Czas poza czasem [Philip K. Dick] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 9788378181354 Data wydania: 2013-02-20\nPrzełożył Robert Reszke Dom Wydawniczy REBIS Poznań 2013\nKim pan jest, panie Dick? „W swojej prozie kwestionuję nawet wszechświat; zastanawiam się na głos, czy jest rzeczywisty, zastanawiam się też na głos, czy my wszyscy jesteśmy prawdziwi”. Philip K. Dick Trzydzieści lat po śmierci autor Ubika jest legendą. I jak to z legendami bywa, nowe pokolenia znają go nie tyle z materiałów źródłowych, ile z opracowań. Tak to już jest z klasykami, że częściej czyta się nie ich książki, lecz o ich książkach. Artykuły, filmy, notki o autorach w Wikipedii protezują naszą wiedzę, w świecie pełnym pośpiechu stanowią często wybieraną drogę na skróty. Niby powieści i opowiadań Dicka nie wypada nie znać, czy znaczy to jednak, że trzeba je czytać? Zanim jeszcze przeczytałem Przypomnimy to panu hurtowo, wiedziałem o tym opowiadaniu wszystko. Podobnie było ze wspomnianym Ubikiem, jeszcze wcześniej zaś z Czy androidy marzą o elektrycznych owcach? To samo dotyczyło Diuny Herberta oraz Solaris Lema. W tych wypadkach lektura nie była początkiem, ale zakończeniem procesu poznania – zanim jeszcze przewróciłem pierwsze kartki, znałem kilka możliwości interpretacji tekstu. Trochę jak w powieściach Dicka myślałem cudzymi myślami. I zupełnie jak w nich okazało się, że prawda leży gdzieś indziej. Kim więc jest Dick dla opinii publicznej? To zależy, kto ocenia. Zasadniczo jednak odpowiedzi są dwie: Philip Kindred Dick urodził się 16 grudnia 1928 roku w Chicago. Amerykański twórca fantastyki naukowej, prekursor cyberpunku, literacki geniusz. W dorobku ma blisko pięćdziesiąt powieści i ponad sto opowiadań. Autor takich klasyków science fiction jak Ubik, Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?, Valis, Człowiek z Wysokiego Zamku, Przez ciemne zwierciadło. Laureat najważniejszych nagród świata fantastyki: Hugo, Nagrody im. Johna W. Campbella, Nagrody British Science Fiction Association, pięciokrotnie nominowany do Nebuli (od 1983 roku inni autorzy fantastyki honorowani są wyróżnieniem jego imienia). Nie ma zestawienia najbardziej wpływowych pisarzy dwudziestego wieku, w którym by go nie było, nie ma listy najwybitniejszych osiągnięć literatury fantastycznej, na której zabrakłoby jego dzieł. Doceniony również poza środowiskiem fantastów: w 2005 roku magazyn „Time” umieścił Ubika na liście stu najlepszych powieści opublikowanych po roku 1923; książki Dicka trafiły również – jako pierwsze dzieła SF – do prestiżowej serii The Library of America. Do dziś jeden z najchętniej ekranizowanych w Hollywood pisarzy, na podstawie jego powieści i opowiadań powstało dziesięć wysokobudżetowych filmów, w tym klasyków, które przeszły do historii kina. Philip Kindred Dick zmarł 2 marca 1982 roku w wyniku trzech kolejnych ataków serca. Prawdopodobnie miały one związek z tym, że nie stronił od alkoholu, powszechnie wiadomo było także, że zażywał narkotyki. Brał LSD oraz amfetaminę, której zawdzięczał nadzwyczajne tempo pisania. Za życia niedoceniany, żył na granicy ubóstwa. Bez skutku starał się zaistnieć w tak zwanym mainstreamie. Sława przyszła za późno, kilka miesięcy po śmierci, wraz z ekranizacją jego powieści – kultowym Łowcą androidów w reżyserii Ridleya Scotta. Zasłynął wysłanym do FBI listem, w którym twierdził, że Stanisław Lem nie istnieje, że za tym nazwiskiem kryje się komunistyczny komitet planujący poprzez prozę i publicystykę opanować amerykańską opinię publiczną. Był również przekonany, że w lutym 1974 roku został trafiony różowym promieniem i doznał objawienia. Nie było to jedyne tego rodzaju doświadczenie – miał jeszcze wiele wizji, które opisał i zanalizował w nie wydanym za jego życia monumentalnym (osiem tysięcy stron maszynopisu) dziele zwanym Egzegezą. Twierdził także, że od czasu owego incydentu wiódł dwa żywoty: jeden jako on sam, Philip K. Dick, drugi w pierwszym wieku naszej ery, jako prześladowany przez Rzymian chrześcijanin imieniem Thomas. Takim znają go wszyscy – wybitny artysta, zarazem jednak postać tragiczna, outsider. Za życia w cieniu, na parnas trafił już po śmierci. Trochę jak Rysiek Riedel – geniusz złamany przez narkotyki. Do Amerykanina przylgnęła ponadto łatka nie do końca zrównoważonego. W końcu pisał o halucynacjach, zbiegach okoliczności, które zbiegami nie były, o tym, że nie można ufać rzeczywistości, że nie można ufać samemu sobie. Jego bohaterowie wszędzie węszyli spiski, wszystko było dla nich podejrzane, żadne wyjaśnienie ich nie satysfakcjonowało. Szukali drugiego, trzeciego i czwartego dna. Wątpili, wątpili, wątpili. Mając w pamięci jego życiorys, łatwo było więc nakreślić paralelę między Dickiem a jego bohaterami. Oni byli dziwakami, bo on był dziwakiem. Mieli różne manie, bo przelał je w nich z siebie. Ich paranoje były jego paranojami. Ponieważ jednak mowa o Philipie K. Dicku, najbardziej oczywiste rozwiązanie niekoniecznie jest prawidłowe. Większość powie, że kwestionował rzeczywistość, bo nie miał piątej klepki; on jednak zadawał pytania tylko i wyłącznie dlatego, że mógł, że miał odwagę, że ktoś musiał to robić. Natura filozofa Dzisiaj nikt już nie pisze tak jak on, nikt już tak nie myśli. Świat jest poznany i zmierzony, opisany w dziesiątkach, jeśli nie setkach tysięcy publikacji, od analiz ewolucji archebakterii po fizykę ruchów płyt kontynentalnych. My, ludzie współcześni, zawierzyliśmy naukowca szkiełku i oku, jego logice i metodom poznania, zamknęliśmy świat w sieci wzorów, praw i reguł i przekonaliśmy samych siebie, że oto poznaliśmy prawdę. To zrozumiałe – stałość jest podstawą naszej egzystencji, nasze domy potrzebują solidnych fundamentów. Ufamy, bo tego chcemy. Ufamy, bo tego potrzebujemy. Ci zaś, którzy wątpią, to paranoicy, wariaci, świry, mąciciele. Dlatego nikt już nie podważa opisanego porządku rzeczy, dlatego naukowcy z taką determinacją poszukiwali bozonu Higgsa, spajającej wszystko cegiełki. Dlatego tak bardzo przeraża ich, że mogą się mylić, że ich teorie nie są Prawdą, lecz jedynie jej odbiciem. Dlatego też pragną Teorii Wszystkiego, stanowiącej ostateczne potwierdzenie ich nieomylności. Podejście to znajduje odbicie w fantastyce początku dwudziestego pierwszego wieku. Która z wybitnych współczesnych powieści science fiction podważa naszą wiarę w otaczającą rzeczywistość? Nakręcana dziewczyna Bacigalupiego każe nam wątpić w ludzi, ale nie w siłę nauki. Podobnie Ślepowidzenie Wattsa, Rzeka bogów McDonalda, a zwłaszcza Droga McCarthy’ego czy Genezis Bernarda Becketta. Aspekt naukowy jest pomijalny, bo nie on jest najważniejszy. Nawet jeżeli w którymś tekście fizyka zostaje zmieniona, to w ramach eksperymentu, z wciąż wypalonym z tyłu głowy powszechnie akceptowanym prawem naukowym. Klasyczny dla fantastyki naukowej motyw „śledztwa nad światem” nigdy nie dotyczy nas samych, naszego świata. Bohaterowie znajdują się w najdziwniejszych sytuacjach, muszą z poszlak składać rozwiązanie łamigłówki, próbują dopasować do siebie porozrzucane chaotycznie puzzle, zawsze jest to jednak odkrywanie poprzez budowanie. Efekt to coś nowego, a nie rozbieranie na części pierwsze tego, co nas rzeczywiście otacza – ten element jest niepodważalny. W standardowym science fiction postacie dostrzegają odchylenia od normy, zauważalne również dla czytelnika. Raz okazuje się, że nikt nie kojarzy, kto to taki Hitler, innym razem stolicą Rosji jest Warszawa, w kolejnej historii świat zamieszkują wyłącznie kobiety. Oczywistości, rzeczy nie do przegapienia. Dick był inny, u niego impuls mógł być słabszy, z pozoru pomijalny. Tam, gdzie większość po prostu by to zignorowała, on zadawał pytania, drążył, podważał. Może dlatego, że był filozofem. Słyszałem kiedyś anegdotę o pewnym profesorze, który egzaminował studentów z filozofii właśnie. Żadnych testów wielokrotnego wyboru czy esejów – pojedynczo zapraszał ich do gabinetu i przepytywał. Pierwszemu młodzieńcowi kazał obejść biurko dookoła, co ów niezwłocznie uczynił. Profesor wpisał mu do indeksu dwóję. Zaprosił kolejnego studenta i historia się powtórzyła. Tak samo z następnym. I kolejnym. „Wariat” – szeptali, wychodząc z egzaminu. – „Zawziął się, chce wszystkich uwalić”. W końcu ktoś jednak zdał. Wszedł do gabinetu jak wszyscy inni. Zatrzymał się przed biurkiem jak wszyscy inni. Jak wszystkim innym egzaminator kazał mu obejść biurko dookoła. Student nie wykonał jednak polecenia, zapytał natomiast, w jakim celu miałby to zrobić. Profesor wpisał mu do indeksu piątkę. Autor Ubika był takim studentem. Gdy wszyscy inni uznawali zastany porządek rzeczy za pewnik i płynęli z prądem, on wątpił. Gdy większość autorów kierowała wzrok ku gwiazdom lub ku przyszłości, on – choć nierzadko wykorzystywał futurystyczne scenografie – każdorazowo zadawał to samo pytanie: Czy jesteś pewien, że twój świat w ogóle istnieje? To mu jednak nie wystarczało. Kwestionowanie rzeczywistości – to było dla niego za mało. Jego bohaterowie wątpili także w siebie, w swoją możliwość poznania. Podczas gdy inni szukali dziur wyłącznie w otoczeniu, oni przyglądali się sobie, tym samym obalając ostatni z pewników. Dziwacy, odludki, paranoicy. Najodważniejsi z odważnych. Jak Dick. Rewolucjoniści Poznała się na nim popkultura, ta najbardziej klasyczna, hollywoodzka. Dotarła do prawdy o nim i jego bohaterach – tam, gdzie inni widzieli dziwaków i świrów, filmowcy z Fabryki Snów dostrzegli rewolucjonistów, ludzi popychających świat do przodu, herosów. Czerpali z jego twórczości garściami, przerabiali ją na swoją modłę, oddestylowując bardzo wiele. Zazwyczaj zostawiali wyłącznie tło, z idei brali tylko najbardziej efektowne – bo Dick miał niezwykły talent do obmyślania zaskakujących konceptów fantastycznonaukowych. To jednak nie one przyciągały twórców i widzów do tych opowieści. Tym, co odróżniało te historie od innych, byli bohaterowie. Które z ekranizacji prozy Dicka najlepiej oddają ducha jego twórczości? Te nieoficjalne. Obok takich klasyków jak kultowy do dziś Łowca androidów i takich kasowych przebojów jak Pamięć absolutna, których ojcostwo jest usankcjonowane, powstało wiele filmów, co do których nie zostało ono potwierdzone, jest jednak niezaprzeczalne (jakie to dickowskie – pełna prawda znowu kryje się za zasłoną pozorów!). Czy ktoś wątpi, że gdyby nie dziedzictwo Philipa K. Dicka, mógłby powstać Matriks? W tym wypadku historia zatoczyła koło – od Dicka zaczął się cyberpunk, z cyberpunku wyrosło anime Ghost in the Shell, dzieło Masamunego Shirowa było zaś inspiracją dla braci Wachowskich. Na tym jednak nie koniec – Neo jako Anderson to postać rodem z powieści autora Ubika, cały wstęp, wszystko przed scenami z kung fu w skórze i lateksie, to esencja jego pisarstwa, atmosfery osaczenia rzeczywistością, niepewności, uczucia, że coś jest nie tak. „Miałeś kiedyś wrażenie… że nie jesteś pewien, czy jeszcze śpisz, czy już się obudziłeś?” – pytał Neo. Prawdziwie dickowski, chyba nawet bardziej niż wszystkie oficjalne ekranizacje, jest jednak inny obraz. Truman Show z 1998 roku, w reżyserii Petera Weira, na podstawie scenariusza Andrew Niccola. Na pewno go widzieliście. Główny bohater, Truman Burbank, mieszka w małym amerykańskim miasteczku i wiedzie spokojne, typowe życie. Ma kochającą żonę, oddanych przyjaciół, wszyscy wokół są dla niego życzliwi. Jak u Dicka wszystko to jest jednak fasadą. Jak u Dicka rzeczywistość okazuje się atrapą. Tak jak u Dicka wreszcie bohater zaczyna wątpić w otaczający go świat, zaczyna wątpić w siebie i zadawać pytania. Drąży, opukuje ściany, szukając pustych przestrzeni – ukrytych pokoi. Szuka prawdy o świecie i ostatecznie się z nią mierzy. Zupełnie jak Ragle Gumm, bohater Czasu poza czasem. Wydana w 1959 roku powieść Dicka stanowi doskonałe studium tego, czym wyróżniały się dzieła Amerykanina, może być więc doskonałym wprowadzeniem do świata jego twórczości. Właśnie w tych pierwszych książkach najwyraźniej widoczne są Dickowe inspiracje, wprost wykłada on swoje przekonanie o wyjątkowości dziwaków i odludków, tych, którzy wątpią – znamienne, że Gumm jest obrońcą ludzkości, nieświadomym, co jednak nie umniejsza jego zasług. A zapomnienie i szaleństwo, któremu dobrowolnie poddał się bohater? To narzędzia, niekiedy niezbędne do osiągnięcia celu, wymogi konieczności, bez których nie wytrwałoby się na drodze ku wielkości. Andrew Niccol utrzymuje, że scenariusz do Truman Show inspirowany był jednym z odcinków popularnego telewizyjnego serialu Strefa mroku. Analogie między jedną z pierwszych powieści fantastycznych Dicka a filmem Weira są jednak oczywiste. Zarówno w powieści, jak i filmie fasadą okazuje się rzeczywistość małego, idyllicznego, ale też nieco groteskowego amerykańskiego miasteczka, główny bohater wiedzie spokojne, ale monotonne życie. Do czasu, gdy jeden z elementów otaczającej go rzeczywistości niespodziewanie wypada ze swego miejsca. Od tej chwili film i książka poruszają się tym samym torem fabularnym: protagonista kroczy od wskazówki do wskazówki, od poszlaki do poszlaki, odnajdując i wyciągając kolejne budujące fałsz cegiełki (w obu wypadkach kluczowa jest próba wyprawy poza granice miasta), aż w końcu atrapa rzeczywistości się wali, odkrywając swe prawdziwe oblicze. Mamy poczucie osaczenia, zagrożenia, przekonanie (jak się okazuje – słuszne), że cały świat kręci się wokół jednego człowieka, że na niego czyha. Główny bohater ma wrażenie, że z jego życiem jest coś nie tak, nie ignoruje jednak tego przeczucia, podąża za nim, nie boi się zadawać pytań. I tym różni się od wszystkich innych – odwagą potrzebną, by kwestionować wszechświat, determinacją niezbędną do odkrycia prawdy. Taki jest Gumm, który ryzykuje życie, by się dowiedzieć, co kryje się za horyzontem. Taki jest Truman, wypływający małą łódką na rozszalałe morze. Taki był Philip K. Dick. Geniusz? Tak. Świr? Możliwe. Odpowiedź, jak należało się spodziewać, nie jest oczywista, wykracza poza wiedzę z notek i opracowań. Wiązanie Dicka twórcy z Dickiem człowiekiem jest proste, analogie same skaczą nam przed twarzą i domagają się uznania, bardzo łatwo można im ulec i zamknąć wielkiego pisarza w kilku szufladkach. Byłoby to jednak poznanie niepełne, zatrzymanie się na fasadzie, podczas gdy prawdziwa rzeczywistość krzyczy do nas zza oparów ułudy. Prawdy o jednym z najwybitniejszych twórców literatury dwudziestego wieku nie znajdziemy w Wikipedii – kryją ją wyłącznie jego książki. Był dziwny jak Ubik, ponury jak Łowca androidów, momentami szalony jak Valis. Tak, twierdził, że Lem to pisarski kolektyw. Tak, doniósł na niego FBI, które zresztą podejrzewał o wtargnięcie i przeszukanie jego domu. Tak, ćpał. Tak, pił. Tak, wierzył, że różowy refleks z naszyjnika stojącej na progu jego domu dziewczyny przyniósł mu objawienie i połączył z drugim, alternatywnym ja z pierwszego wieku naszej ery. To wszystko prawda. Przede wszystkim jednak Philip K. Dick był filozofem, który odmienił fantastykę naukową. Ktoś taki był science fiction niezbędny, ktoś świeży, spoza kręgu pewnych świata umysłów ścisłych. Ktoś, kto chciał wątpić, mąciciel. Rewolucjonista, bo tylko tacy są w stanie popchnąć świat – a tym wypadku literaturę – do przodu. Łamią zasady, żeby ustalić nowe. Wydają się dziwni tylko dlatego, że są elementem nowego porządku – dzisiejsza ekstrawagancja jest jutrzejszą normą. Taki obraz Philipa K. Dicka rysuje się w jego książkach, a tylko przez nie można go w pełni poznać. Zabawne, mówi się, że to sztuka naśladuje rzeczywistość. W tym wypadku jest jednak na odwrót – młode pokolenia, niczym bohaterowie powieści Amerykanina, najpierw stykają się z odbiciem prawdy, dopiero potem – poprzez oferującą prawdziwe poznanie lekturę – mogą się dogrzebać do ukrytej rzeczywistości i spróbować zadać autorowi pytanie: Kim pan jest, panie Dick? Co niniejszym gorąco polecam. Czas poza czasem to bardzo dobry punkt wyjścia do dalszej podróży. Jest 16 grudnia. Gdyby żył, Philip K. Dick zdmuchiwałby dziś z urodzinowego tortu osiemdziesiąt cztery świeczki. I akurat tego dnia, całkiem niezamierzenie, przyszło mi pracować nad przedmową do jego powieści. Nie planowałem tego, po prostu tak mi się ułożyła praca. Ale czy na pewno? Gdybym był bohaterem powieści Dicka, właśnie otrzymałbym pierwszą wskazówkę, że coś jest nie tak. Obudziłaby się we mnie podejrzliwość. Tłumiona nieufność do innych, do wszystkiego, do rzeczywistości, trafiłaby na podatny grunt i zaczęła kiełkować. Powinienem zakleić czymś kamerkę w laptopie, wyłączyć telefon komórkowy, zasłonić okna i sprawdzić, czy zamknąłem drzwi. A potem szukać kolejnych wskazówek. Mogłoby to być cokolwiek: dziwny tytuł artykułu w internetowym serwisie, nie pasująca do kontekstu wypowiedź telewizyjnego prezentera, jakiś nieznajomy dobijający się do domofonu i gadający od rzeczy. Powinienem też bacznie przyglądać się żonie. Gdybym był bohaterem powieści Dicka. Zachowam się jednak jak każdy z was na moim miejscu – uśmiechnę się do zabawnego zbiegu okoliczności i uwierzę, że to najzwyczajniejszy w świecie przypadek. Dick by nie uwierzył. Marcin Zwierzchowski\nRozdział pierwszy Victor Nielson pchnął wózek wyładowany po brzegi ziemniakami. Gdy zamknęły się drzwi chłodni, wjechał do działu warzywnego, przystanął przy piramidzie prawie pustych skrzynek i zaczął rozładowywać ziemniaki, odrzucając nadgniłe i uszkodzone. Dorodna bulwa wymknęła mu się z ręki. Schylił się, aby ją podnieść, i przez szklane drzwi spojrzał na ulicę. Kilku przechodniów minęło sklep, od wypolerowanych zderzaków zjeżdżającego z parkingu volkswagena odbiło się letnie słońce. – Czy to była moja żona? – zapytał Liz, budzącą respekt kasjerkę rodem z Teksasu. – O ile wiem, nie – odpowiedziała, kasując dwa kartony mleka i funt chudej wołowiny. Starszy jegomość stojący przy kasie obmacywał się po kieszeniach w poszukiwaniu portfela. – Chciała tu wpaść – ciągnął Vic. – Zawołaj mnie, kiedy przyjedzie. Margo miała dzisiaj zabrać Sammy’ego na prześwietlenie zęba. Był kwiecień. Gdy Vic patrzył w kalendarz, nie mógł się uwolnić od myśli o podatku dochodowym. Zbliżał się termin płatności, a stan konta niepokojąco opadł. Nie mógł znieść przeciągającego się oczekiwania. Podszedł do automatu obok półki z zupami w puszkach. Wrzucił dziesiątaka. – Halo – zgłosiła się Margo. – Już go zaprowadziłaś na prześwietlenie? Margo była zdenerwowana. – Musiałam zadzwonić do doktora Milesa i przesunąć wizytę. W południe przypomniałam sobie, że właśnie dzisiaj z Anne Rubenstein miałyśmy pójść do Wydziału Zdrowia i zanieść naszą petycję. Musimy to zrobić dzisiaj, bo jak słyszałam, magistrat właśnie zawiera umowy na takie prace. – Jaką petycję? Jakie prace? – Chcemy zmusić magistrat do uprzątnięcia ruin tego starego domu. Bawią się w nich dzieci, a przecież nietrudno o wypadek. Pełno tam przerdzewiałego żelastwa, betonowych bloków i… – Nie możecie tego wysłać pocztą? – zapytał zniecierpliwiony, lecz jednocześnie poczuł ulgę. – Jak długo zamierzasz tam siedzieć? Czy to znaczy, że nie przyjedziesz po mnie? – Nie wiem. W domu mam teraz zebranie sąsiadek. Nanosimy ostatnie poprawki. Jeśli nie będę mogła cię odwieźć do domu, zadzwonię, dobrze? Pa, kochanie, muszę już lecieć. Odwiesił słuchawkę i powlókł się do kasy. W sklepie było pusto. Liz miała czas na szybkiego papierosa. Uśmiechnęła się współczująco. – Jak z małym? – zapytała. – W porządku. Pewnie się cieszy, że wizyta się odwlokła. – Znam takiego starszego, miłego dentystę – zaszczebiotała Liz. – Ma chyba ze sto lat. Ale jaki zręczny: nigdy mnie nie bolało. Ot, po prostu wyrywa ząb i po strachu. – Polakierowanym na czerwono paznokciem uniosła górną wargę. Z lewej strony błysnęła złota koronka. Vica owionęła chmura dymu tytoniowego i woń cynamonu. – Widzisz? Był taki wielki, a nic nie bolało. W ogóle! Ciekawe, co powiedziałaby na to Margo, pomyślał. Jak by zareagowała, gdyby weszła teraz przez automatycznie rozsuwające się szklane drzwi i zobaczyła, jak wiszę przy ustach Liz. Przyłapany na gorącym uczynku… Cóż to za osobliwa podnieta… Zaglądać kobiecie w zęby. Po południu sklep się wyludnił. Na ogół o tej porze klienci tłoczyli się przy kasach, lecz dzisiaj było prawie pusto. Recesja, uznał Victor. W lutym było pięć milionów bezrobotnych. To się daje odczuć. Podszedł do wyjścia i spojrzał na przechodniów. Z pewnością dzisiaj jest mniej ludzi niż zwykle, pomyślał. Wszyscy siedzą w domach i gorączkowo przeliczają oszczędności. – Nie ma co liczyć na prosperitę. – Odwrócił się w stronę kasy. – Czym się przejmujesz? – odpowiedziała Liz. – W końcu to nie twój sklep. Jesteś tylko pracownikiem, jak cała reszta. Poza tym mamy mniej roboty. Jakaś klientka zaczęła wykładać zakupy. Liz przebierała palcami po klawiszach kasy, nie przerywając rozmowy. – Nie wierzę w żaden kryzys – ciągnęła. – To tylko straszenie nas przez demokratów. Nie śpiewaliby tak ponuro, gdyby gospodarka znowu wpadła im w łapy. – Nie jesteś demokratką? – zdziwił się. – Pochodzisz z Południa i nie jesteś demokratką? – Mam ich dosyć. Odkąd tu zamieszkałam, zerwałam z nimi. To stan republikanów, więc i ja jestem republikanką. Zadźwięczał dzwonek kasy, Liz oderwała paragon, wydała resztę i zaczęła wkładać towary do papierowej torby. Reklama American Diner Café z naprzeciwka przypomniała Vicowi, że pora na filiżankę kawy. Teraz był na to odpowiedni czas. – Wrócę za dziesięć minut. Poradzisz sobie sama? – Och, jasne… – Liz ciągle zmagała się ze stosem zakupów, które upychała w firmowej torbie. – Tylko tak się uwiń, żebym i ja mogła się później urwać. Chcę się jeszcze przejść po sklepach. Idź już. Wyszedł ze sklepu z rękoma w kieszeniach. Przez chwilę stał na chodniku, wypatrując jakiejś przerwy w sznurze samochodów. Nigdy nie szedł do przejścia dla pieszych, lecz przekraczał jezdnię naprzeciwko baru. Nie oszczędzał czasu, gdyż długo musiał czekać na jakąś przerwę w ruchu, lecz należało to do poobiedniego rytuału i, jak uważał, świadczyło o męskości. Usiadł przy stoliku, który zajmował od lat, i z roztargnieniem zamieszał kawę. – Marny dzień – odezwał się Jack Barnes, sprzedawca butów w Domu Mody Samuela, przysiadając się do stolika Vica. Jack był jak zwykle ospały i niemrawy, gdyż miał za sobą kilka godzin sterczenia w nie klimatyzowanym pomieszczeniu w nie przepuszczającej powietrza nylonowej koszuli. – Wszystkiemu winna ta pogoda – ciągnął sennie. – Ale jeszcze tylko kilka ciepłych dni, a zacznie się wykupywanie rakiet tenisowych i kuchenek turystycznych. Vic wygrzebał z kieszeni broszurowe wydanie najnowszej powieści Klubu Książki Miesiąca. Zapisał się do niego wraz z Margo przed paroma laty, gdyż mieszkali w dzielnicy, gdzie do takich rzeczy przywiązuje się dużą wagę. Trzeba trzymać fason. Położył książkę na stoliku w taki sposób, żeby i Jack mógł ją obejrzeć. Lecz sprzedawca butów nie okazywał żadnego zainteresowania. – Zapisz się do Klubu Książki Miesiąca – zaproponował Vic. – Trzeba się rozwijać intelektualnie. – Czytam przecież książki – odparł Jack. – Tak, pewnie te broszury z drugstore’u Beckera. – Nie, naukowe. Dobrze wiesz, że klub kupczy powieściami pełnymi tych wszystkich wyuzdanych obrzydliwości. Nie sądzę, żeby taka lektura była pomocna w dociekaniach naukowych. – Dostałem też Studium historii Toynbeego. Z pewnością by ci odpowiadało. – Otrzymał je jako premię, zapisując się do klubu. Co prawda nie przeczytał go jeszcze w całości, lecz wiedział, że to znakomite dzieło literackie i historyczne. – Poza tym – dodał – nawet najgorsze z tych powieści są mniej szkodliwe dla moralności niż te pornograficzne filmy dla nastolatków, z Jamesem Deanem i spółką. Jack, poruszając wargami, przeliterował tytuł „książki miesiąca”. – Powieść historyczna… O Południu i wojnie secesyjnej. Zawsze to najbardziej reklamują. Czy te starsze panie należące do klubu nie nudzą się, czytając ciągle to samo? Vic nie miał jeszcze okazji dokładniej przejrzeć książki. – Nie biorę wszystkiego, co oferują – wyjaśnił. Spojrzał na tytuł: Chata wuja Toma. O autorce, Harriet Beecher Stowe, nie słyszał. Książkę reklamowano jako niezwykle plastyczne przedstawienie historii handlu żywym towarem w Kentucky sprzed wojny secesyjnej. Dokumentalny zapis najbardziej okrutnych i nieludzkich praktyk, uderzających przede wszystkim w bezradne, niewinne, czarne dziewczyny. – O, to byłoby coś dla mnie – ucieszył się Jack. – Ee… nie można się dać złapać na taki prosty chwyt. Cokolwiek się dzisiaj pisze, reklamują tak samo. – To prawda – zgodził się sprzedawca butów. – Nie ma już żadnych zasad. Przypomnij sobie te piękne dobre czasy sprzed wojny i porównaj z naszymi. Cóż za różnica! Nie było wtedy mowy o nieuczciwości i przestępcach, i w ogóle o tych wszystkich brudach, których pełno wokół nas. Samochody, autostrady, bomby wodorowe… i stąd te ciągłe podwyżki. Straszne. Kto na tym zarabia? Rozpoczęli niemrawą dyskusję. Popołudnie mijało wolno i sennie, nie działo się nic godnego uwagi albo zgoła nic. O siedemnastej Margo Nielson włożyła płaszcz, wzięła kluczyki do samochodu i wyszła przed dom. Rozejrzała się wokół, lecz nigdzie nie mogła wypatrzeć Sammy’ego. Z pewnością gdzieś się bawił. Nie miała czasu go szukać. Spieszyła się, by zdążyć po Vica. Gdyby spóźniła się choć kilka minut, wróciłby autobusem. Cofnęła się do domu. W pokoju siedział Ragle, jej brat, popijając piwo z puszki. Spojrzał na nią nieprzytomnie. Uniósł głowę i wymamrotał: – Już wróciłaś? – Nie mogę się zebrać, Sammy gdzieś przepadł. Mógłbyś mieć na niego oko, gdy mnie nie będzie? – Oczywiście. Z twarzy Ragle’a wyzierało takie zmęczenie, że na moment zapomniała o swoim pośpiechu. Patrzył na nią przekrwionymi, załzawionymi oczami, co chwila mrugając. Krawat zwisał niedbale, rękawy koszuli miał wysoko podwinięte, drżała ręka, którą podnosił do ust puszkę. Na podłodze rozesłane były notatki i wyciągi, z których korzystał w pracy. Otaczały go, a on siedział w środku. Dobrze zrobiłaby mu krótka przechadzka, lecz ciągle był zbyt zajęty. – Ale nie zapomnij, że przed szóstą muszę zdążyć z tym wszystkim na pocztę. Z segregatorów wystawały setki zapisanych kartek. Już od lat zbierał materiały: poradniki, wykresy, tabelki, przeróżne kompendia, encyklopedie. W tej właśnie chwili zapatrzył się w poszeregowane według kolejności wysyłki kopie diagramów sporządzone na przezroczystej folii. Przesuwał je tak długo, aż otrzymywał coś, co nazywał wzorem. Margo już parę razy próbowała się zorientować, na czym polega ta metoda, lecz nigdy jej się to nie udało. I dlatego nigdy nie wygrała. – Daleko już zaszedłeś? – Właśnie ustaliłem czas. Czwarta po południu. Teraz muszę jeszcze… – skrzywił się – ustalić współrzędne. Na długim kawałku dykty rozłożył papiery z dzisiejszym zadaniem podanym w porannej gazecie. Setki malutkich, chaotycznie ponumerowanych kwadratów Ragle znalazł element określający czas, oznaczony kratką z liczbą 344. Widziała szpilkę z czerwoną główką. Ale miejsce… Najwyraźniej było to dużo trudniejsze do rozwiązania. – Daj sobie spokój na parę dni – usiłowała go przekonać. – Przez ostatnie dwa miesiące ciężko pracowałeś i zasłużyłeś na jakiś wypoczynek. – Jeśli przerwę, wypadnę z rytmu. Stracę wszystko. – Wzruszył ramionami. – Wszystko, co już wygrałem od piętnastego stycznia. – Posiłkując się suwakiem logarytmicznym, znalazł punkt przecięcia kilku linii. Każdą wysyłkę, wyjaśniał siostrze, opatrywał datą, kopię zaś składał w archiwum. Dzięki temu rosły szanse na zagarnięcie najwyższej stawki. Im dłuższą miał praktykę i więcej danych, tym prostsza stawała się cała ta zabawa. Takie przynajmniej wnioski należało wysnuć, beznamiętnie obserwując grę, lecz ostatnio wydawało mu się, że odnajdywanie właściwych liczb i miejsc staje się coraz trudniejsze. – Dlaczego? – zapytała go pewnego razu, widząc, jak marnieje w oczach. – Ponieważ nie mogę sobie pozwolić na przegraną – wyjaśnił. – Im częściej trafiam, tym więcej pracy muszę wkładać w to, aby ciągle być bezbłędnym. Konkurencja deptała mu po piętach. Zapewne już dawno stracił trzeźwy osąd zysków i strat. Zwyciężał zawsze. Miał talent i umiał go właściwie używać. Lecz to, co rozpoczął kiedyś jako niewinną zabawę w rozwiązywanie wyrafinowanych zagadek, z biegiem lat stało się codziennym przykrym obowiązkiem lub, w najlepszym razie, zajęciem pozwalającym zarobić parę dolarów. Teraz nie potrafił już przestać. Pewnie na tym polega cała ta sztuczka, myślała Margo: wyślesz raz i już wpadłeś, znęcony nagrodą, której pewnie nie odbierzesz, bo w życiu nie uzbierasz tylu punktów. Lecz nie – Ragle często odbierał wygraną, gazeta sumiennie wywiązywała się z zobowiązań. Margo nie miała pojęcia, jak wysokie mogą być to sumy, lecz najwidoczniej sięgały co najmniej stu dolarów tygodniowo. W każdym razie wynosiły tyle, że mógł się z nich utrzymać. Pracował jednak zbyt dużo. Więcej, niż gdyby miał jakąś stałą pracę. Od ósmej rano, gdy chłopak rzucał gazety na werandę, aż do dziewiątej lub dziesiątej w nocy. Nieustanne poszukiwania. Doskonalenie metod. A przede wszystkim – stała obawa przed popełnieniem błędu. Jeden jedyny błąd i wszystko przepadnie. Wcześniej czy później ta chwila i tak nadejdzie. Oboje o tym wiedzieli. – Przynieść ci kawę? – zapytała Margo. – Zanim wyjdę, zrobię ci kanapkę. Przecież nie jadłeś obiadu… Kiwnął głową, błądząc myślami gdzieś daleko. Zdjęła płaszcz, odłożyła torebkę i poszła do kuchni. Otworzyła lodówkę, wypatrując czegoś, co szybko można by podać na stół. Gdy stawiała talerz, skrzypnęły drzwi wejściowe i w progu stanął Sammy z psem sąsiadów; obaj z trudem łapali oddech. – Pewnie słyszałeś, jak otwierałam lodówkę? – Jestem strasznie głodny – powiedział Sammy. – Czy dostanę mrożonego hamburgera? Nie musisz odgrzewać, zjem zimnego. Taki jest lepszy. Je się dłużej! – Wsiadaj do samochodu. Zaraz zrobię kanapkę dla wujka Ragle’a i pojedziemy do supermarketu po ojca. Przy okazji zabierz stąd tego psa. To nie jego dom. – W porządku – powiedział Sammy. – Założę się, że w sklepie dostanę coś do jedzenia. Trzasnęły drzwi. – W końcu się znalazł. – Postawiła przed bratem talerz i szklankę soku jabłkowego. – Już nie musisz zaprzątać sobie nim głowy. Biorę go ze sobą. Ragle wziął kanapkę. – Wiesz, myślę, że byłoby lepiej, gdybym zaczął grać na wyścigach konnych. Uśmiechnęła się. – Nic byś nie wygrał. – Kto wie… Już od godziny pociąga ciepłe piwo. Jak on może zajmować się tymi skomplikowanymi rachunkami, pijąc ciepłe piwo? – zastanawiała się, biorąc płaszcz i torebkę. Wyszła z domu, kierując się do samochodu. Przecież to działa jak narkoza. Minęła rabatki, pchnęła furtkę, podeszła do wozu. Przyzwyczaił się pewnie w wojsku. Razem z kolegą stacjonował przez dwa lata na małym atolu na Pacyfiku, obsługując stację meteorologiczną i przekaźnik radiowy. Popołudniowy ruch był jak zwykle duży. Volkswagen jednak zręcznie lawirował między pojazdami i parł naprzód. Większe, niezgrabne auta stały w miejscu niczym żółwie na plaży. To nasz najlepszy nabytek, pomyślała. Mały zagraniczny samochód. Bardzo praktyczny. Nie do zdarcia. Ci Niemcy mają wyczucie. Budują niezwykle precyzyjnie. Tylko skrzynia biegów trochę nie pasuje do wzorca idealnego samochodu… ale po piętnastu tysiącach mil na liczniku… Świat też nie jest bez skazy. Bomby wodorowe, Rosja, wzrost cen… Sammy, z nosem przylepionym do szyby, przerwał te rozmyślania: – Dlaczego nie mamy mercedesa? Czemu ciągle jeździmy tym śmiesznym wózkiem, co wygląda jak chrabąszcz? Oto, czego się doczekała. Własną piersią wykarmiła zdrajcę. – Posłuchaj, młody człowieku. Nie znasz się na samochodach. Nie płacisz podatku drogowego, nie musisz się przeciskać zatłoczonymi ulicami i nie myjesz wozu. A skoro tak, to możesz zatrzymać te opinie dla siebie. Sammy skrzywił się pogardliwie. – Taka zabawka, zupełnie jak samochód dla dzieci… – Powiedz to ojcu! – Mam stracha. Patrząc na chłopaka, nie zauważyła nadjeżdżającego z naprzeciwka autobusu. Zatrąbił. Przeklęte pudło. Zręcznie wyminęła olbrzyma, przejechała przez chodnik obok neonu Lucky Penny Supermarket i zaparkowała pod wejściem. – Jesteśmy. – Odwróciła się do syna. – Mam nadzieję, że nie minęliśmy się z ojcem. – Chodźmy do środka! – zawołał. – Nie, poczekamy tutaj. Obserwowali długą kolejkę wolno przeciągającą przed kasami. Ostatnie chwile robienia zakupów. Klienci, pchając załadowane po brzegi wózki, wychodzili na parking. Automatyczne drzwi otwierały się i zamykały. Słychać było warkot uruchamianych silników, trzaskały klapy bagażników. Przed garbusem majestatycznie przepłynęła lśniąca czerwona limuzyna. Oboje przypatrywali się jej z podziwem. – Zazdroszczę tej kobiecie – westchnęła Margo. Czerwony tucker sedan, przepięknie zaprojektowany w tym samym czasie co jej volkswagen, był równie niezwykłym wozem. Ale oczywiście zbyt wielkim, aby mógł być praktyczny. Chociaż… Być może w przyszłym roku będzie okazja, żeby wymienić garbusa na nowe auto. Na szczęście używane volkswageny są ostatnio w cenie. Koszty prawie się zwrócą… Czerwony krążownik szos płynnie włączył się w sznur samochodów.\nTytuł oryginału: Time Out of Joint Copyright © 1959, Philip K. Dick Copyright renewed © 1987, Laura Coelho, Christopher Dick and Isa Dick All rights reserved Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013 Informacja o zabezpieczeniach: W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/) Redaktor serii: Radosław Kot Redaktor tego wydania: Grzegorz Dziamski Copyright © 2012 for the illustrations by Wojciech Siudmak Grafiki: Wojciech Siudmak www.siudmak.com Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Czas poza czasem, wyd. III poprawione, Poznań 2013) ISBN 978-83-7818-135-4 Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o. ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40, fax 61-867-37-74 e-mail: rebis@rebis.com.pl www.rebis.com.pl e-Book: KALADAN, www.kaladan.pl\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Czas_poza_czasem-ebookRO/p36966i93818" target="_blank" title="Czas poza czasem [Philip K. Dick] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czas poza czasem [Philip K. Dick] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Sony SRS-XB43 Niebieski - Głośniki przenośne - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nod: Sony|kod producenta: SRSXB43L.EU8|kod x-kom: 577186\nGłośnik po wymianie może i nie ma rys, ani żadnych skaz wizualnych, ale za to gra jakoś gorzej od poprzednika (nie wiem, może to moja wina i przez tydzień ogłuchnąłem), słychać więcej szumów, charczenia, a muzyka ta sama, na tamtym dźwięk był przyjemny czysty, ładny bass, a tutaj ewidentnie mi coś nie gra. A jeszcze jedno przymknąłbym na to oko, gdy grał dobrze, ale głośnik w nowym pudełku itp., a naklejki fabrycznej na sobie nie posiadał. Nie wiem czy x-kom od sony dostaje jakieś resztki i zwroty magazynowe z reszty świata, średnie podejście przy mocnej konkurencji, smartfon już prawie wykończyli, może teraz czas na głośniki.... Rozwiń dalej\nAdrian, przykro nam z powodu opisanych niedogodności — nie odnotowaliśmy wcześniej podobnych zgłoszeń. Jeżeli z Twoim produktem występują jakiekolwiek problemy, prosimy o kontakt z naszym serwisem pod numerem: 34 377 00 30 lub adresem: serwis@x-kom.pl. Postaramy się doradzimy.\nGłośnik przenośny ale 3kg wagi tą mobilność ogranicza, jednak przekłada się to na jakość dźwięku dzięki zastosowaniu 2 drożnej konstrukcji uzupełnionej membranami biernymi. Dobrze się sprawdza przy mocnej muzyce np. Motorhead.\nCałkiem użyteczna aplikacja. Po około pół roku nie wystąpiły żadne problemy. Wodoodporności nie testowałem.... Rozwiń dalej\nGłośnik super, Sony nie kłamało co do niego. No i szybka obsługa X-kom 😁... Rozwiń dalej\nNikodem, cieszymy się, że jesteś zadowolony z zakupionego produktu oraz realizacji zamówienia. Zachęcamy do kolejnych zakupów w naszym sklepie. ... Rozwiń dalej\nGłośniki naprawdę warty swojej ceny. Gra całkiem głośno ale co najważniejsze czysto , nawet przy największym poziomie głośności. A oświetlenie to totalna bajka , brakuje mi tylko troszkę więcej opcji modyfikacji podświetlenia bo obie aplikacje nie dają dużo. Jedyną poważną wadą moim zdaniem jest waga tego sprzętu prawie 3kg to naprawdę sporo i to czuć. Głośnik na upartego można nosić w ręce ale jest to dosyć nie wygodne.... Rozwiń dalej\ndźwięk pierwsza klasa bez porównania ale nie jest głośniejszy od xb31 XD... Rozwiń dalej


Gortat, skoczkowie, himalaiści - co w nowym „Wprost”\nTylko u NasTygodnik WprostWiadomościKrajŚwiatSportKultura\nDodano: 4 lutego 2018, 12:00 0\nStosunki Polska-Izrael-USA w świetle nowelizacji ustawy o IPN, nowe polsko-amerykańskie otwarcie i zbliżający się Polsko-Amerykański Szczyt Przywództwa (PALS) w Miami to wiodące temat najnowszego wydania tygodnika „Wprost”. W związku z nadchodzącymi wielkimi krokami igrzyskami w Pjongczangu w numerze także obszerny dodatek sportowy, a w nim m.in. wywiady z Kamilem Stochem i Adamem Małyszem.\n„Nawet prezydent i premier byli zaskoczeni, że Sejm przyjął ustawę o IPN, która wywołała największy kryzys dyplomatyczny od upadku PRL. Goszczący w Warszawie sekretarz stanu USA dowiedział się o niej w nocy, po spotkaniach z Andrzejem Dudą i Jarosławem Kaczyńskim” – pisze Jakub Mielnik. Ustawa, która miała pomóc w walce z problemem, symbolizowanym przez kłamliwy termin „polskie obozy śmierci”, wywołała największy od upadku komunizmu w Polsce kryzys dyplomatyczny. Dlaczego do tego doszło? W najnowszym numerze "Wprost" obszerny raport poświęcony relacjom polsko-izraelskim w świetle nowelizacji ustawy o IPN.\n„Największym problemem nowej ustawy o IPN nie jest wcale to, że psuje ona nasze relacje z Izraelem. Przede wszystkim szkodzi polskiej pamięci i knebluje naszą debatę historyczną” – ocenia Marcin Dzierżanowski w tekście „Knebel Pamięci Narodowej”. – Dość kłamstw o polskiej historii – postuluje senator PiS Jan Żaryn w rozmowie z Joanną Miziołe. – Polska i Izrael mają wspólne interesy geopolityczne. Kluczem są Stany Zjednoczone – podkreśla polityk.\n„Jeszcze kilka lat temu brzmiałoby to mało prawdopodobnie, ale dziś, w opinii wielu amerykańskich analityków, Polska wyrasta na głównego gracza w Europie Środkowo-Wschodniej i na jednego z najważniejszych sojuszników USA” – pisze Anna Gwozdowska. Niecałe pół roku po inauguracji prezydent Donald Trump przyjechał do Warszawy, gdzie wygłosił najważniejsze dotąd przemówienie swojej prezydentury, w którym historia Polski została przedstawiona w niezwykle pozytywnym świetle. Jak przekonuje prof. Neal H. Pease, zajmujący się od lat historią relacji polsko-amerykańskich, żaden amerykański prezydent nie wyrażał się w ten sposób o Polsce. W rozmowie z „Wprost” amerykańscy eksperci oceniają, czy kryzys polsko-izraelski może zepsuć nasze relacje z USA.\nMimo zgrzytów stosunki Polska – USA układają się coraz lepiej. Teraz czas na nową dynamikę w relacjach gospodarczych. W Miami odbędzie się szczyt, który ma być ważnym impulsem w tej dziedzinie – pisze Grzegorz Sadowski w przededniu pierwszego Polsko-Amerykańskiego Szczytu Przywództwa: Strefa Inwestycji (Polish American Leadership Summit – PALS) w Miami.\nAmeryka potrzebuje Polski. –Obraz naszych rodaków w Stanach Zjednoczonych jest dziś inny niż przed laty – zapewnia senator Anna Maria Anders w rozmowie z Elizą Olczyk.\nMoja żona musi być Polką. Chcę dzielić życie między USA a Polskę. Jestem Polakiem i jestem z tego dumny – mówi w rozmowie z Szymonem Krawcem Marcin Gortat, koszykarz, najbardziej znany Polak mieszkający w USA.\nDo Stanów bez wiz.W kwestii zniesienia wiz do USA bierzemy sprawy w swoje ręce. Nowa kampania ma pomóc Polsce wejść do programu Visa Waiver.\nPolska powinna się wpisać w strategię USA, bo jest ona dla nas korzystna. Dodatkowe szanse otwiera przed nami członkostwo w Radzie Bezpieczeństwa ONZ – pisze gen. Waldemar Skrzypczak.\nZjednoczenia lewicy nie będzie. – Naszym wrogiem jest PiS. Tymczasem my, na lewicy, patrzymy na siebie i każdy widzi w sobie wroga. Dlatego nie wierzę już we wspólne listy wyborcze – deklaruje Krzysztof Gawkowski, wiceszef SLD.\nPowrót lodowych wojowników. Dzięki polskiej akcji ratunkowej na Nanga Parbat świat przypomniał sobie o fenomenie polskiego himalaizmu.\nW numerze także obszerny raport o Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Pjongczang 2018. „Wprost” przygotował wywiady z Adamem Małyszem i Kamilem Stochem oraz przedstawienie pozostałych członków drużyny skoczków narciarskich. Dziennikarze tygodnika porozmawiali także z biatlonistką Weroniką Nowakowską oraz panczenistą Zbigniewem Bródką. Nie mogło zabraknąć też naszej najlepszej zimowej biegaczki – Justyny Kowalczyk.\nCo z tym piątkiem? - pyta Karol Wasilewski. Zadowolony, wypoczęty i kreatywny pracownik – przekonują zwolennicy skrócenia tygodnia pracy do czterech dni. Pracodawcy kręcą głową. To będzie kosztowało.\nW najnowszym numerze przeczytacie także o Jimie Carrey'u i Ursuli Le Guin oraz neonazistach oczami czeskiego reżysera Vita Klusaka. W kwestionariuszu „Kulturalna trzynastka” na pytania odpowiadał Marek Krajewski, a w recenzjach między innymi nowy film „Czwarta władza” Stevena Spielberga.\nA w cyklu #35latWprost – rok 2004. Weszliśmy do Unii Europejskiej, wnosząc do niej sporo amerykańskiego ducha. Niektórym politykom puszczały nerwy, inni zasłaniali się dziećmi. Wszyscy starali się jednak pokazać, że jest OK, a będzie jeszcze lepiej. W roku 2004\n„Wprost”, podobnie jak dziś, opowiadał się za bliską współpracą Polski i Ameryki. Artykuł ozdobiono zdjęciem Amerykanki i Polaka. W sesji wystąpili młodzi dziennikarze: Marta Sawicka (dziś pisarka, znana jako Marta Masada) i... Grzegorz Sadowski, obecny szef naszego działu biznes.\nTe oraz wiele innych materiałów na łamach 6/2018 wydania tygodnika „Wprost”\ntylko u nas tygodnik wprost wiadomości kraj świat sport kultura co we wprost wprost zapowiedź tygodnik


Wiosenne burze – uwaga na gwałtowne opady! - Warto wiedzieć - Akumulator.pl\nMaj uznaje się za początek sezonu burzowego, który wiąże się z wieloma niebezpieczeństwami dla kierowców.\nWyładowania elektryczne zasadniczo nie zagrażają osobom zamkniętym w samochodzie, ale na wszelki wypadek podczas burzy lepiej zatrzymać auto, choćby na poboczu, i nie dotykać metalowych elementów. Pioruny to nie jedyne niebezpieczeństwo w czasie burzy. Silny wiatr może strącać gałęzie drzew na jezdnię, a w niektórych sytuacjach również zepchnąć samochód z toru jazdy.\nSzczególne zagrożenie stwarzają gwałtowne ulewy i ich skutki. Podczas burzy opady deszczu pojawiają się nagle, często po długim okresie słonecznej pogody. W takiej sytuacji woda deszczowa miesza się z nieczystościami znajdującymi się na jezdni, takimi jak pozostałości olejów i smarów, co wpływa negatywnie na przyczepność kół. Po pewnym czasie warstwa ta zostaje spłukana z jezdni i przyczepność w pewnym stopniu poprawia się, choć dalej mamy do czynienia z wilgotną nawierzchnią.\nNawet gdy burza już się skończy, kierowcy muszą uważać na wodę stojącą na jezdni. Jeśli z dużą prędkością wjedziemy w kałużę, możemy wpaść w poślizg i utracić kontrolę nad pojazdem. Oprócz tego woda często ukrywa zniszczoną nawierzchnię. Wjechanie w głęboką dziurę grozi uszkodzeniem samochodu. Podczas przejazdu przez bardzo głębokie kałuże istnieje dodatkowe ryzyko zatopienia silnika i osprzętu, a w konsekwencji naprawdę poważnych uszkodzeń. Choćby z tego powodu, gdy widzimy przed sobą fragment jezdni zupełnie zalany wodą, bezpieczniej jest zawrócić i poszukać innej drogi – mówi Adam Knietowski, dyrektor Szkoły Bezpiecznej Jazdy Renault.\nPogoda sprzyja planowaniu wyjazdów, a nawet pierwszym wyprawom. Jednak kampery coraz częściej są nie tylko wakacyjnym środkiem lokomocji. Stają się sposobem na życie – na podróżowanie przez cały rok. Jak przygotować kamper na dłuższy wyjazd?\nW marcu dla wielu osób rozpoczyna się sezon aktywności na świeżym powietrzu. Biegacze zaczynają treningi, także cykliści ruszają na drogi. Oznacza to, że teraz trzeba zwracać większą uwagę na pieszych i rowerzystów.\nWiosenna pogoda sprzyja poruszaniu się po mieście jednośladem. Dla kierowców czterech kółek oznacza to wzmożoną ostrożność i częstsze spoglądanie w lusterka.


Prom z Busan do Hitakatsu - zarezerwuj promy do Japonii\nProm z Busan do Hitakatsu\nPromy Busan do Hitakatsu. Porównaj promy, czasy i ceny\nBusan do Hitakatsu trasa promowa laczy Korea Poludniowa z Japonia i jest obecnie obslugiwana przez Kobee. Oprócz porównania cen i czasu dla Busan do Hitakatsu, pokazemy Ci równiez wyniki dla Busan do Tsushima aby pomóc Ci dostac sie z Korea Poludniowa do Japonia w najlepszej chwili, za najlepsza cene.\nZarezerwuj prom z Busan do Hitakatsu z AFerry.pl. Skorzystaj z naszej strony wybierajac trase lub wpisujac nazwe portu Busan. Mozesz równiez wpisac kraj, nazwe firme promowej lub port. Po wybraniu trasy wybierz opcje bilet w jedna lub w obie strony lub opcje powrotny inny.\nJak porównac promy, sprawdzic ceny i rozklad jazdy na trasie Busan - Hitakatsu\nJezeli na wybranej trasie jest wiecej niz jedna firma promowa, pokazemy Ci wszystkie opcje tak aby przedstawic najlepsza oferte. Pokazemy Ci równiez wszystkie trasy podobne do trasy Busan - Hitakatsu, tak aby poszerzyc oferte. Do wybroru beda równiez dostepne rozne godziny promow.\nW jaki sposób otrzymujesz bilet i jak zmienic bilet do Hitakatsu\nNa tej stronie mozna zobaczyc firmy oferujace polaczenia promowe lub firmy, które prowadza z Busan do Hitakatsu. Mozesz równiez zobaczyc ostatnie ceny, które znalezli nasi klienci. Najlepszy sposób, aby znalezc tani prom do Busan do Hitakatsu, jest uzycie naszego dzisiejszego formularza do zobaczenia wszystkich mozliwych wyborów.\nJak znalezc najlepsza cene za prom do Busan do Hitakatsu\nZ AFerry.pl zawsze podamy najlepsze ceny biletów z Busan do Hitakatsu. Nie trzeba szukac specjalnego kodu. Jesli mamy dostepna oferte, Twoja cena promu bedzie zawierala znizke. Nie trzeba patrzec na inne strony internetowe.\nJesli nie jestes pewien, czy trasa Busan do Hitakatsu jest najlepszym wyborem dla Ciebie lub jesli nie mozesz zdecydowac, który prom jest najlepszy, moze warto przeczytac nasze recenzje. Prosimy wszystkich naszych klientów o przeslanie nam opinii na temat promów Busan do Hitakatsu.\nPamietaj jednak, ze latwiej jest znalezc tanie ceny, jesli zarezerwujesz wczesniej. Busan do Hitakatsu jest popularna trasa, wiec radzimy zarezerwowac wkrótce.\nBusan do Hitakatsu


Maski antysmogowe. Zobacz, jak wyglądać stylowo i dbać o zdrowie (zdjęcia) | Białystok Nasze Miasto\nSmog to mgła zawierająca zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego (dym, pył i spaliny) i toksyczne substancje. Polska od lat zajmuje czołowe miejsca w Europie w niechlubnych rankingach poziomów emisji smogu. A smog jest jedną z najczęstszych nienaturalnych przyczyn zgonów w Polsce!\nSmog w Białymstoku. Jaka jest jakość powietrza? Sprawdzaj co...\nKalkulator smogowy. Sprawdź, ile papierosów wypalasz oddycha...\nA TU PRZYPOMINAMY ZDARZENIE SPRZED ROKU:\nMieszkańcy mają dość! Śmierdzi w Białymstoku. Ostry apel do ...\nKolejki na NFZ do lekarzy w Białymstoku potrafią być bardzo długie. Czasami okazuje się, że wcześniejsze terminy wizyt maja szpitale, przychodnie czy inne placówki medyczne, gdzie nawet nie szukamy. A to błąd. Nie ma co wydłużać kolejki do lekarza, jeśli na NFZ w Białymstoku może...


Dzisiejsza składka jest przeznaczona na remont kościoła. Za wszystkie ofiary, które złożycie, składamy serdeczne podziękowanie – Bóg zapłać.\n– w poniedziałek – 18.10 – wspomnienie św. Łukasza, ewangelisty,\n– w środę – 20.10 – wspomnienie św. Jana Kantego, kapłana, patrona naszej diecezji,\n– w piątek – 22.10 – wspomnienie św. Jana Pawła II, papieża,\n– w sobotę – 23.10 – wspomnienie św. Józefa Bilczewskiego, biskupa.\nW ubiegłą środę przeżywaliśmy ostatnie w tym roku Nabożeństwo Fatimskie. Wszystkim, którzy swoją pracą i posługą pomagali nam godnie je przeżyć, składamy serdeczne podziękowanie – Bóg zapłać. Dziękujemy: ministrantom i lektorom; panom Kościelnemu i Organiście; pani Katechetce, Oazie Rodzin, Oazie Młodzieżowej i dzieciom za prowadzenie różańca; dzieciom za noszenie poduszek\ni sypanie kwiatków; paniom, które nosiły świece; wszystkim, którzy nosili feretrony i sztandary, strażakom i górnikom. Pani Ali Bizoń za sprzątanie i dekorowanie kościoła i ołtarza polowego, Panom Mateuszowi Sordylowi i Karolowi Bizoniowi za prace techniczno – gospodarcze. Wszystkim osobom i rodzinom, które ofiarowały kwiaty do przystrojenia ołtarzy. Niech Pan Bóg Wam we wszystkim błogosławi a Maryja, Pani Inwałdzka ma w opiece.\nOd jutra, czyli poniedziałku – 18.10 – po mszach świętych w kancelarii parafialnej będziemy przyjmować wypominki roczne i jednorazowe za naszych bliskich zmarłych. Gorąco prosimy o wyraźne pisanie imion i nazwisk zmarłych, w formie mianownika, żeby uniknąć pomyłek przy odczytywaniu. Tradycyjnie za zmarłych wypominanych modlimy się w każdą niedzielę przed mszami o godz. 11.00 i 18.00 oraz w środy na Nabożeństwie do Matki Bożej Inwałdzkiej o godz. 18.00. Zadbajmy także o groby naszych bliskich; niech porządek na nich i wokół nich będzie zewnętrznym wyrazem naszej pamięci o zmarłych. Po raz kolejny prosimy, aby wypalone znicze i sztuczne ozdoby zabierać do siebie. W ten sposób parafia zaoszczędzi na kosztach wywozu śmieci, które są ogromne.\nDzisiaj – 17.10 – pod chórem młodzież oazowa rozprowadza znicze. Otrzymane ofiary będą przeznaczone na rekolekcje wakacyjne dla Oazy Młodzieżowej i Oazy Dzieci Bożych z naszej parafii. Znicze będą rozprowadzane także w przyszłą niedzielę – 24.10 a w ostatnim tygodniu października, codziennie po nabożeństwie różańcowym. Zachęcamy do poparcia tej akcji.\nW przyszłą niedzielę – 24.10 – będziemy obchodzić Światowy Dzień Misyjny, który rozpoczyna Tydzień Misyjny. Z tej racji po mszach świętych dzieci i młodzież będą kwestować na rzecz naszego byłego wikarego ks. Krzysztofa Dybała, który jak pamiętamy pracuje na misjach w Tanzanii. Wspomóżmy Go naszą modlitewną pamięcią i materialną ofiarą; polecamy tę słuszną sprawę waszej uwadze. Poprosiliśmy ks. Krzysztofa, aby napisał do nas, w dzisiejszej Zbójeckiej Pani mamy list, który przysłał nam z Tanzanii. Zachęcamy do lektury.\nWspólnota Oazy Rodzin Domowego Kościoła zaprasza wszystkich chętnych małżonków, chcących pogłębiać swoją wiarę, na spotkanie, które odbędzie się 24 października po mszy św. o godz. 9.00 w salce katechetycznej.\nW zeszłą niedzielę, na stypendia dla młodzieży i dzieci w ramach fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia zebraliśmy – 4 tys. 384 zł i 90 gr. Za wszystkie ofiary składamy gorące podziękowanie – Bóg zapłać.


Program pielgrzymki Benedykta XVI do Libanu – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Kościół / Benedykt XVI / Program pielgrzymki Benedykta XVI do Libanu\n14 września 2012 17:33 /w Benedykt XVI, Kościół\n12.35 – Ceremonia powitania Ojca Świętym Benedykta XVI na międzynarodowym lotnisku Rafik Hariri w Bejrucie. Podczas ceremonii powitania papież wygłosi przemówienie.\n16.50 – Wizyta Ojca Świętym Benedykta XVI w Bazylice Św. Pawła w Harissie oraz podpisanie posynodalnej adhortację apostolską, będącej owocem Zgromadzenia Specjalnego dla Bliskiego Wschodu Synodu Biskupów, jakie obradowało w Watykanie w 2010 r.\n09.00 – Spotkanie Ojca Świętego Benedykta XVI w pałacu prezydenckim w Baabdzie z prezydentem, przewodniczącym parlamentu i premierem Libanu oraz z przywódcami religijnymi. Przemówi do przedstawicieli władz, korpusu dyplomatycznego, zwierzchników religijnych i świata kultury.\n16.50 – Spotkanie Ojca Świętego Benedykta XVI z młodzieżą na placu przed maronickim Patriarchatem w Bkerké. Przemówienie do młodzieży.\n08.30 – Nad brzegiem Morza Śródziemnego w centrum Bejrutu (Beirut City Center Waterfront) Ojciec Święty Benedykt XVI odprawi Mszę św., w czasie której przekaże posynodalną adhortację apostolską przedstawicielom Kościołów lokalnych tego regionu. Modlitwa „Anioł Pański”\n16.15 – Spotkanie ekumeniczne w siedzibie katolickiego patriarchatu syryjskiego w Charfeh.\n17.20 – Ceremonia pożegnania Ojca Świętego Benedykta XVI na międzynarodowym lotnisku im. Rafika Haririego.\noficjalna strona pielgrzymki: www.lbpapalvisit.com\nEcclesia in Medio Oriente – Adhortacja apostolska Benedykta XVI Przemówienie Ojca Świętego Benedykta XVI


Opieka nad panią – ŚRODKOWE NIEMCY – 1340 EUR + 300 EUR PREMII ŚWIĄTECZNEJ Łódź - tuoglos.pl\nOpieka nad panią – ŚRODKOWE NIEMCY – 1340 EUR + 300 EUR PREMII ŚWIĄTECZNEJ\nOpieka nad panią – ŚRODKOWE NIEMCY – 1340 EUR + 300 EUR PREMII ŚWIĄTECZNEJ OGŁOSZENIE FIRMOWE\nMay 19, 2022 15:52 - Dam pracę - Łódź\nPoszukujemy Opiekunki dla 79-letniej pani. Seniorka ma 150 cm wzrostu i waży 54 kg. Choruje na reumatyzm i cukrzycę, regularnie przychodzi pielęgniarka, żeby zrobić pani zastrzyk insulinowy. Pani potrzebuje pomocy w czynnościach higieniczno-pielęgnacyjnych, w ciągu dnia nosi pieluchomajtki. Należy przygotowywać posiłki zgodne z lekkostrawną dietą i regularnie je podawać. Do obowiązków Opiekunki należy też utrzymywanie czystości w domu – to szeregowy mały domek pod miastem. Opiekunka ma do dyspozycji własny pokój z łazienką, TV z polskimi kanałami, Internet oraz samochód. W domu są dwa małe pieski, które są pupilami seniorki.\n• gotowość do podjęcia pracy na terenie Niemiec na min. 3 miesięcy\nData dodania: 17 paź 2018, 12:17:02\nNumer ogłoszenia: #29834


"Będę ostrym recenzentem". Kopacz zaprezentowała swój rząd "silnych osobowości" - TVN24\n19 września 2014, 12:50\n"Będę ostrym recenzentem". Kopacz zaprezentowała swój rząd "silnych osobowości"\n19 września 2014, 10:30\nAktualizacja: 19 września 2014, 12:50\n19 września 2014, 10:30 Aktualizacja: 19 września 2014, 12:50\ntvn24Desygnowana na premiera marszałek Sejmu Ewa Kopacz podczas oficjalnego ogłoszenia składu swojego rządu\n- Będę ostrym recenzentem i uważnym obserwatorem waszych działań - zapowiedziała swoim ministrom desygnowana na premiera Ewa Kopacz. Prezentując skład rządu, scharakteryzowała go jako "rząd silnych osobowości, merytorycznie przygotowany do wypełniania zadania". Tym najważniejszym zaś ma być "odbudowanie zaufania Polek i Polaków".\n- Szanowni Państwo, to ważny dzień. Ważny dzień dla Polski, Polaków, koalicji, dla mnie osobiście również - tak Ewa Kopacz zaczęła piątkowe wystąpienie, podczas którego zaprezentowała skład nowego rządu.\n"Rząd silnych osobowości"\nPremier zaznaczyła, że chciała utworzyć gabinet "silny", który "daje gwarancję poparcia całej Platformy Obywatelskiej i odpowiedzialnego koalicjanta". - Dokonałam wyboru ludzi, którzy bardzo dobrze wiedzą, że ich codzienna praca jest wyjątkową służbą dla Polaków - kontynuowała Kopacz.\nO nowych ministrach powiedziała, że są "silnymi osobowościami", merytorycznie przygotowanymi do wypełniania powierzonych im zadań.\nKopacz "ostry krytyk"\nNajważniejszym zadaniem ma być w pierwszej kolejności "odbudowanie zaufania Polek i Polaków". - Jest to możliwe pod jednym warunkiem: że będziemy od siebie wymagać więcej, niż wymagają od nas inni - podkreśliła Kopacz.\nZapowiedziała: - Panie i Panowie ministrowie, będę ostrym recenzentem i uważnym obserwatorem waszych działań.\nPo tych słowach rozpoczęła prezentację "starych" i "nowych" ministrów.\n"Grzegorza Schetyny nie muszę państwu przedstawiać"\nInformując o tym, że Siemoniak - który pozostanie szefem MON - będzie także wicepremierem, Kopacz podkreśliła, że była to jej pierwsza decyzja. - Chcę, by był jednym z moich najbliższych współpracowników, nie tylko dlatego, że dzisiejsze czasy wymagają silnej armii, ale przede wszystkim z uwagi na jego kwalifikacje i osobowość - powiedziała.\nPrzedstawiając z kolei wicepremiera i ministra gospodarki Janusza Piechocińskiego, przyszła premier podkreślała, iż stawia na sprawdzony zespół w gospodarce, a Piechociński jest jego mocnym filarem. Jak mówiła, szef PSL to "człowiek o wielu kompetencjach".\nWśród nowych szefów ministerstw znalazł się Grzegorz Schetyna, który pokieruje resortem spraw zagranicznych. - Grzegorza Schetyny nie muszę państwu przedstawiać. To ten, który w poprzednim rządzie pełnił bardzo odpowiedzialną funkcję wicepremiera i szefa MSW, w tej kadencji bardzo sprawny przewodniczący komisji spraw zagranicznych - mówiła Kopacz o Schetynie. Według niej Schetyna zapewni ciągłość działania w MSZ.\nKolejnym nowym ministrem w rządzie Ewy Kopacz będzie obecny wicemarszałek Sejmu Cezary Grabarczyk - zostanie ministrem sprawiedliwości. Przyszła premier podkreśliła, że Grabarczyk to jej "najbliższy współpracownik od trzech lat, wielki przyjaciel, ale też człowiek, o którym mogłaby powiedzieć, że kocha ludzi, jest przyzwoity i ponad wszystko stawia prawo".\n"Teresa Piotrowska jest silną kobietą - da radę"\nResortem infrastruktury i rozwoju pokieruje wiceprezes PKP SA Maria Wasiak. Przedstawiając nową szefową MIR, Kopacz zaznaczyła, że rząd chce dziś Polakom powiedzieć: "będziecie jeździć szybciej, wygodniej, będziecie jeździć po dobrych drogach". Jej zdaniem "ta drobna, ale jakże energiczna kobieta to zagwarantuje".\nSzefową MSW zostanie natomiast posłanka PO Teresa Piotrowska, która - według przyszłej premier - "potrafi rządzić twardą ręką". - Dzisiaj w Europie resorty tzw. siłowe przypisywane są kobietom, silnym kobietom. Teresa Piotrowska jest silną kobietą - da radę - zapewniła Kopacz.\nResortem administracji i cyfryzacji pokieruje poseł PO Andrzej Halicki, od którego przyszła szefowa rządu oczekuje "domknięcia rozpoczętych przez jego poprzedników projektów dot. cyfryzacji, informatyzacji, administracji".\nNa swych stanowiskach pozostanie większość dotychczasowych ministrów. Oprócz Piechocińskiego i Siemoniaka będzie to minister zdrowia Bartosz Arłukowicz. - Kilka tygodni temu przedstawił bardzo ważny plan dla Polaków - tych chorych Polaków, na najcięższą chorobę, na raka. Dzisiaj ci pacjenci czekają na szybkie działania ministra zdrowia - podkreśliła Kopacz.\n"Ja mu zaufałam, Polacy zaufają mu na pewno"\nMinistrem edukacji w nowym rządzie pozostanie Joanna Kluzik-Rostkowska. Kopacz mówiła o niej, że jest "połączeniem profesjonalizmu i otwartego serca", a "edukacja od lat nie była w lepszych rękach". Przyszła premier oceniła też, że Kluzik-Rostkowska "doskonale sprawdziła się w trudnym momencie wdrażania wielkiej zmiany dotyczącej darmowego podręcznika".\n"Bardzo ważną osobą" w przyszłym rządzie Kopacz nazwała szefa resortu finansów. Według niej Mateusz Szczurek to "strażnik polskich finansów publicznych". - Ja mu zaufałam, Polacy zaufają mu na pewno - podkreśliła. - Jest bardzo odpowiedzialny, każdą decyzję, którą podejmuje, rozważa na kilka sposobów, przelicza, liczy, nie śpi po nocach - mówiła.\nResortem nauki i szkolnictwa wyższego pokieruje nadal Lena Kolarska-Bobińska, która - według Kopacz - "ze swoją wiedzą, doświadczeniem i spojrzeniem na świat dobrze przysłuży się polskiej nauce".\nAndrzej Biernat pozostanie ministrem sportu. Jak zaznaczyła, to człowiek z dużym doświadczeniem, który nie boi się odważnych decyzji. - A w polskim sporcie potrzeba nam tej dobrej energii i tych odważnych decyzji - dodała Kopacz.\n"Sprawdził się już nie raz, w trudniejszych sytuacjach"\nSzefem resortu rolnictwa będzie nadal Marek Sawicki, który - jak mówiła desygnowana na premiera Kopacz - "zna polską wieś i wyzwania jak nikt w naszym kraju". - Dużo pracy przed nim, państwo śledzicie obecną sytuację. W niego wierzę, bo sprawdził się już nie raz, w trudniejszych sytuacjach. Da radę - dodała.\n- Włodzimierz Karpiński - minister skarbu, sprawny menedżer, bardzo doceniany przez wielu ekspertów w tej dziedzinie. Człowiek, którego można nazwać strażnikiem polskiego skarbu - mówiła Kopacz o Karpińskim, który także utrzyma swoje stanowisko.\nMałgorzata Omilanowska pozostanie szefową resortu kultury. - Chcę, aby w tej dziedzinie słowo "kontynuacja" było kluczem do sukcesu. Małgorzata Omilanowska od niedawna jest w tym miejscu, ale jej plany i wizja są warte pełnego zrealizowania - powiedziała desygnowana na premiera Kopacz.\nMinisterstwem środowiska nadal będzie kierować Maciej Grabowski. - To trudny obszar, więc i potrzeba nam doświadczonego ministra. Ufam w jego mądrość i liczę na sprawne działanie - powiedziała Kopacz.\nWładysław Kosiniak-Kamysz pozostanie w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. - Pełen dobrych pomysłów, młody, energiczny. Wyzwania rynku pracy potrzebują takiej osobowości. Bardzo na niego liczę, bo wyzwania są spore, ale wierzę, że sprosta - mówiła o ministrze pracy przyszła premier.\nSzefem kancelarii premiera pozostanie Jacek Cichocki. To minister, którego zadaniem jest płynna, rzetelna praca całego gabinetu i kancelarii - mówiła Kopacz. Stanowisko pełnomocniczki rządu ds. równego traktowania zachowa Małgorzata Fuszara.\nEwa Kopacz ogłosiła skład przyszłego gabinetutvn24\nAutor: ŁOs,nsz//rzw,gak / Źródło: tvn24.pl , TVN24\nŹródło zdjęcia głównego: PAP\nSchetyna wraca do gry. To oni będą teraz nami rządzić\n"Polska zapłaci za naukę Schetyny"\n"Wielki przyjaciel, który kocha ludzi", "liczy i nie śpi po nocach". Cytaty z Ewy Kopacz\nSienkiewicz, Arłukowicz, Sikorski - tych ministrów nie chcieliście w nowym rządzie\nPrezydent Finlandii Sauli Niinisto potwierdził w specjalnym oświadczeniu, że Turcja zgodziła się na członkostwo Finlandii i Szwecji w NATO. Poinformował także, że przełom nastąpił po podpisaniu wspólnego memorandum na rzecz "rozszerzenia pełnego poparcia przeciwko zagrożeniom dla bezpieczeństwa".\nTurcja zgodziła się poprzeć członkostwo Finlandii i Szwecji w NATO\n28 czerwca 2022, 20:37\nGhislaine Maxwell została skazana na 20 lat więzienia za pomoc Jeffreyowi Epsteinowi w wykorzystywaniu seksualnym nastolatek. Prawniczka byłej partnerki miliardera zapowiedziała złożenie apelacji.\nGhislaine Maxwell skazana na 20 lat więzienia. Za pomoc Epsteinowi w wykorzystaniu seksualnym nieletnich\n28 czerwca 2022, 22:59\nŻony rosyjskich żołnierzy z jednostki wojskowej 46108, stacjonującej w pobliżu Ułan-Ude, nagrały apel do przywódcy Buriacji Aleksieja Cydenowa. Proszą o pomoc w sprawie powrotu mężów do domu. Materiał opublikowały niezależne rosyjskie media, powołując się na wpis jednej z kobiet uczestniczących w tej akcji, Wiery Partilchajewej.\nIch mężowie walczą w Ukrainie. Chcą, by wrócili do domu. Apel żon do przywódcy Buriacji\n28 czerwca 2022, 20:14\nRadio Swoboda, The Insider\nMężczyzna jechał rowerem, był prawdopodobnie pod wpływem alkoholu, a w trakcie kontroli powołał się na immunitet poselski - oświadczyła we wtorek wielkopolska policja. Parlamentarzystą, wobec którego w nocy interweniowali w Poznaniu funkcjonariusze, okazał się poseł Koalicji Obywatelskiej Franciszek Sterczewski. W oświadczeniu w mediach społecznościowych przeprosił za swe zachowanie i zapewnił, że taka sytuacja "nigdy się już nie powtórzy". W kolejnym wpisie zapowiedział, że zrzeknie się immunitetu.\nPolicja: od rowerzysty czuć było alkohol, zasłaniał się legitymacją poselską. Poseł Franciszek Sterczewski przeprasza, zapowiada, że zrzeknie się immunitetu\n28 czerwca 2022, 16:23\nAktualizacja: 28 czerwca 2022, 18:47\n28 czerwca 2022, 16:23 Aktualizacja: 28 czerwca 2022, 18:47\nSpotkania prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego z sympatykami zabezpieczane przez policję komentowali w "Kropce nad i" Joanna Kluzik-Rostkowska i Andrzej Rozenek. Posłanka Koalicji Obywatelskiej oceniła, że Kaczyński "w takim sensie mentalnym, intelektualnym, po prostu czuje się słabo i ma takie przeświadczenie, że w zderzeniu z ludźmi, którzy na przykład będą mu nieprzychylni, po prostu nie da sobie rady". Poseł koła Polskiej Partii Socjalistycznej ocenił, że "kończy się Jarosław Kaczyński jako wódz, który przerażał ludzi".\nKluzik-Rostkowska: Kaczyński ma przeświadczenie, że w konfrontacji z nieprzychylnymi ludźmi nie da sobie rady\n28 czerwca 2022, 21:06\nJarosław Kaczyński na spotkaniu z sympatykami we Włocławku i Grudziądzu poruszył temat osób LGBTQ+, uderzając w osoby transpłciowe. Jego wypowiedzi komentował we wtorkowym wydaniu "Faktów po Faktach" rzecznik praw obywatelskich Marcin Wiącek. RPO odniósł się również do sytuacji z Inowrocławia, gdzie policja użyła gazu wobec protestujących po spotkaniu prezesa PiS z sympatykami.\nRzecznik Praw Obywatelskich o słowach Jarosława Kaczyńskiego: tego typu sytuacje są niedopuszczalne\n28 czerwca 2022, 20:32\nRada UE przedłużyła we wtorek o rok - do 30 czerwca 2023 roku - obowiązywanie przepisów, umożliwiających działanie unijnego cyfrowego certyfikatu covidowego. Jeśli sytuacja na to pozwoli, można je będzie uchylić wcześniej.\nRada Unii Europejskiej przedłużyła o rok ważność przepisów dotyczących certyfikatu covidowego\n28 czerwca 2022, 21:43\nRosyjski biznesmen Dmitrij Michalczenko został skazany na 20 lat kolonii karnej o zaostrzonym rygorze za kradzież pieniędzy przy budowie rezydencji prezydenta Władimira Putina w Nowo-Ogariowie - podały rosyjskie media.\nBył wpływowym biznesmenem w Petersburgu, budował rezydencję Putina, trafi do kolonii karnej\n28 czerwca 2022, 18:50\nmeduza.io, Interfax, RBK\nPolicja złożyła zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej o podejrzeniu popełnienia przestępstwa znieważenia policjantów podczas działań w Inowrocławiu - przekazała rzeczniczka prasowa kujawsko-pomorskiej policji młodszy inspektor Monika Chlebicz. Chodzi o sprawę zabezpieczenia przez funkcjonariuszy spotkania prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego.\nSytuacja w Inowrocławiu. Policja: złożyliśmy zawiadomienie do prokuratury w sprawie znieważenia policjantów\n28 czerwca 2022, 21:04\nPrawie pięć promili alkoholu w organizmie miała 15-latka, którą nieprzytomną znaleziono na pomoście w Ostrowie Wielkopolskim. Dziewczyna trafiła do tamtejszego szpitala. Jej stan jest określany jako ciężki, jest wentylowana mechanicznie.\nPijana 15-latka leżała na pomoście, miała prawie pięć promili. Jest w stanie ciężkim, nie oddycha samodzielnie\n28 czerwca 2022, 13:25\nAktualizacja: 28 czerwca 2022, 17:06\n28 czerwca 2022, 13:25 Aktualizacja: 28 czerwca 2022, 17:06\nPrezydent Andrzej Duda ułaskawił 32-letnią Paulinę P., która była skazana za rozprowadzanie mefedronu, silnego dopalacza. Sprawę jako pierwszy opisał dziennik "Fakt", który napisał, że prawo łaski zastosowano wobec osoby, "której profil budził wątpliwości wszystkich". Na stronie prezydenta napisano, że miał na uwadze "względy humanitarne, z powodu których orzeczona kara jawiła się jako nadmiernie surowa", między innymi "bardzo trudną sytuację rodzinną". Redakcja tvn24.pl skierowała pytania do prezydenckiej kancelarii w tej sprawie.\nPrezydent Andrzej Duda zastosował prawo łaski wobec kobiety skazanej za handel narkotykami\n28 czerwca 2022, 16:03\nChris Martin, wokalista i frontman brytyjskiego zespołu Coldplay, przebywał w ostatnią niedzielę ze swoją dziewczyną, aktorką Dakotą Johnson w okolicy miasta Bath. Zaskoczył tam gości jednego z barów, gdy siadł przy pianinie i zagrał piosenkę "A Sky Full of Stars". "Co za uroczy człowiek" - skomentował na Twitterze właściciel baru.\nNiezwykły występ Chrisa Martina z Coldplay. Zaskoczył zakochanych gości wiejskiego baru\n28 czerwca 2022, 17:45\nTwitter/@StaginnHinton, BBC, news.sky.com\nGenerał Patrick Sanders, który niedawno został szefem Sztabu Generalnego Brytyjskiej Armii, w swoim pierwszym publicznym wystąpieniu jako głównodowodzący ma we wtorek ostrzec, że Wielka Brytania musi być przygotowana do "szybkiego działania" w celu powstrzymania rosyjskiego ekspansjonizmu - piszą media na Wyspach. Generał Sanders użyje analogii do 1937 roku i zagrożenia ze strony hitlerowskich Niemiec - podkreślają.\nMedia: nowy główny dowódca brytyjskiej armii ma jasny przekaz - Ukraina to nasz rok 1937\n"The Telegraph", "The Times", PAP\nUkraińcy odpierają rosyjski atak od 125 dni. Służba Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) oświadczyła, że udaremniła rosyjskie ataki hakerskie na wspólną transmisję ukraińskich kanałów telewizyjnych. Według SBU hakerzy próbowali uzyskać dostęp m.in. do wiadomości telewizyjnych nadawanych na żywo. Rosyjska armia wciąż szuka sposobów na uzupełnienie strat w coraz bardziej wyczerpanych jednostkach walczących na Ukrainie, lecz stara się tego dokonać bez ogłaszania powszechnego poboru - podano w nowym raporcie amerykańskiego Instytutu Studiów nad Wojną (ISW). W tvn24.pl relacjonujemy wydarzenia z i wokół Ukrainy.\nSBU: udaremniliśmy ataki hakerskie na ukraińskie kanały telewizyjne\n28 czerwca 2022, 5:24\nAktualizacja: 28 czerwca 2022, 17:00\n28 czerwca 2022, 5:24 Aktualizacja: 28 czerwca 2022, 17:00\nW sondażu Kantar dla "Faktów" TVN i TVN24 respondenci zostali zapytani, czy polityka rządu PiS może doprowadzić do wyjścia Polski z Unii Europejskiej. 43 procent z nich odpowiedziało na to pytanie twierdząco, a 48 procent stwierdziło z kolei, że polityka obecnie rządzących nie niesie takiego ryzyka. Zdania w tej sprawie nie miało 9 procent ankietowanych.\nCzy polityka rządu PiS może doprowadzić do wyjścia Polski z Unii Europejskiej? Sondaż Kantar dla "Faktów" TVN i TVN24\n28 czerwca 2022, 14:41\n"Penetracja sowietów" i "poetyczne" stwierdzenie Mao Zedonga. Czy negatywna ocena językowa zatrzyma HiT? Ministerstwo pod ścianą\n28 czerwca 2022, 9:53\nDziennikarka tvn24.pl Justyna Suchecka odebrała we wtorek w Brukseli prestiżową nagrodą Fundacji Evens w dziedzinie edukacji. - Nie da się promować europejskich wartości bez dobrej edukacji. A w niej nie chodzi tylko o ciekawe podręczniki i mądre programy, ale przede wszystkim o zaangażowanych ludzi - powiedziała laureatka.\nJustyna Suchecka odebrała nagrodę Fundacji Evens. "Nie da się promować europejskich wartości bez dobrej edukacji"\n28 czerwca 2022, 21:17\nZastanawiałam się, jakby wyglądało moje życie, gdybym po tym wszystkim musiała urodzić i wychowywać dziecko. Wiem, że byłoby to dla mnie traumatyzujące i po prostu niemożliwe - stwierdziła Ireland Baldwin w nagraniu opublikowanym w mediach społecznościowych. Córka Aleca Baldwina i Kim Basinger opowiedziała w nim o tym, jak została zgwałcona i dwukrotnie dokonała aborcji.\nCórka Aleca Baldwina o dwóch aborcjach i gwałcie. "Wybrałam siebie i wybrałabym siebie ponownie"\n28 czerwca 2022, 16:14\nNie żyje Mary Mara, amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna. 61-letnia kobieta utonęła podczas pływania w rzece w stanie Nowy Jork. - Była jedną z najlepszych aktorek, jakie kiedykolwiek spotkałem - napisał w oświadczeniu jej menadżer Craig Dorfman.\nNie żyje aktorka znana z seriali "Ostry dyżur" i "Prawo i porządek". Utonęła, pływając w rzece\n28 czerwca 2022, 12:03\nThe New York State Police, People, Page Six, Fox News\nPrezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski spotkał się z amerykańskim aktorem i reżyserem Seanem Pennem - podało we wtorek biuro ukraińskiego przywódcy. Penn przyjechał na Ukrainę, by nakręcić film dokumentalny o rosyjskiej inwazji na ten kraj.\nSean Penn w Kijowie. Przyjął go Wołodymyr Zełenski\n28 czerwca 2022, 16:51\nW każdym segmencie rynku jest tak, że jak jest mała podaż czegoś, to ta usługa jest droga - mówił w "Tak jest" w TVN24 dr Sławomir Dudek, główny ekonomista Forum Obywatelskiego Rozwoju, odnosząc się do rynku mieszkań na wynajem. Zdaniem Adriany Porowskiej, prezeski Kamiliańskiej Misji Pomocy Społecznej, powiększyła się luka między tymi, którzy mogą otrzymać mieszkanie z zasobów komunalnych i tymi, którzy mogą otrzymać kredyt z banku.\n"Gdyby była duża liczba tych mieszkań, to wynajem byłby tańszy"\n28 czerwca 2022, 20:00\nWe wtorkowym losowaniu Eurojackpot po raz kolejny nie padła główna wygrana. To dziewiąte takie losowanie z rzędu. W Polsce padła wygrana trzeciego stopnia w wysokości ponad 600 tysięcy złotych. W kolejnym losowaniu do wygrania będzie 300 milionów złotych.\nWyniki Eurojackpot z 28 czerwca 2022. Jakie liczby padły podczas ostatniego losowania?\n28 czerwca 2022, 21:30\nReporterowi 24 - panu Dariuszowi - udało się nagrać ogromną gromadę bocianów. Ptaki żerowały na łąkach w powiecie nidzickim. - Było to zaskakujące, bo zwykle można ich zobaczyć kilka: pięć, może siedem, a czasami dziesięć, ale tylu na raz wcześniej nie widziałem - przekazał.\nBocianie śniadanie na trawie. "Powiedziałem synowi, żeby spróbował je policzyć, ale nie dał rady"\n28 czerwca 2022, 21:50\nKontakt 24, lasy.gov.pl


Damian Bąbol 17.01.2019 21:43\nMołdawianin Dimitrij Wołoszyn przebiegł 50 km w Ojmiakonie w północno-wschodniej Rosji. Temperatura wynosiła poniżej minus 60 stopni Celsjusza. - Nigdy więcej. Dobrze, że mam to za sobą. Coś strasznego! - opowiadał na mecie dygocząc zimna.\nWołoszyn jest najlepszym przykładem na to, że nie ma złej pogody do biegania. To gruboskórny facet z żelaza, Mr. Freeze naszych czasów. Do tego specjalista od biegania w najbardziej ekstremalnych wyścigach na świecie. Na swoim koncie ma starty m.in. w maratonie na Biegunie Północnym czy legendarnym wieloetapowym Maratonie Piasków po marokańskiej Saharze.\nTym razem zdecydował się na najtrudniejsze wyzwanie w swoim życiu. Postanowił przebiec 50 km w najmroźniejszej wiosce na świecie - Ojmiakonie w rosyjskiej Jakucji. Właśnie tam odnotowano najniższą temperaturę powietrza. 26 stycznia 1926 termometry wskazały -71,2 stopni Celsjusza.\nOd początku było wiadomo, że jeżeli przeżyje start w lodowej krainie, zapisze się w biegowej historii. Nikt wcześniej nie ukończył ultramaratonu w tak niskiej temperaturze. Gdy pokonywał ostatnie kilometry termometry wskazywały -67 stopni Celsjusza! Jakby tego było mało niemal przez cały czas bardzo mocno wiało, więc temperatura odczuwalna była jeszcze niższa.\nWołoszyn nie biegł wyłącznie dla swojej chwały. Swój autorski charytatywny projekt nazwał "Unfrozen". To również tytuł baśni, którą napisał na swojej stronie o chorej na porażenie mózgowe Ewie Piśmieniuk z Kiszyniowa. Właśnie jej zadedykował swój ekstremalny start i ogłosił zbiórkę pieniędzy. W bajce Wołoszyna dziewczynka o bardzo dobrym sercu została zaatakowana przez złego ducha, który pochodził z najzimniejszego miejsca na ziemi i zamroził Ewę. Aby cofnąć zaklęcie i pokonać demona Ulu Tyona, trzeba było spełnić dwa warunki: wysłać posłańca, który o własnych siłach dotrze do mroźnej krainy złego ducha, a następnie liczyć na siłę wielkiej miłości i uruchomić dobre serce ludzi. Mołdawski ultramaratończyk pokonał dystans 50 km w czasie sześciu godzin. Do tej pory zebrał ponad 14 tysięcy złotych.\n"Przeraźliwy chłód, jak pobyt na innej planecie"\nJest pierwszym sportowcem, który bez wsparcia lekarzy i ratowników przebiegł taką odległość w tak niskiej temperaturze. Po dotarciu do celu jego organizm był wycieńczony. - To było najtrudniejsze wyzwanie w mojej karierze. Miałem wrażeniem, jakbym przebywał na innej planecie. Czułem przeraźliwy chłód. Ciężko było oddychać - mówił Wołoszyn, którego przez cały dystans asekurowała ekipa jadąca w samochodzie. Na mecie długo dochodził do siebie. - Żaden sprzęt nie jest w stanie całkowicie zabezpieczyć biegacza przed takimi warunkami. Mam nadzieję tylko, że nie odmroziłem sobie twarzy. Biegłem w specjalnej masce, która szybko zatkała się od lodu. Przymarzła mi do twarzy. Cieszę się, że to już za mną. Nie spodziewałem się, że będzie aż tak ciężko.\n"Twarda psycha to podstawa"\n- Dimitrij to przekozak! Kosmita! Jest po prostu niezniszczalny. Jak jest - 5 czy - 10 stopni, to ludziom nie chce się z psem wyjść na zewnątrz albo wybrać na dłuższy spacer, a on zrobił coś takiego - zachwyca się osiągnięciem Mołdawianina Piotr Suchenia, zwycięzca grudniowego maratonu na Biegunie Południowym. - Znam się z nim prywatnie. Świetny facet, bardzo sympatyczny i wielki sportowiec. Wielokrotnie startowaliśmy w tych samych zawodach i zawsze dawał z siebie maksa. Jeżeli ma się mocną głowę, to można dokonywać tak wielkich rzeczy. Twarda psychika to w tym przypadku 70 proc. sukcesu. A Dimitrij pokazał kawał wielkiego charakteru.\nI dodaje: - Najniższa temperatura, w jakiej do tej pory startowałem, wynosiła - 50 stopni Celsjusza. Było to podczas maratonu na Biegunie Północnym. Płuca w takich temperaturach potrafią się palić. Trzeba oddychać z bardzo dużą częstotliwością. To niezwykle bolesne uczucie, dlatego tym bardziej Dimitrij zasługuje na ogromne słowa uznania.\n"Treningi? Najlepiej w chłodni. Jak Rocky Balboa"\nCzy w tak niskiej temperaturze człowiek jest w stanie przyswajać pokarm? – To bardzo indywidualna sprawa. Podczas maratonu na Biegunie Północnym wsunąłem tylko jeden żel energetyczny, nic nie piłem i to mi wystarczyło na cztery godziny. Żadne gorące kubki nie były potrzebne. Pamiętajmy, że w trakcie biegu organizm generuje ciepło.\nWedług Pawła Krochmala, trenera biegowego, w przygotowaniach do tak niezwykłego zadania najważniejsza jest adaptacja do bardzo niskich temperatur. – Do tak nietypowego biegu osobiście zaleciłbym nietypowe przygotowania, czyli np. treningi na bieżni elektrycznej najlepiej w jakiejś chłodni, trochę jak Rocky Balboa. Nie żartuję. Jak najwięcej obcowania w mroźnych warunkach. Kąpiele lodowe też byłyby jak najbardziej wskazane. Ludzki organizm jest w stanie przetrzymać bardzo wiele, ale okres adaptacji w surowych warunkach uważam tutaj za kluczowy – wyjaśnia.\n"Trzymam kciuki za kolejnych pozytywnych krejzoli"\nPiotr Hercog, jeden z najlepszych ultramaratończyków na świecie, zwycięzca Bajkał Maraton (w Listwiance, 60 km od Irkucka) po zamarzniętym najgłębszym jeziorze na świecie, twierdzi, że granice ludzkich możliwości będą coraz bardziej przekraczane. - Biegowy świat idzie do przodu, nie doszliśmy jeszcze do pełnej optymalizacji treningu - uważa Hercog i zwraca uwagę na jeszcze jedną istotną kwestię. – Niektórzy mówią, że jestem wariatem. Często to słyszę, gdy decyduję się na starty w różnych zakątkach świata. Mam trochę inne zdanie. Uważam, że jeżeli ktoś jest dobrze przygotowany do tych ekstremalnych wyzwań, czyli jest wytrenowany, ma zorganizowaną całą logistykę, odpowiedni sprzęt, to ryzyko znacząco spada. Proszę mi wierzyć, że nikt nie igra z losem bardziej niż jest to konieczne. Podsumowując, jeżeli ktoś jest odpowiednio przygotowany i robi to z głową, to chciałbym jak najczęściej słyszeć o takich wyzwaniach. Trzymam kciuki za kolejnych pozytywnych krejzoli.\nbyle następni chętni nie odeszli do krainy wiecznych łowów, bo rzadko, który maraton masowy kończy się bez ofiar śmiertelnych\nWołoszyn to syn Mołdawianina, zaś sam Mołdawianin to "Wołoch".\nGimbaza a nie dobre dziennikarstwo.\nale że nie boso to sie dziwie.....\nnasi z zapedami do robienia K2 w zimie powinni tam posiedziec co nieco....\nna szczycie p odobno tak samo jest.


Temat: Świat wg Łowca Polskiego\nAutor: jan ar szczecin godzina: 00:13\nKim jest Paweł Gdula ?\nAutor: jan ar szczecin godzina: 00:47\nWiecie, jak już zacząłem myśleć, że trzeba Was wesprzeć w walce o dzieci, zwierzaki , powalczyć o normalne stosunki to zawsze pojawia się jakiś gdula, czy inny dudkiewicz. Admin, nie ma tu nazwisk, czy też ksyw. To działa jak adidasy, buty, ,nie nazwa firmy.\nAutor: canis_aureus godzina: 01:32\nKIM JEST PAWEŁ GDULA (lowiecpolski.info/populisci-i-krzykacze/) A tak poza tym, co jest w tekście, to zgadzam się z zapisem, że nasze wewnętrzne konflikty sieją fetor na zewnątrz a gdzie dwóch (myśliwych) się bije tam trzeci (pseudoekolog) korzysta. Brak mi w tekście tylko jednego - klepnięcia się w pierś. Bo system działania PZŁ niestety jest taki, że szeregowcy nie mają NIC do powiedzenia poza WZ we własnych Kołach. To, że tam jeden delegat jedzie do ORŁ to mikro wpływ na NRŁ i całą górę, która zaspała. To, że w naszym Związku są ludzie którym jego funkcjonowanie się nie podoba jest jasne. Co więcej mówiąc o demokratycznej organizacji nie czujemy się nieco hipokrytami negując tych co mają odmienne zdania niż "linia partii"? Ale jakim cudem kilku "reformatorów" potrafiło przeskoczyć ZG PZŁ w lobbowaniu? Ano takim, że ZG nic nie robił. Jakim cudem udało się wmówić posłom, że jest konflikt z rolnikami? Przecież to dziecinnie proste - my myśliwi a w zasadzie nasz ZG i NRŁ siedziały cicho i patrzyły, kiedy inne organizacje działały. Jestem pewien, że nasze argumenty zaorały by wegan i innych z "totalnej opozycji łowiectwa", ale musieli byśmy je przedstawiać a nie siedzieć i zamieniać tlen w CO2. Tymczasem każde działania Kół (sztandary, występy, wystawy itd.) to nic w porównaniu z możliwościami jakie daje Warszawa. Samo "wiedzenie" że wie się lepiej nic nam nie dało. A pamiętam dobrze dyskusje sprzed 10 lat, kiedy to starzy wyjadacze wróżyli "niech sobie gadają...". Kropla drąży skałę... i wydrążyła i mamy syf i ustawę pisaną naprędce, emocjami i ściśle polityczną walkę.\nAutor: Kulwap godzina: 06:14\nSprzeciwiam się twierdzeniu, że władze PZŁ nic nie robiły! Robiły i to dużo: napychały swoje konta milionami złotych, ustawiali sobie wygodne i tanie polowania zabierając najlepsze obwody dla siebie, bawili się świetnie za naszą kasę przepijając po 20 tysięcy na spotkaniach z łowczymi okręgowymi, tworzyli propagandowe kłamliwe media z kasy "bydła składkowego", doili skarb państwa w prywatnych oborach zwanymi OHZ-ty itp. itd. Teraz też ciężko pracują organizując idiotyczne protesty pod przywództwem swoich zauszników i wychowanków aby uratować dla siebie co jeszcze tylko się da.\nAutor: tomek_al godzina: 08:01\nMnie muzyka w tańcu nie przeszkadza ani gdula w polowaniu. Gdzie indziej na świecie emeryt może sobie strzelić byka? Chyba łbem o ścianę. Otrzeźwiejcie w tym psuciu.\nAutor: karlik godzina: 08:17\nTomek_al- gdzie indziej emeryt też może sobie strzelić byka, zaraz po wpłynięciu miesięcznej "emeryturki" tak z 5 tysi ojro. Wtedy może być pewien, że do pierwszego na chleb wystarczy. Zresztą jakie tam na tym zgniłym zachodzie mają byki? U nas kozły większe...;)\nAutor: NowaEra godzina: 09:08\nTo czasopismo dawno osiągnęło już dno. Ale jak pisze ,,rozhisteryzowana przedszkolanka " na FB, która jest jednym z wielu, członkiem organu nadzoru, funkcjonowanie spółki jest prawidłowe. Nie wiem co miała na myśli?? ale domyślam się, że chodzi o kasę, a tu zawsze będzie dobrze, bo wiele ZK wręcz zmusza bydło składkowe do prenumeraty. Są nawet takie Koła, które dokładają członkom do tej pożal się boże gazetki. Podsumowując: ŁP to typowa tuba propagandowa PZŁ\nAutor: Manlicher 308w godzina: 09:33\nAutor: tomek_al godzina: 09:48\nNa wzmiankowanym FB można łatwo sprawdzić jak "liczna" jest reprezentacja niezadowolonych. Przewija się zaledwie kilku nadąsanych typów a ich działalność utrudnia fakt- że tam trudniej założyć 7 kont i z nich wylewać swe żale. Naprawiaczy, można powiedzieć nie ma. Kiedy wstawiane treści trzeba okrasić własną gębą, niełatwo snuć dziwne historie. Wszystko to jest pikuś w porównaniu z faktem że: Jak musi boleć, i jakim ciulem trzeba być, aby trzydziestu kolegów w demokratycznym głosowaniu podniosło rękę i zadecydowało o wywaleniu z koła. To nie Gdula ani Bloch niektórych wypinkolili, tylko towarzysze po strzelbie.\nAutor: Kulwap godzina: 09:57\nW cywilizowanym kraju mieniącym się w 99% katolickim wszelkie odtrącanie, wyrzucanie, izolowanie jest zwykłym chamstwem i robione jest przez osoby pozbawione sumienia, wiary, zasad i ludzkiej godności. Pora wreszcie to pojąć, że łowiectwo nie jest wyścigiem do koryta gdzie wywalając innych robi się miejsce dla zdobycia większej ilości paszy i nie zachowywać się jak dzika zwierzyna.\nAutor: WIARUS godzina: 10:05\nSwoją specjalistyczną prasę ma wiele dziedzin działalności ludzkiej, których działanie opiera się na nowoczesnej wiedzy i technologii oraz tradycji. Wśród popularnych tytułów można znaleźć te z zakresu medycyny, inżynierii, handlu, motoryzacji, rolnictwa, łowiectwa czy wielu innych. Czasopisma branżowe charakteryzują się tym, że często kolportowane są bezpośrednio do osób zainteresowanych. Taki sposób dystrybucji gwarantuje z jednej strony stabilność zysków wydawcy, z drugiej sprawia, że określone treści docierają do kompetentnych i zainteresowanych tematem osób. Ciekawe artykuły, interesująca szata graficzna oraz wygoda otrzymywania wartościowego czasopisma prosto do domu lub firmy są także doskonałą formą promocji, która z pewnością szybko rozprzestrzenia się w każdym branżowym środowisku rzeczywiście interesującym się oferowaną tematyką branżową! Malkontentom nie muszą podobać się oferowane treści! To po pierwsze! A po drugie zakwalifikowanie przez przeciwników czasopisma i nazwanie tubą propagandową organu branżowego nobilituje wydawane przez ten organ czasopismo!\nAutor: pięta godzina: 10:10\nZ cała tą autentyczną goryczą jaka tu wyżej dodaliście koledzy /a nie wszystkich uznaję za grupę "reformatorów choć i tacy tu zabrali głos ! / dodam jeszcze ze swej strony ,że ten Pan redaktor dobrze wychowany pewnikiem nie jest . Przykładem tego może być fakt następujący: Jeśli ktoś mi przysyła jako do redaktora naczelnego jakoweś materiały do wydruku to dobrze wychowany człowiek winien odpowiedzieć i obowiązują tu zarówno odpowiedzi pozytywne jak i negatywne . A tu ani be , ani me , ani kukuryku tak jakby sprawy nie było . Określa się to krótko takie zachowanie jest złe . Te same teksty wysłane do innego czasopisma zostały wydrukowane co więcej redaktor grzecznie podziękował za ich dosłanie . Z tego wynika prosty wniosek trzeba z funkcji odejść bo nie ma ludzi niezastąpionych może wtedy warto będzie nabywać owego Łowca Polskiego za jedyne 24,99 zł za sztukę .Ta cena to mistrzostwo świata za takie byle co oj słabiutko jest ...wychowany trzeba by dodać\nAutor: tomek_al godzina: 10:28\nPanie FMJ o ile wiem w Polsce czytelnictwo prasy nie jest obowiązkowe. Nie podoba się, nie kupować , nie czytać. Mnie np nie odpowiadają treści w Bravo Girl i tej gazety nie przeglądam celem samo-umartwiania się. Przy tym ani mnie ten Gdula ziębi ani grzeje. Może jednak słusznie twierdzi że wypadało by się trzymać razem skoro chcą nas zaorać?\nAutor: Kulwap godzina: 11:22\nTo i ja go nobilituję: SZMATŁAWIEC!\nAutor: Nun godzina: 11:49\n,,Autor: Kulwap Data: 13-03-18 09:57 W cywilizowanym kraju mieniącym się w 99% KATOLICKIM ;; ALE POJECHAŁEŚ Z FANTAZJĄ :) taka sama propaganda jak w PZŁ. Chyba na wsi w kółku moherowych beretów.\nAutor: Artur123 godzina: 12:19\nKulwap, po co zaraz szmataławiec? Propagandowa tuba PZŁ i chyba takie określenie najbardziej pasuje do tego ukochanego przez niektórych miesięcznika. Paweł Gdula swoimi tekstami już tyle namanipulował w swoim życiu myśliwymi, że jeden tekst więcej, jeden mniej - nie robi już żadnej różnicy.\nJeszcze a propos "tuby propagandowej PZŁ" to trudno aby ŁP (dziennik.lowiecki.plhttps://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81owiec_Polski) był tubą propagandową PZG (dziennik.lowiecki.plhttps://pzg.pl/) czy PTMK (www.ptmk.pl/) Zresztą każdy może coś dla siebie wybrać (dziennik.lowiecki.plhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Lista_polskich_czasopism) co inni, z zaciekłością godną lepszej sprawy, będą mogli deprecjonować używając pogardliwego nazewnictwa! Wszystko zależy od poziomu uprawianej sztuki i kultury!\nAutor: azil II godzina: 14:06\nGdula i pomocnicy (forum.lowiecki.pl/read.php?f=11&i=440758&t=440754)\nWIARUSie, c (dziennik.lowiecki.plhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Propaganda)zym innym jest rzeczowe informowanie szerokiej rzeszy polskich myśliwych o zdarzeniach ich dotyczących (i tego bym oczekiwał od redaktorów ŁP), nawet z komentarzami autorów tekstów , a czym innym celowe działanie zmierzające do ukształtowania określonych poglądów i zachowań członków PZŁ, polegające na manipulacji intelektualnej i emocjonalnej, niestety także z użyciem jednostronnych, zbyt często fałszywych argumentów. Odnoszę wrażenie, że pezetełowska propaganda, zmierzając do upowszechnienia trwałych postaw myśliwych, w dużej części wręcz narzuca odbiorcom przyjmowanie określonych treści, a tym samym wpisuje się poniekąd w ramy świadomego i systematycznego procesu, zwanego na innej płaszczyźnie wprost I N D O K T R Y T N A C J Ą.\nAutor: kartonik godzina: 14:44\nWIARUS, Ty to się na niczym nie znasz. Oczywistą sprawą jest, że Łowiec Polski ma nie działać na korzyść PZŁ, a ma działać na korzyść np. TEGO. (dziennik.lowiecki.plhttps://mojepanstwo.pl/polskie-towarzystwo-lowieckie) W końcu po to jest, by PZŁ szkodzić. Na łowieckim.pl toczą się dyskusje a raczej monologi pewnej osoby, z którą trudno jest się zgodzić, bo .......... Z propagandy: czym innym jest rzeczowe informowanie szerokiej rzeszy polskich myśliwych o zdarzeniach ich dotyczących (i tego bym oczekiwał od redaktorów i Forowiczów Łowieckiego), nawet z komentarzami autorów tekstów , a czym innym celowe działanie zmierzające do ukształtowania określonych poglądów i zachowań członków PZŁ, polegające na manipulacji intelektualnej i emocjonalnej, niestety także z użyciem jednostronnych, zbyt często fałszywych argumentów. Odnoszę wrażenie, że reformatorska propaganda, zmierzając do upowszechnienia trwałych postaw myśliwych, w dużej części wręcz narzuca odbiorcom przyjmowanie określonych treści, a tym samym wpisuje się poniekąd w ramy świadomego i systematycznego procesu, zwanego na innej płaszczyźnie wprost I N D O K T R Y T N A C J Ą. WIARUS, Ty się ucz, tak się wciska kit! Artur, mam dla ciebie smutną wiadomość: ta propaganda żywcem wyjęta z czasów słusznie minionych, już nie działa. Ty naprawdę myślisz, że polscy myśliwi pójdą na te wymysły PTŁ? Oj, naiwny!\nAutor: FMJ godzina: 17:21\n@kartonik Każda inteligentna osoba sama potrafi wyciągnąć wnioski chociażby na podstawie aktualnej pozycji PZŁ na tle innych organizacji "społecznych". Mając potężne zaplecze finansowe oraz liczne zasoby trzeba naprawdę geniusza aby do takiego stanu doprowadzić. No chyba, że jednak jesteś zdania, że to kilku szeregowych reformatorów do tego doprowadziło?\nAutor: J.Chudy godzina: 17:28\nCoś mi się wydaje, że po zmianie Najwyższej naszej władzy i przeprowadzeniu bilansu i inwentaryzacji zdawczo - odbiorczej mogą być ciekawe wnioski pokontrolne.\nAutor: WIARUS godzina: 17:38\nWszelkie działające organizacje, jeśli chcą pozyskać poparcie i członków, muszą społeczeństwo czymś do siebie zachęcać. Wystarczy spojrzeć na partie polityczne żeby wiedzieć jak sprawa wygląda: - niekończące strojenie się do kamer, reklamówki, spoty i kampanie, słowem, nieustanna agitacja. Nieco uczciwsze względem odbiorcy wydają się niezwiązane z polityką stowarzyszenia. Chociażby na przykład taka WOŚP, która z uwagi na słuszne cele jakim służy, zjednuje dla siebie tysiące wolontariuszy i jeszcze więcej zaangażowanych w sprawę darczyńców. Ma też swoich przeciwników, którzy nie przebierają w środkach by WOŚP zdeprecjonować a jej szefa najlepiej posadzić za kratkami. Nie inaczej jest z PZŁ, który jako zrzeszenie wykonuje zadania państwowe wypełniając jednocześnie oczekiwania społeczne na uprawianie łowiectwa. Śmiało można stwierdzić, że organizacje te, działające w różnych obszarach, muszą przy pomocy dostępnych środków propagandowych albo zabiegać poprzez populizm o zainteresowanie, albo głosić wartościowe z punktu widzenia społeczeństwa idee, aby zyskać sobie poparcie. Jedne media działania w/w organizacji wspierają, inne deprecjonują stosując cały system zachęt z jednej strony dla wsparcia jednej organizacji i obrzydzenia drugiej lub odwrotnie. Zależnie od własnej lub pożądanej w danym momencie opcji w odniesieniu do specyfiki tych organizacji. A teraz trochę z innej beczki. W naszym pięknym kraju wolności rynku, słowa, wyznania i konstytucyjnych praw funkcjonuje organizacja, która nie przestrzega zasad społeczeństwa demokratycznego, czyli KK. Jest najbardziej nieuczciwą ze wszystkich działających na rynku – przynależności do niego nie nabiera się w wyniku skorzystania z prawa wyboru, ale poprzez najzwyklejszy i najbardziej perfidny przymus, skierowany bowiem przeciw nieświadomemu i bezbronnemu dziecku. O swoich członków KK nie musi zabiegać, on ich najzwyczajniej w świecie dostaje. A przy tym stosuje jeszcze cały system kar i restrykcji za odstępstwa od jego idei, jednocześnie cały czas indoktrynując społeczeństwo od dzieciństwa poczynając. Pojęcie przechodzi, dlaczego ten proceder nie jest uznawany za łamanie konstytucyjnych praw wolności sumienia i wyznania. A gdyby tak wszyscy po urodzeniu zapisywani byli do „PZŁ”? Indoktrynacja była i jest stosowana zawsze i wszędzie tam, gdzie istnieje podział społeczny na warstwy rządzące i rządzone. Jest narzędziem dokładnie każdej formacji politycznej, religijnej czy organizacyjnej stojącej (lub zamierzającej stać) u władzy. Ci, którzy rządzą (lub którzy chcą rządzić) pragną narzucić pozostałym swój sposób myślenia i swój sposób interpretacji rzeczywistości. Ty i inni ludzie macie przyjąć go jako własny po to, by odpowiednie grupy nacisku mogły prowadzić założoną politykę. W procesie indoktrynacji dochodzi zatem do starcia dwóch woli i dwóch interpretacji rzeczywistości (idei). Ostatecznym celem indoktrynacji jest sterowanie sposobem, w jaki indywidualny człowiek odbiera i ocenia otaczającą go rzeczywistość. Indoktrynacja zawsze dotyczyć będzie całościowego systemu jego poglądów i przekonań. Indoktrynacja jest więc świadomym działaniem - działaniem nie liczącym się z wewnętrzną wolnością człowieka. Ingeruje w nasz wewnętrzny system wartości i przekształca go tak, byśmy interpretowali i oceniali rzeczywistość społeczną zgodnie z czyimś, z góry ustalonym planem. „Łowiec Polski”, będąc więc tubą propagandową PZŁ, robi to, co do niego należy! Mógłby być tylko bardziej skuteczny w tejże indoktrynacji - byłoby mniej przeciwników Zrzeszenia, choć zapewne zawsze byli a i w przyszłości będą!\nAutor: Artur123 godzina: 18:00\n„Łowiec Polski”, będąc więc tubą propagandową PZŁ, robi to, co do niego należy! Mógłby być tylko bardziej skuteczny w tejże indoktrynacji - byłoby mniej przeciwników Zrzeszenia, choć zapewne zawsze byli a i w przyszłości będą! Być może byłby "bardziej skuteczny", gdyby z większym szacunkiem odnosił się do swoich czytelników, a jednocześnie do członków Polskiego Związku Łowieckiego. Gdyby nie traktował ich w kategoriach wyłącznie masy składkowej dla potrzeb wierchuszki PZŁ. To musiało kiedyś się tak skończyć, jak kończy się właśnie teraz pewna epoka w historii polskiego modelu łowiectwa. Nic nie trwa wiecznie.\nAutor: Artur123 godzina: 18:19\nPotęgę wiary w głupstwa zbyt często wypisywane na łamach ŁP, najlepiej było widać po frekwencji w dwóch niedawnych manifestacjach na rzecz poparcia dla modelA. W jednej uczestniczyło 600 osób, W drugiej trudno było doliczyć się 300 osób. To trochę mało jak na ponad 120 tys. członków PZŁ.\nAutor: F.N.S godzina: 19:02\nOj nie ładnie Arturze123. Myśliwi nie są głupi (jest to fakt, a widać to po tobie np albo po mnie hehe) ale nie ma to nic a nic wspólnego z frekwencją na tych wiecach. Niestety dla nas - łowiectwem w Polsce zajmują się ludzie, którzy w 99.999 procentach nie mają nic wspólnego z pracą etatową dla PZŁ. Jesteśmy dziwnym tworem którego nikt nie pojmuje. Jesteśmy HOBBYSTAMI W SŁUŻBIE PAŃSTWA. Trochę patetycznie zabrzmiało ale celowo ;) Pokaż mi drugą taka formację zapaleńców umocowaną w przepisach prawa polskiego! Chyba tylko strażacy ochotnicy. Z mojego koła pojechało kilku myśliwych, i wierz mi lub nie - chciało więcej. I ja też nie pojechałem. Moja pracodawczyni nie poluje. Przetłumacz jej. Urlop na żądanie - zapomnij - za mało pracowników (temat znany ogólnie wszystkim). To jest trochę tak jak z urlopami na polowanie na dziki... Pojechali tam po prostu emeryci. Tak przy okazji - pan Pawluk chyba właśnie kiedyś to wytykał czyli średnią wieku na wiecach. Z opinii kolegów będących tam "ciałem i duchem" - wcale nie była taka wysoka jak się tu oczytałem. Co do ŁP: przez "głupstwa" w Łowcu rozumiem zły dobór artykułów. Np. co mnie obchodzi jakiś niemiecki generał albo książę na polowaniu w jakimś polskim majątku, za którym moi albo twoi Arturze (chyba, że masz inne korzenie ;) ) dziadowie, nosili zające i strzelone kuropatwy setkami, nie mówiąc o ładowaniu broni w czasie polowania... To można czytać raz na ruski miesiąc! Bardziej mnie interesuje to co dzieje się w kołach, czym żyją myśliwi. Jeśli koło coś organizuje dla społeczeństwa (a wiem, że są koła które działają pokazują się na zewnątrz) - a mogę tam być i powiedzieć łowczemu tego koła, że zrobił dobrą robotę (lub trochę mu kiepsko wyszło) to chciałbym się o tym dowiedzieć z MOJEGO MIESIĘCZNIKA WCZEŚNIEJ. Duża rola koordynująco-informacyjna należałaby tu do ZO-ych. A na tę chwilę, niestety tylko zdjęcia z flagą które miłościwie po kilku miesiącach są zamieszczane. To są głupstwa które skutkują a nie tzw poruszona tutaj indoktrynacja. PR zawsze musi być. A to co jest do tej pory w Łowcu Polskim zamieszczane (zaznaczam - nie wszystko oczywiście) to do dobrego PR nie należy. Jeśli ktoś ma inne zdanie to z chęcią to tu przeczytam. Pozdrawiam DB Aha, Arturz123 - nie w temacie ale się zapytam bo w przepisach bardziej siedzisz: Czy można jeszcze złożyć poprawkę jakąś o zmianę dotyczącą regresu na ZK? Czy sprawa się rypła i mamy mokro w majtach?\nAutor: Milosnik OHZ godzina: 19:22\nW senacie nadal jest możliwość wniesienia poprawek podczas debaty senackiej, ale te poprawki moze pozniej w glosowaniu uwalić sejm\nAutor: Duży Miś godzina: 20:43\ntomek_al Dlaczego w opisie wpisałeś tylko myśliwy? Wstydzisz się swoich poglądów? Na fb musisz podać swoje namiary i tam o odwagę trudniej?\nAutor: tomek_al godzina: 21:17\nDanych nie chce publicznie podawać, bo obawiam się że nawiązując do poglądów jakie tu przedstawiam- jakiś natchniony będzie próbował mi udowodnić że moje koło to patologia. Wykazać że mamy złe uchwały, coś źle robimy lub nie wiadomo co jeszcze. Dotknęło cię coś co napisałem? Napisz, zadzwoń, jeśli ci nie daje spokoju któż to ja jestem. Dowiesz się żem Marian z Pcimia Dolnego będziesz lepiej spał ? PS nikt tu nie jest anonimowy, moje pełne dane ma Redakcja