Superżywność jest nazywana medycyną przyszłości. Rośliny należące do tej grupy są najbardziej skoncentrowanym pożywieniem. To bogactwo minerałów, witamin, enzymów, niezbędnych kwasów tłuszczowych i aminokwasów oraz wielu innych życiodajnych substancji.\nCzytaj więcej: Super odżywianie cz. 2. Owoce życia\nCzytaj więcej: Super odżywianie cz. 1\nMacie się ochotę pohandryczyć? To zamieśćcie na swoim ulubionym portalu społecznościowym wpis: uważam, że najlepszą dietą jest... — i tu określcie, jak się odżywiacie.\nCzytaj więcej: Dobre, lepsze, najlepsze\nŚniadanie — czas na zboża. Jak je skomponować.\nZnamy stare chińskie przysłowie: śniadanie zjedz sam, obiadem podziel się z przyjacielem, a kolację oddaj wrogowi. Ale śniadanie śniadaniu nierówne. Okazuje się, że pełne ziarna zbóż to najbardziej kompletny pakiet żywieniowy, jaki istnieje w naturze. Żyjemy w ciągłym pośpiechu i nie każdy zdaje sobie sprawę, że bez porządnego śniadania jesteśmy nieefektywni w pracy, a dzieci i młodzież mają gorsze wyniki w nauce.\nCzytaj więcej: Śniadanie — czas na zboża. Jak je skomponować.\nCzytaj więcej: Kiełki w mojej kuchni\nCzytaj więcej: Kontrowersje wokół wegetarianizmu\nCzytaj więcej: Niebezpieczne owoce morza\nCo roku 11 stycznia przypada w Polsce Dzień Wegetarian. To dobra okazja, by przyjrzeć się diecie, która może zmienić życie — na lepsze.\nCzytaj więcej: Wegetarianizm — na zdrowie!\nNowalijki - na zdrowie\nTrudno oprzeć się pokusie na kolorowym straganie i nie kupić botwiny, koperku czy młodych ziemniaczków. Nowalijki, jeśli wyrosły na własnej nawożonej obornikiem działce, pod folią czy w szklarence, dostarczają rzeczywiście bogactwa minerałów i witamin, wzbogacając naszą dietę po zimie. Niestety, te kupowane w marketach są sztucznie pędzone w taki sposób, by najszybciej trafiły na stół konsumenta. Przemysłowy sposób uprawy sprawia, że nowalijki są mało odżywcze, aby nie napisać — toksyczne... Warzywa i owoce wyprodukowane metodą ekologiczną mają wyższe poziomy składników odżywczych, np. więcej żelaza jest w ekologicznym szpinaku, kapuście włoskiej, marchwi, a nawet w ekologicznym chlebie.\nCzytaj więcej: Nowalijki - na zdrowie\nRosnąca obawa o alergie pokarmowe\nPrawdziwa alergia pokarmowa, w przeciwieństwie do nietolerancji pożywienia, to alergiczna reakcja na pewien rodzaj pokarmu (nie na wszystkie). Polega ona na takim uaktywnieniu układu odpornościowego, że dochodzi do reakcji zapalnej.\nCzytaj więcej: Rosnąca obawa o alergie pokarmowe


Apostoł słowa drukowanego z Podlasia - Andrzej Adamski - Portal OPOKA\nApostoł słowa drukowanego z Podlasia\n„Prawdziwie kapłański duch cię ożywia, skoro z miłości ku Ojcu Świętemu wszystkie siły jego służbie poświęcasz”. Tak pisał w 1925 r. do ks. Ignacego Kłopotowskiego abp Wawrzyniec Lauri, ówczesny nuncjusz apostolski w Polsce. Kim był ks. Ignacy - obecnie błogosławiony? Kapłanem wywodzącym się z naszych stron. A urodził się dokładnie 150 lat temu: 19 lipca 1866 r. we wsi Korzeniówka Mała, należącej wówczas do parafii Drohiczyn. Zaledwie trzy dni później - 22 lipca - został ochrzczony w obecnej katedrze drohiczyńskiej (wówczas kościele farnym).\nWspomniany list nuncjusza był odpowiedzią na gest ks. Kłopotowskiego, dokonany z okazji trzeciej rocznicy koronacji papieża Piusa XI. Na ręce nuncjusza ks. Ignacy przekazał specjalne wydania tygodników „Posiew” i „Przewodnik Katolicki” oraz dziennika „Polak Katolik”, poświęconych papiestwu. Mógł to uczynić jako wieloletni propagator prasy katolickiej w Polsce i twórca pierwszego na ziemiach polskich katolickiego koncernu prasowego oraz założyciel Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej.\nPrasa i ubodzy\nKs. Kłopotowski nie był wprawdzie pierwszym kapłanem podejmującym tego typu działania, jednak rozmachem i ogromem stworzonych przez siebie dzieł przewyższył swoich poprzedników. Używając współczesnej terminologii, można powiedzieć, że stworzył koncern wydawniczy: dysponował własnymi drukarniami i siecią księgarni, był autorem licznych publikacji i redaktorem czasopism, drukował i rozprowadzał także książki wielu innych autorów. W jego działania na rzecz rozwoju piśmiennictwa katolickiego wpisuje się również założenie zgromadzenia ss. loretanek, którego głównym charyzmatem w zamyśle ks. Kłopotowskiego była praca wydawnicza.\nWarto pamiętać, że praca dziennikarsko-redaktorska ks. I. Kłopotowskiego była jednym z dwu głównych nurtów jego działalności - nurt drugi stanowiła praca charytatywno-społeczna. Dlatego nazywa się go „apostołem słowa drukowanego” oraz „ojcem ubogich”.\nŻycie i działalność bł. ks. Kłopotowskiego przypadły na bardzo burzliwy czas: urodził się wkrótce po upadku powstania styczniowego, zaś zmarł kilka lat przed wybuchem II wojny światowej.\nJego ojcem był Jan Kłopotowski - niezamożny szlachcic i były powstaniec styczniowy, matką zaś - Izabela z Dobrowolskich primo voto Niewiarowska. W 1877 r. rozpoczął naukę w Męskim Gimnazjum Klasycznym w Siedlcach, zaś po jego ukończeniu, w roku 1883, wstąpił do seminarium duchownego w Lublinie. Było ono wtedy wspólne dla diecezji lubelskiej i podlaskiej (siedleckiej). Seminarium siedleckie zostało zlikwidowane przez władze carskie w ramach represji po powstaniu styczniowym. Po czterech latach studiów w Lublinie został posłany przez władze kościelne na studia do Akademii Duchownej w Petersburgu. Tam też otrzymał święcenia subdiakonatu i diakonatu.\nŚwięcenia kapłańskie przyjął, po uzyskaniu stopnia magistra teologii, 5 lipca 1891 r. w katedrze lubelskiej z rąk bp. Franciszka Jaczewskiego. We wrześniu tegoż roku został wikariuszem parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Lublinie, kilka miesięcy później otrzymał także nominację na kapelana szpitala św. Wincentego á Paulo oraz na stanowisko wykładowcy lubelskiego seminarium duchownego. Jeszcze pod koniec 1892 r. ks. Kłopotowski został wikariuszem parafii katedralnej, z zachowaniem obowiązków kapelańskich i profesorskich. Po czterech latach, w roku 1896, został mianowany rektorem kościoła pw. św. Stanisława, biskupa i męczennika. Tam pełnił swą posługę kapłańską do roku 1906, kiedy to, na własną prośbę, został ponownie przeniesiony do parafii katedralnej.\nDuszpasterz i opiekun ubogich\nNiemal natychmiast po święceniach ks. Kłopotowski rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę działalność społeczno-charytatywną. Utworzył funkcjonujący na zasadzie spółdzielni dom zarobkowy dla kobiet i mężczyzn, przytułek św. Antoniego dla upadłych moralnie kobiet, sierociniec dla dziewcząt w Jacku koło Lubartowa i dla chłopców w Opolu Lubelskim, zakłady opieki dla starców i niepełnosprawnych w Lublinie na Sierakowszczyźnie i Wiktorynie. Współpracował z Lubelskim Towarzystwem Dobroczynności. Prowadził także tanią kuchnię, noclegownię i biuro pośrednictwa pracy. Założone przez siebie placówki charytatywne przekazywał w ręce przygotowanych do tej pracy zgromadzeń zakonnych.\nApostoł słowa drukowanego\nRównolegle z pracą charytatywną ks. Kłopotowski rozpoczął i systematycznie rozwijał działalność oświatową oraz popularyzował polską książkę i prasę religijną. Działalność wydawniczą rozpoczął od publikacji w roku 1896 niewielkiej książeczki „Nawiedzenia Najświętszego Sakramentu”. Od roku 1901 widać już niemal lawinowy wzrost liczby wydawanych przez niego publikacji. Jeszcze w 1905 r. rozpoczął wydawanie tygodnika „Posiew”, skierowanego do mieszkańców wsi, zaś w roku 1906 - dziennika „Polak Katolik” i miesięcznika „Dobra Służąca”.\nW 1908 r. przeniósł się do Warszawy. Tam kontynuował działalność wydawniczą. Założył czasopisma „Anioł Stróż” (dla dzieci), „Kółko Różańcowe” i „Głos Kapłański”. Oprócz tego pod koniec 1912 r. kupił i wydawał do wybuchu I wojny światowej tygodnik „Wieczory Rodzinne” (1913-1914). Ponadto, na prośbę kard. Kakowskiego, w 1922 r. wznowił zawieszony siedem lat wcześniej tygodnik „Przegląd Katolicki”, obejmując na cztery lata jego redaktorstwo. Wydawał także kolejne książki, zakładał drukarnie oraz księgarnie.\nZałożyciel zgromadzenia i błogosławiony\nW roku 1926 zdecydował się na przekazanie swej drukarni i tytułów prasowych (oprócz miesięcznika „Kółko Różańcowe”) archidiecezji warszawskiej , sam zaś skupił się na obowiązkach proboszcza i dziekana oraz opiece nad założonym przez siebie w roku 1920, istniejącym po dziś dzień, Zgromadzeniem Sióstr Matki Bożej Loretańskiej (powszechnie znanym jako ss. loretanki).\nZmarł w opinii świętości 7 września 1931 r. Rok później, zgodnie z jego ostatnią wolą, ciało zostało przeniesione do przygotowanego grobowca na cmentarzu zgromadzenia sióstr loretanek w Loretto koło Wyszkowa. W 1988 r. rozpoczął się proces beatyfikacyjny, uwieńczony beatyfikacją, którą z woli papieża Benedykta XVI ogłosił w Warszawie, 19 czerwca 2005 r., podczas III Krajowego Kongresu Eucharystycznego, kard. Józef Glemp, ówczesny prymas Polski.\nPrekursor ewangelizacji z użyciem mediów\nCała działalność dziennikarsko-redaktorska ks. Kłopotowskiego ukierunkowana była na ewangelizację i skierowana do określonej grupy odbiorców. Rekrutowali się oni głównie z uboższej, mniej wykształconej części społeczeństwa polskiego. To wymuszało na naszym Autorze odpowiedni dobór słownictwa i ceny jego wydawnictw oraz sposobu formułowania przekazywanych treści. Jeśli nawet kierował on niektóre pisma do bardziej wykształconych osób, np. kapłanów, to i tak utrzymane były one w tonie wezwań do podejmowania pracy organicznej wśród niższych warstw społecznych oraz pomocy w propagowaniu jego gazet i książek. Nieocenioną pomoc dla ks. Kłopotowskiego w jego działalności stanowiły siostry loretanki - członkinie założonego przezeń zgromadzenia, którego głównym charyzmatem jest właśnie praca wydawnicza.\nNiska cena wydawnictw oraz dobrze zorganizowana sieć kolportażu sprawiały, że jego książki, broszury i czasopisma docierały do szerokich kręgów społeczeństwa. Prosty, zakorzeniony w realiach życia codziennego, a przy tym żywy język ułatwiał percepcję przekazywanych treści, te zaś były jednoznacznie ukierunkowane na wierność zasadom wiary katolickiej. Motywacja ekonomiczna była kwestią drugoplanową - spotykamy się z sytuacjami, kiedy ks. Kłopotowski dofinansowywał czasopisma środkami pozyskanymi z innych źródeł, byle tylko utrzymać ich niską cenę i umożliwić ich dotarcie do mniej majętnych czytelników.\nDo szeroko zakrojonego wykorzystania prasy i książki jako narzędzi pomocnych w duszpasterstwie inspirowały ks. Ignacego jego poglądy dotyczące funkcji mediów i dziennikarstwa, pokrywające się zresztą z ówczesnym nauczaniem Kościoła w tym zakresie. Pojmował on słowo drukowane jako potężne narzędzie przekazywania myśli; narzędzie, które jednak dość często bywa wykorzystywane w niewłaściwy sposób. Stąd też przestrzegał czytelników przed destrukcyjnym wpływem złej książki i prasy.\nKs. I. Kłopotowski wskazywał na ewangelizacyjne, wychowawcze i polemiczno-apologetyczne zadania prasy katolickiej. Wypowiadał się również na temat obowiązków i zadań stojących przed katolickimi dziennikarzami. Krytycznie oceniał przy tym postawę wielu ludzi mediów, którzy nieodpowiedzialnie wykorzystywali słowo drukowane.\nPodejmował jednocześnie trud kształtowania postaw odbiorców mediów. Były to działania, które dziś określilibyśmy mianem edukacji medialnej. Również na tym polu możemy mówić o pionierskim charakterze działań ks. Kłopotowskiego. Wzywał on swych czytelników do popierania dobrej prasy, a nieczytania i odrzucania złej. Podawał im kryteria odpowiedzialnej selekcji treści, po które sięgali. Zachęcał ich też do tworzenia pewnego rodzaju społeczności, opartej na wspólnocie wyznawanych wartości i przekonań oraz fakcie czytania gazet wydawanych przez naszego autora. Budowanie tej społeczności miało się dokonywać przez korespondencję z redakcją, konstruktywną krytykę i nadsyłanie własnych przemyśleń oraz doniesień o ważnych wydarzeniach.\nMimo iż sposób działania ks. Kłopotowskiego (zwłaszcza podejmowane przezeń polemiki oraz ich ostry i radykalny ton) niejednokrotnie wywoływał krytykę ze strony jego adwersarzy, to całościowa ocena dzieła i osoby dzisiejszego błogosławionego jest jednoznacznie pozytywna. Argumentem o ogromnym znaczeniu w tej ocenie jest dla nas fakt beatyfikacji ks. I. Kłopotowskiego. Jest to niejako oficjalna pieczęć Kościoła na jego życiu i czynach. Należy również podkreślić, że dzieło ks. Kłopotowskiego jest obecnie kontynuowane przez zgromadzenie ss. loretanek, które nadal prowadzą wydawnictwo utworzone przez swego założyciela.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: powstanie styczniowe drukarnia Ignacy Kłopotowski koło różańcowe drukowanie działalność społeczno-charytatywna


KOMITET - Effie\nKomitet Organizacyjny Effie Poland jest ciałem decyzyjnym we wszystkich kwestiach regulaminowych, porządkowych, spornych na każdym etapie organizacji i przebiegu konkursu. Odpowiada za rozwój Effie w Polsce, dynamicznie reaguje na zmiany oraz trendy rynkowe. Członkowie Komitetu Effie nie mogą być w danym roku powołani do składu Jury Effie.\nZ branżą reklamową związana od ponad 20 lat. Karierę zawodową w reklamie rozpoczęła w grupie Publicis, a od 1999 roku pracuje dla WPP. Od 2011 zarządzała MEC, pod jej sterami firma umacniała się na pozycji czołowej agencji mediowej w Polsce. Po fuzji MEC i Maxusa w 2018 roku stanęła na czele Wavemaker.. W kwietniu 2019 roku objęła rolę CEO polskiego oddziału GroupM. W 2021 r. sieć poszerzyła jej kompetencje o rozwój oferty GroupM na rynkach regionu CEE. Iza zasiada w zarządach organizacji branżowych – Stowarzyszenia Komunikacji Marketingowej SAR oraz IAA Międzynarodowego Stowarzyszenia Reklamy. Jako pierwsza kobieta zdobyła tytuł AdMana przyznawany przez magazyn “Press” (2014 rok), 5 lat później branża uhonorowała ją tą nagrodą po raz drugi. Człowiek roku IAB Mixx Awards 2020.\n15 lat doświadczenia w branży komunikacji marketingowej, od 10 lat związany z VMLY&R. Członek kadry zarządzającej i partner w polskim oddziale agencji. Przez wiele lat odpowiedzialny za rozwój biznesu i rozbudowę portfolio klientów. Obecnie również szef zespołu obsługi klienta, zarządzający 40-osobowym zespołem i relacją z kilkudziesięcioma kluczowymi klientami. W tym czasie agencja zanotowała historyczne sukcesy, w tym tytuły Agencji Roku: EFFIE, KTR, MMP oraz Cannes Lions. Doświadczenie zdobywał w pracy dla globalnych i lokalnych firm, w tym m.in.: Danone, PepsiCo, T-Mobile, IKEA, Orange, Samsung, Mazda, Grupa Żywiec, P&G, Coca-Cola, Pernod-Ricard, BP, Ferrero, mBank, Sanofi, Red Bull. Absolwent Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ. Członek Jury EFFIE 2018 (kategoria: launch/relaunch, long term).\nZajmuje się strategiami, innowacjami i trnasformacjami. Partner i współwłaściciel w pracowni koncepcyjnej One Eleven. Wcześniej piastował stanowisko Chief Strategic Officer’a i Vice Prezesa Grupy Saatchi & Saatchi w Polsce. Poza projektami komercyjnymi, aktywnie działa na rzecz branży marketingowej. Wielokrotny juror i laureat Effie, obecnie członek Komitetu Organizacyjnego Effie. Angażuje się w projekty społeczne. Członek Rady Edukacyjnej SAR i Rady Programowej SSM SAR. Uczy i wykłada. Jak o sobie mówi “jedyną stałą w jego życiu jest ciągła zmiana”.\nChief Strategy Officer w Gameset. Z wykształcenia ekonomista, a prywatnie pasjonat gier komputerowych i esportu. Najpierw w DDB&tribal odpowiadał za strategię interaktywną dla McDonald’s i T Mobile Polska oraz prowadził dział social media. Następnie w Deloitte Digital tworzył usługi na pograniczu reklamy i consultingu. Obecnie we własnej agencji gaming marketingu Gameset, która zajmuje się łączeniem marek ze społecznościami graczy. Autor licznych artykułów oraz prelekcji na temat fenomenu gier i ich znaczenia dla branży marketingowej, badawczej i mediowej. Zdobywca nagród Effie i Cannes Lions, a także juror MIXX Awards, Effie Awards oraz Konkursu Innovation.\nZwiązany z branżą reklamową od ponad 20 lat. Od początku kariery w strukturach mediowych WPP i agencji MEC, która po połączeniu z Maxusem, działa obecnie jako Wavemaker. Angażował się w rozmaite obszary działalności MEC (od planowania mediów przez HR, po marketing) ale kluczowym obszarem jego odpowiedzialności był przez kilkanaście lat nowy biznes, tak w Polsce, jak i na rynkach regionu CEE. W 2019 r. awansował na stanowisko szefa polskiego oddziału Wavemaker, w tym samym roku firma odebrała tytuł Agencji 20-lecia rankingu Effie. Kilka miesięcy później otrzymał tytuł AdMana Roku w plebiscycie organizowanym przez magazyn „Press”. Poza odpowiedzialnością za lokalny biznes agencji, pełni też rolę lidera hubu Wavemaker na region Europy Środkowej i Wschodniej. Oprócz aktywności na rzecz WPP, angażuje się w ogólnobranżowe inicjatywy – był członkiem KO Media Trendy, Euro Effie, jurorem MixxAwards, członkiem Rady Programowej Forum IAB oraz wykładowcą Szkoły Strategii Marki przy SAR.\nPrezes Grupy DDB: BNA (branding), CPC (doradztwo), DDB (agencja full service), Gutenberg Agency (retail i e-tail, produkcja content), OMG (media). Inwestor w insurtech (astorya.vc), technologie (Expeditions Fund), nieruchomości (CPRE). Członek: SKM SAR i jej Rady Nadzorczej (były prezes, juror i przewodniczący grupy jurorskiej Effie), Polskiej Rady Biznesu, Rady Fundacji Ronalda McDonalda (wiceprzewodniczący). Przewodniczący: Rady Muzeum Narodowego w Warszawie, Prezes stowarzyszenia „Przyjaciele MNW”. Uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Advertising Hall of Fame (2020), Business Angel of the Year (2021).\nOd 20 lat z sukcesem zaangażowana w rozwój branży reklamowej w Polsce i na świecie. Członkini Komitetu Effie Awards Polska od 2019 roku, wielokrotna jurorka w konkursach Media Trendy, Effie Awards, Festival of Media. Od 2004 roku związana z Grupą Publicis i Starcom, a od 2013, już jako Dyrektor Generalna Starcom, odpowiedzialna za sukces największej na polskim rynku agencji mediowej, wielokrotnie uhonorowanej tytułem Agencji Roku MMP i Sukcesu Roku wg. Press, konkursach branżowych tj. Effie, Innovation, czy Mixx Awards oraz najwyżej klasyfikowanej polskiej agencji w międzynarodowych rankingach RECMA i WARC. Swoim działaniem od lat skutecznie udowadnia, że przemyślana i skuteczna strategia komunikacji marketingowej jest jedną z głównych składowych budujących sukcesy biznesowe marek i ich portfolio produktowych. Wierzy, że siłą agencji są ludzie, tworzący skuteczny i zdeterminowany na efekt zespół, w sposób partnerski współpracujący z klientami. Wśród marketerów i konkurentów ceni konsekwencje w działaniu, odwagę i innowacyjność, choć tę ostatnią zawsze w służbie rezultatów biznesowych. Ukończyła socjologię na Uniwersytecie Warszawskim.\nDoświadczenie zdobywała pracując dla takich firm jak Reckitt Benckiser, Kraft Foods, Żywiec Zdrój, E. Wedel i L’Oreal. Specjalistka z zakresu strategii portfelowych oraz tworzenia zintegrowanych platform komunikacyjnych. Aktualnie pracuje w Philips Domestic Appliances jako dyrektor marketingu regionu Europy Centralnej, Wschodniej, Rosji i Centralnej Azji. Laureatka dwóch złotych Effie (za kampanię „W kuchni z Wedlem” w 2015r oraz „Jaki kolor ma powietrze w Twoim domu” w 2018r), dwóch srebrnych Effie (za kampanię wyciskarek do soków Philips w 2019 i za kampanię „1-2-3- Latte Go” w 2020), oraz czterech brązowych Effie (za kampanię „To nie jest zwykła maszynka. To One Blade” w 2018 r, za launch ekspresów do kawy Philips w 2019 roku, launch parownic do ubrań w 2020 roku oraz relaunch Ovi Smart w 2021 roku). Wielbicielka Italii i swoich dwóch synów.\nEkspertka z ponad 20-letnim doświadczeniem pracy w agencjach mediowych. Od ponad roku związana z grupą Mediabrands, jako Chief Client Relationship Officer. Wcześniej przez 19 lat pracowała w Publicis Media, gdzie ostatnio pełniła funkcję partnera zarządzającego Zenith. Managerka, która z sukcesem rozwija agencje, buduje i wzmacnia relacje i biznesy klientów, wdraża nowe produkty i modele biznesowe. Łączy doświadczenie w pracy po stronie agencji, jak i klienta. W strukturach Mediabrands koncentruje się na mentoringu i rozwoju zespołów oraz ukierunkowaniu ich na szukaniu i wdrażaniu kreatywnych rozwiązań, zarówno dla klientów, jak i wewnętrznych wyzwań organizacyjnych. Juror i członek komitetów organizacyjnych prestiżowych konkursów branżowych, w tym m.in.: Effie i Mixx Awards.\nOd ponad 20 lat zajmuje się komunikacją marketingową. W przeszłości w grupie Omnicom (OMD i TBWA), partner w WALK, od 2017 tworzył nową grupę – członek zarządu w agencji transformacji digitalowej SEMPER i CEO w agencji DIRECTORS. Dziś Business Development Director w BBDO. Przez wiele lat zaangażowany w pracę na rzecz inicjatyw SAR, juror Effie i Euro Effie 2015. Enolog+Sommelier WSET, wolontariusz w Kampinoskim Parku Narodowym i Koalicji Prezesi Wolontariusze przy Akademii Rozwoju Filantropii.\nJako Head of Creative dentsu w Polsce oraz regionie CEE a także CEO Isobar Polska odpowiada za budowanie synergii w obszarach commerce i customer experience, rozwijając i skalując produkty i usługi poprzez Centres of Excellence i Delivery w Europie Środkowej i Wschodniej. Z branżą komunikacyjną związany jest od 20 lat. W latach 2012-2017 zarządzał domem mediowym Carat, pełnił także funkcję Chief Operating Officer w dentsu wdrażając nowy model operacyjny grupy. Od 2018 odpowiada za rozwój kompetencji kreatywnych i technologicznych. Absolwent Szkoły Głównej Handlowej oraz ICAN Institute.\nCMO YOPE, poprzednio członek zarządu Avon Cosmetics Poland oraz Dyrektor Marketingu i Komunikacji Korporacyjnej grupy AVIVA, wielokrotny juror EFFIE w szeregu kategorii, w tym telekomunikacja, bankowość, finanse, motoryzacja. Przewodniczący grup jurorskich w 2018 i 2021 r. w kategorii dóbr konsumenckich, leków i suplementów diety, uroda i pielęgnacja. Kampania marek, za które odpowiadał były wielokrotnie nagradzane w konkursach, m.in. EFFIE i KTR. Prywatnie dumny tata Antosi i Poli, w wolnych chwilach aktywny fan tenisa.\nW PZL od 2008 roku a w branży reklamowej od ponad 20 lat. Agencją kieruje od 2014 r, a wcześniej jako Client Service Director nadzorował obsługę wszystkich klientów agencji. Odpowiada za stały rozwój PZL, w tym za poszerzanie portfolia Klientów. Posiada bogate doświadczenie w prowadzeniu z sukcesami wielu znanych marek na polskim rynku czego dowodem są liczne nagrody w konkursach branżowych: Effie Awards, KTR i inne. Poza kierowaniem agencją PZL, obecnie odpowiada również za rozwój powołanej w 2016 roku spółki Buzzgrow – agencji zajmującej się komunikacją digitalową z naciskiem na content marketing, reklamę natywną i social media. Kilkukrotny juror w Effie Awards. Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego oraz Podyplomowego Studium Zarządzania Marką Szkoły Głównej Handlowej.\nStrategy Director w 2012 Agency. Ekspert strategii komunikacji z doświadczeniem zdobytym w Polsce, Danii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Studiowała m.in. na Copenhagen Business School, Copenhagen University i North Park University, Chicago. Karierę zaczęła od pracy w agencji Lemon Sky jako strategic planner. Przez kolejne lata pracowała w agencji JWT, gdzie została wyróżniona w programie J. Walter Thompson High Potential Club – New York. W 2016 roku dołączyła do grupy projektowej londyńskiego oddziału agencji JWT, zajmującej się globalną strategią repozycjonowania marek z segmentu OTC. W 2017 roku w Isobar Group Poland. Od 2018 roku Strategy Director w 2012 Agency, gdzie odpowiada za doradztwo strategiczne dla kluczowych klientów agencji.\nOd 15 lat jako CMO odpowiada za ogólną wizję i budowanie marki ING Banku Śląskiego oraz od 2018 Head of Centre of Expertise Communications & Brand Experience globalnej struktury ING. Na poziomie międzynarodowym silnie zaangażowana w wypracowywanie strategii marketingowej dla Grupy ING – m.in. zmianę wizualizacji i repozycjonowania marki oraz współtworzenia i wdrażania spójnej globalnej struktury bazującej na CoE (Centre of Expertise). W Polsce stoi na czele ponad 50 – osobowego CoE Communication and Brand Experience. Uczestniczy i współtworzy wiele spotkań międzynarodowych opartych o wymianę wiedzy i doświadczeń z zakresu marketingu. Prowadzone przez nią kampanie bazują na życiowych insightach i dotykają ważnych społecznie tematów. Wielokrotnie zdobywały uznanie w najbardziej prestiżowych konkursach branżowych: 17 statuetek Effie Awards, 11 nagród w polskim festiwalu kreacji reklamowej KTR, 7 złotych statuetek w plebiscycie „Złoty Bankier” nagrody w konkursach Golden Arrow czy Ogólnopolskim Konkursie Reklamy „Kreatura”. Kampanie były również doceniane na forum międzynarodowym m.in. trzema statuetkami Empowerment Award, nagrodą Tech Project Award 2018 organizowaną przez brytyjski magazyn The Banker, nagrodą podczas Baltic Nordic Event Awards oraz nominacjami do Europejskiej nagrody Mix Awards i międzynarodowej nagrody Digital Communication Awards.\nChief Innovation Officer w McCANN Poland. Ponad 18 lat doświadczenia w tworzenie strategii marketingowych i komunikacyjnych m.in. dla takich marek jak Mastercard, KFC, Wyborowa, Bank Pekao SA, IKEA, Książęce, Storytel, Lech, Coca-Cola, Delicje, Peugeot, 3M czy Samsung. Zanim dołączył do McCann pracował m.in. w HAVAS Worldgroup Warsaw (dawniej EURO RSCG), czy Agencji Reklamowej S4. Współtworzone przez niego kampanie, były wielokrotnie nagradzane na festiwalach branżowych, m.in. Effie, Golden Drum, Mixx Awards, Webby Awards, czy wreszcie Cannes Liones (4 nominacje). Trener i wykładowca w Szkole Strategii Marki SAR i MBS by Effie Program oraz wielokrotny prelegent podczas wydarzeń i konferencji branżowych, m.in. Kongers Badaczy PTBRiO, CMO Summit, czy Effie Talks. Juror w takich konkursach branżowych jak Innovation Awards, czy Effie Awards – przewodniczący grupy jurorskiej w Effie 2019. Absolwent filozofii i socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.\n1999 – 2001 dziennik ekonomiczny „Prawo i Gospodarka”. 2001- 2017 Starcom. Ostatnio na stanowisku Head of Strategy odpowiadał za wsparcie zespołów Starcom, MediaVest, Starlink. Od 2017 Chief Strategy Officer w Group One Media. Odpowiada za standardy planowania strategicznego w duchu “pozytywnej zmiany biznesowej” dla klientów spółek mediowych grupy. Pracował dla kilkudziesięciu marek ale najczęściej dla branży finansowej, motoryzacyjnej i farmaceutycznej.. Nagrody/wyróżnienia: EFFiE kampanie Direct Response Tele2, launch FIATa 500, Tablica.pl „”Sprzedawaj po sąsiedzku””, Platforma n „eny”, Media Trendy za kampanię Samsunga „Mój tablet to prawdziwy telewizor”.\nCzołowa ekspertka i liderka polskiego rynku komunikacji marketingowej, mediów i rozwoju biznesu. Związana z branżą od ponad 25 lat, kierowała wiodącymi międzynarodowymi firmami jak MEC (obecnie Wavemaker) czy Hubert Burda Media. Była członkinią Zarządu Stowarzyszenia Komunikacji Marketingowej SAR, najważniejszej organizacji branżowej w Polsce, jak również Komitetu konkursu Effie. Obecnie w zarządzie Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy. W 2010 dołączyła do Havas Media Group, gdzie od końca 2013 r. pełni funkcję CEO, zarządzając 180-osobowym zespołem. Jednym z jej pierwszych osiągnięć było wprowadzenie na rynek nowej agencji Arena Media, która szybko znalazła się w gronie czołowych domów mediowych, zdobywając wyróżnienie „Wschodzącej Gwiazdy” miesięcznika Media i Marketing Polska. Pod jej kierownictwem agencja Havas Media Group znacząco powiększyła obroty i portfolio klientów. Wiodącą pozycję Havas Media na polskim rynku potwierdzają między innymi wyniki raportu organizacji RECMA, najbardziej opiniotwórczego globalnego źródła informacji na temat pozycji agencji i domów mediowych. W kategorii „Vitality”, w której oceniane są m.in.: konkurencyjność oferty, portfolio klientów i liczba nowych biznesów, tempo wzrostu oraz nagrody branżowe, Havas Media znalazło się w gronie trzech najbardziej dynamicznie rosnących agencji w Polsce. Doceniono również stabilne portfolio klientów – 40% z nich jest związanych z firmą dłużej niż 5,5 roku, co na zmieniającym i rozdrobnionym rynku reklamy i mediów jest znaczącym osiągnięciem. Małgorzata Węgierek jest laureatką licznych nagród i wyróżnień branżowych, m.in. AD Wo/MAN 2015 i 2018 magazynu Press. W 2017 zdobyła tytuł Bohatera Roku 2017 miesięcznika Media i Marketing Polska. Kierowana przez nią grupa agencji wielokrotnie zdobywała dla klientów nagrody Effie oraz Mixx Awards. Najważniejszy podmiot w holidngu, którym kieruje – agencja Havas Media w 2017 została nagrodzona tytułem Sukces Roku Panoramy Reklamy magazynu Press. Otrzymywała również liczne wyróżnienia jak np. „Strategiczny Partner” (2017), „Wysoka Skuteczność” (2018) oraz „Rok Dobrych Zmian” (2020) w dorocznym raporcie specjalnym „Agencje Reklamowe i Domy Mediowe” Media i Marketing Polska. Jednym z głównych sukcesów Małgorzaty Węgierek w Havas Media Group jest transformacja digitalowa biznesu. W ostatnich latach do zarządzanych przez nią firm dołączyli uznani eksperci marketingu cyfrowego, co miało znaczący wpływ na rozwój oferty zarówno w obszarze Data Busines Intelligence, jak i usług programatycznych oraz performance marketingu. W latach 2018 oraz 2021 agencja Havas Media została Domem Mediowym Roku w konkursie Mixx Awards, w którym nagradzane są wyjątkowe kampanie digital marketingowe – łączące kreatywne idee z efektywnymi rozwiązaniami.


1602- uszkodzenie modułu czujnika spalania stukowego-świece? - VB-Silniki benzynowe - Vectra Klub Polska\n1602- uszkodzenie modułu czujnika spalania stukowego-świece?\nBy kamilos2210, December 14, 2012 in VB-Silniki benzynowe\nAuto:Opel Vectra B 1.6 8V\nWitam, otóż mam taki problem, gdyż zapala mi się check po odpaleniu silnika, zrobiłem zworkę i odczytałem błędy, wykazało błąd jak w temacie, stało się tak gdy przełączyłem paliwo z LPG na PB na zimnym silniku, auto wtedy zamarło na 15 min, w ogóle nie odpalało, dopiero po upływie tego czasu odpaliłem (na PB), od tamtego momentu (5 dni) zapala mi się chceck i auto szarpie, zamula, wzrastają obroty przy zmianie biegu do 2,5 tys, dzieje się tak tylko na PB, na gazie jest idealnie. Vectra 1.6 8v. Myślałem o wymianie świec i przewodów na początek. Przewody BOSH 140zł plus świece NGK 60zł. Myślicie ze to dobry pomysł? Nie wiem kiedy były wymieniane gdyż samochód mam 4 miesiące. Dziękuje za porade i pozdrawiam.\nDodam że auto nie ma problemu z odpalaniem.\nEdited December 14, 2012 by kamilos2210\nSkoro na lpg chodzi idealnie to swiece i przewody odpadaja.\nStrasznie się dławi na tym PB, może paliwo niskiej jakości jest? W czym szukać problemu z takim błędem?\nU mnie w zeszlym roku podczas jazdy skonczyl sie gaz przestawil mi pb dojechalem do celu potem juz nie odpalilem na pb padla mi pompa paliwa.\nCos bedzie nie tak albo z wtryskami albo z pompa.\nPoczekajamy na opinie innych nie pamietam jak sie sprawdzalo pompe gdzies bylo na forum na ten temat.\nA czy może być problem w tym że przełączyłem go z LPG na PB i wtedy auto zgasło i nie odpaliło przez pewien czas? Przed tym zajściem wszystko było ok\nSprawdź na początek czy jest ciśnienie paliwa na listwie. Jak to zrobić znajdziesz na forum. Przewody i świece nie są przyczyną tego - gdyby na benzynie chodził ok a na gazie źle to wtedy można by podejrzewać świece i przewody.\nNie zaszkodzi też zrobić reset map.\nWitam ponownie, samochód był podłączony pod komputer, tym razem wykazało błąd 0200 czyli coś z wtryskiem, mechanik wykasował błąd lecz on się pojawił znowu, mówił żeby zacząć od tych najtańszych rzeczy, a mianowicie wymiany czujnika, nie pamiętam jednak o jakim on mówił. Może ktoś wie? A mógłbym np wyczyścić styki wszystkich tych czujników dochodzących do wtryskiwacza? A może ten błąd który jest w temacie jakoś jest powiązany z tym błędem 0200? Czy to nie jest powiązane ze sobą? Jeśli to dla kogoś jest to oczywiste to przepraszam za tak głupie pytania ale nie jestem za dobry w tych sprawach. Pozdrawiam.\nWitam, czy może mi ktoś powiedzieć gdzie znajduje się dokładnie czujnik spalania stukowego? Cały czas pokazuje mi błąd z 1602...\nProszę o pomoc. Mam ten sam problem P1602-0 Knock Control Module Replace ECU. Był już kasowany, i znów się pojawił. j.zyczliwy jak sobie z tym poradziłeś, bo link, który podałeś nie działa niestety\nEdited November 21, 2016 by SaoPaulo


Franciszek przekazał pióro i zegarek na fundację Anny Dymnej | Niedziela.pl\nFranciszek przekazał pióro i zegarek na fundację Anny Dymnej\nWieczne pióro wieczne firmy Marlen oraz szwajcarski zegarek z logo Banku Brazylijskiego podarował papież Franciszek na aukcję organizowaną przez Fundację Anny Dymnej „Mimo Wszystko” na rzecz aktora Krzysztofa Globisza. Licytacja odbędzie się w najbliższą niedzielę podczas koncertu „Nasz Anioł w Krakowie” w Filharmonii Krakowskiej.\nW aukcji można wziąć udział także telefonicznie – należy jednak przesłać do 15 lutego do godz. 15:00 swoje dane (wraz z numerem telefonu) na adres fundacja@mimowszystko.org. Szczegółowe informacje o koncercie oraz sposobach pomocy Krzysztofowi Globiszowi można odnaleźć na stronie internetowej Fundacji: www.mimowszystko.org.\nKraków Franciszek aukcja\nW Belgii na oczach mediów rozgrywa się kolejny dramat cywilizacji śmierci. Od siedmiu miesięcy o eutanazję ubiega się...


LEASING Nowe propozycje dotyczące zakupu i używania aut\nWielu ekspertów z branży samochodowej uważa, że ceny samochodów o napędach niekonwencjonalnych są wyższe niż proponowany próg 150 tys. zł (a tego rodzaju pojazdom powinny być dedykowane korzyści podatkowe). Rada Podatkowa Konfederacji Lewiatan wskazuje, że próg 200 tys. zł byłby bardziej optymalny. Ponadto postuluje aby nie był on określany kwotowo tylko poprzez wzór odnoszący się do parametrów makroekonomicznych obowiązujących w danym roku podatkowym. W ten sposób limit „podążałby” za potencjalnym wzrostem cen samochodów i nie byłoby konieczne nowelizowanie ustawy w przyszłości.\nCzytaj również: Spółka z o.o., Sp. z o.o. sp. k. w praktyce – kiedy warto, a kiedy nie?\nOdnosząc się do jednego z tych przepisów przejściowych (w art. 13 projektu, w którym zawarte są przepisy przejściowe odnośnie umów leasingowych w kontekście przekroczenia progu 150 tys.) – należy stwierdzić, że brakuje jakiegokolwiek uzasadnienia do przyjęcia wyznaczonej przez projekt daty 31 grudnia 2020 r. jako końca okresu ochrony prawnej wynikającej z praw nabytych w obecnym stanie prawnym. Zdaniem Rady Podatkowej, zasada ochrony praw nabytych sprzeciwia się wyznaczeniu daty granicznej dla umów leasingowych zawartych przed 1 stycznia 2019 r. Uważamy, iż jedynym warunkiem korzystania z dotychczasowego brzmienia przepisów powinno być zawarcie umowy leasingowej przed 1 stycznia 2019 r. bez wyznaczania jakichkolwiek innych ram czasowych\nPoprzedni artykułWe Wrocławiu pękł pierwszy milion mkw. powierzchni biurowej\nNastępny artykułJak będzie wyglądać HR przyszłości?


Bez wątpienia osoba dla której taka niespodzianka będzie przygotowana nie będzie posiadać żadnych uwag odnośnie realizacji (dowiedz się szczegółów). Firmy, które zaproponują te koncepty to firmy, w których zatrudnieni są eksperci którzy znają się na przygotowaniu całej oprawy i dlatego wszystko w efekcie końcowym dobrze może wyjść. Każdy bez wyjątku będzie mieć okazję się przekonać oraz wybierać w propozycjach, czy to upominku dla przedstawicielek płci pięknej, czy dla panów. Są również opcje typu podarunki dla dwojga. Tak naprawdę, każdy kto decyduje się na oryginalne prezenty będzie wiedzieć, że jest to doskonały wybór. Czasem de facto warto w to dużo środków finansowych włożyć. Wiele ciekawych pomysłów znajdziesz na PrezentŻycia.pl.\nBędą one w końcu tego warte. Interesant sam ma świadomość, czego oczekuje przede wszystkim i bez problemu wybierze to, na czym będzie mu zależeć. A w przypadku jakichś wątpliwości ma możliwość zaznajomić się z opiniami o danej firmie. Wówczas też stosownie jest się później z wyznaczonymi pracownikami porozumieć, by oni posiadali całościową wizję w sprawie tego, jak powinna ta impreza wyglądać oraz jak ma obowiązek przebiegać. Naturalnie, wszystko będzie pozostawać w zależności od oprawy, czyli od tego na jaki niebagatelny upominek ktoś się finalnie zdecyduje.


Wake Up Folio – rozwiązanie konkursu | Komórkomania.pl\nNieco ponad tydzień temu zaproponowaliśmy konkurs, w którym do wygrania było bardzo ładne etui dla iPada. Z nadesłanych prac wyłoniliśmy zwycięzcę! Kto od jutra będzie się chwalił nowym Wake Up Folio? Szczegóły w rozwinięciu wpisu.\nSerdecznie dziękujemy wszystkim uczestnikom za udział w zabawie. Jak zwykle poziom kreatywności mile nas zaskoczył. Poniżej możecie zobaczyć prace zgłoszone do konkursu. Żałujemy, że mogliśmy przyznać tylko jedną nagrodę.\nOd samego początku naszym faworytem był pomysł Matta Kalinowskiego. Własnoręcznie wykonane etui z foli to był bardzo dobry ruch. Później jednak pojawił się Adam Wiejak z książką oraz historyjką w autobusie. Ostatecznie postanowiliśmy nagrodzić pomysł i poczucie humoru Adama w myśl zadania konkursowego „Im bardziej śmieszny czy nowatorski, tym lepiej”.\nPamiętajcie jednak, że warto zabezpieczyć swojego iPada profesjonalnym rozwiązaniem. Dlatego zachęcamy pozostałych Czytelników do zakupu Wake Up Folio we własnym zakresie. Nieco więcej informacji o tym akcesorium znajdziecie pod tym adresem. Wyczekujcie wkrótce kolejnych konkursów!\nWWDC '09 - One year later. Light-years ahead. iOS 4.3 jest gotowy na lepsze procesory graficzne! [Snow Leopard] Włącz podświetlanie w stosach Apple szykuje miniaturowego iPhone'a? Sąd odmawia Apple'owi, multitouch bez znaku towarowego! YouTube w produktach Apple Lounge Case – poduszka dla iPada Apple zainwestuje 1,7 miliarda dolarów w fabrykę wyświetlaczy JDI Display? Voice Reader Text to Speech – recenzja Empires at War –polskie spojrzenie na strategię Zostań managerem piłkarskiego klubu! Podsumowanie konferencji Apple’a – iPad 2 już nadchodzi!


Złota Elżunia [Eugenie Marlitt null] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00429 010048 20263269 na godz. na dobę w sumie\nZłota Elżunia - ebook/epub\nAutor: Eugenie Marlitt null Liczba stron: 165\nISBN: 9788711662571 Data wydania: 2019-05-27\nMłodziutka złotowłosa i o złotym sercu Elżunia, utalentowana muzycznie córka niezamożnych, ale bogatych duchem rodziców. Prawdę ceniących nade wszystko. Wraz z rodzicami i młodszym bratem z Poznania do starego, posępnego zamku na Śląsku, odziedziczonego przez jej matkę. W scenerii pięknych lasów, dworów szlacheckich i leśniczówki, rozwija się pełna przygód i tajemnic akcja powieści. Rodzą się również płomienne uczucia Elżuni i majętnego arystokraty.\n'Opowiadanie Sabiny podniecało ciekawość Elżuni; może w ruinach odnajdzie jaki pamiętnik rodzinny, który naprowadzi ją na ślad tajemnicy? Złota Elżunia, bo tak stryj Szymon nazywał synowicę, wśród nowych myśli i zaciekawienia zapomniała o przykrym zajściu z Berta i szła ku zamkowej górze pełna najlepszych nadziei, pewna, że jeśli nawet, jak stwierdziła Sabina, duchy pokutują w gruzach, to opiekować się one będą drogimi je duch widzi głąb serc ludzkich, a serca ich proste i czyste...'\nEugenie Marlitt Złota Elżunia SAGA Egmont\nZłota Elżunia Copyright © 1867, 2018 Eugenie Marlitt i SAGA Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788711662571 1. Wydanie w formie e-booka, 2018 Format: EPUB 2.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA oraz autora. SAGA Books, spółka wydawnictwa Egmont\nI Mroźny dzień marcowy skończył się właśnie i stary zegar na poznańskim ratuszu wydzwonił piątą godzinę. Uciekając przed zmrokiem, młoda osoba szła śpiesznie w stronę odległej na przedmieściu Jeżyce ulicy. Wiatr dotkliwie czuć się dawał skromnie ubranej panience; wbiegła do sieni, a stamtąd na schody wąskiej kamienicy, w której mieszkali jej rodzice, i otwierając zatrzask kluczem wyjętym z kieszeni palta, tupała nóżkami zesztywniałymi od mrozu. Patrzyła przy tym wesoło na metalową tabliczkę z napisem „Ludwik Prawdzic” i uśmiechnęła się do niej jak do dobrego znajomego. Cieszyło ją, że takie a nie inne nosi nazwisko, chociaż Prawdzice nie byli szlachtą i nasza panienka wiedziała o tym. Dziad jej jak i pradziad służyli od wielu lat za leśniczych w lasach książąt Hohenlohe na Śląsku; służył tam dotąd jeszcze jej stryj, Szymon Prawdzic. Mój drogi ojciec słusznie Prawdzicem się nazywa, bo prawdę nad wszystko kocha, droższe mi to niż pergaminy — myślała, wchodząc w drzwi rodzicielskiego mieszkania. Zapytacie zapewne, kim jest ta panienka? Prawda, wszak zapomniałam powiedzieć wam imię mojej bohaterki. Bohaterki?… Czyż mogła już zasłużyć na to miano szesnastoletnia panienka? Zgorszy się tym niejedna z moich czytelniczek. Pewnie, pewnie, macie słuszność, za wcześnie może pasowałam na bohaterkę skromną dzieweczkę dlatego tylko, że miała serce odważne a proste; ale zobaczymy, co powiedzą dalsze dzieje jej życia; tymczasem jest ona, w całym tego słowa znaczeniu, dzielną dziewczyną. Bo posłuchajcie tylko. Elżbietka Prawdzicówna, córka ubogich rodziców, zarabia sama na swoje utrzymanie lekcjami muzyki. Dziś właśnie odnosi matce zapracowane tymi lekcjami pieniądze i dlatego biegła tak szybko po schodach, dlatego była wzruszona, czytając po raz nie wiem który nazwisko ojca na drzwiach mieszkania. Dzisiaj jednak nazwisko to robiło na niej inne wrażenie. W młodej główce dziewczęcia pełno śmiałych myśli, które ma nadzieję urzeczywistnić; a mianowicie: ile to ona swą pracą zdobyć potrafi, ile zwłaszcza teraz ulgi przyniesie rodzicom, a swego małego braciszka… o, jego musi wychować na dzielnego Prawdzica. Widzi go już, jak usłyszawszy zgrzyt klucza w zamku biegnie, pewny, że to siostrzyczka drzwi otwiera, i pędzi naprzeciw niej; bo pan Wacek przeczuwa dziś niespodziankę, chociaż i bezinteresownie kochać Elżunię potrafi. Wacek jest, co się zowie, ślicznym chłopcem, trochę przy tym zawadiaką, ma postawę zuchowatą i długie blond włosy, podobne do włosów siostry, a strząsa je z czoła ruchem młodego źrebca wypuszczonego na łąkę. Dopadł już siostry, a że jest silny, duży, bo sięga Elżuni poza pas, więc też schwycił ją oburącz i trzyma tak mocno, że młoda nauczycielka drzwi zamknąć nie może, a mróz tymczasem ziębi przedpokój. — Cóż ty, figlarzu, nie puścisz siostrzyczki? — pytała go. — Puść, puść, bo wywrócimy się i powalamy ubranie, a wiesz, że mama tego nie lubi. — O, ja jestem tak silny, że ci upaść nie dam, ale też i nie puszczę; zobaczymy, kto mocniejszy. — Puść, puść, braciszku! pilno mi do rodziców, nie widziałam ich już kilka godzin i stęskniłam się za nimi. — Czyż źle ci było u tamtych państwa, że tak śpieszysz się do nas? — mówił Wacek, patrząc poważnie w oczy siostrze. — Nie było mi tam źle, Wacuniu, ale zupełnie dobrze jest nam tylko z rodzicami, dlatego też chodźmy do nich. Prośba siostry odniosła skutek; Wacek pobiegł naprzód, już teraz ciągnąc Elżunię do pokoju, w którym siedzieli rodzice. Zrzuciła ośnieżony paltocik, poprawiła złoty warkocz, który spod zimowej czapeczki spadł jej aż za kolana, i weszła do pokoju. Pokój był dość duży i, chociaż skromnie umeblowany, robił przyjemne wrażenie. Lampa osłonięta zielonym kloszem rzucała łagodne światło na sprzęty, wśród których wyróżniała się staroświecka komoda z brązowym zegarem — zabytek lepszych czasów. Przy stole siedzieli oboje państwo Prawdzicowie; on pochylony nad papierem pisał list, ona cerowała perkalową bieliznę dzieci tak starannie, jak cerować zwykłyśmy piękne płótno. Przywykła za młodu do wykwintu, więc raziły ją łaty i, choć znała wartość czasu, nieraz późno w noc z prawdziwym mistrzostwem naprawiała starą bieliznę. Dziś jednak coś nadzwyczajnego zdarzyć się tu musiało: pani Prawdzicowa była bowiem roztargniona w robocie, a pan Ludwik przerywał często pisanie i spoglądał na żonę. Oboje powitali córkę z oznakami niezwykłej radości. Ona zaś ucałowała ojca i matkę. — Dobry wieczór mamusi i tatusiowi; przepraszam, że przeszkadzam, ale już nic nie będę mówiła, póki tatko nie skończy listu. — Dobry wieczór, Elżuniu — odpowiedział ojciec, przerywając pisanie — nie przeszkadzasz mi. Czy duży mróz na dworze? Jesteś taka zarumieniona! Ale jakoś wesoło patrzysz, jakbyś miała co dobrego do powiedzenia. — Bo i mam, widzi tatko, jestem dzisiaj bogata! — i spoglądając figlarnie na braciszka, zaczęła rozwiązywać przyniesioną paczkę. Z paczki wyjrzał naprzód czerwony sukienny rożek, potem złoty galonik, potem pawie piórko. — Czapka! — zawołał uszczęśliwiony chłopczyk. Jednocześnie Elżunia położyła przed matką cztery talary i ciepłe, zimowe rękawiczki. — Co to znaczy, córeczko? — zapytała matka. — Niech mamusia schowa te pieniądze, a proszę przyjąć ode mnie rękawiczki, żeby delikatne rączki mateczki nie czerwieniały od mrozu. To są moje pierwsze zarobione grosze — mówiła ucieszona. Matka ze wzruszenia uścisnęła dziewczynkę, a Wacek rzucił się jej na szyję. — Dziękuję ci, Elżuniu, za śliczną czapkę—mówił — pójdę w niej na polowanie. — Czy myślisz strzelać wróble gnieżdżące się w starym ratuszu? — żartowała siostra. — Wcale nie, będę polował w prawdziwym lesie i zobaczysz… zabiję nawet wilka… — Ciszej, Waciu, przeszkadzasz ojcu — napominała chłopca pani Prawdzicowa, a zwracając się do córki dodała: — Dziękuję ci i ja, Elżuniu, za rękawiczki, ale tych pieniędzy nie wezmę… — Nie mów tak, mamo; ja mam wszystko, czego mi trzeba, a twoja salopa bardzo już zniszczona; za te cztery talary kupimy do niej nowy kołnierz. — Niech mama nie kupuje! — wołał Wacek. — Niech mama nie kupuje, zastrzelę lisa i mamusia uszyje sobie takie futro, jakie ma ta pani z pierwszego piętra. Elżbietka spojrzała zdziwiona na małego brata, bo już po raz drugi zapowiadał myśliwskie wyprawy, nie miała jednak czasu zganić jego samochwalstwa, gdyż matka posadziła ją przy sobie na kanapie i powiedziała łagodnie: — Zanosi się na wielką zmianę w naszym życiu, Elżuniu; mam nadzieję, że będzie ono teraz łatwiejsze i kto wie… może Wacio znajdzie istotnie sposobność polowania, choćby na szczury w starym zamku. — Polowania?… W starym zamku?… Czy mateczka żartuje? — Przeczytaj ten list stryja Szymona, on ci wszystko wyjaśni. Elżbietka wzięła kopertę i czytała, co następuje: Starość nie radość, kochany bracie; doznąję na sobie słuszności tego przysłowia; na wet administracja naszych dóbr zrozumiała nareszcie, że potrzebuję pomocy, i chcąc mi ulżyć, postanowiła powierzyć rach unkowość leśną osobnem u urzędnikowi. O nowo utworzonej posadzie nikt dotąd nie wie, gdybyś więc, kochany bracie, zdecydował się opuścić Poznań, znalazłbyś przy mnie chleb gotowy. Warunki, podane przez administrację, posyłam na osobnej kartce, od siebie zaś cóż dodać mogę? Przecież nie potrzebuję zapewniać, jak gorąco ja, stary samotnik, pragnę waszego tu przybycia. Jesteś, Ludwiku, o tyle młodszy ode mnie, że cieszyłbym się z twego przyjazdu jak ów ojciec biblijny z powrotu syna. Porzućcie nieznośne miejskie mury i przyjeżdżajcie do naszych lasów, gdzie nawet zima wam nie dokuczy, bo przy wesołym ogniu na kominku zapomnicie o mrozach. Twoja kołyska, Ludwiku, stała kiedyś w mojej leśniczówce, twoja żona za młodu nawykła także do naszych lasów, sądzę więc, że sobie przypomnicie wieś i łatwo przyzwyczaicie się do nowego życia. Jedyną moją troską jest obmyślenie wam mieszkania; administracja daje fundusz na najęcie lokalu, lecz nie przeznacza od siebie domu. Moglibyście, naturalnie, sprowadzić się do mnie, ale moje starokawalerskie, czyli raczej starowdowieńskie kąty nie pomieszczą rodziny, a do miasta daleko; zresztą niełatwo i tam o wygodniejsze urządzenie. Czego jednak męska moja głowa wykombinować nie umiała, to rozstrzygnęła białogłowa, w osobie starej Sabiny, która, jak wiecie, od dwudziestu lat komenderuje mną i moim dobytkiem. Utrzymuje ona, że w obrębie murów zamku, w tym gnieździe sów i puszczyków, które w spadku po Gnadewicach przeszło na twoją żonę, był dobudowany jakiś pawilon czy przystawka, a w nim, jak zaręcza Sabina, matka jej pamięta porządne mieszkanie. Wprawdzie ta matka żyła za czasów króla Ćwieczka, niemniej jednak warto się przekonać, w jakim stanie jest obecnie wasza dawna wspaniała posiadłość. Właściwie, to ja najlepiej znać bym ją powinien; z leśniczówki bowiem widać nawet zamek; ale, z przeproszeniem mojej kochanej bratowej, mam dawny żal do jej Jaśnie Wielmożnego stryja, a ostatniego na zamku i Hermanthalu dziedzica, więc też nigdy nie oglądałem zaklętych murów, które na urągowisko chyba zapisano biednym jak wy pracownikom. Wczoraj jednak poszedłem umyślnie obejrzeć stare gniazdo gnadewickich panów. Na pozór jest ono zupełnie zniszczone, ale obejrzeć go nie mogę; bez upoważnienia twej żony nie oddadzą mi bowiem w sądzie kluczy od bramy, gdyż tylko Helena, jako obdarowana, ma do tych kluczy prawo. Rozważcie więc mój projekt, kochani braterstwo, a jeśli opuszczenie Poznania nie wyda wam się, ze względu na dzieci, zbyt wielką ofiarą, to zabierajcie graty i przyjeżdżajcie w nasze lasy. Ty, Ludwiku, odzyskasz tu zdrowie, a zarazem uszczęśliwisz kochającego cię brata; żona zaś twoja również tutaj odpocznie i mam nadzieję, że upodoba sobie to miejsce. Całuję was serdecznie i oczekuję odpowiedzi. Szymon Prawdzic. Elżunia położyła list na stole, w oczach jej błyszczała radość, spokojnie jednak zapytała: — Czy tatko powziął już jakie postanowienie? — Odpisałem właśnie bratu, że przyjmuję ofiarowane mi miejsce; jest ono korzystne, niemniej, gdybyś wolała żyć w mieście, postanowiliśmy z matką zostawić cię w Poznaniu i kształcić dalej, bo szkoda by było zaniedbywać twoje zdolności do muzyki. — Jeśli Elżunia nie pojedzie do tego lasu, to i ja nie pojadę na polowanie, ja zostanę z nią razem! — zawołał Wacio, zeskakując z krzesła i biegnąc ku siostrze. — Dobrze, dobrze, pojedziemy razem strzelać wilki u stryja Szymona, a jeżeli rodzice nie zabiorą nas z sobą, to pójdziemy za nimi piechotą. Cóż zrobią, jeśli zjawimy się kiedy przed bramą ich zamku, prawda, Waciulku? — Będziemy musieli was wpuścić, żeby nie ściągnąć na siebie zemsty duchów, opiekujących się takimi, jak wy, biednymi wędrownikami. Radzę jednak zapukać do jakiej chaty w wiosce, bo tam nas niezawodnie znajdziecie, a zamek zostanie zapewne i nadal własnością sów lub puchaczy. — Masz słuszność, Ludwiku, ja także jestem pewna, że poza zamkniętą i zardzewiałą bramą znajdziemy tylko… — Poezję! — przerwała żywo Elżunia. — To mama tak łatwo wyrzeka się rodzinnego gniazda? Mnie właśnie najwięcej cieszy oryginalność mieszkania w zaklętym zamku. Cztery ściany i dach znajdziemy w nim przecież, za to ile wspomnień ciekawych pokutuje pewnie w tych starych murach!… Może u wejścia do niego rośnie brzoza płacząca, może jaki król zamczyska odczaruje zaklętą w drzewo postać Jadwigi, jak to zrobił Goszczyński. Tatko się przekona, że my z mamą potrafimy ozdobić nowe nasze mieszkanie choćby w starym zamku; szpary pozatykamy mchem, popsutą podłogę okryjemy grubymi matami; trochę obrazków i kilka doniczek kwiatów, a z pustki zrobimy miłe gniazdko. Jeśli zaś niepokoić by nas chciały wygłodzone długim postem szczury… — To ja je wypędzę — przerwał Wacio — szczura wprawdzie nie widziałem, ale wiem, że jest podobny do myszy, a ja się przecież myszy nie boję. — Dobrze, dobrze, dzieci, jestem pewna, że z waszą pomocą urządzimy się w nowych kątach doskonale; tymczasem jednak pomyśl, Elżuniu, o herbacie, bo ojciec i my wszyscy chętnie co zjemy. Pobiegła więc Elżunia do kuchni spełnić rozkaz matki. Wacio dmuchał w samowar, pomógł nakryć stół i przyniósł bułki ze sklepiku, a wkrótce potem zasiadła cała rodzina do skromnej kolacji. Tymczasem na dworze w noc marcową srożyła się zamieć, śnieg bił o okna, wiatr trząsł poddaszem, ale rodzina Prawdziców nie czuła zimna, choć słyszała wycie wiatru. Mówili o biednych, którzy nie mają ciepłego kąta, i żałowali nieszczęśliwych. Ich teraz ogrzewała miłość wspólna i nadzieja swobodniejszego jutra. Rozmawiali o tym, co zrobić z meblami w razie wyprowadzenia się, co zabrać, a co zostawić, i oceniali, ile to wszystko może być warte. Elżunia żałowała lekcyj, które lubiła, a które, bądź co bądź, dawały jej już pewien dochód, tak że mogła nie być ciężarem rodzicom. W końcu pocieszała się nadzieją, że może i tam, dokąd mają się udać, znajdzie jakie sąsiedztwo, potrzebujące nauczycielki. Snując tak projekty nieznanej przyszłości, rozmawiali wszyscy aż do późnej nocy.\nII Rodzice Elżuni i Wacia doznali bardzo wielu niepowodzeń. Pan Ludwik Prawdzic był młodszym synem nadleśnego w dobrach książąt Hohenlohe na Śląsku; okazywał on od dzieciństwa wielkie zamiłowanie do nauki, skończył też z odznaczeniem wydział matematyczny i został nauczycielem gimnazjum. Wróżono zdolnemu młodzieńcowi katedrę uniwersytecką i nic do szczęścia mu nie brakowało, szczególnie z chwilą, kiedy pozyskać zdołał serce pięknej panny Heleny von Gnadewitz. Rodzina hrabiów Gnadewitzów mieszkała od wieków na Śląsku i, jak utrzymywano, była kiedyś polskiego pochodzenia. Jeszcze za czasów piastowskich Gnadkowie posiadali wielkie dobra. Zniemczonym Ślązakom za zasługi oddane w wojnach nadał cesarz tytuł hrabiowski. Do starego nazwiska dodano charakterystyczną końcówkę -witz i odtąd dziedzice gnadeckiego zamku zwać się zaczęli hrabiami von Gnadewitz. Przemiana ta nie pozostała bez wpływu na charakter dobrodusznych Piastowiczów: razem z przywilejami, nadanymi feudalnemu pankowi, przedzierzgnęli się w typowych raubryterów, dzielnych na turniejach, na których niejednokrotnie odnosili zwycięstwa, ale okrutnych w stosunku do ludu i obcych. Ciągnęli zyski z rabunku, uciskali poddanych i plamili krwią tarczę herbową, którą szczycili się jednak niby najdroższym klejnotem. Okrucieństwa i zdzierstwa nie przeszkadzały Gnadewitzom należeć do najznakomitszych rodzin na Śląsku, póki szalonymi zbytkami nie utracili wreszcie wielkiego majątku. Jedyną własnością ostatniego dziedzica były już tylko dobra Gnadeck składające się z kilku folwarków, w których obrębie stał zamek, gniazdo potężnego niegdyś rodu. Część posiadłości kupili od dawna książęta Hohenlohe i stali się bezpośrednimi sąsiadami starego grodu. Nikt w nim obecnie nie mieszkał. Na gruntach swoich zapuścili las. O zamku tym od dawna krążyło podanie, że w obrębie jego murów dokonano zbrodni, która ściągnęła karę Bożą na ród samowolny. Dziad ostatniego z Gnadewitzów także nie mieszkał w zamku i zbudował opodal spustoszonej rezydencji dwór dla siebie, nazwawszy go od swego imienia Hermanthalem. Tam się przeniósł z rodziną, stare zaś mury, nie odwiedzane przez nikogo, niszczały powoli, zarastając krzewami, w których gnieździło się niezliczone mnóstwo ptaków. Gęsty las olch i brzóz bronił przystępu do zamku, osłaniając rowy, pełne stęchłej, zieloną pleśnią pokrytej wody; zdziczała jabłoń lub grusza świadczyły jedynie o tym, że niegdyś sadzono tu owocowe drzewa, że pielęgnowano, może nawet wykwintne, egzotyczne rośliny. Hrabia Jan von Gnadewitz, ostatni z rodu, nigdy nie był w zamku, choć klucze od bramy przechowywał starannie, nie powierzając ich nikomu. Sierota, wychowany przez starą, zabobonną ciotkę, nie odebrał żadnego wykształcenia, czas spędzał na polowaniu i wierzył święcie, że w murach dziadowskiej rezydencji gospodarują duchy. Nigdy też w tamtą stronę nie zapuszczał się ze swą psiarnią, zwłaszcza że zamek dotykał bezpośrednio lasów książęcych, sąsiadując z domem nadleśnego Prawdzica, który nie byłby pozwolił na niszczenie zwierzyny oddanej pod jego opiekę. Stara ciotka, opiekunka hrabiego, umarła w bardzo późnym wieku; miała z górą lat osiemdziesiąt, kiedy ją choroba na śmiertelne powaliła łoże. Nie było komu doglądać niedołężnej staruszki, wezwano zatem młodą krewną, jedyną, która nazwisko rodzinne nosiła. Panna Helena von Gnadewitz była ubogą sierotą. Rodzice jej umarli, a ojciec, ożeniwszy się z Polką, ściągnął na siebie gniew familii. Polską też w Poznaniu kończyła pensję, kiedy przerzucona została w nowe dla siebie, a bardzo smutne życie. Nie tylko bowiem pielęgnować musiała sparaliżowaną staruszkę, ale cały zarząd opuszczonego i źle zagospodarowanego domu spadł na jej głowę. Że jednak rozumna to była główka, wkrótce więc zapanował ład w Hermanowie, tak bowiem ludność miejscowa skróciła i spolszczyła nazwę nowej rezydencji ostatniego Gnadewitza. Ład ten cieszył hrabiego, który także już przeszło czterdzieści lat liczył; dogadzały mu wygody, jakich nie zaznał przy niedołężnej ciotce. Po śmierci staruszki postanowił więc nie puszczać od siebie synowicy i powierzyć jej zarząd domu. Gdy jednak Helena zgodzić się na zamiar stryja nie chciała i zamierzała opuścić Hermanów, oświadczył pan Jan sierocie, że gotów jest ją poślubić, byle nie zostawiała go samego w odludnej i wśród lasów zbudowanej rezydencji. Cenił zaś hrabia tak wysoko godność Gnadewitzów, że ani na chwilę nie wątpił w przychylną odpowiedź kuzynki, bo przecież zaszczytna była propozycja, jaką, z zapomnieniem dawnych uraz, zrobić raczył sierocie. Zdziwił się też niezmiernie, gdy na swe oświadczyny odmowną otrzymał odpowiedź. Helena podziękowała stryjowi za jego dobre wobec niej chęci, ale wyznała zarazem, że jest narzeczoną pana Ludwika Prawdzica i że natychmiast po opuszczeniu Hermanowa zostanie żoną młodego nauczyciela. Oburzenie dumnego arystokraty nie miało granic; odtrącano jego ofiarę i ostatnia z rodu Gnadewitzów poślubia Polaka, nawet nie szlachcica, którego rodzina służy w sąsiednich książęcych lasach! Tego było za wiele na arystokratyczne pojęcia gburowatego dziwaka. Helena musiała natychmiast opuścić Hermanów, a stryj zachował wieczny żal do niewdzięcznej synowicy. Wyrazem tego żalu był testament, jaki hrabia Jan zrobił krótko przed śmiercią, bo zaziębiwszy się na polowaniu, umarł w lat kilka po ślubie Prawdziców. Ostatnią swoją wolą zapisał Hermanów dalekiemu krewnemu matki, wyłączając tylko z legatu stare ruiny gnadewickiego zamku. Te przeznaczam synowicy mojej, hrabiance Helenie von Gnadewitz, obecnie Prawdzicowej, na dowód mego rodzinnego przywiązania, chociaż stała się niegodna sławnego nazwiska, poślubiając Polaka i człowieka niskiego pochodzenia. Niech stare gniazdo przypomina hrabiance Helenie to, co winna tradycji rodowej; stawiam też warunek, aby obdarowana nie sprzedała nigdy gnadewickiego zamku. Gdyby to uczynić chciała, ruiny wraz z należącymi doń trzema morgami gruntu przechodzą na własność tutejszej gminy, która ma prawo rozebrać mury, cegłę sprzedać, a ziemię użyć pod uprawę. Odpis tego dziwacznego testamentu wręczono Helenie wtedy właśnie, kiedy mąż jej stracił posadę wskutek niechęci rządu pruskiego do katolickich i polskich nauczycieli. Młodzi Prawdzicowie zostali bez żadnych środków utrzymania; przenieśli się więc do Poznania, sądząc że łatwiej tam znajdą korzystne zajęcie. Ale na miejskim bruku chleb nieprędko wyrasta, przy tym pan Ludwik zachorował, dręczony troską o żonę, i Helena rok cały spędziła przy łóżku męża, wyprzedając resztę sprzętów, żeby mieć za co ratować życie ukochanego człowieka. I wtedy to właśnie nadszedł ów niefortunny testament hrabiego Jana; Helena schowała dokument, a choć zabolało ją szyderstwo krewnego, który, znając położenie synowicy, zapisywał biedakom nieużyteczne gruzy, szyderstwo to właśnie pobudziło energię młodej kobiety i ze zdwojoną odwagą wzięła się do pracy. Jeśli istotnie szlachetna krew płynie w moich żyłach, to powinnam umieć znosić przeciwności, żeby być godną mego męża. Wychowam mu dzieci na dzielnych Prawdziców — powiedziała sobie Helena i tym wytrwalej broniła zdrowia męża, zarabiając haftem i innym robotami na utrzymanie swej rodziny i na naukę Elżuni. Kiedy w kilka lat potem urodził się Wacio, matka nie potrzebowała do niego piastunki, bo miała pomoc z córki. Wesoła dziewczynka ożywiała ubogie mieszkanie rodziców, a jej wielkie zdolności do muzyki pozwalały rokować najlepsze nadzieje. I Bóg zlitował się nad młodą a kochającą żoną: pan Ludwik odzyskał zdrowie, a choć nadwątlone siły nie pozwalały mu na ciężką pracę, mógł jednak zarabiać lekcjami i pomagać żonie w utrzymywaniu rodziny. Elżunia także bardzo wcześnie zaczęła przysparzać rodzicom funduszu. Wszystko, co umiała, zawdzięczała ojcu; talent do muzyki rozwinęła w niej matka; dziewczynka nie tylko uczyła się sama, ale wkrótce uczyć zaczęła inne dzieci, dając lekcje muzyki. I oto dziś, w chwili rozpoczęcia naszego opowiadania, pierwsze zarobione na mieście pieniądze odniosła matce. Takie było położenie państwa Prawdziców, gdy odebrali list od brata. Nęciła ich myśl powrotu w strony rodzinne i nadzieja spokojnej przyszłości; nie chcieli tylko zagrzebywać na wsi talentu muzycznego córki. Kiedy jednak Elżunia objawiła chęć jechania z rodzicami, byli z tego postanowienia bardzo zadowoleni. Sądzili, że obcowanie z naturą może wpłynąć dodatnio nie tylko na zdrowie, ale i na usposobienie artystyczne młodej pianistki. Pan Prawdzic utrzymywał, że słowiki w leśniczówce nauczą Elżunię rozumieć poezję muzyki; cieszono się też z wyjazdu i dziękowano Bogu, że dał dożyć rodzinie nowej epoki, że zostawiają za sobą troski i zgryzoty, a rozpoczynają życie ozłocone nadzieją spokojnej przyszłości. Życie to jednak nie zaczęło się jeszcze; a tymczasem mieli Prawdzicowie wiele trosk i trudów. Musieli przed opuszczeniem Poznania wyprzedać zbyteczne sprzęty, zapakować te, które zabierali z sobą, musieli zwłaszcza pracować pilnie, żeby uzbierać fundusz potrzebny na podróż i zagospodarowanie w nowym miejscu. Znowu więc Elżunia, bez względu na marcowe zamiecie i deszcze, biegała ulicami Poznania z teczkę nut w ręce. Szczęściem dostała lekcje, które przyniosły jej trochę oszczędności, miała więc czym płacić kolej za siebie i wystarczyło na niezbędne oporządzenie skromnej garderoby. Największą radość sprawił młodej nauczycielce duży, okrągły kapelusz: miał on służyć na dalekie spacery do lasu. — Będziemy zbierać poziomki, grzyby, maliny — mówiła uszczęśliwiona Elżunia, pomagając matce pakować podróżny kufer, do którego Wacio chciał koniecznie włożyć taczki i grabie, nowy dar siostry; miał z ich pomocą uprawiać na przyszłość własny ogródek. Wszystko więc było do podróży gotowe, a maj, miesiąc kwiatów i ciepłych powiewów, wołał o pośpiech, w lasach śląskich kwitły już zawilce i sasanki, a choć po nich przyjdą z kolei wonne konwalie, to żal było Elżuni i tamtych najwcześniejszych zwiastunów wiosny. Śpieszono się więc z wyjazdem, bo od pierwszego maja miał pan Ludwik objąć już posadę kasjera, o której ostatecznym zatwierdzeniu doniósł stryj Szymon. Tymczasem matka codziennie prowadziła oboje dzieci do kościoła, dziękując Bogu, że nadzieją lepszej przyszłości raczył pocieszyć jej serce macierzyńskie, a mając na długo, może na zawsze opuścić Poznań, odwiedzała kolejno świątynie, żeby ich wspomnienie utrwalić w pamięci Elżuni i Wacia. Modlono się więc gorąco w złotej kaplicy Raczyńskich przy grobach królów Mieczysława i Bolesława, w starym kościółku Panny Marii, który jest pamiątką warneńskiej klęski, i w starszym jeszcze, bo w 1400 roku budowanym przybytku Bożego Ciała. Oglądano ponownie stary ratusz, zwiedzano bibliotekę i muzeum narodowe, wrażając sobie w pamięć wszystko, cokolwiek Poznań zachował z pamiątek przeszłości. Nadszedł wreszcie tak gorąco oczekiwany dzień wyjazdu. W opustoszałym mieszkaniu Prawdziców zostały tylko podróżne kuferki i fortepian, z którym Elżunia do ostatniej chwili rozstać się nie chciała. Był on stary i tak zniszczony, że zabierać go z sobą nie było warto, z żalem jednak żegnała młoda artystka powiernika swej młodości; tyle razy muzyką pocieszała strapionych rodziców, a teraz — czyż będzie jeszcze miała kiedy własny fortepian? Żal Elżuni był jedyną kroplą w goryczy w kielichu ogólnej radości; były to może te dwa ziarnka gorczyczne, bez których, wedle słów Mickiewicza, dusza ludzka do nieba dostać się nie może. Czyż życie na tle pięknej natury odpowie marzeniom Elżuni, czy stanie się dla niej niebem, o tym powiedzą nam następne rodziały tego opowiadania, jeśli zechcecie, kochane czytelniczki, śledzić dalej dzieje mojej bohaterki. Znacie ją już trochę. Główną cechą charakteru Elżuni była dzielność i pogarda dla wszelkiego przesądu. Uwielbiała matkę za to, że ta umiała ocenić istotną wartość szczęścia, że nie dała się skusić majątkiem i tytułem stryja, że poszła za głosem serca, oddając rękę ubogiemu Prawdzicowi. Życie jest piękne — myślała Elżunia — tylko ludzie psują je sami; nigdy żadnym bożkom kłaniać się nie będę, ja — duch wolny! Czy zostanie wierna swoim przekonaniom i ideałom? Zobaczymy.\nIIIZielone Świątki! Wesołe święta! Dopóki drzewa kwitnąć nie przestaną, dopóki słowik nie zapomni swych pieśni, póty myśl o święcie wiosny budzić będzie radość w sercach ludzkich. Nie ma tak zmęczonej duszy, która nie odczułaby pociechy na widok odradzającej się natury.Ciepły powiew, rozgrzewając śnieżną skorupę zimy, koi w części ból serc ludzkich, tający pod jego tchnieniem. Zielone Świątki tuż tuż za drzwiami, w lasach ginie reszta śniegu, ziemia przyozdobiła się zielonym mchem i rozlicznym krzewem kwitnącym, młode igliwie na szumiących gałęziach sosen ciekawie wygląda na świat; liściaste drzewa potrząsają kiściami zielonych kwiatów, a czeremcha, jak panna młodą wśród druhen, białe rozrzuca bukiety.Piękny był ranek w ów pamiętny dla Prawdziców dzień, kiedy po nużącej podróży w wagonie trzeciej klasy, przeczekawszy część nocy na stacji, wsiedli nareszcie do najętego powozu i ku radości Elżuni zjechali z szosy, aby utonąć w głębi starodrzewnej puszczy. Las zamknął się za jadącymi, otoczyła ich uroczysta cisza pogodnej natury, dolatywał tylko z daleka skrzyp i turkot wozu, którym wieziono ze stacji podróżne kuferki Prawdziców.Oni rozkoszowali się tymczasem żywicznym powietrzem sosen, tym silniejszym, że w nocy padał deszcz; słońce jednak wzeszło pogodnie, a krople wody uderzały z łoskotem o powóz, ile razy woźnica potrącił batem o pochylone gałęzie. Olbrzymie sosny strzelały w górę wysmukłymi pniami, łącząc wierzchołki na podobieństwo gotyckich sklepień.Wacio, znużony długą podróżą, spał, ale Elżunia pełną piersią piła powietrze przesiąknięte aromatem ziół leśnych i myła oczy rosą spadającą z liści. Świeciły te oczy tak wesoło, że ojciec, siedzący w głębi powozu, uśmiechnął się z radością do córki. On także chciwie chwytał powiew rodzinnych lasów; tu wyrósł, wracał teraz do swojej ziemi, cieszyło go więc, że Elżunia, chociaż wychowana w mieście, odczuwa piękno natury.Będzie z niej użyteczna kobieta — pomyślał, patrząc z ojcowską dumą na swoje dobre, dzielne dziecko.A las był coraz gęstszy, drożyna coraz węższa, świat zdawał się kończyć poza olbrzymimi dębami, które na żyźniejszej ziemi przerosły iglaste drzewa.Jechali już dwie długie godziny, kiedy nagle bór przerzedniał i powóz skręcił na szeroką drogę wijącą się wśród zielonej jak szmaragd łąki. Za łąką, ogrodzony wysokim ostrokołem, stał dom stary, ale krzepko trzymający się na dębowych przyciesiach. Należał on kiedyś wraz z otaczającymi lasami do dóbr gnadewickich, obecnie jednak stanowił własność księcia Hohenlohe, strzegąc, jak wysunięta placówka, majątków pańskich od sąsiadujących z nimi dziedziców Hermanowa.Ten dom to leśniczówka, gniazdo rodziny Prawdziców od stu lat z górą: tu się oni rodzili i tu pracowali.Nie był do nich podobny zmęczony, o smagławej i śniadej cerze podróżny, który tęsknymi oczami patrzył na znane sobie ściany, ale w drzwiach starego dworku stanął teraz najprawdziwszy z Prawdziców, wysoki, silny mężczyzna z długą białą brodą. Krzaczaste brwi zbiegły mu się nad oczami, gruba zmarszczka przecięła czoło; patrzył przed siebie, chcąc rozpoznać przybywających, i w tym ruchu, z natężonym wzrokiem, przypominał kresowego rycerza, który kędyś na dzikich polach upatruje Tatarzyna.To Szymon Prawdzic czekał w progu domu na swych gości. Poznał ich, skoczył ku powozowi, otworzył drzwiczki i schwycił brata w ramiona. Potem odsunął go od siebie, badając niespokojnym wzrokiem jego twarz bladą.— Tyle się tylko z ciebie zostało, biedaku, tak się z tobą obszedł los! — zawołał wzruszony. — No, ale zobaczysz, jak w naszych lasach odzyskasz zdrowie i siły; już cię od siebie nie puszczę, póki nie zatrąbią na nas pobudki z tamtego świata — dodał, pomagając bratowej wysiąść z powozu i stawiając na ziemi zaspanego Wacka.— Rano wstaliście, a rano pewno wyjechać trudno, gdy się ma z kobietami do czynienia?— Czemuż stryj tak źle o nas sądzi? — zawołała Elżunia—potrafimy i my wstać o wschodzie słońca.— Cha, cha! — zaśmiał się pan Szymon — któż to został w powozie i rezonuje tak śmiało? No, wychodź z budy, mały zuchu!— Ja mała? Zdziwisz się, stryju, zobaczywszy, jaka duża jestem, tylko niech się wydostanę spod paczek i tłumoków — mówiła Elżunia, zeskakując na ziemię. Ale chociaż się wspinała na palce, wyglądała przy nadleśnym jak sikorka wobec olbrzymiego sępa. Zastraszona herkulesową postawą stryja, nieśmiało spojrzała ku niemu w górę, mierząc wzrokiem odległość między sobą a tym ogromnym, barczystym mężczyzną. Nie widywała takich olbrzymów. Stryj roześmiał się, schwycił synowicę na ręce, a że przy tym porwaniu włosy Elżuni rozsypały się jej po ramionach, więc puszczając dziewczynę na ziemię powiedział wesoło:— Teraz wierzę, że wstajesz o wschodzie słońca, ty mała psotnico, toż widzę, że promienie słońca masz na włosach — i podniósł w górę blond warkocze synowicy, po których złote przebiegały odbłyski.Gdy się tak witano na ganku, weszła do przedpokoju Sabina, gospodyni pana Prawdzica, a jednocześnie na schodach poddasza mignęła twarz i postać młodego mężczyzny, który wnet zniknął zobaczywszy, że nadleśny wchodzi w głąb domu.— Nie uciekaj, ptaszku, widziałem cię — zawołał z uśmiechem Szymon. — Mój pomocnik, Jan Walter — powiedział, zwracając się do brata — dobry chłopak, ale ciekawy jak szpak, choć dzisiaj dziwić się nie mogę jego ciekawości — dodał, mrugając figlarnie w stronę Elżuni.Ona splatała tymczasem jasne warkocze, tym piękniejsze, że odbijały prześlicznie przy czarnych oczach i ciemnych brwiach jej twarzyczki.Pani Prawdzicowa była nierada z żartów szwagra, chociaż młody człowiek słyszeć ich nie mógł; żeby więc odwrócić od córki uwagę stryja, zaprezentowała starej gospodyni swoje dzieci. Nadleśny zrozumiał jednak manewr bratowej i przyszedł jej sam z pomocą.— Dosyć tych rozczuleń! — zawołał. — Nasi kochani goście muszą być głodni, a w kuchni stoi cały regiment garnuszków ze śmietanką; będzie więc kawa. Przydałby się i bigos, i skrzydliki ozora, o których pisze Mickiewicz, ale takich śniadań jak w Soplicowie nie bywa w leśniczówce, choć dalibóg moja pani Sabina równie dobrze jak Wojski kuchnią zarządzić potrafi.— Pan żartuje, a państwo będą głodni, ale to nie moja wina, bo pan mówił, że państwo dopiero w południe przyjadą; nie mam więc świeżych bułek do kawy.— Ot, prawdziwie babska logika: nie ma bułek, bo ja nie powiedziałem, tak jakbym ja troszczył się o bułki; no, ale nie ma kłopotu, jest chleb i są placki, więc dawaj, co masz, byle nasi kochani goście prędzej siedli i prędzej jedli.\nAutor: Eugenie Marlitt null\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zlota_Elzunia-ebookRO/p1145341i1301007" target="_blank" title="Złota Elżunia [Eugenie Marlitt null] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Złota Elżunia [Eugenie Marlitt null] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Lampa wisząca Escada 4 x 40 W E14 chrom - Lampy wiszące - Castorama\nLampa wisząca Escada 4 x 40 W E14 chrom\nKod: 829913 Porównaj Do porównania\nlampa z możliwością regulacji wysokości zawieszenia\ndiody RGB i pilot dają możliwość regulacji koloru światła\nW każdym eleganckim mieszkaniu przyda się modna lampa, która nie tylko umożliwi oświetlenie wnętrza po zmroku, ale też podkreśli jego atrakcyjny wygląd. Prezentowany model posiada diody pozwalające na regulację kolorów światła, dzięki czemu będzie doskonałym dodatkiem do nowoczesnego pokoju. Wykonany z metalu i szkła przez długi czas zachowa pierwotny stan.\nWymiary produktu 120 x 32 x 32 cm\nInformacje dodatkowe LED RGB i pilot w zestawie\nNr referencyjny 309304-06\nMasz wrażenie, że Twoja lampa sufitowa nie prezentuje się wystarczająco elegancko? Wymień ją na oferowany model – wykonany z metalu oraz szkła wygląda szczególnie atrakcyjnie. Diody RGB i pilot dają możliwość regulacji koloru światła, dzięki czemu całość prezentuje się szczególnie efektownie. Uniwersalny srebrny kolor doskonale łączy się z wieloma innymi barwami, co pozwala na łatwe dopasowanie przedmiotu do aranżacji pokoju. Zadowoli Cię funkcjonalność modelu – jest to bowiem wersja z możliwością regulacji wysokości zawieszenia. Posiada 4 źródła światła, dlatego z powodzeniem możesz wykorzystać go w celu oświetlenia dużego pokoju. Praktyczna i elegancka lampa przyda się w każdym mieszkaniu. Zapraszamy do sprawdzenia bogatej oferty już teraz!\nMaria 2021-02-11 17:48:51\nLampa elegancka ,corka szczesliwa NIE mam zadnych zastrzezen\nEwelina 2019-08-02 17:58:29\nLampa ewidentnie była już przez kogoś składana, widoczne ślady użytkowania oraz brak elementu po który trzeba było jechać ponad 20 km, Haczyki do zawieszania kuleczek są tak powyginane, że wymaga to nadludzkiej cierpliwość.\nDzień dobry, dziękujemy uprzejmie za przekazanie nam tych informacji. Bardzo nam przykro, jeśli spotkały Panią takie sytuacje. Nie powinny one mieć miejsca, dlatego przypominamy, że w takim przypadku istnieje możliwość złożenia reklamacji. Można tego dokonać odwiedzając dowolny sklep Castorama lub kontaktując się ze sklepem drogą telefoniczną. Zachęcamy do skorzystania z najwygodniejszej dla Pani możliwości.\nCiekawy pomysł na żyrandol z rogów


Czy umiesz cieszyć się Z PREZENTÓW? | Cosmopolitan.pl\nCzy umiesz cieszyć się z prezentów?\nA może na widok pudełka z kokardą z twoim imieniem robi ci się słabo? Przeczytaj, co to o tobie mówi, gdy wolisz dawać niż brać...\nŚwięty Mikołaj, Wróżka Zębuszka, babcia z Nowego Jorku (albo z Krakowa)… kiedyś czekałyśmy na nich z utęsknieniem. I z radością odpakowywałyśmy kolejną lalkę Barbie i rozłupywałyśmy kinderjaja. Potem wyrosłyśmy z Barbie i czekoladowych jajek. I chyba w ogóle wyrosłyśmy z prezentów. Większość z nas nie potrafi się z nich cieszyć jak dziecko. Statystycznie rzecz biorąc... wolimy dawać. 64% Polaków w wieku 26-34 lat woli coś komuś podarować niż prezent przyjąć. I ja ich rozumiem. Czuję się nieswojo, gdy zbliżają się mikołajki i Gwiazdka (a zaraz potem moje imieniny, rocznica ślubu, walentynki i urodziny... koszmar). Tak mocno nieswojo, że zaczęłam zastanawiać się, dlaczego tak mam. I co mogę zrobić, by w tym roku z radością powitać Mikołaja. Chcesz razem ze mną zbadać temat?\nPrezent - niespodzianka, czy zbędna rzecz?\nOczywiście dużo zależy od tego, co ten Mikołaj ma dla mnie w worku. Według badań – 86% z nas wolałoby prezent- -niespodziankę: trochę szalony, ale też praktyczny. I związany z ich pasją. Moja teściowa zwykle kupuje mi rajstopy. Element niespodzianki jest, bo czasem są to kabaretki, a czasem mają kwiatek lub udają pończochy. Ale to zbyt mała niespodzianka. I nie ma nic wspólnego z moją pasją. Mama z kolei oświadcza „Kup sobie coś sama, ja ci oddam pieniądze”. Mąż pyta: „Co byś chciała, kochanie?”. Wróżka Zębuszka była bardziej kreatywna... Czy gdyby moi bliscy wykazali się większą fantazją, z mniejszym napięciem przyjmowałabym od nich prezenty? Niekoniecznie. Bo może nie chcę przyjmować od nich prezentów w ogóle, bo nie chcę pogłębiać z nimi więzi. Zdaniem psychologów, ta cała wymiana podarków w święta, walentynki i z innych okazji właśnie temu służy: by poczuć się bliżej w relacji. Co zaskakujące (przynajmniej dla mnie) dawanie prezentów mniej wyczerpuje emocjonalnie niż branie. Dając, mamy poczucie kontroli nad sytuacją. To my decydujemy co, kiedy, za ile. I przy okazji dopieszczamy swoje ego. Kiedy obdarowujesz kogoś, pokazujesz, że o tym kimś myślisz – tłumaczy dr Ellen Langer, która wykłada psychologię na Harvardzie. – Ale nie tylko. Pokazujesz też samej sobie, że jesteś osobą hojną i troskliwą, i twoje poczucie własnej wartości rośnie.\nZa dużo wrażeń?\nDostając, kontroli nad sytuacją nie mamy. Oglądałaś „Przepis na życie?”. Ten odcinek, w którym Tadeusz postanawia podarować Poli pierścionek zaręczynowy? Ukrywa go w ciastku z kremem. Pola je zjada i... ląduje w szpitalu. Albo „To właśnie miłość?” Emma Thompson rozwija prezent od męża i okazuje się, że... dostała płytę, a nie naszyjnik, którego się spodziewała (ten mąż kupił dla kochanki...). Ale nawet jeśli nie przytrafi ło nam się nic aż tak hardcore’owego i tak może się zdarzyć, że prezent od ukochanego będzie związany z emocjami, których nie potrafi my unieść. Mogą pojawić się zaskoczenie, wdzięczność, ale też rozczarowanie, smutek czy wściekłość. Czasem po prostu nie jesteśmy gotowe, by się do nich przyznać – przed sobą i przed mężczyzną. Zdaniem dr Theresy DiDonato, psycholog, blogerki i autorki Psychology Today, sytuacja jest trudna przede wszystkim na początku znajomości. Kiedy boimy się nie tylko emocji, ale też zobowiązań. Prezenty wiążą się z transakcją. To sposób na to, by druga osoba zaciągnęła u nas dług. Mężczyzna na przykład może dać kobiecie biżuterię licząc na to, że ona spłaci ją… w łóżku. Kobieta z kolei daje własnoręcznie upieczone pierniczki, w nadziei na miłość. I dom. Z choinką, na której można te pierniczki zawiesić. Oczywiście, może też być na odwrót, nie chcę lecieć stereotypami.\nWysokooprocentowanych kredytów udzielamy jednak nie tylko w związku z mężczyzną. Mojej koleżance Tosi udzieliła go rodzona siostra. – Wiem, że kupiła mi pod choinkę wypasiony ekspres do kawy, a mnie stać najwyżej na kubek dla niej – zwierza mi się Tosia. – Mam jej powiedzieć, że nie odwdzięczę jej się prezentem za podobną cenę czy nie przyjąć ekspresu? Problem jest poważny, nie tylko ze względu na to zaciąganie długu (czego siostra Tosi oczekuje w zamian... może zajęcia się kotem w sylwestra?) ale też dlatego, że jak twierdzą eksperci, prezenty zmieniają naszą relację. Zdaniem dr Langer, w rytuale brania i dawania lepiej się poznajemy. I może się okazać, że po takim rytuale nic już nie będzie takie jak przedtem. Bo może siostra Tosi po prostu chce się podzielić swoim dobrobytem. A może... nie smakuje jej rozpuszczalna kawa, którą częstuje ją Antonina. Albo wręcz uważa częstowanie taką kawą za brak gościnności/klasy/dobrego gustu. No i ten ekspres w tym wypadku ma już zupełnie inne znaczenie. A ty co o tym myślisz? Zdarzyło ci się kiedyś zgadywać, co darczyńca miał na myśli? Perfumy? Nie podobają mu się te, których używam? Książka? On uważa, że za mało czytam? Nawet jeśli on wcale tak nie myśli, to jeśli brakuje ci pewności siebie – prezent może wywołać konflikt w relacji. Może dlatego nie lubimy ich dostawać?\nPrezenty - lepiej dostawać, czy brać?\nNo dobrze, to trochę już wiem, dlaczego mam problem w święta. Ale... czy coś mogę zrobić w tej kwestii? – Tak – twierdzi inna moja znajoma, Olga, której kilka miesięcy temu mąż podarował weekend na Mazurach, z warsztatami wegańskiego gotowania i jogą. Małgosia kocha jogę i zdrową kuchnię, i potrzebowała odpoczynku, więc prezent był trafi ony w punkt. – Ucieszyłam się – przyznaje. – I cieszę się, że się ucieszyłam, bo długo byłam typowym dawcą. Nie znosiłam przyjmować. Aż pewnego dnia ktoś mi zwrócił uwagę: zobacz, jaką przyjemność sprawia ci dawanie prezentów, dlaczego pozbawiasz tej przyjemności innych? Od tamtej chwili postanowiła, że nie będzie pozbawiać innych tej radości. I... sprawiło jej to przyjemność. Radzi mi, żebym zrobiła to samo. To sytuacja „win-win”. Każdy wygrywa. W dobrej relacji powinna być normą. – Partnerzy albo przyjaciele dają prezenty, żeby przypomnieć sobie o tym, co ich łączy – uważa dr DiDonato. – Obdarowują się przedmiotami, które tylko dla nich mają znaczenie, budzą wspomnienia lub coś znaczą w ich tajnym języku zakochanych. Albo spełniają ukryte marzenie partnera. Cóż, pewnie tak. Dlatego.... niech będzie... w te święta zresetuję się. Zapomnę, że nie lubię dostawać i z uśmiechem powitam Mikołaja. Już odliczam dni do gwiazdki. Mam nadzieję, że ty też :-).


Bardzo fajny dzień, bo cały spędziłam u mojej babci. Nic szczególnego dzisiaj się nie działo, oprócz tego że byłam dzisiaj na festynie parafialnym ale po pięciu minutach stamtąd poszłam do kuzynki. No i tak cały dzień mi zleciał, a jutro niestety do szkoły. Chociaż nic tam nie robimy to trzeba wstać na tą dziewiątą rano...a to dla mnie akurat męczarnia. Nie będę się dzisiaj rozpisywać, bo nie ma po co. Jutro postaram się napisać notkę. Bye\nRita 21:05:36 20/06/2010 [komentarzy 2] Komentuj\nMuszę sobie przypomnieć co się takiego dzisiaj wydarzyło. Ah... cały dzień byłam u cioci z rodzicami i babcią, a później pojechaliśmy do mojej kuzynki. Moja ciocia sprzedaje bluzki, więc jak tu się nie skusić? Mój dom stał się istną przymierzalnią. Tylu ciuchów to ja w życiu nawet w sklepie nie widziałam. Oczywiście żeby było sprawiedliwie, mama dostała połowę i ja połowę. Powiem wam że bluzki świetne, idealnie na nas obie pasowały- choć często się to u nas nie zdarza. Jak zapewne zauważyliście zmieniłam wygląd strony, jest teraz bardziej optymistycznie (podkradłam szablon z mojego poprzedniego bloga). Przecież jest lato i trzeba jakoś urozmaicić to depresyjne życie. A właśnie, zapomniałam o szkole. Takie rzeczy zawsze zostawiam na koniec. Ogólnie było ok, jestem po części zadowolona z wyników testu gimnazjalnego. Świetnie mi poszedł test z j.niemieckiego (tak, wiem że się nie wlicza), humanistyczny też ok, ale matma...nie wypowiadam się może. Spróbuję jutro napisać notkę. Pa\nRita 22:21:24 18/06/2010 [komentarzy 1] Komentuj\nNie pisałam dosyć długo, a to przez to że miałam zabrany komputer jak już wcześniej pisałam za "złe oceny". Teraz już wszystko wróciło do normy bo tak się składa że wszystkie oceny już poprawiłam z czego się niezmiernie cieszę. Szczerze mówiąc, to nie mam jakichś tam strasznych ocen tylko po prostu nie radziłam sobie z chemią. A no i okazja do pochwały! Nasza klasa zdobyła drugie miejsce w dzisiejszym konkursie karaoke. Szczerze to gwiazdami oni nie będą...ale zawsze jakieś wyróżnienie jest (mnie chcieli w to wkopać). Jeszcze tylko muszę namówić rodziców by mi kupili gitarę. Jak myślicie, lepsza akustyczna czy klasyczna? Dodam jeszcze że nie umiem grać na tym instrumencie i będę chodzić na kurs z kuzynką. Mam nadzieję że mi jakoś pójdzie :). Ok to ja lecę już, bo muszę z psem wyjść.\nRita 16:55:52 17/06/2010 [komentarzy 0] Komentuj\nNareszcie wolny dom! Rodzice przyjdą dopiero późno w nocy bo poszli z przyjaciółmi na działkę robić jakąś imprezkę, a ja w końcu mam komputer. Tak wiem, nie oddali mi go ale trzeba jakoś sobie radzić pod ich nieobecność no nie? Byłam wczoraj na urodzinach Pameli, wow nawet cieszyła się z prezentów a to dobry znak. Posiedziałyśmy trochę w restauracji, zjadłyśmy tort a potem poszłyśmy się przejść po mieście, i tak zleciał nam czas. Było nas cztery- ja, Pamela, Sylwia, Patrycja i Marta. Ogólnie było super, czego nie można było powiedzieć o pogodzie. bo czy 43 stopnie w słońcu to za mało? A dla mnie?\nNauka, nauka i jeszcze raz nauka. No tak- obijało się przez cały rok a teraz nagle wszystko poprawić w tydzień...sama sobie tak nagrabiłam więc muszę jakoś z tego wyjść. Najgorszą sytuację mam z chemii, jutro sprawdzian a mi się za cholerę nie chce wziąć nawet zeszytu żeby się nauczyć. A co mi tam, mam ściągi, a nasza pani jest hm..ślepa? Tak to dobre słowo, bo jak można nie zobaczyć otwartego zeszytu na ławce podczas sprawdzianu? Mam coraz ładniejszą cerę, to chyba od tego że jem zdrowiej. A propo's zdrowia to na jutro muszę zrobić plakat...problem w tym że nie mam jak. Nie kupiłam żadnych przyborów żeby go zrobić bo lało i grzmiało cały dzień a teraz sklep jest zamknięty. Cóż, życie!\nRita 18:23:44 9/06/2010 [komentarzy 1] Komentuj\nDla mnie nie ma nic gorszego jak wstanie z łóżka i widok słońca za oknem. Nienawidzę takiej pogody. Nie, nie znaczy to że jestem jakieś EMO (jak zwał, tak zwał). Przynajmniej da się gdzieś wyjść. A właśnie! Zaraz idę na koncert Myslovitz, będę tam przynajmniej do północy. Wczoraj było super, ale Pamela i Sylwia musiały wracać do domu więc nie mogłam zostać sama i musiałam iść (niestety) z nimi. Oczywiście nie zabrakło też największych atrakcji wieczoru: uciekanie przed policją, gadanie z pijakami, wpadnięcie w bagno, szczucie psem... to są dopiero atrakcje, nie?\nRita 18:47:26 6/06/2010 [komentarzy 1] Komentuj\nSłońce świeci to trzeba gdzieś wyjść. Zaraz idę z psem na działkę, bo co w domu będę siedzieć? Później chyba wyjdę na kijki pospacerować, tylko trochę nogi mnie bolą bo wczoraj urządziliśmy wycieczkę w Góry Stołowe, było super tylko hm...mokro? A wieczorem idę na dni miasta, będzie Bajm i Kashmir. Wrócę późno. Nie wiem czy jutro napiszę notkę bo będę mieć zabrany komputer. Tak, tak za to samo co wcześniej.\nRita 12:23:07 5/06/2010 [komentarzy 1] Komentuj\nCzy mówiłam że niedziela była okropnym dniem? To posłuchajcie tego:\ndzień jak co dzień, idę do szkoły i miało być jak zwykle siedem lekcji. Oczywiście nasza "mądra" klasa została sobie tylko na trzech lekcjach a z reszty- uciekła. Tak, uciekła razem ze mną. No i wracam do domu, rzucam plecak, idę do dentysty a po dentyście na poprawę z chemii, aż tu nagle dzwoni mama że idzie do babci. Ok. To ja ponownie wracam do domu i mama znowu dzwoni, ale już tak bajkowo nie było: "Gzie ty ***** się szwędasz?! Wiesz że pani do mnie dzwoniła i mówiła że uciekłaś?! Masz w domu przerąbane!" No to ja jej spokojnie tłumaczę że poszłam bo cała klasa poszła to co jak głupia mam chodzić bez celu po szkole? Ale ona zawsze musi mieć rację, i trzeba przyznać że po części miała. Kto by się nie wkurzył? Oczywiście mama sobie może na mnie u babci czekać bo zamiast tam iść wolałam napisać tę notkę. Bon Voyage mamuśka!\nRita 16:41:30 2/06/2010 [komentarzy 1] Komentuj\nW szkole takie nudy, że po dwudziestu minutach poszłam do domu. Dzień Dziecka? A no tak, dostałam tort (wtf?) i perfumy. Pachną bosko i już moja koleżanka się do nich przykolegowała. Jestem cała w ziemi i liściach bo dziś jak zwykle kontynuowałam wiosenne przesadzanie kwiatków. Dziwne ale uwielbiam tą robotę i w ogóle wszystko co związane z roślinami. Czerwiec? Mi tam odpowiada taki czerwiec, nigdy nie przepadałąm za upałami, zawsze tylko do śniegu mnie ciągnęło. Wiem, wiem dziwna jestem, i jak to mówi moja pani od matmy: mam swój świat. A mam! I nie tylko ja.\nRita 16:59:55 1/06/2010 [komentarzy 2] Komentuj


Przedstawiam swoją aplikację licząc, że w związku z toczącym się procesem rekrutacyjnym zechcą Państwo poznać mnie osobiście, aby ocenić moje kompetencje , a Państwu zapewni uzyskanie oczekiwanych efektów w znacznie krótszym czasie niż można zakładać oraz pozyskanie lojalnego pracownika.\nSpełniam większość wymagań stawianych w ogłoszeniach wobec kandydatów. Ponadto, umiem pracować samodzielnie i bardzo dobrze organizuję swoją pracę. Wyróżniam się spostrzegawczością, dynamizmem w działaniu. Posiadam dużą determinację i zaangażowanie w osiąganie wyznaczonych sobie celów. Pragnę również rozwijać się zawodowo i poszerzać swoją wiedzę w obszarze finansów. Cieszę się nieposzlakowaną opinią, doskonałym stanem zdrowia i jestem dyspozycyjny. Moja praktyka zawodowa i zdobyta wiedza wzajemnie się uzupełniają, co może być efektywnie wykorzystane .\nPragnę związać się ze stabilną firmą, która inwestuje w rozwój swoich pracowników i oferuje możliwość pracy w przyjaznej atmosferze. Cenię sobie zaufanie oraz otwartość. W zamian oferuję swoje umiejętności i pełne zaangażowanie.\nAnalizując moje CV można zapoznać się z przebiegiem mojej kariery zawodowej i kompetencjami. Jednak to, jakim jestem człowiekiem najlepiej będzie można ocenić podczas rozmowy rekrutacyjnej. Będę wdzięczny za możliwość spotkania się z Państwem.


Beata Połatyńska (107933) - Lubimyczytać.pl\nBeata Połatyńska, córka Stanisława Syndomana, kontynuuje swoją pracą ponad pięćdziesięcioletnią tradycję fotograficzną rodziny Syndomanów. Pan Stanisław należał do najlepszych fotografików ostatniego... Beata Połatyńska, córka Stanisława Syndomana, kontynuuje swoją pracą ponad pięćdziesięcioletnią tradycję fotograficzną rodziny Syndomanów. Pan Stanisław należał do najlepszych fotografików ostatniego półwiecza w Polsce. Beata odziedziczyła po nim niezwykłe wyczucie i zmysł artystyczny, dzięki czemu od blisko dwudziestu lat należy do najlepszych fotografów w swojej branży. Swoją przygodę z fotografią zaczęła od pracy w Modzie Polskiej i fotografowania modelek. Później nawiązała współpracę z wydawnictwem Edipresse i przez wiele lat zajmowała się pracą reporterską. W tym też wydawnictwie zaczęła robić swoje pierwsze zdjęcia kulinarne. Obecnie z blisko dwudziestoletnim doświadczeniem należy do najlepszych i najbardziej doświadczonych fotografików w branży kulinarnej i reklamowej. Jej prace można było również oglądać na wystawach w kraju i za granicą.\nOwocem jej pracy były również różne książki kucharskie.\nźródło opisu: http://www.beatapolatynska.pl/oautorce.php\nźródło zdjęcia: http://www.beatapolatynska.pl/oautorce.php\nJest to zbiór doskonałych, sprawdzonych przepisów na potrawy bezglutenowe o różnym stopniu trudności. Wszystkie pyszne, a co najważniejsze dokładnie przetestowane, co da Państwu stuprocentową gwarancj...\nBajecznie kolorowe niczym obrazy, słodkie jak miód i radosne jak gromadka dzieci biegających wiosną po łące - takie są polskie mazurki. Ich historia sięga zamierzchłych czasów, kiedy to te niezwykle s...


Losowy przydział spraw nie taki losowy. Nadal wiele do powiedzenia mają prezesi sądów - GazetaPrawna.pl\nLosowy przydział spraw nie taki losowy. Nadal wiele do powiedzenia mają prezesi sądów\nResort sprawiedliwości nie widzi w tym nic niepokojącego, twierdząc, że to tylko efekt wprowadzenia specjalizacji w wydziale. / Shutterstock\nChoć to ślepy los miał decydować o tym, która sprawa trafi do którego sędziego, nadal wiele w tej kwestii mają do powiedzenia prezesi sądów.\nŚwietnie ilustruje to przykład suwalskiego sądu okręgowego. Tutaj w II wydziale karnym za pomocą podziału czynności prezes w sposób arbitralny zdecydował de facto o podziale sędziów na dwie grupy: tych, którzy rozstrzygają wyłącznie sprawy pierwszoinstancyjne, i tych, do których trafiają apelacje. Tak się akurat składa, że w gronie tych ostatnich, o których część orzekających w suwalskiej jednostce mówi jako o uprzywilejowanych, znaleźli się tylko sędziowie funkcyjni.\nJAK JEST DZIELONA PRACA W SĄDZIE / DGP\nResort sprawiedliwości nie widzi w tym nic niepokojącego, twierdząc, że to tylko efekt wprowadzenia specjalizacji w wydziale.\nBudzący emocje podział\nZakres czynności sędziów orzekających w danym sądzie ustala co roku jego prezes po zasięgnięciu opinii kolegium sądu. Tak wynika z przepisów. W dokumencie tym znajdziemy informacje m.in. o tym, jaki danemu sędziemu przypisany jest wskaźnik procentowy udziału w przydziale spraw wpływających do wydziału. Wskaźnik ten może być odpowiednio zmniejszony, jeżeli ktoś pełni jakąś funkcję, np. przewodniczącego wydziału.\nJak się jednak okazuje, ustalenie podziału czynności może prowadzić również do wyodrębnienia w ramach jednego wydziału specjalnej grupy sędziów, którzy mają za zadanie orzekać tylko w jednej, ściśle wskazanej kategorii spraw. Tak właśnie się stało w Sądzie Okręgowym w Suwałkach. W tamtejszym wydziale karnym bowiem nie wszyscy sędziowie są dopuszczani do orzekania w sprawach apelacyjnych.\nPotwierdza to Marcin Walczuk, rzecznik suwalskiego sądu. Jak tłumaczy, w sprawach apelacyjnych orzekają Jacek Sowul, prezes sądu, Ryszard Filipow, przewodniczący wydziału karnego, Tomasz Uściłko, jego zastępca, oraz sędzia Grażyna Zielińska. Co ciekawe, jednocześnie ci sami sędziowie nie orzekają w I instancji. Tego typu sprawy ‒ o wiele bardziej czasochłonne i skomplikowane niż apelacyjne – spadają na pozostała czwórkę orzekających w wydziale karnym.\nSuwalscy sędziowie mówią więc o uprzywilejowanej grupie sędziów, w skład której wchodzą tylko sędziowie funkcyjni. Jak bowiem dodają, sędzia Zielińska jest kierownikiem szkolenia w suwalskim sądzie. Zwracają również uwagę na to, że sędzia Uściłko brał w zeszłym roku udział w podważanym przez środowiska prawnicze konkursie na sędziów Sądu Najwyższego.\nTa sytuacja dla części suwalskich sędziów to dowód na to, że losowy system przydziału spraw nie działa prawidłowo. Prezes, ustalając w odpowiedni sposób podział czynności, może bowiem w praktyce odsuwać danych sędziów od określonej kategorii spraw i powodować, że trafią one do ściśle określonego, wąskiego grona zaufanych sędziów.\nPodobnie uważa Krystian Markiewicz, prezes Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia”.\n‒ W wydziale karnym SO w Suwałkach, na podstawie decyzji prezesa, podzielono jeden wydział karny na dwa: pierwszo- i drugoinstancyjny. Takie prezesowskie ruchy siłą rzeczy wpływają na to, w jakim składzie będą rozpatrywane sprawy – ocenia. I, jak zauważa, przykładów na to, że losowy system przydziału się nie sprawdza, jest więcej.\n– Tak naprawdę wyjątków od reguły jest tyle, że w rzeczywistości mamy do czynienia z ręcznym sterowaniem procesem przydziału spraw – kwituje.\nRzecznik prasowy SO w Suwałkach zapytany o to, czy takie wydzielanie za pomocą podziału czynności pewnych kategorii spraw i przydzielenie ich konkretnym sędziom nie stoi w sprzeczności z ustawową zasadą losowego przydziału spraw, stwierdza, że woli powstrzymać się od oceny.\nWprost na to pytanie odpowiedzi nie udziela również Ministerstwo Sprawiedliwości, które było autorem „sądolotka”. Zaznacza jedynie, że resort nie monitoruje tego, w jaki sposób prezesi wywiązują się z obowiązku ustalania podziału czynności sędziów, a żadne skargi z SO w Suwałkach do niego nie docierały. Co więcej, resort uważa, że podziały przewidujące, że tylko niektórzy sędziowie mają przydzielane sprawy apelacyjne, świadczy tylko o tym, że w wydziale karnym suwalskiego sądu występują po prostu specjalizacje. A sędzia w przypadku zmiany podziału czynności może się odwołać do Krajowej Rady Sądownictwa.\nTo tłumaczenie nie przekonuje Beaty Morawiec, prezes Stowarzyszenia Sędziów „Themis”.\n‒ Oczywiście, specjalizacja jest możliwa i jest procesem pożądanym, który usprawnia pracę wydziału. Jednakże aby jakiś sędzia mógł się w danej dziedzinie specjalizować i w związku z tym otrzymywać określoną kategorię spraw, zgodę na to muszą wyrazić pozostałe osoby orzekające w wydziale – tłumaczy sędzia. Tak wynika z par. 45 regulaminu urzędowania sądów powszechnych. Co więcej, zgoda ta musi być udzielona na piśmie.\nTymczasem z informacji, jakie otrzymaliśmy, wynika, że sędziowie z wydziału karnego suwalskiego sądu nie byli nawet pytani o takie zgody.\n– Nie posiadam informacji odnośnie pozostałych sędziów, natomiast ja takowej zgody na piśmie nie udzieliłem – mówi rzecznik Walczuk, który również orzeka w II wydziale karnym SO w Suwałkach. Znów jednak nie chce oceniać, czy w związku z tym doszło do naruszenia prawa w suwalskim sądzie.\nWątpliwości co do tego nie ma za to sędzia Morawiec.\n– To obejście regulaminu i ręczne sterowanie – stwierdza krótko.\nRuszyła sędziowska maszyna losująca\nZ kolei prezes Markiewicz zwraca uwagę, że sytuacja w suwalskim sądzie to efekt zmian, jakie są wprowadzane od ponad trzech lat przez obecną ekipę rządzącą i które pozwoliły na głębokie zmiany kadrowe w sądownictwie.\n‒ To problem systemowy. Obecnie w wielu sądach stanowiska funkcyjne sprawują osoby ściśle powiązane z resortem sprawiedliwości. I one robią, co im się tylko podoba, w kierowanych przez siebie jednostkach. Dobrze bowiem wiedzą, że nawet jeżeli sędzia odwoła się od ich decyzji do KRS, to ta stanie po jego stronie, a nie po stronie szeregowego sędziego – tłumaczy Markiewicz.\nPrezes SO w Suwałkach Jacek Sowul został powołany na tę funkcję w trybie kontrowersyjnych przepisów, które pozwalały ministrowi sprawiedliwości w 2017 r. przez okres sześciu miesięcy odwoływać i powoływać prezesów sądów, nie podając przy tym żadnego uzasadnienia swojej decyzji.\nlosowanie spraw sądownictwo przydzielanie spraw sędziom wymiar sprawiedliwości\nTo i tak jedna z mniejszych patologii, do których prowadzi ten poroniony pomysł.\nKolejne przekręty PIS !!!!!!!!!!!!!! to oni łamią nagminnie prawo i za to zapłacą przy urnach wyborczych. Nawet nie pomoże im " korupcja polityczna " . Polski naród nie jest głupi - jak się wydaje PIS-rom......................\nSystem pozwala ręcznie, bez jakiejkolwiek transparentności, przyznać każdą sprawę "zaufanemu" sędziemu a każdemu "podpadniętemu" odebrać. Nikt już przecież nie ma żadnej wątpliwości, ze z losowością nie ma to nic wspólnego.\nIustitia nigdy nie krytykowała ręcznego sterowania w sądach Cieszę się, że zmieniła zdanie.\nNajciemniej pod latarnią państwa PIS !\nCzyli - wg powyższych komentarzy - sędziowie nie są niezawiśli? I jest im obojętne jaką sprawę otrzymają? Czy nie jest im to obojętne ? … to jak to jest ?\nPo prostu nieformalnie podzielili sobie wydział na sekcje. Na tle innych wyczynów dobrozmianowych "elyt" to drobiazg.