"Skin coach" Bożeny Społowicz recenzja książki | Chanceleee\n4/08/2017 lifestyle 50\n"Skin coach" Bożeny Społowicz recenzja książki\nKsiążka "Skin coach" Bożeny Społowicz, która premierę miała w lutym tego roku jest niewątpliwie jedną z najbardziej rozchwytywanych pozycji, jeżeli chodzi o kobiety zainteresowane tematyką beauty i blogerki oraz vlogerki urodowe. Ja swoją znalazłam w "naturalnie z pudełka" jednak myślę, że z czystej ciekawości i tak sama bym ją kupiła. Jakie są moje wrażenia po przeczytaniu lektury? Dosyć mieszane..\nBożena Społowicz, czyli autorka książki jest(podobno) jednym jak do tej pory skin coachem w Polsce. Ukończyła kosmetologię oraz chemie i technologie kosmetyków. Swoim "coachennicom"(bo tak je pieszczotliwie nazywa" pomaga w doborze odpowiedniej pielęgnacji i zmianie stylu życia w trosce o piękną i zdrową skórę. Niewątpliwie kobieta ta ma ogromną wiedzę, jednak ja do wielu kwestii, które porusza w książce nie jestem przekonana i mam inne zdanie.\nJuż praktycznie na samym początku podręcznika zauważyłam zdanie, które wprowadziło w mojej głowie zamęt.\n"Nauczyliśmy się wprawdzie, że lepiej nie kupować produktów z parabenami, ale czy wiemy, pod jakimi innymi nazwami mogą się one ukrywać?"\nParabeny to jak wiadomo jedne z najbardziej kontrowersyjnych konserwantów, ale i też najlepiej przebadanych. W dalszej części autorka pisze, jak to bardzo negatywnie wpływają na nasz organizm, jak wiele powodują alergii. Wydawało mi się, że jako kobieta zajmująca się takim, a nie innym zawodem jest na bieżąco z różnymi badaniami jeżeli chodzi o substancje w kosmetykach, a najnowsze badania potwierdzają, że składniki te są bezpieczne, jeżeli nie stosujemy ich w dużej ilości. W jednym czy dwóch kosmetykach parabeny nam nie zaszkodzą, ale już w kilku mogą. Nie można mówić, że kosmetyk, który ma parabeny będzie dla nas zły.\nPodstawowym narzędziem pracy, jak to określa Pani Bożena jest koło skóry, na którym znajdują się 3 obszary - dieta, styl życia i pielęgnacja. Do poszczególnych kategorii przypisuje się odpowiednie punkty w zależności od tego, jak dbamy o naszą skórę. Moim zdaniem to fajna zabawa, ale nie opierałabym się głównie na tym.\nAutorka ma podobne podejście do stylu życia jak ja. Zgadzam się w 100% z tym, że dieta jest bardzo ważna, aby nasza skóra była piękna i zdrowa, że spanie 7-8 godzin, a najlepiej zasypianie przed godziną 23 jest niezastąpione jeżeli chodzi o regenerację całego organizmu i z tym, że pielęgnacje powinno wybierać się odpowiedzialnie i z głową, a nie ładować na twarz wszystko, co nam się tylko spodoba z wyglądu czy zapachu. "Im krótszy skład, tym lepiej" - z tym też się zgadzam.\nKREM POD OCZY I DO TWARZY TYLKO NA DZIEŃ?\nSkin coach uważa, że nie powinno się stosować na noc ani kremu pod oczy(bo mogą pojawić się opuchnięcia), ani kremu do twarzy. Szczerze pierwszy raz o tym słyszę i nie sądzę, żeby moja sucha skóra wyglądała rano pięknie i świeżo bez użycia tych produktów. Ponadto przecież w nocy skóra wyciąga z kosmetyków najwięcej cennych substancji, dlatego też przecież nakłada się wszelkiego rodzaju sera czy maski. Opuchlizna po kremie pod oczy? Jakoś nigdy nie zauważyłam.\nPO PRYSZNICU CZY KĄPIELI NIE MUSIMY STOSOWAĆ BALSAMÓW\nNo rzeczywiście, moja ekstremalnie sucha skóra na pewno by się z takiego odwyku ucieszyła. Jeżeli używamy w trakcie kąpieli mocno nawilżających produktów, to rzeczywiście czasem jest tak, że skóra nie potrzebuje już nic dodatkowego, więc moim zdaniem nie jest to do końca sprecyzowane zagadnienie.\nOLEJE DZIAŁAJĄ NA NASZĄ SKÓRĘ JAK DETERGENTY\nWprawdzie w książce nie ma opisanej stricte metody OCM, natomiast są wzmianki, że nie poleca się do oczyszczania olei, bo działa ją naszą skórę jak detergenty. Dla mnie jest to bzdura. Wiadomo, że nie każda cera lubi się z olejami, poza tym ważny jest dobór odpowiedniego oleju do typu cery, ale żeby miały działać drażniąco(bo to dla mnie oznacza działa nie detergent)? Wręcz przeciwnie, odkąd robię demakijaż olejami stan mojej cery bardzo się poprawił.\nPEELING RAZ NA MIESIĄC LUB RAZ NA DWA MIESIĄCE\nNie wiem, czy jest taki rodzaj skóry u dorosłych osób, które potrzebowałyby wykonywać peeling tak rzadko. Sprawia on przecież, że substancje z kosmetyków mogą lepiej przenikać przez naszą skórę, bo jest wtedy dobrze oczyszczona i pozbawiona martwych komórek naskórka. U mnie przy suchej cerze wykonywanie takiego zabiegu raz w tygodniu to podstawa.\nJEŻELI MASZ SKÓRĘ INTERAKTYWNĄ SUPLEMENTUJ WITAMINĘ B12\nUważam, że poza witaminami D czy C nie powinno się brać niczego na własną rękę. Przed zażyciem jakichkolwiek innych witamin powinniśmy zrobić najpierw szczegółowe badania krwi i sprawdzić, czy mamy niedobory poszczególnych witamin, inaczej możemy je przedawkować, a to też szereg skutków ubocznych. Nie dotyczy to też kwasu foliowego u kobiet w ciąży.\nMam też mieszane uczucia, jeżeli chodzi o tonizowanie skóry po użyciu płynu micelarnego. Z tego co pamiętam z chemii micele mają taką budowę cząsteczkową, która właśnie tonizowania nie potrzebuje. I filtry UV - skóra problematyczna nie potrzebuje ich zimą(według Skin coach), natomiast ja uważam, że nawet zimą promieniowanie jest szkodliwe dla naszej skóry i filtrów powinno używać się cały rok bez względu na typ cery.\nUważam też, że autorka mogła bardziej dopracować listę szkodliwych substancji w kosmetykach. Wielu z nich nie wymieniła, a tak jak napisałam na początku informacje o parabenach nie do końca są prawdziwe.\nCo bardzo mi się podoba to przepisy na domowe kosmetyki. Proste i efektowne, można z nich wykombinować fajne rzeczy. No i niewątpliwie przepiękne zdjęcia i sentencje.\nKsiążka jest wydana bardzo ładnie i starannie, jednak znajduje się w niej sporo kwestii, z którymi ja się nie zgadzam. Być może jeszcze za mało wiem i to ja nie mam racji. Tak naprawdę nie dowiedziałam się z niej niczego szczególnego, co mogłabym wnieść do swojej pielęgnacji.\nCzytałyście "Skin coach"? Jakie macie zdanie na temat tej książki?\nIdyllaablog 8 kwietnia 2017 13:42\nZ tą resztą niby na "NIE" również się nie zgodzę,sama stosuję demakijaż olejami i nie wyobrażam sobie położenia się spać bez czegoś nawilżające.Hmm sama nie wiem co o tym myśleć\nchanceleee 8 kwietnia 2017 19:18\nNo, właśnie nie wiem jak to wszystko miałoby pomóc naszej skórze ;)\nAnastazja K. 8 kwietnia 2017 15:38\nCzytałamm same negatywne komentarze na temat tej książki. Bo dla mnie dziwne jak osoba po ukończonych studiach może wygłaszać takie bzdury jak suplementacja B12 bez uprzednich badań czy tak rzadkie oczyszczanie skóry za pomocą peelingów!\nDokładnie, nie wiem z czego takie błędy wynikają.\nPięknem Oczarowana 8 kwietnia 2017 15:39\nNie czytałam, ale jakoś mam mieszane uczucia do takich publikacji :)\nchanceleee 8 kwietnia 2017 19:19\nW sensie recenzji czy książki ?\nJoanna 8 kwietnia 2017 16:41\nksiążki nie czytałam, ale wywiad z autorką w Lne.\nZ opisu ta książka mnie nie skusiła.\nA mnie z opisu właśnie tak, ale cóż.\nJoanna N 8 kwietnia 2017 17:07\nWłasnie wrzuciłam u siebie jej recenzję:) Fajnie, że znalazłaś inne, kontrowersyjne zagadnienia, a uczucia po lekturze podobnie jak u Ciebie, mocno mieszane i niedosyt.\nchanceleee 8 kwietnia 2017 19:20\nCzytałam :) No sama nie wiem co o tej książce myśleć.\nMagdalena Musińska 8 kwietnia 2017 17:20\nprzeglądałam tę książkę w księgarni i muszę ją kupić.\nSzkoda pieniędzy moim zdaniem ;)\nWioleta Sobczak 8 kwietnia 2017 17:28\ngdybym nie nałożyła kremu albo serum na noc na twarz... to z piękną pustynią obudziłabym się rano, więc tutaj jestem na "nie" dla ksiązki i autorki\nchanceleee 8 kwietnia 2017 19:21\nJa tak samo właśnie :/\njarmosievitz 8 kwietnia 2017 19:55\nBardzo wartościowa książka! Może sama się na nią skuszę. :)\nchanceleee 9 kwietnia 2017 13:35\nTaka wartościowa, że szkoda na nią każdego grosza ;)\nPaula Suchocka 8 kwietnia 2017 20:37\nKurcze sama nie wiem czy bym czegoś nowego się z tej książki dowiedziała ;(\nPewnie nie :D\nMa J. 8 kwietnia 2017 21:32\nWidzę, że w książce pojawia się wiele innowacyjnych porad :)\nMała Aga 9 kwietnia 2017 08:23\nNie czytałam ale z tego co piszesz to dziwne że takie dziwne rzeczy opisuje też bym się nie zgodziła z nimi .\nchanceleee 9 kwietnia 2017 13:36\nKosmetyczny Fronesis 9 kwietnia 2017 10:03\nksiążka wydaje się całkiem ciekawa.. ale też mam mieszane uczucia co do niektórych zagadnień :-) Zgadzam się z parabenami.. z badań wynika, że szczególnie należy uważać na produkty które chociaż w małych ilościach możemy połykać.. czyli np. pomadki czy błyszczyki. Parabeny wchłaniają się z łatwością ale nie przez skórę (nieuszkodzona) a przez przełyk. W niewielkich ilościach krzywdy nam nie zrobią ale ja i tak świadomie staram się je ograniczać.\nZdrowy styl życia, to co jemy ile śpimy i jak, ma ogromne znaczenie dla skóry.. to oczywiste\nZ tym opuchnięciem skóry pod oczami po kremie pod oczy zgadzam się. Zbyt oleisty i tłusty krem może spowodować, że ta delikatna skóra "nabierze wody" a w efekcie końcowym będziemy wyglądać jak opuchnięte. Już się z tym spotkałam. Zdarza mi się od czasu do czasu na noc po oczyszczeniu i tonizowaniu skóry nie nakładać już nic więcej. Moja skóra czasem ma dość tych wszystkich substancji i chce zwyczajnie pooddychać. Rano zupełnie niczego jej nie brakuje ale na dłuższą metę taka metoda się u mnie nie sprawdzi.. jedynie raz na miesiąc.\nNie wiem jak można porównywać detegrenty do olei. Są oczywiście oleje które moją zaszkodzić, przesuszyć, zapchać.. ale wystarczy znaleźć odpowiedni do swojego typu i rodzaju skóry. Z balsamowaniem ciała również się nie zgodzę. Depilacja, golenie, ocieranie skóry o ubrania to wszystko sprawia, że moja skóra po tygodniu bez balsamu byłaby wysuszona na wiór. Stosowanie łagodniejszych substancji do mycia poprawia jej stan ale nie na tyle obym całkowicie mogła zrezygnować z balsamów.\nKiedyś przedawkowałam sok marchewkowy bogaty beta-karoten. Kilka razy dziennie obfite krwawienie z nosa. Z witaminami absolutnie należy uważać ;-)\nMam wrażenie, że autorka ma jakiś swój wyjątkowy system dbania o skórę.. ale sama do końca go nie zdradza. To tak jak powiedzieć mięsożercy aby przestał jeść mięso bez udzielenia konkretnych wskazówek. Taka osoba myśli, że ma jeść wyłącznie sałatę.. W efekcie końcowym mam widok kobiety, która żyje w sielankowych warunkach, gdzie pogoda jest idealna, woda czysta, powietrze świeże. Wszystko co je hoduje sama bez pestycydów i innych wspomagaczy. Golarki nie używa, chodzi ubrana w jedwabiach, bawełnie i kaszmirze delikatnym dla ciała. ostatecznie widok kobiety zupełnie oderwanej od rzeczywistości. Brak tu konkretów.. i poparcia wszelkich tez. Zupełnie książka mnie nie przekonała.\nchanceleee 9 kwietnia 2017 13:38\nWow, ale się rozpisałaś :D O widzisz, z tym kremem pod oczy to nie wiedziałam, ale to na pewno zależy też właśnie od składników, bo ja nigdy nie zauważyłam takiego problemu. A co do reszty widzę, że mamy podobne zdanie, czyli to nie tylko moje takie odczucia :D\nKosmetyczny Fronesis 9 kwietnia 2017 23:26\nMasz rację.. wyłącznie wina składników. nawet stosowanie olejków do demakijażu w okolicach oczu czy nawet samych oczu może spowodować opuchnięcie.. ale nie na każdego tak to zadziała.\nMam wrażenie, że autorka chciała być po prostu oryginalna i napisała książkę, która całkowicie przeczy wszystkim innym :-D Gdyby miała coś na poparcie swoich wniosków.. to można było się nad tym wszystkim zastanowić. A tak.. równie dobrze można mówić, że zęby wystarczy myć samą szczoteczką do zębów bo wszystkie pasty do zębów są złe i szkodzą.. jeśli tego nie uzasadnię i nie poprę dowodami to kto mi uwierzy ? Dziwna ta książka :-|\nchanceleee 9 kwietnia 2017 23:33\nWłaśnie, przede wszystkim brak tutaj konkretnych dowodów na to wszystko :D Najgorsze jest to, że jak ktoś nie interesuję się głębiej tą tematyką to może w te wszystkie bzdury uwierzyć.\nKosmetyczny Fronesis 9 kwietnia 2017 23:36\nOj.. z pewnością jakiś świeżak wszystko łyknie :-D\nAneczkaBlog 9 kwietnia 2017 10:18\nMogłabym przeczytać tylko same przepisy choć szczerze mówiąc to jak autorka twierdzi że raz czy dwa razy na miesiąc wystarczy peeling .. + inne kwestie stwierdzam że nie jest to dobry poradnik?\nchanceleee 9 kwietnia 2017 13:41\nJeszcze pół biedy, jak ktoś sam potrafi takie błędy wyłapać. Gorzej z osobami, które kompletnie się na tym nie znają, nie mają żadnych podstaw..\nOlimpiaa 9 kwietnia 2017 12:37\nMam mieszane uczucia do tej książki. Na początku wydawała się być strzałem w dziesiątkę, ale niektóre w niej tezy czy teorię, nie wiem jak to nazwać są moim zdaniem dość nieprawdziwe i mylne.\nchanceleee 9 kwietnia 2017 13:40\nTeż tak uważam, nie mam pojęcia, dlaczego w książce pojawia się tyle błędów.\nPokularna 9 kwietnia 2017 14:03\nWiele słyszałam o tej książce. Musiałabym przeczytać, aby wyrobić swoje zdanie. Z tego co widzę to nie wiem czy chciałabym ją kupić.\nchanceleee 9 kwietnia 2017 23:34\nTu nie ma co wyrabiać swojego zdania, każdy kto ma większą wiedzę na temat pielęgnacji i ogólnie kosmetologii powie Ci to samo :D\nPatrycja | Lawendowy Motyl 9 kwietnia 2017 16:06\nJa lubię publikacje kompetentne i warte uwagi. Takie, które w pełni wyczerpują temat, więc po tą ksiązkę raczej nie sięgnę\nchanceleee 9 kwietnia 2017 23:35\nA ja przede wszystkim takie, gdzie jest napisana prawda :D\nAutreMe 9 kwietnia 2017 16:47\nKurcze, miałam ochotę na tę książkę, ale jesteś już drugą osobą, która mówi, że nie ma w niej nic szczególnego :(\nSporo jest tych negatywnych opinii i wcale się nie dziwię :)\nSimplicitybyemilyy 9 kwietnia 2017 17:11\nZ czystej ciekawości przeczytałabym tę książkę ;) Szkoda tylko, że zawiera informacje, z którymi tak jak Ty na pewno bym się nie zgodziła..\nchanceleee 9 kwietnia 2017 23:36\nNo niestety, po tych wszystkich recenzjach myślałam, że może nie będzie aż tak źle, a jednak :D\nNie Bieska 9 kwietnia 2017 17:42\nMuszę przyznać, że świetna recenzja! Wszędzie czytałam same ochy i achy na temat tej książki, na szczęście swoisty zdrowy rozsądek kazał mi poczytać przed zakupem i nie żałuję. To samo mam z książką "Skóra. Fascynująca historia", też nie ze wszystkim się zgadzam.\nchanceleee 9 kwietnia 2017 23:37\nNaprawdę?:D A ja jeszcze nie czytałam ani jeden pozytywnej, aż z ciekawości chciałabym takie zachwyty zobaczyć :D\nGlam Sfera Blog 9 kwietnia 2017 18:48\nTeż właśnie skończyłam tę lekturę . Tak samo jak Ty w wielu momentach zatrzymywałam się i zastanawiałam co z tą Bożeną :D co do miceli uważam, że oprócz tonizowania powinno się od razu po nich umyć twarz przeznaczonym do tego produktem, bo micele często nieprzyjemnie ściągają i z tego co wyczytałam to zmieniają ph. Zastanowił mnie też jeden z wątków w którym Pani Bożena wypowiadała się o stosowania kwasów zamiast peelingów, czy coś takiego, bo peelingi tylko natłuszczają nam cerę. Nie pamiętam dokładnie jak to było, ale po pierwsze to trochę nieodpowiedzialne tak pisać, bo nigdzie nie zaznaczyła, że można takim kwasem zrobić sobie krzywdę, gdy zostanie on nieodpowiednio dobrany i ogólnie nie powinno się ich używać na własną rękę. No i te parabeny, SLS'y. To było dziwne dla mnie, że kobieta po studiach i z długoletnim doświadczeniem tak prosto podchodzi do tego, bo pisze, że to zło totalne. A tak jak napisałaś - są badania, które potwierdzają bezpieczeństwo tych substancji. Poza tym - gdyby zagrażały naszemu życiu na pewno by nie zostały wydane. Chodzi o to, że mogą podrażniać np. skóry wrażliwe, ale też nie muszą, a nie o to, że już od razu zabiją Twoje komórki lub zaburzą ich prace. Po co tak kwestionować?\nchanceleee 9 kwietnia 2017 23:39\nNo sporo bzdur i tyle, w niektórych momentach dobrze się pośmiałam :D\nangelinacosmetics 9 kwietnia 2017 19:59\nPierwszy raz słyszę, żeby na noc nie używać kremów. Owszem, mojej mieszanej cerze robię czasem bezkremową noc, żeby sobie pooddychała i dobrze jej to służy, ale u suchej to, tak jak piszesz, nie przejdzie :)\nJa przy suchej też czasem robię odwyk, ale żeby tak ciągle? Zdecydowanie nie..\nSabrina Cosmetics 10 kwietnia 2017 00:05\nZgadzam się całkowicie z Twoimi zastrzeżeniami co do niektórych informacji. Również nie wyobrażam sobie nie używać kremów na noc, czy robić na rzadko peeling.\nEmilia S 10 kwietnia 2017 16:21\nWiedziałam ze jeśli książka jest tak rozreklamowana to będzie raczej kiepska. Myślę że niektóre teorie autorki nie wynikająz niewiedzy a raczej z przekonania ze tak jest dobrze. A jeśli lubisz koreańska pielęgnację to tam jest coś takiego jak głodówka dla skóry raz w tygodniu. Podobno skóra świetnie się wtedy mobilizuje do samodzielnej pracy.\nchanceleee 11 kwietnia 2017 00:09\nByć może, tego się raczej nie dowiemy :) Raz w tygodniu nie, ale czasem zdarza mi się tak robić jak nie wychodzę z domu :D\ncosmetologist*** 11 kwietnia 2017 00:14\nDroga autorko posta, z dużym zaciekawieniem czytałam twój wpis i z wieloma rzeczami się z tobą zgadzam. Po przeczytaniu książki jednak zastanawiałam się nad tym aby najpierw wypróbować rad Skin coach mimo wszystko, dopiero potem wydać opinie na ten temat czy są skuteczne. Co mi się jednak nie podoba w książce to na pewno nowy podział na typy skóry. Tutaj autorka książki chyba chciała zabłysnąć innowacyjnością i zapisać się w kartach kosmetyki, jednak nie wyszło.Drugi wielki minus za polecenie kosmetyków za tak duże pieniądze. Nie ma się co oszukiwać większość zwykłych kobiet do których autorka kieruje książkę nie ma pieniędzy na kupno tych kosmetyków. W dzisiejszych czasach każdy tylko czeka na promocję by kupić za grosze. Co do oleji się zgadzam czytam takie informacje już w kolejnej książce jednak nigdzie nie mogę się doszukać jakichkolwiek badań na ten temat. Jeśli chodzi o parabeny niby nie są szkodliwe ale nikt nam tego nie zagwarantuje. Czytając książkę mam wrażenie, że autorka wcale nie korzysta z życia. Cały czas ma specjalną dietę, odmawia sobie wielu produktów, nigdy się nie odpala i chodzi blada jak wampir, ma chyba obsesję na punkcie skóry. Uważam że jesteśmy ludźmi a małe wyjątki od diet i innych rzeczy nas nie zabiją. Pozdrawiam\nchanceleee 12 kwietnia 2017 22:58\nPróbowałam kiedyś większości rzeczy, o których pisze autorka i nic dobrego to nie wniosło do mojej pielęgnacji (np. nie użycie balsamu do ciała czy kremu do twarzy na noc). No każdy ma swoje przekonania, według mnie to, co zaznaczyłam w pości to bzdury. Co do olei to naprawdę nie wiem w jaki sposób działają jak detergenty, bo moja skóra bardzo się z nimi lubi. Ale dobrze, że z wieloma rzeczami się zgadzasz ;) Pozdrawiam!


Pokój ludziom dobrej woli. Teksty niewydane [Leopold Tyrmand] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00051 002194 20662522 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Leopold Tyrmand Liczba stron: 204\nISBN: 978-83-7779-143-1 Data wydania: 2013-06-21\nCopyright © 2010, Mary Ellen Tyrmand Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych- również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw. ISBN: 978-83-7779-143-1 Projekt okładki: Elżbieta Chojna Skład i łamanie: Jacek Antoniuk www.wydawnictwomg.pl kontakt@wydawnictwomg.pl Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\nNA ATLANTYKU WZDŁUŻ WYBRZEŻY NORWEGII… W pierwszej połowie lipca 1944 roku pływałem jeszcze po Atlantyku, wzdłuż zachodnich wybrzeży Norwegii, na niemieckich frachtowcach pośledniejszego gatunku. Przyznać trzeba, iż nie byłem nazbyt ceniony jako wybitna siła robocza: gubiła mnie skłonność do lekkiego rezonerstwa. – Wyczyść sidolem wszystkie klamki na śródokręciu – mówił mi czasem drugi oficer. – Po co? – zastanawiałem się. – Wieziemy cement. Po godzinie cały mosiądz jest od nowa pokryty cementowym pyłem. Czy warto? Rozumowaniu temu trudno było coś przeciwstawić, prócz zgrzytania zębów i najróżniejszych przypuszczeń odnośnie walorów moralnych mych przodków po kądzieli. Ponadto odgrywałem pewną rolę jako rzeczoznawca sportowy o dość destruktywnym znaczeniu: głównym tematem rozmów na pokładzie było, czy ci, którzy przeżyją ewentualne storpedowanie, dopłyną wpław do brzegu. Górzyste brzegi Norwegii utrzymywały się stale w naszym polu widzenia: tylko płynąc w konwoju, odbijaliśmy się nieco od pasa przybrzeżnego, ale konwoje ściągały brytyjskie samoloty torpedowe i kapitanowie mniejszych jednostek unikali konwojów jak ognia. Jako namiętny dyskutant na tematy pływackie, cieszyłem się dużą popularnością wśród załóg artylerii przeciwlotniczej, stacjonowanych na każdym niemal frachtowcu: na pierwszy odgłos syreny alarmowej chłopcy ci łapali co najcenniejsze ze swego skromnego dobytku, naciągali szwimwestki i siadali w karnym ordynku na relingu, gotowi w każdej chwili do skoku do wody. Do głowy nie przyszłoby im nigdy, aby ściągnąć pokrowce z działka czy karabinów maszynowych i postrzelać; uważali to za bezcelowe. Nie mogłem się skarżyć, robiłem pewną karierę. Na „Charlotte Cords”, niewielkim frachtowcu z Rostocku, zostałem nawet stewardem. Podawałem do stołu w oficerskiej messie i zmywałem talerze. Do wyczynów należała wędrówka z kubkiem kawy na mostek przy nieco większej fali; kapitan z „Charlotte Cords” lubił, aby kubek był pełny i kawa gorąca. W początkach lipca zamustrowany zostałem na statek dziwny i sympatyczny. Był to duży półpasażerski linii Hamburg-Süd, nazywał się „Harvestehude”. Największym jego urokiem było, że nie pływał; leżał w Nordstrand, w Oslofiordzie, z wyrwaną przez torpedę burtą, i czekał na remont. Kiedy pojawiłem się na pokładzie, czekał już z pół roku i nic nie wskazywało na to, że niebawem pójdzie do doku, co stanowiło życiowy numer góry oficerskiej tego statku. Gentlemani z „Harvestehude” postanowili przeżyć wojnę, czekając na remont; na razie udawało im się to bezbłędnie; większość dnia spędzali w szezlongach na przednim pokładzie, rozkoszując się pogodą, słońcem, widokiem fiordu i lekturą o posmaku łagodnego epikureizmu. Potrzebowali stewarda, pasowałem wybornie do ich życzeń: z właściwym poczuciem dystansu i należnego szacunku, ustawiałem swój leżak na lukach tylnego pokładu; rozumiałem, że pełną rezygnację z opalania przełożeni moi uznaliby za nietakt. Na pokładzie było tylko trzech ludzi załogi dyspozycyjnej, między innymi pewien bosman imieniem Georg, o grubo zheblowanych rysach twarzy, pochodzący z Gdańska. Nie uważał się za Niemca, żywił duże przywiązanie do statutu wolnego miasta, jakim był Gdańsk w dwudziestoleciu, i cenił sobie jego tradycyjne związki z Polską. Patriotyzm i przekonania polityczne bosmana były jednak dość ekonomicznie uwarunkowane: Georg prowadził przez długie lata kwitnące przedsiębiorstwo szmuglerskie, oparte o przemyt różnych rzeczy do Polski. Zmiany granic, jakie nastąpiły w roku 1939, uznał za akt wrogi, wymierzony przeciwko sobie i nie zamierzał się z nim pogodzić. W związku z tym słuchał pilnie londyńskiego radia i niecierpliwie czekał końca wojny, przywracającego dawną sytuację. O utworzeniu rządu w Lublinie i ogłoszeniu manifestu dowiedzieliśmy się z szyderczej notatki w „Deutsche Zeitung in Norwegen”. – Co o tym myślisz? – spytałem Georga; siedzieliśmy w kambuzie, jedząc kompot morelowy z puszki, ostatecznie nie wszystko należało się oficerom. – Może być numer propagandowy – oświadczył Georg. – Że niby więcej nie będzie można szmuglować do Polski różnych rzeczy. – Nie rozumiem – przyznałem szczerze. – Nie rozumiem, o co ci chodzi? – Te hitlerowskie świnie chcą nam wmówić – wyjaśnił spokojnie, skręcając papierosa w sękatych paluchach – że w Polsce rządzić będą bolszewicy, a więc cały przemyt artykułów luksusowych automatycznie upadnie. Nie będzie odbiorców na holenderski tytoń po zniżonej cenie ani na dobrą bieliznę damską. Wiesz, specjalizowałem się w fildekosowych kombinacjach, miły towar. Ale nie do mnie takie mowy. Polska zawsze będzie normalną Polską i uczciwy przemytnik z Gdańska zawsze coś przy niej zarobi. Właściwie nie pamiętam, co mu odpowiedziałem. Wydaje mi się, że żywiłem już wtedy dość mocne przekonanie, że Gdańsk nie będzie już więcej wolnym miastem. Natomiast co do przemytu nie miałem wyrobionego zdania: wydawało mi się niejasno, iż ta gałąź życia nigdy nie uwiędnie. Poza tym nie chciałem mu wyrządzać przykrości, wzruszył mnie swą nietypową, lecz niezachwianą wiarą w majestat Rzeczypospolitej. Powiedziałem, zdaje się, bardzo mętnie i wymijająco: – Wiesz, Georg, przypuszczam, że fachowiec od dobrej damskiej bielizny nigdy w Polsce nie zginie… „Nowa Kultura”, 1959 (napisane w 1944)\n„BŁYSKAWICĘ” SŁYCHAĆ W OSLOFIORDZIE „Harvestehude” leżał storpedowany w fiordzie, gdy przyszliśmy na pokład jako ekipa rozbiórkowa. Był to duży 5000-tonowiec angielskiego pochodzenia, zagarnięty przez Niemców w jakimś francuskim porcie, który od 1940 roku pływał pod banderą hamburskiej linii Hamburg-Süd. Na początku 1944 dostał w przednie partie, gdzieś przy Kristiansand. Odtąd leżał przyholowany w Oslofiordzie, pomiędzy Nordstrand a Oslo, i tu reszta załogi, która pełniła funkcje Wachmannschaftu, której nie zajęto jeszcze do pływania, żywiła cichą nadzieję, że „Harvestehude” nie popłynie już w żadnym konwoju do końca tej wojny. Pogoda była wspaniała. Fiord leżał jak szklana tafla dookoła statku, słońce prażyło niemiłosiernie. Byliśmy zakwaterowani na statku i notorycznie niewyspani, gdyż trzeba było najprzód przyzwyczaić się do spania w białe norweskie noce. W czasie pracy spaliśmy więc, zaszyci w rozgardiasz rozwalonych nadbudówek pokładowych, chaos lin, rur, spojeń, desek, wantów, belek i pogiętego żelaziwa. Oficerowie i wachmani spali po kabinach, prosząc Boga o to tylko, aby prace reperacyjne jak najdłużej trwały. Nie uśmiechały się im bynajmniej konwoje koło wyspy Hitra, angielskie łodzie podwodne i samoloty obrony wybrzeża. Byłem jedynym Polakiem na pokładzie, chociaż było tam dwóch marynarzy – Niemców, którzy wykazywali lekkie skłonności do polskości. Jeden nazywał się Kowalski, wyglądał jak cwaniak z Warszawy, nie umiał słowa po polsku i pochodził z Królewca. Zaklinał się, że miał czysto polskich rodziców, którzy urodzili go przypadkiem w Królewcu, a potem zostawili w powijakach jeszcze na jakimś nadbrzeżu portowym. Wychował się przeto sam, i nie mając innej rady, nauczył się po niemiecku. Tym niemniej głos krwi przemawiał przezeń często, Niemców i Hitlera nienawidził serdecznie, przeważnie po pijanemu i w tym stanie też udowadniał mi kiedyś, że najlepszym sposobem zniszczenia narodu niemieckiego jest robienie z niemieckimi dziećmi tego, co zrobiono z nim. Drugim był jakiś zwalisty Kaszub z Pucka, który na imię miał Georg i też nie umiał po polsku, natomiast jak relikwię pielęgnował stary paszport obywatela Wolnego Miasta Gdańska. Twierdził poza tym, że z dwojga złego lepiej mu się w Gdańsku kombinowało z Polakami, jak z hitlerowskimi świniami, dosłownie: mit dieser hitler’schen Schweinehunde, co często bez żenady akcentował na pokładzie. Właśnie ten Georg odnalazł mnie w pierwszych dniach sierpnia śpiącego gdzieś na perseninngu i przebudziwszy, zapytał: – Was ist denn los in Warschau? – Skąd ja mogę wiedzieć – burknąłem. – To słuchaj radia. Jakieś powstanie. Aufstand. Podniosłem się zaciekawiony. – Skąd wiesz? – Słuchaj radia. Przez nasz Rundfunk jeszcze nie podali. Wiesz przecież, skąd o tym mówię… Nie było innej rady. Trzeba było słuchać radia. W oficerskiej messie był aparat, zaś w godzinach popołudniowych i wieczornych oficerowie spali po kabinach albo jechali do Oslo na dziewczynki. Już tego samego popołudnia słuchałem Londynu. „Tu mówi Londyn” – donosiło obszernie, optymistycznie i podniośle. W komunikaty oficjalne wplecione były apele członków rządu, cytowane wypowiedzi anglosaskich mężów stanu, odezwa Mikołajczyka i raporty Delegata na Kraj. Wszystko nastrajało dobrze. Na koniec dowiedziałem się, że radiostacja powstańcza „Błyskawica” nadaje codziennie na krótkich falach. Nazajutrz wymacałem i słuchałem już „Błyskawicy”. Wypucowana messa oficerska i widniejący przez iluminator szarozielony fiord, zalane słońcem stalowobłękitne niebo i fioletowe góry – wszystko to utonęło w kurzu walących się kamienic. Świeżość i spokój norweskiego krajobrazu stłamsił skwar sierpniowej walki ulicznej, huk bomb, pot zalewający oczy pod hełmem, biała chmura tynkowego pyłu zranionej ulicy. Tak odbijało się to na ekranie wyobraźni, a przecież wyobraźnia była jedyną dziedziną przeżywania, gdy z uchem przy głośniku chłonąłem pierwsze dni Powstania. – Dlaczego mnie tam nie ma? – kołowało bezustannie w mózgu i nie dawało spać w nocy. Było się z nimi całym sercem, aż do krzyku, gdy spiker „Błyskawicy” młodzieńczym, pełnym entuzjazmu głosem wyrzucał w eter: – „Wczoraj zdobyliśmy niemiecki czołg. Warszawscy mechanicy i robotnicy w ciągu kilku godzin pracy doprowadzili go na powrót do stanu gotowości. Do akcji wchodzi dziś polski czołg! – Poczta powstańcza funkcjonuje bez zarzutu. Harcerze w najtrudniejszych warunkach donoszą listy na miejsce przeznaczenia. Harcerze i cała nasza młodzież to w ogóle duma Powstania!”. Mówił to głos człowieka, mogącego liczyć lat dwadzieścia jeden. Ale on był już pokoleniem. W jego pokoleniu bohaterstwo było rzeczą zwykłą, samo przez się zrozumiałe. Nikt go nie chwalił. Młodzież – to dziesięć, dwanaście, czternaście lat. Ich bohaterstwo wzruszało nawet jego. Trudno to było nerwowo wytrzymać. I to, że oni się tam bili, i tę tragiczną, rogatą „Warszawiankę” z radiostacji powstańczej „Błyskawica”. Musiałem coś uczynić, zrobić coś za wszelką cenę, nawet jakieś głupstwo, aby iść noga w nogę i ramię w ramię z Warszawą. Z jej wzruszającym, szlachetnym głupstwem. Toteż gdy przyszedł dla całej naszej ekipy rozkaz okrętowania się na pewien frachtowiec idący do Kirkenes, zawiadomiłem odpowiednie ośrodki norweskiego ruchu oporu, że urywam się z pokładu. Głupio i niepotrzebnie, ale nie czas tu wyjaśniać, dlaczego głupio i dlaczego niepotrzebnie. Właśnie kiedy szedłem na jedno z umówionych spotkań, zaraz po zniknięciu ze statku zostałem aresztowany na głównej ulicy stolicy Norwegii i przewieziony do słynnego obozu koncentracyjnego Grini, pod Oslo. Nie tutaj miejsce ani czas na analizy, opisy ani porównania Grini z innymi kacetami. Zarejestrowano, nawymyślano, ostrzyżono i zaprowadzono na barak. Jedyna różnica, że nie dano pasiaków, ale dość szykowne mundurki byłej norweskiej gwardii królewskiej, w których paradowali wszyscy Griniacy. Może i dlatego, że nie było tej podłej, nieforemnej ohydy pasiaka, a opięta, dość zgrabna, eks-mundurowa powierzchowność – Grini było bardziej zadzierzyste. W kacecie, gdzie by on się nie znajdował: w północnej Grecji czy wschodniej Francji, środkowych Niemczech czy zachodniej Jugosławii – jednym słowem, gdzie tylko istniała ogrodzona naelektryzowanym drutem przestrzeń do siedzenia – byli Polacy. W baraku nr 1 dla „niebezpiecznych”, w Grini, 14 kilometrów na północny zachód od Oslo siedziała ich osiemdziesiąteczka. Jak ulał. Chłopaki równe, w ogromnej większości Warszawa. Schemat „przewiny” jednakowy: zapis na roboty do Norwegii, tylko dotknął nogą lądu, zaraz chodu i na szwedzką granicę. Jednym się udało, inni „poleżeli” i za druty. Uciekali i zza drutów i w najfantastyczniejszych warunkach, na dalekiej północy, poprzez skandynawskie lodowce okolic Nordcapu, trasami, których nie powstydziłby się Amundsen, Nobile i Byrd. Ale teraz to nieważne, nie czas na opowiadanie tych epopei, których się potem nasłuchałem. W każdym razie, gdy tylko zobaczyli na baraku nowego, z wielkim „P” na gwardyjskim mundurku, podeszli do mnie – grupa i jeden „taki”, co mu trzykartowa robota w mordzie, głosie i ręku leżała, zagadnął mnie: – Ty, co z Warszawą? Już wiedzieli. Opowiedziałem im, jak i co mogłem. Słuchali w skupieniu, w końcu jakiś zawyrokował: – Na drobne, tłuczone cegłe tym razem Warszawe Krzyżaki porozprowadzają, kij im w oko… Ale jak już do końca, to do końca – kurwa ich mać! Końcowy akcent odbił się nieswojo o ściany gór norweskich, otaczających dolinę Grini i poszybował ku Warszawie. Bo była w nim zawarta cała miłość do Miasta i nienawiść do Niemców – prawdziwego warszawiaka. W Grini każda sztuba barakowa otrzymywała codziennie niemiecką gazetę „Deutsche Zeitung in Norwegen”. Niemcy pisali już wtedy o Powstaniu i tak zaczęła się walka o Powstanie. Niemcy pisali, myśmy nie wierzyli. Pod koniec sierpnia Niemcy pisali o zgnieceniu Powstania. My nic nie wierzyliśmy. Jeszcze przed Powstaniem grupka Polaków w porównaniu do kilku tysięcy Norwegów traktowana była najgorzej. Wykonywała najcięższe i najbrudniejsze roboty i szykanowana była w sposób specjalny. W czasie Powstania prześladowania wzrosły wielokrotnie. W czasie najgorszych ćwiczeń karnych śmialiśmy się Niemcom w mordy. Warszawa biła się. Maszerowaliśmy godzinami po placu i doszliśmy do takiej wprawy w niemieckiej mustrze, że SS-mani spędzali Norwegów, aby ci uczyli się, jak należy maszerować. A my waliliśmy drewniakami w kilkugodzinnych paradach i ktoś w głębi czwórszergu cichuteńko gwizdał „Warszawiankę”. Tak, abyśmy tylko my słyszeli. Przez wrzesień – to sami Niemcy znów kilka razy ogłaszali klęskę i kapitulację Powstania. My śmieliśmy się. Lipa. Aż wreszcie nadszedł dzień. Znajomy Norweg, łącznik ruchu oporu na terenie kacetu, wywołał mnie z baraku i powiedział, że Radio Londyn podało o upadku Warszawy. Tym razem uwierzyłem. Wszedłem na sztubę i rąbnąłem bez ogródek: – Chłopcy! Warszawa poddała się… Próbowali protestować. Jak to? Jeszcze wczoraj i dziś domyślaliśmy się wyimaginowanych sukcesów i śmieli z niemieckich komunikatów, a teraz – taka wiadomość… Ale uwierzyli. Nie było rady. Musiało się uwierzyć. Potem, przez całą noc słyszałem ciężkie westchnienia. Nikt nie spał, ale też nikt nic nie mówił. Gorzko dławiła w gardle klęska Miasta. Nazajutrz przy robocie chłopcom jakby kości powyjmowano. Apatia i zrezygnowany bezwład ogarnął wszystkich. SS-mani wymierzali ciosy kolbami na prawo i lewo. Nic nie pomagało. W końcu skopali i skatowali jednego z nas, typowego warszawskiego złodzieja, zbudowanego jak gladiator, twardego jak hipopotam (był porżnięty na całym ciele z niezliczonych rozpraw nożowych), zdolnego zazwyczaj wytrzymać gorsze uderzenia losu niż kilka kopnięć w brzuch i uderzeń kolbą w twarz. Gdyśmy się nad nim pochylili, na twarzy spływała mu krew zmieszana ze łzami. – Boli cię? – pytałem. – Dobrze ci tym razem, cholery, dali. Otworzył z trudem zapuchnięte oczy i spojrzał na mnie jakby z wyrzutem i jakby z ironią, po warszawsku. – G… tam mi dali… Jak zwykle… ale ta Warszawa… boli… „Dziś i Jutro”, 1946\nPOKÓJ LUDZIOM DOBREJ WOLI… Yan był Holendrem, nałogowcem fajki, miał dobrze ponad czterdziestkę, pochodził z Leeuwarden, był w jednej osobie pierwszym mechanikiem i maszynistą, siedział cały dzień w maszynowni i tylko dwa razy w ciągu naszej dotychczasowej znajomości odezwał się całym zdaniem. Raz – gdy dostał w mordę od niemieckiego marynarza z patrolu, który zastał go pijanego z Bronxem na terenie strefy zakazanej w porcie Kopenhagi. Według późniejszej relacji Bronxa, Yan miał jakoby sformułować ze swadą następującą deklarację po holendersku: – Jak się wojna skończy, to ja wam, sukinsyny, pokażę!… Podobnie długie przemówienie byłoby dla mnie nie do wiary, gdyby nie moje własne doświadczenie. Otóż idąc ze mną kiedyś, późną porą, po nadbrzeżu portu w Oslo, Yan na widok mijającej nas właśnie, z lekka zrujnowanej aparycyjnie i zmęczonej życiem córy Koryntu, szepnął nabrzmiałym uczuciem barytonem: – Jaka piękna kobieta!… Ale to były rzadkie zjawiska, zachodzące pod wpływem wyjątkowego wzruszenia. Na co dzień Yan mówił wyłącznie monosylabami. Inaczej Pierre. Pierre lubił pogadać. Pochylał nad stołem swą dużą głowę i szeroką twarz bretońskiego chłopa, wymachiwał łapami jak łopaty, wiecznie tłumaczył coś i klarował każdemu z nas, przysuwając blisko twarz do twarzy rozmówcy. Pierre pochodził z Brestu, nad morzem urodził się, na morzu wychował, przez wojnę szwendał się po Francji i Niemczech, wreszcie prysnął do Danii i zaokrętował się na „Anne-Louise” w charakterze załogi. No tak, bo jeśli Bronx był kapitanem, to Pierre był załogą pokładową i na tym koniec. Poza tym słuchał wytrwale Londynu i gdy Yan miał kolacyjną wachtę na, pożal się Boże, pokładzie, Pierre referował Bronxowi i mnie ostatnie Les Français parlent aux Fraçais… Wszystko miało się już wyraźnie ku końcowi z tą parszywą wojną tego wieczoru, 24 grudnia 1944, gdy w migotliwym blasku naftowej lampy wygłosiłem do Pierre’a i Bronxa najnamiętniejsze i najbardziej programowe przemówienie, jakie nasza berlinka kiedykolwiek słyszała. Płynęliśmy właśnie znów przez Skagerrak, jednym rzutem z Frederikehavn do Larvik w Oslofiordzie. Noc była cholerna, deszcz ze śniegiem, niesiony ostrym, bezustannym wiatrem, siekł o szybę iluminatorów i podrywał krótką, szybką falę. Na górze, nad głowami, słychać było kroki Yana. Stałem oparty o dogasającą kambuzową płytę i obciągałem brudną szmatę, która zwisała mi w charakterze fartucha od bioder aż po kolana. Był to przedmiot dumy wszystkich trzech; podobało im się, że ich kucharz, na ich „okręcie”, chodzi tak samo ubrany i chędogi, jak cook z dużego frachtowca. Przed Bronxem i Pierre’em stały konserwy, białe bułki, świeże duńskie masło i ser, micha z wodnistym puddingiem i butelka salborskiej Tafel Aquavit. Wszystko to zdążyłem jeszcze kupić w Frederikshavn, chociaż ciskała mnie cholera, że w Wigilię będę się gdzieś tłukł po morzu, zamiast posiedzieć przy normalnym stole. – Leją się w Ardennach i Budapeszcie. Już – donosił Pierre, z gębą wypchaną przysmażanymi konserwami. Tłuszcz ściekał mu po brodzie, oczy się śmiały – dobrze jest… – Zamknij pysk i jedz, żeby ci nie wystygło – piekliłem się przy kuchni – ty też masz pomysły, Bronx, żeby akurat na święta płynąć! Jakby mało było tej forsy, coś się już nachapał na prawo i lewo. Po jaką cholerę to wszystko! Mogliśmy poleżeć w Frederikshavn i spędzić Wigilię jak ludzie. Dosyć mam tego wszystkiego! W Larvik schodzę na ląd i pluję na was… – Daj spokój, Władek – łagodził powolnie Bronx, a oczka błyszczały mu bystrze i wszystkowidząco – co do mojej forsy to nie twój taki owaki interes. Ale święta świętami. Możemy i tu obchodzić, skoro już jesteś taki chrześcijanin… Pierre przyniesie radio i posłuchamy trochę świątecznych programów. Śmiał się do mnie albo ze mnie wyraźnie. To był kawał gada, ten Bronx, ale z charakterem. Radio stało w jednym z luków. Tylko na morzu przenosiliśmy je do kambuza. Pierre wyszedł i za chwilę wrócił z małym, bateryjnym odbiornikiem. Londyn nadawał jak zwykle wiadomości, z Paryża coś tam gadali i tylko niedaleki Sztokholm bił w dzwony. Tylko tam było na razie świątecznie. – Dziś rano mówili, że o ósmej przerwie się działania wojenne. Święto. Fajrant. Takie niby wszystkie wierzące się porobili – kontynuował temat zasadniczy Pierre. – Ty, uważaj! – Pogroził mu Bronx. – U mnie na pokładzie trzeba wierzyć i nie wolno się z tego nabijać. Stul mordę… Był przesądnym hipokrytą. Nie wierzył, ale obawiał się rzeczy nieznanych, jak każdy chciwiec. – Dzisiaj jest wielkie święto, święto przebaczenia – tu znów coś w rodzaju szyderstwa błysło w jego oczach – …dlatego też, Pierre, przebaczam ci, żeś mi ukradł tę paczkę tytoniu w zeszłym tygodniu… – Że też wy, skipper, zawsze z jakimiś detalami… Ale w sprawie tego wybaczenia, to nie takie proste. Na przykład Niemcom to chyba można nie wybaczać. Po tym wszystkim, co narobili, zwłaszcza u nas… – Masz rację, Pierre – kiwnął głową Bronx. – Niemcom nie. Tych należy mordować, dobijać, tępić, jak robactwo… Tych… – Pamiętam – powiedział Pierre, poprawiając się na ławie i smarując chleb grubo masłem – jak kiedyś, na granicy strefy okupowanej i nieokupowanej Niemcy znaleźli jakąś Żydówkę i zabrali ją z pociągu. Albo te rewizje… Jak brutalnie domagali się paszportów i przepustek. Albo na roboty. Kazali się meldować w Paryżu, dawali tydzień czasu na przygotowanie i trzeba było jechać… Straszne… Albo u nas, w Brest, posądzili jednego, nawet znajomego chłopca o szpiegostwo i rozstrzelali. Sukinsyny! Albo… – Tak, tak, u nas tak samo. Straszne lata – przyznawał smutnie Bronx. Czułem, jak mnie coś ponosi. Te święta i te prawidłowe bzdury, akurat w święta. Biała pasja dławiła mi gardło, oczy tańczyły za chybocącą lampą, w uszach pykał odlegle motor. Zbliżyłem się do stołu, wytarłem ręce w „fartuch”, nalałem sobie pół kubka wódki. Wypiłem. Zrobiło mi się trochę lepiej, spokojniej. Po czym zacząłem wolnym, nieswoim głosem: – Słuchajcie, wy biedni idioci! Wy tępe kretyny! – pochyliłem się, zwisając ciężko na rozstawionych rękach nad nimi. – O wy robaki, bezmyślne, brudne robaki, które nie widzą… Cóż wy wiecie o Niemcach?… Cóż wy o nich w ogóle możecie wiedzieć? Co wiesz o nich ty, Bronx, który zarobiłeś na tej wojnie ciężkie pieniądze… Cóż wiesz o Niemcach, Pierre, ty byku o czerwonym karku, zawsze nażarty, chłopski kombinatorze? Co wiecie wy, wasi rodacy i inni Duńczycy i Norwegowie, siedzący w swojej masie w ciepłych przytulnych domkach, których nie dławi klęska? Czy potniały wam ręce i zamierał oddech, gdy wyjmowaliście dowód osobisty z kieszeni, będąc niewinnym jak noworodek?… Czy wiecie, co to jest łapanka?… Wy… Czy widzieliście choć raz w życiu masową egzekucję ludzi z gipsem w ustach? Czy wy znacie brzmienie słów: obóz, krematorium, pasiak… Nieliczni spośród was – tak… Lecz tych jest mało. A my – cały naród!… Podnieśli się powoli, groźni i zwaliści. Przysunęli twarze, skupione, złe. – A nasi chłopcy – wypluł Pierre – a maquis, a résistance, a ofiary, a walka, a lud… Nie uląkłem się. Jeszcze nie skończyłem. Złapałem obu za klapy marynarskich bluz. Pod pochylonymi ku sobie trzema postaciami niknął wigilijny stół. – Wszystko zniosę – smagałem – tylko nie bądźcie nikczemni. Dobrze? Pamiętajcie, Bronx i ty, Pierre, tylko bez świństw! Bez dyskontowania zasług kilku bohaterskich chłopców na swoją rzecz. Przysiągłbym, że ani ty, ani ty nie widziałeś na oczy maquisarda czy członka belgijskiego ruchu oporu. Taka mowa to nie dla mnie… Tych chłopców było niewielu, za to po wojnie będziecie pisać o nich tysiące powieści i kręcić tysiąc filmów. Grunt to dobra sprzedaż, nieprawda, Bronx?… Cóż wy o tym możecie w ogóle mieć za pojęcie, poza nielegalną gazetką, którą mieliście kiedyś w ręku i słuchaniem Londynu?… Co możecie wiedzieć o strzelaninie, takiej do samego końca… Czy wy… wiecie… co to jest śmierć całego miasta?… Wy… o Niemcach… Nie wiem, co byłoby dalej, gdyby nie szybkie kroki Yana po schodkach. Otworzył drzwi, napuścił wiatru i deszczu i rzucił: – Na górę! Gdy Yan zabiera głos, nie można tego lekceważyć. Wszystko prysło. Schwyciliśmy nasze okrycia i dwoma susami byliśmy na górze. Pokład przyjął nas bryzgami piany i wody, ogłuszającym, mokrym wichrem i gęstą mazią śniegowo-deszczową. „Anne-Louise”, wytrwale pykając, szła swoim kursem. Wszystko się zgadzało. Jedynie daleko od backbortu, hen, hen, poza mżącą firanką, w skłębionej masie wody i ciemności, błyskały jakieś nikłe światełka. Jak złudzenie dochodziło do świadomości lekkie brzęczenie. Nie trzeba było nam nic mówić. Yan miał rację. To nie chichy – wojna jeszcze trwa. Wiedzieliśmy dobrze, co jest. – Wcale niedaleko – rzekł Bronx. – Pierre! – krzyknął energicznie. – Łap za koło. Zmieniamy kurs. Weź nord-nord-ost. – Cholera – powiedział Pierre, oświetlając latarką elektryczną zegarek – teraz rozumiem. Jeszcze nie ma ósmej. Dlatego się jeszcze naparzają. – Już się nie naparzają – stwierdził fachowo Bronx – już jest po wszystkim od ładnych dwóch godzin. To jakiś ładunek się pali. Smary, tankowiec albo inna cholera. Ciekawym, jak to alianci zrobili. Samoloty czy łodzie… Idą na całego! Bronx znał się na rzeczy. Gdyby atak na konwój trwał jeszcze, widać byłoby gwałtowne, przerywane błyski. To był pożar, źle widoczny, lecz wyraźny pożar. – Tiens! – drgnął Pierre. – Słyszycie? Natężyłem słuch. Nic. – Nie – rzekł Bronx. Yan zrobił szybki ruch ręką. Po czym wyjął fajkę z ust. – Yan, słyszysz? – Zdaje się… – Co?… Bronx złapał mnie za ramię: – Słyszysz?… Teraz słyszałem wyraźnie. – H i l f e!… H i l f e!… – Jakiś Niemiec… – Pierre skulił się przy kole. Bronx złapał za reling backbortu. – Pierre! – ryknął. – Trzymaj kurs!! Głos, nabrzmiały rozpaczą ostateczną, pełen zwierzęcego, zatraconego, zachłyśniętego lęku, z niebytu, z nicości czarnego odmętu wody, nocy, deszczu, wichru… – Hilfe!… Herr Gott!… Jes… Jednym rzutem korpusu znalazłem się na luku. Do ściany nadbudówki przymocowane jest koło ratunkowe. Ręka zawiera się na płóciennej, naolejonej powierzchni. Szarpnięcie, uchwyt zwoju linki, szybki, podwójny, mocny węzeł wokół relingu nadbudówki. Szeroki zamach prawej ręki, za backbort, daleko, za głosem… Gwałtowne szarpnięcie w tył. Koło nie wylatuje w ciemną przestrzeń. Tkwi w mojej ręce. Po drugiej stronie trzyma je silnie druga ręka. Bronxa. – Ty idioto! – dyszy w czarnym deszczu ogromna postać tuż przy mojej. Naoliwiony, ceratowy płaszcz wali się na mnie jak mokra skała. Jestem skręcony w miejscu, przyparty do ściany nadbudówki. – Idioto!… To Niemiec… Tam… Pies… Wróg! – Hil-f-e!… Hil… – bije mi w mózg z ciemności. Przez ułamek sekundy widzę, jak tamten dusi się, tonie, rozumie już, że musi umrzeć… – Hil… – zanosi się w rozdzierającej rozpaczy za uchodzącym, zbawczym, jedynym stukotem motoru. Symbolem życia. – Bronx – zgrzytam – oszalałeś!… Puść mnie… To człowiek!… Bronx!… Puść, bo cię… Ja muszę… Rozumiesz! Nagły cios w szczękę zwala mnie z nóg. Lecę z luku na pokład rufy, chwytam się relingu, dźwigam i chcę iść naprzód, na Bronxa. Uderzył mnie! Za co? Że chciałem być człowiekiem!… O nie, to się tak nie skończy… Dwie ceratowe bryły prą ku sobie na wąskim skrawku pokładu, gdy wchodzi między nie trzecia. Yan wypowiada zdanie, całe zdanie: – Chwała na wysokościach… – mówi – …a pokój na ziemi… Słuchajcie… Ważne zdanie, ach, jakie ważkie zdanie. Z otwartych drzwi kambuza dochodzą tony szwedzkiej kolędy. Słodka, tkliwa, szlachetna melodia. Robi mi się niewyraźnie. I po co to wszystko? Bronx – wypróbowany przyjaciel, towarzysz tylu awantur i niebezpieczeństw. Dlaczego chciałem go przed chwilą zabić? Co to było? – Bronx – mówię – wybacz, stary druhu. Miałeś rację. Przecież to był tylko Niemiec. Widzisz, miałem napad niebezpiecznego człowieczeństwa. To jest takie polskie… Nas trzeba z tego leczyć. Ty jesteś inny, twardy, konsekwentny. Najpierw myślisz, a potem działasz. Podziwiam cię za to… * Po wojnie nie straciłem kontaktu z Bronxem. Pisuje do mnie, nawet dość często. Otworzył sobie początkowo duże bistro w dzielnicy portowej Antwerpii. Powodziło mu się doskonale. Niedawno doniósł mi, że sprzedał bistro z portowego nadbrzeża i kupił średniego kalibru hotel w śródmieściu. Robi karierę. Poza tym jest honorowym członkiem szeregu organizacji charytatywnych. „Wszyscy ludzie są braćmi…” – napisał mi kiedyś w jednym z listów. Brzmiało to bardzo ładnie i naprawdę szlachetnie. Będąc przed niejakim czasem w Gdyni, spotkałem pewnego znajomego marynarza belgijskiego. Poinformował mnie, że Bronx zrobił ogromny majątek, już po wojnie, na przemycie „rexistów” z Belgii do Hiszpanii i Ameryki Południowej. Stąd ten hotel. Poza tym zwąchał się z jakimiś Anglikami, z którymi rozkręca te… no wiesz… wysyłki paczek dla głodujących Niemców. Pierwszorzędny interes. To porządny chłop, ten Bronx. I mądry. Życiowo. „Przekrój”, 1948\nKOLACJA Muchomorki stały na swoim miejscu i nie sprawiały wrażenia zepsutych. Piotr zeskoczył do kuchni po chleb, usiedliśmy na wyłączonych grzejnikach i jedliśmy z namaszczeniem: każdy muchomorek kosztował niemal jedną czwartą naszych oficjalnych poborów miesięcznych. – Pâtissier robi ten farsz z portugalskich sardeli – rzekł Piotr. -To taka pasta – przytwierdziłem. – Trzeba natychmiast powinszować sukcesu staremu pâtissierowi. Wyborne. – Wypiłbym kieliszek reńskiego – westchnął Piotr – ale już za późno. – Zorganizuję dziś ze dwie butelki – powiedziałem. – Chyba Brütsch da mi robić na stacji? – Najwyższy czas, żebyś się o coś postarał – rzekł Piotr. – Nie wymawiam ci, ale sam rozumiesz… – Ty holenderska glizdo – obraziłem się – jesz moje bułki, moje masło i moje muchomorki, za które czynisz mi przedtem obłudne wyrzuty natury etycznej, ponadto palisz moje byki i jeszcze wymawiasz mi parę nędznych łyków wina?… – Na kolację jest Eintopfgericht – zwekslował Piotr, wymijająco – taki, jaki lubimy. Z fasolą i zapiekanymi ziemniakami. Zeszliśmy na dół. W jadalni kelnerów siedzieli Pierre, Marcel, Jupp i Vessely. Rozepchnąłem Juppa i Pierre’a, usiadłem między nimi, postawiłem talerz na stole i zacząłem jeść. – Ty nieokrzesany, słowiański parobku! – zawołał Jupp z maksymalnie dobrotliwą żartobliwością. – Czego się pchasz? – Fakt – rzekł z drugiej strony Pierre po francusku – przestań, stary. Zgnieciesz mi frak. Dopiero co prasowałem klapy. – Nie ma dla was litości – pochyliłem się nad talerzem, chłepcząc rozgłośnie i mlaskając. – Koniec świata zachodniego. Postępuję z wami jak moi pobratymcy spod Charkowa i Kurska. Wszedł Savino w nieskazitelnym fraku, wytworny i pachnący, w ręku trzymał głęboki talerz pełen Eintopfgerichtu. – Conte – powiedziałem – co się stało? Nieprawy wnuk Mussoliniego spożywający Eintopfgericht? Co jest? – Wyjątkowo to lubię – oświadczył Savino – mimo że kartofle. Zróbcie trochę miejsca. Wszedł Leo, usiadł na brzeżku ławki pod ścianą i zapalił papierosa marki Laurens-Abdullah. – Oczywiście, jadłeś kolację w domu? – spytał Vessely. – W ogóle nie jadłem kolacji – poinformował nas Leo. – Nie mam apetytu. – Dzieci kapitalistów nigdy nie mają apetytu – rzekł Jupp. – Palą za to najdroższe papierosy na świecie. – Jupp – ostrzegłem go – nie rozniecaj walki klasowej. Może się to dla ciebie smutno skończyć. Masz nakazane nienawidzić wyłącznie anglo-amerykańskich plutokratów. Rodzimych masz kochać i poważać. Wszedł Abbelé z otwartą puszką tuńczyka na talerzyku. – Skąd masz tuńczyka? – zainteresował się Savino. – Przecież nie było tuńczyka w obiadowym hors d’oeuvres? – Miałem pewne należności u entremetiera – Abbelé uśmiechnął się krzywo. – Ciekawym, co on może mieć za należności w kuchni? – spytał obojętnie Piotr. – Jakieś brudne kombinacje w stylu króla Leopolda – powiedziałem; należało atakować, by uprzedzić ewentualny atak. Abbelé stropił się nieco. – Kto chce kawałek tuńczyka? – spytał trochę za głośno. – Sam nie zjem całej puszki. Za tłuste. Ale zmarnowali im Koblencję, co? – nadał z wysiłkiem inny kierunek rozmowie. – Co za siła to alianckie lotnictwo, nie? – odezwał się Marcel. – Też jest się z czego cieszyć – rzekł Leo z lekceważeniem. – Niewinni ludzie giną. – Jakoś nie martwiłeś się, jak ginęli niewinni ludzie w Warszawie i w Rotterdamie – rzekł spokojnie Piotr. – No, powiedz, martwiłeś się czy nie? – Może się nie martwił, bo był głupi – wtrącił się Jupp. – A teraz zmądrzał i wie, że to wszystko do chrzanu i że nie powinno tak być. Ja też wiem i co drugi Niemiec wie. – Teraz wiecie – powiedziałem – jak wam dosunęli aż do wątroby. Ale przedtem jakoś dziwnie nie chcieliście wiedzieć. Nic a nic. – Jak wiecie – rzekł spokojnie Piotr – to dlaczego nie skończycie sami z tym gównem? – Jak jesteś taki mądry – zaperzył się Jupp – to idź do Kancelarii Rzeszy i zamorduj Hitlera tym widelcem! – Może tak dosyć tych głupich gadek o polityce – rzekł Abbelé. – Jesteście mali, zasrani kelnerzy i nic na to nie poradzicie. Po co to wszystko? – Słuchaj, Abbelé – powiedziałem – wcale nie zdziwiłbym się, gdybyś zapisał się jutro na ochotnika do tej esesmańskiej dywizji Degrelle’a, która walczy na froncie wschodnim. Pomyśl: może by tak do intendentury, popracować przy belgijskich dostawach… Abbelé poczerwieniał na karku. – Za wielki szczyl jesteś – rzekł napastliwie, lecz bez przekonania – żeby tak do mnie mówić. – Czego ty się w ogóle ciskasz? – poderwał się do mnie Jupp; na chudych policzkach wystąpiły mu ceglaste plamy. – Przyjeżdża tu taki dobrowolnie, z zupełnie dzikiego kraju, je, pije, wymiguje się od rzetelnej roboty w najlepszym hotelu Frankfurtu, chodzi ubrany jak lord i wyleguje się na pływalni po całych dniach. I jeszcze pyskuje. Skończyłem jeść, otarłem usta, spojrzałem na Juppa bez słowa i pokiwałem głową. Musiał być jednak kawał kamienia w tym spojrzeniu, gdyż po chwili ciszy Jupp rzekł dość płaczliwie: – Za co ty mnie właściwie nienawidzisz? – Był pewny, że mu zaprzeczę, że będę się tłumaczył z tak ciężkiego zarzutu absurdalnego na pozór w naszych warunkach. – Za to, że jesteś Niemcem – powiedziałem spokojnie, zaś Piotr skinął głową z aprobatą. – Ale przecież nie zrobiłem ci nic złego, no nie? – upierał się Jupp. – Możesz mnie nie lubić, możesz mną pomiatać, uważać mnie za durnia i ofermę, ale nie wolno ci mnie nienawidzić. No, powiedz, zrobiłem ci coś złego? Ja, Jupp? Ja przecież sam uważam Hitlera i wojnę… no, mniejsza o to… – Więc dobrze – powiedziałem bez pośpiechu – postarajmy się wyjaśnić sprawę raz na zawsze i do końca. Nienawidzę cię za to, że przychodzicie do nas siłą, przemocą, gwałtem narzucacie nam siebie, popełniacie zbrodnie, przeciw którym nie pozwalacie protestować i mordujecie tych, którzy się przed tym wszystkim bronią. – Ale przecież nie ja! – Jupp pochylił się żarliwie nad stołem i pukał chudym palcem we własną pierś. – Nie ja! Popatrz, co ja mam z tym wszystkim wspólnego? Jestem biednym popychadłem, nie ruszam się nigdzie poza Frankfurt, nikogo nie morduję. Czego chcesz ode mnie? – To fakt – zaświadczył Vessely. – Jupp jest bardzo przyzwoity chłopak. – Co on powiedział? – pytał gorączkowo Pierre Marcela. – Tłumacz szybciej, idioto, już nic nie rozumiem. – Jupp – powiedziałem – bardzo cię lubię, ale gdyby mi przyszło strzelać do ciebie, zabiłbym cię bez wahania. – Juppa? – zgniewał się Savino. – Zabiłbyś Juppa? Za co masz go zabijać? Nie lubię takiej zapiekłej nienawiści, takiej zapienionej zaciętości. – Ale za co? – zasmucił się Jupp. – Za co? – Za to, że jesteście sobą, tylko sobą. Za to, że jest was tylu. Za to, że zawsze będziecie myśleć, że macie rację i takie myślenie zawsze was będzie prowadzić do zbrodni, o której będziecie przekonani, że wcale nie jest zbrodnią, lecz czymś dobrym, pożytecznym, sprawiedliwym. Nie jestem szowinistą ani przesadnym patriotą i słabo mi się robi na myśl o zabijaniu ludzi, ale wiem dobrze, że do was mógłbym strzelać z bliskiej odległości, prosto w wasze twarze, nie myśląc o tym, czy ten, do którego strzelam, jest dobry czy zły… – Nawet do mnie? – Zasmucił się jeszcze bardziej Jupp. – Czy nie pamiętasz, jak ci dałem pół cielęcego sznycla, pierwszego dnia kiedy tu przyszedłeś? Czy nie wystarczy ci, że mnie od czasu do czasu zrzucisz ze schodów? – Przykro mi, ale nawet do ciebie – powiedziałem, zapalając wyjęty wprost z kieszeni niedopałek. – Musisz mi to wybaczyć, Jupp. – Potworny facet. – Abbelé wskazał głową na mnie; kończył jeść tuńczyka i miał zajęte obie ręce; był zadowolony, że już nie mówi się o nim. – Ale wierz mi, Jupp – dodałem – że bardzo cię lubię i sprzeczność ta sprawia mi bardzo wiele kłopotu. Zwłaszcza, gdy myślę nad tym, co będę robił, kiedy tu przyjdą alianci. – Tak właśnie mówią najgorsi bandyci – odezwał się Leo lekceważąco, ale zastrzegł się od razu, zwracając się do mnie: – Co bynajmniej nie znaczy, że mam cię za najgorszego bandytę. Staliśmy wszyscy w sali śniadaniowej, światła były pogaszone, jedynie blask z oświetlonej a giorno sali głównej przechodził tu, wśród drogich mebli i miękkich obić ściennych, w przyjemny, ciepły półmrok. Przyszedł Brütsch i obejrzał każdego z osobna, jak dowódca pułku przed defiladą. Na jego obrzękłej od całodziennego kosztowania twarzy odbiło się zadowolenie wyższego rzędu, takie z pogranicza dumy i leciutkiej euforii, jakiej doznaje zawsze koneser na widok ukochanego dzieła sztuki. W istocie, wyglądaliśmy urzekająco: Marcel, Piotr, Savino i Pierre, bardzo wysocy, długonodzy, noszący swe fraki z niebywałą dystynkcją młodych, zapalonych zawodowców, fordanserów czy kelnerów, dla których frak jest drogim sercu mundurem z pól rozlicznych zwycięstw; pozostali dorabiali braki walorami indywidualnymi: Vessely i Leo doskonałością ubioru, umiejętnością noszenia go i dyskretną powściągliwością postawy, Abbelé wzbudzającą zaufanie statecznością, ja – nonszalancją. I tylko Jupp, w wyświechtanym fraku, za dużych, nieoczyszczonych butach i zmiętej koszuli, wyłażącej z przerwy pomiędzy spodniami a kamizelką, odbijał nieco od całości obrazu. – Muszki w porządku? – spytał rytualnie Brütsch i wszyscy dotknęli sprawdzającym ruchem swych muszek: albowiem niewybaczalnym przestępstwem byłoby mieć źle zawiązaną, starą lub wygniecioną muszkę, a już założona przez pomyłkę muszka biała równałaby się apokaliptycznej katastrofie i oznaczałaby rychłe samobójstwo Brütscha w imię odpowiedzialności za nienaruszalny porządek świta. – A więc proszę panów kelnerów za mną na salę – wypowiedział słowa sakramentalne Brütsch; stanął przed pierwszym, najwyższym, to jest Marcelem, otworzył drzwi od offisu i poprzez offis prowadził nas gęsiego, dość wolnym krokiem na salę. Dokładnie w tym momencie stary, niderlandzki kurant w hallu zaczynał wybijać godzinę ósmą i przyznać trzeba, że takie entrée czyniło zawsze duże wrażenie na siedzących już przy stołach gościach: stoły do kolacji były na ogół zamawiane uprzednio i zajmowane parę minut przed ósmą. Sala jarzyła się wszystkimi żyrandolami, migotliwe światło tonęło miękko w bogato marszczonych, adamaszkowych zasłonach okien, odbijało się matowo od naszych namiętnie wyczyszczonych fraków, przydając niezwykłej głębi ich czerni, kontrastując je ostro z pastelem boazerii, obić i mebli, zaś harmonizując z wyostrzonym blaskiem dopucowanych nakryć, sreber, szkła i bielą obrusów. Było to rzeczywiście, w pierwszej chwili, bardzo ładne widowisko, w którym młodość naszych sylwetek i jasnoblond włosy Marcela czy Piotra nad przystojnymi, młodzieńczymi twarzami grały niepoślednią rolę, nic więc dziwnego, że jedna ze stałych bywalczyń Park-Hotelu, pani zasobna w stosunki, doświadczenia, etole futrzane i nieco już zwiędłą, choć wypielęgnowaną cerę, nie mówiła o nas inaczej jak: – Ach, już znowu Brütsch wprowadza na salę tę swoją brygadę z Hollywoodu… – Zważywszy epokę, należało jej wybaczyć nieco wojskową terminologię. – Na deser suflet z sokiem czekoladowym – ucieszył się szeptem Pierre; był to nasz ulubiony deser, arcydzieło wiedzy, kunsztu, doświadczenia i zmysłu oszustwa pâtissiera. Wraz z Savinem i Pierre’em jako commis pracowałem na dwóch dużych stołach, nakrytych na kilka osób każdy. Przy jednym z nich odbywało się wręcz luksusowe przyjęcie sześciodaniowe, którego menu otrzymał Savino od pana Kesslera: obsadę stanowiło tu czterech dość przyzwoicie wyglądających facetów w stylu zamożnych przemysłowców z wczesnych lat trzydziestych – granatowe dwurzędówki, jedwabne krawaty z wpiętymi perłami, sygnety, złote papierośnice i trzy dość młode, bardzo modnie ubrane panie – włosy zaczesane na karku do góry lub schowane pod spadające na ramiona upięcie z tego samego materiału co suknia, czarne zamszowe pantofle na wysokim koturnie. – Biorę hors d’oeuvres, napoje, desery – powiedziałem do Savina przy stacji, patrząc na menu. – Weź resztę. – Cwaniak – rzekł Savinno. – Bo nie jesteś głodny po Eintopfgericht i nie masz ochoty na nic pożywnego. Serów ci się zachciewa i słodyczy, co? – Jakbyś zgadł – uśmiechnąłem się. – Zgoda? – Zgoda – rzekł – ale ja inkasuję rachunek. – Oczywiście odparłem służbiście – jesteś przecież chef de rang… Uderzył mnie lekko pięścią w brzuch z zadowolenia; był łasy na pochlebstwa jak dziecko. – Aha – powiedział – pamiętaj o jednej butelce wina dla mnie. Najlepiej mozelskie. Podszedłem do Brütscha, który stał na środku sali, wskazałem na nasz duży stół. – Czy piątka otrzymuje napoje? – spytałem. Brütsch uniósł podbródek i łypnął półprzymkniętym okiem w tamtą stronę. – Stary Böllinghausen – mruknął – jego dyrektorzy i jakieś zdziry. Pewno ich żony. Obok masz hrabiego von Amorsbach z rodziną. Dobrze, już tam idę. – Podreptał chyboczącym się krokiem, pochylił się nad dużym stołem. – Menu pańskiego stołu przekazane jest już do kuchni, panie prezesie? – zwrócił się do najstarszego z panów w ciemnych dwurzędówkach. – Pozostają nam tylko napoje do uzgodnienia. – Ach, Brütsch – ucieszył się kordialnie pan prezes. – Powinieneś pamiętać moje ulubione marki i roczniki. – Notuj – rzekł Brütsch do mnie, po czym recytował: – Kieliszek duńskiej kminkówki lub kieliszek kirschu, Moselle Ravelsbach trzydzieści dwa do ryby i Assmannshäuser Rotwein rocznik dwadzieścia osiem do pieczystego, koniak Meukow do kawy. Czy tak, panie prezesie? – Bezbłędnie – rzekł pan prezes i całe towarzystwo rozpłynęło się w pełnych uznania uśmiechach i uwagach zarówno dla perfekcji Brütscha, jak dla dobrego smaku pana prezesa oraz dla trwałego śladu, jaki wycisnęła na mózgach maître d’hótel’ów jego długoletnia działalność we frankfurckich restauracjach. Przy stacji zjawił się naraz Kessler. – Proszę nie brać żadnych kartek ani od prezesa Böllingnausena, ani od hrabiego von Amorsbach – rzekł do mnie i do Savina. – Tak jest, panie Kessler – powiedział Savino. – Taki fart nam obciął – zgrzytnąłem zębami, gdy Kessler poszedł. – Jasne, od prezesów i hrabiów żadnych kartek, zrewanżują się już czymś tam… – Cholera… – przytaknął Savino; chwilę przedtem widzieliśmy jeszcze w marzeniach całe kilogramy mięsa i tłuszczów, jakie padną łupem naszych nożyczek przy tych dwóch stołach. – Ten prezes jest od huty żelaza – rzekł po chwili Savino, wykazując skłonność ku towarzyskim refleksjom. – Co on może takiemu Kesslerowi odpalić? Rurę? – Pies ich jechał – powiedziałem z goryczą. – Kopniemy ich za to na parę marek. Brütsch wręczył mi bon na wina. – Daj im, ile chcą – powiedział i poszedł. – W takim razie dla mnie jedną – rzucił Pierre po francusku; zawsze zaczynał doskonale rozumieć po niemiecku, gdy chodziło o jakieś nadużycia. – Dobra, dobra – powiedziałem – nie skrzywdzę was. Pierre, ładuj hors d’oeuvres. – Podszedłem do dużego stołu i pochyliłem się nad panem prezesem. – A więc kirsch czy kminkówka, proszę łaskawego pana? – spytałem cicho, dyskretnie. – Kminkówka, młody człowieku – odparł kordialnie – i to podwójna. Poszedłem do baru, nalałem siedem dużych szklaneczek kminkówki i przyniosłem na srebrnej tacy. Pierre nakładał z wprawą korki z anchois z kaparkami na małe talerzyki, obok, na nieco większe, drobną kupkę sałatki z porów z krewetkami. Serwowałem wódkę, pochylając się nieco niżej nad paniami; szedł od nich pociągający zapach pięknych, zadbanych, utrzymanych w dobrobycie kobiet. Jedna odwróciła do mnie głowę; z bliska twarz jej zastanawiała, zaś odruch ten zawsze kojarzy się gdzieś odlegle z negacją: zdepilowane, wyskubane brwi i dość ostry nos odbierały tej twarzy czystość urody, nie dając w zamian ani wielkoświatowego akcentu, ani wyrafinowanej elegancji. Spojrzała na mnie z życzliwą obojętnością; uśmiechnąłem się, mówiąc: – Łaskawa pani pozwoli… – tuż przed postawieniem przed nią kieliszka. Przyszła mi na myśl dziewczyna z plaży. „Jaka świetna… – przypomniałem sobie wyraźnie jej wygląd. – O ile lepsza od tych tu. Chociaż… z tego samego gatunku. Takie nie dla nas, zasranych kelnerów w nieskazitelnych frakach…”. Francuskie perfumy, wionące delikatnym przypływem od stolika, nie dawały myślom wytchnienia, obracały je ciągle wokół samego przedmiotu wszelkich skojarzeń. – Mam dwie sardynki – szepnął Pierre. – Chcesz jedną? – Nie mam apetytu – powiedziałem – daj Piotrowi. – Chory jesteś? – zaniepokoił się Pierre. Obojętność wobec sardynek z mej strony mogła być wyłącznie objawem jakichś niedomagań. – Zjeżdżaj po zupy – rzekł Savino do Pierre’a. – Fil, zejdź już po wino. To potrwa, zanim je załatwisz. Poszedłem do offisu po zmianę kieliszków do wina. – Fil – krzyknął Leo, prując przez offis jak bolid. – Wielkie polowanie na zapiekany mózg w kokilce! – Włączam się! – odkrzyknąłem. Rzuciłem szklanki, zleciałem na dół do kuchni i zacząłem od razu raban: – Do jasnej cholery! Gdzie są te zupy na piątkę i szóstkę? Myślicie, że jak nasz commis nie może sobie dać rady po niemiecku, to można go rolować! Jak długo trzeba jeszcze u was czekać na specjalne zamówienie Kesslera! – Zaraz, zaraz… – zająknął się szef. – Czego ty chcesz, Leo? Należy ci się jeszcze trzy razy mózg w kokilce i masz go tu… – Cztery – upierał się Leo. – Dałem panu bony na sześć, a dostałem tylko dwa. – Wziąłeś trzy, złodzieju! – zdenerwował się szef. – Co z tymi zupami? – darłem się. – Czekajcie, przyjdzie Kessler, to wam pokaże! Mamy stół specjalny! – Przestań ryczeć, smarku – rzekł pâtissier. – Dość tego bezczelnego szumu… Leo wstawiał już cztery mózgi na tacę. – To dla Vesselego – rzekł po chwili, w offisie – bo prosił. Tobie załatwię suflet, nawet dwa, tylko nie zabij Juppa, dobrze? – Wykluczone – odparłem, wracając do szklanek. – Sufletem ze sztuczną czekoladą nie kupisz jego życia. Muszę go zabić. – Dodam ci trzy papierosy marki Abdullah – prosił Leo. – To co innego – powiedziałem. – To zmienia postać rzeczy. Załatwione. Będzie żył. – I wybiegłem ze szklankami. W piwnicy wziąłem najpierw cztery butelki i zaniosłem do mojej szafki w rozbieralni kelnerów. – Assmannshäuser po ile? – spytałem staruszka piwnicznego. – Drogi, kochasiu, drogi – wymamrotał piwniczny – sześć marek butelka. Była to dlań cena niebotyczna, pamiętał, jak bułka kosztowała feniga, za cesarza. Wytarłem ręce z kurzu w jego granatowy fartuch, zabonowałem mu osiem butelek na numer stacji Savina i wziąłem cztery butelki na górę. „Na pewno się już nie wykoleję…”, rozmyślałem z żalem, idąc powoli po schodach: udany numer z winem nastrajał mnie zawsze lirycznie. Jeszcze teraz marzyłem dość często o swobodnym, nonszalanckim nacinaniu świata i ludzi jako jedynej godnej mnie drodze. Przemyślny, pełen fantazji kant wydawał mi się urodą życia, czerpanie pieniędzy z pokera, wyścigów i kobiet było w moich oczach szlachectwem mego czasu, korzystanie z wszelakich okazji i uderzanie frajerów nie tylko nie nastręczało mi żadnych obiekcji, lecz kryło w sobie jakiś walor moralny. Mym pozytywnym bohaterem długo był nie czyniący krzywdy farmazon, zabierający bogatym w imię atrakcyjności gestu i swoistego solidaryzmu z bogatymi. Cóż uczyniła z moją młodością wojna? Pozbawiła ją ideałów. Wprzęgła mnie w pracę produktywną i zaraziła nią. Walka z niegodziwością zniszczyła we mnie smak obijania się po życiu, pozbawiła mnie sielankowego wyobrażania młodości, której ulubioną scenerią był straszliwie zabałaganiony pokój sublokatorski czy pensjonatowy, w nim stół pełen butelek po wódce, resztek kiełbasy w papierze, kart do gry i papierosów. Budziliśmy się w mocno zużytej pościeli, zawsze gotowi do porannej fanfaronady na temat wczorajszych wspomnień, przeciągaliśmy muskularne, opalone ciała w koszulach gimnastycznych zamiast mieszczańskich pidżam, wyciągaliśmy niezmożone ramiona po porannego papierosa czy klina wódki i odmawialiśmy paciorek uciech o naszych całonocnych dokonaniach, zaczynający się nieodmiennie od słów: – Ale numer był wczoraj, co? – Tak płynęła nam młodość, której kolory były fałszywie krańcowe: albo brudnawa, monotonna, zabijająca szarzyzna zwykłej pracy i studiów, albo przesadna podejrzana jaskrawość pozłacanego życia ułatwionego. I oto wkroczyła wojna, po to chyba, by uczyć nas odpowiedzialności, pojęć dobra i zła, rozpaczy i rzetelnej roboty, czyli tego, dlaczego nie było dotąd miejsca wśród naszych filmów, rozmów i westchnień do wesołej płycizny bytu. – Niech żyje wojna! – powiedziałem do Piotrusia w offisie, przygotowując kubełki z lodem na białe wino, podczas gdy czerwone leżało już w podgrzewaczu. – Zwariowałeś? – mruknął Piotr. – Wojna nie pozwoliła nam wykoleić się – wytłumaczyłem mu – dzięki niej nie spędzisz życia jako wyleniały z latami, podstarzały i stetryczały hochsztapler. Tylko nieletni, złoty młodzieniec jest atrakcyjny, kozakieria i cwaniactwo stanowią nierozłączną część młodości, o ile pretendują do uroku, a nie do nielegalnego zarobkowania. Trzeba umieć o tym zawczasu pomyśleć. Czyż nie wydaje ci się śmiesznym niebieski ptak o sztucznych zębach, pijący ziółka na woreczek żółciowy i nielubiący chodzić późno spać? Złotym młodzieńcem można być do czasu, przekuwanie tej skłonności do pewnego rodzaju życia w zasadę życia prowadzi ku śmieszności. Wojna nas przed tym ocaliła. Bójki, alkohol i dziewczęta, kibicowanie na meczach, muzyka swing i ostre, bajeczne dowcipy, kino i niekończące się partie pokera, rolowanie całego świata na forsę i na kartki żywnościowe… cóż za radość!… Ale do czasu… – Pojęcia nie mam, o czym mówisz – rzekł Piotr – ale wydaje mi się, że mówisz niegłupio. Co ci się zresztą ostatnio rzadko zdarza – dodał przezornie. – No, chodź, popracujemy trochę dla odmiany – uśmiechnął się – trzeba zarobić parę marek i skombinować trochę wina. – Wino już mam – rzuciłem niechętnie i westchnąłem nad jałowością wszelkiego apostolatu. Savino i Pierre sprzątali szalki po zupie żółwiowej i rzucali mi dość naglące spojrzenia w sprawie napojów. Podciągnąłem stolik na kółkach z trunkami, skłoniłem się przed panem prezesem i podałem mu butelkę Ravelsbacha. Pan prezes potrzymał pieszczotliwie smukłą, ciemną, lecz przejrzystą flaszkę w obu dłoniach, po czym dobył monokl z kieszonki kamizelki i skrupulatnie przeczytał zielonkawo-srebrną etykietkę, pełną gotyckich liter. – Owszem, młody człowieku – rzekł do mnie. – W porządku. Możesz nalewać. Jak spod ziemi wyrósł Brütsch z kieliszkiem od wina w jednej, a z korkociągiem w drugiej ręce, wyjął mi butelkę z dłoni, skłonił się wszystkim przy stole, nieporównanie wprawnym ruchem odkorkował, nalał sobie trochę do kieliszka, wolno, nie przechylając do tyłu smakował napój, mlaszcząc lekko wargami, po czym rzekł do pana prezesa: – Z czystym sercem mogę polecić. Bukiet subtelny, smak przetrawiony. Oddał mi butelkę, rozpocząłem ceremoniał nalewania białego wina. Brütsch, Savino, Pierre stali przez cały czas nieporuszenie koło stołu, w postawie zasadniczej. – Gdzie masz kwit rachunkowy? – spytałem po chwili, przy stacji Savina. – Ile wziąłeś? – spytał Savino. – Dwie dla ciebie, po jednej dla Pierre’a i dla mnie. – Dużo, cholera… – Na pewno wypiją jeszcze ze dwie. – Zaczekaj, wstawię na końcu. – Tylko nie pomyl się. Już raz zrobiłeś ten numer, pamiętasz? Na rachunku było o trzy więcej niż na przebitce, ty baranie. – Nie, nie… – Pokaż rachunek. – Tu go masz. – Sardynki, już widzę, wkitowałeś na chama? – Też muszę coś jeść, no nie? Przy takiej robocie… – Uważaj, ten prezes nie jest taki jeleń, na jakiego wygląda. A ja chcę jeszcze trochę sera. – To urwij w kuchni. Nie będę już dobijał do kwitu. – W kuchni Dunkierka. Gonitwa sprzedażna za mózgiem i sufletami. Pilnują jak cholera. Ser możesz władować. Nie troknie się. – Zobaczę, ale ci nie przyrzekam. Zorientuje się. Zresztą sam mam ochotę na trochę sera. Dziś gorgonzola i allgauer. – Pamiętaj, ten Böllinghausen daje bombowe napiwki. Skonstruuj przytomnie sumę, to trafimy ze dwadzieścia marek. I bez żadnych numerów, ty neapolitański gangsterze, słyszysz? – No, wiesz… – Savino poczuł się wyraźnie dotknięty. – Jak możesz tak myśleć? – Mogę. Wino kosztuje dwadzieścia cztery marki. Po sześć marek butelka. Wszystko rozliczymy razem. Wyłożysz, a ja i Pierre zwrócimy ci, o ile napiwek nie pokryje. Kapujesz? – Okey, Fil… – Co to za wrogie zwroty? Mogą cię wylać z partii faszystowskiej za takie odezwanie. Uważaj! – Mam krewnych w Chicago – westchnął Savino. – Są właścicielami restauracji. Jak tylko przegramy tę wojnę, pojadę tam popracować. Może się we mnie zakocha jakaś żydowska plutokratka… „Przegląd Kulturalny”, 1960 Opowiadanie „Kolacja” w nieco zmienionej wersji stanowi fragment powieści Leopolda Tyrmanda „Filip”.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Pokoj_ludziom_dobrej_woli__Teksty_niewydane-ebookRO/p38118i94980" target="_blank" title="Pokój ludziom dobrej woli. Teksty niewydane [Leopold Tyrmand] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pokój ludziom dobrej woli. Teksty niewydane [Leopold Tyrmand] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Doogee wprowadził na polski rynek kolejny budżetowy smartfon z dużym ekranem. Model X60 to przede wszystkim bardzo dobry stosunek ceny do zastosowanych podzespołów. Oznacza to, że będzie on świetną propozycją na smartfon dla ucznia lub seniora. Seria X charakteryzuje się bezramkowym, zaokrąglonym ekranem, czytnikiem linii papilarnych i podwójnym aparatem. Wraz z premierą Doogee X60, produkty marki debiutują w sieci Media Markt.


Straciłeś pracę? Ruszaj po rządowe dopłaty | Informacje\n04 SIERPNIA 2009, 20:05\nStraciłeś pracę? Ruszaj po rządowe dopłaty\nFoto: TVN24 Foto: 0508 FEDAK.avi\nStraciłeś pracę i masz kłopoty ze spłacaniem kredytu hipotecznego? Już od jutra będziesz mógł złożyć wniosek o długo zapowiadaną państwową pomoc finansową. Resort pracy podpisał już z Bankiem Gospodarstwa Krajowego, który będzie nadzorował program, stosowną umowę.\n- Na cały program przeznaczone jest około 500 mln zł - powiedziała minister pracy Jolanta Fedak podpisując umowę z BGK. - Ile osób z pomocy skorzysta, zależy od tego, jaki będzie poziom bezrobocia - dodała. Jak zdradziła, w lipcu było to 10,8 proc., a do końca roku wskaźnik może urosnąć o "1-2 procent". - Ustawa wchodzi w życie w dobrym momencie, bo jesienią będzie najcięższa sytuacja - podkreśliła Fedak.\nBezrobotni na ratę dostaną już w sierpniu\n- Pierwsze wnioski o pomoc w spłacie kredytów hipotecznych bezrobotni będą mogli... zobacz więcej »\nPierwsze wnioski o pomoc w spłacie kredytów hipotecznych bezrobotni będą mogli składać już jutro.\nJest poduszka dla tracących pracę\nPrezydent Lech Kaczyński podpisał ustawę o pomocy państwa w spłacie niektórych k... zobacz więcej »\nPieniądze na pomoc będą pochodziły z Funduszu Pracy, a na konta kredytobiorców przekazywał je będzie Bank Gospodarstwa Krajowego. Jak poinformowała rzecznika prasowa banku Ewa Balicka-Sawiak, we wniosku do BGK będą musiały się znaleźć informacje na temat łącznej kwoty zadłużenia, wysokości miesięcznych rat i terminu, na jaki został udzielony kredyt. Zaznaczyła, że bezrobotny będzie też musiał złożyć do urzędu pracy, w którym jest zarejestrowany, wniosek z prośbą o pożyczkę wraz z wyjaśnieniem swojej sytuacji życiowej, uniemożliwiającej mu samodzielną spłatę zadłużenia. Urząd przekaże go staroście, który w ciągu miesiąca wyda decyzję o przyznaniu prawa do pomocy lub o odmowie. Następnie przekaże ją BGK.\n- Jeśli decyzja będzie pozytywna, bank w ciągu kilku dni przeleje pieniądze na konto wnioskodawcy w banku, w którym ma on kredyt hipoteczny - zapewniła Balicka-Sawiak.\nZ naszej strony wszystko jest gotowe. Bezrobotni będą mogli składać wnioski o pomoc zaraz po podpisaniu umowy BGK z Ministerstwem Pracy, a to może nastąpić dopiero po wejściu w życie ustawy. Wszystko wskazuje na to, że będą to najbliższe dni. To zaś oznacza, że około połowy sierpnia pomoc w spłacie kredytów zostanie uruchomiona i pieniądze trafią na konta bezrobotnych w bankach, w których zaciągnęli oni kredyty na zakup mieszkania\nUstawa o pomocy państwa w spłacie kredytów hipotecznych zakłada udzielanie rocznej pożyczki osobom, które straciły pracę po 1 lipca 2008 r. Muszą one zarejestrować się jako bezrobotne w urzędzie pracy i mieć zaciągnięty kredyt na nabycie jedynego mieszkania lub domu.\nBezrobotni będą mogli uzyskać od państwa maksymalnie 1,2 tys. zł miesięcznie. Ostatnie wnioski będą mogli składać 31 grudnia 2010 r. Potem ustawa traci moc. Po otrzymaniu ostatniej transzy pożyczki nastąpi dwuletni okres karencji. Potem przez osiem lat trzeba będzie spłacać ją w równych ratach. Pożyczka nie będzie oprocentowana ani obciążona jakimikolwiek dodatkowymi opłatami.\nSkorzystają z niej również osoby, które prowadziły działalność na własny rachunek, ale w związku z kryzysem musiały z niej zrezygnować. Pomocą objęci zostaną też małżonkowie posiadający wspólnotę majątkową, nawet jeżeli pracę utraciło tylko jedno z nich. W wyjątkowych okolicznościach, np. utrzymującej się złej sytuacji finansowej kredytobiorcy, spłata pożyczki będzie mogła być rozłożona na więcej rat, odroczona, a nawet umorzona.\nRząd przewiduje, że na pożyczki Fundusz Pracy będzie musiał przeznaczyć ok. 500 mln zł. Jak wielokrotnie zapewniała minister pracy Jolanta Fedak, pieniądze na ten cel są i na pewno ich nie zabraknie. Pochodzą one częściowo z rezerwy Funduszu, a częściowo z prywatyzacji.


Portal eGarwolin.pl 15/07/2019 12:03\nPodczas minionego tygodnia, na terenie powiatu garwolińskiego policjanci zatrzymali 10 praw jazdy. Wśród skontrolowanych nie zabrakło kierowców z promilami i ciężką nogą.\nW czwartek 11 lipca, w Sobolewie, policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Garwolinie zatrzymali 49-letniego mieszkańca powiatu garwolińskiego, który kierował motorowerem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, wynoszącym ponad 0,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Postępowanie prowadzą policjanci z Posterunku Policji w Sobolewie.\nW piątek 12 lipca w miejscowości Dębówka, policjanci z Posterunku Policji w Trojanowie zatrzymali 30-letniego mieszkańca powiatu garwolińskiego, który kierował samochodem marki Audi znajdując się w stanie po użyciu, wynoszącym blisko 0,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Postępowanie prowadzą policjanci z Posterunku Policji w Trojanowie.\nDzień później, 13 lipca, w Łaskarzewie, policjanci z garwolińskiej drogówki zatrzymali 33-letniego mieszkańca powiatu garwolińskiego, który kierował samochodem marki Fiat znajdując się w stanie nietrzeźwości, wynoszącym ponad 1,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Postępowanie prowadzą policjanci z Posterunku Policji w Łaskarzewie.\nW niedzielę 14 lipca, również w Łaskarzewie, policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Garwolinie, zatrzymali 20-letniego mieszkańca powiatu garwolińskiego, który kierował samochodem marki BMW, znajdując się w stanie po użyciu, wynoszącym blisko 0,5 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. W tym przypadku także postępowanie prowadzą policjanci z Posterunku Policji w Łaskarzewie.\nZa przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym 7 osób straciło prawo jazdy. W tym przypadku kontrole drogowe zakończyły się nie tylko mandatem i punktami karnymi, ale również utratą prawa jazdy na okres 3 miesięcy.\nPolicjanci zatrzymali 10 praw jazdy komentarze opinie


Kolejne parkingi P+R w metropolii warszawskiej.\nKolejne parkingi P+R w metropolii warszawskiej. (21269)\nJuż niebawem w Legionowie pojawią się nowe perony, parkingi i miejsca rowerowe. Dzięki ponad 2,7 mln zł wsparcia z UE w mieście powstaną lokalne centra przesiadkowe – poinformował w środę (15 kwietnia) stołeczny ratusz.\nStołeczni urzędnicy przekazali, że umowę w tej sprawie podpisali przedstawiciele samorządu województwa mazowieckiego, m.st Warszawy oraz Legionowa.\nJak przekazał stołeczny ratusz, dwie istniejące obecnie pętle autobusowe w Legionowie przy ul. Sowińskiego i Mickiewicza oraz przy ul. Olszankowej - Osiedle Młodych zostaną przebudowane i będą pełniły rolę lokalnych centrów przesiadkowych, w których pasażerowie będą mogli przesiadać się ze swoich środków transportu do komunikacji publicznej.\nW ramach inwestycji powstaną nowoczesne wiaty przystankowe i perony, z nową nawierzchnią i kanalizacją deszczową, a cały teren zostanie oświetlony lampami LED.\nWybudowane zostaną też dwa parkingi typu "Parkuj i Jedź", każdy na ok. 15 miejsc. Przewidziano na nich po jednym stanowisku dla samochodów elektrycznych, z możliwością ładowania. Z kolei rowerzyści będą mogli korzystać z krytych miejsc postojowych i odkrytych stojaków oraz samoobsługowych stacji naprawy rowerów. Inwestycja ma zostać zrealizowana do 2021 roku.\n"Startują kolejne projekty, służące zmniejszeniu poziomu emisji zanieczyszczeń i usprawnieniu transportu w metropolii warszawskiej. Dostępność nowoczesnych parkingów "Parkuj i Jedź" w miejscowościach sąsiadujących z Warszawą, to bezpośrednia korzyść również dla nas" - podkreślił Michał Olszewski, wiceprezydent Warszawy.\nDodał, że stworzenie mieszkańcom podwarszawskich gmin możliwości bezpiecznego zostawienia samochodów na parkingach zlokalizowanych przy węzłach przesiadkowych ograniczy liczbę aut wjeżdżających do Warszawy.\nZ kolei marszałek województwa mazowieckiego Adam Struzik zwrócił uwagę, że ta inwestycja to większy komfort dla mieszkańców gminy i możliwości szybkiego oraz sprawnego dotarcia do pracy czy szkoły.\n"To przede wszystkim kolejny krok w stronę poprawy jakości powietrza w naszym regionie. Każde działanie, zmierzające do ograniczenia natężenia ruchu samochodowego, przyczynia się do zmniejszenia emisji zanieczyszczeń, a na tym nam wszystkim bardzo zależy" - zaznaczył Adam Struzik.\nProjekt Rozwój zrównoważonej multimodalnej mobilności miejskiej - "Parkingi Parkuj i Jedź" będzie realizowany w ramach Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych. Jego głównym celem jest zmniejszenie emisji zanieczyszczeń w metropolii warszawskiej poprzez promocję nisko- lub zeroemisyjnych środków transportu.\nCałkowity koszt inwestycji to ponad 3,3 mln zł, z czego blisko 2,7 mln zł wyniesie unijne wsparcie w ramach RPO WM 2014-2020.\nW ramach Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych stale rozbudowywana jest sieć parkingów "Parkuj i Jedź" w metropolii warszawskiej. Dotychczas podpisano umowy na realizację 62 parkingów, na których powstało ponad 5 900 miejsc dla samochodów oraz ponad 2 800 dla rowerów.\nNie oglądaj się na rząd\nPojawił się wirus, a wraz z nim perspektywa spadku wskaźników ekonomicznych. Kiedy wszyscy oglądają się na rządy, banki lub organizacje międzynarodowe, aby pomogły bezradnym obywatelom, w ciszy i spokoju wzrastają w Europie inicjatywy na rzecz przetrwania niezależne od rządów i PKB. W 2019 roku powstał nowy raport, który je inwentaryzuje.\nPlan działania na rzecz fali renowacji: Wspólne osiąganie zrównoważonych budynków w Europie\nStrategie wzrostu gospodarczego opisane w Europejskim Zielonym Ładzie będą ważnym elementem programu naprawy pokryzysowej. W tym kontekście fala renowacyjna powinna odgrywać ważną rolę. BPIE (Buildings Performance Institute Europe) opracowało zestaw zaleceń dla wszystkich zainteresowanych stron, które mogą pomóc w rozpoczęciu fali remontów i osiągnięcia neutralności klimatycznej zasobów budowlanych w Europie do 2050r. „Plan działania na rzecz fali renowacji: Wspólne osiąganie zrównoważonych budynków w Europie.”


Pracować w nieruchomościach\nJak w każdej branży, tak i w tej niezbędne są pewne umiejętności i wiedza. Nie ma jednak aktu prawnego, który określałby, jakie wykształcenie jest niezbędne do zajmowania danego stanowiska.\nOczywiście nie oznacza to, iż takie wymagania nigdzie nie obowiązują. Precyzyjne warunki, jakie należy spełniać, by podjąć pracę na konkretnym stanowisku, określają akty prawne dotyczące wykonywania określonych zawodów. Dotyczy to jednak tylko tych profesji, do których dostęp jest w jakiś sposób reglamentowany, np. pośredników w obrocie nieruchomości.\nDo zadań pośrednika należy kojarzenie stron przyszłej transakcji, gromadzenie i weryfikacja informacji na temat danej nieruchomości, a także czynności doradcze. Pośrednik zobowiązany jest stosować przepisy prawa i standardy zawodowe, a także przestrzegać zasad etyki.\nOd początku tego roku rząd zastanawia się nad zniesieniem większości zezwoleń i licencji w gospodarce. Ma to na celu ułatwienie Polakom zakładania własnej działalności, a co za tym idzie "pobudzenie" gospodarki. Wokół utrzymania licencji trwają jednak spory. Na stronie internetowej KRN, czołowego czasopisma nieruchomościowego w Polsce, możemy zapoznać się z petycją w obronie licencji zawodowych dla pośredników w obrocie nieruchomości. Portal apeluje o utrzymanie licencji, a wypowiedzi pod petycją w większości ją popierają. Zwolennicy zmian w przepisach zaznaczają z kolei, że zezwolenie na obrót nieruchomościami jest zbędne, a zlikwidowanie przyznawania licencji znacząco obniży koszt wejścia na rynek osób chcących wykonywać ten zawód. Jak zakończy się ten spór jeszcze nie wiadomo. Póki co trwają debaty między Ministerstwem a przedsiębiorcami, a rząd obiecuje kompromisowe rozwiązanie tej sprawy.


PHIG.pl » Aktualności » Spotkanie biznesowe: Przemysł 4.0 w Małopolsce\nSpotkanie biznesowe: Przemysł 4.0 w Małopolsce\nData wydarzenia 12 maja 2021\nPublikacja 23 kwietnia 2021\nWydarzenie umożliwi spotkanie przedstawicieli najważniejszych instytucji regionalnych współpracujących i wpierających przemysł oraz zaprezentuje, z jakiego wsparcia w zakresie rozwiązań technologii i produktów może korzystać regionalny biznes w 2021 r.\nSerdecznie zapraszamy na spotkanie online organizowane we współpracy z izbami bilateralnymi\nRendez-vous Biznesu : Przemysł 4.0 w Małopolsce\nw dniu 12 maja 2021, godz. 12.00 – 14.00\nGośćmy specjalnymi wydarzenia będą Wicemarszałek Woj. Małopolskiego, Pan Tomasz Urynowicz oraz Prezes Zarządu Krakowskiego Parku Technologicznego, Pan Wojciech Przybylski. Pani Agnieszka Pala, Manager Centrum Business in Małopolska opowie o programach i dotacjach wspierających firmy w regionie w zakresie przemysłu 4.0.\nWraz z przedstawicielami regionalnego przemysłu porozmawiamy również o konkretnych wdrożeniach rozwiązań z przemysłu 4.0 w ich przedsiębiorstwach. Spotkanie online, które poprowadzi przedstawiciel regionalny CCIFP, Julien Hallier, to także okazja do wirtualnego zwiedzenia showroomu Fabryki Przyszłości hub4industry.\n12.00 – 12.05: oficjalne otwarcie wydarzenia\n12.05 – 12.25: wystąpienia gości specjalnych\n• Pan Tomasz Urynowicz, Wicemarszałek Woj. Małopolskiego\n• Pan Wojciech Przybylski, Prezes Zarządu Krakowskiego Parku Technologicznego\n12.25 – 12.45: rozmowa z Panią Agnieszka Pala, Manager Centrum Business in Małopolska o programach i dotacjach wspierających firmy w regionie w zakresie przemysłu 4.0\n12.45 – 13.10: Zwiedzanie showroomu Fabryki Przyszłości hub4industry z Panem Danielem Kesslerem, hub4industry Digital Innovation Hub Manager\n13.10 – 13.55: Debata z udziałem przedsiębiorców oraz Pana Bartosza Józefowskiego, Wicedyrektora działu ds. Przemysłu 4.0 (KPT)\nSpotkanie w języku polskim. Uczestnictwo bezpłatne.


Sikorskiego nie ma, ale laska.. owszem! | Niepoprawni.pl\nSkandal – głupia babo – nie polega na na tym, że w lesie polscy naziści obchodzili urodziny Hitlera. I nie na komentarzach premiera czy innych polskich oficjeli! I nie na działaniu prokuratury!\nSkandalem jest ustawka, jaką zorganizowała amerykańska telewizja TVN. A jeszcze większym skandalem jest list pani (tfu) amerykańskiej ambasador! To ona ma się tłumaczyć! Zrozumcież to!!!\nI jeszcze jedno. Cała ta sprawa pokazuje, że wbrew pani słowom, Polska i Stany Zjednoczone wcale nie pozostają w bardzo dobrych relacjach. Te relacje są najgorszymi z możliwych. To są relacje: dymany – dymający. I nawet jak wydaje wam się, że potulnie ciągnąc laskę, zapewniacie sobie łaskawość pana i władcy, to tak nie jest. Zapewniacie tym sposobem, sobie i nam - pogardę. Pogardę należną wszystkim k..m obciągającym laski.


Wypłata odszkodowania za pośrednictwem pełnomocnika\nWygrana sprawa o odszkodowanie i wypłata za pośrednictwem pełnomocnika\nAutor: Katarzyna Siwiec • Opublikowane: 13.11.2020\nMieszkam w granicach obszaru ograniczonego użytkowania. Przed 5 laty wystąpiłem do sądu o odszkodowanie z tego tytułu od przedsiębiorstwa państwowego i właśnie się dowiedziałem, że sprawę wygrałem. W umowie z mecenasem, który prowadził moją sprawę, jest zapis, że pozwany przeleje należność na moje konto i ja wypłacę należność określoną w umowie na konto mecenasa w ciągu 7 dni od dnia wpłynięcia należności na moje konto. Teraz mecenas przysłał mi upoważnienie do podpisu, gdzie pozwany ma wpłacić zasądzoną kwotę na konto kancelarii i następnie mecenas przeleje pieniądze na moje konto, po potrąceniu swoich należności. Moje stanowisko jest takie, jak zapisane w umowie przez obie strony, czyli że pieniądze powinny zostać przelane na moje konto. W związku z tą sytuacją mam pytania: Czy mecenas może nie przyjąć i nie realizować upoważnienia z podanym moim kontem, czyli zgodnie z podpisaną umową? Czy wystarczy podanie w podpisanym upoważnieniu numeru mojego konta, aby pozwany mógł wpłacić na nie zasądzone pieniądze? Czy sąd przekazuje wyrok pełnomocnikowi? Co powinienem zrobić, aby otrzymać wyrok niezależnie od mecenasa, ponieważ podejrzewam, że będzie ociągał się z przekazanie mi tego dokumentu? Czy jest jakiś paragraf, który zobowiązuje go do przekazania mi wyroku w określonym czasie? Mecenas poinformował mnie, że sąd zasądził odszkodowanie wraz z odsetkami. Z mecenasem mam umowę, że: „(...) wynagrodzenie wynosi 20% kwoty łącznie zasądzonej (…)”. Czy w takim razie mecenasowi należy się 20% od samej kwoty zasądzonej czy również od odsetek?\nPełnomocnictwo dla pełnomocnika co do wpłaty zasądzonego odszkodowania\nPragnę wyjaśnić, że w tej sytuacji ma Pan dwie możliwości prawne: albo udzieli Pan pełnomocnictwa do odbioru kwot adwokatowi / radcy prawnemu (dalej będę się posługiwać tylko słowem adwokat, ale proszę pod tym pojęciem rozumieć też radcą prawnego), albo pozostanie Pan przy opcji przewidzianej dotychczas w umowie i nie udzieli Pan tego pełnomocnictwa, co skutkować będzie tym, że gotówka powinna trafić na Pana konto, a dopiero potem – na podstawie wzajemnych rozliczeń – przekaże Pan gażę adwokata na jego konto.\nPragnę jednoznacznie stwierdzić, że nie ma Pan żadnego obowiązku podpisywać takiego pełnomocnictwa do odbioru kwot dla adwokata, jest to w całości Pana decyzja. Artykuł 91 Kodeksu postępowania cywilnego stanowi, że udzielone w postępowaniu sądowym pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa upoważnienie do odbioru kosztów procesu od strony przeciwnej. To i tak będzie mógł adwokata zrobić na podstawie posiadanego pełnomocnictwa. Natomiast w pozostałym zakresie – bez stosownego pełnomocnictwa do odbioru zasądzonej kwoty – nie ma on możliwości odbioru zasądzonego odszkodowania, tylko kosztów procesu. Tym samym odszkodowanie powinno bezwzględnie trafić do Pana, czyli na Pana konto. A teraz odpowiadając ściśle na Pana pytania:\nCzy mecenas może nie przyjąć i nie realizować upoważnienia z podanym moim kontem, czyli zgodnie z podpisaną umową?\nUmowa podpisana wiąże, a adwokat nie może na Panu wymusić podpisania upoważnienia do odbioru całej zasądzonej kwoty. Tym samym, jeżeli Pan mu tego pełnomocnictwa nie podpisze, pieniądze powinny trafić na Pana konto.\nCzy wystarczy podanie w podpisanym upoważnieniu nr mojego konta, aby pozwany mógł wpłacić na nie zasądzone pieniądze?\nUpoważnienie polega na tym, że to adwokat będzie upoważniony do odbioru zasądzonej kwoty na jego konto. Wpisanie w upoważnieniu Pana konta jest działaniem niecelowym – nie można tego skutecznie dokonać. Albo udzieli Pan pełnomocnictwa – upoważnienia do odbioru kwoty adwokatowi i wypłata nastąpi na jego konto, albo Pan tego pełnomocnictwa nie udzieli i wówczas adwokat winien podać Pana konto do wypłaty odszkodowania.\nUdostępnienie treści wyroku, honorarium pełnomocnika\nCo do pytań dotyczących przekazania treści wyroku informuję, że sąd wszystkich doręczeń dokonuje do pełnomocnika. Nie ma również paragrafu zobowiązującego pełnomocnika do przekazania wyroku w określonym czasie, ale proszę skontaktować się ze swoim pełnomocnikiem, aby Panu przekazał wyrok – na pewno to zrobi. I jeszcze co do honorarium pełnomocnika: kwota łącznie zasądzona obejmuje również odsetki. Wynagrodzenie Pana pełnomocnika obejmuje zatem i kwotę główną, i odsetki.\nWpisz wynik równania (liczba): VII + dziesięć =\n➟ Egzekucja komornicza z rachunku bankowego\n➟ Zajęcie konta spółki jawnej przez komornika\nMiejsce złożenia pozwu a siedziba firmy Jak przepisać część domu gdy zmarł jeden ze współwłaścicieli? Usterka drzwi balkonowych w kupionym mieszkaniu - wymiana czy naprawa? Użyczenie mieszkania kupującemu przed umową sprzedaży Konsekwencje sprzedaży samochodu z podejrzanym przebiegiem Obawy o umowę sprzedaży mieszkania z deweloperem Porzucenie budowy przez ekipę budowlaną Rekompensata za przedłużenie wykonania projektu Ustna umowa przyrzeczenia sprzedaży działki Reklamacja bez dostarczenia-zwrotu produktu


Maszyny pakujące ✦ Bestwinka, woj. śląskie ✦ linie pakujące, pakowarki, kartoniarki ✦ Panorama Firm\nPakowanie i urządzenia pakujące, maszyny do pakowania gazet i żywności, urządzenia pakujące próżniowo, linie i automaty pakujące, zgrzewarki, owijarki, kartoniarki, zamykarki, linie rozlewnicze, wyciskarki wieczek, zamykarki opakowań, maszyny do pakowania.\nWyniki dla Maszyny pakujące w lokalizacji Bestwinka, śląskie - 18 firm\n...taśmy samoprzylepne z nadrukiem - taśmy jednostronne: pakowe zwykłe i z włóknem szklanym, winylowe, metalowe, teflonowe, maskujące. - taśmy dwustronne: taśmy VHB (odporne na warunki atmosferyczne), błony klejowe, taśmy piankowe, rzepy samoprzylepne - samoprzylepne podkładki są stosowane jako: nóżki, ograniczniki, odbojniki, itp. - maszyny...\n...uzupełniają wysokiej klasy maszyny, w tym automaty i linie pakujące, a także zawijarki. Zapewniają one szybkie i efektywne pakowanie, a ich obsługa jest bardzo prosta i co najważniejsze - wygodna dla pracowników. Na wszystkie urządzenia otrzymujesz odpowiednią gwarancję, dzięki czemu zyskujesz pewność co do inwestycji, która na długo usprawni proces...\n...przedmiotów technicznych i pieniędzy. Dodatkowo zajmujemy się sprzedażą urządzeń niezbędnych do pakowania i oznakowania produktów spożywczych. Oferujemy urządzenia zarówno polskich, jak i zagranicznych producentów. Proponujemy: - drukarki etykiet, - krajalnice, - pakowarki próżniowe, - wagi elektroniczne, - obkurczarki. Posiadamy w ofercie także...\n...Nasza firma oferuje Państwu pomoc w wykonywaniu projektów technicznych, projektów linii produkcyjnych, maszyn przemysłowych, systemów transportowych oraz ich podzespołów. Oferujemy nietypowe części zamienne, pomoc w przeróbkach i dostosowywaniu istniejących aplikacji do Państwa wymogów. Wykonujemy niezbędną dokumentację techniczną. Nasza dewiza...\n...produkcji jakim jest obszar pakowania i paletyzacji - dostosowujemy wówczas parametry pracy takiego stanowiska do wymagań wydajnościowych całej linii. Rozbudowujemy je o dodatkowe maszyny takie jak przenośniki, roboty, szybkie i zautomatyzowane kartoniarki, oklejarki, automatyczne etykieciarki czy zaawansowane technicznie owijarki lub kapturownice...\n...Pragniemy przedstawić Państwu ofertę naszej firmy w zakresie produkcji układów hydraulicznych i pneumatycznych. Stosowane w naszej firmie maszyny i urządzenia, oraz materiały spełniają wymagania stosownych norm, posiadają niezbędne atesty i dopuszczenia. Gwarantujemy wysoką jakość usług oraz stabilność dostaw. MASZYNY ODLEWNICZE, KOKILARKI...\nBestwinka (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 308 km\nDam i And S.C.\n...Usługi wykonywane w firmie: - produkcja opakowań drewnianych ( wykonujemy opakowania z drewna fitosanitarnego, który spełnia wszystkie wymogi i standardy IPPC-ISPM15), - pakowanie eksportowe, - pakowanie przemysłowe, - doradztwo techniczne, - tworzymy opakowania do transportu morskiego, lotniczego i lądowego, - produkcja podestów drewnianych...\nBestwinka (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 310 km\n...gratowania, cięcia, spawania, zgrzewania, paletyzacji, pakowania- automatyzacja procesów produkcyjnych. integrujemy roboty, zautomatyzowane stanowiska z nadrzędnymi systemami PLC/HMI, modernizujemy stanowiska zrobotyzowane. - Oferujemy rozwiązania dla automatyzacji maszyn i kontroli procesów produkcyjnych, - Tworzymy aplikacje dla automatycznych linii...\n...kryjące tworzą lekką, ale wyjątkowo sztywną płytę, taśmę lub narożnik. Z powodu swojej wysokiej wytrzymałości na ściskanie nawet 40t/m2, jest to poszukiwany materiał, który zaspokaja duże wymagania związane z pakowaniem i usztywnianiem dużych, ciężkich lub kruchych produktów takich jak części maszyn, silniki, urz. elektroniczne, części elektroniczne...\n...skrzynie kosmetyczne, skrzynie specjalistyczne, skrzynia na broń, skrzynie na broń, waliza na broń, walizka na broń, kufer na broń Warszawa, kufer. Wnętrze skrzyni uzbrajane jest w zależności od wymogów w następujące sposoby: - wypełnienia z pianek technicznych w postaci wykrojów pakowanych przedmiotów gwarantujących znakomitą izolację termiczn...\n...pęcherzykowe bąbelkowe. Polecamy również pianki polietylenowe oraz wypełniacze styropianowe. Oferujemy także szeroki wybór maszyn do pakowania, wśród których możemy polecić pakowarkę zgrzewająco-obkurczającą, gorący stół do pakowania czy uchwyt do folii stretch MASTER, a także wózek do taśm spinających. Nasza kadra to zespół doświadczonych pracowników...\n...barwników. Tajemnica smaku tkwi w starannie dopracowanej recepturze, która jest ciągle doskonalona, także dzięki sugestiom i uwagom naszych klientów. Produkujemy trzy rodzaje proszku do lodów: - lody VIVO do maszyn "DDR" - w proporcji 1:2 z wodą - lody VIVO baza do lodów gałkowych - w proporcji 1-2 z wodą - lody VIVO-CM - w proporcji 1:3 z wodą. Nasz...\nPrzewijarka z funkcją perforacji