Zanim znów wyruszysz w góry - przewodnik na górskie wędrówki Triglav, dzień 2 - atak szczytowy i powrót ~ Zanim znów wyruszysz w góry...\nHome » Alpy Julijskie , Korona Europy , Mali Triglav , Słowenia , Triglav » Triglav, dzień 2 - atak szczytowy i powrót\nTriglavski dom na Kredarici (2515 m n.p.m.) – Ledeniški preval (2484 m n.p.m.) – Mali Triglav (2739 m n.p.m.) – Triglav (2864 m n.p.m.) – Mali Triglav (2739 m n.p.m.) – Ledeniški preval (2484 m n.p.m.) – Triglavski dom na Kredarici (2515 m n.p.m.) – Begunjski studenec – Pot čez Prag – Aljažev dom v Vratih (1015 m n.p.m.)\nZ przełęczy Ledeniški preval (2484 m n.p.m.) miałką ścieżką podchodzimy pod niewielką bulę. Wchodzimy na nią od prawej strony, a potem po małym wypłaszczeniu dochodzimy do początku żelaznej drogi. Bez większych emocji rozpoczynamy trawers skał kierując się po chwili na lewo. Początkowo jest w miarę łagodnie, ale niebawem wchodzimy w silnie eksponowany odcinek. Stalowe liny i mnóstwo stalowych kotw, ułatwiają podejście przez stromą i eksponowaną wschodnią ścianę Malego Triglava. Trawers drogi wiedzie na urwisty gzyms, częściowo przechodzący nad przewieszką powstałą najprawdopodobniej w wyniku obrywu skał. Wskazują na to świeże przebarwienia na skałach. Trochę dalej szlak przez moment rwie się pionowo w górę, a potem znów kieruje nas w lewo wprowadzając w nieco dłuższy trawers kruszącej się płyty opadającej w stronę depresji niedużego kotła, znajdującego się już blisko 200 metrów pod nami. Ponad niewielkim żeberkiem kilka metrów podciągamy się ostrzej. Pokonanie tego fragmentu ułatwia zainstalowana na pewnym odcinku druga stalowa lina po drugiej stronie skalnej ścieżki. Dopiero teraz ukazuje się nam w pełni dalsza część drogi. Skręcamy w prawo i niebawem wchodzimy na łagodniejszy odcinek, prowadzący grzbietem obrywającym się za nami na Ledeniški preval, z którego zaczęliśmy tą wspinaczkę. Grzbiet nie jest zbyt szeroki. Opada na lewo dość urwiście, na prawo łagodniej, ale za to jest bardziej kamieniście. Trudno byłoby się utrzymać zarówno tu, czy tam, w przypadku zejścia ze ścieżki np. w efekcie pobłądzenia.\nPo lewej Mały Triglav, a po prawej Triglav.\nPo tych skałach wiedzie szlak na Mały Triglav.\nPo prawej mamy pozostałości lodowca.\nTabliczka na początku via ferraty.\nKrótki, płaski trawersik po gzymsie nad podciętą ścianką.\nŻelazna doga prowadzi teraz kilka metrów pionowo w górę, a następnie skręca w lewo.\nTen sam odcinek drogi co na poprzednim zdjęciu, ale teraz widziany z góry.\nPrzechodzimy nad skalnym żeberkiem.\nWidok na płaskowyż z pozostałością dawnego lodowca. Po lewej dolina Vrata.\nKońcówka ostrej wspinaczki na Mały Triglav.\nZa nami krótki odcinek łagodnej grani.\nWidok w stronę doliny Vrata.\nPrzed nami mały fragment o charakterze wspinaczkowym.\nWidok na południową stronę Alp Julijskich.\nWidzimy przed sobą wierzchołek Małego Triglava (słoweń. Mali Triglav; 2739 m n.p.m.). W końcówce podejścia na niego szlak lawiruje nieco miedzy pokruszonymi skałami, ale generalnie dość spokojnie wprowadza nas o godzinie 7.30 na wierzchołek góry. Przed nami pokazuje się w pełni nasz główny cel. Łączy nas z nim naostrzona grań opadająca na przełęcz, obniżająca się do 2717 m n.p.m. Dalej grań wznosi się co raz ostrzej ku szczytowi Triglava. Widoki mamy już niebosiężne, bardzo rozległe, a przed nami wielki Triglav. Ruszamy zatem dalej.\nI mamy przed sobą wierzchołek Małego Triglava.\nMali Triglav (2739 m n.p.m.).\nA przed nami główny cel wyprawy.\nGrań jest w miarę szeroka, obniża się spokojnie i zwęża z każdym metrem do cienkiego ostrza, opada ścianami ku głębokim dolinom. Po prawej widzimy ciasną dolinę Vrata, której łożysko znajduje się ponad 1500 metrów niżej. Wczoraj właśnie tą doliną rozpoczynaliśmy naszą wędrówkę.\nPo lewej zbocza opadają poprzez kaskadę płaskowyżu do szerszej doliny o nazwie Velska dolina. Na płaskowyżu Ledine pod południową ścianą Triglava widzimy budynek schroniska. Jego historia sięga aż 1871 roku, kiedy zbudowano tu pierwsze schronisko zwane „Triglavską świątynią” (słoweń. Triglavski tempelj). Nie posłużyła jednak długo, bo w 1875 roku zawaliła się. W jej miejsce w 1877 roku Niemiecko-Austriackie Towarzystwo Górskie (niem. Deutscher und Österreichischer Alpenverein, DÖAV) wybudowało schronisko otwarte 1880 roku pod nazwą Chata Marii Teresy. W 1911 roku obok niego postawiono drugie o nazwie Dom Marii Teresy. Po I wojnie światowej dom ten przejęło Słoweńskie Stowarzyszenie Alpinistyczne (słoweń. Slovensko planinsko društvo, SPD) i przemianowało go na Dom Aleksandra (słoweń. Aleksandrov dom). Chata schroniska zostało zaś zaadaptowana na strażnicę graniczną. Schronisko wróciło pod zarząd organizacji turystycznej PD Gorje dopiero w 1945 roku i otrzymało wtedy współczesną nazwę Dom Planika pod Triglavem (słoweń. Dom Planika pod Triglavom). Z kolei na fundamentach koszar strażnicy zburzonych 1987 roku wzniesiono w 1992 roku przybudówkę do schroniska. Obecnie dysponuje ono ponad 120 miejscami noclegowymi i licznymi miejscami siedzącymi oraz barem.\nWchodzimy na graniową via ferratę.\nPo lewej stronie widzimy Dom Planika pod Triglavem.\nKoncentrujemy się coraz bardziej na pokonywanej grani. Od strony pionowych południowych ścian pojawia się przy naszym szlaku lina stalowa zawieszona na żelaznych palikach. Grań robi się wyraźnie węższa. Pierwsi, którzy tu byli najbardziej bali się właśnie tego grzbietu. Jego skalne ostrości nie były wówczas tak wygładzone jak dzisiaj i nie było wsparcia w postaci stalowej liny. W wielu miejscach pokonywali tą grań w pozycji siedzącej.\nSchodzimy w dół w miarę łagodnie, potem grań wyrównuje się, skręca lekko w lewo, potem w prawo, zarysowując następnie nieduży garb. Jest tutaj naprawdę bardzo wąsko. Stalowa lina via ferraty przynosi wiele komfortu. O godzinie 7.30 przechodzimy najniższy punkt grani między Małym Triglavem i Triglavem. Odtąd zaczynamy odzyskiwać wysokość.\nGrań lekko skręca w lewo.\nTeraz grań jest szersza.\nCoraz ostrzej w podejściu na Triglava.\nDalej przesuwamy się po ostrzu grani, która na razie delikatnie unosi się w górę, prowadzi wprost na ostrzejszy uskok grani. Mijamy tablicę pamiątkowa karynckiego malarza Marko Pernhart'a (1824-1871), który pierwszy uwiecznił widok z Triglava. Ten słynny słoweński artysta był ekspertem w malarstwie panoramicznym wykonywanym z perspektywy górskich szczytów. W sumie namalował 27 takich panoram. Prace Pernhart'a obejmują 1200 obrazów olejnych i sporą liczbę rysunków. Odkrywał w nich różnorodne krajobrazy i przyrodę, uwieczniał zamki. Pejzaże utrwalane na jego pracach stawały się wizytówką turystyczną regionów wchodzących w skład dzisiejszej Słowenii.\nMarko Pernhart: Triglav.\nPrzechodzimy kolejny garb na grani, potem coraz ostrzej w górę. Grań jest tu nieco szersza i przez pewien niedługi odcinek nie mamy na niej stalowej liny. Możemy teraz spojrzeć na ciekawe okno skalne, jakie znajduje się w skalnym żeberku na lewym zboczu. Przybliżamy się do tego okna. Wspinając się przy stalowej linie przechodzimy obok tablicy pamiątkowej Valentina Vodnika (1758-1819), słoweński poeta i nauczyciel, który w 1795 roku wspinał się idąc na Triglav. Tablicę tą zlecili wmurować ksiądz Jakob Aljaž i Jakob Matjan, kapłan w Jesenicach, który rodził się w tym samym domu i w tym samym pokoju, co Valentin Vodnik. Na tablicy wyryto:\nKu pamięci VALENTINA VODNIKA, który był na Triglavie 20 sierpnia 1795. Fundament wzrasta na fundamencie, Gołych szczytów kamienny mur, Wieczny mistrz pokazuje, Przyjdź murzu uczyć się!\nNa 100-lecie postawili Aljaž i Matjan\nPo prawej, północnej stronie naszej grani, widzimy szczyt, który zdaje się być już tak blisko. Niebawem jednak tracimy go z oczu, bo szlak wprowadza na południowe zbocze. Schodzimy nieco poniżej grani, gdzie znów wygodę przynosi stalowa lina. Przechodzimy po przepaścistych skałach, po czym podciągamy się z powrotem na ostrze grani. Stajemy pod wspomnianym uskokiem. Jego nachylenie zbliża się do pionu. Zatrzymujemy się chwilkę pod nim i przepuszczamy schodzących, a potem wspinamy przytrzymując rękoma skał i stalowej liny.\nWidok za nami.\nDolina Vrata, teraz z lepiej widocznym łożyskiem.\nTriglav. Z lewej widoczne Triglavskie Okno.\nPrzechodzimy na południową stronę grani.\nMijanka z grupą schodzącą.\nPowyżej uskoku mamy już właściwie wierzchowinę góry. Jest szerzej, prawie płasko. Przed nami jeszcze krótkie przejście ścieżką między skałkami i o godzinie 8.20 zdobywamy Triglav (2864 m n.p.m.). Wiatr bierze nas w swoje objęcia. Dotąd niewyczuwalnym teraz tańczy wokół nas, ale cóż się dziwić skoro wokół nie widać wyższej góry niż ta, na której stoimy.\nTriglav to najwyższy szczyt Alp Julijskich, jedyny szczyt w Alpach Julijskich o wysokości przekraczającej 3800 m n.p.m. Jest zarazem najwyższym szczytem Słowenii, był również najwyższym szczytem dawnej Jugosławii. Nic z niego nie przesłania cudownego górskiego pejzażu. Powietrze jest bardzo soczyste, przejrzyste. Krajobraz jest iście wysokogórski. Otaczają nas wysokie, skaliste grzbiety, porozcinane głębokimi dolinami, tak bardzo głębokimi, że nie widać w nich płynących wartkich potoków, czy lśniących w słońcu oczek wodnych wypełniających niecki. Jesteśmy tutaj jakby w pułapce, w miejscu, z którego nie da się normalnie zejść. Uczucie takie wynika z niesamowitej wyniosłości szczytu Triglava, który opada niemal z każdej strony przepaścistymi ścianami. To bardzo emocjonujące.\nI do szczytu zostało już tylko kilkadziesiąt metrów.\nGóra od dawien dawna była uważana tutaj za symbol słowiańskości. W historii góra miała kilka nazw. Stara mapa z 1567 roku nazywała ją Ocra mons, na późniejszych opisach pojawiły się Terglau w 1612 roku, Terglou w 1664 roku i Terklou w okresie 1778-89. Triglav pochodzi od wyrażenia „trzy głowy”, które można odnieść do trzech szczytów jakie formują masyw Triglava, a które są widoczne z większości miejsc krainy Goreńców, ludów słoweńskich zamieszkujących obszary Alp Julijskich, Alp Kamnickich oraz graniczne pasmo Karawanek (słoweń. Karavanke) i górną Dolinę Sawy (słoweń. Sava), a więc historyczny region Słowenii o nazwie Górna Kraina (słoweń. Gorenjska). Góra uznawana jest też za symbol słowiańskości i często jej nazwa wiązana jest ze słowiańskim bóstwem Triglav, choć Słoweńcy uważają to za mało prawdopodobnie.\nTriglav (2864 m n.p.m.).\nSzczyt wieńczy niewielka, ale osobliwa budowla. Swe powstanie zawdzięcza jednej z kluczowych postaci w rozwoju słoweńskiego alpinizmu. Był nim Jakob Aljaž proboszcz z Dovje, który przybył po raz pierwszy do Doliny Vrata w 1883 roku. W 1887 roku wspiął się na Triglav, prowadzony przez Franca Skumaveca-Šmerca. Wtedy pojawił się u niego pomysł wybudowania na szczycie tego charakterystycznego dzisiaj obiektu, nazwanego jego imieniem jako stołp Aljaža (słoweń. Aljažev stolp). Miało ono pełnić funkcję schronu górskiego w razie załamania pogody. Najpierw wykupił od gminy Dovje szczyt Triglac (16 metrów kwadratowych powierzchni) i wykonał plan wieży w sali parafialnej Dovje rysując go kredą na ziemi. Budowę schronu powierzył Antonowi Belacowi z Šentvid leżącego koło Lublany. Na schron składa się sześć części, które przewieziono pociągiem do Mojstrany, a stamtąd 6 tragarzy przeniosło je w ciągu tygodnia na szczyt góry. Montaż przeprowadzony 7 sierpnia 1895 roku trwał tylko 5 godzin. Wybudowanie Stołp Aljaža, zwanego też Wieżą Aljaža przyniosło konflikt z organizacjami niemieckimi, których działacze twierdzili, że podczas budowy wieży zniszczony został ważny punkt triangulacyjny. Domagali się zburzenia wieży, ale Aljaž oparł się oskarżeniom. W rozprawie trwającej pół roku, przytoczono, że inżynier budowlany wzniósł na szczycie Triglav drewnianą piramidę służącą do pomiarów triangulacyjnych, ale wkrótce została zniszczona w wyniku trudnych warunków pogodowych. Jakob Aljaž przekazał później wieżę Słoweńskiemu Towarzystwu Alpinistycznemu.\nStołp Aljaža (słoweń. Aljažev stolp).\nJakob Aljaž był również inicjatorem i budowniczym innych istotnych obiektów górskich, takich jak Aljažev dom w Dolinie Vrata, czy Triglavski dom na Kredarici przy którym powstała kaplica poświęcona Matce Bożej. Dziełem Aljaževa są również szlaki górskie m.in. Tominškova pot, czy ten, który pokonywaliśmy pomiędzy Małym Triglavem i Triglavem, a który będziemy pokonywać dzisiaj jeszcze raz podczas powrotu.\nZafascynowanie Aljaževa masywem Triglava było znacznie szersze i rozszerzyło się także o prace artystyczne. W 1895 roku odkrył wiersz „Oj, Triglav, moj dom” napisany przez Matija Zemljič w 1894 roku, do którego w 1895 roku stworzył kompozycję muzyczną. Jakob Aljaž był pierwszym oficjalnym wykonawcą tej pieśni, odśpiewując ją podczas uroczystego otwarcia wieży Aljaža. Pieśń „Oj, Triglav, moj dom” stała się swoistym słoweńskim hymnem górskim.\nChoć porywy wiatru nie są bardzo silne, to jednak sprawiają nam trudności, gdy chcemy otworzyć stołp Aljaža. Łukowato wyprofilowane drzwi do stołpu stanowią spory opór dla wiatru. W razie nagłego załamania pogody stołp Aljaža jest jedynym schronieniem na odkrytym szczycie góry, ale dla dosłownie kilku osób. Prowadzące drogi na szczyt wiodą granią, ubezpieczoną żelaznym okuciem via ferrat, a więc w razie burzy stanowią śmiertelną pułapkę. Trzeba to wiedzieć zanim wyruszy się na ten szczyt, aby nie dać się zaskoczyć zmianom pogody.\nW stołpie Aljaža, niczym w rakiecie gotowej do startu.\nPanorama na zachód (dolina Soča).\nJalovec (po lewej) i Mangart (po prawej) na zbliżeniu.\nŚcieżka na Triglav od węzła Triglavska škrbina.\nNie śpieszno nam do schodzenia ze szczytu, bowiem mamy cały dzień, na to. Ta niebotyczna panorama działa na nas powściągliwie, jeśli chodzi decyzję zejścia. Nadciąga jednak coraz więcej pierzastych chmur, w których niknie coraz więcej szczytów.\nI choć dopiero mija dziewiąta rano, i wciąż jest tak pięknie - ruszamy w drogę powrotną do Triglavskiego domu na Kredarici. Wiemy, że szybko nie pójdziemy. Dwukierunkowy ruch na grani wyhamowuje przejście, tym bardziej, że na szczyt nadciąga teraz jeszcze więcej śmiałków chcących zdobyć słoweńskiego króla gór. Przerwy na przepuszczanie turystów idących z naprzeciwka to u nas oczywiście żadna strata. Jest to czas by napawać się niesamowitym krajobrazem, w który obecnie wkomponowują się chmury poruszające się powoli, ze stoickim spokojem, emanując swego rodzaju dostojnością. Nie tylko krajobraz stanowi o pięknie gór, ale też ich przyroda ożywiona. Tu na wysokości bliskiej 3 tysiąca metrów nad poziomem morza roślinność jest co prawda dość uboga, ale podczas tych przerw w marszu odnajdujemy wśród skał ukryte perełki, w tym niespotykane w naszym rodzimym krajobrazie górskim.\nSpoglądamy w stronę drogi powrotnej.\nPo południowej stronie grani.\nŚcieżka wraca na grań.\nSchodzimy ostrzem grani.\nNa uskoku grani.\nZa przełęczą wchłania nas gęsta chmura - taka, że nic nie widzimy poza naszą naostrzoną granią. Sytuacja ta nie trwa jednak zbyt długo i wkrótce mgły mijają. Na Małym Triglavie znów pojawiają się błękity. Z tego szczytu mamy oczywiście bardzo ostro w dół. Szybciej szło nam do góry. Teraz koncentrujemy się jeszcze bardziej na tej przepaścistej ścianie. Duży ruch zrobił się na niej, ale to nic. Wymijamy się ostrożnie i powolutku, bez pośpiechu schodzimy. Nic nas nie goni.\nPrawie na szczycie Małego Triglava.\nNo teraz ostro w dół ze szczytu Małego Triglava.\nPrzed nami długi trawers po wschodnim zboczu Małego Triglava.\nSukcesywnie schodzimy na niższy pułap.\nTrudno nie jest, ale zbocze jest bardzo strome i eksponowane.\nI teraz kolejny trawers z widokiem na Ledeniški preval.\nNa gzymsie ponad przewieszką.\nDroga prowadzi już wprost na Ledeniški preval.\nPola polodowcowe po północnej stronie.\nW schronisku Triglavski dom na Kredarici robimy sobie upragnioną przerwę na posiłek, potem odpoczynek. Zwiedzamy kaplicę znajdującą się obok schroniska. Potem przepakowujemy plecaki i o godzinie 12.40 opuszczamy schronisko. Pojawiło się wiele owiec skubiących nieliczne trawki na kamienistych pustkowiach wokół schroniska. Miluśkie to stworzenia, niebojące się wcale nawet takich obcych ludzi jak my. Cieplutko się zrobiło.\nNa buli spoglądamy na płaskowyż,\nprzez który będziemy kontynuować dalsze zejście do doliny Vrata\nKaplica Marii Śnieżnej.\nWiatraki przy schronisku.\nOwce na Kredaricy.\nKierujemy się na zachodnie stoki Kredaricy. Wygodna ścieżka wkrótce robi się trochę nieprzyjemna. Trawersujemy bardzo strome zbocze miałką ścieżką nad urwiskiem, opadającym na pola dawnego lodowca. Ścieżka nieznacznie obniża się, przechodzimy jeden skalisty uskok, by po chwili opuszczać się przy stalowej linie ostrzej w dół, wykorzystując głębsze rysy w skałach. O godzinie 13.15 wchodzimy na płaskowyż obsypany licznymi śnieżnymi płatami. Śnieg zrobił się mokry i jest na nim grząsko. Szybko przechodzimy łatwy odcinek drogi.\nZachodnie zbocze Kredaricy.\nKrótka via ferrata sprowadzająca niżej.\nDochodzimy pod ścianę wznoszącą się do szczytu Begunjski vrh (2462 m n.p.m.), znajdującego się prawie 300 metrów nad nami. Na mijanym węźle szlaków łączą się szlaki z Domu Valentina i z Triglavskiego domu na Kredarici. Schodzimy stromo tuż pod ścianą przez rumosz skalny, na którym nie trudno zgubić właściwą drogę. Zbyt blisko ściany nie jest bezpiecznie, bo spadają kamienie strącane przez spacerujące po nich młode koziorożce. Z kolei dalej od ściany zbocze ma silniejsze nachylenie. W wielu miejscach tego żyjącego rumoszu znaki szlaku są słabo widoczne.\nNa wprost przed nami Begunjski vrh.\nPod ścianą Begunjskiego vrhu.\nRumosz pod Begunjskim vrhem\nDochodzimy na krawędź pierwszego progu. Idziemy jego skrajem na przeciwległą stronę pod równie imponującą ścianę Vzhodna glava (2313 m n.p.m.). Chwytając się sztucznych ułatwień zsuwamy się niżej po silnie nachylonych skałach, potem przechodzimy w trawers wspomnianej ściany, podczas którego przechodzimy po wąskim gzymsie przytrzymując się stalowych kołków umocowanych w skałach. Przed nami kolejny próg.\nPróg przed nami jest pokryty miałkim materiałem skalnym. Szlak kieruje nas skosem w dół na przeciwległą stronę, na bardzo stromą ścieżką, pokrytą jeszcze większym miałem skalnym, który osuwa się pod naszym ciężarem. Nie jest łatwo, a na dodatek przez moment pokropiło. Na szczęście nie był to duży deszcz. Mogłoby być o wiele trudniej, ale i tak zadziwiające jest to, że skropione skały nie stały się śliskie. To oczywiście dobrze, bo mogłoby być nie wesoło. Czujnie stawiamy każdy krok, badawczo i z uwagą sprawdzając pod butami niepewne podłoże.\nSzlak kieruje nas skosem w dół na przeciwległą stronę.\nPrzed nami krótka via ferrata, dzięki której schodzimy po pionowej skale z wykutymi stopniami. Dobrze, że choć tu jest kawałek stalowej liny, do której można wpiąć się lonżą. Poniżej mamy galeryjkę przy skałach, przy której nie ma już stalowej liny, a przydałaby się, tak jak w kilku innych miejscach tego szlaku uchodzącego za łatwiejszy, co nie świadczy, że sielankowy. Po przejściu galeryjki skręcamy na zachód, potem kilkoma zakosami wśród kosówek obniżmy się do kolejnej ścieżki, która prowadzi w przeciwną stronę, czyli na wschód do kolejnej skalnej galerii. Całą tą trasę przerabialiśmy wczorajszego dnia, kiedy wspinaliśmy się w górę – w dół jednak wygląda ona inaczej. Trudności są nieco większe. Swego rodzaju rekompensatą tych większych trudności jest znacznie mniejszy wysiłek, niż ten jaki ponosiliśmy podczas podejścia.\nKrótka via ferrata na ścianie Prag.\nŚcieżka pod skalnym murem.\nW końcu wchodzimy w długi trawers, szerszą ścieżką z kilkoma łatwiejszymi uskokami. Sukcesywnie przesuwany się na południowy zachód, idąc pod długą ścianą skalną opadającą z masywu Triglava do doliny Vrata. Jest ona wysoka na 1 km, a ciągnie się na prawie 4 km, tworząc jeden z największych murów skalnych w Europie. Wytyczono na nim wiele dróg wspinaczkowych. Najsłynniejsze są przed nami. Zbliżamy się do najbardziej imponującej ściany opadającej spod wierzchołka Triglava, zwanej Sfinksem – ma 200 metrów wysokości, a poprowadzono po niej najtrudniejsze trasy alpinistyczne. Północna wystawa muru sprawia, że przez większość roku znajduje się w cieniu, a więc latem w zagłębieniach można w nim napotkać głębokie płaty śniegu, co jest dodatkową trudnością dla wspinaczy.\nCały ten potężny skalny mur uformował się podczas gwałtownego fałdu przed 30 milionami lat, kiedy warstwy skalne pękały pod silnym ciśnieniem. Składają się na nie osady wapienia i dolomitu triasowego (sprzed 200 mln lat) i jurajskiego (sprzed 180 mln lat). Mur zyskał na wysokości, kiedy 10 tysięcy lat temu dolinę Vrata nawiedził lodowiec, który z łatwością pogłębił dolinę obramowaną kruchymi skałami.\nPrzed nami zejście wprost do łożyska doliny Vrata.\nW końcu dochodzimy na koniec długiego trawersu wzdłuż muru skalnego. Z licznymi przestojami, odpoczynkami na szlaku docieramy nareszcie do zejścia w dół - ostatnia trudność, wymagająca skupienia i uwagi. Skalnymi rysami, czy formacjami o charakterystyce rynny zbliżamy się do łożyska doliny. W opuszczaniu się w dół pomagają nam stalowe kołki wbite w skały. Można się ich przytrzymać, bądź na nich stanąć, w zależności od bieżącej sytuacji. W niektórych sekwencja zejścia można nawet zaczepić na nich karabinek lonży, dla większego bezpieczeństwa.\nGdy osiągamy trawiasty upłaz opadający w stronę potoku, możemy już odetchnąć i rozluźnić się. Po kamieniach wystających z wartkiego potoku przechodzimy na drugi brzeg. Do schroniska Aljažev zostało nam już tylko około 30 minut marszu. Tam czeka nas zasłużone piwo, a może nawet dwa. Nie odmówimy sobie drugiej szklaneczki.\nTrawiaste zbocze w dolinie.\nTriglav okazał się wyzwaniem większym niż myśleliśmy. Choć nasza droga na szczyt zaliczana jest do łatwiejszych, to jednak była bardzo wymagająca zarówno kondycyjnie, ale też w szczególności technicznie. Niektórzy mówią, że szlak Prag to taka nasza Orla Perć bez łańcuchów, a przynajmniej na niektórych fragmentach. Wielu tubylców pokonuje tą trasę zwyczajnie, nawet te trudniejsze fragmenty via ferratowe bez uprzęży i lonży, jakby to była zwyczajna górska ścieżka. Mijaliśmy osoby, które w ciągu jednego dnia zaliczały szczyt, ale zwierzali się sami, że odbywało się to kosztem morderczego wysiłku. Z podziwem też spoglądaliśmy na człowieka poruszającego się przy pomocy kul ortopedycznych, asekurowanego na linie przez licencjonowanego przewodnika (schodził już ze szczytu). To jednak nie świadczy o tym, że szlak na Triglav jest łatwy. Wybierając się na tą górę trzeba mieć tego świadomość, aby nie dać się zaskoczyć brakiem przygotowania dla takiego wyzwania. Góra jest jednak warta włożonego wysiłku. Masyw przynosi niezwykłe walory przyrodnicze, krajobrazowe, czy emocjonalne. Wynosimy z niej mnóstwo pozytywnych wrażeń, a wędrówka po nim była dla nas ogromnym przeżyciem. Jego piękno zapisało się w naszym sercu, które teraz tęskni za powrotem.\nAnonimowy 5 grudnia 2021 16:34\nSuper relacją. Pięknie opisane. Kolejny szczyt inspiracją do moich planów. dziękuję


Diablo 3 - Page 281 - Gry - PurePC.pl - Forum Dyskusyjne\nZ tym craftem to nie jest do konca tak kolorowo (a przynajmniej u mnie)o. Mam slaba postac z nedznym gearem przez co nieefektywnie farmie i mam malo zasobow do crafta (o goldzie nie wspominajac). A wywalic cale zbierane przez 300h oszczednosci zeby tylko DPS podniosl sie ze 100k do 101k.. boli.\nTaki aerial ze swoim uber gearem faktycznie moze miec problem z upgradem, ale przy naszym poziomie sprzetu imho nie ma sie nad czym zastanawiac. Ja dostalem dodatkowe resy, 40k dps i ponad 200kk ze sprzedazy starych gratow ;) craft mam teraz we wszystkich mozliwych slotach, a naramy i karwasze w ogole nie maja odpowiednikow na ah ^^\nto troche zalezy od postaci - DH latwo o upgrade, szcegolnie na sc ale jak komus zalezy tez na EHP to sie robia problemy. Sam wydalem blisko 50 mln na te crafty i nic dobrego dla barba nie zrobilem.\nNo ja 15kk by mój DH nosił to co ma, i by EHP trochę wzrósł.\nna HC też trochę wydałem na monka, a mimo to to co wycraftowałem nadal można sporo ulepszyć.\nTu już niestety trzeba odrobinę przyfarcić:D\nCraft się opłaca, jeden jak tymmej prawie na pniu wycrafci super sprzęt, inny będzie się męczył:)\nA mnie cieszy fakt ze mimo że nie grałem juz długo i mój zapuszczony barb ma kolo 100k dps. To przynajmniej łatwiej mi będzie o upgrade jak wrócę. :-P\nTo przynajmniej łatwiej mi będzie o upgrade jak wrócę.\nPo co chcesz tu wracac? :D Jak cos zapomniales to niech wyśla poczta. ;)\nA co ja jestem glass canon? :D fanty wszystkomające porobiłem :P\nmoj dh na hc ma wiecej EHP niz twoj ;p\nale mój nie bije na sto szczałów :D a siła ciosu też się u dh liczy, w końcu 15% zadanych obrażeń do nas wraca :)\nPo co chcesz tu wracac? Jak cos zapomniales to niech wyśla poczta.\nInternetu zapomniał ^^\nDo grania jak wrócę\n@kknd: net jest. Nie ma kompa który uciagnie d3\nEdited March 19, 2013 by Chaos\nJa sprzedałem stare itemy, mam 600 baniek i nie mam co kupic :( Nieraz się coś ciekawego pojawi na AH ale kosztuje 2 miliardy i w sek jest wykupione.\nPS. Co daje EHP? Tzn miałem EHP ok 850, zmiemiłem amulet - straciłem ok 7 tys DPS ale życie mi wzrosło o 7 tys i EHP wzrósł mi znacznie do ok 1030.\nPS. Co daje EHP?\nty w ogole grasz w diablo czy kupiles sobie zloto, przedmioty i caly dzien ogladasz profil? To tak jak bys pytal co daje DPS...\nNiestety więcej parcuje niz gram. Ale staram grać jak to możliwe.\nInteresuje mnie czy lepiej mieć wiecej DPS a mniej EHP czy odwrotnie.\nEdited March 19, 2013 by Lysyn\nginiesz -> zwieksz EHP\nnie giniesz -> zwiekszasz DPS kosztem EHP (dopoki znow nie zaczniesz ginac)\nna softcore EHP to troche sztuka dla sztuki, wielki dps i LS zalatwiaja sprawe.\nja gram barbem z ok 400k EHP (co strona to inna wartosc) czyli 40% twojego EHP i dopiero powyzej MP 8 zaczynam ginac. 1mln EHP jak ty masz to na dzisiejsze warunki rozgrywki overkill. Co nie znaczy ze nie mialbym tyle gdybym mogl.\nEdited March 19, 2013 by ZlyDzien\nInna sprawa, że kręcąc się jak meserszmit po całej mapie nie potrzebujesz takiej przeżywalności Edited March 19, 2013 by kkNd!\nno i skonczylem inferno na sp1, i co dalej?\nkase zbierac i kupowac na ah cos sensownego zeby grac na wyzszym sp troche mnie nieprzekonuje, po dropie jaki wywala na sp1 to normalnie smiech na sali, dlatego tak mnie juz sie odechcewa grac, chyba ze wy mi podpowiecie po co dalej grac? bo zbieranie golda i kupowanie na ah lepszego sprzetu troche staje sie nudne...\nNasycenie rynku jest takie, że trzeba znaleźć perfekcyjny przedmiot, żeby był coś wart.\nZ punktu widzenia zysku, to godzina siedzenia na kanapie jest warta więcej, niż godzina farmy w diablo :) bo nie zużyjesz prądu i nie spalisz tyle kalorii, już jesteś na plus.\nCiężko, żeby ktoś Tobie dawał motywację do gry. Chodzi o ciągły progres postaci, o kilka tys. dps więcej. I w sumie cały czas robisz to samo- te same lokacje, te same potwory, ta sama niespełniona nadzieja na mempo z 6% cc :)\nZgadzam się, ta gra jest nudna i monotonna do bólu, a jednak coś ciągnie człowieka żeby włączyć ją wieczorem i zrobić runa.\nMoją motywacją było wbicie 100 paragonu barbem. Gdy to osiągnąłem, pograłem jeszcze z miesiąc i odinstalowałem grę. Przejadło mi się.\nJednak ze sprzedaży ekwipunku zarobiłem trochę złociszy, gra się zwróciła kilkukrotnie, więc może to będzie Twoją motywacją do gry :)\nWłaśnie zrozumiałeś na czym polega diablo. Bijesz potwory czekając na lepszy drop żeby szybciej bić potwory :-)\nChyba bany poszly na konta bterskie bo cena zlota poszla w gore .\nW sobote mozna bylo kupic 220kk za £5 a dzisiaj £9.51.\ntak tak, gralbym dalej gdyby cos sensownego wypadalo z potworkow, prawie rok od premiery a dalej tego nie poprawili,\nchociaz lepsze schematy albo u kupcow mozna bylo cos sensownego kupic za konkretna kase a nie sam szit,\nto by mnie motywowalo do dalszej gry\npo roku dali by se juz spokoj z tym ah i zrobili konkretne itemy w samej grze, bo grajac juz na 60 (13) lvl na sp1 i z potworkow wyskakiwal sam zlom to juz zaczyna byc zalosne\nzaczal bym nawet od poczatku grac, wiedzac zeby drop w tej grze byl na poziomie\nciekawe kiedy w empikach pojawią się bony na złoto od blizz'a\nNiezle, za pierwszym razem nie zauwazylem WTF :P\nPopracowalem troche nad swoim barbem i z 208K DPS buffed okrzykami MP4 leci juz bardzo pieknie, troche dluzej jak do niedawna jeszcze MP1. Elity jednak troszeczke wiecej czasu zabieraja, ale za to przy prawie 360%MF drop przedmiotow jest znacznie lepszy. Przynajmniej takie sa moje spostrzezenia.\nJeszcze teaser d3 na konsole\nBarb ma jakąś umiejętność dzięki której może się turlać?\nEdited March 22, 2013 by Pc juice\nlol no wlasnie, tez mi wpadlo w oko to turlanie. Moze wymienili niektore skille na bardziej przyjazne grze na padzie.\nJuz widze nowy hit - Baneling mode z Berserkerem\nPiszą, że to animacja uniku.\nto dex juz nie daje uniku tylko maja specjalny guzik do tego? Widze ze i dali konsolowcom zmiane broni jak w d2.\nJakoś mnie ta konsolowa wersja nie przekonuje, to nie to samo co na pcta.


Choć gruszki są popularne niemal tak samo, jak jabłka, rzadko robi się z nich przetwory. Może nie każdy lubi gruszkowy dżem, ale marynowane smakują wyśmienicie. Podajemy wam przepis na idealne do mięs i serów gruszki w zalewie octowej. Koniecznie musicie go wypróbować.\nGruszki w occie to już klasyka marnowanych przetworów. Te przygotowywane kiedyś, przez nasze babcie były jednak zwykle dość mocno octowe i nie każdemu smakowały. Teraz jako zalewę do nich robi się raczej delikatniejszą, słodszą marynatę.\nDo marynowania najlepiej przeznaczyć twardsze gruszki. To dlatego, że owoce wcześniej należy obgotować. W wyniku tej obróbki dobrze dojrzałe gruszki mogłyby się zacząć rozpadać i stracić apetyczny wygląd. Najlepiej sięgnij po dość twarde Konferencje.\nPrzepis na idealne do mięs i serów gruszki w zalewie octowej\n150-200 ml octu spirytusowego 10 proc.\nPrzygotowanie marynowanych gruszek\nGruszki umyj, obierz. Każdą przekrój wzdłuż na dwie lub cztery części. Ostrożnie, by nie niszczyć owoców, usuń gniazdo nasienne.\nWodę wlej do garnka, dodaj cukier, przekrojoną wzdłuż laskę wanilii, laskę cynamonu, kilka goździków i ocet. Zagotuj.\nDo marynaty włóż pokrojone gruszki i gotuj je na niedużym ogniu do czasu, aż zrobią się miękkie.\nGorącymi gruszkami napełnij wyparzone słoiki. Marynatę zagotuj, gorącą zalej gruszki. Słoiki zakręć, ustaw na pokrywkach i pozostaw do wystygnięcia.\nŹródło zdjęcia: canva/Svetlana Lukienko


Sukienkowe rewolucje – mini niejedno ma imię | Fashion Site - Blog o Modzie\nSukienkowe rewolucje – mini niejedno ma imię\nWiele kobiet podczas zakupu sukienki zastanawia się, jaka długość będzie dla nich najlepsza – mini, midi, a może maksi? Każdy z tych krojów ma swoje zalety, jeśli jednak chcesz zrobić wrażenie na przedstawicielu płci przeciwnej, wybierz sukienkę mini!\nSeksowna nie znaczy wulgarna\nKobiety, które pragną pokazać swoje atuty w postaci długich i zgrabnych nóg za pomocą sukienek o kroju mini zastanawiają się, czy przypadkiem stylizacja nie okaże się zbyt wulgarna. W głowach wielu pań funkcjonuje wciąż powielany stereotyp, że seksowana kobieta jest równoznaczna z wulgarnym ubiorem czy makijażem. Należy zdać sobie sprawę z tego, że takie postrzeganie seksapilu to przeszłość, która powinna odejść do lamusa! Seksowna sukienka mini stanowi bowiem strój, który tworzy całą stylizację, a kluczem do sukcesu jest tutaj… umiar. Owszem, dziewczyna, która założy obcisłą mini sukienkę bądź spódniczkę, wykona wyzywający makijaż i fryzurę, a dodatkowo postara się, aby sukienka „przypadkowo” ukazywała więcej ciała, niż przyjęto pokazywać w dobrym guście, zostanie uznana za wulgarną. Jakie stylizacje będą więc idealne, aby podkreślić swój seksapil sukienką mini, a jednocześnie pozostać w zgodnie z zasadami dobrego smaku i… elegancji? Czy sukienki mini nadają się tylko na randkę, czy można je nosić do biura?\nStylizacja lekka i zwiewna: dla romantyczek\nSeksowna spódniczka lub sukienka o długości mini z powodzeniem wpisze się w stylizacje o charakterze romantycznym, dziewczęcym, wskazującym na styl boho. W takim zestawieniu sukienka mini może występować zarówno latem, jak i zimą. Jaki model dobrać, aby wpisywać się w romantyczne klimaty i jakie dodatki będą pasowały do takiej stylizacji? Przede wszystkim taka sukienka powinna składać się z falbanek, łagodnie otulających uda kobiety. To kwintesencja dziewczęcości, nie pozbawiona jednak dozy seksapilu. Po prostu wybierz sukienkę, która nie do końca będzie obcisła, ale jej kobiecość będzie opierać się właśnie na zwiewności czy przezroczystości poszczególnych warstw. Latem możesz dobrać do takiej sukienki tenisówki lub espadryle, dżinsową kurtkę czy ramoneskę dla przełamania słodkiego efektu, a jako torebka posłuży ci z powodzeniem… plecak! To idealna stylizacja na wakacyjne, letnie miesiące. Zimą z kolei do sukienki mini w stylu boho będą pasowały grube, plecione rajstopy, kozaki za kolano oraz płaszczyk o kroju litery A. Obecnie bardzo modną wersją sukienki mini jest tzw. sukienka bieliźniana, imitująca swoim krojem seksowną koszulkę nocną. Zazwyczaj wykonana jest z satyny lub innego lejącego się materiału, a jej charakterystycznym dodatkiem są cienkie ramiączka, głęboki dekolt w kształcie litery V oraz podkreślająca piersi i nogi koronka. To wersja dla odważnych, ale z całą pewnością robiąca wrażenie na mężczyźnie.\nStylizacja pin-up: seksowna i pociągająca\nSukienka lub spódniczka mini to wspaniały pomysł na podstawę stylizacji w ramach powracającej mody pin-up. Powstała ona w latach 50. ubiegłego wieku w Ameryce i z powodzeniem przeniosła się także na grunt europejski. W modzie pin-up chodzi o to, aby kusić potencjalnych partnerów słodkim, dziewczęcym wyglądem, a jednocześnie podkreśleniem kobiecych kształtów. Bazą stylizacji pin-up będą więc spódniczki i sukienki mini, ale koniecznie podkreślające talię, dlatego najlepszym wyborem będą kroje z wysokim stanem. Do takiej spódniczki można dobrać t-shirt lub bluzkę z głębokim dekoltem w serek, pasek, który jeszcze bardziej podkreśli wcięcie w talii oraz… opaskę na włosy, czyli atrybut, dzięki któremu można było rozpoznać niegdyś dziewczyny pin-up. Makijaż, który podkreśli taką stylizację powinien być bardzo dokładny – charakterystycznymi jego elementami są czerwone usta i idealna, czarna kreska na oku. Tak skomponowana stylizacja zachwyci każdego mężczyznę, a kobietom doda powabu, seksapilu i pewności siebie. W pin-up chodzi bowiem o to, aby emanować kobiecością. Nie ważne, czy wybierzesz rozkloszowaną spódnicę czy ołówkową sukienkę – podkreśl oczy, usta, piersi i talię, a każdy facet straci dla ciebie głowę!\nMini do biura? Jak najbardziej!\nJeśli pracujesz w biurze i zastanawiasz się, w jaki sposób skompletować stylizację z sukienką bądź spódnicą mini do biura i nie masz odwagi, aby założyć właśnie ten fason do pracy, pozbądź się stereotypowego myślenia o kroju mini! To, że taka sukienka odkrywa większą część nóg nie oznacza, że nie możesz wyglądać w niej elegancko! Jeśli wybierasz sukienkę lub spódniczkę mini do biura, pamiętaj, że najlepszym możliwym w tym przypadku krojem będzie fason ołówkowy. Podkreśli on twoje kształty, a jednocześnie nadal będzie wyglądał formalnie. Nie przesadzaj w takiej stylizacji z dodatkami, fryzurą i makijażem. Najlepiej zestawić wtedy sukienkę lub spódnicę mini z elegancką bluzką o małym dekolcie, żakietem, który nada wrażenie kostiumu biznesowego całej stylizacji i gładką fryzurą – subtelnym koczkiem lub innym niezobowiązującym upięciem (raczej nie wybieraj romantycznych loków czy rozpuszczonych, zadziornych i prostych kosmyków). Jeśli chodzi o makijaż, zrezygnuj z ostrych kolorów i postaw na naturalny błyszczyk, rozświetloną cerę i neutralne cienie na powiekach. Możesz podkreślić dodatkowo nogi obcasami, ale pamiętaj, aby nie były one wyższe niż 5 czy 6 centymetrów – dopełnią one stylizacji biurowej, ale nie przerysują końcowego efektu. Aby nadać kostiumowi jeszcze bardziej formalnego charakteru, postaw na torbę o kształcie teczki, a jeśli chcesz założyć mini w zimowych miesiącach – na grube, kryjące rajstopy w ciemnym kolorze i płaszcz dłuższy od twojej sukienki lub spódnicy.\nZobacz seksowne sukienki w SiSi.pl:


POLSKA ŻEGLUGA ŚRÓDLĄDOWA - News: Jak odpowiedzieć, ale nie odpowiedzieć, czyli interpelacji cz. 1\nJak odpowiedzieć, ale nie odpowiedzieć, czyli interpelacji cz. 1\nWielokrotnie na naszym portalu pojawiają się treści interpelacji zmuszające polityków do "tłumaczenia się" przed społeczeństwem z zaniedbań, błędów i problemów. Zauważyłem jednak, że z powodu długiego czasu na odpowiedź wynoszącego 21 dni często zapomina się o przytoczeniu odpowiedzi, która częstokroć jest znacznie ciekawsza niż sama interpelacja. Postaram się to niedopatrzenie szybko naprawić.\nZacznę od interpelacji zgłoszonych przez posła Jana Ziobro, skierowanych do Ministerstwa Środowiska, na które zobowiązany był do odpowiedzi Stanisław Gawłowski. Tak, nie bez przyczyny zaczynam od tych najbardziej zagmatwanych i unikających odpowiedzi, później będzie już tylko łatwiej.\nPostaram się cytować tylko sedno sprawy, zainteresowani mogą zapoznać się z całością interpelacji w linkach.\nInterpelacja nr 23106 w sprawie wskazania osób wykonujących zadania z dziedziny planowania, budowy, modernizacji oraz utrzymania śródlądowych dróg wodnych w Ministerstwie Środowiska i Krajowym Zarządzie Gospodarki Wodnej\nPan Gawłowski nie był w stanie odpowiedzieć w terminie na tak trudny temat, jednak półtora miesiąca powinno wystarczyć sekretarzowi stanu i jego sztabowi ludzi na znalezienie odpowiednich nazwisk w dziale kadr. Czy aby na pewno?\nPoseł Ziobro w zapytaniu bardzo precyzyjnie formułuje pytania i prosi o konkretne odpowiedzi i tak:\n1. Czy Ministerstwo Środowiska i KZGW jako podległa mu jednostka dysponują (i jakimi) wykwalifikowanymi zasobami kadrowymi wykonującymi zadania z dziedziny planowania, budowy, modernizacji oraz utrzymania śródlądowych dróg wodnych?\n[...]W strukturze organizacyjnej KZGW za powyższe zadania odpowiadają kompetencyjnie: Wydział Programów Inwestycyjnych i Funduszy Europejskich, Zespół do spraw Dróg Wodnych oraz Wydział Majątku Skarbu Państwa. W poszczególnych wydziałach pracują absolwenci studiów wyższych, w tym uczelni technicznych, o specjalizacjach związanych z przedmiotową materią (inżynieria środowiska, budownictwo wodne, ochrona środowiska). Posiadają oni wymagane doświadczenie zawodowe i zostali wyłonieni, a później zatrudnieni na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej [...]\nNiestety nie dowiedzieliśmy się jakie są to zasoby kadrowe (ilość pracowników zatrudnionych w konkretnych zespołach i wydziałach), pan wiceminister uraczył nas jednak wybitnie interesującym (niezacytowanym) streszczeniem procesu rekrutacyjnego do KZGW. Nie o to pytano.\n2. Proszę o informację dotyczącą tych osób, z podaniem ich ilości, zajmowanych stanowisk i kwalifikacji (wykształcenia kierunkowego) oraz:\n- pracowników skierowanych przez ministra środowiska do współtworzenia we współpracy z resortem transportu krajowej listy inwestycji kluczowych w dziedzinie dróg wodnych przewidzianych do realizacji na lata 2014-2020, w szczególności Programu Operacyjnego ˝Infrastruktura i środowisko˝ 2014-2020 oraz dokumentu implementacyjnego do ˝Strategii rozwoju transportu 2020˝;\n- pracowników zajmujących się opiniowaniem i przygotowaniem dużych inwestycji hydrotechnicznych, np. wielofunkcyjnych stopni wodnych czy zbiorników wodnych na Odrze i Wiśle oraz ich dorzeczach;\n- specjalistów z zakresu dróg wodnych zajmujących się na polecenie ministra środowiska i prezesa KZGW nadzorem właścicielskim w odniesieniu do śródlądowych dróg wodnych.\n[...] dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej realizuje w imieniu prezesa KZGW zadania związane z utrzymywaniem wód oraz urządzeń wodnych oraz pełni funkcję inwestora w zakresie gospodarki wodnej w regionie wodnym (art. 92 ust. 4 ww. ustawy). Zarówno prezes, jak i dyrektor RZGW wykonują swoje zadania (odpowiednio koordynacji oraz realizacji przedsięwzięć czy prac związanych z utrzymaniem i inwestycjami na śródlądowych drogach wodnych) przy pomocy obsługujących ich urzędów, tj. Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz regionalnego zarządu gospodarki wodnej.\nOdnosząc się do listy projektów z zakresu modernizacji infrastruktury śródlądowych dróg wodnych przewidzianych do realizacji w latach 2014-2020 ze środków unijnych [...] uprzejmie informuję, że osobą koordynującą współpracę oraz prace w tym obszarze z ramienia resortu środowiska jest pracownik (słownie jedna sztuka) zespołu ds. dróg wodnych w KZGW. Dodatkowo w każdym z sześciu RZGW, których projekty figurują na liście zadań przewidzianych do dofinansowania w ramach PI 7.3, zaangażowany we współpracę w powyższym temacie jest co najmniej jednen pracownik.\nWiceminister nie będzie przecież obciążał swoich podwładnych. Nie wiemy kto pracuje w ministerstwie, czy w ogóle zna się na problemach żeglugi śródlądowej, pozyskiwaniu funduszy unijnych i czy którykolwiek z urzędników w ministerstwie pracuje nad przygotowaniem inwestycji hydrotechnicznych. Wiceminister odpowiada częściowo tylko na pierwsze pytanie pocieszając nas, że przy zdobywaniu środków unijnych na modernizację dróg śródlądowych pracuje w sumie 7 pracowników z czego 6 nie zajmuje się tym na stałe, a jest jedynie zaangażowanych. A może jest ich więcej? W końcu padło słowo co najmniej. Czy myślę naiwnie?\n3. W jaki sposób minister środowiska uzasadnia potrzebę przydzielenia podobnych zadań i kompetencji pomiędzy dwie podległe sobie jednostki organizacyjne - Departament Zasobów Wodnych i Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej?\nTutaj wiceminister uznaje, że nie będzie się tłumaczył przed posłem. Po co. Odpowiedzi brak.\nCzy to jest realizacja naszego prawa do informacji publicznej?\nCofnijmy się nieco do jednej z poprzednich interpelacji, tutaj kluczowe będzie, że została ona ogłoszona dokładnie rok temu 9.5.2013. Duet ten sam co poprzednio.\nInterpelacja nr 17306\nw sprawie podręcznika zredagowanego w ramach Projektu Platina UE Manual on Good Practices in Sustanable Waterway Planning (Good practices report II), który jest integralną częścią wytycznych Komisji Europejskiej "Guidance document on Inland waterway transport and Natura 2000"\n1. Kiedy KZGW przewiduje publikację w języku polskim wytycznych Komisji Europejskiej ˝Guidance document on Inland waterway transport and Natura 2000˝, ogłoszonych w Brukseli w dniu 18 października 2012 r. (Reference: IP/12/1114), oraz podręcznika zredagowanego w ramach projektu Platina UE - Manual on Good Practices in Sustainable Waterway Planning, 2010, który jest ich integralną częścią? (Zrobiły to już m.in. Czechy i Chorwacja).\nWedług informacji uzyskanych z komórek organizacyjnych Komisji Europejskiej dokument ˝Guidance document on Inland waterway transport and Natura 2000˝, podręcznik zawierający wytyczne wyjaśniające, jak w najlepszy sposób zapewnić zgodność działań z zakresu żeglugi śródlądowej z polityką UE w zakresie ochrony środowiska, został już przetłumaczony na język polski. W chwili obecnej dokonywana jest korekta tłumaczenia. Po zakończeniu weryfikacji tłumaczenia dokument zostanie udostępniony na stronie Komisji Europejskiej. Tekst ten w języku polskim w pierwszej kolejności rozesłany zostanie do jednostek organizacyjnych administrujących śródlądowe drogi wodne - regionalnych zarządów gospodarki wodnej (RZGW) i innych prowadzących działalność w ramach szeroko rozumianej gospodarki wodnej.\nOświećcie mnie, może ja nie potrafię używać wyszukiwarki internetowej, ale jeśli i Wy nie znajdziecie wersji polskiej to znaczy, że albo ktoś tu mija się z prawdą albo rok czasu przez który trwa korekta stu dwudziesto stronicowego dokumentu jest równie żwawy jak budowa stopnia w Malczycach.\nOdnosząc się do drugiego dokumentu - Manual on Good Practices in Sustainable Waterway Planning, to uprzejmie informuję, iż z uwagi na ograniczenia budżetowe w KZGW tłumaczenie i jego późniejsza publikacja nie są obecnie planowane.\nJa zaś ze swej strony chciałbym czytelników portalu uprzejmie poinformować, że tłumaczenie specjalistyczne dokumentu o objętości stu stron, kosztowałoby kosmiczne 3000 zł (słownie trzy tysiące). A może publiczna zbiórka w środowisku żeglugowym? Kwota niebotyczna, ale urzędnicy nie mogliby zasłaniać się już tłumaczeniem, że prace hydrotechniczne to tylko we wrześniu i październiku, gdy ptaki odlecą, rośliny przekwitną, a lody jeszcze nie nadejdą?\n2. Czy zdaniem ministra środowiska publikacje Good practices report z 2010 r. i 2011 r. zawierają nieprawdziwe informacje o Polsce i w jakim zakresie oraz w jaki sposób ministerstwo zamierza wyjaśnić brak dobrych praktyk Polsce w omawianej dziedzinie?\nGrupa Platina, tworząc raporty dobrych praktyk w roku 2010 i 2011, nie współpracowała i nie kontaktowała się z Krajowym Zarządem Gospodarki Wodnej. Dokument ten ukazał się bez wiedzy KZGW i nie był z nim konsultowany. Zaznaczyć należy, że większość obszarów, z których były prezentowane przykłady dobrych praktyk - rynek, flota, zatrudnienie i kwalifikacje, wizerunek oraz infrastruktura, nie należy do kompetencji ministra ds. gospodarki wodnej.\nTo nie my, nikt nas nie pytał o zdanie. Mamy dobre praktyki w zakresie gospodarki wodnej, ale wam nie powiemy jakie.\n3. Dlaczego polski rząd, a w jego imieniu działające Ministerstwo Środowiska i Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej nie przykładają należytej wagi do rozwoju dróg wodnych w kontekście promowanego przez Unię Europejską zrównoważonego rozwoju, jak również obowiązującego prawodawstwa Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska?\nW dniu 22 stycznia 2013 r. została przyjęta przez Radę Ministrów w drodze uchwały ˝Strategia rozwoju transportu do 2020 r. (z perspektywą do 2030 r.)˝. Strategia ta, wskazując najważniejsze kierunki i działania dla transportu wodnego śródlądowego w perspektywie długookresowej, do roku 2020, przewiduje m.in. realizację zaktualizowanego planu pn. ˝Program dla Odry 2006˝ oraz przygotowanie i rozpoczęcie realizacji programu wieloletniego dotyczącego przywrócenia parametrów eksploatacyjnych na śródlądowych drogach wodnych pełniących funkcję transportową.\nRealizując jej wytyczne, w Krajowym Zarządzie Gospodarki Wodnej trwają prace nad ˝Programem rewitalizacji Odry do roku 2030˝, który jest opracowywany wspólnie z Ministerstwem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Planowane zadania mieszczące się w zakresie tego programu przewiduje się do współfinansowania ze środków UE w ramach nowej perspektywy finansowej 2014-2020.\nBędzie kolejny program, będą modernizacje, zdobędziemy pieniądze z najbliższej perspektywy finansowej, będziemy pływać po rzekach, będzie, zrobimy, uda się...\n#1 | kaczor_g dnia 12.05.2014 09:41\nTa "odpowiedź" wiele tłumaczy...\nZwłaszcza zakres prac na WWW, nie wspominając już o "neverending story" SW Malczyce czy Śluza Mieszczańska, które powinny być przez studentów zarządzania rozpatrywane jako "case study" - to jest bardziej zrozumiałe dla niektórych kręgów niż zwykłe studium przypadku...\nWygląda na to (tak wynika z dokumentu jak również ze sposobu przygotowania inwestycji), że KZGW nie ma za bardzo wykwalifikowanych pracowników zdolnych przygotowywać parametry inwestycji, zweryfikować przyjęte rozwiązania projektowe, podjąć rzeczową dyskusję z projektantem w zakresie rozwiązań...\nCóż to idealna sytuacja dla konsultantów/projektantów/wykonawców, bo ... można wszystko w zakresie budżetu....\nTeraz wiadomo dlaczego "się nie da". Dlaczego analogiczne inwestycje są droższe w Polsce niż Niemczech czy Holandii.. dlaczego perspektywa jesiotra i łososia jest ważniejsza niż perspektywa gospodarcza, zamiast patrzeć na to zagadnienie wspólnie.\nNatomiast powstaje istotne pytanie. Skoro wszystko jest "poza" KZGW, to po co te kompetencje w tej instytucji?\nRozmawiałem z moimi kolegami pracującymi na odcinkach remontu wałów (DZMiUW), obserwuję realizacje wzmocnień skarp i nabrzeży (budowa ścian szczelnych z profili stalowych) .... i nie mogę się nadziwić.\nOczywiście wykonawcy się cieszą, każdy m3 zabudowany w wał, każdy kg stali przekłada się na zł, które poprawiają PKB - jednak czy na pewno?\nObserwowany "dzień po dniu" remontowany odcinek wału ma nieistotnie podniesioną rzędną korony, gdy tymczasem w 1997 poziom wody był ok 60cm powyżej korony wału.\nMimo to, rzędna nie jest podniesiona, owszem wykonano zmianę przekroju wały - dołożono warstwy nieprzepuszczalne od strony odwodnej, ba dołożono je na odcinku gdzie nie jest to konieczne ze względu na przekrój lokalny, czyli tam gdzie wał nie jest wałem tylko zwykłą skarpą (od przepompowni MPWiK do Górki Szczepińskiej) .\nCo więcej odkryte podczas prac kamienne umocnienie skarpy (przy Górce Szczepińskiej) zostało zasypane gliną. Po co? Żeby kubatura robót się zgadzała? A gdzie zdrowy rozsądek? Funkcjonalność - przecież takiego wału nie trzeba np kosić.\nNie wspominam już o drobnym szczególe, tj o położeniu elementarnej kanalizacji pod np zasilanie oświetlenia (które istniało pierwotnie na wałach), za kilka lat w ramach "nowej perspektywy" ktoś będzie ponosił koszt rozbiórki i montażu lamp... a wystarczyłoby trochę wyobraźni... i odpowiedzialny Gospodarza Rzeki - jeden.\nKolejna rzecz, całkowicie niezrozumiała. tj zrozumiała z punktu widzenia interesu projektanta, hut stali, transportu kamienia ... ale niezrozumiała z punktu widzenia interesu publicznego.\nMówię o ściankach z larsenów zabijanych niemalże na 100% nabrzeży i skarp WWW (zwłaszcza w ścisłym centrum).\nCzyżby zamawiający projekt nie zdawali sobie sprawy jaka jest różnica między ścianką z grodzic PCV (spokojnie 3/4 kanału miejskiego można było nimi ubezpieczyć, a i pewnie wiele miejsc poza kanałem),\na ścianką z grodzic stalowych,\na między tym co jest realizowane (całkowicie niezrozumiale) na Starym Mieście tj ścianka z grodzic (larseny) zabita jako wspornik i dodatkowo obsypana od strony wodnej kamieniem (!)\nPo co? Ze względu na stateczność? Żarty ?\nCzy taniej jest przywieźć kamień z kamieniołomów wagonami, przeładować na barkę, rozładować i rozścielić wzdłuż ścianki ? - o ile to w ogóle konieczne...\nCzy też (zakładając konieczność wynikającą ze statyki) zabić o 1m może 1,5m dłuższy profil stalowy pracujący jako wspornik.. , nie mówiąc już o tym, że można tą konstrukcję kotwić, co może wydaje się drogie - ale czy droższe niż narzut kamienny?\nCzy też taniej (np na kanale miejskim) zbudować ściankę z profili PCV (ok 10razy tańsze/1m2)? - takie realizacje RZGW ze swojego budżetu bieżącego robił np na wyspie przy śluzie Mieszczańskiej oraz przy skarpie koło UWr na Maxa Borna (vis a vis hotelu Campanile).\nPrzyjęte rozwiązanie (ścianka szczelna obsypana kamieniem od strony wody) zabezpiecza w 200-250% problem rozmywania i stateczności skarp.\nAle całkowicie eliminuje możliwość wykorzystania takiego nabrzeża przez statki, nie mówiąc o małych jednostkach rekreacyjnych.\nNie spotkałem z wyjątkiem portów morskich takiego rozwiązania.\nPowstaje pytanie, kto zaakceptował tak kosztowne i niefunkcjonalne rozwiązanie?\nO wątpliwościach dot. przebudowy śluzy Różanka, w zestawieniu z budową nowego obiektu obok nie piszę, bo już tutaj o tym wspominano. Wszak dwie śluzy klasy III i IV przepuszczą co najmniej 2x więcej wody niz 1 śluza !- to oczywiste dla każdego dyletanta.\nKażdy projekt finansowany z UE zawiera tzw Studium Wykonalności, dla którego obligatoryjnym rozdziałem jest zagadnienie wyboru najbardziej optymalnej metody realizacji prac.\nWydaje się słusznym (na przyszłość) uzyskanie dostępu do tych dokumentów i przekazanie ich np PZITB (Polski Związek Inżynierów i Techników Budowlanych - wszystkich branż) do krytycznej analizy z punktu widzenia poniesionych nakładów do efektów (całościowo rozumianych) dla gospodarki Państwa.


Rak – wyrok dla całej rodziny? | www.Przez.tv\nRak – wyrok dla całej rodziny?\nW Polsce w 2011 roku nowotwory stanowiły 26% przyczyn zgonów wśród mężczyzn i 23% wśród kobiet. Rak to diagnoza budząca skrajne postawy wśród chorych – od mobilizacji do walki z chorobą do zupełnej rezygnacji i przekonania o bezcelowości podejmowania jakichkolwiek form jej przeciwdziałania. To jedna z tych diagnoz, które budzą pytania o sens życia, cel wszystkich ludzkich wysiłków, zaś ostatecznie – o śmierć. Niedowierzanie, strach, nadzieja, rozpacz, żal – te uczucia towarzyszą pacjentom na różnych etapach choroby.\nCO JESZCZE MOGĘ ZROBIĆ..?\nMogłoby się wydawać naturalne jaką postawę należy przyjąć w stosunku do chorej osoby – współczucie, troska, gotowość do niesienia pomocy. Sprawa jest jednak bardziej skomplikowana gdy choroba jest śmiertelna, gdy trwa długo czy też gdy leczenie nie przynosi poprawy. W różnych stadiach choroby potrzebne są różne formy wsparcia ze strony rodziny. W momencie weryfikacji typu nowotworu i uściślania diagnozy z perspektywy chorego najbardziej potrzebna jest obecność wyrażająca się niewymuszoną dostępnością i gotowością do rozmowy czy organizowania wolnego czasu w celu odwrócenia uwagi od przykrego tematu. W czasie leczenia, które często wiąże się z pewną formą okaleczenia (np. amputacje) ważne jest podkreślanie wartości i atrakcyjności chorego, a także zachęcanie do koniecznej rehabilitacji. Najtrudniejszym momentem dla chorego jest nawrót choroby. Po całym żmudnym procesie akceptacji choroby, zgody na leczenie i wiary w powodzenie kuracji lub zabiegu pacjent dowiaduje się, że właściwie wszystko to było na nic. Niejednokrotnie wiąże się to z większym wstrząsem niż diagnoza rozpoznawcza. W takiej chwili chory traci tak trudno wypracowaną równowagą, porzuca nadzieję. Towarzyszą temu bardzo silne emocje: złość, frustracja, poczucie bezsilności i żalu, rozpacz i w końcu kapitulacja. W takiej chwili nieoceniona jest obecność bliskiej osoby, która może wesprzeć głównie poprzez wysłuchanie i akceptację uczuć cierpiącego. Nie jest to dobry moment na zaprzeczanie czy pocieszanie. To chory powinien mieć wtedy głos, zaś zadaniem bliskich jest dzielić z nim smutki i wspierać go. W takiej chwili chory powinien być w centrum uwagi rodziny. Zwykle po wybuchu tłumionych dotąd emocji i oczyszczeniu poprzez płacz następuje zebranie sił i odzyskanie równowagi.\nCzęstym błędem popełnianym przez najbliższych jest postawianie chorego w centrum uwagi przez cały okres trwania choroby – od momentu rozpoznania, poprzez proces leczenia, zdrowienie lub nawroty choroby. Nie jest to słuszne postępowanie bowiem wywołuje mimowolną koncentrację na problemie. Rodzina, w której doszło do rozpoznania nowotworu, po wstępnym szoku powinna otrząsnąć się z niego i wrócić do w miarę normalnego rytmu życia. Rytm ten powinien oczywiście zostać w pewien sposób zmodyfikowany o elementy konieczne do radzenia sobie z nową sytuacją, jaką jest postawiona diagnoza, np. opieka nad chorym jeśli jest w ciężkim stanie czy aktywizacja jeśli jego stan na to pozwala. Postawa wobec osoby chorej powinna być pełna ciepła i miłości, nie może jednak zabraknąć w niej pewnych wymagań. Może dojść do sytuacji, w której chory staje się przewrażliwiony na punkcie ewentualnych oznak nawrotu czy postępu choroby, wywołując panikę u siebie i innych. Jest to zjawisko nazywane zespołem miecza Damoklesa – chory jest przekonany o tym, że nawrót nastąpi bądź jego stan się pogorszy. W takim przypadku rodzina powinna w sposób możliwie przepełniony wyrozumiałością i akceptacją dla lęku cierpiącej osoby odwracać jej uwagę od problemu i prostować przerysowane spostrzeżenia. Jest to równie ważne dla chorego jak dla całej jego rodziny by nie koncentrować się na chorobie, nie dać się jej podporządkować ale nastawić się na realizację również innych zadań – nie tylko na walkę z chorobą.\nPACJENCI DRUGIEGO RZUTU\nBezsprzecznie w pierwszym szeregu w walce z chorobą stoją pacjenci, jednak niemal ramię w ramię z nimi z diagnozą i jej konsekwencjami zmagają się ich bliscy – małżonkowie, dzieci, rodzice, przyjaciele… Osoby pozostające w najbliższym kręgu chorego przepełnia często poczucie bezsilności wobec cierpienia ukochanej osoby, przekonanie o własnej nieużyteczności, złość , a czasem wyrzuty sumienia – gdy niejednokrotnie wyczerpani opieką nad chorym pozwalają sobie na odpoczynek. Patrzenie na udrękę najbliższej osoby i nieustanne zadawanie sobie pytań: “co jeszcze mogę zrobić? Jak wykorzystać czas, który pozostał? Ile to jeszcze potrwa? ” skrajnie wycieńcza. Oczekiwanie na koniec przeplatane z nadzieją na cud – to ich codzienność. Może się zdarzyć, że tak trudne doświadczenia wywołają stany lękowe, zespoły nerwicowe, okresy załamania, wahania nastroju – wszystko przeżywane w ukryciu przed osobą chorą, pod maską nadziei i optymizmu. Osoby cierpiące na takie lub podobne uciążliwe dolegliwości powinny skorzystać z pomocy psychologicznej lub nawet farmakoterapii. Najtrudniejszym czasem dla rodziny, w którym ryzyko wystąpienia wymienionych dolegliwości jest największe, jest faza terminalna choroby. Wystarczająco przykra jest myśl o utracie ukochanej osoby, potęguje ją jednak nierzadko niezwykle ciężki stan chorego np. zmiany zachowania, majaczenie, brak wdzięczności chorego w stanie agonalnym, bardzo silny ból. Wszystko to składa się na niezwykle trudne przeżycia rodziny. W tym okresie ważne żeby rodzina dzieliła nie tylko swoje smutki, ale także obowiązki. Bywa, że cały ciężar opieki nad chorym w takim stanie spada na jedną osobę, np. małżonka. Jest to ciężar zdecydowanie przekraczający możliwości jednej osoby. W ostatnich chwilach chorego, gdy już nic nie można zrobić, rodzinom wierzącym zaleca się wspólną modlitwę, zaś niewierzącym wspominanie chorego. Po śmierci powinien nastąpić rytuał pożegnania ze zmarłym. Nie należy od razu załatwiać spraw związanych z pogrzebem. Jest to moment, w którym rodzina jednoczy się w bólu po stracie bliskiej osoby. Czas ten można wykorzystać na czuwanie przy zmarłym, zapalenie świec, postawienie kwiatów, wspominanie i modlitwę. W takiej chwili zrozumiałe są łzy i żal. Najważniejsze jednak by nikt z bliskich nie czuł się w tych trudnych chwilach osamotniony. Nie należy tez przyspieszać okresu żałoby, który trwa około 12 miesięcy, choć może się przedłużyć. Odrętwienie, smutek, niepokój, dezorganizacja to naturalne etapy żałoby, którą wieńczy reorganizacja życia i próba zbudowania go na nowo – bez bliskiej osoby, która odeszła.\nZdecydowanie najważniejszym zadaniem bliskich i zarazem jedynym leżącym jedynie w ich kompetencji jest wspieranie chorego na każdym etapie choroby, niezależnie od prognoz. Wspieranie nie oznacza zaprzeczania złym rokowaniom – jeśli wystąpią – czy też udawania optymizmu, gdy jest nieuzasadniony. Jest to raczej trwanie przy chorym i czynienie różnorakich wysiłków zmierzających do tego, by jego życie było tak “normalne” i niepodyktowane chorobą jak tylko to możliwe.\n1.J. Didkowska, U. Wojciechowska, W. Zatolski, Nowotwory złośliwe w Polsce w 2011 roku, Warszawa 2013.\n2.K. de Walden – Gałuszko, Problemy psychoonkologiczne rodziny, w: Psychoonkologia red. K. de Walden – Gałuszko, Biblioteka Psychiatrii Polskiej, Kraków 2000.


W powiecie dąbrowskim trwa pobór do wojska - Powiat dąbrowski\nW powiecie dąbrowskim trwa pobór do wojska\nCzytaj treść aktualności W powiecie dąbrowskim trwa pobór do wojska\nPobór do wojska zgodnie z rozporządzeniem Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Obrony Narodowej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie przeprowadzenia poboru w 2007 r. odbędzie się na terenie Województwa Małopolskiego w dniach 5.02.2007 do 30.04.2007 r.\nWojewoda Małopolski zarządzeniem powołał Wojewódzką i Powiatowe Komisje Lekarskie. Ustalony został termin działania poszczególnych Komisji Lekarskich.\nPowiatowa Komisja Lekarska dla Powiatu Dąbrowskiego będzie działać w okresie od 05 lutego do 02 marca 2007 r. w lokalu Starostwa Powiatowego w Dąbrowie Tarnowskiej przy ul. Berka Joselewicza 5 (sala narad).\nObowiązkowi stawienia się do poboru podlegają mężczyźni urodzeni w 1988 r. , a także urodzeni w latach 1983-1987, którzy:\ndotychczas nie stawili się do poboru,\nzostali uznani ze względu na stan zdrowia za czasowo niezdolnych do odbycia czynnej służby wojskowej, jeżeli okres tej niezdolności upływa przed zakończeniem poboru,\nzłożyli wniosek o ponowne ustalenie zdolności do czynnej służby wojskowej.\nDo poboru wzywa się również kobiety:\nurodzone w latach 1979-1989 posiadające kwalifikacje przydatne do czynnej służby wojskowej, które w roku 2006/2007 kończą naukę w szkołach medycznych i weterynaryjnych oraz na kierunkach psychologicznych.\nPoborowi wzywani są za pomocą wezwań imiennych oraz na podstawie obwieszczenia Wojewody Małopolskiego z dnia 19.01.2007 r. o przeprowadzeniu poboru.\nPoborowy zgłaszający się po raz pierwszy do poboru obowiązany jest zabrać ze sobą niżej wymienione dokumenty:\ndokumenty stwierdzające poziom wykształcenia (świadectwa szkolne) lub zaświadczenie o pobieraniu nauki.\nJeżeli poborowy uczy się w szkole średniej lub jest studentem, powinien przynieść zaświadczenie z informacją, kiedy planowany jest termin zakończenia nauki. Takie zaświadczenie musi być podpisane przez dyrektora szkoły lub dziekana właściwego wydziału uczelni. Wzór zaświadczenia można znaleźć w załączniku nr 2 do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie udzielania odroczenia od zasadniczej służby wojskowej, opublikowanego w Dzienniku Ustaw z 2004 r. nr 115, poz. 1539.\npotwierdzenie zgłoszenia się do rejestracji\ndokumenty lekarskie dotyczące stanu zdrowia, które przedkładają Powiatowej Komisji Lekarskiej\nPoborowy zgłaszający się do poboru kolejny raz przedstawia :\nPowiatowej Komisji Lekarskiej – posiadane dokumenty lekarskie dotyczące zmian w stanie zdrowia, w tym wyniki badań specjalistycznych przeprowadzonych w okresie od ostatniego poboru.\nPoborowy, który z ważnych przyczyn nie może stawić się do poboru w wyznaczonym terminie i miejscu, obowiązany jest zawiadomić o tym wójta lub burmistrza właściwego ze względu na miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące, najpóźniej w dniu w którym był obowiązany stawić się do poboru dołączając jednocześnie dokumenty potwierdzające przyczyny niestawiennictwa.\nPo ustaniu przyczyn niestawiennictwa poborowy powinien niezwłocznie zgłosić się do właściwego wójta lub burmistrza lub bezpośrednio do Powiatowej Komisji Lekarskiej, który wyznaczy termin stawienia się do poboru.\nNiestawienie się do poboru przed właściwą Komisją Lekarską lub Wojskowym Komendantem Uzupełnień w określonym terminie i miejscu lub nie poddanie się badaniom lekarskim albo nie przedstawienie dokumentów, których przedstawienie zostało nakazane podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności (art. 224 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej – Dz.U. z 2004 r. nr 241 poz. 2416 z późniejszymi zmianami).\nPobór do wojska zgodnie z rozporządzeniem Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Obrony Narodowej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie przeprowadzenia poboru w 2007 r. odbędzie się na terenie Województwa Małopolskiego w dniach 5.02.2007 do 30.04.2007 r. Wojewoda Małopolski zarządzeniem powołał Wojewódzką i Powiatowe Komisje Lekarskie. Ustalony został termin działania poszczególnych Komisji Lekarskich. Powiatowa Komisja Lekarska dla Powiatu Dąbrowskiego będzie działać w okresie od 05 lutego do 02 marca 2007 r. w lokalu Starostwa Powiatowego w Dąbrowie Tarnowskiej przy ul. Berka Joselewicza 5 (sala narad).Obowiązkowi stawienia się do poboru podlegają mężczyźni urodzeni w 1988 r. , a także urodzeni w latach 1983-1987, którzy: dotychczas nie stawili się do poboru, zostali uznani ze względu na stan zdrowia za czasowo niezdolnych do odbycia czynnej służby wojskowej, jeżeli okres tej niezdolności upływa przed zakończeniem poboru, złożyli wniosek o ponowne ustalenie zdolności do czynnej służby wojskowej. Do poboru wzywa się również kobiety:urodzone w latach 1979-1989 posiadające kwalifikacje przydatne do czynnej służby wojskowej, które w roku 2006/2007 kończą naukę w szkołach medycznych i weterynaryjnych oraz na kierunkach psychologicznych.Poborowi wzywani są za pomocą wezwań imiennych oraz na podstawie obwieszczenia Wojewody Małopolskiego z dnia 19.01.2007 r. o przeprowadzeniu poboru. Poborowy zgłaszający się po raz pierwszy do poboru obowiązany jest zabrać ze sobą niżej wymienione dokumenty: dowód osobisty aktualną fotografię o wymiarach 3x4 cm bez nakrycia głowy dokumenty stwierdzające poziom wykształcenia (świadectwa szkolne) lub zaświadczenie o pobieraniu nauki. Jeżeli poborowy uczy się w szkole średniej lub jest studentem, powinien przynieść zaświadczenie z informacją, kiedy planowany jest termin zakończenia nauki. Takie zaświadczenie musi być podpisane przez dyrektora szkoły lub dziekana właściwego wydziału uczelni. Wzór zaświadczenia można znaleźć w załączniku nr 2 do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie udzielania odroczenia od zasadniczej służby wojskowej, opublikowanego w Dzienniku Ustaw z 2004 r. nr 115, poz. 1539. potwierdzenie zgłoszenia się do rejestracji dokumenty lekarskie dotyczące stanu zdrowia, które przedkładają Powiatowej Komisji Lekarskiej Poborowy zgłaszający się do poboru kolejny raz przedstawia : dowód osobisty wojskowy dokument osobisty (książeczkę wojskową) Powiatowej Komisji Lekarskiej – posiadane dokumenty lekarskie dotyczące zmian w stanie zdrowia, w tym wyniki badań specjalistycznych przeprowadzonych w okresie od ostatniego poboru. Poborowy, który z ważnych przyczyn nie może stawić się do poboru w wyznaczonym terminie i miejscu, obowiązany jest zawiadomić o tym wójta lub burmistrza właściwego ze względu na miejsce pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące, najpóźniej w dniu w którym był obowiązany stawić się do poboru dołączając jednocześnie dokumenty potwierdzające przyczyny niestawiennictwa. Po ustaniu przyczyn niestawiennictwa poborowy powinien niezwłocznie zgłosić się do właściwego wójta lub burmistrza lub bezpośrednio do Powiatowej Komisji Lekarskiej, który wyznaczy termin stawienia się do poboru. Niestawienie się do poboru przed właściwą Komisją Lekarską lub Wojskowym Komendantem Uzupełnień w określonym terminie i miejscu lub nie poddanie się badaniom lekarskim albo nie przedstawienie dokumentów, których przedstawienie zostało nakazane podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności (art. 224 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej – Dz.U. z 2004 r. nr 241 poz. 2416 z późniejszymi zmianami).


My Navia :: Zobacz temat - Panel do SmartGPS SG 710 by sianowski\nMy Navia Strona Główna » Nawigacje WINDOWS CE i nie tylko... » SMARTGPS » Odblokowanie Windows CE Poprzedni temat «» Następny temat\nPanel do SmartGPS SG 710 by sianowski\nWysłany: 2012-05-25, 11:10 Panel do SmartGPS SG 710 by sianowski\nWitam. Po kliku dniach ciężkich poszukiwań znalazłem panel od smartgps 630, który działa na sg710. Odpowiednio zmodyfikowany i "upiększony" przekazuje go do użytku dla innych posiadaczy tego urządzenia. Podejrzewam, że po dostosowaniu rozdzielczości ruszy także na SG601 bo to bliźniacze modele różniące się jedynie wielkością matrycy. Poniżej opis krok po kroku, żeby nie było żadnych niejasności. Pozdrawiam.\nPanel SmartGPS SG710 by sianowski\nŻeby nie bawić się w zmianę ścieżek dostępu proponuję:\n1. na ResidentFlash zainstalować MapaMap\n2. na SD zainstalować Automapę\n3. na SD wgrać katalog smartgps\n4. w opcjach sytemowych nawigacji w menu "wybor nav." podać ścieżkę dostępu do \_SDMMC\_smartgps\_menu.exe\n5. uruchomić panel poprzez wybór menu "GPS"\nMożna dokonywać zmian ikonek i ścieżek dostępu w menu.ini, pamiętać należy, że ikonki wyminione w pliku menu.ini muszą znaleźć się w katalogu smartgps, inaczej menu nie wystartuje. Szablony ikonek są w katalogu smartgps\_pomoc. Dodatkowe działające oprogramowanie znajduje się w katalogu smartgps\_programy niepodlaczone\nIstnieje mozliwosc odblokowania windowsa, wystarczy w opcjach sytemowych nawigacji w menu "wybor nav." podać ścieżkę dostępu do \_SDMMC\_smartgps\_programy niepodlaczone\_ce_desktop.exe i uruchomić ten plik poprzez wybór "menu GPS".\nNie wiem na obecną chwilę jak powrócić do menu systemowego - reset nie pomaga. Może ktoś podpowie?\nWysłany: 2012-05-25, 11:13\nSkorzystaj z rozwiązania z AdJi - ikonka z podpietym skryptem killującym proces Twojego menu i ew. uruchamiającym plik exe od fabrycznego menu\nWysłany: 2012-05-25, 11:28\nNie za bardzo wiem o jaką ikonkę chodzi? Jak to się nazywa? I co takiego zrobił ten programik, że mi się odblokowało (pytam by wiedzieć jak to odkręcić )\nWysłany: 2012-05-25, 11:52\nZaraz ściągnę Twój panel i mu się przyjrzę\n[ Dodano: 2012-05-25, 12:08 ]\nOK, dodaj sekcję\nbtn_on = "xxxxx.bmp"\nbtn_off = "xxxxx.bmp"\nbtn_x = *****\nbtn_y = *****\nbtn_exe = "\_SDMMC\_smartgps\_programy\_exit.exe"\nOczywiście - jakaś ikonka i nowe położenie X;Y\nA do "programy" dodaj pliki http://chomikuj.pl/jajace...,1679548424.zip\nW pliku exit.mscr wpisz w wierszu\nścieżkę dostępu do oryginalnego pliku menu.exe\nWysłany: 2012-05-25, 16:51\nTo rozumiem, z tym że chodzi mi o to aby po uruchomieniu nawigacji uruchamiał się oryginalny panel nawigacji, a nie windows ce. Stało się tak w gruncie rzeczy z przypadku, gdy uruchomiłem aplikację ce_desktop.exe, ekranik zamigotał, wyłączył nawigację, a po ponownym uruchomieniu uruchamiał się już windows ce. Myślałem sobie, że rozwiązaniem bedzie dodanie skrótu do oryginalnego panelu do startup windowsa, ale nie zdało to egzaminu - po wyłączeniu skrót jest usuwany ze startup. I tak zastanawiam się co robi ce_desktop.exe i jak odwrócić ten proces.\nWysłany: 2012-05-25, 16:55\nZrozumiałem, że zrobiłeś sobie panel i chcesz z niego wyskakiwać do fabrycznego menu...\nMasz plik autorun.inf w folderze SmartGPS w urządzeniu?\nZobacz też, co masz w rejestrze w kluczu HKLM\nO nieznikających skrótach poczytaj http://www.my-navia.pl/viewtopic.php?t=15573 p.12\nA skąd masz ten Ce_desktop.exe?\nWysłany: 2012-05-25, 17:09\nTutaj znalazłem instrukcję dla bliźniaczego modelu sg601 jak do końca odblokować nawigację, zeby nie wcinało skrótów.\nZainstaluj CRegedit, nastepnie w HKLM w katalogu "init" kliknij dwukrotnie na "Launch50" i wpisz "explorer.exe". Wyjdż z rejestru, restart nawi, pokaże się ejran Win Ce z ikoną Gps2\nw pasku na dole kliknij na start , settings, Taskbar and Start Menu i zaznacz "Auto hide"\npasek będzie się chował na dole. Aby wprowadzić skróty na pulpit musisz jeszcze raz wejść do rejestru:"\nSystem, Explorer, Shell Folder - kliknij na Windows i wpisz "ResidentFlash\_Windows"\nSystem, Explorer, Shell Folder - kliknij na StartUp i wpisz "ResidentFlash\_Windows\_StartUp\nSystem, Explorer, Shell Folder - kliknij na Desktop i wpisz "ResidentFlash\_Windows\_Desktop"\nReset nawi. Teraz możesz wprowadzić skróty na pulpit WinCe- do programów, gier a przede wszystkim do zainstalowanych map.\nZ tym, że to będzie półśrodek w drodze do odzyskania oryginalnych ustawień.\nWysłany: 2012-05-25, 17:11\nZobacz własnie co masz w poszczególnych LAUNCH - może coś tam zostało zmienione\nI zobacz, co masz we flashstorage\_smartgps (chodzi mi o plik autorun.inf)\nWysłany: 2012-05-25, 17:30\nChętnie ale jak to zrobić?\nWysłany: 2012-05-25, 18:48\nRejestr - programem CeRegEditor\nResztę - po podłączeniu Smarta do PC\nCeRegEditor nie chce połaczyć sie z nawigacją bo ActiveSync odmowił posłuszeństwa - przed zmiana wprowadzoną przez ce_desktop.exe wszystko śmigało ok. Teraz ActiveSync próbuje się połączyć - nawet czasem jest napisane że połączył w trybie gość ale wyskakuje błąd.\nNatomiast flashstorage\_smartgps wogóle nie mogę znaleźć. Wymiękam.\n[ Dodano: 2012-05-25, 21:33 ]\nSciągnąłem wraz z jakimś panelem larka. Jest w moim panelu w katalogu z programami.\n[ Dodano: 2012-05-25, 21:39 ]\nA może to chodzi o mmc_storage, z tym że są tam katalogi\n-My Documents z plikiem desktop.ini\n-System, z katalogiem Desktop, w któym jest plik desktop.ini\nWysłany: 2012-05-25, 22:53\nsianowski, zrób kilka zrzutów ekranowych jak wygląda ten panel bo w ciemno nie ma co pobierać.\nWysłany: 2012-05-25, 23:47\nPanel nie stanowi problemu. Chodzi o to aby odwrócić zmiany powstałe po użyciu ce_desktop.exe i powrócić do ustawień fabrycznych tak aby po uruchomieniu nawigacja ładowała oryginalny panel gps2.exe, a nie windows ce 6.0\n[ Dodano: 2012-05-26, 00:29 ]\nUdało mi sie wejsc do rejestru z poziomu programu regedit zapisanego na karcie sd. W hkey_local_machine\_init w polu Launch50 widnieje wpis "explorer.exe". Mam usunąc te pole, czy tylko usunąc jego wartość, czy też zmienić ją np. na "gps2.exe"\nCała zawartość init\nDepend30 (2 length binary value)\nDepend60 (2 length binary value)\nDepend50 (4 length binary value)\nDepend90 (4length binary value)\nDepend (4 length binary value)\nDepend98 (4 length binary value)\nDepend46 (4 length binary value)\n(chyba nie trzeba wymieniac)\nSystemHive "Document and Settings\_system.hv"\nProfileDir "Document and Settings"\nFlags 00000003 (3)\nRegistryFlags 00000000 (0)\nPonadto sprawdziłem procesy. Są to prócz uruchomionego ITaskMgr:\nservicesd.exe threads: 4\nOvl_leader.exe threads: 2\nexplorer.exe threads: 6\nsvchost.exe threads: 1\nudevice.exe threads: 1\nudevice.exe threads: 4\nNK.exe threads: 67\na przed zmianą było:\ngps2.exe threads: 8\nNK.exe threads: 68\nTak więc sobie myślę, że jak zamienię wpisy w Launch50 z explorer.exe na gps2.exe to może wszystko wróci do normy? Co o tym sądzisz, warto sprawdzić?\n[ Dodano: 2012-05-26, 00:31 ]\nMoże ktoś ma nieruszoną sg710 i może podać zawartość hkey_local_machine\_init.\n[ Dodano: 2012-05-27, 08:10 ]\nMam oryginalny rejesrt, Init wygląda następująco:\nRóznice sa w Lanch50 I Lanch110. Usuwac?\na tutaj dla innych potrzebujących backup oryginalnych plików zrobiony zrobiony ActiveSync 4.5 oraz CERegeditorem\n[ Dodano: 2012-05-27, 09:25 ]\nScreenshot z rejestrem jest na chomiku.pl pod ww. adresem.\n[ Dodano: 2012-05-28, 16:02 ]\nDLA ZAINTERESOWANYCH, PROBLEM ROZWIĄZANY. Należy wgrać na kartę sd edytor rejestru, uruchomić go, uruchomić klawiaturę, odnaleźć klucz init i dokonać tam dwóch zmian:\n1. w Launch50 - zmiana wartości "explorer.exe" na "gps2"\n2. całkowicie usunąć Launch110\nWSZYSTKO GRA I BUCZY JAK PO ODEBRANIU ZE SKLEPU. Pozdrawiam.


Sanprobi - pozytywne bakterie na jesień | Rekomendacja Marek\tSanprobi - pozytywne bakterie na jesień | Rekomendacja Marek\nJesień to pora roku trudna dla naszego organizmu. Zimne poranki i częste deszcze sprawiają, że łatwo o infekcje. W tym czasie warto zadbać o mikroorganizmy obecne w jelitach – mikrobiotę – od których uzależnione są zdolność naszego organizmu do walki z czynnikami chorobotwórczymi.\nCzy zastanawiałeś się kiedyś po co natura wyposażyła nas w niezliczoną liczbę drobnoustrojów w jelitach? Okazuje się, że pełnią one szereg istotnych dla zdrowia funkcji. Dzięki bakteriom jelitowym rozkładane są niestrawione składniki pokarmowe, a produkty tych przemian (między innymi krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe) odżywiają komórki Twojego jelita. Wybrane rodzaje bakterii jelitowych produkują też witaminy, głównie K oraz z grupy B, oraz zwiększają przyswajalność składników mineralnych które spożywasz wraz z dietą lub w postaci suplementów. Produkują też śluz i białka przeciwbakteryjne dzięki czemu chronią Twój organizm przed inwazją patogenów, a wytwarzając określone enzymy uczestniczą w regulacji stężenia cholesterolu\ni kwasów tłuszczowych. Tak szerokie spektrum aktywności sprawia, że właściwa kompozycja mikroflory jelitowej wpływa regulująco nie tylko na pracę Twoich jelit, ale i ogólny stan zdrowia.\nW każdej jesiennej apteczce powinny zatem znaleźć się probiotyki, czyli żywe kultury bakterii lub drożdży, o udowodnionej skuteczności w utrzymywaniu zdrowia człowieka. Większość obecnie produkowanych preparatów probiotycznych zawiera bakterie kwasu mlekowego, z rodzajów Lactobacillus i Bifidobacterium lub drożdże – Saccharomyces.\nSanprobi Active & Sport, to nowoczesny probiotyk o składzie dobranym do potrzeb ludzi aktywnych fizycznie. Pięć starannie wyselekcjonowanych szczepów probiotycznych pomaga zmniejszyć intensywność generowanego w czasie intensywnych ćwiczeń stresu oksydacyjnego\ni jego skutków – zaburzeń pracy przewodu pokarmowego oraz podatności na infekcje górnych dróg oddechowych\nSanprobi Super Fomuła, to wieloskładnikowy preparat zawierający unikalną kompozycję\n2 prebiotyków i 7 probiotyków, wspierający odporność oraz pracę przewodu pokarmowego. Przyjmowanie tego probiotyku wieloszczepowego zaleca się w przypadku wszelkiego rodzaju zaburzeń metabolicznych (otyłość, zespół metaboliczny)\nProbiotyki Sanprobi nie zawierają glutenu i substancji pochodzenia mlecznego. Posiadają rekomendacje środowiska gastroenterologicznego, profesjonalistów z dziedziny żywienia\nDlaczego pierwsza pomoc jest ważna?.


Lata 2008-2011 | Roosevelta 81\nPrzedstawienie 3 projektów. Wideo: mmsilesia.pl\nWielki dzień dla klubu nastał 8 kwietnia 2008 roku, kiedy w zabrzańskim Teatrze Nowym zostały przedstawione trzy koncepcje przebudowy stadionu. Swoje projekty przedstawiły dwie firmy z Krakowa i jedna z Gliwic. Pierwszą z nich przygotował Zespół Projektowy „Architektura” z Krakowa, na czele z Andrzejem Wiszowatym i Maciejem Wójtowiczem. Obiekt za blisko 200 milionów złotych w stylu Allianz Areny przewidywał część komercyjną, muzeum oraz restauracje. Jego dwupoziomowe trybuny mogłyby pomieścić około 31 200 miejsc siedzących oraz 2400 miejsc parkingowych.\nKoncepcja krakowskiego zespołu projektowego. Powyższe zdjęcia pochodzą ze strony gornik.zabrze.net.pl\nProjekt firmy BMB Projekt z Gliwic przedstawił architekt Maciej Bielski. Stadion o pojemności 29 tysięcy widzów oraz około 6 tysięcy aut kosztowałby około 180 milionów złotych. Na tle poprzedników wyróżniał się połączeniem klinkieru i szkła, co ładnie współgrało z architekturą pobliskiego kościoła św. Józefa.\nProjekt architekta Marcina Bielskiego. Foto: gornikforum.com\nProjekt numer trzy krakowskich architektów z Atelier Loegler i Urbi Projekt, autorstwa Ryszarda Mendroka, był nietypowy. Jego charakterystyczną cechą były dwie niezależne trybuny, z dwoma wieżami w dwóch narożnikach obiektu. Taki układ miał nawiązywać również do pobliskiej świątyni zaprojektowanej przez wybitnego architekta Dominikusa Böhma. W ramach tego projektu miał też powstać parking, boiska treningowe oraz korty tenisowe. Obiekt miał kosztować około 200 milionów złotych i pomieścić 30 tysięcy kibiców oraz 4500 samochodów.\nTrzeci projekt autorstwa architekta Ryszarda Mendroka. Powyższe zdjęcia pochodzą ze strony gfx.mmka.pl\nPo miesiącu burzliwych rozmów ostatecznie zwyciężyła koncepcja Andrzeja Wiszowatego i Macieja Wójtowicza, którzy zaproponowali obiekt porównywany przez wielu do Allianz Areny.\nEuro 2012 w Zabrzu?\nW 2012 roku w Polsce i na Ukrainie odbyły się Mistrzostwa Europy w piłce nożnej, a zabrzański stadion dla jednej z reprezentacji miał być bazą treningową. Słysząc o problemach Ukrainy z budową niezbędnej infrastruktury, mówiło się nawet, że mamy szansę być jednym ze stadionów Mistrzostw Europy. Ostatecznie Ukraina poradziła sobie z wszelkimi problemami, a zabrzański obiekt i tak nie zostałby zbudowany do 2012 roku.\nDo niedawna zabrzańskie trio w Reprezentacji Polski. Foto: sport.fakt.pl\nW listopadzie 2008 odbyło się spotkanie prezydent Małgorzaty Mańki-Szulik z radnymi w sprawie budowy nowego stadionu, aby omówić zwycięski projekt. Szczególną uwagę zwracano na koszty budowy, gdyż sam projekt budowlany miał kosztować 8 milionów złotych. Radni w Urzędzie Miejskim w lutym 2009 roku rozstrzygnęli przetarg na przygotowanie dokumentacji projektowej nowego stadionu. W przypadku braku protestów, następnym krokiem miało być wyłonienie firm, które wykonają pierwszy etap prac budowlanych na stadionie przy ulicy Roosevelta.\nPełne trybuny przy Roosevelta.\nW słoneczną niedzielę 17 sierpnia 2009 roku Górnik Zabrze podejmował na swoim boisku GKS Katowice. Na mecz przybyło według różnych źródeł 23-25 tysięcy kibiców, a wiele osób zostało pod bramami bez biletów. To pokazało jak bardzo potrzebny jest w Zabrzu nowy stadion.\n14 grudnia odbyła się sesja rady miasta Zabrze, na której pojawiło się kilkunastu kibiców Górnika ubranych w jednakowe koszulki z hasłem: „Stadion dla Górnika potrzebny od zaraz!”. Podjęto decyzję w sprawie dofinansowania spółki „Stadion” kwotą 1200 złotych. Następnie 12 stycznia 2010 roku w hali NMC Powen Zabrze odbyła się prezentacja wstępnego projektu przebudowy stadionu. Uczestniczyli w niej władze miasta, architekci oraz przedstawiciele kibiców Górnika Zabrze. Głównym zastrzeżeniem fanów była lokalizacja sektora gości, który według projektu miał się znajdować od strony ul. Roosevelta. Problem rozwiązano poprzez zamianę trybun północnej od ulicy Olimpijskiej z południową od ulicy Roosevelta.\nWchodząca ustawa o imprezach masowych nakazała klubom ekstraklasy ponumerowanie miejsc na stadionie oraz zainstalowanie elektronicznych czytników identyfikacji osób. Pod koniec stycznia 2010 roku odbył się więc montaż nowych siedzisk oraz malowanie na płytach betonowych „numerowanych miejsc”, które nakazywała ustawa. Od trybuny głównej do sektora 15 pod zegarem nasz stadion wzbogacił się o 975 miejsc siedzących. Pojemność stadionu zmniejszyła się, a Górnik nie przyjmował kibiców gości.\nPod koniec marca 2010 roku planowany termin budowy się opóźnił. Teraz najwcześniejszy terminem był kwiecień 2011. Wiceprezydent miasta Krzysztof Lewandowski twierdził, że to wynik przesunięcia się w czasie oddania projektu wykonawczego. 23 kwietnia projektant stadionu przekazał powołanej spółce „Stadion” dwa egzemplarze projektu budowlanego. Z kolei 15 lipca złożono wniosek o pozwolenie na budowę nowego stadionu. Czas rozpoczęcia budowy naglił, ponieważ Górnik dostał warunkową licencję na grę przy ulicy Roosevelta.\n19 listopada 2010 roku Spółka „Stadion” dostała pozwolenie na budowę stadionu, a kolejne miesiące roku upłynęły pod dyktando wielokrotnych prób ogłoszenia przetargu na wykonawcę stadionu oraz korektach projektu, które należało wykonać ze względu na zmieniające się przepisy UEFA. Ostatecznie oba przetargi udało się ogłosić 15 marca 2011 roku. Prace budowlane na stadionie mają zakończyć się w ciągu 20 miesięcy, a koszt budowy ma pochłonąć od 270 do 300 milionów złotych. W ramach pierwszego etapu budowy mają zostać wykonane następujące prace:\n– Rozbiórka budynków, urządzeń oraz boisk żwirowych kolidujących z budową\n– budowa trybuny północnej, wschodniej i południowej, narożnika północno-wschodniego, północno-zachodniego oraz narożnika południowo-wschodniego i południowo-zachodniego wraz z zadaszeniem na ok. 24 tysiące widzów\n– budowa garażu podziemnego zlokalizowanego pod trybunami oraz głównym placem wejściowym\n– budowa głównego placu wejściowego\n– budowa placu wejściowego dla obsługi widzów w sektorze południowym, zlokalizowanego w części południowo-zachodniej\n– przebudowa ul. Olimpijskiej\n– budowa placu wejściowego dla kibiców drużyny przyjezdnej, zlokalizowanego w części północno-zachodniej.\nOstatni mecz przy starych trybunach.\nPożegnanie starych trybun\n15 maja 2011 roku do Spółki „Stadion” wpłynęło ostatecznie 6 ofert na wybór inżyniera kontraktu, a cztery dni później okazało się, że 10 podmiotów złożyło swe oferty na wybór generalnego wykonawcy. 29 maja miał miejsce ostatni mecz przy Roosevelta 81 z Widzewem Łódź, w którym stadion mógł pomieścić 10 tysięcy widzów. Następnie obiekt do rozpoczęcia wyburzania starych trybun miał dostępną jedynie trybunę krytą oraz po dwa sektory z każdej jej strony. Łącznie mieścił wtedy 3500 kibiców. Po rozpoczęciu rozbiórki, skrajne sektory trybuny zachodniej, po jednym z każdej strony, zburzono, a widownię uszczuplono do 3000.\nNa początku sierpnia udało się ogłosić generalnego wykonawcę pierwszego etapu modernizacji stadionu w Zabrzu. Została nią firma Polimex-Mostostal S.A. z Warszawy, której oferta była najkorzystniejsza, a cena brutto inwestycji wynosiła 192 499 853,04 złotych. Inżynierem kontraktu zostało konsorcjum składające się z dwóch firm: ECM Group Polska Sp. z o.o. i POI Sp. z o.o. (cena brutto 1 329 630 złotych). 24 sierpnia, w obecności zaproszonych gości oraz przedstawicieli mediów, w Urzędzie Miejskim podpisano dwie umowy. Jedną o finansowaniu I etapu inwestycji, która uruchomi Deutsche Bank PBC S.A oraz fundusz SovereignFund FIZ, a drugą z generalnym wykonawcą. Fundusz przekaże 162 mln zł spółce „Stadion w Zabrzu” (będący inwestorem podmiot powołany przez Gminę Miejską Zabrze z jej 100 proc. udziałem), a następnie kwota ta zostanie wykupiona (czyli spłacana) przez miasto. Rocznie Zabrze będzie musiało spłacać około 10 milionów złotych. Zdecydowano się zastosować taki krok, aby formalnie Zabrze nie było zadłużone i mogło prowadzić inne inwestycje w mieście.\n[youtube id=”xrDGfrKOqNY”] Podpisanie umowy na modernizację stadionu. Wideo: GórnikTV\n8 września plac budowy został przekazany firmie Polimex-Mostostal S.A., a sześć dni później w obecności wielu zaproszonych gości, w samo środowe południe, na stadionie podpisano akt erekcyjny i rozpoczęto budowę nowego obiektu. Wydarzenia oprócz kibiców obserwowały również byłe gwiazdy Górnika: Stanisław Oślizło, Hubert Kostka, Erwin Wilczek, Jan Kowalski, Zygmunt Anczok, Henryk Latocha i Stefan Floreński. W tym dniu świętowali oni także 50-tą rocznicę debiutu Górnika w europejskich pucharach, czyli spotkania z angielskim Tottenhamem Hotspur.\nPrzez niecałe dwa tygodnie demontowano krzesełka z trybun, a 26 września rozbiórka rozpoczęła się na dobre. Na pierwszy „ogień” poszła trybuna wschodnia, na której zasiadała Torcida. Po wyburzeniu trybun trzeba było wykopać dół o głębokości około 5 metrów na parking podziemny. Trybun ubywało w zastraszającym tempie, a na starcie października rozpoczęła się akcja zagęszczania krzesełek. Udało się uzyskać 2999 miejsc, a ich liczba oscylowała na granicy dopuszczalnej przez PZPN. 14 października zburzono tunel wjazdowy na stadion dla wozów bojowych i karetek pogotowia. Podpisano również umowę z inżynierem kontraktu – spółką Grontmij Polska. Do jego obowiązków należy m.in. koordynacja, organizacja, nadzór, prowadzenie dokumentacji oraz rozliczenia finansowe.\nWykopy, izolacje, zbrojenia\n31 października została rozebrana wieża zegarowa, służąca od 1988 roku. Specjalnie sprowadzony dźwig przenosił odcięte wcześniej jej fragmenty.\n[youtube id=”azEXu-bdSQ4″] Demontaż wieży zegarowej. Wideo: GornikTV\n10 listopada nadeszła kolejna historyczna chwila. Część wykopów w miejscu przyszłej trybuny północnej została przykryta warstwą chudego betonu, stanowiącą podkład pod fundamenty. To pierwsze tego typu prace betoniarskie na budowie. Kolejnym krokiem było położenie izolacji w postaci geomaty bentonitowej oraz zbrojenia. Pod koniec listopada wykopy pod podziemny parking rozpoczęły się również w miejscu trybuny wschodniej. Aby uniemożliwić osuwanie się ziemi, zabezpieczana była ściankami Larsena. Były one wbijane za pomocą specjalnego młota, a po zasypaniu wykopu wyciągane elektromagnesami za pomocą odpowiedniej maszyny.\n[youtube id=”DYAhg20cpGU”] Wyciąganie ścianek Larsena. Wideo: kamres\nPod koniec listopada rozpoczęto również wylewki chudego betonu pod trybuną wschodnią. We wtorek 6 grudnia zaczął się demontaż masztów sztucznego oświetlenia, posadowionych w narożnikach stadionu. Przez dwa dni zdemontowano oba maszty od strony wschodniej, a demontaż przebiegał w trzech etapach. W pierwszym, po przecięciu słupa, specjalny dźwig opuścił na ziemię górną część stalowej konstrukcji stadionowego oświetlenia. Następnie została ona odcięta i położona na ziemię część środkowa. Ostatni etap to demontaż dolnych części masztu. Natomiast rozbiórka słupów oświetleniowych od strony zachodniej rozpoczęła się 9 grudnia. Śnieg w drugiej połowie roku 2011 spadł dopiero 21 grudnia, ale i to nie przeszkodziło w dalszych pracach.


Oppo Reno 5 5G - pierwsze wrażenia. Oszronione piękno.\nOppo Reno 5 5G, oszronione piękno w naszych rękach – pierwsze wrażenia\nMichał Nowakowski· 22 marca 2021\nPatrząc na impet, z jakim Oppo wprowadza na rynek nowe smartfony z linii Reno, nikogo nie powinna dziwić wiosenna premiera modeli oznaczonych cyferką „5”. Do naszej redakcji dotarł niedawno model podstawowy – Oppo Reno 5 5G i dziś akurat jest dobra okazja, żeby podzielić się z Wami pierwszymi wrażeniami. W końcu do sprzedaży trafi on już 23 marca!\nKilka informacji na dobry początek\nOppo Reno5 5G i Reno5 Lite będą dostępne w Polsce od 23 marca 2021 w ofercie operatorskiej i w partnerskich sieciach sprzedaży. Reno5 5G będzie można kupić w dwóch wersjach kolorystycznych: niebieskiej i czarnej, w sugerowanej cenie detalicznej 1999 zł. Przy okazji warto nadmienić, że w ofercie specjalnej obowiązującej od 23.03.2021 do 05.04.2021 za 1 zł można dobrać do niego słuchawki Oppo Enco W31. Premierowe produkty znajdą się również w ofercie operatorów. W przypadku Play, od 29 marca, smartfon Oppo Reno5 5G w komplecie ze wspomnianymi wyżej słuchawkami będzie można nabyć w abonamencie L, płacąc łącznie 145 zł miesięcznie. Dodatkowo od 24 marca w pakiecie z dowolną ofertą abonamentową Reno 5 5G ze słuchawkami Enco W31 kupią też klienci T-Mobile. Tyle z „ogłoszeń parafialnych”, teraz przyjrzyjmy się, jak smartfon się prezentuje.\nSmartfon być może nie zachwyca odkrywczym designem, ale wygląda stylowo i nowocześnie. W dodatku tylna klapka została „oszroniona”, dzięki czemu telefon nie tylko trzyma się pewniej w dłoni, ale też praktycznie nie zbiera odcisków palców! Zobaczcie sami.\nPrzy okazji warto zaznaczyć, że Reno 5 5G ma też złącze miniJack u dołu obudowy, dzięki czemu miłośnicy słuchawek kablowych nie będą musieli bawić się z przejściówkami. Ba – słuchawki takie są nawet dołączone do zestawu, co nie jest w dzisiejszych czasach już zbyt powszechne. Poza tym w pudełku znajdziemy również kabelek USB i bardzo szybką, 65 W ładowarkę!\n90 Hz Amoled szału już nie robi, ale jest dobrze!\nEkran to 6,4 calowa matryca Amoled o rozdzielczości 2400 x 1080 pikseli i proporcjach 20/9. Jakość wyświetlanego obrazu jest bardzo dobra, zwłaszcza, że jest on odświeżany w 90 Hz. Niemniej należy odnotować, że są również na rynku wyraźnie tańsze smartfony wyposażone w bardzo podobne wyświetlacze. Dlatego tu nie ma efektu „WOW”. Na plus należy odnotować jednak wysoką jasność maksymalną, sięgającą 600 nitów w słoneczny dzień.\nCzy Snapdragon 765G z Oppo Reno 5G daje jeszcze radę w grach?\nJak najbardziej. Grałem na tym telefonie w Mortal Kombat, Asphalt 9 i Grid Autosport. Przy średnim poziomie detali nie odnotowałem najmniejszych spadków wydajności. W Antutu Benchmark 8.5.6 smartfon osiągnął przyzwoite 325 tysięcy punktów, czyli mniej więcej tyle, ile mój prywatny Samsung Note 10 Lite. Szału nie ma, ale wystarczy. Zwłaszcza, że na pokładzie mamy 8 GB pamięci RAM.\nA jak wygląda sprawa z łącznością?\nTu bez obaw – zgodnie z nazwą, smartfon obsługuje sieci 5G. Testowałem – działa. Wi-Fi jest obsługiwane w obydwu zakresach (2,4 i 5 GHz). Ponadto telefon obsługuje również NFC i Bluetoth 5.1. Całość działa w oparciu o najnowszego Androida 11 wraz z nakładką ColorOS w wersji 11.1.\nNajwiększa zaleta wg producenta? Aparat!\nProducent zachwala możliwości aparatu głównego, zwłaszcza fotograficzne. Składa się on z 64 Mpix aparatu głównego z optyką f/1.7, 8 Mpix aparatu szerokokątnego f/2.2 oraz 2 MpiX aparatu do makro i również 2 Mpix aparatu monochromatycznego.\nMożliwości wideo jeszcze nie testowałem, ale to sprawdzimy dla Was w oddzielnym tekście. Ze zdjęć póki co jestem zadowolony, chociaż po obcowaniu z (dużo droższym) Xiaomi Mi 11, tryb makro zachwycać nie może. Poniżej przykładowe zdjęcia.\nNajwiększa zaleta wg mnie? 65 W ładowanie SuperVOOC 2.0!\nOppo Reno 5 5G zostało wyposażone w baterię o pojemności 4300 mAh czyli przyzwoitej, ale niepowalającej na kolana. Ja smartfon do tej pory musiałem ładować co 1,5 dnia. Jednak wspomniane ładowanie trwa tylko 30 minut! A to wszystko dzięki 65 W ładowarce, która w dodatku jest dołączona do zestawu. Brawa! To przecież mniej niż trwa obejrzenie jednego odcinka większości seriali na Netflixie!\nJak na razie jest dobrze. Czy kupować już teraz Oppo Reno 5 5G?\nSpokojnie. Smartfon dostępny będzie w ofercie specjalnej ze słuchawkami Oppo Enco W31 aż do 5 kwietnia, więc jest jeszcze trochę czasu do zastanowienia. Na chwilę obecną nie znalazłem w nim żadnych większych wad, są niezaprzeczalne zalety jak design, bardzo szybkie ładowanie i (być może) aparat, ale 1999 zł to cena niemała. Zwłaszcza w obliczu zeszłorocznych premier Realme. Ja jestem jednak dobrej myśli i z niecierpliwością czekam na testy możliwości nagrywania wideo. A Wy?


Geny SARS-CoV-2 mogą łączyć się z ludzkim DNA. Nowe badanie oferuje wyjaśnienie dla fałszywie dodatnich testów | zmianynaziemi.pl\nautor: [email protected] ( 2021-05-20 12:14 )\nGrupa naukowców udowodniła hipotezę, zgodnie z którą cząsteczki koronawirusa SARS-CoV2, mogą łączyć się z naszymi chromosomami i pozostawać tam przez długi czas po zakończeniu infekcji. Jeśli jest to prawda, to znaleziono wyjaśnienie "fałszywie dodatnich" wyników testów na obecność koronawirusa.\nBiolog Rudolph Jaenisch i genetyk Richard Young z MIT, wywołali burzę na Twitterze w grudniu 2020 roku, kiedy po raz pierwszy wyszli z tym pomysłem w preprincie dla repozytorium bioRxiv. Naukowcy podkreślili, że integracja wirusowa nie oznacza, że ludzie którzy wyzdrowieli z COVID-19 wciąż zarażają innych. Sceptycy argumentowali wówczas, że pozyskane wyniki były artefaktami laboratoryjnymi. Krytycy oskarżyli badaczy o podsycanie nieuzasadnionych obaw, że szczepionki RNA przeciwko SARS-CoV 2, mogą w jakiś sposób zmienić ludzkie DNA.\nJanesic i Young podkreślają, byli mocno zaskoczeni tym oskarżeniem, ponieważ zarówno oryginalne, jak i nowe ustalenia opisane w pracy, w żaden sposób nie sugerują, że szczepionki integrują swoje sekwencje z naszym DNA. Naukowcy przedstawili jednak szereg krytycznych uwag, z których część została poruszona w internetowym wydaniu Proceedings of the National Academy of Sciences. Zgodnie ze słowami badaczy:\n„Mamy teraz jednoznaczne dowody na to, że sekwencje koronawirusa mogą integrować się z ludzkim genomem.”\nWielu badaczy specjalizujących się w elementach LINE-1, uważa że dostępne dane są zbyt skąpe, aby uzasadnić to twierdzenie. W dwóch badaniach uzupełniających, z których obydwa zostały opublikowane na stronie internetowej bioRxiv, krytycy dostarczyli dowodów na to, że domniemane chimery śladów ludzkiego i wirusowego DNA są rutynowo tworzone przy użyciu tej samej techniki, którą grupa wykorzystała do wyszukiwania ich chromosomów.\nLine-1 koduje enzym\nautor: Szczepionkowy Idiota (anonim) ( 2021-05-20 20:04 )\nLine-1 koduje enzym odpowiedzialny za wpisanie wirusa do DNA, jest pozostałością po gamma retro wirusach. Gamma retro wirusami są zanieczyszczone tradycyjne szczepionki podawane populacjom przed całym tym covidowym cyrkiem, więc Line-1 jako pozostałość po gamma retrowirusach zawartych w tradycyjnych szczepionkach , moze mieć spora czść populacji. Laboratoria produkujące szczepionki są pełne gamma rero wirusów, gdyż zajmowały się badaniami zmiany DNA za pomoca tego typu wirusów. Wpis mRNA ze szczepionek więc, jest jak najbardziej prawdopodobny u sporej części zaszczepionej populaji, co oznacza prosukcję białka kolcowego korona wirusa bez końca. Samo białko krona wirusa jest szkodliwe , szkodliwe może też być pobudzanie ciągle organizmu za pomocą tego białka do proukcji przeciw ciał. Takie można wysnuć ogólne wnioski. Dziekuję za uwagę\nPotwierdzam w zupełności!\nautor: Genetyk nie amator (anonim) ( 2021-05-21 09:40 )\nautor: Kmieć bez loginu (anonim) ( 2021-05-20 18:21 )\nGeny wirusa, który istnieje tylko jako symulacja komputerowa, bo nigdy jak dotąd jego genom nie został wyizolowany z biologicznej tkanki w rzeczywistym świecie.\nNowe Szaty Króla. Jakie piękne!....\nFałszywie dodatnie testy to\nautor: Demiurg (anonim) ( 2021-05-20 16:44 )\nFałszywie dodatnie testy to efekt kilku zdarzeń:\n1. nadmiernego replikowania próbek (większość pomyłek)\n2. długiego utrzymywania sie resztek wirusa w niektórych tkankach\n3. wykrywania krzyżowego (bo testy są mało specyficzne).\nKwestia montowania się mRNA do DNA jest oczywista dla każdego genetyka. To OCZYWISTOŚĆ. Dodatkowo istnieje możliwość montowania mRNA do DNA bakteri i do DNA lub RNA wirusów. Mało tego - istnieje możliwość montowania do RNA epigenetycznego człowieka.\nA dzieje się tak, bo mRNA jest tak dużo i tak masowo oddziałuje, że statystycznie to po prostu musi się wydarzać. Dlatego do mRNA wprowadzono kody terminacyjne (które działają na papierze, w statystyce, ale nie koniecznie zawsze w praktyce).\nJakiś czas temu, jeden z\nautor: MPas (anonim) ( 2021-05-20 15:05 )\nJakiś czas temu, jeden z użytkowników zmz podał linka w którym jakiś doktorek mówi o szprycach mrna. Nagranie było z Polskimi napisami, ma ktoś jeszcze linka do tego filmu? Bardzo proszę o udostępnienie go w komentarzu pod tym filmem. Z góry dziękuję. Wczoraj pół godziny przeglądałem historię googla i sie nie dokopałem. Pozdrawiam\nNiestety po angielsku, ale\nautor: S ( 2021-05-20 20:15 )\nNiestety po angielsku, ale nawet jak słabo znasz to zrozumiesz (linki działają tylko na kompie, nie na telefonie)\nNa iphone działają bez\nautor: Wodnik Szuwarek (anonim) ( 2021-05-21 19:10 )\nNa iphone działają bez problemu.\nJa zawsze dłubię na kompie,\nautor: S ( 2021-05-22 19:50 )\nJa zawsze dłubię na kompie, ale miałem wiele razy info, że linki z OURTUBE nie chodzą na telefonach, dlatego daję info. Może wreszcie admini obeszli proble. Pozdrówka\nTo pewnie nie ten, gdyż nie\nautor: keri ( 2021-05-20 19:49 )\nTo pewnie nie ten, gdyż nie ma napisów, lecz jest zgodny z tematem\nDR. L.PALEVSKY TŁUMACZY MECHANIZM DZIAŁANIA SZCZEPIONKI mRNA I JEJ ZAGROŻENIA\nTak, chodziło mi o ten filmik\nautor: MPas (anonim) ( 2021-05-20 20:01 )\nTak, chodziło mi o ten filmik. Dziekuję bardzo za pomoc.