Zmar³ Ojciec ¦wiêty Jan Pawe³ II - pozosta³y Jego nauki...\n"Non omis moriar -\nTeraz staje twarz± w twarz z Tym, który Jest!"\nJan Pawe³ II, Tryptyk Rzymski\nS³owa przekazane ludziom nauki:\nLudziom nauki oraz ludziom kultury powierzona zosta³a szczególna odpowiedzialno¶æ za prawdê - d±¿enie do niej, jej obrona i ¿ycie wed³ug niej. Znamy dobrze trudno¶ci zwi±zane z ludzkim poszukiwaniem prawdy, z których dzisiaj na czo³o wysuwaj± siê: sceptycyzm, agnostycyzm, relatywizm i nihilizm. Dzisiaj nierzadko usi³uje siê nam wmówiæ, i¿ skoñczy³ siê bezpowrotnie czas pewno¶ci poznania prawdy oraz ¿e jeste¶my nieodwo³alnie skazani na totalny brak sensu, na prowizoryczno¶æ poznania, ci±g³± zmienno¶æ i wzglêdno¶æ. W tej sytuacji jawi siê nagl±ca konieczno¶æ potwierdzenia podstawowego zaufania do ludzkiego rozumu i jego zdolno¶ci do poznania prawdy - tak¿e tej absolutnej i ostatecznej. Cz³owiek jest zdolny do wypracowania sobie jednolitej i organicznej koncepcji poznania. Wycinkowo¶æ wiedzy i fragmentaryzacja sensu burzy wewnêtrzn± jedno¶æ cz³owieka. Cz³owiek d±¿y do pe³ni poznania, gdy¿ jest istot±, która z natury szuka prawdy (por. Fides et ratio, 28) - i nie mo¿e bez niej ¿yæ. Trzeba, aby nauka wspó³czesna, a zw³aszcza wspó³czesna filozofia, odnalaz³y - ka¿da we w³asnym zakresie - ów wymiar sapiencjalny polegaj±cy na poszukiwaniu ostatecznego i ca³o¶ciowego sensu ludzkiej egzystencji.\nPrzemówienie ze spotkania z Rektorami Wy¿szych Uczelni, Toruñ, 7 czerwca 1999 r.\nS³owa skierowane do chorych:\nWci±¿ jeste¶my wzywani. Wszyscy, poniek±d wszyscy jeste¶my wzywani - chocia¿ ka¿dy w inny sposób. Wezwanie - zaproszenie, jakie ewangeliczny setnik skierowa³ do Chrystusa, nieustannie siê powtarza. Na ró¿nych miejscach cierpi cz³owiek, czasem "bardzo cierpi". I wo³a drugiego cz³owieka. Potrzebuje jego obecno¶ci.\nHomilia w czasie liturgii s³owa skierowana do chorych, Gdañsk, 12 czerwca 1987 r.\nPoszukiwanie Absolutu, sensu i pe³ni egzystencji jest w³a¶ciwe cz³owiekowi, a w sposób szczególny m³odzie¿y. Drodzy m³odzi, niech was nie zadowala nic co jest poni¿ej najwy¿szych idea³ów! Nie dajcie siê zniechêciæ tym, którzy rozczarowani ¿yciem nie s³ysz± g³êbszych i bardziej autentycznych pragnieñ ich serca. Macie racjê gdy nie godzicie siê na nijakie rozrywki, przelotne mody i propozycje, które was umniejszaj±. Je¶li zachowacie wielkie pragnienie Boga, zdo³acie unikn±æ przeciêtno¶ci i konformizmu, tak rozpowszechnionych w naszym spo³eczeñstwie.\nOrêdzie Jana Paw³a II na XVII ¦wiatowy Dzieñ M³odzie¿y 2002 w Toronto\nNiechaj wasze poszukiwania nie bêd± podyktowane zwyk³± intelektualn± ciekawo¶ci±, chocia¿ i ona ma sw± warto¶æ, ale bod¼cem do nich niech bêdzie wewnêtrzna potrzeba znalezienia odpowiedzi na pytanie o sens waszego ¿ycia.\nOrêdzie Jana Paw³a II na XIX ¦wiatowy Dzieñ M³odzie¿y\nObchody 100. rocznicy ¶mierci Jana Mikulicza-Radeckiego\nW 2005 roku mija 100. rocznica ¶mierci ¶wiatowej s³awy naukowca i wybitnego lekarza - chirurga Jana Mikulicza-Radeckiego.\nUchwa³± Konferencji Rektorów Uczelni Medycznych dla uczczenia tego wydarzenia rok 2005 w polskich uczelniach medycznych zosta³ uznany Rokiem Jana Mikulicza-Radeckiego.\nJednocze¶nie Konferencja Rektorów Uczelni Medycznych postanowi³a, ¿e centralne uroczysto¶ci obchodów 100. rocznicy ¶mierci Jana Mikulicza-Radeckiego odbêd± siê we Wroc³awiu, mie¶cie w którym Profesor spêdzi³ najbardziej twórczy okres, ostatnie 15 lat krótkiego ¿ycia.\nOrganizacjê centralnych uroczysto¶ci powierzono Akademii Medycznej we Wroc³awiu. Odby³y siê one w dniach 16-18 marca 2005 roku pod honorowym patronatem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Aleksandra Kwa¶niewskiego.\n16 marca 2005 r. odby³y siê konferencje naukowe oraz posiedzenia zarz±dów g³ównych polskich towarzystw naukowych, tj.: Towarzystwa Chirurgów Polskich, Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Polskiego Towarzystwa Kardio- i Torakochirurgów, Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dzieciêcych, Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego, Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów - Chirurgów G³owy i Szyi.\nOds³oniêcie popiersia Jana Mikulicza-Radeckiego\n17 marca 2005 r. w obecno¶ci licznie zebranych go¶ci, w tym 40-osobowej grupy potomków Jana Mikulicza-Radeckiego z Polski, Niemiec i Austrii, a tak¿e nastêpców - uczniów Jana Mikulicza-Radeckiego, przyby³ych z dalekiej Japonii - w Nowym Centrum Klinicznym Akademii Medycznej przy ul. Borowskiej odby³o siê ods³oniêcie popiersia Jana Mikulicza-Radeckiego. Uroczysto¶æ by³a po³±czona z wrêczeniem Medali Jana Mikulicza-Radeckiego przez Prezesa Dolno¶l±skiej Izby Lekarskiej.\nJM Rektor AM z mask± po¶miertn± Jana Mikulicza-Radeckiego, któr± przekaza³ jego wnuk\nOd potomka Jana Mikulicza-Radeckiego, prof. Felixa Anschütza, uczelnia otrzyma³a niezwykle cenny dar, maskê po¶miertn± Jana Mikulicza-Radeckiego, która trafi³a do Zak³adu Medycyny S±dowej Akademii Medycznej we Wroc³awiu.\nW nowym Audytorium im. Jego ¦wi±tobliwo¶ci Papie¿a Jana Paw³a II, zosta³a zorganizowana konferencja naukowa w jêzyku angielskim. Cz³onkowie rodziny Jana Mikulicza-Radeckiego zostali zaproszeni przez Dolno¶l±sk± Izbê Lekarsk± na wycieczkê do ¦wiebodzic, miasta, w którym mieszka³ i zosta³ pochowany ten ¶wiatowej s³awy chirurg.\nPrezes Dolno¶l±skiej Izby Lekarskiej Andrzej Wojnar wrêcza medale Jana Mikulicza-Radeckiego\nPodczas uroczysto¶ci w Auli Leopoldina wrêczono dyplomy nowym doktorom\nDelegacja pod przewodnictwem Przewodnicz±cego Konferencji Rektorów Uczelni Medycznych prof. dr. hab. Macieja Latalskiego z³o¿y³a wieniec na grobie Jana Mikulicza-Radeckiego w ¦wiebodzicach.\nW sali Senatu Akademii Medycznej odby³a siê Konferencja Rektorów Uczelni Medycznych po¶wiêcona sprawom dydaktyki, a zw³aszcza zagadnieniom zwi±zanym z przeprowadzeniem naboru na uczelnie medyczne w roku akademickim 2005/2006 w aspekcie nowej matury. Podkre¶lono, ¿e w tym roku po raz pierwszy dojdzie do sytuacji, w której kandydaci bêd± siê legitymowaæ dwoma rodzajami egzaminów dojrza³o¶ci, co spowoduje wiele problemów dla organizatorów egzaminu wstêpnego.\nW sali im. Profesora Brossa prof. dr hab. Zygmunt Grzebieniak wyg³osi³ wyk³ad na temat historii Kliniki Chirurgii, której budowê osobi¶cie nadzorowa³ Jan Mikulicz-Radecki.\nNastêpnie go¶cie zwiedzili II Klinikê Chirurgii Ogólnej i Chirurgii Onkologicznej przy ul. M. Sk³odowskiej-Curie, w tym zaprojektowan± przez Jana Mikulicza-Radeckiego i do dzi¶ funkcjonuj±c± salê operacyjn±. Uczestnicy obchodów Roku Jana Mikulicza-Radeckiego zostali przyjêci w Ratuszu przez Prezydenta Miasta Wroc³awia. W przyjêciu uczestniczy³ m.in. Minister Zdrowia dr Marek Balicki.\nW pi±tek, 18 marca 2005 r., w Auli Leopoldina Uniwersytetu Wroc³awskiego z udzia³em Ministra Zdrowia, rektorów uczelni medycznych, w³adz miejskich, wojewódzkich i samorz±dowych odby³y siê uroczysto¶ci akademickie, których g³ównym punktem by³o nadanie godno¶ci doktora honoris causa Akademii Medycznej we Wroc³awiu dla: prof. dr. med. dr. h.c. mult. Meinharda Classena, prof. dr. med. Waltera Klepetki i prof. dr. hab. Andrzeja Nowaka. Uroczysto¶æ by³a po³±czona z promocj± doktorów Akademii Medycznej.\nObchody zakoñczy³o wspólne spotkanie w Oratorium Marianum.\nDoktorzy honosis causa\nProfesor dr. h.c. Meinhard Classen urodzi³ siê w Niemczech w 1936 r. Medyczne studia odbywa³ na Uniwersytetach w Bonn, Freiburgu i Wiedniu, a sta¿e podyplomowe w Wiedniu, Stuttgarcie i Erlangen. W latach 1966-1970 by³ naukowym asystentem w klinice internistycznej uniwersytetu w Erlangen, uzyskuj±c tam uprawnienia zawodowe lekarza z medycyny wewnêtrznej, a po obronie pracy habilitacyjnej tytu³ docenta.\nSpecjalizacjê z zakresu gastroenterologii uzyska³ w 1972 r. w Erlangen, gdzie w latach 1970-1974 pe³ni³ obowi±zki zastêpcy dyrektora Uniwersyteckiej Kliniki Chorób Wewnêtrznych, kieruj±c i jednocze¶nie rozwijaj±c kliniczny oddzia³ endoskopii gastroenterologicznej, wprowadzaj±c, jako jeden z pierwszych w ¶wiecie, nowe metody endoskopii diagnostycznej i zabiegowej, i organizuj±c jednocze¶nie gastroenterologiczne laboratorium badawcze. Kieruj±c kolejno oddzia³ami i klinikami chorób wewnêtrznych o profilu gastroenterologicznym w Hamburgu, Frankfurcie nad Menem i Monachium otrzyma³, odpowiednio w latach 1975 i 1984, tytu³y profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego. W tych dwóch pierwszych uniwersytetach pe³ni³ funkcjê dziekana Wydzia³u Lekarskiego. Od 1 pa¼dziernika 2002 r. jest emerytowanym profesorem medycyny.\nZa swe wybitne, twórcze osi±gniêcia naukowe, dydaktyczne i kliniczne w zakresie gastroenterologii i endoskopii oraz niezwyk³e zaanga¿owanie w pracach licznych miêdzynarodowych towarzystw i organizacji uhonorowany zosta³ m.in. tytu³ami Doctora Honoris Causa uniwersytetów w Atenach, Yasi i Stambule oraz wyró¿nieniami honorowego cz³onka licznych towarzystw naukowych. W latach 1998-2002 przewodniczy³ ¦wiatowej Organizacji Gastroenterologii, a tak¿e by³ wiceprzewodnicz±cym ¦wiatowej Organizacji Endoskopii. Jest ponadto naczelnym redaktorem czasopisma ENDOSKOPIA. Zaproszenie na wyk³ady w Royal College w Londynie to kolejne wyrazy uznania wielkiego autorytetu Profesora. W 2002 r. wspólnie z profesorem Sidneyem Winawerem z Nowego Yorku za³o¿y³ International Digestive Cancer Aliance (ADCA).\nTe skrótowo przedstawione dane z ¿yciorysu Profesora M. Classena ukazuj± lekarza - badacza o bardzo szerokich zainteresowaniach i wielkich zas³ugach, wysoko ocenionych i uhonorowanych zaszczytnymi wyró¿nieniami i funkcjami.\nProfesor Meinhard Classen jest niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie fizjologii i patofizjologii ¿o³±dka, jelit, dróg ¿ó³ciowych i trzustki. Wyniki badañ Profesora zgromadzone w toku ogromnej, wieloletniej pracy ukaza³y siê w 887 publikacjach, a trzeba podkre¶liæ, ¿e s± to przede wszystkim opracowania oryginalne, og³oszone w czasopismach o miêdzynarodowym zasiêgu.\nZas³ug± Profesora w pierwszym okresie jego naukowej dzia³alno¶ci, by³a m.in. ocena zaburzeñ kr±¿enia i sekrecji w b³onie ¶luzowej ¿o³±dka i rola w tym prostaglandyn E1 i E2, studia nad etiopatogenez± wrzodu dwunastnicy, pionierskie badania ¶luzówki jelita cienkiego, jak te¿ zastosowanie zmodyfikowanej sondy do jego biopsji, studia nad immunologi± ¶luzówki jelit, chorob± Crohna i osi± jelitowo-mózgow±.\nW pó¼niejszych swych pracach Profesor zajmowa³ siê niemal wy³±cznie tematyk± endoskopow±, - wprowadzi³ do klinicznej praktyki esofago-gastro-duodenoskopiê, enteroskopiê, cholangiografiê endoskopow± z pankreatografi±.\nZastosowa³ endoskopowe usuwanie cia³ obcych, polypektomiê, sfinkterotomiê brodawki dwunastnicy i endoskopowe usuwanie z³ogów z dróg ¿ó³ciowych oraz endoskopowe zatrzymywanie krwawieñ. Kolejne, pó¼niejsze nowatorskie dokonania, to wprowadzenie przezskórnej, przezw±trobowej cholangioskopii oraz pierwsze doniesienia dotycz±ce wprowadzenia samorozkurczowych protez (stentów) w zwê¿eniach dróg ¿ó³ciowych na tle nowotworów z³o¶liwych. Unikalna publikacja traktowa³a o endoskopowej ultrasonografii i jej diagnostycznych mo¿liwo¶ciach w ocenie nowotworów przewodu pokarmowego.\nProfesor Classen w swojej ponad 40-letniej pracy udowodni³, ¿e jest wybitnym badaczem i klinicyst±, który z niespotykan± konsekwencj± realizowa³ badania z zakresu szeroko pojêtej gastroenterologii oraz diagnostycznej i zabiegowej endoskopii przewodu pokarmowego, której by³ twórc± i jest powszechnie uznanym autorytetem.\nProfesor Meinhard Classen wielokrotnie go¶ci³ w Polsce, dziel±c siê swoj± wszechstronn± teoretyczn± wiedz± i klinicznym do¶wiadczeniem. Z wieloma jednostkami klinicznymi w kraju utrzymuje sta³e kontakty i wspó³pracê. Wielu naszych lekarzy szkoli³o siê w o¶rodkach kierowanych przez Profesora, zapoznaj±c siê z najnowszymi osi±gniêciami, zw³aszcza w zakresie wspomnianej endoskopii.\nCa³okszta³t naukowej, dydaktycznej i klinicznej dzia³alno¶ci Profesora Meinharda Classena dowodzi jego wybitnej osobowo¶ci.\nNiezale¿nie od bardzo intensywnej i owocnej pracy naukowej, prof. Classen bierze aktywny udzia³ w ró¿nych akcjach profilaktycznych. Wspólnie z prof. Sidneyem Winawerem z Nowego Yorku za³o¿y³ Miêdzynarodowe Stowarzyszenie do Walki z Nowotworami Przewodu Pokarmowego.\nW ró¿nych Towarzystwach Naukowych Profesor Classen pe³ni³ ró¿ne funkcje organizacyjne. By³ miêdzy innymi sekretarzem generalnym, a nastêpnie przewodnicz±cym ¦wiatowej Organizacji Gastroenterologii - OMGE, wiceprezydentem ¦wiatowej Organizacji Endoskopii, sekretarzem i prezydentem Niemieckiego Towarzystwa Chorób Przewodu Pokarmowego i Przemiany Materii, prezydentem Niemieckiego Towarzystwa Medycyny Wewnêtrznej, prezydentem Europejskiego Towarzystwa Endoskopii, honorowym prezydentem International Gastro-Surgical-Club. By³ za³o¿ycielem i zastêpc± redaktora naczelnego czasopisma "Journal of Digestive Cancer Alliance", redaktorem naczelnym czasopisma "Endoskopie" oraz za³o¿ycielem oraz redaktorem naczelnym czasopisma "World Gastroenterology News".\nAutorytet Profesora Meinharda Classena wyró¿nia Go jako cz³owieka nauki i lekarza zas³u¿onego dla ¶wiatowej gastroeneterologii, a wszystkie Jego dokonania s± przyk³adem godnym na¶ladowania.\nGodno¶æ doktora honoris causa Akademii Medycznej we Wroc³awiu stanowi ukoronowanie tych pracowitych i owocnych lat dzia³alno¶ci Profesora dla ¶rodowiska medycznego.\nProfesor Walter Klepetko urodzi³ siê 26 lutego 1955 r. w Wiedniu. Kieruje prac± Kliniki Kardio-Torakochirurgicznej Uniwersytetu Medycznego w Wiedniu. Studia medyczne ukoñczy³ w 1978 r. Kszta³ci³ siê pod okiem takich s³aw kardiotorakochirurgii jak: Joel Cooper (Toronto), Hermes Grillo (Massachusets) czy Stuart Jamieson (San Diego).\nOd 1991 r. profesor nadzwyczajny II Kliniki Chirurgii Uniwersytetu Wiedeñskiego, od 1993 r. profesor nadzwyczajny Kliniki Kardio-Torakochirurgii. Od 2003 r. zatrudniony na stanowisku profesora zwyczajnego.\nProfesor Walter Klepetko pracowa³ w wielu renomowanych klinikach europejskich na oddzia³ach torakochirurgicznych: Uniwersytetu w Zurichu, Heidelberg-Rohrbach, Bochum, Kopenhadze, IV Klinice Chirurgii Uniwersytetu im. Karola w Pradze, Uniwersytetu Semmelweisa w Budapeszcie.\nProfesor Klepetko jest wspó³za³o¿ycielem i wyk³adowc± Europejskiej Podyplomowej Szko³y Kardio-Torakochirurgów w Bergamo (W³ochy), w ramach której kszta³ci siê wielu adeptów kardio- i torakochirurgii, miêdzy innymi z Polski. Wyk³ada równie¿ na kalifornijskim Uniwersytecie Stanford, Uniwersytecie Wiedeñskim, w Salzburg Seminars American Austrian Foundation i Cornell University of New York. Profesor Klepetko jest równie¿ wyk³adowc± Techno College'u organizowanego na corocznych spotkaniach towarzystw EACTS/ESTS, na których kszta³c± siê kardio- i torakochirurdzy z ca³ej Europy. Jest cz³onkiem i dzia³aczem wielu presti¿owych towarzystw chirurgicznych, miêdzy innymi: International Society for Heart and Lung Transplantation, European Society for Heart and Lung Transplantation, International Society for Esophageal Surgery, American College of Chest Physicians (FACCP), European Respiratory Society, European Society for Thoracic Surgery, European Association for Cardiothoracic Surgery, American Society of Thoracic Surgeons (STS), American Association of Cardiothoracic Surgery. Jest równie¿ cz³onkiem Komitetu Wykonawczego Austriackiego Towarzystwa Pulmonologicznego i Austriackiego Towarzystwa Transplantacyjnego. Od 2002 roku jest honorowym cz³onkiem Czeskiego Towarzystwa Transplantacyjnego i Rumuñskiego Towarzystwa Torakochirurgów. W latach 2001-2002 pe³ni³ funkcjê wiceprezesa, a latach 2002-2003 roku prezesa Europejskiego Stowarzyszenia Kardio-Torakochirurgów (EACTS). Od 1994 do 2001 by³ regentem Europejskiego Towarzystwa Torakochirurgów (ESTS) w Austrii. Profesor Klepetko jest tak¿e cz³onkiem Komitetów Doradczych: Thoracic Advisory Committee Eurotransplant Foundation oraz Austrian Federal Institute for Health Care (ÖBIG). W wymienionych towarzystwach profesor Klepetko pe³ni szereg funkcji: pracuje nad programem EACTS, ESTS, ISHLT, xenotransplantacji ISHLT, a tak¿e bierze udzia³ w komisjach: BOS Reclassification ISHLT, Board of Directors CTSNet, Editorial Board CTSNet, Council EACTS, New Technology EACTS, Post-graduate Education EACTS, Research and Research Funding EACTS.\nProfesor Klepetko go¶ci³ na wielu konferencjach organizowanych przez narodowe towarzystwa kardio-torakochirurgów, miêdzy innymi w maju 2004 r. roku w Katowicach na Kongresie Polskiego Towarzystwa Kardio-Torakochirurgów. Organizowa³ i przewodniczy³ tak¿e: Kongresowi Europejskiego Towarzystwa Transplantacji Narz±dów (1995 - Wiedeñ), Kongresowi Miêdzynarodowego Towarzystwa Transplantacji Serca i P³uc (2003 - Wiedeñ) oraz Kongresowi Europejskiego Towarzystwa Kardio-Torakochirurgów (2003 - Wiedeñ).\nProfesor Klepetko otrzyma³ presti¿owe nagrody: najlepsza praca prezentowana na Dutch/German Transplant Meeting Maastricht (1992), Glaxo-Pulmologica Award Austrian Pulmological Society (1993), Theodor Billroth Award Austrian Surgical Society (1996).\nProfesor Walter Klepetko wniós³ wybitne zas³ugi w europejsk± i polsk± transplantologiê. Dziêki jego osobistemu zaanga¿owaniu mo¿liwe by³o nieodp³atne leczenie pacjentów, w tym dzieci z Polski. Udane przeszczepy p³uc i serca wykonane w ¦l±skim Centrum Chorób Serca w Zabrzu by³y mo¿liwe dziêki zaanga¿owaniu i pomocy profesora Waltera Klepetko. W wiedeñskiej klinice kszta³ci³o siê wielu polskich specjalistów kardio- i torakochirurgów. Równie¿ dziêki Jego pomocy mo¿liwa jest polsko-austriacka wspó³praca w zakresie pobrañ narz±dów.\nProfesor Klepetko jest cz³onkiem komisji redaktorskich takich czasopism jak: Transplantation Proceedings, Zeitschrift für Herz Thorax u. Gefäßchirurgie, Journal of Cardiovascular Surgery, Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery. Jest tak¿e recenzentem w wielu presti¿owych czasopismach medycznych: Annals of Thoracic Surgery, European J. Cardiothoracic Surgery, Acta Chirurgica Austriaca, Wiener Klinische Wochenschrift, Gastroenterology, European Respiratory Journal, Journal Heart Lung Transplantation, Journal of Cardiovascular Surgery, Annals of Surgery, J.Thoracic and Cardiovascular Surgery.\nProfesor Walter Klepetko jest autorem i wspó³autorem blisko 220 prac naukowych.\nAndrzej Nowak jest profesorem na Wydziale Lekarskim ¦l±skiej Akademii Medycznej w Katowicach oraz Kierownikiem Katedry i Kliniki Gastroenterologii ¦l±skiej Akademii Medycznej.\nJest wychowankiem Wroc³awskiej Akademii Medycznej i ¦l±skiej Akademii Medycznej w Katowicach.\nBêd±c jeszcze studentem we Wroc³awiu pracowa³ jako asystent-wolontariusz w Katedrze Anatomii Prawid³owej, kierowanej przez Prof. Tadeusza Marciniaka.\nPo ukoñczeniu uczelni katowickiej kolejne szczeble rozwoju naukowego i zawodowego odbywa³ pod kierunkiem Prof. Kornela Gibiñskiego, a¿ do objêcia funkcji kierownika Katedry i Kliniki Gastroenterologii w roku 1985.\nJest cz³onkiem - za³o¿ycielem Polskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego (PTGE), którego przez dwie kadencje by³ Prezesem. Od wielu lat kieruje Grup± Endoskopii Polskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego organizuj±c coroczne, ogólnopolskie posiedzenia naukowo-szkoleniowe z zakresu endoskopii przewodu pokarmowego. Zorganizowa³ w Katowicach szereg miêdzynarodowych konferencji gastroenterologicznych, w tym pierwsze w tej czê¶ci Europy warsztaty endoskopowe z teletransmisj± zabiegów "na ¿ywo".\nOd wielu lat zasiada w Zarz±dzie Europejskiego Towarzystwa Endoskopii Przewodu Pokarmowego (European Society of Gastrointestinal Endoscopy), którego Prezydentem by³ w latach 2002-2004. By³ równie¿ cz³onkiem Komitetu Nominacji ¦wiatowego Towarzystwa Gastroenterologii (World Organisation of Gastroenterology) oraz Komitetu Edukacji ¦wiatowego Towarzystwa Endoskopii Gastroenterologicznej (World Organisataion of Digestive Endoscopy). Obecnie jest cz³onkiem Komitetu Szkolenia Europejskiej Federacji Towarzystw Gastrologicznych (United European Gastroenterology Federation).\nJest cz³onkiem komitetów redakcyjnych wielu miêdzynarodowych i krajowych czasopism medycznych. Jest cz³onkiem honorowym licznych towarzystw naukowych w kraju i zagranic±.\nDo najwa¿niejszych osi±gniêæ naukowych prof. A. Nowaka nale¿y zaliczyæ prace nad patogenez± ostrego ¿ó³ciopochodnego zapalenia trzustki (udowodnienie znaczenia anatomii dróg odp³ywu soku trzustkowego) i znaczeniem sfinkterotomii endoskopowej w leczeniu tej choroby. W tym zakresie dziêki promocji endoskopowego leczenia ostrego ¿ó³ciopochodnego zapalenia trzustki zyska³ sobie ¶wiatow± renomê eksperta. Wielokrotnie jako invited speaker lub visiting professor przedstawia³ dorobek swój oraz Kliniki na ca³ym ¶wiecie.\nW uznaniu zas³ug dla podniesienia poziomu gastroenterologii w Polsce oraz krajach Europy Centralnej i Wschodniej zosta³ odznaczony przez Polsk± Akademiê Nauk Medalem im. J. ¦niadeckiego.\nW Nowej Akademii Medycznej obchodzono 60-lecie Polskiego O¶rodka Akademickiego we Wroc³awiu\nZ³o¿ono urnê z ziemi± ze Wzgórz Wuleckich\nProfesor dr Francis Mégraud - pierwszym doktorem honoris causa w Nowej Akademii Medycznej\n14 kwietnia w holu Nowej Akademii Medycznej odby³o siê uroczyste wmurowanie urny z ziemi± ze Wzgórz Wuleckich, miejsca martyrologii uczonych lwowskich w 1941 r. Po tej uroczysto¶ci Jego Eminencja ks. Henryk kardyna³ Gulbinowicz ods³oni³ p³askorze¼bê Jana Paw³a II oraz nast±pi³o uroczyste nadanie imienia Ojca ¦wiêtego Audytorium w NAM. W czasie uroczysto¶ci nadano doktorat honoris causa profesorowi Francisowi Megraud z Bordeaux. W nowej auli odby³a siê konferencja naukowa na temat bioetyki. Wyk³ady wyg³osili m.in. bioetycy z Wroc³awia, Szczecina oraz Warszawy. Dodatkowo, poza programem oficjalnym, posadzono dwa platany, które nazwano imionami: Jan (posadzi³ J. Eks. Metropolita Wroc³awski, Ks. Abp Marian Go³êbiewski) i Pawe³ (posadzi³ J.Em. Ks. Henryk kardyna³ Gulbinowicz). Posadzono ponadto 35 drzew, wytyczaj±c pierwsz± alejê w NAM. Drzewa otrzyma³y imiona osób sadz±cych, m.in. Wojewody Wroc³awskiego, Marsza³ka Województwa Dolno¶l±skiego, hierarchów ko¶cielnych, by³ych rektorów naszej uczelni, aktualnych dziekanów, pracowników AM i generalnego wykonawcy zas³u¿onych dla budowy NAM. Drzewa posadzili równie¿ przedstawiciele s³uchaczy studiów doktoranckich, pielêgniarek oraz studentów.\nJM Rektora Akademii Medycznej wyg³oszone 14 kwietnia 2004 r. w czasie uroczystego z³o¿enia urny z prochami ze Wzgórz Wuleckich w holu nowego centrum klinicznego przy ulicy Borowskiej 213\n"Polowali na mnie ustawicznie jak na ptaka\nci, którzy bez powodu\ns± moimi nieprzyjació³mi.\nDo milczenia chcieli mnie przywie¶æ\nna ¿ywo w dole\ni zarzucili mnie kamieniami"\n(Stary Testament, Tren 3, Ps.130,1)\nPanie Wojewodo, Panie Marsza³ku,\n30 czerwca 1941 r. do Lwowa wkroczy³a armia hitlerowska. Miasto od blisko dwóch lat znajdowa³o siê pod okupacj± radzieck±, która doprowadzi³a do likwidacji Uniwersytetu Jana Kazimierza oraz restrukturyzacji pozosta³ych trzech przedwojennych wy¿szych uczelni w instytuty naukowe, a wiêc w struktury charakterystyczne dla pañstwa radzieckiego. Przed II wojn± ¶wiatow± Lwów, po Warszawie, by³ najmocniejszym o¶rodkiem naukowym II Rzeczypospolitej, wielonarodowo¶ciowo i kulturowo barwnym, zró¿nicowanym religijnie i niespokojnym politycznie. Niepokoje, napiêcia narodowo¶ciowe i polityczne by³y przyczyn± z³o¿enia urzêdu rektorskiego przez profesora Stanis³awa Kulczyñskiego, pó¼niejszego pierwszego rektora Uniwersytetu i Politechniki Wroc³awskiej.\nSzczególne s³owa powitania kierujê do ¶wiadków tragicznego lipca 1941 r. we Lwowie oraz cz³onków rodzin osób zamordowanych na Wzgórzach Wuleckich, delegacji Towarzystwa Przyjació³ Lwowa, Zwi±zku Sybiraków oraz Rodzin Katyñskich.\nWitam pracowników naszej uczelni, m³odzie¿ akademick± oraz wszystkich przyby³ych na tê uroczysto¶æ.\nTrzy dni po zajêciu miasta, miêdzy godzin± 22 a 2 w nocy z 3 na 4 lipca, dokonano aresztowañ polskich profesorów oraz osób, które przebywa³y w tym czasie w ich mieszkaniach. Aresztowani nie znali swojego losu, aresztuj±cym by³ on znany, wiedzieli, ¿e aresztowanym pozosta³o 2-6 godzin ¿ycia. Profesorowi Antoniemu Cieszyñskiemu nie pozwolono zabraæ naparstnicy, innemu profesorowi drobnych przedmiotów codziennego u¿ytku. Pada³y cyniczne stwierdzenia oficerów: lekarstwo i rzeczy osobiste bêd± niepotrzebne. Proszê zabraæ tylko dokumenty. Po godzinie 4 rano mieszkañcy domów w okolicach Wzgórz Wuleckich us³yszeli strza³y. By³y to odg³osy egzekucji, wykonanej wg dok³adnie u³o¿onego planu mordu na inteligencji lwowskiej, u³o¿onego jeszcze przed zajêciem miasta. Tej nocy zginêli:\n- Prof. Antoni Cieszyñski, Kierownik Kliniki Stomatologicznej,\n- Prof. W³adys³aw Dobrzaniecki - chirurg\n- Prof. Jan Grek, Kierownik Kliniki Chorób Wewnêtrznych oraz jego ¿ona Maria,\n- Doc. Jerzy Grzêdzielski - Kierownik Kliniki Okulistycznej,\n- Prof. Edward Hamerski - Kierownik Kliniki Internistycznej Akademii Medycyny Weterynaryjnej,\n- Prof. Henryk Hilarowicz - chirurg,\n- Prof. Witold Nowicki - Kierownik Katedry Anatomii Patologicznej wraz z synem Jerzym, lekarzem, asystentem Katedry Higieny,\n- Prof. Tadeusz Ostrowski, kierownik Kliniki Chirurgii wraz z ¿on± Jadwig±,\n- Prof. Stanis³aw Progulski - pediatra,\n- Prof. Roman Rencki - internista,\n- Prof. W³odzimierz Sieradzki, Kierownik Katedry Medycyny S±dowej,\n- Prof. Adam So³owiej - emerytowany ginekolog-po³o¿nik,\n- Prof. Tadeusz ¯eleñski-Boy, lekarz, spo³ecznik i literat, Kierownik Katedry Literatury Francuskiej.\nJako pierwszy zosta³ zastrzelony przez gestapowca, jeszcze w bursie Abrahamowiczów, Adam Ruff, w momencie, kiedy dosta³ napadu padaczki. Jego zw³oki na swoich barkach ponie¶li w kierunku Wzgórz Wuleckich, profesorowie, którzy za kilka chwil równie¿ zginêli.\nTej nocy zostali równie¿ zamordowani:\n- Ks. Dr W³adys³aw Komornicki,\n- Eugeniusz Kostecki,\n- Prof. W³odzimierz Krukowski, (prof. PL),\n- Prof. Roman Longchamp de Bérier (prawnik) wraz z synami Bronis³awem, Zygmuntem i Kazimierzem,\n- Prof. Antoni £omnicki (prof. PL),\n- Adam Miêsowicz,\n- Prof. Stanis³aw Pi³at (prof. PL),\n- Dr med. Stanis³aw Ruff wraz z ¿on± Ann± i synem Adamem,\n- Prof. W³odzimierz Sto¿ek (matematyk, PL) wraz z synami Eustachym i Emanuelem,\n- Dr Tadeusz Tapkowski (prawnik),\n- Prof. Kazimierz Vetulani (prof. PL),\n- Prof. Kacper Weigel (prof. PL) wraz z synem Józefem,\n- Prof. Roman Witkiewicz (prof. PL).\n4 lipca na dziedziñcu bursy Abrahamowiczów zosta³y zamordowane cztery osoby, w tym Doc. Stanis³aw M±czewski (ginekolog-po³o¿nik), pielêgniarka Maria Reymanowa, Katarzyna Demko oraz Pan Wolich, 12 lipca zostali zamordowani profesorowie Akademii Handlu Zagranicznego: Henryk Korowicz i Stanis³aw Ruziewicz. 26 lipca, prawdopodobnie w wiêzieniu, po symbolicznym procesie, bêd±cym fars±, zosta³ zamordowany prof. Kazimierz Bartel (prof. PL, by³y Premier II RP).\nUprzejmie proszê o powstanie i uczczenie pomordowanych chwil± ciszy.\nDwa lata pó¼niej, 8 pa¼dziernika 1943 r., Sonderkomando, dokona³o ekshumacji roz³o¿onych zw³ok, które przewieziono do Lasu Krzywczyckiego, gdzie je spalono, a ko¶ci pomordowanych zmielono i rozsypano. W czasie ekshumacji znaleziono m.in. pióra z nazwiskami Witold Nowicki i Tadeusz Ostrowski.\nW lipcu 1941 r. nauka polska ponios³a ogromne straty. Tajemnic± pozostanie, dlaczego hitlerowcy aresztowali i zamordowali tylko 25 profesorów, kiedy sam Uniwersytet zatrudnia³ 158 profesorów i docentów, a przecie¿ we Lwowie dzia³a³a jeszcze Politechnika, Akademia Medycyny Weterynaryjnej i Akademia Handlu Zagranicznego. Drug± tajemnic± pozostaje, dlaczego okupant postanowi³ zadaæ ¶miertelny cios uniwersyteckiej medycynie lwowskiej, morduj±c ponad 90% profesorów i 20% docentów? Ciê¿kie straty ponios³a teologia uniwersytecka, która straci³a ponad 60% kadry profesorskiej. Dlaczego, pytaj± ¿yj±cy potomkowie zamordowanych naukowców, pozbawiono nas rodziców, ojca, okradziono nas z dzieciñstwa? Dlaczego, pytaj± historycy, dokonano tego zaplanowanego morderstwa bez procesu, wyroku, i starannie zacierano dowody zbrodni?\nPo zakoñczeniu wojny, w wiêkszo¶ci ju¿ w roku 1945, ocaleni profesorowie i uczniowie uczonych lwowskich przenosz± siê do o¶rodków akademickich, le¿±cych w nowych granicach pañstwa polskiego, najliczniej do Wroc³awia, gdzie wspólnie z ocala³ymi uczonymi Uniwersytetu Stefana Batorego oraz z innych o¶rodków akademickich, zaczynaj± budowaæ polski o¶rodek akademicki, którego 60-lecie obchodzimy w tym roku. Jak wielki by³ zapa³ do badañ naukowych, do nauczania i studiowania, po blisko 6-letniej przerwie, ¶wiadczy fakt, ¿e ju¿ 6 wrze¶nia 1945 r., ¶wiatowej s³awy mikrobiolog, profesor Ludwik Hirszfeld, w nieoszklonej sali wyk³adowej wyg³osi³ pierwszy wyk³ad dla studentów Uniwersytetu i Politechniki Wroc³awskiej. Nie spe³ni³o siê proroctwo Jeremiasza "...Rozbijê ten lud i to miasto tak, jak rozbija siê naczynie garncarskie, którego nie da siê ju¿ naprawiæ..." (Jer. 19,11).\nWroc³awskie ¶rodowisko naukowe nigdy nie pogodzi³o siê z barbarzyñstwem z lipca 1941 r.\nW 1954 r. z inicjatywy profesora Henryka Mierzeckiego, Kierownika Kliniki Dermatologii Akademii Medycznej, powstaje Miêdzyuczelniany Komitet Uczczenia Pamiêci Lwowskich Pracowników Nauki. 10 lat pó¼niej, 3 pa¼dziernika 1964 r., na Placu Grunwaldzkim miêdzy budynkami Politechniki, Profesor Stanis³aw Kulczyñski, by³y rektor UJK oraz Uniwersytetu i Politechniki Wroc³awskiej ods³ania pomnik, dzie³o rze¼biarza Borysa Micha³owskiego. Pomnik ten ma swoj± oddzieln± historiê. Tragediê naukowców lwowskich i cz³onków ich rodzin przypominaj± we Wroc³awiu tak¿e tablice pami±tkowe na Uniwersytecie, w holu Oddzia³u Wroc³awskiego PAN oraz w budynku rektoratu Akademii Medycznej.\nAkademia Medyczna we Wroc³awiu zawsze podkre¶la³a swój rodowód. Wiêkszo¶æ lekarzy, absolwentów naszej uczelni to uczniowie profesorów lwowskich lub ich uczniów.\n23 stycznia Marsza³ek Pan Pawe³ Wróblewski oraz Prezydent miasta Wroc³awia Pan Rafa³ Dutkiewicz w obecno¶ci Konsula Generalnego RP we Lwowie, pobrali do urny przesi±kniêt± krwi± polskich uczonych ziemiê ze Wzgórz Wuleckich, któr± za chwilê z³o¿ymy do symbolicznego sarkofagu, bêd±cego dzie³em artysty-rze¼biarza Christosa Mandziosa.\nW urnie umieszczono pergamin, na którym Pan Profesor Norbert Wieschalla upamiêtni³ datê pobrania ziemi oraz nazwiska Pana Marsza³ka i Pana Prezydenta oraz datê z³o¿enia urny w najnowszym obiekcie naszej uczelni. Pomordowani na Wzgórzach Wuleckich w lipcu 1941 r. nie mieli pogrzebów, nie maj± swoich grobów. Niech je zast±pi modlitwa ekumeniczna. Na Wzgórzach Wuleckich w 1941 r. zginêli obywatele polscy, ale ró¿nych narodowo¶ci i ró¿nych wyznañ. Dlatego proszê obecnych z nami hierarchów ko¶cielnych oraz przedstawicieli innych religii o modlitwê.\nO z³o¿enie urny do sarkofagu proszê obecne z nami dzieci zamordowanych profesorów: syna Pana Profesora Antoniego Cieszyñskiego oraz córki profesorów Edwarda Hamerskiego i Romana Witkiewicza.\nProfesor Tomasz Cieszyñski w towarzystwie córek profesorów Witkiewicza i Hamerskiego z³o¿y³ urnê z ziemi± ze Wzgórz Wuleckich we Lwowie\nSerdecznie dziêkujê. Na tym koñczymy tê czê¶æ uroczysto¶ci. Uprzejmie przypominam, ¿e Pan Profesor Norbert Wieschalla przygotowa³ pami±tkowy tekst, który mog± podpisaæ wszyscy uczestnicy uroczysto¶ci. Zapraszam do obiektu dydaktycznego obok, gdzie zostanie ods³oniêta p³askorze¼ba, przypominaj±ca Jana Paw³a II, uroczyste otwarcie i nadanie Jego imienia Audytorium, uroczysto¶æ nadania doktoratu honorowego. Ca³o¶æ zakoñczy koncert chóru i orkiestry Akademii Muzycznej, które wykonaj± "mszê góralsk±", skomponowan± przez Tadeusza Maklakiewicza i dedykowan± Ojcu ¦wiêtemu. Po wys³uchaniu mszy odbêdzie siê posadzenie symbolicznych drzew. W centralnej czê¶ci parkingu zostan± posadzone dwa platany, którym nadamy imiona Jan i Pawe³. Bezpo¶rednio po tym rozpocznie siê konferencja naukowa po¶wiêcona bioetyce. O ods³oniêcie p³askorze¼by, której autorem jest artysta-rze¼biarz Tomasz Rodziñski i o po¶wiêcenie Audytorium uprzejmie proszê Jego Eminencjê Ks. Henryka kardyna³a Gulbinowicza.\nPrzed jednym z wej¶æ umieszczono p³askorze¼bê z wizerunkiem Jana Paw³a II\nW alei od strony Centrum Medycyny Ratunkowej drzewka posadzili:\n1. Prof. dr hab. dr h. c. Zbigniew Knapik\n2. Prof. dr hab. Jerzy Czernik\n3. Prof. dr hab. dr h. c. Leszek Paradowski\n4. Prof. dr hab. Micha³ Mazurkiewicz\n5. Prof. dr hab. Józef Pater\n6. Wojewoda Wroc³awski - Stanis³aw £opatowski\n7. Marsza³ek Województwa - Pawe³ Wróblewski\n8. Przewodnicz±cy RM Grzegorz Stopiñski\n9. JE Ks. Bp Ryszard Bogusz\n10. Ks. Aleksander Konachowicz\n11. Dr Ignacy Einhorn\n12. Prof. dr hab. Zygmunt Grzebieniak - Prorektor\n13. Prezes SLD - prof. dr hab. Krzysztof Moroñ\n14. Dziekan WL - prof. dr hab. Adam Szel±g\n15. Dziekan WLKP - prof. dr hab. Rajmund Adamiec\n16. Dziekan WF - prof. dr hab. Janusz Pluta\n17. Dziekan WL-S prof. dr hab. Marek Ziêtek\n18. Dziekan WZP - prof. dr hab. Bernard Panaszek\n19. Prof. dr hab. Tomasz Cieszyñski\n20. Prof. dr hab. Anna Przondo-Mordarska\n21. Prof. Francis Megraud\n22. Dr Dorota Ksi±dzyna\n23. Student Wojciech Homola\n24. Dyr. Artur Parafiñski\n25. Prezes Tadeusz Chodorowski\n26. Dyr. Andrzej Kochan\n27. Mgr El¿bieta Urban\n28. Prezes Jolanta Sowiñska\n29. Mgr Teresa Raczyñska\n30. Mgr in¿. Wojciech Dudziak\n31. Mgr Jolanta Grzebieluch\n32. Mgr Ryszard Chorostkowski\n33. Eugenia Harê¿a\n34. Robert B³aszczuk\nJego Eminencja Ksi±dz Henryk Kardyna³ Gulbinowicz posadzi³ jeden z platanów - "Jana"\n(w Audytorium Jana Paw³a II)\nDziêkujê Jego Eminencji za ods³oniêcie p³askorze¼by, która jest dzie³em artysty-rze¼biarza Tomasza Rodziñskiego i nadanie imienia Ojca ¦wiêtego najm³odszej sali wyk³adowej w naszej uczelni. Pragnê poinformowaæ, ¿e z inicjatyw± nadania imienia Jana Paw³a II temu obiektowi senat Akademii Medycznej wyst±pi³ w czerwcu ubieg³ego roku. Jego Ekscelencja Ks. Arcybiskup Marian Go³êbiewski pismem z dnia 24 sierpnia poinformowa³ nas o swojej zgodzie, pisz±c m.in. "Wroc³awska Akademia Medyczna im. Piastów ¦l±skich, kontynuuj±ca chwalebne tradycje Wydzia³u Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, w³±cza siê w ten sposób w wielki nurt bogatych inicjatyw podejmowanych przez liczne gremia - wyznaniowe, naukowe, zawodowe, gospodarcze, polityczne i inne - dla wyra¿enia swego szacunku, solidarno¶ci, podziwu i uznania dla apostolskiej dzia³alno¶ci naszego Wielkiego Rodaka, zakorzenionej g³êboko w Ewangelii, a równocze¶nie w ca³ej humanitarnej tradycji ludzko¶ci". Na podstawie tej decyzji, za któr± dzi¶ Jego Ekscelencji dziêkujê, senat Akademii Medycznej, na mocy przewidzianej prawem uchwa³y z 27 wrze¶nia ubieg³ego roku audytorium w Nowej Akademii Medycznej nada³ imiê Jego ¦wi±tobliwo¶ci Jana Paw³a II. Planuj±c uroczysto¶æ na 8 kwietnia nikt nie przypuszcza³, ¿e bêdzie to dzieñ pogrzebu Patrona tego audytorium.\nAudytorium oddajemy naszym profesorom i studentom, wierz±c, ¿e miejsce to bêdzie s³u¿y³o g³oszeniu prawdy, ¿e bêdzie dobrze s³u¿y³o wielu rocznikom naszej m³odzie¿y akademickiej oraz towarzystwom naukowym. Jan Pawe³ II pozostawi³ po sobie ogromn± spu¶ciznê intelektualn±, która za Jego ¿ycia inspirowa³a, i nadal bêdzie to czyniæ, do dyskusji naukowych. Przyk³adem namacalnym jest dzisiejsza konferencja po¶wiêcona bioetyce.\nDo tradycji akademickich nale¿y nadawanie tytu³ów doktorów honorowych. Mi³o mi poinformowaæ, ¿e na podstawie wniosku Rady Wydzia³u Lekarskiego Senat naszej uczelni nada³ ten zaszczytny tytu³ Panu Profesorowi Francisowi Mégraud, mikrobiologowi z Bordeaux, którego serdecznie witam. Wyró¿niaj±c tym tytu³em mikrobiologa, przypominamy wielkie wroc³awskie tradycje tej dyscypliny medycznej i biologicznej. W tym mie¶cie pracowali tacy wybitni mikrobiolodzy jak noblista Richard Friedrich Johannes Pfeiffer, dermatolog i mikrobiolog Albert Neisser, wspomniany ju¿ dzisiaj Ludwik Hirszfeld, Stefan ¦lopek i ich uczniowie, rozsiani po wielu laboratoriach ¶wiata. O przedstawienie zas³ug Pana Profesora Francisa Mégraud proszê Dziekana Wydzia³u Lekarskiego, Pana Profesora Adama Szel±ga.\nAktu promocji dokona³a Pani Profesor Hanna Przondo-Mordarska. Po promocji dr h.c. Profesor Francis Megraud wyg³osi³ krótkie podziêkowanie, w którym przypomnia³ swoj± wspó³pracê z naukowcami polskimi, w szczególno¶ci z wroc³awskimi, w badaniach nad rol± Helicobacter pylori w patofizjologii chorób górnego odcinka przewodu pokarmowego.\nUroczysto¶æ zakoñczy³a "Msza Góralska", skomponowana przez Tadeusza Maklakiewicza i odegrana oraz od¶piewana przez orkiestrê i chór Akademii Muzycznej we Wroc³awiu. "Mszê Góralsk±" kompozytor dedykowa³ Janowi Paw³owi II. Chór Akademii Muzycznej u¶wietni³ ca³o¶æ uroczysto¶ci, która odby³a siê 14 kwietnia br.\nPierwszym doktorem honoris causa w Nowej Akademii Medycznej zosta³ prof. dr Francis Mégraud\nZdjêcia: Pawe³ Golusik\nInterni¶ci lwowscy w powojennym wroc³awiu\nOkresy ¶wi±teczne sprzyjaj± nie tylko odwiedzinom w¶ród najbli¿szych, wymianie korespondencji i ¿yczeñ, ale równie¿ stwarzaj± okazjê do wspomnieñ i refleksji.\nNies³abn±ce zainteresowanie tematyk± lwowsk±, nie tylko w dziedzinie odleg³ej historii, ale najbardziej bliskiej nam medycyny, sk³oni³o mnie do powrotu do tekstu, pod powy¿szym tytu³em, który by³ przedstawiony 1 marca 1993 r. w Ostrawie (Czechy) na I Zje¼dzie Organizacyjno-Szkoleniowym Lekarzy Polonijnych Europy Po³udniowo-Wschodniej. Liczy³em, ¿e uda mi siê wzbogaciæ tekst o nowe szczegó³y dotycz±ce internistów pracuj±cych poza Akademi± Medyczn±. Nieub³agany bieg czasu sprawi³, ¿e interni¶ci wroc³awscy, którzy ukoñczyli Wydzia³ Lekarski Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie do 1939 r., ju¿ nie ¿yj±. Podczas gdy samodzielni pracownicy naukowi doczekali siê wzmianek lub opracowañ w wielu wydawnictwach naszej Uczelni, w tym równie¿ "Gazety Uczelnianej", Wydawnictwa Wroc³awskiego Towarzystwa Naukowego (t. I-III za lata 1945-1994), wzmianek w "Encyklopedii Wroc³awia", to dla lekarzy praktyków, obok okruchów pamiêci - najwa¿niejszym ¼ród³em informacji pozosta³ "Polski Almanach Medyczny" za rok 1956 (PZWL 1957).\nLekarze interni¶ci, którzy uzyskali dyplomy lekarskie we Lwowie do 1939 roku, znale¼li siê w powojennym Wroc³awiu, po ponownym zajêciu Lwowa przez wojska radzieckie, gdy po zakoñczeniu dzia³añ wojennych, z powodu znanych dzi¶ i nieukrywanych ju¿ przyczyn, bardzo szybko rozwia³y siê wszelkie nadzieje odno¶nie do przynale¿no¶ci Lwowa do Polski. Szczególnie w latach 1945-1946 w wyniku najczê¶ciej wymuszonej ekspatriacji rozpocz±³ siê masowy exodus Polaków. Po prawie 300 latach koñczy³ siê te¿ polski rozdzia³ w dziejach Uniwersytetu Lwowskiego.\nW powojennym, zniszczonym Wroc³awiu nale¿a³o niemal wszystko budowaæ od nowa. Przed pracownikami Klinik Chorób Wewnêtrznych stanê³o zadanie zorganizowania dzia³alno¶ci dydaktycznej, us³ugowej i naukowej. Lekarze praktycy zatrudnieni w lecznictwie wpadli w wir pracy niejednokrotnie przekraczaj±cej wyczerpane wojn± i okupacj± si³y fizyczne. Godnym podkre¶lenia fenomenem by³a niezwykle o¿ywiona dzia³alno¶æ Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Towarzystwa Internistów Polskich. Opublikowane fragmentaryczne dane o ich powojennej dzia³alno¶ci, poza informacjami natury naukowej i praktycznej, nie zawieraj± ¿adnych szczegó³ów. Nie by³o te¿ okazji do wspólnych fotografii, spotkañ towarzyskich, np. przy kawie czy modnych dzi¶ poczêstunkach.\nPisz±cy te s³owa, w stosunku do Drogich Profesorów, którzy b±d¼ byli wyk³adowcami w czasie studiów, b±d¼ wp³ynêli znacz±co na moj± formacjê zawodow±, pragnie ograniczyæ siê do ich lwowskiego rodowodu, a¿eby nie powtarzaæ opublikowanych we wspomnianych wydawnictwach szczegó³ów. Pragnie te¿ podzieliæ siê w³asnymi wspomnieniami. Odno¶nie do lekarzy praktyków pragnê podaæ najwa¿niejsze dane biograficzne z wspomnianego "Polskiego Almanachu Medycznego" z 1956 roku, w znikomym za¶ stopniu siêgn±æ do wspomnieñ.\nZe wszystkimi wspomnianymi osobami mia³em okazjê spotkaæ siê osobi¶cie we Wroc³awiu, a niektórych zna³em ze Lwowa, gdy¿ korzysta³em z ich pomocy i porad lekarskich w czasie wojny.\nSpo¶ród lwowskich internistów powojennego Wroc³awia, naczelne miejsce zajmuje profesor Antoni Falkiewicz (1901-1977), który urodzi³ siê we Lwowie i tam uzyska³ dyplom doktora wszech nauk lekarskich w 1925 r. Profesor Falkiewicz kieruj±c przez przesz³o 25 lat II Klinik± Chorób Wewnêtrznych, by³ niekwestionowanym autorytetem dla uczniów, wspó³pracowników i lekarzy pracuj±cych w terenie. Jako student IV roku, podówczas jeszcze Wydzia³u Lekarskiego Uniwersytetu i Politechniki we Wroc³awiu, w roku akademickim 1949/1950 s³ucha³em wyk³adów profesora z zakresu "Patologii i terapii szczegó³owej chorób wewnêtrznych" w wymiarze 4 godzin tygodniowo; æwiczenia praktyczne obejmowa³y 7,5 godziny tygodniowo. Profesor by³ uwielbiany przez studentów, a szczególn± opiek± otacza³ chorych medyków w kierowanej przez siebie Klinice. Do¶wiadczy³em tego osobi¶cie, gdy jako jeden z pierwszych pacjentów otrzyma³em penicylinê, co uchroni³o mnie na ca³e ¿ycie od zapalenia wsierdzia i jego nastêpstw. Profesor nie odmawia³ przyjêcia do Kliniki lub porady ambulatoryjnej rodzinom lekarzy, m.in. mojej nie¿yj±cej ju¿ matce, któr± kierowa³ pó¼niej na leczenie sanatoryjne do Kudowy-Zdroju. Zawsze spieszy³ z konsultacjami, nieraz do odleg³ych o¶rodków Dolnego ¦l±ska, nie patrz±c na pogodê czy porê dnia; przyjmowa³ do Kliniki chorych ze szpitali terenowych. Pomaga³ mi jako ordynatorowi oraz szczególnie w trudnych sytuacjach orzeczniczych w Poradni PKP. Wymaga³ wiarygodnych informacji (czy to naprawdê kolega nie daje rady, czy w³adza naciska, czy te¿ chodzi o co¶ innego?). By³ niezwykle wyrozumia³y w czasie egzaminów specjalizacyjnych z zakresu chorób wewnêtrznych, szczególnie gdy komu¶ po odbyciu sta¿u w Klinice egzamin sprawia³ pewn± trudno¶æ. Pada³o wówczas pytanie, czy jest to kolega lub kole¿anka, która poradzi siê w razie w±tpliwo¶ci, czy osoba zbyt pewna siebie, je¶li siê zapyta, to pu¶cimy j±, gdy¿ tyle siê napracowa³a.\nNie tylko ja, ale wielu lekarzy z Dolnego ¦l±ska, którzy nie byli bezpo¶rednimi wspó³pracownikami profesora, uwa¿a³o za swój obowi±zek, wynikaj±cy z wdziêcznej pamiêci, wziêcie udzia³u w uroczysto¶ciach pogrzebowych we Wroc³awiu, którym przewodniczy³ ówczesny biskup sufragan wroc³awski, obecny ordynariusz diecezji legnickiej, ks. dr Tadeusz Rybak. Ca³okszta³t dorobku ¿yciowego profesora Falkiewicza, którym mo¿na by obdarzyæ wiele curriculum vitae zosta³ utrwalony w wydawnictwie Akademii Medycznej "Magistro et medico" (Wroc³aw 1971) w czasie piêædziesiêciolecia Jego bogatej, wielostronnej i twórczej pracy naukowej, pedagogicznej i lekarskiej.\nProfesor Falkiewicz zosta³ uhonorowany godno¶ci± doktora honoris causa Akademii Medycznej we Wroc³awiu, Wojskowej Akademii Medycznej w £odzi. Ku jego czci ods³oniêto tablicê pami±tkow± w budynku Klinik przy ulicy Pasteura 4. Na przyk³adzie prof. Falkiewicza widaæ, jak wszelkie dobro ¶wiadczone innym, poza zasadniczymi obowi±zkami zawodowymi, owocuje we wdziêcznej pamiêci potomnych. Z racji pe³nionych licznych funkcji (profesora, rektora, konsultanta) musia³ podejmowaæ powa¿ne i trudne decyzje, zajmowaæ okre¶lone stanowiska, które nie wszystkich mog³y zadowoliæ.\nTo samo mo¿na powiedzieæ o pozosta³ych osobach wymienionych w tych wspomnieniach. A jak uczy do¶wiadczenie, nie jest od tego wolny ¿aden lekarz w swej pracy na co dzieñ.\nProfesor Zofia Maria Cze¿owska (1890-1974) urodzi³a siê w Wiedniu i tam uzyska³a dyplom doktora nauk lekarskich w 1916 r. Do Wroc³awia przyby³a maj±c du¿e do¶wiadczenie, które zdoby³a na stanowisku ordynatora (prymariusza) Szpitala Okrêgowego Zwi±zku Kas Chorych we Lwowie. S³ucha³em jej wyk³adów z dietetyki ogólnej w roku akademickim 1948/1949. Jest autork± pierwszego w Polsce podrêcznika "Alergia w chorobach wewnêtrznych". Profesor Cze¿owska wraz z profesorami Falkiewiczem i Szczeklikiem by³a uwa¿ana za jeden z wielkich autorytetów z zakresu interny. Bra³a czynny udzia³ w posiedzeniach towarzystw naukowych, pe³ni±c funkcjê przewodnicz±cej Towarzystwa Internistów Polskich. By³a niezwykle ¿yczliwa w stosunku do chorych, studentów i lekarzy.\nProfesor Józef Kaniak (1909-1984) urodzi³ siê we Lwowie i tam ukoñczy³ studia lekarskie w 1934 r., a stopieñ doktora medycyny uzyska³ w 1937 r. Przybywaj±c do Wroc³awia, by³ ju¿ po sta¿u klinicznym pod kierunkiem profesorów Renckiego i Greka. Przedmiotem jego badañ oraz osi±gniêæ naukowych i praktycznych by³y choroby naczyniowe, cukrzyca i choroby zaka¼ne. W roku akademickim 1950/1951 s³ucha³em jego wyk³adów "Choroby zaka¼ne z epidemiologi±" w semestrze I w wymiarze 3 godzin tygodniowo, w semestrze II godziny tygodniowo. Æwiczenia z zakresu chorób zaka¼nych w wymiarze 2 godzin tygodniowo by³y szczególnie interesuj±ce i przydatne w pó¼niejszej pracy. Na podkre¶lenie zas³uguje jego d³ugoletnia dzia³alno¶æ jako przewodnicz±cego Komisji Konsultantów Wojewódzkich. Cechowa³ go ¿yczliwy stosunek do studentów i lekarzy, mimo i¿ z uwagi na wysoki wzrost wygl±da³ na pozór "gro¼nie".\nProfesor Alfred Tuszkiewicz (1906-1967) dyplom doktora wszech nauk lekarskich uzyska³ we Lwowie w 1930 roku. Jako adiunkt II Kliniki Chorób Wewnêtrznych w roku akademickim 1949/1950 prowadzi³ dla mojego rocznika wyk³ady "Schorzenia gruczo³ów dokrewnych" w wymiarze 2 godzin tygodniowo w pó³roczu zimowym. Zarówno wyk³ady, jak i æwiczenia, które prowadzi³ z moim IV rokiem Wydzia³u Lekarskiego mia³y praktyczne nastawienie, z maksymalnym wykorzystaniem podstawowych metod badania. Po habilitacji i uzyskaniu stopnia docenta na podstawie rozprawy "O patogenezie i symptomatologii choroby Gravesa-Basedowa", zosta³ powo³any na stanowisko kierownika Katedry i II Kliniki Chorób Wewnêtrznych AM w Lublinie. Zmar³ w pe³ni si³ twórczych.\nLegendarn± sylwetk± jest zast. prof. Les³aw Wêgrzynowski (1885-1956), który uzyska³ dyplom lekarza w 1910 r. we Lwowie. By³ znanym we Lwowie ftyzjatr± o podej¶ciu holistycznym. W czasie walk polsko-ukraiñskich by³ szefem sanitarnym Obrony Lwowa. Jako kierownik Kliniki Ftyzjologii na Wydziale Lekarskim prowadzi³ dla studentów V roku (na który uczêszcza³em w roku akademickich 1950/1951) wyk³ady i æwiczenia z ftyzjologii w wymiarze 1 godziny tygodniowo, zakoñczone egzaminem. Wyk³ady by³y jasne, logicznie skonstruowane, pe³ne nowoczesnych koncepcji. Usuniêty z katedry z powodu nieobiektywnych i krzywdz±cych racji politycznych.\nProfesor Aleksander Kleczewski (1910-1966) uzyska³ dyplom lekarski we Lwowie w 1935 roku, a stopieñ doktora medycyny w roku 1938 na podstawie pracy "Zwyrodnienie torbielowate i torbiele samotne nerek". W czasie moich studiów prowadzi³ æwiczenia z zakresu chorób wewnêtrznych. Z du¿ym oddaniem pracowa³ jako konsultant wojewódzki ds. interny. By³ profesorem przy II Katedrze i Klinice Chorób Wewnêtrznych, pó¼niej kierownikiem I Kliniki Chorób Wewnêtrznych i rektorem AM w latach 1962-1965. Badania naukowe dotyczy³y chorób zawodowych, bia³ek osocza i zaburzeñ ich metabolizmu oraz uk³adu krwiotwórczego.\nProfesor Mieczys³aw Gamski ur. w 1913 r., dzi¶ ju¿ nie¿yj±cy, uzyska³ dyplom lekarski we Lwowie w 1937 roku, a stopieñ naukowy doktora w 1939 r. Prowadzi³ z nami wysoce instruktywne æwiczenia z zakresu chorób wewnêtrznych. Po uzyskaniu habilitacji w II Klinice Chorób Wewnêtrznych przeniós³ siê do Lublina, a nastêpnie obj±³ kierownictwo Kliniki Chorób Wewnêtrznych Akademii Medycznej w Gdañsku.\nProf. Gamski jest autorem pionierskich prac zwi±zanych z patogenez± podwzgórza, nerwic wegetatywnych, nadcieplno¶ci wegetatywnej.\nProfesor Mieczys³aw Ignacy Kêdra (1914-1976) by³ absolwentem Wydzia³u Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie w 1938 roku uzyska³ dyplom lekarza i w tym¿e roku stopieñ naukowy doktora medycyny po przedstawieniu pracy "Rak i miêsak sutka". W III Klinice Chorób Wewnêtrznych kierowanej przez profesora Edwarda Szczeklika, po habilitacji na podstawie pracy "Rola wylewów krwawych w powstawaniu niedomogi w±troby", uzyska³ stanowisko docenta. Pod jego kierunkiem na Oddziale B pracowa³em po uzyskaniu dyplomu lekarza; jego inspiracji i pomocy zawdziêczam pierwsze publikacje z zakresu chorób wewnêtrznych. Prof. Kêdra po odej¶ciu z Kliniki pracowa³ w wojskowej s³u¿bie zdrowia, a nastêpnie przez d³ugie lata by³ kierownikiem Kliniki Kardiologicznej AM w Lublinie. Przez wiele lat by³ redaktorem naczelnym "Polskiego Tygodnika Lekarskiego" i przewodnicz±cym Rady Naukowej przy Pañstwowym Zak³adzie Wydawnictw Lekarskich. Nale¿a³ do czo³owych polskich kardiologów.\nWspomniani interni¶ci, którzy mieli szczê¶cie ukoñczyæ studia do 1939 r., swój rodowód zawodowy i naukowy wywodzili z lwowskiej szko³y interny, która mia³a swego najwybitniejszego przedstawiciela w osobie prof. Romana Renckiego (1867-1941), jednej z ofiar masowych mordów Oddzia³ów SS policji na pocz±tku okupacji niemieckiej we Lwowie.\nProfesor Rencki posiada³ nie tylko ogromn± wiedzê i d³ugoletnie do¶wiadczenie, ale te¿ nieprzeciêtne zdolno¶ci organizacyjne. Zajmowa³ siê wprawdzie hematologi±, ale reprezentowa³ pogl±d, ¿e choroby wewnêtrzne s± zintegrowan± czê¶ci± nauk medycznych.\nUczniowie i studenci prof. Romana Renckiego dowiedli w swojej dzia³alno¶ci w powojennym Wroc³awiu i na ca³ym Dolnym ¦l±sku, ¿e dobrze wyszkolony internista powinien byæ w pe³ni kompetentny we wszystkich specjalno¶ciach wchodz±cych w sk³ad tej dyscypliny naukowej.\nSpo¶ród lekarzy internistów lwowskich, którzy po 1945 roku osiedlili siê we Wroc³awiu, wyró¿nia³ siê du¿ym do¶wiadczeniem zmar³y w 1947 r. dr med. Stanis³aw Bühn. By³ lekarzem znanym we Lwowie, z którego pomocy korzysta³a zamieszka³a we Lwowie moja rodzina. Mianowany na stanowisko kierownika Katedry Gru¼licy P³uc, zmar³ w kilka dni po otrzymaniu nominacji.\nDr med. Marek Nieder (1912-1963) uzyska³ dyplom lekarza we Lwowie w 1936 r., a stopieñ doktora medycyny we Wroc³awiu w 1949 r. na podstawie pracy "O posiewach krwi w powolnym zapaleniu wsierdzia". Pracowa³ w III Klinice Chorób Wewnêtrznych, pó¼niej jako ordynator Oddzia³u Chorób Wewnêtrznych w Szpitalu im. Rydygiera. Prowadzi³ æwiczenia z interny ze studentami, jako wolontariusz rozpocz±³em pod jego kierunkiem pracê w Klinice prof. Szczeklika.\nDr wszech nauk lekarskich Józef Sass, ur. w 1888 r., dyplom uzyska³ we Lwowie w 1928 roku. We Wroc³awiu pe³ni³ funkcje organizacyjne, m.in. ordynatora Oddzia³u Chorób Wewnêtrznych w Szpitalu Wojewódzkim. By³ zaanga¿owany spo³ecznie w pracach Polskiego Towarzystwa Lekarskiego.\nDr Mieczys³aw Szyrski, ur. w 1907 r., dzi¶ ju¿ nie¿yj±cy, dyplom lekarza uzyska³ we Lwowie w 1934 r., by³ specjalist± drugiego stopnia z zakresu chorób wewnêtrznych. Po uzyskaniu specjalizacji w III Klinice Chorób Wewnêtrznych pracowa³ d³ugie lata w lecznictwie otwartym.\nDr wszech nauk lekarskich Micha³ Silber, ur. w 1899 r., dyplom uzyska³ w 1925 r. we Lwowie. Tu¿ przed wyjazdem ze Lwowa udziela³ pomocy medycznej wracaj±cym zes³añcom z terenów Zwi±zku Radzieckiego. Korzysta³em niejednokrotnie z jego pomocy lekarskiej. We Wroc³awiu da³ siê poznaæ jako lekarz praktyk internista - ftyzjatra i pediatra.\nWspomniani lekarze, którzy uzyskali dyplomy na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie do 1939 roku s± przyk³adem, jak mo¿na harmonijnie po³±czyæ cechy klinicystów i praktyków. Zetkn±³em siê z nimi osobi¶cie w tym trudnym okresie powojennej historii Wroc³awia. Uczestniczyli w posiedzeniach naukowych Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Towarzystwa Internistów Polskich, ale zawsze praktyka sta³a u nich wy¿ej od nauki, gdy¿ tego wymaga³ charakter ich pracy, a etyka by³a wa¿niejsza od wykonawstwa.\nWspomnienia o Lwowie nie by³y w owym czasie przedmiotem posiedzeñ naukowych, najwy¿ej czasami rozmów kuluarowych. Nie zezwala³ na to ani duch czasu, ani potrzeba przestrzegania owej reglamentowanej swobody, jak± mia³y Towarzystwa Naukowe w powojennym Wroc³awiu.\nInterni¶ci Lwowscy nadawali ton nauce i praktyce, a tak¿e pracy spo³eczno-naukowej. Nie umniejsza to w niczym zas³ug internistów z innych o¶rodków, szczególnie krakowskiego z profesorem Edwardem Szczeklikiem, absolwentem Uniwersytetu Jagielloñskiego na czele, który te¿ czu³ siê zwi±zany ze Lwowem, gdy¿ bra³ udzia³ w obronie tego miasta jako ¿o³nierz.\nPisz±c te s³owa, zdajê sobie sprawê, ¿e dane te s± niepe³ne i by³bym usatysfakcjonowany, gdyby je kto¶ uzupe³ni³, ale w moim odczuciu szanse na realizacjê s± niewielkie. Uwa¿am te¿, ¿e warto siê podzieliæ tymi wspomnieniami o ludziach i wydarzeniach, których by³em naocznym ¶wiadkiem, jako jeden z ¿yj±cych, nielicznych ju¿ lekarzy, pamiêtaj±cych Lwów przedwojenny i realia powojennego Wroc³awia, tak ró¿ne od obecnych pierwszych lat XXI stulecia.\nObchody XX lecia Oddzia³ów Neonatologicznego oraz Okulistycznego\nWojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wroc³awiu\n2.12.2004 r. w "Zamku Paw³owice" odby³a siê uroczysto¶æ z okazji jubileuszu XX-lecia Oddzia³ów Neonatologii i Okulistycznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego. Okoliczno¶ciowe posiedzenie zaszczycili swoj± obecno¶ci± Jego Eminencja Kardyna³ Henryk Gulbinowicz, przedstawiciele w³adz wojewódzkich, Prezydenta Wroc³awia, Urzêdu Marsza³kowskiego oraz w³adz Akademii Medycznej. Zgromadzeni pracownicy obu Oddzia³ów Szpitala oraz licznie przybyli go¶cie wys³uchali wyst±pieñ Dyrektora Wojciecha Witkiewicza, Ordynatorów Oddzia³ów Neonatologii oraz Okulistycznego, a tak¿e wyst±pieñ po¶wiêconych retinopatii wcze¶niaczej, problemu stanowi±cego przedmiot zainteresowania zarówno neonatologów, jak i okulistów.\nNiezmiernie wa¿nym punktem uroczysto¶ci by³a laudacja z okazji uhonorowania Prof. dr hab. El¿biety Gajewskiej jako Patrona Poradni Diagnostyki i Leczenia Retinopatii Wcze¶niaczej. To w³a¶nie dziêki staraniom Pani Profesor zorganizowano i wyposa¿ono w niezbêdny sprzêt (w tym laser diodowy) tê poradniê, która objê³a opiek± noworodki województwa dolno¶l±skiego. W poprzednim okresie opieka okulistyczna nad wcze¶niakami w naszym województwie pozostawia³a wiele do ¿yczenia, a ich leczenie we Wroc³awiu by³o niemo¿liwe. Utworzenie o¶rodka, który zaj±³ siê kompleksow± opiek± okulistyczn± nad noworodkami, stanowi³o kolejny krok milowy w poprawie opieki nad najm³odszymi pacjentami, pozwalaj±c na uratowanie jako¶ci ¿ycia wielu z nich.\nHonorowy go¶æ jubileuszowej uroczysto¶ci, ks. Kardyna³ Henryk Gulbinowicz, gratuluj±c tego wyró¿nienia, zauwa¿y³, ¿e kto¶ kiedy¶ powiedzia³: "Uratowanie jednego ¿ycia, to uratowanie ca³ej ludzko¶ci. Pani Profesor ma to na swoim koncie piêknie wypisane".\n¦rodowisko neonatologiczne województwa dolno¶l±skiego gratuluj±c Pani Profesor E. Gajewskiej zaszczytnego tytu³u, jednocze¶nie wyra¿a swoj± wdziêczno¶æ za zaanga¿owanie w opiekê nad noworodkiem, które zaowocowa³o utworzeniem tak potrzebnej placówki.\np.o. Kierownika Kliniki Neonatologii\ndr n. med. Ma³gorzata Czy¿ewska\nStudia doktoranckie w Akademii Medycznej we Wroc³awiu\nRektor Akademii Medycznej im. Piastów ¦l±skich we Wroc³awiu og³asza konkurs na Czteroletnie Dzienne Studia Doktoranckie na nastêpuj±ce kierunki:\n* biofizyka komórki\n* biofizyka uk³adu nerwowego\n* histologia i biologia komórki\n* mikrobiologia lekarska\n* genetyka kliniczna\n* medycyna ratunkowa\n* kliniczna patologia zawodowa\n* pediatria spo³eczna\n* gastroenterologia dzieciêca\n* ginekologia i po³oznictwo\n* anatomia rozwojowa cz³owieka\n* ortopedia i traumatologia narz±du ruchu\n* choroby p³uc\n* choroby wewnêtrzne - nefrologia\n* choroby zaka¼ne\n* onkologia dzieciêca\n* hematologia dzieciêca\n* endokrynologia i diabetologia wieku rozwojowego\n* nefrologia dzieciêca\n* medycyna behawioralna\n* radiologia i diagnostyka obrazowa\n* radioterapia onkologiczna\n* medycyna rodzinna\n* onkologia otolaryngologiczna\n* chemia fizyczna i teoretyczna\n* chemia nieorganiczna\n* chemia kombinatoryczna\n* toksykologia kliniczna i ¶rodowiskowa\nJEDNOSTKI WYDZIA£U ZDROWIA PUBLICZNEGO\nPrzewiduje siê przyjêcie 70 kandydatów, którzy uzyskaj± w postêpowaniu konkursowym w wybranej przez siebie specjalno¶ci najwy¿sz± punktacjê.\nStudia rozpoczynaj± siê 1 pa¼dziernika 2005 r. 1 listopada 2005 r. - dla absolwentów Wydzia³u Lekarskiego z 2004 r.\n1. Na studia:\n* w dyscyplinach klinicznych mog± ubiegaæ siê wy³±cznie absolwenci Wydzia³u Lekarskiego b±d¼ Wydzia³u Lekarsko-Stomatologicznego\n* w podstawowych naukach medycznych (np. histologia, biofizyka uk³adu nerwowego, mikrobiologia) oraz naukach farmaceutycznych mog± kandydowaæ równie¿ absolwenci uczelni niemedycznych.\n2. Na kierunki teoretyczne mog± ubiegaæ siê studenci ostatniego roku studiów uczelni niemedycznych, pod warunkiem:\n* z³o¿enia za¶wiadczenia o studiowaniu,\n* dostarczenia do dnia 01.10.2005 r. dyplomu ukoñczenia studiów lub za¶wiadczenia o ukoñczeniu studiów.\n3. Postêpowanie kwalifikacyjne sk³ada siê z:\n* egzaminu z przedmiotu kierunkowego oraz\n* sprawdzianu praktycznej znajomo¶ci jêzyka obcego do wyboru: ¦ angielski, ¦ niemiecki, ¦ francuski, ¦ rosyjski.\nO terminach egzaminów ka¿dy z kandydatów zostanie powiadomiony pisemnie.\n1. wniosek o przyjêcie na studia doktoranckie,\n3. dyplom ukoñczenia studiów (odpis wydany przez uczelniê),\n4. ankieta personalna\n5. informacja o przebiegu studiów (tzw. ¶rednia ocen), sta¿u podyplomowego oraz dotychczasowej pracy zawodowej i naukowej,\n6. opinia z miejsca pracy,\n7. inne dokumenty potwierdzaj±ce dzia³alno¶æ naukow±,\n8. 3 fotografie (format legitymacyjny).\nPodania wraz z pe³n± dokumentacj± nale¿y sk³adaæ do dnia 30 kwietnia 2005 r. w Dziekanacie Wydzia³u Lekarskiego Kszta³cenia Podyplomowego Akademii Medycznej we Wroc³awiu, ul. Mikulicza-Radeckiego 5, Studia Doktoranckie - pokój nr 4, godziny przyjêæ: 13.00-15.00\nDodatkowych informacji udziela: mgr Anna Mroziñska, Dziekanat Wydzia³u Lekarskiego Kszta³cenia Podyplomowego AM we Wroc³awiu, tel. 784 -11- 58\nO prywatyzacji PZU i Komisji ¦ledczej inaczej\nPrywatyzacja PZU zyska³a miano afery afer. W swojej wypowiedzi nie chcia³bym powielaæ danych przedstawionych w publikatorach, gdzie dos³ownie roi siê od krêtactw i nadu¿yæ w gospodarowaniu funduszami ubezpieczeniowymi. Postaram siê udowodniæ, ¿e kryminogenna prywatyzacja PZU zaczê³a siê wcze¶niej, ju¿ od przygotowywania przepisów dostosowawczych ubezpieczeñ komunikacyjnych do prawa unijnego. Wyprzeda¿ akcji PZU Eureko jest tylko tego pok³osiem. Premier Belka w jednej ze swoich wypowiedzi na temat prywatyzacji PZU i kwestionowaniu umowy z Eureko o¶wiadczy³, ¿e jest to zwyk³e "odwracanie kota ogonem". S³usznie, Panie Premierze, z tym ¿e nie zosta³o wyja¶nione, kto tego kota odwróci³ i dlaczego. Na pewno nie zrobili tego poszkodowani w wypadkach drogowych, gdy¿ to w nich bardzo uderzono prawem. Z doniesieñ prasowych wynika, ¿e w prywatyzacji PZU Premier mia³ równie¿ swoj± "dzia³kê". Jaka ona by³a, powinna wykazaæ Komisja ¦ledcza.\nW zaistnia³ej sytuacji martwi, a wrêcz przera¿a manipulowanie funduszami ubezpieczeniowymi, maj±cymi s³u¿yæ zabezpieczeniu materialnemu poszkodowanych w wypadkach komunikacyjnych. A jest siê czym przejmowaæ! Wed³ug danych Policji w 2004 r. na drogach by³o ponad 5200 zabitych, 64 tysi±ce rannych (w tym na terenach zabudowanych zdarzy³o siê 37 tysiêcy wypadków). Statystyki policyjne nie ujawniaj±, ile jest poszkodowanych z wy³±cznej winy kierowców. Sprawa jest arcywa¿na, gdy¿ wed³ug kryteriów obowi±zuj±cych w Unii Europejskiej ubezpieczyciel ma obowi±zek zabezpieczyæ materialnie osoby poszkodowane. A Unia postawi³a wysokie wymogi.\nW polskim prawie ubezpieczeniowym zapomniano natomiast, ¿e pieni±dze maj± s³u¿yæ przede wszystkim wyrównaniu strat poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych oraz zabezpieczaæ ich egzystencjê na przysz³o¶æ.\nNa podstawie przepisów unijnych ka¿dy kraj cz³onkowski zosta³ zobowi±zany do wydania przepisów wewnêtrznych dostosowanych do prawa Unii. Pierwszy projekt przygotowano ju¿ w 2000 r., jednak zosta³ zawetowany przez Prezydenta RP. Uzasadnieniem odmowy podpisu Prezydenta mia³o byæ nadmierne obci±¿enie finansowe ubezpieczycieli, o czym w tym czasie szeroko donosi³y publikatory. Decyzjê Prezydenta "odbr±zowi³" Rzecznik Praw Obywatelskich prof. A. Zoll na zorganizowanym w Krakowie we wrze¶niu 2001 roku sympozjum, jednocze¶nie ujawniaj±c prawdziwe dane o dochodach PZU.\nDochód ze sk³adek za rok 2000 wyniós³ ogó³em 2,6 mld z³, w tym 1,4 mld zysku netto. Dane by³y szokuj±ce, poniewa¿ liczba wypadków na naszych drogach jest dwa razy wiêksza ni¿ w wiêkszo¶ci pañstw unijnych przy tej samej liczbie samochodów. Zysk PZU we wszystkich nastêpnych latach systematycznie ro¶nie, a w roku 2004, czyli naszej ju¿ obecno¶ci w Unii, wyniós³ 2 mld z³, tj. 60% ogólnych dochodów ze sk³adek. Zyski PZU s± nienormalnie wysokie. Kilka razy wiêksze ni¿ w Orlenie. Jakie s± tego przyczyny? Wszystko wskazuje, ¿e zasadnicz± przyczyn± tych nienormalnie wysokich dochodów PZU jest niep³acenie odszkodowañ za wypadki!!! W tym kontek¶cie veto Prezydenta nie by³o przypadkowe. Czas nagli³. Data wej¶cia do Unii 1 maja 2004 r. dopingowa³a do opracowania nowego przepisu ubezpieczeniowego. Przepisem tym by³a ustawa z 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowi±zkowych (...) obowi±zuj±ca od 1.01.2004 r. Trudno jednak uznaæ, ¿e spe³nia ona wszystkie warunki unijne. Przede wszystkim nie jest ona przepisem samodzielnym, poniewa¿ obejmuje równie¿ ubezpieczenia rolne.\nTo jest normalny skandal, aby tak wa¿ny problem spo³eczny, decyduj±cy o losach dziesi±tek tysiêcy ludzi, nie mia³ samodzielnego przepisu. Stan ten mo¿na t³umaczyæ celowym zamazywaniem jasno¶ci wprowadzonego prawa. Tak¿e do¶æ umownie wprowadzono podzia³ na straty materialne 250 tys. euro i zdrowotne 300 tys. euro. Najwiêksze obawy budzi pozostawienie dotychczasowej praktyki dochodzenia roszczeñ przez s±dy, a nie polubownie, co jest praktykowane w krajach unijnych. Zadanie to powinno przypadaæ rzecznikowi ubezpieczonych, odpowiednikowi reprezentanta ubezpieczeniowego w Unii. W naszym prawie jest to funkcja jedynie propagandowo-reprezentacyjna (nie ma uprawnieñ do negocjacji wysoko¶ci odszkodowania, co mija siê z sensem istnienia tego stanowiska). W powsta³ej sytuacji osoby poszkodowane, godz±c siê na tryb polubowny, s± skazane na ja³mu¿nê ubezpieczycieli, bo jej wysoko¶æ nijak ma siê do rozmiaru szkody. W tych warunkach pozostaje droga s±dowa, bêd±ca prawdziw± "drog± przez mêkê". Przeszkod± w dochodzeniu roszczeñ jest rozbudowany formalizm s±dowy, ponad wszelkie granice przyzwoito¶ci obci±¿enie s±dów oraz nie miesi±cami ale latami ci±gn±ce siê procesy. Formalizmem s±dowym mo¿na skutecznie zablokowaæ ka¿de, najbardziej s³uszne odszkodowanie, jak te¿ ka¿dy inny proces (przyk³ad FOZZ). Poszkodowani maj± znikome szanse z wyspecjalizowan± obs³ug± prawn± firm ubezpieczeniowych. Ubezpieczyciele ponadto maj± do swojej dyspozycji bieg³ych na zamówienie, czêsto na sta³ych umowach. Osobna sprawa, ¿e niektóre "opinie" odnosz± siê bardziej do prawa, a nie ustaleñ faktycznych (w ¶wietle prawa tylko na tê ostatni± okoliczno¶æ mo¿na powo³ywaæ bieg³ych). Problem w³a¶ciwej oceny procentowych wyliczeñ skutku wypadku w zakresie uszczerbku na zdrowiu wystêpuje tak¿e w komisjach lekarskich PZU. Istniej± ró¿nice w wyliczeniach lekarzy bieg³ych s±dowych i zasiadaj±cych w komisjach. Lekarze w komisjach s± zatrudniani i op³acani przez PZU. Czy¿by etyka zawodowa by³a uzale¿niona od tego, kto p³aci i ile?\nW tych warunkach poszkodowani wystêpuj±cy bez obroñców w konfrontacji z ubezpieczycielem praktycznie nie maj± ¿adnej szansy na adekwatne odszkodowanie, proporcjonalne do rozmiaru szkody w wypadku komunikacyjnym. W Polsce z fachowej obrony przed s±dami korzysta tylko 3% stron, nie mówi±c, ¿e jest tak¿e utrudniony do niej dostêp, poniewa¿ u nas jeden prawnik przypada na 1385 obywateli, co w porównywalnej Hiszpanii jest 4-krotnie mniej, nie mówi±c ju¿ o kosztach fachowej pomocy prawnej.\nUnia Europejska, obok samych przepisów dostosowanych do ujednolicenia prawa, szczególn± rolê wyznacza s±dom krajowym. S±dy przez wyk³adnie w ramach rozpatrywanych spraw maj± umacniaæ prawo unijne. Na razie jest to wielka niewiadoma. Pesymizm wynika chocia¿by z wprowadzonych 5 i 6 lutego br. likwidacji pomocy sêdziego wobec stron wystêpuj±cych bez obroñcy. W wypadkach komunikacyjnych stawia to pod znakiem zapytania rolê s±du jako drugiego kana³u dostosowawczego, w zakresie ujednolicenia prawa z unijnym. Nale¿y przypomnieæ, ¿e prawo unijne ma mieæ pierwszeñstwo. Dowodem na odwrotno¶æ dzia³ania s± najwiêksze zyski ubezpieczycieli za rok 2004, kiedy Polska by³a cz³onkiem Unii Europejskiej (PZU w 60%). Gwoli jednak sprawiedliwo¶ci nie mo¿na mieæ pretensji do samych sêdziów, gdy¿ ca³y czas s± "do³adowywani" nowymi grupami spraw o ró¿nym ciê¿arze gatunkowym i specyfice. Obecnie zawód sêdziowski przypomina prze³adowanego wielb³±da z wyczekiwaniem, kiedy padnie, nie mog±c unie¶æ ciê¿aru. Mimo to sêdzia jest najbardziej pracoch³onnym i presti¿owym zawodem prawniczym.\nW Polsce na jednego sêdziego, w niektórych rejonach przypada ju¿ oko³o 1000 spraw. Nie dysponujê aktualnymi danymi, ale ju¿ w latach 70. polski sêdzia szczebla okrêgu mia³ 10-krotnie wiêcej spraw do rozstrzygniêcia ni¿ jego francuski kolega. Dzisiaj to zapewne wielokrotno¶æ tej liczby. Nic dziwnego, ¿e procedur±, chocia¿by wspomnian± lutow±, usi³uje siê odci±¿yæ sêdziego ze szkod± strony wystêpuj±cej bez obroñcy. Sytuacji tej nie zmieni± rozpropagowywane w niektórych s±dach plakaty ze wzorami pism procesowych. Generalnie nastêpuje kryzys w³adzy, w tym sêdziowskiej. Autorytetu nie zdobywa siê immunitetem, co jest widoczne chocia¿by w wypadkach drogowych z udzia³em przedstawicieli sprawiedliwo¶ci.\nAfera PZU, w przeciwieñstwie do "afery Rywina", jest nieporównywalna. Afera Rywina handlu prawem dotyka paru osób, natomiast ubezpieczeniowa, dziesi±tek tysiêcy poszkodowanych w wypadkach drogowych. Jednym z korupcjogennych ¼róde³ nadmiernego bogacenia siê jest wadliwe prawo. Prawo powinno byæ tak opracowywane, aby nie sprzyja³o korupcji, jednak podane przyk³ady wskazuj±, ¿e u nas to tylko pobo¿ne ¿yczenie.\nWyprowadzenie pieniêdzy zagranicznym inwestorom, bez zabezpieczenia, liczonych w dziesi±tkach tysiêcy osób poszkodowanych w wypadkach drogowych, to skazywanie ich czêstokroæ na wegetacyjn± nêdzê. Takie dzia³anie jest normalnym nadu¿yciem. Nie mo¿na siê broniæ, wpieraj±c poszkodowanym, ¿e nie ma pieniêdzy. Pieni±dze s±, tylko nie s± przekazywane do tych, którym to siê nale¿y. A ¿e po drodze znacznie topniej±, to sprawa powo³anej Komisji ¦ledczej, bo jak ¿ycie wskazuje, na prokuratorów nie ma co za bardzo liczyæ. W Polsce mo¿na szybko dostaæ siê do wiêzienia za kradzie¿ portfela z paroma z³otymi, ale nie za kradzie¿ milionów. Sytuacja sta³a siê nienormalna, czego ewidentnym dowodem jest PZU. Jedno jest pewne, dalej tak byæ nie mo¿e.\nNa tle tych przyk³adów mo¿na postawiæ tezê, ¿e im gorzej w prawie, tym lepiej siê ¿yje niektórym grupom, a nawet ca³ym zawodom. Jak mówi przys³owie, "ryby najlepiej bior± w mêtnej wodzie". Jeste¶my w Unii Europejskiej i nie mo¿na ignorowaæ nowej rzeczywisto¶ci, a to oznacza (czy nam siê podoba, czy te¿ nie podoba), ¿e musimy siê do niej dostosowaæ. Powy¿sze jest wielkim wyzwaniem i powinno byæ przede wszystkim nadziej± dla przysz³o¶ci naszego prawa. Jak z nim jest - widaæ go³ym okiem, niezale¿nie od szczebla w³adzy.\nUstawa ubezpieczeniowa, dostosowuj±ca prawo krajowe do unijnego, ujawnia jeszcze jedn± s³abo¶æ polskiego systemu, stanowienia prawa. Ka¿da ustawa przechodzi okre¶lon± drogê ustawodawcz±, pocz±wszy od samego projektu ustawy, opinie resortowe, w tym tak¿e Ministerstwa Sprawiedliwo¶ci, komisje sejmowe i senackie, nie mówi±c o sztabie prawnym Prezydenta RP. Sk±d wiêc w tym uk³adzie opinii bior± siê buble ustawodawcze? Przypatruj±c siê ju¿ zatwierdzonym ustawom, mo¿na postawiæ tezê, ¿e opiniowanie ustaw w du¿ej mierze jest fikcj±. Krytycznie nale¿y równie¿ oceniæ ¶rodowiska prawnicze. Opiniowanie przez nie projektów ustaw jest wy³±cznie formalne, z wyj±tkiem przepisów o korporacjach prawniczych, uprawnieñ s±dów itp. Prokuratura w ogóle stoi na uboczu. W tym uk³adzie sposób stanowienia prawa powinien byæ tak¿e przedmiotem zainteresowania Komisji ¦ledczej. Przyk³ad ustawy ubezpieczeniowej wskazuje, ¿e tak naprawdê nikt siê specjalnie nie przejmuje tym, by prawo by³o dobre dla wszystkich, w tym dla tysiêcy poszkodowanych w wypadkach komunikacyjnych.\nW opisywanej prywatyzacji PZU natomiast najbardziej boli, ¿e to, co powinno siê daæ w³asnym obywatelom trac±cych zdrowie, a nawet ¿ycie w wypadkach, nie mówi±c o mieniu, przekazuje siê obcym. Nie sztuka wyko³owaæ cz³owieka niemaj±cego wp³ywu na obowi±zuj±cy kszta³t prawa zabezpieczaj±cego jego interesy. Przyk³ad PZU tak¿e uzmys³awia, ¿e reprezentanci wybrani zgodnie z wymogami demokracji i posiadaj±cy funkcje w organach w³adzy tego nie czyni±, tym samym poszkodowani s± dodatkowo ofiarami systemowej niesprawiedliwo¶ci.\nPoruszany problem jest wa¿ny dla wiêkszo¶ci obywateli, poniewa¿ wiêkszo¶æ z nich przemieszcza siê w³asnym samochodem albo z udzia³em zorganizowanych przewo¼ników. Przypatruj±c siê polityce ubezpieczeniowej zachodzi uzasadniona obawa, ¿e w przypadku kolizji drogowej i powsta³ej szkody materialnej, a nade wszystko szkody na zdrowiu, ka¿dy z nas mo¿e zostaæ wystawiony w nale¿nym mu odszkodowaniu... przys³owiowym "ty³em do wiatru".\nWszystko wskazuje, ¿e prawdziwymi przegranymi w aferze PZU s± osoby poszkodowane w wypadkach drogowych, i to zarówno przez wadliw± ustawê komunikacyjn±, dostosowuj±c± prawo krajowe do Unii Europejskiej, jak i sam± prywatyzacjê najwiêkszego ubezpieczyciela PZU. Komisja ¦ledcza to pok³osie zarówno wadliwego prawa, jak te¿ kryminalnego dzia³ania wed³ug znanego ju¿ s³ownictwa z afery Rywina, "osób trzymaj±cych w³adzê". Sprawy s± powa¿ne, ale najwa¿niejsi s± ludzie poszkodowani w wypadkach drogowych, którzy zostali nie tylko w przeno¶ni, ale dos³ownie zdzieleni po g³owach, nawet nie pa³±, ale ca³± belk±.\nKonferencja studentów Baltic University Programme - Jeziory'2005\nW dniach 10-13 marca bie¿±cego roku, w stacji ekologicznej w Jeziorach ko³o Poznania odby³a siê konferencja studencka zorganizowania w ramach dzia³alno¶ci Programu Uniwersytetu Ba³tyckiego (Baltic University Programme - BUP).\nProgram Uniwersytetu Ba³tyckiego powsta³ w Uppsali w Szwecji w 1991 r. Obecnie uczestniczy w nim ponad 160 uczelni z 14 pañstw regionu Morza Ba³tyckiego. Program koncentruje siê na zagadnieniach zrównowa¿onego rozwoju i ochrony ¶rodowiska regionu Morza Ba³tyckiego. Inicjatorem ca³ego przedsiêwziêcia jest prof. Lars Rydén z Uniwersytetu w Uppsali. Uczelnie partnerskie BUP realizuj± kursy z tego zakresu, wchodz±ce do programu studiów b±d¼ fakultatywne. Co roku absolwentami BUP zostaje 3000-6000 studentów. Akademia Medyczna we Wroc³awiu jest cz³onkiem sieci BUP od 2001 r. W tym czasie przeprowadzono 2 edycje kursu Baltic Sea Environment.\nIde± spotkania w Jeziorach pod Poznaniem by³o nadanie kursom ba³tyckim nowego charakteru. Zamiast trwaj±cych przez ca³y semestr zajêæ, organizatorzy - mgr Tomasz Brañka z Uniwersytetu Adama Mickiewicza i dr Arnold Bernaciak z Akademii Ekonomicznej w Poznaniu - zdecydowali siê zrealizowaæ w ci±gu 4 dni konferencji ca³y program kursu Sustainable Baltic Region. Warto podkre¶liæ, ¿e oprócz nauczycieli z ró¿nych uczelni, wyk³ady i prezentacje przygotowywali równie¿ sami studenci. W imprezie wziê³o udzia³ 27 studentów ekonomii i politologii oraz reprezentuj±ca nasz± uczelniê Zofia Bronowicz, studentka III roku Wydzia³u Lekarskiego. Przygotowa³a ona i poprowadzi³a 45-minutowy wyk³ad zatytu³owany "Fauna i flora Morza Ba³tyckiego".\nOprócz wyk³adów i prezentacji studenci brali udzia³ w warsztatach tematycznych i dyskusjach, które czêsto przeci±ga³y siê do pó¼nych godzin nocnych. Wiedzê uzyskiwan± w czasie zajêæ weryfikowa³y sprawdziany, których punktacja zadecydowa³a, ¿e wszyscy uczestnicy ukoñczyli kurs, czego potwierdzeniem bêd± specjalne dyplomy wydane przez Uniwersytet w Uppsali.\nOczywi¶cie oprócz intensywnej pracy, w programie konferencji znalaz³ siê te¿ czas na piesze wycieczki po Wielkopolskim Parku Narodowym, gry i konkursy. Zarówno w odczuciu uczestnicz±cych studentów jak i nauczycieli BUP, konferencja w Jeziorach zakoñczy³a siê pe³nym sukcesem. Zgodnie stwierdzono, ¿e impreza ta, pierwsza w swoim rodzaju, z pewno¶ci± nie bêdzie ostatni±.\nwyk³adowca BUP, Katedra i Zak³ad Higieny\n"Problemy zdrowotne mieszkañców Powiatu Ole¶nickiego"\nW dniu 4 lutego 2005 roku na Zamku Ksi±¿±t Ole¶nickich odby³a siê kolejna konferencja pod has³em "Problemy zdrowotne mieszkañców powiatu Ole¶nickiego". Spotkanie zorganizowane w ramach dzia³alno¶ci Akademickiego Centrum Epidemiologii przy JM Rektorze Akademii Medycznej we Wroc³awiu i Starostwie Powiatu Ole¶nickiego zgromadzi³o licznych przedstawicieli medycznego ¶rodowiska naukowego oraz w³adz lokalnych.\nNa wstêpie wszystkich go¶ci powita³ gospodarz, starosta Powiatu Ole¶nickiego, mgr in¿. Zbigniew Potyra³a. Nastêpnie, w zastêpstwie nieobecnego rektora, prof. dr. hab. Leszka Paradowskiego, g³os zabra³ prorektor ds. klinicznych AM we Wroc³awiu, prof. dr hab. Ryszard Andrzejak. Podziêkowa³ on panu staro¶cie za pomoc w dzia³alno¶ci Centrum oraz wrêczy³ jej materialny efekt w postaci dwóch prac, doktorskiej i magisterskiej, które powsta³y na podstawie wyników badañ prowadzonych w Ole¶nicy. Profesor Andrzejak wyrazi³ zadowolenie z rosn±cego zainteresowania pracowników naukowych Akademii badaniami prowadzonymi w ramach dzia³alno¶ci Centrum. Zwróci³ tak¿e uwagê, ¿e wi±¿e siê z tym konieczno¶æ powo³ania rady naukowej, której zadaniem by³aby ocena i koordynacja prowadzonych badañ.\nPodczas konferencji zaprezentowano 11 referatów. Dotyczy³y one zarówno badañ zakoñczonych b±d¼ kontynuowanych, jak i planowanych na najbli¿sz± przysz³o¶æ. Referat wprowadzaj±cy, pt. "Wp³yw ¶rodowiska na zdrowie" wyg³osi³a dr hab. Krystyna Pawlas, Kierownik Katedry i Zak³adu Higieny, z ramienia JM Rektora koordynuj±ca dzia³alno¶æ Centrum. Nastêpnie g³os zabra³ dr Dariusz Sowiñski, ordynator Oddzia³u Chorób Wewnêtrznych Szpitala im. Józefa Dietla w Ole¶nicy, który zapozna³ uczestników z problemami ¶rodowiska i zdrowia ludno¶ci Powiatu Ole¶nickiego.\nW czasie dalszych obrad prezentowano wyniki badañ prowadzonych w ostatnim roku w Ole¶nicy. Doktor Andrzej Szuba z Katedry i Kliniki Chorób Wewnêtrznych, Zawodowych i Nadci¶nienia Têtniczego, wraz ze studentami z prowadzonego przez siebie ko³a naukowego, przedstawi³ wyniki badañ realizowanych w ubieg³ym roku w ramach projektu zatytu³owanego "Wystêpowanie nadci¶nienia têtniczego w¶ród mieszkañców gminy Ole¶nica".\nPo nim dwa referaty: "Ocena sposobu ¿ywienia i zwyczajów ¿ywieniowych m³odzie¿y szkolnej w aspekcie zagro¿enia w ¿yciu doros³ym chorobami uk³adu kr±¿enia" oraz "Ocena zwyczajów ¿ywieniowych mieszkanek Boguszyc ko³o Ole¶nicy" wyg³osi³ Doktor Rafa³ Ilow z Katedry i Zak³adu Bromatologii. Zofia Bronowicz, studentka z Ko³a Naukowego Higieny i Epidemiologii przy Katedrze i Zak³adzie Higieny przedstawi³a dane na temat znajomo¶ci i stosowania substancji psychoaktywnych przez m³odzie¿ szkoln± z Ole¶nicy.\nPotem przyszed³ czas na prezentacjê projektów, które je¶li spotkaj± siê z zainteresowaniem w³adz lokalnych, bêd± realizowane w ramach dzia³alno¶ci Centrum. W tej czê¶ci obrad przedstawiono projekty dotycz±ce:\n1) wp³ywu nawyków ¿ywieniowych (w tym picia alkoholu i palenia) na stan zdrowia mieszkañców Powiatu Ole¶nickiego ze szczególnym uwzglêdnieniem objawów ze strony przewodu pokarmowego - dr El¿bieta Poniewierka i z Katedry i Kliniki Gastroeneterologii i Hepatologii, kierowanej prof. dr. hab. Leszka Paradowskiego;\n2) oceny podstawowych parametrów odporno¶ci nieswoistej u dzieci z regionu Ole¶nicy w oparciu o badania przesiewowe - prof. dr hab. Adam Jankowski z Katedry Propedeutyki Pediatrii i Kliniki Immunologii i Reumatologii Wieku Rozwojowego;\n3) kompleksowej oceny rozwoju fizycznego dzieci w wieku szkolnym - dr hab. Anna Noczyñska z Katedry i Kliniki Endokrynologii i Diabetologii Wieku Rozwojowego;\n4) oceny czêsto¶ci wystêpowania zaburzeñ nerek i ich skutków - dr Katarzyna Madziarska z Katedry i Kliniki Nefrologii i Medycyny Transplanatycyjnej, kierowanej przez prof. dr. hab. Mariana Klingera, oraz 5) nara¿enia na tlenek wêgla dzieci szkó³ ole¶nickich - dr Jadwiga Lembas-Bogaczyk z Katedry i Zak³adu Toksykologii, kierowanej przez prof. dr hab. Annê D³ugosz.\nPodsumowuj±c konferencjê, zarówno Starosta, jak i Rektor wyrazili ogromne zadowolenie z jej wysokiego poziomu. Wszystkie przedstawione referaty cieszy³y siê du¿ym zainteresowaniem s³uchaczy, czego wyrazem by³y stoj±ce na wysokim poziomie merytorycznym dyskusje, toczone po ka¿dym wyst±pieniu, a tak¿e w kuluarach. S³owa uznania nale¿± siê zarówno organizatorom z Ole¶nicy za doskona³e przygotowanie i oprawê konferencji, jak i pracownikom naukowym naszej Uczelni, którzy potrafili przedstawiæ skomplikowane niuanse projektów w prosty i dostêpny sposób.\nSerdecznie zapraszamy studentów kierownej przez Pana Rektora uczelni do wziêcia udzia³u w konkursie "Primus Inter Pares 2005". Konkurs ten jest jednym z najwa¿niejszych przedsiêwziêæ ¶rodowiska akademickiego naszego kraju. Jego tradycja siêga po³owy lat 60. G³ównym organizatorem jest Zrzeszenie Studentów Polskich. Celem konkursu jest wy³onienie i nagrodzenie wyró¿niaj±cych siê studentów za ich trud i wysi³ek w³o¿ony w pracê na uczelniach oraz poza ich bramami. Oprócz ocen z indeksu, przy wyborze "najlepszych w¶ród równych" brane s± pod uwagê: praca badawcza, dzia³alno¶æ w ko³ach naukowych i organizacjach, aktywno¶æ artystyczna i sportowa oraz wiele innych czynników, które razem maj± stworzyæ jak najwierniejszy obraz rozwoju umys³u i osobowo¶ci kandydata.\nStudenci, którzy zdecyduj± siê stan±æ w szranki, zostan± ocenieni przez niezale¿ne Komisje Uczelniane. Punkty przez ni± przyznane pozwol± wy³oniæ sze¶ciu laureatów z ka¿dej uczelni wy¿szej. Nastêpnie laureaci uczelniani zostan± ocenieni przez niezale¿n± Komisjê Regionaln±, która wybierze trzech najlepszych w naszym regionie. Trafi± oni do fina³u ogólnopolskiego z mo¿liwo¶ci± ubiegania siê o tytu³ "Najlepszego Studenta". Dodatkowo w tym roku formu³a konkursu zosta³a poszerzona o "Primus EXPERT". Polega on na wyborze najlepszego w regionie specjalisty w dziedzinach:\nNaszym pragnieniem jest, aby ¶rodowisko akademickie Wroc³awia godnie zaprezentowa³o siê na arenie krajowej. Chcemy, aby nasi studenci okazali siê najlepsi, a sam konkurs odby³ siê na wszystkich uczelniach, co pozwoli dotrzeæ do tych spo¶ród nas, którzy dot±d, mimo, ¿e maj± du¿e osi±gniêcia, nie zostali dostrze¿eni.\nWierzymy, ¿e na Pañskiej Uczelni jest wielu ambitnych, zdolnych i pracowitych studentów, którzy s± godni ubiegania siê o tytu³ Primus Inter Pares. Ich szansê zwiêksza aktywna postawa ¿yciowa, dobra znajomo¶æ jêzyków obcych i dzia³alno¶æ w ruchach studenckich, czyli to wszystko, co daje im i pragnie w nich zaszczepiaæ kierowana przez Pana Uczelnia.\nDziêkujemy za zapoznanie siê z nasz± ofert± i liczymy na jej ¿yczliwe przyjêcie. Jednocze¶nie ju¿ teraz zapraszamy Pana na uroczysty fina³ wroc³awskich eliminacji, który odbêdzie siê w maju 2005 roku. Prosimy tak¿e o przemy¶lenie ewentualnej mo¿liwo¶ci dofinansowania konkursu na szczeblu regionalnym, co pomog³oby uczyniæ go jeszcze znakomitszym.\nPrzewodnicz±cy Rady Uczelnianej ZSP\nKonkurs "Primus Inter Pares" to jedno z najpowa¿niejszych i bezprecedensowych przedsiêwziêæ akademickich w skali kraju. Pomys³odawc± i organizatorem konkursu jest Zrzeszenie Studentów Polskich. Historia i geneza przedsiêwziêcia siêga po³owy lat sze¶ædziesi±tych ubieg³ego stulecia, kiedy to w ¶rodowisku akademickim zaistnia³a potrzeba nagradzania najwybitniejszych studentów. Niezwykle wa¿nym czynnikiem, branym pod uwagê przy wy³anianiu "najlepszego w¶ród równych", by³a aktywno¶æ spo³eczna kandydatów na uczelniach macierzystych oraz poza ich murami. Kandydat musia³ legitymowaæ siê wysok± ¶redni± ocen, znajomo¶ci± jêzyków obcych, dzia³alno¶ci± na rzecz ¶rodowiska akademickiego, publikacjami naukowymi, wnioskami racjonalizatorskimi, aktywnym udzia³em w konferencjach i seminariach naukowych jak równie¿ poparciem w³adz macierzystej uczelni. Przez lata w szranki konkursu stawali Ci, którzy faktycznie wyró¿niali siê nieprzeciêtnymi zdolno¶ciami i umiejêtno¶ciami. Szacujemy, ¿e co roku o miano "pierwszego w¶ród równych" walczy³o klika tysiêcy studentów. Od samego pocz±tku konkursowi towarzyszy³o du¿e zainteresowanie, ¿yczliwo¶æ i poparcie ze strony ca³ego ¶rodowiska akademickiego. Wypracowana przez lata marka i tradycja zjedna³a mu przychylno¶æ i szacunek nie tylko w³adz poszczególnych uczelni, ale równie¿ najwy¿szych urzêdników pañstwowych i samorz±dowych. Patronat nad konkursem "Primus Inter Pares" obejmowali kolejni Prezydenci RP, Prezesi Rady Ministrów, przedstawiciele Resortu Edukacji, Wojewodowie i przedstawiciele w³adz samorz±dowych. Tradycj± sta³o siê uroczyste zakoñczenie konkursu w Kancelarii Premiera RP, gdzie sam Premier wrêcza nagrodê "pierwszemu w¶ród równych".\nKonkurs ma przebieg wieloetapowy. W pierwszym etapie - uczelnianym, na prze³omie marca i kwietnia powo³ywane s± komisje konkursowe. W ich sk³adzie zasiadaj± przedstawiciele w³adz i samorz±dów poszczególnych uczelni oraz reprezentanci Zrzeszenia Studentów Polskich. Kieruj±c siê wytycznymi regulaminu konkursu, komisje wybieraj± uczestników fina³ów regionalnych. Nastêpnie powo³ana zostaje komisja regionalna, której sk³ad poszerzony jest o przedstawicieli w³adz wojewódzkich. Jej zadaniem jest wy³onienie trzech studentów, którzy bêd± przedstawicielami województwa podczas uroczystego fina³u ogólnopolskiego.\nFina³y regionalne odbywa³y siê w miejscach reprezentacyjnych dodaj±cych konkursowi presti¿u. Nagrody wrêczane by³y przez przedstawicieli najwy¿szych w³adz wojewódzkich, miejskich i uczelnianych oraz przedstawicieli sponsorów fina³ów ¶rodowiskowych. Ca³o¶æ by³a szeroko relacjonowana w mediach.\nOstatnim, najwa¿niejszym etapem konkursowych zmagañ jest Wielki Fina³ "Primus Inter Pares". Fina³ ten odbywa siê na prze³omie maja i czerwca w Urzêdzie Rady Ministrów. Podczas Fina³u 2002/03 obecni byli Premier Leszek Miller, Rektorzy wy¿szych uczelni, przedstawiciele ogólnopolskich instytucji sponsorskich, przedstawiciele ¶wiata nauki, polityki oraz dzia³acze wielu organizacji studenckich.\nW edycji 2004/05 obecny by³ Prezydent RP Aleksander Kwa¶niewski.\nW odpowiedzi na oczekiwania ¶rodowisk studenckich dotycz±ce zmian w Konkursie ,,Primus Inter Pares" formu³a projektu zosta³a poszerzona o "Primus EKSPERT". Polega on na wyborze najlepszego w regionie specjalisty w dziedzinach:\n* Sztuka (artysta)\nPodejmuj±c tak± decyzjê kierowali¶my siê przede wszystkim dzia³alno¶ci± m³odych ludzi odnosz±c± siê ¶ci¶le do obranego przez siebie kierunku studiów. W tej chwili bardzo trudno sprostaæ oczekiwaniom rynku pracy i dostaæ zatrudnienie w wymarzonym zawodzie, dlatego zadecydowali¶my o wyró¿nieniu w³a¶nie tych, którzy naszym zdaniem, s± najlepiej przygotowani pod k±tem swojego przysz³ego zawodu.\nWybór "najlepszych w swojej dziedzinie" odbêdzie siê w kilku etapach. Pierwsza selekcja kandydatów nast±pi spo¶ród finalistów na szczeblu uczelnianym. Protoko³y z posiedzeñ uczelnianych komisji konkursowych zostan± wprowadzone do aplikacji komputerowej, a nastêpnie przes³ane do komisji Primusa bran¿owego i na ich podstawie (wyró¿niaj±c odpowiednie czê¶ci punktacji - wa¿ne dla danego zawodu) komisja wy³oni najlepszych.\n21 marca obradowa³ senat AM. Rektor wrêczy³ akt powo³ania na stanowisko profesora nadzwyczajnego - prof. dr. hab. Krzysztofowi Moroniowi. Senat nada³ godno¶æ doktora honoris causa Prof. Francisowi Megraud z Bordeaux. Senat ponadto zosta³ poinformowany o sytuacji prawnej i realizacji nowego Centrum Klinicznego przy ulicy Borowskiej, wyrazi³ zgodê na podjêcie rozmów w sprawie utworzenia ¶rodowiskowego konsorcjum w sprawie PET, zapozna³ siê z wynikami ankiety dydaktycznej, dokona³ zamian w statucie uczelni oraz regulaminie studiów indywidualnych oraz podj±³ uchwa³ê w sprawie utworzenia Zak³adu Prawa Medycznego w Katedrze Medycyny S±dowej oraz utworzy³ Katedrê i Zak³ad Genetyki (wydzielaj±c tê jednostkê z Katedry i Zak³adu Patofizjologii). Kwestor uczelni przedstawi³a informacjê o nale¿no¶ciach uczelni; najwiêksze d³ugi w stosunku do AM maj± szpitale kliniczne.\n30 marca odby³o siê posiedzenie Rady Fundacji Akademii Medycznej. Rada zatwierdzi³a sprawozdanie Zarz±du Fundacji oraz plan zakupów do koñca 2005 roku. Rektor podziêkowa³ cz³onkom Rady za 6 lat wspó³pracy.\n11 kwietnia odby³a siê ogólnouczelniana narada po¶wiêcona restrukturyzacji bazy klinicznej po przeniesieniu klinik na ulicê Borowsk± oraz planom rozwoju uczelni. Kierunki rozwoju badañ naukowych w najbli¿szych latach przedstawi³ Pan Prorektor ds. nauki. Prorektor ds. dydaktyki mówi³ o nowych kierunkach studiów oraz o bazie dydaktycznej w NAM, na któr± sk³ada siê nowoczesna sala wyk³adowa oraz dodatkowo 1800 m2 innych pomieszczeñ dydaktycznych. Prorektor ds. klinicznych mówi³ o planowanych przenosinach klinik z bazy obcej oraz wskaza³ na celowo¶æ utworzenia nowych jednostek klinicznych, m.in. geriatrii, neurologii i psychiatrii dzieciêcej. O planowanej restrukturyzacji "starej" bazy klinicznej mówi³ Pan Profesor Franciszek Iwañczak, a o konieczno¶ci budowy nowego centrum pediatrycznego Pani Dr hab. Anna Noczyñska. Profesor Piotr Szyber mówi³ o przewidywanych skutkach w zatrudnieniu, jakie te planowane zmiany mog± spowodowaæ. Podsumowuj±c naradê rektor zwróci³ uwagê, ¿e prowadz±c restrukturyzacjê nale¿y zadbaæ o interesy g³ównie pracowników naszych szpitali klinicznych. Uczelnia powinna, zdaniem rektora, do maja przysz³ego roku opracowaæ program rozwoju uczelni, w tym program inwestycyjny, je¿eli chce byæ beneficjentem Narodowego Programu Rozwoju w latach 2007-2013 oraz opracowaæ ogólny d³ugofalowy program rozwoju uczelni do 2020 roku.\nPomimo ¿e narada mia³a charakter otwarty zainteresowanie spo³eczno¶ci akademickiej by³o niewielkie. Na sali wyk³adowej im. W. Brossa nie by³o wiêcej ni¿ 50 uczestników.\n14 kwietnia zakoñczy³a pracê Komisja ds. projektu ds. ustawy Prawo o szkolnictwie wy¿szym. W projekcie zapisano m.in. uprawnienia rad wydzia³ów (bez wzglêdu na ich dotychczasowy dorobek, odsetek niezatwierdzonych wniosków, k³opotów plagiatowych itd.) do koñczenia przewodów habilitacyjnych bez konieczno¶ci wysy³ania ich do CK ds. Tytu³u i Stopni Naukowych. CK ma wysy³aæ na kolokwium habilitacyjne dwóch swoich recenzentów. Projekt kierowany jest do drugiego czytania w Sejmie.\n14 kwietnia odby³o siê uroczyste z³o¿enie urny z ziemi± ze Wzgórz Wuleckich, miejsca mordu przez hitlerowców naukowców polskich w lipcu 1941 roku. Urnê do symbolicznego "mauzoleum" z³o¿y³y dzieci zamordowanych profesorów: Antoniego Cieczyñskiego, Edwarda Hamerskigo i Romana Witkiewicza. Po tej uroczysto¶ci odby³o siê ods³oniêcie p³askorze¼by Jana Paw³a II i uroczysto¶æ nadania Jego imienia audytorium w NAM. W uroczysto¶ciach wziê³o udzia³ ponad 300 osób, miêdzy innymi Pan Wojewoda Stanis³aw £opatowski, Pan Marsza³ek - Pawe³ Wróblewski, Przewodnicz±cy Rady m. Wroc³awia Pan Grzegorz Stopiñski, J. Em. ks. Henryk kardyna³ Gulbinowicz, J. Eks. ks. Abp Marian Go³êbiewski, J. Eks. ks. Bp Henryk Bogusz, J. Eks. ks. Bp W³odzimierz Juszczak, Ks. Aleksander Konachowicz, Przewodnicz±cy Gminy ¯ydowskiej we Wroc³awiu dr Ignacy Einhorn, rektorzy Politechniki Wroc³awskiej, Akademii Rolniczej oraz Papieskiego Fakultetu Teologicznego. W¶ród wielu wybitnych go¶ci by³ równie¿ Pan Antoni hr. Dzieduszycki z Ma³¿onk±. W drugiej czê¶ci uroczysto¶ci doktorat honoris causa naszej uczelni otrzyma³ wybitny mikrobiolog, francuski profesor Francis Mégraud.\nPo uroczystym otwarciu audytorium Jana Paw³a II odby³a siê w nim konferencja naukowa na tematy bioetyczne. Wyk³adowcami byli przedstawiciele o¶rodków: warszawskiego, szczeciñskiego oraz wroc³awskiego. Poruszano szeroki wachlarz problemów etycznych i prawnych dotycz±cych do¶wiadczeñ na ludziach oraz na zwierzêtach. Tematyka obrad nie wywo³a³a wiêkszego zainteresowania pracowników naszej uczelni, w szczególno¶ci najm³odszych, którym w szczególno¶ci by³a dedykowana.\n18 kwietnia obradowa³ senat AM. Senat dokona³ zmian w zapisach statutu uczelni, m.in. okre¶li³ termin i zakres sprawozdania rocznego rektora oraz termin sprawozdañ dziekanów i okre¶li³ czas trwania kadencji organów jednoosobowych (za kadencjê uwa¿a siê pe³nienie funkcji wybieralnej przez minimum po³owê czasu okre¶lonego w ustawie). Senat zapisa³ prawo uczelni do posiadania w³asnego hymnu.\n19 kwietnia w sali senatu naszej uczelni pod przewodnictwem JM Rektora Politechniki Wroc³awskiej - prof. dr. hab. Tadeusza Lutego obradowa³o Kolegium Wy¿szych Uczelni Wroc³awia i Opola. Tematem posiedzenia by³a opieka uczelni nad zdrowiem pracowników i studentów. Rektor-Elekt naszej uczelni zg³osi³ propozycjê objêcia opiek± ambulatoryjn± wszystkich studentów i pracowników uczelni wroc³awskich (to jest oko³o 140 tys. osób). W czasie obrad do rektorów dotar³a informacja o wyborze Papie¿a Benedykta XVI.\nZakoñczy³a siê kolejna tura wyborów organów jednoosobowych uczelni. Wybrano dziekanów: na Wydziale Lekarskim - prof. dr. hab. Adama Szel±ga (II kadencja), na Wydziale Lekarskim Kszta³cenia Podyplomowego - dr hab. Gra¿ynê Bednarek-Tupikowsk±, na Wydziale Farmacji - prof. dr. hab. Kazimierza G±siorowskiego, na Wydziale Lekarsko-Stomatologicznym - prof. dr. hab. Tomasza Konopkê, na Wydziale Zdrowia Publicznego - prof. dr. hab. Bernarda Panaszka.\nUroczysta inauguracja roku akademickiego 2005/2006 odbêdzie siê w naszej uczelni 30 wrze¶nia.\nUCHWA£A Nr 42/02-05 Konferencji Rektorów Uczelni Medycznych\nw sprawie kszta³cenia studentów na kierunkach lekarskim i lekarsko-dentystycznym\nRektorzy Uczelni Medycznych, po zapoznaniu siê z limitami przyjêæ na studia medyczne na kierunkach lekarskim i lekarsko-dentystycznym oraz analizie ubytków kadrowych powodowanych wyjazdami personelu medycznego do pracy w krajach Unii Europejskiej, stoj± na stanowisku, ¿e nale¿y utrzymaæ w najbli¿szym okresie limity obowi±zuj±ce w roku 2005/2006, a w ka¿dym razie ich nie obni¿aæ.\nOdno¶nie kszta³cenia kadr pielêgniarskich, kolejny raz apelujemy o podjêcie dzia³añ maj±cych na celu przekazanie ¶rodków z Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu do Ministerstwa Zdrowia, co wi±¿e siê z zaprzestaniem naboru m³odzie¿y na te kierunki w szko³ach medycznych podleg³ych kuratoriom o¶wiaty. Uczelnie medyczne nie s± w stanie zwiêkszaæ naboru na studia licencjackie ze wzglêdu na brak bazy i finansowania, a liczba obecnie kszta³conego na tych kierunkach personelu nie zaspokoi potrzeb s³u¿by zdrowia w skali poszczególnych województw i kraju.\nPo¿egna³am Wielkiego Papie¿a Polaka, Jana Paw³a II\nTakiego pogrzebu historia jeszcze nie widzia³a\n- Bardzo chcia³am byæ w Rzymie w tych smutnych chwilach, by³am i nie zapomnê tego nigdy - mówi prof. dr hab. Alicja Chybicka, która postanowi³a osobi¶cie po¿egnaæ Ojca ¦wiêtego. - Do Rzymu jecha³am nie wiedz±c, gdzie siê podziejê. Liczy³am siê z noclegiem pod go³ym niebem. Czarne scenariusze, którymi straszono przed wyjazdem nie potwierdzi³y siê. Nie by³o wielokilometrowych zatorów na drogach, by³y te¿ wolne miejsca noclegowe. Dziêki uprzejmo¶ci biskupa Stanis³awa Dziwisza oraz ojca Konrada Hejmo uda³o mi siê znale¼æ miejsce w domu Pielgrzyma "Corda Cordi".\n- W Rzymie panowa³a niesamowita atmosfera, mo¿e dlatego, ¿e wiêkszo¶æ pielgrzymów z ca³ego ¶wiata stanowi³a m³odzie¿. By³o te¿ wiele rodzin czêsto nawet z ma³ymi dzieæmi. Sporo osób postanowi³o nocowaæ w pobli¿u placu ¦w. Piotra, aby byæ blisko w czasie uroczysto¶ci pogrzebowej Ojca ¦wiêtego. Na trawnikach i na rzymskim bruku obok siebie spali okryci ¶piworami ksiê¿a w sutannach, m³odzie¿, siostry zakonne, kibice sportowi, harcerze i ma³e dzieci. W³osi byli dla Polaków bardzo ¿yczliwi, odnosili siê z du¿± serdeczno¶ci±.\n- Dzieñ przed uroczysto¶ciami pogrzebowymi mog³am po¿egnaæ Jana Paw³a II w Bazylice ¦w. Piotra. Wygl±da³ tak spokojnie i dostojnie. To by³y dla mnie bardzo wzruszaj±ce chwile. Przecie¿ kilkakrotnie ¶ciska³am d³oñ Papie¿a. Na po¿egnanie z Ojcem ¦wiêtym w Bazylice ¦w. Piotra zabra³am serce zrobione przez dzieci, leczone w naszej Klinice. Dzieci napisa³y na nim - Kochany Ojcze ¶wiêty, na zawsze zostaniesz w naszych sercach. Nie uda³o siê go zostawiæ przy Papie¿u. Zosta³o jednak w Rzymie w Kaplicy Domu Pielgrzyma pod o³tarzem zrobionym dla Jana Paw³a II.\nKochany Ojcze ¶wiêty, na zawsze zostaniesz w naszych sercach - serduszko z takim wyznaniem dzieci z Kliniki Hematologii zosta³o w Rzymie w Kaplicy Domu Pielgrzyma\n- W dniu pogrzebu, 8. kwietnia, wczesnym rankiem nieprzebrane morze ludzi wype³ni³o plac przed Bazylik± ¦wiêtego Piotra. Mia³am szczê¶cie, od przyjació³ z Watykanu, otrzyma³am wej¶ciówkê na trybunê na 3 piêtrze domu papieskiego. Ze wzruszeniem po raz kolejny przewêdrowa³am przez Spi¿ow± Bramê, potem po schodach na 3 piêtro w okolice apartamentów papieskich, by znale¼æ siê w miejscu, z którego widaæ by³o ca³y plac przed bazylik±. Rzym by³ Polski. Z góry plac ¦w. Piotra by³ bia³o-czerwony. Przez ca³y czas Pielgrzymi skandowali Santo subito ¦wiêty zaraz. Msza pogrzebowa, której towarzyszy³o bicie dzwonów ¶mierci, by³a widowiskiem monumentalnym. ¦wieci³o s³oñce i wia³ silny wiatr, który sprawia³ mistyczne odczucie, ¿e Ojciec ¦wiêty jest w¶ród nas. To by³o niesamowite wra¿enie. Bardzo smutno zrobi³o siê, gdy trumnê zaniesiono do podziemnej groty watykañskiej.\n- Mam za sob± wyj±tkowe prze¿ycie. Cieszê siê, ¿e mog³am osobi¶cie po¿egnaæ naszego Papie¿a, ¿e mog³am oddaæ pok³on tak wspania³emu cz³owiekowi. Jego osoba i nauki na zawsze bêd± mi towarzyszy³y.\nWys³ucha³: Adam Zadrzywilski\nZdjêcia z albumu Profesor A. Chybickiej


Turniej X-lecia OST z mocną obsadą. Plan gier - Sport - Moja Ostrołęka - lepsza strona miasta\nTurniej X-lecia OST z mocną obsadą. Plan gier\nBardzo dużym zainteresowaniem cieszy się pierwszy turniej Ostrołęckiego Stowarzyszenia Tenisowego w sezonie letnim na kortach ziemnych przy ulicy Hallera. Do rywalizacji w zawodach przystąpi 32 zawodników, głównie z Ostrołęki i powiatu ostrołęckiego.\nW zmaganiach nie zabranie także tenisistów m.in. z Łomży, Zambrowa, Ostrowi Mazowieckiej i Warszawy, którzy już mieli okazję do rywalizacji na kortach ziemnych przy ulicy Hallera. Początek rywalizacji w turnieju został zaplanowany w sobotę, 19 maja na godz. 9.00, a finałowy mecz w niedzielę, 20 maja o godz. 14.00.\nSpotkania rozgrywane będą do dziewięciu wygranych gemów, natomiast mecz finałowy do dwóch wygranych setów. Zapraszamy do zapoznania się z turniejową drabinką i planem gier.\nW turnieju zabraknie numer jeden rankingu open Jordana Czapskiego i numeru dwa Jakuba Noska. W efekcie najwyżej rozstawionym zawodnikiem będzie trzeci w klasyfikacji Kamil Woźniak. Z pewnością do grona faworytów turnieju trzeba zaliczyć Bartłomieja Kowalskiego z Warszawy, który w ubiegłym sezonie dwukrotnie rywalizował na kortach w Ostrołęce.\nTurniej wspierają Miasto Ostrołęka, West Site Fitness oraz Piekarnia Kurpiowska Serafin. Patronat medialny nad zawodami objął portal Moja Ostrołęka. Więcej o tenisowych imprezach w naszym serwisie sportowym w dziale Tenis.


kamienice | NYSA INFO - Bądź na bieżąco! Wiadomości, inwestycje, komunikacja, kultura\nHome›Posts Tagged "kamienice"\nO tym czy coś nam się podoba czy nie często decydują detale. I to kwestie niby z pozoru błahe. Czy to ważne jakie drzwi znajdują się w konkretnej kamienicy? Jak się okazuje przykład z ulicy Mariackiej w Nysie dobitnie pokazuje, że tak! Bogato dekorowane drzwi, zdobiły nyskie kamienice z przełomu XIX i XX wieku, jednak ...\nCzysta i pomalowana elewacja, odnowiony detal architektoniczny – to elementy widoczne już z części na której zniknęły rusztowania. Od listopada zeszłego roku, trwał remont jednej z kamienic przy ulicy Piastowskiej. Mieszkańcy mogą już dziś oglądać pierwsze efekty tych prac. Elewacja wygląda świeżo i zdecydowanie lepiej – tym bardziej, że dziś w centrum zniszczonych kamienic jest ...\nDziś centrum Nysy zostało już dość mocno oczyszczone z nadmiaru reklam, które z pewnością nie dodawały uroku Śląskiemu Rzymowi. Jak sytuacja wyglądała przed wojną?\nKamienica już w remoncie\nDzięki gminnej dotacji jest możliwy remont zabytkowej kamienicy w nyskim śródmieściu. Tym razem wyremontowaną elewację zyska kamienica przy ulicy Moniuszki. Kamienica powstała w początkach XX wieku szczęśliwie przetrwała II wojnę światową i późniejszą odbudowę miasta, kiedy to wiele obiektów pomimo dobrego stanu technicznego rozebrano.\nOKO w OKO – Kamienica nr 5\nUlica Zjednoczenia w Nysie szczęśliwie uniknęła większych zniszczeń w 1945 roku oraz w późniejszym okresie i praktycznie jako jedna z niewielu ulic w centrum w pełni zachowała swoją pierwotną zabudowę. Południowa pierzeja wypełniona jest przez secesyjna kamienice. Dziś przyjrzymy się bliżej kamienicy nr 5, która w 2008 roku uzyskała tytuł “Perły Nysy”.\nUlica Szopena AD 2005\nLudzie szybko przyzwyczają się do nowego. Dziś spacerując ulicą Szopena podziwiamy pięknie odrestaurowane kamienice, są równe chodniki oraz stylowe oświetlenie. W 2005 roku ten fragment miasta wyglądał jednak zdecydowanie inaczej. Obdrapane elewacje, odpadający tynk, zamurowane okna – tak jeszcze kilka lat temu wyglądała ulica Szopena w Nysie. Na wpół opuszczone kamienice sprawiały bardzo ponure wrażenie, ...