Administrator Dec 10, 2014 Mam prawo wiedzieć 0 comments\nDostępność informacji o formalno-prawnym przebiegu zamówienia jest pożyteczna. Można na przykład sprawdzić ile czasu na złożenia ofert mieli potencjalni oferenci, czy też ile czasu od powzięcia informacji o wygranej do wykonania zamówienia mieli oferenci. Korzystając z takich informacji o formalnych aspektach procedowania zamówienia można ustalić, że Państwowa Komisja Wyborcza wykazuje działania na pograniczu kryminalnych dając pomiędzy ogłoszeniem zamówienia a datą złożenia ofert na komputery i system do wyborów uzupełniających mniej niż 5 (pięć!) dni roboczych. Można też z informacji formalnych dowiedzieć się, że urząd zamawiający usługi pocztowe dla wszystkich sądów w Polsce pomiędzy podpisaniem umowy a rozpoczęciem świadczenia usługi daje coś około pięciu dni roboczych przypadających na okres świąt Bożego Narodzenia i Sylwestra.\nAle w porównaniu z informacjami o gospodarczych efektach zamówień to są wszystko poszlaki i ciekawostki. Niestety jeśli chcesz w Polsce sprawdzić rzecz najważniejszą, tj. gospodarczą efektywność zamówień publicznych — na przykład czy twój burmistrz papier dla urzędu lub kostkę brukową na chodniki kupuje taniej czy drożej niż inni burmistrzowie w Polsce to tej możliwości już nie masz! Sorry, tak się skutecznie zabezpiecza władza przed nadzorem obywateli.\nW większości wypadków tych informacji nie ma w Biuletynach Informacji Publicznej. A ich pozyskanie wymaga skorzystania z procedur przewidzianych prawem zamówień publicznych lub prawem o dostępie do informacji publicznej. Czyli zmusza do podjęcia wysiłku, który jest nie tylko poza zasięgiem przeciętnego obywatela, ale również poza zasięgiem przeciętnego dziennikarza czy radnego. Jeden wniosek o dostęp do informacji publicznej to do trzech lat w sądach jeśli władza się będzie odwoływać. A jeśli chcesz poznać np. koszt papieru do drukarek i kserokopiarek w pięciu urzędach, by porównać te informacje to musisz składać pięć wniosków. A w wypadku odmowy prowadzić przez trzy lata pięć spraw w sądach. Po trzech latach będziesz miał moralne zwycięstwo oraz mocno nieaktualne informacje.\nCo prawda prawnicy od dekady wmawiają nam, że sposobem na naprawę zamówień publicznych jest dopisania do ustawy o zamówieniach kolejnych zakazów lub nakazów. Ale mylą się. Polskie prawo kształtujące zamówienia publiczne spełnia światowe standardy w zakresie formalnego procedowania – poprzez stworzenie szczelnych procedur oraz podstaw do kontroli i skutecznych organów weryfikujących zrobiliśmy w Polsce tyle, ile było możliwe na drodze urzędniczej kontroli, a może nawet ciut więcej.\nDalsze zwiększanie rygoryzmu prawa nie ochroni nas i naszych pieniędzy przed specyfikacją istotnych warunków zamówienia napisaną tak, że żadna poważna firma nie chce przystąpić do przetargu (tak, mam na myśli PKW). Zmiany prawa oparte o założenie, że urzędnicy wyposażeni w lepsze prawo zabezpieczą obywatelom skuteczniejsze i efektywniejsze przetargi wynika z fałszywej wiary w możliwość urzędniczej kontroli.\nW demokracji tylko my obywatele, jesteśmy w stanie wyegzekwować poprawę zamówień publicznych. Nie abstrakcyjne prawo. Nie dalsze pogłębienie hierarchicznej kontroli urzędniczej. Nie powołanie drugiego CBA. Ale właśnie obywatele wyposażeni w wiedzę o gospodarczych efektach zamówień publicznych. Gdy w gminie konkurencja polityczna i wyborcy dowiedzą się na przykład, że burmistrz kupił coś 50% drożej niż zapłacono za to samo w innych gminach to burmistrz będzie miał problem. Większa przejrzystość polepszająca zamówienia publiczne nie wymaga od nas nadmiernie obywatelskich postaw, których rzekomo nie ma. Wystarczy, że zostanie nam udostępnionych więcej informacji o zamówieniach publicznych.\nZwiększenie przejrzystości stosowania prawa o zamówieniach publicznych kryje obecnie największe rezerwy w zakresie ulepszenia zamówień. Większa przejrzystość, która pozwoli obywatelom dokonać samodzielnej oceny władz publicznych i podmiotów im podlegających, uruchomi zmiany społeczne – zwiększy nadzór władzy przez obywateli.\nBy cel ten osiągnąć mależy w ramach praktyki stosowania obecnego prawa, a jeśli trzeba doprecyzowując zapisy o dostępie do informacji związanej z zamówieniami publicznymi, udostępnić obywatelom informacje pozwalające ocenić gospodarczą efektywność zamówień.\np.s. trochę więcej napisałem na temat jawności w ulepszaniu zamówień publicznych w raporcie, który opublikowałem niedawno w Warsaw Enterprise Institute.\nInne wpisy z cyklu „Jestem obywatelem mam prawo wiedzieć co robi władza:”\nJawność publicznych wydatków na media. — 3 lipca 2014 – Mamy prawo wiedzieć do których mediów i ile naszych pieniędzy kierują urzędnicy. Zarówno bezpośrednio jak i korzystając ze swoich wpływów. Minister Skarbu powinien co roku przedstawiać w Sejmie raport o fakturach od mediów zapłaconych przez cały sektor publiczny oraz przez wszystkie spółki, gdzie sektor publiczny nominuje choć jednego członka rady nadzorczej. Jeśli tego prawa nie wyegzekwujemy żyć będziemy pod butem urzędniczo-politycznych sitw w fasadzie ludowładztwa.\nWolnosci publikowania podsłuchów! — 23 czerwca 2014 – Tajemnice potrzebne są władzy. Obywatelom nie są\npotrzebne poza nielicznymi wyjątkami. Niestety na razie obowiązuje u nas\ndomyślne zezwolenie na podsłuchiwanie i nagrywanie obywateli przez\nwładzę oraz faktyczny zakaz nagrywania i podsłuchiwania władzy przez\n— 23 czerwca 2014 — Publikacja taśm Wprost, nie narusza interesu\nnarodowego. Narusza natomiast zdolność władzy i elit z nią\nstowarzyszonych do snucia dominującej narracji. Krzyk o\nodpowiedzialność, o dbanie o interes narodowy, o standardy ujawniania\ntaśm jest niczym innym jak krzykiem o przywrócenie władzy zdolności\nsnucia dominującej narracji.\nCo PO razem z prezesem NBP zmieniają w ustawie o NBP?” — 15 czerwca 2014 — Dzięki ujawnionym przez Wprost nagraniom wiemy, że prezes NBP\nBelka i minister spraw wewnętrznych Sienkiewicz na spotkaniu w lipcu\nubiegłego roku uzgodnili zdjęcie bezpieczników przed politycznym użyciem\nwładzy NBP do druku pieniądza na korzyść rządzących polityków.\n— 16 marca 2013 — W Warszawie mamy coraz więcej nowych parkomatów.\nParkomatów z klawiaturą, których obecność zwiastuje oczekiwanie\nwładzy, że podczas płacenia za parkowanie będziemy podawać ich\nurządzeniu numeru rejestracji naszego samochodu. Szkoda, że nie ma\njeszcze miejsca na podanie celu parkowania i preferencji seksualnych\nnaszych oraz naszych znajomych. Jest tylko jedna drobna, tyci tyci\nwątpliwość: owszem obowiązek wpisania numeru rejestracyjnego jest, bo\ntaka jest uchwała radnych miasta Warszawy – ale nie ma sankcji za brak\nnumeru rejestracyjnego na kwicie opłaty!\n— 10 marca 2013 — Ważni urzędnicy oraz redaktor Robert Horbaczewski z\n„Rzeczypospolitej” wytropili rzekomy skandal: portal postawiony na\nSeszelach pozwala po wpisaniu adresu nieruchomości bądź numeru działki\nuzyskać wyciąg z ksiąg wieczystych dla 16 mln polskich nieruchomości.\nStraszna sprawa. Tymczasem w takiej Irlandii czy Anglii możesz wpisać\nw oficjalnej internetowej bazie adres nieruchomości i dostać\ninformacje o tym: kto jest właścicielem, mapkę nieruchomości, historię\ncenową danej nieruchomości (Irlandia) lub indeks cenowy dla\nnieruchomości w danej okolicy (Anglia i Walia) oraz informacje typu czy\nnieruchomość leży na terenie zalewowym. Tam dostęp do przydatnych\nobywatelom informacji jest normą. U nas czołowa gazeta i ważni\nurzędnicy twierdzą, że jest to skandal.\n– 18 stycznia 2012 – W Stanach i Europie internetowy dostęp do\norzeczeń sądów pozwala poznać treść wyroków oraz ich strony. Władze w\nPolsce w rzekomej trosce o obywateli wymyśliły anonimizację wyroków\nsądowych, czyli pozbawienie wyroku jakichkolwiek cech pozwalających\nokreślić strony sprawy. Usuwane są imiona i nazwiska stron ale często\nrównież takie informacje jak miejscowość w której działa\npozwany/pozywający urząd czy nawet w niektórych przypadkach miejscowość\nw której orzeka sąd wydający dany wyrok.\nNie ma demokracji bez informacji – Rzeczy Wspólne 7 (1/2012) – tekst w wersji posłanej do redakcji.\n– 18 września 2011 – O tym jak senator Marek rocki późną nocą\nchyłkiem niczym złodziej zabrał nam dostęp do informacji publicznej.\n– 17 lipca 2011 – Przydent Komorowski schował przed nami ekspertyzy\nna podstawie, których podejmuje decyzje o podpisaniu ustawy.\nCzy jesteś pieczarką – 30 maja 2009 – …no wiesz trzymany w ciemności i karmiony gównem.\n– 1 czerwca 2007 – Dzięki pomocy przyjaciół złożyłem do\nWojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Krajowej Rady\nRadiofonii i Telewizji (KRRiT) odmawiającą mi dostępu do protokołu z\nposiedzenia KRRiT na którym dyskutowano o wniosku do Komisji Europejskiej o uznanie ustawy abonamentowej za sprzeczną z prawem.\nPubliczne wysłuchanie: podsumowanie zamiast stenogramu – 28 października 2006 – słów kilka o ulepszeniu publicznego wysłuchanie w Polsce\nPubliczne wysłuchanie – 19 sierpnia 2006 – słów kilka o wprowadzeniu publicznego wysłuchania w Polsce\nKrótka strona opisujące kulisy wprowadzenia publicznego wysłuchania w Polsce.\nPrevious: Koleżeńska kontrola wyborów\nNext: Inteligencka hegemonia


Wielbiciel [Max Czornyj] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Max Czornyj Liczba stron: 384\nISBN: 978-83-8195-208-8 Data wydania: 2020-06-17\nPROLOG – Wyobrażasz sobie życie bez dziecka? – zapytał, patrząc na zdarte czubki butów. – Jaki to ma sens? Można się oszukiwać, że chodzi o dom, o pracę, ale to nic niewarte pieprzenie. Sens ma tylko to, co pozostawisz po sobie żywego. Inaczej już od dawna jesteś martwa. Wzruszył ramionami. Lina oplatająca jego kark się poruszyła. Czuł jej szorstki dotyk. Gdyby była za krótka, skazałby się na męki duszenia. Możliwe, że zdołaliby go nawet odratować. Idealna długość gwarantowała rozerwanie rdzenia kręgowego i natychmiastową śmierć. Znaczenie miało też umocowanie węzła. Powinien być podłożony niemalże pod sam podbródek. Wtedy w chwili zawiśnięcia głowa odginała się maksymalnie do tyłu. Wbrew temu, co pokazuje się na filmach, wisielcy patrzą w gwiazdy, nie w ziemię. Przesunął stopy po wytartym obiciu. Czubki jego butów przekroczyły krawędź krzesła. – Nie rób tego! – Jego żona wybuchła szlochem. – Proszę, nie rób! Była bliska histerii. Stała ciągle w tym samym miejscu, wiedząc, że nie może przekroczyć niewidzialnej granicy. Jej ruch oznaczał jego ruch. Zaciskała zęby, aby powstrzymać drżenie ust. – Żadne z nas nie może cofnąć czasu – szepnął. – Choćbyśmy modlili się o to przez całą wieczność. Jak na ostatnie słowa brzmiało to całkiem ładnie. Może gdzieś to już słyszał? Zrobił krok do przodu.\nDZIEŃ PIERWSZY 1. Bernard Szajer zapadł się w skórzanej kanapie. Ze szklanką mleka w jednej ręce i miską płatków śniadaniowych w drugiej. Tak lubił najbardziej. Chrupać pojedyncze płatki i zapijać je, a nie jeść rozmokłą papkę. Zapowiadał się ciężki dzień. Za trzy godziny miał zaplanowane spotkanie z członkami sztabu wyborczego, potem lunch z przedsiębiorcami, a o czternastej wygłaszał przemówienie w auli uniwersyteckiej. Zgodnie z sondażami, studenci stanowili istotną część jego elektoratu. Na tyle istotną, że nie mógł sobie pozwolić na najdrobniejszą wpadkę. Przez pół nocy powtarzał w myślach ostateczną wersję tekstu. Przez drugie pół nadawał jej nowy kształt. Przespał co najwyżej dwie godziny, ale adrenalina skutecznie przegoniła zmęczenie. Poranny prysznic w lodowatej wodzie dopełnił dzieła. Na jego przystojnej, gładko ogolonej twarzy nie było ani jednej zmarszczki. Odstawił miskę na szklany stolik i sięgnął po tablet. Kiedy tylko go uruchomił, rozładowała się bateria. – Szlag! – rzucił pod nosem. Rozejrzał się za ładowarką, ale musiała zostać w sypialni. Nie chciał wracać i budzić żony przetrząsaniem wszystkich zakamarków. Miał okropny nawyk rozrzucania rzeczy, gdzie popadnie. Tyle że zgubione rzeczy potrafiły naprawdę zirytować. Kątem oka zauważył, że do salonu skrada się jego córka, czterolatka o wielkich niebieskich oczach i burzy jasnych włosów. Najpiękniejsze dziecko, jakie tylko mógł sobie wyobrazić. Udał, że jej nie zauważył, zajęty lustrowaniem zacieków na szklance mleka. Kiedy dziewczynka podkradła się bliżej, szybko odstawił szklankę i odwrócił się, szeroko rozkładając ręce. – Buu! Mam cię! Dziewczynka podskoczyła z piskiem, a on cicho się zaśmiał. – Chodź, Różyczko, nie obudź mamy! – Przesunął się na kanapie, wskazując, żeby usiadła. – Chcesz już śniadanie? – Jeszcze nie. Za chwilę. „Za chwilę” znaczyło, że zanim do niego przyszła, ukradkiem pochłonęła kilka łyżek kremu czekoladowego. Tak samo ukradkiem, jak przed chwilą się do niego skradała. Dziewczynka wgramoliła się na kanapę i usiadła obok niego. Zwiesiła bezwładnie nóżki, zwracając na siebie uwagę. Szajer objął ją ramieniem i delikatnie przewrócił na plecy. Połaskotał ją pod żebrami. Znowu zapiszczała, tym razem jednak dużo ciszej. Śmiejąc się, obróciła się na bok i położyła głowę na jego kolanie. Spokojnym ruchem pogładził jej włosy. – Kiedy będziesz głodna, to mów. – Mhm. I nakarmimy Fiodona. Róża nie miała problemów z wymawianiem litery „r”, ale uparcie przekręcała imię ich kota. Szajera zawsze to bawiło. Wziął całą garść płatków i głośno je żując, włączył telewizor. Na paśmie lokalnym emitowano wydanie specjalne. Czerwony pasek informacyjny alarmował, że odnaleziono zwłoki jednej z kandydatek na urząd prezydenta miasta. Reporterka, która najwyraźniej nie radziła sobie z wejściem na żywo, miała przerażenie w oczach. To zdarzenie może obrócić trendy wszystkich ostatnich sondaży – mówiła drżącym głosem. – Niewielkie różnice punktowe wskazują, że decyzja jej wyborców rozstrzygnie o wyniku całego wyścigu. Tymczasem eksperci w studio apelują do kandydatów o zawieszenie kampanii. Nie udało nam się dotychczas uzyskać od nich żadnego stanowiska. Zapewne więcej dowiemy się w ciągu najbliższych godzin, a może minut…. Jego córka w ogóle nie zwróciła uwagi na tę informację. Mimo tego przyciszył telewizor. Pomyślał, że jego wyłączony na noc telefon został zapchany setką wiadomości. Przygryzł wargę. Jedyne, co czuł, to niepewność. Cokolwiek proponowaliby jego doradcy, musiał wypełnić wszystkie zobowiązania na ten dzień. Lunch i spotkanie ze studentami były priorytetowe. Później będzie można zawiesić kampanię. Na dwa, trzy dni, podczas których wszyscy przywdzieją sztuczną żałobę. Tylko co z jej wyborcami? Na kogo się przerzucą? A może zrezygnują z udziału w wyborach? Tego nie wiedział. I to frustrowało go najbardziej. Na korytarzu na dole rozległy się kroki. – Mamusia wstała! – Róża podniosła głowę z jego kolan. – Zrobimy śniadanie? Szajer jeszcze raz przegładził włosy córki i wyłączył telewizor. Odstawił na stolik pustą szklankę. Kiedy Maria Szajer weszła do salonu, powitał ją wymuszonym, szerokim uśmiechem. 2. Lunch z przedsiębiorcami okazał się totalną klapą. Wszyscy mówili tylko o jednym. Szajer w żaden sposób nie mógł przejść do meritum i zachęcić ich do głosowania właśnie na siebie. Impertynenckie przywołanie celu spotkania byłoby strzałem w stopę. A zatem przez ponad godzinę, w akompaniamencie doskonałych przystawek, a potem dań głównych, udawał totalnie załamanego. Pluł sobie w brodę za odgrywanie tej szopki, ale robił to dalej. Pilnował się, aby nie przywołać na twarz choćby chwilowego uśmiechu. Cały czas zachowywał pozory żałoby, pamiętając o potajemnie wycelowanych w niego obiektywach. Ubrał się w ciemnogranatowy, prawie czarny garnitur i dobrał do niego równie ponury krawat. Kolorystyka, której wystrzegał się od czasów studenckich. W kampanii niemal codziennie propagował luźny, dość ekstrawagancki styl. Lniane marynarki, pstrokate poszetki, mokasyny na bosych stopach. To się sprzedawało. Tak samo jak sprzedawały się jego wysportowana, elegancka sylwetka i swobodny sposób bycia. Ludzie po prostu to lubili. W krawacie czuł się nieswojo. Co chwilę odciągał palcem kołnierzyk od szyi. Koszula była doskonale skrojona, lecz zapięty ostatni guzik zawsze przyprawiał go o nieprzyjemne uczucie, jakby go podduszano. Musiał się do tego przyzwyczaić. Przynajmniej na kilka dni. O umówionej porze Jan Rapacki, szef jego kampanii, dał znak, że lunch dobiega końca. Godzina życia została bezpowrotnie stracona, a wesołe spotkanie okazało się niespodziewanie stypą. Nie mógł zrozumieć, że przedsiębiorcy okazali się tak małostkowi. Iskierkę nadziei dał mu gruby biznesmen, który zaczepił go dopiero w hotelowym lobby. Był to jeden z deweloperów zajmujących się wykupem podmiejskich parceli i zamienianiem ich w luksusowe dzielnice. – Ma pan mój głos – szepnął, zmierzając za nim do szatni. – Mogę dotować kogoś, kto przez tyle czasu potrafił zachować dyskrecję. I to za swoje pieniądze! Zrobimy razem interes. Biznesmen uśmiechnął się i przemknął koło recepcji. Szajer nie wiedział, co o tym sądzić. Równie dobrze pokraczny tłuścioch w stroju od Armaniego mógł żartować, co proponować współpracę. Natychmiast polecił Rapackiemu zdobyć jego numer telefonu i przemyśleć możliwość spotkania. Na bezrybiu i rak ryba. Co najwyżej, kontaktując się z przedsiębiorcą, wyjdzie na totalnego idiotę. Ale tylko w jednej parze małych, cwaniackich oczek. Pożegnał się ze wszystkimi i wsiadł do podstawionego pod samo wejście samochodu. Do spotkania w auli pozostało czterdzieści minut. Wyjął z aktówki przeredagowany tekst przemówienia, a potem zerknął na kartkę z programem. Tym razem musiało pójść lepiej. Nawet nie słuchał komentarzy Rapackiego. Obmyślał, jak najtaktowniej przejść od śmierci kandydatki do tego, co ludzie rzeczywiście chcą usłyszeć. Nie zdziwiło go, że na uczelni został przywitany jedynie przez sympatyzujących z nim profesorów i doktorów. Rektor od lat pozował na apolityczną ostoję moralności, nieangażującą się w błahe przepychanki pomiędzy partiami. Aulę udostępniał tak kandydatom prawicy, jak zielonym komunistom. Wolność słowa miała dla niego bardzo duże znaczenie. Zaskakująco duże, jak na dawnego członka PZPR. W budynku zebrało się sporo osób. Biorąc pod uwagę, że trwała właśnie przerwa międzysemestralna, można to było uznać za spory sukces. Tak jak przypuszczał, większość z nich stanowili studenci i licealiści. Pasowało mu to, o ile mogli już głosować. Inaczej jedynie niepotrzebnie zajmowali miejsce i zabierali powietrze. Wymienił kilka uścisków rąk i kilka smutnych spojrzeń, podobnych do tych, które wymieniają żałobnicy na cmentarzu, a wreszcie skierował się w stronę katedry. Ustawiono na niej niewielki podest, a na nim pulpit pomalowany w kolory jego komitetu. Miły gest albo skuteczny zabieg sztabu wyborczego. Spotkanie zaczął chwilę przed czasem. Poczuł się dziwnie, nie rozpoczynając go od wymiany dowcipów i nie wchodząc z zebranymi w radosną interakcję. Jeszcze raz publicznie złożył kondolencje bliskim kontrkandydatki, powiedział o niej kilka ciepłych słów, a nawet poprosił o minutę ciszy. Kiedy pochylał w zadumie głowę, błysnęły flesze aparatów. Z trudem powstrzymał uśmiech zadowolenia. Wreszcie postanowił przejść do swojego programu. W samochodzie wszystko obmyślił. Wyprostował się, smutno rozłożył ręce i zwrócił się wprost do zgromadzonych. – Z przykrością muszę powrócić do punktów programu, które mam przed sobą spisane na kartce – zastukał w dyktowy blat. – Wydrukowałem je wczoraj, kiedy nie mieliśmy pojęcia, jaka tragedia rozgrywa się w życiu Patrycji Skawińskiej. Świętej już pamięci Patrycji Skawińskiej. Zrobił chwilę przerwy i spojrzał przed siebie. Oślepiał go źle zainstalowany reflektor, ale wyraźnie widział twarze osób stojących najbliżej. Pełne napięcia, zadumane, niezbyt chętne do wyciągnięcia kartoników z jego nazwiskiem i logo kampanii. – Wszyscy państwo – podjął po chwili – przyjechaliście tu po to, aby mnie poznać. Jednakże nie jako człowieka pogrążonego w smutku po stracie przeciwniczki politycznej, a prywatnie – wyjątkowej koleżanki. Przyjechaliście poznać mnie jako kandydata na prezydenta. I choć trudno mi dziś mówić o swoim programie, czuję się zobowiązany wobec was. Chyba wyszło całkiem zgrabnie. Szmer głosów, które przeszły po auli, wydawał się wyrazem uznania. Ponurym tonem zaprezentował najważniejsze punkty swojego programu. Celowo wybrał te, które najbardziej powinny przypaść do gustu studentom. Statystycznie stanowili oni najbardziej radykalnych wyborców. Kierowali się albo na lewo, albo na prawo, albo liberalnie, albo socjalistycznie. Dał im więc to, czego oczekiwali. Dawkę krwistych planów, wyłożoną na najpiękniejszym talerzu. Przerwał, aby napić się wody. Ponownie rozejrzał się po zgromadzonych. Jego wzrok od pewnego czasu przyciągał postawny mężczyzna z szeroką szczęką i przymrużonymi oczami. Siedział kilka rzędów od podestu, ale jako jedyny był niemal nieruchomy. Szajer już wcześniej zwrócił uwagę, że jego twarz nie zdradzała żadnej emocji. Ani kiedy mówił o śmierci kontrkandydatki, ani kiedy przeszedł do swojego programu. Lubił kontakt z tłumem, jednak na widok tego człowieka poczuł się skrępowany. Mimowolnie odciągnął kołnierzyk koszuli od grdyki. Niewybaczalny błąd wizerunkowy. Kontynuując swoje przemówienie, zostawił kartkę i przeszedł wzdłuż sceny. Najpierw w przeciwną stronę niż gapiący się nań mężczyzna, a potem – kierując się naprzeciw niego. Mierząc się z nim spojrzeniem, na chwilę zamilkł. Miał wrażenie, że facet uśmiechnął się ironicznie, jakby z niego kpił. Szajer zrobił kilka kroków, aby ominąć rażące światło reflektora. Przez nie widział tylko ogólny zarys jego twarzy. Może skądś go znał? Mikrofon zaczął tracić zasięg. Piarowcy wyraźnie odradzali mu spacery po scenie à la Donald Trump. W Stanach to się podobało, w Polsce ponoć pozbawiało kandydata wiarygodności. Obszedł załom katedry, przez chwilę przygotowując się do spojrzenia dziwakowi prosto w twarz. Z najbliższej możliwej odległości. Dyskretnie pochylił się na samym skraju podwyższenia i odwrócił się w jego stronę. Zamrugał. Na pustym krześle leżała jedynie jego zmięta ulotka wyborcza. 3. Spotkanie zakończyło się chwilę po czasie. Szajer odpowiedział na kilka zadanych przez zgromadzonych pytań, zapozował do zdjęć i pożegnał się. Na sali rozległy się oklaski, potem parę osób zaskandowało jego hasła wyborcze. Kolejny miły gest albo sprytne działanie komitetu. Schodząc z katedry, poluzował krawat. Wreszcie mógł też rozpiąć ostatni guzik koszuli. – Gdzie idziesz? – Rapacki pociągnął go w stronę grona profesorów. – Wszyscy czekają. – Zaraz wracam. – Bernard, cholera, mamy niewiele czasu. – Powiedziałem, że zaraz wracam. Przepchnął się wzdłuż rzędu krzeseł, kierując się w stronę schodów. Automatycznie wymieniał uściski dłoni i pozdrowienia. Pamiętał twarz kobiety, która siedziała obok opuszczonego miejsca. Pulchna blondynka z okularami w czerwonych oprawkach, zapewne jedynie przez przypadek pasującymi do koszuli w tym samym kolorze. Łatwo wypatrzył ją w rozchodzącym się tłumie. Szła kilkanaście metrów od niego, ale w gęstej ciżbie trudno się było zbliżyć. Do tego wciąż musiał odpowiadać na powitania i poklepywania. Zacisnął zęby, co chwilę rzucając „przepraszam”. Wkrótce dziewczyna, zaskoczona zbierającym się za plecami tłumem, odwróciła się. Od razu do niej pomachał, wskazując, aby się zatrzymała. Spojrzała na niego zdziwiona, nie wierząc, że to do niej się zwraca. Skinął tylko głową. Po kilku minutach stanęli w rogu auli, obok wielkiego głośnika. Szajer był przez niego dość zasłonięty, aby nie zwracać uwagi wychodzących osób. Dziewczyna uśmiechnęła się zakłopotana. – Chyba mnie pan z kimś pomylił. – Nie, na pewno nie. – Może zbyt nerwowo podniósł dłonie. – Przepraszam, że zabieram pani czas, ale chciałem o coś zapytać… – Tak? Wytrzeszczyła wielkie oczy. – Siedziała pani na auli… Na dole, niedaleko katedry. – To jakiś problem? – Oczywiście, że nie. Proszę mi powiedzieć, czy znała pani mężczyznę, który siedział obok pani? – Proszę? Szajer powtórzył pytanie, a dziewczyna obdarzyła go jeszcze bardziej wymownym spojrzeniem. – Nie – odparła krótko. – Nie kojarzy go pani z uczelni, zajęć, skądkolwiek? – Widziałam go pierwszy raz w życiu. Zwróciłam na niego uwagę dopiero wtedy, gdy przepychał się do wyjścia. Podeptał mi buty. – No nic, mówi się trudno. – Szajer był wyraźnie zawiedziony. Mimo to zmusił się do uśmiechu. – Dziękuję. – Nie pomogłam panu. – I tak dziękuję. Postaw na przyszłość! Rzucił na odchodne jedno ze swoich haseł wyborczych i, zostawiając zaskoczoną dziewczynę, wrócił do Rapackiego. Tym razem pokonanie kilkudziesięciu metrów zabrało mu znacznie mniej czasu. Ponownie przywitał się z profesorami i pozwolił się namówić na kawę w uniwersyteckiej stołówce. Domyślił się, że otwarto ją specjalnie z okazji jego przybycia. Mimo serdecznej atmosfery nie potrafił się skoncentrować. Cały czas miał przed oczami zarys twarzy nieznanego mężczyzny. Gdyby był gwiazdą rocka, w ten sposób mogłyby się w niego wpatrywać najzagorzalsze fanki. Jak zahipnotyzowane. Z drugiej strony, w tym ostrym, świdrującym spojrzeniu wyczuwał nienawiść. Sądził, że znał się na ludziach, ale tym razem nie umiał rozwiązać zagadki. Wielbiciel czy oponent? Swój czy wróg? Uspokajał się, że nie jest Kennedym i nikt nie ma zamiaru go zastrzelić. Bo niby po co? Nawet nie zarejestrował, kiedy spotkanie z kadrą się skończyło i znów znalazł się w samochodzie. – Finito! Rapacki wreszcie się uśmiechnął. Otarł pot z czoła i poprawił krawat. W przeciwieństwie do Szajera, nie poluzował go nawet na chwilę. Garnitur traktował jak zbroję, której publicznie nie wolno zdejmować. Zawsze formalny, bez żadnych ekstrawagancji, mógł się wydawać nudny. Był jednak oddanym przyjacielem Bernarda i doskonale umiał poprowadzić jego kampanię. Wiedział, w jakiej scenerii ten się odnajdzie, a gdzie będzie zakłopotany. Co w jego ustach zabrzmi wiarygodnie, a co wymamrocze tonem Wałęsy mówiącego, że nie jest agentem Bolkiem. Szajer kazał kierowcy podkręcić klimatyzację. Było mu duszno. – Robił ktoś zdjęcia? – zapytał, rozpinając kolejne dwa guziki koszuli. – Na sali było kilku dziennikarzy. Poza tym co chwilę ktoś wyciągał komórkę. – Chodzi mi o nas. Czy mamy jakieś zdjęcia z perspektywy katedry? – Nina coś robiła. Nina była wolontariuszką zajmującą się kontaktami z mediami społecznościowymi. Facebook, Twitter, Instagram, większości nazw nawet nie pamiętał. Rzucał tekst, a ona go podłapywała i robiła z niego chwytliwe slogany. Solidna i zdolna dziewczyna. – Gdzie ona jest? – Wyszła chwilę przed nami i pojechała do sztabu. – Powiedz, żeby przesłała wszystko na mojego maila. – Po co ci to? Szajer oparł się o zagłówek i zmienił temat. – Jak poszło? – Całkiem nieźle. – Rapacki sprawdził spinki koszuli. – Zobaczymy, jakie komentarze pojawią się w sieci. Za jakąś godzinę wrzucą pewnie pełną relację. – A co z zawieszeniem kampanii? Ktoś się na to pisze? – To tylko frazesy. W najbliższych dniach, przynajmniej do pogrzebu Skawińskiej, ograniczymy nieco liczbę spotkań. Potem ruszamy pełną parą. – Nie wiadomo, kiedy będzie ten pogrzeb. – Kwestia dni. – Masz jakieś informacje z policji? Rapacki uniósł ręce w geście poddania. – Oficjalnie żadnych. – Wydął blade wargi. – Ale chodzą słuchy, że to nie było samobójstwo. W każdym razie media jeszcze nic nie wiedzą. – Nie samobójstwo? – Bernard głośno wypuścił powietrze. – Lepiej, żeby obecna wersja utrzymała się jak najdłużej. Zamilkli i ostatnie kilometry pokonali w ciszy, zajęci własnymi myślami. Kiedy kierowca zatrzymał auto, Szajer się nie poruszył. – Jakie plany na jutro? – Żałoba. – Rapacki wymownie mlasnął. – O ósmej masz zjeść śniadanie U Naleśnikarza. Będziesz sam, zwykła pokazówka, pewnie jacyś hipsterzy cykną ci parę zdjęć. Zamówisz… – Rozmawialiśmy już o tym. – Dobrze. Więc wszystko pamiętasz? – Tak. A potem? – Nic. Uczcimy ciszą pamięć Skawińskiej. Co najwyżej spotkamy się w sztabie, a ja z Niną przygotuję odpowiednie komunikaty dla mediów. Ty trzymaj się na uboczu. Szajer pociągnął za klamkę i wyszedł z samochodu. Czerwona kula słońca chowała się za domami. Powietrze pachniało nagrzanym asfaltem i grillem z pobliskiego ogródka. Wokół szumiały szlauchy nawadniające wysuszone trawniki. Z impetem zamknął drzwi i skierował się w stronę drewnianej furtki. Uwielbiał to zacisze pod miastem. Przeszedł pomiędzy tujami i minął huśtawkę, którą zamontował dla Róży. Dom tonął w cieniu rzucanym przez wysokie brzozy. Na wycieraczce przed wejściem spał Fiodor. Kruchy devon rex, pokryty króciutką, szczeciniastą sierścią. Na odgłos jego kroków podniósł się i otarł o jego nogę. Szajer podrapał kota za uchem. Fiodor wemknął się do domu razem z nim. Wyprzedzając go, poczłapał do kuchni. Szajer odstawił teczkę i rozwiązał krawat. Czuł się jak zdejmowane z szubienicy zwłoki. – Wróciłem! – krzyknął, idąc w stronę salonu. Zdjął marynarkę i przerzucił ją sobie przez ramię. Wtedy zobaczył, że jego żona siedzi skulona na kanapie, trzyma głowę pomiędzy ramionami i głośno łka. Na szklanym stoliku leżała cała sterta zużytych chusteczek. – Maria… Podbiegł do żony i kucnął przy niej. – Co się stało? Gdzie jest Róża? Spojrzała na niego pustym wzrokiem. Miała opuchnięte oczy i zaczerwieniony od wycierania nos. Drżącą dłonią podała mu kwadratową kartkę papieru. Została zadrukowana wielkimi czerwonymi literami. Szajer przeczytał. Kontakt z policją – Różyczka nie żyje. Zmiana planów wyborczych – Różyczka nie żyje. Obserwuję was. Jutro dowiecie się więcej.\nDZIEŃ DRUGI 1. Przez całą noc Szajer nie wypuścił telefonu z dłoni. Na zmianę chciał dzwonić na policję i oczekiwał kontaktu od porywacza. Maria błagała go, aby nie zawiadamiał służb. Groźba została sformułowana wystarczająco dobitnie. Płacząc, zasnęła nad ranem na kanapie. On obmyślał możliwe scenariusze. Czego mógł chcieć ten sukinsyn? Miał tylko jedną odpowiedź, której nie chciał wprost formułować. Otworzył whisky, ale nie napił się ani kropli. Obawiał się, że w każdej chwili będzie musiał gdzieś jechać. Że porywacz zadzwoni i wskaże mu miejsce przekazania okupu. Bo tylko o pieniądze mogło mu chodzić. Nie byli milionerami, ale przez udział w życiu politycznym sprawiał wrażenie, że jest inaczej. Wystawne bankiety, eleganckie spotkania z lampką szampana, samochody. Wszystko na koszt podatnika albo prywatnych donatorów. Szajer mógł liczyć na wsparcie znajomych. Mógł też zaciągnąć kredyt na dom i pozyskać w ten sposób sporą sumę. Samochody i kilka zgromadzonych antyków również miały swoją wartość. Z ich sprzedażą nie powinno być problemu. Powstrzymując napływające do oczu łzy, zastanawiał się, gdzie jest Róża. Czy jest jej ciepło, czy dostała jedzenie, czy nic jej się nie stało. Starał się od razu odsuwać od siebie te myśli. Był pragmatykiem. Porwanie rozpatrywał w kategoriach paskudnego, najokrutniejszego biznesu. Mogli stać za nim zarówno fachowcy, jak i najwięksi amatorzy. Dziewczynkę porwano sprzed domu. Bawiła się na podwórku, w miejscu niewidocznym z wnętrza. Maria płakała, że powinna jej pilnować i zamykać bramę. Teraz to niczego nie mogło już zmienić. Wiadomość znalazła przyklejoną taśmą do huśtawki. Zwróciło jej uwagę, kiedy Róża nie pojawiła się na podwieczorku. Był to jej ulubiony posiłek. Słodkie naleśniki, ewentualnie gofry lub koktajl owocowy. Zazwyczaj, zniecierpliwiona, towarzyszyła matce już w przygotowaniach, dorzucając do potrawy tony kremu czekoladowego. Tuż po siódmej Szajer przebrał się i wrócił do salonu. Delikatnie położył dłoń na głowie żony. Przeczesał jej włosy tak, jak przed niespełna dobą przeczesywał je córce. – Muszę wyjść – szepnął. Maria otworzyła oczy. Nie spała. – Gdzie? – Napisał, żebym nie zmieniał planów wyborczych. Miałem dzisiaj zjeść śniadanie w centrum. Nie odezwała się. Zacisnęła usta, powstrzymując szloch. – Ty musisz być w domu. Ten drań może w każdej chwili zadzwonić. Miej cały czas przy sobie telefon i błagam cię, bądź ostrożna… Pocałował ją w policzek i wyszedł. Szybko, aby pozostawić za sobą wątpliwości. Zanim wyjechał z garażu, dwa razy zgasł mu silnik. Drżąca stopa ześlizgiwała się ze sprzęgła, bez koordynacji z ruchem dłoni. Zatrzymał się przed bramą. Wciągnął głęboko powietrze i uderzył w kierownicę. Wściekle. Kilka razy, aż rozbolały go kłykcie. Po raz pierwszy głośno się rozpłakał. Minęło wpół do ósmej. Miał niecałe pół godziny, aby dojechać na miejsce. Śniadania w U Naleśnikarza jadał co trzy dni. Był to jeden z elementów kampanii mających zbudować jego wizerunek, więc wiedziało o tym sporo osób. Skoro musiał się trzymać kalendarza wyborczego, powinien się spieszyć. I wyglądać jak na poważnego polityka przystało. Otarł oczy, włączył radio i wyjechał na ulicę. Stojąc w korku w kierunku centrum, nerwowo zerkał na zegarek. Nigdy nie zwracał uwagi, o której dokładnie godzinie przychodził do restauracji. Kwadrans w tę czy w tamtą nie miał znaczenia. Tego dnia jednak musiał być punktualnie. Dwa razy przejechał na czerwonym świetle, rozglądając się tylko przy tym, czy w pobliżu nie ma policji. Lekceważąc trąbienie sznura samochodów, zablokował skrzyżowanie. Kiedy z niego zjechał, skrócił sobie drogę, jadąc wąską uliczką pod prąd. Na szczęście nie było na niej ruchu i bez problemu zaparkował pod samym wejściem, co mogło być nie najlepsze wizerunkowo, ale teraz takie detale miał w dupie. Za dwie ósma. U Naleśnikarza było niewielką kawiarnią, w której serwowano wyborne śniadania. Jej właściciele wybierali polskie produkty i podmiejskich dostawców. Ponoć tylko kawa była importowana. W środku znajdowało się jedynie kilka osób, zajętych lekturą porannych gazet. Podczas jego pierwszych wizyt przychodziło znacznie więcej gości, aby z nim porozmawiać albo głośno wyrazić swoją dezaprobatę dla jego programu. Najwidoczniej ten element marketingowy się przejadł. Zamówił espresso i jajecznicę. Zabójcza mieszanka na pusty, skręcony z nerwów żołądek. Wiedział, że i tak prawie ich nie tknie. Bacznie obserwował wchodzących klientów. Dwie nastolatki wgapione w ekrany telefonów komórkowych, trójka licealistów w pstrokatych ubraniach i modnych fryzurach. Starając się zachować pozory normalności, zdjął z wieszaka gazetę i położył ją przed sobą. Nie miał ochoty czytać, litery mieniły się w zmęczonych, przekrwionych oczach. Drgnął, kiedy kelnerka postawiła przed nim talerz pachnącej mlekiem jajecznicy. Ku swemu zdziwieniu poczuł głęboki głód. Łapczywie umoczył kawałek pszennej bułki w rozpływającym się białku i pochłonął go od razu. Zaraz po nim dwa kolejne. Kiedy sięgnął po widelec, ktoś przeszedł, ocierając się o jego ramię. Nagle zwalisty mężczyzna, którego widział poprzedniego dnia w auli, usiadł naprzeciwko niego. Kawałek bułki utkwił mu w gardle, opierając się próbom przełknięcia. Nieznajomy był potężniejszy, niż sądził. Miał kwadratową, toporną twarz i ciemne, prawie czarne oczy. Jego skóra odcieniem przypominała wyschnięty cement. Tłuste, ścięte na jeża włosy sterczały nad płaskim czołem. Mimo upałów nosił brązową skórzaną kurtkę w kowbojskim stylu. – Mów szeptem – poinstruował Szajera. – Nie muszę chyba tłumaczyć, co się stanie, jeżeli zrobisz coś głupiego albo ktokolwiek nas podsłucha. Zrozumiałeś? Szajer skinął głową. – Powiedz to. Zrozumiałeś? – Tak, do diabła. Zrozumiałem. Na twarzy mężczyzny pojawił się kpiący uśmieszek. – Uspokój się. Z daleka widać, że coś nie gra. – Kim jesteś? – Mów mi po prostu Berni. Szajer przygryzł wargi. W ten sposób zwracali się do niego niektórzy znajomi. Znacznie częściej przed laty, kiedy na topie były filmy z „Arnim” Schwarzeneggerem, ale i teraz się zdarzało. Nie miało to jednak żadnego znaczenia. – Dobra, Berni. – Głos mu drżał, przybierając niechciany, błagalny ton. – Jak się czuje moja córka? – Nie martw się. Wszystko z nią w porządku, dbam o nią jak o własną. Wcale go to nie uspokoiło. – Potrzebuję dowodu. – Dostaniesz. W swoim czasie. – Czego ty ode mnie chcesz? Nie znam cię. Nie szukam kłopotów. Chcesz pieniędzy? Nie mam ich wiele, ale załatwmy to szybko. – Pieniądze? Chodzi o coś znacznie ważniejszego. – O co? Berni zamilkł, kiedy obok nich przechodziła kelnerka. Stolik był na tyle mały, że mogli porozumiewać się całkowicie dyskretnie, ale zachowywał ostrożność. Najbliżsi goście siedzieli kilka metrów dalej, a ich słowa i tak zagłuszała muzyka. – Tego dowiesz się w swoim czasie – odezwał się po chwili. – Na co mam czekać? – Przyszedłem tu tylko po to, abyś wiedział, że to nie jest zabawa. Popatrz na mnie i zobacz, jaki jestem cholernie poważny. – Powiedz, gdzie jest moja córka, i nikt się o niczym nie dowie. Słowo. – Niezawiadomienie o przestępstwie jest przestępstwem. – Berni pokręcił głową. – Nieładnie, Szajer, nieładnie… – Załatwmy to. – Twoje skomlenie nic nie da. Jeżeli będziesz posłuszny, za kilka dni Różyczka do ciebie wróci. Po plecach Szajera przebiegł lodowaty dreszcz. Kilka dni! Miał nadzieję, że zaraz dogada się z tym szaleńcem, przekaże mu okup czy cokolwiek tamten chciał i za parę godzin odzyska córkę. – Czego ty, kurwa, chcesz? – zapytał tonem niewiele głośniejszym od szeptu, przeciągając głoskę r. Berni gwałtownie się zaczerwienił. Żyła na jego skroni zapulsowała. – Jeszcze raz się tak do mnie zwrócisz – syknął – to skończymy tę gierkę. Najpierw zgwałcę twoją słodką Różyczkę, a potem zostawię ją tam, gdzie nikt jej nie znajdzie. Po paru dniach pewnie padnie z pragnienia, a wtedy może ktoś zwróci uwagę na smród rozkładającego się ciała. Szajer poczuł mdłości. Spojrzał w stronę okna. Chciał złapać tego gnoja za kark i rozwalić mu łeb o ścianę, ale bał się. Bał się, że nie odnajdzie córki. Że ten sukinsyn trzyma ją w jakimś odludnym miejscu, bez jedzenia i picia. Wściekłość wręcz kipiała mu w głowie. Z trudem uspokoił oddech i odwrócił się w stronę Berniego. Żyła na jego skroni zapadła się, a twarz powróciła do naturalnego, szarego koloru. – Wiem, co zrobiłeś – szepnął mężczyzna. – Doskonale to wiem. Szajer przełknął ślinę. – Nie rozumiem. – Rozumiesz. Nie jesteś głupi. – O czym ty, do cholery, mówisz? Berni jedynie się uśmiechnął. Szeroko i drapieżnie. Najwyraźniej był dumny z szeregu swoich krzywych żółtych zębów. 2. Zażądał jakiegokolwiek dowodu, że jego córka jest dobrze traktowana. Berni zbył jego prośby milczeniem. Zachowywał się, jakby działał według z góry ustalonego planu, od którego nie chciał zrobić najdrobniejszego odstępstwa. Przekazywał Szajerowi informacje niczym automat parkingowy wypluwający numerki. Choćby walić go łopatą, nie ma możliwości wyduszenia z niego prognozy pogody. Więcej Berni miał mu wyjaśnić nieco później. Jeszcze raz ostrzegł go przed próbą kontaktowania się z policją, sugerując, że ma tam równie dobre znajomości co on. Brzmiał przy tym bardzo wiarygodnie. Wyszedł, zostawiając polityka z wystygłą jajecznicą i espresso. Szajer nerwowo przeciągnął dłońmi po twarzy. Były spocone i gest ten, zamiast go odświeżyć, napełnił go obrzydzeniem. Do siebie samego. Zerknął na zegar zawieszony nad szklanym, pełnym słodyczy regałem i westchnął. Wszystko rozegrało się w ciągu niespełna dwudziestu minut. Miał przed sobą cały dzień zamartwiania się, pocieszania Marii i wkurwiania się na świat. Zganił się, myśląc o tym, jaki dzień czeka Różę. Zacisnął pięści i przytrzymał je pomiędzy kolanami. Podjął szybką decyzję. Ryzykowną, ale niezbędną. Położył przy talerzu banknot i wybiegł z lokalu. Ostre, poranne słońce, odbijające się od witryn wieżowca, oślepiło go. Okulary zostawił w samochodzie. Teraz nie miał jednak czasu ich szukać. Były jedną z tych drobnych rzeczy, które chaotycznie rozrzucał. Rozejrzał się. Po obu stronach ulicy przemykali przechodnie. Mężczyźni w garniturach, kobiety w eleganckich garsonkach, nastolatkowie z koszulkami pełnymi niezrozumiałych nadruków i w wytartych jeansach. Większość korporacji otwierało swoje piekielne podwoje od dziewiątej, więc w okolicy była właśnie pora szczytu. Nigdzie nie dostrzegł Berniego. Podbiegł wzdłuż fasady kawiarni i z nadzieją popatrzył za załom budynku. Na końcu uliczki znajdował się jedynie zjazd do podziemnego parkingu pobliskiego biurowca. Był zamknięty. Szajer zaklął. Pochylił się i oparł dłonie na kolanach. Z trudem powstrzymał odruch wymiotny. Nagły powiew porannego wiatru ożywczo załopotał jego koszulą. Zaczerpnął kilka głębokich wdechów i wyprostował się. Wtedy go dostrzegł. Brązowa, skórzana kurtka mignęła wśród osób kierujących się do przejścia podziemnego. Nie mógł się pomylić. Trzymając się skraju chodnika, pobiegł za nim. Lekko skulony, jakby to miało sprawić, że będzie mniej widoczny. Nieopacznie szturchnął jakąś nastolatkę i wytrącił z jej dłoni telefon. Nawet się nie odwrócił. Kiedy dopadł do szczytu schodów, skórzana kurtka mignęła przy szybie wind. Berni kierował się w stronę przeciwną niż centrum. Szajer zbiegł po schodach, przeskakując je po kilka, i podążył jego tropem. Nie miał żadnego planu działania. Mógł jednak spróbować dowiedzieć się czegoś o tym skurwielu. Do jakiego auta wsiądzie, czy kogoś spotka, a może – gdzie pracuje. To wszystko mogło się przydać. Każdy szczegół mógł pomóc uratować Różę. Ten fragment podziemnego przejścia cuchnął wilgocią zmieszaną ze smrodem publicznego szaletu. Poruszało się nim mniej ludzi, gdyż prowadził w stronę wyjścia na jedną z bocznych ulic. Kiedy go konstruowano, w planach było też wzniesienie przy niej autobusowej stacji przesiadkowej. Plany pozostały na papierach, a przejście kończyło się u stóp zorganizowanego trzydzieści lat później parkingu. Swoją drogą, jednego z najdroższych w mieście i zajmującego działkę o niebotycznej wartości. Od lat dybały na niego rekiny biznesu, z którymi Szajer spotkał się poprzedniego dnia. Wywaliliby kosmiczne pieniądze, aby go przejąć i wznieść kolejny szklany biurowiec. Właściciel zdawał sobie jednak sprawę, że cena nieruchomości rośnie z każdym miesiącem. Berni zniknął mu z oczu u szczytu schodów. Zobaczył go po chwili, idącego wzdłuż liny wytyczającej teren parkingu. Wreszcie skręcił przy budynku wspartym konstrukcją rusztowań. Prace musiały zostać wstrzymane, bo wokół nie było żadnych robotników. Kiedy Szajer wszedł na przykrywające wykop deski, ponownie zgubił Berniego. Nie było go ani na końcu przejścia, ani na zapchanej samochodami uliczce obok. Przyspieszył kroku, strzepując z ramienia piasek, który obsypał się z rusztowania. Pusto. Kilku spóźnionych elegancików znikło w bramie pobliskiej kamienicy. Na moment utkwił wzrok w zielonym szyldzie kancelarii adwokackiej. Wtedy poczuł przeszywający ból pleców. Cios wymierzony stalowym prętem pozbawił go tchu. Przez chwilę nie mógł zaczerpnąć powietrza, a jego nogi przebiegł ostry skurcz. Zgiął się, opierając o hydrant. Berni stanął naprzeciwko niego i złapał go za szczękę. Ciężko dysząc, odrzucił pręt. – Zabiję ją! – krzyknął, plując mu w twarz. – Pieprzona gnido! Przez twoją głupotę rozerwę ją i zatłukę na kwaśne jabłko! Zaciskał dłoń z taką siłą, że Szajer poczuł ból zębów. Miał wrażenie, że kość zaraz pęknie na kawałki. Spróbował się wyprostować, ale nie był w stanie. – Ja… – Co ty? Myślałeś, że jestem ślepy? Berni gwałtownie go puścił. Rozejrzał się po ulicy, upewniając się, że nikogo nie ma w pobliżu. Zresztą nawet jakby ktoś był, to co z tego. Pomagał staremu kumplowi, zawianemu po całonocnej imprezie. – Słuchaj – wysyczał mu prosto do ucha – zrobiłeś coś strasznie głupiego. Szajer odkaszlnął, rozmasowując szczękę. – Nie wiedziałem… – Mówienie przychodziło mu z trudem. – Nie wiedziałem, że tu jesteś. – Znowu kłamiesz. – Nie kłamię. Szedłem do kancelarii. Wskazał na kolejny zielony szyld adwokata po przeciwnej stronie ulicy. Sam nie uwierzyłby w tę wymyśloną na poczekaniu historię. – Zajmuje się sprawami naszej kampanii. Miałem coś załatwić, a skoro byłem już w okolicy… – Co to za sprawy? – Podatkowe – wypalił bez zastanowienia. – Rozliczenia, dotacje… – Z tym lepiej do księgowego. – Adwokaci są tańsi. Berni spojrzał na niego spode łba. Nagle zamachnął się pięścią, ale go nie uderzył. – Bu! Przestraszyłeś się! Roześmiał się na cały głos. Wręcz dusił się ze śmiechu. Po chwili zbliżył się do Szajera i poklepał go po ramieniu. – Okej, już jestem spokojny – powiedział, wciąż chichocząc. – Ale teraz powiem ci, co masz zrobić. 3. Tuż po jedenastej Szajer wjechał na siedemnaste piętro wieżowca High Heel. Główne biuro wyborcze mieściło się w jednej z kamienic w centrum, ale gros interesów załatwiano właśnie tutaj. Media kilkukrotnie obsmarowały ich za marnotrawienie pieniędzy podatników, ale wykaraskali się, pokazując księgi rachunkowe. Pomieszczenia najmowali za bardzo dobrą cenę od jednego z członków komitetu. Prasa na szczęście nie doszukała się, że w zamian za to od lat jego kuzynka dostaje jedynkę na liście do Sejmu. Mimo że nie byli w parlamencie, mieli dość kontaktów, aby to załatwić. Przeszedł wewnętrznym, obklejonym fototapetami korytarzem i skierował się bezpośrednio do biura. Zazwyczaj po drodze wstępował na krótkie pogaduchy do działu marketingowego, ale teraz nie miał na to najmniejszej ochoty. Poza tym czas go naglił. Większość ludzi pracowała w terenie, a wolontariusze nie mieli nawet wstępu do siedziby w drapaczu chmur. Spodziewał się, że w biurze zastanie jedynie Rapackiego. Ten tytan pracy od rana do nocy opracowywał strategię działania. Byli tak samo ambitni, co rzadko przekładało się na przyjacielskie stosunki. Szajer niezwykle doceniał jego zaangażowanie i pilnował, aby został sowicie wynagrodzony. W razie wygranej chciał go mieć jak najbliżej siebie. Wiele lat temu sam był szefem kampanii w wyborach do rady miasta. W tamtych czasach to jej członkowie, a nie bezpośrednio obywatele, wybierali prezydentów. Cały nacisk więc szedł na promowanie partii politycznych i ich komitetów, a nie pojedynczych twarzy. Było to znacznie trudniejsze, chociażby z logistycznego punktu widzenia. Poza tym znaczna ich część nie funkcjonowała na państwowej scenie, więc trzeba było podwójnego wysiłku, żeby dotrzeć do wyborców. Syzyfowa praca i kopanie pod sobą dołków. A raczej dziur sięgających niemal do jądra ziemi. Kiedy kampania była na finiszu, pracował po dwadzieścia godzin dziennie. Zwoływał konferencje prasowe, organizował wiece i spotkania z obywatelami. Konsultował hasła, slogany i dobór zdjęć. Wzorował się na działaniach swoich odpowiedników w krajach Europy Zachodniej i w Stanach. Wielki styl i rozmach. Wychodził z założenia, że nie warto oszczędzać, a koszty zwrócą się już w pierwszych miesiącach kadencji – nie liczyła się forsa, lecz władza. Zdobył zaufanie, wykorzystał je i ostatecznie partia, do której należał, odniosła spektakularne zwycięstwo. W nagrodę za wysiłek dostał między innymi niezłe stanowisko w ministerstwie. Wszystko było doskonałym układem zamkniętym. Ręka rękę myła, jej towarzyszka pod stołem przedkładała kontrpropozycję. Polityka. W międzyczasie poznał Marię, córkę jednego z najbardziej znanych posłów i urodzoną lwicę salonową. Imponowały jej jego samozaparcie i bezkompromisowość. Zapewne podobały się jej też stosunkowo wysokie, jak na otaczające realia, standardy moralne. Nigdy nie powiązano go z żadną aferą, nie przyłapano na udziale w przekrętach czy choćby współpracy z lobbystami. Niektórzy sądzili, że po prostu jest na to zbyt sprytny, inni wierzyli w jego uczciwość. Maria zapewne była gdzieś pośrodku, ale doceniała w równej mierze obie cechy. Kiedy urodziła się Róża, rzadko bywał w domu. Większość czasu spędzał w swoim gabinecie i w kuluarach ministerstwa. Przez osiem lat ciężko harował, nie dając się okantować. Przetrwał zmianę rządu i prawdziwą pieriestrojkę. Gdyby Rosjanie przeprowadzili ją tak głęboko, ZSRR zamieniłoby się w raj kapitalizmu. Mimo tego po tych ośmiu latach poczuł wypalenie. Niby był na samym świeczniku, ale szklany sufit hamował dalsze podskoki. Nie ukrywał swoich ambicji, więc nieoczekiwanie został postawiony do pionu. Z dnia na dzień posada w ministerstwie zamieniła się w polityczne zesłanie. Zniknął z mediów, skazany na zapomnienie. Wtedy postanowił działać. Nie miał wystarczająco dużo kapitału na stworzenie krajowej partii, ale był dość znany, aby zawojować coś na stołecznym rynku. Tym bardziej, że kandydaci głównych ugrupowań pozostawali w strategicznym impasie. Musiał spróbować. Teraz, po wielu miesiącach wyrzeczeń, harówce jeszcze intensywniejszej niż podczas jego pierwszej kampanii, wszystko zaczynało się walić. Czuł, że grunt usuwa mu się spod stóp. I to w chwili, kiedy miał odnieść decydujące zwycięstwo i zostać najmłodszym prezydentem w historii. Lekceważąc ból obitych pleców, wyprostował się. Pchnął ciężkie drzwi i wszedł do przeszklonego pomieszczenia. Szyby zostały wykonane ze specjalnego materiału, który przepuszczał dużo światła, ale nie rozpraszał go. Dzięki potężnym klimatyzatorom w środku panował przyjemny chłód. Tak jak się spodziewał, na jednym z krzeseł przy ogromnym okrągłym stole siedział Rapacki. W pomieszczeniu nie było nikogo innego. Gryząc w ustach ołówek, przekładał jakieś papiery. Kiedy spojrzał na Szajera, aż poprawił okulary. – Chodzisz w tym od rana? Szajer nie zrozumiał, o co mu chodzi. – Nie możesz się tak ubierać. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że miał na sobie pomięte spodnie i koszulkę polo z dużym znaczkiem firmowym. – Mówiłem, żadnych ciuchów od drogich projektantów! Wezmą nas za buców! Nawet nie zwrócił na to uwagi. Kiedyś hurtowo zamawiał ubrania z amerykańskiej strony internetowej. Wychodziło niewiele drożej niż odzież z popularnych sieciówek. Dziś mógł włożyć coś znacznie bardziej kompromitującego. – Musimy porozmawiać. – Oparł się o jedno z krzeseł. – Opracowałem plan spotkań. Pogrzeb Skawińskiej ponoć ma się odbyć pojutrze, konkretów pewnie dowiemy się po południu, gdy skończy się sekcja. Potem ruszamy. Na początek szpital wojewódzki, bo to dobrze koreluje z naszymi…. – Michał, Michał. – Szajer przerwał mu, wykonując nerwowy gest dłonią. – Posłuchaj mnie. Rapacki zaczerpnął powietrza i spojrzał na niego zza szkieł okularów. – O co chodzi? – Nie będziesz już szefem mojej kampanii. 4. Jakiekolwiek usprawiedliwienia i wymówki nie mogły przekonać Rapackiego. Nawet obietnice awansu go nie uspokoiły. Roztrzęsionym głosem dopytywał się o przyczynę decyzji Szajera, a ten go zwodził. Mężczyzna, który miał zastąpić jego przyjaciela na stanowisku, właśnie przetrzymywał jego córkę. Bernard był pewny, że kiedy ten koszmar się skończy, Rapacki mu wybaczy. Pewnie nawet będzie mu głupio. Jednak w tym momencie nie trafiały do niego żadne tłumaczenia. Z poczuciem krzywdy starał się roztrząsać swoje błędy. – Chodzi o lunch z przedsiębiorcami? – dopytywał, na zmianę chodząc i przystając. – Nie mogłem naprowadzić ich na nasze sprawy. Dobrze o tym wiesz. Wszyscy chcieli rozmawiać o Skawińskiej i musieliśmy im na to pozwolić. Gdybyśmy na siłę przeszli do programu, prasa zrobiłaby z nas nieczułych drani. Szajer nawet na niego nie patrzył. Wbił wzrok w stół, na którego blacie położył dłonie. – Nie w tym rzecz. Wszystko zrobiłeś doskonale. – Tak doskonale, że mnie wypieprzasz? – Zostaniesz moim rzecznikiem. – Co? – Rapacki aż się zagotował. – Nie nadaję się do tego. Nie mam ani ładnej buźki, ani dobrej gadki. – W takim razie jaka fucha ci odpowiada? – Ta, którą mam. – Miałeś. Rapacki podszedł do Szajera i uderzył pięścią w stół. – Bernard! Spójrz mi w oczy. – Położył mu dłoń na ramieniu. – O co chodzi? Najpierw mnie zwalniasz, potem przedstawiasz jakieś tłumaczenia, które nie trzymają się kupy, a teraz oferujesz mi dowolne stanowisko. Co się, do cholery, stało? Szajer ciężko się podniósł. Przez chwilę mierzyli się spojrzeniami, ale szybko spuścił wzrok. Niemal nigdy mu się to nie zdarzało. – To już postanowione. Zwołaj wszystkich na za jakieś półtorej godziny. Chcę ich wdrożyć. – W takim razie kto zajmie moje miejsce? Szajer wyszedł z biura, pozostawiając Rapackiego bez odpowiedzi. Zadzwonił do żony, ale ta nie miała żadnych informacji. Nie chciał zajmować łącza i obiecał, że będzie jak najszybciej. Skłamał, że kontaktowano się z nim w sprawie okupu. Przeszło mu to przez usta łatwiej niż tłumaczenie całej sytuacji. Przez ponad godzinę włóczył się korytarzami wieżowca, starając się na nikogo nie natrafić. Ból pleców na szczęście zelżał. Odrzucił dwa telefony od Rapackiego i kilka od innych członków sztabu. Jakiekolwiek rozmowy i ustalenia nie miały teraz sensu. W końcu zaszył się w jednej z toalet i zamknął drzwi na zamek. Usiadł na sedesie i po raz kolejny tego dnia się rozpłakał. Kim był gnojek, który władował się z impetem w jego życie? Miał coraz większe wątpliwości, czy nie powinien skontaktować się z policją, jednak strach o życie córki był nieodmiennie zbyt silny. Facet sprawiał wrażenie totalnego świra, a do tego mógł nie być sam. Gdyby rzeczywiście miał wtyki, Szajer skazałby Różę na śmierć. Wyrzuty sumienia potem zabiłyby jego. Wyszedł z toalety i opłukał twarz zimną wodą. Nawet nie zerknął na swoje odbicie. Wytarł się papierowym ręcznikiem i wyszedł na korytarz. W drodze do biura poinformował sekretarkę, że ma wpuścić każdego, kto dobijałby się do siedziby komitetu. Berni mógł się przedstawić na milion sposobów. Sam w myślach szykował się na najtrudniejsze spotkanie życia. W środku już czekali na niego Rapacki, członkowie zarządu, skarbnik i rzeczniczka. Nie było jedynie sekretarza. Kiedy wszedł, przerwali rozmowy i skupili na nim czujne spojrzenia. Musiał je wytrzymać, zachowując pełny spokój. Tylko w ten sposób mógł powstrzymać totalny chaos. Usiadł na swoim miejscu i zerknął na zegarek. Berni powiedział, że będzie o czternastej. – Zaczynamy za kilka minut – obwieścił rzeczowym tonem. – Przepraszam za tak nieoczekiwane posiedzenie, ale podjąłem istotną decyzję. – Michał już ją nam przekazał – odezwał się pyzaty mężczyzna z wąsem w stylu Freddie’ego Mercury’ego. – Możesz cokolwiek wyjaśnić? Tym razem Szajer miał przygotowaną odpowiedź. – Potrzebne nam przetasowania. Ciągle te same twarze sprawdzają się w parlamencie, ale na szczeblu lokalnym powinniśmy docierać do stale nowych ludzi. – Usprawiedliwiająco podniósł dłonie. – Michał wykonał kawał świetnej roboty. Teraz, mam nadzieję, podejmie się jeszcze ważniejszych zadań. Dotarłem do kogoś, kto ma znacznie szersze kontakty. – Kto to? – Zaraz się przekonacie. Na pewno go nie kojarzycie. Działał do tej pory raczej jako niewidzialny lobbysta. – Mamy głosować za nieznajomym? Pytanie zadała rzeczniczka. Drobna, ładna kobieta z rudymi włosami, rzucająca się w oczy i cholernie medialna. Szajer obrzucił ją krótkim spojrzeniem. – Jeżeli nie zagłosujecie – zawiesił na chwilę głos – zrezygnuję z udziału w wyborach. Gdyby w tym momencie nie otworzyły się drzwi, na sali zapanowałby nieopisany harmider. Do środka wsunął się Berni. Powoli i nieśmiało. Tym razem miał na sobie szary, zupełnie niedobrany garnitur i kraciastą koszulę. Obraz nędzy i rozpaczy. Zwalisty rolnik zawleczony na spotkanie z papieżem. – Oto jest. – Szajer wysilił się na uśmiech. Zebrani patrzyli na przemian na niego i na Berniego. Nikt się nie odezwał. Buczenie klimatyzatorów przypominało w tym momencie dudnienie lądujących śmigłowców, a stłumione światło jarzeniówek zdawało się razić. Po kilku sekundach ktoś odkaszlnął. Szajer za wszelką cenę musiał kontynuować tę szopkę. – Berni – zawahał się, wymyślając nazwisko. – Berni Polak. Tamten uśmiechnął się szeroko. – Potraktujmy to jako pseudonim – bąknął. – W kampanii wyborczej potrzeba szarej eminencji, że tak powiem, a nie gwiazdy estrady. – Bzdura! Wierutna, kurewska bzdura! – Rapacki zerwał się z krzesła. – Potrzeba stabilności i zgrania, a nie zmian w ostatniej chwili. Szajer pokręcił głową. – Michał, usiądź, proszę. Nie róbmy scen. – To nie jest robienie scen. Właśnie niszczysz to, na co harowałem od wielu miesięcy. Ja i wszyscy w tym biurze. Oczywiście poza tym… kimś. Rapacki wyszedł, trzaskając drzwiami. Berni odprowadził go lodowatym spojrzeniem. 5. Kiedy Szajer wrócił do domu, postanowił powiedzieć Marii całą prawdę. Mimo rejtanowskich gestów Rapackiego wybór Berniego został przegłosowany. Jego drobny szantaż skutecznie zmobilizował członków komitetu. Wszyscy jechali na jednym wózku i byli uzależnieni właśnie od niego. A raczej – od jego wygranej. Lepszym wyborem było wątpliwe zwycięstwo niż pewna porażka. Berni beznamiętnym głosem zaproponował zorganizowanie kolejnego spotkania dopiero po pogrzebie Skawińskiej, Szajer ochoczo go poparł, a reszta nie miała już nic do gadania. W ten sposób kampania na najwyższym szczeblu została nieformalnie zawieszona. Działać miały jedynie służby prasowe i dział marketingu. Na głowach ich personelu spoczęło zadanie przekucia fałszywej żałoby w sukces wyborczy. Na szczęście dla siebie, ci ludzie nie mieli pojęcia o prawdziwym tle tych decyzji. Szajer zastał żonę siedzącą na ogrodowej huśtawce. Była odwrócona do niego plecami i najwyraźniej nie usłyszała kroków. Aby jej nie przestraszyć, głośno odchrząknął. Odwróciła się. – Dlaczego tu jesteś? – rzucił, podchodząc. – Nie słyszałabyś telefonu z domu! – Włączyłam przekierowanie na komórkowy. Podniosła dłoń, w której trzymała smartfona. Poruszyła huśtawką i delikatnie się odchyliła. Szajer nachylił się do niej i pocałował ją w czoło. – Ile mamy zapłacić? – zapytała otępiałym głosem. – Kiedy oddadzą nam Różę? – Za kilka dni… – Co?! Zareagowała w taki sam sposób, jak on kilka godzin temu U Naleśnikarza. Była przekonana, że lada moment wszystko załatwią, a ich córka wróci do domu jeszcze przed nocą. Dla jej ojca uzbieranie nawet sporej sumy nie było problemem. Szajer nie wziął tego wcześniej pod uwagę. Może chodziło właśnie o uderzenie w tego starego pryka? Z całą pewnością był zamieszany w niejedną machlojkę, babrał się w polityce od zarania dziejów. Najpierw jako krzykliwy opozycjonista, później – polityczny uchodźca w Anglii, wreszcie poseł na Sejm bez przerwy od drugiej kadencji. I to tylko dlatego, że w wyborach na pierwszą nie startował. I tak miał obiecaną tekę ministra. – Ile żądają? – To nie do końca tak… – To znaczy? – zapytała zaniepokojona. – To znaczy: nie do końca jak? Szajer złapał ramię huśtawki i zatrzymał je w miejscu. Streścił Marii wydarzenia całego dnia, pomijając tylko fragment o pręcie, który wylądował na jego plecach. Po nim pozostał jedynie siniak. – Czego on chce? – zapytała, gdy skończył. – Czego ten skurwiel chce?! Zeskoczyła z huśtawki i złapała męża za rękę. – Niczego się nie domyślasz? Nie przegapiłeś niczego, co mówił? Szajer drgnął. – Może się okaże, że chce pieniędzy. A może chce spieprzyć moją kampanię? Nie wiem! Wymyśliłem już ze sto powodów. – Kiedy ma się z nami skontaktować? Berni stwierdził, że wszystkiego dowiedzą się we właściwym czasie. Tylko tyle. Próba wymuszenia konkretniejszej odpowiedzi skończyła się jego kolejnym wybuchem gniewu na korytarzu High Heela. Potem się ulotnił. Nie musiał powtarzać, że Szajer ma nie próbować go znowu śledzić. – Dopiero jutro... – Nigdy dotąd go nie widziałeś? Szajer nie wspomniał o swoim wystąpieniu na uniwersytecie, ale to nie było istotne. – Nie. – I nie masz pojęcia, kto to jest? – Boże, Maria, nie! – Myślisz, że naprawdę nazywa się Berni? – Czy to ma jakiekolwiek znaczenie? Ruszył w stronę domu, trzymając żonę za rękę. Przez chwilę milczeli, ściskając wzajemnie swoje dłonie. Poszli do kuchni i usiedli naprzeciw siebie, po obu stronach stołu. Szajer oparł głowę na dłoni, wyginając obolałe plecy. Jego żona mechanicznie przygładziła serwetkę. – Cały czas zastanawiam się, co się z nią dzieje… Czy płacze? Czy on ją dobrze traktuje…? Na pewno jest bardzo zdezorientowana. Jest taka delikatna… Za dwa miesiące ma urodziny. Liczyłam nawet dni. Zostały pięćdziesiąt dwa. Nie myślałam jeszcze nad prezentem, ale wtedy… – Maria, skończ! – Szajer wyszarpnął spod jej dłoni serwetkę. – Wszystko będzie dobrze. Ale teraz musimy działać tak, jak tego chce. Ma jakiś plan, którego sztywno się trzyma. Skoro zaplanował, że za kilka dni Róża do nas wróci, to tak będzie. Nie możemy tylko go sprowokować. – Wiem… – Maria załkała. – Zrobimy, czego chce, koszty nie mają znaczenia. – Sam mówiłeś, że jemu nie chodzi o pieniądze. – Tak twierdzi, ale może tylko nas zwodzić. Może chcieć nas wybadać. Zwlókł się z krzesła i przeniósł się na kanapę. Ból pleców nieoczekiwanie się nasilił, ale przez noc powinien minąć. Podłożył pod nie poduszkę i zamknął oczy. Naprawdę wierzył, że zna się na ludziach. Jeżeli tak było, odzyskają córkę. Berni w końcu poda im cenę jej wolności. Wtedy wszystko załatwią, a kiedy Róża już będzie bezpieczna, dorwie go. Być może nawet bez pomocy policji. Zemści się na tym gnoju w najbardziej okrutny sposób. Ta myśl go pocieszyła. Po chwili zapadł w płytki, nerwowy sen. Kilka minut później Fiodor wskoczył na kanapę i wtulił się pomiędzy jego kolana. Był najwyraźniej stęskniony za pieszczotami. * * * W tym samym czasie Berni zapalił wszystkie światła w swojej łazience. Dwa wielkie lustra były doskonale wypolerowane. Zawieszono je naprzeciwko siebie, tak by zwielokrotniały odbicie. Pomieszczenie tonęło w świetle. Rozebrał się i rzucił wszystkie ubrania na podłogę. Przeszedł po zmiętej marynarce, stając idealnie pomiędzy lustrami. Rozłożył na boki ręce, dotykając obu tafli opuszkami palców. Zamknął oczy. Oddychał powoli i miarowo. Relaksował się. W ciągu dnia kilkukrotnie wybuchł niepotrzebną złością. Dał się ponieść emocjom, stracił nad sobą panowanie. To się nigdy nie powinno zdarzyć. Wszystko musiał mieć pod pełną kontrolą. Przede wszystkim siebie. Jeszcze tylko kilka dni i zrzuci z siebie ciężar upokorzeń. Dostanie to, czego zawsze chciał i na co zasługiwał jak nikt inny. Była to miła myśl, ale napawała go jednocześnie niepokojem. Czy temu podoła? Na pewno. Nie powinien się z góry martwić. Tak naprawdę plan był bardzo elastyczny, dopuszczał dopasowywanie działań do rozwoju sytuacji. Dotychczas wprowadził tylko jedną zmianę, która okazała się całkiem zabawna. Gwałtownie otworzył oczy i odwrócił się w stronę jednego z luster. – Czego ty, kurwa, chcesz? – wyszeptał w ten sam sposób, w jaki zrobił to rano Szajer, przeciągając z naciskiem literę r. Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSPIS TREŚCI Okładka\tKarta tytułowa Cytaty Dedykacja PROLOG BERNARD SZAJER I BERNI DZIEŃ PIERWSZY 1. 2. 3. DZIEŃ DRUGI 1. 2. 3. 4. 5. DZIEŃ TRZECI 1. 2. 3. 4. 5. DZIEŃ CZWARTY 1. 2. 3. 4. 5. 6. DZIEŃ PIĄTY 1. 2. 3. CZĘŚĆ DRUGA. KOMISARZ FELIKS GLAZUR DZIEŃ PIERWSZY 1. 2. 3. DZIEŃ DRUGI 1. 2. 3. 4. 5. 6. DZIEŃ TRZECI 1. 2. 3. 4. DZIEŃ CZWARTY 1. 2. 3. 4. DZIEŃ PIĄTY DZIEŃ SZÓSTY 1. 2. 3. CZĘŚĆ TRZECIA. DIANA ELERT DZIEŃ PIERWSZY 1. 2. DZIEŃ DRUGI 1. 2. 3. 4. DZIEŃ TRZECI 1. 2. 3. 4. DZIEŃ CZWARTY 1. 2. 3. 4. DZIEŃ PIĄTY 1. 2. 3. 4. DZIEŃ SZÓSTY 1. 2. 3. CZĘŚĆ CZWARTA 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9. EPILOG POSŁOWIE Karta redakcyjna\nCopyright © by Max Czornyj, 2020 Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2020 Wszelkie prawa zastrzeżone Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych. Wydanie I, Poznań 2020 Projekt okładki: Mariusz Banachowicz Zdjęcie na okładce: © Stefano Pollio/Unsplash Redakcja: Agnieszka Zygmunt/Słowne Babki Korekta: Zofia Żółtek, Lena Marciniak-Cąkała/Słowne Babki Skład i łamanie: TYPO Marek Ugorowski Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: „DARKHART” Dariusz Nowacki darkhart@wp.pl eISBN: 978-83-8195-208-8 Wydawnictwo Filia ul. Kleeberga 2 61-615 Poznań wydawnictwofilia.pl kontakt@wydawnictwofilia.pl Seria: FILIA Mroczna Strona mrocznastrona.pl Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wielbiciel-ebookRO/p1173858i1354144" target="_blank" title="Wielbiciel [Max Czornyj] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wielbiciel [Max Czornyj] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jak skutecznie zniechęcić małe dziecko do jedzenia. – Mama na całego\nJak skutecznie zniechęcić małe dziecko do jedzenia.\nPodobno dzieci dzielą się na takie, które jedzą wszystko o każdej porze oraz takie, które nie jedzą nic.\nJa tam w to nie wierzę. Choć wśród małych dzieci można znaleźć prawdziwe łakomczuszki, które mają olbrzymi apetyt oraz prawdziwych niejadków, to jednak dzielenie ich na dwie grupy jest zbytnim uproszczeniem. Bowiem małe dziecko a mówimy o dziecku, które ukończyło pierwszy rok życia, ale nie obchodziło jeszcze swoich trzecich urodzin, potrafi zjeść cały posiłek, w odpowiednich warunkach, jak również nie zjeść nic, kiedy nie ma ochoty na jedzenie.\nKarmienie dziecka oraz nauka samodzielnego jedzenia to jedno z wyzwań, przed którymi stoją rodzice. Ważne jest przecież, aby dziecko dostało odpowiednią porcję białka, warzyw, owoców, zbóż, wody i tak dalej…. Ale ja nie o tym.\nJa chcę Wam przedstawić kilka sposobów na to, jak skutecznie można ZNIECHĘCIĆ małe dziecko do jedzenia, z punktu widzenia małego bohatera.\nKochana Mamo, jeśli chcesz, żebym grymasił i marudził przy jedzeniu a przy tym nic a nie nie zjadł to koniecznie:\nUsadź mnie w wysokim krzesełku i pozapinaj wszelkimi możliwymi szelkami, abym nie mógł się za bardzo ruszać. Krzesełko postaw daleko od stołu, żeby moje wyciągnięte i machające rączki i nóżki nie mały szans dotknąć czegokolwiek, a tym bardziej zrzucić. Tylko w ten sposób ochronisz swoje talerze przed stłuczeniem a nieskazitelnie czysty obrus przed pobrudzeniem. Nie ma przecież znaczenia, że czuję się jak jakiś „inny”, i nie mam wtedy szans nauczyć się siedzenia przy stole i jedzenia z innymi. Chcesz, żebym jadł, kiedy czuję się tak skrępowany? Nie mam na to ochoty, kiedy traktuje się mnie inaczej, niż pozostałych.\nNie dawaj mi przypadkiem do ręki żadnych sztućców, nawet jeśli wyciągam po nie rączki. Często powtarzaj, że nożem mogę się uciąć, widelcem ukłuć a łyżką polać moje czyste ubranko. Koniecznie też muszę wiedzieć, że sztućce są dla dorosłych a nie dla dzieci i że używać ich będę mógł, kiedy się nauczę. Ale jak i kiedy mam to zrobić?\nNie pozwól mi też dotykać jedzenia rękami. Wszystko wtedy będzie upaskudzone, no i kto to będzie mył? Powtarzaj, że je się sztućcami a nie rękami a na to przecież mam jeszcze czas.\nPierwsze kęsy a zwłaszcza zupkę podawaj mi zawsze gorącą. Tak, jak mówiła Twoja babcia i mama – zupa ma być gorąca, bo inaczej będzie niedobra i zimna, bo zbyt szybko ostygnie. Takiej zupki to ja nie zjem. Dmuchanie na łyżkę to za mało, a czekanie w krzesełku aż ostygnie szybko mi się znudzi i uznam, że posiłek dobiegł końca (mimo, że nic nie zjadłem).\nPodawaj mi specjalne dania, gotowane w osobnym garnuszku. Kiedy inni będą wcinać schabowego lub grillowaną cukinię (tak widzę to i odróżniam) spróbuj mnie zachęcić do zjedzenia papki. A może sama chcesz?\nKiedy sobie spokojnie jem coś co mi smakuje dołóż mi w trakcie jedzenia jeszcze troszkę makaronu do zupki albo ziemniaczków na talerzyk. Czy wiesz, że ja wiem, kiedy mi coś dorzucasz do talerza? Od razu się orientuję. Czuję inny smak i inną temperaturę. Nie zjem już wtedy nic więcej.\nPodawaj mi jedzenie mówiąc „za mamusię, za tatusia” . Naprawdę nie możecie sami sobie zjeść? I wiem też, że to nie żaden samolocik leci do hangaru, tylko jeden widelec z ziemniakami za dużo kieruje się do mojej buzi. Zaufaj mi. Ja wiem lepiej, kiedy jestem najedzony, niż Ty, chociaż jesteś najlepszą Mamą na świecie.\nOdwracaj moją uwagę od jedzenia stosem książeczek, zabawek a najlepiej bajką na tablecie. Może się wówczas zdarzyć, że wtedy zjem wszystko, ale nawet nie będę wiedział co zjadłem i czy mi to smakowało. No i następnym razem też będę się domagał bajki na tablecie (nawet wtedy, jak będziemy jeść niedzielny obiad u babci). Chociaż przyznam, że czasami lubię w trakcie posiłku pooglądać książeczkę (jedną) tak, jak Ty czytujesz sobie gazetkę przy śniadaniu. Ale całe stosy? No, zdecydowanie nie.\nUprawiaj karmienie chodzone, czyli podawaj mi jedzenie w trakcie zabawy. Kęsik mięska przy budowli z klocków, troszkę ziemniaczków, kiedy prowadzę autko po podłodze, kawałek rybki między jednym kopnięciem piłki a drugim. No dobra, czasem nawet zjem. Ale co to było, kiedy to było, czy mi to smakowało, czy nie…..nie wiem. Czy jak pójdę do szkoły też tak będziesz robiła?\nPokazuj mi inne dzieci, które jedzą (albo i nie) jednocześnie mówiąc: „o…widzisz, jak Ania ładnie je?” albo „popatrz, Piotrusiowi smakuje, więc jest dobre, dlaczego ty nie jesz?”. Niech sobie jedzą, jak mają ochotę. Jeśli nie mam to nie mam, a od takiego mówienia na pewno jej nie nabędę. A jeśli tak, to tylko na chwilę.\nMów do mnie, że jak nie zjem to nie będę miał siły, zachoruję, że to nie ładnie tak nie jeść, że ktoś (brat, siostra) się będzie śmiał ze mnie, że nie jem albo że przyjdzie czarny zły wilk i wszystko mi pożre. Serio tak będzie? No i niech sobie je, na zdrowie.\nMów do mnie: „babcia tak się starała a ty nie jesz” albo „jedz, bo mamusi będzie przykro”. Zaraz, zaraz. Mam jeść, żeby jeść, rosnąć i się rozwijać czy aby ktoś inny się dobrze poczuł?\nDawaj mi nieograniczoną ilość słodyczy między posiłkami. Kiedy dostaję często słodycze nie mam nawet możliwości poczuć, że jestem głodny. No i słodki smak dominuje nad innymi. Słodycze sprawiają, że nic innego mi nie smakuje.\nNie wychodź naprzeciw moim gustom smakowym. Tak, wiem, że to kuszące i taki maluch, jak ja jeszcze nie wie, co jest dla niego dobre a co nie. Ale niestety droga mamo. Jeśli coś mi nie smakuje, to nie będę tego jadł, chociażby stu specjalistów od jedzenia wyraziło swoją opinię, że to dla mnie dobre. Ty lepiej wiesz, co mi smakuje i co zjem chętnie, a jeśli nie to obserwuj mnie uważnie i się dowiesz. A potem przygotuj mi właśnie to.\nNie wprowadzaj rytmu dnia i posiłków o stałych porach. Najlepszy na niejedzenie jest chaos i podjadanie słodyczy, kiedy jest się głodnym a obiad jeszcze nie gotowy.\nJak myślisz Mamo, czy w ten sposób skutecznie zniechęcisz mnie do jedzenia? A może znasz jeszcze inne sposoby?\nJeśli ten wpis jest dla Ciebie przydatny, podziel się nim z innymi. Może jeszcze komuś pomoże ?\n03/10/2017\t 13 komentarzy\nOpublikowany w Blog, Codzienne wyzwania i działania., Dla rodziców małych dzieci.Tagi: dieta, karmienie małego dziecka, samodzielne jedzenie, zachęcanie do jedzenia, zniechęcanie do jedzenia\n13 wątków z “Jak skutecznie zniechęcić małe dziecko do jedzenia.”\n12/10/2017 z 12:22\nMoi właściwie są „jadkami” Ale jedzą tylko te potrawy, co lubią 🙂 Oczywiście młodszemu staram się przemycić coś w formie zabawy, ale nie zawsze z pozytywnym skutkiem 🙂\n08/10/2017 z 21:42\nMam dwóch jadków ;). Starszy miał alergię, teraz jest opanowana…. jak był malutki chciał jeść wszystko, niestety nie mógł. Teraz wybrzydza i czasem dostaję szewskiej pasji. Dygnitarz też jest chętny hihi do jedzienia. Znam dzieci które nie chcą jeść i rodzice nie biegają za nimi z jedzeniem, bo to się nie sprawdziło. Słodycze to zło w 100% :/…..\n09/10/2017 z 22:49\nNie dziwię się, że masz dwóch jadków. W końcu gotujesz niebagatelnie 🙂 Buziaki 🙂\nJull Krajewska powiedział:\n05/10/2017 z 22:51\nŚwięte słowa! Ze wszystkim się zgadzam 🙂 Nie z wszystkim sobie radzę, jako mama 10 miesięcznej córki … muszę przyznać , że czasem bajka nam się zdarza podczas obiadku… 🙁\n05/10/2017 z 19:19\nZ większością rzeczy się zgadzam 😉 zwłaszcza z przekąskami, słodyczami i tym nieszczesnym tabletem czy bajkami. I robia to osoby które zarzekały sie ze tego nie zrobią 😉\n05/10/2017 z 12:43\nświęte słowa: rodzice sami sobie robią… niejadków 🙁\n04/10/2017 z 13:27\nTen okres dopiero przed nami bo moja córcia ma dopiero 6 miesiecy ale przyznam szczerze że raz juz się przylapalam na tekście ‚za mamusie, za tatusia’ i po chwili stwierdziłam, że to jednak głupie jest :-/\n03/10/2017 z 21:21\nU nas nie ma problemu z niejadkami. Moje dziewczyny wcinają wszystko także nie mam na co narzekać. A najmłodsza jeszcze na piersi także nie wybrzydza 😀\n03/10/2017 z 22:50\nO tak. Nie ma co wybrzydzać. W końcu to prawdziwa ambrozja 🙂\n03/10/2017 z 21:12\nWiesz ja tak sobie myślę, że masa rodziców nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że oni sami są winni tego grymaszenia przy stole. Swoją drogą, pisałam sama ostatnio na podobny temat, mianowicie o przemocy przy stole. Tak samo ogromnie liczna grupa rodziców zwyczajnie w trosce o nakarmienie małego brzucha ociera się o zwykłą przemoc! Dziecko, to taki sam człowiek jak my, tylko nieco mniejszy, i ma prawo do większego lub mniejszego apetytu. Ma prawo uwielbiać marchewkę i nienawidzić ziemniaków. Podejdźmy do tego zwyczajnie, z szacunkiem.\n03/10/2017 z 22:49\nBardzo dobrze to ujęłaś. Dziecko ma prawo czegoś „nienawidzić” lub „uwielbiać” jeść, zupełnie, jak dorosły. I tak, jak dorosłego nikt nie zmusza do jedzenia brukselki tak nie trzeba również zmuszać do tego dziecka. Pozdrawiam 🙂\n03/10/2017 z 20:49\nSposoby idealne na niejedzenie 🙂 Pamiętam jak moja córka zaczynała jeść samodzielnie, miała 11 miesięcy. Siadała w krzesełku, ale bez zapiętych pasów, dostawała łyżkę albo widelec i jadła z nami obiad. Czasami jadła i godzinę, ale zjadała sama 🙂 Dziś ma 4,5 roku i nie ma żadnych problemów z jedzeniem. Owszem są dni, kiedy nie ma ochoty i wtedy nie je obiadu czy kolacji, trudno, na siłę jej nie będę karmić, a wiem, że z głodu nie umrze. Po prostu kiedy zgłodnieje to powie albo sama otworzy lodówke i coś sobie weźmie 🙂\n03/10/2017 z 22:51\nDobrze piszesz. Kiedy zgłodnieje sama się upomni o jedzenie, albo sama je sobie zorganizuje 🙂


Na Zachodzie nie opłaca się kupić mieszkania! Podatek od nieruchomości w Polsce, a za granicą. -\nNa Zachodzie nie opłaca się kupić mieszkania! Podatek od nieruchomości w Polsce, a za granicą.\nJAK DROGIE SĄ PODATKI NA 🏠 ZA GRANICĄ ?\nPo wyborach wiele się pojawiło grup, komentarzy o tym „Że teraz to tylko na emigracje” 😅\nAbstrachując od sytuacji politycznej, zobaczymy jak to jest z mieszkaniem za granicą!\n🎀 Dziś skupię się na podatku od nieruchomości\n👉 Jak to wygląda w Polsce ?\n👉 Wysokość tego podatku nie jest duża, biorąc pod uwagę inne opłaty. Jest to około < 1 zł za m^2 (dokładniejsze stawki niżej). Oczywiście jest to opłata roczna. Czyli dosyć niewiele.\nOpłata ta za m^2 w różnych miejscach jest rożna. Państwo (minister finansów) wyznacza jedynie górną granice, której nie można przekraczać. Duże miasta przeważnie mają górne granice, a te mniejsze, będące w pobliżu np. Warszawy mają znacznie obniżone ?\n👉 By przyciągnąć inwestorów do budowania swoich firm, siedzib itp.\n🎀 Jak wygląda z podatkiem na Zachodzie (mieszkanie za granicą) ?\n👉 Tu sprawa wygląda mniej kolorowo.\nTutaj podatek od 🏠 jest uzależniony od WARTOŚCI RYNKOWEJ. Ta kwota wynosi około 1% od niej. Jeśli weźmiemy sobie pod uwagę 🏠 w centrum miasta za 500 000 złotych, to ten 1% wynosi ..... 5000 złotych rocznie ❗\nDuża różnica, co? Z tego powodu na Zachodzie większość ludzi mieszkania po prostu WYNAJMUJE. To jest norma, że 👩👩👧👦 po 40 lat żyją w wynajętym mieszkaniu.\nCo więcej funkcjonują nawet mieszkania komunalne. Czyli 🏠, które wynajmuje miasto innym ludziom.\nPssst. Kiedyś myślano, aby wprowadzić go w Polsce 😅\nPobierz Planer Finansowy\nniezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. poz. 1777), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego – 3,09 zł od 1 m2 powierzchni.\nWiedzieliście o tym? A Wy wolicie wynajmować mieszkanie, czy kupić ? Ktoś z Was myślał o mieszkaniu za granicą? Podzielcie się swoją opinią!\nPsst…. Jeśli podoba Ci się co robią zajrzyj do mojego patronite! Przewidziałam różne nagrody za wsparcie mojej działalności! Razem edukujmy nasze społeczeństwo.\nIle ZUS zabiera z naszej pensji?\nBusiness english, jak to ugryźć? Portale biznesowe po angielsku.


Przetwory Z Polski - Smaker\nPrzepisy Smaker / przetwory z polski\nprzetwory z polski\nPrzepisy na temat: przetwory z polski\nQuinoa, najzdrowsze ziarno\nNazywana jest złotem Inków, bo to oni uprawiali ją już 5 tys. lat temu. Jej polska nazwa to komosa ryżowa. Nie zawiera glutenu. Zobacz, ile wartości mieści się w jej maleńkich kuleczkach i dlaczego warto wprowadzić je do codziennego menu.\nBadania alarmują – Polacy jedzą za mało ryb!\nPełne witamin, białka, kwasów tłuszczowych omega–3 – ryby są prawdziwą kopalnią substancji odżywczych, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. – Ze względu na swoje wartości odżywcze mięso ryb powinno być stałym elementem naszego jadłospisu – zauważa Agnieszka Piskała, najbardziej opiniotwórcza dietetyczka w Polsce. Niestety z roku na rok jemy coraz mniej ryb i te dane martwią specjalistów.\nArtykuły na temat: przetwory z polski\n...prostu lepsze. A te niezwykle rzadkie, ale wyjątkowo dobre na przetwory truskawki kaszubskie, to już w ogóle są malusieńkie, prawie jak poziomki - a przebijają aromatem inne odmiany... Warto się...\nJesień to doskonała pora na zwiedzanie Polski. Wciąż można liczyć na dobrą pogodę, cieszyć się kolorowymi liścmi i bajecznymi krajobrazami. Jeśli nie macie pomysłu gdzie wybrać się tej jesieni, to przygotowaliśmy dla was kilka propozycji. W tych miejscach na pewno poczujecie klimat najbardziej kolorowej pory roku!\njakie przyprawy do selera naciowego\nfaszerowane pieczarki na zimno\npomysł na ciasto na niedziele\nzalewa do pikli\nkurczak w sosie z papryki\nzalewa do pomidorów w słoiku\nrolada z ciasta francuskiego z kurczakiem na zimno\nsałatka meksykanska z tunczykiem\nzapiekanka z ziemniaków z mlekiem\ndorsz na ostro z piekarnika\nindyk nadziewany brzoskwinią\nciasta bez pieczenia szybkie\njak długo gotowac kaszanke\npierś w piekarniku z pomidorami


Przestrzeñ do nauki w pokoju dziecka - o czym musisz pamiêtaæ?\nHurra! Jestem w ci±¿y!\nWiadomo¶æ o zaj¶ciu przez kobietê w ci±¿ê powinna byæ jedn± z najpiêkniejszych jakie przez ca³e ¿ycie mo¿emy us³yszeæ. Niestety, z roku na rok coraz czê¶æiej tak siê nie dzieje.Dlaczego niektóre pary i ma³¿eñstwa nie skacz± z rado¶ci na wie¶æ o ci±¿y?\nBezpieczna recepta na g³adk± skórê\nDepilacja laserowa to jeden z najpopularniejszych zabiegów estetycznych. Ta skuteczna metoda usuwania zbêdnego ow³osienia najwiêkszym zainteresowaniem cieszy siê w³a¶nie teraz – jesieni±. Korzystaj±c z tej okazji, wiele gabinetów kosmetycznych oferuje zni¿ki na zabiegi depilacji. Ale czy atrakcyjna cena jest kluczem do atrakcyjnego wygl±du? Na co zwróciæ uwagê, przegl±daj±c oferty? Co jest gwarancj± bezpieczeñstwa zabiegu?\nPraca tymczasowa – elastyczna forma zatrudnienia\nBywaj± okresy w przedsiêbiorstwach i firmach szczególnie produkcyjnych kiedy zapotrzebowanie na pracowników gwa³townie ro¶nie. Jednak sytuacja taka mo¿e trwaæ tylko pewien okres czasu. W takim przypadku warto rozwa¿yæ mo¿liwo¶æ wspó³pracy z agencj± pracy tymczasowej.


Pudełko MamyWyprawka Niny - mój niezbędnik - Pudełko Mamy\nPamiętam, że kiedy byłam na początku ciąży nie mogłam doczekać się momentu w którym będę mogła kompletować wyprawkę. No i oczywiście długo to ja nie wytrzymałam… aż się moja mama na mnie obraziła, „bo to źle wróży”. Oczywiście w te wszystkie zabobony to ja nie wierzę i pierwszym zakupem był wózek!\nKupiłam go bardzo wcześnie bo termin porodu był na początek sierpnia a pojazd czekał od marca ;). Wybór padł na hiszpańską markę Casualplay model S4. Zestaw 3w1 czyli Gondola, spacerówka i fotelik. Cały zestaw w jednym ze sklepów kosztował prawie 3.000 tyś zł. Le należy do oszczędnych, a ja z kolei do przedsiębiorczych, tak więc co by nie nadwyrężać budżetu za bardzo już na samym początku, zaczęłam szperać po internecie w poszukiwaniu sklepów oferujących mój wymarzony wózek za niższą cenę.\nI tak udało mi się skompletować wózek kupując każdą z trzech części z trzech różnych stron Polski 🙂 Spacerówkę kupiłam ze sklepu internetowego z Białegostoku, samą gondolę z innego sklepu z Zielonej Góry, a fotelik używany od mamy z Dąbrowy Górniczej (fotelik w stanie idealnym). W ten sposób udało mi się skompletować cały zestaw za kwotę 1.600 zł zamiast 3.000 zł 🙂 Le był dumny! A z wózka muszę przyznać jesteśmy bardzo zadowoleni. Zależało nam na terenowym pojeździe bo tu u nas wkoło niezłe tereny, a i do lasu też wolimy chodzić niż po galeriach jeździć ( na wszelki wypadek w galeriach też bywamy i sprawdzamy go, spisuje się doskonale 😉 )\nPo wózku kolej przyszła na urządzanie pokoju Niny. Inspiracji na motyw przewodni szukałam i szukałam… i znalazłam! Jakoś tak przeglądając jeden po drugim sklepie (oczywiście internetowym wszystko kupiłam przez internet) natknęłam się w jednym z nich na naklejkę ścienną z motywem sów. Pomyślałam: „Genialne! Sowy to jest to! Nikt nie ma sów”. Wpadłam w szał wszędzie wyszukiwałam sowy i o dziwo wszędzie było mnóstwo produktów z elementem sowy. Wydawało mi się, że mam ogromne szczęście. Skompletowałam poduszki w sowy, klamerki ozdobne-sowy, kołderkę, kocyk, otulacz, śpiwór zimowy, stroler-pad do spacerówki, poduszkę antywstrząsową Angel’s Wings (wszystko z tej samej firmy) oczywiście też w sowy. I naklejkę na ścianę, która była bardzo podobna do motywu z kołderki. I tak od sowy do sowy, aż mnie Le musiał powstrzymać bo jeszcze chwila a oprócz sów to nic więcej do pokoju Niny by się nie zmieściło, włącznie z nią samą. Nawet przez chwilę nie pomyślałam, że skoro tak wiele produktów jest z tym uroczym ptakiem to może jednak nie jestem oryginalna…. (szaleństwo zakupowe przyszłej matki nie zna granic, zaślepić może wszystko, i odebrać rozum).\nTak czy inaczej oryginalna nie byłam, ale skąd mogłam wiedzieć? W końcu w świecie dziecięcych gadżetów dopiero raczkowałam. Mimo wszystko lubimy bardzo sowy a już najbardziej te ze ściany. Nina wpatruje się w nie z ogromnym zaciekawieniem. Są duże , kolorowe i pięknie odbijają się na białej ścianie. Do kompletu kupiłam też karuzelę do łóżeczka na której jest namalowana sowa, jednym z trzech poruszających się na niej zwierzaków również jest sowa, a dodatkowo karuzela jest wyposażona w projektor! Można wyświetlać obrazki na podbiciu karuzeli, lub na ścianie. Nina co wieczór po kąpieli obserwuje przesuwające się obrazki i po chwili zasypia. Nie wyobrażam sobie braku tej zabawki. To był genialny pomysł. Nie wiem czy to za sprawą jej czy po prostu mam takie cudowne dziecko ale Nina od początku zasypia sama. Nigdy nie zdarzyło się abym musiała ją usypiać. A kiedy wyjeżdżamy i zostajemy na noc w nowym miejscu to zabieramy z sobą sam projektor z melodiami ( bez karuzeli) i gdziekolwiek by Nina nie zasypiała, słucha znanych jej melodii i widzi ulubione obrazki. Myślę, że wtedy czuje się jakby była w domu w swoim łóżeczku.\nPo drobnych rzeczach (ale wcale nie najtańszych akurat na kocyki, śpiworki itp. trochę się wydało…) przyszła pora na te większe gabarytowo rzeczy czyli łóżeczko i przewijak. Na to też nie mieliśmy zamiaru wydawać większych pieniędzy. Robiliśmy wielkie oczy na widok łóżeczek za 2.000-3.000 zł nie rozumiejąc skąd taka cena? I po co? Nasze łóżko sypialniane tyle nie kosztowało! My postawiliśmy na tańsze wersje i nie widzę aby Ninie to przeszkadzało w spaniu, a przeiwjak? Przwijak jest super. Dla mnie pod względem organizacyjnym, a Ninie służy w odzyskiwaniu dobrego humoru, bo kiedy ma marudne chwile wystarczy położyć ją na przewijak, a od razu zaczyna się uśmiechać. Tak więc te zakupy zrobiliśmy w naszej ukochanej Ikei.\nZ hitów na mojej liście zakupowej mogę jeszcze wymienić wanienkę. To był rewelacyjny pomysł uważam. Wanienka po złożeniu ma 3 cm szerokości, a rozkłada się ją jednym ruchem. Do tego ma dopinaną siateczkę na której kładzie się maluszka i podczas kąpieli nie trzeba go trzymać. Bezpiecznie leży jak na hamaczku. Ta wanienka bardzo nam ułatwiła pierwsze kąpiele i służy do dziś.\nKolejnym hitem jest torba do wózka. Długo szukałam takiej, która by mnie zadowoliła. Po pierwsze jest nieprzemakalna, a po drugie bardzo pojemna i funkcjonalna, a co więcej do tego jest bardzo ładna i pasuje zarówno mamie jak i tacie, czyli jest też uniwersalna (to już chyba po czwarte).\nDo hitów dołączam też śpiworek zimowy. Nie wyobrażam sobie spacerów i podróży bez niego. Posiada otwory na szelki dzięki czemu śpiworek można także używać podczas jazdy w foteliku, czy spacerówce. Jest bardzo ciepły i ostatnio nie ruszamy się bez niego z domu. Kiedy jedziemy samochodem dzięki niemu mogę Ninkę lżej ubrać, opatulić śpiworem, a w samochodzie go rozpiąć i Ninka nie grzeje się niepotrzebnie w kombinezonie czy kurtce. Bo o rozbieraniu jej i ubieraniu w samochodzie nawet nie myślę. Pod tym względem jesień-zima to masakra dla mamy i dziecka. Każde wyjście zaczyna się rykiem. A apogeum następuje w momencie założenia czapki. No jakby ją ktoś ze skóry obdzierał!\nPo gadżetach przyszedł też czas na wybór ubranek…. Oj tu był straszny dylemat. Jaki rozmiar? Spać przez to nie mogłam. Pierwsza garderoba Niny to oczywiście wszystko nowiutkie w rozmiarze 56 i 62. Potem to już dokupowałam okazyjnie jak się udało na wyprzedażach czy tez od innych mam, ale tylko te w stanie idealnym. Takie małe ubranka założone kilka razy naprawdę pozostają w stanie idealnym i polecam takie zakupy. Można znaleźć prawdziwe perełki.\nCo jeszcze mogłabym polecić? No tak! Kura! A właściwie poduszka-kura do karmienia malucha piersią (do karmienia butelką chyba tez się sprawdzi). Bez kury nie wyobrażam sobie karmienia Niny. Używałam jej od samego początku i używam jej do dziś. Dzięki niej Ninka leży wygodnie na miękkiej podusi, na odpowiedniej wysokości, a mnie nie boli ręka i nie muszą podpierać jej główki. Dla mnie to rewelacja i ktoś kto to wymyślił powinien dostać nagrodę.\nZ tej samej firmy mamy też poduszkę antywstrząsową Angel’s Wings, którą można połączyć ze śpiworkiem lub z wkładem do spacerówki (stroller pad). Ze spacerówki jeszcze nie korzystamy, ale w foteliku sprawdza się świetnie. Dzięki niej Ninie wygodnie się śpi podczas jazdy i główka nie opada jej bezwładnie.\nNie kupiłam rożka, którego jedne mamy polecały mi inne odradzały.\nPonieważ nie wiedziałam w końcu czy kupić czy nie, uszyła mi go moja\nmama, z polaru minky (uszyła mi również ochraniacz do łóżeczka polecam\ntaki na cały obwód -przydaje się gdy maluch zaczyna obracać się jak\nwskazówka zegara 🙂 ) Ja jednak należę do tych mam którym rożek nie\nprzydał się ani razu.\nO kosmetykach, pieluszkach itp. rzeczach nie ma co pisać bo to akurat trzeba samemu przetestować kilka marek i wybrać te, które pasują maluchowi bądź rodzicowi. Natomiast te podstawowe o których napisałam uważam za rewelacyjne i trafione, i tym mogę się podzielić bez robienia komukolwiek reklamy. Udało mi się mimo wszystko zachować rozsądek i umiar przy zakupie wyprawki dla Niny, i na szczęście nie kupiłam za dużo i bez sensu. Wszystko okazało się być potrzebne i praktyczne.\nWszędzie sówki – zakochałam się 😉\nHaha Oj tak można się zakochać 😉 Witamy nową czytelniczkę "Pudełka Mamy", jest nam bardzo miło 🙂\nBardzo ładny pokoik. Mnie najbardziej przypafła do gustu ta wanienka. Nie miałam pojęcia, że takie są. U nas ppkoik był gotowy zanim byłam w ciąży. Dokupiłam tylko wózek, pościele i ubranka. Wszystko,oczywiście przez,internet. Sporo,na tym zaoszczędziłam 🙂\nPokoik był gotowy zanim zaszłaś w ciąże? To mnie ostro przebiłaś! haha To dobre! Widzę, że też jesteś niezła 😉 A z zakupami przez internet tak samo jak Ty sporo zaoszczędziłam 🙂 I o ile wygodniej! 🙂\nale się uśmiałam 🙂 u nas również sowy 🙂 ah taki trend po prostu, no co zrobimy 🙂\nWitam w klubie miłośników sów. To możemy sobie piątkę przybić 😉 No co poradzisz jak nie poradzisz? Nic tylko się śmiać. Może gdy dorosną pociechy i pokój będzie trzeba przemeblować, to będziemy już bardziej kreatywne? 😉\n„To mały krok dla człowieka, ale wielki dla ludzkości”\nRumień noworodkowy, potówki, trądzik niemowlęcy, alergia pokarmowa u niemowląt karmionych piersią. Jak odróżnić?


Colortrac SmartLF Scan 36 - Skanery szerokoformatowe - Foto-Kurier - Pismo użytkowników sprzętu foto i wideo\nNie wymaga użycia komputera do skanowania, co w połączeniu ze specjalnie zaprojektowaną dla niego skrzynią transportową, możliwością zapisu skanowanych obrazów do pamięci urządzenia, bądź USB, sprawia, iż jest idealnym rozwiązaniem wszędzie tam, gdzie istnieje potrzeba wykonywania skanów w dowolnej chwili, w każdym miejscu. Zabierz ze sobą skaner i korzystaj z niego u klienta, na budowie i w każdym innym miejscu, tak jak korzystasz z aparatu fotograficznego. Skaner wykorzystuje doskonałą i sprawdzoną technologię SingleSensor opatentowaną przez firmę Colortrac, dzięki czemu zapewnia wysoką jakość i dokładność skanowania. Minimalna waga skanera to zaledwie 5,2 kg. Urządzenie jest dostępne w rozmiarach 24’’ i 36’’.\nGrubość dokumentu: 0.5 mm\nLink do opisu na skanowanie.pl: SmartLF Scan 36


Szopka z Krakowa w Rzymie – Patriotyczny Kraków\nSzopka z Krakowa w Rzymie\nStowarzyszenie „Totus Tuus” postanowiło ponownie wystawić do konkursu „100 szopek”, w kategorii „Szopka Zagraniczna” dzieło Dariusza Czyża. Międzynarodowa Wystawa „100 Szopek”, odbywa się w Rzymie od 42 lat i każdego roku bierze w niej udział ponad 150 stajenek, z kilkunastu regionów Włoch oraz kilkudziesięciu krajów.\nTym razem, wykonana przez krakowskiego artystę szopka, posiada motywy i symbole rzymskiej Bazyliki Matki Bożej Większej. W bazylice jest obecny nie tylko cudowny wizerunek Maryi „Solus Populi Romani”, który wiąże się z cudem spadającego śniegu w środku rzymskiego lata, ale także relikwie drewienek betlejemskiego żłobka i witraż. Warto też zauważyć, że konstrukcja szopki jest dwustronna. Po drugiej stronie budowli czeka na nas niespodzianka… Artysta zawarł w niej jeszcze jeden, bardzo istotny motyw Wiecznego Miasta… Miniaturową dziurkę od klucza, w której zobaczymy kopułę Bazyliki św. Piotra. Element ten nawiązuje do słynnej dziurki w bramie posiadłości Kawalerów Maltańskich na wzgórzu Awentyn, która jest jedną z najważniejszych atrakcji miasta.\nSzopka Dariusza Czyża nabiera życia, kiedy załączymy w konstrukcji światełka, oświetlą one jej witraże i balkony ukazując misternie wykonane szczegóły. Na jednym z dziedzińców oczekują święci: siostra Faustyna, ojciec Pio i Jan Paweł II. W szopce nie mogło zabraknąć postaci papieża Franciszka i… świętego Franciszka. A na warcie stoją rzymscy żołnierze.\nPrzedsięwzięcie jest współfinansowane przez Stowarzyszenie Wspólnota Polska ze środków otrzymanych od Kancelarii Senatu, w ramach sprawowania opieki Senatu Rzeczypospolitej Polskiej nad Polonią i Polakami za granicą.\nPolska szopka bierze udział w wystawie, z inicjatywy stowarzyszenia kulturalnego „Totus Tuus”- promocja Słowa Świętego Jana Pawła II.\n42. Międzynarodową Wystawę „100 szopek” będzie można oglądać od 23 listopada 2017 do 7 stycznia 2018 r. w Rzymie.\nPoprzedni artykuł Muzeum Historyczne Miasta Krakowa otwiera skarbiec!\nNastepny artykuł Powstał przewodnik po Nowej Hucie mniej znanej


O marnotrawstwie żywności | Czoch\nW naszym, zresztą właściwie w każdym, kręgu kulturowym wyrzucanie jedzenia jest moralnie naganne. Wyrzucić chleb? Każdy ma te biedne dzieci z Afryki przed oczyma. Jak mawiał Adaś Miauczyński w Dniu Świra „moja żona, była żona, ciągle chleb wyrzucała…gdy tymczasem miliony głodują na świecie”. Niby każdy z nas rozumie, że nie należy kupować ponad potrzeby…ale teraz przyznajcie się: ile jedzenia wyrzuciliście w ciągu ostatniego miesiąca? W markecie grzebiecie między półkami omijając rzeczy, którym kończy się data ważności? Wybieracie zawsze najładniejsze, symetryczne warzywa? Mieliście kupić 1 jogurt ale była promocja więc kupiliście dwa, większe…i ten drugi oczywiście w końcu wylądował w koszu? Słyszeliście państwo o dość radykalnym ruchu „freegan”? Nie, to nie kolejna odmiana wegetarianizmu – to ludzie żywiący się w mniejszym lub większym stopniu tym, co znaleźli na śmietniku. Idiotyczne? Hipsterskie? Dziś w zakupowym know how rzecz o marnowaniu jedzenia.\nJedzenie produktów ze śmietnika, całkiem instynktownie, wydaje nam się obrzydliwe, nawet jeśli produkty te są hermetycznie zapakowane a ich termin przydatności do spożycia nie minął. Freeganie mogą być postrzegani jako eko świry – mam uczulenie na wszelkie ekstremizmy więc i do tego podchodzę z rezerwą. Freeganie jednak, poprzez swoje kontrowersyjne zachowanie, medialnie zwrócili uwagę na ogromny problem marnotrawstwa jedzenia na świecie. Oczywiście, nie mam zamiaru nawoływać do zbawiania wszechświata, raczej do pracy u podstaw, aby małymi krokami, lokalnie powrócić do normalności.\nCzy wiecie państwo, że jeden supermarket wyrzuca codziennie około 45 kilogramów zdatnego do spożycia, ważnego jedzenia? W skali Unii rocznie wyrzuca się 90 mln ton jedzenia. Z badań przeprowadzonych przez CBOS w 2005 roku „Upodobania kulinarne, nawyki żywieniowe i zachowania konsumenckie Polaków” wynika, że wyrzucanie żywności częściej zdarza się ludziom młodym, dobrze wykształconym, mieszkającym w wielkich miastach. Wyraźnie też powiązane jest z poziomem wysokości dochodów i oceną własnych warunków materialnych – im one lepsze, tym częstsze takie deklaracje.\nDlaczego żywność, której kończy się data przydatności do spożycia jest usuwana z półek i wyrzucana na śmietnik? Czemu warzywa lekko obite, niewymiarowe są (jeśli w ogóle trafią do sklepu) odrzucane, chowane przed konsumentem – bo i tak ich nie wybierze. Wpadamy do sklepu o 21 i co? Pełne półki pieczywa! Pamiętacie państwo jak ciężko kiedyś było kupić chleb wieczorem? Oczywiście, że nie – musi być wszystko, zawsze i w pełnym asortymencie.\nMożna powiedzieć, że supermarkety mają chorą politykę…ale czy nie podyktowaną naszymi chorymi, konsumenckimi zwyczajami? Kupujemy za dużo, bez sensu i bez planu co z tymi zakupami zrobić. Mnóstwo jest opracowań i filmów dokumentalnych o tym, jak marnowana jest żywność, polecam choćby dowolną odsłonę Global Food Report z ostatnich lat. Odwiedźcie państwo takie strony jak imeche.org czy ipfri.org – to pokazuje problem globalnie. Polecam niemiecki dokument „Taste the Waste” – ukazuje problem głównie z perspektywy UE. Polski portal niemarnuje.pl też warto przejrzeć. Przestaliśmy szanować jedzenie i to jest fakt.\nCo zrobić aby nie marnować? Kilka prostych zasad, które Czoch od jakiegoś czasu stosuje, i z dumą muszę powiedzieć, że w ciągu ostatniego miesiąca wyrzuciłam garść zeschniętej rukoli i pół ogórka, który zamarzł przyklejając się do tylnej ścianki lodówki.\n1. Czytaj ze zrozumieniem i próbuj\nNa opakowaniach produktów spożywczych mamy dwa rodzaje informacji, poprzedzających datę: „należy spożyć do” i „najlepiej spożyć przed”. Ten drugi oznacza datę minimalnej trwałości, czyli taką, do której prawidłowo przechowywany produkt zachowuje pełnię swoich właściwości. Po tym terminie kasza, ryż czy makaron nadal będą ok. Pomidory z puszki czy inny tuńczyk także. Nie warto zatem spróbować, zanim się wyrzuci? Nie namawiam oczywiście do konsumpcji zepsutego jedzenia ale czy naprawdę nie warto otworzyć jogurtu ważnego do wczoraj? w 99% przypadków będzie dobry – przecież daty podawane są z maksymalnym poziomem bezpieczeństwa dla producenta. Jabłko zaczyna się marszczyć i kurczyć? Upiecz, wyciśnij sok, użyj jako farsz do pieczeni – nie trzeba od razu wyrzucać.\n2. Zaplanuj zakupy\nNie mówię tylko o papierowej lub smartfonowej liście zakupów (to podstawa – znasz przecież wszystkie marketowe sztuczki na napchanie twojego koszyka). Usiądź i zastanów się co zjesz, z kilkudniowym wyprzedzeniem. Wiesz, że masz zabiegany tydzień i obiady na mieście są prawie na 100%pewne? Nie kupuj surowego mięsa czy ryb – nie będziesz miał czasu ich przygotować, co więcej, zjadając wielki obiad w knajpie nawet nie będziesz wieczorem na tyle głodny. Chcesz schudnąć więc kupujesz owoce i warzywa, których nie lubisz, potem i tak zjesz jakieś świństwo…a zakupione produkty będą dogorywać aż w końcu wylądują w koszu. Może warto pomyśleć o mrożonkach lub małych puszkach jeśli dopiero do warzyw się przekonujesz? Planowanie menu ma korzyść nie tylko dla naszych zadków (w ten sposób mniej kupimy i zjemy) ale i dla portfeli – najgłośniej na ceny jedzenia narzekają ci, co je ciągle wyrzucają.\n3. Zamrażaj i przerabiaj\nByła promocja więc zamiast dwóch kotletów kupiliście wielki, prawie 2kg schab. Zróbcie sobie te dwa, planowane schabowe, resztę mięsa zamróźcie (pokrojone na kotlety) albo upieczcie – pieczeń może leżeć w lodówce dużo dłużej niż surowe mięso. Zamrażarka to cudowny sprzymierzeniec w walce z wyrzucaniem. Jesz mało pieczywa? Zamrażaj. Pokrojony przed mrożeniem na kromki chleb + kilka minut na suchej patelni grillowej po wyjęciu z chłodni = chrupiące, ciepłe pieczywo każdego ranka, bez dymania przez śniegi do piekarni. Zamrażajcie rosoły, zupy, potrawki, bigosy, farsze. Róbcie pikle, kiszonki, przetwory – kiszenie, pasteryzowanie konserwuje. Nasze babcie potrafiły a my nagle nie umiemy?\nOk, zimą ulegam czasem pokusie pomidora, szparagi zaś powoli śnią mi się po nocach ale generalnie staram się kupować polskie owoce i warzywa (o ile oczywiście jest to możliwe – nie znajdę przecież polskich kokosów czy mango). Nie kupujcie holenderskich truskawek czy włoskich szparagów zimą, egipskich młodych ziemniaków w marcu. Zapomnieliśmy już co to znaczy czekać aż rozpocznie się sezon na X. Nie możecie się doczekać? Wybierzcie polskie mrożonki lub przetwory. Ja czekając na nowalijki, wspomagam się mrożonym groszkiem, fasolką, szpinakiem i pomidorami z puszki (i budzę się w nocy z powodu szparagów). Przestaliśmy chodzić na bazary i targi, tak, ja też pracuję do późna ale od czego jest sobota? Wcinamy warzywa marketowe, pochodzące z całego świata, dojrzewające na statkach i nie potrafimy już nawet docenić smaku tych w pełni dojrzałych, słonecznych produktów w szczycie ich sezonu. Może warto wrócić do starych nawyków?\n5. Nie wpadaj w świąteczną manię obżarstwa\nSpotykamy się rodzinnie, przy wspólnym stole – umówmy się z wyprzedzeniem jaką potrawę kto przygotuje. Nie potrzebujemy 9 ciast, 5 pasztetów, 8 sałatek jarzynowych i 4 żurków. Jemy to wszystko w święta, jemy po świętach aż w końcu mamy dość…najpierw zamrażarka, potem przy rozmrażaniu jej – kosz. Okazją nie jest paleta 30 jaj czy 5kg białej kiełbasy w super cenie. Prawdziwa oszczędność to przygotować tyle jedzenia by nie wyrzucać – pomyślcie proszę o tym przed świętami, skoro są tuż za pasem.


Szanowna Polonio – Express. The Australian-Polish Magazine\nTen rok został ogłoszony Rokiem Papieża Jana Pawła II.\nWydawnictwo Społeczne EJK przygotowuje nową książkę na 100 letnią rocznicę urodzin Papieża. Z uwagi na obostrzenia związane z pandemią całe przygotowanie nieco spowolniało, jednakże prace nad książką trwają.\nJest to praca zbiorowa całej naszej Polonii. W realizacji tej książki biorą udział cztery pokolenia Polaków. Materiałów dostarczyli już seniorzy poeci i młodsi pisarze, młodzież, która uczestniczyła w Światowych Dniach Młodzieży z Papieżem w różnych krajach świata, a także nasi najmłodsi współautorzy, dzieci polskich szkół sobotnich, które nadsyłają piękne rysunki. Jednym słowem bierzemy w tym udział wszyscy.\nNasze wydawnictwo jest wydawnictwem społecznym. Jedną ogromną przeszkodą w tym przedsięwzięciu jest brak finansów na wydruk książki i dlatego poszukujemy sponsora, który swą łaskawością wesprze nas w wydaniu tego wspólnego dzieła. Pomóżmy sobie wzajemnie i stańmy się współwydawcami tej pięknej książki.\nWięcej informacji pod numerem (03) 9700 1161.\nTags: 100 Rocznica Urodzin Papieża Jana Pawła II, Jan Paweł II, książka