Niegrzeczny chłopiec - Sherryl Woods - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Niegrzeczny chłopiec - ebook\nNiegrzeczny chłopiec ebook\nOpis ebooka Niegrzeczny chłopiec - Sherryl Woods\nOpinie o ebooku Niegrzeczny chłopiec - Sherryl Woods\nFragment ebooka Niegrzeczny chłopiec - Sherryl Woods\nW całym Trinity Harbor, a być może nawet w całym stanie Wirginia, huczało jak w ulu. A kto był temu winien? Jego córka! Robert King Spencer chyba po raz piętnasty tego ranka odłożył z trzaskiem słuchawkę i przeklął dzień, w którym zdecydował się na to, by mieć dzieci.\nDaisy, śliczna, trzydziestoletnia i do niedawna rozsądna dziewczyna, stała się nagle źródłem plotek jak jakaś zbuntowana nastolatka. Tego już było za wiele! King poczuł się opuszczony i upokorzony.\nPrzyszło mu, oczywiście, do głowy, żeby interweniować bezpośrednio, zanim córka narobi kompletnego bigosu, jednak życie nauczyło go niemieszania się w sprawy dzieci. Postanowił więc działać subtelniej, starając się wpłynąć na bieg wydarzeń z daleka.\nJego przyjaciele i rodzina pewnie by się uśmiali do rozpuku, słysząc te słowa w jego ustach. To prawda, subtelność nie leżała w naturze Kinga. Ale tym razem wolał, żeby to inni wykonali za niego brudną robotę. Na przykład jego synowie.\nTucker i Bobby powinni poradzić sobie z tą całą sytuacją. W końcu Tucker piastował urząd szeryfa i dbanie o porządek było jego zadaniem.\nKing westchnął. Szkoda tylko, że syn jest takim formalistą. Na pewno nie zechce rozmawiać z siostrą w swoim biurze, nie mówiąc już o wsadzeniu jej na parę dni do aresztu, co z pewnością pomogłoby jej się opamiętać. A Bobby? Cóż, drugi z synów ciągle stanowił dla niego zagadkę. King nie miał pojęcia, co mógłby zrobić, ale zapewne nic mądrego.\nTak właśnie przedstawiały się ostatnio jego rodzinne sprawy. Żadne z dzieci nie poświęcało mu należytej uwagi. Wszystkie zapomniały o tradycyjnych wartościach Południa. Czy w tej sytuacji może w dalszym ciągu wymagać szacunku od mieszkańców Trinity Harbor?\nSzacunek był dla niego wielką wartością. King należał do grona najważniejszych ludzi w mieście, w czym nie było nic dziwnego, zważywszy, że założyli je właśnie jego przodkowie, którzy przywędrowali do Wirginii z Jamestown. Z tego powodu był więc przekonany, że może ingerować we wszystko, co się w mieście działo, poczynając od hodowli bydła, poprzez uprawę soi, aż po politykę. Większość ludzi zawsze uważnie go słuchała. Nazwisko Spencer wciąż jeszcze coś znaczyło w Trinity Harbor, chociaż teraz mogło się to zmienić.\nOczywiście Daisy nie przejmowała się tradycją, rodzinnymi wartościami i wszystkim tym, co rozsławiło Południe. Chciała tylko dopiąć swego, nie przejmując się ojcem i braćmi.\nA wszystko przez matkę, niech spoczywa w spokoju. To Mary Margaret wsączyła w dusze dzieci te utrapione, nowoczesne idee. To, że od dwudziestu lat nie żyła, w niczym nie zmniejszało jej odpowiedzialności. Powinna była coś zrobić, żeby zapobiec takim katastrofom.\nPonieważ jednak żony nie było, i to nie tylko w pobliżu, ale w ogóle na świecie, King uznał, że to on musi uratować córkę przed nią samą. Szczycił się tym, że jeśli jest to konieczne, potrafi działać sprytnie, a narastający ból głowy wskazywał, jak wiele wysiłku włożył w „rozpracowanie” całej sytuacji.\nDaisy Spencer zawsze chciała mieć dzieci, ale nie przypuszczała, że z tego powodu posunie się do porwania.\nCóż, może trochę przesadziła. Tak naprawdę wcale przecież nie porwała Tommy'ego Flanagana. Po prostu nikt nie chciał tego chłopca. Jego ojciec wyjechał nie wiadomo dokąd dawno temu, a chorowita matka zmarła w czasie ostatniej epidemii grypy. Wszyscy w Trinity Harbor, i to od paru tygodni, mówili tylko o tym.\nOpieka społeczna zajęła się poszukiwaniem dalszych krewnych chłopca, a tymczasem przenosiła go z jednej rodziny zastępczej do drugiej. Tommy, który tylko się złościł, był niegrzeczny i nie akceptował żadnego z opiekunów, przypominał jej starego, złośliwego koguta, trzymanego kiedyś przez jej ojca w Cedar Hill.\nMimo to Daisy robiło się ciężko na duszy, kiedy myślała o tym, przez co musiało przejść to dziesięcioletnie dziecko. Pomyślała więc sobie, że ma dosyć cierpliwego znoszenia wybryków swojego najlepszego ucznia szkółki niedzielnej, który, jak jej obwieścił, po śmierci matki przestał wierzyć w Boga.\nDaisy rozumiała go lepiej, niż przypuszczał. Sama omal nie straciła wiary, kiedy dwanaście lat temu okazało się, że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Wiadomość ta prawie zniszczyła jej życie, a w każdym razie zniszczyła jej związek z Billym Inscoem, jedynym człowiekiem, którego naprawdę kochała.\nDaisy stwierdziła wówczas, że właściwie zależy jej na tym, by móc wychowywać i kochać dzieci, adopcja wydawała się więc sensownym rozwiązaniem.\nAle Billy nie był w stanie pogodzić się z faktem, że jego narzeczona jest bezpłodna. Marzył o własnych dzieciach, które stanowiłyby świadectwo jego męskości. Pragnął założyć ród równie potężny jak rodzina Spencerów. Kiedy okazało się, że Daisy nie może mu tego dać, poprosił o zwrot zaręczynowego pierścionka i poszedł szukać szczęścia gdzie indziej.\nPoza pastorem i jego następczynią, nikt w miasteczku nie wiedział, co tak naprawdę zaszło między Daisy a Billym. Ona trzymała buzię na kłódkę, ponieważ czuła się upokorzona całą sytuacją, Billy także wolał zachować dyskrecję.\nJej ojciec po dziś dzień uważał, że to Daisy zerwała zaręczyny z powodu jakiegoś głupstwa. Wielokrotnie przekonywał ją, że nie powinna być zbyt wybredna, chociaż wcale nie trzeba jej było tego powtarzać. Nawet nie przyszło mu do głowy, że jest coś, czego jego córka nie może dać mężczyźnie, a Daisy nie starała się całej sytuacji wyjaśnić.\nTak więc do niedawna uważała, że nigdy nie będzie mieć własnej rodziny. Z tym większym zapałem rzuciła się w wir pracy. Uczyła historii w szkole średniej, zajmowała się miejscowym pismem oraz młodzieżowym kółkiem dramatycznym, a na dodatek pracowała w szkółce niedzielnej. Zabierała też dzieci przyjaciółki na ryby nad Potomac albo na wycieczki do pobliskiego Stratford Hall, gdzie urodził się Robert E. Lee, lub do Wakefield, miejsca urodzenia George'a Waszyngtona. Uprawiała też ogródek, dbając o kwiaty i warzywa tak, jakby były jej dziećmi, a w wolnych chwilach doradzała jeszcze miejscowym rolnikom.\nKupiła sobie nawet kota, ale niezależna Molly spędzała w domu bardzo mało czasu i, jak na urągowisko, powiła niedawno po raz drugi czworo kociąt.\nKilkadziesiąt lat wcześniej uznano by pewnie Daisy za nudną, starą pannę, chociaż dopiero niedawno przekroczyła trzydziestkę. Prawdę mówiąc, zdarzały się chwile, kiedy Daisy czuła się stara i niepotrzebna. To, o czym zawsze marzyła: małżeństwo i macierzyństwo, znajdowało się poza jej zasięgiem. Zdecydowała się żyć życiem innych i wiedziała, że pozostanie wieczną „ciocią Daisy”.\nDziś jednak wszystko się zmieniło. Wcześnie rano, kiedy weszła do garażu, znalazła tam zziębniętego Tommy'ego. Chłopak miał na sobie brudne dżinsy, o parę numerów za duży sweter, który dostał z parafialnej akcji charytatywnej, i tenisówki, które z kolei wyglądały na zbyt małe. Wystające spod bejsbolówki z napisem „Baltimore Orioles” włosy wyglądały jak zeszłoroczne siano, a na tle bladej cery jego piegi wydawały się jeszcze bardziej widoczne.\nMimo opłakanego stanu, w jakim się znajdował, Tommy był nastawiony buntowniczo i nieufnie. W końcu udało jej się nakłonić go, by wszedł do kuchni, gdzie szybko przygotowała mu jajka na bekonie ze smażonymi ziemniakami. Chłopiec zajadał, aż mu się uszy trzęsły, chociaż co chwila spoglądał na nią nieufnie. Zwolnił tempo dopiero pod koniec jedzenia, jakby w obawie, co się stanie, gdy już skończy.\nDaisy natychmiast podsunęła mu tosty z dżemem.\nPatrząc na niego, poczuła nagłe podekscytowanie. Pan wysłuchał w końcu jej próśb i dał jej dziecko. Nareszcie znalazła swój cel w życiu. Wiedziała, że musi zająć się Tommym. Nawet Molly zdawała się z tym zgadzać, gdyż od początku nie odstępowała gościa ani na krok i bez przerwy ocierała się o jego nogi.\n– Nie pójdę już do żadnej rodziny zastępczej – powiedział chłopak, gdy tylko przełknął ostatnie kęsy tosta z dżemem.\n– Nie będzie mnie pani chciała tam odesłać? – zdziwił się.\n– Bo chcę, żebyś został tutaj. Przynajmniej do czasu, kiedy nie wyjaśni się twoja sytuacja – dodała, modląc się w duchu o to, żeby to się nigdy nie stało.\nTommy zmarszczył czoło.\n– Niby jak się wyjaśni?\nDaisy sama nie bardzo wiedziała. Od chwili, kiedy zobaczyła chłopca klęczącego przy drzwiczkach samochodu, jej serce zapałało do niego gorącą miłością, ale miała jeszcze na tyle zdrowego rozsądku, żeby wiedzieć, że nie może sobie Tommy'ego tak po prostu przywłaszczyć. Frances Jackson z opieki społecznej wciąż szukała kogoś z rodziny małego, ale nawet gdyby nie udało jej się nikogo znaleźć, Daisy musiałaby pokonać szereg przeszkód prawnych, by móc adoptować Tommy'ego. Zmuszało to do ostrożności. Jednak była zdecydowana zapewnić chłopcu choć odrobinę spokoju. Może uda jej się to osiągnąć, jeśli ten jeden raz posłuży się reputacją Spencerów. Mieszkańcy Trinity Harbor chętnie wprawdzie plotkowali na temat jej patrycjuszowskiej rodziny, ale też uginali się przed jej wolą.\n– Po prostu wyjaśni – odparła w końcu. – Musisz mi zaufać.\nTommy skrzywił się tylko.\n– A niby dlaczego miałbym to zrobić?\nZ trudem powstrzymała się od uśmiechu, zastanawiając się, dlaczego uznała tego pyskatego szczeniaka za dar od Boga.\n– Ponieważ od małego uczę cię w szkółce niedzielnej, Tommy, i doskonale wiesz, że nie kłamię.\n– Nigdy tego nie mówiłem. – Zmieszał się trochę. – Nie wiem tylko, dlaczego miałaby się pani różnić od tych wszystkich ludzi, którzy najpierw przyjmowali mnie do siebie, a potem wyrzucali?\n– Nikt cię nigdy nie wyrzucił z domu, Tommy. Sam uciekałeś, i to parę razy, prawda?\n– Czemu to robiłeś?\n– Brali mnie, bo musieli. Wiem, kiedy mnie nie chcą. Po prostu ułatwiałem im całą sprawę.\n– No dobrze, wobec tego możesz tu zostać tak długo, aż nie znajdą się twoi krewni. Nawet na zawsze. Ja natomiast zadbam o to, żebyś nie miał powodów uciekać. Tylko nie myśl, że będę ci na wszystko pozwalać. Co to, to nie.\nIch oczy spotkały się na moment i Daisy zmarszczyła znacząco czoło.\n– No jak? Zgoda?\n– Może być – odparł już nieco mniej buńczucznie.\nDaisy poczuła ulgę. Powoli zaczęło do niej docierać, że jej plan może się powieść. Nie zraziła się nawet tym, że przecież przyłapała Tommy'ego na próbie kradzieży jej samochodu. Nie musi o tym rozpowiadać, a chłopak też nie będzie się chwalił.\nTrochę niepokoiło ją to, co się stanie, kiedy wiadomość o Tommym dotrze do jej ojca, ale była pewna, że jakoś sobie z tym poradzi. Miała tylko nadzieję, że stanie się to nieco później, kiedy już będzie miała ustaloną strategię działania.\nWcześniej jednak musiała zadzwonić do Frances Jackson, która traktowała swoją pracę w opiece społecznej bardzo poważnie i miała już dosyć ciągłych ucieczek Tommy'ego.\nDaisy sięgnęła po przenośny telefon.\n– Do kogo pani dzwoni? – spytał chłopak i znowu się skrzywił.\n– Do pani Jackson. Muszę ją poinformować, gdzie jesteś i że wszystko z tobą w porządku.\n– Niby po co? – Spojrzał na nią prosząco. – Nie możemy tego zachować dla siebie? Pani Jackson na pewno naśle na mnie szeryfa.\n– Szeryf nie tknie cię nawet palcem – zapewniła go Daisy, chociaż jednocześnie odłożyła telefon.\n– Bo szeryf jest moim bratem i zrobi to, o co go poproszę. – Przynajmniej miała taką nadzieję.\nTommy spojrzał na nią z powątpiewaniem.\n– Ma pani coś na niego?\n– Pamiętam jeszcze, jak kradł jabłka od sąsiadów – mruknęła i roześmiała się. – Nie przejmuj się Tuckerem. Zostaw to mnie. Przecież i tak, kiedy w poniedziałek zjawisz się w szkole, wszyscy będą chcieli wiedzieć, gdzie mieszkasz.\n– Myślałem, że może tam już nie wrócę. – Przybrał błagalną minę. – Już prawie wakacje...\n– Nic z tego, Tommy – powiedziała twardo Daisy. – Nauka jest zbyt ważna, a do końca roku zostało jeszcze ładnych parę tygodni. Teraz idź na górę, wykąp się i połóż. Wyglądasz tak, jakbyś niewiele ostatnio spał. Możesz zająć pokój gościnny, ten na końcu korytarza. Czysty ręcznik znajdziesz w szafie. Pogadamy później, dobrze?\nTommy skinął głową i ruszył do drzwi. Zatrzymał się jeszcze w progu i odwrócił w jej stronę.\n– Dlaczego jest pani dla mnie taka dobra?\nPrzez moment miała przed sobą zagubionego i wystraszonego chłopca, który nie rozumiał otaczającego go świata.\n– Ponieważ uważam, że jesteś tego wart, Tommy.\nPrzez moment patrzył na nią ze zdziwieniem, jakby nie mogąc zrozumieć, co znaczy ta odpowiedź, w końcu jednak skinął głową i wyszedł z kuchni.\n– I dlatego, że potrzebuję cię tak bardzo, jak ty mnie – szepnęła do siebie.\nPonownie sięgnęła po telefon i wybrała numer Frances. Przywitała się i zdała szybką relację z tego, co się stało, pomijając oczywiście kwestię samochodu.\n– Och, Daisy! – westchnęła Frances. – Jesteś pewna, że wiesz, co robisz? Tommy to prawdziwy rozrabiaka... Oczywiście wiem, przez co przeszedł, i tak dalej, ale obawiam się, że możesz się na nim zawieść.\n– Potrzeba mu miłości i opieki. Mogę mu to dać – rzekła Daisy z przekonaniem.\n– Czyżbyś uważała, że nie nadaję się na jego zastępczą matkę? – spytała słodko.\n– Jasne, że tak nie uważam – padła szybka odpowiedź, jakby samo przypuszczenie, że ktokolwiek ze Spencerów mógłby się do czegoś nie nadawać, było obrazoburcze.\n– Świetnie. Wobec tego może tutaj zostać.\n– Do czasu, aż znajdę kogoś z jego rodziny – dodała niepewnie Frances.\n– Czy możesz więc przygotować odpowiednie dokumenty? – spytała Daisy, jakby w ogóle nie słysząc ostatniej uwagi.\nFrances ponownie westchnęła.\n– Dobrze, chociaż nie wiem, co powie King, kiedy się o tym dowie...\n– Więc lepiej uważaj i nie wspominaj mu o tym – rzekła z pogróżką w głosie Daisy. – Inaczej przekonam go, że to twój pomysł.\nPracownica opieki społecznej zamarła przy telefonie i odłożyła słuchawkę. Na ustach Daisy pojawił się pełen zadowolenia uśmiech. Jej zerwane zaręczyny odeszły już w zapomnienie, najwyższy więc czas dać prawomyślnym obywatelom Trinity Harbor jakiś nowy powód do plotek.\n– Obawiam się, siostrzyczko, że zwariowałaś – powiedział od progu jej brat Tucker, który nadjechał godzinę po rozmowie Daisy z Frances.\nWieści rozchodziły się szybko. Tucker pewnie dowiedział się wszystkiego od samej Frances i przybył upomnieć siostrę, jakby była jeszcze dzieckiem, a nie dorosłą kobietą. Za oknem zobaczyła jego służbowy samochód, a brat zachowywał się tak, jakby popełniła jakieś przestępstwo.\n– Sama zobaczysz, że ten chłopak skończy w poprawczaku – ciągnął ponurym tonem. – Doc przyłapał go na tym, jak kradł komiksy, poza tym stłukł szybę u pani Thomas i przejechał rowerem przez grządki pana Lindseya. O tym wiemy, a podejrzewam, że ma na sumieniu również inne grzeszki.\nDaisy spojrzała bratu prosto w oczy, nie przejmując się jego oficjalną miną.\n– Więc sam widzisz, że ktoś wreszcie powinien się nim zająć – rzekła stanowczo.\n– I tym kimś musisz być właśnie ty? – mruknął.\n– A masz innych kandydatów? – odpowiedziała pytaniem. – Przecież ten chłopiec był już w paru rodzinach zastępczych i jakoś nic z tego nie wyszło. Poza tym chciałam ci przypomnieć, że robiliście z Bobbym gorsze rzeczy. Pamiętasz jabłka sąsiadów? – zakończyła.\nTucker pokręcił głową.\nBrat spojrzał w bok.\n– Po prostu co innego, i tyle – stwierdził i natychmiast zmienił temat: – Tata będzie wściekły, kiedy się dowie.\nDaisy wzruszyła ramionami.\n– Tata zawsze się wścieka z tego lub innego powodu – zaczęła lekkim tonem. – I to zwykle ty lub Bobby mu ich dostarczacie. Teraz moja kolej. Mam już dosyć bycia grzeczną córeczką tatusia.\n– Obawiam się, że szybko pożałujesz tego, co zrobiłaś – westchnął Tucker, marszcząc czoło. – Ten chłopak jest zepsuty do szpiku kości. To nie jest sposób na założenie rodziny...\nStarszy brat lepiej niż ktokolwiek inny wiedział, jak bardzo zależy jej na dziecku. To on pocieszał ją po odejściu Billy'ego, wiedział więc także, że to nie ona zerwała zaręczyny.\n– Poza tym Frances z pewnością odszuka prawnego opiekuna Tommy'ego i będziesz się musiała pożegnać z tym chłopcem – ciągnął, jakby nie dosłyszał pytania.\n– Zdaje się, że Frances próbuje to zrobić już od dłuższego czasu i jakoś jej się nie udaje. Chyba nie podejrzewasz jej o opieszałość?\nBrat uśmiechnął się po raz pierwszy od przyjazdu.\n– Nie, Frances pracuje jak mrówka i dlatego pewnie w końcu kogoś znajdzie. A wtedy będziesz musiała się z Tommym rozstać.\n– Dobrze, ale do tego czasu chciałabym się nim zająć – nalegała, nie myśląc o tym, co się stanie, jeśli rzeczywiście w miasteczku pojawi się ktoś z rodziny chłopca.\n– A, swoją drogą, gdzie on jest?\n– Pewnie opróżnia twoją szkatułkę z biżuterią – mruknął Tucker.\n– Nie, śpi.\n– Chcesz się założyć? Jeśli przegrasz, zapomnisz o całej sprawie, dobrze?\nDaisy podeszła do schodów i skinęła na brata. Nie potwierdziła jednak, że zgadza się na warunki zakładu.\n– Sam zobacz, cwaniaku.\nNiestety, kiedy oboje podeszli kilka stopni do góry, Tommy właśnie pojawił się w drzwiach jej sypialni. Miał wypchane kieszenie, a Molly szła za nim krok w krok jak za nikim innym. Tucker pokonał schody dwoma susami i złapał chłopaka za kołnierz. Po chwili wyciągnął z jego kieszeni pamiątkowy naszyjnik po prababci i pomachał nim przed nosem siostry. Diamenty pięknie zalśniły w dziennym świetle.\n– Nie mam już nic więcej do powiedzenia – stwierdził.\nDaisy nie chciała dać po sobie poznać, że incydent zrobił na niej jakiekolwiek wrażenie.\n– Tommy, przecież doskonale wiesz, że to nie należy do ciebie – zwróciła się surowo do chłopca.\n– Tak, proszę pani. Ale i tak chciałem to wziąć – rzucił prowokacyjnie.\nDaisy postanowiła zrezygnować z kazania o sumieniu i siódmym przykazaniu, ponieważ w szkółce niedzielnej przerabiała to z nim dokładnie.\n– Dlaczego? – spytała po prostu.\n– Żeby móc sobie kupić jedzenie.\n– Możesz skorzystać z lodówki, jeśli jesteś głodny – zauważyła.\n– To teraz – mruknął. – Ale przecież w końcu mnie pani odeśle. Za te błyskotki mógłbym się pewnie utrzymać przez jakiś czas. Może nawet pół roku...\nMolly miauknęła przeciągle, jakby chciała powiedzieć, że w pełni się z tym zgadza.\nDaisy odsunęła brata i położyła dłoń na ramieniu chłopca.\n– Myślałam, że ten punkt programu mamy już za sobą. Zapewniam, że nigdzie cię nie odeślę. Ale nie będę też tolerować kradzieży. Idź teraz do swojego pokoju...\nNie wiedziała, który z nich jest bardziej zaskoczony jej słowami. Ale Tucker znał ją lepiej, westchnął więc tylko z rezygnacją i spojrzał na Tommy'ego.\n– No, bracie, słyszałeś, co masz robić. Znam dobrze moją siostrę i nie radzę ci z nią zadzierać.\nNa twarzy Tommy'ego pojawiła się ulga. Spuścił głowę i chciał już odejść, ale szeryf pokręcił głową.\n– Nie zapomniałeś o czymś?\n– O czym? – Ich oczy spotkały się na moment.\n– Opróżnij kieszenie – polecił Tucker.\nChłopiec z wyraźną niechęcią zaczął wyjmować biżuterię Daisy. Okazało się, że poza naszyjnikiem wybrał garść efektownych błyskotek, wprawdzie niezbyt cennych, ale stanowiących pamiątki, których nie chciała utracić.\nTucker wziął całą biżuterię i podał ją Daisy.\n– Może jednak wezmę te rzeczy do sejfu, jeśli chcesz je jeszcze kiedyś nosić – zaproponował.\nDaisy spojrzała na swego podopiecznego.\n– Nie sądzę, żeby było to konieczne, prawda, Tommy?\nChłopiec przez moment wyglądał tak, jakby miał zamiar rzucić jakąś cyniczną uwagę, ale po chwili spuścił oczy.\n– Nie będzie, proszę pani.\nKiedy odszedł wraz z kotem, Daisy uśmiechnęła się do brata.\n– Nie, wcale. Ale widzę, że i tak mnie nie posłuchasz – rzekł z rezygnacją.\n– Zawsze byłeś bystry. Tylko nie próbuj nasyłać na mnie ojca!\n– Nie muszę. Jak tylko się o tym dowie, sam tu przybiegnie – mruknął Tucker.\n– Dobrze, może się wściekać, ale to i tak nic nie pomoże. Przynajmniej raz w życiu chcę zrobić coś, na co mam ochotę. I co uważam za słuszne – dodała zaraz.\nWiedziała jednak, że musi się liczyć z ingerencją ojca. Nawet jeśli to nie Frances powie mu o jej planach, to i tak znajdzie się życzliwa osoba, która to zrobi.\nMiasteczko Trinity Harbor nie było wielomilionową metropolią, a rodowa rezydencja Spencerów, Cedar Hill, należała do najbardziej prominentnych w okolicy. Z pewnością w najbliższym czasie ktoś zechce odwiedzić Roberta Kinga Spencera, żeby opowiedzieć mu o „wariactwach” jego córki.\nHistoria stanie się jeszcze ciekawsza, jeśli ludzie dowiedzą się, że Tommy próbował już ją okraść. To da początek nowym plotkom. Daisy nie była pewna, czy może liczyć na milczenie brata. Zwłaszcza że naszyjnik po prababci znajdował się od pokoleń w ich rodzinie i był poniekąd własnością wszystkich Spencerów.\nW Waszyngtonie oficer śledczy Walker Ames zakończył właśnie piątą w tym miesiącu sprawę dotyczącą ulicznej strzelaniny. Ta jednak wyglądała gorzej niż wszystkie poprzednie. Kula przeznaczona dla przechodzącego ulicą szefa jednego z gangów trafiła pięcioletnią dziewczynkę, która bawiła się lalkami na progu swego domu. Niedoszła ofiara nawet nie spojrzała, czy nie można jakoś pomóc...\nWalker nie dlatego został policjantem, żeby zajmować się tego rodzaju sprawami. Zależało mu na tym, żeby pomagać ludziom, a nie sprzątać po kolejnych tragediach. W ciągu paru lat służby wystarczająco napatrzył się na umierające dzieci, postrzelone staruszki i nastolatki zamordowane z powodu pary adidasów... Świat schodził na psy. To, co się działo, nie mieściło się jakoś Walkerowi w głowie. Kiedy myślał o tym, co dane mu było zobaczyć podczas pracy w policji, aż mu się ściskał żołądek.\nZaczął liczyć i ze zdziwieniem stwierdził, że pracuje już piętnaście lat. Wprost nie mógł uwierzyć! Po raz kolejny zaczął żałować, że wybrał ten zawód, chociaż tak naprawdę nie umiał robić nic innego. Był w nim zresztą wyjątkowo dobry. Miał największą liczbę rozwiązanych spraw w całym swoim oddziale i należał do najlepszych w mieście. Walker kierował się zwykle jedną zasadą – pracował, póki nie znalazł dowodów wskazujących przestępcę.\n– Wiesz już może, kto mógł to zrobić? – spytał jego szef, widząc, że Walker kieruje się do ekspresu z kawą.\nKapitan Andy Thorensen, mimo że był o piętnaście lat starszy od Amesa, należał do jego najlepszych przyjaciół. Traktował służbę jak powołanie i nigdy nie pozwolił, by papierki przesłoniły mu rzeczy naprawdę ważne, co często działo się w przypadku innych szefów.\n– Na ulicy było wtedy dwanaście osób – westchnął Walker, nalewając sobie kawy. – Cztery twierdzą, że niczego nie widziały, a dwie pozostałe także mają niewiele do powiedzenia. Matka dziewczynki ciągle rozpacza i nie można się od niej niczego dowiedzieć. Chcę przesłuchać wszystkich raz jeszcze. Może kiedy dotrze do nich, że zginęło niewinne dziecko, to wróci im pamięć.\nSzef rozejrzał się po tłocznym pomieszczeniu służbowym, a następnie wskazał drzwi swojego biura. Zaczekał, aż Walker usiądzie, a potem zadał kolejne pytanie:\n– A co z facetem, który miał zginąć?\n– Zniknął, ale podejrzewam, że mieszka gdzieś w pobliżu. – Walker zacisnął dłoń na gorącym kubku. – Spokojna głowa, dorwę go! Nie odpuszczę tej sprawy.\nOdstawił kubek i przetarł zmęczone oczy. Był wyczerpany i chciało mu się spać. Próbował nie poddawać się zmęczeniu, ale miał z tym coraz większe problemy. A przecież musiał pamiętać także o własnych dzieciach. Co prawda, od rozwodu nie wychowywał synów, ale chciał przynajmniej, żeby żyli w bezpieczniejszym świecie.\nZnowu wypił trochę kawy i spojrzał przez okno. Jego rysy stężały w bolesnym grymasie.\n– Powinieneś był widzieć tę dziewczynkę, stary – westchnął. – Wciąż tuliła do piersi lalkę, jakby chciała ją ochronić. Ktoś musi ponieść za to odpowiedzialność, choćbym miał wypowiedzieć wojnę wszystkim waszyngtońskim gangom.\nAndy Thorensen spojrzał ze współczuciem na kolegę.\n– Pamiętasz, czego uczyli nas w szkole? „Zachowaj obiektywizm”. Chciałbym widzieć, jak te zakute pały z akademii zachowują obiektywizm w obliczu czegoś takiego?!\n– Jasne. Nie ma sensu ścigać zbrodniarzy, jeśli nie potępia się ich zbrodni.\n– Daj mi znać, gdybym mógł ci jakoś pomóc. Brakuje nam ludzi, ale zrobię, co mogę.\n– Robię to również po to, żeby chronić własny tyłek. – Andy uśmiechnął się cynicznie. – Przecież wiesz, co się będzie działo w mediach, jak sprawę nagłośnią.\nWalker na szczęście mógł się nie przejmować łzawymi programami i artykułami czy też telefonami z biura burmistrza. Wiedział jednak, że w dużej mierze zawdzięcza to szefowi. Dzięki niemu mógł spokojnie prowadzić wszystkie swoje sprawy.\n– Tym razem bardzo zależy mi na tym, żeby mordercę złapać rzeczywiście jak najszybciej – powiedział. – Mam nadzieję, że za bardzo ci nie dokuczą.\n– Dzięki – westchnął Andy. – A, zanim zapomnę, dzwoniła tu jakaś kobieta. Przedstawiła się jako Frances Jackson i chciała z tobą rozmawiać. To bardzo zdecydowana i stanowcza osoba. Zdaje się, że ma do ciebie coś ważnego.\nWalker potrząsnął głową.\n– Zaraz, zostawiła swój numer telefonu. – Szef zaczął szukać czegoś na swoim biurku. W końcu potrząsnął triumfalnie niewielką karteczką. – A, jest! Frances Jackson z opieki społecznej Trinity Harbor w stanie Wirginia.\n– Nigdy nie słyszałem o takiej miejscowości.\n– A ja byłem tam parę lat temu. – Na ustach Andy'ego pojawił się pełen rozmarzenia uśmiech. – Śliczne miasteczko nad Potomakiem, parę godzin jazdy stąd. Jadłem tam najlepsze kraby w życiu. Pomyśl, domki w stylu wiktoriańskim, małe sklepy z pamiątkami i antykami... Gail była zachwycona. Chciała nawet, żebyśmy kupili tam domek na weekendy i urlopy... I wiesz, po takim dniu jak dzisiejszy muszę stwierdzić, że nie jest to zły pomysł.\n– Po tygodniu zanudziłbyś się tam na śmierć – zaśmiał się Walker.\nSzef pokiwał głową.\n– Być może masz rację, ale chciałbym spróbować... Zadzwoń tam. – Podsunął mu kartkę. – Ta Jackson mówiła, że to coś ważnego.\n– Dobra. – Walker zerknął na nieznany numer telefonu, a następnie wsunął świstek do kieszeni marynarki. Uznał, że pani Jackson może trochę poczekać.\nKiedy dwie godziny później zadzwonił telefon, kartka w dalszym ciągu spoczywała w jego kieszeni.\n– Ames – przedstawił się, podniósłszy słuchawkę.\n– Pan Walker Ames? – odezwał się nieznajomy głos.\n– Tu Frances Jackson z opieki społecznej. Zostawiłam panu mój numer telefonu parę godzin temu – dodała z pretensją w głosie.\nAndy nigdy nie lubił zbyt pewnych siebie kobiet.\n– To prawda – przyznał, odpychając się nogami od biurka i balansując na krześle. Nabrał ochoty na odrobinę arogancji wobec nieznajomej.\n– Więc dotarła do pana moja prośba o telefon?\n– Dotarła – potwierdził.\n– Z informacją, że sprawa jest bardzo ważna? – spytała jeszcze.\n– Tak, razem z tą informacją.\n– Więc czemu pan nie oddzwonił? – indagowała, z trudem panując nad nerwami.\n– Miałem parę ważnych spraw – odparł.\n– Na przykład muszę ustalić, kto zabił pięcioletnią dziewczynkę w czasie ulicznej strzelaniny. I powinienem działać szybko, póki sprawa jest jeszcze świeża.\nJęk, który usłyszał po drugiej stronie linii, sprawił mu dużą satysfakcję. Walker uznał, że wystarczy już tej zabawy i najwyższy czas wracać do pracy.\n– A więc, czym mogę pani służyć? – zadał to pytanie z nadzieją, że niczym nie uraził swojej rozmówczyni.\n– Czy jest pan spokrewniony z Elizabeth Jean Flanagan?\nDwie nogi krzesła opadły ciężko na podłogę. O, cholera, pomyślał Walker. Czyżby znalazła się moja młodsza siostra? Beth zawsze sprawiała sporo problemów. Jako szesnastolatka uciekła z domu z niejakim Ryanem Flanaganem, który najpierw się z nią ożenił, a potem porzucił ją gdzieś w okolicach Las Vegas, gdy się okazało, że jest w ciąży.\nOstatnio rozmawiał z siostrą jakieś dziesięć lat temu, kiedy ze łzami wyznała mu przez telefon, że nie może żyć bez tego drania. Chciał wtedy powiedzieć, co o nim sądzi, ale na szczęście zdołał się powstrzymać.\nPosłał jej wówczas pieniądze z prośbą, żeby wróciła do Waszyngtonu, ale Beth nie zjawiła się, nigdy już także nie zadzwoniła do niego i w ogóle słuch po niej zaginął. Próbował ją jakoś zlokalizować, ale mu się to nie udało. Wyglądało na to, że siostra nie jest nigdzie zarejestrowana jako stały pracownik i że nie ma nawet prawa jazdy. Walker nie wiedział też, czy urodziła dziecko, czy zdecydowała się na aborcję.\n– Panie Ames? – Głos dochodził z bardzo daleka, ale pomógł mu wrócić do rzeczywistości.\n– Tak, co z moją siostrą?\n– Więc to jednak pańska siostra!\n– Przecież inaczej by pani nie dzwoniła – mruknął niechętnie.\n– Dzwoniłabym. – Teraz ona zaczęła bawić się w echo. – Zdarzyło mi się już parę pomyłek. Najpierw sprawdziłam nazwisko panieńskie pańskiej siostry, a potem udało mi się ustalić, kim byli jej rodzice.\n– Zmarli parę lat temu – rzekł Walker cierpko. – Mam wrażenie, że siostra trochę się do tego przyczyniła. No, a jak odnalazła pani mnie?\n– Miałam nieco szczęścia. – W głosie kobiety czuć było satysfakcję. – Sprawdzałam, gdzie urodziła się Elizabeth, i okazało się, że w tym samym szpitalu urodził się jej starszy brat, Walker David. Na szczęście nazwisko Ames jest na tyle rzadkie, że odnalazłam tylko sześciu Walkerów Davidów Amesów, głównie na wschodnim wybrzeżu. Pan jest dopiero trzeci.\n– Być może powinna pani pracować w policji – mruknął z pewną dozą podziwu.\n– Po prostu staram się dobrze wykonywać swoje obowiązki – stwierdziła.\nNo dobrze, tylko na czym one polegają, zastanawiał się Walker. Nikt bez powodu nie zadałby sobie tyle trudu.\n– A dlaczego mnie pani szukała? – spytał w końcu.\n– Kiedy ostatnio rozmawiał pan z siostrą?\n– Czy jest pan jej najbliższym krewnym?\n– Tak, ale czy mogłaby pani...\n– Bardzo mi przykro, panie Ames – westchnęła i w jej głosie pojawiły się smutne tony. – Naprawdę bardzo panu współczuję.\n– Ale co się, do licha, stało?!\n– Pańska siostra nie żyje.\nNagle pomyślał, że mógł się tego spodziewać. Telefon w jego biurze dzwonił tylko wtedy, kiedy stało się coś złego. Ale dlaczego Beth? Kiedy się ostatnio widzieli, była pełna energii i... beznadziejnie zakochana.\n– Jak to się stało? – spytał, bojąc się najgorszego. Jeśli nie zrobił tego Flanagan, to mogły ją wykończyć narkotyki albo coś w tym rodzaju.\n– Parę miesięcy temu zachorowała na grypę, która, nie leczona, przekształciła się w zapalenie płuc. Lekarze mówili, że było po prostu za późno.\n– Zmarła na grypę? – powtórzył z niedowierzaniem. – Przecież była młoda i silna...\n– Ostatnio dużo chorowała – poinformowała go kobieta. – Od chwili jej śmierci szukaliśmy kogoś z najbliższej rodziny. To znaczy, kogoś jeszcze...\nWalker zmarszczył brwi.\n– Czyżby wciąż była z tym draniem Flanaganem? – spytał chłodno.\n– Nie, jej mąż zginął w wypadku motocyklowym. Zdaje się, że był pijany, ale nie badałam dokładnie tej sprawy... Ale jest jeszcze jej syn, pański siostrzeniec... Właśnie dlatego do pana dzwonię.\n– Przede wszystkim musi pan przyjechać do Trinity Harbor. Powinniśmy porozmawiać – rzekła zdecydowanym tonem.\nWalker poczuł, że serce bije mu coraz szybciej. Pomyślał ze współczuciem o synu Beth. Była żona Walkera zawsze twierdziła, że jest jeszcze gorszym ojcem niż mężem, a on... musiał jej przyznać rację. Nie znaczyło to, że nie kochał swoich synów, ale praca w policji powodowała, że zupełnie nie miał dla nich czasu.\n– Pani Jackson, musi być jakieś inne...\n– Wyjście? – podchwyciła. – Czy chciałby pan coś może zaproponować?\nWalker skurczył się na krześle. Biedny dzieciak, pomyślał.\n– Dobrze, przyjadę – mruknął. – Jak tylko będę mógł się wyrwać. Mam teraz na głowie poważne śledztwo.\n– Z gazet wiem, że potem czeka pana następne, a potem następne – powiedziała cierpko. – Nie mogę czekać, aż pański siostrzeniec stanie się pełnoletni...\nWalker westchnął, czując, że ta kobieta ma rację.\n– W czwartek powinienem być wolny. Czy to panią satysfakcjonuje?\n– Chyba nie mam innego wyboru, prawda?\n– Prawda – mruknął Walker, a potem szybko pożegnał się i odłożył słuchawkę.\nMiał dziwne przeczucie, że sprawa zabójstwa jest niczym w porównaniu ze zmianami, jakie go niedługo czekają.\nDaisy przygotowywała się do konfrontacji z ojcem od pierwszego dnia po przygarnięciu Tommy'ego. Ale kiedy King nie pojawił się u niej ani tego dnia, ani następnego, zaczęła mieć nadzieję, że może ojciec postanowił wreszcie nie mieszać się do jej spraw. Była jednak pewna, że doskonale wie o tym, co się stało.\nNie tylko ojciec dał jej spokój, ale i pozostali członkowie rodziny, a także znajomi, pomijając Tuckera, który przyjeżdżał dość często. Podejrzewała, że głównie po to, żeby liczyć srebra i inne kosztowności.\nPod koniec tygodnia zaczęła mieć nadzieję, że wszystko pójdzie tak, jak sobie zaplanowała. Tommy powoli się u niej zadomawiał. Wrócił też do szkoły, gdzie, według wychowawczyni, zachowywał się poprawnie. Podkradał tylko jedzenie z lodówki, ale Daisy przypuszczała, że zanim chłopiec poczuje się bezpiecznie, musi minąć trochę czasu. Gotowała teraz więcej niż kiedykolwiek i bardzo ją to cieszyło.\nWłaśnie wypełniał kuchnię zapach pieczonych ciasteczek, które wykładała na talerz. Tommy, zapewniwszy ją wcześniej, że odrobił już pracę domową, chwycił ich garść i oznajmił w biegu, że pobawi się na dworze. Molly miauknęła żałośnie, ponieważ drzwi zatrzasnęły jej się tuż przed nosem, a Daisy uśmiechnęła się do siebie. Za jakiś czas oduczy go zarówno wynoszenia jedzenia, jak i hałasowania, ale na razie cieszyło ją to, co już zdołała osiągnąć.\nNa dźwięk dzwonka znieruchomiała. Odstawiła następną partię gotowych do pieczenia ciasteczek, starając się uspokoić. Pocieszała się tym, że ojciec i bracia zapukaliby tylko raz i po prostu weszliby do środka. Podobnie zresztą jak większość sąsiadów.\nDzwonek wskazywał na to, że wizyta ma charakter oficjalny, co mogło oznaczać jedynie kłopoty. O Boże, żeby to tylko nie była Frances, modliła się w duchu.\nZostała wysłuchana, bo kiedy po chwili ociągania otworzyła drzwi, ujrzała w nich rudowłosą panią pastor, która jakiś czas temu zastąpiła w Trinity Harbor starego pastora. Daisy bardzo ją lubiła za bezkompromisowość, która kryła prawdziwie ludzkie współczucie. Szanowała też jej męża, który po latach pracy zagranicznego korespondenta zdecydował się pisać do lokalnej gazety. A zapałała do niego prawdziwą sympatią, kiedy okazało się, że jej ojciec wprost organicznie nie znosi liberalnych artykułów Richarda.\nDaisy uśmiechnęła się do niej, ale Anna-Louise pozostała poważna. Mogło to znaczyć, że nie przyszła tutaj z własnej woli. Przecież to King, wraz z innymi członkami komitetu parafialnego, wybrał ją na stanowisko pastora Trinity Harbor, mógł więc teraz przysłać ją, żeby wykonała za niego brudną robotę.\n– Przychodzisz z misją? – rzuciła Daisy, kiedy już usiadły w kuchni przy herbacie i talerzu jeszcze ciepłych ciasteczek.\n– Dlaczego tak myślisz? – spytała Anna-Louise, przybierając niewinną minę.\n– Czyżbym się myliła? Po prostu wizytujesz swoją owczarnię?\n– Osoba duchowna nie powinna kłamać – upomniała ją Daisy żartobliwie.\nAnna-Louise uśmiechnęła się do niej przepraszająco.\n– Cóż, to prawda, że dzwonił do mnie twój ojciec. Uważa, że potrzebujesz duchowej porady.\n– Pewnie powiedział, że zwariowałam, tak?\nPani pastor roześmiała się.\n– Widzę, że świetnie go znasz.\n– I uważasz, że ma rację?\n– Nie, jestem po twojej stronie – odparła Anna-Louise. – Dlatego nie przyszłam tu od razu po jego telefonie. Tyle że... nie powiedziałam mu, co o tym sądzę. Nie chciałam, żeby przeze mnie znów miał wyższe ciśnienie. Po ostatnim artykule Richarda na temat rozwoju miasta przez godzinę przekonywał mnie po nabożeństwie, że powinnam szukać zbłąkanych dusz „bliżej własnego domu”. Niewątpliwie chodziło mu o duszę mojego męża...\n– Myślę, że dobrze zrobiłaś. I tak by cię nie słuchał. Nie przyjmuje niczego, co choćby w najmniejszym stopniu odbiega od jego opinii. Przyznasz, że nie miałam wyjścia. Tommy potrzebował kogoś, kto by się nim zajął.\n– Jasne – potwierdziła Anna-Louise.\n– Wiesz przecież, że potrafię go wychować – ciągnęła Daisy.\nDaisy zmarszczyła czoło i spojrzała na swoją rozmówczynię. Coś jednak musiało stać się przyczyną jej wizyty.\n– Więc? – rzuciła.\nPani pastor wzięła głęboki oddech.\n– Jak się będziesz czuła, jeśli Tommy będzie musiał odejść? – spytała z niekłamaną troską.\n– A dlaczego miałoby się tak stać? Jego matka nie żyje, ojciec również. Rodziny zastępcze się nie sprawdziły – wyliczała. – Gdzie miałby pójść?\n– Frances znalazła jego wuja – rzekła Anna-Louise ze spuszczoną głową.\nDaisy poczuła, że łzy napływają jej do oczu. Jednak zdołała się nawet uśmiechnąć.\n– To wspaniale. Kiedy tu przyjedzie?\n– Zgodził się zabrać Tommy'ego?\nOdetchnęła z ulgą. A więc wciąż miała jakąś szansę.\n– Cóż, pozostaje więc tylko czekać...\nAnna-Louise położyła dłoń na jej ręce.\n– Moja droga, wiem, jak bardzo kochasz dzieci. Domyśliłam się tego, jak tylko cię zobaczyłam. Wierzę też, że Tommy miałby w tobie dobrą i oddaną matkę, a jednocześnie potrafiłabyś go odpowiednio wychować. Ale, niestety, musisz się przygotować na to, że chłopiec będzie musiał wyjechać do swego wuja...\n– Bóg nie zechce mi go odebrać!\n– Czasami nie rozumiemy bożych planów – przypomniała jej pani pastor. – Pamiętaj jednak, że nawet jeśli wystawia nas na próbę, to dla naszego dobra.\nDaisy nie miała pojęcia, jakie korzyści mogliby odnieść ona lub Tommy, gdyby ich rozdzielono. Zdaje się, że nigdy wcześniej nie widział swego wuja.\n– Kim jest ten mężczyzna? – spytała, powstrzymując łzy.\n– Wiem tylko, że pracuje w waszyngtońskiej policji. Frances uważa te informacje za poufne i chciała tylko, żebym z tobą porozmawiała.\n– Więc skąd przypuszczenie, że zajmie się Tommym lepiej niż ja?!\n– Nikt tak nie twierdzi. On po prostu jest krewnym chłopca.\nDaisy chciała zacząć wywód o tym, że osoby spoza rodziny też są zdolne do miłości, ale pomyślała, że powinna najpierw zobaczyć wuja Tommy'ego i dopiero wtedy zdecydować, co o nim sądzi. Jeśli okaże się, że z jakichś powodów jej nie odpowiada, będzie walczyć o „swoje” dziecko jak lwica.\nWalker zadrżał, wjeżdżając do Trinity Harbor. Nawet bez tablicy przydrożnej i tak rozpoznałby to miasteczko, ponieważ wyglądało dokładnie tak, jak opisał je szef: ciekawe, malownicze, choć nieco senne. Poza tym wydało mu się trochę wyblakłe, jak suknia balowa, która zbyt długo wisiała w szafie, czekając na kolejny karnawał. Miejskie trawniki były dobrze utrzymane, co parę przecznic wyrastały przed nim kościoły, niektóre dosyć stare, a co jakiś czas z boku lśniły wody przepływającej przez miejscowość rzeki.\nWalker nie znosił takich miejsc. Brakowało mu ruchu, ulicznego gwaru, estakad i wieżowców. Lubił poruszać się po metropoliach takich jak Waszyngton czy Nowy Jork. Odpowiadała mu ich anonimowość. Nie miał natomiast pojęcia, co można robić w miasteczku, gdzie niemal wszyscy doskonale się znają.\nZgodnie ze wskazówkami Frances Jackson przejechał obok parku miejskiego, ratusza i zatrzymał się przed budynkiem, który wyglądał bardziej na miniaturową szkołę niż państwowy urząd. Jednak kiedy przeczytał tabliczkę z napisem: Pomoc Społeczna Hrabstwa Westmoreland, uznał, że dotarł do właściwego miejsca.\nWyłączył silnik i przez chwilę siedział w wozie, zastanawiając się, co go tutaj czeka. Miał odebrać akt zgonu siostry i spotkać swego siostrzeńca. To pierwsze wydawało się o wiele łatwiejsze, chociaż nękały go wyrzuty sumienia, że wcześniej nie zainteresował się losami Beth.\nByć może właśnie dlatego nie spieszył się dziś rano. Wpadł nawet do pracy, żeby pogawędzić chwilę z Andym, potem przejrzał jakieś papiery, a kiedy już nie miał zupełnie nic do zrobienia, ruszył w drogę. Udało mu się opóźnić przyjazd o prawie dwie godziny. Wziął głęboki oddech, jakby przygotowywał się do ostatecznej bitwy, i wysiadł z samochodu.\nKiedy w końcu dotarł do pokoju Frances Jackson, okazało się, że nie przypomina ona pracowników opieki społecznej, których znał z Waszyngtonu. Nie było w niej ani odrobiny goryczy czy zmęczenia, jakie widział w stolicy. Nie pasowała też do wizerunku, jaki miał przed oczami, kiedy z nią rozmawiał. Przede wszystkim była starsza, mogła dobiegać sześćdziesiątki. Po drugie, raczej zaokrąglona niż szczupła, i pełna dobrego humoru. Tak właśnie przedstawiano czasami na gwiazdkowych wystawach żonę Świętego Mikołaja, jeśli święty w ogóle mógł mieć żonę.\nPrawdę mówiąc, Frances Jackson wyglądała na osobę, z którą łatwo można sobie poradzić. Dlatego sądził, że niedługo wyruszy w drogę powrotną. I to sam.\n– Spóźnił się pan – stwierdziła kobieta. – Musimy się pospieszyć.\nWzięła do ręki torebkę i podeszła do drzwi. Walker kolejny raz musiał zmienić swoją opinię na jej temat. Zapomniał o tym, jak zwodniczy może być wygląd. Pani Jackson wprost tryskała energią. Wyglądało na to, że chce go od razu zabrać do siostrzeńca i po prostu mu go przekazać.\nWalker nie był na to gotowy. I wątpił, by ten moment kiedykolwiek nastąpił.\n– Do licha, czy gdzieś się pali? – zapytał, przystając na korytarzu.\n– W naszym mieście o tej porze jemy już kolację, a ja, czekając na pana, straciłam obiad. – Na wspomnienie posiłku aż przełknęła ślinę. – Możemy porozmawiać przy jedzeniu. Poszukam czegoś z muzyką, bo ta podobno łagodzi obyczaje – dodała znacząco.\nWalker zaśmiał się, słysząc te słowa.\n– Chodzi pani o moje?\n– Chyba nie o moje, prawda?\nNagle poczuł się winny, że w czasie pierwszej rozmowy potraktował ją tak niegrzecznie.\n– Przepraszam, w policji musimy być czasami bardzo zdecydowani.\n– Nie ma o czym mówić. Chodźmy do mojego samochodu.\nWalker aż gwizdnął, widząc nowy kabriolet mustang i przez chwilę przyglądał mu się z zazdrością.\n– Złagodniałbym jeszcze bardziej, gdybym mógł poprowadzić to cudo – rzucił.\n– Czyżby nie ufał pan kobiecie za kierownicą?\n– Nie, po prostu marzę o tym, żeby poprowadzić coś takiego – odparł zgodnie z prawdą.\nKobieta podała mu kluczyki.\n– Wobec tego, proszę.\nRuszyli w stronę centrum. Minęli dawny sąd z kwadratem trawnika i stanęli przed staroświecką gospodą w Montross. Walker spojrzał z niechęcią na stary budynek i obwiedzione rzędem kwiatów patio. Zwykle starał się unikać takich miejsc.\n– A czy nie ma tu czegoś z hamburgerami i frytkami? – spytał, rozglądając się dookoła.\n– Ma pan fatalne nawyki żywieniowe – stwierdziła pani Jackson. – Ale jestem pewna, że tutaj także znajdzie pan coś, co będzie panu odpowiadać.\nKiedy wchodzili po schodach, Walker zauważył napis informujący, że budynek zbudowano w drugiej połowie XVII wieku. Wnętrze miało jednak prawdziwą klasę. W przestronnym holu stały antyki, a duże drzwi prowadziły na jasną salę, z której było przejście na werandę.\nPani Jackson nie czekała na kierownika sali, tylko sama przeszła na taras i wskazała miejsce przy stoliku. Usiedli. Kobieta zaczęła mu się przyglądać z rozbawieniem.\n– Przykro mi, że nie mogłam pana zaprosić do fast-foodu, ale najbliższy jest ładnych parę kilometrów stąd, a odniosłam wrażenie, że panu się spieszy.\n– Tak, jak zwykle. Jestem bardzo zajętym człowiekiem.\n– Wobec tego złożymy zamówienie i od razu przejdziemy do rzeczy – stwierdziła.\nDziesięć minut później stały już przed nim piwo i pikantny kurczak z ziemniakami, którego zamówił mimo ostrzeżeń kelnera.\nPani Jackson poczekała, aż zje parę kęsów, a potem uśmiechnęła się, kiedy gwałtownie sięgnął po piwo.\n– Nie za ostry? – spytała.\n– Nie, nie, bardzo dobry – zapewnił ją. – Zresztą piwo też doskonałe.\n– Z naszego minibrowaru. Jak pan widzi, małe miejscowości nie muszą być kulinarnie gorsze od metropolii.\n– Wcale tego nie powiedziałem.\n– Ale tak pan myślał.\nNie zaprzeczył. Zjadł jeszcze trochę mięsa, które zaczynało mu coraz bardziej smakować.\n– Dziwi mnie, panie Ames, że do tej pory nie zapytał pan o swego siostrzeńca – dodała pani Jackson.\n– Prawdę mówiąc, nie wiem, o co pytać. Przecież nawet nie wiedziałem o jego istnieniu.\n– Nie miał pan bliższych kontaktów z siostrą – raczej stwierdziła, niż zapytała.\nWalker przypomniał sobie lata, kiedy byli prawdziwymi przyjaciółmi. Młodsza siostra uważała go za wzór i robiła wszystko, co jej kazał, zwłaszcza że rodzice nie poświęcali im zbyt dużo czasu.\n– Bardzo lubiłem Beth. Zawsze była wesoła i zadowolona. Kiedy poznała Flanagana, wszystko się zmieniło.\n– Ile miała wtedy lat? – spytała pani Jackson, pochylając się lekko w jego stronę.\n– Szesnaście. Była prawie dzieckiem. – Zacisnął dłonie na sztućcach. – Niestety, nie udało mi się jej powstrzymać. Wyjechałem wtedy na studia w akademii policyjnej, a Beth potrzebowała kogoś, kto by poświęcał jej trochę czasu. Później, po śmierci rodziców, usiłowałem ją odnaleźć. Częściowo dlatego, że mama miała z jej powodu wyrzuty sumienia...\n– Kiedy ostatni raz pan z nią rozmawiał?\n– Kiedy Flanagan zostawił ją samą. Była w ciąży i bardzo się bała. Wysłałem jej trochę pieniędzy i prosiłem, żeby wróciła. Miałem wtedy własną rodzinę, chciałem, żeby z nami zamieszkała. Byłoby jej łatwiej, z niemowlakiem... – Walker przymknął oczy. – Beth mówiła, że myśli o aborcji. Potem już się do mnie nie odzywała. Wiedziałem tylko, że mieszkała gdzieś niedaleko Las Vegas.\n– Bardzo mi przykro – powiedziała współczująco pani Jackson. – Musiało być panu ciężko...\n– Wpadłem we wściekłość – wyznał szczerze. – Jako policjant miałem spore możliwości, a nie byłem jej w stanie odnaleźć. A okazało się, że mieszkała niedaleko Waszyngtonu. To absurd!\n– Być może chciała mieszkać blisko pana, ale bała się nawiązać kontakt?\nWalker westchnął głęboko.\n– Jak tutaj żyła? – spytał po chwili.\n– Spokojnie i chyba nie najgorzej. Tyle że wciąż chorowała... Zajmowała się różnymi rzeczami; sprzątała, pracowała jako kelnerka, ale nie decydowała się na podjęcie stałej pracy.\n– Zawsze mówiła, że boi się „systemu”. Nie chciała mieć do czynienia z żadnymi papierkami.\nWalker słyszał już o tym wcześniej. Podobnej paranoi uległ Roy, jej mąż, który przez całe życie uciekał przed stałymi zobowiązaniami. Nawet dziecko nie zdołało go zatrzymać. On też nie miał stałego ubezpieczenia i podejmował tylko dorywcze prace.\n– To wpływ tego jej męża – mruknął. – Pewnie przez niego zaczęła chorować.\n– Nie, raczej przez brak ubezpieczenia. Miała mało pieniędzy, więc wolała leczyć się sama...\nWalker uderzył dłonią w stolik, aż zadźwięczały sztućce.\n– Ale muszę panu powiedzieć, że zastanawiała się nad podjęciem stałej pracy. Rozmawiała też z Anną-Louise, która jest naszym pastorem, o swojej rodzinie. Stąd wiedzieliśmy, że ma jeszcze kogoś poza Tommym.\n– Nie musiała się mnie bać!\n– Być może miała poczucie, że pana zawiodła. Że zawiodła całą swoją rodzinę – dodała po chwili.\nAmes pokręcił głową.\n– To nie miało znaczenia. Bardzo mi na niej zależało, chociaż pewnie trudno pani w to uwierzyć...\nPani Jackson wzruszyła ramionami.\n– I nie usłyszę żadnego kazania o obowiązkach brata?\n– To nie moja sprawa – stwierdziła. – Zresztą robił pan, co mógł. Nie zmienimy przeszłości. Wolę zajmować się teraźniejszością.\n– To znaczy Tommym?\nNie umknęło jej uwagi, że po raz pierwszy wypowiedział imię siostrzeńca.\n– Właśnie. – Wyjęła zdjęcie ze swojej torebki. – Może chciałby go pan zobaczyć?\nWalker zawahał się, ale w końcu wziął fotografię do ręki. Patrzyły z niej błękitne oczy Beth, chociaż twarz Tommy'ego przypomniała mu również jego własne zdjęcia z dzieciństwa. W jakiś sposób wyczuwał wewnętrzną siłę tego chłopca.\n– Założę się, że świetnie sobie radzi.\n– Nie miał innego wyjścia – powiedziała pani Jackson. – Trochę też zdziczał, chociaż od czasu, kiedy zamieszkał z Daisy, jest znacznie lepiej.\n– Daisy? – powtórzył.\n– Daisy Spencer. Spencerowie założyli Trinity Harbor. Oczywiście nie Daisy, tylko jej przodkowie – dodała, widząc jego zdziwioną minę. – Jej ojciec, King, należy do najważniejszych obywateli tego miasta. Również do najznaczniejszych, chociaż mój ojciec kwestionował to nawet na łożu śmierci.\n– Jakaś zaciekła wojna rodów? – zainteresował się Walker, dla którego brzmiało to jak bajka o żelaznym wilku.\n– Raczej niekończąca się rywalizacja. King Spencer nie lubi, kiedy ktoś kwestionuje jego wyższość.\n– Czy jego córka jest taka sama?\n– Nie, Daisy jest bardzo miłą i uczynną osobą – zaśmiała się pani Jackson.\n– I prowadzi rodzinę zastępczą?\n– Nie, dotąd tego nie robiła.\n– A co na to jej mąż?\n– Jest samotna.\nWalker powoli zaczynał rozumieć całą sytuację. Oto małomiasteczkowa „pani z towarzystwa” postanowiła zająć się biednym sierotą, żeby jeszcze bardziej podnieść swój prestiż w oczach mieszkańców Trinity Harbor. Ciekawe, czy wpadła na to sama, czy też podsunął jej ten pomysł ojciec?\n– A jak to się stało, że Tommy do niej trafił?\n– Znalazła go w swoim garażu – odparła pani Jackson. – Parę razy uciekał z różnych rodzin zastępczych i, prawdę mówiąc, od śmierci pańskiej siostry było z nim sporo kłopotów.\n– A pani Spencer mimo to pozwoliła mu zostać? – upewnił się.\n– Daisy jest naprawdę godna podziwu. Sam pan zobaczy. Uczyła Tommy'ego w szkółce niedzielnej i znała jego matkę z kościoła. Właśnie dlatego zdecydowała się na ten krok.\n– Więc może powinna dalej się nim zajmować – powiedział Walker, udając, że nie widzi pełnego wyrzutu wzroku pani Jackson. – Zdaje się, że świetnie jej idzie...\n– Czyżby nie chciał pan nawet zobaczyć swego siostrzeńca? – spytała z niedowierzaniem. – To przecież bardzo bliski krewny.\n– Może tak byłoby lepiej... dla Tommy'ego.\n– Niewykluczone – rzekła cierpko. – Ale sądziłam, że stać pana na więcej.\n– Widzi pani, ta kobieta jest pewnie doskonałym wzorem do naśladowania – argumentował, myśląc o tym, że pani Spencer może chce już pozbyć się przykrej roli i wrócić do towarzystwa jako bohaterka.\n– Jest pan przecież wujem Tommy'ego – przypomniała mu. – Zachowuje się pan tak, jakby mu pan mówił, że nie ma żadnej rodziny... Że musi zostać sam.\nWalker poczuł, jak krew napłynęła mu do policzków. Od dawna nikt nie zdołał go tak zawstydzić.\n– Wcale nie chciałem...\n– Możliwe. Dobrze, niech tak będzie. Nie sądziłam, że jest pan tchórzem.\nCzy to możliwe? Zaledwie godzinę temu sądził, że łatwo sobie poradzi z tą kobietą.\n– Przecież wcale mnie pani nie zna, pani Jackson – zauważył.\n– Wiem tyle, że chce pan uciec od tego chłopca, gdzie pieprz rośnie.\nWalker przypomniał sobie oskarżenia swojej byłej żony.\n– Nie znam się na dzieciach.\n– Nie ma pan własnych? – zaciekawiła się.\n– Mam, dwóch synów.\n– Nie widuję się z nimi zbyt często. Jestem rozwiedziony, a żona przeprowadziła się do Północnej Karoliny. Raz w roku zabieram chłopców na dwutygodniowe wakacje. Moja była żona twierdzi, że spędzam z nimi wtedy więcej czasu niż wówczas, gdy byliśmy rodziną.\nPani Jackson przyjrzała się mu uważnie.\n– I sądzi pan, że ma rację?\n– Prawdopodobnie tak. Praca zajmuje mi większość doby.\n– Rozumiem, że przynosi też sporo ciężkich doświadczeń. Pewnie w policji widuje pan rzeczy, o których wolelibyśmy nawet nie słyszeć.\n– Co nie zmienia faktu, że byłem złym ojcem i mężem – rzekł z rezygnacją.\n– Pan sam tak uważa, czy tylko powtarza to, co powiedziała panu była żona?\n– Powtarzam, ale z pełnym przekonaniem.\n– Więc może chciałby pan jeszcze raz spróbować, panie Ames? – zainteresowała się. – Życie nigdy nie skreśla nas raz na zawsze.\n– Niestety, moja praca jest teraz jeszcze bardziej absorbująca. Awansowałem na samodzielnego oficera śledczego.\nPani Jackson siedziała przez chwilę, a potem dojadła resztę swojego obiadu i spojrzała mu prosto w oczy.\n– Niechże się pan przynajmniej spotka z Tommym – poprosiła. – Nie chcę, żeby ten chłopiec wpoił w siebie przekonanie, że wszyscy go opuścili. Proszę to zrobić choćby ze względu na swoją siostrę – dodała, widząc, że Walker się waha.\nPani Jackson uderzyła w czuły punkt. Walker czuł się winny, że opuścił siostrę i nie pomógł jej, kiedy tego naprawdę potrzebowała.\n– Dobrze, wygrała pani. Spotkam się z Tommym, ale poza tym nie chcę składać żadnych obietnic.\n– Zgoda. – Uścisnęła po męsku jego dłoń. – Jestem pewna, że w końcu podejmie pan właściwą decyzję.\nWalker też chciałby mieć taką pewność. Zdecydował zobaczyć się z chłopcem, ale wcześniej pragnął odwiedzić cmentarz, na którym spoczęła jego siostra.\n– Jeszcze coś... – zaczął.\n– Chce pan pójść na grób siostry? – domyśliła się od razu. – Dochodzi piąta. Zadzwonię do Daisy i zapowiem nas na szóstą. Jeśli chce pan kupić kwiaty, w pobliżu jest bardzo dobra kwiaciarnia.\nNie myślał o tym wcześniej, ale uznał, że pani Jackson ma rację. Powinien wykonać jakiś gest i coś po sobie zostawić. Może chociaż w ten sposób przekaże Beth, że zawsze będzie miała miejsce w jego sercu.\nKing machnął ręką w stronę drzwi, wskazując podającej do stołu kobiecie, że ma wyjść z pokoju. Zawsze uważał, że służba powtarza w mieście każde jego słowo. Następnie sprawdził jeszcze, czy nikt nie podsłuchuje pod drzwiami, i dopiero wtedy zwrócił się do swoich synów:\n– No dobrze, prawda, więc co zrobimy z waszą siostrą?\nTucker odłożył sztućce.\n– Powinienem się był domyślić, że nie zaprosiłeś nas po prostu na kolację – westchnął.\n– Przecież nigdy tego nie robi – wtrącił Bobby. – Jedzenie ma swoją cenę. Zaraz dowiemy się, o co chodzi tym razem.\nKing zgromił synów wzrokiem.\n– Nie dogadujcie mi! Wasza siostra potrzebuje pomocy i chcę wiedzieć, jak macie zamiar to załatwić.\n– Kiedy ją ostatnio widziałem, Daisy nie wyglądała na osobę w potrzebie – stwierdził Bobby. – Jest przecież dorosła i uznała, że może pomóc temu dzieciakowi. To wszystko. Przecież zawsze nas uczyłeś, że powinniśmy pomagać bliźnim. – Zniżył głos i zacytował: – „Spencerowie mają wspomagać tych, którzy mieli w życiu mniej szczęścia”.\nKing zastanawiał się przez chwilę, czy zareagować na to jawne szyderstwo, ale uznał, że sprawa jest zbyt poważna, żeby angażować się w słowne potyczki.\n– Czy nie widzicie, że Daisy może gorzko pożałować tego, co zrobiła?\n– Ostrzegałem ją – włączył się Tucker. – Stwierdziła, że wie, co robi.\n– Anna-Louise też ją ostrzegała – dodał Bobby, a następnie zwrócił się do brata: – Widzisz, tata robi, co może. Skoro zwrócił się do nas, to znaczy, że pani pastor zawiodła.\nNiestety, Anna-Louise nie oddzwoniła, co irytowało Kinga. Miał zamiar zwrócić jej uwagę, ale teraz chciał, żeby zajęli się tą sprawą jego synowie.\n– Jesteśmy rodziną po to, żeby sobie pomagać – stwierdził. – Posłuchaj, Tucker, przecież mogłeś, prawda, zabrać stamtąd tego chłopaka.\n– Chciałbyś, żebym go aresztował?!\n– No właśnie! Sam mówiłeś, że ukradł naszą rodzinną biżuterię.\n– Próbował to zrobić – poprawił go syn. – Gdybym zrobił to, o co ci chodzi, Daisy poszłaby za nim do więzienia, a mąż Anny-Louise napisałby wzruszający artykuł o tym, jak w Trinity Harbor traktuje się sieroty.\nKing musiał przyznać mu rację. Richard Walton zdołał już nieźle zaleźć mu za skórę. Co prawda, pochodził z Południa, ale pracując wiele lat w Waszyngtonie, do cna przesiąkł jankeskimi ideami.\n– Poza tym nie sądzę, żebyśmy musieli coś robić – podjął Bobby. – Słyszałem, że Frances znalazła wuja chłopca. Miał przyjechać dziś, wczesnym popołudniem.\n– Ale pewnie się spóźnił, bo widziałem wóz Frances koło restauracji. Musiałem wstąpić do sądu i przejeżdżałem obok – dodał Tucker.\nKing odetchnął z ulgą.\n– Mam nadzieję, że ten wuj po prostu zabierze chłopaka i będzie po wszystkim.\n– Frances nic o tym nie mówiła. – Bobby wolał trzymać się faktów.\n– A czemu miałby tego nie zrobić, prawda? Mam nadzieję, że Frances zna swoje obowiązki. – King groźnie wzniósł widelec. – A może powinienem zadzwonić i pouczyć ją w tej kwestii?\n– Chciałbym to widzieć – mruknął Tucker i otarł usta serwetką. W czasie tej rozmowy zupełnie stracił apetyt.\nKing zmarszczył brwi.\n– Nie z takimi sobie radziłem. Jedno moje słowo i wyleci z pracy!\n– Obawiam się, że nie doceniasz szacunku, jakim się cieszy w miasteczku. I nie zapominaj, że jej rodzina ma pozycję co najmniej równą naszej.\nKing aż się wzdrygnął, słysząc te słowa. Sama Frances lubiła mu o tym przypominać, zwłaszcza w czasie obchodów Dnia Założycieli Miasta. King od dawna miał z nią na pieńku. Praktycznie od czasów szkolnych, kiedy to przeklęta dziewczyna pokonała go w konkursie naukowym. Ojciec wypominał mu do końca życia, że przegrał z babą.\n– Dajmy już spokój Frances – mruknął.\nSynowie wymienili pełne rozbawienia spojrzenia. King nie wiedział, skąd dowiedzieli się o jego porażce w konkursie, ponieważ on sam bardzo dbał, żeby ta historia się nie rozniosła.\n– Doskonale wiecie, że mogę was, prawda, wydziedziczyć – rzekł groźnie. – Nie okazujecie mi nawet odrobiny szacunku...\n– Myślałem, że zrobiłeś to już w zeszłym tygodniu – stwierdził Bobby.\n– Nie, nie, tata wydziedziczył nas wcześniej, dwa miesiące temu – poprawił go Tucker. – Ten drugi raz już się nie liczy.\n– O co wtedy poszło?\nTucker zmarszczył brwi.\n– Chyba powiedzieliśmy podczas niedzielnego obiadu, że nie obchodzą nas ceny bydła...\nKing uderzył pięścią w stół tak mocno, że zadrżała cała zastawa.\n– Właśnie! Co to za synowie, prawda, którzy nie dbają o rodzinne interesy?!\nHałasy zwabiły pomoc domową, ale King znowu machnął ręką, żeby sobie poszła.\n– Chcemy być sami – dodał. – Zawołam panią, kiedy przyjdzie pora na deser, pani Wingate.\nBobby spojrzał ze współczuciem na kobietę, która pracowała w Cedar Hill zaledwie od paru tygodni.\n– Znowu stracisz pomoc, jeśli nie będziesz uważał – zwrócił się do ojca.\n– No i co z tego? To mój dom, prawda.\n– Przypomnimy ci to, kiedy sam będziesz musiał zająć się sprzątaniem.\nKing wzniósł oczy do nieba. Nie miał pojęcia, dlaczego Bóg pokarał go tak niewdzięcznymi synami. Przecież co tydzień chodził do kościoła, a jego datki na tacę należały do największych. Gdyby nie potrzebował ich pomocy w sprawie Daisy, wyrzuciłby ich teraz z domu i wydziedziczył. A może najpierw wydziedziczył, a potem wyrzucił z domu...\n– Odchodzimy, prawda, od głównego tematu – podjął. – Chcę, żebyście zajęli się siostrą. Ten chłopiec ma opuścić jej dom. I to jak najszybciej!\n– Więc dlaczego sam jej o tym nie powiesz?\n– Ponieważ nie chce mnie słuchać i zawsze robi wszystko odwrotnie – stwierdził ponuro. – Gdybym, prawda, powiedział jej, co o tym sądzę, zatrzymałaby to dziecko z czystej przekory.\n– To prawda. – Bobby skinął głową. – Daisy odziedziczyła po tobie ośli upór.\nKing zastanawiał się, czy nie obrazić się z powodu słowa „ośli”, ale wolał doprowadzić sprawę do końca. Nie mógł się jednak powstrzymać od sprostowania.\n– Nieprawda, to wpływ jej matki. Ja, prawda, nigdy nie upieram się przy swoim, jeśli nie mam racji.\nObaj synowie wybuchnęli tak głośnym śmiechem, że służąca znowu zajrzała do jadalni. King miał już tego dosyć. Niech wszyscy robią, co chcą. Niech ten smarkacz okradnie i zamorduje Daisy... On, King, będzie miał przynajmniej tę satysfakcję, że próbował ją ratować.\nWzrokiem bazyliszka spojrzał w stronę pani Wingate.\n– Jeśli już pani tu przyszła, to proszę przynajmniej posprzątać po kolacji – mruknął.\n– Czy podać ciasto i kawę? – zapytała, omijając go szerokim łukiem. Nerwowo zaczęła zbierać talerze.\n– Zjem deser w moim gabinecie, a ci dwaj mogą robić, co chcą. – Wskazał synów.\n– Chętnie wziąłbym parę dodatkowych kawałków dla Daisy – rzucił Tucker.\n– Świetny pomysł. Moglibyśmy zobaczyć, co u niej słychać.\nKing spojrzał na nich życzliwszym wzrokiem. Może w gruncie rzeczy nie są tacy źli...\n– Dobrze, powiedzcie mi później, co wam się, prawda, udało załatwić.\nPani Wingate przyniosła owinięty przezroczystą folią talerz z sześcioma kawałkami szarlotki i postawiła go przed Tuckerem, po czym wyszła.\n– Może pojedziesz z nami? – Tucker zwrócił się do ojca.\n– Nie, za żadne skarby.\n– Pewnie się boisz – rzucił Bobby.\n– No jasne – dodał drugi syn.\n– Nie, po prostu chcę zachować siły na później, jeśli wy skrewicie – stwierdził King. – Wszystko się jeszcze, prawda, może zdarzyć.\n– Nie sądzisz chyba, że wskórasz coś z Daisy? – Tucker machnął ręką. – Robiła, co chciała, od kiedy poszła do szkoły.\n– Więc najwyższy czas to zmienić. – King raz jeszcze uderzył pięścią w stół, a potem spojrzał z obawą w stronę drzwi. – Co z ciebie za szeryf, skoro pozwalasz własnej siostrze na podobne wybryki?!\n– Znający granice swoich możliwości – podsunął z uśmiechem Bobby.\n– I ostrożny – dodał Tucker.\nKing wzniósł dłonie do góry.\n– Klnę się na wszystkie świętości, że zaraz zadzwonię po prawnika i, prawda, wydziedziczę was obu!\n– Chcesz zostawić wszystko Daisy? – zaciekawił się Bobby.\n– Nie, Towarzystwu Przyjaciół Trinity Harbor.\n– To świetnie. Zdaje się, że Frances jest w zarządzie – przypomniał sobie starszy syn. – Będzie ci bardzo wdzięczna.\nKing zgrzytnął zębami, a potem wziął ciasto i bez pożegnania udał się do swego gabinetu. Jeśli będzie trzeba, sam poradzi sobie z marnotrawną córką. To nic, że ma już pięćdziesiąt dziewięć lat, a jego dzieci zrobiły się ostatnio bardzo nieposłuszne.\nNa przygotowanie Tommy'ego do spotkania z wujem Daisy poświęciła parę godzin. Starała się przedstawić nową sytuację w pozytywnym świetle, chociaż sama widziała w niej wyłącznie zagrożenie. Nie potrafiła też wytłumaczyć chłopcu, dlaczego do tej pory nie tylko nie poznał wuja, ale nawet nie wiedział o jego istnieniu. Frances bardzo niechętnie o tym mówiła, twierdząc, że są to sprawy poufne.\nDzisiaj pozwoliła Tommy'emu nie iść do szkoły, sama także wzięła wolne. Dopiero koło południa zdała sobie sprawę, że popełniła błąd, ponieważ cały dzień siedzieli w domu w oczekiwaniu na Walkera Amesa. Molly wciąż łasiła się do chłopca, jakby rozumiała, jak wielkim stresem jest dla niego ta sytuacja.\nKoło trzeciej zadzwoniła Frances z informacją, że pan Ames jeszcze się u niej nie pojawił. Daisy miała tego dość. To niedopuszczalne, żeby tak się spóźniać na pierwsze spotkanie z siostrzeńcem! W duchu zaczęła nawet liczyć na to, że Ames w ogóle się nie zjawi.\nJednak drugi telefon pozbawił ją złudzeń. Frances informowała, że przyjedzie do niej z wujem Tommy'ego koło szóstej. Została im jeszcze godzina. Daisy przygotowała chłopcu kanapki, żeby odwrócić jakoś jego uwagę od trwającego już tak wiele godzin oczekiwania, ale sama nie mogła się zmusić do jedzenia.\nTommy co jakiś czas spoglądał w jej stronę. Niewypowiedziane pytanie wisiało w powietrzu: „Jak można odsyłać mnie do człowieka, którego nawet nie znam?”. Daisy położyła dłoń na jego ramieniu.\n– Tommy, czy możesz mi zaufać?\n– Trochę – bąknął.\n– Więc uwierz, że zrobię wszystko, żeby było ci dobrze – zadeklarowała.\nSwoimi niebieskimi oczami spojrzał na nią niepewnie.\n– A kto zadecyduje, co jest dla mnie dobre?


Plastikowe pojemniki transportowe PST – wynajem – Polskie Skrzynie Transportowe – Wynajem skrzyń i pojemników transportowych\nPlastikowe pojemniki transportowe PST –…\nCzy masz już dość używania nietrwałych kartonów lub pudełek?\nCzy chcesz w sposób bezpieczny przewieźć swoje rzeczy?\nCzy często zdarzają się sytuacje kiedy nagle potrzebna jest Ci dodatkowa ilość plastikowych pojemników transportowych, a nie chcesz ich kupować?\nOrganizujesz pojedyncze wydarzenie typu targi, wystawę, koncert i potrzebujesz jednorazowo spakować mały sprzęt czy eksponaty na dany event?\nMasz ograniczone możliwości magazynowania pojemników transportowych w swojej firmie lub domu?\nPrzerażają Cię spore koszty zakupu własnych pojemników transportowych?\nPotrzebujesz pojemników transportowych „na wczoraj”?\npojemniki dla wojska,\npojemniki do transportu dokumentów niejawnych (sądy, kancelarie).\nTeraz już nie musisz kupować skrzynek lub pojemników transportowych na własność. Możesz je szybko i prosto wynająć online na pojedyncze wydarzenie lub dostawę.\nDzięki wynajęciu pojemników transportowych oszczędzisz miejsce na ich składowanie w swojej firmie lub domu.\nDzięki solidnej konstrukcji pojemników, wszystkie Twoje eksponaty będą właściwie zabezpieczone podczas transportu na terenie kraju czy zagranicy. Dodatkowo możesz dokupić profesjonalne plomby, aby mieć większą pewność, że Twój ładunek nie został otwarty.\nUdostępniamy proste i bezpieczne płatności za wynajem dzięki natychmiastowym przelewom bankowym online, kartami płatniczymi, Blikiem czy tradycyjnym przelewem bankowym na podstawie faktury proforma.\nTeraz Twoja firma może się prezentować w wyjątkowy, profesjonalny sposób w porównaniu do pudełek i kartonów papierowych czy worków.\nMożliwość wynajmu kompletów skrzynek po 20 / 40 / 60 / 80 / 100 sztuk lub więcej na daną chwilę jaka jest Ci potrzebna.\nPoza małymi pojemnikami plastikowymi, możesz także wynająć większe skrzynie w technologii flight case na telewizory, sprzęt lub np. z funkcją śledzenia GPS, a także inteligentne skrzynie IoT z czujnikami wilgotności, natężenia światła, wibracji. Do wyboru masz wiele rozmiarów skrzyń w zależności od Twoich wymagań.\nNasze pojemniki są wielokrotnego użytku więc nie ma mowy o generowaniu odpadów. Zużyte pojemniki w pełni nadają się do recycling`u i przez to oszczędzamy drzewa do produkcji nietrwałych pudełek czy kartonów papierowych.\nWynajem plastikowych skrzynek transportowych PST\nPoniższy obrazek ilustruje możliwość piętrowania pojemników transportowych czyli układania jeden na drugim (maksymalnie 6 warstw), a także gniazdowania, czyli wkładania jednego pojemnika w drugi w celu oszczędności miejsca w chwili gdy pojemniki są puste. Dodatkowo mają Państwo możliwość plombowania zawartości skrzynek przy pomocy profesjonalnych plomb z metalową wkładką HIGH SECURITY STEEL LOCK.\nWynajmij tyle plastikowych skrzynek i na taki okres jaki potrzebujesz.\nZadzwoń i porozmawiaj z naszym doradcą tel. 720-349–349.\nWynajmij plastikowe skrzynki transportowe PST:\nKategoria skrzyń: Innowacje 19 marca 2018 Zostaw komentarz\nSłowa kluczowe: Dzierżawa pojemnikówOpakowania transportowePojemniki do przeprowadzekPojemniki kurierskiePojemniki plastikowePojemniki plombowanePojemniki przeprowadzkowePojemniki sztaplowalno-gniazdowePojemniki transportoweSkrzynie ładunkoweSkrzynie transportoweWynajem skrzyń onlineWypożyczalnia skrzyń transportowych\nPoprzedniPrevious post:Skrzynie transportowe WarszawaNastępnyNext post:Porady dotyczące pakowania rzeczy podczas przeprowadzki


najlepsze drzwi wejsciowe do mieszkania w kamienicy - Strona 2 - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nJesteś na: Forum Budowlane IZOLACJE BUDOWLANE Okna i drzwi najlepsze drzwi wejsciowe do mieszkania w kamienicy\nnajlepsze drzwi wejsciowe do mieszkania w kamienicy\nRe: najlepsze drzwi wejsciowe do mieszkania w kamienicy\nautor: martinrekk » 13 lip 2018, 12:47\nBardzo dobrze prezentują się drzwi które na portalu [drzwihotelowe.pl] sprzedają. To co widziałem na zdjęciach potwierdziło się już w realu, jak dowieźli zamówienie. Obicia wykonane z dbałością o szczegóły, idealnie domierzone skrzydła, w zestawie zamki, wszystko solidne, wytrzymałe na przeciążenia.\nautor: pawelszabla » 03 sty 2019, 14:50\nNie mogę narzekać na obsługę w Safedoor w Krakowie na osiedlu Centrum (adres do nich i tel są na http://safedoor.pl). Konkretni rzeczowi bez lania wody, dopasowali mi drzwi pod mój budynek ale też biorąc pod uwagę moje możliwości finansowe. Można się tutaj dogadać, bardzo elastyczne podejście do klienta.


Świetlik morski - Giantmicrobes - wielkie mikroby\nTu jesteś: Strona główna » Wodne » Świetlik morski\nFAKTY: Kiedy w nocy idziesz na plażę lub zatokę i widzisz drobne iskierki światła pochodzące z wody, to nie jest twoja wyobraźnia. Jest to Noctiluca, która z łaciny oznacza „nocne światło”. Noctiluca są również znane jako Morskie Iskierki.\nTe małe dinoflagellates unoszą się milionami pod powierzchnią oceanu. Kiedy się im przeszkadza, zaczynają się świecić i tworzą jasne błyski światła. Blask ten jest zwany „bioluminescence” i w morzu jest zazwyczaj zielonkawy lub niebieski, a kolory te dobrze przenikają przez wodę.\nMożesz zachęcić Noctiluca do świecenia poprzez poruszanie dłońmi i stopami w wodzie.\nUważa się, że starożytni polinezyjscy żołnierze posługiwali się sygnałem z głębi planktonu, do lokalizacji i nawigacji wokół wyspy.\nAle dlaczego Noctiluca świeci? Prawdopodobnie jest to związane z jego myślistwem i komunikacją. W ten sposób świetlik morski może odstraszać drapieżniki. A może to tylko zabawny sposób, aby powiedzieć "dobranoc".


Izabela Janachowska relacjonuje... budowę nowego apartamentu. "Mamy ambitny plan zakończyć remont JAK NAJSZYBCIEJ" - Pudelek\n| 13.05.2021 16:15\nIzabela Janachowska pokazała budowę nowego apartamentu (AKPA, Instagram)\nIzabela Janachowska bardzo lubi pokazywać fankom swoją codzienność. Jak przystało na rasową celebrytkę, emerytowana tancerka chętnie korzysta z dobrodziejstw mediów społecznościowych, pokazując na kilku platformach, jak prowadzi ślubny biznes i jak odpoczywa po kolejnych dniach intensywnej pracy. Dzięki jej otwartości wiemy chociażby, jak wygląda siedziba jej firmy oraz apartament, w którym mieszka z mężem Krzysztofem Jabłońskim i synkiem Christopherem Juniorem.\nPrzypomnijmy: Tak mieszka Izabela Janachowska: drewno, złoto i dzieła sztuki za MILIONY (ZDJĘCIA)\nMożemy przypuszczać, że w najbliższych miesiącach Izabela będzie miała jeszcze więcej okazji do pokazywania codzienności na Instagramie. Jak wynika z jej najnowszych InstaStories, w Warszawie powstaje... nowy apartament państwa Jabłońskich! Janachowska pokazała w sieci gołe ściany przyszłego, znów luksusowego, mieszkania.\nZobacz także: Basen zapada się do garażu. Przerażający moment wypadku w Brazylii\nNa razie lokum jest w stanie prawie surowym: wszędzie widać kable, wsporniki i rury. Na ścianach wiszą już jednak plany apartamentu, a ekipa budowlana uwija się, by wszystko było gotowe za kilka miesięcy.\nMamy ambitny plan, żeby zakończyć remont jak najszybciej! Najlepiej w kilka miesięcy - poinformowała Janachowska na Instagramie. Jeśli ekipa faktycznie skończy prace, a potencjalni dekoratorzy i architekci pomogą małżeństwu w uwiciu gniazdka, to tegoroczne Boże Narodzenie Iza i Krzysztof mogą już spędzić "na nowym".\nNa pierwszy rzut oka widać, że i tu będzie luksusowo: pomieszczenia są przestronne, z dużymi oknami i tarasem. Za nim rozpościera się widok na malowniczą zieleń. Jest więc intymnie, ale i wielkomiejsko - żadna to "willa pod miastem", a duży apartament w stolicy, na dodatek w nowym budynku. Znając ceny mieszkań w Warszawie, śmiało można zakładać, że takie "mieszkanko" kosztuje kilka milionów złotych. Pozostaje jeszcze wyposażenie i urządzenie tego "gniazdka"...\nCzekacie na kolejne relacje z budowy?\nZobacz też: Ewa Minge walczy o dobre imię Izabeli Janachowskiej: "Nie jest UTRZYMANKĄ. Wystarczy WSTAĆ Z KANAPY"\nI ona się dziwi czemu ludzie jej nie lubią. Pani Izo, proponuję więcej opasek Chanel, więcej opowieści o swojej miłości - najlepiej live prosto z Bentleya, jak jedzie pani na lotnisko, na kolejne wakacje. Tu nie chodzi o zazdrość, ale o brak klasy. Ona wszystkim krzyczy ileż to ma kasy.\n,,uwielbiam budowac"! Chyba nadzorowac , bo aktywnej czynnosci z jej strony to mieszsknie nie widzialo\nJeden znany deweloper z Warszawy oszukał ludzi na 💰💰 duże mln jego córka była w 9 edycji top model\nW tych okularach to taka małpiatka z twarzy. A tak ogólnie fajny widok z balkonu. Ja marzę o widoku na morze :)\nCo jest z tą słodko-pierdzącą tancerką że nie da się jej lubić? Nie chodzi tu o zazdrość czy hejt ale to epatowanie kasą jest irytująco-nachalne i pozbawione obycia światowego.\nmąż tak stary, ze rzeczywiscie trzeba sie spieszyc\na ja cieszyłam się że odchodzi w ogóle z tv\nMasz już dosyć mnóstwa twoich doradców. Niechaj się stawią, by cię ocalić, owi opisywacze nieba, którzy badają gwiazdy, przepowiadają na każdy miesiąc, co ma się z tobą wydarzyć.\nmaz ma miliony wiec pustka celebrytka sie lansuje na maksa i korzysta z tej kasy\nNo kazdy lubi budowac ,zmieniac ,tworzyc jak ma za co????to ogromne pieniadze ,zwyklego polaka nie stac na to.....\nA kogo to obchodzi . Mają kasę niech budują ale żeby się tak chwalić słabe\nheh ile to można osiągnąć dzięki face fucking\nLudzie opamiętajcie się skąd u Was tyle jadu\nGdyby mąż był zwykłym emerytem? by na niego na nie spojrzała teraz udaje wielce zakochaną raczej w kasie korzysta i doi ile sie da\nMam nadzieję, że ładniejszy od poprzedniego- zimnego, nowoczesnego, bez kuchni ,w której naprawdę się gotuje a nie wsuwa dania z cateringu. Powodzenia!\nTo prawdziwa Janachwska\nbuduje mieszkanie? pudel please.....\nStarosc wchodzi do kazdego domu i zostaje.Nie mozna ja "przekupic"


Grecja 2018 – cz.II – camperway – czyli, podróże kamperem i nie tylko\n29.04 niedziela – Kalabaka\nRano wczesna pobudka i wyjazd na najwyżej położony monastyr. Dystans ok. 4 km ciagle pod górę. Parkujemy na sporym parkingu z kilkoma innymi kamperami prawdopodobnie tu nocującymi. Zbieramy się na zdobycie pierwszego meteoru. Wejście nie jest męczące. Widoki przepiękne. Nic dziwnego, że miejsce to nazywane jest jednym z 7 cudów świata. Schodzimy do kampera i przygotowujemy kawę. Autobusów i samochodów przybywa w zastraszajacym tempie. Tworzą się korki i problemy z przejazdem. Ruszamy na podbój drugiego Monastyru. Tu już, tak łatwo nie jest. Konieczna jest wspinaczka najpierw drogą, a później schodami. Także tu, widoki niezapomniane. Po południu zjeżdżamy w dół przez Kastraki do Kalambaki, by odpocząć, a po południu skosztować specjałów greckiej kuchni. W międzyczasie przechadzamy się po lokalnym cmentarzu. Mogiły są bardzo bogate i okazałe, wykonane z białego marmuru. Wracamy na miejsce naszego wcześniejszego noclegu. Jutro dalej w kierunku Koryntu i Peloponezu.\n30.04 poniedziałek – Kalabaka – Aliartos\nWyruszamy po śniadaniu w kierunku Trikali. Po niespełna 15 km w samochodzie czuć swąd spalenizny. Dym wylatuje spod fotela pasażera. Okazuje się, że wypaliło się gniazdo i wtyczka jednego z połączeń elektrobloku. W całym kamperze siadło zasilanie. Działa tylko zasilanie w aucie. Szukamy fachowca. Objeżdżamy dwóch i niestety, cofamy sie do Kalambaki. Tutaj zakład elektrotechniki samochodowej odmawia wykonania naprawy. Podjeżdżamy do serwisu forda i volkswagena. Tutaj pan nie ma za bardzo ochoty na wykonani usługi, próbując odesłać nas gdzie indziej. W końcu mięknie mu serce i każe poczekać godzinę. Ja w tym czasie demontuję urządzenie i zanoszę je do majstra. Kable połączeniowe zostają wlutowane bezpośrednio na płytce i po zmontowaniu wszystko wraca do normy. Jedziemy bezproblemowo. Dojeżdżamy późnym wieczorem do Aliartos i parkujemy na placu przy stacji benzynowej. Jest cicho i spokojnie. Zmęczeni problemem dnia zasypiamy. Najważniejsze, że wszystko jest ok.\nTu udało nam się dokonać naprawy\n1.05 wtorek – Napflio\nRano późniejsza pobudka i sprawdzenie auta. Jemy śniadanie i w drogę. Około południa dojeżdżamy do Koryntu i parkujemy przy dużym moście w pobliżu kanału. Obchodzimy most nad kanałem. Sam Kanał Koryncki robi wrażenie wąskiego i aż dziw, że tam przepływają statki. W przewodniku doczytujemy , że przepływający akurat statek przez kanał przynosi szczęście turystom na cały pobyt w Grecji. Długo wyczekujemy i niestety nic nie wpływa. (więcej zdjęć).\nSzerokość kanału niezbyt imponująca\nJest naprawdę gorąco. Ochładzamy się lodami i ruszamy w dalszą drogę, kierując się na Nafpilon nad Zatoką Argolidzką. Stawiamy auto na obszernym parkingu, szalenie zatłoczonym, bo na nabrzeżu odbywają sie targi marynistyczne. Przycumowane jednostki są super komfortowe, małe i duże. Wokoło mnóstwo spacerujących i podziwiających.\nPamiątkowe zdjęcie na moście przez kanał\nKierujemy sie do miasteczka. Jest urocze z bogatą historią. Starówka przepiękna. Wracamy do kampera i sadowimy się na nocleg, w nadziei że będzie spokojnie.\nParking – tu spędzamy noc\n2.05 środa – Nafplio\nPrzepiękne widoki i kryształowa woda\nPrzepiękny dzień. Cały czas słońce i tylko pod wieczór lekkie zachmurzenie. Noc mija spokojnie na olbrzymim parkingu tuż nad zatoką. Wybieramy się na spacer do portu, wokół zatoki. Nabrzeże otacza miasto, tak że wychodzimy praktycznie w miejscu skąd startowaliśmy. Odwiedzamy lokalne targowisko. Najwiecej straganów z warzywami i owocami. Kupujemy dorodne i pachnące pomidory, które okażą sie nie lada delikatesem. Do tego świeże ogórki. Z owoców, pomarańcze ze słodkim miąższem i sokiem. Po drodze zaglądamy jeszcze do Lidla po pieczywo. Popołudnie spędzamy w marinie, wpatrując się w odległe wody zatoki. Późnym popołudniem spacer do miasteczka i ponowne delektowanie sie architekturą i klimatem. Siadamy w nabrzeżnej knajpce i sączymy białe wino. I tak do późnego wieczora.\nSączymy białe winko spoglądając na morski zachód słońca\n3.05 czwartek – Napflio – Kiveri\nRano spacer na targowisko, ale okazuje się, że targu nie ma. Pewnie jest tylko raz w tygodniu. Szkoda, bo chciałoby sie kupić tych pysznych owoców i warzyw „wykąpanych” w słońcu.\nStartujemy dalej, ale po drodze zatrzymujemy się w Lidlu po zakupy. Prawdopodobnie, następny sklep tej sieci będzie dopiero na południu półwyspu. Wybieramy trasę dookoła Peloponezu i jako pierwsze wybieramy Kiveri.\nTu spędzamy kilka dni\nMała wioska rybacka z plażą i niezłą infrastrukturą. Jest nawet kran z wodą. Stajemy przy samej zatoce. Oprócz nas jeszcze trzy Campery. Po południu maszerujemy po wiosce. Jest śliczna z ładnymi domami i pensjonatami. Gros pensjonatów jeszcze zamknięta, dopiero szykują się do sezonu. Jest tu piekarnia z niezłym asortymentem pieczywa, niestety wyłącznie pszennego, a także kilka kafejek w których przesiadują wyłącznie mężczyźni, praktycznie o każdej porze dnia.\nRybackie łodzie przygotowane do wyjścia na połów\n4.05 piątek – Kiveri\nDzień na odpoczynek. Pierwsza kąpiel – woda naprawdę ciepła. Pózniej spacer do portu. Niestety nie trafiliśmy na rybaków ze świeżą rybą. Na obiad jednak rybka , ale przywieziona jeszcze z domu. Po południu obchodzimy linię brzegową miejscowości podziwiając kolejne budynki i zagrody.\n5.05 sobota – Kiveri\nDalej parkujemy nad brzegiem morza. Miejsce urocze i bardzo przyjazne. Cały dzień gorąco, a wiec opalanie i obowiązkowe kąpiele. Po południu spacer po osadzie i podziwianie domostw, oczywiście nie wszystkich.\n6.05 niedziela – Kiveri\nOd trzech dni w prognozach deszcze i burze. Czekamy na deszcz, jak na zmiłowanie, bo powietrze ciężkie i duszne. Po południu wreszcie się rozpadało na kilka ładnych godzin.\nJutro w planie Argos i zakupy w Lidlu. Pózniej dalej wschodnim wybrzeżem na południe.


Środowisko - Odpowiadaj na globalne wyzwania\nŚrodowisko naturalne jest źródłem wszystkich zasobów niezbędnych do życia (wody, pożywienia, powietrza). Poprawia także jakość naszego życia – zieleń miejska oczyszcza powietrze, reguluje wilgotność, redukuje hałas, obniża temperaturę miasta w upalne dni. Bogate przyrodniczo tereny dostarczają nam przestrzeni do rekreacji, odpoczynku i rozwoju kultury. Szacunek do przyrody i poczucie obowiązku wobec swojego otoczenia to postawy, które uczniowie i uczennice kształtują od najmłodszych lat. Warto, aby dzieci i młodzież wykorzystywali zdobytą wiedzę w praktyce, zmieniali swoje nawyki i przeprowadzali projekty skierowane do społeczności lokalnych. Dzięki temu zdobędą wiedzę o wartości obszaru, w którym żyją, oraz korzyściach, jakie mogą czerpać z jego ochrony.\nSzkoła może i powinna być miejscem, które inspiruje do zmian. Warto, żeby uczniowie i uczennice poznawali najważniejsze wyzwania środowiskowe właśnie w szkole i szukali rozwiązań w swoim najbliższym otoczeniu. Treści o środowisku mogą być poruszane w ramach dowolnego przedmiotu i wzajemnie się uzupełniać, a co za tym idzie kształtować podejście interdyscyplinarne w nauczaniu. Co więcej, można je wykorzystywać nie tylko podczas zajęć lekcyjnych i w terenie, ale także w pracy świetlic czy bibliotek szkolnych, wspierając integrację i współpracę szkolnej społeczności.\nDo aktualnych potrzeb i wyzwań środowiskowych należą m.in.:\nodbudowa różnorodności biologicznej,\nzwiększanie powierzchni lasów,\nochrona czystości wód, powietrza i gleby,\nodbudowa więzi z przyrodą,\ndążenie do zrównoważonego rozwoju.\nPoznajcie nasze materiały edukacyjne\nPodkreślajcie znaczenie różnorodności biologicznej.\nUwrażliwiajcie na potrzebę ochrony zasobów naturalnych, takich jak woda czy las.\nWyjaśniajcie, jakie są korzyści i wyzwania środowiskowe związane z produkcją czystej energii.\nPokazujcie, jak być odpowiedzialnym konsumentem.\nInteresujesz się ochroną środowiska i chcesz, aby Twoi uczniowie i uczennice doceniali bezpośredni kontakt z przyrodą?\nMarzy Ci się prowadzenie zajęć, podczas których dzieci i młodzież zrozumieją globalne wyzwania?\nChcesz zastosować proste eksperymenty pomagające uczniom i uczennicom zrozumieć i zmieniać świat?\nZobacz, jakie prowadzimy aktualnie kursy, programy, warsztaty dla nauczycieli i nauczycielek.\nWykorzystajcie metodę eksperymentów.\nPoznajcie opinie tych, którzy już z nami współpracują!\nNa pewno utwierdziłam się w przekonaniu, że dzisiaj wiedzę o świecie należy przekazywać młodzieży poprzez doświadczenie zmysłami. Od kilku lat próbuję w swojej szkole forsować różnego typu przedsięwzięcia promujące taki styl nauczania, np. organizowanie Dnia Pustej Klasy, sprzątania szlaków górskich, wycieczek przyrodniczo-turystycznych itp. Cieszę się, że wielu nauczycieli, którzy uczestniczyli w programie również podzielało i stosowało tego typu działania.\nNauczycielka uczestnicząca w programie\n„Odpowiadaj na globalne wyzwania – Europa o klimacie”\nPoszerzyłam wiedzę na temat bioróżnorodności, zdrowej żywności oraz czystej energii, a także poznałam ciekawe metody jej przekazywania młodym ludziom. Poznałam nowe narzędzia TIK, inspirujące strony internetowe, a także osoby zajmujące się ekologią i edukacją ekologiczną w szkole. Wiem, w razie potrzeby, do kogo mogę się zwrócić.\nDlaczego warto o nim uczyć?


Testy akwarystyczne morskie, uzdatnianie wody Grudziądz i okolice - oferty na Morusek.pl\nLista ogłoszeń w kategorii "Testy akwarystyczne morskie, uzdatnianie wody Grudziądz i okolice" Przeglądaj ogłoszenia, zawęź wyszukiwanie do kategorii, województwa lub miasta i znajdź interesujące Cię ogłoszenia. Wybrane pozycje "testy i uzdatnianie wody" możesz też dodać do Twojego schowka by później móc do nich wrócić. Możesz dodać też swoje darmowe ogłoszenia w kategorii"testy i uzdatnianie wody" za darmo. Zapraszamy. Możesz też rozszerzyć wyniki wyszukiwania i zobaczyć wszystkie ogłoszenia typu "Środki chemiczne w Polsce"\nTesty akwarystyczne morskie, uzdatnianie wody Grudziądz i okolice - oferty na Morusek.pl - hodowle, szczeniaki, psy, koty oraz inne zwierzęta i akcesoria dla nich - darmowe ogłoszenia i oferty dla zwierząt.\nTu jesteś: Strona główna » Ogłoszenia » Akwarystyka » Akwarystyka morska » Środki chemiczne » Testy i uzdatnianie wody » kujawsko-pomorskie » Grudziądz\nTesty akwarystyczne morskie, uzdatnianie wody Grudziądz i okolice


ePłock - Nowa nadzieja płockiej muzyki - [ePłock]\nNowa nadzieja płockiej muzyki\nKultura 25-08-2017 Autor: ToP Foto: Archiwum The MieCze\nW sobotę 26 sierpnia o 15.20 na Starym Rynku w Płocku wystąpi duet The MieCze, który tworzą dwaj młodzi muzycy – Wiktor Mieczykowski i Gabryś Czerniejewski. Będzie to ich pierwszy publiczny występ.\nWiktor Mieczykowski (syn dyrektora Płockiej Orkiestry Symfonicznej Adama Mieczykowskiego) i Gabriel Czerniejewski od lat sięgają po liczne nagrody na konkursach muzycznych w kraju i za granicą.\n– Obaj uwielbiamy muzykę klasyczną, co nie oznacza, że nie lubimy też muzyki rozrywkowej. To dla nas pewna odskocznia od tego, co mamy na co dzień. W listopadzie ubiegłego roku wpadliśmy na pomysł utworzenia duetu „na własną rękę”, bez niczyjej pomocy – opowiada Wiktor Mieczykowski. – W czerwcu zdecydowaliśmy się ujawnić. Postanowiliśmy udostępnić spontanicznie nagrany cover piosenki Michaela Jacksona w serwisie instagram. Spotkał się on z bardzo pozytywnym odbiorem. Wkrótce wstawiliśmy naszą wersję piosenki „Libre”, którą wykonują Alvaro Soler i Moniki Lewczuk. Ku naszemu zdziwieniu znana wokalistka zauważyła nasz filmik i wstawiła go nawet w swoich wydarzeniach! Był to nasz pierwszy mały sukces.\nW lipcu młodzi muzycy nagrali kolejny cover – tym razem „Attention” Charlie Puth. Wystarczyły dwa dni, by zebrać ponad 2 tysiące wyświetleń, wiele pozytywnych reakcji i udostępnień. Wiktor i Gabryś nie zamierzają ograniczać się wyłącznie do coverów. Myślą również o tworzeniu własnych utworów. Nie ukrywają, że mają już nawet pierwsze pomysły.\n– Zależy nam, jako przyszłym muzykom, aby nasze publikacje były na wysokim poziomie – podkreślają Wiktor i Gabriel.\nMłodzi artyści często obracają się w „wielkim świecie”. Nie tylko przy okazji konkursów, w których uczestniczą, ale również jako widzowie, słuchacze. Jednym z największych przeżyć nie związanych bezpośrednio z muzyką była rozmowa z prezydentem Andrzejem Dudą i jego małżonką podczas spotkania uczniów szkół muzycznych, których patronem jest Karol Szymanowski.\nTrzymamy kciuki za sukces\nTosia 14:53, 26.08.2017\nPowodzenia. Idźcie własną Drogą. Klasyka jest ponadczasowa.\nxx 14:34, 26.08.2017


Zlot FLY and RIDE czyli dobra zabawa dla pilotów - SAMOLOTY.PL - wszystko o lataniu\nZlot FLY and RIDE – jak mówi Michał Ołowski, jego organizator – to kontynuacja MotoLoto organizowanego od 2003 roku przez kilka lat dla pilotów LOT-u. Pojawił się pomysł integracji całego środowiska lotniczego na wspólnych zlotach. Pomysł imprezy otwartej dla wszystkich pilotów okazał się strzałem w dziesiątkę. Jedni piloci przyjeżdżają na FLY and RIDE motocyklami, czy zabytkowymi samochodami, inni przylatują samolotami. To spotkanie dla pilotów różnych statków powietrznych – każdego, kto choć trzy razy wylądował samodzielnie samolotem czy szybowcem lub posiada świadectwo kwalifikacji na paralotnie czy motolotnie. Dodatkowo na zlot są zaproszeni członkowie personelu pokładowego, m.in. stewardesy. Impreza potrwa trzy dni – od 1 do 3 czerwca br. na lotnisku Rudniki, gdzie podobny zlot odbył się już przed rokiem.\n– Chcemy zorganizować konkurencje, które sprawdziły się i spodobały na ubiegłorocznym zlocie – mówi Michał Ołowski, organizator FLY and RIDE. – Przygotowania idą pełną parą. Wszystko jest na dobrej drodze. Uczestnicy będą mieli wiele atrakcji. Gwarantujemy super zabawę!\nPo rejestracji uczestników w piątkowe popołudnie 1 czerwca rozpocznie się pierwsza konkurencja. Wystartuje balon z załogą, która na pokładzie będzie miała trofeum w postaci lisiej kity. I rozpocznie się pogoń za lisem. Na wieczór zaplanowano uroczyste otwarcie zlotu i imprezę integracyjną dla uczestników. Na sobotę 2 czerwca przewidziano już od rana rywalizację w widowiskowych konkurencjach, które dostarczą wiele emocji i uczestnikom, i widzom. Będzie slalom z jajem, wymiana koła zapasowego na czas i strącanie balonów śmigłem. Piloci dadzą też popis swoich umiejętności w konkursie wolnej jazdy, slalomie tyłem oraz w konkurencji na celność lądowania. Organizatorzy liczą na ostrą sportową rywalizację zawodników i na ich dobre humory. Po południu w uroczystej paradzie uczestnicy zlotu przejadą motocyklami i samochodami przez Częstochowę, z której wyruszą do ruin zamku w Olsztynie. Dołączą do nich samoloty lecące w szyku na niskiej, ale bezpiecznej wysokości. Tego samego dnia nastąpi ogłoszenie wyników i rozdanie nagród najlepszym uczestnikom. Pilotów czeka też wieczorny bankiet. Na niedzielę 3 czerwca organizatorzy zapowiadają niespodziankę. To ostatni dzień zlotu – wylotów i rozjazdów.\n– Będzie można się sprawdzić w różnych konkurencjach, rywalizować sportowo, spotkać z innymi pilotami i dobrze bawić. Takich imprez brakowało w środowisku lotniczym – mówi Michał Ołowski. – Zapraszamy pilotów na zlot – tych doświadczonych i tych początkujących, latających wielkimi maszynami i ultralajtami, samolociarzy, szybowników i paralotniarzy. Zintegrujmy nasze środowisko w sportowej rywalizacji i w dobrej zabawie.\nZlot FLY and RIDE będzie towarzyszył Targom Lotnictwa Lekkiego ParaRudniki, które odbędą się lotnisku Rudniki 2 i 3 czerwca br. Szczegółowe informacje o zlocie znajdują się na stronie internetowej www.flyandride.eu oraz na stronie targów lotniczych www.pararudniki.pl\nPROGRAM IMPREZY FLY & RIDE\ntekst/foto wik (aeroklub częstochowski) / flyadnride.eu


Nationale Nederlanden Sposób na Przyszłość - Ubezpieczenie na życie\nNationale Nederlanden – Sposób na Przyszłość\nUbezpieczenie NN Sposób na Przyszłość to produkt dwuskładnikowy, który daje możliwość ochrony życia i zdrowia, a także oszczędzania na przyszłość poprzez inwestowanie w wybrane fundusze inwestycyjne.\nZarówno część ochronna jak i inwestycyjna jest elastyczna, co oznacza, że sam ustalasz zakres, wybierasz wartość składki oraz częstotliwość jej wpłacania, masz możliwość swobodnego wyboru funduszy inwestycyjnych.\nNationale Nederlanden Sposób na Przyszłość to:\nubezpieczenie, które może być dopasowane do Twoich potrzeb na każdym etapie Twojego życia,\ncałkowita przejrzystość polisy – brak ukrytych opłat oraz wyraźny podział na część ochronną i inwestycyjną,\nmożliwość dodatkowego oszczędzania na emeryturę (IKZE i IKE),\nokazja do oszczędzania pieniędzy na przyszłość, na dowolny cel, np. dobry start dla dziecka,\nw ramach jednej polisy możliwość rozszerzenia ochrony na innych członków rodziny.\nOkres i zakres ochrony\nGłówną umowę ubezpieczenia możesz zawrzeć na minimum 10 lat, a umowy dodatkowe na 5 lat.\nW ramach ubezpieczenia Sposób na Przyszłość ochroną ubezpieczeniową możesz objąć nie tylko siebie i swoją rodzinę, ale także inne osoby – maksymalnie 10, które są w wieku od 1. roku życia do 66. roku życia. Ważne przy tym jest to, że każda z osób może mieć inny zakres ubezpieczenia, a liczbę ubezpieczonych możesz zmieniać w trakcie trwania ochrony.\nOstatnio modyfikowane: 15 lipca 2020


Szarym Szlakiem | Fundacja 2.8\nFundacja wraz z Pubem Szara Willa zaprasza na spotkanie.\n9 spotkanie z cyklu Szarym Szlakiem dookoła świata upłynie nam w podróży szczególnie wyraźnie rysowanej fotografią. Rafał Mielnik i Witold Chojnacki opowiedzą o podróżowaniu przez pryzmat aparatu fotograficznego.\nfot: Witold Chojnacki\nBędzie o fotografii ekstremalnej, tej powyżej 5000m n.p.m. oraz poniżej 10-20m. czyli podwodnej.\nPodczas spotkania pokażą serie zdjęć z podróży i opowiedzą jak fotografować w trudnych warunkach.\nAbsolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze (wydział pedagogiczny o specjalności fotograficznej). Fotoreporter opolskiego oddziału Gazety Wyborczej, publikuje m.in. w Rzeczypospolitej, Polityce, Wprost, Przekroju, Przeglądzie Sportowym.\nRobi zdjęcia odkąd pamięta. Dlaczego został fotoreporterem? Bo jak sam przyznaje chce, aby zdjęcia zatrzymały nastrój i emocje, których jest świadkiem, pokazywały prawdziwe uczucia.\nWspółpracuje z agencjami Forum, Fotorzepa, Edytor.net, Reporter.\nSzarym Szlakiem dookoła świata\n15.01.2012 (niedziela), godz. 19:00\nfot: Rafał Mielnik\nSzarym Szlakiem – po spotkaniu


aktualizacja-protokolu-http/ - Pearbrand - E-sklepy, tworzenie sklepów internetowych www, projektowanie sklepów www\nAktualizacja protokołu HTTP – Codziennie w Internecie jest wpisywanych setki tysięcy haseł i to zapewne wpływa na szybkość korzystania z zasobów, jakie są dostępne poprzez wyszukiwarki. W roku 1999 po raz pierwszy był aktualizowany protokół http. Zatem minęło 15 lat.\nTim Berners-Lee jest autorem tego pierwszego protokołu dla stron www i przez wielu jest uważany za ojca Internetu. Przez ten okres, powstało miliony stron, które budowano w różnych technikach. W zależności od celu, strony mają większą lub mniejszą pojemność, są bardziej skomplikowane lub mają jedynie kilka zakładek i są „lekkie” – szybko się wgrywają. Na pewno na rynku przeważają te serwisy, które mają wiele treści i to jest powód wolniejszego ładowania. Po tych wspomnianych 15 latach, dzięki m.in. Google i projektowi o nazwie SPDY (speedy), powstała aktualizacja protokołu http/2. Tego zadania podjęło się stowarzyszenie IETF (Internet Engineering Task Force). Najnowszy protokół http2 będzie udostępniony za kilka tygodni. (w oparciu o informację Business Insider).\nW nawiązaniu do tej dobrej wiadomości, należy wiedzieć, że zwiększenie szybkości wyszukiwania i uruchamiania adresów www, zależy nie tylko od tego protokołu. Najbardziej istotną rolę odgrywa optymalizacja wydajności strony, na którą składa się całą gama czynników. Programiści muszą budować witryny zgodnie z wytycznymi html, css w sposób optymalny czyli powinni stosować czyste i prawidłowe kody bez zbędnych powtórzeń i nadmiaru znaków tzw. śmieci, spacji itd. To jest jednak zmartwienie twórców witryn. Firmy, które zamawiają projekty stron dla swojego biznesu, powinny najpierw przeanalizować, kto i w jaki sposób chce dokonać zlecenia budowy strony. W tym celu jest przydatne portfolio, a w przypadku osoby fizycznej – udokumentowane doświadczenie. Gdy dokonamy wyboru kompetentnych twórców stron, mamy pewność, że nasz portal będzie sprawny i szybko się uruchomi.\nKontakt z naszą Agencją znajdziesz TUTAJ


Lub znana Ekstraklasa jest w soczyści miarodajną ligą? Mimo powstających stadionów również narastających klubowych budżetów można posiadać porządkami poważne kwestie. | Informator\nLub znana Ekstraklasa jest w soczyści miarodajną ligą? Mimo powstających stadionów również narastających klubowych budżetów można posiadać porządkami poważne kwestie.\nPojawiające się ostatnio instrukcje traktujące kilkumiesięcznych zaniedbań w pensjach dla reprezentantów z doświadczonym futbolem nie tworzą zero wspólnego. Polonia Bytom, Ruch Chorzów, Górnik Zabrze, Widzew Łódź, tudzież egzystować rzekomo nie istnieje obecne kompletna lista, nie regulują (nie regulowały?)na czas cenie wobec osobistych gości. W właściwych ligach takie sytuacje sprawiają się incydentalnie (Hercules Alicante w teraźniejszym momencie w Hiszpanii, czy Portsmouth w Anglii rok temuż), w Polsce jest toż wiecznie częste zjawisko, niestety. Komisji licencyjnej brakuje pokucie oraz przepuszcza do gier zespoły, które nie wypełniają wszystkich warunków. Co gniewniejsza, pomimo długów, wspomniane bardzo ekipy zimą dokonały wzmocnień, oraz stąd podwyższyły nasze wydatki! I tymczasem wystarczy zapoznać prosty przedmiot zabraniający klubom zadłużonym podpisywania kolejnych układów. Istotnie jest chociażby we Francji, światy egzystujące w ryzykownej form walutowej mają zakaz transferów. Pierwszy komentarz z końca: zimą St.Etienne nabyło z Grenoble obiecującego człowieka z zamysłem wypożyczenia go do wyniku sezonu do Grenoble właśnie. Jednak Yoric Ravet, skoro o nim wypowiedź, jest zaraz już zawodnikiem „Zielonych”. Po nisku pogrążony finansowo drugoligowiec ma przepis transferów, czy zakaz zatrudniania kolejnych związków, oraz pożyczenie wydanego wcześniej zawodnika przedstawiało inną normę. Wbrew pozorom taki regulamin nie byłby gwoździem do trumny klubów, tylko chował je przed wzrostem zaangażowań.\nKolejnym ogromnym interesem jest zaraza zmian trenerskich w trakcie walk. W teraźniejszym periodzie zespoły Ekstraklasy zarządzało już dwudziestu sześciu trenerów! W ciężkich zawodowych ligach to nie do rozpatrzenia! Po świeżej fazie pracę stracili Piotr Stokowiec oraz Dariusz Pasieka. Józef Wojciechowski doszedł szybko do wniosku, iż zwrócony poprzez niego dwa biega obecnemu Jacek Zieliński istnieje wszelako pięknym nauczyciel, to zatrudnił go jeszcze. Historia zatoczyła koło, w niniejszym porządku Polonię wywoływało w lidze, bagatela, ośmiu trenerów! Zainteresowała mnie przemiana w Arce. Obok kiepskich produktów jako powód zwolnienia Pasieki wskazano fakt, iż personel nie gra ładnie w kulę. Epokowe odkrycie! Arka Pasieki wyjątkowo nie grała ładnie, była rzetelnie zorganizowana , zawodnicy byli absolutnie wykonani motorycznie. Skład grał systematycznie, tracił mało goli, a w ofensywie przekazanie istniałoby niskie kiedy forma cepa: jako ekspresowo także gdy najpopularniejszymi zabiegami przedostać się pod bramkę przeciwnika. Doskonale wtedy nie wyglądało, a przez półtora roku działaczom gdyńskiego lokalu obecne nie przeszkadzało. Osiąganie spośród owego właśnie tematu wygląda normalnie poważnie. Następcą Pasieki został Czech Frantisek Straka. Człowiek, jaki o znajomej Ekstraklasie nie jest mniemania dodatkowo dla jakiego Arka jest szybko trzynastym zarządzanym kompleksem w niemal dwunastoletniej karierze trenerskiej! Wprost w Gdyni świadomie położono na trenera-strażaka-motywatora. Ustalimy spośród którym skutkiem.\nTylko siedem lokali nie przemieniło w tych grach szkoleniowca. To brutalne! W futbolu bez sumienności oraz stałości posadzie nie da się osiągnąć sukcesu. Kiedy stary zwalnia trenera, którego mało miesięcy wcześniej sam utrzymywał to przydziela się do rodzimej złej decyzji. Może poniżej tego indywidualnie powinien się podać do odmów? Co znacznie Jan Urban, Jurij Szatałow, Jose Maria Bakero i Jacek Zieliński mówią aktualnie inną grupę w owych rozgrywkach. Zapewne o stanowiło przedłożyć zakaz ćwiczenia dwóch składów w szlaku jednego czasu? Liczba nauczycieli do powodzenia żeby się zmniejszyła, istnień ponoć regulujący lokalami no pochopnie by więc nie zwalniali trenerów? W którymkolwiek razie konieczne są jedne wzory, jakie ograniczyły ten chory proceder.\nDrobne poprawki regulaminowe wpłynęłyby znacząco pozytywnie na specjalizację polskiej ligi. Tylko czyli stanowiły czczone? Kiedy umiemy w Polsce przebywa spośród bieżącym żal różnie.