Górska Baza Ruchu Oporu - Page 4\non Nie Wrz 16, 2018 5:50 pm\nZnowu ta sama podróż w to samo miejsce, dziwnie się czuje. W końcu była tu już choć za pierwszym razem nie do końca z własnej woli. Podróż była w miarę spokojna nie działo się nic specjalnego. Cudowna dziewczyna? No chyba nie westchnęła cicho pod nosem. Wsunęła dłonie w kieszenie i szła za mężczyzną, który ją po raz kolejny oprowadzał po bazie, nie przeszkadzało jej to w końcu może lepiej zapamięta te miejsca wszystkie jakie tutaj są.\n-O, pokój, mały, ale własny - rzekła zdziwiona. W sumie jakoś nie wpadła na to, że może tutaj zamieszkać, w końcu zawsze mogła odwiedzić rodziców i u nich się przespać. Z drugiej strony jeżeli naraziła by ich na niebezpieczeństwo to lepiej sobie to darować.\n-Jasne, dziękuję - pożegnała mężczyznę jak i kobietę po czym zamknęła drzwi i opadła na swoje łóżko. Pachnie ładnie, chyba rumiankiem uśmiechnęła się sama do siebie. Wyjęła telefon, włożyła słuchawki i zaczęła słuchać muzyki z youtube, zamknęła oczy i powoli zaczęła zasypiać. To był dłuugi dzień, ciekawe co czeka mnie jutro takimi przemyśleniami odeszła w głęboki i długi sen.\non Pon Lis 12, 2018 1:16 pm\nWstała, sama nie wiedziała o której dokładnie godzinie. Wyciągnęła się leniwie, wytarła śpiochy z oczu i zaczęła przeglądać telefon. Słuchała muzyki przez słuchawki, tak minęła jej kolejna godzina. Po jakimś czasie zaspana wstała, puściła muzykę z telefonu, poszła się ubrać i ogarnąć. Wróciła do pokoju ubrała na sobie dresy do ćwiczeń. Ciekawe czy Leone będzie ćwiczyła na sali? W sumie zamierzała teraz to sprawdzić. Zjadła na szybko śniadanie,wypiła kawę i wyszła z pokoju.\nWyszła ze swojego pokoju i poszła do sali gimnastycznej, w uszach miała słuchawki, puściła swoją ulubioną playlistę. Wchodząc do sali zauważyła kilka osób, ktoś nawet jej pomachał. Odmachała nieznajomemu. Wyciągnęła się leniwie i ziewnęła głośno. Zaspana jeszcze była, ale możliwe, że ten trening nieco ją rozbudzi. Zaczęła rozciągać nogi, potem ręce. Kiedy to wstępnie zrobiła zaczęła od biegu dookoła sali. Okrążeń nie liczyła, ale robiła to wystarczająco długo by się spocić potem wzięła się za wspinaczkę na drążku by nieco wzmocnić swoje przedramiona.\nTrening start 13:16\non Wto Lis 13, 2018 1:32 pm\nWytarła pot z czoła i przysiadła na chwilę na ziemi. Wzięła butelkę i napiła się wody. Ktoś był taki miły, że przyniósł całą zgrzewkę więc o to się nie musiała martwić. Westchnęła i opadła na plecy na czarny materac. Uniosła nogi do góry i zaczęła unosić je do góry i na dół, następnie zrobiła nożyce i rowerek na końcu. Na samym końcu poćwiczyła trochę ręce i kilka zwrotów tułowia. kiedy zrobiła wszystko co chciała opadła po raz kolejny na materac by złapać oddech. Położyła pod ręką swój telefon. Wsunęła jedną słuchawkę do ucha i zaczęła słuchać jakiejś muzyki. Zamknęła oczy i wzięła dwa głębokie oddechy. Po kilku minutach uspokoiła oddech dlatego też mogła skierować się do swojego pokoju. Tam wzięła długi i odprężający prysznic, dodatkowo umyła głowę. Z mokrymi włosami weszła do pokoju i usiadła na łóżko. Wycierała powoli włos, a następnie wysuszyła je porządnie ciepłym, ale nie gorącym powietrzem. Taa... To co teraz? mruknęła i zamknęła oczy. Nie za bardzo umiała się odnaleźć w tym miejscu i nie wiedziała co ze sobą zrobić.\nKoniec trening 13:32\non Sro Lis 14, 2018 12:25 pm\nByła na tyle znudzona, a jednocześnie miała tyle jeszcze energii, że stwierdziła, że pójdzie znowu do sali. W końcu i tak była ubrana cała w dresy. A trening i tak to było najlepsze co mogła teraz zrobić. Wstała z łózka i poszła tam gdzie była przed chwilą. Dobrze, że zjadła porządne śniadanie więc miała siły na ćwiczenia.\nTym razem zaczęła od brzuszków, kilka damskich pompek i praca bioder i talii. W sumie nie bardzo wiedziała co ze sobą zrobić, albo co konkretnie powinna zrobić, dlatego też robiła to na raty i to chyba było najlepsze wyjście z całej tej sytuacji. Westchnęła pod nosem cicho. Słuchanie muzyki w tej chwili pomagało ją, odprężało ją, ale jednocześnie pomagało jej skupić się na konkretnych częściach jej ćwiczeń jakie sobie na dziś zaplanowała.\nPo zakończonym treningu siedziała na ziemi i ręką wycierała pot z czoła. Westchnęła ciężko pod nosem. Chwila przerwy to jej nie zaszkodzi, a zaraz może bawić się dalej w skoki czy bieganie. Sama nie wiedziała co powinna robić, ale na pewno coś wymyśli kiedy będzie siedziała tak. Patrzyła w jakiś punkt na ścianie słuchając muzyki przez słuchawki.\nTrening start 12:25\non Czw Lis 15, 2018 1:36 pm\nZmęczyła się porządnie nie ma co. Wypadało by teraz odpocząć, jednak nie chciała wracać już do swojego pokoju Rozglądała się na boki znudzonym wzrokiem. Nie specjalnie wiedziała co ze sobą zrobić. Może spacer? W sumie nie był to zły pomysł, tutaj było jakoś ponuro i smutno, nawet okien nie było! Więc nie była pewna nawet jaka pogoda jest za oknem. Najgorzej. Wstała i zaczęła się kierować do wyjścia. Jedną butelkę wzięła na drogę, bo pić się jej dzisiaj chciało niesamowicie, a kaca nie miała przecież. Zdarza się tak czasami, no nie?\nWędrowała miedzy korytarzami, zdążyła się ich już w miarę nauczyć więc nie było najgorzej. Wiedziała gdzie co jest choć dalej udawał się jej gdzieś zgubić, bo skręciła w złą stronę. Istny labirynt matko Bosko. Nawet jakby tu całe życie mieszkała to i tak pewnie by się zgubiła. Wiadomo to nie jest potwierdzone info, zawsze istnieje szansa, że się zgubi. Kiedy w końcu udało jej się wygrzebać z tego labiryntu wzniosła się na niewielką wysokość w powietrze i leciała przed siebie. Wyciągnęła się leniwie aż kości jej strzeliły. Świecie powietrze tego mi brakowało! Była prze szczęśliwa.\nKoniec treningu 13:35\non Czw Sty 10, 2019 12:24 am\nGdy Ranzoku otworzy oczy, to pierwsze co ujrzy, to ściana. Biaława, trochę brudna, ale wciąż ściana. Kolejnym punktem, który mógłby przyciągnąć jego uwagę byłby stolik znajdujący się po jego prawicy, a na nim zapalona lampka. Ostatnim punktem naszej podróży byłoby to miłe uczucie ciepła i wygody... Znajdował się w łóżku! Ale to nie byle jakim łóżku! Szpitalnym! I był przykryty kołderką aż do samej brody! Na stoliczku obok znajdował się też talerz z jedzeniem, a dokładniej mówiąc, to z kanapeczkami z szynką. Gdyby chłopak wstał, to mógłby zobaczyć, że jego tors i pogryziona noga były całe w bandażach, ale nie bolały. Poza tymi bandażami, to na sobie miał tylko zwykłe szpitalne dresy.\nDroid był sam w pokoju tylko przez jakieś 15 sekund, ponieważ po chwili do pokoiku wparował mężczyzna ubrany w typowo lekarskie ubranie. Zapewne to on nadzorował funkcje życiowe Ranzoku. Spojrzał z uśmiechem na chłopaka i napisał coś w zeszyciku, który przy sobie miał.\n-Obudziłeś się. To dobrze, a nawet świetnie. Bylibyśmy ci winni podziękowania, gdyby nie to, że już ci podziękowaliśmy.- Podszedł do chłopaka i postukał go w klatkę piersiową. -Byłeś nieźle poharatany, więc wymieniliśmy ci to i owo. Tylko tyle mogliśmy zrobić za pomoc w pozbyciu się tego gówna, które mieszkało na pustyni.- Postukał palcem w ramiona chłopaka, a potem w miejsce, gdzie znajduje się serce i odsunął się kawałek. -No, to chyba jesteś cały i zdrowy. Tak dla dopełnienia formalności: jak się czujesz?.- Splótł ramiona na wysokości klatki piersiowej i spojrzał na blondyna ciepłym wzrokiem. Droid w razie jakichkolwiek pytań mógł się zwrócić do niego, racja?\non Czw Sty 10, 2019 1:18 am\nChłopak, pomimo starań oraz samozaparcia nie zdołał przegnać bestii. Była widocznie mocniejsza od niego samego. Jedyne co pamięta to zapach pyska ze zwierza, który nie był zbyt przyjemny. Świadczyło to o tym, że został złapany w zębiska oponenta co mijało się z celem naszego bohatera. Nie planował porażki. Strzały. One też tam były, choć nie słyszał ich tak dobrze, więc może to byli jacyś myśliwi w oddali? Nie mógł tego już sprawdzić, gdyż przed oczyma pojawiła się ciemność. Utracił świadomość. Czuł, że wszystkie procesory w Jego ciele przestawały pracować. Z pewnością poczułby upokorzenie, gdyby utrzymał świadomość do tego stopnia. Czyżby to koniec Jego przygody? Wszystkie cele jakie przed sobą postawił traciły sens. Wiedział, że nie może zawieść, a jednak tak się stało.\nNagle wszystko dookoła stało się niewyraźne, powoli jednak nabierało już normalnych barw. Białe pomieszczenie, w którym się znajdował miało dość ubogie wyposażenie, ale nie to było najważniejsze. Co się właśnie wydarzyło pytał sam siebie. Nie na głos. Przemyślenia zostawił dla siebie, w swojej wyobraźni. Łózko? Skąd się tu wzięło? Myślał przez chwilę, że tak wygląda życie po śmierci. Jednakże chłopak zaczął potrząsać głową na boki oraz (jeśli mógł) uszczypnął się w policzek. Jednak żyje. Niestety nie był to powód do dumy, jest zawiedziony, że wszystko się potoczyło tak źle. Będzie to skaza w Jego pamięci. Podniósł ciało i usiadł na dupę. - Jestem żałosny! - Powtórzył to drugi raz, ale tym razem w myślach. Doświadczył właśnie tego jak bezsilnym On jest wobec wszechogarniającego chaosu. W takim tempie, chłopak straci zaradność i chęci, by dokonywać zemsty, a właśnie tym nasz blondynek się kieruje. Nie zasłużył by żyć, już raz umarł i czemu nie mogło tak zostać? Skoro nadal musi polegać na innych to chłopak straci szacunek do samego siebie. Spojrzał na talerz z jedzeniem, lecz nie skorzystał z tego podarku. Być może Jego załamanie odbierało Mu apetyt na cokolwiek. Sam w czterech ścianach zamknięty, nawet porzucił dalsze dywagacje jak się tu znalazł. Nagle do pokoju wchodzi człowiek. Ranzoku jedynie co zrobił to spojrzał kątem oka, kim jest gość, albo raczej gospodarz. - Nie zasługuję na żadne podziękowania. - Odparł, by następnie opuścić głowę i patrząc na swoje zabandażowane ciało. Czy to ten moment, w którym nasz bohater tracił pewność siebie? Na pewno jest blisko tego stanu. Pytanie tylko, na jak długo? Nie reagował w żaden sposób na dotyk osobnika w kitlu. - Dlaczego tu jestem?! - Stan psychiczny młodziaka był gorszy od fizycznego. Nie czuł On i tak bólu przez to, że jest tylko maszyną połączoną z ciałem prawdziwego siebie. - Nie czuję bólu. Nie ma sensu się tym przejmować. - Pomimo stanu w jakim się znajduje jego samopoczucie jest złe. Zawiódł siebie i innych, przez których otrzymał nowe życie. Jest im wdzięczny, lecz zdaje sobie sprawę, że być może nie zasłużył na to, bowiem i tak nie jest w stanie dopełnić obietnicy. Czyżby chłopak zaczynał mieć wątpliwości, pomimo przekazu w poniższym podpisie? Już otarł się o śmierć, ale czy dalej będzie próbować? Z pewnością jego prawdziwe "Ja" nadal wierzy w tę wizję, ale czy ta mechaniczna część uzupełnia się w tym przekonaniu? Być może już traci ludzkie uczucia, chociaż samokrytyka jeszcze utrzymuje się w jego osobowości. Na jak długo? Dalsze porażki mogą już na stałe odwrócić te przekonania. Tyle pytań, tak mało odpowiedzi. - Dzięki, ale muszę iść trenować. - Wstał na nogi, by chwilę potem upaść na ziemię. Czyżby nogi odmówiły posłuszeństwa? Kolejna oznaka słabości. Spojrzał nagle na gościa i z powrotem skierował wzrok na ziemię. - Gdzie jestem? - Zapytał niepewnie. Porażka odcisnęła jednak piętno na Jego psychice, czy to świadczy o tym, że wciąż pozostaje bardziej ludzki? Pewnie tak. Może żyje On w przekonaniu, iż właśnie ta ludzka strona sprawia to, że jest tak słaby. Tylko On wie, choć sam nie jest pewien swoich myśli. Wspomógł się ręką i usiadł z powrotem na łóżko, o ile jego stan na to pozwalał. Czekał na odpowiedzi, choć niechętnie, ale czekał.\non Sob Sty 12, 2019 2:39 pm\nPodsumujmy całą sytuację, bo Miszcz Gejma nie potrafi zacząć posta i musi ładnie lać wodę, żeby było minimum te dziesięć linijek tekstu! A więc tak... Ranzoku przeżył! Nie był z tego zadowolony, ale dzięki temu mógł zasmakować porażki i nauczyć się działać ostrożniej. Na swej drodze pewnie nie raz zasmakuje porażki, dlatego powinien poznać ją jak najwcześniej. Nie zawsze będzie silniejszy od swojego przeciwnika i musi się z tym liczyć, zwłaszcza gdy dąży do zemsty. A teraz przejdźmy do właściwych wydarzeń...\nDoktorek fuknął cichutko i obejrzał bandaże chłopaka przed sobą.\n-Nie? A mi się wydaje, że tak. Gdyby nie ty, to ta bestia nie dawałaby spokoju naszym ludziom. Zabijała i zjadała ludzi, zapasy, nawet elektronikę. Wszystko. Przepłoszyłeś ją.-\nObszedł chłopaka i stanął za jego plecami, by zacząć ściągać bandaże z torsu. Ranzoku, gdyby się odwrócił, to mógłby ujrzeć pod stolikiem z lampką karton, a w nim ciuchy, które do niego należały.\n-Jesteś tu, bo ten potwór prawie wyssał z ciebie całą energię. Ciesz się, że przeżyłeś. Zwyczajni ludzie nie mają tyle szczęścia, bo ich energia nie jest tak wielka jak wasza.\nZdjął wszystkie warstwy opatrunku, który okazał się całkiem cienki. Ślady na ciele po ugryzieniach czarnego psiaka zniknęły.\n-Nieźle... Hm? Jesteś w bazie Ruchu Oporu, a dokładniej na oddziale medycznym. A teraz rozchmurz się. Nie idziesz trenować, przynajmniej nie teraz. Musi-\nUrwał, ponieważ przez klatkę wentylacyjną znajdującą się nad łóżkiem blondyna wyleciał znajomy czarny dym, który uformował się w przeciwnika Ranzoku - gigantycznego psiaka. Psinka się zmieniła od ich ostatniego spotkania, ponieważ z wnętrza jej gardła wylatywało niebieskie światło i widać było mechaniczne części. Doktor znalazł się po lewicy androida (bo potwór był po jego prawicy, jeśli nadal siedział na boku łóżka) i wskazał na święcący obiekt.\n-Pamiętasz, jak mówiłem, że zżera elektronikę? To niebieskie coś w jego pysku to jeden z ważniejszych mechanizmów robotów, które tworzy RR! Dzięki temu są takie silne! Jeśli czegoś nie zrobisz, to ten stwór zeżre nas wszystkich!-\nWykrzyczał i schował się pod łóżko z nadzieją, że blondasek uratuje ich wszystkich. Tymczasem stwór tylko ryknął i zaszarżował na Ranka z zamiarem odgryzienia mu głowy.\non Nie Sty 13, 2019 6:42 pm\nDziwne rzeczy zaczynają się dziać odkąd wylądował na pustyni. Tego nasz bohater się nie spodziewał, a szczególnie, że wyląduje w rękach jakiegoś lekarza czy coś w tym guście. Tym bardziej zadziwił go widok podejrzanej bestii, która nad wyraz była kłopotliwym oponentem. Ranzoku zdecydowanie musi zmienić branże. Może ślusarz lub złota rączka? To drugie byłoby niezłym motywem. Widząc blondyna podczas reklamy i Jego mechaniczne ramię ludzie od razu chwycą slogan "Jestem złotą rączką. Zapraszam i polecam!" niestety ręka nie jest złota i nie posiada wbudowanych jakichś wkrętarek tudzież wiertarek. Trochę szkoda, ale może się to kiedyś zmieni? Wracając do wydarzeń teraźniejszych. Ranzoku nadal ubolewał nad tym jaki On jest słaby i bezużyteczny. Co mu się dziwić? Jest to Jego pierwsza przegrana odkąd zaczął paradować z mechaniczną ręką. Gorycz porażki. O sytuacjach sprzed eksperymentu nie jest w stanie nic sobie przypomnieć. Może to i lepiej? Tak czy owak wysłuchał niechętnie słów doktorka czekając na błogosławieństwo. Nie wiedział czy były to słowa otuchy, czy też prawda, ale informacje o tej Bestii brzmiały tak prawdziwie. Domyślił się, że ataki Ki nie działały, tylko nie wiedział w jaki sposób się to dzieje. W sumie doczekał się innej niespodzianki. Nagle pojawił się czarny dym, jakby powtórka z koszmaru. Chłopak wiedział, że to tak dobrze się nie skończy, iż stworzenie zapomni o nim, potem jak android sprawił mu lekki wpierdziel, lecz było to nadal za mało. Ujawniła się cała postura Bestii, co oznaczać może to, iż szykuje się do ataku. Będąc w dymie nie może atakować, ale za to nie można go trafić w ogóle. Proste wnioski, ale nadal to daje trochę do myślenia. Od doktorka usłyszał coś o mechanicznej części w Jego pysku. Być może, to jest swego rodzaju rdzeń, który sprawia, że z niego taki nieprzyjemny przeciwnik. Chłopak już nie zastanawiając się dłużej, ruszył z kopyta naprzeciw Bestii, przygotowując prawy podbródkowy z rozpędu celując w krtań, robiąc po tym półobrót i uderzając lewym łokciem w ryło ze skoku. Następnie unosi się w powietrzu i z impetem ze złączonymi kolanami w kark potwora odbijając się od niego i celując Kiai w jego paszczę, w ten rzekomy świecący punkt, jak najbardziej skracając dystans pomiędzy Nim, a bestią. Poprzednie uderzenie miało za zadanie zmusić jakoś zwierzaka, aby otworzyło buzię, żeby znaleźć okazję do ciosu w mechaniczną część wewnątrz niej. Jeżeli stworzenie ustało na łapach, chłopak zamierza podciąć jedną z przednich całą swoją siłą, by zwierzę upadło na bok. Każde próby zagryzienia androida, próbuje uniknąć. Na takie potencjalne zagrania chłopak ma przygotowany High kick, jeżeli Ranzoku ominie ataki. W końcu padnie. Działania blondyna i tak są ograniczone do walki wręcz, wiec innych odpowiedzi nie ma. Jeżeli jednak Bestia uniknie większość ciosów, chłopak oddala się na bezpieczną odległość. Gdy blondyn znajdzie chwilę rzeknie w stronę Doktora, by opuścił salę. - To sprawa między Nim, a Mną. - Odparł skupiając po tym całą uwagę na przeciwniku. Był tylko ciekaw jak długo to jeszcze potrwa.\non Wto Sty 15, 2019 5:59 pm\nTadam! Zaczęło się! Walka dobra ze złem, bohatera ze złolem, światła z ciemnością, gracza z bossem! Jak zwał, tak zwał. Najważniejsze jest to, że zaczęła się prawdopodobnie ostateczna walka z psinką, która uparła się na energię naszego ulubionego robocika Wyglądała pięknie, groźnie i majestatycznie! Zapewne chcecie poznać jej przebieg i zwycięzcę, co nie? Okej, robi się!\nObydwaj wystrzelili ze swoich miejsc - Ran z podbródkowym, Bestyja z ząbkami. Tym razem ten atak wygrał android, któremu udało się wyprowadzić cios i trafić w stworka, nim ten użarł mu pół torsu. Gdyby tak po prostu go puścił dalej, to psiak poleciałby do tyłu... Jednakże, tak się nie stało i kolejny cios dosięgnął przeciwnika. Nieźle, nieźle. Ten rdzeń we wnętrzu pyszczka może się przydać, więc oby nie został uszkodzony. A jeśli już o tym mowa... Wszystko, poza wybiciem się z karku, się udało. Zamiast karku, Ranzoku musiał użyć ziemi, bo Miszcz Gry nie potrafił sobie wyobrazić, jak można wykonać taki ruch. I tak oto Kiai zostało wysłane, a świecący element w buzi potworka został wepchnięty jeszcze bardziej. I na tym skończyła się cała walka. Czemu? Bo czarny stworek zawył i się rozsypał. Dosłownie. Zamiast jego ciała pozostała kupka czarnego piasku. No co? Spodziewaliście się fajerwerków? Nah!...\nDoktorek wyszedł spod łóżka i zbliżył się do "zwłok". Pogrzebał w nich trochę i wyciągnął coś świecącego. To był rdzeń! Spojrzał na swoje znalezisko, które mieściło się w jego dłoni i na Ranzoku.\n-To wygląda na całkiem działające... Słuchaj, uratowałeś mnie i jestem ci za to wdzięczny. Cholera, uratowałeś nas wszystkich! To małe coś może znacznie zwiększyć twoją siłę i możemy spróbować je wcisnąć do twojego mechanicznego ciała. Jeśli się uda, to dostaniesz niezłego kopa, jeśli nie, to po prostu je wyjmiemy. Nie ma raczej skutków ubocznych. Co powiesz?-\nPrzystąpił z nogi na nogę i obejrzał swoje znalezisko. Wygląda na to, że mówił poważnie...\nDziewczyna szybko znalazła się w bazie RO i została wpuszczona bez problemu. Znano ją tutaj, już kiedyś ich odwiedziła i nawet pomogła. Nie mieli z jej obecnością żadnego problemu, nawet więcej! Zabrano od niej półnagą dziewczynę prosto do oddziału medycznego, który już teraz się uspokoił po niespodziewanym ataku bestii. Teraz byli tam tylko ranni (I być może Ranzoku), a wkrótce miała dołączyć do nich dziewczyna. Tak kontrolnie, wiecie. Arisu została przepytana z tego, co widziała i jeśli wszystko im powiedziała, to została wkrótce puszczona wolno i mogła wrócić do robienia tego, co chciała. Mogła też tutaj zostać, to już nie jest sprawa Miszcza. Co to oznacza? Dowiecie się w podpisie!\nRanzoku, jeśli twoja postać się zgadza, to opisujesz swoją "przemianę" na stole operacyjnym i na moim akcepcie/odrzuceniu zakończy się twoja przygoda.\nArisu, twoja przygoda kończy się w tym miejscu. Jesteś wolna! Punkciki polecą na Discordowe PW!\non Wto Sty 15, 2019 6:55 pm\nUdało jej się dostać do środka! Ba! Nawet uciekła od nich z powodzeniem, grunt żeby ich nie napotkała drugi raz, bo może się to dla niej źle skończyć eh. Dopiero na miejscu odetchnęła z ulgą, dodatkowo inni zajęli się dziewczyną w należyty sposób. Została również zapytana o tą całą sytuację więc im wyjaśniła co i jak. W końcu nie miała im i tak za wiele do powiedzenia. W zamian stwierdziła, że pójdzie do swojego pokoju wziąć gorący prysznic żeby się uspokoić i oczyścić umysł z tego co się niedawno stało. Po wysuszeniu włosów stwierdziła, że warto by poćwiczyć więc przebrała się w jakieś luźne dresowe ubrania i poszła na sale gimnastyczną. Miała na uszach słuchawki i głośno puszczoną muzykę z telefonu by zagłuszyć własne myśli. Zaczęła się rozgrzewać i rozciągać. Rozglądała się na boki kiedy była na miejscu, czuła się przez pewien okres nieswojo. Jednak im dłużej tutaj była to tym szybciej to uczucie mijało. Zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech i w trakcie rozciągania mięśni skupiła się tylko na tym. Co pomagało jej skupić się na jednej rzeczy jednocześnie. W dodatku miała mnóstwo myśli, zwłaszcza o tych drwalach co widziała i o dziewczynie. Jednak zapewne dziewczyna sobie teraz poradzi, a z drwalami jakoś będzie. A nóż widelec ich liczebność się zmniejszy, kto wie.\nTrening start: 18:55\non Sro Sty 16, 2019 1:28 am\nNie spodziewał się, że cała akcja blondyna się powiedzie. Może to przez dobrotliwą duszę MG? Być może. Spekulacje zostawmy na kiedy indziej. Starcie pomiędzy Bestią, a Androidem, w końcu się zakończyło na korzyść androida. Chłopaka trochę poniosło i nie zauważył, że jedna z akcji była nad wyraz przesadzona, ale jakoś się wybrnęliśmy. Po całej tej sytuacji stworek zamienił się w proch, a istnieje takie powiedzenie, że z prochu powstałeś i w proch się obrócisz. Mądre słowa. Nie wiadomo jednak, czy dotyczy ono wszystkich istot na tej planecie oraz w galaktyce? Kto to tam wie. Istotną rzeczą jednak jest teraz zaistniała sytuacja. Cóż począć ma nasz bohater w tym momencie? Chłopak nie jest w s umie dumny z tego jak to się potoczyło. Mógł to skończyć szybciej, nie narażając innych, ale zawiódł. Czuł niedosyt, ale to był znak, że jest jeszcze szansa na zwiększenie możliwości jego ciała i umysłu. Wtem z propozycją przyszedł nasz doktorek, który zaczął plądrować zwłoki zwierzątka. Wyciągnął z nich ten element, o którym mówił wcześniej. Chłopak odwrócił się do Niego i spojrzał na tenże świecący mechanizm. Jakby nie patrzeć, był to swego rodzaju trofeum. Zastanawiał się nad tym, jak bardzo może to Mu pomóc i czy może zaufać temu gościowi. Czy jest on zdolny do tego stopnia? Co jeśli zawiedzie? Głowił się nad tym przez jakieś dobre kilka minut. Zdał sobie sprawę, że bez odpowiedniego wzmocnienia może dalej zawodzić siebie samego podczas nadchodzących starć, a na pewno takie będą. Zacisnął pięści i nerwowo spoglądał w podłoże. Z pewnością gniew go rozpierał od wewnątrz, nie wiedział czy wszystko pójdzie dobrze, czy to może jest strach? Strach przed śmiercią? Trudno zaprzeczyć, że chłopak ma mieszanie uczucia co do tego eksperymentu, ale nie może tu stać bezczynnie. Decyzja! Należy ją podjąć, być może to jedyna okazja na takie przedsięwzięcie. Kiedy doktorek tracił cierpliwość i opuszczał pokój, chłopak odetchnął i zawołał - Zaczekaj! - Spojrzał niepewnie w oczy rozmówcy. - Jestem gotów. - Wiedział, że ma wiele do stracenia, ale należy podjąć to ryzyko. Poprzednio nie poszło tak źle, więc może teraz będzie tak samo, a nawet lepiej! Musi się o tym przekonać, niejednokrotnie będzie zmuszany do takich sytuacji, więc musi mieć to przekonanie w oczach co do nowych rzeczy. Wtem doktorek spojrzał z uśmiechem na ustach dzięki temu, że jest w stanie spłacić swój dług wobec androida, o którym wcześniej wspominał. - Nie ma problemu przyjacielu. Jesteś w dobrych rękach! - Doktorek odwrócił się i prowadził naszego bohatera do innego pomieszczenia. Dzięki tym słowom, chłopak już był pewien swojej decyzji, dodatkowo otrzymał zapewnienie, że jak mechanizm nie będzie współgrać z ciałem androida, to może je usunąć. To w pewnym stopniu pomogło podjąć decyzję.\nParę pokoi dalej.\nWycieczka zakończyła się w jakimś laboratorium - Doktorze Dex! Mamy ciekawego pacjenta! Pomógł Nam w pokonaniu żerującej na pustyni Bestii! - Ranzoku wiedział, albo miał jakieś mignięcia z przeszłości, iż niegdyś tu siedział. - Naprawdę? To chucherko?! -* Chłopak zdawał sobie sprawę, że gdzieś już to słyszał, lecz nie miał ochoty nad tym się głowić. Przypomniał sobie już, że posiadał styczność z tym Doktorkiem. Wredny i wścibski, lecz umiejętności Mu odmówić nie można. - Tak! Przyniosłem ten mechanizm, który był wewnątrz psiaka, na pewno będziesz mógł to wykorzystać w swoim badaniu. Zawdzięczam mu życie. - Odparł szalonemu badaczowi. Chłopak na razie nie interweniował w ich rozmowę, czekał tylko na dalsze kroki. - Dobra! Zostaw ten mechanizm i odejdź! Zaintrygowałeś Mnie! - Wąsaty doktorek po otrzymaniu rozkazu opuścił laboratorium, kłaniając się na pożegnanie. - Dasz radę! - Rzekł nim opuścił pomieszczenie w stronę Ranzoku. Teraz wszystko musiało się rozstrzygnąć pomiędzy Nim, a doktorkiem. Sami w czterech ścianach przy wsparciu kilku pomocników. - Podejdź no! Byłeś tu kiedyś! Lepiej się módl o powodzenie tej operacji. Poprzednia obeszła się bez ofiar, ciekawe czy tym razem podołasz. - Po tej wypowiedzi nabrał powietrza i skwitował ostatnim zdaniem. - Siadaj tu Chucherku. - Doktorek wskazał mechaniczne krzesło palcem, do którego miał zasiąść Ranzoku. Chłopak musi się dostosować do poleceń, bo pamiętał, że jest on zrzędliwy. Po chwili zasiadł na tronie spodziewając się najgorszego. Dex, nie czekając aż ten się wygodnie rozsiądzie, wcisnął przycisk, dzięki któremu fotel stał się łożem. - Ta operacja będzie wymagać twojej pełnej świadomości, możemy tylko uśmierzyć ból, reszta będzie zależeć od twojego ciała. W razie kłopotów odłączymy Ciebie, zanim odejdziesz z tego świata. - Jeden z pomocników pocieszył androida, dodając słowa otuchy. Tak jakby. Nie wiedział co Go czeka, ale musi jednak zaufać instynktowi. - Dobra. Starczy już tych ciepłych słów. To chucherko wie na co się pisze! - Gorzkimi słowami doktor zakończył seans na wsparcie słowami. Do stóp, dłoni raz pasa zostały przytwierdzone metalowe kajdany, które wysunęły się z łóżka operacyjnego. Pewnie ma to ograniczyć ruchy androida podczas eksperymentu... to znaczy zabiegu. Ranzoku nie mając już wyjścia przygotowywał się mentalnie do operacji, zamykając oczy, lecz cały czas zachowując świadomość. Może czas szybciej zacznie mijać. Doktorek zaczął od podania zastrzyku ze środkiem przeciwbólowym, który należał do jednego z mocniejszych. Następnie rozpoczęła się przeprawa przez badania oraz przygotowania ciała do wszczepienia nowych mechanizmów. Zaczęło się od skanu Jego ciała, mająca za zadanie wyszukać wewnętrznych uszkodzeń zrobotyzowanym fragmentom pod skorupą ze skóry. Stare już mechanizmy postanowiono wymienić na nowsze, które współgrałyby z nowym wyposażeniem. Chłopak czuł pewien dyskomfort co nie jest dziwne, zważywszy na to co się dzieje tutaj. Poprosił o zasłonę przed Jego twarzą, by nie zobaczyć czegoś co przyprawi Go o mdłości. Jeden z pomocników wysłuchał prośby i szybko umieścił stojak, na którym zawieszona była ów zasłonka. Drugi pomocnik z kolei cały czas do niego mówił o byle pierdołach, by ten nie odpłynął. Mózg musiał pracować przez cały czas, by ciągle współpracował ze wszystkim częściami ciała. Nie jest tak, że bólu w ogóle nie odczuwa, nie jest tak wyraźny jak byłoby w przypadku braku środków. Z pewnością nie obyłoby się bez ryków bólu w agonii. Wszystko toczyło się po myśli doktora, który był równie zdeterminowany jak Ranzoku, pomimo osobowości Doktora. Czy to przez wdzięczność wobec androida, czy przez chęć poznawania nowych tajników mechaniki? Któż to wie. Przyszedł czas na demontaż mechanicznej ręki naszego bohatera. Zastąpiono ją lżejszym inwentarzem i przy pomocy jednego przycisku umiejscowionego gdzieś w okolicach łokcia, oplątana została specjalnym tworzywem przypominającą pozostałą część ciała naszego bohatera, który z góry na dół przekształcał się w bardziej ludzką imitację skóry. Zanim zamontowano je z powrotem poddano oględzinom procesor odpowiedzialny za dopływ krwi do ręki androida. Wzmocniono dodatkowo nerwy, by nie tracił władzy nad ramieniem, ułatwiając przekształcanie energii przez ciało. Ma to za zadanie zwiększać potencjał bojowy Ranzoku. Po wstępnym sprawdzeniu zawartości wnętrza chłopaka, ekipa patrzy czy jest czucie w różnych częściach cielska chłopaka, pytając Go o stopy, klatkę piersiową etc. Wszystko szło zgodnie z planem. Ranzoku wydawał się już zmęczony, lecz nie zamierzał odpuścić, starał się utrzymać kontakt z pozostałymi tutaj osobami. Naprawiono połączenia kabli z procesorami na całej długości ciała i użyto części zamienne. Po prawej stronie klatki piersiowej podłączono urządzenie ze wnętrza Bestii z przewodami. Ten świecący wihajster. Pomocnik "A" przetarł chusteczką czoło Dexa, które było spowite potem doktora. Pan "B" klepał co jakiś czas androida po polikach. Chłopak dawał do zrozumienia, że jeszcze kontaktuje ze światem rzeczywistym machnięciem głową. Wstrzymywał się od wrzasków pozostając niewzruszony, pomimo bólu, którego w pełni nie dało się załagodzić. Po zainstalowaniu mechanizmu wewnątrz chłopaka poczuł jak Jego ciało wypełnia energia. Wszystkie braki w niej zostały uzupełnione. Czy to koniec? Powiodło się? Być może, ale o tym nie zadecyduje android. Dex po długiej operacji kazał osiłkom przemieścić androida do specjalnego zbiornika przyłączając go do aparatury i dając mu środki nasenne. - Dobra. Teraz wszystko w rękach chucherka. Jego ciało musi oswoić się z nowymi mechanizmami przyłączonymi do Jego wnętrza. To czy się powiedzie, zależeć będzie tylko od Niego. - Chłopak zasnął, ale czy to za sprawą środków, czy Jego woli? Nie wiadomo. Wszystko niby poszło gładko, ale nie można być tego pewnym. Przez ten okres czasu, kiedy Ranzoku leży w śpiączce Dex wyznaczył swoich ludzi do obserwacji funkcji życiowych blondyna i w razie problemów informować natychmiastowo. Obaj pomocnicy będą się co jakiś czas wymieniać, nie chcąc zostawiać ani na chwilę aparatury chłopaka. Czyż ta troska nie jest piękna? Miejmy nadzieję, że wszystko się powiedzie.\n* Wybacz Aymi, zmieniłem kolor czcionki Dexa na inny. Nie miej mi tego za złe. ;x\nOstatnio zmieniony przez Aymi dnia Sro Sty 16, 2019 5:43 pm, w całości zmieniany 3 razy\non Sro Sty 16, 2019 8:01 pm\nKiedy trenowała czuła się spokojniejsza. Miała czym zająć myśli, a to w tym momencie było najważniejsze. Bieganie, rozciąganie, robienie brzuszków. Ogólnie z pozoru proste i nie trudne zadania powodowały, że czuła się zmęczona robieniem ich, fizyczne zmęczenie dawało się we znaki. Dlatego też jej tok myślenia skupił się na ciele i to co odczuwa jej ciało w aktualnej chwili. Po zrobieniu kilka podstawowych ćwiczeń zrobiła sobie chwile przerwy. Usiadła na ziemi i brzegiem bluzy wytarła sobie pot z czoła.\nPokręciła swoim karkiem aż coś w nim przeskoczyło. Odetchnęła z ulgą choć na chwilę nie musząc myśląc o tych złych rzeczach co ją ostatnio spotkały. Cieszyła się z ciszy i spokoju. I mimo, że długo nikogo nie widziała to jakoś jej nie przeszkadzało, bo każdy żył swoim życiem, możliwe iż się spotkają w swoim czasie. Jak to mawiają jak kocha to poczeka czy coś w tym stylu. Po zakończonych ćwiczeniach odsiedziała z pół godziny na sali by odpocząć. Następnie poszła do swojego pokoju by wziąć kąpiel ogarnąć się i coś zjeść porządnie. Nie odłączonym jej przyjacielem były słuchawki, które pomagały jej choć na chwile zapomnieć o całym świecie. Położyła się na łóżku zamknęła oczy i zrobiła sobie pół godzinną drzemkę.\nKoniec treningu 20:00\non Czw Sty 17, 2019 4:12 pm\nObudziła się później niż zamierzała, ale co poradzić skoro sen był mocniejszy niż jej chęci wstania. No trudno się mówi. Ziewnęła i wyciągnęła się mocno na łóżku. Leżała tak dłuższa chwilę patrząc się w sufit. Wstała i poszła do łazienki by załatwić swoje potrzeby, kiedy umyła ręce wróciła do pokoju. Zamierzała jeszcze chwilę potrenować, potem sobie odpocznie i może znajdzie chwilę by podłubać coś przy częściach. Grunt to nie wyjść z wprawy.\nPoszła znów do sali gimnastycznej, ilość osób drastycznie się zmniejszyła do dwóch. Włożyła słuchawki do uszu i zaczęła od truchtu i kilka kółeczek wokół sali na rozgrzewkę. Głównie zamierzała zrobić jakieś ćwiczenia na rozciągnięcie. W sumie nie wiedziała co chce dokładnie robić ani w jakiej kolejności dlatego też będzie to robić na czuja. Trochę tego, trochę tamtego i jakoś to będzie. Jak widać wolała robić wszystkie ćwiczenia na żywca niż potem się martwić, że nie zrobiła kompletnie nic. Albo, że zrobiła coś w złej kolejności. Nie widziała nikogo znajomego też musiała liczyć na siebie w takiej sytuacji. Nie idzie jej źle. Usiadła na materacu w rozkroku i z wyciągniętymi rękami dotykała swoje stopy na zmianę. Po dziesięć razy na jedną stopę, chwila oddechu i zmiana ćwiczenia.\nTrening start 16:12\n~Sen na Jawie~\nGórska baza Ruchu Oporu, podziemne laboratoria. Tu nie było istotne, jaka pogoda akurat panuje na zewnątrz. Mogło lać, mogło świecić słońce, mógł nawet padać deszcz meteorytów, to jednak mało interesowało naukowców, którzy w tej chwili pracowali nad wszczepieniem pewnemu androidowi urządzenia, które miało go w domyśle wzmocnić bojowo. Pogodą nie zawracała sobie też głowy młoda brunetka w kitlu spacerująca po korytarzu. Zdawała sobie sprawę z przeprowadzanej operacji, mimo że sama nie została zaproszona do grona "operujących". Nie żeby jej zależało, po prostu trochę dłużyło jej się czekanie, a nie mogła wejść na salę ot tak. Co chwilę zerkała na zegarek, który miała na nadgarstku, bądź na same drzwi opatrzone małym okienkiem. Naprawdę nie lubiła czekać, ale obiecała coś pewnej osobie i zamierzała się wywiązać. Może i doktor Dex był jej zwierzchnikiem, ale zawsze starała się wywiązywać z raz złożonych obietnic.\nOperacja dobiegała już końca, o czym świadczyło przetransportowanie pacjenta do specjalnego zbiornika, w którym przeczekać miał czas dostosowywania organizmu do nowych elementów systemu. Kobieta przystanęła jeszcze na chwilę przed drzwiami, po czym odetchnęła głębiej i niespiesznie je otworzyła, wchodząc do środka.\n- Dzień dobry, doktorze Dex. Słyszałam, że znów gościmy naszego blondwłosego przyjaciela - rzuciła od progu lekkim tonem, podążając wzrokiem za pomocnikami konusa.\n- Mayu, nie powinnaś być teraz gdzie indziej? - mruknął Dex, przeglądając jakieś papiery. Brunetka tylko uśmiechnęła się, jak gdyby nigdy nic przekładając jakieś narzędzia z miejsca na miejsce.\n- Swoje na dziś już zrobiłam, pomyślałam więc, że sprawdzę, czy nie potrzeba panu pomocy - odpowiedziała gładko, wzrokiem odnajdując czerwony płaszcz Ranzoku. - Widzę jednak, że panowie poradzili sobie przy asyście znakomicie.\nPrzeszła zgrabnie w stronę wspomnianego płaszcza, niby od niechcenia, i wsunęła ukradkiem w prawą kieszeń niewielką kopertkę. Sprawdziła jeszcze, czy aby przypadkiem doktorek jej nie przyuważył, ale najwyraźniej był bardziej zaabsowbowany papierologią i wynikami, które pokazywał mu komputer. Podeszła zatem bezpośrednio do blondyna, poprawiając jakieś kabelki czy inne przewody w aparaturze, nie chodziło jej jednak o samo sprawdzenie sprzętu. Widziała, że chłopak zaczyna powoli odpływać, pochyliła się zatem ku jego głowie, niby sprawdzając panel sterujący.\n- Płaszcz, prawa kieszeń, wiadomość od pani Najendy. Podobno jakaś wasza umowa, nie wnikam - szepnęła mu na ucho, dodając na koniec już głośniej: - Dobranoc~~\nNa tym jej rola się kończyła. Ranzoku odpłynął w krainę snów, nie będąc w sumie pewnym, czy obecność pani doktor nie była już częścią sennej mary czy też nie. Gdy się obudzi, jej już nie będzie. W prawej kieszeni płaszcza jednak czeka na niego ta mała koperta z wiadomością. Informacje dotyczące Kurojina...\non Czw Sty 17, 2019 11:09 pm\nChłopak przez cały okres trwania operacji czuł się trochę nieswojo. Ból był do zniesienia dzięki specjalnemu specyfikowi, który po podaniu ograniczył mocno wrzaski i jęki w agonii. Można rzec, iż uszy laborantów zostały oszczędzone. Nie do końca wiedział jak bardzo zmechanizowanie jest Jego ciało, jakoś zanadto się tym nie przejmował. Szczegółów i tak by się nie doczekał samemu, a też pewnie niewiele zrozumiałby z bełkotu naukowego mechaników. Już na zawsze pozostanie pół człowiekiem i pół androidem. Nie wierzył w cuda, więc będzie do końca życia w takim stanie. Może to i lepiej? Niewiele wiedział o ludziach, zdołał poznać tylko niewielki odłam, z czego większość to Ci, którzy robią okropne rzeczy. W każdym razie musiał zaprzątać sobie myślami głowę, by nie zasnąć podczas operacji. Od czasu do czasu czuł łaskotki oraz wykonywał polecenia pomocników, choć nie był pewien czy spiszą się Oni na medal. Miejmy nadzieję, że determinacja Ranzoku nie pójdzie na marne, w końcu to z Jego inicjatywy mechanicy podjęli się operacji w laboratorium. Jest świadom tego, że dużo ryzykuje, ale nawet jeśli istnieje niewielka szansa na powodzenie to warto spróbować. Może przestanie myśleć jak człowiek i każda słabość androida pochodzi właśnie od strony natury ludzkiej. Być może jak ją całkowicie wytępi to przestanie ponosić porażki, lecz czy naprawdę tak myśli? Odczuwa wahanie. Istnieje szanse, że właśnie ta mechaniczna część Ranzoku zawodzi. Z każdym kolejnym ulepszeniem może zdoła odnaleźć swoją odpowiedź. Po upływie kilku godzin chłopaka powoli przemieszczali do dziwnej komory z kilkoma paletami klawiszy. Nie miał pojęcia do czego jest to używane. Czyżby operacja się nie udała i szykują mu trumnę? To chyba niedobrze. Widać jak bardzo eksperyment zmęczył Dexa i pozostałych, pomimo prób wstania każda z nich zakończyła się fiaskiem, jeden z pomocników dał do zrozumienia, że przez jakiś czas będzie miał spore problemy z poruszaniem, chłopak podejrzewa, iż jest to zabieg celowy, więc nie pozostaje nic innego jak się ustosunkować. Gwałtowne ruchy mogłyby mocno zaszkodzić. Tak przypuszczając. Podano mu jakieś środki, chłopak nawet nie protestował, bo czuł się słabo. Wrota do komory zostały otworzone i po chwili pomocnicy Dexa zaparkowali łóżko z chłopakiem wewnątrz niej. W dalszym ciągu nie miał pojęcia do czego służy. Wszystko w rękach przeznaczenia. Wtem do mechanicznej trumny podeszła jedna z laborantek, którą na pewno gdzieś widział. Czy nie była to jedna z pracownic Dexa? Chyba tak. Nie miał siły, by teraz myśleć kiedy powieki się same zamykają. Słyszał coś o płaszczu i wiadomości. Czyżby Szefowa przypomniała sobie o ich umowie? Na to wygląda. Jest ciekaw tego co tam za informacje posiada, ale musi o tym sobie przypomnieć później, bo teraz... Sen. W głowie powstawały różne wizje z przeszłości. O tym, kim tak naprawdę był. Obrazy stały się bardzo mgliste. Czerwona Wstęga, bezlitosne mordowanie oraz jego twórca. Twarze są bardzo niewyraźne. Niewiele dałoby się z nich wyczytać. Z ich mimiki. Co czuli zabijając niewinnych ludzi? Nigdy się tego nie dowie. Wszystko stawało powoli w płomieniach aż został sam mrok. Nicość. Jak dużo czasu minęło? Gdzieś tam głowił się, że całą wieczność, lecz powoli spod powiek wychodziła złota barwa oczu androida. W mozolnym tempie otwierała się, by ukazać oczęta w pełnej okazałości. Mrugnął kilka razy na pobudzenie. Zdołał podnieść dłoń i nią potrząsać. Wybudził się. Ujrzał jak jeden z pomocników ledwo trzyma się na rękach z mocno przymrużonymi oczami. Ranzoku zapukał lekko do okienka. Jegomość podniósł głowę i natychmiast zawiadomił przełożonego. Po kilkudziesięciu sekundach zjawili się wszyscy trzej, którzy pracowali nad ciałem chłopaka ( ͡° ͜ʖ ͡°). Po naciśnięciu jednego ze stu guzików na mechanizmie, górna część pokrywy otworzyła się w swobodnym tempie. Machnął głową na potencjalne zapytania odnośnie samopoczucia. Nie czuł się jakoś specjalnie inaczej, ale pewnie to takie pozory. Zapytał o swój płaszcz, następnie jeden z pomocników wskazał palec z ubraniami. Po głowie przez pewien czas chodziło słowo "płaszcz". Nie miał pewności, czy to była jakaś jawa czy prawdziwe życie. Musiał się więc o tym przekonać. Stąpał po ziemi lekko. Czul, iż stał się lżejszy, to chyba jedno z tych wzmocnień, a mniejsza waga oznacza większy potencjał bojowy. Miał pewne poczucie, że energia płynąca w Jego ciele nie buzowała, stała się spokojna i szybciej rozprzestrzeniała się wewnątrz chłopaka. Pewnie za sprawą ustrojstwa, które zostało odebrane bestii po ich batalii. Przeskoczył kilkakrotnie z jednej nogi na drugą, sprawdzając równowagę i ogólne fizyczne przygotowanie. W końcu przez długi okres czasu leżał przykuty do łóżka. Po wykonaniu kilku skoków, zaczął zbliżać się do kosza z płaszczem. Po podniesieniu swego odzienia, z kieszeni wypadł tajemniczy liścik. Miał nadzieję, że nikt inny go nie przyuważył. Schował fragment papieru z powrotem do kieszeni i ubrał się w swój "kombinezon". Owoce nowej maszynerii musiałby sprawdzić w walce. Postanowił opuścić laboratorium. Nim to jednak uczynił odwrócił się w stronę fachowców, lekko uchylając głowę. - Dzięki. Następnym razem postaram się bardziej! - Rzekł z przekonaniem w oczach. Jest pewien, że nie powtórzy swoich błędów, albo będzie się chociaż starał unikać ich. Niezbadane są wyroki w tych czasach. Nabierał On szacunku do siebie i do innych. Czyż to w tym kierunku pójdzie Jego przyszłość, czy też odkryje inne szemrane sprawki osób trzecich? Przekonamy się o tym w dalekiej przyszłości. Po opuszczeniu pomieszczenia zaczął skupiać energię wokół swojego ciała przybierając purpurową barwę, która rozjaśniła się dookoła młodziaka. Czuł tę moc. Po zaciśnięciu dłoni w pięść wydobyły się z niej wyładowania elektryczne. Uspokoił umysł i z uśmiechem na ustach oraz pewnym krokiem przemierzał korytarze siedziby Ruchu Oporu, czytając w międzyczasie zawartość listu.\n"W momencie kiedy czytasz ten list, przetrwałeś właśnie próbę naszego doktora. Gratuluję. Chciałam udowodnić Ci tym listem, że jestem osobą pełną zaufania i pamiętałam o naszej umowie. Nasi szpiedzy donieśli, że Kurojin był ostatnio widziany w East City. Co więcej, jest on zamieszany w handel narkotykami i bronią. Dowiedzieliśmy się też, że nie jest On jednym z żołnierzy Armii RR, tylko ich najemnikiem. Czerwona Wstęga dba przez to o Jego bezpieczeństwo. Wszystko obraca się wokół pieniędzy. Postaramy się informować Cię na bieżąco o jego posunięciach. Trzymaj rękę na pulsie.\nTo już coś. Zebrane informacje pozwolą Mu na dalsze posunięcia wobec Kurojina. Widać, że nie jest o byle rzezimieszek, a RR musi darzyć go sporym zaufaniem. Widać, że nie jest to pierwszy lepszy wojak. Może przysporzyć jeszcze sporo problemów Jemu oraz osobom, które stoją mu na drodze. Czy naprawdę Jego jedynym celem są pieniądze? Cóż za spaczona dusza. Ranzoku nie chciał dłużej zwlekać, musi On w końcu stanąć z Nim w szranki, teraz trzeba tylko potwierdzić gdzie zmierza i gdzie ma swoją siedzibę. Nadal potrzebne będą informacje. Więcej szczegółów. Ten list może okazać ważnym elementem. Teraz tylko przygotować się na przygodę i zebrać siły na dalsze poczynania.\non Czw Sty 17, 2019 11:15 pm\nDo Ranzoku podbiegł doktorek, który wcześniej zaproponował mu zwiększenie siły poprzez operację. Wyglądał na przerażonego i powód takiej aury szybko się ukazał.\n-Młody, czekaj! Całkowicie zapomniałem ci o tym powiedzieć! Jeśli kiedykolwiek znajdziesz jeszcze jakieś części, to wpadaj do nas. Można cię jeszcze trochę podrasować, ale wymagane są odpowiednie komponenty.-\nPo tym chwilę postał, by odetchnąć, skinął głową na pożegnanie i ruszył w swoją stronę.\non Pią Sty 18, 2019 10:35 pm\nW pewnym momencie złapał ją krucz aż zasyczała głośno pod nosem, opadła na materac łapiąc się za swój prawy bok. No w takim momencie?! Lepszego momentu nie mógł sobie wybrać. Odczekała dłuższą chwilę aż ból przejdzie po czym już nieco w zwolnionym tempie kontynuowała swoje ćwiczenia patrząc jednak teraz czy przypadkiem sobie czegoś nie naciągnie, bo może się to dla niej źle skończyć.Wolała jednak nie robić sobie za długich przerw od treningów czy to fizycznych czy tych bardziej umysłowych. W dodatku w ciągu swojego treningu jakaś dobra duszyczka rozdawała butelki z wodą dzięki czemu mogła ugasić swoje pragnienia. Nie miała za bardzo pomysłu co dalej zrobić ze sobą. To co wiedziała to zrobiła, teraz po prostu położyła się na plecach na materacu i patrzyła w sufit. Rękawem wytarła pot z czoła, musiała teraz chwilę odpocząć i zregenerować po treningu siły. Na sali nie było dużej ilości ludzi to nie stresowała się za mocno. Dlatego odetchnęła z ulgą, poleżała tutaj kilka dobrych minut. W końcu wstała wzięła na wpół wypitą butelkę i zaczęła iść korytarzami kierując się w stronę swojego pokoju. Aktualnie była w połowie drogi do swojego pokoju.\nKoniec treningu 22:35\non Pon Sty 21, 2019 5:59 pm\n~Klucz do potęgi~\nAri szła właśnie do siebie po dość ciężkim treningu fizycznym. Pot jeszcze delikatnie zraszał jej skórę, mimo wszystko nie było go aż tyle, by się z niej lał. Wracała zatem cichym i pustym korytarzem... aż przestał on być tak zupełnie cichy. Słyszała stukanie, krótkie, ale szybkie, stanowczo zbliżające się. Cóż to mogło być? Pospiesznie stawiane kroki! Po krótkiej chwili dostrzegła niską, choć dziwnie znajomą sylwetkę chłopaczka z roztrzepaną czupryną. Młodzik biegł korytarzem, zupełnie nie patrząc przed siebie, co zaraz mogło skończyć się...\nBUM! Zderzenie czołowe jak nic! Przynajmniej z punktu widzenia młodego, Arisu oberwała jego głową gdzieś między brzuchem a klatką piersiową. No, chyba że go złapała w locie (czego narrator nie wyklucza ^^), wtedy mogła uniknąć bólu. Misaki tylko cicho jęknął, a następnie nagle odskoczył, zginając się w ukłonie ze złożonymi ponad głową rękoma.\n- Przepraszam! Już nie będę się zakradać do boksów! Obiecuję! - zaskomlał pokornie, a dopiero potem nieśmiało uniósł wzrok ku górze, dostrzegając, na kogo właściwie wpadł, i zamrugał. - Arisu-san..?\nZaczął się prostować, wtedy jednak za sobą usłyszał z głębi korytarza głosy, szybko kalkulując możliwości. Chwycił blondynkę za nadgarstek i pociągnął za sobą, biegnąc dalej wzdłuż korytarza. O dziwo, jak na takiego małego brzdąca miał całkiem sporo siły. Albo po prostu pomógł mu nagły zastrzyk adrenaliny. Biegł zatem dalej, ciągnąc zaskoczoną Ari, aż w którymś momencie ostro skręcił, wpadając do jednego z pomieszczeń, i zamknął za nimi drzwi, nakazując ciszę.\n- ...tylko dorwę tego szczyla, to mnie popamięta! - zdyszany męski głos i kroki.\n- Nic mu nie zrobisz, jak złapię go pierwszy! - drugi głos, w nieco lepszej formie, a także kolejne ciężkie kroki.\n- Chyba ci się coś pokiełbasi-... - pierwszy z głosów oddalił się i zniknął nagle, podobnie zresztą kroki obu ścigających. Rudzielec odetchnął z ulgą i dopiero wtedy puścił rękę dziewczyny, którą cały czas trzymał (a co dopiero teraz zauważył).\n- Znowu nabroiłeś, Misaki-chan? - słowa padły zza pleców obojga, a głos był znajomy, przyjazny. Gdy się odwrócili, ujrzeli siedzącego w głębi pomieszczenia staruszka Wataru. Chyba coś grzebał w komputerze.\n- Wcale nie nabroiłem! Po prostu chciałem zobaczyć tych psowatych obcych, których wtedy sprowadzili Leone i spółka - bronił się chłopak, co mężczyzna podsumował tylko miłym uśmiechem. - Przepraszam, Arisu-san, że cię tak tu zaciągnąłem - dodał jeszcze ze skruchą.\n- Właśnie, Arisu, kochana... - wtrącił Wataru, oglądając się na monitor. - Znasz się może na komputerach? Potrzebowałbym małej pomocy, a wzrok już nie ten co kiedyś...\nCzy można było odmówić tak uprzejmemu siwkowi?~~\nMisaki - gwoli przypomnienia:\non Wto Sty 22, 2019 5:48 pm\nMiała iść w stronę swojego pokoju, ale jednak ktoś niski jej w tym przeszkodził. Ktoś ją uderzył w brzuch, jakoś nie odczuła tego za szczególnie, ale na tyle zwróciło jej to uwagę, że spojrzała na chłopaka. Kojarzyła go, widziała go już wcześniej jak przy czymś majstrował.\n-MIsaki...san? - rzekła niepewnie. Jednak nim zdążyła dodać coś jeszcze pociągnął ja za sobą. Zaczął biec między korytarzami, jak na takiego malca miał sporo siły co ją zaskoczyło, zwłaszcza, że w końcu dotarli do jakiegoś pokoju. Zatrzymała się w pokoju, złapała zadyszkę. Ledwo co trening skończyła, a już jej biegać kazali no jak tak można.\n-Co naskrobałeś? - rzekła do chłopaka. Osunęła się na ziemię, usiadła na niej. Musiała złapać oddech. Po chwili usłyszała znany jej głos Wataru. Uśmiechnęła się lekko pod nosem. Na słowa młodszego kolegi lekko przewróciła oczami, nie mogła mu się dziwić, że chciał sprawdzić nowy nabytek Leone. Z drugiej strony nie powinien wtykać nosa w niej swoje sprawy.\n-Nic się nie stało - machnęła na to ręką. W sumie może to nawet dobrze, że tu była. Na słowa staruszka podniosła się z ziemi zaciekawiona. Podeszła bliżej by zajrzeć co porabia jej nauczyciel od mechanicznych spraw.\n-Coś tam umiem, jednak nie wiem czy panu pomogę. Postaram się - W końcu takiemu miłemu staruszkowi aż szkoda odmówić. A jeżeli przy okazji nauczy się czegoś przy komputerze to lepiej dla niej. To nie był jej pierwszy raz z komputerem, znała jakieś tam podstawowe rzeczy. To co chciała wyszukać to wyszukała.\n-Co panu pomóc? - dodała po chwili zaciekawiona.\non Sro Sty 23, 2019 2:24 pm\nMały Misaki nie mógł wiedzieć, że jego starsza koleżanka dopiero co skończyła trening i była, najprościej mówiąc, nie w formie do kolejnym biegów. Co się jednak stało, to się nie odstanie, więc Ari musi przeboleć przymusowy mikromaraton i jakoś z tym żyć. Oczywiście nie sposób było zapytać o przyczynę ucieczki, bo niczym innym cała akcja być nie mogła, zważywszy ścigającą chłopaka dwójkę. Okazało się, że wlazł on nie tam, gdzie powinien, a winą obarczyć za to można młodzieńczą ciekawość.\nPojawienie się Wataru wywoływało uśmiech, bo któż nie lubiłby tego przemiłego staruszka, który zawsze chętnie pomoże? Był on niczym dobry dziadek wspierający swe wnuki, a tych zdawał się mieć pełno wśród kadry stosunkowo młodych członków Ruchu Oporu. Teraz jednak to on potrzebował niewielkiej pomocy.\n- Bo widzisz... dostałem do poprawki stare projekty układów scalonych montowanych w broni laserowej - zaczął tłumaczyć. - Wdarły się tam jakieś błędy, czy tam program nie współgra z nowymi modelami broni, nie jestem pewien. Nie bardzo się znam na tym ich żargonie, a swoje zrobić muszę. Mam tu wytyczne, co i gdzie zmienić.\nTu wskazał na plik kartek na biurku zapisanych kodem programowym. Na pierwszy rzut oka ciężko było się w tym zorientować, nawet Misaki patrzył na zawartość jakoś krzywo, bez przekonania. Zaradny chłopaczek szybko jednak zauważył leżący nieopodal podręcznik dla programistów i szybko podał go dziewczynie.\n- To się chyba przyda do rozszyfrowania kodu, prawda? - podrzucił luźną myśl. - Też mogę pomóc, prawda?\n- Oczywiście, mój mały - staruszek uśmiechnął się, czochrając go po włosach.\n- Wcale nie jestem mały... - burknął pod nosem rudzielec, ale po chwili się rozchmurzył. W końcu dostał pozwolenie na majstrowanie przy sprzęcie, poniekąd. Więcej mu do szczęścia nie trzeba!\n- Więc jak, Arisu-san? Dasz radę z tym programowaniem?\nWłaśnie, dasz radę, złotko?\nWstęp do projektowania czipsów o/ Nie zawiedź staruszka!\non Czw Sty 24, 2019 1:33 pm\nWidziała wiele programów w komputerze, ale jako, że komputer przeważnie z kimś dzieliła nie miała tyle czasu by wszystko dobrze się nauczyć. Teraz miała czas to nadrobić siedząc z panem Wataru. Uniosła brew do góry słysząc na temat jakiś starych projektów, które pan Wataru musi poprawić w konkretnych miejscach.\n- Cóż niewiele rozumiem... - rzekła z niepewnością w głosie, jednocześnie zmarszczyła brwi. Patrzenie na kartki nie pomagało, bo nie znała tego zapisu lub programu, który został na nich naniesiony co utrudniało jej tylko pomoc. Kiedy Misaki podał jej podręcznik uśmiechnęła się do niego.\n-Dzięki młody - rzekła i rozczochrała mu czuprynę. Dosiadła się obok pana Wataru z podręcznikiem, po czym otworzyła go na odpowiedniej stronie dzięki wskazówkom pana Wataru.\n-Mam taką nadzieję - rzekła kiwając głową na zgodę. Więc teraz nie pozostało jej nic innego niż pomoc panu Wataru przy tych chipach, które miały zostać naprawione.\nZaczęła się od dokładnego sprawdzenia tego co jest w podręczniku i tego co jest na ekranie monitora. Musiała porównać te dwie rzeczy ze sobą. Dostrzec różnicę i nanieść ją w programie komputera. Co z pozoru nie było takie proste jak się jej wydawało. Pierwsza sterta papierów, obraz chipa na kartce, oraz to co było na monitorze. Wszystko się różniło, dlatego też początkowe fazy naprawy szły dość opornie. A czasami wręcz źle. Było o tyle dobrze, że mieli wystarczająco dużo czasu by to wszystko naprawić, taką miała przynajmniej nadzieję. Nauka tego oprogramowania nie była najgorsza. Niekiedy źle odczytywała to w jaki sposób ma naprawić dany schemat na kartce, co kończyło się tym, że poprawiała je niekiedy dwa albo trzykrotnie. Ba! Czasami nawet więcej. Pierwsze co szlo jej dobrze to zapisywanie danych w komputerze, poprawianie ich i zapisywanie poprawnych. Dlatego też zapisanie ich na samej kartce było prostsze. Skupiała się głównie na komputerze i na danych jakie się tam wyświetlają. Im dłużej siedziała tym lepiej i szybciej łapała o co chodzi w konstrukcji czipów. W dodatku czuła, że po prostu jej praca idzie coraz sprawniej. Praca na takiej małej powierzchni jaką jest chip była bardzo trudna. Lecz kiedy udawało jej się to naprawić czuła jak napawa ją duma. Jak na pierwsze próby czuła, że dobrze jej idzie. W dodatku zapisywanie tych wszystkich danych na komputerze stawało się za każdym razem coraz prostsze. Za każdym razem było coś innego do poprawy, albo mała część czipa. Przestała liczyć czas przy takiej pracy. Musiała się skupić na 200% procent by nic nie pomylić, dlatego też nie mogła się dekoncentrować. Jedynie podążała za wskazówkami pana Wataru w razie co gdyby robiła coś źle to od razu starała się to poprawić. Wydawało jej się, że w miarę szybko pojmuje zasady oraz zapamiętywanie wszystkich danych potrzebnych do konstrukcji czipa, który leżał przed nią. Lecz czy udało jej się pomóc panu Wataru? Dowiemy się tego w następnym poście kwiatka Aymi!\nTrening: Projektowanie chipów\non Wto Sty 29, 2019 4:45 pm\nPoczątki zawsze są trudne, ale im dalej w las tym więcej drzew, jak to się mówi. Ari nie rozumiała ni w ząb tego, co zostało jej przedstawione, a przynajmniej do momentu, aż nie dostała w swe ręce tomiszcza będącego podręcznikiem dla programistów. Ów książka odnosiła się na szczęście do potrzebnego języka programowego, dzięki czemu dziewczyna szybko załapała podstawy, a potem... potem było już z górki.\nNadpisywanie kodu początkowo szło dość opornie, trzeba bowiem było znaleźć odpowiednie fragmenty, a na pierwszy rzut oka wydawały się one niemal identyczne względem siebie. Arisu jednak szybko łapała co i jak, dzięki czemu w miarę wpisywania kolejnych komend, robiła to coraz bardziej automatycznie. Pan Wataru ze swoim wzrokiem niewiele mógł pomóc z samym programowaniem, gdyż najzwyczajniej w świecie nie widział wyraźnie kolejnych linijek tekstu, nawet w okularach. To jednak nie było zbyt dużym problemem, gdy blondynka miała koło siebie młodego pretendenta do roli mechanika w przyszłości - Misakiego. Chłopak niekiedy sam wpadał na trop jakiegoś zaginionego fragmentu kodu, od razu zwracając na niego uwagę starszej koleżanki, i tak wspólnymi siłami przerobili całą masę materiału.\n- Dziękuję wam, Arisu-san, Misaki-chan - staruszek uśmiechnął się pogodnie, gdy wszystko już było skończone. - Bez was nie dałbym rady.\nRudzielec był z siebie zadowolony, w końcu dostał możliwość pomajstrowania przy tak ważnym w pracy mechanika elemencie, uśmiechał się zatem od ucha do ucha, wyszczerzając przy tym swoje ząbki. W tym czasie staruszek zbrał się za składanie papierów, po czym wyjął z komputera dysk z danymi i całość wraz z dokumentami spakował do średniej wielkości pudełka, szczelnie je zamykając. Na górze nalepił jakąś kartkę z symbolami, którą podpisał w odpowiednim miejscu, a całość złożył w ręce młodzika.\n- Misaki, bądź tak dobry i zanieś to do Anmara - poprosił, na co chłopak aż stanął na baczność, stukając o siebie obcasami. W oczach błyskały mu iskierki podniecenia. Bez zbędnej zwłoki zabrał się za wykonanie powierzonego mu zadania, więc po chwili zniknął za drzwiami.\n- Będzie mi brakowało tego smyka... - szepnął mężczyzna, lekko unosząc kąciki ust, zaraz jednak skrzywił się i zaczął kaszleć. Otarł wargi chusteczką. - Zaopiekujesz się Misakim, gdy przyjdzie pora? Chłopak ma potencjał, potrzebuje tylko kogoś, kto go poprowadzi.\nWataru zdawał się myślami być już gdzie indziej. O co mu właściwie chodziło? Tego nie mogła być pewna. Jednak mogła zauważyć smugę czerwieni na zmiętej w dłoni staruszka chusteczce...\nProjektowanie czipsów - ostatecznie AKCEPT\nDaj jeszcze link w temacie Treningu, gwoli formalności ^^\nKiedy ukończyła zadanie odetchnęła z ulga, oparła się o oparcie krzesła i wytarła pot z czoła. Naprawdę jej się udało! I to za pierwszym razem! To cud. Nie sądziła, że tak dobrze jej pójdzie. Szybko załapała podstawy tego całego mechanizmu, bez tego nie potrafiła by tego zrobić, a nawet Misaki jej pomógł, dobry chłopak.\n-Ja również dziękuję Panie Wataru i MIsaki-chan - rzekła wesoło. Uśmiechnęła się szeroko, puściła oczko malcowi chwilę wcześniej nim zniknął za drzwiami. Widziała w jego oczach tą dumę, że mógł jej pomóc, nie tylko jej. Miał zapał do bycia mechanikiem co dobrze o nim świadczyło. Kiedy wszystkie papiery zostały złożone, a Misaki zniknął spojrzała na pana Wataru zdziwiona jego słowami, nie do końca rozumiała o co dokładnie mu chodzi.\n-T-tak... Jasne - rzekła niepewnie patrząc na staruszka zmartwionym wzrokiem. Nikt nigdy mnie o coś takiego nie poprosił, to dziwne następnie spojrzała na chusteczkę.... była na niej krew.\n-Panie Wataru jest pan chory? - rzekła zmartwiona. Co prawda wiedziała, ze jej nauczyciel jest już wiekowym człowiekiem jednak nie wiedziała, że na coś choruje. Nic na to nie wskazywało, a ona tez nie dostała takiej informacji. Mimo wszystko zmartwiła się bardzo tą informacją, ona.... tylu rzeczy jeszcze nie wiedziała. Tyle chciała się jeszcze nauczyć... Ją też ktoś musi poprowadzić odpowiednia ścieżką by została dobrym mechanikiem. Zacisnęła dłonie na swoich spodniach i spojrzała na nie, jej oczy zaszkliły się od łez, nawet nie chciała myśleć o tym, że pan Wataru mógłby umrzeć. Po prostu... nie docierała do niej taka informacja.\n-Jak mogę panu pomóc? - dodała pospiesznie. Kiedy znów spojrzała na twarz staruszka po jej policzkach spływały łzy, których nie udało jej się powstrzymać. Zrobi wszystko co w jej mocy by mu pomóc.\non Nie Lut 03, 2019 11:44 pm\nArisu mogła być z siebie zadowolona, w końcu robiła coś poważnego pierwszy raz w życiu i udało jej się to niemal idealnie. Również sam Misaki wręcz tryskał dumą, bo i on spisał się wyśmienicie. Pan Wataru podziękował za pomoc i posłał chłopca z przesyłką, zostając sam na sam z dziewczyną. Dopiero teraz mogła ona dostrzec, jak mizernie staruszek wygląda. Blada cera, odkrążone oczy, no i ta nieszczęsna czerwień na chysteczce, w którą właśnie kaszlał.\n- Czy jestem chory? - powtórzył pytanie i zaśmiał się lekko. - Zapytaj lepiej, kiedy nie byłem. Starość mnie dopadła, a z nią mnóstwo dolegliwości. Raz jest lepiej, raz gorzej, jak to w życiu.\nUśmiechnął się pogodnie, potem zaś spojrzał na zapłakaną twarz blondynki i nieco posmutniał. Podszedł do niej, położył jej rękę na ramieniu, drugą zaś otarł policzki z łez.\n- To miłe, że chcesz mi pomóc, ale przed emeryturą nie ucieknę - na jego obliczu pojawił się delikatny, pokrzepiający uśmiech. - Sama widzisz, że nie jestem już w stanie samodzielnie wykonywać obowiązków. Przyda mi się trochę odpoczynku od tej zgrai, nie uważasz?\nZnów lekko się zaśmiał, potem jednak chyba coś sobie przypomniał, bo sięgnął do kieszeni płaszcza po mały kartonik. Była to wizytówka.\n- Masz naprawdę wielki potencjał i życzę ci jak najlepiej - stwierdził rzeczowo, wsuwając jej w dłoń karteczkę. - Jeśli chcesz kontynuować naukę, zgłoś się do Capsule Corp. i zapytaj o tę kobietę. Powiedz jej, że przychodzisz z mojego polecenia, a na pewno cię przyjmie i będzie nauczać. Tymczasem wybacz, ale muszę cię opuścić. Mam jeszcze coś do załatwienia.\nObjął jeszcze dziewczynę w pożegnalnym uścisku, życzył powodzenia i wyszedł. Arisu została sama, w ręku trzymając mały kartonik z napisem: "Bulma Briefs, prezes Capsule Corp." i dołączonym doń jakimś numerem. Staruszek Wataru nie zostawił jej na lodzie, dał jej namiary na godnego następcę jego mentorskiej osoby. Co jednak z tym zrobi nasza blondynka? To już jej wola.\nNo i jesteś wolna o/


• ręcznie wykonane chustki i apaszki jedwabna malowana apaszka\nMalowany jedwab - szara apaszka chustki i apaszki\nszara apaszka żółta\ngranatowa apaszka ręcznie malowana\nżółta apaszka jedwabna\nręcznie malowana apaszka\nmalowana-apaszka jedwabna-apaszka ręcznie-malowana żółta-apaszka granatowa-apaszka szara-apaszka żółte chustki i apaszki niebieskie chustki i apaszki szare chustki i apaszki\nDelikatna, ręcznie malowana, jedwabna apaszka o wzorze maków na cieniowanym tle. Maki w odcieniach niebieskiego i żółci z podkreślonym transparentną i srebrną guttą rysunkiem. Tło to odcienie lawowanej szarości. Apaszka podpisana przez autorkę. Wymiary apaszki to 55 x 55cm.\nszybka wysyłkaSzal bezowy wykonany na szydełku. Szal wykonany ręcznie na szydełku w kolorze beżowym, Szal jest bardzo miękki320,00 zł szybka wysyłkaChusta colorful birds linen. Kolorowa chusta z kolekcji colorful birds wykonana na drutach z lnu z dodatkiem bawełny195,00 zł\nJedwabna malowana apaszka - rośliny. Delikatna, ręcznie malowana, jedwabna apaszka o wzorze roślinnym, turkusu, zieleni, Uwaga187,00 zł Jedwabna malowana apaszka - serduszka. Jedwabna apaszka o wzorze serduszek na białym tle, Serca są w różnym rozmiarze187,00 zł\nMalowana jedwabna apaszka- beże i róże. Beżowa-apaszka chustki i apaszki Jedwabna apaszka o wzorze łąki kwiatowej na cieniowanym tle, Wymiary apaszki to 55 x 55cm187,00 zł Jedwabna malowana apaszka - makowa łąka. Jedwabna apaszka o wzorze maków na cieniowanym tle, Apaszka podpisana przez autorkę187,00 zł


Łącznik pojedynczy Schneider Electric Asfora antracyt - Łączniki - Castorama\nKod: 830281 Porównaj Do porównania\nŁącznik pojedynczy służy do wykańczania instalacji elektrycznej. Wykorzystać możesz go jako tradycyjny włącznik światła oraz miejsce podłączenia innych urządzeń. Oznaczenie zacisków oraz czytelny schemat ułatwiają samodzielne podłączenie elementu. Istnieje możliwość instalacji produktu w ramkach wielokrotnych. Łącznik wykonano z tworzywa sztucznego a jego ramkę z galwanizowanego metalu, co sprawi, że produkt będzie optymalnie długo spełniał swe zadanie.\nNr referencyjny EPH0100171\nJeśli kładziesz instalację elektryczną w piwnicy, garażu czy warsztacie, prawdopodobnie docenisz dodatkowe miejsca podłączenia urządzeń. Łącznik pojedynczy dostępny w naszym asortymencie posłużyć Ci może jako miejsce podłączenia innych urządzeń o maksymalnym poborze prądu do 10 AX oraz tradycyjny włącznik światła, co jest rozwiązaniem niezwykle praktycznym. Produkt ten wykonano z odpornego na uszkodzenia mechaniczne tworzywa sztucznego, dzięki czemu długo spełniać będzie on swe zadanie. Ramka montażowa posiadająca nacięcia ułatwiające pozycjonowanie elementu, oznaczenie zacisków oraz czytelny schemat ułatwiający podłączenie sprawiają, że łącznik jest niezwykle łatwy w samodzielnym montażu i użytkowaniu. Antracytowy kolor nie ulega łatwo zabrudzeniom, sprawdzi się więc w pomieszczeniach roboczych. Sprawdź dostępność łącznika pojedynczego z serii Asfora w internetowej ofercie sieci Castorama.


Porządni dietetycy oraz ich najważniejsze atuty - Moje 4 Ściany\nPorządni dietetycy oraz ich najważniejsze atuty\nPosted On : 22 marca, 2022 Published By : Redaktor\nWspółcześnie na obszarze Polski ludzie nie powinni mieć dużych kłopotów z poszukiwaniem profesjonalnych i doświadczonych specjalistów z branży dietetycznej.\nFachowcy tacy są niezwykle popularni wśród wielu osób. Do grona ich usług można zaliczyć specjalne porady oraz różnego rodzaju czynności związane ze zdrowym żywieniem. Nie powinno więc nikogo dziwić to, że usługi tego rodzaju cieszą się ogromną popularnością przez długi czas. Problemy ze złymi nawykami żwyieniowymi są bowiem coraz bardziej powszechne i dosięgają coraz szerszego grona osób. To z kolei prowadzi do otyłości oraz różnych poważnych chorób i dolegliwości.\nPodstawowe atuty dietetyków – najważniejsze informacje\nW głównej mierze solidni dietetycy są fachowcami, którzy gwarantują swoim klientom dostęp do bardzo szerokiej oferty świadczonych usług. Takie usługi obejmują na przykład analizę skłądu ciała czy też przygotowywanie i rozpisywanie diet odchudzających. Oprócz tego u dietetyków można rozpisać plany posiłków dla osób chorych, kobiet w ciąży, ludzi starszych oraz dla osób wymagających specjalistycznej diety z jakiegoś innego powodu (np. sportowcy, itp.).\nDo grona istotnych zalet porządnych dietetyków można zaliczyć wysokie kwalifikacje oraz wieloletnie doświadczenie zawodowe. Tacy specjaliści świetnie wiedzą jakie posiłki i składniki odżywcze będą idealnym wyborem dla ludzi wykonujących konkretną pracę albo posiadających konkretny tryb życia, aktywność fizyczną oraz ogólny stan zdrowia. Duże doświadczenie przekłada się na uzyskanie doskonałych rezultatów prowadzonej diety. Warto sięgać po porady osób, które posiadają odpowiednie wykształcenie w zakresie dietetyki. Jest to o wiele lepsze niż samodzielne ustalanie diety z uwzględnieniem informacji znajdujących się w Internecie oraz różnych niepewnych źródłach.\nKolejną zaletą fachowców, którzy promują się słowami dobry dietetyk poznań jest to, że specjaliści tacy bardzo często prowadzą swoją działalność nie tylko stacjonarnie, ale również za pośrednictwem Internetu. Dzięki informacjom podawanym przez klientów, są w stanie rozpisać właściwą dietę bez osobistej wizyty klienta w gabinecie. Taka opcja jest niezwykle komfortowa i sprawia, że usługi oraz porady dietetyczne są dostępne dla wszystkich zainteresowanych osób z całej Polski.\nWskazówki, jak pozbyć się bólu pleców


Lokal na wynajem - Lublin - Śródmieście - LBN-LW-507 - 120.00m² - Lubelskie Biuro Nieruchomości\n116,67 zł/m2 cena: 14 000 zł\nAtrakcyjny lokal o powierzchni 120 m2 - Lublin, Centrum - bardzo dobra, prestiżowa i rozpoznawalna lokalizacja!\nLokal położony w głównym ciągu pieszych oraz przy głównej ulicy handlowej.\nLokal w niedługim czasie będzie znajdował się w stanie deweloperskim (tynki na ścianach, wylewka na podłodze).\nSala sprzedaży o powierzchni około 70 m2- istnieje możliwość wydzielenia dodatkowych pomieszczeń.\nDuże witryny wystawowe i dwa wejścia od strony ulicy.\nLokal idealny np. na działalność typu: bank (wydzielone powierzchnie pod 2 bankomaty), aptekę itp. Gastronomia nie wchodzi w grę.\nPowierzchnia typu "open space".\nSymbol oferty LBN-LW-507\nCzynsz najmu netto /m2 115 PLN\nCzynsz najmu brutto /m2 141 PLN


Zrzutka na roślinny boczek - Puls Biznesu - pb.pl\nPomysł na biznes: Wędliny dla wegan bez mięsa i bez soi — to wyzwanie, które podjęli twórcy Bezmięsnego Mięsnego\nCzy sprzedaż kiełbasy wiejskiej lub boczku może być niesztampowym pomysłem na biznes? Może, jeśli produkty zrobione są z... roślin. Wegańskie wędliny produkują i sprzedają w Bezmięsnym Mięsnym Igor Sadurski, Rafał Czech oraz Emilia i Sebastian Truszowie. W spełnieniu marzenia o otwarciu Bezmięsnego Mięsnego założycielom pomogło ponad 1500 osób. Wspierający współfinansowali projekt, biorąc udział w akcji crowdfundingowej.\nBEZCENNE OPINIE: Spędziliśmy wiele godzin — wykorzystując uwagi osób, które dotychczas miały okazję spróbować naszych produktów — na dopracowanie naszych bezmięsnych mięs — zapewniają Igor Sadurski i Rafał Czech, założyciele Bezmięsnego Mięsnego.\n— Zbiórkę prowadziliśmy sami, nie korzystając z dostępnych platform zbiórkowych. Stworzyliśmy od zera bardzo prostą stronę internetową i zaproponowaliśmy trzy pakiety wsparcia. Pierwszy obejmował 3-procentową zniżkę w sklepie przez rok, drugi — zniżkę 5 proc. oraz mały pakiet produktów, trzeci — zniżkę 10 proc. i pełen pakiet produktów — mówi Igor Sadurski. Akcja trwała dokładnie dwa miesiące. W tym czasie udało się zebrać kwotę niezbędną do stworzenia sklepu internetowego.\n— Taki był cel zbiórki, choć głównym założeniem było sprawdzenie, czy nasz pomysł ma w ogóle szanse powodzenia. Dostaliśmy potwierdzenie, że jak najbardziej ma — wyjaśnia Igor Sadurski.\nBezmięsne wędliny na razie dostępne są wyłącznie w sklepie internetowym Bezmiesnymiesny.pl, w którego ofercie są: boczek, pieczeń, pepperoni, burger grillowy, kiełbasa wiejska i jałowcowa. Wszystkie w 100 proc. roślinne.\n— Ofertę poszerzamy i modyfikujemy przy okazji świąt. Wówczas dostępne są specjalne produkty. W planach mamy rozszerzenie oferty o kolejne wędliny, w tym także bezglutenowe — zapowiada Igor Sadurski. Jeśli chodzi o pomysły na rozwój i zmiany, ekipa Bezmięsnego słucha społeczności, która tworzy się wokół ich projektu. To osoby, które nie tylko robią zakupy, ale też dzielą się swoimi spostrzeżeniami i doświadczeniami.\n— Słuchając naszych odbiorców, zwiększyliśmy moce przerobowe, uruchomiliśmy zakup pojedynczych produktów, opracowaliśmy wartości odżywcze, obniżyliśmy cenę i wprowadziliśmy setki miniusprawnień w działaniu sklepu — podsumowuje Igor Sadurski.\nObecne prace i działania strategiczne skupiają się na zaistnieniu marki w sklepach stacjonarnych oraz w gastronomii. Na tym polu zrobili już pierwsze kroki, zaczynając współpracę z trzema restauracjami. W planach jest również wejście na rynek zagraniczny.\nNa polskim rynku jest coraz więcej firm oferujących wegańskie produkty zastępujące mięso. Są weterani, jak Polsoja od 1993 r. propagująca żywność sojową. Są też tacy, którzy soi nie lubią i nie chcą ryzykować, że produkowane przez nich jedzenie jest genetycznie modyfikowane, dlatego szukają miesiącami i dopracowują receptury, żeby ich bezmięsne produkty były wartościowe i smaczne. Tak działają m.in. BeVege. Tak też pracuje ekipa Bezmięsnego Mięsnego, którą od innych odróżnia ręczna produkcja oraz — jak sami podkreślają — otwarta komunikacja z odbiorcami mającymi realny wpływ na wciąż ewoluujący projekt. Rodzimy rynek dopiero od kilku lat poważnie traktuje potrzeby wegan i wegetarian. Na razie to nisza, jednak wciąż rozwijająca się i wciąż poszukująca rozwiązań zdrowszych, ciekawszych, smaczniejszych. Na szczęście jest też otwarta na edukację. Na takim rynku chce się odnaleźć Bezmięsny Mięsny.\nWięcej zatorów płatniczych


Płaskie sznurówki do butów saphir 7 mm - Gentle Man\nStrona główna ➝ Obuwie➝Sznurowadła➝Płaskie sznurówki do butów saphir 7 mm\nGranatowy Ciemny brąz Brązowy Czarny Beżowy\nPłaskie sznurówki bawełnioane marki Saphir\nMocne i wytrzymałe sznurowadła wykonane z bawełny wysokiej jakości. Różne kolory sznurówadeł pozwalają nam dobrać sznurowanie tak, aby całość naszej stylizacji była spójna. Sznurowała marki Saphir charakteryzują się długą żywotnością.\nPłaskie sznurówki do butów sporotywch oraz tych na co dzień\nSznurowadła pałskie świetnie sprawdzą się w obuwiu sportowym oraz codziennych butach, sneakersach, trampkach. Przy wyborze sznurówek warto skorzystać z tabeli zamieszczonej poniżej:\nIndeks produktu 1010277


Faza pierwsza: Niepokój - Michael Grant - Książka - opinie, oceny, ceny - nakanapie.pl\nISBN: 978-83-60010-96-9, 9788360010969\nUrodzony 26 lipca 1954 roku w\tUSA ( Los Angeles)\nAmerykański pisarz urodzony w 1943 roku, współtwórca między innymi bestsellerowych serii "Animorphs" oraz "Everworld". Od wielu lat żonaty z K. A. Applegate, szczęśliwy mąż i ojciec dwojga dzieci. Większość życia spędził w ruchu. Wychował się w wojsk...\nWszystkie książki Michael Grant\n"Gone: Zniknęli. Faza pierwsza: Niepokój" Michael Grant\nZdaję sobie sprawę z tego, że większość z Was ma tę książkę dawno za sobą, ale ja wyznaję zasadę, że warto przywracać starszym tytułom drugą młodość, zwłaszcza jeśli są uważane za dobre. Michaela Granta nie znałam przed lekturą książki, choć jego nazwisko przewinęło mi się parokrotnie przed oczami z racji jego nowej książki. Trzeba przyznać, że aut... Recenzja książki Faza pierwsza: Niepokój\nSą książki, które bardzo chcę przeczytać, lecz kiedy już je mam w swoich rękach to czytanie ich idzie mi jak krew z nosa. Zazwyczaj jest to spowodowane moimi zbyt dużymi oczekiwaniami po takiej powieści. Że tyle o niej słyszałam, że wiele pochlebnych recenzji, a tu nagle zaczynam lekturę… i nic. Żadnych fajerwerków, ani niczego podobnego tylko zwyk... Recenzja książki Faza pierwsza: Niepokój\nNa blogach książkowych miałam okazję przeczytać różne opinie na temat sagi Michaela Granta. Niektórzy spośród internautów byli nią oczarowani i z niecierpliwością oczekiwali kolejnych tomów. Inni zaś z ledwością wytrwali do końca lektury. Po rozważeniu wszystkich 'za' i 'przeciw' postanowiłam osobiście zbadać sprawę. Początkowo podchodziłam do ksią... Recenzja książki Faza pierwsza: Niepokój\nRecenzja: "GONE. Faza Pierwsza: Niepokój" Michael Grant\nMichael Grant urodził się w 1943 roku, wychował się w wojskowej rodzinie i chodził do 10 różnych szkół. Swoje więc przeżył i możemy się domyślać, że nie miał lekko. Mężczyzna twierdzi, że został pisarzem, bo to zawód, który pozwala mu się przemieszczać. Grant może się pochwalić naprawdę dużym dorobkiem literacki - ma na koncie ok. 150 książek o naj... Recenzja książki Faza pierwsza: Niepokój\nZ wielkim ociąganiem sięgałam po "Gone". Najpierw ją zaczęłam, a później rzuciłam w kąt sądząc, że mam ciekawsze książki do przeczytania. Pamiętam dokładnie, że zaczęłam ją czytać rok temu w ferie, a później dopiero do niej wróciłam w maju, z braku lepszych książek do czytania. Gdzie ja miałam głowę? Gdybym tylko wiedziała, jaką ma zawartość... Od razu zaczęłabym czytać! Michael Grant pod względem budowania napięcia jest mistrzem. Od pierwszej do piątej części widać, jak bardzo poprawił się styl jego pisania. Kiedy skończyłam pierwszą część, sięgnęłam po kolejne, a piątą przeczytałam we wrześniu, dosłownie byłam wbita w fotel i nie mogłam się oderwać. Chcę już mieć w swoich łapkach szóstą część! Polecam każdemu, warto przebrnąć przez oporny początek. :)\nAutor miał świetny i oryginalny pomysł na książkę. Uwielbiam tę serię.\n"Gone. Zniknęli" - chyba mogę powiedzieć, że jest to seria mojego dzieciństwa. Będąc w gimnazjum znalazłam pierwszą część w bibliotece, opis mnie zaintrygował i musiałam ją wypożyczyć. Pochłonęła mnie w całości, podobnie jak kolejne tomy. Gdy wychodził szósty musiałam mieć go już w dniu premiery - zaoszczędzone pieniądze dałam siostrze, która tego samego dnia wieczorem przywiozła mi do domu piękną, szóstą już część (ostatnią po polsku). Ale wystarczy słowa wstępu, chyba już rozumiecie, że ta seria wiele dla mnie znaczy i musiałam do niej wrócić "na starość", po prawie 10 latach😅\n"Faza pierwsza: Niepokój" to wstęp do serii - dopiero dowiadujemy się co tak właściwie się dzieje. A dzieje się wiele, bowiem w miasteczku Perdido Beach nagle zniknęli wszyscy, mający więcej niż 14 lat. W dniu 15 urodzin znikniesz prawdopodobnie i Ty, musisz się na to przygotować. Trzeba także uważać na barierę, oddzielającą dzieci i młodzież od reszty świata, lecz tym, co może najbardziej skomplikować ich życie są moce, którymi niektórzy zostali obdarzeni. Chcesz wniknąć przez barierę do świata ETAP-u i przekonać się, jak wyglądałoby życie bez dorosłych?\nNie żałuję ani chwili, którą poświęciłam na czytanie "Gone" przez ostatnie dni. Tak jak już wspominałam - mam do tej serii ogromny sentyment i mimo tego, że nie przepadam za głównym bohaterem, Samem, to inni sprawiają, że książkę czyta się naprawdę dobrze. Każdy z bohaterów jest inaczej wykreowany, nie ma ...\nKsiążkę bez żalu oddałem, prawie siostrzenicy. Spytacie czemu, bo przeczytałem i posiadam Pod kopułą Stephena Kinga i Dzieci kukurydzy tegoż. Mam też na półce i w pamięci Władcę much Wiliama Goldinga. Ta książka więc poza paroma gadżetami rodem z X-manów czy innych Avengersów (których swoją drogą widziałem i o mały włos nie zabrałem się na tego kebaba ze Starkiem, ale że jest to żarcie dla studentów, a winter is coming, to jednak nie poszedłem) nic nie wnosi do mojego zbiorku czego bym już nie miał.\nWięcej na http://niepamietnikfprefecta.blogspot.com/2012/06/go-one.html\nPierwsza część Gone bardzo mi się podobała. Zapomniałam już trochę z tej cz. i w najbliższym czasie sobie powtórzę. Przyjemna historia dzieci, które muszą sobie radzić same. Polecam.!\nZapraszam do zapoznania się z moją recenzją na moim blogu :) http://magicznyswiatksiazki.pl/recenzja-gone-znikneli-faza-pierwsza-niepokoj-michael-grant/\nPrzeczytane Najlepsza fantastyka\nNiesamowite sci fi. Jedna z lepszych młodzieżówek jakie czytałam. Niesamowici bohaterowie i zwroty akcji\nKsiązka jest świetna! Jest wciągająca i opowiada ak dzieciom żyje się bez rodziców ;]\nKsiążka jest świetna! Fajnie się ją czyta i jest wciągająca :)\nWciągająca książka oparta na niebanalnym pomyśle. Polecam :)\n“- To jest twoje rozwiązanie? Zjeść ciastko? (...) - Nie, moim rozwiązaniem jest pobiec na plażę i poczekać, aż to wszystko się skończy. (...) Ale ciastko nigdy nie zaszkodzi.”


Liście Damiana mielone 50g. - MojaZielarnia.pl\nMoja Zielarnia > ZIOŁA> ZIOŁA SYPKIE>Liście Damiana mielone 50g.\nDamiana (Turnera diffusa) jest rośliną z rodziny męczennicowatych. Obszarem jej naturalnego występowania jest południowa część Ameryki Północnej aż po Argentynę.Damiana jest rozgałęzionym krzewem wysokim do 1m. Należała do najważniejszych roślin leczniczych Majów. Używano ją na astmę, ponieważ w ich języku damiana nazywa się „x misib kok“, co tłumacząc oznacza: „Istota, która wymiata astmę”. Astmatycy mogą dzięki niej ponownie uzyskać radość życia. Damiana zwiększa też sprawność i wydajność, łagodzi depresję, zwieksza popęd seksualny, ponieważ pobudza ukrwienie w dolnej partii ciała. Odkryto, że zioła łagodzące astmę, mogą mieć zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn, działanie afrodyzjaka. Czym dla Chińczyków żeńszeń, dla Inków maca a dla Rosjan eleuterokok kolczasty, tym dla Majów damiana. Świat Zachodni dowiedział się o jej istnieniu dzięki Hiszpańskiemu misjonarzowi Juanowi Marii de Salvatierra który interesował się roślinami leczniczymi stosowanymi wśród nawracanych przez niego Indian. I choć minęło już kilka stuleci wśród mieszkańców Ameryki Łacińskiej zioło Damiany jest do dziś ważnym elementem medycyny ludowej. Roślina jest jeszcze słabo zbadana. Ziele zawiera glikozyd cyjanogenny (tetrafilinę B), do 0,7% arbutyny (glikozyd fenolowy), nieokreślone bliżej gumy, garbniki, gorycze, fitosterole i żywice. Olejek eteryczny otrzymywany z rośliny zawiera różne mono- i seskwiterpeny (m.in. alfa- i beta-pinen, kalamen, alfa-kopaen, delta-kadinen, tymol i prawdopodobnie 1,8-cyneol oraz rho-cymen).\nMedycyna tradycyjna Ameryki południowej i środkowej zaleca stosowanie naparów Damiany, wyciągów alkoholowych oraz kadzideł z Damiana. W Europie Zachodniej ziele Damiany jest podstawą aromatycznych papierosów i wszelkiego typu mieszanek określanych wspólnym mianem "love joint's". Z kolei w USA popularne są mieszanki ziołowe w kapsułkach na bazie Damiana. Na naszym rynku też ich nie brakuje, są dostępne bez recepty i zakwalifikowane jako suplement diety. Dzieje się tak gdyż Damiana jest określana jako nietoksyczna i nie powodująca skutków ubocznych. Nazwa pochodzi od średniowiecznego aptekarza św. Damiana. Stymulujące i silnie euforyzujące działanie ziela trwa przez okres ok. 1,5 godziny. Siłą Damiany jest również to że z powodzeniem można używać jej w mieszankach z innymi ziołami o podobnym charakterze.\n-odtruwające, wzmacniające, oczyszczające oraz przeciwdepresyjne\n- właściwości dezynfekujące drogi moczowe, moczopędne, żółciopędne, żółciotwórcze i odkażające\n- dawniej stosowany w zaburzeniach trawienia, niestrawności, wzdęciach, skurczach przewodu pokarmowego, atonii jelit, zaburzeniach krążenia krwi, histerii, zdenerwowaniu, zaparciach u osób starszych, hipochondrii, nieżytach układu oddechowego i moczowego (jako środek osuszający śluzówki, przeciwzapalny i przeciwwysiękowy)\n- zalecane kobietom w zespole napięcia przedmiesiączkowego i dolegliwościach związanych z menopauzą\n- znany jako wspaniały afrodyzjak, który wzmaga aktywność seksualną zarówno u mężczyzn jak i u kobiet\n- napar – Infusum Damianae 4% (4 g surowca na 100 g wrzątku) stosować 2-3 razy dziennie\n- może zachodzić interakcja z lekami zawierającymi progesteron\n- zachodzi interakcja z lekami przeciwko cukrzycy; damiana może obniżać poziom cukru we krwi dlatego też stosowanie wraz z lekami przeciwko cukrzycy może doprowadzić do zbyt niskiego stężenia glukozy; należy skonsultować z lekarzem zmianę dawki i monitorować poziom cukru. Leki z którymi w interakcje może wchodzić damiana: glimepiryd (Amaryl), gliburyd (DIABETA, Glynase PRESTAB, MICRONASE), insulinę, pioglitazon (Actos), rosiglitazon (Avandia) chlorpropamid (diabinese), glipizyd (Glucotrol), tolbutamid (Orinase) i inne\n- z uwagi na to że damiana wpływa na poziom glukozy we krwi należy unikać jej używania na co najmniej 2 tygodnie przed planowanym zabiegiem\n- nie jest wskazane zażywanie damiana w trakcie ciąży (mozliwość poronienia) oraz w trakcie karmienia piersią\n- należy unikać u osób ze stwierdzoną alergią lub nadwrażliwością na Turnera diffusa, Turnera aphrodisiaca lub składników z roślin rodziny związanych z Turneraceae\n- należy unikać podawania damiana dla osób z chorobami psychicznymi, w tym z chorobą Alzheimera oraz Parkinsona gdyż ekstrakty alkoholowe działają depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy\n- stany zapalne i zakażenia układu moczowego - stan zapalny i infekcje gruczołu krokowego - stany depresji - przemęczenie, intensywna praca fizyczna i psychiczna - zakwasy po treningu lub wysiłku fizycznym - zaburzenia pamięci i uczenia się - trudności przystosowawcze w szkole i pracy (nieśmiałość, depresja, lęk) oraz w nowym miejscu zamieszkania\n- w kuracjach przeciwko przerostowi gruczołu krokowego łączyć ze znamionami kukurydzy, z korą śliwy afrykańskiej, z kłączem pokrzywy, z zielem wierzbówki lub wierzbownicy, albo z zielem niecierpka\n- biegunka, bóle głowy, zmiany nastroju, bezsenność


Gmina Grzmiąca - Aktualności - Wczoraj jeszcze przedszkolaki, dzisiaj już pierwszaki\nW październiku najmłodsi uczniowie Szkoły Podstawowej im. Marii Konopnickiej w Iwinie przeżywają swoją pierwszą ważną uroczystość, jaką jest włączenie do braci uczniowskiej naszej szkoły. 31 października 2014 r. odbyło się ślubowanie uczniów klasy pierwszej. Takie święto nie mogło odbyć się bez obecności honorowych gości. Z prawdziwą przyjemnością powitaliśmy Wójta Gminy Grzmiąca – pana Krzysztofa Sysko, Dyrektora – panią Alicję Trzaskowską, nauczycieli szkoły, uczniów, rodziców oraz przedstawicieli Rady Rodziców.\nDzieci z klasy pierwszej zdawały egzamin, prezentując swoja wiedzę i umiejętności w Królestwie Szkołolandii. Przeobrażenia w pełnoprawnych uczniów dokonali „Król i Królowa” oraz ich gwardziści (w tę rolę wcielili się uczniowie klasy VI).\nPo złożeniu ślubowania dzieci – pięknie wystrojone w stroje galowe, w biretach wystąpiły na środek, aby Pani Dyrektor ołówkiem pasowała ich na uczniów klasy pierwszej. Pierwszaki otrzymały pamiątkowe dyplomy i upominki. Uroczystość zakończyła się słodkim poczęstunkiem.\nAgnieszka Kucharska, klasa V


Silnik Ford EcoBoost - Autoa\nStrona główna > Kredyt krok po kroku > Silnik Ford EcoBoost\nNowy C-Max jest pierwszym model Forda na świecie, który został wyposażony w nowy silnik Ford EcoBoost o pojemności 1,6 litra.\nCzterocylindrowy silnik Ford EcoBoost jest nową generacją wysokowydajnych silników o zmniejszonej pojemności i niskiej emisji dwutlenku węgla. W nowym silniku 1,6 l (wraz z jednostką o pojemności 2,0 l, którą niedawno wprowadzono w S-Max, Galaxy i Mondeo) możemy dostrzec praktycznie same korzyści: zmniejszenie zużycia paliwa oraz emisji dwutlenku węgla o 20 procent w porównaniu z konwencjonalnymi silnikami benzynowymi o większej pojemności i podobnej mocy oraz imponujący moment obrotowy przy niskiej prędkości obrotowej silnika.\nZ czego zbudowany jest silnik EcoBoost?\nSilnik 1,6-litrowy Ford EcoBoost jest lekką konstrukcją z aluminium. Dolny fragment posiada sztywny i lekki blok cylindrów w formie odlewu ciśnieniowego, zespoloną pokrywę łożysk głównych i użebrowaną miskę olejową. Silnik zawiera zawierającą trzy kluczowe technologie:\n- wtrysk bezpośredni za pomocą centralnie zamontowanych wysokociśnieniowych wtryskiwaczy, wtryskuje on paliwo w małych, dokładnych dawkach pod ciśnieniem do 200 barów: rozmiar kropli nie przekracza zazwyczaj 0,02 mm, czyli jednej piątej grubości włosa ludzkiego.\n- turbosprężarka z wirnikiem o małym momencie bezwładności, obracającym się z prędkością przekraczającą 200 000 obr/min. Zapewnia ona taki sam moment obrotowy przy niskiej prędkości obrotowej, jaki w najnowszych silnikach wysokoprężnych. Ponadto umożliwia płynne i dynamiczne osiągi w całym zakresie prędkości silnika.\n- zmienne fazy rozrządu, niezależnie dla zaworów ssących i wydechowych, zapewnia to optymalizację przepływu gazu przez komorę spalania w każdej prędkości obrotowej silnika.\nSystem Ti-VCT wykorzystuje różnicę między kolektorem ssącym a wydechowym, by zwiększyć przepływ chłodniejszego, świeżego powietrza przez silnik przy niskiej prędkości. Powoduje to zwiększenie momentu obrotowego i umożliwia przyspieszenie obrotów turbosprężarki.\nTe trzy zalety powiązane razem umożliwiają zwiększenie osiągów i zapewniają dużo bardziej efektywny proces spalania w całym zakresie pracy silnika. Koncentruje się on zwłaszcza na zmniejszeniu strat tarcia i innych strat niemożliwych do uniknięcia. Silnik 1,6 l Ford EcoBoost ma małą pojemność w stosunku do tradycyjnych silników Duratec o pojemności 2,0 l, które zastępuje. Zapewnia to jednak same korzyści wynikające ze zmniejszenia tarcia wewnętrznego, mniejszych strat pompowania oraz mniejszej masy. Silnik łatwiej się nagrzewa, zużycie paliwa jest faktycznie mniejsze we wszystkich warunkach jazdy, zarówno po mieście, jak i na autostradzie.\nMikołaj Małecki, Dyrektor zarządzający firmą Auto-Boss, w jednym z odcinków prezentowanych w pierwszej serii cyklu Auto-Boss po godzinach, przybliża nam temat siników EcoBoost:” Ford wprowadza całą gamę silników EcoBoost w nowych modelach Forda, C-Maxie i Grand C-Maxie, są tu do wyboru dwie wersje silnika 1,6 l Ford EcoBoost o mocy 150 lub 180 KM. Obydwie wersje charakteryzują się imponującą mocą maksymalną wynoszącą 240 Nm już przy 1 600 obr/min. w połączeniu z bardzo szeroką, płaską krzywą momentu obrotowego. Są to silniki w specyfikacji 150/180 Koni. porównywalne z silnikami diesla, ale znacznie szerszym zakresie obrotu, mają do około 6 tys. obrotów. Są również przełomem, bowiem do tej pory Ford nie dawał rozwiązań w tym obszarze”.


T-M4 Carbine Top Tech / WMASG.pl - Polski Portal Airsoftowy\nKarabin, 10.10.2010, h. 17:04, dodał: Regdorn , autor: Kmieciu4eveR\nWśród producentów replik airsoftowych pojawił się nowy gracz - Top Tech. No może nie zupełnie nowy - jest to ekskluzywna Guay Guay – tak jak Toyota ma Lexusa, a Nissan – Infinity. G&G wprowadziło na rynek nową linię replik Armalite wyposażonych w „blowback” i kilka innych innowacji. Co ciekawe, będą one sprzedawane w dotychczasowej cenie zwykłych eMek G&G. W niniejszej recenzji dowiedzie się, jak wypada nowy produkt z Tajwanu na tle kosztującej 500 zł mniej Chińskiej eMki marki GFC.\nReplikę dostajemy w zwykłym, kartonowo - styropianowym opakowaniu. Widoczna na zdjęciach walizka nie należy do zestawu. Wraz z karabinem otrzymujemy magazynek Hi-Cap (450 kulek), wycior, klucz do regulacji muszki, instrukcję oraz klucz do odkręcania lufy zewnętrznej od body. Nie jest to wiele, biorąc pod uwagę cenę repliki.\nMagazynek odpowiada wymiarami oryginałowi. Niestety, podobnie jak w większości replik M4, gniazdo jest płytsze niż w prawdziwej broni. Z tego powodu magazynek w karabinie wystaje bardziej niż w oryginale. Mamy za to 150 kulek więcej niż w standardowym hicapie. Co ciekawe, w testowanym egzemplarzu śruba na spodzie magazynka miała tendencje do odkręcania się i w pewnym momencie wyjmując magazynek z gniazda została mi w ręce sama metalowa obudowa, a plastikowy mechanizm wewnętrzny pozostał w replice.\nJako że w zestawie nie ma akumulatora, użyłem dołączonego do GFC 9.6V 1100 mAh made in China. Co ciekawe, w instrukcji zalecają używać akumulatorów 9.6V i 12V. Nie wiem, czym kierowali się autorzy, ale do repliki z 330 fps spokojnie wystarczy bateria 8.4V.\nKorpus repliki wykonany jest z metalu - prawdopodobnie z aluminium, biorąc pod uwagę niewielką wagę. Replika Top Tech jest o jakieś 400 gram lżejsza niż M4 GFC. Korpus Top Tech jest bardziej matowy niż GFC, z nieco chropowatą fakturą. Jakość wykonania jestwyższa w produkcie Taiwańskim, jednak nie jest to duża różnica.\nZ lewej strony korpusu znajdziemy oznaczenia: "United States Special Forces 1st SFOD-D", numer seryjny T10119 oraz logo z mieczem. Skrót ten oznacza 1st Special Forces Operational Detachment - Delta. Ponad napisem znajduje się logo Delta Force. Takie insygnia gwarantują nam +5 do celności + 5 do skradania i +10 do lansu. Niestety, bonus ten neguje napis "COMPLETE A.E.G. SERIES MFG. BY TOP TECH MADE IN TAIWAN".\nElementy szczerbinki, oraz nakrętki mocujące chwyt transportowy wykonano z metalu innego koloru (podobnie jak w replikach G&P). Jakości nie można nic zarzucić, jednak w testowanym egzemplarzu nie mogłem ustawić przyrządów tak, aby z 20 metrów trafiać w punkt - przy maksymalnym ustawieniu szczerbinki w prawo, kulki i tak trafiały kilka centymetrów na lewo od celu.\nChwyt przedni wykonany jest z matowego tworzywa wysokiej jakości, przez górne otwory widoczna jest atrapa rury gazowej. Jakość wykonania lepsza niż w GFC - natomiast ma on większe luzy.\nChwyt pistoletowy wykonany z równie dobrego ABS-u co chwyt przedni posiada stopkę z radiatorem i metalowe gwinty do śrub. Wypada lepiej niż produkt GFC.\nKolba teleskopowa 6 - pozycyjna, jest o jakieś 2 cm dłuższa niż w GFC. Pokrycie prowadnicy kolby wydaje się być bardziej odporne na ścieranie w porównaniu do produktu chińskiego.\nPrzejdźmy do tego, co wyróżnia produkt Top Tech na tle innych replik M4. Po odciągnięciu rączki przeładowania otwiera się okno wyrzutnika łusek i widzimy atrapę zamka, tak jak w Tokyo Marui. Dzięki pneumatycznemu mechanizmowi, ta blaszka porusza się podczas strzelania wydając metaliczny odgłos. Możemy więc mówić o symulacji "blowbacku", gdyż nie generuje to odrzutu, a raczej tylko dźwięk. Na marginesie dodam, że M4 GFC mocniej kopie, ze względu na sprężynę M130.\nMechanizm zastosowany przez Toptech jest o tyle ciekawy, że zamek nie jest poruszany przez cofający się tłok, tylko przez sprężone powietrze odprowadzane podczas strzał z cylindra do małego cylinderka zamontowanego powyżej. Dzięki temu zamek nigdy nie zatrzymuje się w połowie cyklu, tak jak to miało miejsce w LA85, gearbox nie jest bardziej obciążony niż w zwykłym AEGu, a cały mechanizm jest niezawodny.\nCo ciekawe, gdy strzelamy bez kulek blowback nie otwiera klapki wyrzutnika łusek, przy strzelaniu z kulkami jest silniejszy i ją otwiera.\nInnowacja polega również na tym, że gdy naciśniemy na dolną część zatrzasku zamka ( bolt catch), atrapa zamka zatrzyma się w tylnym położeniu i możemy wygodnie wyregulować hopup. Rozwiązanie takie stosowała już firma VFC w replice HK416 oraz w SCAR.\nPo wciśnięciu zwalniacza zamka, blaszka imitująca zamek wraca do przedniego położenia. Również strzał zwalnia zamek, chyba że przytrzymamy dolną część przycisku.\nDosyłacz zamka doczekał się zastosowania - po jego wciśnięciu zwalniamy zatrzask przeciwpowrotny (antireversal) w gearboxie. Dzięki temu możemy zwolnić napiętną sprężynę gdy kończymy strzelanie, przez co dłużej zachowuje ona sprężystość i fpsy. Instrukcja przestrzega przed wciskaniem dosyłacza podczas strzelania - bez antireversala silnik może ulec uszkodzeniu. Podobny mechanizm stosuje już od pewnego czasu ICS w swoim dwudzielnym gearboxie - Top Tech jako pierwsze prowadziło to w gearboxie jednoczęściowym.\nNa powyższej fotografii widzimy także wskaźnik trybu ognia (SAFE-SEMI-AUTO). W większości replik M4 jest on tylko nieruchomą atrapą, natomiast w Top Techu zmienia on położenie i wskazuje aktualny tryb.\nRozbiórkę rozpoczynamy, jak zwykle w przypadku M-ki, od zdjęcia okładzin przednich i rozpięcia kabli. Przy okazji widzimy atrapę rury gazowej, której brak w produkcie GFC. Rozpinamy konektorki na kablach, tak aby można było rozsunąć połówki korpusu.\nPiny w Top Techu są bardzo funcjonalne - włożone są na zatrzask i można je wysunąć przy użyciu bolca. Posiadają blokadę, dzięki czemu nie wypadają z korpusu. Na powyższym zdjęciu widzimy także fragment mechanizmu zwalniacza antireversala.\nAby wyjąć zwalniacz magazynka, należy maksymalnie wcisnąć przycisk, i kręcić zwalniaczem w lewo. Zaletą takiego rozwiązania nad zwalniaczem skręconym na śrubkę jest, że nigdy sam się nie odkręci. Wada - należy wpierw zdemontować przycisk zwalniacza zamka, a ten z kolei jest zamontowany pinem, który łatwo może wypaść.\nZwalniacz magazynka nie jest wykonany ze stali - jest to odlew. Podczas drugiej rozbiórki zwyczajnie się ułamał. Na szczęście ma wewnątrz porowatą strukturę podatną na klejenie.\nOto jak działa zatrzask zamka - po wciśnięciu przycisku blokuje zamek w tylnej pozycji.\nZa blowback odpowiedzialny jest mały cylinder umieszczony nad cylindrem głównym. Gdy tłok główny przesuwa się do przodu, powietrze z cylindra głównego przechodzi otworem do małego cylindra i cofa zamek. Po strzale zamek cofa się za pomocą sprężynki w małym cylindrze.\nGearbox posiada 2 płytki selektora po obu stronach, synchronizowane dźwignią przechodzącą przez gearbox. Dzięki temu możliwy jest ruchomy wskaźnik trybu ognia po prawej stronie.\nŁożyska - kulkowe 8mm.\nZębatki, jak na G&G przysało wysokiej jakości - jednak podobno tylko środkowa zębatka jes stalowa. Podkładki zostały fabrycznie dobrze dobrane - kultura pracy gearboxa jest lepsza niż w GFC, ale do perfekcji jej daleko. Antireversal ma inną budowę, w związku z mechanizmem jego zwalniania.\nElement widoczny na zdjęciu powyżej zwalnia antireversal po wciśnięciu dosyłacza zamka.\nPrzez zieloną uszczelkę powietrze wydostaje się z cylindra głównego i zasila blowback. Warto zauważyć, że cylinder nie ma otworu z boku, jak cylindry w zwykłych eMkach.\nNa powyższym zdjęciu widzimy cylinder główny i cylinder blowbacku. Głowica cylindra wykonana jest z mosiądzu.\nTłok z tworzywa, głowica tłoka aluminiowa. Brak śladów zużycia - co dobrze świadczy o spasowaniu części gearboxa.\nKomora HopUp jednoczęściowa, plastikowa - standardowa G&G. Co ciekawe, brakuje sprężynki dociskającej komorę do gearboxa, która występuje u wielu innych producentów.\nStockowe M4 G&G ma prędkość wylotową ok 350-360 fps. W M4 Top Tech mamy stałe 330 fps. Byłem ciekawy, czy system blowback wpływa na prędkość wylotową. Aby to sprawdzić zamontowałem sprężynę MS120 Systema, która powinna dać prędkość 120 m/s (W P90 dała 405 fps) Wynik - zmierzone 375 fps, o 25 mniej niż powinno być. Być może słabe osiągi spowodowane są nieszczelnością między gearboxem a hopupem (brak sprężynki). Niestety nie miałem czasu na dalsze eksperymenty.\nSzybkostrzelność przy stockowej sprężynie i baterii 9.6V 1100 wynosi 15 kulek / sekundę. Tyle samo miało M4 GFC - tylko że ono miało o 90 fps więcej.\nReplika jest raczej celna - skupienie ma lepsze niż stockowe Tokyo Marui, porównywalne z M4 GFC i na pewno lepsze niż M4 G&P, z kórymi miałem do czynienia. Zasięg jest standardowy, jak na eMkę z 330 fps - czyli ok 45 skuteczny, 50 maksymalny. Tak, jak Classic Army z lufą precyzyjną.\nMagazynek dobrze podaje kulki, system blowback zagłusza dźwięki geaboxa, tak że karabin brzmi lepiej niż zwykłe aegi.\nNa rynku Airsoftowym wróciła moda na blowback. M4 G&G na pewno jest krokiem naprzód w porównaniu do "blowbacku" znanego z LA85, jedocześnie będąc o wiele bardziej ekonomiczne niż gazowe M4 Western Arms. Jednak moim zdaniem wiele brakuje mu do rozwiązania z AK74MN Tokyo Mariu. Blowback, jak sama nazwa wskazuje, powinien symulować odrzut nie tylko wizualnie, ale i odczuwalnie.\nTop Tech chciało być innowacyjne, jednak chyba obawiało się zbytniego odejścia od standardowych rozwiązań. Przydałby się odrzut znany z gaziaków, a także blokada przy strzelaniu na pusto. Takie udogodnienia będzie miało M4 SOPMOD Tokyo Marui.\nPozostaje jeszcze kwestia osiągów. Przy 330 fps-ach przeciwnik wyposażony w M4 GFC ma nad nami 10-15 metrów zasięgu przewagi i trudno nam będzie nawiązać z nim równą walkę. Decydując się na upgrejd, musimy mieć świadomość, że prędkość kulki będzie niższa, niż wynika z zastosowanej sprężyn, ponadto jeżeli pęknie gearbox, to wymienić go można tylko na oryginalną część.\nReplikę testowaliśmy dzięki uprzejmości producenta Top Tech z Taiwanu:\n+ bardzo dobre wykonanie zewnętrzne\n+ dobra jakość części wewnętrznych\n- skomplikowana, niestandardowa konstrukcja\n- niska prędkość wylotowa przy sprężynie M120\n20.01.2009, h. 16:30 senkuPH\nZamierzam kupic jakas droga M4 ale tego top techa nie mozna tungowac bo to ryzykowne....poradźcie....\n27.02.2009, h. 12:57 Laert\nMożna tuningować. Właśnie niedawno w CapriASG w Piasecznie robili eMkę Top Techa. Chodzi rewelacyjnie. Sam się zastanawiam nad zakupem i tuningowaniem m16a3 u Capriego\n15.12.2010, h. 21:23 drozdek96\n"Ponad napisem znajduje się logo Delta Force. Takie insygnia gwarantują nam +5 do celności + 5 do skradania i +10 do lansu"\nto zdanie najlepsza z recenzji, która jest bardzo dobra :)