INFORMACJA O LEKU OLZAPIN\nINFORMACJA O LEKU OLZAPIN (Olanzapinum) Lek wydawany z przepisu lekarza. Tabletki powlekane 5 mg i 10 mg. Wskazania: Preparat OLZAPIN jest wskazany w leczeniu\nschizofrenii oraz w zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej, u pacjentów u których w terapii epizodu manii uzyskano dobrą odpowiedź na leczenie olanzapiną.\nPreparat OLZAPIN jest skuteczny w długoterminowym leczeniu podtrzymującym pacjentów, u których stwierdzono dobrą odpowiedź na leczenie w początkowej fazie leczenia. Dawkowanie i sposób podawania: Schizofrenia: zalecana dawka początkowa to 10 mg na dobę. Zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej: zalecana dawka początkowa\nto 10 mg na dobę. W czasie leczenia schizofrenii i w celu zapobiegania nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej dawkę dobową można ustalać w zależności od stanu klinicznego\npacjenta w zakresie 5-20 mg na dobę. Zwiększenie dawki ponad zalecaną dawkę początkową może nastąpić tylko po ponownej ocenie stanu klinicznego i nie częściej, niż co 24 godziny. Dawkowanie preparatu w specjalnych populacjach, przy współistnieniu innych czynników mogących mieć wpływ na zwolnienie metabolizmu olanzapiny, takich jak: wiek pacjentów\npowyżej 65 lat, niepalenie tytoniu, skłonność do spadku ciśnienia tętniczego, należy rozważyć zmniejszenie dawki początkowej. U tych pacjentów zwiększanie dawki preparatu należy\nprzeprowadzać z największą ostrożnością. U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby i (lub) nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki początkowej do 5 mg na dobę. W przypadku\numiarkowanej niewydolności wątroby dawka początkowa powinna wynosić 5 mg i być ostrożnie zwiększana. Dzieci i młodzież: olanzapina nie była badana u pacjentów w wieku poniżej\n18 lat. Przeciwwskazania: Olanzapina jest przeciwwskazana u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na substancję czynną lub jakikolwiek inny składnik preparatu oraz u osób z\nryzykiem wystąpienia jaskry z otwartym kątem przesączania. Olanzapina nie jest wskazana w leczeniu psychoz związanych z otępieniem, jak również w zaburzeniach zachowania.\nSpecjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania: U niektórych pacjentów w początkowym etapie leczenia może wystąpić hipotonia ortostatyczna w połączeniu z\ntachykardią, zawrotami głowy i omdleniami, spowodowana właściwościami β1 adrenergicznymi olanzapiny. Ryzyko hipotonii ortostatycznej i omdleń może być zmniejszone przez zastosowanie początkowych dawek 5 mg olanzapiny. Olanzapinę należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu krążenia (zawał mięśnia sercowego,\nniedokrwienie, niewydolność serca lub zaburzenia przewodnictwa), u osób ze schorzeniami naczyń mózgowych oraz w warunkach, które mogą predysponować pacjentów do wystąpienia hipotonii (odwodnienie, hipowolemia, terapia preparatami przeciwnadciśnieniowymi). W badaniach klinicznych nie zaobserwowano związku między stosowaniem olanzapina i trwałym\nwydłużeniem bezwzględnego odstępu QT. Jednakże, tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność stosując olanzapinę z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia\nsercowego, zmniejszonym stężeniem potasu lub magnezu we krwi. Olanzapinę należy stosować z bardzo dużą ostrożnością u pacjentów z napadami drgawkowymi lub z niskim progiem\ndrgawkowym np. w chorobie Alzheimera. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentów leczonych lekami o właściwościach potencjalnie hepatotoksycznych należy\nzachować szczególne środki ostrożności. Podczas leczenia zaleca się okresową kontrolę aktywności aminotransferaz. U pacjentów, u których stwierdzono zapalenie wątroby, należy\nprzerwać leczenie olanzapiną. Podczas stosowania neuroleptyków może dojść do zahamowania perystaltyki przewodu pokarmowego i aspiracji treści żołądkowej do układu oddechowego, niekiedy prowadzące do zgonu. Olanzapinę i inne leki przeciwpsychotyczne należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z chorobą Alzheimera. U pacjentów leczonych\npreparatami przeciwpsychotycznymi może rozwinąć się zespół pod postacią nieodwracalnych, bezwiednych ruchów dyskinetycznych. Obserwuje się także zwiększone ryzyko rozwoju\npóźnych dyskinez oraz prawdopodobieństwo, że będą one nieodwracalne. Dawkę olanzapiny należy ustalić w taki sposób, aby ryzyko wystąpienia późnych dyskinez było minimalne.\nJeśli wystąpią dyskinezy, należy przerwać leczenie olanzapiną. Złośliwy Zespół Neuroleptyczny (ZZN) jest zespołem objawów występujących podczas leczenia preparatami przeciwpsychotycznymi, w tym olanzapiną. W przypadku wystąpienia objawów ZZN, należy przerwać podawanie wszystkich leków przeciwpsychotycznych, w tym olanzapiny. Jeśli po ustąpieniu\nobjawów ZZN pacjent wymaga ponownego zastosowania leków przeciwpsychotycznych decyzję należy podjąć z zachowaniem największych środków ostrożności. Olanzapina może\npowodować hiperprolaktynemię. Nie ma jednak wystarczających badań potwierdzających, że stosowanie olanzapiny przyczynia się do powstawania nowotworów. Terapia olanzapiną\nmoże spowodować zwiększenie masy ciała, hiperglikemię lub nasilenie objawów cukrzycy z towarzyszącą kwasicą ketonową lub śpiączką. Zaleca się monitorowanie stanu klinicznego\npacjentów z cukrzycą lub predysponowanych do jej rozwoju. Ponieważ olanzapina wykazuje in vitro aktywność przeciwcholinergiczną powinna być stosowana ze szczególną ostrożnością u chorych z przerostem gruczołu krokowego lub niedrożnością porażenną jelit. Ze szczególną ostrożnością należy podawać olanzapinę pacjentom, u których z różnych przyczyn\nwystępuje leukopenia, neutropenia, leukopenia polekowa, u pacjentów z zahamowaniem czynności i (lub) toksycznym uszkodzeniem szpiku wywołanym przez leki, u pacjentów z zahamowaniem czynności szpiku spowodowanym przez współistniejącą chorobę, radioterapię bądź chemioterapię, u pacjentów z hipereozynofilią lub chorobą mieloproliferacyjną. Często\nzgłaszano neutropenię u pacjentów leczonych jednocześnie olanzapiną i walproinianem. Nie zaleca się stosowania olanzapiny w leczeniu psychozy wywołanej przyjmowaniem agonistów\ndopaminy u pacjentów z chorobą Parkinsona, może to bowiem spowodować nasilenie objawów parkinsonizmu i omamy. Olanzapina nie jest wskazana w leczeniu pacjentów z objawami psychozy i (lub) zaburzeniami zachowania spowodowanymi otępieniem, z powodu zwiększonej śmiertelności oraz ryzyka występowania niepożądanych zdarzeń naczyniowo – mózgowych. Olanzapina podlega intensywnemu metabolizmowi. Jedynie 7% leku jest wydalane w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka olanzapiny była podobna u pacjentów zarówno\nz umiarkowaną niewydolnością nerek jak i u pacjentów zdrowych, jednak u tych pacjentów należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki. Olanzapina nie jest usuwana poprzez dializę.\nWpływ niewydolności nerek na eliminację metabolitów olanzapiny nie został zbadany. Olanzapinę należy stosować ostrożnie u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza jeśli współistnieją\ninne czynniki, które mogą wpłynąć na farmakokinetykę olanzapiny. Średni okres półtrwania olanzapiny jest około 1,5 razy dłuższy u osób powyżej 65 lat, niż u pacjentów w wieku poniżej\n65 lat. Klirens olanzapiny jest w przybliżeniu o 30% mniejszy u kobiet niż u mężczyzn. Nie ma jednak znaczących różnic między mężczyznami i kobietami w skuteczności i działaniach\nniepożądanych olanzapiny. Dostosowanie dawki ze względu na płeć nie jest konieczne. Klirens olanzapiny jest ok. 40 % wyższy u palaczy. Pomimo tego, zmiana dawkowania nie jest\nzwykle zalecana. Wpływ połączenia takich czynników jak: wiek, palenie tytoniu, płeć, może doprowadzić do znaczących farmakokinetycznych różnic w populacjach. Klirens u młodych\npalących mężczyzn może być 3 razy wyższy niż u starszych, niepalących kobiet. Modyfikacja dawkowania może być konieczna w przypadku pacjentów, narażonych na połączenie\nczynników mających wpływ na zwolnienie metabolizmu olanzapiny. Podczas leczenia olanzapiną bardzo rzadko <0,01% zgłaszano przejściowe występowanie zakrzepu z zatorami w\nukładzie żylnym. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy Lappa lub\nzespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią: Nie przeprowadzono odpowiednich kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Należy\npoinformować pacjentkę, aby powiadomiła lekarza o zajściu w ciążę lub planowanej ciąży w czasie leczenia olanzapiną. Ze względu na ograniczone doświadczenie u kobiet w ciąży\nolanzapina powinna być stosowana w ciąży jedynie w przypadku, kiedy spodziewane korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. Bardzo rzadko otrzymywano\nspontaniczne zgłoszenia o wystąpieniu drżenia, wzmożonego napięcia, znacznego spowolnienia i senność u noworodków matek, które stosowały olanzapinę w trzecim trymestrze ciąży.\nKarmienie piersią: w badaniu z udziałem zdrowych kobiet karmiących piersią wykazywano, że olanzapina była wydzielana z mlekiem kobiecym. U niemowląt średnia ekspozycja (mg/kg\nmc.) w stanie stacjonarnym stanowiła 1,8% dawki przyjętej przez matkę (mg/kg mc.). Pacjentkom powinno się odradzać karmienie piersią podczas przyjmowania olanzapiny. Wpływ na\nzdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu: Ponieważ olanzapina może powodować senność i zawroty głowy należy uprzedzić\npacjentów o konieczności zachowania szczególnej ostrożności podczas obsługiwania maszyn i prowadzenia pojazdów w trakcie leczenia tym preparatem. Działania niepożądanie:\nBardzo często (powyżej 10%) występującymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem olanzapiny były senność i zwiększenie masy ciała. Do objawów niepożądanych\nzanotowanych na podstawie zgłoszeń zdarzeń niepożądanych oraz wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych w trakcie badań klinicznych należą: eozynofilia, zwiększenie masy\nciała, zwiększenie apetytu, zwiększone stężenia glukozy, zwiększone stężenia triglicerydów, senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, dyskinezy, zaburzenia rytmu serca: bradykardia z niedociśnieniem lub bez niedociśnienia lub omdlenie; niedociśnienie ortostatyczne. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: łagodne, przemijające działanie przeciwcholinergiczne, w\ntym zaparcia i suchość błony śluzowej jamy ustnej. Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: przejściowe, bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych\n(AlAT, AspAT), zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Zaburzenia w obrębie skóry i tkanki podskórnej: nadwrażliwość na światło. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: astenia,\nobrzęk. Ważne informacje o niektórych składnikach leku OLZAPIN: Lek zawiera laktozę. Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien\nskontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku. Produkt leczniczy wydawany na receptę. Cena urzędowa detaliczna dla dawki: 10 mg – 238,12 PLN, 5 mg – 126,53 PLN. Maksymalna dopłaty dla pacjenta 3,20 PLN dla obu dawek.* Podmiot odpowiedzialny: Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne LEK-AM Sp. z o.o. ul. Ostrzykowizna 14A, 05-170 Zakroczym.\nPozwolenia na dopuszczenie do obrotu nr 11281 – OLZAPIN 5 mg, 11282 – OLZAPIN 10 mg wydane przez MZ.\nRozporządzenie M Z z dnia 11.07.2008 w sprawie wykazu cen urzędowych hurtowych i detalicznych produktów leczniczych i wyrobów medycznych.\nomówienia książek i czasopism\nOdkrywanie duchowości w psychoterapii\nWydawnictwo WAM, 2008, tłum. Katarzyna Gdowska.\nDuchowość i psychoterapia przez kilkadziesiąt lat podążały w zasadzie odrębnymi\nścieżkami, nie licząc pewnych wyjątków, które stanowiły takie postaci jak Carl Gustaw Jung\nczy Paul Ricouer, próbujący połączyć ze sobą te dwa obszary. Ich relacje nacechowane były\nw przeważającej większości wzajemnym brakiem zaufania – przez klinicystów doświadczenia duchowe wyjaśniane były w kategoriach nerwic, z kolei duchowni różnych wyznań\npsychoterapeutów traktowali jako konkurencję w swoistej walce o ludzkie dusze. Jak pisze\nwe wstępie do omawianej książki Bogdan de Barbaro, pierwszych cechował redukcjonizm\npsychologiczny, a drugich redukcjonizm teologiczny. W kwestii wiary większość terapeutów stara się zachowywać postawę neutralności, chociaż otwarta pozostaje kwestia, na ile\njest to możliwe, zwłaszcza że wymiar duchowy uważany jest z perspektywy holistycznego\npodejścia do człowieka jako niezwykle istotny dla jego rozwoju i zdrowia.\nAutorzy książki „Odkrywanie duchowości w psychoterapii” zauważają, iż wymiar\nduchowy na różne sposoby przenika w obszar terapii i pozostaje decyzją psychoterapeuty, na ile zostanie on zauważony i wykorzystany. Piszą oni: „Duchowość wkracza do\nterapeutycznego dialogu raczej jako jedna z wielu perspektyw, która może okazać się\nprzydatna w rozwiązywaniu problemów związanych z relacjami, w leczeniu objawów\npsychopatologicznych czy w radzeniu sobie z chorobą somatyczną”. Co ciekawe, początek\nich zainteresowań kwestią duchowości nie wynikał z jakichś teoretycznych przesłanek, ale\nz osobistych doświadczeń związanych z religijnością czy duchowością, a także z terapeutycznej praktyki. Uważna refleksja nad duchowym wymiarem funkcjonowania pacjentów,\na także nad możliwościami wykorzystania tego obszaru w pracy terapeutycznej sprowokowała niezwykle interesujące rozumienie obecności duchowości w terapeutycznym dialogu.\nDzięki temu książka ta nie jest zbiorem teoretycznych twierdzeń dotyczących wzajemnych\nrelacji między duchowością a psychoterapią, lecz dzieleniem się własnymi spostrzeżeniami i własnym rozumieniem przenikania się tych dwóch obszarów, co w dodatku twórczo\nprowokuje czytelnika do własnych przemyśleń.\nZainteresowanie duchowością w psychoterapii przejawia się tutaj jako podążanie za\nróżnorodnymi formami jej symbolicznej ekspresji, takimi jak metafory, idiomy, narracje,\nprzekonania, duchowe praktyki indywidualne i wspólnotowe. Autorzy zakładają, iż w ten\nsposób doświadczenie duchowe wkracza nie tylko w obszar języka, ale też naszych interakcji z innymi ludźmi. Tak więc duchowość jest tu rozumiana w kontekście więzi z innymi,\nktóre ona buduje, stając się tym samym wymiarem, który może być wykorzystany z perspektywy klinicznej. Książka wprowadza w sposoby takiego słuchania pacjentów, które\nograniczają wpływy własnych religijnie czy też kulturowo uwarunkowanych przekonań\nterapeuty. Griffithowie omawiają specyfikę pracy z poszczególnymi formami ekspresji\nduchowości – zarówno indywidualnymi, jak metafory czy rytuały, jak też wspólnotowymi. Zagadnienia te ilustrują bogatą kazuistyką z terapii indywidualnych, ale też dzielą się\nwłasnymi doświadczeniami ze współpracy z religijnymi wspólnotami. Cennym aspektem\nomawianej pozycji jest ukazanie wpływu duchowości na nasz rozwój i funkcjonowanie,\nzarówno w pozytywnym sensie, jak i wpływu destrukcyjnego. W tym drugim przypadku\ndostajemy pewne wskazówki dotyczące rozpoznawania negatywnych wpływów duchowości, które odnoszą się przede wszystkim do relacji z innymi ludźmi.\nKsiążka „Odkrywanie duchowości w psychoterapii” wydaje się bardzo cenną pozycją,\nporuszającą zagadnienia, które w obszarze psychoterapii są dość rzadko dyskutowane. Duża\ndbałość autorów o to, aby być dobrze zrozumianymi przez czytelników, przejawiająca się między innymi starannym definiowaniem używanych pojęć, czy też odnoszeniem teoretycznych\nzagadnień do psychoterapeutycznej praktyki, daje możliwość uporządkowania wiedzy z tego\nobszaru, a równocześnie prowokuje do dalszych przemyśleń. Może ona być polecana zarówno\nklinicystom, studentom różnych kierunków, zwłaszcza psychologii, medycyny czy teologii, jak\nteż osobom duchownym. Ułatwia bowiem zrozumienie wpływu duchowego wymiaru funkcjonowania człowieka na jego zdrowie i powstawanie zaburzeń, a także uczy, w jaki sposób\nmoże on być włączony w terapeutyczny dialog. Myślę, iż książka ta może też przyczynić się\ndo lepszego wzajemnego rozumienia się przedstawicieli różnych dyscyplin, które zajmują się\nczłowiekiem, znosząc wzajemną nieufność pomiędzy psychoterapeutami i duchownymi.\nDebra A. Hope, Richard G. Heimberg, Harlan R. Juster, Cynthia L.Turk\nTerapia lęku społecznego. Podejście poznawczo-behawioralne.\nGdynia: Alliance Press, 2007\n„Terapia lęku społecznego. Podejście poznawczo-behawioralne” to drugi po „Umyśle ponad nastrojem” Ch. Padesky, a pierwszy dotyczący tego konkretnego zaburzenia,\nwydany w Polsce dwutomowy przewodnik dla pacjentów i terapeutów do pracy w nurcie\nZespół wybitnych amerykańskich autorów koncepcji lęku społecznego w terapii\npoznawczo-behawioralnej (Hope, Heimberg), wraz ze współpracownikami (Juster i Turk)\npostanowili nie tylko pokazać terapeutom mechanizmy powstawania zaburzenia i sposoby\npracy krok po kroku, ale także przygotowali podręcznik dla pacjenta wraz z koncepcją,\nprzeglądem badań oraz z zestawami ćwiczeń pozwalającymi zrozumieć naturę zaburzenia,\njak i przygotować pacjenta do pracy nad zmianą. Model jak i cały program skupia się nad\ntym, jak podtrzymywany jest lęk społeczny. Zgodnie z modelem to negatywne myśli oraz\nbłędy poznawcze wpływają na unikanie zachowań społecznych, a ustawiczne unikanie\nutrudnia wejście w sytuację przez wzrost lęku.\nNiniejsza recenzja to przegląd najważniejszych zagadnień prezentowanych w „Podręczniku ćwiczeń klienta”, który według rekomendacji autorów powinien być także przez\nterapeutów czytany jako pierwszy.\nPodręcznik wydany jest w formacie A4, który nie tylko pozwala na użycie nieco większej czcionki, ale i umożliwia kserowanie poszczególnych wykresów i ćwiczeń tak, żeby\npacjent mógł swobodnie notować swoje treści.\nĆwiczenia rekomendowane przez autorów zawierają prostą zrozumiałą instrukcję oraz\nprzykładowo wypełnioną tabelę (np. Formularz monitorowania siebie s. 47)\nKażdy rozdział dodatkowo zawiera następujące stałe punkty: pracę domową, która\njest elementem standardowym w terapii każdego zaburzenia w podejściu poznawczo-behawioralnym oraz podsumowanie w formie testu, który zawiera zdania do oceny pod\nwzględem prawdziwości bądź fałszywości danego stwierdzenia. Pozwala to na sprawdzanie\nrozumienia tekstu i utrwalenie wiadomości.\nPodręcznik składa się z 14 rozdziałów, których kolejność – poza ostatnim rozdziałem\n– zgodna jest z etapami pracy w terapii poznawczo-behawioralnej nad objawami zaburzeń\nPierwsze trzy rozdziały poświęcone są psychoedukacji na temat: natury zaburzeń lękowych, w tym lęku społecznego, koncepcji poznawczo-behawioralnej, opisu programu\ni motywowania czytelnika do podjęcia terapii. Od czwartego do szóstego rozdziału autorzy\nkoncentrują się przede wszystkim na ćwiczeniach, które pomogą każdemu czytelnikowi\nprzyjrzeć się jego własnym, także bardzo specyficznym sytuacjom wzbudzającym lęk\ni powodujących unikanie, myślom i obrazom, które wywołują lęk oraz błędom myślowym. W szóstym rozdziale zaczynają się elementy pracy poznawczej poprzez racjonalną\ndyskusję z negatywnymi automatycznymi myślami. Siódmy i ósmy rozdział to edukacja\no ekspozycji, czyli zapoznanie pacjenta z behawioralną pracą nad zaburzeniem przez zanurzanie się w sytuację wzbudzającą lęk. Kolejne trzy rozdziały (9, 10, 11) to koncentracja\nna najczęstszych sytuacjach społecznych, którym towarzyszy lęk. Są nimi: wykonywanie\nczynności, gdy patrzą na to inne osoby, rozmowy towarzyskie oraz publiczne przemawianie. Dwunasty rozdział to koncentracja na rdzeniu problemu lęku społecznego, jakim\nsą kluczowe przekonania na temat siebie, innych ludzi i otaczającego świata. Autorzy\nzachęcają tu do rozpoczęcia głębszej restrukturyzacji poznawczej, która niekiedy staje\nsię wręcz oddzielną pracą terapeutyczną nad problemami osobowościowymi (szczególnie\nzaburzeniem osobowości unikającej). Kolejny rozdział jest zbiorem ćwiczeń pomagających ocenić postęp w terapii, realizację celów terapeutycznych, moment zakończenia\nterapii. Uczy także, jak zapobiegać nawrotom. Ostatni, czternasty, rozdział autorstwa M.\nR. Liebowitza jest poświęcony terapii farmakologicznej lęku społecznego. Autor opisuje\noddziaływanie poszczególnych grup leków na objawy lęku społecznego i w sposób bardzo\nprzystępny tłumaczy, na co w naszym ciele dany lek oddziałuje.\nPodręcznik pacjenta, co także podkreślają autorzy, nie może zastąpić terapii w gabinecie,\npod okiem terapeuty. Zawarty w nim program stanowi zarówno wskazówkę dla pacjenta,\njak terapia będzie przebiegać, jak i dla samego terapeuty, co zastosować, żeby zwiększyć\nskuteczność. Podręcznik na pewno może skrócić proces terapeutyczny do kilkunastu sesji\ndzięki posługiwaniu się jednym językiem przez terapeutę i pacjenta, dzięki zapoznaniu\nz doniesieniami na temat skuteczności tej metody w postępowaniu terapeutycznym. Podręcznik poleciłabym zarówno osobom dorosłym, jak i starszej młodzieży.\n„Przewodnik terapeuty” składa się z trzech części. Podstawowych informacji dla\nterapeuty, z Przewodnika terapeuty – sesja po sesji oraz z Dodatku w postaci Materiałów\nPierwsza cześć stanowi wytyczne co do: formy terapii (indywidualna, grupowa czy\nsamodzielna), kwalifikacji terapeutów, stosowanych leków. Wprowadzone też zostały\ninformacje na temat występowania lęku społecznego i jego specyficznego, i niespecyficznego podtypu w populacji amerykańskiej. Zaprezentowane zostały badania na temat\nprzetwarzania informacji w lęku społecznym (wg Velijaca i Rapee 1998 osób z lękiem\nspołecznym wykrywa istotnie więcej negatywnych niż pozytywnych reakcji publiczności\npodczas prezentacji) oraz przedstawiony został rozszerzony model poznawczo-behawioralny lęku społecznego, w którym osoba z lękiem społecznym postrzega sytuację społeczną\njako niosącą możliwość negatywnej oceny. Osoba, gdy staje przed publicznością, skanuje\nzachowania i tworzy (zniekształcony) obraz publiczności oraz zniekształcony obraz „ja”\nwidzianego oczami publiczności. Wreszcie autorzy pokazują, jak przeprowadzić dobór\ni ocenę kliniczną pacjentów rozpoczynających, będących w trakcie i kończących program\nDruga część składa się z 14 rozdziałów (od 4 do 17) i, poza pierwszym, odpowiada\nkażdemu z rozdziałów zawartym w Podręczniku klienta. Pierwszy rozdział to procedura\npostępowania z protokołem terapii zalecanym i przebadanym przez autorów. Według\nprotokołu terapia powinna składać się z 16 sesji przeprowadzonych w ciągu 20 tygodni\n(zatem pacjent może odwołać maksymalnie 4 sesje) oraz trzech sesji konsultacyjnych przed\nrozpoczęciem procesu terapeutycznego i 1–2 po zakończeniu. Autorzy wspominają także\no wyposażeniu gabinetu do terapii i stylu budowania sojuszu terapeutycznego w terapii\npoznawczo-behawioralnej. Kolejne rozdziały (od 5 do 8 ) poświęcone są temu, jak przeprowadzać psychoedukację pacjenta, restrukturyzację poznawczą oraz ekspozycje. Podobnie\njak w Podręczniku ćwiczeń wprowadzone są także sposoby pracy ze specyficznymi lękami\n(wykonywanie czynności, gdy patrzą na to inne osoby, rozmowy towarzyskie oraz publiczne przemawianie). Na wstępie każdego z tych rozdziałów autorzy wskazują, czy rozdział,\na zatem i sesja jest wymagany do pracy (rozdziały 1–8, 12–13 w Zeszycie ćwiczeń), czy\njest opcjonalny (rozdziały 9-11; 14), określają ramy czasowe (ile maksymalnie czasu\nnależy przeznaczyć na rozdział i zawarte w nim ćwiczenia), zarys sesji, prace domowe\noraz ksero do wykonania. Dokładnie omówione są wszystkie ćwiczenia znajdujące się\nw rozdziałach Podręcznika klienta, wraz z trudnościami, na które zarówno początkujący\njak i bardziej zaawansowany terapeuta może natrafić. Zaprezentowane są też najczęściej\nzadawane pytania wraz z odpowiedziami.\nTrzecia, ostatnia, część to materiały do oceny klinicznej, w skład której wchodzą przykładowe testy behawioralne (wymagające konfrontacji z bodźcem wywołującym lęk, na\nprzykład opis hobby na forum, gdzie klinicysta ocenia zakres objawów oraz intensywność\nunikania) oraz skale miar lęku społecznego m.in. Skala Lęku Społecznego Leibowitza\n(LSAS) wraz z instrukcjami obliczania wyników.\nPrzewodnik terapeuty w pełni zasługuje na nazwę „przewodnik”. Rzeczywiście w książce nie tylko pokazane jest, jak można w koncepcji poznawczo-behawioralnej pracować\nz pacjentem z zaburzeniem lęku społecznego, ale także, jak dobierać osoby do terapii, co\nbrać pod uwagę, czego się wystrzegać, a co z kolei zwiększy szanse powodzenia. Bardzo\nistotna jest obecność konkretnych testów, które ułatwią zarówno dobór do terapii, jak\ni pozwalają przyjrzeć się postępom.\nPrzewodnik terapeuty uczy doświadczonych terapeutów, jak w sposób kontrolowany\ni ustrukturalizowany zwiększyć skuteczność postępowania w procesie terapeutycznym.\nMłodym i mniej doświadczonym terapeutom ułatwia bezpieczniejsze „zanurzenie” w nową\nsytuację. Książka ta powinna być lekturą obowiązkową na kursach szkolących w terapii\n(nie tylko poznawczo-behawioralnej) jako przykład przebadanego, przemyślanego i przetestowanego protokołu terapeutycznego.\nObie pozycje polecam jako niezbędny materiał utrwalający i doskonalący warsztat,\na także jako materiał wzorcowy do tworzenia własnych protokołów terapeutycznych\nCancun, 3–6 grudnia 2008\nW dniach 3-6 grudnia uczestniczyłem\njako wykładowca oraz członek międzynarodowego komitetu organizacyjnego\n7 kongresu International Neuropsychiatric\nAssociation (INA). Kongres odbywał się\nw miejscowości wypoczynkowej Cancun,\npołożonej szczycie półwyspu Jukatan, nad\nMorzem Karaibskim, uważanej obecnie\nza meksykański kurort nadmorski numer\n1. Współorganizatorem kongresu było\nMeksykańskie Towarzystwo Neuropsychiatryczne (Asociación Mexicana de\nNeuropsychiatria zaczyna uzyskiwać\ncoraz większą tożsamość jako odrębna\ndziedzina wiedzy i nauki. W kontekście\nintegracji neurologii i psychiatrii można by\nją zdefiniować jako „neurologię” zaburzeń\npsychicznych plus „psychiatrię” chorób\nneurologicznych. Znalazło to odzwierciedlenie w tematyce konferencji. W jej trakcie\nodbyło się 16 wykładów plenarnych i 14\nsympozjów. Przedstawiono również 30 doniesień posterowych. Tematyka sympozjów\nobejmowała m.in. historię neuropsychiatrii, zagadnienia neuropsychiatrii płatów\nczołowych, neuropsychiatrii stwardnienia\nrozsianego, neuropsychiatrii uzależnień,\nneurobiologii zaburzeń afektywnych,\ntechniki stymulacji mózgu w depresji lekoopornej, rolę hormonów steroidowych\nw zdrowiu i zaburzeniach psychicznych\noraz badania epidemiologiczne zmian\nnaczyniowych i metabolicznych w zaburzeniach psychicznych.\nNa konferencji dużo uwagi poświęcono\nzagadnieniu zaburzeń neurokognitywnych\ni otępieniu. Najczęstszą postać zespołów\notępiennych stanowią choroba Alzheimera\ni otępienie naczyniopochodne, jak również\npostaci zawierające elementy obu tych\nzespołów. Odrębnym zespołem jest otępienie czołowo-skroniowe (frontotemporal\ndegeneration – FTD), znane również jako\nchoroba Picka. W zależności od lokalizacji\nzmian w korze czołowej wyróżnić tu można\nm.in. afazję pierwotną postępującą (primary\nprogressive aphasia – PPA) oraz wariant\nbehawioralny FTD (bvFTD). Tematyka PPA\nstanowiła treść wykładu plenarnego, jaki\nwygłosił prof. Marsel Mesulam z Chicago.\nPrzedstawił on m.in. badania genetyczno-molekularne w tej chorobie (związek PPA\nz mutacją genu progranuliny zlokalizowanego na chromosomie 17) oraz możliwości\nróżnicowania z chorobą Alzheimera na\npodstawie genotypowania polimorfizmu\ngenu ApoE. Z innych ciekawych informacji\ndotyczących zaburzeń neurokognity wnych\nnależy wymienić propozycję podziału tzw.\nłagodnego zaburzenia poznawczego (mild\ncognitive impairment – MCI) na typ neurodegeneracyjny i typ naczyniowy.\nNa kongresie przedstawiłem referat plenarny pt. „Predisposition\nto major psychoses and genes of cognitive functions”. Prze�����\nsłaniem referatu było wykazanie, że geny\npredysponujące do schizofrenii i choroby\nafektywnej dwubiegunowej odgrywają rolę\nw czynnościach poznawczych, zwłaszcza\ndotyczących funkcji kory przedczołowej.\nNależą tutaj m.in. geny związane z układami dopaminergicznym, glutaminergicznym\ni neurotrofowym (BDNF). Przedstawiono\nrównież pierwsze wyniki związane z badaniem funkcjonalnego polimorfizmu\ngenu macierzy metaloproteinazy-9 (matrix\nmetalloproteinase-9: MMP-9). Jak wykazał\nostatnio zespół badawczy z Instytutu Nenckiego w Warszawie pod kierownictwem\nprof. Leszka Kaczmarka, MMP-9 odgrywa\nrolę w czynnościach kory przedczołowej\ni hipokampa związanych z uczeniem się.\nWstępne wyniki badań wykonane w ośrodku poznańskim wskazują, że gen MMP-9\nmoże być związany z predyspozycją zarówno do schizofrenii, jak i choroby afektywnej\nDrugim polskim uczestnikiem kongresu\nbył prof. Andrzej Pile z Instytutu Farmakologii PAN w Krakowie, który przedstawił\ndoniesienie ustne pt. „Glutamatergic and\nserotonergic interaction in antidepressantlike effects of MTEP, an mGlu5 receptor\nantagonist”. Wyniki tej pracy wskazują, że\nantagonistyczny wpływ na metabotropowe\nreceptory glutaminergiczne typu 5 może\nmieć znaczenie w farmakologicznej terapii\nW trakcie kongresu odbyły się również\nwybory nowego przewodniczącego INA.\nDotychczasowy prezydent INA Constantin\nSoldatos z Grecji przekazał swoje stanowisko prof. Koho Miyoshi z Japonii. Ustalono,\nże kongres INA w roku 2009 odbędzie się\nw Kioto (Japonia).\nPółwysep Jukatan jest znany jako miejsce cywilizacji Majów. W odległości 150\nkm od Cancun znajduje się Chichen-Itza,\njedno z głównych centrów tej cywilizacji, która największy rozkwit przeżywała\nw okresie 300-900 A.D. Spośród kilkuset\nobiektów architektury Majów w tym ośrodku niewątpliwie najbardziej spektakularna\njest piramida Kukulcan uznana ostatnio za\njeden z „nowych” cudów świata.\nUniwersytet Medyczny w Poznaniu\n23 lipca1930–9 lutego 2009\nZ nieoczekiwanym odejściem Pani Profesor Marii\nOrwid psychiatria straciła postać cechującą się oryginalnością myślenia, bezkompromisowością postaw i głębokim\nzaangażowaniem w sprawy pryncypialne.\nUrodziła się w małym galicyjskim Przemyślu i była jedynym dzieckiem adwokata o socjalistycznych poglądach,\ndr Adolfa Pfefera i jego żony Klary z Weinstocków. Zdecydowanie ojca, który nalegał na nadanie jej imienia Maria\nspowodowało, że do rozpoczęcia nauki szkolnej nie była\nzarejestrowana w żadnych księgach stanu cywilnego. Nie\nmiała zresztą długo pobierać nauk w regularnym systemie edukacyjnym. Historia\nspowodowała, że po dwu latach nauki w szkole prowadzonej przez Przemyską Gminę Żydowską kontynuowała ją przez następne dwa w szkole rosyjskiej, a od 1941\ndo 1945 roku mogła uczyć się jedynie tyle, na ile pozwalały zmienne losy dziecka\numieszczonego w getcie przemyskim, potem w ukryciu poza gettem, a w końcu na\naryjskich papierach we Lwowie.\nOd 1945 roku, adoptowana przez drugiego męża matki, dr Daniela Orwida, zamieszkała z rodzicami w Krakowie i jak wiele dzieci w Jej wieku gorączkowo uzupełniała\nedukację licealną. Zamierzała zostać tancerką, potem filozofem, albo socjologiem, lecz\nza radą starszego przyjaciela – lekarza z wykształcenia, a światu znanego jako pisarz\n– Stanisława Lema wybrała studia medyczne z góry planując, że zostanie psychiatrą.\nStudia zaczęła w Uniwersytecie Jagiellońskim. Zanim je skończyła z Uniwersytetu\nwyodrębniono Akademię Medyczną.\nPo uzyskaniu dyplomu w 1954 roku zdobyła stypendium kandydackie w Katedrze\nPsychiatrii. Był to czas, kiedy stopień naukowy doktora był, na krótko, zastąpiony\nstopniem kandydata nauk. W krakowskiej Klinice Psychiatrycznej zdobyła specjalizację w psychiatrii.\nJej formalnymi opiekunami naukowymi byli profesor Eugeniusz Brzezicki, a potem\nprofesor Karol Spett. Ale jej prawdziwym przewodnikiem w psychiatrii i badaniach\nnaukowych był, wówczas jeszcze doktor, Antoni Kępiński. Pod jego kierunkiem zajmowała się początkowo psychopatologią schizofrenii, badając zjawisko opisane przez\nEugeniusza Bleulera jako autyzm. Nie opublikowała jednak wyników swoich badań,\nktóre okazała się być zbieżne z opublikowanymi już wynikami badań Eugeniusza\nMinkowskiego. Pod koniec lat pięćdziesiątych została członkiem zespołu Kępińskiego prowadzącego badania byłych więźniów obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.\nUczestniczyła także w reformie krakowskiej Kliniki Psychiatrycznej polegającej na\nwprowadzeniu w drugiej połowie lat pięćdziesiątych zasad społeczności terapeutycznej\ni psychoterapii – grupowej i indywidualnej.\nByła współautorką pierwszych w Polsce, po 1956 roku, opracowań na temat psychoterapii grupowej. Doktoryzowała się w 1963 roku z problemów adaptacji społecznej\nbyłych więźniów Auschwitz do życia poobozowego.\nW połowie lat sześćdziesiątych w londyńskim Instytucie Psychiatrii szkoliła się\nw psychiatrii młodzieżowej w Tyson Unit kierowanym wówczas przez brytyjskiego\ntwórcę tej gałęzi psychiatrii, dr Wilfrieda Warrena i w psychoterapii grupowej pod\nkierunkiem dr Boba Hobsona. Po powrocie założyła w Klinice oddział psychiatrii\nmłodzieżowej, opierając go na zasadach społeczności terapeutycznej i psychoterapii.\nSzybko jednak zorientowała się, że w terapii młodzieży z zaburzeniami psychicznymi nie może nie uwzględniać pracy z rodzinami. Podjęła, z psychologiem dr Wandą\nBadurą-Madej, badania nad relacjami w rodzinach pacjentów młodzieżowych hospitalizowanych w oddziale. Wyniki tych badań, wyznaczające kierunki terapii rodzin,\nbyły podstawą przyznania jej w 1976 roku stopnia naukowego docenta. Warto może\nprzypomnieć, że ówczesne ciało przyznające ten stopień – Centralna Komisja Kwalifikacyjna decyzję tę podjęła niełatwo, zarzucając jej jednostronność dorobku naukowego. Warsztat naukowy i metodologię pracy z rodzinami w psychiatrii poszerzała\npod kierunkiem Yrjö Alanena w Uniwersytecie w Turku, korzystając ze stypendium\nŚwiatowej Organizacji Zdrowia. W 1989 roku otrzymała tytuł naukowy profesora.\nW 1978 roku założyła pierwszą w Polsce uniwersytecką Klinikę Psychiatrii Dzieci\ni Młodzieży i kierowała nią do 2000 r. Organizując klinikę psychiatrii dzieci i młodzieży skutecznie nalegała na powiązanie jej z psychiatrią ogólną, a nie, jak wówczas\nsugerowano – z pediatrią. Wyznaczyła w ten sposób kierunek rozwoju tej specjalności\nw naszym kraju. W niełatwych warunkach wypracowała wraz zespołem model opieki\nnad zdrowiem psychicznym dzieci i młodzieży zorientowany na opiekę środowiskową, uwzględniającą metody oddziaływania psychoterapeutycznego, ze szczególnym\nnaciskiem na terapię rodziny i ograniczający do niezbędnej konieczności leczenie\nw warunkach szpitalnych. Kierowała pracami nad relacjami między najistotniejszymi\nzaburzeniami psychicznymi, występującymi zwłaszcza u adolescentów i ich powiązaniem z relacjami rodzinnymi. Zastosowała w Polsce zasady myślenia systemowego\nw psychiatrii. W swoisty sposób zmodyfikowała paradygmatyczną dla podejścia\nsystemowego zasadę postrzegania rodziny jako pacjenta. Jej oryginalne podejście do\npsychopatologii okresu dzieciństwa i dorastania podnosiło kontekstualność objawów\npsychopatologicznych obserwowanych u dzieci i dorastających.\nW latach dziewięćdziesiątych powróciła do badań nad następstwami traumy.\nPoczątkowo były to prace nad traumą w rodzinie, potem podjęła problem późnych\nnastępstw traumy II wojny światowej u Żydów i Romów. W oparciu o Klinikę\nzorganizowała zespół badawczy, a potem terapeutyczno-badawczy, który zajął się\nnastępstwami traumy nazistowskiej eksterminacji Żydów oraz zagadnieniem międzygeneracyjnego przekazu traumy.\nWykładała psychiatrię i psychiatrię dzieci i młodzieży w programie studiów przeddyplomowych na Wydziale Lekarskim UJ CM, ale była też współautorką programu\nnauczania podyplomowego psychiatrii oraz psychiatrii dzieci i młodzieży, kiedy\nszkolenie podyplomowe lekarzy było reformowane w latach dziewięćdziesiątych.\nJuż w tym stuleciu kierowała programem szkolenia podyplomowego w krakowskiej\nByła czynnym członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Uczestniczyła w zakładaniu Sekcji Naukowej Psychoterapii tego Towarzystwa. Była także\nwspółautorką programu szkolenia w psychoterapii i procedur uznawania kwalifikacji\ndo jej samodzielnego stosowania, które Sekcja Psychoterapii opracowała jako pierwsza w Polsce. Założyła też Sekcję Naukową Terapii Rodzin PTP i była jej pierwszą\nprzewodniczącą. W uznaniu zasług Polskie Towarzystwo Psychiatryczne wyróżniło ją\ngodnością Członka Honorowego. Należała do wielu międzynarodowych towarzystw\nterapii rodziny. Była członkiem założycielem International Family Therapy Association\ni honorowym członkiem European Family Therapy Association. ������������������\nAktywnie współpracowała z Deutsche Akadmie für Psychoanalyse, która przyznała jej złoty medal Akademii. Była także członkiem założycielem i przez wiele lat członkiem zarządu Word\nAssociation for Dynamic Psychiatry. Organizowała w Krakowie światowy kongres\nterapii rodzin w 1990, oraz światowy kongres psychiatrii dynamicznej w 2005 roku.\nWśród jej innych aktywności międzynarodowych koniecznie przypomnieć trzeba udział w założeniu Polsko- Niemieckiego Towarzystwa Zdrowia Psychicznego,\na potem Polsko-Izraelskiego Towarzystwa Zdrowia Psychicznego. Była honorową\nprzewodniczącą tego ostatniego.\nPrócz wymienionych już godności honorowego członkostwa towarzystw naukowych, które ceniła, była też laureatką licznych nagród i odznaczeń.\nOstatnim jej osobistym osiągnięciem było uzyskanie tytułu Sprawiedliwego Wśród\nNarodów Świata dla nieżyjącej już pani Teofili Kic, która przechowywała ją i jej matkę\nw swoim mieszkaniu w Przemyślu, kiedy uciekły z getta.\nBogactwo życia zawodowego, wyrazistość poglądów, konsekwentna realizacja\nzamysłów i planów zawodowych nie zabierały Pani Profesor całego czasu i nie wypełniały Jej życia ze szczętem. Angażowała się w wiele ważnych spraw. Była obecna\nwszędzie tam, gdzie działy się sprawy ważne opowiadając się za sprawiedliwością,\nrównymi szansami dla wszystkich, a przeciw dyskryminacji, nietolerancji, łamaniu\npraw człowieka i nieuczciwości.\nOtwarta wobec ludzi miała przyjaciół na całym świecie. Jej przyjaźń ceniły kobiety\ni mężczyźni. Słuchała innych uważnie i zawsze znajdowała dla każdego czas.\nOpisała swoje dzieciństwo, czas zagłady i swoje życie zawodowe w wydanej\nw 2006 roku książce „Przeżyć... I co dalej”. Zawarte w tytule pytanie jest już skierowane nie do samej Autorki, a do nas, których pozostawiła.\nw „Psychiatrii Polskiej”\n„Psychiatria Polska” jest organem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, czasopismem naukowym publikującym przede\nwszystkim prace z zakresu psychiatrii, indeksowanym w Index Medicus/MEDLINE,\nEMBASE/Excerpta Medica, PsycINFO\ni Index Copernicus.\nW kwalifikacji prac do druku uwzględniane są zasady Deklaracji Helsińskiej,\nw przypadku publikacji prac badawczych\n– oceny komisji bioetycznych i stosowanie\nmiędzynarodowych reguł prowadzenia eksperymentów na zwierzętach.\n1. Redakcja przyjmuje do druku:\na) prace oryginalne (badawcze, kliniczne,\ndoświadczalne, teoretyczne), b) prace poglądowe, c) prace kazuistyczne, d) doniesienia\ntymczasowe, spostrzeżenia kliniczne, problemy\ndyskusyjne, polemiki, e) listy do redakcji dotyczące prac publikowanych w czasopiśmie, jak i\nproblemów istotnych dla naszego środowiska,\nf) notatki kronikarskie i informacyjne (w tym\nsprawozdania ze zjazdów naukowych krajowych\ni zagranicznych, pobytów naukowych za granicą), wspomnienia pośmiertne, komunikaty itp.,\ng) omówienia książek. Redakcja nie publikuje\nw jednym numerze więcej niż dwie prace tego\n2. Objętość – łącznie z rycinami, tabelami,\nwykazem piśmiennictwa i streszczeniem – nie\nmoże przekraczać dla prac oryginalnych, poglądowych i kazuistycznych 15 stron, doniesień\ntymczasowych i listów do redakcji 5 stron,\nomówień książek, notatek kronikarskich i informacyjnych i in. 2 stron znormalizowanego\n3. Tekst prac oryginalnych winien być\npodzielony na kolejne rozdziały: wstęp, materiał, metoda, wyniki, omówienie wyników,\n4. W pracach oryginalnych, poglądowych, kazuistycznych oraz doniesieniach tymczasowych,\nponiżej tytułu w języku polskim należy wpisać\ntytuł w języku angielskim, następnie nazwisko\nautora, nazwę instytucji i nazwisko jej kierownika. Dotyczy to publikacji, opartych na materiale,\nmetodologii i środkach tych instytucji.\nNa ostatniej stronie pracy należy zamieścić\nadres dla korespondencji.\n5. Do wszystkich prac należy dołączyć\nstreszczenie w języku polskim i angielskim o\nobjętości min. 150, maks. 250 słów. Do prac\noryginalnych, kazuistycznych oraz doniesień\ntymczasowych powinno to być streszczenie\nustrukturowane. Należy w nim wyróżnić w\nodrębnych akapitach: 1. cel badań, 2. metodę,\n3. wyniki, 4. wnioski.\nPoniżej należy wpisać słowa klucze\n(nie więcej niż trzy) spośród wymienionych\nw Medical Subject Headings (MeSH).\n6. Prace należy nadsyłać w 3 egzemplarzach\nmaszynopisu, pisanych jednostronnie na papierze\nformatu A4. Na jednej stronie powinno być 1800\nznaków. Można to uzyskać:\na) pisząc na komputerze pismem Times New\nRoman CE 12 punktów, odstęp między wierszami – 2, marginesy – lewy 3,5 cm, prawy 1 cm,\ngórny 3,5 cm, dolny 3 cm (prosimy o nieużywanie pisma courier i innych krojów czcionki,\nzmniejszających liczbę znaków na stronie).\nb) pisząc na maszynie do pisania 60 znaków\nw wierszu (przerwy między wyrazami liczą się\njako znaki) i 30 wierszy na stronie;\nW momencie nadsyłania pracy do redakcji,\noczekujemy jedynie maszynopisów. Dyskietkę z\nwersją tekstu, uznaną przez autora za ostateczną\n(zapisaną w edytorze Word dla Windows), należy\nnadesłać po zapoznaniu się z recenzjami (patrz\np. 12 regulaminu ogłaszania prac).\nTytuły i podtytuły powinny być pisane pismem tekstowym (nie wersalikami).\nAkapity rozpoczyna się wcięciem przy użyciu odpowiedniego polecenia z menu: format,\nakapit (nie spacje).\nMaszynopis nie może zawierać maszynowych wyróżnień, takich jak spacjowanie\n(rozstrzelenie), pogrubienie i wersaliki (duże\nlitery). Jeżeli autor chce zastosować wyróżnienia\nw druku, powinien ołówkiem podkreślić: linią\nprzerywaną wyrazy, które chce rozspacjować,\nciągłą (pogrubienia) lub falistą (kursywa).\nWielkość i krój liter tytułów i śródtytułów ustala\nredakcja zgodnie z jednolitym stylem graficznym\nTabele i rysunki należy dołączyć do artykułu\nosobno, wskazując w tekście miejsca, gdzie mają\nbyć umieszczone. Tabele należy wykonać w programie Word dla Windows a wykresy (rysunki)\nw programie Excel, CorelDraw lub Word dla\nWindows. Tabele, wykresy i rysunki należy zapisać na dyskietce jako osobne pliki w formacie\nprogramu, w którym zostały wykonane. Szerokość tabel i rysunków nie może przekraczać 13\ncm (szerokość łamu czasopisma). W tabelach i\nopisach rysunków należy używać pisma Arial\nNarrow CE wielkości 10 punktów.\nIlustracje półtonowe należy zapisać na\ndyskietce jako czarno-białe (256 odcieni szarości, rozdzielczość 300 dpi), w formacie TIF\nlub EPS, w proporcjach, w jakich mają być\ndrukowane. W wypełnieniach wykresów nie\nnależy używać kolorów, tylko odcieni szarości\nlub czarno-białych wzorów. Do artykułu należy\ndołączyć wysokiej jakości wydruk czarno-biały\ntabel, wykresów i rysunków takiej wielkości,\njaka ma być publikowana. Ilość tabel, wykresów\ni rysunków powinna być ograniczona do niezbędnego minimum.\n7. W celu uzyskania zwięzłości redakcja\nuprzejmie prosi o uwzględnianie wyłącznie\nniezbędnego piśmiennictwa, ściśle związanego\nz tematem pracy. W spisie piśmiennictwa należy\npodawać tylko te pozycje, które są cytowane w\ntekście, przy czym w tekście należy podać numer\npozycji piśmiennictwa w nawiasie kwadratowym.\nKażda pozycja piśmiennictwa powinna być pisana od nowego wiersza i poprzedzona numerem,\npowinna zawierać (standard Vancouver):\nZapis dla artykułu z czasopisma: nazwiska\nautorów, inicjały imion, tytuł artykułu, tytuł\nczasopisma (zgodny z Index Medicus), rocznik,\ntom, strony. Wzór: Kowalski N, Nowak A.\nSchizofrenia – badania własne. Psychiatr. Pol.\n1919; 33: 210-223.\nZapis dla pozycji książkowej: nazwiska\nautorów, inicjały imion, tytuł, miejsce publikacji,\nwydawca, rok wydania. Wzór: Kowalski ZG.\nPsychiatria. Sosnowiec: Press; 1923.\nZapis dla rozdziału z książki: nazwiska\nautorów, inicjały imion, tytuł, W: nazwiska i\ninicjały imion redaktorów tomu, tytuł, miejsce\nwydania, wydawca, rok, strony. Wzór: Szymański BM. Stany depresyjne. W: Kowalski AM,\nGłogowski P. red. Podręcznik psychiatrii, wyd.\n2. Krosno: Psyche; 1972. s. 203-248.\n8. W każdej nadsyłanej pracy należy odnotować fakt jakiejkolwiek formy finansowania lub\ndofinansowania opisywanych badań lub samego\nopracowania (np. w przypisie na pierwszej stro-\nnie: „badania sponsorowane przez firmę ...”) lub\nstwierdzić: „Badanie nie było sponsorowane”.\nDo prac doświadczalnych zawierających wyniki\nbadań na ludziach (kryjących element ryzyka)\nnależy dołączyć pisemną akceptację projektu\nbadań właściwej terenowej komisji etyki.\n9. Redakcja prosi uprzejmie o przestrzeganie\npoprawności mianownictwa psychiatrycznego\noraz stosowania międzynarodowych (niefirmowych) nazw leków. Należy stosować skróty\nwg międzynarodowego układu jednostek miar\n10. Do pracy należy dołączyć oświadczenie,\nże nie została ona skierowana do druku w innym\n11. Autorzy po nadesłaniu pracy otrzymują\nzawiadomienie o jej nadejściu, co nie jest równoznaczne z przyjęciem pracy do druku. Prace\nnie odpowiadające wymaganiom regulaminu\nbędą odsyłane autorom do przeredagowania\ni nie będą rozpatrywane merytorycznie przed\ndoprowadzeniem ich do poprawności formalnej.\nW razie niezakwalifikowania pracy do druku\nredakcja zwraca ją autorowi.\n12. Prace oryginalne, poglądowe i kazuistyczne oraz doniesienia tymczasowe i spostrzeżenia kliniczne są recenzowane anonimowo\nprzez co najmniej dwóch recenzentów. Po\notrzymaniu uwag recenzentów, autor proszony\njest o nadesłanie tekstu z uwzględnionymi ewentualnymi uwagami recenzentów na dyskietce lub\ne-mailem (patrz p. 6) w terminie do 3 miesięcy.\nNiedotrzymanie tego terminu będzie uważane\nza rezygnację z publikacji tej pracy. Zakwalifikowanie pracy do druku następuje po otrzymaniu dyskietki i wydruku tekstów i rysunków,\nwykresów itp., spełniajacych wszystkie wymogi\nmerytoryczne i formalne.\n13. Redakcja zastrzega sobie prawo poprawienia usterek stylistycznych i mianownictwa\noraz dokonywania potrzebnych skrótów bez\nporozumienia z autorem.\n14. Autorzy otrzymują po 20 odbitek na\n15. Jeżeli autor otrzyma korektę do poprawy, należy poprawić tylko rzeczywiste\nbłędy druku. Korekta po poprawieniu i podpisaniu przez autora winna być odesłana\nw określonym przez redakcję terminie.\nW przypadku niedotrzymania tego terminu, redakcja nie gwarantuje uwzględnienia poprawek\ndokonanych przez autora.\nw serii ukazały się m.in. następujące pozycje (jeszcze dostępne u wydawcy):\nWyłącznie dla prenumeratorów naszych czasopism oferujemy\npromocyjną cenę sprzedaży książki pt.\npod red. J. Wciórki (dla prenumeratorów 10 zł, poza prenumeratą 15 zł)\npod red. A. Kiejny i J. Rymaszewskiej (30 zł)\npod red. J. Rybakowskiego i J. Hauser (25 zł)\nLeczenie anoreksji i bulimii psychicznej: podejścia, metody, techniki. Tom 2.\npod. red. B. Józefik i M. Pileckiego (35 zł)\nMózg i psyche. W stulecie utworzenia Katedry Psychiatrii i Neuropatologii\nw Uniwersytecie Jagiellońskim. Pokłosie jubileuszowego sympozjum\npod red. Jacka Bomby i Macieja Pileckiego (35 zł)\nPacjenci z podwójną diagnozą – problemy diagnostyczne i terapeutyczne\npod red. J. Meder (35 zł)\npod red. J. Rabe-Jabłońskiej (35 zł)\npod red. J. Meder (25 zł)\nPsychiatria Konsultacyjna. Psychiatria Liaison\npod red. S. Ledera i C. Brykczyńskiej (12 zł)\npod red. S. Ledera i C. Brykczyńskiej (20 zł)\npod red. K. de Walden-Gałuszko (25 zł)\npod. red. J. Meder i M. Sawickiej (35 zł)\nPsychoterapia, psychiatria społeczna – wybrane zagadnienia\nStefan Leder (25 zł)\nRehabilitacja przewlekle chorych psychicznie\npod red. J. Meder (20 zł)\nRola czynników zakaźnych w zaburzeniach psychicznych\npod red. F. Rybakowskiego (30 zł)\nKonstantinos Tsirigotis, Wojciech Gruszczyński (35 zł)\nSchizofrenia: różne konteksty, różne terapie\npod red. J. Bomby (20 zł)\nSchizofrenia: różne konteksty, różne terapie 2.\npod red. J. Bomby i B. de Barbaro (25 zł)\nSchizofrenia: różne konteksty, różne terapie 3.\npod red. A. Cechnickiego i J. Bomby (30 zł)\nSchizofrenia: różne konteksty, różne terapie 4.\npod red. J. Bomby, M. Rostworowskiej, Ł. Müldnera-Nieckowskiego (35 zł)\nJerzy W. Aleksandrowicz, Jerzy A. Sobański (30 zł)\nWspółwystępowanie zaburzeń psychicznych a choroba afektywna dwubiegunowa\nBartosz Grabski, Dominika Dudek (25) Nowość\nZaburzenia funkcji poznawczych w chorobach psychicznych\npod red. A. Borkowskiej (30 zł)\nZaburzenia psychiczne u mężczyzn. Wybrane zagadnienia.\npod red. J. Meder i M. Sawickiej (30 zł). Nowość\nZachowania agresywne. Przeciwdziałanie, leczenie\npod red. J. Meder (35 zł) Nowość\nPodane ceny obejmują opłaty pocztowe. Zamówione pozycje przesyłamy po otrzymaniu potwierdzenia\nwpłaty pod adres nadawcy wpłaty, o ile nie otrzymamy innego adresu przesyłki. Instytucje prosimy o wyraźne wskazanie płatnika odbiorcy rachunku oraz odbiorcy zeszytów. Dodatkowe opłaty z tytułu zamówień za\nzaliczeniem pocztowym pokrywa odbiorca\nDział kolportażu KRW PTP:\n31-138 Kraków, ul Lenartowicza 14\ntel. +48 (012) 633-12-03, (012) 633-38-69\nfax (012) 633-40-67\noraz sposób zamawiania wydawnictw\n2009 – prenumerata roczna 80,00 zł\n2009 – pojedynczy zeszyt 25,00 zł\nDla członków PTP prenumerata bezpłatna\n(w ramach składki członkowskiej)\nDla lekarzy w trakcie specjalizacji (po przedstawieniu\nzaświadczenia kierownika specjalizacji) prenumerata\nroczna – 40 zł\n2008 – prenumerata roczna\n2008 – pojedynczy zeszyt\n2007 – prenumerata roczna\n2007 – pojedynczy zeszyt\n2009 – prenumerata roczna 60,00 zł\n2009 – pojedynczy zeszyt\n2007– pojedynczy zeszyt\nDział kolportażu przyjmuje wpłaty w formie przelewów na rachunek bankowy wydawnictwa. Można ich\ndokonywać używając blankietów dołączonych do naszych czasopism, innych blankietów dostępnych w bankach i placówkach pocztowych a także w formie przelewów za pośrednictwem Internetu. W ten sam sposób\nprosimy przekazywać należności za książki z serii „Biblioteka Psychiatrii Polskiej” (wykaz dostępnych pozycji\n– na następnej stronie).\nZwracamy się z prośbą o możliwie wyraźne wypełnianie blankietów, co pozwoli wyeliminować ewentualne nieporozumienia przy realizacji prenumerat czasopism. Prosimy o wpisanie w rubrykach: „tytułem”\n– tytułów i numerów zamawianych zeszytów, tytułów książek, ich redaktorów oraz ilości egzemplarzy.\nOsoby i instytucje zainteresowane otrzymaniem faktury za zamawiane wydawnictwa prosimy o wyraźne\nzaznaczenie tego na blankiecie wpłaty lub poinformowanie o tym telefonicznie działu kolportażu KRW PTP\npod numerami telefonu: (012) 633-12-03;\n(012) 633-38-69, tel/fax. (012) 633-40-67.\nUwaga! Prenumerata może być realizowana dopiero po jej opłaceniu.\nPsychotherapy of small children\nHanna Jaklewicz, Lidia Popek\nPsychotherapy effectiveness and the possibility of personality traits\nchanges depending on the patiens’ age\nKON-2006 Neuritic Personality Questionnaire\nJerzy W. Aleksandrowicz, Katarzyna Klasa, Jerzy Sobański,\nDesensitization of conflicted feelings: using the ATOS to measure\nearly change in a single-case affect phobia therapy treatment\nManeet Bhatia, Mariana Gil Rodriguez, Darren M. Fowler, Johanne E.G.\nGodin, Martin Drapeau, Leigh McCullough\nApplication of the concept of egosyntonicity to the assessment of\nanorexic patients’ competence\nMother’s perception of their closeness-caregiving and intrusiveness\ntoward adult sons with a diagnosis of schizophrenia or drug\nSzymon Chrząstowski, Marta Zagdańska\nThe impact of alcohol dependence on the course and\nBeata Konarzewska, Regina Popławska, Beata Galińska, Agata Szulc,\nPsychodynamic psychopharmacology concept by D. Mintz and\nB. Belnap – discussion of the discipline in relation to treatment-resistant patients\nWorking memory and executive functions in hyperthyroid patients\nKarolina Jabłkowska, Małgorzata Karbownik-Lewińska, Katarzyna\nNowakowska, Roman Junik, Andrew Lewiński, Alina Borkowska\nZaburzenia psychiczne oraz patologia spo³eczna w ród krakowskiej


Skok na myśliwskie trofea. Złodziej z Szubina nie cieszył się długo porożem | Gazeta Pomorska\nSkok na myśliwskie…\nSławomir Bobbe 29 marca 2021, 12:52\nMyśliwskie trofea były warte 1500 złotych. KPP Nakło nad Notecią\nZobacz wideo: Złodziejska dziupla w lesie pod Gniewkowem!\nZgłoszenie o tym, że w jednej z podszubińskich wsi ktoś włamał się do pomieszczenia gospodarczego, skąd ukradł trofea myśliwskie, policjanci z miejscowego komisariatu otrzymali w ubiegły poniedziałek (22.03.21). Pokrzywdzony wycenił utracone mienie na 1 500 złotych. Nad sprawą pracowali kryminalni.\nZłodziejska dziupla pod Gniewkowem - rozebrane bmw, ford i audi\n- Ich zaangażowanie zaowocowało w piątek (26 marca), kiedy ustalili personalia włamywacza. Podejrzany 20-latek został zatrzymany w jednym z mieszkań na terenie gminy. Funkcjonariusze odzyskali całe skradzione łupy i trofea już wróciły do właściciela. Zatrzymany do sprawy mieszkaniec szubińskiej gminy jeszcze tego samego dnia usłyszał zarzuty kradzieży z włamaniem, a decyzję w jego sprawie podejmie sąd - przekazała nam podkom. Justyna Andrzejewska, oficer prasowy KPP Nakło nad Notecią.\nZgodnie z kodeksem karnym 20-latkowi grozi nawet do 10 lat więzienia.\nMateriał oryginalny: Skok na myśliwskie trofea. Złodziej z Szubina nie cieszył się długo porożem - Express Bydgoski


konrad, Autor w serwisie Biznesteam.pl - Strona 2 z 2Biznesteam.pl | Strona 2\nArchiwum autora: konrad\nRehabilitacja – popularne metody\nOpublikowany sierpień 22, 2017 przez konrad\nNDT-Bobath, czyli rehabilitacja noworodków\nSposobów fizjoterapii istnieje mnóstwo, a jedną z najbardziej popularnych będzie ndt bobath białołęka. Pomaga ona w pełnym rozwoju niemowlaków, u których występują problemy z napięciem mięśniowym, asymetrią ułożenia, oraz tych, które narodziły się za wcześnie i potrzebują odpowiedniej stymulacji by dogonić rówieśników. Podsumowując w sporym skrócie jest to sposób usprawniania pacjentów po przebyciu udaru mózgu, oraz innych nieprawidłowości czaszkowo mózgowych. Terapia z terapeutą oraz wykonywanie przekazanych terapeutycznych zaleceń co do opieki nad dzieckiem wspomaga rozwój a także dogonieniu rówieśników. Technikę tę z powodzeniem wykonuje się już od blisko 80. lat. Została opracowana w oparciu o przegląd zachowań a także terapię młodzieży z porażeniami mózgowymi. Techniki poruszania się takich dzieci będą różniące się od tych poprawnie funkcjonujących, gdyż osoba nieprawidłowo odczuwa własne ciało a także niepoprawnie się porusza. Dlatego także treningi oraz ciągłe, codzienne eliminowanie złych nawyków poruszania się pomaga w powrocie do odpowiedniego funkcjonowania.\nInne metody – terapia manualna i funkcjonalna\nOgromnie chętnie wybieraną terapią jest metoda manualna która obejmuje odwracalne uszkodzenia funkcjonowania rozmaitych rozkładów układu ruchu skupiając się zwłaszcza na kręgosłupie. Jest ona bardzo często stosowana w przypadku schorzeń wynikających z przeciążeń, urazów itd. Wykorzystuje się w niej określone metody manualne skutkujące usunięciem napięć oraz osłabienia układu mięśniowo-powięziowego. Na starcie ocenia się skalę napięcia mięśni, bólów oraz asymetrii a później wybiera najlepszą technikę leczenia (np. energizację mięśni, rozluźnianie, terapię punktów spustowych, rozluźnianie pozycyjne). Inną słynną terapią będzie metoda funkcjonalna, która czerpie z innych technik łącząc je a następnie dając szansę wypracować konkretną funkcję bądź także odtworzyć straconą jak np. wstawanie z krzesła bez podpierania się rękoma. Terapia ta wykorzystuje plastyczności układu nerwowego, który pobudza za pomocą multipłaszczyznowej stymulacji. Rozpoczynającym krokiem jest ustalenie celu jak np. ponowne nauczenie się chodzenia bez kul ortopedycznych. Później całkowitą metodykę podporządkowuje się temu celowi. Gdy się go osiągnie, należy wyznaczyć następny i użyć wszystkie dostępne zasoby do jego spełnienia. Jak widać, to tylko dwie z ogromu rodzajów terapii, którymi trzeba się zainteresować.\nZaszufladkowano do kategorii Rehabilitacja\t| Otagowano rehabilitacja funkcjonalna, rehabilitacja manualna, rehabilitacja ndt-bobath\t| Dodaj komentarz\nMagazynowa automatyzacja i wyposażanie magazynu\nOpublikowany lipiec 31, 2017 przez konrad\nPorady odnośnie automatyzacji\nZdecydowana większość osób prowadzących firmy stawia na stworzenie swojego magazynu. Może tym być średnie pomieszczenie, lub również duży magazyn, i sortownia magazynowa, która ma być nieodłącznym elementem firm specjalizujących się dostawą towarów. Coraz częściej lokalni przedsiębiorcy finansują automatyczny magazyn. Warto wiedzieć, że nie w każdym przypadku będzie to korzystne rozwiązanie dlatego też należy poznać jego najważniejsze cechy. Zaczynając, jeśli mowa o tym magazynie, to mówimy o zautomatyzowaniu procesów w nim zachodzących dającym szansę na największe dostępne ograniczenie czynniku człowieka. Za działanie omawianych maszyn odpowiada program komputerowy. Oczywiście, maszyny magazynowe również muszą być odpowiednio przystosowane, dlatego obowiązkowe będzie kupienie najnowszego sprzętu i najbardziej odpowiednie będzie kupno wszystkiego u tego samego producenta. W takim wypadku będziemy mieć gwarancję, że system komputerowy jest odpowiedni z wykorzystanymi maszynami i urządzeniami. Najlepszym rozwiązaniem będzie zlecenie zamontowania i wdrożenia systemu specjalistom. Skorzystanie z tego magazynu osiąga dużą, stałą wydajność spowodowaną tym, że urządzenia w przeciwieństwie do pracowników nie ulegają zmęczeniu.\nPaletowe i półkowe – najpopularniejsze regały\nBardzo ważne jest dostosowanie regałów do produktów, które są magazynowane. Gdy chce się przechowywać pojedyncze produkty o różnych rozmiarach oraz wagach, najodpowiedniejszym rozwiązaniem jest zakup regałów półkowych. Gdy jednak do magazynu będą zwożone produkty spaletyzowane, w takim wypadku dużo korzystniej jak również wydajniej będzie kupić regały paletowe. Zarówno w tym jak i w drugim wypadku regały występują w innych konfiguracjach z różnymi max. obsadzeniami na jedną półkę. Bardzo ważne natomiast jest dokładne oszacowanie wagi towarów, które mają być magazynowane na jednej półce oraz kolejno wybranie tych regałów, które określone wymogi będą spełniały. W przypadku gdy przekroczy się wagę maksymalną jest groźba połamania się półki i zniszczenia produktów. W sytuacja zastosowania automatyki magazynowej istnieje możliwość by wybrać regały windowe, które po ulokowaniu na niej towaru samodzielnie będą transportowały go na określoną lokację. Gdy planuje się otworzenie przestrzeni magazynowej wysokiego składowania, doskonałym rozwiązaniem będą regały paletowe wraz z układnicami, które zapewnią świetny i sprawny transport produktów.\nZaszufladkowano do kategorii Magazyn\t| Otagowano dobre regały do magazynu, najpopularniejsze regały do magazynu, regały magazynowe\t| Dodaj komentarz\nLeasingowanie aut na swoją firmę\nOpublikowany lipiec 19, 2017 przez konrad\nCo warto leasingować w kraju\nNieustannie od startu działania finansowania leasingowego w Polsce to samochody osobowe do 3,5 tony były i są najczęściej leasingowanymi rzeczami przez polskich przedsiębiorców. Taka sytuacja istnieje z wielu powodów. Najbardziej ważnym jest zwłaszcza to, iż samochodu potrzebuje każdy. Niezależnie od tego, czy jest to klient prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, czy ogromna korporacja. Zmieniają się natomiast formy, w pierwszym przypadku podpisze się porozumienie o leasing samochodu, w drugim o leasing samochodów . Wielkie przedsiębiorstwa mają w zwyczaju finansować całe floty pojazdów, dzięki czemu dostarczają konieczny przedmiot swoim handlowcom oraz pozostałym osobom reprezentującym firmę. Trzeba jednak nadmienić o tym, iż oprócz aut, pokaźną popularnością mogą poszczycić się także samochody transportu ciężkiego. Zwykle przedsiębiorstwa transportowe w ten sposób otrzymują większość taboru samochodów (umowy na floty na leasing samochodowy). Na wspomnienie zasługują również maszyny oraz urządzenia, które biorąc pod lupę dochody dla leasingodawców praktycznie zrównały się w roku 2016 z samochodami osobowymi – to naprawdę spore osiągnięcie firm leasingowych.\nJaki format leasingu wybrać\nPrzedsiębiorca ma do wyboru leasing operacyjny lub finansowy. Różnice pomiędzy tymi formami leasingowania są bardzo spore. W finansowaniu do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej wpisuje się całe raty leasingowe (składowe:część odsetkową i kapitałową) do spółki z opłatą inicjalną. W leasingu finansowym z kolei w koszty zalicza się odsetki rat leasingu jak i odpisy amortyzacyjne, które w tym przypadku dokonuje samodzielnie klient, a nie przedsiębiorstwo leasingowe na bazie opłat ratalnych klienta, jak dokonuje się to w leasingu operacyjnym. Należy wspomnieć o kwestii podatku VAT. W opcji finansowej VAT od całej wartości leasingu opłaca się przy opłacie wstępnej, w operacyjnym opłaca się VAT od pojedynczej raty, dzięki takiemu rozwiązaniu nie nadwyrężają tak portfela firmowego, jak ma to miejsce w finansowym. VAT w leasingu operacyjnym jest zawsze taki sam – dwadzieścia trzy procent, w finansowym inny w zależności od rodzaju usługi, towaru jak i wystawionej FV. W finansowym nie istnieje wykup więc po zakończeniu finansowania leasingobiorca bez opłat pozostaje wyłącznym właścicielem, jednak w trakcie umowy musi zapłacić pełną kwotę leasingowanego sprzętu.\nZaszufladkowano do kategorii Leasing\t| Otagowano leasingowanie samochodu na firmę, leasingowany samochód do swojeje firmy, własna firma i leasingowane auto\t| Dodaj komentarz\nZnaczące porady leasingowe\nOpublikowany kwiecień 4, 2017 przez konrad\nCzym w praktyce jest leasing\nJest umową, którą zawiera między sobą finansujący, a więc przedsiębiorstwo leasingowe, oraz korzystający, czyli klient, który prowadzi własną firmę. Jest także leasing konsumencki ukierunkowany na klienta bez firmy, jednak nie jest on rozpopularyzowany w kraju i będzie ciężko znaleźć przedsiębiorstwa, które posiadałyby go w swojej ofercie. W ramach leasingu można finansować prawie wszystkie środki trwałe. Do najbardziej popularnych bez dwóch zdań zaliczyć można pojazdy osobowe, urządzenia i maszyny. Oczywiście nie tylko osobówki można brać w leasing (więcej informacji – https://www.millennium-leasing.pl/). Bardzo często przedsiębiorstwa przewozowe zaopatrują się w leasingowane ciężarówki, czy auta dostawcze. To dobry sposób, gdy zarówno chce się rozkręcić biznes, jak i dać zastrzyk już dobrze rozwiniętej firmie, aby non stop parła do przodu bez zastojów. Jeśli natomiast mowa o formy leasingu to każdy korzystający może wybrać albo leasing operacyjny, albo finansowy. Ich ważne cechy przedstawimy poniżej.\nWażne informacje o rodzajach leasingu\nBez wątpienia popularniejszym rozwiązaniem jest bez wątpienia leasing operacyjny, na niego podpisuje się około 70 % łącznie wszystkich umów na leasing. Oczywiście,\nnie oznacza to, że leasing finansowy należy skreślić na starcie. Na popularność pierwszego rozwiązania składa się kilka czynników. Pierwszym z nich jest bez wątpienia zakrojona na szeroką skalę reklama w mediach, dzięki czemu automatycznie pojęcie finansowania leasingowego kojarzy się z leasingiem operacyjnym. Po drugie, cechują go nieco inne warunki. Do najbardziej znaczących różnic można zaliczyć fakt, że nie ma konieczności w trakcie obowiązywania umowy opłacić całej wartości leasingowanego przedmiotu. Zgodnie z prawem za minimalną wartość umowy stawia się 40 % początkowej wartości. Zwykle jest to więcej. Jeśli jednak nie spłaci się całkowitej wartości to po zakończonej umowie leasingowany przedmiot zostanie przedsiębiorcy odebrany, o ile nie wybierze wykupu (pozostała wartość pieniężna pomniejszona o opłatę inicjalną, odsetki i raty). Podatek VAT opłaca się od pojedynczych rat. W finansowym opłaca się go w pełni od całkowitej kwoty po podpisaniu umowy. Może być to duże obciążenie dla działalności gospodarczej. Nie występuje tutaj także wykup, gdyż w trakcie umowy wymogiem jest spłacić całkowitą wartość środka trwałego i po skończonej umowie, bez żadnych opłat zostaje się jedynym właścicielem.\nZaszufladkowano do kategorii Leasing\t| Otagowano firmowe auto na lesaing, leasing do swojej firmy, leasing we własnej firmie, smaochód na leasing firmowy\t| Dodaj komentarz\nPolerowanie lakieru i auto detailing\nOpublikowany luty 16, 2017 przez konrad\nPopularność – detailing samochodowy\nJest to bardzo skomplikowana i kompleksowa usługa, która pozwala na odmłodzenie każdego auta. Robiona jest zarówno z zewnątrz jak i we wnętrzu pojazdu. Na detailing wnętrza składa się sporo czynności wśród których najważniejsze są między innymi dokładne mycie i oczyszczanie samochodu, ocenę lakieru i dobór optymalnych technik i sprzętu, polerowanie lakieru, zabezpieczenie powierzchni lakierniczej. Naturalnie, w trakcie detailingu pojazdu z zewnątrz profesjonaliści pracują nad kołami, szybami itd. Coraz większe ilości kierowców zleca te zabiegi, dlatego też te najbardziej doświadczone salony detailingowe oferują szkolenie detailing, dzięki którym ludzie pragnący pracować jako detailerzy lub po prostu pozyskać potrzebną wiedzę, aby mieć możliwość poddawania takim usługom własne pojazd mają szansę zdobyć niezbędną wiedzę i praktykę.\nPoznaj lepiej polerowanie lakieru\nJeśli chodzi o polerowanie lakieru to jest wykonywane ono w sposób następujący. Najpierw wykonuje się oczyszczenie pojazdu i określenia rzeczywistego stanu lakieru. Czyszczenie nie jest zwyczajnym myciem, gdyż w tym przypadku na powierzchni lakieru nie mogą zostać żadne brudy. Gdyby polerowanie lakieru wykonywane było na brudnym lakierze, zamiast poprawy jego stanu, byłby on znacznie gorszy przez nowe rysy i pogorszenia stanu powierzchni. Kolejno zabezpieczane są fragmenty, które nie mogą być poddane polerce i przechodzi się albo do polerowania mechanicznego albo ręcznego. Pierwsza możliwość wymaga zdecydowanie więcej wiedzy specjalistycznej, polerowanie bez dwóch zdań skuteczniejsze jednak w rękach niedoświadczonego detailera może być powodem bardzo poważnych uszkodzeń powierzchni lakieru, na które wyłącznym ratunkiem będzie zupełnie od nowa jego nałożenie. Proces zajmuje wiele czasu i bardzo często ma prawo trwać nawet dwa dni robocze. Aby otrzymany efekt dał długoterminowe rezultaty, koniecznie trzeba lakier odpowiednio zabezpieczyć. W tym celu używa się albo wosku albo nakłada powierzchnię kwarcową. Woskowanie jest tańszym rozwiązaniem i utrzymuje się na lakierowanej powierzchni w zależności od wybranego rodzaju – 1-6 miesięcy. Powierzchnia kwarcowa jest bardziej obciążającym kieszeń rozwiązaniem, jednak salony detailingowe zapewniają na nie dwuletnią gwarancję. Na koniec podsumowując, z całą pewnością warto zainteresować się auto detailingiem, bez względu na to czy pragnie się skorzystać z ich salonu, czy nauczyć się tego zawodu.\nZaszufladkowano do kategorii Detailing\t| Otagowano czym jest auto detailing, polerowanie lakieru w detailingu, usługa auto detailingu\t| Dodaj komentarz\nOpublikowany luty 6, 2017 przez konrad\nCiężkie początki i trudne decyzje\nNaturalnie, pierwszą poważną decyzją jest w ogóle decyzja o rozpoczęciu prowadzenia swojej działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, że jest to ryzykowne, bardzo poważne zadanie, które również potrafi świetnie wynagradzać i nadawać ogromną satysfakcję z faktu, że stworzyło się coś swojego. Ustalamy jednak, że wszystkie formalności mające związek z stworzeniem firmy zostały załatwione, przedsiębiorca ma już numery NIP oraz REGON. Jeśli chodzi o zewnętrzną księgowość Mokotów to trzeba podjąć decyzję bardzo wcześniej. Wybierając podpisanie umowy z firmą księgową trzeba wziąć pod uwagę to, że obowiązkowe jest zamiana kilku punktów w CEIDG, jednak o tym na pewno poinstruuje księgowość, z której usług księgowości będziemy korzystać. Bez wątpienia, nie jest to jedyne rozwiązanie dla przedsiębiorcy. Można także wybrać osobiste rozliczanie rachunkowości pracownika księgowego na pełny etat do własnej firmy. Pierwszy wybór jest ryzykowny i wymaga dużo edukowania się i poświęcenia czasu. Należy liczyć się także z tym, że w przypadku jakichś błędów mogą zostać nałożone kary finansowe. Ostatnie rozwiązanie jest drogie i większość osób z dopiero co otwartą działalnością gospodarczą nie będzie na nie stać, jest również na początku działania firmy mało efektywne i będzie to zbędne wyrzucanie pieniędzy.\nZalety księgowości zewnętrznej\nZacznijmy od kosztów. Są one naprawdę niezbyt duże. Jeśli chodzi o księgowość Mokotów to będą to koszty blisko 100 złotych netto. Niezbędnym jest, by pamiętać, że firmy oferujące księgowość zewnętrzną nie mają jednego cennika i dobierają ceny do tego, ile dokumentacji będzie dostarczanych do księgowości każdego miesiąca. Warto także wspomnieć o księgowości on-line, która staje się coraz bardziej popularna. Niezaprzeczalną zaletą, jeśli chodzi o zewnętrzną księgowość Mokotów jest fakt, że bardzo łatwo się skontaktować z księgowym czy to przez telefon czy spotkać osobiście. To szybki sposób na rozwiązywanie wszystkich niejasności. Księgowi również po podpisaniu umowy reprezentują klienta przed Urzędem Skarbowym i ZUS-em i w razie wszelkich pomyłek z ich niedopatrzeń, to firma księgowa pokrywa koszty z ubezpieczenia OC, które każda firma księgowa ma.\nZaszufladkowano do kategorii Księgowość\t| Otagowano księgowośc dla pierwszej firmy, księgowość w warszawie, oferty firm księgowych dla firm\t| Dodaj komentarz\nLeasing na samochód firmowy\nOpublikowany styczeń 30, 2017 przez konrad\nPierwsze firmowe auto\nPrzedsiębiorca po uruchomieniu własnej działalności gospodarczej w znaczącej większości przypadków potrzebuje firmowego auta „na już”. Możliwości go pozyskania jest kilka. Pierwszym z nich jest wpisanie swojego samochodu do majątku firmy i użytkowanie go służbowo. Wiele osób jednak nie chce tak robić. Pozostaje więc leasing warszawa, kredyt, kupno lub najem długoterminowy. Jeśli chodzi o kupno, to wielu przedsiębiorców nie będzie mogło sobie na to pozwolić, ponieważ będzie to zbyt duży wydatek. Należy pamiętać, że najczęściej jest to wydatek rzędu ponad stu tysięcy złotych. Innym rozwiązaniem jest kredyt na firmę. Jednak bardzo ciężko będzie przedsiębiorcy go uzyskać, szczególnie jeśli firma działa mniej niż rok, a nawet jeśli się uda to warunki będą niekorzystne. Jeśli jednak przedsiębiorca ma wolne środki i lubi często zmieniać samochody, to z pewnością najem długoterminowy może być dla niego dobrym rozwiązaniem. Dzięki temu będzie mógł co rok-dwa lata zmieniać auta na nowe.\nWięcej informacji o leasingu\nWarto przybliżyć nieco mocniej leasing warszawa. Każdego roku branża leasingowa notuje bowiem nowe rekordowe przychody i zyskuje olbrzymie ilości klientów. Z leasingu korzystają zarówno przedsiębiorcy prowadzący jednoosobowe działalności gospodarcze, jak również i tacy, którzy prowadzą średnie i duże firmy – w tym przypadku najczęściej leasingowane są całe floty pojazdów. Najczęściej leasingowanym środkiem trwałym są samochody osobowe do trzech i pół tony. Umowy najczęściej podpisuje się na leasing operacyjny. Charakteryzuje się on tym, że pozwala na bardzo dobrą optymalizację podatkową. Podatek VAT płaci się od każdej raty leasingowej, a nie całość na raz jak to ma miejsce w przypadku leasingu finansowego. W koszty wpisuje się zarówno opłatę wstępną jak i raty leasingowe. W tej formie leasingu występuje również wykup. Oznacza to, że jeśli po zakończonej umowie leasingowej klient leasingowy nie zdecyduje się na wykup środka trwałego, zostanie on zwrócony firmie leasingowej. Bardzo często o wiele lepszym rozwiązaniem jest jednak wykup środka trwałego i dalsze jego użytkowanie lub sprzedaż na rynku wtórnym.\nZaszufladkowano do kategorii Leasing\t| Otagowano leasing na samochód, pierwszy firmowy samochód, pierwszy firmowy samochód na leasing, pierwszy firmowy samochód w leasing\t| Dodaj komentarz\nZabezpieczenie ceramiczne lakieru – dlaczego warto je mieć?\nJak wybrać dobry dom opieki seniora\nJak wygląda finansowanie leasingowe\nOdchudzanie – co musisz wiedzieć\nKroki do zawarcia umowy leasingowej\nDetailing samochodowy – popularna renowacja auta\nUmowa leasingu i walka o klienta\nMasz firmę i myślisz o leasingu\nPrzydatne informacje o leasingu


SŁUCHAWKI DOKANAŁOWE AUDICTUS EXPLORER CZARNE | MOZOS\nSŁUCHAWKI DOKANAŁOWE AUDICTUS EXPLORER CZARNE\nSŁUCHAWKIDOKANAŁOWE AUDICTUS EXPLORER CZARNE\nTylko 5 sztuk magazynie\nSłuchawki dokanałowe Audictus Explorer z mikrofonem.\nAudictus to stosunkowo młoda na rynku firma. Stawia na jakość dźwięku, a funkcjonalność słuchawek ma za zadanie pomóc użytkownikom osiągać wyznaczone cele i realizować swoje marzenia. Produkty tej marki tworzone są z myślą o pasji.\nExplorer to douszne słuchawki gwarantujące dźwięk wysokiej jakości dzięki przetwornikom o średnicy 9mm. Dokanałowa konstrukcja skutecznie odetnie dźwięki z otoczenia dzięki czemu produkt świetnie sprawdzi się w miejskich warunkach.\nBas jest głęboki i soczysty, a pasmo wysokich częstotliwości przenoszone z dbałością o detale. Średnie tony znakomicie odnajdują się w roli spoiwa między basem, a sopranem.\nSolidna i elegancka budowa.\nTekstylny kabel jack 3,5mm charakteryzuje się wyjątkową wytrzymałością. Przewód, który jest częstym powodem przerywania sygnału, na pewno nas nie zwiedzie!\nPonadto słuchawki dodadzą szyku za sprawą eleganckiego designu. Ich opływowy kształt i metalowe, błyszczące wykończenie zewnętrzne można uznać za elementy garderoby podkreślający styl.\nDzięki kompletowi 3 par silikonowych gumek dousznych dostosujemy nasze „pchełki” do uszu. Problem wypadających słuchawek nie wchodzi w grę.\nDynamika: 102 dB +/-3 dB\nMateriał: Metal | ABS\nMocny, tekstylny kabel z mikrofonem.\nElegancka, metalowa obudowa słuchawek.\nGłęboki bas i szczegółowe przenoszenie wysokich częstotliwości.\nW zestawie dodatkowo komplet 3 par silikonowych wkładek.\nNapisz pierwszą opinię o “SŁUCHAWKI DOKANAŁOWE AUDICTUS EXPLORER CZARNE” Anuluj pisanie odpowiedzi


Biała łazienka. Projekt: Renata Modrzyńska-Kasiak. Fot. Bartosz Jarosz\nBiała łazienka wcale nie musi być nudna - wręcz przeciwnie. Moda na przemianę zwykłego pomieszczenia w nastrojowy salon kąpielowy, sprawiła, że pojawia się coraz więcej nowych pomysłów na aranżację łazienki.\nDecydując się na aranżację wnętrza łazienki w bieli, musimy uważać, by nie stało się „płaskie” i bez wyrazu. Jak je ożywić i sprawić, by nabrało przestrzeni? Sposobów jest kilka. Jeden z nich to okładziny wykonane z płytek z widoczną i wyczuwalną strukturą, innym - wnęki podświetlone taśmami ledowymi. Możemy też zastosować mozaikę na obudowie wanny, czy ożywić wnętrze kolorem lub ocieplić dodatkiem drewna.\n#projekt łazienki #salon kąpielowy #biała łazienka #białe płytki do łazienki


TikTok Girls Design My Denim Shorts | Igry.pl\nSpring Baby Doll Outfit Cute House Cleaning From BFFs To Rivals Dust Off My Summer Bike\nFantasy Hairstyle Salon Design My Awesome Autumn Manic... Bachelorette Party Design My Lolita Dress My Amazing Beach Outfit Design My Beach Pedicure Swan Queen My Christmas Party Prep Gry gotowanie Gry Monster High Gry o Barbie Gry o celebrytach Gry o kolorowaniu Gry o zwierzakach Gry Wielkanoc Gry Ubieranki\nWejdź do świata TikTok Girls Design My Denim Shorts i zapomnij o wszystkich swoich troskach! Na Igry.pl możesz znaleźć wiele podobnych doświadczeń, które przyniosą Ci wiele zabawy i relaksu w ciągu dnia. Spróbuj teraz jednej z najlepszych gry o dekorowaniu!\nOstatnio jest u nas tak ciepło, że te urocze księżniczki żyją w szortach. W miesiącach letnich jeansowe cut-offy zawsze zastępują ich codzienne podarte dżinsy. Zamiana jeansów na szorty jest jednym z najłatwiejszych sposobów na zmianę garderoby. Zawsze ważne jest, by kupić przynajmniej jedną parę białych szortów na lato. Pasują one do wszystkiego i są świetnym sposobem na odmienienie zwykłego niebieskiego denimu. Ale co jeśli chcesz dostosować parę krótkich jeansów do swoich potrzeb? Co może być fajniejszego niż możliwość stworzenia swojej własnej pary krótkich dżinsów, wybrania ulubionego modelu dżinsów, kolorów, które Cię reprezentują i wreszcie wybrania akcesoriów, które sprawią, że Twoje krótkie dżinsy będą tak wyjątkowe i modne!\nCzy lubisz TikTok Girls Design My Denim Shorts? Spróbuj podobnej gry z tych poniżej:\nCo Ci się nie podobało w TikTok Girls Design My Denim Shorts?


Osobowość paranoiczna w różnych ujęciach – Bogdan Mizerski\nJeden z podtypów psychozy miał być uwarunkowany „kruchą osobowością” (fragile personality), cechującą się przede wszystkim dziwacznym myśleniem, nadmierną wrażliwością i podejrzliwością. Charakterystyka ta zgodna jest z opisami osobowości paranoicznej, które pojawiają się we współczesnych wersjach międzynarodowych klasyfikacji zaburzeń psychicznych oraz w wersjach wcześniejszych. O ile obraz kliniczny osobowości paranoicznej jest dobrze znany, to ogromnych trudności nastręcza geneza zaburzenia. Podobnie jak w przedstawionym wyżej odniesieniu do pracy z XIX wieku wywiedziono obraz kliniczny z kontekstu psychozy paranoidalnej, tak i genezę osobowości paranoicznej wyjaśnić można w kontekście źródeł powstawania psychoz, zaburzeń urojeniowych, a także w ramach rozwojowych koncepcji mechanizmu kształtowania się różnych typów osobowości .\nSymptomy wg. DSM-IV\n— podejrzewanie, bez wystarczającej podstawy, że inni jednostkę wykorzystują, szkodzą jej lub oszukują;\n— nadmierne zajmowanie się nieuzasadnionymi wątpliwościami na lemat lojalności i zaufania ze strony przyjaciół i współpracowników;\n— przejawianie oporu wobec okazywania innym zaufania z powodu obawy, że przekazywane informacje zostaną złośliwie wykorzystane przeciwko jednostce;\n— dopatrywanie się w obojętnych wypowiedziach lub wydarzeniach takich ukrytych intencji jak poniżenie i zagrożenie;\n— uporczywe okazywanie urazy, np. niemożliwość wybaczenia doznanej zniewagi, krzywdy, lekceważenia;\n— dopatrywanie się ataków ze strony innych, którzy nie mają takich intencji, oraz szybkie reagowanie gniewem i kontratakiem;\n— okazywanie na bieżąco nieuzasadnionych podejrzeń dotyczących małżonka czy partnera seksualnego\nSymptomy wg ICD-10\n— nadmierna wrażliwość na niepowodzenia i odrzucenie;\n— skłonność do długotrwałego przeżywania przykrości (np. niewybaczanie krzywd, zniewag, lekceważenia);\n— podejrzliwość i przenikająca wszystko tendencja do zniekształcania doświadczeń poprzez błędne ujmowanie obojętnych lub przyjaznych działań otoczenia jako działań wrogich lub pogardliwych;\n— walczące, sztywne poczucie własnych praw, niedostosowane do aktualnej sytuacji;\n— nawracające nieuzasadnione podejrzenia dotyczące wierności seksualnej małżonka lub partnera seksualnego;\n— utrwalona postawa ksobna związana szczególnie z przecenianiem własnego znaczenia;\n— koncentrowanie się na nie potwierdzonych „spiskowych”wyjaśnieniach, wydarzeniach dotyczących zarówno bezpośrednio danej osoby, jak i całego świata.\n2. Podejście psychoanalityczne\nZygmunt Freud twierdził, że paranoja stanowi ochronę przed nieświadomymi pragnieniami homoseksualnymi,\na głównym mechanizmem osobowości paranoicznej staje się projekcja, czyli przypisywanie innym ludziom własnych wypartych potrzeb i niechcianych cech. Inny przedstawiciel nurtu psychoanalitycznego, Sandor Ferenczi uważał, że charakter paranoiczny wyrasta z sadyzmu analnego i związany jest z obroną własnej autonomii skojarzonej z treningiem czystości.\n3. Model konfliktu\nOtto Kernberg uważa, że dominuje mechanizm rozszczepienia-„ja”dobre-inni źli”-stąd tez osoba funkcjonująca na takim poziomie doświadcza ciągłych zmian emocji. Reprezentacja siebie i innych jest całkowicie podzielona na dobre i złe. Nie ma nic pośrodku oraz nie ma możliwości posiadania obydwu atrybutów: dobra i zła. Charakterystyczny jest mechanizm projekcji nawiązując do projekcji można zauważyć iż negatywne uczucia wewnątrz „ja” postrzegane są jako pochodzące z zewnątrz. Ponieważ ich źródłem jest sam człowiek-nie można się ich pozbyć uciekając przed nimi. Skłonność do ksobnej rekonstrukcji rzeczywistości.\n4. Model psychodynamiczny\nNancy McWilliams: W paranoi dominuje projekcja jako podstawowy mechanizm obronny. Wszystko, co co dla jednostki jest trudne lub zagrażające jest wyrzucane na zewnątrz i dostrzegane w innych osobach. Osoba paranoiczna tworzy swoje, zgodne ze swoją osobowością, interpretacje zdarzeń i przypisuje swoje interpretacje innym. W ten sposób zapętla się w we własnych urojeniach. \n5. Podejście neuropsychologiczne\nHarry Stack Sullivan uważa, że do rozwoju osobowości paranoicznej przyczyniają się dwa mechanizmy – silne, realne bądź urojone poczucie zagrożenia oraz rzutowanie winy na innych ludzi. Człowiek z poczuciem niższości pragnie kontrolować otoczenie, mieć poczucie sprawstwa, autonomii i racjonalności własnych działań .\n6. Podejście psychiatrii humanistycznej\nWedług Antoniego Kępińskiego paranoidalny (urojeniowy) typ osobowości wywołany jest przez lęk przed ludźmi, wynika z silnych, sprzecznych i ambiwalentnych uczuć negatywnych, powstałych w wyniku działania wielu czynników (zarówno ze stałej cechy świata społecznego, jaką jest niepewność w relacjach społecznych oraz z interakcji tej cechy z wrodzoną wrażliwością, czy zespołem doświadczeń jednostki) nadmierna ufność – rozczarowanie; brak ufności – niemożliwość ukształtowania się opartego na ufności wzoru doświadczeń. Lęk podlega projekcji i wytwarza przekonanie o byciu atakowanym i konieczności obrony .\n Lidia Cierpiałkowska, 2004, Psychologia zaburzen osobowości. Wybrane zagadnienia., ISBN 8323214131\n Sławomir Murawiec, 2011, Czy ty mnie obserwujesz? Jak rozumieć i jak leczyć pacjentów z paranoicznym\n Antoni Kępiński, „Psychopatie”(Kępiński, 1992).\n Millon T., Davis R., Millon C., Escovar L., Meagher S., Zaburzenia osobowości we współczesnym świecie, Instytut\nPsychologii Zdrowia. Polskie Towarzystwo Psychologiczne, Warszawa 2005, ISBN 83-85452-88-5.\n Mark F. Lenzenweger, 2005, John F. Clarkin,Major Theories of Personality Disorder, Guilford Press, 2005\n Heinz Kohut (2013), The Analysis of the Self: A Systematic Approach to the Psychoanalytic Treatment of\nNarcissistic Personality Disorders, University of Chicago Press, ISBN 0226450147, 9780226450148\n AKHTAR S. (1990). Paranoid Personality Disorder A synthesis of Developmental Dynamic and Descnptive\nFeatures. American journal of Psychotherapy 44.1,5-25.\n ALNVGS R., TORGERSEN S. ( I W ) , A 6-year follow-up study of anxiety disorders in psychiatric outpatients:\nDevelopment and continuity with personalis disorders and personality trj’t- as predictors. Nordem Journal\n BENTAIL R.P., KINDERMAN P., BOWEN-JOHNES K. (1999), Response Latenoes for the Causal Explanation\nof Depressed, Paranoid, and Normal Individuals; Availability of Self- representahons. CognitnNeuropsychiatry\nData publikacji 17 lutego, 2014 11 września, 2015 Autor Bogdan MizerskiKategorie osobowość paranoicznaTagi psychologia\nJeden komentarz do “Osobowość paranoiczna w różnych ujęciach”\n20 sierpnia, 2017 o 10:42 pm\nAutor udowadnia kolejny raz, że psychologia jest nauką najbliższej do religii, gdzie wiara jest podstawą. Jest też ogromna różnica, psychologia potrzebuję ogromu wiedzy i doświadczenia, co sprawia że staje się nauką elitarną. Prawdziwych psychologów, tak jak i Znachorów jest zbyt mało, lecz dla swoich bliskich możemy w niewielkim stopniu zastąpić dobrego psychologa.\nNastępny Następny wpis: Role społeczne w rodzinie


Dlaczego podstawą większości procedur odmładzających jest uszkadzanie skóry? Jak je planować w czasie i kontrolować, aby doprowadzać do remodelingu tkanek, a nie wytworzenia struktur bliznowatych?\nChoć starzenie się jest procesem nieuniknionym i naturalnym pod względem biologicznym i psychicznym, zaprogramowanym genetycznie i zaczynającym się na poziomie komórkowym, odpowiednie terapie miejscowe i zabiegi chirurgiczne przeciwdziałają skutkom upływającego czasu.\nNiestety, wiele z tych procedur jest inwazyjnych, wymaga długiego okresu rekonwalescencji i wiąże się z ryzykiem powikłań. Metody ablacyjne, takie jak laseroterapia, peelingi średnio głębokie i głębokie czy dermabrazja, opierają się na uszkodzeniu naskórka i czasem górnych warstw skóry właściwej w celu stymulacji wzrostu nowej tkanki. Uszkodzenie głębszych warstw wiąże się jednak z ryzykiem przedłużonego gojenia, zwłóknienia warstwy brodawkowatej skóry właściwej, nadmiernego bliznowacenia, zwiększonej światłoczułości i nieregularności pigmentacji. Te problemy spowodowały rozwój metod nieablacyjnych, które także prowokują procesy regeneracyjne skóry, ale jednocześnie zachowują warstwę rogową i funkcje bariery naskórkowej.\nZ doświadczenia zbieranego latami przez praktyków pracujących z bliznami oraz starzeniem się wiemy, że aby przebudować skórę, należy ją wpierw uszkodzić. Wiemy także, że skóra złożona jest z włókien kolagenowych i elastyny, keratynocytów oraz fibroblastów, ale również z komórek melanocytowych i nerwowych oraz tzw. komórek odpowiedzi immunologicznej, czyli komórek Langerhansa, neutrofili, limfocytów. Warto prześledzić procesy, jakie zachodzą w tkance podczas uszkodzenia oraz w trakcie jej naprawy. To ciekawe zjawisko.\nKeratynocyty prócz tego, że tworzą naskórek, potrafią wydzielać cytokiny, które niczym zakodowane listy z informacją są wysyłane do odpowiednich adresatów. Tak samo jest z każdą inną komórką skóry. Makrofagi i neutrofile rozkodowują te informacje, dzięki czemu wiedzą, co i gdzie mają neutralizować, a komórki Langerhansa wysyłają kolejne „prośby o wsparcie” odpowiednio wyspecjalizowanych białych krwinek.\nO stanie tym mówimy, gdy w wyniku działania bodźców różnego pochodzenia (zewnętrznych, wewnętrznych i związanych z odpowiedzią immunologiczną) dochodzi do złożonego, dynamicznego i uporządkowanego procesu, podlegającego kontroli wewnętrznej i zewnętrznej. Tymi bodźcami mogą być czynniki chemiczne, fizyczne i biologiczne, choć równie często stan zapalny wyzwala zła dieta, problemy hormonalne, stres lub otyłość.\nDo powstania stanu zapalnego dochodzi również podczas uszkodzenia na poziomie warstwy żywej samego naskórka. Dzieje się tak w wyniku podrażnienia wolnych zakończeń nerwowych oraz keratynocytów, które wytwarzają odpowiednie przekaźniki w celu pobudzenia proliferacji, różnicowania komórek i wytworzenia defensyn (aminokwasów wykazujących aktywność przeciw bakteriom, grzybom i wirusom).\nSkąd wiemy, że powstaje stan zapalny miejscowy? Ciało jest lekko zaczerwienione, można odczuwać szczypanie, pieczenie, skóra jest miejscowo bardziej twarda (obrzęknięta), a co najważniejsze – jej funkcje są zaburzone. Przy dużej powierzchni podrażnienia samego naskórka odczuwalne jest podwyższenie temperatury. To wszystko świadczy o stanie zapalnym miejscowym, który w sprzyjających warunkach powinien ulec samoistnemu wyciszeniu w ciągu 2 dni, a naskórek powinien zregenerować się poprzez epitelizację.\nUszkodzenie głębszych warstw wiąże się z ryzykiem przedłużonego gojenia, zwłóknienia warstwy brodawkowatej skóry właściwej, nadmiernego bliznowacenia, zwiększonej światłoczułości i nieregularności pigmentacji.\nProces uszkodzenia skóry właściwej w sposób mechaniczny dotyczy zawsze przerwania ciągłości skóry i naruszenia naczyń krwionośnych (na przykład podczas mezoterapii mikroigłowej). Możemy go podzielić na 4 fazy, wliczając samo uszkodzenie.\nW czasie zabiegu, w zależności od głębokości ingerencji, dochodzi do naruszenia żywych warstw naskórka (zaróżowienie skóry), a następnie naczyń krwionośnych warstwy brodawkowatej (pojedyncze krople krwi) lub powierzchniowego splotu żylnego i tętniczego (widoczne krwawienie).\nZmiana potencjału błonowego w okolicy uszkodzonych fizycznie miejsc skutkuje wydzielaniem potasu, białek i czynników wzrostu. Z naruszonych naczyń krwionośnych wypływa krew i następuje faza homeostazy, zapoczątkowana uwolnionymi czynnikami wzrostu i cytokinami zapalnymi.\nPobudzone komórki Langerhansa i makrofagi uwalniają dwie ważne substancje:\nczynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF).\nKrótko mówiąc, gdy jeden mechanizm obronny nie daje rady, organizm ludzki jest przygotowany na działanie według innych procesów regeneracji.\nW wyniku działania procesów zapalnych warstwa ziarnista i kolczysta naskórka grubieją. Rozbudowuje się też macierz zewnątrzkomórkowa z uwagi na zwiększoną aktywność fibroblastów. Widać także działanie metaloproteinaz macierzy komórkowej (MMP), interleukin oraz czynników wzrostu (głównie przez transformujący czynnik wzrostu TGFβ oraz PDGF i czynnik wzrostu naskórka EGF). Jakie? Przy głębszych uszkodzeniach skóry właściwej w warstwie ziarninowej obserwujemy wzrost ilości fibroblastów, kwasu hialuronowego oraz duże ilości kolagenu typu III.\nW uproszczeniu rzecz ujmując, objawia się to wykształceniem się strupów z widocznym dookoła zaczerwienieniem, pod którymi zachodzi proces gojenia z tworzeniem się blizny włóknistej. Jest to jeden z kluczowych procesów, podczas którego powinniśmy zapewnić skórze odpowiednią wilgotność oraz możliwie jak najbardziej sprzyjające warunki do epitelizacji komórek naskórka.\nZdrowy organizm sam wówczas wycisza ostre stany zapalne. Ta faza trwa około 2–3 tygodni. Zaburzenie tego procesu (wyciszania stanu zapalnego i proliferacji komórek) poprzez wykonanie za szybko kolejnego zabiegu remodelującego skórę może skutkować stworzeniem się przewlekłego stanu zapalnego, a co za tym idzie – bliznowatej tkanki w postaci twardej, mało elastycznej masy pozbawionej naczyń krwionośnych. Cera nie będzie sprężysta, o ujednoliconym kolorycie, lecz miejscowo zbita, o nierównym białawym odcieniu, wynikającym ze złego ukrwienia, a co za tym idzie także złego odżywienia komórek.\nDecydując się na serię zabiegową polegającą na przebudowie skóry, należy pamiętać, że faza ta trwa około 6–12 miesięcy, a ocena skuteczności takich działań nie powinna być podejmowana wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od ostatniego zabiegu. Końcowa faza naprawy rany to etap, kiedy tymczasowe łożysko jest zastępowane dojrzałą macierzą międzykomórkową, nadmiar naczyń krwionośnych redukowany, a wszelkie szczątkowe sygnały proliferacji i migracji zostają zakończone i zastąpione sygnałami „stop”.\nŁożysko rany zacznie się kurczyć, gdy fibroblasty przekształcą się w miofibroblasty, aby zreorganizować i przebudować niedojrzały kolagen typu III w dojrzały typu I, przywracając skórze wytrzymałość na rozciąganie. Nowe włókna kolagenowe integrują się z istniejącą macierzą skóry bez śladu tkanki włóknistej. Ciekawostką jest, że nowy kolagen odkłada się od głębokości 0,6 mm w górę i w kierunku błony podstawnej, bez względu na użytą długość igieł poniżej 1,5 mm.\nDziałanie przez podgrzewanie\nW zabiegach przeciwzmarszczkowych wykorzystujemy także technologie podgrzewające skórę właściwą w bardziej lub mniej kontrolowany sposób. Sonoterapia skupiona (HIFU) czy prądy wysokich częstotliwości o długości fali radiowej (RF) również przebudowują skórę, ale bez przerywania ciągłości naczyń krwionośnych i uszkodzenia komórek w sposób mechaniczny.\nJednakże nie należy traktować tych zabiegów jako zupełnie bezinwazyjnych, wszystko zależy od ustawionych parametrów, możliwości dobrania odpowiedniej głębokości działania i liczby przejść głowic. W trakcie procedur wykorzystujących ciepło uszkodzenia termiczne komórek powodują denaturację białek tworzących struktury skóry właściwej.\nDochodzi do powstania stanu zapalnego i wszystkie procesy zachodzą w analogiczny sposób jak przy uszkodzeniach mechanicznych, z tą różnicą, że proces zapalny rozpoczynają „białka opiekuńcze szoku cieplnego” oraz komórki dendrytyczne, reagujące na to działanie.\nIstotnym problemem w czasie tego typu zabiegów jest kontrola temperatury podgrzania tkanki, którą chcemy przebudować (idealnie by było osiągnąć temperaturę dochodzącą do 60–65ºC w miejscu zaplanowanej przebudowy tkanki).\nPo podgrzaniu zdenaturowane włókienka kolagenowe kurczą się, co powoduje napięcie skóry i inicjuje reakcję gojenia ran. Powstała neokolageneza i elastogeneza dodatkowo napinają skórę i wygładzają głębokie zmarszczki. Lecz by doszło do przebudowy uszkodzonej tkanki, nie może być ona całkowicie zdenaturyzowana. Enzymy rozkładające uszkodzone białko muszą mieć możliwość odczytania go dzięki procesom biochemicznym. W wyniku uszkodzenia struktur skóry zbyt wysokimi temperaturami w trakcie gojenia powstaną obszary twarde, zbite, bliznowate i pozbawione naczyń krwionośnych. A nie o to nam przecież chodzi.\nZaletą radiofrekwencji frakcyjnej jest fakt, że powoduje ona mniej uszkodzeń naskórka. Proces gojenia przebiega znacznie szybciej, więc zabiegi tego typu mogą być wykonywane częściej.\nZa jedną z nowatorskich technik frakcyjnej przebudowy skóry uznawane są urządzenia wykorzystujące frakcyjną częstotliwość radiową (RF). Specjalnie zaprojektowane głowice z izolowanymi lub nieizolowanymi igłami powodują kontrolowane uszkodzenie termiczne w skórze właściwej i stymulują odpowiedź – gojenie się ran. Jak? Poprzez zainicjowanie procesu przebudowy kolagenu i wykorzystanie ciepła z impedancji tkanki oraz późniejszej dyfuzji tego ciepła do głębszych warstw.\nZaletą radiofrekwencji frakcyjnej jest to, że powoduje ona mniej uszkodzeń naskórka. Tylko 5% w porównaniu z 10–70% frakcyjnych systemów laserowych ablacyjnych. Proces gojenia przebiega znacznie szybciej, więc zabiegi tego typu mogą być wykonywane częściej. Fazy zapalna i proliferacji trwa krócej niż w przypadku procedur laserowych.\nW ciągu pierwszych 24 godzin po zabiegu RF mikroigłowego widać dominujący naciek neutrofili wokół nakłucia. Naciek limfocytarny pojawia się już 3 dni po leczeniu i utrzymuje się niemal przez cały miesiąc.\nWywiad przed zabiegami\nProcedury przebudowujące strukturę skóry gwarantują szybkie i spektakularne efekty. Jednak organizm ludzki nie jest taki prosty, jak by się wydawało, i istniejący gdzieś w ukryciu stan zapalny w postaci choroby autoimmunologicznej czy otyłości lub dużego stresu może pokrzyżować plany zabiegów estetycznych. Należy zwrócić uwagę na fakt, że procedury remodelujące powinny być wsparciem innych działań kosmetycznych, niekoniecznie ich podstawą.\nStan organizmu ma również ważny wpływ na przebudowę skóry i poprawność procesów gojenia. Odpowiednio dobrana aparatura, parametry, obserwacja skóry klienta między zabiegami oraz kosmetyki to tylko część sukcesu.\nIstotnym elementem jest dokładny wywiad i indywidualna analiza stanu zdrowia każdego klienta, ponadto dieta, suplementacja niezbędnych witamin i mikroelementów oraz odpowiednia pielęgnacja domowa. Do tego jest jeszcze potrzebna cierpliwość i zgoda na czas przebiegu całego procesu gojenia, który przyniesie satysfakcjonujące rezultaty wybranej terapii.


Giętarka trójrolkowa Φ50 - HAAD Gdańsk\nStrona główna / Giętarki / Giętarki trójrolkowe / Giętarka trójrolkowa Φ50\nSzukasz giętrki trójrolkowej do produkcji małej architektury ogrodowej, bram, placów zabaw ? Zaczynasz produkcję , nie chcesz zainwestować wszystkich swoich pieniędzy na start ? Nie znajdziesz lepszej propozycji. Z maszyną otrzymasz wiedzę jak wykonywać gięcia, jak produkować powtarzalne łuki , jak zamykać koło.\nKategoria: Giętarki trójrolkowe Tagi: gięcie dużych promieni, haad walcuje rury, maszyny do architektury ogrodowej, walcowanie rur\nTrzy rolki napędzane oddzielnie by uniknąć poślizgu\nMax zakres pracy maszyny : Φ50X2 mm\nPromień gięcia : minimalnie od 125- ∞ mm\nPrędkość walcowania : 2 sekundy / 300 mm\nOsprzęt do maszyny jest wykonywany na indywidualne życzenie klienta zależnie od jego potrzeb. Urządzenie gnie profile o przekroju okrągłym, prostokątnym, kwadratowym.


Dentysta stomatolog w Iławie – zarezerwuj wizytę u dentysty stomatologa na NFZ lub prywatnie! Przejdź do głównej treści. Znajdź wolny termin spośród wielu dostępnych na najbliższy rok. Znajdź wolny termin spośród wielu dostępnych na najbliższy rok\nKozicki Mariusz, Lek. Stomatolog. Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Stomatologiczna GRUNWALDZKA 3 B w Iława, ☎ Telefon 89 648 28 20 z ⌚ Godziny otwarcia i Mapka dojazdu


Biały Królik: Moment WOW i niedoczytana klasyka\nBrawo za odwagę; Twoja argumentacja bardzo do mnie przemawia!\nJak to nie zachwyca jak musi zachwycać! :) Aż mi się Ferdydurke przypomniało "Słowacki wielkim poetą był"!\nNo jakoś nie zachwyca ;) Ale czytałam pozytywne recenzje osób, których gust literacki jest mi bliski, dlatego jakoś tak się pozytywnie nastawiłam i rozczarowanie było spore.\nW moim przypadku MCZ (puryzm jest mi bliski) nastąpił pod koniec drugiego tomu "Tańca za smokami" Martina, ale nie napiszę, co się wtedy stało:).\nDziękuję, że nie podałaś szczegółów. Ale teraz jestem niesamowicie ciekawa, jak on się kończy :)\nA ja Kerouaca ubóstwiam i chowam głęboko w sercu, szczególnie za "Włóczęgów Dharmy". Jeśli kiedykolwiek chciałabyś mu dać drugą szansę, sięgnij po nią- jest zupełnie inna.\nMoże kiedyś jeszcze spróbuję i sięgnę po "Włóczęgów Dharmy" - sądząc po opisie na Wikipedii, większa jest szansa, że do mnie przemówi.\nMoment WOW - fajne określenie, pomyślę nad swoimi typami :)\nMi też "W drodze" nieco kojarzyło się z "Buszującym w zbożu", obie te pozycje przeczytałam 'bo tak trzeba', spodziewając się właśnie momentu wow, który nigdy nie nadszedł. Nadeszło za to znużenie i chęć, by te książki schować głęboko i więcej nie serwować sobie takich katuszy...;)\n"Moment WOW" ciekawe określenie ;) ale dzięki niemu uświadomiłam sobie, że faktycznie, miałam kilka takich momentów.\nJeden jest dość pospolity - w "Roku 1982" gdy wychodzi na jaw tożsamość pana sklepikarza, a także zakończenie "palcie ryż każdego dnia" Marka Hłaski.\npoza tym uważam, że książki Stephena Kinga osiągają mistrzostwo w "momentach WOW" :)