Umiejętność łatwego wybaczania | Miesięcznik Znak\nfot. Jakub Kaczmarczyk/PAP\nz Urszulą Zajączkowską rozmawia Urszula Pieczek kwiecień 2019\nUmiejętność łatwego wybaczania\n„Troska o naturę” powinna dziś oznaczać „troskę o wszystkich”, nie – wedle modnej narracji – o siebie, o swój komfort. To wymaga jednak odwagi i pewnych wyrzeczeń.\nUrszula Pieczek: Jest Pani botaniczką, a w swoich badaniach zajmuje się m.in. regeneracją stuletnich sosen, tworzeniem tkanek przyrannych u wierzby, obserwacją za pomocą kamer bezdotykowych odkształcenia ciał roślin. W jednym z wywiadów powiedziała Pani, że „nie ma we wszechświecie niczego innego niż natura”. Czym jest dla Pani troska o naturę i środowisko?\nUrszula Zajączkowska: Niech Pani popatrzy, jakie to smutne, że pytamy, jak „troszczyć się o naturę”. Dziś rzeczywiście trzeba to robić. Zaczęłabym od małej skali: od tego, by nie napędzać w sobie pragnienia posiadania coraz to większych dóbr i areałów, od budowania w sobie wdzięczności dla natury przez bezpośredni kontakt z nią i jej poznanie. Dodawałabym odwagi, by reagować, gdy ktoś naturę niszczy, zaśmieca Ziemię czy zanieczyszcza powietrze. Namawiałabym do sadzenia drzew, a potem przyglądania się im, do wspierania rolników ekologicznych. Zachęcałabym też do łagodności dla drugiego człowieka i łatwego wybaczania.\nJak „łatwe wybaczanie” pomoże dbać o naturę?\nBrak wewnętrznego gniewu otwiera oczy. Ludzie, którzy nie wybaczają, są zamknięci. Sama zauważyłam, że kiedy ktoś mnie zrani i idę do lasu z tym bólem, traktuję las jak zlew dla moich wewnętrznych fermentów. I wtedy nie widzę w nim roślin ani owadów. Widzę tylko siebie i swój ból. Im więcej wybaczania i prośby o wybaczenie – tym więcej otwarcia, empatii dla wszystkiego, co żyje.\nMyśli Pani, że troska o naturę jest nową postawą?\nPojęcie troski nabrało innego znaczenia z powodu poszerzającej się wciąż świadomości tego, co się dzieje prawie na całej kuli ziemskiej. Starsze pokolenia nie miały takiego dostępu do wiadomości, jaki mamy teraz. Wiemy, że topnieją lodowce, że w Brazylii wycina się lasy tropikalne pod uprawę soi, że wczoraj wywrócił się tankowiec, że jest więcej metanu w powietrzu. Rodzi się też pewna bezradność i lęk, co z tym wszystkim zrobić. Co mogę zrobić przy tak wielkiej skali? Ludzie odpowiadają w rozmaity sposób, budują nowe relacje ze środowiskiem. Widzą, że pierwotne założenia kolonizacji Ziemi przez homo sapiens i budowania ludzkiego ładu opartego na przemocy prowadzą do zniszczenia. Sądzę, że nasze myślenie o naturze – w znaczeniu relacji ze wszystkim, co jest dalej niż mój nos – powinno ulec zmianie, oczywiście wraz z polityką i formami gospodarki. Egotyzm, niezdolność do kompromisów, zawziętość są jednak czymś trudnym do wygaszenia. „Troska o naturę” powinna znaczyć dziś „troskę o wszystkich”, nie – wedle modnej dziś narracji – o siebie, o swój komfort. Taka postawa wymaga jednak odwagi i pewnych wyrzeczeń. A to dla wielu zbyt trudne.\nSymbolem fatalnego stanu Ziemi stało się zdjęcie konika morskiego trzymającego patyczek higieniczny. Jako ludzie doprowadziliśmy do wielkich, zapewne nieodwracalnych, zniszczeń. Szukanie odpowiedzi na pytanie, które Pani stawia: „Co ja mogę zrobić?”, może frustrować. Segreguję śmieci, stawiam na lokalne produkty, wystrzegam się jednorazowych opakowań, ale nie sprawię, że połacie plastiku na oceanach znikną, wycinka drzew w puszczy zostanie wstrzymana itd. Ta świadomość potęguje poczucie bezsilność. Przypomina mi się cytat z eseju dotyczącego katastrofy w Czarnobylu Oksany Zabużko: „ludzie to rak planety”. Jak sobie radzić z takim rodzajem bezradności?\nCiężkie oskarżenie ludzkości. Ciężkie, bo dotyczy, rozumiem, wszystkich ludzi, także tych całkiem niewinnych. Dlatego się z nim nie zgadzam. Oczywiście skala niszczenia środowiska przez człowieka jest ogromna, ale podobnie wielka jest jego moc twórcza. W nią wierzę. Wciąż możemy zacząć działać. Jedno jednak trzeba powiedzieć jasno: bez dogłębnego przemodelowania polityki globalnej, bez porządnej nauki przyrody (pojętej bardzo szeroko, a nie w wersji pop) i bez pracy każdego z nas nie za wiele się zmieni. Rozumiem Pani smutek. Może przyjdzie Pani do mnie do laboratorium, pokażę Pani piękne rysunki z wnętrza roślin? Niektóre łodygi w środku przypominają gotyckie rozety!\nDziękuję! Wyobrażam sobie, że praca z roślinami może dodawać otuchy. Mogłaby Pani w skrócie opowiedzieć, na czym polegają prowadzone przez Panią badania?\nNajogólniej mówiąc, opisuję życie roślin, mieszając botanikę z fizyką. Fascynują mnie wiatr, anatomia roślin, ruchy pędów, otwieranie stokrotek, geometrie korzeni, opad wody na liście i to, jak rośliny umierają. Generalnie wszystko to dynamika – zmiany ich ciał w przebiegu czasu.\nO czym świadczą te zmiany?\nZ dezaprobatą wobec siebie użyję teraz antropomorfizmu: kiedy patrzę na zmiany ciał roślin, widzę, że one bardzo ciężko pracują, bez przerwy odnoszą się do otoczenia, bez ustanku adaptują się do zmian i nigdy się nie poddają. A gdy w końcu to robią, umierają. Widzę w nich też jedność geometrii, wzorów, jakie odnajduję w naturze: w liściach, skałach, rzekach i łukach fal. Te linie, kąty i ich zmiany są w jakimś sensie wspólne.\nA w jaki sposób regenerują się stuletnie sosny?\nWszystko zależy, o jakich ranach Pani myśli. Badałam pnie roztrzaskane i przetarte przez ciężarówki, które rozjeżdżały las podczas budowania ośrodka wypoczynkowego. Takie rany są trudną sprawą dla drzew, bo zarówno transport wody, jak i główny rozkład naprężeń mechanicznych występuje w obwodowych częściach pnia, a nie w środku. To inaczej niż u ludzi. Można zabić młode drzewo, uszkadzając pień na głębokość centymetra, rysując nożem dookoła niego obrączkę. Jak więc regenerują się sosny? Najpierw z porwanych przewodów żywicznych leje się żywica, a potem następuje żmudne zarastanie przez nowe warstwy drewna. Kilka milimetrów na rok. Dziesiątkami lat przyrosty oblewają ranę, tak jakby był to kamień. Taka jest geometria tych przyrannych przyrostów. Swoje wyschnięte wnętrze drzewa traktują jak martwą materię i w istocie można tak o niej myśleć.\nKiedy troska o naturę, przyrodę, środowisko przeradza się w ingerencję?\nOd samego początku pewnie nią jest – jeśli myślimy romantycznie, albo nie jest nią nigdy, jeśli założymy, że człowiek to też organizm funkcjonujący w ramach biosfery. Z faktu, że człowiek jest tak bardzo inteligentny, ma mózg, bierze się to, że z jednej strony tworzy piękno, jest zdolny do empatii, a z drugiej – z taką samą kreatywnością i siłą niszczy własny gatunek i środowisko, od którego zależy.\nNiech Pani popatrzy na ścieżki w lesie i rosnącą przy nich babkę zwyczajną albo wiechlinę roczną. To rośliny, które są bliskie człowiekowi, synantropijne, nie leśne. Patrząc na nie, widzę więc echo człowieka. Ale im głębiej w las, tym większe jest oddziaływanie samego lasu, jego siły przemian i całego tego niepojętego ducha. Idę tam, patrzę pod nogi i widzę, kiedy dla lasu przestajemy się liczyć. To moment, gdy już nie widzę babki ani wiechliny.\nA co wtedy Pani widzi?\nWidzę, że docieram do miejsca, gdzie świat się ustanowił i zarysował w kształcie. Las w naszej strefie geograficznej i na większości terenów w Polsce jest ekosystemem klimaksowym, czyli niejako: skończonym. Jego plecionka szlaków przepływów energii ulega pulsom i metamorfozom, ale ciągle to będzie tylko las.\nO rośliny troszczy się Pani nie tylko w pracy badawczej, odnoszę wrażenie, że próbuje Pani ocalić naturę, przenosząc ją także do języka poetyckiego. Czy delikatność świata roślin najlepiej odnajduje się w poezji, której charakterystyczną cechą jest uważność?\nA jak rozumie Pani „delikatność roślin”? Bardzo mnie to ciekawi.\nTo właśnie „romantyczna” optyka, o której wspominała Pani wcześniej: rośliny, natura, zwłaszcza kwiaty, kojarzą się z delikatnością i wrażliwością. To przecież motyw obecny w sztuce. Wzrastamy w przekonaniu, że kontakt z naturą uwrażliwia, rośliny mają działanie kojące. Jednak wszystko to wskazuje na jej podporządkowanie człowiekowi, który tę delikatność często myli ze słabością – wpadamy więc w pułapkę myślenia, że natura nam służy, a przecież wiemy, że świetnie radzi sobie sama.\nDla mnie natura to też światło i skała, grawitacja, promieniowanie ciepła, kolory i przemiany materii. A najlepsze, że wszystko to jest ważne i wzajemnie na siebie wpływa.\nRośliny są z innej kategorii istnień – to autotrofy. Poza niektórymi tylko wyjątkami rebelki ze szlaków ewolucji nie muszą nikogo ani niczego zabijać, by żyć. My jak na razie musimy zabijać. Ale jest też środowisko, w którym wszyscy żyjemy. I tu bywamy podobni. Bo w nim rośliny ścigają się do światła i wody na śmierć i życie. Istnieje konkurencja, a wygrywa zwykle ta roślina, która nie tylko dostosowuje się do zmian, ale też ciągle wzrasta.\nJakie miejsce w tych wzajemnych wpływach zajmuje, a jakie powinien zajmować człowiek?\nCzłowiek ma w naturze takie samo miejsce i prawa jak żaba, komosa czy brzoza. Tylko że nie każdy chce w to wierzyć. Nie jesteśmy tu sami i wszyscy chcemy żyć, ale i tak wszyscy umrzemy.\nI nawet żaden transhumanista pokroju Mikołaja Fiodorowa wtedy nie pomoże!\nCzęsto wraca do mnie wspomnienie babci rozmawiającej ze swoimi roślinami: podlewanie kwiatów, pielenie ogródka, malowanie wapnem drzew wiśni to była przestrzeń na dialog. Wiem, że nie tylko moja babcia tak robiła! Jako dziecko wierzyłam, że ta rozmowa rzeczywiście pomaga roślinom. Zapytam przekornie: czy myśli Pani, że to możliwe?\nTrudno mi jednoznacznie odpowiedzieć, mimo całej fizyki, którą się posiłkuję w badaniach. Wchodzimy bowiem w strefę emocji, które są właściwie niemierzalne, a często nawet nieuchwytne w swej różnorodności i tymczasowości. Sądzę, że kiedy babcia mówiła np. do swojej pelargonii, to – poza całą teorią, czym jest dźwięk, czym są słowa nacechowane emocją – na pewno też nawiązywała z rośliną swoistą więź. Niekoniecznie odbywało się to w drugą stronę. Ważne jest to, że kiedy zwiążemy się z czymś lub kimś i będzie to relacja przyjazna, naturalnie wyzwoli w nas ona pokłady troski i dobra dla tej drugiej strony. Babcia będzie więc podlewała pelargonię, ucinała jej suche listki i dbała, by miała tyle światła, ile jej potrzeba. Zauważy jej potrzeby, właśnie dlatego, że do niej mówiła, że się z nią szczerze dzieliła swoimi myślami. I nie ma znaczenia, że całkiem po ludzku i że doznawała głuchej ciszy między swoimi zdaniami – ona była z nią cała. A roślina była wciąż rośliną.\nJest Pani autorką filmu Mów do mnie Polsko, mów z 2017 r. dotyczącego mowy nienawiści w przestrzeni publicznej. Wydaje się, że od tego czasu nastąpiła eskalacja agresji i nienawiści. Jak reaguje Pani dziś na mowę nienawiści?\nCzuję się często jak na polu bitwy, w której nie ma wygranych. Te wzajemne oskarżenia są aż do poziomu wymiotów przesadne… Nikt nie odpuszcza. Media to ciągną dalej i podgrzewają atmosferę, bo sensacja ma być głośna. Wtedy oglądalność wzrośnie, firmy będą zamawiać reklamy w tych stacjach, będzie więcej pieniędzy na lepsze nadajniki i samochody prezesów. Ale wiem, że w bliższym kontakcie z człowiekiem naprawdę bywa inaczej.\nRozmawiam teraz z rozmaitymi ludźmi w moim mieście, bo dzięki tytanicznej pracy wielu z nas, otwartości pięknych ludzi, których spotykam, jest realna szansa, by powstał Gaj Pamięci Wołomińskich Żydów. W Wołominie było getto, gdzie 3 tys. ludzi czekało na śmierć. Kilkuset z nich zostało pochowanych na terenie obecnego stadionu miejskiego. Bez znaku o ich istnieniu i losie, jaki ich spotkał. Nie mogłam w to uwierzyć. Nikt nam o tym nie mówił. Stąd ta inicjatywa. Ze wstydu. Planujemy prosty cokół z piaskowca, drzewa, ławki. By człowiek, który tam przyjdzie, mógł też odpocząć. By ta przestrzeń była otwarta i mimo wszystko łagodna. Takie utrwalone, zmaterializowane miejsce pamięci. Rozmawiam też z ludźmi, którzy łatwo rzucają antysemickie komentarze, i zaraz okazuje się, że kiedy zejdzie się z poziomu idei, kiedy przypomnimy sobie, że przecież mówimy o naszych niewinnie pomordowanych sąsiadach, bardzo często odpuszczają i pytają, jak mogą pomóc. I nie muszę ich namawiać. Chcą coś zrobić i robią, a to wszystko jest bardzo dobre. Źródłem demontażu nienawiści i lęków są więc własne serce, własne podwórko i dalekie patrzenie. A potem już tylko ciężka praca. Kto jest gotów?\nUrszula Zajączkowska – Poetka, artystka wizualna, dr hab. w specjalności botanika. Autorka tomów Atomy oraz minimum uhonorowanego Nagrodą Kościelskich w roku 2017. Jej film Metamorphosis of Plants wygrał Scinema Festival w Australii, a w 2017 r. Festiwal Art – Science w USA.\nz o. Stanisławem Jaromim rozmawia Ignacy Dudkiewicz\nGorzki smak Boga, słodki smak życia\nJak szybko upływa czas…\nZanim zamkną się drzwi\nSkrzynie i sześciany pełne słońca\nZ wykształcenia ukrainistka i polonistka. Redaktorka, autorka, tłumaczka. Promotorka kultury ukraińskiej. W „Gazecie Wyborczej” producentka i wydawczyni podcastów\nTylko o Lwowie\nz Olą Hnatiuk rozmawia Urszula Pieczek\nLwów może łączyć\nMarta Watral, Urszula Pieczek\nWydawać by się mogło\nz Lechosławem Herzem rozmawia Urszula Pieczek\nPrzyjemność ze zwiedzania\nMiara lektury, format czytania\nz Oksaną Zabużko rozmawia Urszula Pieczek\nz Karoliną Zalewską-Łunkiewicz rozmawia Urszula Pieczek\nJestem tu dzisiaj dla ciebie\nz Zuzanną Skalską rozmawia Urszula Pieczek\nz Alicją Pismenko i Michaliną Zawadką rozmawia Urszula Pieczek\nWitaj w pięknych stronach\nTerytoria bez map\nMieszkam jak człowiek\nz Urszulą Zajączkowską rozmawia Urszula Pieczek\nz Grzegorzem Motyką rozmawia Urszula Pieczek\nWołyń 1943: rzekoma symetria win\nz Martinem Pollackiem rozmawia Urszula Pieczek\nPo (nie)widzialnej Galicji\nz Zdzisławem Schubertem rozmawia Urszula Pieczek\nKiedy plakat śpiewał po polsku\nz Martą Niedźwiecką rozmawia Urszula Pieczek\nRóżnorodność zamiast hierarchii\nz Andrzejem Szyjewskim rozmawia Urszula Pieczek\nW gorsecie choroby\nz Marzenną Czerniak-Drożdżowicz rozmawia Urszula Pieczek\nNie tylko Kamasutra\nMów do mnie krótko\nz Bogdanem de Barbaro rozmawia Urszula Pieczek\nKolonializm nasz powszedni\nPonieważ w sztuce ukraińskiej są wielkie artystki\nPoczet zwierząt polskich\nz Tomaszem Stryjkiem rozmawia Urszula Pieczek\nPamięć o akcji „Wisła”\nz Tomaszem Majewskim rozmawia Urszula Pieczek\nSpojrzenie w stronę śmierci\nz Iwoną Demko rozmawia Urszula Pieczek\nMówić, nie przemawiać\nz Anną Królikiewicz rozmawia Urszula Pieczek\n„A czyj język najadł się całym smakiem”\nz Bartłomiejem Dobroczyńskim rozmawia Urszula Pieczek\nNajtrudniej przyjrzeć się sobie\nGrzanki razowe zamiast magdalenek


Matura próbna 2016 z Operonem. Sprawdź dokładne terminy [HARMONOGRAM] - SE.pl\nMatura próbna 2016 z Operonem. Sprawdź dokładne terminy [HARMONOGRAM]\nMatury próbne 2016/2017 ruszają już jutro. Próbny egzamin dojrzałości z Operonem rozpocznie się tradycyjnie sprawdzeniem wiedzy z języka polskiego. Kiedy dokładnie są matury próbne z Operonem? Sprawdź harmonogram matur próbnych 2016/2017. Poniżej znajdziesz dokładnych terminarz próbnych egzaminów przygotowanych przez Operon.\nMatura próbna 2016 Operon. Tylko do 17 października szkoły, które chcą wziąć udział w próbnej maturze z Operonem, mogą zgłosić się do programu. Operon od lat prowadzi program próbnych matur. Nie są one obowiązkowe, ale zdecydowana większość szkół korzysta z możliwości przeprowadzenia próbnej matury pod koniec roku. Matury próbne z Operonem organizowane są od dziewięciu lat. To doskonała okazja dla licealistów, aby sprawdzić swoją wiedzę przed maturą 2017, która odbędzie się w maju. W tym roku pierwszy egzamin maturalny przygotowany przez Operon uczniowie napiszą 22 listopada. Matura próbna zostanie przeprowadzona we wszystkich szkołach o tej samej godzinie. Poniżej znajdziecie TERMINARZ próbnych matur z Operonem 2016/2017.\nHARMONOGRAM PRÓBNYCH MATUR Z OPERONEM 2016/2017\nZobacz: Matura 2017. Jakie zadania będą na maturze? [ARKUSZE Z POPRZEDNICH LAT] MATURA 2016. Matematyka. Budzi postrach u maturzystów?\nPaulina Koziejowska tagi: 2016 harmonogram MATURA PRÓBNA matura z operonem operon autor: katk


Pięciogród - Królestwo Trizondalu\nStrona domowa Forum Regiony Pięciopolska Miasta Pięciopolski\nPost autor: Yoo Yuok » środa 01 kwie 2015, 16:12\nPięciogród - stolica Pięciopolski, siedziba władz regionu oraz siedziba Pięciopolskiego Związku Piłki Nożnej. W przeszłości Pięciogród zamieszkiwały takie osobistości jak:\nPost autor: Guedes de Lima » środa 01 kwie 2015, 21:36\nJakiego formatu osobistością dla Trizondalu jest Pan Łukasz Nowocień? To jeszcze Pana Marka Borowskiego postawcie na piedestale.\nPost autor: Marcel Hans » piątek 24 lip 2015, 23:56\nPięciogród troszkę przystopował z aktywnościa na nowym forum, a szkoda, a niepotrzebnie, przecież do stolicy Pięciopolski można bardzo wygodnie dojechać z każdego zakątka kraju. Jeśli ktoś chciałby być tutaj rano, to warto skorzystać z usług Pięciopolskiej Kolei Regionalnej.\nPięciopolska Night Line zapewnia komfortową podróż nocą z Pięciopolski i do Pięciopolski każdego dnia.\nZ Pięciogrodu do Trizopolis już w niecałe 9 godzin:\nPięciogród Elektrownia (22:00) - Pięciogród Centralny (22:12) - Pięciogród Fabryczny (22:15) - Delno granica (23:19) - Vronenberg (4:33) - Rottera Gł. (5:03) - Rottera Wschodnia (5:06) - Vargenfurt (5:18) - Ossen Dw. Gł. (5:47) - Ossen Dw. Nowy (5:50) - Trizopolis Rotterski (6:35) - Trizopolis Gł. (6:50) - TRIZOPOLIS DW. ZRD (6:55)\nPost autor: Pięciopolski Ruch Narodowy » środa 02 wrz 2015, 17:28\nPierwsze i drugie zdjęcie, co to za stacja?\nPost autor: Pięciopolski Ruch Narodowy » środa 02 wrz 2015, 19:52\nStacja "Kilometr 56", magistrala z Pięciogrodu do miasta Silesia.\nPost autor: paulinaivette » środa 02 wrz 2015, 19:55\nNie pamiętam już nawet swojego mieszkania w Pięciogrodzie. Chyba je komuś odstąpiłam... Z tamtego okresu pamiętam, że w Pięciogrodzie można było zjeść przepyszne zapiekanki, których nazwy były związane z dzielnicami tego miasta. Pamiętam, że przyjezdzali do nas ludzie z ościennych miejscowości żeby spróbować tych specjałów. Ktoś miał dobry pomysł ulokować taką budę z zapieksami obok dworca, z którego można było dojechać wszędzie...\nPost autor: Pięciopolski Ruch Narodowy » czwartek 03 wrz 2015, 00:03\nAż zgłodniałem na wieczór, jak mogłaś :D\nPost autor: Marcel Hans » wtorek 17 lis 2015, 11:17\nPost autor: Ciaran van Scharfschuetze » wtorek 17 lis 2015, 18:01\npaulinaivette pisze: Nie pamiętam już nawet swojego mieszkania w Pięciogrodzie. Chyba je komuś odstąpiłam... Z tamtego okresu pamiętam, że w Pięciogrodzie można było zjeść przepyszne zapiekanki, których nazwy były związane z dzielnicami tego miasta. Pamiętam, że przyjezdzali do nas ludzie z ościennych miejscowości żeby spróbować tych specjałów. Ktoś miał dobry pomysł ulokować taką budę z zapieksami obok dworca, z którego można było dojechać wszędzie...\nMoże przypomnisz sobie te nazwy ? I więcej informacji ? Można by z nich zrobić lokalny przysmak sławiący VRP poza regionem.\nWróć do „Miasta Pięciopolski”


FlixBus pierwszy dalekobieżny elektrobus | KMBUS\nDziś swój pierwszy dalekobieżny autobus elektryczny w Niemczech uruchamia FlixBus. Po udanym pilotażu we Francji, kolejny w pełni elektryczny pojazd w barwach FlixBusa będzie kursował na trasie Frankfurt-Mannheim. Energię dostarczy Greenpeace Energy, czyli niemiecki dystrybutor energii który powstał 20 lat temu w efekcie jednej z kampanii Greenpeace’u i dostarcza wyłącznie „czysty” prąd.\nAutobus będzie zasilany w 100% czystą energią. Będzie obsługiwał dwa przejazdy w obie strony dziennie na trasie Frankfurt-Mannheim z przystankami na lotnisku we Frankfurcie oraz Heidelbergu. Cała trasa w jedną strone liczy 115 km. Elektrobus będzie zasilany dwa razy dziennie, a także nocą przez stacje ładującą na dworcu autobusowym w Mannheim lub przez stacje we Frankfurcie. Stacje mają moc 80kw\n„Chcemy mieć wkład w kształtowanie przyszłości mobilności. Chociaż autobusy elektryczne są obecnie znacznie droższe w zakupie, jesteśmy przekonani, że będzie to opłacalna inwestycja na dłuższą metę, zarówno dla naszej firmy, jak i naszych klientów i środowiska” – mówił André Schwämmlein, założyciel i dyrektor generalny FlixBus.\n„Naszym celem jest przekonanie większej liczby osób do wyboru transportu publicznego lub roweru zamiast korzystania z samochodów osobowych. Nie wystarczy po prostu przełączyć się na samochody z silnikami elektrycznymi. Aby pojazdy były przyjazne dla klimatu, muszą być napędzane czystą energią elektryczną. Do tego potrzebujemy nie tylko zmiany technologii, ale także zmiany sposobu, w jaki ludzie postrzegają mobilność” – mówił Sönke Tangermann, członek zarządu Greenpeace Energy\nAutobus, dalekobieżny, elektrobus, Flixbus\n« Warszawa ogłosiła przetarg na 130 autobusów elektrycznych\nJak wygląda praca dwuzmienna w komunikacji miejskiej »


Na pokład samolotu wniesiesz butelki mające więcej niż 100 ml - WP Turystyka\nNa pokład samolotu wniesiesz butelki mające więcej niż 100 ml\nSpecjalne skanery sprawdzą, czy płyn, który chcemy wnieść na pokład samolotu, jest bezpieczny. Obecny uciążliwy przepis może przejść do historii.\nAktualnie do samolotu nie można wnosić opakowań, których zawartość płynu przekracza 100 ml. Nie dotyczy to produktów kupowanych w strefie bezcłowej. Wkrótce jednak ograniczenia mogą zniknąć. A to za sprawą technologii, która już testowana jest na lotniskach - m.in. w Londynie, Nowym Jorku czy Amsterdamie.\n"Skanery są tak skonstruowane, że dzięki promieniom rentgenowskim mogą rozpoznać strukturę molekularną danego płynu i z ogromnym prawdopodobieństwem stwierdzić, czy zagraża on bezpieczeństwu lotniska albo pasażerów" - informuje portal fly4free\nJeśli system przejdzie pomyślnie testy, będzie mógł zostać wdrożony na lotniskach na całym świecie. Sprawdzanie skuteczności skanerów ma potrwać maksymalnie do 12 miesięcy. Rzecz jasna na początku nie na każdym lotnisku technologia zostanie wdrożona, ale jeśli testy przejdą pomyślnie, za ponad rok możemy spodziewać się jej na najważniejszych lotniskach w Europie czy Stanach Zjednoczonych.\nSzampon, żel pod prysznic, krem do twarzy? Wszystko to znajdziesz wraz z rabatami na stronie Cocolita.pl kupony rabatowe.


VCI – Poczuj lifestyle\nPromocja na męskie artykuły do snu z kartą stałego klienta lub kodem rabatowym. - złotych 40 do - Tanie męskie artykuły do snu znajdziesz w naszym sklepie internetowym w zakładce sen.\nhttp://www.bijkomara.pl/ zwalczanie komarów Bardzo korzystnym rozwiązaniem jest równoczesne korzystanie z usługi oczyszczania posesji z owadów przez sasiadujące posesje co zapobiega powrotowi. Zwracamy się kompleksowym zwalczaniem komarów. Swoje pomocy są fachowe oraz tanie – sprawdź nas.\nsukienki dzianinowe lelixia.pl Sukienki plażowe - idealne sukienki na upalne lato. Sukienki dzianinowe na chłodniejsze dni znajdziesz w naszym sklepie. Bogaty wybór sukienek dzianinowych znajdziesz także u nas. Zapraszamy!\n2021 nowe kwadratowe torby dla pań torby na ramię w stylu Retro proste projektowanie mody kobiet torebki Vintage Casual Travel Totes EB10052 suwadła


Odkryj swój sprawdzony sposób na naukę obcych języków na poziomie zaawansowanym - Informacje ogólne\nWładanie językiem obcym, a bez wątpienia angielskim dzisiaj otwiera przed nami niesłychanie szerokie możliwości, skutkiem tego tez obowiązkowo powinniśmy je wykorzystać. Jeżeli nie posiadamy niesłychanie dużych zasobów finansowych bez wątpliwości możemy poprosić nasze szefostwo, aby wysłało nas na kursy językowe- , dzięki którym nasza wiedza bezsprzecznie ulegnie bardzo dużemu poszerzeniu. Statystyki niezwykle wyraźnie bowiem nam pokazuje, że angielski biznesowy w dniu dzisiejszym jest niesłychanie w wielu przypadkach wykorzystywanym językiem korespondencyjnym pomiędzy korporacjami, dlatego tez jego opanowanie oraz umiejętne zastosowanie w życiu codziennym bez wątpienia może być dla nas bardzo ciekawa propozycja.\nZaintrygowały Cię zawarte tutaj tematy? Jeśli tak, to dowiedz się także (http://www.tuv.com/pl/poland/uslugi/tematy_szkolen_1/zarzadzanie_zakupy_przywodztwo_1/zarzadzanie_przywodztwo_1/zarzadzanie_przywodztwo.html) dużo szczegółów o tej tematyce. Kierunek pokaże Ci poniższy link.\nCo ciekawe, to właśnie język angielski, dla przykładu jest językiem w wielu przypadkach wykorzystywanym także we współpracy międzynarodowej.\nTagi: korporacje,nauka języków,statystyki,wiedza


Zasady komunikacji drogą elektroniczną — Portal Dydaktyczny Katedry Informatyki\nby Paweł Pięta — last modified 2017-11-07 19:41\n1. KURS - skrót nazwy kursu:\n- Grafika komputerowa: GK\n- Inżynieria programowania: IP\n- Podstawy grafiki komputerowej: GK\n- Podstawy programowania 1: PP1\n- Podstawy programowania 2: PP2\n- Programowanie grafiki komputerowej: PGK\n- Programowanie w języku C 2: PJC2\n- Współczesne procesory graficzne: WPG\n- Zasady kompozycji: ZK\n2. ZAJĘCIA - typ (i ewentualnie numer) zajęć:\n- laboratorium: LAB01, LAB02 itd.\n- projekt: PRO\n- ćwiczenia: ĆW01, ĆW02 itd.\n- wykład: WYK\n3. GRUPA - numer grupy laboratoryjnej lub ćwiczeniowej/projektowej, np. 1ID11A lub 1ID11.\n4. NAZWISKO - nazwisko studenta (pisane z użyciem polskich liter diakrytycznych).\nW przypadku zespołu osób należy zastosować następujący schemat: NAZWISKO1.NAZWISKO2 itd.\n1. Skrzynka pocztowa musi być skonfigurowana w taki sposób, aby w polu "Od:" przysłanej wiadomości wyświetliło się pełne imię i nazwisko nadawcy.\n2. Mail musi być podpisany imieniem i nazwiskiem oraz numerem grupy, zgodnie z następującym przykładem:\nW przypadku maili wysyłanych przez zespół osób, w podpisie powinny znaleźć się wszystkie osoby, np.:\nJedna osoba z podpisu musi się zgadzać z polem "Od:" wysłanej wiadomości.\n3. W celu umówienia się na konsultacje, maila należy zatytułować zgodnie ze schematem KONSULTACJE:KURS.GRUPA.NAZWISKO (znaczenie członów KURS, GRUPA i NAZWISKO zostało wyjaśnione w słowniku pojęć; członu KONSULTACJE nie należy zmieniać). W treści maila proszę natomiast opisać, czego będą dotyczyć konsultacje.\n4. W celu zgłoszenia tematu projektu, maila należy zatytułować zgodnie ze schematem TEMAT:KURS.ZAJĘCIA.GRUPA.NAZWISKO (znaczenie członów KURS, ZAJĘCIA, GRUPA i NAZWISKO zostało wyjaśnione w słowniku pojęć; członu TEMAT nie należy zmieniać). W treści maila proszę natomiast zawrzeć wybrany temat projektu.\n5. Każdą inną korespondencję należy zatytułować zgodnie ze schematem GRUPA.NAZWISKO:Temat, gdzie:\na) GRUPA.NAZWISKO - patrz wyjaśnienia w słowniku pojęć,\nb) Temat - zwięźle sprecyzowany temat wiadomości.\nUwaga! Nie spełnienie któregoś z powyższych warunków będzie skutkować tym, że mail zostanie potraktowany jako spam, a co za tym idzie, nie zostanie przeczytany!\nWysyłanie rezultatów pracy\nRezultaty pracy, po wcześniejszym usunięciu z nich plików tworzonych w trakcie procesu kompilacji (wyjątkiem są projekty, dla których można pozostawić pliki wykonywalne), należy najpierw spakować do archiwum (7z, ZIP, RAR), a następnie wysłać na Platformie Moodle. Nazwa archiwum ma być zgodna ze schematem KURS.ZAJĘCIA.GRUPA.NAZWISKO (całość pisana wielkimi literami). Znaczenie poszczególnych członów zostało wyjaśnione w słowniku pojęć. W przypadku zespołu osób wystarczy, że tylko jeden członek wyśle rezultaty pracy (stosując schemat NAZWISKO1.NAZWISKO2 itd.).\nPrzykładowe nazwy archiwów z rezultatami pracy:\nW szczególnych przypadkach (np. przerwa w działaniu Platformy Moodle) rezultaty pracy można także wysłać drogą mailową. Wiadomość należy zatytułować identycznie jak nazwa archiwum z rezultatami.\nWysyłanie podsumowań kamieni milowych\nPlik PDF z podsumowaniem należy nazwać zgodnie ze schematem KURS.ZAJĘCIA.GRUPA.NAZWISKO.KM.NR (całość pisana wielkimi literami),a następnie wysłać na Platformie Moodle (bez pakowania do archiwum). Znaczenie poszczególnych członów zostało wyjaśnione w słowniku pojęć. Członu KM nie należy zmieniać, a w miejscu NR należy wpisać numer kamienia milowego. W przypadku zespołu osób wystarczy, że tylko jeden członek wyśle podsumowanie (stosując schemat NAZWISKO1.NAZWISKO2 itd.).\nPrzykładowe nazwy plików PDF z podsumowaniami kamieni milowych:


Kościelec - SKP Słupca kontra Warta Eremita Dobrów. - Kolski Portal Internetowy e-kolo.pl\n16-11-2020 16:32 | Źródło: UG Kościelec | Wyświetleń artykułu: 2,401 | Komentarzy: 0\nZasłużoną porażką w finale z wyżej notowaną drużyną SKP Słupca zakończyła się wspaniała przygoda Warty-Eremity w tegorocznych rozgrywkach pucharowych strefy konińskiej.\n. W swoim debiucie na tym poziomie lider okręgówki z Dobrowa okazał się na własnym boisku zespołem słabszym od faworyzowanej drużyny ze Słupcy, liderem rozgrywek piątej ligi, W pierwszej połowie na boisku nie wiele się działo. Można powiedzieć że emocji było jak na lekarstwo. Goście prowadzili grę, mieli znaczną przewagę w posiadaniu piłki z której jednak niewiele wynikało. Do przerwy akcji bramkowych z obu stron było niewiele. Warciarze chyba najlepszą sytuację mieli na początku meczu gdy po rzucie rożnym piłka minęła całą słupecką obronę i trafiła pod nogi zamykającego akcję niepilnowanego Jana Iwulskiego. Niestety piłka po jego uderzeniu z bliska trafiła tylko w boczną siatkę. W tej części gry gospodarze popełnili zaledwie jeden błąd który kosztował ich utratą bramki. W 37 min. po prostopadłym podaniu Kacpra Kajdana sytuację sam na sam pewnie wykorzystał Jakub Kwaśny. Do przerwy warciarze przegrywali minimalnie z SKP 0-1 z nadzieją patrząc na drugie czterdzieści pięć minut gry. W drugiej połowie na boisku pojawił się Dawid Nowak, który zastąpił Kacpra Mikołajczyka. Od samego początku zmotywowani dobrowianie ruszyli do frontowych ataków na bramkę przyjezdnych. W przeciągu pierwszych dwudziestu minut miejscowi stworzyli sobie trzy stuprocentowe okazje do zdobycia wyrównującej bramki. Najpierw strzał Macieja Gralińskiego wybronił golkiper przyjezdnych Maciej Przygoda następnie uderzenie Jana Iwulskiego było niecelne wreszcie piłka po strzale wbiegającego w pole karne Pawła Powietrzyńskiego trafiła w słupek. To był kluczowy moment spotkania. Niestety sprawdziło się stare przysłowie piłkarskie, że niewykorzystane sytuacje się mszczą. Zaledwie pięć minut później po akcji Powietrzyńskiego chyba najlepszy na boisku tego dnia Jakub Kwaśny zaskoczył zasłoniętego Kamila Gurlagę i uderzeniem zza pola karnego wyprowadził przyjezdnych na dwubramkowe prowadzenie. W tym momencie losy meczu były już rozstrzygnięte. Trener Łukasz Sikorski wprowadził na boisko pięciu kolejnych piłkarzy rezerwowych podobnie zresztą zrobił trener rywali Mirosław Kwaśny. W końcowych minutach goście zdobyli jeszcze dwa gole. Najpierw w 78 min. goście zdobyli trzecią bramkę po strzale Igora Sarnowskiego a w doliczonym czasie gry wynik ustalił wprowadzony na boisko Piotr Witowski. Tym samym słupczanie drugi raz z rzędu zdobyli Puchar Polski strefy konińskiej uzyskując jednocześnie awans do rozgrywek pucharowych na szczeblu wojewódzkim. Podsumowując występ warciarzy na pewno pozostał mały niedosyt. Kto wie jak potoczyłby się mecz gdyby warciarzom udałoby się wyrównać. Porażka z pewnością zbyt wysoka. Nie ulega jednak wątpliwości że słupczanie wygrali zasłużenie będąc zespołem lepszym piłkarsko. Gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów na szczeblu wojewódzkim. Po meczu obydwa zespoły otrzymały nagrody i medale, które wręczyli Grzegorz Pietrzak – V-ce Prezes WZPN, Robert Nadgrodkiewicz – członek Zarządu WZPN oraz Dariusz Ostrowski – Wójt Gminy Kościelec. Najlepszym zawodnikiem Warty-Eremity wybrano Kamila Oblizajka, z kolei najlepszym piłkarzem SKP Słupca został Jakub Kwaśny. Na koniec należą się podziękowania dla Zarządu Klubu, który w sposób perfekcyjny sprostał wcale nie łatwemu zadaniu organizacji meczu finałowego zwłaszcza w dobie pandemii. Brawo WARTA-EREMITA\nMamy relację filmową z tego meczu.Zapraszamy do obejrzenia.Link poniżej.


Łóżko piętrowe Wrocław - Kacper 1\n» Łóżka piętrowe, pojedyczne, ...\n» Łóżko piętrowe Kacper 1 z materacami\nKod produktu: A0CA-134D8_20120120174820\nKomplet mebli młodzieżowych / dziecięcych Kacper 1 składa się z łóżka podwójnego (piętrowego), skrzyni na pościel (po otwarciu dolnego łóżka), dwóch materaców z możliwością rozpinania poszewki, stelaży pod materace z solidnych listw sprężynujących oraz osprzętu. Meble wykonane są z wysokiej jakości selekcjonowanej sosny, potrójnie lakierowane dla uzyskania odpowiedniego wybarwienia i ochrony drewna; pokrowce materaców uszyte są z naturalnej, oddychającej bawełny. Wypinane są na zamek. Zastosowanie zamka rozdzielczego ułatwia zdejmowanie pokrowca do prania.\nŁóżko posiada stabilną drabinkę oraz barierki zabezpieczające. Możesz zamówić łóżko z drabinką po lewej lub prawej stronie łóżka.\n- górny: 124 cm,\n- dolny: 28 cm


Archiwa: psycholog dziecięcy Kobyłka - Psychodiagnosis\nTag: psycholog dziecięcy Kobyłka\nHome / Posts tagged "psycholog dziecięcy Kobyłka"\nRola ojca w rozwoju psychofizycznym dziecka\nKwiecień 2, 2016 Kwiecień 2, 2016 adampiskorek\nKilkadziesiąt lat temu rola ojca w rozwoju dziecka była jasno określona. Oprócz funkcji prokreacyjnej ( która nie zmieniła się do dziś) do zadań głowy rodziny należała dbałość o zapewnienie dobrobytu rodzinie. W domu ojciec pełnił funkcję wyroczni wcielając się równocześnie w postać prokuratora (często wspomagany przez matkę), sędziego ostatecznego i kata. Zadanie wychowania pociech spoczywało na ramionach pani domu. Do jej zadań należało wpojenie wartości, zasad oraz dyscypliny później egzekwowane przez ojca. Na szczęście wraz z rozwojem cywilizacyjnym, feminizmem, uchwaleniem deklaracji praw dziecka, psychologią zmianie uległa również rola ojca.\nObecnie ojców podzielić możemy na trzy typy pod względem zaangażowania: typ uciekający, typ obecny i typ aktywny. Pierwszy rodzaj zaangażowania ojca cechuje panów celowo szukających zajęć, obowiązków w celu oddalenia się od rodziny, w której pojawiło się dziecko. Ojcowie tacy wykonują szereg często zbędnych czynności aby tylko nie zajmować się potomstwem. Typowo mężczyźni Ci oddają się bez pamięci pracy lub sięgają po alkohol. Typ obecny aktywnie towarzyszy matce dziecka w procesie pielęgnacji , opieki oraz wychowania. Mimo to oddaje on główną inicjatywę kobiecie, uznając jej nadrzędną rolę w procesie wychowania, zaś siebie sprowadzając do roli pomocnika. Typ aktywny to ucieleśnienie marzeń każdej matki. To partner w pełni zaangażowany i przejmujący aktywnie inicjatywę w procesie wychowania, respektujący przy tym potrzeby partnerki i dziecka.\nOjcowie obecni i aktywni wywierają bezpośredni wpływ na rozwój psychofizyczny dziecka. W procesie rozwoju dziecka ich rola ewaluuje, jednak aż do okresu dorastania często są niepodważalnym autorytetem dla swoich córek i synów. Wynika to ze stabilności relacji, łączącej ojców ze swoimi dziećmi w stosunku do relacji z matką, której kontakty z dziećmi w dużej mierze uzależnione są od okresu rozwojowego, w którym znajduje się pociecha.\nNoworodki oraz niemowlaki na początku swojego życia nie rozumieją funkcji jaką pełni ojciec. Dopiero z czasem dziecko uzmysławiają sobie, że „ten drugi dorosły” (oprócz mamy) potrafi być wspaniałym kompanem zabaw, a nierzadko równie skutecznie potrafi zadbać o czystą pieluchę czy pełny brzuszek. Spostrzeżenie to jest początkiem wielkiej przygody w relacji ojciec-dziecko.\nObowiązek dbania o stabilność finansową rodziny wymusza u większości mężczyzn częstszą nieobecność w domu. W wyniku tego matka staje się dziecięcym poligonem doświadczalnym do testowania reakcji dorosłych na kaprysy małego człowieka. W skutek tego częściej niż mężczyźni ulega ona zachcianką i humorom swojego urwisa. Mężczyźni wracający do domu z pracy częściej potrafią zachować konsekwencję w swoich relacjach z dzieckiem, co w jego oczach buduje obraz osoby stabilnej, wytrwałej, silnej i zdecydowanej. Z tego powodu partner może okazać się niezastąpiony w opanowaniu zbuntowanego czterolatka, który posłusznie w jego obecności wyhamuje dyktatorskie aspiracje na głowę domu.\nPierwsza niesforność (o ile nie wystąpi wcześniej) wobec ojca przypada na okres między szóstym a dziesiątym rokiem życia dziecka. Jej wynik w dużej mierze zależy od dotychczasowej relacji pomiędzy ojcem a dzieckiem (równowagą pomiędzy nauką dyscypliny i zasad a wartością wspólnej zabawy). Pod warunkiem, że ojciec z tej potyczki wróci z tarczą w oczach dziecka uzyska status niepodważalnego autorytetu, czego apogeum przypada na dziesiąty rok życia. Śmiało okres ten można nazwać złotym, w relacji ojciec-dziecko, gdyż zyskuje on w tym wieku szanse na stworzenie długotrwałej więzi, która procentować będzie na lata i okazać się może niezbędna w burzliwym okresie dojrzewania.\nObserwując ojca dziecko kształtuje wzorzec mężczyzny, który zostanie z nim do końca życia. Córki każdego swojego partnera będą porównywać do własnego taty, szukając w nim cech zarówno pozytywnych jak i negatywnych widzianych wcześniej u ojca. Synowie natomiast obserwując relację ojca z matką wykształcą indywidualne dla siebie przekonanie o związkach. Wielu ojców może zazdrościć matką intensywności ich relacji z dziećmi jednak kluczowe jest zrozumienie, że w procesie wychowania i kształtowania poczucia własnej odrębności niezbędna okazuje się obecność obydwojga partnerów. Pozwoli to wspólnie pokonać pojawiające się trudności i wykształcić w młodym człowieku właściwy obraz zarówno kobiety jak i mężczyzny.\nPrzypis od autora: Do opisania zależności posłużyły stereotypowe przykłady budowy rodziny, nie oznacza to że rozwój psychofizyczny dziecka wychowywanego w innym modelu nie rozwinie się prawidłowo. W sytuacji braku któregokolwiek z rodziców rolę matki lub ojca może przejąć inna dorosła osoba.\nDo PsychoDiagnosis zapraszam wszystkich ojców chcących poprawić swoje relacje z dziećmi, zawsze jest na to czas 🙂\nAktualności, Pomoc psychologicznaAdam Piskorek, konsultacja, pomoc psychologiczna, poradnictwo, psycholog dziecięcy Kobyłka, psycholog dziecięcy Marki, psycholog dziecięcy Radzymin, psycholog dziecięcy Wołomin, psycholog dziecięcy Ząbki, psycholog dziecięcy Zielonka, Psycholog Kobyłka, Psycholog Marki, Psycholog Radzymin, Psycholog Wołomin, Psycholog Ząbki, Psycholog Zielonka, rola ojca w wychowaniu, terapia, Wychowanie\nPsycholog dziecięcy – badanie percepcji wzrokowej dla dzieci w wieku od 3 do 10 lat.\nMarzec 13, 2016 Marzec 13, 2016 adampiskorek\nW PsychoDiagnosis istnieje możliwość diagnozy percepcji wzrokowej dziecka w wieku od 3 do 10 lat. Prawidłowy rozwój percepcji wzrokowej jest jednym z czynników wpływających na powodzenie szkolne. Po przeprowadzonej diagnozie rodzice dziecka w PsychoDiagnosis otrzymują zalecenia do pracy z dzieckiem w domu, co pozwala zapobiegać pogłębianiu się dysfunkcji wpływających w późniejszym okresie na rozwój dysleksji, dysgrafii czy dyskalkulii.\nBadanie percepcji wzrokowej sprawdza obszary:\nKoordynacji wzrokowo ruchowej – Koordynacja wzrokowo-ruchowa jest zdolnością do zharmonizowania ruchów gałek ocznych z ruchami całego ciała lub którejś z jego części.\nSpostrzeganie figury i tła- umiejętność wydobywania jednego lub kilku bodźców spośród innych.\nSpostrzegania stałości kształtu- Stałość spostrzegania wyraża się w zdolności do spostrzegania przedmiotu jako posiadającego stałe właściwości – określony kształt, położenie i wielkość, niezależnie od zmiennych wrażeń wywołanych przez ten przedmiot na siatkówce oka.\nPostrzegania położenia figur- Spostrzeganie relacji przestrzennych zachodzących między przedmiotem i obserwatorem. Biorąc pod uwag, przestrzeń, jednostka jest zawsze w centrum własnego świata i spostrzega przedmioty jako będące z tylu, z przodu, przed, za, ponad, poniżej lub po którejś jej stronie.\nSpostrzegania stosunków przestrzennych- to zdolność do spostrzegania położenia dwóch lub więcej przedmiotów w stosunku do samego siebie, a także relacji przestrzennych zachodzących miedzy tymi przedmiotami.\nWszystkich rodziców zainteresowanych sprawdzeniem poziomu rozwoju percepcji wzrokowej ich dzieci zapraszamy do kontaktu w celu umówienia wizyty z psychologiem dziecięcym.\nAktualności, Pomoc psychologicznakonsultacja, pomoc psychologiczna, poradnictwo, psycholog dziecięcy Kobyłka, psycholog dziecięcy Marki, psycholog dziecięcy Radzymin, psycholog dziecięcy Wołomin, psycholog dziecięcy Ząbki, psycholog dziecięcy Zielonka, Psycholog Kobyłka, Psycholog Marki, Psycholog Radzymin, Psycholog Wołomin, Psycholog Ząbki, Psycholog Zielonka, terapia