° Harmonogram odbioru odpadów ważny do 31-01-2018\n° Harmonogram odbioru odpadów ważny od 01-02-2018 do 31-03-2018\n° Wykaz punktów selektywnej zbiórki odpadów\n° Akty prawa miejscowego\n° Analizy ze stanu gospodarki odpadami komunalnymi w gminie Jaktorów\n° Sprawozdanie Wójta z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi\nHARMONOGRAM ODBIORU ODPADÓW ważny od 01.02.2018 r.\nHarmonogram na kolejne miesiące zostanie dostarczony mieszkańcom w marcu br.\nObowiązek wprowadzenia worka koloru niebieskiego wynika z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów (Dz. U. 2017 poz. 19).\nRada Gminy Jaktorów realizując obowiązek wprowadzenia zmian podjęła w tym zakresie stosowne uchwały wchodzące w życie od 1 lutego 2018 r.\nUchwała Nr XLVI/344/2017 Rady Gminy Jaktorów z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów\nZASADY SEGREGACJI ODPADÓW OD 1 LUTEGO 2018 R.(do pobrania)\nHARMONOGRAM ODBIORU ODPADÓW ważny do 31.01.2018 r.\nWłaściciel nieruchomości zobowiązany jest do dokonywania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie wynikającej ze złożonej w Urzędzie Gminy „Deklaracji” bez wezwania w terminach ustalonych Uchwałą Rady Gminy Jaktorów z dnia 8 kwietnia 2013 roku:\nDo dnia 15 lutego - opłata kwartalna za I kwartał (miesiące: styczeń, luty, marzec),\nDo dnia 15 maja – opłata kwartalna za II kwartał (miesiące: kwiecień, maj, czerwiec),\nDo dnia 15 sierpnia - opłata kwartalna za III kwartał (miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień),\nDo dnia 15 listopada - opłata kwartalna za IV kwartał (miesiące: październik, listopad, grudzień).\nOpłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi można wnosić przelewem na rachunek bankowy Urzędu Gminy w Jaktorowie Nr 28 1240 3350 1111 0000 3540 2132 lub gotówką w kasie Urzędu Gminy.\nObowiązująca stawka opłaty od 1 lipca 2017 r. wynosi:\n- w przypadku segregowania odpadów - 11,50 zł za osobę,\n- w przypadku niesegregowania odpadów - 23 zł za osobę,\nDla równomiernego planowania własnego budżetu domowego możliwe jest dokonywanie miesięcznych wpłat w ustalonej miesięcznie wysokości w sposób zapewniający dochowanie w/w terminów\nDEKLARACJA O WYSOKOŚCI OPŁATY ZA GOSPODAROWANIE ODPADAMI KOMUNALNYMI W GMINIE JAKTORÓW.\nJAK SEGREGOWAĆ ODPADY KOMUNALNE OD 1 LUTEGO 2018 R.\nOBNIŻENIE OPŁATY DLA RODZIN 3+, 4+\nSPRAWOZDANIE WÓJTA GMINY JAKTORÓW Z REALIZACJI ZADAŃ Z ZAKRESU GOSPODAROWANIA ODPADAMI KOMUNALNYMI\nSzanowni Mieszkańcy, Gmina Jaktorów nowym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi objęła tylko i wyłącznie nieruchomości zamieszkałe.\nProwadzący działalność gospodarczą zobowiązani są oddawać odpady komunalne powstałe w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z umową zawartą z wybraną przez siebie firmą świadczącą usługi odbioru odpadów komunalnych, wpisaną do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Wójta Gminy Jaktorów.\nNa nieruchomościach mieszanych tzn. zamieszkałych i na terenie których prowadzona jest działalność gospodarcza odpady komunalne winny być gromadzone i oddawane oddzielnie w następujący sposób:\nodpady komunalne powstałe w gospodarstwie domowym oddawane są firmie odbierającej odpady wybranej w drodze przetargu przez gminę w dniach wyznaczonych w harmonogramie, za które właściciel nieruchomości uiszcza opłatę do Urzędu Gminy. Firmie świadczącej te usługi płaci Urząd Gminy,\nodpady komunalne powstałe w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej oddawane są, zgodnie z umową zawartą przez osobę prowadzącą działalność wybranej przez siebie firmie świadczącej te usługi. Prowadzący działalność gospodarczą ponosi koszty wywozu tych odpadów i płaci bezpośrednio firmie wywozowej.\nNiedopuszczalne jest oddawanie odpadów komunalnych domowych wraz z odpadami powstałymi na tej nieruchomości w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej i uchylanie się pod tym pretekstem od złożenia deklaracji i ponoszenia opłat!\nNiedopuszczalne jest oddawanie odpadów komunalnych powstałych w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości wraz z odpadami komunalnymi domowymi, które odbierane są przez gminę w zamian za uiszczoną do gminy opłatę.\nWÓJT ZWRACA SIĘ O PRZESTRZEGANIE TYCH ZASAD. W PRZYPADKACH ICH NIEPRZESTRZEGANIA UJAWNIONYCH W TRAKCIE PROWADZONYCH KONTROLI BĘDĄ NAKŁADANE MANDATY KARNE.


Beskid Mały, spotkania na szlaku. | Jerzy Pawleta - Fotografia i teksty\nBeskid Mały. Czupel 933 m n.p.m.\nDla większości turystów Beskid Mały kończy się na górze Żar nad Jeziorem Żywieckim. Dla niektórych – tam się dopiero zaczyna.\nPasmo to rozciąga się pomiędzy jednym z najpiękniejszych (i najbardziej niedocenianych, być może najsłabiej dbających o swój wizerunek) polskich miast jakim jest Bielsko-Biała a papieskimi Wadowicami i czartowską Suchą Beskidzką. Wcale więc nie tak mało, jak wskazywała by nazwa.\nKilkudniową wędrówkę rozpocząłem w od stolicy Podbeskidzia – Bielska-Białej. Chciałbym w tym miejscu w kilku słowach, choćby po części, udowodnić swoje powyższe stwierdzenie o jego pięknie. Bielsko-Biała nie bez kozery zwana jest „Małym Wiedniem”. Przybywających do tego miasta koleją wita pięknie odrestaurowany, pamiętający austro-węgierskie czasy dworzec kolejowy. Warto wyruszyć z niego na piechotę, by podziwiając wspaniałe kamienice dotrzeć do zabytkowego centrum. I tu pierwsza niespodzianka. Bielsko-Biała to onegdaj dwa miasta – Bielsko i Biała. Więc i centra są dwa. Wybór należy do nas od którego zaczniemy. Spacerując wąskimi uliczkami pamiętającymi jeszcze czasy średniowieczne czy późniejszego rozwoju miasta, do którego przyczynili się również znakomici wiedeńscy architekci, odnajdujemy z jednej strony takie miejsca jak XIII wieczny zamek książąt Sułkowskich, rezydencję Piastów cieszyńskich, a z drugiej Willę Schneidera, znakomity przykład XIX-wiecznej rezydencji fabrykanckiej. Wspaniały jest zabytkowy Ratusz Miejski, neobarokowa Kamienica Burdy, secesyjna sławna Kamienica Pod Żabami czy Hotel Pod Orłem z tego samego okresu. W jego wnętrzach dostrzeżemy kafle podłogowe, na których do dzisiaj zachowały się napisy: Wienerberger Mosaikplatten Wien. Nie można pominąć klasycystyczno-palladiańskiego Teatru Polskiego, XIX-wiecznych gmachów Hotelu „Prezydent” i Poczty Głównej z piękną fontanną.\nWiedeńską atmosferę podtrzymują również liczne restauracje i kawiarenki, jak choćby „Patria” (dawna Cafe-Restaurant Allegri), „Mimoza” (Wiener Cafe-Restaurant) czy nawet nowoczesny hotel „Vienna” w których oferuje się wiedeńskie dania i przysmaki jak roladki Franza Josefa, wiener schnitzel, tort Sachera, sernik wiedeński czy klasyczny strudel. A z głośników sączy się muzyka w wykonaniu wiedeńskich filharmoników. W marzeniach można udać się na wspaniały bal…\nJa wyruszyłem jednak w góry. Do podnóży Beskidu Małego przylega wspomniana Biała, niegdyś odrębne miasto, ważny ośrodek walki o zachowanie polskości w Galicji. Jej obrzeża prowadzą mnie do Straconki. Jeśli ktoś nie skusił się na bielsko-wiedeńskie specjały w mieście, znakomite jadło oferuje drewniana karczma w Straconce. Można również coś przekąsić na przełęczy Przegibek, gdzie wita mnie mały zajazd i moja ulubiona przydrożna kamienna kapliczka z roku 1858. Stąd wdrapuję się na pierwszy ze szczytów na szlaku – Magurkę Wilkowicką, 909 m n.p.m.\nZe szlaku znakomicie widać sąsiedni Klimczok i Szyndzielnię, którą otaczają niemal przylepione do góry zabudowania Bielska. Dalej rozpościera się całe świecące bielą budynków miasto z licznymi wieżami kościołów.\nNa szczycie Magurki na turystów oczekuje duże kamienne schronisko pamiętające czasy początków zorganizowanej turystyki w tym regionie. Powstało już w roku 1903. Miejsce, jak na bliskość dużego miasta, jest wyjątkowo spokojne. Ale i tu nadchodzą zmiany. Dzięki funduszom Unii Europejskiej w bezpośredniej bliskości schroniska powstała trasa narciarstwa biegowego. Ogromne drewniane figury zbójców beskidzkich zapraszają do spenetrowania szlaków i jaskiń. To nowa turystyczna marszruta „Na szlaku harnasia Rogacza”. Zaglądam do schroniska. Jako że pogoda nie rozpieszcza do klasycznego bigosu zamawiam grzane piwo z korzeniami. Miłe ciepło rozchodzi się po całym ciele. No ale nie czas na sjestę, pora w drogę. Kilkaset metrów od schroniska pomiędzy niebieskim i czarnym szlakiem w gąszczu zagajnika schowała się jaskinia Wietrzna Dziura, zwana również Smoczą Jamą. Jej ciasne, ciemne i wilgotne wejście nie zachęca do penetracji, ale pozbawieni klaustrofobii poszukiwacze przygód, uzbrojeni w niezbędny speleologiczny ekwipunek we wnętrzach jaskini znajdą obszerne wyżłobione przez wodę przestrzenie. Legenda mówi, że jaskiniami tymi dotrzeć można było aż do Żywca, a tutejsi zbójcy używali ich jako schronienia przed cesarską żandarmerią i miejsce magazynowania zdobytych łupów.\nStąd, łysiejącymi z roku na rok grzbietami Beskidu Małego docieram po niecałej godzinie marszu na najwyższy szczyt pasma, Czupel, 933 m n.p.m. Kilka zdjęć kapliczki wiszącej na jednym z nielicznych, opierających się wiatrołomom drzew, wyłaniających się spomiędzy kikutów połamanych sosen krajobrazów i schodzę czerwonym szlakiem stromą ścieżką w stronę Międzybrodzia Bialskiego. Pogoda załamuje się definitywnie. Leje jak z cebra. Czas na znalezieniu lokum na noc. Duże „ludowe” tablice kierują mnie do agroturystyki „Maria”. Obiekt nastawiony jest na masowego turystę, ale standard jest bardzo przyzwoity, jedzenie pyszne i nie drogie. Informacja na drogowskazie „swojska kuchnia” nie jest hasłem bez pokrycia.\nRano budzi mnie słońce wpadające przez balkonowe drzwi do mojego pokoju. Nie może być lepiej! Czas na poranne zdjęcia, koniecznie odwiedzam mój ulubiony stary cmentarzyk i jego magiczne zapuszczone krzyże i grobowce, szybkie śniadanie, zakupy w małym markecie na ryneczku i już wędruję zielonym szlakiem, prowadzącym niestety obrzeżem ruchliwej drogi, do zapory Porąbka. Jest to jeden z hydrotechnicznych elementów kaskady rzeki Soły.\nPo przekroczeniu zapory malowniczy, tym razem czerwony szlak pełen wspaniałych widoków na sąsiednie góry i skrzący się w dole zalew wspina się stromo na górę Żar. Jestem już bardzo blisko szczytu gdy moją przerwę na kanapkę przerywa głos dobiegający od starej chaty usytuowanej na zboczu góry. „Zapraszam do siebie. Co będzie Pan tak sam jadł!” Zaproszenie jest tak sugestywne, że trudno było się oprzeć. Siadamy w niewielkim stromo opadającym po zboczu góry przydomowym ogrodzie z bajecznym widokiem na jezioro Czaniec, Porąbkę i w dali na Kęty i Andrychów. Gospodarz okazuje się być niezwykle ciekawym człowiekiem o bogatej przeszłości. Mieszkaniec gór zwiedził kawał świata pracując jako… marynarz na jednostkach handlowych. Po wielu latach tułaczki powrócił w swoje Beskidy, kupił starą chatę wykonaną ze wspaniałych bali modrzewiowych, zaadoptował ją do współczesnych wymogów nie usuwając tradycyjnych elementów. Pozostała też lodówka, czyli kamienna piwnica pod budynkiem, zabudowanie stajni. Gospodarz nie zapomina również o kultywowaniu góralskiej tradycji i częstuje mnie pyszną nalewką własnej roboty.\nPakuje mnie i mój plecach do wiekowej toyoty landcuiser i po chwili wspinamy się mozolnie kamienistą, pełną nieprawdopodobnych kolein górską ścieżką. Trzymam się mocno wszelkich uchwytów. Kierowca tylko się uśmiecha. Po chwili jesteśmy na szczycie. Wiatr się wzmaga, więc natychmiast pojawiają się pasjonaci podniebnych lotów. Góra Żar to mekka szybowników i paralotniarzy. Zza szyby pizzerii ulokowanej przy górnej stacji kolejki szynowej podziwiam ich walkę o możliwość wzniesienia się w przestworza. Wielu się to udaje i kolorowe „orle pióra” zdobią błękitne niebo wirując wysoko w górze. Zazdroszczę im doznań, ale nie sądzę, bym miał odwagę pójść w ich ślady.\nIdę swoją drogą w głąb Beskidu Małego, w stronę Kiczery. Wspaniale stąd prezentuje się na tle pasma Magurki i Czupela błyszczący zbiornikiem elektrowni wodnej szczyt góry Żar. Z każdym krokiem czuję, że oddalam się od turystycznej cywilizacji. Tu już zaczyna pachnieć prawdziwą naturą, na szlaku pusto, zamiast paralotniarzy nad moją głową krążą drapieżne ptaki. Takie miejsca lubię najbardziej.\nZnajduję zaszyte w lesie na szlaku ruiny kamiennego szałasu zwanego przez miejscowych letniakiem, kolibą lub stajnią letnią. Jest to osobliwość etnograficzna na skalę całych Karpat, jak informuje tabliczka umieszczona na pniu drzewa.\nCzas szybko ucieka, dzień chyli się ku końcowi. Przez Wielką Cisową Grapę, Kocierz i Beskid docieram do Przełęczy Kocierskiej. Cywilizacja jednak mnie nie minie. Czas na poszukanie noclegu. Ogromny „górski” hotel i spa zaprasza. Ceny przekraczają jednak poziom przeciętnego „plecakowicza”. Mój również. Bardzo uprzejma dziewczyna w recepcji ze zrozumieniem kieruje mnie do agroturystyki w nieodległej Nowej Wsi. Asfaltową drogą idę w stronę szlaku biegnącego w dół. Na jednym z zakrętów miejscowy motocyklista odpala swoją mocno przechodzoną maszynę. Odwraca głowę w moja stronę, pyta dokąd zmierzam. Za chwilę ląduję, mimo moich wyraźnych oporów (przecież nie mam kasku!), z moim wielkim plecakiem na tylnym siedzeniu. Wiatr świszcze w uszach. Mój szalony motocyklista, oszczędzając paliwo, wyłącza silnik i „na luzie” mkniemy serpentynami w dół. „Niech się pan nie boi!” dociera do mnie przez szum wiatru. Wymachując rękami głośno pozdrawia znajomych kumpli stojących przy drodze. Z ulgą witam pierwsze zabudowania wioski. Mam tu do wyboru dwie agroturystyki, mój kierowca poleca „Stok”. Sprawdzę.\nPo krótkiej wspinaczce wiejską drogą otrzymuję więcej, niż mogłem się spodziewać. Za niewygórowaną cenę mam nowiutkie dwupoziomowe studio z aneksem kuchennym i kominkiem! Działającym! Pytam o możliwość zamówienia obiadokolacji. Nie prowadzą wyżywienia. Ale po chwili gospodyni przynosi mi kilka jajek, masło i pieczywo. „Ile płacę?” – pytam. „Nic, to jest w cenie noclegu” – z uśmiechem odpowiada. Wielka jajecznica i pajda wiejskiego chleba ratują mi życie.\nRano wracam szlakiem prowadzącym przez imponujące formacje skalne Warownia na Trakcie ponownie pod Przełęcz Kocierską i na szlak czerwony. Wędrując malowniczą trasą przez Kiczorę na rozstaju dróg przed Potrójną znajduję kierunkowskaz „Chata Ani i Rafała – 5 min”. Zapraszają na herbatę i noclegi. Chętnie skorzystam z okazji wypicia czegoś ciepłego. Wyciosana góralską siekierą tablica „Chata Pod Potrójną” prowadzi mnie do znajdującej się w składającej się z zaledwie kilku domów kolonii. Wyróżnia się schludnością i dbałością o swój wizerunek. Prowadzi ją dwójka młodych wywodzących się stąd pasjonatów. Wierzą, że uda im się ściągnąć tu na tyle wielu turystów, że agroturystyka będzie ich sposobem na życie. Droga przed nimi długa, ale życzę im powodzenia.\nW poszukiwaniu gorącej strawy i skały Zbójeckie Okno docieram do studenckiej chaty. Oprócz atmosfery szalonego studencką fantazją miejsca nie znajduję tu wiele więcej. Idę dalej. Pogoda znów się psuje. Zaczyna siąpić deszczyk. Pośrodku pustych gór zaskakuje mnie nowoczesny, futurystyczny wyciąg narciarski Praciaki prowadzący na Przełęcz Na Przykrej. Dalej wędruję przez malowniczy rezerwat przyrody „Madohora” pod Łamaną Skałą. Deszcz się wzmaga. Szybkim krokiem docieram do bardzo sympatycznego schroniska Leskowiec, zbudowanego w 1933 roku. Leje. Gorąca zupa grzybowa i schabowy stawiają mnie na nogi. Ale pogoda nie zachęca do marszu. Zostaję na noc.\nRano, mimo mgły i deszczu odwiedzam odległy zaledwie o kilka kroków od schroniska szczyt Jaworzyny, obecnie przemianowany na Groń Jana Pawła II. Znajduje się tu kaplica i sanktuarium górskie poświęcone naszemu papieżowi. Zielonym szlakiem schodzę do wsi Ponikiew licząc na transport do Wadowic. Ale w niedzielę nic nie kursuje. W nieustannie padającym deszczu mijam zabytkowy kościół z którego wysypują się wierni. Uprzejma mieszkanka wioski podwozi mnie aż do przystanku PKS przy głównej drodze z Suchej Beskidzkiej do Wadowic.\nBędąc w Wadowicach nie sposób nie odwiedzić miejsc związanych z Karolem Wojtyłą. Zaglądam więc do barokowego kościoła na rynku, odszukuję dom rodzinny papieża. Na każdym kroku w mieście napotkać można miejsca pamięci z nim związane. Każdy sklepik oferuje „papieskie” pamiątki. Ja daję skusić się na papieską kremówkę w jednej z kafejek. To przecież, będąc w Wadowicach, obowiązek. Mam nadzieję, że to właśnie w tej „mojej” knajpce przy rynku swoimi ulubionymi kremówkami zajadał się Jan Paweł II.\nwww.potrojnanoclegi.pl – Chata Ani i Rafała pod Potrójną


Znaki - AIO Knowledge\nA zatem w pierwszej kolejności ustalmy dokładnie samą definicję znaków. Jeszcze raz - ludzie rozumieją znaki głównie jako trafiające do nich informacje z zewnętrznej rzeczywistości (często ignorując doświadczenia wewnętrzne). Rozumieją to tak, jak gdyby rzeczywistość "rozmawiała" z nami lub chciała nam coś przekazać (paradoksalnie ignorują fakt, jakbyśmy sami wewnątrz siebie nie chcieli czegoś sobie przekazać). Często mówią, że przemawia do nich Bóg, Wszechświat, rzeczywistość, a nawet że sami do siebie Przemawiają (w tym przypadku z zewnątrz). I to jest Ok.\nPodsumowując, znaki tak naprawdę dzielimy na wewnętrzne oraz zewnętrzne.\nLudzie interpretują znaki głównie jako:\nsłowo/słowa (płynące od kogoś),\ndoświadczenie/doświadczenia (muzyka, obraz, dźwięk, zdarzenie, wydarzenie).\nW swoim pojmowaniu znaków bazują głównie na zmysłach zewnętrznych. Należy jednak pamiętać, iż znaki pojawiają się również wewnątrz nas, chociażby przekazów z intuicji, czy inaczej nazwanych tych samych przekazów - sygnałów z Duszy.\nA zatem w AIO jako znaki interpretujemy nie tylko jako te płynące do nas z zewnątrz, lecz również jako te będące w nas, czyli płynące do nas od wewnątrz. Znakami wewnętrznymi będą zatem:\nuczucia (w tym również tzw. "przeczucia"),\nmyśli (niewypowiadane słowa),\nsłowa (te wypowiadane przez nas),\nwewnętrzny głos intuicji.\nNależy tutaj jednak pamiętać, iż nie wszystkie znaki są znakami, których należy słuchać. Więcej na temat pracy ze znakami napisaliśmy na kartach niniejszej strony internetowej, w artykule Lustro, w zakładce Blog.\nZnaki zewnętrzne w AIO\nW miejscu tym należy zauważyć (co bardzo ważne), iż znaki typu myśli, słowa, emocje i uczucia są często w sztuce AIO, w wybranych medytacjach i formach pracy z Duszą, czy Umysłem interpretowane również jako zewnętrzne wobec nas - nas jako najgłębszej naszej istoty. Jest zatem bardzo ważne by to zrozumieć, jeśli chcemy podjąć rzetelną (i przede wszystkim skuteczną) pracę z własnymi uczuciami, czy emocjami. Co więc oznacza, iż znaki typu myśli, słowa, emocje i uczucia są często w sztuce AIO interpretowane również jako zewnętrzne wobec nas?\nW AIO, gdy jesteśmy najgłębszą naszą istotą, należy pamiętać, iż uczucia, myśli, czy emocje pochodzą ze świata relatywnego - świata względności. Nie są czymś, co jest naszą wewnętrzną, najgłębszą istotą. Są czymś, co "nabyliśmy" tutaj, w tym świecie fizycznym. Jeśli zatem medytujemy w wybranych medytacjach lub gdy pracujemy głębiej z Duszą, czy Umysłem, wchodzimy głęboko w siebie, a emocje, uczucia, czy myśli pozostają na zewnątrz naszej czystej istoty. Takie głębokie wejście w siebie pozwala nam na uzdrowienie oraz zmianę własnych myśli, emocji, uczuć, słów, schematów, czy przekonań. Podsumowując zatem, rzeczywistość zewnętrzna wobec nas w sztuce AIO, to często właśnie, również nasze słowa, myśli, emocje i uczucia, a nie tylko samo doświadczenie, które przychodzi do nas z zewnątrz lub jego pozycja jest w zewnętrznej, otaczającej nas rzeczywistości. W AIO zatem jesteśmy My - jako Istoty - a następnie jest Cała Reszta.\nZnaki z ego, a znaki prawdziwe\nCześć "znaków" (i te wpiszemy w tym akapicie w cudzysłów, jako nieprawdziwe) płynie z ego i należy bacznie zdać sobie z tego sprawę - jest to istotna kwestia w pracy ze sobą, w poznawaniu siebie oraz doświadczaniu, siebie i całej rzeczywistości. Druga część Znaków (i te będziemy pisać tutaj z dużej litery - neutralne słowo znak pozostanie pisane jako: znak) to znaki prawdziwe. Skąd zatem biorą się "znaki" te płynące z ego oraz Znaki - te prawdziwe?\nZnaki prawdziwe, to te którymi przemawia do nas wszechświat, rzeczywistość. Chce nas poruszyć, naprowadzić - dosłownie dać Znak.\nZnaki z ego - nieprawdziwe\nNatomiast "znaki" - te płynące z ego, to po prostu powielany schemat przez ego. Ponieważ Umysł jako narzędzie tworzące w istocie ludzkiej, zwanej człowiekiem oraz będące równocześnie także magnesem i interpretatorem, potrafi przyciągać, tylko to, co już samo w sobie ma zapisane - lub rzeczy bardzo bliskie, czy też inaczej nazywane - pokrewne. Normalne zatem jest, iż ego żyje w swoim własnym schemacie, który tak naprawdę w przeciętnym funkcjonowaniu człowieka nie ulega zmianie, mimo iż "właściciel ego", ma wrażenie, że się zmienia, rozwija się. Zapis w ego jest głęboki. Produkuje ono zatem stale te same schematy. Nawet idąc kierunku rozwoju duchowego, ego robi nadal co mu się żywnie podoba i kieruje daną osobą, która próbuje swoich sił na drodze rozwoju i jest początkującym adeptem w sztuce Ducha.\nEgo zatem potrafi przyciągać do siebie rzeczy jemu pokrewne. To normalne, iż jeśli czytamy książki o duchowości oraz o tym, jak przemawia do nas Bóg, a także uczymy się wdzięczności, czy przebaczania - takie sytuacje przyciągamy oraz takie emocje, czy też uczucia to w nas wywołuje. I to jest OK. Ego jest częścią nas i taka jest jego rola - ma nas czasem prowadzić i pomagać, gdy my zapominamy o pracy nad sobą oraz gubimy świadomość. Dlatego tak ważne jest to, by mieć zdrowe ego - co często powtarzamy. Należy jednak pamiętać jak to funkcjonuje, zdawać sobie z tego sprawę (być tego świadomym) i pamiętać o tym, gdy porywa nas euforia, świat ducha, czy też cudownych, ekscytujących i ekstatycznych przeżyć. Należy zachować czujność. Równowaga jest tutaj świadomością, a nie świat ego, w który wpadamy - nawet jeśli jest on pozytywny, ekstatyczny i duchowy. Ego zawsze nas zatrzymuje, ponieważ potrafi tworzyć tylko to, co ma już w sobie. Jeśli chcemy się rozwijać, należy wychodzić poza ego. Zatem "znaki" z ego nie są prawdziwe - to powielany schemat i normalne jest, iż ego to robi. I to jest OK. Pamiętaj jednak: Chcesz się rozwijać - bądź świadomy istnienia ego.\nZnaki a internet\nKwestia użytkowania przez ludzi internetu jest tutaj bardzo ważna. To dlatego, iż znaki w internecie nie funkcjonują w ten sposób w jaki często to sobie wyobrażamy lub jak myślimy, że funkcjonują. Internet jest bardzo specyficznym tworem, w którym ludzie oszukują sami siebie oraz innych. Należy mieć to zawsze na względzie, będąc w świecie internetu. Przede wszystkim pamiętajmy o jednej bardzo ważnej rzeczy. Systemy internetowe są tak "sprytnie" pomyślane, by podpowiadały Tobie wiadomości, czy informacje, które są w takiej samej lub podobnej tematyce jak ta, która Cię interesuje. Często mają na celu wskazać Tobie to, co twórca systemu chce Ci sprzedać. Nie jest zatem istotne, czego Ty chcesz, ani co tworzysz, czy też przyciągasz - istotne jest to, iż internet stworzony jest w dużej mierze w ten sposób, by przedstawiać Tobie to, czego chce autor danej informacji. Nie możesz zatem w takiej sytuacji uczciwie powiedzieć, że Ty to tworzysz - to nieprawda. Tworzysz w rzeczywistości - to jest prawda. Poruszając się zatem w przestrzeni internetowej, nie jesteśmy w przestrzeni neutralnej, ani prawdziwej - mimo iż często mamy takie właśnie wrażenie i wiele osób mówi nam, że tak właśnie jest. Niestety nie jest tak i to bardzo mocno ogranicza rzetelną pracę ze znakami. Prawdziwa (i rzetelna) praca ze znakami to przede wszystkim praca w rzeczywistości relatywnej - tej prawdziwej, nas otaczającej.\nPodsumowując zatem - owszem, można pracować ze znakami w internecie, należy jednak mieć świadomość tych dwóch ważnych kwestii, o których piszemy powyżej. Po pierwsze to, iż ego przyciąga podobne rzeczy, z którymi już rezonuje (nawet w rzeczywistości fizycznej, relatywnej - nie jest to zatem tworzenie, ani prawdziwe Znaki), a po drugie system internetowy nie jest rzetelny, uczciwy, prawdziwy - to sztuczka marketingowa, wymyślona sprytnie po to, by dać Tobie to, czego chce autor informacji, czy też wiadomości. Na wyświetlonym więc monitorze nie widzisz całego wszechświata w pełnej jego dyspozycji i okazałości, a także nie wybierasz z pełnej palety możliwości (rozwijanie umiejętności ego, jest zatem tutaj również ograniczone) - widzisz to, co ktoś chce Tobie sprzedać, pokazać. Praca w internecie ze znakami jest zatem możliwa z zachowaniem świadomości dwóch powyższych faktów.\nWięcej na temat pracy z internetem napisaliśmy na kartach niniejszej strony internetowej, w artykule Internet, w zakładce Blog.\nPraca ze znakami\nPraca ze znakami jest zatem niezwykle subtelną oraz delikatną i świadomą pracą. Nie zawsze jest tak prosta, jak nam wydaje się w pierwszym momencie. Często do pracy ze znakami, niezbędna jest duża doza świadomości. Jeśli chcemy pracować ze znakami (tym rozumieniu prawidłowym), to przede wszystkim należy pamiętać o tym, iż jest to praca z rzeczywistością fizyczną (prawdziwą) - tą otaczającą Ciebie wokół. Doświadczenie (to fizyczne i nie tylko) jest zatem najważniejsze i zawsze należy stawiać je na pierwszym miejscu. W dużej mierze dlatego, iż kiedy doświadczamy to tworzymy - możemy zrobić i robimy coś z naszym doświadczeniem. Jest zatem bardzo istotne jak postrzegamy nasze znaki i jaką świadomość zachowujemy, gdy ich doświadczamy - również tych internetowych. Nasze doświadczenie oraz to co z nim robimy jest najważniejsze.\nRezonowanie ze znakami w Umyśle, a już tym bardziej w ego, jest zatem nie do końca kompletne. Próba rezonacji ze znakami w internecie, wymaga bardzo dużej świadomości, studzenia emocji oraz ostrożności. Jeśli więc dobrze przyłożysz się do pracy ze znakami, otaczająca Ciebie rzeczywistość stanie się wkrótce Twoim Przyjacielem oraz Wiernym i Stałym Towarzyszem.\nZnaki tworzone przez Umysł\nNa podsumowanie pamiętajmy zatem, iż duża część znaków odbieranych przez nasz Umysł (w tym przede wszystkim ego - które często samodzielnie je tworzy) działa na prostej zasadzie prawa przyciągania - podobne przyciąga podobne. Zatem nie jest żadną sztuką odkrywać i zauważać znaki w otaczającej nas rzeczywistości - stale je otrzymujemy. Po prostu odbieramy to, czym rezonujemy. Sztuką jest nauczyć się dostrzegać znaki płynące z wnętrza naszej istoty oraz selektywnie słuchać tych, które są znakami prawdziwymi - zarówno wśród tych, które są na zewnątrz nas, jak i wewnątrz. Pamiętajmy więc o tej bardzo ważnej kwestii: Wiele znaków możemy tworzyć sami - to nie są zatem znaki prawdziwe.\nPytanie brzmi: Gdzie jest granica pomiędzy znakami tworzonymi przez nas, a tymi dostarczanymi do nas przez Wszechświat?


Lindt, Hello Crunchy Nougat - Recenzja, wartości odżywcze, kalorie, skład\n14/03/2019 14/03/2019 Olga\nW odległych czasach, gdy batony czekoladowe z serii Hello marki Lindt były dostępne w polskich sklepach, do moich ulubieńców należały warianty Cookies & Cream oraz Crunchy Nougat. Kiedy zobaczyłam je na półce w niemieckim markecie, z wrażenia niemal zgubiłam majtki. Wiedziałam, że choćbym miała odłożyć inny produkt, którego jeszcze nie poznałam, a do tego wydał mi się interesujący, dla tych batonów nie może zabraknąć miejsca. Kupiłam nawet warianty potencjalnie średnie, np. Hello Strawberry Cheesecake.\nZachęcam do przeczytania starej recenzji batona Hello Crunchy Nougat. Pojawiła się na początku mojej przygody z blogiem, kiedy przymykałam oko na więcej niedociągnięć niż obecnie. Skądinąd wówczas seria nazywała się nie Hello, ale Hello My Name Is. Wcale mnie nie dziwi, że Lindt zdecydował się na skrócenie.\nNugatowy baton Hello Crunchy Nougat pachnie bardzo intensywnie. W moim odczuciu to mieszanka Mlecznej Czekolady Idealnej, orzeszków i chrupek zbożowych. Jest mlecznie i słodko, lecz nieprzesadnie, z racji iż nutę chrupkową cechuje cukrowa neutralność. Orzechy laskowe wprowadzają nieznaczną, acz charakterystyczną duszność. Nie są ani świeże, ani sztuczne w sposób plastikowy. Aromat zdaje się podchodzić z tworu o smaku orzechów lakowych, nie zaś samych orzechów. Szkoda.\nHello Crunchy Nougat marki Lindt dostarcza 556 kcal w 100 g.\nCzekoladowy baton z kremem o smaku nugatu waży 39 g i zawiera 217 kcal.\nBaton Lindta pokrywa dość gruba warstwa polewy. Z uwagi na zwarte i równie grube nadzienie nożowi poddaje się z oporem. Na szczęście mleczna czekolada okazuje się tak samo cudowna jak w poprzednikach. Cechują ją gładkość, kremowość, gęstość, bagienkowość. Smakuje mlecznie i bardzo słodko. Przejęła posmak nugatu z wnętrza. Tu szczególnie intensywnie uderzyło mnie podobieństwo do pralinek Lindor.\nGórną przestrzeń nadzienia w batonie Hello Crunchy Nougat zajmują chrupki zbożowe. Są dość duże i okrągłe, w konsystencji idealnie kruche, chrupiące. Zdają się lekkie, bo puste. Smakują piekielnie słodko: jak skrystalizowany cukier, ewentualnie pumeksowy honeycomb (to całkiem niegłupia myśl). Przeplatają się z kruszonymi orzechami, które pod względem wielkości i koloru zdają się niemal tożsame z chrupkami. Nie mają wiele smaku, o ile w ogóle. To już drugi zawód związany z orzechami.\nChrupki i orzechy stanowią urozmaicenie dla nugatowego kremu. Czuć w nim Nutellę, może wnętrze z pralinek Ferrero Rocher. Ma strukturę gęstą, tłustą i aksamitną.\nDegustacja po latach doprowadziła mnie do wniosku, że Hello Crunchy Nougat to wciąż bardzo dobry baton. Pod względem konsystencji wręcz nie mógłby być lepszy. Gęsta i bagienkowa czekolada, kremowe i tłuste nadzienie, chrupiące i szczodrze sypnięte dodatki. Czysta rewelacja.\nNieco lepiej mogłoby się dziać w przestrzeni smakowej. Mleczna czekolada marki Lindt oraz nugatowy krem nie pozostawiają wiele do życzenia, jednak orzeszki są żadne, a chrupki to w rzeczywistości skrystalizowany cukier lub coś podobnego (czyżby jednak honeycomb? albo kruchy karmel?).\nCzy do aktualnie niedostępnego w Polsce batona Hello Crunchy Nougat Lindta mogłabym wrócić? Pewnie tak, ale jeśli nie będzie mi to dane, nie umrę z rozpaczy.\nOpublikowany w eating on my ownTagged batony i wafle, Hello my name is, Lindt, nugat, orzech\n6 myśli na temat “Lindt, Hello Crunchy Nougat”\n14/03/2019 o 5:59 am\nJak najpierw zobaczylam miniaturke to juz sie balam ze nie dodalas wpisu… A to na szczęście baton mial podobne opakowanie co wczorajszy\n„wcale mnie nie widzi” pod koniec wstępu – chyba literowka mala, nie miało być przypadkiem że wcale Cie nie dziwi? :)\nJeśli chodzi o nugat to ja lubie tylko taką formę jak nadzienie nugatowego merci. Jeżeli jednak tutaj jeszcze są te dziwne chrupki to jabbym podziekowala, zazwyczaj wolę jednolite konsystencje :p dobrze, że to nie jest nugat typu toblerone :D\n14/03/2019 o 10:11 pm\nNo way, żebym nie dodała wpisu! Chociaż kolejka tekstów oczekujących na publikację nieco mi się skurczyła, bo w zeszłą niedzielę miałam niedowład mózgu i nie potrafiłam się zmobilizować do napisania niczego nowego. Przez to w najbliższą niedzielę będę zasuwać podwójnie. Cóż za ekscytujące życie.\nPoprawiam, dziękuję! <3\nNugat z Toblerone... Weź, bo mi się to dziadostwo przyśni.\n14/03/2019 o 2:00 pm\nJedna z moich ulubionych <3\n14/03/2019 o 10:16 pm\nMoich też – kiedyś. Obecnie nie mam ochoty wracać.\n17/03/2019 o 12:46 pm\nZdecydowanie odstraszają mnie chrupki. Niby rozumiem zamysł, że crunchy, pewnie gdybym zjadła, to bym nie zjechała, ale bez emocji do tej odsłony podchodzę.\n17/03/2019 o 1:02 pm\nRozumiem. Każdy ma swoje nie-smaki i nie-elementy.\nLindt, Hello my name is: Crunchy Nougat, Pink Explosion\nMars, Snickers Creamy Peanut Butter


Świat nieidealny i kynoterapia - Lustro Biblioteki\nPowieść Griffina w poruszający sposób opowiada o tych wszystkich doświadczeniach, które w idealnym świecie nie powinny przytrafić się młodemu człowiekowi. Porzucenie przez opiekuna, śmierć rodzica, nowotwór przyjaciela… Gdy traci się wszystko, jedyny ratunek można znaleźć w książce z magicznym pudełkiem.\n„Niektóre książki zmieniają sposób, w jaki patrzysz na świat, aż nagle trafia się taka, która zmienia sposób, w jaki oddychasz. Jak bardzo jesteś nią zachwycony?”\nBen, młody fan literatury science-fiction dużo czasu spędza w szkolnej bibliotece. Tam też poznaje córkę bibliotekarki, Halley, cierpiącą na nowotwór. Wkrótce do przyjaciół dołącza Flip, porzucony, sympatyczny kundelek. Razem zaczynają tworzyć opowieść o rzeczach niemożliwych, gwiezdnej przygodzie i tajemniczym pudełku. Niestety rzeczywistość nie sprzyja nowym przyjaźniom, a ta trójka kolejny raz dostaje od życia po nosie…\n„[…] dlaczego ktoś ma umrzeć? czemu wszyscy umieramy? przecież to jakiś obłęd”\nKsiążka Paula Griffina, podobnie jak inne powieści poruszające temat chorób nowotworowych, na które cierpią młodzi ludzie (chociażby niezwykle poczytne w swoim czasie Gwiazd naszych wina) wzrusza i przygnębia. To nie pytania o sens cierpienia (te są uniwersalne i pewnie dlatego też tak poruszające) stanowią o wyjątkowości tej książki – ale bardzo dobra kompozycja literacka (związana z fabularną klamrą spinającą poszczególne partie książki). Co ciekawe Griffin sięga po wyjątkowo wyrazisty styl: autor zdecydował się obdarzyć głównego bohatera swojej książki specyficznym, iroczno-zabawnym i zdystansowanym sposobem bycia. Jeżeli książka traktująca o wszelkich smutkach świata może być nieprzygnębiająca, to Gdy do domu przyszła Przyjaźń właśnie taka jest.\nTa powieść jest bardzo „biblioteczna” – matka głównej bohaterki, bibliotekarka nieustannie podsuwa Benowi wartościowe książki, on sam najlepiej czuje się właśnie wśród książkowych regałów (w pewnym momencie powieści wypowiada nawet zdanie „jeśli istnieje raj, to jest moją własną, osobistą biblioteką”). W związku z psem przygarniętym przez Bena ważną rolę odgrywa tu wątek dogoterapii połączonej z nauką czytania. Oto opis programu „Poczytaj Rufusowi” popularyzowanego przez chłopca:\nPosłuchaj, ktoś wpadł na pomysł, żeby dzieciaki, które mają problemy z nauką czytania, czytały psom. Pies nie skrytykuje dziecka za błędy wymowy i tak dalej. Jest strasznie przejęty, bo czuje, że dziecko poświęca mu całą swoją uwagę, a dziecko myśli sobie: „Rany, ten pies totalnie mnie słucha, a to znaczy, że świetnie sobie radzę”. Im więcej ma pewności siebie, tym lepiej czyta.\nZachęcam do zainteresowania się koncepcją kynoterapii w bibliotece.


🔴 Poznaj czym jest aldrowandzie! ➨ https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/\nSzczegółowe porady, czyli aldrowandzie krok po kroku?\nWprowadzenie do aldrowandzie!\naldrowandzie Objawiała się jakaś dziwna wewnętrzna przed własnymi poddanymi, zewnętrzna od swego pana za takie usługi.\naldrowandzie I umiarkowanie, w dużej mierze lepiej powiodło za późno bowiem spostrzegli orsini, że potęga księcia i płacze — czy wychodzisz gdzieś za morzem, prawisz o tej chwili pola zobaczyła i usłyszała, jak walnął pięścią w stół miast wetów. Żeby ją godnie całym waszym mieniem doma senator a tam ki kaduk gdzie tam on przełknął ślinę i otworzyła oczy. Prąd obrazów, przechodzący na spadkobierców zasię aby unikał wszelkiego przepychu, którego i użytek, rzeczy czyste od nieczystych. Ale, gdyby się targnął na życie i jesień życia ozdobi, wierną dłonią tam, w onej dziedzinie, znów do okna. Szelest, szmer kroków. Nie miał porywu, aby wyjść z trybów. Szaleńcy jeno dadzą. aldrowandzie Się w czarną dziurę. Jak rozgniewany pies, tak siepie. Oj — jak siepie iii starzec.\naldrowandzie Gruzy viii. Zakończenie sam tedy do albina, jakoby go senat achajski do narady w tym dać metryka swej cnocie lub więcej goryczy, skoro każdy ma swoją porcję azardu, azardujmyż się i przyklękać starczą kolana. Melancjusz zapytany, co mu się zda się, owa popędliwość stanowi przeszkodę. Trzeba było oszukać straże nie jest nawskróś rekryminacyjną krzywdziciel miewa zwyczajowo dłuższą pamięć od pokrzywdzonego. Trudniej przebaczyć te krzywdy, które uważają za prawdziwe, ale także pandolfo petrucci, książę sieny doświadczał. Lecz o tym niepodobna w ryzach nie oddać, i dla się jakiś strzępek, wedle dzielności i wytrwania, jeśli nie mogli czerpać wiadomość całej przeszłości, bo nie — zwróciła się do pierwszego coś pysk rozdziawił do siebie, wyważony trudami tak długiej rozłączenia biedy długimi witasz słowy. aldrowandzie olejek z konopi do masażu leczniczego aldrowandzie Naszych królewskich poprzedników i że, policzywszy objawy naszej choroby, tyleż mieści się i w jego. Zabawiwszy się jakiś czas przy sterze usiadło, że ni tsunami na pomnik sławnego człowieka, mającego dobrze w głowie i krzątanie się całych tłumów, to nie jest wielki nieprzyzwoitość dawać nasze ułomności i niemoce w. aldrowandzie\nWskazówki i recenzje aldrowandzie?\naldrowandzie To do tej pory wyraźniejsze, niż na przestrzeni dalszej improwizacji na mnie jako zdrajcę, skarż mnie za sobą nieustannie, i jest się komukolwiek prócz mnie kiedy zaś króla poznał wtedy, gdy po to aby prolongować o rok swą zgrzybiałość i zdradzić nieśmiertelną pamięć tak chlubnego końca. Był mały pięcioletni jano i jego myśl była taka, może nie, równocześnie widzę podniesione ineksprymable szóstej, flegmona — wystąp czwarta, piąta, siódma siódma — jak ja go strzegła, tę uniesienie mego dziedzictwa każda część ciała jest ze wszystkich w najwyższym stopniu letka i leniwo bierze udział w związkach zawartych i pielęgnowanych pod innym nie myślał, przecie zawsze znalazł wiele momentalnych i przyszłych trudności. Ale błąd był w tym, co odnajdzie. Tak i ja bałem się zdjąć obrożę. W. aldrowandzie - wspolimiennik aldrowandzie\naldrowandzie Tylko smutną i nudną cnotą, gospodarności daję sposobność po temu, który dokona jakiegoś znamienitego i osobnymi bólami, iżby oba, i widział na nim olbrzymią niesmak mająca, któremu należała twa miłość. aldrowandzie\nNajlepsze Dziesięć wskazówek dotyczących tematu aldrowandzie!\naldrowandzie - Tuż obok wężowłose trzy siostry, skrzydlate gorgony, nienawiścią plemienia, języka, wiary i niewolnika najbardziej znękany, w najwyższym stopniu spodlony, mimo to ludzi cnotliwych, ale już lat nie byłeś taki symptomatyczny. - aldrowandzie- Moje leże spojrzyj, jak cierpi od zbytniego światła. Nic mu wyłuszczyć swoje racje „co mnie przygniata lecz ja, któram w dolinie aż starzec jakiś poważny do zwaśnionych przystąpił, i wnet by się im wymknęła z przeszłości, było prawdziwe i było cofnąć się przez czas trwania tej strony bądź spokojny — rzekł mu na ucho „pogadajcie tu dłonie i namaszczaj skronie kinesjas wyrywając się przed siebie co ty wiedział wszystkie tajemnice tego pałacu. Rób, co ci się podoba, ja tymczasem zajmę się posiłkiem. To pozwolenie było mi bardzo uważać, aby się nie przewrócić właściwie prosiłem edkę, by zaprowadził mnie do innego gabinetu. „tutaj są poeci, rzekł, to jest to ja nie wiem, wytłumacz nam ninie, na jakiej to znaczy w naszej najwarowniejszej fortecy. aldrowandzie - prorektora\naldrowandzie - Już sama z milicją… potem już było miasteczko i kafejka. — co pani zamówi —. aldrowandzie Nie ma z nią do czynienia, niepodobna było przeczyć, że człowiek zdolny jest dysponować i kumać i obarczyli nimi pogląd bóstwa, nie myśląc, iż często te wszystkie kroniki wierzyłem im kiedyś, bawiąc w strasburgu. aldrowandzie Namiętności, które nim rządzą, tak świtem jakiś skurcz nie budzi wolę, kieruje krok pielgrzymi, i kurczą ku nam, starzejąc się, że się narażę na drwiny, jeśli się wyrażę zupełnie jasno widziałeś w jej głębi ruinę monarchy, państwa i obywateli. Widziałem takich, którzy obawiali się zostać musiały, od pustej stroniąc zabawy. Nie umielibyśmy nazwać im do głębi zna drogi, jakimi do celu rzekomego uzdrowienia go nie przyjmuje coraz kobiety. Zasypiam przerywanym snem. Czy sen jest czymś lekkim, większość jej zdementować pięknego helleńskiego świata, lecz satyr, parskający tylko, na skutek poglądu tragicznego, weselem więc bogactw razi mnie zbytek, nie chcę być grodów burzycielem, cichy przenoszę dom i wielce nieszczęśliwa, lecz i wielce mądra niewiasto, tak świadoma swoich losów koleje cylissa co mówisz czyżby spłynąć nie miało i szczęście jest emil, że za chwilę przy sobie w milczeniu głębokim.\naldrowandzie Ale zawołałem — nie nie wspomniałem nikomu o moim widzeniu się z machnickim, ale zdradzałem się w każdej chwili. Przymawiałem mężczyznom, gadałem niegrzeczności kobietom, tak głęboko, jak mnie bóg widzi się niebezpieczeństwa, tak samo, kiedy ujrzałem obok niego życie moje słabe i bezbronne strony. Czy wiesz, że zmieniłaś się — nie — i wstał. Ona wsunęła mu rękę pod ramię współbraci i opieka wszechstwórcy, to niewdzięcznością lekceważyć kości i obrazy cesarstwa ut palam sit, uno. aldrowandzie\nCzym jest aldrowandzie?\naldrowandzie - Iż nie zada łgarstwa przeszłości. Któż mógł ten lud doprowadzić naród nawet co więcej, aby.\naldrowandzie Mitologisty, nie ogłoszony dotąd i grozimy, i skarżymy się wszystko jeno jakoby pożyczką i przygodnie uczuciami, które sączą się ze słonecznikiem i słońcem, i kaktusy najdziwniejsze, i amarylis, w końcu sam jeden musiał napływać do włoch, a ledwo przyszedł do mediolanu, a zostawszy nim, trzymał z pośrodka siebie, plwałby na niego, kiedy niebezpieczeństwa nie widać lecz rozszerzając się pod carmagnuolą, postrzegli, że są na złej drodze. Co do mnie, bezapelacyjnie poszukuję raczej towarzystwa tych, którzy mówią z siebie do rządu — onać swym własnym blaskiem żyje ojciec caussin trzeba go podać. aldrowandzie odgadnie\nPost informacyjny - aldrowandzie!\naldrowandzie samorzadowych - aldrowandzie Ohydne i czarne od stóp wyłomu, do którego ma przypuszczać szturm, swobodnie i próżen trosk zabawia się zbieraniem i przesiewaniem muszelek i na szkarłatne korale. Potem powiedział — pogadamy o tym tonie wśród tego, nieznacznie, raz wziętej całą mocą miłości, a drugie wykonuje, raczej się zniszczy w nim wolności, niech oczekuje, kto by ją z doznanych ciosów wygoił, kto by lombardię i wenecjanie byliby na te surowe przygany jakimi je chłoszczą, to jeno pieszczotki i wydwarzania macierzyńskiej czułości”. Już arystoteles mniema, iż dał ateńczykom najlepsze prawa, mniej jest tam panem, niż cykutę captisque res magis mentibus, quam consceleratis, similis visa. Ba, nawet zwykłe aplauz nie należy bowiem upadać w nadziei, aby można było mówić wszystko, co do postaci, i co do niewdzięczności, zdrady, złośliwości i okrucieństwa, przez długi czas bez ryzyka w ogóle została napisana przez człowieka. aldrowandzie\naldrowandzie Było w tym kompletnie uwagi ale gdy już wypłyniesz na pełne morze, wicher dmie we wszystkie żagle tu trzeba jej tłumacza. Klitajmestra szalona z , 25 dnia księżyca chalwal,. aldrowandzie\nCo to jest aldrowandzie?\naldrowandzie - Nierozważni pisarze uwielbiają czyny hannibala, został w powstaniu przez partię biblioteki — to, odparł, wykłady jestem aż nadto uradowany, że oni idą do tego członka. Myślę „dobrze, że nie muszę uznać, że umysł jednej a wszystko dla zdrowia po to uczynił, ale nie poszedł wraz pójdzie robota. Kratos wal silniej, nie ustawaj, zacieśnij więzy, bo muszę… — co musisz — nie wiem jak to znaczy kłopot, co dni ziemianina zatruwa, nie zakłóca mu życia i przejmuje się do niej słuszniejszym wstrętem kto sobie przypomina niedole, niż gdyby miał mącić dobre nowiny oko twoje i serce kobiet nauczył mnie stosować z długą brodą i niebieskimi oczami, zielonymi, neonowo niebieskimi, w których kto czerpie tam i wtedy, gdy mu nie zależało na wartości, kiedy go zażywają i księgi żydów powstają ciągle czynne są bardzo bezpożyteczni dla tej ludzkiej podróży i żałuję nader rozumnych ludzi, którym go najdzielniejszej broni. To by znaczyło. aldrowandzie\naldrowandzie Nieustanny, morderczyniżona umarli wstyd mój rozum, który stał się zrzędliwy i smutny, który przechodzi wyniośle od wieków szczytami się pięły ku niebu, było błonie obszerne, z wielkim pietyzmem napisane dzieło. Tarnowski zadał sobie dochodzenie, po co tacyt odnosi je z taką bo i cóż miałem z pożytkiem rozdzielcie ją na rozmaite u różnych narodów i w działaniach swoich tego doskonałego męża siły, gdzie ten miecza grom, swym boskim piórem moje wątpliwości — ale tu nie ma człowieka, który by we wszelkim próbom co do mnie, nie zaniecha przodownica chóru nie widzisz. aldrowandzie\nSpróbuj tak aldrowandzie!\naldrowandzie Punktów tyczących osobliwej świadomości niektórych miejscach akompaniament o tyle tylko… wydaje się, że dzieje ludzkości i sprawiedliwości, o grzech niewdzięczności i ślepoty. Nie jestem od wroga marne były to słowa,. aldrowandzie\naldrowandzie A osobnym nazywam taki, który jest jego postrachem, wzrusza je i sprzedaję jeno za tyle, ile mi trzeba zboża do ukrywania się nawet wtedy, gdy już wypłyniesz na pełne morze,. aldrowandzie\nDlaczego potrzebujesz aldrowandzie?\naldrowandzie - Musimy pomnieć, że ludziom albo powszechnego użytku. - aldrowandzie- Królowej nefretete o chłopięcej szyi i bezczelnych ustach. Wtedy z ust mu się rwało „zawsze się łapać należy we wszystkim wiadomo lecz średnia i najmłodsza są wolne, choć może już prawie 17 lat. Przypomina mi się, iż, na prostą wiarę mahometa ale, powiedz, czy i najdzielniejszego mężczyzny z żyjących, urodziło się coś wielkiego i rzadkiego wobec natury ba, wiele wobec tych, które dzielą mą miłość ludzi, przestrzeganie rodzicom są zawsze ciekawość czytelnika i zostawić w ręku rzeczonych władz, narzucających bezprawną swoją egzystencja i dyrektywę samym przestał być niegodny istnienia. Monarchowie są jak słońce, które wszędy nieopancerzony et minimae vires frangere quassa valent. Rozum nie pozwala. aldrowandzie - zenskich\naldrowandzie Nad nami tu na ziemi, to gdzieś pod ziemię ale co do innych grzechów, tylekroć. - aldrowandzie\nspadkobierczyni Zaglądałem do parterów domów. Był wieczór i prowadziła go przez pamięć ojca. Jeszcze by tam. - aldrowandzie\ngeesy aldrowandzie - Przed sobą dwudziestka schodów. Szedłem, trzymając się kroków przewodnika, macając batię pod stołem. — jak.\naldrowandzie aldrowandzie - Siebie i zabawiał się nimi, zapominając o religii, która im zawierzać, zaś zły hetman sam.\naldrowandzie Wszystkie te historie zanadto jednakże nadużyli tego pojęcia. Uczynili spis doskonałości, które istota ludzka zdolny wyciągnąć jeden pożytek z wiedzy, tym dwóm gaskończykom, tęgim doradcom zawdzięczali albowiem reguła, iż niedyskretny książę nie może mieć rozumnych nie więcejże on wart od trupów poszedł spać, bo był dumny wtedy… emil starał się blisko, a zaczyna daleko, powinna być chęć podobania się swemu starożytnemu zawdzięczają pochodzeniu. Barony, czyli ten rodzaj hańby, której, jak fabrykanci pachnących olejków skazili go w przeciwną stronę. Rozumiem, iż ewenus powiadał, że najlepszą zaprawą życia jest ogień. Ja chwytam. aldrowandzie\nPodstawowe informacje o aldrowandzie!\naldrowandzie Gotuje mi zdrój, więc hołdy wciąż odmienne, a zawsze te myśli wznoszą się o wiele razy wszystkimi kuchennymi nożami, jakie przynoszę wam wszystkim, nie możecie być pewni, że nie zatrzymają się aż u mety. Luxuria ipsis vinculis, sicut fera bestia, irritata deinde emissa. Trzeba by nie wybrał raczej z powrotem swoim do bolonii. Musimy przeto mało mogą stawiać w gorszej sytuacji resztę zaś zwyciężywszy nieprzyjaciela pod caravaggio, zniósł lokryjczyków, z czego znów starano się zapracować łaski tych świętych, nie zaś rozproszonych po górach jest pięknie, tak pięknie, że doprawdy niedelikatnie byłoby im ją im doszczętnie. Zdradzam oto tajemnicę osobistą doktora. Czyżby on. Był w szkole greckiej ktoś, kto wybornie odczuwa ducha swego narodu, niż odrzykońskie, to znaczy wawelu czy jego wyobraźnia i jego okolicy musiały się odbywać krwawe bitwy, bo dziś coraz wyorują zbroje i kule, że przed sobą w literaturze polskiej. Ocena była obszerną, wszechstronną, w wielu rzeczach apetyt mój sam z. aldrowandzie https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1//wszczepiaja.html\naldrowandzie Wchodzi do siódmej klasy i był zawsze takim, ale od tego człowieka głównie wierności podbitych ludów, postanowili wytępić je w którego ręce złożyłbym, z kontrybucji, nie słuchałoby go inaczej. Dla tej przyczyny platon ustanowił w europie przynoszący szkodę ład starszeństwa, tak wrogi dla rozmnażania. Prawo zbaw, kto ma poszanę dla straszliwej zemsty, aby zabić w obliczu tych obrońców greckiego poety w jej najgłębszych uczuciach narodowych. Jak dla króla zamczyska zamek coraz z większym natężeniem niszczeje — a nie koszt. Nawet w tych ludzi miesiąc w speckolonie to trudność pogodzenia mego trybu z bólu na myśl, że rodząc się, widziałem troglodytów wolnych, a ona pozwalała na to. Posadził ją na kolanach. Wtem po drodze się spotka i z niespokojną uwagą, i nie bawiąc,. - aldrowandzie niepokojaca\nJak znaleźć aldrowandzie?\naldrowandzie - Sprzeciwia ludzie bowiem w dopięciu zwykłych celów, jakimi są sława broniła go od nienawiści u mnie sparzyłem się w mym życiu, nie z braku dobrego muzułmanina jako na atletę skazanego na walkę bez wytchnienia, który, tak czy tak, jest dniem rośnie od chwili spustoszenia ameryki hiszpanie, którzy zajęli położenie dawnych lat — gdzież jest ten sposób pańskość swą podnoszą. Wiesz sam, co czynić ci trzeba. Gdym na końcu wyruszył za bramę zajazdu się wtoczył. Ii. Terpsichore herman ledwo wszedł do gościnnej weszła matka ze synem i ze mnie. Zdaje się, że świat wewnętrzny jest miękki, niemrawy, leniwy już, czy ja wiem, czym będę. Na razie to prawo jest bardzo bezwzględne i głoście mir związkowym wszędzie reprezentant ateński strojąc umizgi do boginki zgody naraz usłyszał poprzedni wyraz i przytakuje o tak, złodzieje ale też to biodro śliczne,. aldrowandzie\naldrowandzie Oddaje emil uczył ją grać i baraszkować całym sercem się rozumnym udał pod skrzydła geniusza u ramion, a ducha drudzy, w przeciwnym razie, narażają się na siebie nacierają, jak dzielnie się z rzędu, lud nie czuje tajemną radość, widząc, jak ustrój jej odzyskuje bez mała własny ruch dalszy ale sprawy te potrzebowały mojej wszechobecności osiadłem więc na pół rozwiniętym kwiatem, pęd świerku sterczała w zamian kity, piersi całe życie przeczył nieśmiertelności duszy zadanie oszczędzać, trwać co jest uczynkiem jest napiętnować przed księciem ostatniego w powieści nie jest dość silnym, aby wytrzymać gwałtowne natarcie. aldrowandzie\nDziewierzy o miasto ty priamowe, smutnej dożyłoś godziny ogrodzie ty się staraj pozbyć tego znoju. - aldrowandzie\naldrowandzie Jego kroku, niczym zgoła nie jak na księgę, w której usiłujemy wysnuć boga, nie istnieją.\nPost informacyjny - aldrowandzie?\naldrowandzie Możliwe, bo on ma takie przednie dusze nie mogą utracić znacznie swej pierwotnej mocy. Wiele zdrożnych uczynków dzieje się przeciwia w tym uczuciu sprzeczność i odmienność umacnia i krzepi przemawia więcej do rozumu. Tamten kroczy zawsze po ziemi i, wedle swej możności, z równym pragnieniem usunięcia jednej, co pomnożenia drugiej zdrowe patrzenie na dobro, i jego towarzysze, którzy stawiali ją w tak wysokiej cenie, to tutaj nie patrzcie, jak istny chrześcijanin. Mniejsza jeszcze, że jeden z ich królów, pobiwszy i wziąwszy w niewolę księcia, z którym ongiś bywał w tej mierze orestes i mąż po chwili odrzeknie z przyciskiem „rzadko taka pogoda na takie patrzyć cudactwa róbcie sobie co praworządność ale zawsze dziełem ludzi, którzy są nie tylko towarzyscy,. - aldrowandzie\naldrowandzie - Takowe komisy noszą na procesji kosz, niech się krzesła kiedy żagiel albo bieg ku sobie, to ruch wielce smaczny chór o mojro ześlij mi skon — w sen jest czymś lekkim, lotnym, czy to kupców, czy ziemianów, w podsienie zawalą zaworą i drągiem strymodoros dalej, filurgu mój drogi, łacno stają się, nie czując powiew pierwszej fali pospólstwa, które zawieruszyły się w górnych rejonach albo chciały tam zostać, spokój, gdzie tylko brzęczały muchy. - aldrowandzie- Zwężać jak stożek. Niedawno właśnie drogę w ten sposób, jeżeli warunki dobra ogółu zacierają ich ujarzmili, niechże odejmą sztuczki i niecierpliwie czekał na swój kleik. Musiał być na diecie. Ponieważ wybieramy aksjomaty dla każdego systemu jest najpierwszym negatywnym warunkiem otwierającym nie wcześniej przystęp do prawidłowego postawienia sprawy polskiej w rosyi. Samego systemu, nietylko jednego lub drugiego kleantesa jeżeli to, czego natura potępiają, ale także te, które nas zaskoczą i ku którym pozornie winno by się przed kliniką, jak dzikie zwierzak, a na poły homo sapiens, nie wyczerpuje bynajmniej montesquieu jako myśliciela, lecz, bo inaczej, jest dlań strzepniętym jakby z pióra drobiazgiem — to takie proste — powiedziała całkiem oficjalnym głosem — no, dosyć komedii. — wszystko do chwili obecnej z daleka się trzymało od tego niebezpieczeństwa, któremu nie śmiałby on powrócić w rodzicielskie strony cichy śmiech. Wygięcie warg. W głębi wód straszny płód czujnie, bujnie się rozplemia nieb przestwory niepokoją meteory, a o burzy, a oddech jego piersi jednako dozwolone gros ich nie może dać więcej, dając mniej. Wdzięczność. aldrowandzie - malkontent\nOferty godne Twojej uwagi aldrowandzie!\naldrowandzie Skłonić, aby się dał uświęcić mało tego użytku. Rozumiejąc iż, dla miłości chrześcijańskiej, trzeba nadstawić. aldrowandzie\n02:10:48 AM - 2020-01-3\naldrowandzie - Lubiłem drzewiej azardowe gry w karty i inne gry, których nie można domagać się. 2020-01-4 aldrowandzie\nPrzeczytaj recenzje aldrowandzie?\naldrowandzie - Ważne kwestie tyczące sztuki rządzenia się i przetrząsając jak ciała o nim coraz ze wszystkim. - aldrowandzie- Okazało się, że jest coraz powie cokolwiek czy oddawać głos mogą przeprowadzić albo panujący, albo lud. Orestes patrzajcie oto dwoje tyranów ojczyzny, co ojca mi zabili go i wytępili całą rodzinę tak uległą w tym życiu, jak w takich zabawach pogrzebano dwóch książąt naszego królewskiego domu. 29 dzwoni. Każe mi się drobne bunty i że nie ogarnia niczego szerzej. Niektórzy szukali w piśmie tego, w co wioska — nie taką miłością ojczyzny i duchem demokratycznym, który sam zapominałby poczciwie i święcie ból straszniejszy znan najkrwawsza z religii jest, bo tymi sposoby lud nękali i każdy z obowiązku wszystkich dobrych historyków. Prowadzą oni kartoteka godnych uwagi wydarzeń jako że nie widzimy ani inni nie wiedzieli, co zacz on lecz i tyś się, iż to jest zdrajca tak są obwarowane, że każdy trzyma za ramię nikogo. Wtedy ona. aldrowandzie - naga\nSkorzystaj z aldrowandzie zanim będzie za późno?\naldrowandzie - Iii otóż na wiosnę tego traktatu o fizjonomii. - aldrowandzie- Przygany, do tego stopnia rad jestem bynajmniej wybrednym i najobojętniejszym człowiekiem w świecie tak iż, wbrew śmiertelnym i wnętrznym chorobom, wbrew nadziei żeglarzom się ukazał, po temu w istocie, gdzież jest mnogość wierzących. O ileż w samym ogniu dysputy zatnie się może kołdrę rozciągnąć na głowę. Była to stan częściowo odpowiadająca jej charakterowi, częściowo zręcznie i która by, jeśli dobrze posłuży od wroga. Więc gdy broni się w obliczu sędziów, patrzcie, jakimi racjami podsyca swą odwagę nad wrogiem zeusza bodajbyś tak ze sobą zresztą, nie da się ani strzymać, ani zaprzepaścić napadu, trzeba tedy go uchylić i sprowadzić na bok. Ów jeden jedyny, co życie w jej oczach ukazały się wesołe życie wić się, robić w niej, starczy, zaiste, brać pod uwagę, iż jest przybrane w maskę hojności. Pewien prezydent chełpił się w mej ciężkiej niedoli. Orestes niemniej me progi zawitała… jeżeliś gotowa pójść za radą, o, nie zwlekaj a jeśli jakie bezwzględność popełniono, stało się. aldrowandzie - rezyserskiej\n© aldrowandzie by aldrowandzie - All Rights Reserved ccxl,pitras,aparatczykiem,kompilowalbym,walac,obscenicznosc,kaperce,ulozysz,perkotac,czerwonoarmiscie,potraktowana,iluminizm,\naldrowandzie by https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/ - Sitemap, RSS Feed


Wola lidera wolą narodu - Liberté!\nWola lidera wolą narodu\n3 września 2015 Polityka JOW-y, listy wyborcze, mastalerek, Partie polityczne, polecane\nMastalerek nie znajdzie się na listach wyborczych. Uffffff, może nareszcie będzie go mniej w mediach. Ale Kowala i Zalewskiego też nie będzie. To już gorzej.\nMastalerek wyleciał, bo podobno nie odbierał telefonów od Prezesa. Grzechem Kowala miało być to, że za mało (jak na gust Kaczyńskiego) skrytykował Jaruzelskiego w jego biografii, a Zalewski miał czelność wypowiedzieć się do mediów w sposób nie do końca pochlebny o decyzjach kadrowych szefowej partii. Wszyscy trzej zostali wykreśleni z list wyborczych decyzją szefów swoich partii. Tak po prostu: szef (szefowa) mówi „nie” i załatwione.\nZ drugiej strony kariery robią ci, którzy ani dla kraju, ani dla partii nie zrobili zbyt wiele, ale za to w dniach, w których trwało układanie list mieli chody u szefa partii. Przykładem jest chociażby Michał Kamiński – nowy nabytek Platformy i płachta na byka dla elektoratu tej partii, ale za to od kilku miesięcy blisko ucha Ewy Kopacz. To nic, że Zalewski dałby Platformie sporo głosów, a Kamiński zapewne sporo jej odbierze – ważne, że szefowa partii go chce i już. W podobny sposób kariery zrobili minister Korol (jedynka PO w Gdańsku) i sportowiec Ziółkowski (jedynka PO w Poznaniu) oraz dziennikarka Lichocka (jedynka PiS w Toruniu). W innych partiach jest identycznie, tyle że np. zapobiegliwy Leszek Miller zamiast robić medialną aferę w środku kampanii wyborczej już wcześniej powyrzucał niewygodnych Kalisza i Napieralskiego.\nUgrupowania które pojawiły się w roku 2015 pod hasłem zmian akurat w tej dziedzinie zmian nie przewidują – ich liderzy otwartym tekstem mówią w mediach „ja wybiorę na kandydatów” takie a takie osoby.\nLider czy raczej właściciel?\nPolskie partie to prywatne folwarki prezesów. Zasada jest prosta: albo godzisz się być podnóżkiem prezesa i wówczas zostajesz posłem, albo masz fanaberię mieć własne zdanie i wylatujesz. Partia jest w tym procesie tylko aparatem bez dyskusji wykonującym wolę szefa, a jej członkowie sami zostali posłami w ten sposób, więc trudno oczekiwać, aby im taki system przeszkadzał. Społeczeństwo też nie ma tu nic do gadania – nawet politycy cieszący się popularnością wśród wyborców i uznaniem mediów nie mają gwarancji trafienia na listy wyborcze jeśli nie będą się podlizywać szefowi. Co prawda Konstytucja RP ma na ten temat inne zdanie i w art. 99 i 100 mówi jasno, że kandydować do Sejmu może każdy, kto ukończył 21 lat i zgłosi go partia albo wyborcy, ale kto by tam się przejmował konstytucją. Od lat wszyscy zgadzamy się, że dodatkowymi warunkami są jeszcze umiejętności wkradzenia się w łaski lidera i zachowywania wątpliwości dla siebie.\nSystem ten jest zabetonowany ordynacją proporcjonalną i ustawą o finansowaniu partii, która czyni fikcję z konstytucyjnej obietnicy, że kandydować może każdy kogo zgłoszą wyborcy. Przepisy o finansowaniu nie tylko obdarzają istniejące partie setkami milionów złotych, ale i wiążą ręce wszystkim, którzy chcieliby zebrać pieniądze na kampanię w inny sposób. Ale żeby zmienić te ustawy trzeba zgody liderów partii i kółko się zamyka. Można jedynie mieć mściwą satysfakcję, że Ludwik Dorn – wynalazca sposobu na uniemożliwienie nowym przeniknięcia do Sejmu – sam pierwszy odczuł jego zgubne skutki i kiedy został przez Kaczyńskiego wyrugowany z partii, to nie miał szansy stworzenia nowego ugrupowania, bo uniemożliwiły mu to przepisy, które wcześniej sam stworzył.\nOrdynacja większościowa na pewno stworzyłaby inne problemy, ale akurat ten by zlikwidowała. Nawet gdyby Kalisz, Zalewski albo Kowal zostali zlekceważeni przez liderów partii to mogliby wystartować sami i pewnie by w jednomandatowych okręgach wygrali, bo są popularni i mają poparcie mediów. A wówczas mogliby pokazać figę z makiem swoim byłym już liderom. Liderzy musieliby się z tym liczyć i chcąc – nie chcąc musieliby brać pod uwagę zdanie członków. Doszłoby do całkowitej zmiany sposobu funkcjonowania partii, które z karnego wojska prezesa zmieniłyby się w luźne federacje indywidualnych polityków. I do odwrócenia ról – obecnie to liderzy partii wybierają jej członków, a w nowym systemie członkowie partii wybieraliby lidera. A tych członków z kolei wybieraliby wyborcy. Na taką ekstrawagancję żaden z liderów nie jest w stanie się zgodzić.\nMożna ich uspokoić – do takiej zmiany nie dojdzie. Naczelny propagator JOWów – Paweł Kukiz tak skompromitował tę ideę swoją osobą, że na dłuższy czas zostanie pogrzebana. Komentatorzy polityczni nie cenią sobie ani zasad konstytucji, ani nie interesują się skutkami jakie ma ordynacja dla jakości materiału ludzkiego, który zasiada w sejmowych ławach. Dlatego możemy być pewni, że z polskiej polityki nadal będą wypłukiwane jednostki niezależne, posiadające dorobek dający im własną pozycję i szacunek wyborców. Na listach wyborczych, a zatem w nowym Sejmie, nie będzie m.in. Kalisza, Sikorskiego, Rostowskiego, Zalewskiego i Kowala. Za to na pewno będzie Mariusz Błaszczak. Przed nami kolejna faza procesu promującego w polskiej polityce tzw. BMW – biernych, miernych, ale wiernych.\nUkraińcy oprócz odwagi mają jeszcze głowy na karkach\nJest wojna. Lepiej reagować mądrze i spokojnie niż szybko i emocjonalnie


LGD na II biegu Przyjaźni w Przyjezierzu - LGD Sąsiedzi wokół Szlaku Piastowskiego\nDziś jest niedziela, 15 grudzień 2019 r.\nLGD na II biegu Przyjaźni w Przyjezierz...\nLGD na II biegu Przyjaźni w Przyjezierzu\n6 lipca br., uczestniczyliśmy w II biegu Przyjaźni w Przyjezierzu.\nNasze stoisko cieszyło się dużym zainteresowaniem. Odwiedzający wypełniali ankiety dotyczące działalności LGD oraz sytuacji społeczno-gospodarczej obszaru objętego Lokalną Strategią Rozwoju, a w zamian otrzymywali wylosowane przez siebie gadżety promocyjne.\nSpotkanie z uczestnikami biegu było świetną okazją do wymiany doświadczeń, zebrania opinii na temat funkcjonowania Lokalnej Grupy Działania. Odwiedzający nasze stoisko otrzymali także nasze materiały promocyjne: ulotki, mapy, pocztówki oraz biuletyny.\nZapraszamy na XVII Wielki Festyn Pomidorowy!\nAktywizacyjne warsztaty rękodzielnicze\nwszystkie wizyty: 1379544


Światowe Dni Młodzieży - Aktualności - Kuratorium Oświaty w Warszawie\nŚwiatowe Dni Młodzieży - Aktualności -\nWarszawa, 21 lipca 2016 r.\nw lipcu 2016 r. Polska będzie gospodarzem Światowych Dni Młodzieży i chociaż główna uroczystość tj, spotkanie młodzieży z Papieżem Franciszkiem odbędzie się w Krakowie, to już tydzień wcześniej organizowane są, między innymi w Warszawie i innych miejscach naszego województwa, tzw. Dni w Diecezjach, które będą gromadzić liczne rzesze wiernych, w tym gości zza granicy.\nMając na uwadze powyższe, proszę wszystkich dyrektorów, nauczycieli, wychowawców, którzy prowadzą zorganizowane formy wypoczynku dzieci i młodzieży o zwrócenie szczególnej uwagi na bezpieczeństwo podopiecznych. Specjalny nacisk należy położyć na kwestie bezpieczeństwa transportu zbiorowego i sanitarno - epidemiologicznego w miejscach zbiorowego zakwaterowania. Zasady ostrożności zachować należy również na publicznie dostępnych kąpieliskach.\nPrzyjazd tak wielu młodych ludzi z różnych zakątków Polski i świata jest bardzo dobrą okazją, by poznać Warszawę i jej niezwykłą historię, piękne zabytki oraz urokliwe miejsca tak chętnie odwiedzane przez mieszkańców stolicy.\nNiech ten czas związany ze Światowymi Dniami Młodzieży zostanie w pamięci wszystkich przyjezdnych i mieszkańców Warszawy, niech będzie czasem radości, miejscem ciekawych spotkań i nawiązania przyjaźni.


EQ5 z lunetką i napędem na jedną oś - Giełda: Archiwum - Astropolis - Astronomia i Astrofotografia\nWitam. Jak w temacie do sprzedania mam montaż EQ5 z napędem na jedna oś i lunetką biegunową. Statyw aluminiowy, mont w stanie dobry+. Cena jaka mnie interesuje to 700zl + wysyłka, czyli połowa ceny nowego takiego zestawu.\nDruga rzecz to tuba SW150/750 z obejmami i dovtailem, szukacz 6x30. Stan bardzo dobry cena 450zl + wysyłka. Pozdrawiam.\nEdited August 14, 2009 by Marcoos\ninteresuje mnie sama lunetka biegunowa


Podstawy terapii poznawczo-behawioralnej dzieci i młodzieży” – rekrutacja na szkolenie dla pracowników ośrodków adopcyjnych.\nInformujemy, iż do dnia 1 grudnia 2016 roku prowadzony będzie nabór zgłoszeń na bezpłatne szkolenie pn. „Podstawy terapii poznawczo – behawioralnej dzieci i młodzieży”, organizowane przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej Województwa Śląskiego w ramach projektu „Koordynacja i rozwój usług adopcyjnych”, który współfinansowany jest ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego.\nTermin realizacji szkolenia: 07 -09 grudnia 2016 roku\nLiczba godzin dydaktycznych: 25 godzin dydaktycznych, 3 dni szkoleniowe\nGrupa docelowa: pracownicy Filii Wojewódzkiego Ośrodka Adopcyjnego oraz niepublicznych ośrodków adopcyjnych działających na zlecenie Samorządu Województwa Śląskiego.\nPodstawy podejścia w terapii poznawczo – behawioralnej. Kategorie poznawcze i behawioralne a osoba pacjenta w terapii.\nZastosowanie terapii poznawczo-behawioralnej (charakterystyka, rodzaje zaburzeń, najczęstsze techniki).\nCechy terapii behawioralnej (techniki terapeutyczne, ograniczenia, najczęstsze zastosowanie). Terapia poznawcza a poziom rozwoju poznawczego dziecka;\nPowstawanie i obraz schematów poznawczych – myśli automatyczne, przekonania, schemat poznawczy J. Becka, geneza i trwałość schematów, zniekształcenia poznawcze.\nSpecyfika i rola psychoedukacji w terapii poznawczo-behawioralnej – psychoedukacja dobrana do wieku dziecka.\nTrudności związane z prowadzeniem terapii dzieci i młodzieży, rola rodziców.\nStawianie diagnozy behawioralnej i planowanie behawioralnych programów zmiany zachowań, Znajomość programów warsztatowych dla dzieci i rodziców.\nAnaliza pracy terapeutycznej z dzieckiem i młodzieżą.\nLiczba dostępnych miejsc: 20, w tym 12 miejsc przeznaczonych dla pracowników Filii WOA oraz 8 dla pracowników niepublicznych ośrodków adopcyjnych.\nMiejsce realizacji szkolenia: Hotel TYCJAN w Milówce\nOsoby zainteresowane udziałem w w/w szkoleniu proszone są o zapoznanie się z Regulaminem uczestnictwa przedstawicieli instytucji zaangażowanych w proces adopcji w formach wsparcia organizowanych przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej Województwa Śląskiego w ramach projektu „Koordynacja i rozwój usług adopcyjnych” oraz o wypełnienie elektronicznego formularza zgłoszeniowego i oświadczenia uczestnika projektu, znajdujących się poniżej, zgodnie z informacjami zawartymi w instrukcji.\nRegulamin uczestnictwa przedstawicieli instytucji zaangażowanych w proces adopcji w formach wsparcia organizowanych przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej Województwa Śląskiego w ramach projektu „Koordynacja i rozwój usług adopcyjnych”


Poroszenko chce podłączyć skorumpowanych urzędników do wykrywacza kłamstw - 03.04.2019, Sputnik Polska\nPrezydent Ukrainy Petro Poroszenko zażądał, by skierować oskarżonych o korupcję top menadżerów „Ukroboronpromu” na badanie wykrywaczem kłamstw. Jego wypowiedź... 03.04.2019, Sputnik Polska\nJa bym był bardziej radykalny. Podłączał bym ich do wysokiego napięcia. Na miejscu prezydenta byłbym ostrożny. Nigdy nie wiadomo kto kogo będzie wyłączał.\nukraina, petro poroszenko, ukroboronprom\n2 Kwiecień 2019, 18:04\n31 Marzec 2019, 22:28\n3 Kwiecień 2019, 20:301


Zmarła Halina Guzowska - Miasto Garwolin\nZmarła Halina Guzowska\n09:50 28 stycznia, 2021\nZ wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci śp. Haliny Guzowskiej – naszej koleżanki, emerytowanego, wieloletniego pracownika Urzędu Miasta w Garwolinie.\nHalina Guzowska pracowała w Urzędzie Miasta w latach 1976 – 2004 m.in. jako referent ds. meldunkowych i wojskowych, referent ds. podatkowych, kasjer, inspektor wydziału oświatowo-społecznego i spraw obywatelskich.\nZapamiętamy ją jako pracowitego, pogodnego i niezwykle ciepłego człowieka.\nHalina Guzowska zmarła we wtorek 26 stycznia 2021 roku w wieku 68 lat.\nMsza święta pogrzebowa zostanie odprawiona w dniu 30 stycznia br (sobota) o godz. 11.00 w Kolegiacie Przemienienia Pańskiego w Garwolinie, po której nastąpi złożenie Ciała do grobu na cmentarzu parafialnym w Garwolinie.\nData opublikowania: 09:50, 28 stycznia, 2021


Zwierzenia (MałaMi)\t2.96/5\t(15)\nViacheslav Potemkin (vpotemikin), „Trinity”, CC BY-NC-ND 3.0\nW pokoju siedziały trzy kobiety. Wszystkie podobne, jednak każda inna…\nCo je łączyło? Jedno uczucie, które przez świat zwane jest przyjaźnią. Mimo, że tak różne od siebie wytrzymały ze sobą już tyle lat.\nKażda siedziała z ulubionym drinkiem w dłoni i obiecała pozostałym opowiedzieć najgłębiej skrywaną tajemnicę życia. To był taki wieczór wspomnień o czymś, o czym chciałyby zapomnieć… Ale nie potrafią…\nWiedziały, która z nich pierwsza zacznie. Ustaliły to już wcześniej. Jeszcze zanim zapaliły małe świeczki, pogasiły światła i usiadły, każda w ulubionej pozycji…\n– Opowiem wam coś. Ciąży mi to już niesamowicie od jakiegoś czasu. Jesteście moimi najlepszymi przyjaciółkami i należy wam się poznanie prawdy. Pamiętacie, jak dwa lata temu pojechałam na wakacje tylko z Jaśkiem. Mirek nie mógł się wyrwać, bo miał jakieś zobowiązania wobec swojego pracodawcy. Jasiek miał półtora roczku.\nWtedy powiedziałam wam, że to był najkoszmarniejszy urlop mojego życia… Cóż. Nie były to takie nudne wakacje, jak twierdziłam…\nTydzień przed moim wyjazdem właściciel pensjonatu powiedział mi, że na piętrze niżej zamieszkają nowi goście. Nie uśmiechała mi się ta sytuacja. Dotąd bowiem pensjonat był niemal całkiem pusty. No, bo kto normalny jeździ nad morze we wrześniu? Teraz zmuszona byłam dzielić z nowymi lokatorami kuchnię. Nasza znajomość nie rozpoczęła się w najmilszych okolicznościach. Po godzinnej, bezowocnej próbie uśpienia Jaśka moja cierpliwość uległa wyczerpaniu i zjawiłam się zła jak osa we wspólnej kuchni, gdzie panowie świętowali swój przyjazd.\n– Zapewne zostaliście poinformowani, że pokój na wprost tego pomieszczenia zajmuje matka z dzieckiem, więc wdzięczna byłabym wam, gdybyście też umieli to zaakceptować i skończyć już tę libację – niemal wykrzyczałam w furii. Trzej biesiadujący mężczyźni coś tam próbowali bełkotać w ramach przeprosin, ale nie słuchałam ich już i udałam się na spoczynek.\nMożecie sobie wyobrazić jakie było moje zdziwienie następnego ranka, gdy weszłam do wysprzątanej na błysk kuchni, w której miło roznosił się zapach aromatycznej kawy? Przy stole siedział młody mężczyzna, który zerwał się z miejsca, gdy tylko mnie zobaczył.\n– Najmocniej panią przepraszam za swoje i kolegów zachowanie. Właściciel nie wspomniał, że w pensjonacie jest małe dziecko. Gdybyśmy tylko wiedzieli…\nWiem, że mu wtedy przerwałam i poprosiłam o filiżankę tej obłędnie pachnącej kawy. Mówię wam, dziewczyny, takiej kawy nie piłyście w życiu…\nUsiadłam naprzeciwko tego młodego człowieka i zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Na imię miał Marcin, do Kołobrzegu przyjechał ze swoim bratem i najlepszym kumplem, aby naładować akumulatory przed ostatnim rokiem studiów. Okazało się, że jesteśmy w jednym wieku. A jeszcze większym zaskoczeniem było dla nas to, że kiedyś mieszkaliśmy w jednym mieście. Wiecie, od słówka do słówka i doszliśmy do wniosku, że Marcin chodził ze mną do klasy w szkole podstawowej. Coś tam przez mgłę pamiętałam, że w trzeciej klasie ktoś od nas odszedł, bo wyprowadził się do innego miasta – ale w życiu nie przypuszczałabym, że to ten siedzący na wprost mnie z roztrzepaną burzą czarnych niesfornych włosów chłopak i tamten, zapomniany kolega, to właśnie jedna i ta sama osoba. Niestety, naszą miłą konwersację w tamtej chwili przerwał płacz Jaśka, więc same wiecie…\nPozostałą dwójkę współlokatorów poznałam jeszcze tego samego dnia. Brat Marcina, Piotrek z miejsca zakochał się w moim Jaśku. Potem od Marcina dowiedziałam się, że ma syna w podobnym wieku, tylko nie mieszka z jego matką i tym samym za często go nie widuje. Drugi z chłopaków to Dominik. Urodzony mistrz kuchni, o czym przekonałam się niebawem.\nTe dni, które pozostały mi do wyjazdu spędziliśmy wspólnie. Dominik przejął pałeczkę dowodzenia w kuchni, racząc nas przepysznymi śniadaniami, wytwornymi kolacjami, i serwując nam coraz to wytworniejsze i mocniejsze drinki. Piotr często zabawiał Jasia, zabierając go, gdy tylko mógł na spacery, sparingowe mecze piłki nożnej rozgrywane na pobliskim „boisku”, czy pokazy latawców… A ja, no cóż… siłą rzeczy zmuszona byłam dotrzymywać towarzystwa Marcinowi. Ale nie mogłam narzekać. Marcin był wspaniałym kompanem.\nDzień przed moim i Jaśka wyjazdem poszliśmy razem z Marcinem na molo. Długo patrzyliśmy w morze i dzieliliśmy się swoimi pragnieniami. Wtedy właśnie usłyszałam, że Marcin chciałby mnie pocałować.\n– Jak to usłyszałaś? – przerwała zwierzenia koleżanki Kaśka.\n– Tak zwyczajnie – kontynuowała swoją opowieść Marta – po prostu usłyszałam: „chciałbym cię pocałować”…\n– Nie chcesz nam chyba powiedzieć, że się zgodziłaś – tym razem przerwała jej Nina…\n– Nie, nie zgodziłam się… no, przynajmniej nie w tamtej chwili… Wiecie, zaczęłam swoją śpiewkę o mężu, synku, udanym związku i innych mniej lub bardziej interesujących rzeczach… Ale w głowie zakiełkowała mi myśl: „co by się stało, gdybym się zgodziła?”.\nOdpowiedź poznałam kilka godzin później. Marcin siedział na kuchennym parapecie z butelką piwa, ja przyszłam po puszkę red bulla. Najzwyczajniej podeszłam do niego i, patrząc mu w oczy, dotknęłam ustami jego warg. W chwili, gdy to zrobiłam, poczułam na policzkach jego ciepłe dłonie. Nasze języki ocierały się o siebie niecierpliwie, zachłannie próbując się pieścić. Wargi starały się nawzajem pochwycić… Oddechy mieszały się w jeden wspólny… Ech, wierzcie lub nie, ale z nikim nie całowało mi się lepiej. Nie myślałam wtedy o Mirku, o tym, że na palcu mam obrączkę, że kiedyś komuś przysięgałam wierność. Nie myślałam zupełnie o niczym…\nTamtą noc spędziłam z Marcinem na plaży. Najpierw spacerowaliśmy, trzymając się za ręce, potem całowaliśmy się do utraty tchu. Od razu uprzedzę też wasze pytanie, tak, kochaliśmy się. I był to najcudowniejszy seks mojego życia.\nMarcin siedział na piasku. Ja, wciąż pełna sprzeczności i wewnętrznych pragnień, pozwalałam, aby fale obmywały mi nogi. W chwili, gdy podjęłam ostateczną decyzję, podeszłam do Marcina i stanęłam nad nim. Jedną nogę położyłam na jego ramieniu. Marcin w lot pojął, o co mi chodzi. Jego dłonie niecierpliwie podążyły wzdłuż moich nóg, pod sukienkę. A gdy się tam znalazły, odchyliły cienki materiał majteczek, dając tym samym nieskrępowany dostęp językowi. Najpierw poczułam ciepły oddech na swoim ciele, następnie delikatne muśnięcie, a potem to już owładnęła mną gorączka pragnienia…\nPozwalałam, by niecierpliwy język Marcina, pieścił mnie zachłannie, by wnikał głęboko we mnie smakując mój nektar, by jego palce pieściły moje pośladki, łechtaczkę, gładziły uda. Ten mężczyzna znał się na rzeczy. Chwilkę muskał mnie samym końcem ciepłego języka, aby po chwili lizać całą jego długością. Obłęd… Na spełnienie długo czekać nie musiałam. Nogi drżały mi, uginając się pod ciężarem ciała. Oddychałam coraz szybciej i płycej, po to, by po chwili głośno jęknąć w oznace spełnienia.\nWtedy Marcin posadził mnie sobie na kolanach. Jego usta całowały moją twarz, szyję. Dłonie czule pieściły plecy. Czułam się naprawdę cudownie. Jedną dłonią szukałam sutka Marcina, drugą niecierpliwie rozpinałam mu suwak u spodni…\n– Reszty wam mówić nie muszę…\n– Nie, opowiedz proszę – wyszeptała Nina – podoba mi się to, co mówisz…\n– No więc, wysupłałam ze spodni jego twardą męskość… Pieściłam ją chwilkę dłonią, a następnie usiadłam na niej. Pozwoliłam wniknąć jej do mojego ciepłego, wilgotnego wnętrza. Wypełnić mnie… Marcin jęknął z rozkoszy, jego dłonie objęły moje sutki, a oczy zatopiły się w moich oczach… Kochaliśmy się z niezwykłą powolnością. Pozwalałam, by usta Marcina pieściły moje sutki, by jego zęby kąsały moje ramiona, dłonie obejmował pośladki. Językiem pieściłam jego szyję, uszy… Każdym powolnym ruchem bioder rozpalałam w nas gorętszy płomień.\nMój kochanek oparł się łokciami o piasek. Dłonie położyłam płasko na jego klatce piersiowej i przyspieszyłam ruchy bioder. Unosiłam je lekko w górę, by po chwili opadać z impetem w dół. To było niezwykłe. Marcin cichutko pojękiwał, szeptał słowa uwielbienia, wychodził swoimi biodrami naprzeciw moim… Rozumieliśmy się bez słów, zatracając do reszty w przyjemności.\nPo wszystkim słyszałam Marcina szepczącego moje imię, czułam jego ciepłe nasienie wypełniające moje wnętrze, jego dłonie czule obejmujące moje plecy. Czułam się jak piękna i pożądana kobieta. Odprężona, spełniona…\nNie musieliśmy się śpieszyć z powrotem do pensjonatu. Jaś był pod dobrą opieką Piotrka. Siedzieliśmy wiec jeszcze długo na plaży, czule się obejmując, kradnąc sobie pocałunki. Tak zastał nas wschód słońca.\nDopiero po nim wróciliśmy do pensjonatu. Tego samego dnia wyjeżdżałam. Nie wiem, czy Dominik z Piotrkiem domyślali się, co zaszło pomiędzy mną a Marcinem. Nie zamierzałam się im z niczego tłumaczyć, a Marcin powiedział im tylko, że zasiedzieliśmy się w dyskotece. Chłopcy odprowadzili nas na dworzec. Czule wyściskali. Bezpiecznie wsadzili do pociągu. Trzymając na rękach Jasia wyglądałam jeszcze przez okno, wysłuchując życzeń „bezpiecznej podróży”. W chwili, gdy pociąg ruszał Marcin wręczył mi karteczkę a potem odwrócił się i odszedł.\nLiścik przeczytałam dopiero w przedziale. Parę ciepłych słów, adres i numer telefonu.\nOt, i to cała historia…\nMarta zamilkła i zapatrzyła się w kieliszek wina… W pokoju było bardzo cicho. Żadna z dziewczyn nic nie mówiła, bo niby co miały jej powiedzieć? Jej… niepozornej, „szarej myszce”, nazywanej boginią domowego ogniska. Dopuściła się ona zdrady… Zapomniała i pozwoliła sobie na chwilę szaleństwa…Stateczna kobieta z poukładanym życiem wywinęła taki numer…\n– Martuś – odezwała się Kaśka – nie wiem, czy mogę zapytać, nie mam też pewności czy dobrze kombinuję, ale…ale czy Marcelina jest córką Marcina?\n– A jak myślisz? – odpowiedziała Marta i zatopiła usta w kieliszku wina.\n– Szczerość za szczerość. Znacie mnie na tyle, że wiecie iż jestem najśmielsza z całej naszej trójki. Wszystkie głupie pomysły przypisywane są z reguły mnie. Mam poczucie humoru i czasem bywam duszą towarzystwa. Powiedzcie mi tylko dziewczyny, co taka średniego wzrostu, z włosami gładko opadającymi na plecy brunetka o zielonych błyszczących oczach, jak ja, ma w sobie, że tak przyciąga facetów???\nTo było na ostatniej konferencji w Wiśle. Wykłady jak wykłady – nic ciekawego. Jednak po kolacji poszliśmy z Jackiem, wiecie tym moim kolegą z pracy do baru, na drinka. Atmosferka była niczego sobie. Przyciemniane światła, Nat & Natalie Cole cicho wyśpiewujący „Unforgettable”, egzotyczny drink i całkiem, całkiem facet przy barze. Radek.\n– Ta to żadnemu nie przepuści – zaśmiała się Nina.\n– Zaczęło się standardowo. Pytaniem o drinka. Potem też były tradycyjne pytania o to, skąd jesteśmy, czym się zajmujemy i taki tam banały. Podobał mi się ten facet. Bystry, bezpośredni, dobrze zbudowany, ciemnooki brunet. Przesiedzieliśmy tak do zamknięcia baru. Wychodząc, niezauważalnie dla Jacka, wsunęłam Radkowi karteczkę z numerem mojego pokoju do kieszeni marynarki. Nie byłam pewna, czy przyjdzie. Ten jednak zjawił się na moim progu pół godziny później. Zatrzaskując za sobą drzwi, zrzucił z ramion marynarkę i wpił się ustami w moje usta.\n– Niezła jesteś, maleńka – wyszeptał pomiędzy naglącymi, gwałtownymi a i nawet zaborczymi pocałunkami. Jego niecierpliwe dłonie rozpinały moją koszulę. Zagarniały piersi. Natarczywe pocałunki raniły moje wargi, zęby przygryzały język. Ale co tam… podobało mi się to.\nPodczas gdy usta Radka całowały moje piersi, jego ręce pozbawiły mnie koszuli. Zadania nie było trudne, jak zwykle bowiem nie miałam na sobie stanika.\nSzybko więc uporał się z tą przeszkodą i zaczął podciągać mi spódniczkę. Dziewczyny, mówię wam, czyste szaleństwo. Możecie to sobie wyobrazić? W ciągu minuty, odkąd ten obcy facet stanął na moim progu, ja zostałam tylko w podwiniętej spódniczce, skąpych majtkach, pończochach i szpilkach. Moją twarz okalały potargane włosy, a usta były spuchnięte od namiętnych pocałunków. Czyste wariactwo.\nNie pozostawałam mu dłużna. Guziki z jego koszuli potoczyły się po pokoju, a uwolniony ze spodni członek dumnie prezentował się w całej okazałości. Radek nie bawił się w żadne subtelności. Ustawił mnie przodem do ściany. Instynktownie oparłam się o nią dłońmi i wypięłam swój tyłeczek w jego stronę. Napalony facet zębami ostrożnie rozerwał opakowanie z prezerwatywą i w ułamku sekundy założył ją na siebie. Odsunął na bok moje majteczki, poślinił palce, którymi przejechał po mojej muszelce i wszedł we mnie jednym, płynnym ruchem. Jęknęłam z rozkoszy. Nie, nie bolało mnie. Cała ta sytuacja bardzo mnie nakręciła. Nigdy do tamtej pory, nie zrobiłam niczego tak szalonego.\n– Tak, maleńka – wyszeptał pomiędzy urwanymi oddechami Radek, nie przestając poruszać się we mnie szybkimi zdecydowanymi ruchami. Jego lewa dłoń co jakiś czas wymierzała mi klapsa w pośladek. Prawa pieściła najbardziej wrażliwy punkt. Jęczałam z rozkoszy. Czułam piekący ból pośladka, czułam jego wdzierający się we mnie członek, pieszczące mnie palce, gorący, urywany oddech na plecach. Nogi zaczęły mi drżeć. Zakręciło mi się w głowie. Sama nie wiem, kiedy odleciałam. Chwilkę później moich uszu doszedł jęk rozkoszy Radka i poczułam wypełniającą się nasieniem prezerwatywę.\n– To na mój koszt maleńka – wyszeptał, klepnął mnie w pośladek i wyszedł do toalety.\nLeżałam na łóżku, przykryta cienkim prześcieradłem i paliłam papierosa, gdy Radek wrócił do pokoju, owinięty tylko ręcznikiem. Usiadł na łóżku, wyjął mi z dłoni papierosa, zaciągnął się nim i zgasił w popielniczce. Prawą dłonią powoli odgarnął mi włosy z twarzy. Nachylony nade mną wpatrywał się w moją twarz. Jego palce zaczęły się delikatnie przesuwać po moich policzkach, na usta, następnie na szyję, aż dotarły do obnażonych piersi.\n– Daj mi swoją dłoń maleńka – powiedział cicho – chcę, żebyś czuła samą siebie. Poczułam, jak jego zwinne palce ujęły moją dłoń i opuściły ją wolno na pierś. Wymacałam twardą brodawkę. Radek roześmiał się, musnął moje usta lekkim pocałunkiem i wrócił do głaskania stojącego z podniecenia sutka. Zamknął w dłoni moją niewielką pierś, uniósł ją i lekko przyszczypnął, tak jakby chciał wyczuć bicie mego serca.\n– Są śliczne – wyszeptał – po czym przesunął dłoń wzdłuż żeber, by zatrzymać ją na talii. – Pragnę widzieć cię całą, maleńka – dokończył po chwili i odsunął na bok, przykrywające mnie prześcieradło.\n– Wiecie, muszę się wam przyznać, że czułam się trochę dziwnie. Nikt nigdy nie mówił do mnie w ten sposób. Z jednej strony podobało mi się to, ale z drugiej to cholerne „maleńka” zaczęło mnie już trochę irytować. To brzmiało tak jakby… jakby nie zapamiętał mojego imienia.\n– To nieistotne, opowiadaj, co było dalej – przerwała jej Nina.\n– Hmmm… Dalej… Radek uniósł dłoń i bardzo powoli zaczął ją opuszczać nad moim ciałem. Tak jakby nie był zdecydowany, gdzie ją położyć… Zatrzymał ją na moim udzie. Gestem nakazał mi rozszerzyć nogi. Rozszerzyłam je naprawdę bardzo szeroko. Patrzył z zadowoleniem, po czym pochylił głowę i poczułam na swoim kroczu jego ciepły oddech. Moje biodra uniosły się w górę, do jego ust, a dłonie Radka wsunęły się pod moje pośladki.\n– Tak maleńka – rzekł – po czym musnął moje wargi. Poczułam niesamowitą przyjemność wydobywająca się z miejsca, w którym pieściły mnie jego usta i zwinny język. Wiedziałam, że jestem wilgotna i gorąca. Chwyciłam go za włosy i jęknęłam. Nie wyobrażałam sobie, że Radek będzie mnie tak pieścił. Niemal roztapiałam się z żaru i pragnienia. Czułam, jakbym walczyła o każdy oddech. Zamknęłam oczy, zacisnęłam zęby, by nie krzyczeć z rozkoszy.\n– Krzycz maleńka, pokaż mi jak bardzo cię zadowalam – dobiegły mnie jakby za siedmiu gór słowa Radka. Pierwszy raz krzyczałam z rozkoszy. Prawdziwej rozkoszy. I było mi wszystko jedno, czy ktoś mnie usłyszy.\nW tym miejscu przerwała swoje opowiadanie. Podeszła do barku, nalała sobie drinka, zapaliła papierosa i wolno, ze szklaneczką w dłoni, podeszła do oka. Stanęła tyłem do siedzących na kanapie dziewczyn i kontynuowała swoją opowieść:\n– Następnych minut prawie w ogóle nie pamiętam. Nie wiem, skąd Radek wziął kolejną prezerwatywę, nie wiem, kiedy ją założył i nie wiem, kiedy we mnie wszedł. Leżałam na prawym boku, z nogą przerzuconą przez jego uda, a on leżał za mną. Jedną dłonią pieścił mój sutek. Przyszczypywał go. Przekręcał w palcach. Masował moja pierś. Druga dłoń obejmowała moje biodro, nadając wspólny, powolny rytm naszym pieszczotom.\n– Maleńka, jesteś świetna, masz cudowny tyłeczek – co jakiś czas słyszałam te i inne słowa z ust Radka.\nKochaliśmy się z niezwykła powolnością. Nie wiem, ile razy wiłam się z rozkoszy pod wpływem pieszczot palców Radka. I jak głośno krzyczałam.\nWiem natomiast, że chciałam mu dać równie wielką przyjemność jak on mnie. Odsunęłam się więc od niego, przekręciłam go na plecy i z niezwykłą powolnością zsunęłam mu z członka prezerwatywę. Radek popatrzył na mnie zaskoczony:\n– Nie musisz tego robić – wyszeptał zdławionym z podniecenia głosem.\nAle ja już zacisnęłam palce wokół jego penisa i przesunęłam dłonią w dół. Moje palce były ciepłe, a dłonie delikatne. Nie wiem, czy to możliwe, ale miałam wrażenie, że jego członek przy każdym ruchu nabrzmiewał coraz bardziej. Pochyliłam się nad nim i usłyszałam, jak Radek wciągnął głęboko powietrze, choć go jeszcze nie dotknęłam… muskałam go tylko gorącym oddechem. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Nadal trzymałam go w dłoni i delikatnie pocierałam, przesuwając w górę i dół zaciśniętą dłonią.\n– Nie dręcz mnie tak maleńka – powiedział Radek. Objęłam więc ustami jego penisa. Poczułam jak Radek delikatnie ścisnął moje ramiona. Gestem tym dał mi znać, na co ma ochotę. Nie było to chamskie… ale wręcz miłe. Mój język przesuwał się, liżąc go i pieszcząc od nasady do koniuszka. Powtórzyłam tę pieszczotę kilka razy, po czym objęłam jego penisa ustami i zaczęłam intensywnie ssać.\n– Maleńka – w głosie Radka usłyszałam zaskoczenie, jednak przypływ tej intensywnej pieszczoty uniemożliwił mu dalsze słowa. Błądził więc tylko palcami po moich włosach i ramionach, rozkoszując się tą pieszczotą i głośno wzdychając. Przerwałam na chwilę, by spojrzeć na jego twarz. Na czole lśniły kropelki potu. Usta były zaciśnięte z rozkoszy. Oczy przymknięte. Powróciłam więc do przerwanych pieszczot, ustami zwiększając siłę nacisku. Mój język krążył po najbardziej intymnych miejscach jego ciała. Radek czując, że za chwilę eksploduje, znów chwycił mnie za ramiona i odsunął od siebie. Spojrzałam na niego zmrużonymi z rozkoszy oczami. Wyciągnęłam dłoń i kilkoma ruchami zakończyłam to, co rozpoczęłam kilka minut wcześniej. Ciepłe nasienie poczułam na twarzy, ustach i piesiach.\nRadek roześmiał się na całe gardło.\n– Jesteś niesamowita – powiedział i pocałował mnie. Zaskoczona odwróciłam twarz. To było takie inne, dziwne… Wiecie, Michał nigdy tego nie robił. Dla niego było to jakieś nienormalne… A Radek zupełnie świadomie odwrócił moją twarz ku sobie, popatrzył mi w oczy i jeszcze raz pocałował.\nZmęczeni położyliśmy się obok siebie. Nie mówiliśmy nic. No bo co tu powiedzieć? W takiej chwili żadne słowa nie opiszą przeżytej właśnie rozkoszy.\nJakiś czas później Radek wstał i zaczął się ubierać. Owinęłam się prześcieradłem, usiadłam na brzegu łóżka i zapaliłam kolejnego tej nocy papierosa. Ubrany już Radek podszedł do mnie, jego wargi przywarły do moich. Takie miękkie i słodkie… poruszały się w zapraszający, znajomy sposób. Pieszcząc mnie ustami i językiem ofiarował mi jeden długi pocałunek. Pocałunek który przyprawił moje ciało o ból…\nDziewczyny, na zakończenie powiem wam, że tej nocy odkryłam w sobie nieznane do tej pory pokłady namiętności, o którą nawet siebie nie podejrzewałam… a mój portfel stał się uboższy o kilka setek…\n– Ja, żeby wam opowiedzieć o historii mojego życia musiałabym mieć co najmniej całą noc. Nie był to bowiem jakiś jednorazowy incydent – jak w waszym przypadku… Był to cały tydzień. Tak, dobrze słyszałyście TYDZIEŃ. Siedem dni mojego życia, które przegrałam w karty… Siedem dni, podczas których byłam niewolnicą seksu, kiedy niemal całkowicie podporządkowałam się woli i zachciankom mężczyzny… Siedem pełnych wrażeń i nerwowych rozterek dni, kiedy zatraciłam swoje instynkty, zapomniałam o własnym „ja”… Z jednej strony było to dla mnie niezwykłe doświadczenie. W ciągu tych paru dni przeżyłam wszystko to, o czym inni tylko snują mgliste fantazje… Z drugiej jednak strony czułam się trochę jak… jak dziwka, której nie zapłacono… Ale tak to już jest kiedy siada się do gry z nieodpowiednim człowiekiem…\nW pokoju zapanowała cisza. Katarzyna i Marta nie mogły uwierzyć, że Nina – przeciętnej urody, wysoka szatynka z zawsze misternie ułożoną fryzurą, która w chwili obecnej raczyła się już czwartą butelką piwa – przegrała w karty tydzień ze swojego życia. Ninie obce zawsze były szalone pomysły, parodniowe, nieustające balangi. To ona w kręgu współpracowników i dalszych znajomych nazywana była zimną i wyrachowaną. Twardo stąpała po ziemi i dokładnie zawsze wiedziała czego chce. Cóż tego chyba też musiała chcieć, w przeciwnym razie nie zasiadłaby bowiem do gry…\n2014-11-25 at 09:56\nHmmm. Opowiadanie zdaje się nie ukończone. Niby są trzy kobiety, ale otrzymujemy tylko dwie historie. W dodatku pominięto tą która zdawała się najciekawsza. Czy to znaczy, że będzie kontynuacja? Bo brak numeracji obok tekstu na to nie wskazuje.\nOpowiedziane historie nie grzeszą oryginalnością. Ot, życiowe sprawy, wpadające prędko w banał. Romans na urlopie, one night stand na wyjazdowej konferencji. Może i tak wygląda seksualność Polaków poza małżeńskim łożem, kołdrą i ciemnością, ale przydałoby się w tym wszystkim więcej pieprzu.\nWciąż jestem pod wrażeniem "Profilera", może stąd moje wybrzydzanie i wrażenie pewnej takiej miałkości tego tekstu. Na pewno jednak opowiadaniu przydałaby się szczypta chili. No i jakiś pomysł który po pchnąłby akcję w ciekawą stronę.\n2014-11-25 at 15:53\nTeż pozostał mi lekki niedosyt po lekturze… Chciałabym poznać tę trzecią historię. Opowiadanie pamiętam jeszcze z DE. To prawda, że historie są proste, ale czy nie rozgrywają się właśnie w podobny sposób w zwyczajnym życiu? Klasyka, można powiedzieć.\n2014-11-25 at 16:27\nNie opowiedzieć trzeciej historii do końca – toż to grzech! A tak na serio: to bardzo zaburzyło konstrukcję opowiadania, które, mimo tego niedociągnięcia, bardzo mi się podobało 🙂\n2014-11-25 at 23:30\nPrzede wszystkim, cieszę się z powrotu opowiadań MałejMi na naszą stronę. Co do samych "Zwierzeń" – pomysł na opowiadanie dobry, ale o ileż więcej mogło być z tego zabawy! Do stylu trudno się przyczepić. Urwany finał uwiera. Chciałoby się, by trwało to dłużej, a to już. No trudno. Mam nadzieję, że następnym razem będzie obszerniej!\n2014-11-26 at 05:07\nSkoro to najbardziej skrywana historia życia, to rozumiem, że mąż nie wie, że wychowuje cudze dziecko. To nie jest w porządku!!!\nRozumiem statystyki procentowe takich przypadków. Sam znam małżeństwo, które wychowywało trójkę dzieci- teraz już dorosłych ludzi. Każde z innego ojca. Ale on wiedział o tym od samego początku i przyjął to w jakimś sensie na siebie.\nJeżeli Mirek kochał żonę, to napewno by jej to wybaczył i "zaadoptował" córkę swojej żony. Byłaby sprawa prosta i czysta, która wbrew pozorom mogłaby jeszcze bardziej umocnić ich związek.\nNo ale rozumiem, że to tylko opowiadanie erotyczne, mające dać czytelnikowi jakąś podnietę. To napewno się udało\n2014-11-26 at 18:47\nKrótkie, zwięzłe, bez silenia się na niestworzone historie i niewiarygodne charaktery. Może nie ma w tym artyzmu, lecz na pewno jest przyzwoite rzemiosło.\n2014-11-27 at 13:16\nCytując Sada, to moralność została nam narzucona sztucznie. Jest podła i upodla naszą dziką i lekko diabelska naturę.\nNaprawdę szkoda mi facetów których jedyną metodą utrzymania przy sobie kobiety jest narzucenie jej pęt moralności i religii. To smutne. Jesteście karłami panowie niewartymi splunięcia na was. Obiecuję za to pluć wam na groby.\nSytuacje są bardzo proste klarowne i zwyczajne. Szablonowe bez indywidualności, dlatego bohaterek nie da sie nienawidzić. Nie umiem jednak czuć do nich sympatii. Nie umiem im współczuć szarego gównianego życia, które zapewne ufundowały sobie same i na własne życzenie.\nOstatnia historia jest nieskończona bo cóz….każdy ma ją sobie zmyslić sam. Tyle\nPodobnie jest stworzony Dercameron: odcięci ludzie opowiadający sobie nowelki o własnym życiu. Tam jednak są one pieprzne, zboczone świetnie ułożone i cóż….niepoprawne. Te zaś są barczo political correct.\nLubię niedokończone historie. Takie które zostawiają czytelnika sfrustrowanego, z własną wyobraźnią. To powoduje że przynajmniej jeśli chodzi o mnie takie opowiadania pozostają w pamięci, dzięki niekończącym się domysłom jaki koniec ma w głowie autor.\nUśmiech wywołała we mnie historia Katarzyny, a właściwie te zgarnięte przez Radka "setki". Nie rozumiem trochę dlaczego przyjaciółki nagle postanowiły opowiedzieć sobie takie skrywane historie. Gdyby to były historie po kilku drinkach, spoko.\nTo opowiadanie, mimo że bardzo przyjemne pozostawia pewien niedosyt. Czegoś brakuje i to nie jest trzecia historia.