarga z 1636 roku Żyd Hosza Jeskawicz, najemca szynku w Holszanach, skarży się na miejscowego pijaka, oskarżając go o uprawianie czarów. Autor skargi prosił o wyznaczenie kary dla krzywdziciela.\nMijały lata, stulecia, ilość Żydów w Holszanach rosła, odgrywali oni znaczącą rolę w gospodarce miasteczka. Prawo Wielkiego Księstwa Litewskiego i Imperium Rosyjskiego zakazywało im posiadać ziemię i osiedlać się we wsiach.\nW połowie XIX wieku w Holszanach mieszkało 336 Żydów, byli to handlarze i rzemieślnicy. Zgodnie z spisem z 1897 toku w Holszanach było 1049 Żydów, a miasteczko liczyło 2138 mieszkańców, to znaczy, że 48% ludności stanowili Żydzi. Żyli oni swoim życiem, zachowywali tradycje narodowe, swój język, mieli oddzielny cmentarz, synagogę, swoje szkoły.\nU miasteczkowych Żydów można było uszyć odzież, obuwie, zamówić meble, wyroby metalowe, uprząż dla koni, obciąć włosy itd.\nW szynkach można było wypić i przekąsić, sklepy oferowały tkaniny, łakocie, przyprawy. W 1882 roku Żydzi w Holszanach mieli 4 karczmy, w których w ciągu roku sprzedawano wódkę na 10000 rubli. To była duża kwota. Szczególnie świątecznie Holszany wyglądały w dni, kiedy odbywały się jarmarki, a było ich siedem w ciągu roku, nie licząc cotygodniowych. Wszystkie one były organizowane na placu centralnym miasteczka, który miał taką samą nazwę - Targowy. Od dawnych czasów na tym placu wzdłuż ogrodzenia kościoła stały drewniane sklepy Żydów. W 1912 roku odbyła się sprawa sądowa dotycząca budowy stoisk handlowych i domu mieszkalnego przez holszańskiego Żyda o nazwisku Holszański na terytorium kościoła. Sąd stanął po stronie kościoła, handlowiec musiał zapłacić karę i rozebrać budynek. W 1895 roku w Holszanach były 3 szkoły żydowskie (chedery), po 12 uczniów w każdej, jako nauczyciele pracowali Guwicz, Kozłowski, Lemontowicz. Nauka trwała 3-4 lata, jeśli nie było to wystarczające, to czasami dłużej, klasy dzielono na grupy pod względem umiejętności.\nHolszany są ojczyzną znanego żydowskiego dziennikarza i pisarza Goldberga Wienciona (prawdziwe nazwisko Wiejf, 1895 - 1972). Urodził się on w Holszanach, uczył się w Wołożynie i w Lidzie. w 1907 roku wyemigrował wraz z rodziną do USA. Tam ukończył psychologię na Uniwersytecie w Kolumbii, otrzymał tytuł doktora. W 1917 roku ożenił się z córką znanego pisarza żydowskiego (Szołoma Alejhema). Był redaktorem gazety, działał w organizacjach syjonistycznych. W latach drugiej wojny światowej występował za udzieleniem pomocy Związkowi Radzieckiemu w walce przeciwko faszystowskim Niemcom. Kierowało Narodowym Komitetem Przyjaźni Amerykańsko-Sowieckiej.\nDo znanych osób urodzonych w Holszanach należy Esfir Elichowna Lewina. Na początku 1919 roku w Holszanach była ustanowiona władza sowiecka, otworzono pierwszą organizację komunistyczną. Sekretarzem tej organizacji była E. E. Lewina, córka miejscowego Żyda, właściciela karczmy. Esfir uczyła się w oszmiańskim gimnazjum. Była aktywną, radosną dziewczyną, przewodniczyła młodzieży holszańskiej. Esfir przekonująco mówiła, objaśniała dekrety władzy sowieckiej, organizowała ciekawe wydarzenia w miasteczku. W skład tej organizacji wchodzili lokalni mieszkańcy, w tym Żyd Girsz Dawidson, Isak Kapłan, Jankiel Kapłan, Kucewicka i inni. Jednak już w kwietniu 1919 roku zaczęła się ofensywa wojsk niemieckich. Władza sowiecka została zlikwidowana, a organizacje partyjne zakazane. Esfir Lewinę aresztowano i zwierzęco zabito. Jej imię wyryto na pomniku poległych mieszkańców Holszan, jej imieniem nazwano jedną z ulic w miasteczku.\nJak wynika z dokumentów w 1920 roku w Holszanach działały chałupnicze przedsiębiorstwa produkujące napoje. Ich właścicielami byli Żydzi Elka Lewin, Mowsza Baranowski, Wencel Rudkin. Na Zaułku Klasztornym znajdował się zakład Żyda Gasena Eliaszewicza obrabiający skóry.\nW latach 1920 -1930 kiedy Holszany wchodziły w skład Rzeczypospolitej Żydzi w dalszym ciągu odgrywali tutaj dużą rolę. W Holszanch istniała żydowska biblioteka, 2 żydowskie szkoły dla mężczyzn i kobiet. Synagoga stała niżej placu Handlowego, trochę na zachód od niego, na ulicy, która dziś nosi imię Esfil Lewina. W Holszanach istniał żydowski bank, właścicielem biura załatwiającego papiery wyjazdowe za granicę był Żyd Potasznik. Zgodnie z informatorem "Lista miejscowości", w 1927 roku w Holszanach działało biuro kupieckie handlujące drewnem H. Zyskonda, 3 biura obróbki i sprzedaży lnu F. Sagałowicza, S. Jetricha, Szepszela. Młyn wodny należał do W. Gaje i A. Sznejder. Przetwarzaniem skór zajmowali się S. Bajarski, S. Kozłowski, S. Potasznik. Warsztaty obuwnicze trzymali J. Abramowicz, N. Kac, S. Trabski, herbaciarnie - Lewin. Oprócz tego Żydzi byli fryzjerami, posiadali nieduże jadłodajnie - restauracje, pracownie szyjące odzież i obuwie, rzeźnię, piekarnię, pracowali jako blacharze. Właścicielem holszańskiej apteki był W. Abramowicz, felczerem był J. Szunkler. Zgodnie z informatorem, sklepy spożywcze posiadał Ł. Obiełowicz, Ł. Sarkin, Z. Arockin, F. Gierszanowa, B. Gurwicz, S. Kapłan, S. Karpel, J. Łond, D. Potasznik, N. Szuster, Ch. Zusmanowicz. Towarami gospodarczymi handlował O. Potasznik, S. Baron, J. Razłowski, galanterią - N. Kozłowska, S. Lowjbman, R. Łold, J. Melcer, D. Sołoducha, S. Zyskand. Tkaniny i odzież sprzedawał w swoich sklepach A. Giersznowicz, Ł. Galia, Ch. Gurwicz, M. Razłowska.\nW latach 1939 – 1941 znaczącą rolę w życiu miastecka odegrał jeszcze jeden Żyd. Był nim Michaił Kozłowski (jego ojciec Chaim Munia, matka Fruma). Urodził się 1914 roku w Holszanach. Po ukończeniu holszańskiej szkoły żydowskiej, uczył się w gimnazjum w Wilnie, następnie dostał się na wydział nauk przyrodniczych Uniwersytetu Wileńskiego, wstąpił do partii komunistycznej Zachodniej Białorusi, brał udział w ruchu rewolucyjnym, za co został wydalony z uniwersytetu, aresztowany i osądzony. Siedział w więzieniu w Berezie Kartuskiej. W 1937 roku wyjechał do Czechosłowacji i tam z pomocą bogatych krewnych kontynuował naukę w Akademii. Po zajęciu przez Niemców w Czechosłowacji uciekał do Polski, jednak na granicy został aresztowany za nielegalną próbę przekroczenia granicy i ponownie znaleźć się w Berezie Kartuskiej. Został uwolniony we wrześniu 1939 roku podczas przejścia Armii Czerwonej. Powrócił do Holszan w październiku 1939 roku. Objął przywództwo nad tymczasowy komitetem gminnym, został wybrany na delegata narodowego zebrania w Białymstoku, gdzie rozstrzygano kwestię przyłączenia Zachodniej Białorusi do BSRR. Dalsze jego losy nie są znane.\nW Holszanach domy Żydów znajdowały się przy głównych ulicach, bliżej centrum miasteczka. Budynki wyglądały na bogate, również dzisiaj zdobią one ulice miasteczka, w każdym domu drzwi wychodziły bezpośrednio na ulicę, ponieważ znajdował się tam albo sklep albo pracownia. Podczas jednego z pożarów spłonęły domy na ulicy Zamkowej, jednak Żydzi nie ponieśli strat, ponieważ ich domy były ubezpieczone na wysokie kwoty. Odbudowali oni przepiękne domy pokryte ocynkowaną blachą.\nJeszcze jedno wydarzenie w latach trzydziestych XX wieku z życia Żydów zapadło w pamięci rdzennych mieszkańców. Po dniach targowych obok sklepów żydowskich wzdłuż ogrodzenia kościelnego pozostawały śmieci, co wywoływało niezadowolenie w parafian. I oto pewnego razu wstrząśnięci tym widokiem parafianie znieśli te drewniane sklepy, które psuły widok terenu. Do konfliktu włączyli się przedstawiciele władz, odbył się sąd, który wydał pozwolenie Żydom - handlowcom na budowanie murowanych sklepów pośrodku placu targowego. O to wtedy pojawiły się w Holszanach szeregowe domy handlowe, które zachowały się do naszych czasów. Oprócz tego bogaci Żydzi otrzymali prawo do posiadania sklepu od strony frontowej, a biedni z tyłu.\nNastąpił tragiczny dla Żydów rok 1941. W Holszanach w pobliżu placu faszyści utworzyli getto, a następnie w latach 1941-1942 cała ludność żydowska została wywieziona i zgładzona.\nŻydów holszańskich przewieziono do Oszmiany, skąd zostali przemieszczeni pieszo szosą na zachód. Powiedziano im, że są konwojowani do Wilna, jednak trasa szybko została zmieniona. Ich kolumna została skierowana na Talminowo i w lesie nieopodal chutoru Zielonka zostali rozstrzelani. Miało to miejsce 21 października 1942 roku. Razem z Żydami z Holszan rozstrzelano Żydów z Oszmiany, Smorgoni, Krewa. Na tym miejscu po wojnie postawiono skromny pomnik ofiar faszyzmu.\nNiewielu udało się uratować. Po wojnie do Holszan wróciło kilku Żydów, którzy w drugiej połowie lat 1950-tych wyjechały do Polski, później do Izraela i USA.\nRdzenni mieszkańcy zachowali dobre wspomnienia o Żydach, którzy byli ludźmi kulturalnymi, umieli dogadać się z lokalną ludnością, zawsze byli życzliwi, dążyli do tego, aby zawsze mieć swoich klientów, nigdy nie oszukiwali kupujących.\nRezydencja rodziny Strugaczów, wlaścicieli fabryki drożdży w Oszmianie (pocz. XX wieku)


Kołowrotek Mikado Tessen (4004fd) KDA020-3004FD - wedkarski.com\nWedkarski.com / Kołowrotki / Spinningowe / Kołowrotek Tessen\nKołowrotek Mikado Tessen (4004fd)\nStylowe kołowrotki z precyzyjnym przednim hamulcem wykonane przy użyciu najnowszej technologii rodem z Japonii. Wysokiej jakości surowce, niepowtarzalny design i jedwabiście płynna praca to wyróżniki kołowrotków Tessen. Łożyska ze stali nierdzewnej , trwały grafitowy korpus, aluminiowa szpula, łożysko oporowe, sztywny kabłąk, dużej średnicy łożyskowana rolka to atrybuty dzięki którym Tessen-y posłużą bezawaryjnie przez...\nCena od: 82,49 zł\nKDA020-4004FD FD 291 0.35/166 0.40/118 0.45/102 5.5 4000 4\nKDA020-2004FD FD 268 0.22/220 0.25/160 0.30/110 5.5 2000 4\nKDA020-3004FD FD 275 0.22/270 0.25/200 0.30/140 5.5 3000 4\nKDA020-5004FD FD 315 0.35/190 0.40/135 0.45/110 5.5 5000 4\nKDA020-6004FD FD 360 0.35/220 0.40/165 0.45/135 4.5 6000 4\nStylowe kołowrotki z precyzyjnym przednim hamulcem wykonane przy użyciu najnowszej technologii rodem z Japonii.\nWysokiej jakości surowce, niepowtarzalny design i jedwabiście płynna praca to wyróżniki kołowrotków Tessen.\nŁożyska ze stali nierdzewnej, trwały grafitowy korpus, aluminiowa szpula, łożysko oporowe, sztywny kabłąk, dużej średnicy łożyskowana rolka to atrybuty dzięki którym Tessen-y posłużą bezawaryjnie przez wiele wędkarskich sezonów.\nNiestety zawiodłem się na tym produkcie mając na uwadze oceny które mnie skusiły do zakupu. Słaba konstrukcja rotora ramę pod rolką pękło przy holu szczupaka (może to wina tego egzemplarza - wada fabryczna?), sam mechanizm działał bardzo dobrze poza tym, że rączką kręciło się zbyt opornie. Ze względu na cenę zakupu i moje lenistwo co do reklamacji, nie składałem jej. Naprawiłem SAM. Jak zwykle pracę kołowrotka poprawiło nałożenie nowego smaru i rączka pracuje idealnie, sklejony rotor trzyma i nie mam problemu... wyciągnąłem już pierwsze okonie. Mimo wszystko zakup warty rozważenia mając na uwadze jego przeznaczenie np. spinning okoniowy, spławik to chyba ok!\nJak za tą cenę to warto, używam go spiningu i jak dotąd jest ok. co mnie skusiło składana rączka, bardzo ułatwia sprawę. Jest jedno ale: rączka jakby chodzi zbyt opornie, nie wiem czym to jest spowodowane ale tak u mnie jest. Jak dotąd nie zawodzi. Polecam


1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Rawicka Spółdzielnia Mieszkaniowa w Rawiczu, z siedzibą w Rawiczu\n3. Administrator będzie przetwarzać Pani/Pana dane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b, c, f RODO w celu wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na Administratorze, realizacji zadań ustawowych i statutowych oraz do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez Administratora lub stronę trzecią.\n4. Przetwarzanie danych osobowych odbywa się, w szczególności, na podstawie:\nStatutu i Regulaminów RSM.\n5. Pani/Pana dane osobowe mogą być przetwarzane również przez podmioty, z którymi Administrator zawarł umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych, w szczególności w zakresie obsługi informatycznej, prawnej, księgowej, ochrony osób i mienia lub ochrony danych osobowych, a także przez podmioty, którym Administrator udostępnia dane osobowe na podstawie przepisów prawa, w szczególności organom ścigania i organom kontrolnym.\n7. Dane osobowe nie będą przekazywane do państw trzecich lub organizacji międzynarodowych.\n8. Dane osobowe będą przechowywane do momentu wygaśnięcia obowiązku przechowywania tych danych wynikających\nz powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz przez okres dochodzenia roszczeń i obrony przed roszczeniami przez Administratora;\n9. Przysługuje Pani/Panu prawo dostępu do treści danych osobowych oraz ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo sprzeciwu, zażądania zaprzestania przetwarzania i przenoszenia danych, jak również prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie.\n10. W sprawach z zakresu ochrony danych osobowych może Pani/Pan kontaktować się z wyznaczonym przez Administratora Inspektorem Ochrony Danych.\n11. Posiada Pan/Pani prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego - Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.


Natura Siberica Maska rokitnikowa - włosy suche i normalne - Perfumy, zapach orientalny - Yasmeen\nNatura Siberica Maska rokitnikowa - włosy suche i normalne\nMaska głęboko odżywia włosy, dostarcza im niezbędnych składników odżywczych, przywraca włosom zdrowy i piękny wygląd, a ponadto chroni włosy przed negatywnym wpływem szkodliwych czynników, takich jak wysoka temperatura. Dzięki masce włosy łatwiej się układają, rozczesują, są bardziej zadbane, mniej podatne na łamanie się, a ponadto są gładkie, błyszczące i zregenerowane.\nCena podstawowa: 34,99 zł\nDlaczego warto wybrać Maskę głęboko odżywczą do włosów?\nRokitnikowa maska przeznaczona do intensywnej pielęgnacji włosów suchych i normalnych. Maska głęboko odżywia włosy, dostarcza im niezbędnych składników odżywczych, przywraca włosom zdrowy i piękny wygląd, a ponadto chroni włosy przed negatywnym wpływem szkodliwych czynników, takich jak wysoka temperatura. Dzięki masce włosy łatwiej się układają, rozczesują, są bardziej zadbane, mniej podatne na łamanie się, a ponadto są gładkie, błyszczące i zregenerowane. W masce jest wiele korzystnych dla włosów witamin i aminokwasów, które pozytywnie wpływają na stan i wygląd włosów. Włosy są wygładzone na całej powierzchni i zachowują wilgoć w swojej strukturze. Stosowanie maski do włosów z serii Oblepikha Siberica Professional sprawia, że włosy są nawilżone, miękkie, sprężyste i łatwiejsze do rozczesania.\nNanieść maskę na mokre włosy, rozprowadzić równomiernie na całej długości, pozostawić na 5-7 minut, dokładnie spłukać.\nAqua, Cetearyl Alcohol, Behentrimonium Chloride, Glyceryl Stearate, Olea Europaea Fruit Oil*, Cetrimonium Chloride, Cetyl Esters, Bis-Cetearyl Amodimethicone, Cyclopentasiloxane, Panthenol, Hippophae Rhamnoides Fruit Oil*, Argania Spinosa Kemel Oil*, Linum Usitatissimum (Linseed) Seed Oil*, Simmondsia Chinensis (Jajoba) Seed Oil, Silk Amino Acids, Humulus Lupulus Flower Extract, Arcticum Lappa Root Extract*, Urtica Dioica Leaf Extract*, Aquilegia Sibirica ExtractWH, Hippophae Rhamnoidesamidopropyl BetaineHR, Hydrolyzed Wheat Protein, Tocopherol, Glyceryl Linoleate, Glyceryl Oleate, Glyceryl Linolenate, Pinus Pumila Needle ExtractWH, Aquilegia Sibirica ExtractWH, Sodium PCA, Sodium Lactate, Arginine, Asparctic Acid, PCA, Glycine, Alanine, Serine, Valine, Proline, Theronine, Isoleucine, Histidine, Phenylalanine, Helianthus Annuus (Sunflower) Seed Oil, Pinus Sibirica Seed Oil Polyglyceryl-6 EstersPS, Hydroxyethylcellulose, Sodium Ascorbyl Phosphate, Benzyl Alcohol, Benzoic Acid, Sorbic Acid, Parfum, Citric Acid, Cetrimonium Bromide, CI 14720, CI 15985, Caramel(*) – składniki organiczne(WH) – organiczne ekstrakty dziko rosnących syberyjskich roślin(PS) – pochodna oleju cedrowego\nOceniasz: Natura Siberica Maska rokitnikowa - włosy suche i normalne


DOGADANI: Początek moich relacji rodzinnych.\nPoczątek moich relacji rodzinnych.\nPewnego kwietniowego dnia przyszedł na świat mój syn, a potem w trzy lata później tuż przed wakacjami córeczka. Można śmiało rzec, że podczas trwającej macierzyńskiej podróży, towarzyszyły mi raz lepsze raz gorsze chwile.\nWraz z dorastaniem dzieci, dom stopniowo się wyciszał, a ja mocno to odczułam. Podjęłam decyzję o studiach podyplomowych z zakresu Edukacji Elementarnej. Pedagogiki Montessori. Alternatywa w nauczaniu była mi bliższa niż ściśle wyznaczony kierunek:\nławka - tablica - krzesło. Studia tchnęły we mnie wiarę w siebie, a moje zgubione poczucie własnej wartości, powróciło z emigracji. Miłe było to spotkanie, a radość z bycia razem, wciąż trwa.\nMam wrażenie, że to nie tylko dzieci dorastają, ale także rodzice wraz z nimi. Nie chcąc być rozdzielona z dziećmi poprzez własną nieumiejętność rozmowy, sięgnęłam po książkę T. Gordona "Wychowanie bez porażek". Zachwyt chwycił mnie za rękę i pociągnął za sobą, czego efektem jest chęć bycia Niezależnym Certyfikowanym Trenerem Centrum Komunikacji Gordona.\nDzięki moim edukacyjnym przygodom lepiej rozumiem, jak ważne jest komunikowanie się z innymi, traktowanie innych z szacunkiem, budowanie relacji opartych na wzajemnej chęci zrozumienia się, dążenie do pokoju. Czuję się jakbym płynęłam z moimi bliskimi nurtem rzeki, na której dnie są kamyki o zaokrąglonych krawędziach - nie ranią.\nPłyniemy razem, czasem wychodząc na brzeg, by porzucać "misie patysie" do wody...\n白士 李By: 白士 李 Playing in the beach\nAutor: Anna Rozdejczer o 06:39


Sainz: W przyszłym sezonie Ferrari na pewno będzie konkurencyjne\nCarlos Sainz, który od przyszłego sezonu zastąpi Sebastiana Vettela w zespole Ferrari twierdzi, że nie martwi go słabe tempo, jakie obecnie prezentują bolidy włoskiego składu.\nPomimo zajęcia drugiego miejsca w niedzielnym wyścigu na Red Bull Ringu przez Charlesa Leclerca, Ferrari jest teraz w bardzo słabej formie. Do wysokiego wyniku podczas ostatniego Grand Prix przyczyniło się wiele incydentów, neutralizacji na torze oraz wycofanie się z rywalizacji aż dziewięciu kierowców.\nTakże podczas kwalifikacji widać było problemy, z jakimi zmaga się zespół. Po raz pierwszy od dołączenia do Ferrari ponad pięć lat temu, Sebastian Vettel nie zdołał zakwalifikować się do Q3.\nJednak obecna niedyspozycja włoskiego zespołu nie martwi Carlosa Sainza, który skupia się w tej chwili na obecnym sezonie: "Nie martwię się tym teraz i nie myślę jak na razie o przyszłym sezonie. Ferrari na pewno nie wykorzysta obecnego modelu w takiej konfiguracji w roku 2021."\nW odpowiedzi na słabe wyniki, Ferrari całkowicie zmieniło kierunek prac nad rozwojem aerodynamicznym swojej konstrukcji, a Hiszpan jest pewny, że już niebawem zespół rozwiąże wszystkie problemy.\n"Oni zawsze byli na szczycie Formuły 1 i myślę, że wrócą tam szybciej niż nam się wydaje. W tej chwili cieszę się, że mogę walczyć z nimi na torze" – wyjaśnił Sainz.\nOdnosząc się do pierwszego tegorocznego wyścigu, Hiszpan pochwalił postawę swojego obecnego zespołu.\n"To wielki postęp dla McLarena. Cieszę się, że mogę walczyć z Ferrari. Jesteśmy też bardzo blisko takich zespołów, jak Red Bull i Racing Point, co jest dla nas miłym zaskoczeniem. Ten rok na pewno będzie dużym wyzwaniem" – dodał.


Kraków: Ognisko koronawirusa wśród sióstr felicjanek | Życie Zakonne\nHome WiadomościZ kraju Kraków: Ognisko koronawirusa wśród sióstr felicjanek\nW prowadzonym przez Zgromadzenie przedszkolu publicznym nr 15 – zgodnie z oświadczeniem sióstr – nie było kontaktu z osobami zakażonymi, natomiast od 1 września nie funkcjonuje kuchnia społeczna im. Siostry Samueli przy ul. Smoleńsk 4, w której wydawane były obiady dla osób starszych i ubogich.\n„W dalszym ciągu trwa dochodzenie epidemiologiczne dotyczące tego ogniska. Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Krakowie jest w stałym kontakcie z siostrą przełożoną i ustala osoby, które mogły mieć kontakt z zakażonymi” – powiedziała Dominika Łatak-Glonek.\nKwarantanną objęte są też siostry ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie – Łagiewnikach. Jak podaje sanepid, koronawirusa wykryto u 38 sióstr. Dwie są hospitalizowane, a 36 zakonnic przebywa w izolacji, w tym 19 w izolacji instytucjonalnej.\nW połowie sierpnia dodatni wynik testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2 uzyskał jeden z pracowników tej placówki. Wszystkie osoby z personelu i mieszkańcy Domu Księży Chorych, którzy mieli kontakt z osobą zakażoną, czyli 27 pensjonariuszy, 13 pracowników oraz ich rodziny zostały poddane 14-dniowej kwarantannie. „Testy przeprowadzono w siódmym dniu od kontaktu z osobą zakażoną, dały one wynik dodatni u 13 osób: sześciu pensjonariuszy i siedmiu pracowników” – poinformowała PAP rzeczniczka prasowa sanepidu.\nPięć sióstr zakonnych i dwóch pracowników świeckich zostało skierowanych do izolacji domowej w miejscu zamieszkania, a na mieszkających z nimi domownikami została nałożona kwarantanna domowa. W związku z tym ogniskiem czterech pensjonariuszy jest hospitalizowanych, jeden został skierowany do izolatorium, a jeden zmarł. (PAP)


colorFabb PLA / PHA czarny - próbka 50g - 3DJake Polska\ncolorFabb PLA / PHA czarny - próbka 50g\nNr art.: 3DJ-S-CF-PLA-Black-285, Zawartość: 50 g\nWszystkie filamenty ColorFabb są produkowane w zakładzie produkcyjnym w Holandii.\nPonieważ w produkcji filamentów ColorFabb nie są potrzebne żadne podmioty zewnętrzne, przy każdym zamówieniu można zagwarantować stałą jakość.\nFilament ColorFabb ma doskonałą tolerancję średnicy, która jest niezbędna do uzyskania czystego druku 3D. Wszystkie szpule są mierzone laserowo, a colorFabb gwarantuje, że wszystkie szpule odbiegają maksymalnie o +/- 0,05 mm od średnicy.\nW ciągu kilku minut od wyprodukowania szpuliColorFabb 3D Printing Flame jest ona uszczelniona folią. Ponadto każda pojedyncza szpula jest zapakowana w karton, aby zagwarantować bezpieczny transport.\nColorFabb Testlab ma szeroką gamę znanych drukarek 3D. Stosowane są testy na różnych urządzeniach.\nFirma ColorFabb opracowała filament PLA / PHA, materiał do drukowania 3D, który ma wyższą wytrzymałość i mniej kruchość niż zwykłe PLA. PHA (polichloroalanonian) jest podobny do PLA i organicznego poliestru. Zatem PLA / PHA jest również w 100% biodegradowalny.\nPróbka filamentu (około 50 g) jest zapakowana w szczelną folię.\nPytania i odpowiedzi użytkowników colorFabb PLA / PHA czarny - próbka 50g\nocen klientów po polski dla colorFabb PLA / PHA czarny - próbka 50g


Mazurskie unikaty z Sensburga\n. Imieniny: Marleny, Edwarda, Seweryna\nDodano: wtorek, 16, maj 2017 11:21\tAktualności\nMazurskie unikaty z Sensburga\nW dniu 18 maja w Instytucie Hortiterapii w trakcie międzynarodowej akcji „Fascynujący Świat Roślin” zaprezentowany zostanie specjalny program - "Mazurskie unikaty z Sensburga"!\nZ okazji tego wydarzenia wydano pierwszy okolicznościowy znaczek pocztowy, związany ze 130 rocznicą urodzin Ernsta Wiecherta. To pierwszy znaczek na ziemi Powiatu Mrągowskiego, którego wydawcą jest Poczta Polska a inicjatorem wydawnictwa i dysponentem jest Międzynarodowe Stowarzyszenie Miłośników Twórczości Ernsta Wiecherta. Autorem projektów znaczka i plakatu jest Dominik Wojciechowski, Mrągowianin działający w ramach współpracy z MSMTEW, poznający od kilkunastu lat tradycję i historię regionu. Twórcą koncepcji karty okolicznościowej jest Sławomir Stefaniak, aktywny mieszkaniec Mrągowa i zarazem miłośnik ziemi mrągowskiej. Za graficzny projekt stempla odpowiada pan Maciej Głąbiński - współpracownik Mazurskiego Parku Krajobrazowego.\nUnikaty będą prezentowane na jubileuszowych spotkaniach poświęconych 130 - leciu urodzin Ernsta Wiecherta. Pierwsza prezentacja w dniu 18 maja w Instytucie Hortiterapii w trakcie międzynarodowej akcji „Fascynujący Świat Roślin”. Mrągowo ul. Krzywa 70 godzina 14.00-15.30. Serdecznie zapraszamy!\n>> 2017-10-27 - 2017-10-29\nImpresje Artystyczne „Śpiewające Obrazy”\n>> 2017-11-10 - 2017-11-11\n[sesja] [rady] [konkurs] [spotkanie] [komunikat] [mrągowie] [ofert] [country] [mrągowo] [dzień] [publicznego] [mazur] [miejskiej] [realizacji] [konkursu] [miasta] [mrągowa] [zadania] [zapraszamy] [mrągowski]


Sejfy hotelowe, biurowe MOTTURA Zamki do drzwi, drzwi antywłamaniowe, zabezpieczenia, montaż zamków, master key\nSejfy hotelowe, biurowe\nMottura 10.HS6010 HOKEY\nSejf na wkładkę wymienną\nSejf wolnostojący (do zakotwienia w dowolnym miejscu) z wymienną wkładką europrofil. Można stosować wkładki wszystkich producentów, idealny w systemach jednego klucza i Master Key dlatego stosowany jest najczęściej w hotelach, biurach, instytucjach. Cena sejfu bez wkładki. Wymiary - patrz tabela....\nIdealny w systemach MASTER KEY ! Przed zamówieniem skontaktuj się z nami - sprawdź dostępność !\nMottura 10.HS5000 HOKEY\nSejf na klucz dwupiórowy\nSejf wolnostojący (do zakotwienia), otwierany kluczem dwupiórowym. Może pracować w systemie jednego klucza lub Master Key. W komplecie 3 klucze (możliwość zamówienia dowolnej ilości kluczy). Dostępne różne wymiary - patrz tabela....\nPrzed zamówieniem skontaktuj się z nami - sprawdź dostępność !\nMottura 10.HS7010 HOKEY\nSejf wolnostojący (do zakotwienia w dowolnym miejscu) z wymienną wkładką europrofil. Można stosować wkładki wszystkich producentów, idealny w systemach jednego klucza i Master Key. Wykorzystywany głównie w hotelach, biurach, instytucjach - nadaje się świetnie do przechowywania laptopa, dużych dokumentów itp. Cena sejfu bez wkładki. Wymiary - patrz tabela....\nMottura 10.HS7510 HOKEY\nMultisejf na wkładki wymienne\nMultisejf wolnostojący (do zakotwienia w dowolnym miejscu) z wymiennymi wkładkami typu europrofil. Można stosować wkładki wszystkich producentów, idealny w systemach jednego klucza i Master Key. Wykorzystywany głównie w instytucjach, recepcjach hotelowych, biurowych itp. Nadaje się świetnie do przechowywania laptopów, teczek, dużych dokumentów itp. Cena sejfu bez wkładek. Wymiary - patrz tabela....\nMottura 10.HE8000 HOKEY\nSejf wolnostojący (do zakotwienia). Otwierany zamkiem elektronicznym o zmiennym 6-cio cyfrowym kodzie. Sejf z możliwością awaryjnego otwarcia np. przez administratora za pomocą klucza (wkładka wymienna europrofil). Można stosować wkładki wszystkich producentów, idealny w systemach jednego klucza i Master Key. Drzwiczki przyjemne w dotyku - wykończenie typu "soft-touch" Cena sejfu bez wkładki. Dostępne różne wymiary patrz tabela....\nMottura 10.HC5600 HOKEY\nSejf wolnostojący (do zakotwienia). Otwierany mechanicznym zamkiem szyfrowym o zmiennym kodzie i dodatkowo kluczem dwupiórowym. Nadaje się do systemów jednego klucza i Master Key. Doskonałe rozwiązanie dla biur, hoteli, instytucji. Wymiary - patrz tabela....\nMottura 10.HC5800 HOKEY\nMottura 10.HE8110 HOKEY


Przeterminowane długi polskich seniorów to ponad 7,8 mld zł - Forsal.pl\nPrzeterminowane długi polskich seniorów to ponad 7,8 mld zł\n18 stycznia 2019, 10:18 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nDługi, kredyty / ShutterStock\nChoroby, spłata rat kredytów i oczekująca pomocy rodzina to główne powody kłopotów finansowych seniorów, wynika z badania Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor.\nNa zdarzający się co najmniej raz w miesiącu brak pieniędzy na opłacenie rat i rachunków skarży się co ósmy z 65-74 latków, podczas gdy w pozostałych grupach wiekowych niemal co czwarty. Wśród seniorów jest też mniej osób z zaległymi płatnościami, niż w całym społeczeństwie, ale i tak jest to ponad 7,8 mld zł przeterminowanego długu.\n"Problemy zdrowotne, wymagające niezaplanowanych wcześniej wydatków na leczenie, w połączeniu z ratami już spłacanych kredytów oraz bliscy oczekujący, że rodzice czy dziadkowie zawsze pomogą w potrzebie, to zbieg okoliczności, które część seniorów wpychają w problemy finansowe. Konsekwencja to opóźnienia płatności rachunków i rat kredytów, czy pożyczek. Seniorzy nie są jednak grupą wiekową, która negatywnie wyróżnia się w społeczeństwie, jeśli chodzi o solidność płatniczą. O ile wśród wszystkich dorosłych Polaków obecnie co jedenasty (8,8%) ma opóźnione płatności widoczne w bazach BIK oraz BIG InfoMonitor, tak po 64. roku życia jest to co dwudziesta osoba (5,3%)" - powiedział prezes BIG InfoMonitor Sławomir Grzelczak, cytowany w komunikacie.\nzach Biura Informacji Kredytowej oraz Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor znajduje się obecnie ponad 349 tys. osób, które ukończyły 64 lata i mają przeterminowane o co najmniej 30 dni płatności na kwotę min. 200 zł, w tym kredyty, pożyczki czy też bieżące rachunki i długi windykowane. Łączna wartość ich zaległości przekracza 7,8 mld zł. Średnio wypada na osobę 22 366 zł, czyli 4 135 zł mniej niż wynosi średnia dla ogółu Polaków (26 551 zł), podano również.\n"Taki obraz sytuacji potwierdzają badania, w których Polacy odpowiadają, jak często zdarzają się im kłopoty z opłaceniem koniecznych rachunków, kredytów czy pożyczek. Do trudnych momentów pojawiających się co najmniej raz w miesiącu przyznaje się 13% osób w wieku 65-74 lata, podczas gdy wśród osób między 18. a 64. rokiem życia takie sytuacje ma 23% badanych. Z pewnością jest to m.in. zasługa większej dyscypliny. Osoby po 64. roku życia nie pozwalają już sobie na rozrzutność, jedynie co pięćdziesiąty senior przypisuje sobie taką cechę, dla porównania wśród 18-34-latków rozrzutny jest co szósty, a w całej populacji co dziesiąty" - czytamy dalej.\nZa oszczędnych uznaje się ponad połowa (53%) seniorów, czyli niewiele więcej niż wśród ogółu (51%). 45% nie potrafi się jednoznacznie ocenić. Jeśli senior robi zakupy ponad swoje możliwości finansowe, to zdobywa się na rozrzutność przede wszystkim przy kupnie auta (29%), sprzętu RTV i AGD (23%) i wakacyjnych wyjazdów (23%). Na czwartym miejscu znalazły się towary oferowane na prezentacjach sprzedażowych, które otrzymały aż 16% wskazań. W innych grupach wiekowych na tej pozycji jest sprzęt elektroniczny i elementy wyposażenia mieszkania.\n"Gdy 65-74-latkowie na liście przyczyn braku pieniędzy na konieczne wydatki wymieniają na pierwszym miejscu problemy zdrowotne, na drugim kredyty i zakupy ratalne, a następnie konieczność pomagania rodzinie, to 18-24-latkowie jako przyczynę pustki w portfelu w dniu płatności rachunków podają rozrzutność, brak pracy i nieumiejętność planowania budżetu. [...] Niestety, nawet na emeryturze zarządzenie budżetem stanowi całkiem znaczący problem. W wieku 65-74 lat co dziesiąta osoba wskazuje, że nadal nie umie planować swoich finansów i jest to jedna z pięciu najważniejszych przyczyn leżących u podstaw kłopotów z płynnością. Wprawdzie zdarza się rzadziej niż wśród wchodzących w dorosłość, gdzie problem sygnalizuje co piaty badany, ale [...] nadal jest to liczna grupa" - podsumowano.\nBadanie zostało zrealizowane na zlecenie BIG InfoMonitor przez Quality Watch, techniką wywiadów internetowych (CAWI) wspomaganych komputerowo na reprezentatywnej próbie 1 296 dorosłych mieszkańców Polski, październik 2018 r.\n>>> Czytaj też: Mamy bardzo niskie bezrobocie, ale eksplozji płac nie będzie. Oto powód\nto są ogromne kwoty, ale dotyczą one tak naprawdę nie tylko seniorów ale ludzi w każdym wieku. sama się do tego dołożyłam, zadłużając się. o tyle mam dobrą sytuację,że windykuje mnie kruk, który idzie na rękę jeśli chodzi o spłaty.


Tort z owocami :)\nSkładniki: Masa: Mascarpone 250 g śmietana 30 % 400 ml cukier puder 1 łyżka czekolada białą 100 g Sezonowe lub ulubione owoce ok 1 kg poncz do nasączenia biszkoptu ciepła woda 3/4 szklanki sok wyciśnięty z połówki cytryny Biszkopt kakaowy z mojego przepisu znajdziecie na blogu w kategorii "ciasta". Przygotowanie: Czekoladę rozpuścić nad parą wodną. i pozostawić do ostudzenia. Czekolada musi być ostudzona ale w płynnej konsystencji. Do miski wlać śmietankę dodać mascarpone ora\nSkładniki: ( tort wielkości 24 cm) Biszkopt: * 5 jajek * 3/4 szklanki mąki pszennej tortowej * 1/4 szklanki mąki ziemniaczanej 3/4 szklanki cukru Krem: * 500 g mascarpone * 400 ml śmietanki 30 % * 4 łyżki cukru pudru * 350 g truskawek Poncz: * 150 g truskawek * 1/3 szklanki wody ok. 10 łyżek Dekoracja * ażurki z czekolady * 500 g truskawek Przygotowanie: Białka ubić na sztywną pianę. Dodawać partiami cukier cały czas miksując. Następnie dodawać pojedynczo żółtka cały czas mi\nJak zrobić prosty tort z bitą śmietaną i mascarpone\nSkładniki: Biszkopt - 5 jajek - mąka pszenna 3/4 szklanki - mąka ziemniaczana 1/4 szklanki - cukier 2/3 szklanki Krem - serek mascarpone 250 g - śmietanka 30 % 400 ml - cukier puder 3 łyżki - konfitura z ciemnych owoców 200 g Posypka - wiórki kokosowe szklanka - czekolada mleczna 3 kostki Poncz do nasączenia - ciepła woda 3/4 szklanki - sok wyciśnięty z połowy cytryny * szklanka ma 250 ml * moja tortownica 25 cm ( składniki na biszkopt pasują na tortownicę 22-26 cm) Przygotow


Adam Bielecki ambasadorem marki 4Move - Sport RadioZET\nAdam Bielecki dołączył do Adama Nawałki i Jerzego Dudka\nAdam Bielecki, uczestnik narodowej wyprawy na K2, został ambasadorem marki 4Move. Z firmą współpracują m.in. Adam Nawałka czy Jerzy Dudek.\nAdam Bielecki - sukcesy, osiągnięcia\nUczestnik Narodowej Zimowej Wyprawy na K2 2017/2018, po trzech miesiącach działalności górskiej wrócił do kraju. Adam Bielecki to jeden z najsilniejszych i najbardziej rozpoznawalnych polskich himalaistów młodego pokolenia. Należy do grona najszybszych wspinaczy na świecie, specjaliści podkreślają niesamowitą wydolność jego organizmu, którą wykorzystuje w imię realizacji celów, w które wierzy. Dokonuje przy tym czynów spektakularnych i bohaterskich - to człowiek, który nie boi się ekstremalnych wyzwań i intensywnego wysiłku fizycznego, a jego działalność sportowa od lat budzi szerokie zainteresowanie. Współpraca Adama Bieleckiego z 4Move została nawiązana w czasie, gdy mierzył się z jednym z największych wyzwań współczesnego himalaizmu, jakim jest zdobycie K2 zimą. Marka 4Move udzieliła himalaiście wsparcia w jego walce o najwyższe cele. Walce odbywającej się w skrajnie trudnych warunkach atmosferycznych oraz wymagającej nadludzkiego wysiłku fizycznego.\nZwiązana ze światem sportu marka napoju izotonicznego od lat wspomaga osoby prowadzące intensywny, dynamiczny i aktywny tryb życia. Współpracuje z najlepszymi sportowcami na świecie - jej ambasadorami jest trener Reprezentacji Polski w piłce nożnej Adam Nawałka i znany bramkarz Jerzy Dudek, należący do jednych z najbardziej szanowanych polskich sportowców. 4Move inspiruje i motywuje do aktywności fizycznej, zarówno profesjonalistów, jak i osoby uprawiające sport rekreacyjnie. Wybór nowego promotora nie był zatem przypadkowy – Bielecki to przecież zdobywca 4 ośmiotysięczników - dwóch w zimie i dwóch w lecie – jako pierwszy człowiek na świecie wspiął się zimą na szczyty Broad Peak oraz Gaszerbrum I, bijąc rekord wysokości osiągniętej zimą w Karakorum, jest zdobywcą szczytów K2 i Makalu latem.


Najfajniejsze Zabawki DIY cz.1 ⋆ Milkii.pl\nPosted by milkii.plTags: diy, pomoce dydaktyczne, sensoryka, zabawki, zabawki montessori, zabawki przedszkole, zabawki sensoryczne, zabawy z dzieckiem w domuLeave a comment\nOd dawna fascynują mnie zabawki wykonywane własnoręcznie. Coś z niczego. Zabawki, któe powstają z przedmiotów codziennego użytku, zabawki, które bawią i uczą a na które nie wydamy nawet połowy tego co na wypasioną zabawkę z 'fiszera’. Pokażę wam w dwóch wpisach zabawki diy, które zrobiłam w jeden wieczór.\nDzięki tym zabawkom rozwijamy motorykę małą, ćwiczymy chwyt, uczymy się kolorów oraz liczenia.\nGdzie się zaopatrywałam?\n-centrum dekoracji lub allegro.\nGuziki można mieć z własnych, nieużywanych ciuchów. Pudełeczka po produktach spożywczych. Wstążki i sznurki z ubrań lub pasmanterii. Patyczki do lodów, jak zawsze mówię – jedyne co nas ogranicza to nasza fantazja 🙂\nMożemy rozważyć kilka opcji zabawy:\n– kto pierwszy ułoży koraliki na patyczku.\n– układamy na każdym patyczku inny kolor,\n– układamy sekwencję.\nPotrzebne: Patyczki do szaszłyków, kostka z biedronki (kostka do jogi),pudełeczko z odzysku, klej na ciepło, koraliki z empiku.\nUkładanka polegająca na ułożeniu z patyczków laryngologicznych takiej figury jaka przedstawiona jest na obrazku.\nPatyczki można kupić na allegro lub w aptece. 6zł za 100 sztuk lub taniej. Obrazki zalaminowałam i wszstko włożyłam do pudełka z biedronki 🙂\nKiedy ciężko jest oganąć liczenie na własnych rączkach warto spróbować zobrazować to na … sztucznych rączkach 🙂\nLateksowe rękawiczki wypełnione kaszą.\nNa patyczku napisałam cyferki i narysowałam tyle samo kropeczek. Dzieci, które znają już znak graficzny mogą bez problemu nałożyć tyle gumeczek ile wskazuje cyfra na patyczku. Gumeczki do robienia bransoletek, lub warkoczyków 🙂\nKolejna część pomysłów już niebawem 🙂\n6 kwietnia, 2018 Leave a comment\nJuż czuję hejt – za 3…2…1! Bo jak to? Aliexpress zabawki? Chińszczyzna dla dzieci? Niepoważna jesteś?…\nNikt nie ma tyle dziecięcych pomysłów co matka pracująca w przedszkolu. I to nawet nie chęć…


Salon z fototapetą jako interesujący zamysł na rewitalizację wyglądu mieszkania | naturalathleteclothing.com\nTak, wszyscy rozumiemy, iż kiedyś to nie było takowe zgodne z obowiązującymi trendami. Że były niewielkie zarobki, a czasu na cokolwiek innego niż w najwyższym stopniu potrzebne czynności też nie było za dużo.\nWszakże obecnie jest inaczej. Dzieciaki już dawno skończyły studia, a Ty i Twoja małżonka jesteście niezastąpieni w rozwikływaniu krzyżówek na czas.\nA może by jakiegoś miesiąca wykonać coś innego? Poprosić kogoś o poradę przy remoncie, np. jakichś swych kolegów albo nawet swojego brata – niechaj się trochę odwzajemni.\nPrzydałyby Ci się istotne informacje (https://www.pademeble.pl/75-meble-wojcik-kolekcja-toronto) na opracowany tutaj temat? Nie ma nic prostszego – musisz kliknąć w poniższy link i pod nim wyszukasz mnóstwo dodatkowych postów.\nTo wszakże nie musi być jakiś olbrzymi remont całkowity. Można całość zrobić powoli. Dla przykładu wcześniej możecie przygotować z żoną salon z fototapetą. Takie rozwiązanie na pewno wprowadzi oddech świeżości do waszego mieszkania. Wreszcie po latach byłoby to coś nowego. Dlatego też nie wyczekuj nie wiadomo na co – udaj się do sklepu i pooglądaj dostępną w tamtym miejscu propozycję.\nJeśli masz chęć wyszukać artykuły na prezentowany temat, to przejdź tutaj (https://www.archicom.pl/mieszkania-srodmiescie/) i zobacz pozostałe informacje odnośnie podnoszonego zagadnienia.\nZapytaj sprzedającego jakie ma propozycje, aby w swoim lokalu zaaranżować salon z fototapetą.\nA kiedy już zakupisz właściwą tapetę, taką na której jest zdjęcie jakichkolwiek wzgórz, mostków lub wręcz jakiekolwiek zdjęcie z Waszego rodzimego archiwum, zaangażuj kogokolwiek do pomocy, aby Twój salon z fototapetą wyglądał jak najbardziej kompetentnie. Miej na uwadze, taki salon z fototapetą to nie jest kosztowna sprawa.\nA nawet jeśli wyda Tobie się inaczej, pamiętaj, że takiego rodzaju remont poprzednio wykonywałeś, kiedy Twe potomstwo było jeszcze w planach… Przeto lub wraz z żoną bądź wręcz bez jej pomocy, po prostu jako atrakcję np. na jej imieniny, przyszykuj w mieszkaniu salon z fototapetą.\n← Wyposażając mieszkanie warto namyślić się nad niezbędnymi produktami w każdym pokoju\nArtystyczne dodatki na przestrzeń okienną – co obecnie jest modne? →