Alkoholizm i reszta świata: czerwca 2011\nGdy miłość to za mało - When Love Is Not Enough-The Lois Wilson Story\nRok 1918. Lois (Wynona Rider) i Bill (Barry Pepper) biorą ślub tuż przed tym jak mężczyzna zostaje wysłany na wojnę. Po powrocie do kraju Bill rozpoczyna pracę na Wall Street, później zaś pomaga dobierać wielkim przedsiębiorstwom firmy, w które warto zainwestować. Stres związany z pracą próbuje rozładować z pomocą alkoholu. Ten zaś budzi w nim to, co najgorsze. Lois zaczyna zdawać sobie sprawę, że miłość to zbyt mało, by wyciągnąć męża z nałogu. Oparta na faktach historia dwojga ludzi, którzy przyczynili się do powstania dwóch największych stowarzyszeń do walki z alkoholizmem - Al-Anon oraz Anonimowych Alkoholików.\nreżyseria:John Kent Harrison\nscenariusz:William G. Borchert, Camille Thomasson\npremiera: 25 kwietnia 2010 (Świat)\nczas trwania :95min\nCzy jestem odpowiedzialny za używanie własnych wad?\nTo właśnie ten krok oddziela ludzi dojrzałych od dzieci. (…) Każdy, kto potrafi zdobyć się na tyle dobrej woli i uczciwości, aby zawsze, wobec wszystkich swoich wad i bez żadnych zastrzeżeń stosować Szósty Krok przeszedł już tak poważną drogę duchową, że zasługuje na miano człowieka dojrzałego.\n12 Kroków i 12 Tradycji, str. 64\n- Czy stać mnie na osiągnięcie takiego stanu?\nNa okres wakacyjny (lipiec - sierpień) grupa zawiesza swoje mityngii\nTemat: "Praca na programie 12 kroków AA ze sponsorem".\nMiting organizuje grupa Egida Nysa\nTermin 11 lipca tj. poniedziałek o godzinie 18.00 w Nysie ul.Franciszkańska 1\nRóżnica między „dzieckiem a dojrzałym człowiekiem”\nTak więc różnica między „dzieckiem a dojrzałym człowiekiem” to różnica między dążeniem do wyznaczonego przez samego siebie celu a pragnieniem zbliżenia się do wzoru obiektywnej doskonałości, pochodzącego od Boga.\n12 Kroków i 12 Tradycji, str. 69\n- Czy „całkowita gotowość” to wezwanie do perfekcji, czy wymaga doskonałości?\n- Czy umiem uniknąć frustracji z powodu braku „doskonałości”, i poprzestać na małych krokach?\nNiektórzy z nas mogą dojść do wniosku, że naprawdę posiadają gotowość pozbycia się wszystkich takich („mniejszego kalibru”) wad. Ale nawet i oni, po uwzględnieniu jeszcze mniej rażących słabości przyznają, że niektóre z nich woleliby zachować. Wydaje się więc zupełnie oczywiste, że mało kto może łatwo i szybko uzyskać gotowość do przyjęcia wzoru duchowej i moralnej doskonałości. Zazwyczaj pragniemy jej tylko tyle, ile potrzeba, by jakoś iść przez życie, stosownie do naszych własnych, naturalnie bardzo rozmaitych wyobrażeń.\n12 Kroków i 12 Tradycji, str. 68-69\n- Czy utrzymywanie jakichś mniejszych wad nie przynosi mi szkody?\n- Czy nie oszukuje sam siebie, że one są mało szkodliwe?\nCzy jestem całkowicie gotowy, aby Bóg uwolnił mnie od wad charakteru?\n12 Kroków i 12 Tradycji, str. 70\nCzy jestem całkowicie gotowy, aby Bóg uwolnił mnie od wad charakteru? Czy wreszcie wiem, że sam nie potrafię się uratować? Uwierzyłem, że tego nie potrafię. Skoro jestem do tego niezdolny, skoro nawet moje najlepsze intencje ulegają wypaczeniu, skoro w moich pragnieniach kieruję się egoizmem, skoro zarówno moja wiedza, jak i wola są ograniczone – to jestem gotowy na to, by w moim życiu wypełniła się wola Boga.\nCodzienne Refleksje, str. 196\n- Czy wiem, że sam nie potrafię się uratować?\n- I czy ciągle nie próbuję, a wobec niepowodzeń porzucam starania?\n- Czy szczerze powierzam to Bogu?\nGrupa AA (Anonimowi Alkoholicy) - co robi, jak działa?\nJak oprócz organizowania mityngów działają (mogą działać) grupy AA?\nTradycja V: Każda grupa ma jeden główny cel: nieść posłanie alkoholikowi, który wciąż jeszcze cierpi.\nGrupa AA, poza spotkaniami (mityngami) niesie posłanie AA. Może to mieć formy bardzo różne, na przykład:\n- organizacja spotkań informacyjnych w ośrodkach odwykowych, czy aresztach i więzieniach,\n- udostępnianie literatury AA tym, którzy mogliby jej szukać i potrzebować, poprzez ofiarowanie jej bibliotekom miejskim (i nie tylko),\n- dyżury przy (finansowanym przez grupę) telefonie informacyjnym,\n- ulotki informacyjne i plakaty z wykazem mityngów w mieście – grupa finansuje druk i rozprowadza w miejscach, w których pozwolą, np. w poradniach,\n- organizacja mityngów w noclegowniach i schroniskach,\n- zbiórka – wśród członków grupy – literatury i biuletynów AA i dostarczanie ich więźniom.\n- rozpowszechnianie ulotek o AA zakupionych na inter-grupie oraz z podaniem adresu, godziny i dnia mityngów\n- prowadzić stronę internetową i udzielać informacji poprzez @\n- zachęcać do czytania literatury AA\n- nawiązać kontakt np.z ordynator oddziału psychiatrycznego i jeśli jest taka potrzeba iść tam pogadać z pacjentami.\n…życie duchowe, w którym nie ma dość miejsca na rodzinę, nie może być doskonałe. Anonimowi Alkoholicy str.113.\nMogę świetnie radzić sobie „na Programie” – stosując go na mityngach, w pracy i w działalności służebnej – a zarazem odkryć, że rozpada mi się życie rodzinne. Oczekuję od moich bliskich zrozumienia – a oni nie potrafią mi go okazać, oczekuję, że dostrzegą i docenią mój rozwój – a oni tego nie robią; chyba że sam im to uświadomię. Czy domagając się ich uwagi i troski, zaniedbuję i lekceważę ich własne potrzeby i pragnienia?\nCzy przebywając z nimi jestem drażliwy albo nudny? Czy moje „zadośćuczynienie” sprowadza się do wymamrotanego pod nosem „przepraszam”, czy też przybiera formę cierpliwości i tolerancji? Czy prawię im kazania, próbując ich zmienić, ulepszyć, „naprawić”? Czy aby na pewno uporządkowałem własne podwórko również w tym kawałku, który dotyczy ich i moich stosunków z nimi? „Życie duchowe to nie teoria. Musimy nim żyć”.\nCodzienne Refleksje, str. 204\n- Czy aby na pewno uporządkowałem własne podwórko również w tym kawałku, który dotyczy rodziny, bliskich mi osób i moich stosunków z nimi?\nJak nigdy dotąd walka o władzę, znaczenie, bogactwo rozdziera naszą cywilizację — człowiek staje przeciwko człowiekowi, rodzina przeciwko rodzinie, grupa przeciwko grupie, naród przeciwko narodowi. Prawie wszyscy zaangażowani w tę zażartą rywalizację deklarują, że ich celem jest pokój i sprawiedliwość dla nich samych, ich bliźnich oraz ich narodów. „Dajcie nam władzę,” — mówią — „a zapanuje sprawiedliwość; zapewnijcie nam sławę, a dostarczymy budującego przykładu; dajcie nam pieniądze, a będziemy żyć wygodnie i szczęśliwie.” Ludzie na całym świecie głęboko wierzą w takie rzeczy i zgodnie z tym postępują. Pozostając w tym odrażającym suchym ciągu, całe społeczeństwa wydają się pędzić w ślepą uliczkę. Widnieje przy niej wyraźny kierunkowskaz. Pod strzałką w kierunku tej drogi jest napis: „katastrofa”. Co to ma wspólnego z anonimowością i Anonimowymi Alkoholikami? My, ludzie z AA, powinniśmy wiedzieć. Prawie każdy z nas przeszedł identyczną ślepą uliczką. Napędzani alkoholem oraz samouzasadnieniami wielu z nas goniło za mirażami pieniędzy i wysokiego uznania dla siebie aż do owego znaku stop: katastrofa! A potem nadszedł czas AA. Rozejrzeliśmy się wokół i zobaczyliśmy, że jesteśmy na zupełnie nowej drodze, wzdłuż której kierunkowskazy nie zawierały nigdy nawet słowa o władzy, sławie, czy bogactwie. Nowe kierunkowskazy informowały: „To droga do zdrowia psychicznego i pogody ducha. Ceną jest samopoświęcenie.” Nasz podręcznik, Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji, stwierdza, że: „Anonimowość jest najlepszym środkiem ochrony interesów, jaki nasza wspólnota może kiedykolwiek uzyskać”. Mówi również, że „duchową istotę anonimowości stanowi poświęcenie”. Przyjrzyjmy się dwudziestoletniemu doświadczeniu AA, aby zobaczyć, w jaki sposób doszliśmy do poglądów i przekonań wyrażonych w Jedenastej i Dwunastej Tradycji. Na samym początku poświęciliśmy alkohol. Musieliśmy to zrobić, gdyż w przeciwnym wypadku on zabiłby nas. Jednakże nie umieliśmy pozbyć się alkoholu nie zdobywając się na inne poświęcenia. Wygórowane mniemanie o sobie i myślenie pełne zafałszowań musiało zostać wyrugowane. Następnie musieliśmy zaprzestać samousprawiedliwień, litowania się nad sobą oraz złości. Musieliśmy poniechać zwariowanego pościgu za prestiżem osobistym i okazałym kontem bankowym. Musieliśmy wziąć na siebie odpowiedzialność za nasz pożałowania godny stan i raz na zawsze przestać obwiniać za to innych. Czy to były poświęcenia? Niewątpliwie, tak. Aby zdołać osiągnąć dostatecznie wiele pokory i szacunku dla siebie, by w ogóle móc pozostać przy życiu, musieliśmy poświęcić to, co było naszym najcenniejszym skarbem — naszą ambicję oraz naszą nieuzasadnioną dumę.\nAle nawet to jeszcze nie wystarczało. Poświęcenie musiało sięgnąć jeszcze dalej. Inni ludzie także musieli odnieść korzyść. Podjęliśmy zatem pracę Dwunastego Kroku — zaczęliśmy nieść posłanie AA. Poświęcaliśmy w tym celu czas, energię, a także własne pieniądze. Nie mogliśmy bowiem za chować tego, co otrzymaliśmy nie przekazując tego innym. Czy wymagaliśmy od naszych nowych podopiecznych, aby nam cokolwiek dali? Czy żądaliśmy od nich, by nam przekazali władzę nad swoim życiem, by zapewnili nam sławę z tytułu naszej dobrej roboty, czy też by dali nam choć grosz ze swoich pieniędzy? Nie, tego nie czyniliśmy. Zauważyliśmy bowiem, że zawsze kiedy rościmy sobie prawo do posiadania którejkolwiek z tych rzeczy, wówczas z naszej pracy Dwunastego Kroku uchodzi cała para. Tak więc, te skądinąd naturalne pragnienia musiały zostać poświęcone; w przeciwnym bowiem razie nasi podopieczni zyskiwali zbyt mało trzeźwości, albo nie zyskiwali jej wcale. Prawdę mówiąc my także nie. Nauczyliśmy się więc, że poświęcenie mu się przynosić podwójną korzyść, gdyż inaczej nie przynosi jej w ogóle. Zaczęliśmy poznawać ten rodzaj samopoświęcenia, który nie jest opatrzony metką z ceną. Kiedy ukonstytuowała się pierwsza grupa AA, szybko na uczyliśmy się znacznie więcej o tych kwestiach. Zauważyliśmy, że każde z nas musiało zdobywać się na różne poświęcenia na rzecz grupy, poświęcenia dla wspólnego dobra. Grupa z kolei odkryła, że musi zrzec się wielu swoich praw dla ochrony interesów i dla dobra poszczególnych swych uczestników oraz dla AA jako całości. Poświęcenia te musiały zostać poniesione, gdyż bez nich Wspólnota AA nie byłaby w stanie przetrwać. Na niwie tych doświadczeń i spostrzeżeń zaczęło wykształcać się Dwanaście Tradycji Anonimowych Alkoholików. Stopniowo przekonaliśmy się, że jedność, efektywność, a na wet przetrwanie AA będzie zawsze zależeć od nieustannej gotowości poświęcania naszych osobistych ambicji i pragnień na rzecz wspólnego dobra i bezpieczeństwa. Tak samo, jak po święcenie dla indywidualnego człowieka oznaczało zachowa nie życia, tak też oznaczało ono jedność i przetrwanie dla każ dej grupy AA i dla całej wspólnoty. Patrząc z tego punktu widzenia Dwanaście Tradycji AA jest zaledwie zdobytą w dwudziestoletnim doświadczeniu listą poświęceń, na które musimy się zdobywać indywidualnie a także zbiorowo po to, aby Wspólnota AA mogła pozostać przy życiu i zdrowiu.\nW naszych Dwunastu Tradycjach musieliśmy oprzeć się prawie każdej tendencji widocznej w otaczającym nas świecie. Odmówiliśmy sobie prawa do sprawowania osobowych rządów, do profesjonalizacji, do określania kim mają być nasi członkowie. Porzuciliśmy stosowanie „dobrych uczynków”, reformatorstwo oraz paternalizm. Odmówiliśmy przyjmowania datków z zewnątrz i zdecydowaliśmy się płacić w całości nasze własne rachunki. Staliśmy się gotowi do współpracy praktycznie z każdym, ale też odmówiliśmy wiązania naszej wspólnoty z kimkolwiek. Powstrzymujemy się od zajmowania stanowiska w sporach publicznych i nie kłócimy się między sobą w sprawach, które tak wyniszczają całe społeczeństwa: religii, polityki oraz reformowania. Mamy tylko jeden cel: nieść posłanie AA choremu alkoholikowi, który tego pragnie. Przyjmujemy tę postawę nie dlatego, że przypisujemy sobie jakieś szczególne zasługi czy też uznania godną mądrość; czynimy tak, gdyż twarda szkoła życia pokazała nam, że tak robić musimy — o ile AA ma przetrwać w dzisiejszym rozchwianym świecie. Rezygnujemy z naszych praw i decyduje my się na poświęcenie również dlatego, że powinniśmy, a wreszcie — dlatego, że sami tego pragniemy. AA jest siłą większą niż ktokolwiek z nas; musi żyć dalej, gdyż inaczej niezliczone tysiące nam podobnych nieuchronnie rozstaną się z życiem. Wiemy to ponad wszelką wątpliwość. Lecz co ma z tym wszystkim wspólnego anonimowość? Czym ona w ogóle jest? Dlaczego uważamy ją za najpewniejszy środek ochrony dla AA z tych, którymi możemy kiedykolwiek dysponować? Dlaczego jest najlepszym symbolem osobistego poświęcenia, kluczem duchowym do wszystkich naszych Tradycji i do całej naszej drogi życia? Następujący fragment historii AA wyjawi — w moim głębokim przekonaniu — odpowiedź, której wszyscy poszukujemy.\nPrzed laty odzyskał trzeźwość w AA pewien znany piłkarz. Ponieważ jego powrót do zdrowia był tak widowiskowy, spotkał się on z osobistą owacją ze strony prasy, zaś Wspólnota Anonimowych Alkoholików zyskała dużo uznania. Jego imię i nazwisko jako uczestnika AA wraz z towarzyszącą tej informacji podobizną zobaczyły w prasie miliony kibiców. Na pewien czas wyświadczyło nam to wielką przysługę, gdyż alkoholicy masowo ruszyli do AA. Byliśmy wręcz uszczęśliwieni. Szczególnie ja, gdyż nasunęło mi to wiele pomysłów. Nie minęło wiele czasu, a ja sam zacząłem podróżować, we wspaniałym humorze udzielając osobistych wywiadów i pozwalając się fotografować. Ogarnął mnie wręcz zachwyt, gdy stwierdziłem, że trafiam na pierwsze strony gazet równie łatwo jak mój poprzednik na szlaku autoreklamy. W dodatku on nie mógł zbyt długo być w centrum zainteresowania publicznego, ja natomiast — tak. Wystarczyło, abym podróżował i mówił. Lokalne grupy AA oraz prasa zrobiły całą resztę. Byłem zdumiony, kiedy ostatnio sięgnąłem do tych starych wycinków prasowych. Przez dwa lub trzy lata byłem, jak sądzę, człowiekiem najbardziej naruszającym anonimowość w całym AA. Dlatego też nie mogę tak na serio obwiniać żadnego członka naszej wspólnoty, który tak się od tam tego czasu zachowywał. Przed laty ja sam dostarczyłem przykładu. W tamtych czasach wydawało mi się to rzeczą właściwą. Czując się usprawiedliwiony, pozwalałem sobie na wiele. Jakim to potężnym podbijaniem bębenka były dla mnie te prasowe dwuszpaltówki o „Billu brokerze” — człowieku ratującym pijaków całymi tysiącami — zaopatrzone w moje zdjęcie oraz dane osobowe! Nieco później jednak to lazurowe niebo zaczęło się chmurzyć. Sceptycy w AA zaczęli szept „Ten facet, Bill, to sobie dopiero dogadza, doktor Bob nie dostaje wcale swojej doli.” Albo też: „A co będzie, jeśli ta cała sława uderzy Billowi do głowy i po prostu upije się naszym kosztem?”\nOj, to mnie dźgnęło głęboko. Jakim prawem oni się nade mną pastwili, skoro ja robiłem tyle dobrego? Oświadczyłem moim krytykom, że to jest Ameryka i oni powinni wiedzieć, że mam prawo do wolności słowa. Czyż nasz kraj — i zapewne każdy inny — nie był prowadzony przez powszechnie znanych przywódców? Anonimowość była może dobra dla przeciętnego uczestnika AA, ale współzałożyciele powinni być traktowani w sposób wyjątkowy. Szeroka publiczność miała prawo wiedzieć, kim jesteśmy. Prawdziwi przebojowcy w AA (tzn. ludzie spragnieni prestiżu i rozgłosu, dokładnie tacy sami jak ja) nie kazali na siebie długo czekać. Oni też zamierzali zostać wyjątkami. Twierdzili, że anonimowość wobec szerokiego ogółu jest dobra dla nieśmiałych; ludzie odważniejsi, o śmiałej postawie — tacy jak oni — powinni bez zahamowań wystąpić w pełnym świetle i dać się policzyć. Taka odważna demonstracja szybko zlikwiduje owo piętno społeczne wyciśnięte na alkoholikach. Świat zewnętrzny sam się zaraz przekona, jakimi to po rządnymi obywatelami mogą stać się powracający do zdrowia pijacy. Im więcej uczestników wspólnoty zrezygnuje ze swej anonimowości, tym lepszy efekt będzie to miało dla AA. A jeśli pijak zostanie sfotografowany z gubernatorem? Zarówno on sam jak i gubernator mieli prawo zostać tak uhonorowani, prawda? I tak pędziliśmy dalej w naszą ślepą uliczkę. Następny incydent z naruszaniem anonimowości wyglądał jeszcze bardziej różowo. Blisko ze mną zaprzyjaźniona osoba z AA chciała się poświęcić krzewieniu wiedzy w zakresie alko holizmu. Zainteresowany alkoholizmem wydział wybitnego uniwersytetu pragnął, aby stanęła ona za katedrą i szeroko poinformowała, że alkoholicy są ludźmi chorymi i bardzo wiele w tej sprawie da się zrobić dobrego. Moja znajoma była osobą bardzo utalentowaną, zarówno gdy posługiwała się piórem, jak i gdy znajdowała się na mównicy. Czy mogła zatem poinformować, że sama jest uczestnikiem AA? A czemuż by nie? Używając imienia Wspólnoty Anonimowych Alkoholików miałaby sposobność zyskać szerokie poparcie dla krzewienia rzetelnej wiedzy o alkoholizmie, a tym samym — również poparcie dla naszej wspólnoty. Uznałem to za wspaniały pomysł i udzieliłem mego pełnego błogosławieństwa. AA zaczynało już być szacownym i szeroko znanym imieniem. Wspomagana przez to imię oraz przez swój wielki talent osobisty nasza przyjaciółka odniosła natychmiastowy sukces. Prawie w okamgnieniu jej własne nazwisko i podobizna wraz z nader pochlebnymi sprawozdaniami z jej działalności edukacyjnej, a także z działalności AA, trafiły na łamy prawie każdej liczącej się gazety i czasopisma w Ameryce Północnej. Powszechne zrozumienie, co to jest alkoholizm, wzrosło, piętno odciśnięte na alkoholikach zelżało, a Wspólnota AA zyskała nowych uczestników. Na pewno nie mogło być w tym nic złego, prawda?\nA jednak było. Dla Osiągnięcia krótkoterminowych korzyści narażaliśmy naszą przyszłość na ryzyko o wielkich, wręcz przerażających rozmiarach. Teraz bowiem pewien uczestnik AA rozpoczął publikację czasopisma poświęconego krucjacie na rzecz powszechnej prohibicji. Uważał bowiem, że Wspólnota Anonimowych Alkoholików powinna przyczynić się do wprowadzenia na świecie kompletnej abstynencji. Ujawnił się sam jako uczestnik AA i nie krępował się powoływać na AA atakując diabelstwo whisky oraz tych, którzy ją produkowali oraz konsumowali. Podkreślił, że też prowadzi „działalność edukacyjną” i to „stosownego rodzaju”. W kwestii wikłania AA w publiczne polemiki, uważał, że tak właśnie powinno być, toteż sam bardzo zaangażował się w taką właśnie działalność. Oczywiście, aby dopomóc swej ukochanej sprawie, bez wahania odrzucił swą anonimowość. Niedługo potem związek producentów napojów alkoholowych zaproponował innemu uczestnikowi AA przyjęcie pracy w „edukacji”. Należało ludzi poinformować, że zbyt wiele alkoholu szkodzi każdemu, pewni zaś ludzie — alkoholicy — nie powinni pić wcale. Co w tym mogło być złego? Sekret po legał na tym, że nasz przyjaciel z AA miał odrzucić swą osobistą anonimowość; każda audycja czy publikacja, miała być opatrzona jego imieniem i nazwiskiem, jako uczestnika Wspólnoty Anonimowych Alkoholików. To oczywiście miało na celu wywołanie wrażenia, że AA preferuje „edukację” w stylu odpowiadającym interesom producentów alkoholu.\nChociaż do realizacji tego scenariusza nigdy nie doszło, nie mniej jego implikacje były przerażające. Uświadomiliśmy je sobie natychmiast. Angażując się w jakąkolwiek sprawę, a następnie ujawniając swą przynależność do AA wobec całego świata, każdy uczestnik naszej wspólnoty był w stanie podłączyć Anonimowych Alkoholików do dowolnej praktycznie sprawy, bądź też wplątać w dowolną wymianę zdań, czy to po słusznej czy niesłusznej stronie. Im więcej liczyło się w świecie imię AA, tym większa stawała się pokusa, aby tak się zachować. Wkrótce pojawił się nowy dowód, że tak się dziać musiało. Kolejny uczestnik wspólnoty zaczął nas wplątywać w działalność reklamową. Został on zatrudniony przez towarzystwo ubezpieczeniowe, aby wygłosić dwanaście „odczytów” o Anonimowych Alkoholikach na ogólnokrajowej antenie. Te, rzecz jasna, stanowiłyby reklamę dla owego towarzystwa ubezpieczeniowego, dla Wspólnoty Anonimowych Alkoholików, wreszcie dla naszego przyjaciela — trzy pieczenie upieczone przy jednym niewinnie wyglądającym ogniu. W Centrali AA przestudiowaliśmy konspekt przyszłych odczytów. W połowie zawierały one stanowisko AA, w połowie zaś odzwierciedlały osobiste przekonania religijne autora. To niewątpliwie musiało nas przedstawić w krzywym zwierciadle, szeroko dostępnym publicznie. Musiałoby wzbudzić wiele uprzedzeń religijnych wobec AA. Oczywiście szybko zaprotestowaliśmy.\nNasz przyjaciel odpowiedział mocno poirytowanym listem, powiadamiając nas, że czuje się „zainspirowany”, aby te odczyty wygłosić i nie jest z pewnością naszą sprawą ograniczać jego prawo do wolności wypowiedzi. Chociaż sam miał otrzymać wynagrodzenie za swoją pracę, nie miał w istocie na myśli niczego poza dobrem AA. Jeśli zaś my nie zdawaliśmy sobie sprawy, że jest to działalność dla wspólnoty korzystna, to tym gorzej dla nas. Zarówno my, jak i stojąca na tym samym co my stanowisku Rada Powierników AA, mogliśmy sobie razem pójść do diabła. Odczyty zostaną wygłoszone. To dopiero było zagrożenie! Przez samo tylko odrzucenie swej anonimowości, a tym samym wykorzystanie imienia AA, nasz przyjaciel za jednym zamachem był w stanie prze jąć kontrolę nad naszymi stosunkami ze światem zewnętrznym, ściągnąć na nas kłopoty religijne oraz uwikłać nas w działalność reklamową! To również oznaczało, że każdy błądzący uczestnik wspólnoty mógł ją śmiertelnie narazić w dowolnej chwili i dowolnym miejscu, po prostu odrzucając anonimowość i zapewniając samego siebie, jakież to niesłychane dobro nam „wyrządza”. Oczami wyobraźni zobaczyliśmy każdego uczestnika AA pracującego w reklamie i poszukującego sponsora w sprawach komercyjnych, jak to zaraz zacznie wykorzystywać imię AA sprzedając dowolną rzecz — od słonych paluszków do soku śliwkowego. Trzeba było natychmiast zająć zdecydowane stanowisko. Napisaliśmy do naszego przyjaciela, że AA też ma prawo do wolności wypowiedzi. Wprawdzie nie będziemy sprzeciwiać mu się publicznie, ale jesteśmy w stanie sprawić, że jego zleceniodawca otrzyma od członków AA kilka tysięcy listów krytykujących to przedsięwzięcie i możemy mu zagwarantować, że tak zrobimy, o ile tylko program trafi na antenę. Nasz przyjaciel zrezygnował ze swego projektu.\nJednakże grobla naszej anonimowości nie przestawała przeciekać. Pewni członkowie wspólnoty zaczęli nas wciągać w politykę. Zaczęli mówić przeróżnym komisjom legislacyjnym — publicznie oczywiście — czego to Wspólnota AA życzy sobie w kwestiach rehabilitacji, pieniędzy i prawodawstwa. W ten sposób z użyciem pełnego nazwiska i często wraz z towarzyszącą fotografią, niektórzy z nas stali się lobbystami. Inni jeszcze członkowie zasiadali na lawach wraz z sędziami śledczymi, doradzając im, którego ze złapanych pijaków po słać do AA, a którego — do więzienia. Wreszcie, zaczęły się kłopoty z pieniędzmi, w które bywała uwikłana naruszona anonimowość. W tym czasie już większość naszych uczestników rozumiała, że powinniśmy zaniechać publicznych zbiórek pieniędzy na cele AA. Jednakże działał edukacyjna naszej wspomaganej przez uniwersytet przyjaciółki wydała wówczas owoce. Miała ona ściśle uzasadnioną i uprawnioną potrzebę zdobycia na nią większych pieniędzy. Z tego powodu poprosiła szerszy ogół o wsparcie, organizując na ten cel publiczną zbiórkę. Ponieważ niewątpliwie była ona uczestnikiem AA i nie kryła tego, wielu ofiarodawców było zdezorientowanych. Niektórzy sądzili, że to AA prowadzi działalność na niwie edukacyjnej. Inni uważali, że to AA dokonuje zbiórki pieniędzy, podczas gdy w żadnym z tych przypadków tak nie było i być nie miało. W ten sposób powstało wrażenie, że imię AA jest używane do zbiórki pieniędzy w tym samym czasie, kiedy usiłowaliśmy poinformować szeroki ogół, że AA nie przyjmuje pieniędzy z zewnątrz. Ten precedens uruchomił wszelkiego rodzaju zbiórki pieniędzy przez AA — pieniędzy na ośrodki odwykowe, przedsięwzięcia Dwunastego Kroku, pensjonaty AA, kluby AA oraz tym podobne — co wiązało się z nagminnym naruszaniem anonimowości. Widząc, co się dzieje, nasza przyjaciółka — która sama była wspaniałym członkiem wspólnoty — próbowała odzyskać swą utraconą anonimowość. Ponieważ była już tak szeroko znaną osobą, zadanie to okazało się bardzo trudne. Jego realizacja zajęła jej całe lata. Zdobyła się wszakże na wszystkie konieczne poświęcenia i pragnę jej tutaj wyrazić głęboką wdzięczność w imieniu nas wszystkich. Następną szokującą wiadomością było to, że zostaliśmy wplątani w politykę partyjną, tym razem dla osobistej korzyści jednego człowieka. Ubiegając się o urząd publiczny, jeden z naszych uczestników wykorzystał w swej reklamie politycznej fakt, że należy do AA, co zapewne miało sugerować, że jest trzeźwy jak żaden z kontrkandydatów. Ponieważ Wspólnota AA cieszyła się rozgłosem i poważaniem w jego stanie myślał, że to mu pomoże odnieść zwycięstwo w dniu wyborów. Prawdopodobnie najlepsza tego typu historyjka zdarzyła się, kiedy imię AA zostało wykorzystane w sprawie o zniesławienie. Uczestniczka wspólnoty, której nazwisko i zawodowe osiągnięcia znane były na trzech kontynentach, weszła w posiadanie listu, który — jak sądziła — powodował uszczerbek na jej zawodowej reputacji. Uważała, że coś z tym należy zrobić i pogląd ten podzielał jej adwokat, również Anonimowy Alkoholik. Przyjęli oni, że zarówno opinia publiczna jak też i AA miałyby prawo do niezadowolenia, gdy by fakty te zostały ujawnione. Wkrótce, w wielu czasopismach pojawiły się artykuły z nagłówkami, jak to Wspólnota Anonimowych Alkoholików dopinguje jedną ze swych uczestniczek, oczywiście wymienioną z nazwiska, aby wy grała swą sprawę o zniesławienie. Niedługo potem pewien znany komentator radiowy powiedział to samo swym słuchaczom, których liczbę oceniano na dwanaście milionów. Incydent ten pokazywał, że imienia AA można dowolnie używać dla osiągnięcia czysto osobistych korzyści, tym razem na skalę ogólnokrajową.\nStare segregatory w Centrali AA kryją jeszcze niejedno wy darzenie związane z naruszeniem anonimowości. Większość z nich dostarcza tych samych lekcji. Mówią nam one, że my alkoholicy jesteśmy twórcami najbardziej przekonujących racjonalizacji i że sam ten fakt, wspomagany przekonaniem, że robi my dla AA rzeczy wielkie, może — przez naruszanie anonimowości — przywrócić do życia naszą starą i zgubną pogoń za osobistą władzą, prestiżem, publicznym uznaniem i pieniędzmi — ty mi samymi nieprzejednanymi popędami, które — gdy podrażnione — w swoim czasie stawały się powodem naszego sięgania po kieliszek, a w dzisiejszych czasach stanowią też siłę rozsadzającą ten świat. Lekcje te pokazują wyraźnie, że dostateczna liczba spektakularnych pogwałceń anonimowości może kiedyś doprowadzić naszą wspólnotę do całkowitej i rujnującej zagłady. Jesteśmy zatem pewni, że gdyby takie siły miały kiedykolwiek zapanować nad naszą wspólnotą, my także będziemy skazani na zagładę, podobnie jak to się już zdarzyło innym stowarzyszeniom w historii ludzkości. Nie zakładajmy ani przez chwilę, że my, powracający do zdrowia alkoholicy, jesteśmy o tyle lepsi czy silniejsi od innych ludzi, ani też, że skoro w naszej dwudziestoletniej historii nic takiego AA nigdy się nie przytrafiło, to z tego tytułu nigdy przydarzyć się nie zdoła. Nasza na prawdę największa nadzieja kryje się w tym, że całe nasze do świadczenie — jako alkoholików oraz jako uczestników AA — nauczyło nas w końcu, jak ogromna jest moc owych sił samo zniszczenia. Te w ciężkim trudzie wyuczone lekcje uczyniły nas w pełni gotowymi do każdego poświęcenia koniecznego, aby utrzymać przy życiu naszą bezcenną wspólnotę. Oto dlaczego postrzegamy anonimowość na poziomie publicznym jako nasze główne zabezpieczenie przed nami samymi, jako strażniczkę wszystkich naszych Tradycji i najpotężniejszy symbol osobistego poświęcenia, jaki znamy. Oczywiście, żaden uczestnik AA nie potrzebuje zachowywać anonimowości wobec rodziny, przyjaciół, czy sąsiadów. Ujawnienie się w tych przypadkach jest zarówno właściwe, jak i korzystne. Nie ma też niebezpieczeństwa, gdy zabieramy głos na grupowych mityngach AA o charakterze na wpół publicznym, o ile tylko notatki prasowe podają wyłącznie imiona występujących osób. Jednak wobec szerszego ogółu — prasy, radia, filmu, telewizji, wydawnictw książkowych i tym podobnych — ujawnianie pełnych nazwisk i fotografii nie jest dla nas. Tu trzeba hermetycznie zamknąć wieko i musi ono pozostać w tej pozycji. Zdajemy sobie teraz w pełni sprawę z tego, że stuprocentowa anonimowość osobista wobec szerszej publiczności jest sprawą równie zasadniczą dla życia AA, jak stuprocentowa trzeźwość dla zachowania życia absolutnie każdego indywidualnego członka. To nie są strachy na lachy; to jest rozważny głos wieloletnie go doświadczenia. Jestem pewien, że będziemy go słuchać i że zdobędziemy się na każde wymagane poświęcenie. Faktycznie, już nauczyliśmy się słuchać. Dziś pozostała wśród nas zaledwie zanikająca garstka tych, którzy anonimowość naruszają.\nMówię o tym wszystkim z taką powagą, na jaką mnie tylko stać. Mówię o tym, bo wiem dobrze, czym jest w istocie pokusa sławy i pieniędzy. Mogę to powiedzieć, bo sam kiedyś byłem kimś, kto anonimowość łamał. Dzięki Bogu, już całe la ta temu głos doświadczenia i upomnienia mądrych przyjaciół odciągnęły mnie z tej zgubnej ścieżki, na którą mogłem zaprowadzić całą naszą wspólnotę. W taki to sposób przekonałem się, że tymczasowa lub pozorna korzyść może być częstokroć śmiertelnym wrogiem tego, co najlepsze i nieprzemijające. Kiedy chodzi o przetrwanie AA, nic nie może okazać się do statecznie dobre ponad nasz największy wysiłek. Chcemy utrzymać stuprocentową anonimowość także z jednego jeszcze istotnego powodu — powodu, który częstokroć ulega przeoczeniu. Zamiast zapewnienia nam większego rozgłosu, powtarzające się naruszenia anonimowości dla odniesienia jakichś korzyści mogłyby poważnie nadwerężyć te cudowne stosunki z prasą i szerszym ogółem, którymi dzisiaj mamy szczęście się cieszyć. Mogłoby się skończyć na tym, że mielibyśmy złą prasę i bardzo mało publicznego zaufania. Przez wiele lat wszystkie media na całym świecie obsypywały AA entuzjastycznym rozgłosem, którego strumień nigdy się nie wyczerpywał. Redaktorzy mówią nam, dlaczego tak jest. Poświęcają nam dodatkowe miejsce i czas, ponieważ sami mają niezłomne zaufanie do AA. Podstawą zaś tego zaufania jest — w ich własnym przekonaniu — nasze stałe naleganie na za chowanie osobistej anonimowości na łamach prasy.\nNigdy przedtem ludzie z agencji prasowych oraz agend do kontaktów z szerokim ogółem nie słyszeli o towarzystwie, które odmawiałoby osobistego reklamowania swych przywódców, czy też członków. Dla nich ta dziwna i odświeżają ca nowość stanowiła zawsze dowód na to, że AA jest wspólnotą obiektywną; nikt nie korzystał z żadnych prerogatyw. Jest to — jak nam sami mówią — najistotniejszą przyczyną ich tak wielkiej dobrej woli. Oto dlaczego, przekazują oni całemu światu aowskie posłanie zdrowienia.\nGdybyśmy przez naruszanie anonimowości sprawili w końcu, że prasa, szersza publiczność oraz sami nasi podopieczni alkoholicy zaczną powątpiewać w czystość naszych intencji — z pewnością utracilibyśmy ten bezcenny kapitał, a wraz z nim — niezliczonych przyszłych członków. Wspólnota Anonimowych Alkoholików przestałaby cieszyć się dobrą sławą; rozgłos stawałby się mniejszy i w gorszym gatunku. Napis na ścianie jest wyraźny. Wielu z nas może go już odczytać i jestem pewien, że reszta wkrótce też będzie mogła.\nCopyright © by The AA. Grapevine Inc;\n16 lat grupy Anonimowych Alkoholików "Płomień" Włoszczowa\n25 czerwca grupa Anonimowych Alkoholików Płomień we Włoszczowie obchodzi 16. rocznicę swojego powstania. Pierwszy mityng odbył się w marcu 1994 roku w sześcioosobowym gronie w miejscowym szpitalu. Grupa organizowała się ponad rok, nie mając stałego miejsca spotkań. Oficjalne zawiązanie grupy nastąpiło w czerwcu 1995 roku w świetlicy Urzędu Gminy. Do dnia dzisiejszego, czyli ponad 17 lat w mityngach uczestniczyło kilkadziesiąt osób, które postanowiły zmienić swoje życie na lepsze, nie poddając się chorobie alkoholowej. Wielu członkom udało się przestać pić, posklejać na nowo swoje rozbite życie i poprawić los swoich rodzin. Pierwszym krokiem ku temu była decyzja o zerwaniu z nałogiem. Tegoroczne spotkanie rocznicowe odbędzie się w ośrodku PKP w Koziej Wsi koło Oleszna. Poprzedzi je msza święta w kaplicy parafialnej pod wezwaniem Błogosławionego Księdza Józefa Pawłowskiego z Grona 108 Męczenników we Włoszczowie.\nTak więc Szósty Krok jest uznanym w AA określeniem postawy, najlepszej jaką możemy przyjąć, by zapoczątkować pracę na całe życie. Nie oznacza to, że oczekujemy cudownego odjęcia wszystkich wad charakteru, tak jak została odjęta pokusa picia. Być może niektóre znikną zupełnie, ale co do większości będziemy musieli cierpliwie zadowalać się stopniową poprawą.\n- Jakie wady zostały mi całkowicie odjęte?\n- Co jeszcze czeka w kolejce?\n-Czy godzę się na taki stan rzeczy?\n-Czy zauważam nawet niewielką poprawę w kwestii moich wad?\n-Czy potrafię cierpliwie czekać, aż Bóg zechce uwolnić mnie od kolejnych wad?\nAle nawet najbardziej gorliwi z nas natrafiają na jakiś sęk i z konsternacją załamują ręce: „Nie, tego się jeszcze nie mogę wyrzec”. Często popadamy w jeszcze większe niebezpieczeństwo, kiedy wyrywa się nam z ust okrzyk: „Tego nigdy się nie wyrzeknę!”.\n12 Kroków i 12 Tradycji, str. 67\n- Czy są wady, których trzymam się kurczowo?\n- Jakie to wady?\n- Czy wiem, dlaczego to robię?\n- Co one mi dają?\nUczciwość jest fundamentem trzeźwienia\nUczciwość to prawda.\nUczciwość jest to prawda w relacji z Bogiem, samym sobą i człowiekiem.\nPrawda o mnie w relacji z Bogiem jest pytaniem, - Jaka jest Twoja wola\nPrawda o mnie w relacji z samym sobą jest czuciem - czyny, zgodność z\nwyznawanymi wartościami(sumieniem) = odczuwanie.\nPrawda o mnie w relacji z człowiekiem jest współ-odczuwaniem -\nintensywność współ-odczuwania zależy od poziomu lęku przed otwarciem\noraz podobieństwa odczuć.\nUczciwość to droga, którą podążam zgodnie z Jego wolą czując zgodność\nczynów z wartościami wewnętrznymi i potwierdzając to w sercach innych\nPrzeciwieństwem jest kłamstwo, manipulacja, zaniechanie, ukrycie,\nJak to widzi Bill, str.285\nW początkowych latach trzeźwości byłem pełen pychy, uważając, że AA jest jedynym sposobem leczenia, który gwarantuje uczciwe i szczęśliwe życie.\nBez wątpienia Wspólnota była podstawowym składnikiem mojej trzeźwości, i nawet dziś - po z góra 8 latach "na Programie" - wciąż angażuję się w mityngi, sponsorowanie i służbę. Przez pierwsze lata zdrowienia uznawałem za konieczne korzystać z pomocy profesjonalistów - jako że moje zdrowie emocjonalne pozostawiało bardzo wiele d życzenia. Są też ludzie, którzy trzeźwość i szczęście zawdzięczają rozmaitym organizacjom spoza Wspólnoty. AA nauczyło mnie, że mam wybór:\njeśli tylko zechce, będę gotów uczynić wszystko, aby umocnić moja trzeźwość.\nByć może Wspólnota nie jest lekarstwem jedynym, ani na wszystko, ale na pewno stanowi ona centrum mojego trzeźwego życia.\n12 Kroków i 12 Tradycji, str. 68\nTaki to jest paradoks regeneracji według AA:\nsiła rodząca się z całkowitej klęski i słabości oraz utrata dotychczasowego życia jako warunek odnalezienia nowego.\nAnonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość, str.60\n...gdyby ludziom zapewnić absolutną wolność i uwolnić ich od przymusu podporządkowania się komukolwiek, wówczas zjednoczyliby się całkowicie dobrowolnie dla wspólnego dobra.\nJak to widzi bill,str.50\nJakże często pracujemy bez opamiętania, tylko po to, żeby zarobić sobie na okres nieróbstwa, który nazywamy „zasłużonym odpoczynkiem”. Albo też odkładamy na później wykonanie nużących obowiązków, co też jest oczywistą formą lenistwa.\nCzy odnajduję się w tym przykładzie?\nJak u mnie wygląda ta wada?\nJakie konkretnie koszty ponoszę ja i moi bliscy w związku z tą moją wadą?\nGłęboko w nas samych znaleźliśmy Wspaniałą Rzeczywistość. Bo tylko w Niej można coś znaleźć...wejrzyjcie wewnątrz samych siebie... Z takim nastawieniem, świadomość wiary na pewno do was nadejdzie.\nAnonimowi Alkoholicy, str.46,47\nGdy obżarstwo nie jest zbyt widoczne, wówczas i na nie mamy łagodniejszą nazwę, mówimy o „dogadzaniu sobie”.\n- Czy odnajduję się w tym przykładzie?\n- Co złego jest w „dogadzaniu sobie”?\n- Jakie koszty ponoszę ja i moi bliscy w związku z tą moją wadą?\nOdkryliśmy, że Bóg nie rzuca kłód pod nogi tym, którzy za nim podążają. Dziedzina Ducha jest w naszym pojęciu obszerna i wszechogarniająca; wstęp do niej jest wolny dla wszystkich, którzy szczerze szukają. W naszym przekonaniu, Dziedzina Ducha stoi otworem dla wszystkich ludzi.\nJak to widzi Bill, str.7\nZłośliwe plotki, będące bezkrwawym odpowiednikiem zadawania ciosu nożem w plecy, także sprawiają nam swego rodzaju satysfakcję. Plotkując nie chcemy przecież pomóc tym, których krytykujemy, a jedynie popisać się własną cnotą.(...)\nŻyjemy w świecie pełnym zawiści. Wszyscy, w mniejszym lub większym stopniu, są nią zarażeni. Musi więc i ona sprawiać jakąś szczególną, pokrętną przyjemność, skoro wolimy poświęcać czas na marzenia o tym, czego nie posiadamy, zamiast na to zapracować; albo staramy się zawzięcie wybić w dziedzinach, do których nie mamy zdolności, zamiast pogodzić się z ich brakiem.\n- Czy odnajduję się w tych przykładach?\n- Jak u mnie wyglądają te wady?\n- Jakie konkretnie koszty ponoszę ja i moi bliscy w związku z tymi moimi wadami?\n- Jakie mam doświadczenie w pracy nad nimi?\nJeśli chcesz, możesz postawić w miejsce Siły Wyższej samo AA.\nOto istnieje bardzo duża grupa ludzi, którzy przezwyciężyli swój problem alkoholowy... właśnie w ten sposób przekroczyli próg...ich wiara rozszerzyła się i pogłębiła...po zupełnie niewytłumaczalnym przekształcenia ich życia - uwierzyli w Siłę Wyższą.\nDwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji, str. 29-30\nKtóż na przykład nie lubi czuć się nieco lepszy od sąsiada albo nawet dużo lepszy od niego? (…) Pozornie usprawiedliwiony gniew także może nam sprawiać przyjemność. Możemy czerpać przewrotną satysfakcję z faktu, że ludzie nas irytują, ponieważ daje nam to miłe poczucie własnej wyższości\n12 Kroków i 12 Tradycji, str. 67 i 68\nJak u mnie wyglądają te wady?\nJakie konkretnie koszty ponoszę ja i moi bliscy w związku z tymi moimi wadami?\nJakie mam doświadczenie w pracy nad nimi?\nCzy jestem niezdolny do zbudowania prawdziwego partnerstwa z drugim człowiekiem?\nJednakże większość z nas najbardziej ucierpiała z powodu zdeformowanych stosunków z rodziną, przyjaciółmi i całym społeczeństwem. To właśnie w stosunkach z ludźmi byliśmy wyjątkowo uparci i bezmyślni. Przede wszystkim nie chcieliśmy i nie umieliśmy uznać tego, że całkowicie brak nam było zwykłej umiejętności nawiązania partnerstwa z drugim człowiekiem.\nCodzienne Refleksje, str. 205\nGdy wszystko inne zawodzi, praca z alkoholikami pozwala przeżyć kolejny dzień.\nMusimy bowiem przyznać, że niektóre z naszych wad sprawiają nam przyjemność. Jesteśmy w nich wręcz zakochani.\nLata przeżyte z alkoholikiem na pewno uczynią z jego żony i dzieci neurotyków. Cała rodzina alkoholika jest do pewnego stopnia chora.\nAnonimowi Alkoholicy, str. 107 - 108\nChciałbym zaprosić 12.06.11 w niedzielę do oglądania o godzinie 17.50 w telewizji Polsat programu z wydarzenia ważnego dla Wspólnoty AA. W Sejmie po raz pierwszy w historii z Posłami spotkali się profesjonaliści ; Ewa Wojdyło – leczenie rodziny , program AA , szkody w rodzinie , dr . Woronowicz – choroba alkoholowa , Wiktor Osiatyński - Wspólnota AA polepszanie społecznego życia – Program 12 Kroków , członkowie Rady Powierników – Krzysiek , , dyrektor BSK – Witek , i członkowie Wspólnoty AA kolporter krajowy Andrzej , ksiądz Wiesław i inni . Spotkanie cieszyło się bardzo dużym zainteresowaniem , przekazano bardzo dużo literatury . Zapraszam do obejrzenie tych wydarzeń w telewizji Polsat .\nPogody ducha i spotkania na szlaku\nDwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji, str. 54\nW zasadzie każdy pragnie pozbyć się najbardziej jaskrawych i destrukcyjnych wad. Nikt nie chce być na tyle dumny, żeby narażać się na miano pyszałka, ani na tyle chciwy, żeby zarzucano mu złodziejstwo. Nikt nie chce ulegać takim atakom furii, by mordować, czy też atakom pożądania szukającego ujścia w gwałcie. Nikt nie chce być chorobliwie żarłoczny, gnuśnieć w lenistwie, szaleć z zazdrości. Oczywiście, u większości ludzi wady te nie występują w aż tak alarmującej postaci. My, którzy uniknęliśmy tego rodzaju ekscesów, chętnie sami sobie składamy gratulacje. Ale czy powinniśmy?\n...życie duchowe, w którym nie ma dość miejsca na rodzinę, nie może być doskonałe.\nAnonimowi Alkoholicy str. 113\nTo już 76 lat, 10 czerwca, w dniu symbolicznych narodzin Anonimowych Alkoholików odbędzie się w Akron jak co roku wielki zlot.\n- Dlaczego 10 czerwca?\n- Miejscem założenia AA były Stany Zjednoczone. Incjatorem był makler giełdowy Bill W. (William Griffith Wilson). Drugim współzałożycielem był dr Bob (Robert Holbrook Smith). Jego pierwszy dzień nieprzerwanej trzeźwości, poniedziałek 10 czerwca 1935 uważa się za symboliczną datę narodzin ruchu.\nSilniej niż inni reagowaliśmy na frustracje.\nJak to widzi Bill, str.111\nNie wszystkie jednak nasze trudności są sprawą życia i śmierci. Każdy normalny człowiek chce jeść, kochać i być kochany, cieszyć się poważaniem w swoim środowisku. Pragnie również pewnego poczucia bezpieczeństwa w dążeniu do tych celów. W istocie, takim właśnie został stworzony przez Boga, który przecież nie planował, by człowiek wyniszczał się alkoholem. Bóg wyposażył ludzi w instynkty, by mogli przetrwać, a nie ginąć. (…) Skoro przychodzimy na świat tak sowicie wyposażeni w naturalne popędy, trudno się dziwić, że często pozwalamy im wykraczać poza wyznaczone dla nich granice. Kiedy zaczynają nami ślepo kierować albo świadomie żądamy od nich więcej przyjemności i wygód niż nam się należy, wówczas zaczynamy oddalać się od tego, co Bóg zaplanował dla nas tu na ziemi. To właśnie jest miarą naszych wad charakteru, lub jeśli kto woli, grzechów.\n12 Kroków i 12 Tradycji, str. 65-66\nWilliam Griffith Wilson (26 listopada 1895 - 24 stycznia 1971), powszechnie znany także jako Bill Wilson lub Bill W. Twórca Programu 12 kroków - nie był ideałem, miał swoje słabostki i przywary. W naszym kraju (POLSKA) natomiast przedstawia się go jako wzorowego realizatora 12 kroków... a Bill był normalnym człowiekiem. Wychowywany przez dziadków, w szkole po początkowych trudnościach odnosił sukcesy jako kapitan drużyny piłkarskiej i jako skrzypek w orkiestrze szkolnej. Ale przeżył poważną depresję w wieku siedemnastu lat, kiedy jego pierwsza miłość, Bertha Bamford, zmarła z powodu komplikacji podczas operacji.\nSwoją przyszłą żonę, Lois Burnham poznał w lecie 1913 roku podczas rejsu na jeziorze Emerald Vermont's, dwa lata później para zaręczyła się. 24 stycznia 1918 r., tuż przed wyjazdem Billa do służby w I wojnie światowej jako 2nd Lieutenant na Wybrzeżu , para wzięła ślub. Po odbyciu służby wojskowej, Wilson powrócił z żoną do Nowego Jorku. Nie udało mu się ukończyć studiów prawniczych, bo był zbyt pijany, by odebrać swój dyplom.\nWilson eksperymentował z innymi możliwościami leczenia alkoholizmu, w tym LSD, niacyny (witamina B 3) i parapsychologii jako sposobu wywoływania zmian duchowych. Ci wszyscy co go idealizują nie dokładnie czytali Wielką Księgę, (o ile w ogóle czytali, temat poruszany na forum Ilu z nas zna Wielka Księga AA ) gdzie wyraźnie pisze że my dążymy do ideału. Sam założyciel się pod tym podpisał. Dlatego tez z niesmakiem obserwuje nieraz w salkach spotkań wiszące na ścianach portrety - święte Obrazy. Tak niedługo ołtarze powstać mogą. Z założycieli robi się tu i ówdzie Ikony.\nZapomina się o tym, że jedynym autorytetem jest miłujący Bóg...\nOstatnio przeczytałem na jednym forum skupiającym uzależnionych różnych opcji, że Bill W by erotomanem. Podobno czytając Patricka Carnesa można się o tym dowiedzieć.\nSzperając w literaturze nie pamiętam czy się tam o tym doczytałem.\nTak wiec dalej jestem wdzięczny Billowi i Bobowi za Wspólnotę i pokazanie całemu światu, że dla dobra alkoholika jest drugi taki sam alkoholik.\nA jeżeli nawet Bill był erotomanem to nie ma to znaczenia na to co zrobił dla mnie i dla nas wszystkich, za co mu po wsze czasy chwała.\nWarto by poczytać:\nBill W.: The Absorbing and Deeply Moving Life Story of Bill Wilson, Co-founder of Alcoholics Anonymous pióra bardzo poczytnego zawodowego biografa, który spotykał się z Wilsonem przez ostatnich 12 lat jego życia. Niektórzy biografowie m.in. była osobista sekretarka Bill W.: A Biography of Alcoholics Anonymous Cofounder Bill Wilson suponują iż Bill nie był wierny Lois również po zaprzestaniu picia. Bill miał romans z Helen Wynn, kobietą o 22 lat młodszą. Warto przetłumaczyć recenzję w Googlach. Bezstronne informacje na temat domniemanego romansu Billa można znaleźć tu: Bill W. -Wikipedia, free encyklopedia w akapicie "Temptation and reports of infidelity" - być może w związku z tymi wydarzeniami w oryginalnym AA tak dużo uwagi poświęca się tzw. 13 Krokowi i sugeruje się żeby mężczyźni nie sponsorowali kobietom i na odwrót.\nTo, że Bill W. nigdy w życiu nie "przepracował "12 Kroków", wiadomo już od dawna.\nZadaje sobie jednak pytanie: czy alkoholik który sformułował 12 kroków nie wiedział o czym pisze?\nNie zapominajmy, ze nie on (podobnie, jak wielu innych wielkich; Kolumb, Kopernik, etc.) odkrył to pierwszy. Byli już przed nim inni...!\nDrugim ważnym aspektem jest to, że to nie on sam wymyślił Wspólnotę AA... - Na początku miał on tylko sześć (6) Kroków, z czego trzy (3!) zapożyczył ze swej religii, której był wyznawca...!\nOn był motorem, ale nie zapomnijmy, że Program ten napisali (l.mn.) alkoholicy... - To jest "MY".\nOn pisał o wychowaniu dzieci, a nigdy nie miał dzieci. Przynajmniej nic jeszcze o tym nie wiadomo. :-)\nPisał o żonach alkoholików, a nigdy nie był żoną alkoholika. Ten rozdział (Do żon)Wielkiej Księgi chciała napisać Lois, ale Bill się nie zgodził i napisał sam.\nMyślę, że dużo czerpał z doświadczeń i opowieści innych alkoholików plus oczywiście wszystkie materiały, hm... dodatkowe. Prace Williama Jamesa (a wcześniej Tołstoja - szczególnie "Spowiedź", gdzie wyraźnie widać jak, gdzie i komu urodziła się koncepcja Siły Wyższej). No i oczywiście Biblia.\nTrzeba jednak oddzielić dzieło od twórcy. Polscy odwykacze - teoretycy z upodobaniem cytują wzmiankę P. Carnesa o owym romansie w jednej z jego książek ale nie mówią zarazem, że ten sam autor napisał książkę A Gentle Path Through the Twelve Steps: The Classic Guide for All People in the process of recovery\npokazującą niezwykłą moc 12 Kroków, których bez Billa by nie było. Na dodatek gdzieś w naszych tekstach jest napisane, że AA nie ocenia i nie stoi na straży oblicza moralnego swoich członków.\nNieznane nagranie w którym Bill opowiada swoją historię http://www.youtube.com/watch?v=HwIrecwfTy4&feature=related\nWilson zmarł na rozedmę i zapalenie płuc 24 stycznia 1971 r., w drodze do szpitala w Miami na Florydzie . Został pochowany w East Dorset, Vermont .\nMoim zdaniem Bill był do bólu uczciwy, ale też myślał o wspólnym dobru, z tego powodu nie pisał o swoich trudnościach. Świadczyć o tym może fragment ze str. 125 "Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość".\n"Następną istotną przyczyną strachu były pozamałżeńskie romanse, czyli dobrze znany trójkąt małżeński. Więcej niż połowa członków naszej wspólnoty miała zrujnowane życie rodzinne. Pijaństwo przekształciło niejednego męża w rodzinną czarną owcę, jego żonę zaś w opiekuńczą i zaborczą matkę. Gdy taki układ stosunków trwał nadal już w czasach AA, mąż czasem zaczynał rozglądać się wokół siebie. Tam zaś pojawiały się pociągające alkoholiczki, dawno już porzucone przez własnych mężów. Tu i ówdzie stawaliśmy się i świadkami wybuchów, zdarzających się w tych sytuacjach. Ludzie ogromnie podniecali się biorąc tę czy tamtą stronę konfliktu. Całe grupy zamieniały się w jeden kocioł, a wielu ich członków znów się upajało. Było też trochę obrzucania grzeszników kamieniami. Drżeliśmy o reputację Wspólnoty AA i o jej przetrwanie. Wreszcie jednak uświadomiliśmy sobie, że w istocie wcale nie mieliśmy więcej problemów małżeńskich niż inne towarzystwa, a może nawet mniej. Przekonaliśmy się, że te sytuacje często same wracają do normy, o ile tylko zostaną potraktowane z cierpliwością i wyrozumiałością. Zarówno grzesznicy jak í zadufani w swoich racjach moraliści w końcu zdawali sobie sprawę, że sami postępują niemądrze. Większość alkoholików, którym żony towarzyszyły w ich najczarniejszych dniach, wróciło na łono rodziny. Pojawiły się grupy rodzinne Al-Anon, które uczyniły cuda dla stosunków domowych członków AA. Wszystkie te doświadczenia przyczyniły się do szczęśliwego wygaśnięcia początkowych obaw. Obecnie przeciętna liczba rozwodów w AA należy do najniższych w świecie. Stało się oczywiste, że burzliwe stosunki między odmiennymi płciami nie pokonają nas i nasze leki z tym związane ustały."\n- Anonimowi Alkoholicy Wielka Księga\n- Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji\n- Doktor Bob\nTo już 76 lat, 10 czerwca, w dniu symbolicznych narodzin AA odbędzie się w Akron jak co roku wielki zlot i wybija się symboliczny medal.\n76th ANNIVERSARY OF ALCOHOLICS ANONYMOUS JUNE 10, 11, 12, 2011 AKRON, OHIO\n"...w 1935 roku dwaj alkoholicy; makler giełdowy Bill (William Griffith Wilson z Nowego Yorku, wtedy 39 lat i dr Bob (Dr. Robert Holbrook Smith - 55) założyli w Akron, Ohio - USA... pierwsza Grupę AA.. - Oni to doszli do tego, ze w rozwiązywaniu ich problemów i kłopotów pomagają im radykalne i otwarte wspólne rozmowy, które pozwalają im zatrzymać ich picie...\nOboje byli uczestnikami , tzw. "Oxford-Grupy" - ewangelickiego duchowego Franka Buchmana.\nGrupy te były wtedy w USA i Europie mocno rozprzestrzenione...-Praktykowały one szczególne, psychologiczne i skuteczne spowiedzi grupowe.\nPunktem wyjścia była idea, że każdy człowiek jest grzesznikiem i posiada wady charakteru...\nZ drugiej jednak strony każdy może się zmienić - poprzez wewnętrzne przyznanie się w sobie oraz przyznanie się wobec pewnej niedużej społeczności na zewnątrz, mianowicie w Grupie.\nDrugim wielkim wpływem na AA było demokratyczne Pojecie (zrozumienie), które ściśle związane jest z politycznym powstaniem Stanów Zjednoczonych, jako kraju o "nieograniczonych możliwościach", przynajmniej w swej konstytucyjnej teorii, gdzie wszyscy ludzie, bez względu na kolor skory, stan socjalny, itd.- maja równe szanse...\nTrzeci wpływ na AA wywodzi się z filozoficznego punktu myślowego, który w Ameryce był reprezentowany przez John Dewey`a, a w Europie przez Henri Bergson´a. Tu chodzi o świadomość ludzką, że każdy człowiek posiada i jest w stanie wytworzyć niepojęte siły służące mu w swym rozwoju i w jego przemianach...\nPo czwarte AA działa na ogólnie przyjętej już zasadzie pomocy sąsiedzkiej (za darmo) i anonimowości......\nAle tym ostatnim i zarazem tym pierwszym impulsem do powstania AA było nawiązanie kontaktu z ekspertami...\nW 1931 roku alkoholik Roland H. udał się do Zurychu, na leczenie do znakomitego i sławnego już wtedy Carla Gustawa J u n g a - Roland był u Junga do czasu, aż ten oświadczył, że jest "beznadziejnym przypadkiem" (W polskim wydaniu Wielkiej Księgi ta historia wzmiankowana jest na str 21. - mój przyp.).\nPo tym oświadczeniu, Jung dodał, że jemu (Rolandowi) pomóc może już tylko specjalna duchowość albo religijne doświadczenie...\nRoland udał się potem do Oxford-Grup w Europie i w USA...\nI nastąpił ten "cud" i Roland (po)został trzeźwym.\nTrzydzieści lat później (23 stycznia 1961r - mój przyp.), Bill napisał list do C.G. Jung´a o Roland´zie a także o jego własnym (Bill´a) powodzeniu....\nJung był tym tak zachwycony, że wtedy to powstała ta krotka formula AA: "Spiritus contra spiritum"... Nie wiadomo czy Bill doszedł do tego sam czy znalazł to w książce Junga "Współczesny człowiek w poszukiwaniu duszy"\nTekst korespondencji pomiędzy Wilsonem i Jungiem ukazał się w "Zdroju" bodaj w 94."\nJakakolwiek grupa społeczna nie przetrwa jeśli nie ma poczucia ciągłości i nie zna swojej historii. Byle sklep spożywczy czy zakładzik usługowy hucznie świętuje swoje urodziny. AA po polsku jakoś nie przykłada zbytnio wagi do swojej historii, a ciągle gada o niesieniu posłania, a przecież żeby je nieść Wspólnota musi trwać. Do tego właśnie potrzebna jest świadomość swojej historii.\nMożna by z tej okazji zorganizować zlot radości z tematem "Moja droga do AA i w AA" tylko czy byłoby komu.\nWiększy zapał mają nasi bracia przy spotkaniach Licheńskich niż to że obchodzimy 76 urodziny.\nTakie jest nasze AA, i tak chyba pozostanie. Można próbować to zmieniać, tylko gdy mówiłem ostatnio o 6 tradycji , i o tym że tu i tu jest łamanie tej tradycji, użyczanie nazwy itp. to nasi bracia nie pijacy po kilkadziesiąt lat i więcej, patrzyli na mnie jak na człowieka z kosmosu.\nDo Lichenia jedzie cały autobus a w 80 tysięcznym mieście jest jedna grupa na której spotkaniu jak uświadczysz więcej niż 5 osób to jest tłum. Na mszy w Częstochowie wyczytane były grupy i Stowarzyszenia (niby)Trzeźwościowe uczestniczące w spotkaniach, ciekawe że niektóre bez wiedzy sumienia grup.\nTakie spotkania są bliższe klimatowi stadionu niż medytacji. Tu czy tam do służby w dni powszednie mało chętnych. Trzeba z uporem nawoływać do rozdzielenia - mając na uwadze to co mówi Wielka Księga o "wyzbyciu się wszelkich uprzedzeń, nawet wobec zorganizowanych religii".\nKażda z nich ma mnóstwo narzędzi w których uczestnicy AA zaangażowani religijnie mogą się spełnić. Tylko zaangażowanie w sprawy swojej parafii (katolicyzm u nas jest powszechny, i z innymi religiami nie ma tego problemu) wymagałoby zobowiązania i poświęcenia a dawałoby to mało haju, a my wszak go lubimy.\n- "Der Spiegel"\nKolejny krok zmierzenia się z pychą. Nie dość, że potrzebujemy przyznać się do błędów, wyrazić je publicznie, to jeszcze musimy stać się gotowi z nich zrezygnować i to w chwili, gdy niektóre błędy przynosiły ewidentne korzyści. Picie przynosiło ulgę, nie tylko krzywdę. Jakże często przyznawaliśmy się do winy tylko po to, aby pozbyć się nieznośnego poczucia winy, a nie po to, aby nie pić więcej. Krok 6 mówi, że przyznanie się to mało. Jeszcze trzeba podjąć decyzję o rezygnacji z zachowań, przyzwyczajeń, nawyków, które czasami są bardzo sztywne i oporne na zmiany.\nMy alkoholicy, powracający do zdrowia często mówimy: „Wciąż walczę z moimi wadami charakteru. Na różne sposoby usiłowałem się ich pozbyć, a one wciąż są. Coś nie skutkuje. Co robię źle?”\nPomimo szczerych wysiłków, by pracować nad programem, jakoś ciągle odczuwamy niepokój. Zrobiliśmy starannie Krok Czwarty i Piąty, ale wciąż nie znajdujemy spokoju umysłu, który świadczy o pogodzie ducha. Wyczuwamy, że czegoś nam brakuje, coś jest nie tak, ale nie wiemy co to takiego. Wkrada się czasami zwątpienie i powracając do zdrowia zaczynamy odczuwać nieudolność i rozczarowanie programem zdrowienia proponowanym przez Anonimowych Alkoholików.\nJedynym wywołującym zakłopotanie aspektem pracy nad krokiem Szóstym jest to, że wymaga on naszego bezpośredniego dialogu z Bogiem. Wymaga naszego głębszego spojrzenia na stosunek do Niego w odosobnieniu i samotności naszych serc i umysłów. Sprawia nam to olbrzymią trudność nie dlatego, że nie chcemy pracować nad tym Krokiem, ale dlatego, że nie wiemy jak. Szczególnie trudne jest to gdy nie zaakceptowaliśmy jeszcze obecności Siły Wyższej. Nawet gdy posiadamy ustaloną wiarę w swoją koncepcję Boga i mocne religijnie wychowanie; miewamy czasem kłopoty z zaakceptowaniem tego Kroku. Wczesne wychowanie religijne być może nauczyło nas, że musimy być „dobrzy”, jeśli oczekujemy dobrych rzeczy od Boga. Występuje uczucie, że musimy „wykazać się” przed Bogiem, że musimy „upiększyć nasze czyny” zanim zwrócimy się do Niego w modlitwie. Może nawet lękamy się, że gdyby On znał nas takimi jakimi naprawdę jesteśmy, to w ogóle by nie chciał, abyśmy byli blisko Niego w modlitwie. Czy tak bardzo wstydzimy się naszych czynów, że sami nie możemy na nie patrzeć, a tym bardziej dzielić się nimi z tak potężną istotą? Modlimy się o to, jacy chcielibyśmy być, albo jacy myślimy, że powinniśmy być, zamiast powiedzieć Mu prosto i szczerze jak to naprawdę z nami jest. Czy nie miałoby sensu, kiedy zwracamy się do Boga z naszymi wadami charakteru, przedstawić stan w jakim się znajdujemy, a nie ten , jaki chcielibyśmy, żeby był?. Przypomnijmy sobie nasze zmagania z Krokiem Pierwszym: Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu, że przestaliśmy kierować własnym życiem”. Może nasze modlitwy brzmiały w ten sposób: „Boże, spraw abym mógł pić normalnie”. „Boże, pomóż mi kontrolować moje picie”. ”Panie, ja nie chcę tak pić...Chcę pić jak inni.” Te modlitwy były dla nas logiczne, bo przecież Bóg powinien chcieć, abyśmy pili przyzwoicie. Wołaliśmy” Dlaczego nie możesz mi tego dać? Modlę się do ciebie, a budzę się pijany! No tak jak Bóg może istnieć?” Teraz znamy już odpowiedź na te modlitwy. Czy były to modlitwy samolubne- modlitwy całkowicie skupione na naszych potrzebach, na życzeniach dla samych siebie?. Leczenie mogło się rozpocząć dopiero wtedy, gdy pokornie i szczerze zwróciliśmy się do Niego i powiedzieliśmy Mu, jak to naprawdę jest, dopiero wtedy, gdy mogliśmy Mu powiedzieć: „Boże, jestem bezsilny i przestałem kierować własnym życiem” Proces zdrowienia mógł się rozpocząć dopiero wtedy, gdy ustało zmaganie i walka i gdy rozpoczęła się akceptacja. Powracając do kroku Szóstego, może powinniśmy pamiętać o problemach, jakie napotkaliśmy przy Kroku Pierwszym. Może powinniśmy zaczynać modlitwę od uczciwego stwierdzenia tego co jest!” Boże, jestem niecierpliwy. ”Boże, jestem osobą nie tolerancyjną.” „Boże, brak mi wiary.” „Boże , jestem nieuprzejmy. ”Zamiast naszych marzeń i pragnień odnośnie tego, jakimi chcemy być, przedstawiamy Mu się, jacy w rzeczywistości jesteśmy. Nie ma potrzeby ukazywać się Bogu w jakikolwiek sposób odbiegający od rzeczywistości. Nie potrzebujemy „upiększać naszych czynów”. Bóg nie ma wobec nas takich zamiarów. On mówi nam, że nie możemy niczego uczynić , aby pozyskać Jego miłość, obojętnie jak wiele dajemy kościołowi, ile robimy dobrych uczynków, czy jak dobrymi jesteśmy samarytaninami. Jego miłości nie można zdobyć. Miłość Jego jest już nasza poprzez samą laskę. Łaska jest miłością i życzliwością, na którą nie trzeba zasługiwać. Nie trzeba jej zdobywać ani jej wyczekiwać. Ona po prostu istnieje. Czy wierzysz w to czy nie , zależy od tego, czy mamy wiarę.\nTo po prostu wierzenie w coś , czego nie trzeba budować. Jeśli brak wiary nie pozwala nam żyć spokojnie, to z pewnością jest wadą- wadą, która stoi na drodze do zdrowienia i do więzi z Bogiem, tak jak Go pojmujemy. Może ten brak wiary jest pierwszą wadą charakteru, do której powinniśmy Mu się uczciwie przyznać Alkoholizm określony jest jako choroba potrójna: fizyczna, psychiczna i duchowa. Zdrowienie musi obejmować wszystkie trzy płaszczyzny, a wiara w Siłę większa od nas samych jest istotną, niezbędną częścią zdrowienia. Należy pamiętać, że jeżeli znaleźliśmy wiarę w Siłę Wyższa, to również potem powinniśmy trzymać się jej świadomie każdego dnia. Nawet ci z długotrwałą, solidna trzeźwością i silną wiarą maja czasem chwile zwątpienia i wtedy powinni poprosić o siłę. Praca nad Krokiem Szóstym oraz stosowanie go, musi być procesem stałym. Wiara jest jak roślina, którą trzeba podlewać jeśli ma żyć. Wymaga troski i uwagi, aby zawsze być silną i zdrową. Może to jest właśnie pole, na którym moglibyśmy spożytkować siłę woli, która była tak bezużyteczna w naszych próbach zaprzestania picia na własną rękę. Wola to po prostu siła do dokonywania wyboru. Mamy siłę wybrać takie postępowanie, jakie jest potrzebne do podtrzymywania naszej wiary, bez względu na to jak niewielka może ona być. Możemy wybrać chodzenie na mitingi. Możemy wybrać codzienne czytanie materiałów. Możemy wybrać próbę rzetelnego praktykowania Dwunastu Kroków. Możemy wybrać pójście na całego w pogoni za trzeźwością. Możemy wybrać modlitwę niesamolubną. To samo dotyczy wad naszego charakteru. Możemy wybrać ich rozpoznanie, uświadomienie sobie i zaakceptowanie, a w rezultacie zdobyć pewną siłę, by nimi kierować, zamiast być kierowanym przez nie. Możemy wybrać uczciwe podzielenie się nimi z naszą Siłą Wyższą i zwrócenie się do Niej o pomoc w ich usunięciu, wierząc, że Ona je usunie. Doskonalmy nasz świadomy kontakt z Bogiem, tak jak Go rozumiemy, modląc się jedynie o poznanie Jego woli wobec nas. Chcemy, żeby pomagał nam podejmować decyzje, ale tak naprawdę to powinniśmy Go pytać jaka jest jego wola wobec nas. Bo On chce, abyśmy byli trzeźwi, zdolni stawić czoła życiu z godnością i spokojem – polegać na Jego sile i przewodnictwie, a nie na alkoholu. Przeprowadzenie takich drastycznych zmian w sposobie radzenia sobie z życiem wymaga od nas oprócz zdrowienia fizycznego i psychicznego, również zdrowienia duchowego. Konieczność zdrowienia duchowego jest szczególnie widoczna, kiedy spojrzymy na spustoszenia, jakich choroba dokonała w naszych stosunkach z innymi ludźmi. Stosunki z bliskimi stopniowo pogarszały się, zastępowaliśmy je alkoholem. Nie było miejsca dla tych, na których nam zależało. To samo działo się z naszym stosunkiem do Boga, jakkolwiek Go pojmowaliśmy. Następowało odłączenie od Niego – odstąpienie. Uważaliśmy, że już Go nie potrzebujemy, bo mieliśmy coś innego. Mieliśmy alkohol a pod jego działaniem mieliśmy wspaniałe przeżycia pseudo-duchowe. W stanie upojenia doświadczaliśmy wspaniałych uczuć, mieliśmy poczucie powodzenia, na trzeźwo rzadko odczuwane. Czuliśmy, że jesteśmy mocni, byliśmy w stanie zrobić cokolwiek byśmy chcieli, bądź stać się kimkolwiek kim byśmy chcieli. Czuliśmy, że posiadamy ogromną inteligencję i rozum; że jesteśmy ponad problemami całej reszty ludzkości. Nie potrzebowaliśmy wiary, więc komu potrzebny był Bóg? Alkohol stał się naszym bogiem. Bogiem, na którym można było polegać i do którego mieliśmy zaufanie większe niż do czegokolwiek i kogokolwiek innego. Bogiem, który ostatecznie niszczył nas i tych, których kochaliśmy. Leczenie duchowe rozpoczyna się wtedy, gdy to sobie uświadomimy i zwrócimy się do Siły Wyższej, która nie zawiedzie naszego zaufania. Do życzliwego i kochającego Boga, który będzie nas znał takimi, jakimi jesteśmy naprawdę, a mimo to będzie nas kochał i będzie się o nas troszczył. Boga, który da nam poczucie powodzenia, które nie zniknie po kilku godzinach. Boga, który może nam dać poczucie siły, które nie przeminie. Boga, który nie zabierze naszego bólu, ale da nam siłę na dalszą drogę, Jeśli Mu na to pozwolimy. Boga, który będzie kierował naszymi stosunkami z tymi, których kochamy. Boga, który będzie sobie cenić nasz stosunek do Niego i który na zawsze zostanie z nami. Musimy wyzbyć się schematu myślenia, który sprawia, że czujemy, że jesteśmy wszechwładni, że nasza siła może usunąć braki charakteru. Tak jak jesteśmy bezsilni wobec alkoholu, tak samo jesteśmy bezsilni wobec naszych wad charakteru. Potrzebujemy pomocy. Musimy stać się gotowi, aby Bóg je usunął. Nie możemy tego zrobić na własną rękę, tak jak na własną rękę nie mogliśmy przestać pić. Musimy zwrócić się do Niego w pokorze, by usunął nasze braki, a następnie wierzyć, że On to uczyni. My tylko musimy się do niego zwrócić.\nNie komplikujmy, tylko powoli oddajmy Bogu !\ngrupa "W drodze"\nJeśli poprosimy Go o to, Bóg na pewno wybaczy nam nasze wady. Ale w żadnym razie nie wybieli nas jak śnieg i nie utrzyma tej bieli bez naszego współdziałania. To przedsięwzięcie wymaga gotowości do pracy nad sobą.\nNiemal każdy członek wspólnoty Anonimowych Alkoholików natychmiast odpowie twierdząco na często zadawane pytanie, czy Bóg może i czy zechce pod pewnymi warunkami – usunąć wady naszego charakteru.\n12 Kroków i 12 Tradycji, str.64\n- Czy wierzę, tak naprawdę, że Bóg może mnie uwolnić od moich wad?\n- O jakie warunki chodzi?\n"Ilu z nas posiada taki stopień gotowości? Nie ma wśród nas ideałów. Jeśli z całą szczerością, na jaką nas stać, będziemy się starali obudzić w sobie taką gotowość, staniemy na wysokości zadania."\n12 Kroków i 12 Tradycji, str.66


Przypadek Jarosława W. - Creepypasta, horror, strszne historie, recenzje, artykuły, filmy, galerie, na faktach - Straszne-Historie.pl\nmarcinov123 16 7 lat temu 20 462 odsłon Czas czytania: ~12 minut\nWszedłem do pokoju asystenckiego. Jarek właśnie rozpakowywał bagaże. Przez pierwszą chwilę nawet mnie nie zauważył. Wyciągał z wielkiego plecaka jakieś pakunki i kładł na zawalonym papierami stole. Pokój dzieliliśmy w piątkę - a każdy z nas specjalizował się w trochę innym zakresie. Na półkach indiańskie rzeźbione figurki stały obok tybetańskich, na ścianach łapacze znów wisiały razem z reprodukcjami egipskich hieroglifów i zdjęć piramid. Kulturowy miszmasz - zblendowane elementy historii Indian, Egiptu, Azteków i Tybetu. Oczywiście przy każdej ścianie półki z książkami, segregatorami i pamiątkami. Tak samo nasze biurka - obok komputerów leżały "amulety", przywiezione z wykopalisk, dziesiątki zdjęć i sterty notatek.\nSprzątaczka zajrzała tutaj ostatni raz z pół roku temu i stanowczo stwierdziła, że tę cześć budynku uczelni zwyczajnie odpuszcza. Było to nam nawet na rękę. W końcu nikt nie lubi jak ktoś grzebie w jego rzeczach.\n- Jaro! – huknąłem stając za nim.\nPodskoczył i prawie upuścił pakunek. Dopiero teraz mnie zobaczył. Przerwał rozpakowywanie i uścisnął mi rękę.\n- Kopę lat - uśmiechnął się szeroko.\nBył mocno opalony. Dwa miesiące w Ameryce Południowej zrobiły swoje. Sporo też schudł. Ostatni raz widzieliśmy się na opijaniu przyznania grantu. Dwa dni później siedział już w samolocie. Napisał nam parę maili kiedy zjeżdżał w "cywilizowane" części Peru. Podobno nabawił się nawet malarii, ale na szczęście szybko go wyleczyli.\n- Jak wyprawa? Czemuś się nie odezwał z lotniska?\nPodrapał się po głowie. Był wyraźnie zdekoncentrowany. Jakby nie spał przynajmniej od dwóch dni. Może zresztą tak było - pomyślałem patrząc na jego podkrążone oczy.\n- No wiesz. Dużo pracy mam – nie patrzył mi w oczy - opisać wszystko, skatalogować. W sumie na czterech stanowiskach byłem.\nPokiwałem głową. W pracy archeologa papiery są nieodzowną częścią. Każdy okruch skorupy naczynia musi zostać opisany, odrysowany, skatalogowany. Rysunki na siatce muszą być wykonywane z pełną skrupulatnością, a przykrywające to wszystko warstwy gleby… zresztą nie będę Was tym zanudzał.\n- Ale browarka ze starym przyjacielem wypijesz?- postawiłem reklamówkę na biurku, a butelki zadzwoniły radośnie. Zarechotał.\n- Grzechem byłoby odmówić. Ale jednego, potem wracam do roboty. Dzisiaj pewnie zarwę nockę. Znowu.\n- Wykończysz się - mruknąłem otwierając butelkę.\nCzasami faktycznie któryś z nas musiał zostać po godzinach. Przygotować korekty publikacji, napisać prezentację albo artykuł do czasopisma. Urok pracy na uczelniach ma to do siebie, że o pieniądze trzeba zabiegać, a dotację bardzo łatwo jest stracić. Wystarczy, ze ktoś na górze zobaczy, że przestajesz się udzielać.\nFinał był taki, że trzymaliśmy składaną polówkę i śpiwór za jednym z regałów - na wypadek gdyby któryś z nas musiał zostać na noc w instytucie.\n- Żuberek! Cudownie! - upił duży łyk - Przez ostatnie dwa miesiące zdarzało mi się wypić wyroby lokalne. Paskudne - powiem ci szczerze - znowu przyssał się do butelki – zresztą, przywiozłem trochę, ale to golniemy sobie za parę dni. Będzie okazja - dodał tajemniczo.\n- Oświecisz mnie?\nJaro miał to do siebie, że czasami kompletnie zatracał się w pracy. Przesiadywał godzinami w instytucie, szukając jakiś informacji, znikał potem na równie długo, męcząc władze uczelni o przyznanie dotacji. Czasami wyjeżdżał i wracał dopiero po miesiącu - przywożąc "materiały" do swoich prac badawczych i gigabajty zdjęć. Dla nas zazwyczaj brał również próbki lokalnych wyrobów alkoholowych - o ile nie cofali go z tym na lotnisku.\n- Napisałem chłopakom, ale mają jakieś wykłady i wpadną dopiero jutro.\nJarek beknął głośno i dopił butelkę do końca.\n- Masz jeszcze jedną? Prawie zapomniałem jakie dobre jest polskie piwo.\n- Jasne - wyciągnąłem butelkę, ale zamarłem w pół ruchu - uchyl tylko rąbka tajemnicy i nie wkurwiaj kolegi. Znalazłeś coś? Jarek przez chwilę się zawahał. Spojrzał kilka razy na plecak.\n- W sumie to… petarda, stary! Petarda! Stary wyskoczy z butów!\nDalej nic nie rozumiałem. Odstawiłem browar na blat koło siebie.\n- Powiesz czy nie do cholery?\n- Powiem. Może ci się to wydać trochę mało wiarygodne. Wiesz, takie, e..., „Z archiwum X”. Ale sam zobaczysz.\n- Znowu żarłeś z szamanami peyotl? - przypomniałem sobie pierwszą wyprawę Jarka.\n- Nie, nie - zarechotał - lepiej, stary, mówiłem ci - prawdziwa petarda! - zawiesił głos na chwilę - Słyszałeś o ludzie Khamu?\nSiedzieliśmy na podłogę przy stercie rozrzuconych zdjęć.\nHistoria Jarka faktycznie była interesująca. Zapomniałem o piwie i w skupieniu analizowałem fotografie.\n- O! I to jest córeczka szamana - wyciągnął zdjęcie - umierająca. Jakaś głupia infekcja rany na stopie, czterdzieści stopni gorączki, odwodniona. U nas dwa dni w szpitalu i wychodzi jak nowa, tam kaplica. Okadzali ją, ojciec śpiewał pieśni duchów, ziołowe napary i tak dalej. Idioci dawali jej herbatki mające działanie diuretyczne, odwadniała się coraz bardziej, gorączka rosła. Jak trafiliśmy na ich obóz była już jedną nogą na tamtej stronie. To plemię wędrowne, mówiłem ci...\n- ... i z tego co wiem nieopisane. Chandlers pisał w jakiejś publikacji o Khamu, ale traktował ich bardziej jako szczep innego, większego plemienia. Zresztą wymarły. A to zupełnie odrębna grupa - maja innych bogów, zwyczaje, tradycje - podobne trochę do Ajmarów, ale pod wieloma względami zupełnie inne. Mam zresztą jakieś czterdzieści giga materiałów na ich temat - wystarczy chyba do publikacji. Strasznie nieufni, ale pacyfiści - zarechotał- nie strzelali z łuków ani dmuchawek. Chociaż mieli je w gotowości- nie powiem!\nPrzeszły mnie ciarki. Pamiętam jak Jaro zrobił nam kiedyś wykład o działaniu kurary. Toksyna paraliżowała wszystkie mięśnie - dusiłeś się powoli jednocześnie będąc w pełni świadomy i sparaliżowany.\n- Było nas trzech i pięciu tragarzy - ich chyba z czterdziestu. Nie licząc tych, którzy akurat wleźli do dżungli. Trochę ich zaskoczyliśmy. Sami zresztą nie mieliśmy pojęcia, że obozują nam tą rzeką. Wyszliśmy akurat kiedy toczył się jakiś spór. Na całe szczęście od razu się uspokoili kiedy zobaczyli białych.\n- Szaman zaczął przygotowywać jakieś swoje mikstury, a reszce średnio to się spodobało. No ale jak wyszliśmy z dżungli przestali i po prostu się na nas gapili. Dość przyjazny lud, nie tak jak spora część. Zobaczyliśmy co się dzieje, mała leżała na pledzie przed szałasem. Nieprzytomna. Rana ropiała, noga spuchła jak bania. Miałem amiocyklinę w apteczce. I parę innych specyfików. Lekarzem nie jestem, ale trochę się na tym znam.\n- Szaman sam zaczął płakać i przyciągać mnie do chorej kiedy wyjąłem apteczkę. Może już mieli kontakt z białymi, nie wiem. Tak czy inaczej, doktor Jaro się popisał. Zostaliśmy z nimi dwa dni, mała dostała w sumie cztery szpryce - jak odchodziliśmy była przytomna, sama jadła i piła. Zostawiłem jej dwie tubki Baneocina. Nasz tragarz robił za tłumacza - ledwo ich rozumiał, ale chyba wytłumaczył jej staremu o co chodzi. Gość chciał całować nas po rękach.\nPrzez chwilę milczeliśmy. Otworzyłem po trzecim piwie.\nSiedzieliśmy dalej na podłodze, mój przyjaciel włączył laptopa i zaczął pokazywać mi zdjęcia.\nKhamu byli niewielcy - niżsi prawie o głowę od członków ekspedycji. Nosili tylko przepaski biodrowe, niektórzy na szyi mieli jakieś amulety i wisiorki. Mieszkali w małych, robionych z liści i gałęzi szałasach. Ich "obóz" liczył sobie pięć takich, ale Jaro mówił, ze spora część z nich spała po prostu pod gołym niebem.\n- I to jest ta petarda? - spytałem z trudem kryjąc rozczarowanie. W Ameryce Południowej jest cała masa niewielkich, zaledwie kilkudziesięcioosobowych plemion, które co rusz odkrywa jakaś ekspedycja badawcza.\n- Poczekaj. Mówiłem ze szaman robił jej napar, nie? Nasz tłumacz wypytał ich o co chodziło, okazało się, że mają taką roślinę, która leczy choroby. Według nich wszystkie.\n- To chyba też nie jest nowością?\n- Daj mi skończyć. Leczy wszystkie choroby, ale za wysoką cenę.\n- Przewodnik nie znał wszystkich słów. Dopytywał jak mógł, w końcu udało się jako tako to wytłumaczyć. Chodzi o to, że chory może wyzdrowieć, ale musi oddać duszę. Pod pewnymi względami przypominało to legendy o "wendigo". Tylko to domena Indian z Ameryki Północnej. Pewne części po prostu były podobne, nie ważne.\nWzruszyłem ramionami. Też nie była to nowość. Jaro jednak dalej gadał jak nakręcony - robiąc tylko przerwy na kolejny łyk piwa.\n- Dokładnie chodzi o nasiona, zobacz - przeklikał parę zdjęć i pokazał mi to z rośliną. Niewielki krzewik, wręcz karłowaty. Gdzieniegdzie między okrągłymi liśćmi małe, czarne jak smoła niby-jagody.\n- Rozgniatasz jagodę, wydłubujesz ze środka nasiona, tłuczesz na miazgę, zalewasz wrzątkiem. Potem odprawiasz cały cały rytuał.\n- Sęk w tym, że nikt nie ma pojęcia. Konsultowałem to zdalnie z jednym botanikiem. Pierwszy raz widział to na oczy. Nie ma nawet podobnego gatunku. Mówił, że użylenie liści jest tak nietypowe, że pewne wynika z jakiejś mutacji. Ja tam się nie znam. Najciekawsze jest to, jak do samej rośliny podchodzą Khamu.\n- Czczą ją?\n- W pewnym sensie. Podobno te krzewiki można spotkać tylko w zakolu rzeki, gdzie akurat trafiliśmy. Teren może kilku hektarów. Jak już mówiłem to plemię wędrowne - pielgrzymują tam.\n- Do roślin?\n- Tak. Naliczyłem może trzy krzewiki. Zbierają jagody, podlewają je. Zostają na kilka dni i wracają w inne części dżungli. Szaman zabiera nasiona. Nie wiem, czy próbują sadzić je u siebie. Z tego co mówił tłumacz po prostu je zbiera i robią z tego amulet czy totem. Nie jedzą ich. Sam fakt leczenia naparem z nasion ma bardziej aspekt legendy, nie praktykują tego. Poza tym zdesperowanym szamanem który chciał wyleczyć córkę - ale też nie skończył rytuału.\n- Przywiozłeś próbki?\n- Przywiozłem. W zasadzie ukradłem - na pożegnanie poznaliśmy Khamu z naszą śliwowicą i gwizdnąłem kilkanaście. Nie było to szczególnie trudne, większość spała jak zabita - sięgnął do kieszeni i wyjął plastikową torebkę. W środku znajdowała się garstka wysuszonych jagód.\n- Nieznany gatunek jest przełomem? Wiesz ile odkrywa się ich każdego miesiąca?\nNie wiedziałem o co chodzi mojemu przyjacielowi. Ostatni raz widziałem go tak nakręconego po pierwszej wyprawie - tej z peyotlem.\n- Pamiętasz jak ci pisałem, że tydzień przed powrotem złapałem malarię?\n- Pamiętam. Nie ukrywam, że wszyscy, łącznie z profesorem, trochę się przelękliśmy.\n- Ja nie byłem w szpitalu - uśmiechnął się szeroko - nie brałem nawet aspiryny.\n- Zjadłeś bez przebadania tego pod kątem toksyn i jakiś szkodliwych alkaloidów?\nPokiwał głową i zarechotał.\n- Zjadłem. Paskudna w smaku - gorzka tak, że przez pół dnia czujesz smak na języku. Ale daje kopa przyjacielu - uwierz. Nigdy nie czułem się lepiej. Gorączka spadła mi w ciągu godziny. To faktycznie leczy wszystko.\nPrzyjrzałem mu się uważnie. Odbija mu? Chyba przez przemęczenie. Gdzieś znikł ten cały skrupulatny Jarek. Jarek mający hopla na punkcie swoich Indian i wypraw badawczych. Siedzący całymi dniami przed notatkami i zdjęciami, kreślący coś w swoim notesie. Mój przyjaciel dopił piwo i sięgnął po kolejne. Mi już lekko szumiało w głowie.\n- Nie kopie mnie prawie wcale, widzisz? - wstał i otworzył butelkę o kant stołu.\n- Tam pewnie są jakieś stymulanty receptorów adrenergicznych czy coś. Jak w guaranie albo ziarnach kawy, nie wiem... - zacząłem.\n- Nie stary, to coś lepszego. Mówiłem ci, że będzie petarda. Wezmę je jutro do instytutu botaniki i zrobimy analizę. Ale jeśli to jest to, o czym myślę mamy najsilniejszą znaną nauce substancję. A ja dostanę pierdolonego Nobla! – uderzył ręką w blat, jakby na potwierdzenie swoich słów.\n- Jarek, musisz się wyspać, a jutro jechać do szpitala – zacząłem - zeżarłeś nie wiadomo co, z nie wiadomo czym w środku. To może mieć działanie niepożądane, wszystko skompensuje się na wątrobie albo ner…\nPatrzył na mnie z politowaniem.\n- Czuje się jak młody bóg, rozumiesz?\n- Jaro, naprawdę uważam, że powinieneś... - przerwał mi ruchem ręki.\n- Ja nie spałem osiem dni. Nie muszę. Po prostu już nie muszę - założył ręce na piersi i uśmiechnął się z triumfem.\nZałamanie nerwowe. Na sto procent. Ewentualnie zatrucie toksyczne, ale bardziej obstawiałbym to pierwsze. Mój szwagier miał coś podobnego. Psychozę dwubiegunową. Twierdził kiedyś, ze zrewolucjonizuje jakieś procesy produkcyjne, założy fabrykę, będzie milionerem. Finalnie siedzi właśnie w szpitalu psychiatrycznym.\nWstałem z podłogi i wziąłem kurtkę z oparcia krzesła.\n- Idę. Przyjadę po ciebie jutro. Myślę, że naprawdę powinieneś\nodpocząć - powiedziałem najłagodniej jak mogłem.\nJarek bez słowa odwrócił się ode mnie. Za oknem zaczynało się ściemniać. Patrzyłem przez moment jak mój przyjaciel wraca do wyciągania rzeczy z plecaka, a potem wyszedłem na klatkę, a za minutę z instytutu. Przy wyjściu zaczepiła mnie sprzątaczka.\n- Pan Jarek wrócił?\n- Tak, jest w pokoju asystenckim. Ale proszę mu nie przeszkadzać. Wymęczony jest.\n- Aha, bo od córki mam serniczek weselny, zaniese mu - powiedziała pani Halinka z uśmiechem.\nWyszedłem z budynku. Jaro jest przemęczony. Skumulowało się to wszystko - ubieganie o grant, projekt badawczy, jet-lag, aklimatyzacja w Peru, powrót do Polski. Musi wypocząć.\nZ tego co pamiętam, miał też podobny epizod na studiach. Wsiadłem do tramwaju i wróciłem do domu.\nPrzed budynkiem uczelni stały dwa radiowozy błyskając niebieskimi światłami. Z daleka zobaczyłem, jak podjeżdża trzeci, nieoznakowany. Z niewielkiej furgonetki wyszło trzech mężczyzn z walizkami w rekach. Technicy. Na poboczu, bez żadnych sygnałów stała karetka. Ratownik oparty o maskę palił papierosa. Przyśpieszyłem kroku. Ratownik ziewnął szeroko i wyrzucił niedopałek na ulicę.\n- Co się stało? - zapytałem i wyciągnąłem identyfikator uczelniany z kieszeni kurtki - pracuję tutaj.\n- Policjantów się pan pytaj, ja tu tylko doktorkę na stwierdzenie zgonów przywiozłem.\nPodbiegłem do stojących przy bramie instytutu policjantów.\nJeden z nich zatrzymał mnie ruchem reki.\n- Nie ma przejścia, czynności operacyjne - wyklepał wyuczoną formułkę. Spojrzał na mój identyfikator.\n- Pan tu pracuje?\n- Tak, może mi pan powiedzieć…\n- Zna pan Jarosława Woźniaka?\nZrobiło mi się zimno. Chłodny wiatr z drobinkami śniegu nie miał z tym nic wspólnego.\n- Mój kolega ,również asystent, a co się..\n- Pan wejdzie do radiowozu, przygotuje dowód…. – policjant wskazał na stojącego obok granatowego volkswagena. Trzęsły mi się ręce kiedy wyciągałem dokumenty. Policjant wgramolił się za mną do środka i usiadł naprzeciwko, chuchając w zmarznięte dłonie. Za chwile dołączył drugi, po cywilu.\n- Pan się widział z Jarosławem Woźniakiem wczoraj, tak? Dziwnie się zachowywał, mówił coś?\n- Nie, raczej nie. Opowiadał tylko o swoim wyjeździe.\n- Do Peru, tak wiemy, wyjazd badawczy sponsorowany przez uczelnię - przerwał mi - chodzi mi o to, czy dziwnie się zachowywał, był pobudzony, brał narkotyki, albo przeciwnie - nic nie mówił, zachowywał się inaczej?\n- Nie - skłamałem- powie mi pan o co chodzi?\n- Pana kolega nie żyje, został zastrzelony przez funkcjonariusza podczas interwencji. Policja została wezwana trzy godziny temu przez męża pani Haliny, waszej sprzątaczki. Nie wróciła na noc do domu.\nMilczałem. Chciało mi się wymiotować.\n- Jest pan pewien, że z panem Woźniakiem było wszystko w porządku? Nie zachowywał się dziwnie?\n- Zaatakował funkcjonariusza który wszedł do budynku, policjant musiał użyć broni. Ze skutkiem śmiertelnym. Znaleziono też ciało sprzątaczki w pokoju asystenckim.\nZakręciło mi się w głowie. Uchyliłem drzwi radiowozu pozwalając wpaść do środka zimnemu powietrzu. Policjanci popatrzyli po sobie.\n- Muszą to potwierdzić badania lekarza sądowego, ale Woźniak zaatakował tę kobietę, pobił. I zaczął zjadać żywcem.\nWyskoczyłem do połowy z radiowozu i zwymiotowałem na chodnik.\nPrzemek Bartosik | 2016-04-10 18:25:48\nMyślałem sobie, czy może pominąć historię, ale jednak przeczytałem i dawno tak bardzo nie pożałowałem, druga część plis.\nMarta Goździewska | 2016-04-03 02:58:49\nŚwietne!!! :-) :-) :-) bardzo mi się podobało, więc również będę lobbowała za drugą częścią ;)\nPatrycja Sawicka | 2015-07-19 19:02:46\nTyp nie spał od ośmiu dni i sznaowny kolega go na przymusowy pobyt w szpitalu nie wysłał? Poważnie? Co z niego za kolega?\nNowak Patrycja | 2016-03-22 14:49:56\nA czy Ty mogłabyś dorosłego, nie spokrewnionego chłopa do szpitala na badania wysłać? I to przymusem?\nIlon Nimczewski | 2015-07-19 16:38:48\nPewnie sernik był niesmaczny.\nKasia Kołota | 2015-05-23 14:30:10\nZapowiadało się bardzo ciekawie, ale zakończenie trochę słabe :/\nKarolina Kwiatkowska | 2015-05-08 11:40:08\nBeznadziejna końcówka, wszystko zniszczyła.\nPatrycja Woźniak | 2015-05-07 12:50:06\nkulcę... czuję się dziwnie... (patrz nazwisko)\nMarta Kotwicka | 2015-05-04 14:42:31\njakiś ciąg dalszy..? bo na koniec to zakonczenie dosc slabe..ale poza tym suuuper :)\nNadia Kowalska | 2015-05-01 20:53:33\nWszystko ciekawe i fajne, ale to zakończenie jest bez sensu trochę. Pani Halinka chciała dać mu tort i ją zabił wtf ;-;\nMarta Piotrowska | 2015-04-25 23:03:18\nŚwietnie się czyta, ale czegoś brakuje. Może to przez zakończenie, a właściwie jego brak. Przydałaby się druga część. Czekam z niecierpliwością!\nKatarzyna Krzypkowska | 2015-04-25 19:17:54\nJulia Ostrowska | 2015-04-24 17:01:52\nCzy tylko mi jest niesamowicie szkoda pani Halinki? ;__;\nJulia Ostrowska | 2015-05-02 20:24:39\nCiekawe czy przynajmniej serniczka spróbował ;___;\nNatalia Woźnicka | 2015-07-12 16:39:43\nJulia Ostrowska Zafundował sobie znacznie pożywniejszą przekąskę...,\nMartyna Olszewska | 2015-04-24 12:52:19\nHmm może druga część ? Bo pierwsza mnie nie zadowala ..\nCzas czytania: ~7 minut Wyświetlenia: 3 140\nCzas czytania: ~4 minuty Wyświetlenia: 14 671\nCzas czytania: ~3 minuty Wyświetlenia: 39 945\nCzas czytania: ~4 minuty Wyświetlenia: 10 207\nCzas czytania: ~1 minuta Wyświetlenia: 7 843\nCzas czytania: ~9 minut Wyświetenia: 19 513\nCzas czytania: ~6 minut Wyświetenia: 24 163


Lokalne spółki wodociągowe nadużywają pozycji dominującej\nJuż ponad 40 decyzji dotyczących naruszenia konkurencji i praw konsumentów przez lokalne spółki wodociągowe wydała od początku roku Prezes UOKiK. Przyczyny tak licznych nieprawidłowości oraz propozycje zmian na rynku, to niektóre z tematów najnowszego raportu oraz debaty przygotowanej przez Urząd.\nSzczegółowej analizie sytuacji na rynkach wodno-kanalizacyjnych poświęcony został raport UOKiK pt. „Kierunki rozwoju ochrony konkurencji i konsumentów w sektorze wodociągowo-kanalizacyjnym”, który byłopunktem wyjścia do debaty, która odbyła się w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Oprócz opisu sektora w Polsce i innych krajach oraz przedstawienia najczęstszych przypadków łamania prawa przez lokalnych monopolistów, znalazły się tam postulaty zmian.


Dominik Stanisławski. Zarzuty oszustwa i nierzetelności są nieuprawnione | Codziennik mławski – Mława\nDominik Stanisławski. Zarzuty oszustwa i nierzetelności są nieuprawnione\nWydawnictwo „Invest 4 Energy” Sp. z o.o Dominika Stanisławskiego z Olsztyna odpiera zarzuty postawione w oświadczeniu burmistrza Sławomira Kowalewskiego na stronie internetowej urzędu miasta w dniu 3 marca 2017 r. Nazywa je pomówieniami i nieprawdziwymi informacjami oraz rozważa wystąpienie na drogę sądową wobec osób, które są za to odpowiedzialne. Tłumaczy opóźnienie powstałe przy opracowywaniu katalogu promocyjnego. Zapowiada również jego wydanie na przełomie kwietnia i maja tego roku.\nZe względu na charakter sprawy poniżej cytujemy pełną treść oświadczenia wydawnictwa „Invest 4 Energy” Sp. z o.o Dominika Stanisławskiego.\nW związku z pojawiającymi się od kilku dni pomówieniami i nieprawdziwymi informacjami na mój temat oraz działalności Wydawnictwa Invest 4 Energy, którego jestem właścicielem informuję, że rozważam wystąpienie na drogę sądową w stosunku do osób, które są za to odpowiedzialne.\nInformuję wszystkich zainteresowanych, że od lipca 2016 r. pracuję nad wydaniem katalogu dotyczącego Mławy i okolic. Poparcie, które uzyskałem od Burmistrza Mławy wynikało wyłącznie z bogatego portfolio, które przez dwadzieścia kilka lat mojej pracy redaktorskiej udało mi się zgromadzić. Zaznaczam, że Urząd Miasta nie zaangażował w wydawnictwo najmniejszych środków finansowych, które pochodzą wyłącznie od zainteresowanych zamieszczeniem oferty reklamowej firm . Zbieranie ofert i przygotowywanie projektów kosztowało kilka miesięcy ciężkiej pracy. Termin wydania albumu przewidziany był rzeczywiście na koniec stycznia 2017 r., jesteśmy więc półtora miesiąca spóźnieni – jednak wynika to głównie z tego, że tylko około 30% reklamodawców nadesłało w określonym w zamówieniu terminie dwóch tygodni składowe części do stworzenia projektu. Pomimo to katalog ukaże się na przełomie kwietnia i maja bieżącego roku.\nZ publikacji internetowych miejscowych portali dowiedziałem się o cofnięciu poparcia przez Urząd Miasta oraz rzekomym podejrzeniu popełnienia przez moje Wydawnictwo oszustwa oraz nierzetelności. Tego rodzaju zarzuty są zupełnie nieuprawnione i godzą w moje dobre imię, narażając jednocześnie na wymierne straty materialne.\nPomimo wielu prób spotkania i rozmowy z Panem Burmistrzem w ciągu ostatnich dni – nie umożliwiono mi takowego. Od Pani Rzecznik usłyszałem, że – cytuję – niezręcznie – dla Urzędu byłoby pomóc w sprawie wydania katalogu, czyli przekazać materiały promocyjne (nieodpłatnie) i zamieścić kilka zdań informacji o kończonym wspólnie projekcie.\nNa koniec – dziękuję wszystkim za współpracę, pomoc i zrozumienie. W tej chwili zaangażowałem już wszystkie środki i czas, żeby nasz wspólnie tworzony album mógł ukazać się za kilka tygodni.\nWydawnictwo „Invest 4 Energy”\nZ treści oświadczenia wynika, że w ostatnim czasie Dominik Stanisławski próbował się spotkać z burmistrzem Sławomirem Kowalewskim. Do takiego spotkania i próby wyjaśnienia zaistniałej sytuacji ostatecznie jednak nie doszło. Wygląda więc na to, że urząd miasta podtrzymał swoje stanowisko opublikowane na stronie urzędu miasta 3 marca br.\nPrzeczytaj również: Burmistrz cofa poparcie dla firmy Invest 4 Energy. Będzie policyjne dochodzenie\nTagi: katalog promocyjny Mławy mława oświadczenie burmistrza Mławy oświadczenie wydawnictwa Invest 4 Energy\nta firma oszukała już reklamodawców w Gminie Stawiguda!\nzaskałżam decyzję do płokułatuły!\nReply to kamnil p.\nMoze e chcial dac zdjecia bmm na okładkę he he


Zupa rybna z przetartej ryby | porady wedkuje.pl\nZupa rybna z przetartej ryby\n1 kg ró¿nych ryb s³odkowodnych\n1 dl ¶mietany\nRybê gotowaæ do miêkko¶ci. Wyj±c, oczy¶ciæ z o¶ci, przetrzeæ przez sito i w³o¿yæ do roso³u, w którym siê gotowa³a (rosó³ przecedziæ). W³oszczyznê ugotowaæ oddzielnie, przetrzeæ przez sito i dodaæ do zupy rybnej, gotuj±cej siê na wolnym ogniu. Posoliæ, zaprawiæ ¶mietan± i ¿ó³tkiem a wed³ug ¿yczenia dodaæ octu.\nZupa rybna z przetartej ryby - opinie i komentarze


Tanie hotele w Campes - Oferty hoteli w Campes - eSky.pl\nCampes - Zobacz najlepsze oferty hoteli\nTerssac, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nCordes-sur-Ciel, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nGarrevaques, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nMarssac-sur-Tarn, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nCastelnau-de-Lévis, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nGaillac, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nNajac, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nCarmaux, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nCahuzac-sur-Vère, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej hoteli w Campes\nHotele w Campes to zróżnicowana baza noclegowa, w której każdy z podróżujących znajdzie nocleg odpowiadający swoim potrzebom. Wolisz hotel o wysokim standardzie z ofertą all inclusive, a może wybierasz hotele gwarantujące kameralną atmosferę i tani nocleg? w Campes zarezerwujesz nocleg na każdą kieszeń! Wybierz dogodną dla siebie lokalizację i standard hotelu, a także sprawdź metody płatności za nocleg i możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji. Hotele w Campes to obiekty zlokalizowane zarówno blisko najpopularniejszych atrakcji, jak i z dala od tłumu. Idealne na dłuższy pobyt, jak i pełniące funkcję jedynie bazy wypadowej do innych miejsc. Wybierz hotel dla siebie i rozpocznij przygotowania do podróży lub wyjazdu służbowego już dzisiaj!\nCampes – najlepsze hotele\nKompleksowe usługi i atrakcyjna lokalizacja to jedne z kluczowych warunków, które musi spełniać hotel all inclusive. Najlepsze hotele w Campes to gwarancja obsługi na najwyższym poziomie oraz szereg udogodnień dla gości hotelowych. Obiekty noclegowe o wysokim standardzie oferują doskonałą lokalizację, blisko kluczowych atrakcji w Campes. Goście mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu, a także wybrać pokój lub apartament idealnie dopasowany do swoich potrzeb. Hotel o wysokim standardzie to również m.in. zróżnicowane menu, strefa SPA lub fitness oraz atrakcje dla dzieci. Najlepsze obiekty noclegowe w Campes to znakomite rozwiązanie dla par, rodzin, a także osób, które podróżują służbowo czy planują organizację szkolenia dla swoich pracowników.\nJak znaleźć hotel w Campes?\nNajszybszym sposobem na znalezienie hotelu w Campes jest skorzystanie z wyszukiwarki noclegów eSky. Rozbudowana baza noclegowa to pewność, że znajdziesz to, czego szukasz. W odpowiednie pola wyszukiwarki wpisz miejsce podróży, wybierz datę zameldowania i wymeldowania, a także liczbę gości i pokoi. Gotowe! Wyniki wyszukiwania wskażą dostępne w danym terminie obiekty. Bez problemu sprawdzisz odległość hotelu od centrum, sposób płatności za nocleg czy liczbę gwiazdek, które otrzymał obiekt.\nJakie udogodnienia znajdę w hotelach w Campes?\nHotele w Campes to obiekty o różnym standardzie i dopasowanych do niego udogodnieniach dla gości. Najpopularniejsze z nich to m.in. bezpłatny dostęp do Wi-Fi, strefa SPA, barek/sejf w pokoju, centrum konferencyjne, strefa gastronomiczna, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, a także broszury informacyjne na temat atrakcji w okolicy. Niektóre z obiektów zapewniają również transport z/na lotnisko lub zachęcają do skorzystania z wycieczek śladem największych zabytków w Campes\nGdzie rezerwować hotele w Campes?\nRezerwacja noclegu na stronie eSky.pl to rozwiązanie, które pozwoli Ci zaoszczędzić czas i pieniądze. Skorzystaj z wyszukiwarki hoteli w Campes i dobierz obiekt do swoich potrzeb. Wiele osób decyduje się także skorzystać z pakietu „Lot+Hotel”, który umożliwia rezerwację noclegu nawet o 30% taniej. Wyszukiwarka i rezerwacja tanich hoteli w eSky.pl jest dostępna na stronie głównej, w zakładce „Noclegi”. Nie wiesz, czy planowana podróż dojdzie do skutku? Sprawdź, czy dany obiekt udostępnia możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji.\nIle kosztuje hotel w Campes?\nCena za nocleg w Campes jest zróżnicowana i zależy od standardu oraz lokalizacji hotelu. Noc w obiekcie o średnim standardzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Hotele pięciogwiazdkowe goszczą gości za kwotę od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych za noc. Jeśli szukasz tanich noclegów, sprawdź naszą ofertę pakietów „Lot+Hotel”, która umożliwia rezerwację hotelu i lotu nawet o 30% taniej.\nHotele w Lytle (TX)\nHotele w Falconara Marittima


Nowość od Pioneera: kontroler DDJ-SX\nDDJ-SX to 4-kanałowy kontroler korzystający z najnowszej wersji oprogramowania Serato DJ. Urządzenie oprócz licznych efektów i opcji posiada funkcje samplera. Pozwala to na jednoczesne miksowanie i granie na żywo! Oprogramowanie jest dostępne za darmo w sieci.\nOprócz wyżej wymienionych zalet urządzenie posiada m. in. Dual Deck Control, Slip Mode oraz FX zasilany przez iZotope.\n1. Dual Deck Control\nDzięki tej funkcji dwa utwory grane z dwóch różnych talerzy mogą być kontrolowane w tym samym czasie.\n2. Slip Mode\nDzięki tej opcji utwór może być grany w tle podczas np. zapętlania lub skreczowania innego utworu.\n3. FX zasilany przez iZotope\nCharakteryzuje się wysoką jakością i nowymi efektami.\n4. Pozostałe nowe funkcje\n8 punktów Hot Cue i pionowy, falowy wyświetlacz, który pozwala na wizualną synchronizację tempa.\nUrządzenie jest zaprojektowane specjalnie pod nowe oprogramowanie Serato DJ. Dzięki temu użytkownik może działać w sposób intuicyjny i czerpać przyjemność z miksowania. Wszystkie przyciski i pokrętła są domyślnie zaprogramowane dla odpowiednich funkcji najnowszej wersji Serato DJ, dzięki czemu można korzystać z nowego sprzętu od razu po podłączeniu do komputera.\n1. Pady do grania na żywo - Duże, gumowe przyciski znajdujące się na przodzie DDJ-SX. Każdy z nich ma przypisaną odpowiednią funkcję. Są nimi Hot Cue, Roll, Slicer i Sampler. Utwory mogą być ustawiane za pomocą dotyku i rolek perkusyjnych. Głośność można regulować poprzez siłę nacisku na pad. Każdy gumowy przycisk podczas używania podświetla się na niebiesko.\n2. 4-kanałowy mikser - DDJ-SX posiada 4-kanałowy mikser, dzięki któremu aż 4 utwory mogą być miksowane jednocześnie. Dzięki miernikom poziomu mastera i kanałów użytkownik może kontrolować poziom dźwięku dla każdego kanału. Mikser DDJ-SX może być wykorzystywany jako samodzielne urządzenie przy użyciu zewnętrznego terminala wyjściowego.\n3. Duża tarcza Jog - DDJ-SX charakteryzuje najkrótszy czas przesyłu sygnału wywołanego dotykiem tarczy do oprogramowania. Tarcza tego urządzenia posiada wyświetlacz pokazujący status odtwarzania utworu, co pozwala na większą dokładność podczas miksowania.\nDDJ-SX wyposażony jest w cztery wejścia, do których mogą byc podłączone urządzenia zewnętrzne, takie jak odtwarzacz CD lub gramofon, dwa oddzielne terminale wejściowe dla mikrofonu, dwa terminale wyjściowe Master (XLRx1, RCAx1) i jedno wyjście OUT dla innych urządzeń.\nDDJ-SX charakteryzuje wysoka jakość dźwięku, która została osiągnięta dzięki DAC. Klasyczny wygląd, srebrne tarcze JOG oraz czarne, aluminiowe wykończenie urządzenia sprawia, że pasuje ono zarówno do klubowego jak i domowego wnętrza.\n- Funkcja Needle Search, która zapewnia intuicyjne sterowanie poprzez dotyk\n- Przyciski zaprojektowane specjalnie dla urządzeń mobilnych\n- Regulowany cross-fader\n- Opcja CH Fader Start pozwalająca na stosowanie fadera kanału do funkcji Play/Cue\n- Więcej miejsca z każdej strony urządzenia co ułatwia instalację\n- Oprogramowanie: Serato DJ\n- Zaciski wejściowe: CD x 2 (RCA), w połączeniu LINE / PHONO x 2 (RCA), MIC x 2 (XLR i 1/4 cala w połączeniu PHONE x 1, 1/4 cala Phone x 1)\n- Gniazdo wyjściowe: MASTER OUT x 2 (RCA x 1, XLR x 1), Booth OUT x 1 (1/4 cala Phone), wyjście słuchawkowe MONITOR OUT x 2 (przód 1/4 cala PHONE, MiniPin)\n- Inne terminale: USB B x 1\n- Pasmo przenoszenia: 20 Hz do 20 kHz\n- Całkowite zniekształcenia harmoniczne: 0,003% lub mniej\n- S / N: 105 dB (PC)\n- AC adapter: Zasilanie AC 100-240 V 50/60 Hz, moc znamionowa DC5 V\n- Wymiary zewnętrzne: 664 mm (szer.) x 357 mm (głęb.) x 70,4 mm (wys.)\n- systemy operacyjne (Windows): Windows 7\n- 32-bit: (CPU) 2,0 GHz Core 2 Duo, (Memory) 2GB\n- 64-bit: (CPU) 2,4 GHz Core 2 Duo, (Memory) 4GB\n- systemy OS (Mac): Mac OS X 10.7.4/10.6.8\n- 32-bit: (CPU) 2,0 GHz Core 2 Duo, (Memory) 1GB\n- Wyświetlacz o rozdzielczości 1280 x 720 lub wyższej


Historia The Beatles (Fab Four): "DON'T EVER CHANGE"\nKompozycja: Goffin& King\nCarole King i Gerry Goffin (na zdjęciu) to w historii muzyki rozrywkowej wyjątkowy tandem kompozytorski. W latach 60-tych pomimo swego młodego (Goffin ur. 1939, King ur.1942), para stworzyła (Gerry pisał słowa, Carole muzykę) naprawdę niezliczoną ilość przebojów, stając się najbardziej poszukiwanymi dostarczycielami materiału muzycznego dla wszelakich wykonawców, także czarnych. Para pobrała się ale ich małżeństwo przetrwało tylko dekadę. W tym czasie zasłynęła tak znanymi, nawet do dnia dzisiejszego przebojami jak: 'Will You Love Me Tomorrow' (przebój The Shirelles w 1960),'Loco-Motion' (wielokrotnie nagrywana, po raz pierwszy przez Dee Dee Sharp) czy' Take Good Care Of My Baby' (Bobby Vee w 1961). Ilość przebojów pary na listach przebojów sprawiła, że młodzi John i Paul zapragnęli być właśnie tak samo sławną parą kompozytorską, choć gdy się dowiedzieli, że Goffin z King są prawie ich rówieśnikami, w wywiadach zaczęli podawać jako wzór tandem kompozytorski Rodgersa i Hammersmitha.\nZ długiej listy piosenek napisanych przez parę Goffin & King The Beatles nagrali ich trzy hity: 'Chains', 'Keeps Your Hand Off My Baby' (1964) oraz opisywaną dzisiaj 'Don't Ever Change'. Ta ostatnia jest jedną z mniej znanych kompozycji pary, choć w 1961 roku singiel z tą piosenką w wykonaniu The Crickets był sporym przebojem w Wielkiej Brytanii, docierając do miejsca nr 5 krajowych list przebojów. W Ameryce piosenka przepadła. The Crickets to zespół, który kontynuował dalej karierę po śmierci swego lidera Buddy Holly'ego (w lutym 1959). Buddy był idolem całej czwórki Liverpoolczyków, stąd pewnie ich zainteresowanie poczynaniami jego ex-zespołu. Beatles wykonali ją na potrzeby audycji BBC, 'Pop Go The Beatles' 1 sierpnia 1963 roku i ta wersja znalazła się na kompilacyjnym albumie w 1994 roku 'Live at the BBC'. Słuchacze usłyszeli ją po raz pierwszy w czasie emisji wymienionej audycji 27 sierpnia 1963. Ciekawostką piosenki 'Don't Ever Change' jest interesująca harmonia wokalna, tym razem w wykonaniu Paula i ... George'a. John gra w utworze tylko na gitarze rytmicznej.\nWarto dodać, że Carole King z czasem zaczęła sama nagrywać własne piosenki i równie na tym polu, obdarzona pięknym głosem, odnosiła sukcesy. Jej największym solowym przebojem wydaje się być piosenka "You've Got A Friend", która w wersji Jamesa Taylora zdobyła w 1971 nagrody Grammy za Piosenkę Roku (oraz Najlepszy Męski Występ Roku). Na samym dole wykonanie autorskie tej przepięknej piosenki. W 1987 roku para King i Goffin (dawno rozwiedzeni) wprowadzeni zostali do Rock And Rollowej Galerii Sław ( w kategorii: Songwriters Hall of Fame). Na zdjęciu dawna para po latach w czasie tej uroczystości.\nLos Angeles, 2014, ceremonia 56-tych Grammy: Paul i Carole King


Karolina Kuik na okładce chorwackiego PLAYBOYA | Playboy.pl\nKarolina Kuik na okładce chorwackiego PLAYBOYA\nplayboy chorwacki playboy\nPamiętacie sesję Karoliny Kuik, naszej Playmate Lipca 2015 roku? Tę gorącą jak lipiec sesję na basenie z równie gorącą Karoliną? Coś nam się wydaje, że tak. Chorwatom spodobała się ona na tyle, że zaprosili ją do własnej sesji. Ba, wylądowała nawet na okładce!\nTeraz Chorwaci dowiedzą się (o ile jeszcze nie wiedzą!), że Polki to jedne z najpiękniejszych kobiet w Europie. Co tam – nawet na świecie. Żywym dowodem na to stała się dla nich Karolina Kuik, dziewczyna, której sesję opublikowaliśmy w lipcu 2015 roku. A że Karolina zrobiła na Chorwatach wrażenie widać na pierwszy rzut oka. W przeciwnym wypadku dlaczego miałaby ona pojawić się na okładce, która nawiązuje do jednej z najsłynniejszych okładek naszej znanej na całym świecie seks-bomby Joanny Krupy?\nZ tej okazji po prostu powtórzymy Notes Playmate Karoliny z Lipca 2015 roku. A po lekturze odpowiedzi Karoliny najlepiej sięgnijcie po archiwalny numer PLAYBOYA i przypomnijcie sobie jej zdjęcia!\nImię i nazwisko: Karolina Kuik\nUrodzona: 7 czerwca 1984 r. w Ostrowie Wielkopolskim\nPodczas sesji najtrudniejsze było: przebywanie w ponad 40-stopniowym upale.\nCzęść ciała, którą najbardziej u siebie lubię: pośladki.\nNajlepszy sposób, aby mnie poderwać: nie próbować – to ja podrywam.\nFacet, którego akt chętnie bym zobaczyła: Bill Gates ;)\nNajbardziej niesamowity seks w moim życiu: w samolocie.\nMoja największa fantazja: realizuję je na bieżąco.\nHobby: podróże i kulturoznawstwo, w wolnych chwilach fotografuję i dużo jeżdżę na rowerze.\nWyprowadza mnie z równowagi, gdy: spotykam się z impertynencją i konformizmem.\nWstydzę się tego, ale nie potrafię: oprzeć się wielu pokusom.\nMotto: „Muszę być gotów porzucić to czym jestem, by stać się tym, kim będę” (A. Einstein).