Czy pojęcie narodu to przeżytek? - Wychowanie w wierze - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nCzy pojęcie narodu to przeżytek?\notryt 05.05.08, 08:58\nWitam! Jak uważacie, czy pojęcie narodu należy odesłać już do lamusa\nhistorii? Czy świadomość narodowa jest tylko źródłem konfliktów, i\nnie niesie ze sobą nic pozytywnego? A może przeciwnie: naród to\nważna wspólnota państwowotwórcza, nośnik tradycji, kultury, języka?\nWażny element tożsamości człowieka i przynależności?\nDziś coraz częściej podważa się sens istnienia narodów. Ostatnio\ncoraz bardziej za to modne staje się pojęcie małej ojczyzny, które\njest przeciwstawiane pojęciu dużej Ojczyzny. Lansuje się patriotyzm\nlokalny, heimaty i regionalizmy, ożywia się dawne języki gwarowe,\nprawie już wymarłe. W ostatnim czasie z różnych miejsc dochodziły\ndo mnie podobne głosy przeciwko samej idei istnienia narodów.\nJednym z takich głosów były wypowiedzi Maadzik3 na naszym forum.\nJakie jest Wasze zdanie w tej sprawie? Co mówicie swoim dzieciom?\nluccio1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 05.05.08, 17:30\nW Polsce nie da się wyrzucić pojęcia "naród".\nBudowanie na "małych ojczyznach" w kraju przesiedleńców oraz dzieci i wnuków\nprzesiedleńców jest drogą do nikąd.\notryt Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 05.05.08, 19:35\nDramaturg, który próbuje zaistnieć (2 sztuki w prowincjonalnych\nteatrach) na swoim blogu przekonuje, że narody powinny przestać\nistnieć. Powołuje się na autorytet Fryderyka Nietschego, że za 100\nlat wszystkie narody zaczną zanikać. Wtórują mu jego czytelnicy.\nluccio1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 05.05.08, 19:36\nKraków. Zdawać by się mogło - miasto, którego nie tknęła wojna, komuna itd. itp.\nA jednak z początkiem lat 50. zaledwie 1/3 populacji mieszkała tam, gdzie we\nwrześniu 1939 - i jeszcze mniej miało do dyspozycji tylko dla siebie całość\nJeszcze w r. 2004 oglądałem w pierwszym domu rodzinnym szafki kuchenne\nwmontowane na stałe w ściany (pozbawione jednego kąta prostego) jeszcze w r.\n1956 przez Tatę według jego własnego projektu. W tzw. "międzyczasie" dom poszedł\ndo gruntownego remontu - a zatem najpewniej nie ma już na miejscu nic z tego.\nNo więc jest tak, jak gdyby dom przestał istnieć. Nawet nie ma do czego wracać.\nA chodzi o Kraków...\nluccio1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 05.05.08, 20:16\nPrzykład z Wrocławia - do czego może prowadzić budowanie na siłę identyfikacji z\nPrzywrócono jej nazwę: "Hala Stulecia" (w oryginale niemieckim:\n"Hala Stulecia" - ale stulecia czego???!!!\nAno - oddano ją do użytku jako uniwersalną halę wystawową w r. 1913.\nJak raz w stulecie roku 1813: w stulecie apelu króla pruskiego Fryderyka\nWilhelma III do swego narodu: "Los von den französischen Sklavenketten" ("precz\nz kajdanami niewoli francuskiej").\nOni świętowali wyzwolenie spod tyranii Napoleona - oni nazywali go i nazywają\nMy mamy w drugiej strofie Hymnu:\n"...dał nam przykład Bonaparte\njak zwyciężać mamy!"\nMy czcimy takiego człowieka, który w październiku 1813 r. pod Lipskiem powiedział:\n"Bóg powierzył mi honor Polaków - Bogu jednemu go oddam!"\nTen Człowiek był wówczas po przeciwnej stronie frontu niż Fryderyk Wilhelm (w\nkońcu: nasz zaborca!) i jego wrocławscy poddani.\nA kiedy, po wielu kłopotach, oddano sto lat później, w r. 1913, do użytku w\nWarszawie "III Most" u wylotu Alej Jerozolimskich, zaczęto go wówczas - też w\nstulecie - nazywać spontanicznie "Mostem Poniatowskiego"...\notryt Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 09:34\nNie wiedziałem, że Hala Ludowa zmieniła nazwę. Może dlatego, że\nwiązało się to z wpisaniem jej na Listę Światowego Dziedzictwa\nUNESCO? Może były naciski z zewnątrz, aby zmienić tę nazwę? Pamiętam\njak rok temu Polska próbowała zmienić nazwę obozu koncentracyjnego\nAuschwitz, który też jest na tej Liście. Chodziło o dodanie\nsłowa "niemiecki", by ograniczyć stosowanie w świecie\nwprowadzającego w błąd sformułowania „polskie obozy\nkoncentracyjne”. Były duże przeszkody ze strony pewnych\nmiędzynarodowych środowisk. W końcu po licznych zabiegach\ndyplomatycznych się udało. A może chodziło o wyrugowanie\nsłowa „Ludowa” kojarzącego się z PRL? Czy niechęć do PRL może\nusprawiedliwić taką zamianę? Hala ma swoją stronę internetową. Jej\nhistoria zaczyna się w 1948 roku, nie licząc biografii architekta,\nktóry ją projektował. W żaden sposób nie tłumaczy się, co oznacza\nMyślę, że nazwy są bardzo ważne, bo kształtują świadomość nie\nwiedzieć kiedy. Podczas wycieczki szkolnej do Krakowa w 1973 roku\nbardzo polubiłem mieszkańców tego miasta. Dla nastolatka\nnajważniejsza w Krakowie była wtedy wystawa aktu, żaden tam Wawel.\nMieściła się przy ulicy o bardzo komunistycznej nazwie. Trzy razy\nszukając wystawy pytałem ludzi i wymieniałem tę brzydką nazwę i trzy\nrazy krakowiacy uprzejmie mnie informowali, aby tę ulicę nazywać\nInny przykład trochę śmieszny. Jakaś polska firma robi całkiem\nsmaczne matiasy śledziowe o nazwie "Bismarck". Jadłem kiedyś u\nkogoś. Dla mnie ta nazwa jest tak obrzydliwa, że z własnej woli nie\nkupię tych matiasów. Bismarck źle mi się kojarzy.\nisma Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 09:52\n> najważniejsza w Krakowie była wtedy wystawa aktu, żaden tam Wawel.\n> Mieściła się przy ulicy o bardzo komunistycznej nazwie. Trzy razy\n> szukając wystawy pytałem ludzi i wymieniałem tę brzydką nazwę i\n> razy krakowiacy uprzejmie mnie informowali, aby tę ulicę nazywać\nA nazwa byla faktycznie oblesna.\n> Inny przykład trochę śmieszny. Jakaś polska firma robi całkiem\n> smaczne matiasy śledziowe o nazwie "Bismarck". Jadłem kiedyś u\n> kogoś. Dla mnie ta nazwa jest tak obrzydliwa, że z własnej woli\n> kupię tych matiasów. Bismarck źle mi się kojarzy.\nTo ja opowiem anegdotke, moze Ci sie wizerunek sledzia a'la Bismarck\n(to jest w gastronomii tradycyjna nazwa sledzi w zalewie korzennej -\nskadinad zelazny kanclerz byl wielbicielem sledzi - wiec to nie\npomysl firmy Lisner) poprawi.\nNo wiec, pewien Iraelita zaczal sprzedawac sledzie a'la Hitler (w\nodroznieniu od powszechnie wystepujacych w asortymencie sledzi a'la\nBismarck). Nikt nie mogl zgadnac tajemnicy receptury. Wreszcie\nkreatywny Izraelita wyjasnil: biore sledzie a'la Bismarck, wyimam z\nnich mozg, rozdziawiam im pyski, i sledzie a'la Hitler gotowe!\nZainspirowales mnie do dania kolacyjnego. Ide nabyc matjasy.\nmader1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 09:59\nSzcżeściara, że u Ciebie chcą jeść śledzie. U nas w domu tylko ja\njem śledzie. I jeszcze mamy. Ale żadnej dziś nie będzie ))\nKrysia jest w Krakowie, ciekawe co zapamięta z tej wycieczki.\nNa razie mówiła o Wyspaińskim i Janczarskim.\notryt Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 10:38\n>Krakowianie, nie krakowiacy!\nWahałem się między tymi dwoma nazwami, wybrałem niewłaściwie\n>Zainspirowales mnie do dania kolacyjnego. Ide nabyc matjasy\nNie poczekasz do piątku? Uśmiałem się przy tej anegdocie. )) A za\nco tam w Małopolsce lubicie cesarza Franciszka Józefa? Starzec z\nbokobrodami w mundurze na butelce wody mineralnej. Tej wody też nie\nkupuję. Czy jest sens dobre skojarzenia gaszenia pragnienia łączyć z\ntą postacią, której jedyną zaletą jest to, że był trochę lepszy od\nBismarcka i lżej trzymał za mordę?\nisma Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 14:02\nOtrycie, nie tyle ja poczekam, co te matjasy wlasnie poczekaja do\npiatku. One musza jeszcze zdazyc sie nacieszyc zalewa )).\nO starcach (z bokobrodami) nalezy sie opowiesc osobna. Ale za jakis\nczas, bo ide skontrolowac (Sanepid!) nieletnia, ktora produkuje\nluccio1 Hala Ludowa 07.05.08, 21:54\nJanusz Czerwiński, "Wrocław i okolice. Przewodnik", Warszawa 1976,\nHala Ludowa, ul. Wróblewskiego.\nZostała zbudowana w l. 1912-13 wg proj. Maxa Berga dla upamiętnienia stulecia\nzwycięstwa nad Napoleonem (stąd też d. nazwa - Hala Stulecia).\nJest jedną z największych tego typu budowli w Europie i jedną z pierwszych w\nświecie gigantycznych konstrukcji żelbetonowych.\nPrzed Halą oryginalna stalowa, 44 t wagi i 96 m wys., iglica (proj. S. Hempel,\n1948) - jeden z symboli wielkiej Wystawy Ziem Odzyskanych...".\nmader1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 05.05.08, 23:01\nJa jestem moher, więc nikogo nie powinno dziwić, że pojęcie narodu,\nto dla mnie nie przeżytek.\nZresztą... o jakiej malej ojczyznie z moim przypadku możemy mówić ?\nTo duże miasto... tu mieszkali moi rodzice, dziadkowie,a dopiero\npradziadowie gdzieś na Ukrainie (?) - papiery poginęły, popaliły się\nw czasie wojny, potem nie wolno było mówić, bo klasa była wroga,\nwięc o korzeniach " milczało się"...\nDuże miasto, w którym co chwilę coś się zmienia, ogromna większość\nmieszkańców jest przyjezdna\nPamiętam miejsce, gdzie mieszkałam po urodzeniu, do 4 roku życia...\nPark, kolorowa fontanna i mała kamieniczka " przycupnięta' na końcu\nspadzistej ulicy, którą jeździły trolejbusy, a potem tramwaje. Zanim\nbyłam nastolatką nie było już tej kamieniczki z drewnianymi,\nwydeptanymi schodkami... Pokazywałam ostatnio mężowi resztki stopni\npo dawnej estradzie z tego parku. Na tych, już wtedy\nnadszarpniętych schodkach, budowałyśmy z koleżanką w wyobraźni\nPotem było następne mieszkanie w pieknej kamienicy w Śródmieściu...\nJak bardzo brakowało mi parku, kolorowej fontanny, schodków i\nkoleżanki... Naprzeciwko nowych, pięknych i wielkich okien, była\nPolitechnika... Siadywałam na parapecie z książką w ręku, poparując\nczasem na salę, w której odbywały się wykłady.\nChodziłam z psem ( ratlerkiem ))) po pięknych zabytkowych\nstopniach wysoko - aż na trzecie piętro. Przebiegałam szybko przez\nprzygnębiające podwórko- studnię.Zaglądałam do bajecznych w tych\nkomunistycznych czasach skleików modystek i krawcowych. O....\nszukałysmy z koleżaknkami pięknych, ukwieconych podwórek i każde\nzapisywałysmy w zeszyciku\nTego domu też już nie ma.\nPlacyk, który wydawał się zieloną wyspą, wygląda teraz jak nędzny\nogryzek zieleni. Tylko gmach Politechniki został...\nTrzecie miejsce... dom, do którego juz nie potrafiłam się\nprzywiązać... I czwarte... w nowym osiedlu, już razem z mężem -\nmiejsce, które tylko chwilowo mogło być naszym domem...\nMała ojczyzna... Moja mała ojczyzna jest bardzo duża. Pełna\nnieznajomych ludzi, którzy stają się czasem przyjaciółmi.\nStąd wzruszam się na słowo naród, czytam dzieciakom o jego\nInaczej byłabym bezdomna.\nfranula Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 09:21\nMader mogę pozgadywać? górnośląska? wrońskiego? myśliwicka?\nmader1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 09:53\npark ciągle jest. W pewnym momencie murek z tyłu podwórka\nzburzono... Brałam rano ciastko i wchodziłam wprost w zieleń,\nłaziłam ścieżkami...Sama, mała dziewczynka w starym, dzikim parku.\nWiosną mama brała mnie za rękę, w drugą kocyk i wystarczyło zrobić\nparę kroków przez bardzo ruchliwą, ale wąską jezdnię, żeby znaleźć\nsię nad stawikiem. Hmmm... łapałam małe , urocze żabki na łyżeczkę i\nprzenosiłam je do wody Kijanki zostawiała w spokoju, raz tylko\nwpuściłam je do słoika z wodą, ale zaraz zdechły. Pomyslałam, że\ntęskniły za mamusią i nie robiła tego więcej. Karmiłam za to kaczki\nswoim drugim śnadaniem\nfranula Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 11:01\nale te okolice czy mam eksplorować inne dzielnice?\nmoże być Rozbrat, Szara, Fabryczna? A może Jazdów?\nmader1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 13:44\należ Ty bardzo bliska jesteś i byłaś\nnapiszę jeszcze, że kiedyś patrzyłam z lekką odrazą na szalet\npubliczny, który był nieopodal naszej kamienicy, własnie na\nobrzeżach w parku.\nOd jakiegoś czasu jest w nim, tfu , na jego miejscu jedna z lepszych\nklinik weterynaryjnych )))\nfranula Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 14:18\nno to może Książęca, dalej nie znam tych nazw ulic a trafiam bo ja\nteż tam dzieicństwo spędzałam. mieszkałam do 3 r.ż a potem babcia\nmieszkała i do podstawówki tam chodziłam i przedszkola. No proszę. A\nteraz się na Żelaznej mijamy no ale już niedługo bo się\nmader1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 14:24\nna Książęcej ))), zgadłaś.\nA koło Żelaznej dawno nie mieszkam, tylko jeszcze szkoła i\nprzedszkole jest w pobliżu\nfranula Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 14:57\nwiem miałam na mysli mijanie się w okoliach skzoły\notryt Duża i mała Ojczyzna 06.05.08, 09:51\nI dlatego pisałam że nie rozumiem idei narodu,\nto pojęcie dzieli a ja lubię gdy ludzie skupiają się na tym co łączy.\nWszędzie są ludzie dobrzy i źli, mądrzy i głupi, podzielający nasze\npoglądy i im przeciwni (a w obu tych grupach mądrzy i głupi, w obu\nfanatycy i umiarkowani). A każdy z nich jest moim bliźnim.\nPatriotka przyznaje nie jestem wiec nic nie przekazuje.\nHistoria mnie pasjonuje, ale nie w kontekscie chwalebnych czynow\nnarodu, a zwiazkow przyczynowo-skutkowych, zmieniajacych sie\nspoleczenstw, wplywu pewnych zjawisk i wydarzen na dzieje. Wiec\nhistoria powszechna (bo historii jedengo odosobnionego kraju w\noderwaniu od innych nie da sie opowiedziec).\nNatomiast narod w ksztalcie jaki nadal temu\npojeciu wiek XIX jest dla mnie abstrakcja. Czlonkowie tej samej\nrodziny czesto wywodzili sie z roznych srodowisk, mieli inny\npierwszy jezyk, czasem inna wiare i... byli z tego samego terenu,\nzaden wielki import. Panstwa byly multikulturalne, granice sie\nzmienialy, gdy historia ostro brala zakrety to zarowno granice\nprzekraczaly ludzi jak i ludzie granice. Znacznie wiec bardziej\nprzemawia do mnie termin "spoleczenstwo" i "obywatelstwo"\nniz "narod" i "narodowosc". Wlasnej nie potrafie okreslic.\nZaciekawiły mnie bardzo wpisy Magdy. Są w jakiś sposób odwrotne moim\npoglądom, jest w nich jednak jakaś racja. Osobiście znacznie\nbardziej cenię swoją polskość niż przynależność do jakichś małych\nojczyzn. I co ciekawe podobne argumenty mogę przytoczyć na\nudowodnienie odwrotnej tezy. Wędrując kiedyś po Orawie, krainie,\nktóra mnie urzekła, nie tylko pięknem krajobrazu, ale pięknem\ntamtejszych ludzi i ich wzajemnych relacji, uczciwości, przyjaznego\nnastawienia do przybyszów, religijności. Jabłonka. Zubrzyca.\nZdziwiły mnie napisy dwujęzyczne na sklepach, urzędach. To były\njeszcze czasy PRL. W rozmowie wszyscy podkreślali, że nie są ani\nPolakami ani Słowakami, lecz Orawianami. Myślę, że na terenach\nprzygranicznych często tak bywa. Slązacy, Kaszubi, Górale żyjący od\nwieku na danych terenach, gdzie nieustannie zmieniały się granice i\nnazwy państw, gdzie przeróżne ideologie przychodziły z zewnątrz\nzakłócając jedynie spokój ich mieszkańców, każąc opowiedzieć się\nzdecydowanie po którejś z walczących stron. Stwierdzenie: jestem\nGóralem, Kaszubem, Ślązakiem, Orawiakiem chroniło w jakiś sposób\nprzed wikłaniem się w obcy konflikt. To były czasy, gdy ludzie nie\nwędrowali daleko, żony lub męża szukali sobie najwyżej w sąsiedniej\nwsi. A więc wszyscy byli swoi, wyznawali takie same zwyczaje,\nobrzędy, religijność, kulturę. Określanie się jako Polak lub Niemiec\nmogło stać się źródłem poważnych kłopotów.\nMoja biografia jest skrajnie inna. W wyniku powojennych migracji na\njednym terenie znaleźli się zarówno dawni mieszkańcy tych ziem:\nKaszubi, jak i repatrianci ze wschodnich Kresów. Zazwyczaj i tak nie\nmieszali się ze sobą, małżeństwa były tylko w obrębie tych\nzamkniętych dosyć we własnych kręgach grup. Moi rodzice byli pod tym\nwzględem wyjątkiem. Jedno pochodziło z pogranicza polsko-\nniemieckiego, drugie z pogranicza polsko-rosyjskiego. Dziadkowie\nurodzili się w czasie, gdy nie było Polski, byli poddanymi cara\nMikołaja II i cesarza Wilhelma II. Zwyczaje, kultura, język,\nkulinaria – to wszystko dzieliło i rozsadzało rodzinę. Łączyła\npolskość, która była wspólna i dla tych ze Wschodu i dla tych z\nZachodu. Sam dokładnie wyrugowałem ze swojego języka wszelkie\nregionalizmy, które jednak doskonale znałem i rozumiałem. Nie\nchciałem tego, bo stanowiło to zarzewie konfliktu. Radio i telewizja\nogólnopolska, szkoła, literatura, kultura masowa ujednolicała język,\nzwyczaj. Odbierałem to jako zjawisko ze wszech miar pozytywne.\nRównież całe 20 lecie międzywojenne i tamtejsze rządy usilnie\npracowały nad tym, aby Polska sklejona w 1918 roku z trzech kawałków\nstała się w miarę jednolitym krajem, zintegrowanym, bez zbyt dużych\nróżnic na Polskę A i Polskę B. To było bardzo ważne zadanie. Po 1945\nroku upowszechnienie mediów ten proces przyspieszyło. U mnie Polska\nbyła tym co łączyła, regionalizmy zaś dzieliły.\nI nagle po 1989 roku zapanowała miłość do tego co regionalne,\nzaczęto nagle wskrzeszać języki na wpół już wymarłe, którymi\nposługiwali się już tylko starzy ludzie. Nie mogę zrozumieć tego, że\njęzyk kaszubski stał się nagle językiem obowiązkowym w szkołach na\ndanym terenie. Choć rozumiem ten język, bo moja babcia się nim\nposługiwała, nie popieram tego zjawiska. Nagle pojawiło się\nzainteresowanie małymi ojczyznami. Za wzór zaczęto nam pokazywać\nniemieckie heimaty, tłumaczyć, że dla człowieka są ważniejsze niż\nduża Ojczyzna. Nagle pojawiło się mnóstwo tendencji odśrodkowych w\ncałej Europie. Jugosławia się rozpadła na małe kawałki i wciąż się\ndzieli. Czechosłowacja się rozpadła. W Polsce autonomię próbują co\njakiś czas odzyskać Śląsk lub Kaszuby. Próby te stale są ponawiane.\nJedynym państwem, które się powiększyło i zjednoczyło są Niemcy.\nReasumując, myślę, ze mogą to być sprawy bardzo indywidualnie\nodczuwane. Dla mnie jakimś wzorem jest Jan Paweł II. Były i Wadowice\njako mała ojczyzna, była też Polska jako duża Ojczyzna. W swoich\nhomiliach wiele razy drążył wątki historyczne. Był i św. Wojciech,\nśw Stanisław, św. Jadwiga. Paweł Włodkowic i jego słowa, że Polska\nto jest wielki dąb, którego korzeniem jest Chrystus. To wszystko\njest naszym dziedzictwem.\nDlaczego przeciwstawia się sobie małą i dużą Ojczyznę? Te dwie\nprzynależności wcale nie są ze sobą sprzeczne a próbuje się nam to\nisma Re: Duża i mała Ojczyzna 08.05.08, 11:37\nNagle pojawiło się\n> zainteresowanie małymi ojczyznami. Za wzór zaczęto nam pokazywać\n> niemieckie heimaty, tłumaczyć, że dla człowieka są ważniejsze niż\n> duża Ojczyzna.\nNie wiem, czy wazniejsze, ja to odbieram wlasnie jako dazenie do\nrownowagi, jak podparcie ramienia, ktore za komuny probowano\namputowac (wlasnie w imie "wyrownywania szans", niwelowania roznic\nmiedzy Polska A i B). To troche tak, jak w ZSRR byl tylko "czlowiek\nradziecki", nie bylo zadnych tam Ukraincow czy Bialorusinow (jesli\nbyli, to tylko w sensie administracyjnym, zamieszkania w konkretnej\nrepublice, a nie tozsamosci), a juz nie daj Boze Polakow.\nA na marginesie, refleksja: lustrowalam dzisiaj rano, w zwiazku ze\nzblizajacym sie sezonem procesyjnym, stan zachowania tzw. "stroju\nkrakowskiego" mojej corki. Stroj byl robiony na zamowienie, bo taki\njak chcelismy (o czym ponizej) w powszechnej sprzedazy w wersji dla\ndzieci nie wystepuje.\nNie wiem czy wiecie, ze nie ma jednolitego "stroju krakowskiego".\nJeszcze sto lat temu mozna bylo - m.in. po barwach spodnicy, po\nnaszytych na niej poziomo tasiemkach, ale przede wszystkim po\nrodzaju gorsetu - rozpoznac, z ktorej wsi podkrakowskiej panna\npochodzi. Np. panny z Tynca mialy zawsze gorsety ciemnoturkusowe\n(zazwyczaj gorsety sa czarne, rzadziej w kolorze czerwonego wina\nalbo ciemnozielone), a bronowiczanki odznaczaly sie tym - nigdzie\nindziej w okolicach Krakowa nie bylo takich gorsetow - ze stroj\nobszywano koralami (a nie cekinami) i czerwonymi chwostami z nici.\nO, tak mniej wiecej wyglada gorset bronowicki:\nZa komuny zrobiono z tego, co bylo zywe, wymowne, znaczace - nieme\nmuzeum folkloru, kolorowa Cepelie. Stroj krakowski to stroj\nkrakowski, bez roznicy. I, jak sobie tak patrze na te procesje w\nBronowicach, to mysle, ze moze szkoda, ze to juz tylko kostium, jak\nmama_kasia Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 10:11\nJestem Polką i rzeczywiście to jest dla mnie ważne. Ale\npotrzebuję też tej małej Ojczyzny. Utożsamiam się z Kaszubami,\nbo tam się urodziłam, tam mieszka część rodziny, tam jeździłam\nna wakacje... Lubię podkreślać, że stamtąd pochodzę, bo to jest\ntakie realne, nazwane miejsce z tradycjami. Jednak chcę\nsię też czuć "u siebie" tutaj, gdzie mieszkam. Oswajam więc sobie\nto miejsce. Robię zdjęcia z okolic, wyszukuję ciekawostki, oglądam\nstare mapy, oglądam okolicę, wędruję po niej. Mam w sobie\npotrzebę "nazywania" miejsc, w których jestem i to w każdej skali.\nTu, gdzie mieszkam, zostaliśmy sztucznie przeniesieni. Mam\ntutaj tylko najbliższą rodzinę. I takich osób w moim mieście jest\ndużo. Potrzeba czasu, abyśmy poczuli się u siebie, aby to było\nnasze(!) miasto. To nie jest łatwe.\nI jeszcze jedna refleksja. Osiąść i poczuć się "na miejscu"\npomaga mi świadomość, że tu osadził mnie Bóg i tu pewnie mam\ncoś do wypełnienia.\nalex05012000 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 12:33\nja myślę, że nie, w każdym razie dla mnie funkcjonuje...jestem\nprzede wszystkim Polką,\nco do małych ojczyzn to myślę, że rozróżnić należy ludzi którzy\npochodzą z małej miejscowości, wsi, z jakiego regionu, gdzie żyją\ndziadkowie, inna dalsza rodzina i wtedy jest sie z czym\nutożsamiać... jeżdżą tam na wakacje, wracają do korzeni,\nod tych co urodzili i wychowali sie w wielkim mieście, rodzice też z\ntego wielkiego miasta albo z okolic, ale krewnych już na "wsi" nie\nma, nie ma gdzie jeżdzić i gdzie wracać... wtedy jest pewien problem\nz tą tzw małą ojczyzną, ja np nie mam takowej, urodziłam się w wwie,\nale tego brzydkiego molocha (z całym szacunkiem) nie traktuję jako\njakiejkolwiek ojczyzny... owszem lubię swoją dzielnicę, jest ładna,\nfukncjonalna i przyjemnie sie tam mieszka i z różnych względów sie\nstad nie wyniosę nigdy ale do "ojczyźnianej pieśni" daleko... .\nKaszuby i nadmorskie klimaty uwielbiam, a ponieważ jeżdże tam latem\nod lat prawie 40 to zaczyna mi sie wydawać,z ę tam jest moja mała\nojczyzna, choć z tym regionem moi przodkowie niczego wspólnego nie\nmieli... taka ojczyzna zastępcza...\notryt Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 13:57\n>co do małych ojczyzn to myślę, że rozróżnić należy ludzi którzy\n>pochodzą z małej miejscowości, wsi, z jakiego regionu, gdzie żyją\n>dziadkowie, inna dalsza rodzina i wtedy jest sie z czym\nCzuję się przede wszystkim Polakiem. Do małych ojczyzn zaliczam: 1)\nmiasto, w którym się urodziłem, 2) miasto, które wybrałem, w którym\nurodziły się moje dzieci. 3,4) Miasta, gdzie mieszkały moje babcie\nczyli miejsca wakacji z dzieciństwa. To teren środkowego i\nwschodniego Wybrzeża, Kaszub, nadmorskich plaż, jezior i lasów. W\ndalszej kolejności sięgam myślą do miejsca urodzenia rodziców i\nteściów, bo duch tamtych ziem ich jakoś naznaczył.\nW innym wpisie narzekałem, że Bismarck wciska się do naszych domów\nrazem ze śledziami. Zdałem sobie jednak sprawę, że w jakiś sposób\nnależy on do mojej małej ojczyzny. On również sobie upodobał\npomorskie , odludne lasy. Tu była jego letnia rezydencja, tu spędził\nostatnie lata życia, tu jest cmentarz jego psich pupilów. W kościele\nw Kołczygłowach koło Bytowa brał ślub Otto von Bismarck. Żoną jego\nzostała Joanna von Puttkamer. Pozostały tam groby tego rodu. 107\nlat później moi rodzice pobierali się w tym samym kościele. To do\njego dawniejszych posiadłości trafiła z falą repatriantów w 1945\nroku rodzina mojego ojca i tu pierwsze lata małżeństwa spędzili moi\nrodzice. Czy może lepiej o tym nie wiedzieć, nie afiszować się z\ntaką historią? Władze PRL tak chyba uważały, bo w Warcinie, gdzie\nbyła jego letnia rezydencja postawiły pomnik ...Marii Konopnickiej.\nCzytam historię mojego kościoła parafialnego w Gdańsku. Tu w 1934\nroku brał ślub gauleiter Albert Forster – przywódca NSDAP w Gdańsku.\nW uroczystości kościelnej brał udział Rudolf Hess. Kilka dni\nwcześniej świadkiem na ślubie cywilnym w Berlinie był Adolf Hitler.\notryt Historia z małej ojczyzny - 1 06.05.08, 14:03\nMiasto mojego urodzenia na środkowym wybrzeżu to dla mnie ważne\nmiejsce na ziemi. Tu chodziłem do podstawówki i liceum. Wciąż\nmieszka tu moja rodzina i przyjaciele. Miasto wyrosło u podnóża Góry\nChełmskiej. Z górą tą wiążę się wiele moich wspomnień. W Piśmie\nŚwiętym na różnych górach dokonują się najważniejsze rzeczy. Jest\nwiele gór w Polsce i na świecie, które są nazywane świętymi lub\nbywają czczone jako święte. Tak było również tutaj. Najpierw na\nGórze Chełmskiej był sprawowany kult pogański, później katolicki,\npotem protestancki, wreszcie ateizm czasów PRL i znów katolicyzm.\nPrzez całe dzieciństwo i młodość wiedziałem tylko, że Góra Chełmska\nbyła miejscem starożytnego kultu pogańskiego, gdzie składano hołd\nŚwiatowitowi i Perunowi, których posążki stały w centrum gontyny,\nczyli pogańskiej świątyni. Nawet w latach 80-tych zbudowano tam\nskansen archeologiczny, w którym eksponowano pogańskie wykopaliska,\nbogato opisując na planszach starożytne zwyczaje na Górze\nChełmskiej. W takiej świadomości żyłem przez całe lata. Ani słówkiem\nnikt nie pisnął, że od XII do XVI wieku było tam centrum\npielgrzymkowe, sanktuarium chrześcijańskie, że zjeżdżali tutaj\npątnicy z całej Europy a moje miasto rozwinęło się zarabiając na\nobsłudze ruchu pątniczego. Nie było o tym w oficjalnie wydawanych\nhistoriach miasta, nie uczono tego w szkołach. Chrześcijańska\nhistoria miasta została skazana na zapomnienie. Podobnie jak w\npreambule do odrzuconej w kilku krajach Konstytucji Europejskiej\nwspomina się jedynie o dziedzictwie starożytnej Grecji, Rzymu i\nRewolucji Francuskiej, ani słowem nie wspominając o chrześcijańskich\nkorzeniach Europy. Dziś na szczycie Góry Chełmskiej znajduje się\nmalutka urocza kapliczka z obrazem Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej,\nktórą opiekują się siostry należące do ruchu szensztackiego. Matka\nBoża na tym obrazie odznacza się niezwykłą urodą. Na żadnym ze\nznanych mi obrazów nie wygląda tak pięknie. W 1991 roku odwiedził to\nmiejsce Jan Paweł II, uświęcając je niejako swoją obecnością. Nowi\npielgrzymi uświęcają to miejsce swoją modlitwą, zmieniają oblicze\ntej ziemi. Zmienia się na lepsze genius loci czyli duch władający\nlub opiekujący się danym miejscem. A miejsca te mają często bardzo\nskomplikowaną i nie zawsze wesołą historię. Góra Chełmska była celem\nniedzielnych spacerów z rodzicami, gdy byliśmy mali. Gdy byłem w\nliceum oprowadzałem po tym terenie wycieczki z mojej szkoły. Tu\nchodziłem na grzyby z przyjacielem. Tu wyruszyłem na długie,\nsamotne, kilkunastokilometrowe wędrówki, gdy było mi źle. Znałem tu\nkażdy leśny dukt i ścieżkę.\npawlinka Re: Historia z małej ojczyzny - 1 06.05.08, 19:36\nGóra Chełska i okolice to teraz, od kilku lat, nasze miejsce wypraw\notryt Re: Historia z małej ojczyzny - 1 08.05.08, 11:35\nSzmat drogi pielgrzymowałaś, Pawlinko. Jan Paweł II w 1991 tak\nmówił o tej górze i historii tych ziem, gdy tam był:\n"Drodzy synowie i córki tej ziemi nad Bałtykiem. Nieraz wespół z\nwaszym biskupem patrzycie w stronę Góry Chełmskiej, która jest\nniewielkim nadmorskim wzniesieniem, ale uwydatnia się na tle\nrozległej pomorskiej równiny.\nCzy słowa Boga wypowiedziane na Synaju nie odezwały się dalekim\nechem również tu, na tej górze? Kiedyś dalecy przodkowie, którzy\ntutaj żyli nad Bałtykiem, nie znali Boga żywego i prawdziwego.\nSzukali Go niejako “po omacku” (Act. 17, 27) w pierwotnych kultach i\nofiarach. A kiedy przyszedł czas, że Słowo Boże znalazło tutaj\nmiejsce, w Kołobrzegu za czasów Bolesława Chrobrego, po niewielu\nlatach pierwszy biskup Reinbern został wygnany - i stare wróciło na\nkilka jeszcze pokoleń. Dopiero misjonarz - biskup Otto z Bambergu\nutrwalił chrześcijaństwo nad Bałtykiem i na całym zachodnim Pomorzu."\nCiekawy jestem, jakie elementy dziedzictwa mojej małej ojczyzny\nuznał za ważne nasz papież. 1) góra Synaj 2) Reinbern - pierwszy\nbiskup z Kołobrzegu (1000-1007) 3) Otto z Bambergu 4) Przodkowie,\nktórzy szukali Boga "po omacku" w pierwotnych kultach i ofiarach.\nA więc nie ma Bismarcka, którego pamięć przywołuje dziś wiele gmin\npomorskich i zachodniopomorskich, którzy liczą że przyciągną w ten\nsposób turystów lub sponsorów albo inwestorów z Niemiec. A więc nie\nma przywoływania pamięci zwycięstwa pruskiego nad Francuzami z 1813\nroku (Wrocław), na co zwrócił uwagę Łukasz. Za pieniądze sprzedają\nswoją pamięć, swoją wersję historii.\nJest przypomnienie o skarbie Dekalogu, który dostali nasi przodkowie\nna innej, ale podobnej górze. Jest przypomnienie pierwszego biskupa\nKołobrzegu, podczas gdy drugi był jego przyjacielem a mnie osobiście\nbierzmował. Wspomniana jest prawie tysiącletnia wyrwa w historii\ntego biskupstwa. Jest niemiecki biskup Otto, któremu udało się\nskutecznie i trwale ewangelizować te ziemie. I jest wreszcie lud\npogański, który po swojemu szukał Boga. Prawda przypomniana w\nsyntetycznym skrócie. Religia jako najważniejszy element naszej\ntożsamości. Jednocześnie prawda, która nikogo nie uraża i do\nwszystkich odnosi się z szacunkiem i miłością, nawet do pogańskiego\nludu, którego materialne ślady przetrwały do naszych czasów.\nZ tekstu, który napisałem o mojej małej ojczyźnie między wierszami\nwycieka żal, ze przez całe lata byłem oszukiwany, nawet muzeum\npogaństwa zrobione u schyłku PRL na Górze Chełmskiej było\nmaterialnym dowodem kłamstwa, bo zasłaniało prawdę o sanktuarium, do\nktórego pielgrzymowano z całej Europy. Kłamała czerwona szkoła, do\nktórej chodziłem. Dom naznaczony był konfliktem. Gdy odkrywałem\nkolejne kłamstwa, odsuwałem się od moje małej ojczyzny, odrzucałem\ntę część mojej historii. Papież, przywracając prawdę przywrócił mi\njednocześnie moją małą ojczyznę. A właściwie zapoczątkował proces\nprzywracania. W innym miejscu Madzik słusznie napisała, że\ndochodzenie do polskości może być też długim procesem.\nNiestety kłamstwo nie jest tylko domeną komunizmu. Było zawsze i\nwszędzie w dziejach ludzkości, aby udowodnić prawa do ziem, majątku,\nswojej racji. Jakub okłamał swojego ojca Izaaka, aby podstępem\nwyłudzić pierworództwo. Kain mówił, ze nie wie, co stało się z jego\nMoże by warto pod tym kątem przeanalizować homilie JPII z jego\npielgrzymek po Polsce?\notryt Historia z małej ojczyzny - 2 06.05.08, 14:05\nNa wiosnę odbyłem z bratem podróż w krainę dzieciństwa do Białowąsu,\ngdzieś pomiędzy Tychowem a Połczynem. Tylko lekko trzeba zboczyć z\ngłównej trasy. Mając 6 i 7 lat byliśmy tu po raz pierwszy na\nkoloniach letnich, które mieściły się z zabytkowym pałacu, dawniej\nnależącym do rodziny niemieckich grafów a w tamtym czasie należącym\ndo PGR. Jako szkraby łaziliśmy po okolicznym ponurym lesie. Wszędzie\nwalały się kości zwierząt z pobliskiej rzeźni a zdarzały się również\nludzkie szczątki. Później zauważyliśmy, że ludzkie kości zostały\nprzez kogoś wywleczone ze zdewastowanej krypty w zrujnowanym małym\nkościółku na wzgórzu. Dziś czytam, że majątek należał do okrutnej\nrodziny von Glasenappów włącznie z kryptami w kościółku i niedaleko\nparku pałacowego. Pracownicy PGR w czasie alkoholowych libacji\nzakładali się czasem, że przyniosą zwłoki małego dziecka z krypty.\nPóźniej brakowało im odwagi, aby zanieść je z powrotem na miejsce.\nWoleli je porzucić w lesie. Niedaleko płynęła rzeka Parsęta, w\nktórej kąpaliśmy się. Jednak co pięć dni każda grupa kolonistów\nschodziła do głębokiej niczym lochy piwnicy pałacowej, aby przez\nkilka godzin obierać ziemniaki dla całej kolonii. Miałem wrażenie,\nże w tej piwnicy straszy. Okazało się potem, że okrutny właściciel\nporwał jakąś urodziwą mniszkę ze Słupska, chciał aby zerwała śluby\nzakonne i została jego. Gdy się nie zgodziła zasztyletował ją w\ngniewie i zamurował w podziemiach. Od tego czasu regularnie trzęsą\nsię mury starego pałacu. Na obiad, jak łatwo się domyślić, jedliśmy\nziemniaki w połowie tylko obrane. Dziś pałac ma nowego właściciela,\nznacznie zyskał na wyglądzie. Wypiękniał park ze swoim olbrzymim 700-\nletnim dębem. Kościółek odbudowano. Pojawił się nawet\nzrekonstruowany dzwon z niemieckimi napisami, wykonany dawniej w\nSzczecinku z nazwiskiem dawnego fundatora i mistrza ludwisarskiego.\nTerenu pilnował olbrzymi pies. Jednak ciekawość silniejsza była od\nstrachu. Przeskoczyliśmy kamienny niewysoki murek i chodziliśmy po\nswoich śladach sprzed 40 lat. Okazało się, że dziecięca pamięć nic\nnie zmyśliła. Las nadal był ponury, ciemny i liściasty. Przy pustej\nkrypcie obok parku w lesie stanął wielki drewniany krzyż, którego\ndawniej nie było. Ktoś litościwy pozostawił dawno już wygaszone\nznicze. Tu pochowani byli ostatni właściciele rodzina von Rittberg,\nktórzy mieszkali tu do 1945 roku. Popegeerowska wieś za to wygląda\njeszcze bardziej ponuro niż wtedy. Zaniedbane domy i dziurawy asfalt\ntworzą smutny widok.\notryt Historia z małej ojczyzny - 3 06.05.08, 14:07\nPołczyn Zdrój. Cały czas tu przyjeżdżałem i przyjeżdżam. Miasteczko\nżyjące głównie z uzdrowiska. Dawniej posiadało specyficzny klimat.\nJego mieszkańcy to głównie repatrianci polscy z Kresów Wschodnich.\nNa ulicach pobrzmiewała melodyjna gwara mieszkańców. Jak w filmie o\nKargulach i Pawlakach. Młodzi najczęściej wyjeżdżali stąd i już tu\nnie wracali. Do Szczecina, Poznania, Gdańska lub Koszalina.\nSzczególnie dziewczyny stąd wyjeżdżały. Młodzi mężczyźni, którym nie\nudało się dostać do szkół wiedli tu nędzny żywot, szczególnie w\nczasach bezrobocia. Dużo pili, bardzo młodo umierali. Na miejscowym\ncmentarzu dużo jest mogił 20-, 30- lub 40-latków. Poznałem kiedyś\nAleksandra Jurewicza, który do Połczyna przyjechał z drugą falą\nrepatriacji w 1956 roku. Później przeniósł się na studia do Gdańska\ni dziś jest uznanym pisarzem i poetą. Najbardziej znaną jego książką\njest "Lida" . To miasto, gdzie się urodził, niedaleko Grodna. Za t ę\nksiążkę dostał prestiżową nagrodę od Czesława Miłosza. Miał chyba\ntylko 4 lata, gdy opuszczał miejsce swojego urodzenia. Sądząc po\nksiążce, to miejsce jest bardzo ważne dla niego przez cały czas.\nJako dziecko wiele godzin przesiedziałem w połczyńskim kościele przy\nrynku. Z tego powodu wakacje u dziadków traciły trochę ze swojego\nblasku. Dziadkowie, ludzie bardzo religijni, zmuszali mnie i brata,\ndo codziennego udziału w nabożeństwach, a w niedziele musieliśmy być\nw kościele dwa razy: na mszy i na nabożeństwie. Mam kolegę, który z\ntego powodu na stałe odszedł od Kościoła. Największą atrakcją\nPołczyna jest piękny park zdrojowy, składający się m.in. z parku\nfrancuskiego, któremu ręka człowieka nadała geometryczne kształty\noraz parku angielskiego, gdzie sama natura miała najwięcej do\npowiedzenia. W amfiteatrze były powtórki z Festiwalu Piosenki\nŻołnierskiej z Kołobrzegu a czasem przyjeżdżały inne zespoły i\nkabarety. Tutejsze uzdrowisko leczy głównie choroby kobiece,\nkorzystając z bogatych zasobów solanki i borowiny. Najdalej położnym\nsanatorium, już poza granicami Połczyna jest "Sanatorium Borkowo",\nktóre zasłynęło niechlubnie realizowanym tutaj w czasie wojny\nponurym programem hitlerowskim tworzenia czystej rasy aryjskiej. To\nmiędzy innymi tutaj przyjeżdżali na wypoczynek wyselekcjonowani\nesesmani i wspólnie z wyselekcjonowanymi, samotnymi kobietami\nspełniali patriotyczny obowiązek, przysparzając Rzeszy najczystszych\nrasowo nowych obywateli.\nmader1 Re: Historia z małej ojczyzny - 3 06.05.08, 14:26\nOtrycie, jestem pod wrażeniem\notryt Re: Historia z małej ojczyzny - 3 06.05.08, 14:28\nMader, Twoja opowieść mnie zainspirowała ))\nalex05012000 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 15:10\notryt napisał,: "Czuję się przede wszystkim Polakiem. Do małych\nojczyzn zaliczam: 1) miasto, w którym się urodziłem, 2) miasto,\nktóre wybrałem, w którym urodziły się moje dzieci. 3,4) Miasta,\ngdzie mieszkały moje babcie czyli miejsca wakacji z dzieciństwa. To\nteren środkowego i wschodniego Wybrzeża, Kaszub, nadmorskich plaż,\njezior i lasów..." ....\ni fajnie, extra, super... tylko, ze u mnie małe ojczyzny 1, 2, 3 i\npraktycznie 4 to WARSZAWA i tylko Warszawa .... wakacje z\ndzieciństwa nigdy nie były u babć i dziadków, bo nie było gdzie\njechać, jedni mieszkali w wwie, a drudzy niedaleko - czasami\njeździłam do tego miasteczka ale to też nie były babci ani dziadka\nrodzinne strony... jakaś dalsza rodzina gdzieś tam była, ale\nnieczęste kontakty nie sprzyjały przywiązaniu do jakiejś konkretnej\nziemi, wsi, regionu...\nJa, to chciałam tylko napisac, moze nieudolnie, że naprawdę ciężko\nutożsamiać się z wielkim, brudnym, brzydkim, wiecznie rozkopanym i\nzakorkowanym miastem z betonu jako ojczyzną... co innego malownicza\nwieś Górki Wschodnie pod Kocuniem Małym [nazwy zmyślone]..... żałuję\nczasami, ze nie mam takich wspomnień, korzeni, jakiejś jabłoni w\np.s. anegdota: 12 czy 13 letnie dziecko miasta wysłano z krową na\nłąkę, krowa była przywiązana do palika, ale ja sie panicznie jej\nbałam i przesiedziałam bez ruchu parę godzin....\notryt Warszawa 06.05.08, 15:42\n>i fajnie, extra, super... tylko, ze u mnie małe ojczyzny 1, 2, 3 i\n>praktycznie 4 to WARSZAWA i tylko Warszawa ...\nNo co Ty, Alex. Przecież o Warszawie można bez końca. Ja bym nawet\numieścił Warszawę na 5 miejscu, ale góry by się na mnie obraziły.\n>Ja, to chciałam tylko napisac, moze nieudolnie, że naprawdę ciężko\n>utożsamiać się z wielkim, brudnym, brzydkim, wiecznie rozkopanym i\n>zakorkowanym miastem z betonu jako ojczyzną\nMieszkałem kiedyś w warszawskim akademiku przez cały miesiąc. To\nbyły lata 70-te. Postanowiłem kupić sobie coś na kolację. Nie\nznałem jeszcze wtedy bazaru Różyckiego. Zapragnąłem świeżego ogórka.\nChodzę tak i chodzę pomiędzy straganami a wszędzie te ogórki jakieś\nmało świeże. W końcu trafił się taki, co ładne ogórki miał z przodu\nobok klienta a brzydkie dalej obok sprzedawcy. Wybrałem jakiś ładny\ni podaję sprzedawcy a on tego odkłada i mówi, że najpierw musi\nsprzedać te co ma koło siebie. Chwyta najbardziej żółtego ogórka i\nidzie z nim na zaplecze, aby z dala od oczu klienta go zważyć.\nZdumiony sytuacją bez słowa odszedłem, godząc się z tym, że będę\njednak co innego jadł na kolację. Facet przychodzi w końcu ze\nzważonym żółtym ogórasem i widzi, że mu klient czyli ja odszedł.\nSzybko przeskanował tłum bystrym wzrokiem i dojrzał mnie w oddali.\nRzucił ogórka na stragan, zacisnął pięści i zaczął biec w moim\nkierunku. Na szczęście jego żona, która była w pobliżu zatrzymała\njego porywczość. On tylko jeszcze wygrażał mi z daleka pięściami.\nTaki obraz Warszawy pozostał mi na długie lata. Nie dałem się\nnamówić na to, aby tam zamieszkać. Zdanie o Warszawie zmieniłem\ndopiero 20 lat później.\nmader1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 16:34\nA ja - nietypowo, no nietypowo, więc możecie na mnie pokrzyczeć -\nlubię Warszawę ))))\nNapisałam już wspomnienia z Książęcej Mieszkanko było baaardzo\nmalutkie i niewygodne, rodzice mieszkali kątem u dziadków - też Alex\nnie miałam gdzie jeździć do dziadków )))) - ale otoczenie było\nsuper Prawie codziennie widziałam przez siatkę samoloty - tak,\ntak z Muzeum Wojska Polskiego. Kładkami od nas można bylo dojść aż\ndo Łazienek. Znam tyle miłych zakątków w tych parkach...Kamienne\nławeczki, ścieżki do schodzenia tuż obok schodów, moje ulubione\nMuzeum Ziemi. Wszystko to odkrywałam sama )))\nNiedaleko było kino letnie - tam nie chodziłam - ale... obok\nsprzedawali lody w takie kanapki - między wafelkami ))\nA do Kościoła chodziłam na Plac Trzech Krzyży. Było tam zawsze jasno\ni optymistycznie. Należałam do bielanek i byłam chyba najmłodszą z\nnich )) Procesje to było wydarzenie dla małych nóżek...\nPotem obserwowałam tę Politechnikę - aż dziw, że się tam nie\nwybrałam )))Pięknie dekorowali salę na coroczny bal.Nauczyłam się\nŚródmieścia. Naprzeciwko był złobek i widziałam popłakujące dzieci z\nA tato po pracy , gdy tylko miał dobry nastrój, dawał nam pieniądze\nna lody z Hortexu - nieopodal, ze wspaniałymi bakaliami. To były\nnajlepsze lody i mieliśmy je ( z młodszym bratem) tuż obok.\nPo drodze mijaliśmy duuużą księgarnię. Uwielbiałam ją. Długie minuty\nstałam i oglądałam każdą z książek. Dalej był sklep z materiałami.\nTaka barwna plama na tle szarej rzeczywistości.I... prywatne sklepy.\nBluzki sukieneczki wyglądały w nich inaczej, zupełnie inaczej.\nKosztowały majątek. Rękawiczki z krokodylej skórki.... Hala na\nKoszykach. Mnóstwo pięknych kamienic, z zamykanymi na noc bramami. I\nkino , Polonia, co niedziela chodziłam tam na poranki - to wtedy gdy\nurodził się brat, tato zabierał mnie tam zamiast do Kościoła - w\nramach odzwyczajania odeń )))\nNowa parafia nie zobaczyła już Mader- bielanki .....\nPark Ujazdowski, gdzie chodziliśmy rzadko, ale za to wtedy\nwspinaliśmy się na magiczny wodospad, przechodziliśmy wiele razy po\nkamieniach " potoczek".\nA jak byłam nastolatką, miałam dla odmiany bernardyna.....\nuwielbiałam wziąć go na smycz i łazić nocą, wieczorem po ulicach,\noglądać oświetlone wystawy, czuć ciepło bijące od ścian i\nchodników...szuakałam latarń gazowych, najładniejszych zaułków.\nPotem takimi wycieczkami zaraziłam moją mamę, gdy miała już nerwicę.\nCodziennie przemierzałyśmy kilometry....Pomogło to w leczeniu.\nNo ale masz rację, Alex.\nCo roku wyjeżdżaliśmy na miesiac do domków nad jeziorem, niedaleko,\nale jednak to była wieś. Tam powietrze inaczej pachniało.\nUczę sie małej ojczyzny rodziny mojego męża. Uczę się wsi.\nMoje dzieci będą oprócz Warszawy miały taki kąt, skąd pochodzi\ndziadek i pradziadek i prapradziadek. Gdzie pole i las jest " nasze"\nAle.... jak zostajemy na weekend w Warszawie staram się pokazac im\nto, co lubię w Warszawie ))))\nSą bardzo zdziwieni, co też jeszcze kryje się w jej zaułkach.\nNo ale choć ją lubię, trudno ją nazwać " małą ojczyzną". Trzeba mieć\nnadzieję, że tych wszystkich ludzi, którzy mnie mijają, ten cały\ntłum z różnych miast, wsi, miasteczek, coś lączy ))\nmader1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 05.05.09, 20:26\nniedawno zabrałam Średnią zaraz po szkole i pokazywałam jej ulice, po których\nchodziłam.Zaledwie fragment. Wąskie, śródmiejskie ulice i uliczki. Podobało się\nbardzo )))))) Natomiast zatroskała się o wszystkie hodowane w tym rejonie psy\n- gdzież one chodzą na spacery ?\nmaadzik3 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 19:31\nCzuje sie niejako wywolana do tablicy )) Ale w pozytywnym sensie. Sprobuje\nrozwinac moja mysl z innego watku.\nCzasem smiejemy sie z mezem ze gdyby dzis Kopernik spojrzal na kwestie narodowe\nnic by z tego nie zrozumial )) Pojecie narodu uksztaltowalo sie pozno - glownie\nw XIX wieku i to zasadniczo w gornych warstwach spolecznych. Oczywiscie ze\nzalazki tej mysli byly duzo starsze i prosze nie dowodzic ze zupelnie nie mam\nracji - wiem o nich, ale dla wiekszosci ludzi zupelnie inne przynaleznosci i\nwspolnoty byly tymi wg ktorych sie okreslali.\nWielkie wojny konca XIX i obie najwieksze - XX-wieczne ugruntowaly pojecie\nnarodow, ale w skrajnie negatywnym dla mnie sensie. W Polsce czesto patrzy sie\nna to przez pryzmat obrony swojej ojczyzny w sposob pozytywny, ale nawet w\nnaszym kraju skonsolidowanie wokol idei narodowych przed wojna i w pewnym\nzakresie po niej nioslo czesto ludzkie dramaty, a byly kraje pod tym wzgledem\nbardziej poszkodowane. Byly kwestie wysiedlen i przesiedlen (czasem\ndobrowolnych, czasem przymusowych), bylo odmawianie ludziom prawa do\nsamookreslania zgodnie z odczuciami bo udawano ze pewnych okolicznosci nigdy nie\nbylo. Dotyczylo to nie tylko Polski, calej Europy. Niemniej na polskim\nprzykladzie uwazam ze wlasnie pojecie praw narodu do jakiejs ziemi zaowocowalo\nagresja na zaolzie, gdy przez moment dzialalismy jak sojusznik Hitlera. Czesi\nwczesniej przetrzymywali transporty broni w czasie wojny polsko-bolszewickiej.\nJedni i drudzy dzialali przeciw interesom swojego kraju w imie idei narodowych.\nSwoisty paradoks, prawda? I gdy delegacja czeska w 38 r.- tuz pzeed Monachium -\nproponowala Polsce za darmo 2.000 samolotow, ktorych dramatycznie\npotrzebowalismy (a zamowione we Francji przed wrzesniem 39 nie dotarly) - Polacy\nodmowili, bo nie chcieli draznic Hitlera i nie chcieli brac od Czechow. To nasze\nZ moich osobistych doswiadczen - to jak z tymi Orawiakami wzmiankowanymi troche\nwyzej. Jestem Ślązaczką. W rodzinie, tak z 2 pokolenia wstecz, byly osoby ktore\nw plebiscycie opowiedzialy sie po obu stronach, ale zachwytu nie budzilo ani\nzwierzchnictwo Niemiec, ani Polski - jedno i drugie nioslo okreslone problemy.\nByli powstancy Slascy i byly osoby, dla ktorych niemiecki byl pierwszym jezykiem\n(bo dwujezyczni byli chyba wszyscy). Los terenow przygranicznych... Ale po\nwojnie okazalo sie ze ewangelicy to zdaniem Polakow Niemcy (w tym np pastor\nBursche ktory zginal jako zwolennik Polski), ze nie wolno mowic gwara, uczyc sie\nniemieckiego, ze zmieniaja na sile metryki (i moj dziadek i moja mama i jej brat\nmaja przymusowo zmienione imiona, dziadek rowniez nazwisko, bo... byly za malo\npolskie). Ze ludzie byli wywozeni z maszynami jak ich czesci, bo... podobno byli\nNiemcami, a oni np. dzialali w podziemiu polskim. Jezeli usiluje sie wykorzenic\nw ludziach ich poczucie przynaleznosci, zniszczyc ich tozsamosc odbicie bywa\nsilne. I tak po Europie silnych XX-wiecznych nacjonalizmow swietuja heimaty. Po\nFranco ktory zakazal uzywania katalonskiego i mowienia o Katalonii tendencje\nseparatystyczne sa tam mocne. To taka reakcja.\nMysle ze w niczym nie przeszkadza okreslanie sie przez narod, przez heimat lub\nzupelnie bez tych kategorii. Jednak gdy sie chce na sile ktores wyrugowac, a\nktoras uczynic centralna i jedyna znaczaca otrzymuje sie klopoty.Dlatego jestem\nprzeczulona na punkcie nacjonalizmow. Powoduja konflikty i podzialy usilujac\nszufladkowac wszystkich, a tak sie nie da. Jezeli w ramach obywatelstwa i\nspoleczenstwa polskiego pozwolimy Lemkom byc Lemkami, Orawianom - Orawianami,\nNiemcom - Niemcami, Mazurom - Mazurami itp. otrzymamy element panstwowotworczy,\nprospoleczny. Ostatecznie to gdanscy, w wiekszosci niemieckojezyczni mieszczanie\nbyli przez wieki sprzymierzencami korony, w tym w sporach z Brandenburgia i\nPrusami. Jesli zafundujemy ludziom akcje Wisla, zaprzeczymy ich korzeniom i\nkazemy sie na sile identyfikowac, efekt nie bedzie najlepszy.\nPrzyklad dosc wspolczesny niezrozumienia pewnych odrebnosci i tworzenia na tym\ntle konfliktu i podzialu to slynny "dziadek w Wehrmachcie". Przytocze anegdote\n(prawdziwa) jak to pod Monte Cassino zolnierze amerykanscy i niemieccy dogadali\nsie w gwarze slaskiej (bo stamtad akurat byli) o pojmaniu oddzialu niemieckiego\ndo niewoli. Paradoks? Historia jest ich pelna, wiec proste szufladkowanie bywa\ntragedia w praktycznym zastosowaniu - tu Polak, tu Niemiec (swoj i obcy), tu\nSzkot, tu Anglik, tu Irlandczyk, tu Hiszpan, tu Katalonczyk. A gdzie czlowiek,\nrycerzowa Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 06.05.08, 19:39\nOtrycie, nie należy mylić Ojczyzny (tej dużej, świętej, przez największe O) z narodem.\nOjczyzna to mój kraj, to wspólnota losów ludzi ten kraj zamieszkujących, historii i kultury.\nPojęcie narodu zaś łączy się z "etnicznością", i dla wielu brzmi złowrogo.\nRozpad kilku krajów europejskich miał za swą przyczynę ideę narodu właśnie.\nJakoś tak jest, że tam, gdzie o naród chodzi, leje się krew.\nMała ojczyzna to wspólnota lokalna, najbliższa, i nie trzeba jej przeciwstawiać tej dużej Ojczyźnie, bo się wszak w niej mieści.\nLudzie szukają tego, co łączy.\nMiło mi podczas wędrówek po kraju spotkać poznaniaka.\nGdy kiedyś gdzieś w Skandynawii usłyszałam swojskie k... mać,nie mogłam powstrzymać okrzyku radości, że objawił mi się oto rodak ukochany.\nA w ubiegłym roku, na krańcu świata, w Yosemite, spotkaliśmy wycieczkę Niemców. Wzruszeni i uradowani, uściskaliśmy się, po "somsiedzku".\notryt Różne definicje narodu 07.05.08, 09:20\n>Otrycie, nie należy mylić Ojczyzny (tej dużej, świętej, przez\n>największe O) z narodem.\n>Ojczyzna to mój kraj, to wspólnota losów ludzi ten kraj\n>zamieszkujących, historii i kultury.\n>Pojęcie narodu zaś łączy się z "etnicznością", i dla wielu brzmi\n>Rozpad kilku krajów europejskich miał za swą przyczynę ideę narodu\n>Jakoś tak jest, że tam, gdzie o naród chodzi, leje się krew.\nRycerzowo, nieporozumienie wynika z tego, że jest wiele definicji\nnarodu. Francuska: jako twór polityczny oparty na wspólnym\nprzeżywaniu historii i kultury. Niemiecka: jako zbiorowość połączona\nwięzami etnicznymi. Polakom bliżej do tej koncepcji francuskiej.\nPrzy takim rozumieniu pojęcia "Ojczyzna" i "naród" są bliskoznaczne.\nPierwsza i Druga Rzeczpospolita była domem dla wielu kultur i grup\netnicznych. Tu znajdowali azyl uciekinierzy z innych krajów Europy.\nTo koncepcja "etniczna" zwyrodniała do postaci, że "świat jest areną\nwalki narodów i tylko najsilniejsi mają prawo do przetrwania". Te\nbłędy XIX-wiecznych filozofów zaowocowały nieszczęściami w XX wieku.\nO francuskiej koncepcji narodu pisze w swoim eseju Ewa Bieńkowska.\nJest to recenzja książki francuskiego myśliciela Alaina\nFinkielkrauta "Co to jest Francja?". O wielu tezach z tego artykułu\nchciałbym porozmawiać. Np. o systemie edukacji. Zamieszczam link i\nstreszczenie artukułu. Pozdrawiam.\n"Kto sformułował najbardziej inspirującą definicję narodu? XIX-\nwieczny francuski historyk i filozof Ernest Renan. W sławnym\nwykładzie "Co to jest naród?" mówił o narodowej przynależności jako\ncodziennym plebiscycie, jako wspólnym pamiętaniu i zapominaniu\npewnych rzeczy. Przez lata Francuzi opisywali swoją wspólnotę\nnarodową w ten właśnie sposób - nie jako zbiorowość połączoną\nwięzami etnicznymi, lecz twór polityczny oparty na wspólnym\nprzeżywaniu historii. Dziś coraz częściej ten sposób widzenia\nFrancji jako narodu bywa kwestionowany. Bo czy ma sens mówienie o\nwspólnocie pamięci w kraju, gdzie miliony imigrantów nie czują\nżadnego związku z jego przeszłością? A nawet po prostu jej nie\nznają... Tym problemom z francuskością poświęcona jest wydana w\nubiegłym roku książka wybitnego filozofa Alaina Finkielkrauta pod\nznamiennym, nawiązującym do Renana tytułem "Co to jest Francja?". To\nzapis jego rozmów z najważniejszymi współczesnymi francuskimi\nintelektualistami. O książce pisze dziś na naszych łamach Ewa\nBieńkowska. Diagnozy Finkielkrauta i jego rozmówców są dość\npesymistyczne. Rozmycie się pojęcia narodu jako wspólnoty pamięci ma\nkatastrofalne skutki dla demokracji. Ta ostatnia wymaga bowiem\nminimalnego choćby poczucia zakorzenienia. Tam, gdzie świadomie\npodważa się pojęcie wspólnej przeszłości, nie sposób takiego\npoczucia od nikogo wymagać. Bez narodu traktowanego jako polityczna\nwspólnota demokracja traci grunt pod nogami - twierdzi Finkielkraut.\nA prawa człowieka stają się powoli pustym dźwiękiem."\nisma Narod: sila czy rownowaga 07.05.08, 09:35\nO, z Finkielkrauta (ktorego uwielbiam() wypisze Wam wieczorem.\nA na razie, dla zaostrzenia apetytu, fragment blogowej notki Malgosi\nFrankiewicz, o Langwedocji. Troche obok tematu, ale moze wcale nie:\n"Dejós ma fenèstra\n[Za moim oknem ptaszyna śpiewa całą noc, śpiewa swoją pieśń. I\nśpiewa, niech śpiewa. Nie dla mnie ta pieśń. To dla mojej miłości,\nktóra jest daleko.]\nTak brzmi początek hymnu Oksytanii, historycznej krainy, która\nobejmuje południową Francję z Langwedocją i Prowansją, Monako,\nskrawek Włoch i Katalonii. Autorem pieśni jest Gaston III Febus\n(1331 – 1391), hrabia Foix i Bearn. Piękne wykonanie całości utworu\nznajduje się w Internecie pod adresem:\nJak można mieć tak niepoważny hymn – bez żadnych sztandarów, idących\nna wojnę bohaterów, króla, ludu, wspólnej walki lub budowania, ale\nza to ze skowronkiem, który śpiewa pełne tęsknoty miłosne pieśni?\nLecz właśnie takim duchowym klimatem zafascynowała się Simone Weil,\nktóra w 1942 roku, w samym środku straszliwej wojny napisała\nszkic “Na czym polega płynące z Langwedocji natchnienie”.\nLangwedocja to nie tylko kraj stęsknionych skowronków, ale także\nkatarów i albigensów. Niektórzy historycy wysuwają hipotezę, że\ngdyby tego wyjątkowego ośrodka średniowiecznej kultury nie\nzrujnowała krucjata przeciw albigensom (1209 – 1229), renesans\nmógłby narodzić się znacznie wcześniej i właśnie tam. Owa\nzainicjowana przez Kościół katolicki krucjata zapisała się w\nhistorii wyjątkowym nawet na tamte czasy okrucieństwem.\nWeil pisała: “Być może na początku XIII wieku chrześcijaństwo\nmusiało dokonać wyboru. Wybrało źle. Wybrało zło. To zło przyniosło\nowoce i w tym złu tkwimy”.\nJedno z najważniejszych dla myśli Weil pojęć to siła,\nobejmująca “wszystko, co jest cielesne i wszystko, co jest\nspełeczne”. Weil była zafascynowana Grecją i Langwedocją, ponieważ\nobydwie te kultury wiedziały, czym jest siła i odrzucały ją.\nWeil pisała: “Znać siłę to, uznając ją za prawie absolutnie\nwszechwładną na tym świecie, odrzucać ją z niesmakiem i pogardą. Owa\npogarda to inne oblicze współczucia dla wszystkiego, co jest\nnarażone na zranienie przez siłę”.\nWeil szukała uparcie nie potęgi i siły, lecz równowagi, możliwej do\nosiągnięcia tylko dzięki miłości, która jako jedyna na tym świecie\nnie jest narażona na zetknięcie z siłą. “To nadprzyrodzona miłość w\nswojej prawdzie zmierza prosto ku Bogu, schodzi ponownie prosto w\ndół, zjednoczona z miłością, którą Bóg obdarza swoje stworzenie,\nbezpośrednio lub pośrednio zwraca się zawsze ku czemuś boskiemu”. O\ntakiej miłości, a nie o pożądaniu śpiewały skowronki w pieśniach\ntrubadurów. Zadaniem i zaletą poezji jest bowiem osiągnięcie\npunktu, “w którym ból i radość dzięki swojej czystości stają się\njednym i tym samym”.\nTekst Weil o Langwedocji stawia kilka trudnych pytań:\nJak próbujemy odczytywać własną tradycję? Czy w ogóle poszukujemy w\nniej głębszych wartości? A jeżeli nawet tak czynimy, to czy nie\npociąga nas w niej raczej siła, niż równowaga?\nCo zostało do dzisiaj z tamtego dokonanego w XIII wieku wyboru\nKościoła? Czy naprawdę nie ma już trzeciej drogi między herezją i\nCo dla nas dzisiaj znaczy równowaga, o której pisała Weil? Czy w\nogóle cokolwiek znaczy?\nPozwólmy mówić Simone Weil! Se canta, que cante…"\nmaadzik3 Re: Narod: sila czy rownowaga 07.05.08, 09:43\notryt Równowaga między fundamentalizmem a relatywizmem 07.05.08, 11:50\nIsmo, piękne słowa Simone Weil. Równowaga, o której mowa wymaga\njednak wielkiego wysiłku umysłowego, a na to stać naprawdę niewielu\nludzi. W naszej dyskusji o narodzie też chodzi o równowagę, czyli\nrozsądne podejście do narodu. Postawa, że naród jest wszystkim lub\nnaród jest niczym to dwie skrajności, które walczą ze sobą i\npodtrzymują przy życiu drugą skrajność podsycając się wzajemnie.\nTrafiłem na ciekawy artykuł Petera L. Bergera - amerykańskiego\nsocjologa religii i kultury. Opisuje on fundamentalizm i relatywizm,\njako dwie skrajne reakcje na nowe sytuacje, jakie pojawiają się w\ndziejach. Człowiek lubi skomplikowane problemy upraszczać i\nprzedstawiać w postaci uproszczonej teorii dziejów. Są dwie wersje\nuproszczone: a) fundamentalistyczna b) relatywistyczna.\nPoniżej link do artykułu i streszczenie.\n"Zjawisko zwane nowoczesnością ma wiele twarzy, ale dwie z nich są\nnajważniejsze. Pierwsza to obietnica nieograniczonych możliwości\nrozwoju człowieka wyzwolonego z tradycyjnych hierarchii. Druga to\nlęk i zagubienie w świecie, gdzie nie obowiązują już żadne pewniki.\nW praktyce lęk potrafi być tak dojmujący, że perspektywa wolności\nczy postępu blednie. Relatywizm i fundamentalizm są dwoma\nlekarstwami na lęk przed nowoczesnością. Relatywiści doprowadzają\nobietnicę wolności do absurdu, obwieszczając zanik wszelkich\ntrwałych zasad i kryteriów. Fundamentaliści z kolei przedstawiają\nwizję powrotu do błogosławionej pewności tradycyjnych zasad i\nhierarchii. Żadna z tych opcji - twierdzi Peter Berger, znany\nsocjolog religii - nie jest ani dobra, ani możliwa do zrealizowania\ndla współczesnego człowieka. Spory moralne nie mogą obyć się bez\npewnych zasad i kryteriów. Z kolei głoszony przez fundamentalistów\npowrót do tradycji jest jedynie iluzją. Nowoczesność nie ma bowiem\nwstecznego biegu, a fundamentalizm może być jedynie ideologią nowej\npewności, fałszywie podającej się za autentyczną tradycję. Oba\nsposoby myślenia wyrządzają wedle Bergera sporo szkód publicznemu\ndyskursowi, wpędzając się nawzajem w jałowy klincz. By z niego\nwyjść, potrzebna jest trzecia droga - stanowisko, które nie\nrezygnując z pewnych zasad i kryteriów, będzie jednak bardzo\nostrożnie podchodzić do ich praktycznego stosowania. Ta nowa etyka\nodpowiedzialności powinna mieć podstawowe zasady: wątpliwość i\npokorę wobec niezmiernej komplikacji ludzkich losów."\nisma Finkielkraut cz. 1 07.05.08, 19:28\nTen fragment z "Aniolow i ludzi" Finkielkrauta czyta sie u nas w\ndomu tym osobom, ktore mimo obszernych wyajsnien slubnego nie sa w\nstanie sie polapac w skomplikowanej kwestii jego narodowosci:\n"Umenesi de Bonnanda maja za sasiadow nieprzyjaznych im Nipposow de\nPommede. Nibbonisi de Bonnaris dogaduja sie - juz to z Nipposami de\nPommede, juz to z Rijabononsami de Carabule - by wspolnie zagrozic\nUmenosom de Baonnanda, oczywiscie sprzymierzywszy sie wczensije z\nBitulesami do Rotrarque lub zneutralizowawszy chwilowo, w drodze\npotajemnej umowy, Rijobettesow de Biliguette, ktorzy trzymaja strone\nKolvitesow de Beulet, strzegacych z kolei kraju Umenesow de Bonanda\noraz polnocnej czesci "terytorium" Nipposow do Pommede, powyzej\nkraju Prochusow d'Osteboule.\nSytuacja nie zawsze oczywiscie przedstawiala sie rownie prosto,\nponiewaz sami Umenesi de Bonnanda przechodzili przez cztery okresy,\nbedac kolejno: Dohommedesami de Bonnanda, Odobommedesami de\nBonnanda, Orodomedesami de Bonnanda i wreszcie Dovoboddeemonedesami\ni dalej komentuje Finkielkraut:\n"Jasnosc nie wytrzymuje w efekcie naporu imion wlasnych. Zostaje\nzniszczona przez ich nieustanne pietrzenie, zdolnosc tworzenia coraz\nto mniejszych odgalezien, cala te skomplikowana choreografie\nzagrozen i sojuszy, przez wybujala egzotyke ich brzmienia, ktora\nbierze sie z kombinacji dzwieku tam-tamu (Umenes de Bonnanda) z\nreminiscencjami bretonskimi (Rijobettes de Biliguette). Glos\nOswiecenia ginie w zgielku pustych dzwiekow, jakiego dostarczaja nam\nnieustannie nowe imiona pisane duza litera.\nSekret naszej sytuacji politycznej polega, zdaniem Michaux, na tym,\nze nie jest ona polityczna, ale onomastyczna. Gra idzie o jakas\nciasna tozsamosc, nie zas o doktryny, zasady czy programy. To, co\nuniwersalne, ustepuje miejsca temu, co szczegolne, to, co tworcze -\ntemu, co powszechne, chwalebna zrozumialosc sensu zostaje wyparta\nprzez calkowicie przypadkowy rozgardiasz. Stawkami w wojenie,\nbedacej przedmiotem tej opowiesci, sa wylacznie etykietki; roznice w\nnazewnictwie zastepuja roznice zdan i spory o wartosci; wszystkim\nwlada echolalia, nie zas - ideologia. Tam gdzie inni, z cala powaga,\nstaraja sie wyraznie rozgraniczyc sprzeczne znaczenia, Michaux\nodkrywa zabawny misz-masz chaootycznych i niemozliwych do\nrozroznienia nazw. Zadna filozofia nie jest w stanie nadac sensu\nabsolutnej dowolnosci tych bytow ani dostarczyc metafizycznego\nuzasadnienia idei balaganu w historii. Ludzie ktorzy bez przerwy sie\nkloca i szukaja sprzeczki, sa istotami jalowymi, zamknietymi w swoim\nidiotyzmie, w zbiorowym absurdzie, jednym slowem - istnieja dla\nsamego istniena, bez zadnego celu i racji."\nisma Stoliczek, albo Johannes Mayer/Jean Améry 07.05.08, 19:52\nA to moj ulubiony fragment - m.in. o tym, jak bardzo nasza tozsamosc\njest ufundowana na slowach, na jezyku, na komuni-kacji:\n"W 1942 roku, czyli dwa lata po wyjezdzie z okupowanej Francji do\nstanow Zjednoczonych, dziewiec lat zas po swojej ucieczce do Francji\nz hitlerowskich Niemiec, Hannah Arendt tak oto wyraza, w pierwszej\nosobie liczby mnogiej, straszne i z chwili na chwile coraz\nbanalniejsze doswiadczenie wygnancow: "Utracilismy swoje miejsce\nrodzinne, czyli wszystko to, co jest bliskie czlowiekowi na codzien.\nUtracilismy swoja prace i zawod, czyli potwierdzenie, ze na cos\njestesmy w tym swiecie uzyteczni. Utracilismy nasz jezyk rodzinny,\nczyli nasze naturalne reakcje, prostote gestow i spontaniczna\nekspresje naszych uczuc. Zostawilismy rodzicow za murami gett w\nPolsce, nasi najlepsi przyjaciele zostali zas zamordowani w obozach\nkoncentracyjnych, co oznacza, ze nasze prywatne zycie zostalo\nTrzy dziesieciolecia pozniej inny wygnaniec, Jean Améry, daje nam\npodobny opis spolecznosci tych, ktorzy zostali spolecznosci\npozbawieni. Czyni to w znakomitych rozwazaniach zatytulowanych "W\njakiej mierze potrzebujemy ziemi rodzinnej"? w 1939 roku Jean Améry\nnazywal sie jeszcze Johannes Mayer i mieszkal w Wiedniu. Poniewaz\nbyl Zydem, musial uciekac z Austrii. Po dlugiej podrozy, odbywanej\nnocami, przemytniczym szlakiem, dotarl do Amsterdamu. Bedac w\nrownie ciezkim polozeniu co Arendt, sprowadzony dotego samego\nbezosobowego i bezradnego "my" i w sposob jeszcze bardziej tragicnzy\nniz ona - gdyz nie dane mu bylo uniknac deportacji - dzielacy los\nwidmowej gromady "rycerzy Bez Ziemi, o smetnej posturze i\nnapietnowanych przeklenstwem", Améry zapytuje o sens\nnostalgii: "Czymze wiec byla tesknota za krajem u tych, ktorych\nTrzecia Rzesza skazala na banicje z powodu ich pogladow politycnzych\nalbo drzewa genealogicznego?" I odpowiada natychmiast bez\noslonek: "Moja tesknota za krajem, nasze tesknota za krajem - byla\nalienacja naszego wlasnego "ja".\nInaczej mowiac, jest to nie tyle tesknota za krajem, ale za wlasna\ntozsamoscia. Wyrazenie "nie byc u siebie" zyskuje podwojny niejako\nsens. "Bylem czlowiekiem, ktory nie mogl dluzej mowic "my", mowilem\nwiec z przyzwyczajenia "ja", choc nie czulem sie juz w pelni soba".\nNie byc u siebie oznacza zatem dla niego: nie byc soba.\nPozbawiony tego, co oczywiste i pewne, rozumie teraz, ze nawet\nnajbardziej prozaiczne przedmioty codziennego uzytku nie sprowadzaja\nsie jedynie do swojej funkcji i ze na przekor triumfujacemu w\nnaszych czasach racjonalizmowi, aby pozostac ludzmi musimy "zyc\nposrod rzeczy, ktore opowiadaja nam swoje historie". Swiat\npozbawiony wszelkich fetyszy, podporzadkowany calkowicie mysleniu w\nkategoriach uzytecnzosci, nie jest prawdziwy. To samo bolesne\nuczucie braku powoduje, ze jezyk ojczysty wydaje sie wygnancowi nie\ntylko jezykiem dominujacym, ile jedynym, KTORY WYRAZA SAMEGO\nMOWIACEGO, i dzieki temu wolny jest od wszelkiej manipulacji: "STOL\nnigdy nie bedzie tym samym, co der Tisch, najwyzej mozna sie przy\nTa nieuchwytna, ale niezwykle istotna roznica miedzy dwoma slowami\nna oznaczenie tej samej rzeczy dotyczy rowniez tych wygnanych,\nktorym sie udalo, jak tego dowodzi historia dwoch niemieckiech\nemigrantow, spotykajacych sie po wielu latach pobytu w Nowym\nJorku. "Jestes szczesliwy?" - pyta jeden. "Jestem szczesliwy -\nodpowiada drugi - aber glücklich bin ich nicht..." Jestem\nszczesliwy, ale szczesliwy nie jetsem - w tym przewrotnym jezykowo\ndowcipie uajwnia sie osobliwa strona naszego zycia. Czymze ono ejst,\nzapytuje Améry, gdy pozbawic je tego, co z natury\notryt Re: Finkielkraut cz. 1 08.05.08, 02:08\nDzięki Ismo. Proszę o jeszcze.\nŚwietne są te nazwy własne. Gdy napotykam coś takiego w książkach\npojawia się odruch niechęci. Zazwyczaj rzucam taką książkę w kąt.\nPodobnie, gdy słyszę o skomplikowanych koligacjach. Odbieram to jako\ncoś nieistotnego, w czym lubuje się opowiadający. Czuję, że\npotrzebna jest brzytwa Ockhama, aby obciąć co zbędne. Musi istnieć\njakieś ważne jądro w tożsamości a otaczamy się śmieciami.\nCzasem wchodzę do mieszkań, które są jak muzeum. Każdy przedmiot ma\nniezwykłą wartość dla jego właściciela, jak relikwia. Potem widzę,\nco dzieje się po śmierci tej osoby. Nowy właściciel zazwyczaj\npodstawia kontener na śmieci i prosto z okna wyrzuca to wszystko\nspecjalną rurą. Taki jest koniec rozgardiaszu, o którym pisze\n>To, co uniwersalne, ustepuje miejsca temu, co szczegolne,\nTen fragment najbardziej mi się podobał. Uniwersalny wydał mi się\njęzyk polski, szczególna - gwara.\nmaadzik3 Re: Różne definicje narodu 07.05.08, 09:42\nAle to wspolne przezywanie historii to tez historia (na gruncie francuskim)\npogromow zydowskich, przesladowan hugenotow, wojen domowych w XVI i XVIII wieku,\nwystawienia oddzialu SS w czasie wojny i wyslania swoich zydowskich\nwspolobywateli do Auschwitz oraz przepasci pomiedzy ruchem oporu i\nkolaboracyjnym rzadem. Czesc z tego jest juz bardzo stara historia, ale\nswiadkowie badz ofiary innych epizodow wciaz zyja, wciaz boli... Jesli omowimy\nto, wysluchamy ich, "przerobimy" - OK. Jesli w imie bycia nieskalanie jednolitym\nnarodem sprobujemy zamiesc pod dywan to nam sie ta piekna wspolnota kruszy, bo\nmamy gro ludzi ktorzy czuja ze dla idei poswiecono nie tylko ich ale nawet\nwieksza wiedze o procesach historycznych najbolesniej ich w zyciu dotykajacych.\nZawsze problem maja nurty ze sie tak wyraze - boczne. Im bardziej konsoliduje\nsie nurt glowny tym wiekszy problem maja te nurty boczne. Druga Rzeczpospolita\nbyla krajem ktory jak na 20 lat istnienia (a w niektorych miejscach mniej) mial\nogromny potencjal rozwojowy, dobre zarzadzanie, ciekawe pomysly i wspaniala\nmlodziez. Mial tez dyskryminowane mniejszosci, religie panstwowa, stanal na\nprogu wojny domowej bo buncie chlopskim w 37 r. i mial Bereze Kartuska (ze o\nwygnaniu na emigracje i osadzeniu potem w wiezieniu Korfantego nie wspomne).\nTrzeba mowic o jednym i o drugim. Jezeli osobom ktore z roznych przyczyn\nlezacych po stronie panstwa (nawet gdy jego rozmach doceniali i wpelni czuli sie\njego obywatelami) doznaly krzywd sprobujemy zatkac usta w imie czucia sie piekna\nwspolnota to stracimy te grupy i osoby. Historia bywa bolesna w kazdym miejscu\nna swiecie (bo jest dluga, a ludzie nie anioly), ale jesli sie jej nie rozliczy\ntylko pouprawia radosny nacjonalizmj i manipulowanie faktami to wtedy wlasnie\ngruntuje sie poczucie krzywdy i obcosci u ludzi ktorzy kiedys byli czlonkami tej\nwspolnoty. A pojecie tradycyjnego narodu i nacjonalizmy bardzo temu sprzyjaja.\notryt Naród a nacjonalizm 07.05.08, 10:52\n>Ale to wspolne przezywanie historii to tez historia (na gruncie\n>francuskim)pogromow zydowskich, przesladowan hugenotow, wojen\n>domowych w XVI i XVIII wieku,\n>wystawienia oddzialu SS w czasie wojny i wyslania swoich zydowskich\n>wspolobywateli do Auschwitz oraz przepasci pomiedzy ruchem oporu i\nIstnienie każdej bez wyjątku wspólnoty, nie tylko narodu, wiąże się\nz konfliktami. Wewnątrz wspólnoty oraz zewnętrzne z innymi\nwspólnotami. Weźmy choćby najmniejszą wspólnotę, jaką jest rodzina.\nWażna jest prawda i prawdziwie chrześcijańskie podejście. Nie można\nz tego nigdy rezygnować. Niestety, gdy zwycięża logika walki prawda\ni miłość schodzą na dalszy plan. A nienawiść wtedy posiana i zło\ntrwa przez pokolenia.\nCzasem historia wrzuca ludzi w nowe sytuacje, z którymi nie potrafią\nsobie poradzić. Tak było w XIX wieku, kiedy następowało gwałtowne\nuprzemysłowienie. Ludzie przenosili się ze wsi do miast. Zanikały\ntradycyjne wiejskie więzi wspólnotowe, zaś miasto nie dawało\nmożliwości tworzenia autentycznych wspólnot. Wtedy odwołano się do\nidei narodu, która w naturalny sposób miała rekompensować tę stratę.\nZło wynika z istnienia nacjonalizmów, a nie z istnienia narodów.\nNacjonalizm rozumiem jako przedkładanie interesów własnego narodu\nnad interesami innych narodów. Nacjonalizm głosił pogląd, że tylko\nnajsilniejsi mają prawo do istnienia.\n>Jesli omowimy to, wysluchamy ich, "przerobimy" - OK.\nZ Janem Pawłem II przerabialiśmy przez 27 lat jego pontyfikatu\nolbrzymie obszary historii. Począwszy od Cyryla i Metodego i jeszcze\nwcześniej, poprzez haniebny proceder handlu niewolnikami i ich wywóz\nz Afryki do Ameryki, Auschwitz, Solidarność a skończywszy na wojnie\nw Iraku. Uczył nas, że prawda nas wyzwoli i abyśmy się nie lękali\ntej prawdy, którą odkrywać należy razem z Chrystusem, a nie wbrew\nNiemu. JP2 to wielki przewodnik w tych sprawach. Pielgrzymek było\nponad 100, w każdej omawiana była historia jakiegoś kraju a przy\nokazji historie ludzi, którzy zachowywali się w sposób wzorcowy w\ntrudnej sytuacji. Tych wynosił na ołtarze, aby stanowili dla nas\nprzykład. To co inni przez wieki zapętlali i psuli w historii,\ndoprowadzali do rozłamów, poprzez swój grzech. On to wszystko\nnaprawiał, łagodził skutki, otwierał nową perspektywę. Sięgajmy do\n>Zawsze problem maja nurty ze sie tak wyraze - boczne. Im bardziej\n>konsoliduje sie nurt glowny tym wiekszy problem maja te nurty\nTo prawda. Jednak Druga Rzeczpospolita była państwem słabym,\nsklejonym z trzech niespójnych części. Potrzeba integracji w jeden\nsilny organizm państwowy była dziejową koniecznością. Ruchy\nodśrodkowe bardzo w tym przeszkadzały. Nie zaprzeczysz chyba\nistnieniu piątej kolumny organizowanej przez sąsiadów, która te\nruchy separatystyczne podsycała. Tak było i na Śląsku i na\nKaszubach. Mój dziadek należał do Polskiego Związku Zachodniego – to\norganizacja będąca następczynią związku założonego przez Korfantego.\nDziałała głównie na Śląsku, Pomorzu, w Wielkopolsce. Dziadek był\nnauczycielem wiejskim na Kaszubach. Choć wyrósł na kaszubskiej ziemi\nnie mówił po kaszubsku, bo polskość była sprawą nadrzędną. Tak\nuczono na Pomorzu. Bycie członkiem PZZ znaczyło w 1939 roku wyrok\nśmierci. Sąsiedzi dokładnie poinformowali Gestapo, kto działał na\nrzecz polskości Pomorza. Już w pierwszym miesiącu rozstrzelana\nzostała znaczna część polskiej inteligencji na Pomorzu, księża,\nnauczyciele, urzędnicy. Piaśnica. Szpęgawsk. Stuthoff. Po wybuchu\nwojny nastąpiły masowe wywózki do Generalnej Guberni, tych\nwszystkich, którzy nie wyrzekli się swojej polskości. Na terenie\nKaszub w latach wojny można było mówić po kaszubsku, ale po polsku\n>A pojecie tradycyjnego narodu i nacjonalizmy bardzo temu sprzyjaja.\nNie należy wrzucać do jednego worka, jednym tchem, pojęcia narodu i\nmaadzik3 Re: Naród a nacjonalizm 07.05.08, 12:48\nMasz sporo racji, a na pewno w tym ze narod i nacjonalizm to rozdzielne pojecia.\nStad tez przyznajac ze pojecie narodu jest mi obce (tzn. emocjonalnie puste) nie\nuwazam go - w przeciwienstwie do nacjonalizmu - za cos zlego. Absolutnie.\nNiemniej w swej wypowiedzi o Kaszubach przytoczyles dokladnie to z czym wielu\nludzi nie moze sie uporac. Twoj dziadek nie mowil po kaszubsku bo polskosc byla\nwazniejsza. Jesli to zaakceptowal, przyjal jako swiadomy wybor - OK. Ale wielu\nludziom na Slasku, Kaszubach, Mazurach zabraniano juz w latach powojennych\nmowienia gwara, wykorzeniano (mniej lub bardziej ze wspolnot lokalnych). A i w\nczasie wojny robili to Niemcy - w druga strone. Tymczasem te wspolnoty lokalne,\nsasiedzkie, wyznaniowe, parafialne sa szalenie wazne i zwykle blizsze niz\npojecie narodu. Wielu ludzi deklarowalo ze sa np. Slazakami (Kaszubami) a ani\nNiemcami ani Polakami. Byc moze gdyby dac im czas po jakims czasie\nzdeklarowaliby sie jako Polacy. Wiekszosc mojej rodziny ciazyla w tym kierunku,\nale przede wszystkim czuli sie Slazakami. Proby zmuszenia ich do deklarowania\npolskosci na pierwszym miejscu (niemieckosci tez) wywolywaly niechec do danego\npanstwa. Procesow spolecznych i historycznych nie da sie skrajnie i sztucznie\nprzyspieszyc. A to probowano robic gdy po 17 latach w Polsce (od 22 do 39 r.) i\nwojnie rugowano slaskosc bardzo czesto drastycznie. Ludzie potraktowali to jako\nzamach na wspolnote ktora znali i z ktora naprawde sie identyfikowali, i to ich\nodepchnelo. Mozna czuc sie Kaszubem, Slazakiem, Mazurem i Polakiem. I wielu tak\nczulo. Jednak jesli po wejsciu wladz polskich, kompletnie w regionie nie\nzorientowanych okazywalo sie ze albo wyrzekiemy sie wspolnoty lokalnej towrzonej\nprzez stulecia albo uznaja ze nie jestesmy Polakami sprzeciw byl potezny.\nWiec moze powiem tak: narod OK, dobrowolnie, dla tych ktorzy czuja i przede\nwszystkim bez "zaliczania" do niego. Najgorzej gdy inni decyduja czy ktos moze\nbyc Niemcem, Polakiem, Francuzem nie biorac pod uwage tego czy ktos sie nim\nczuje (a to robiono, odmawiajac przynaleznosci do narodu goracym patriotom a\n"zapisujac" do niego etnicznie czystych i emocjonalnie obojetnych). No i bez\nnacjonalizmu i odsadzania od czci i wiary tych ktorzy do narodu sie nie\npoczuwaja. Tylko czy to sie uda?\notryt Re: Naród a nacjonalizm 08.05.08, 12:52\nNo i doszliśmy do pełnej zgody w tej niezwykle skomplikowanej\nmaterii. Przyznam, że niewielu to rozumie, nawet Gdańszczanie,\nktórzy teoretycznie powinni znać historię tych ziem. Gdy pochodzą z\ninnych stron to niekoniecznie to znają. Jeszcze mniej rozumieją to w\ninnych częściach kraju. Dlatego nawet mówiąc prawdę, ale wyrwaną z\nkontekstu historycznego, przekazujemy fałszywy obraz. Tak było w\nsłynnej sprawie dziadka z Wermachtu, o której wspomniałaś w innym\nmiejscu. Jacek Kurski cynicznie zagrał, licząc słusznie, że\nwiększość Polaków nie zrozumie całej złożoności problemu i odbierze\nto w taki sposób, jakby Warszawiak zapisał się do Wermachtu.\nIdentycznej manipulacji dokonuje Jan Tomasz Gross w swoich\nksiążkach. Mieszkaniec USA albo Zachodu kompletnie nie zrozumie\nzłożoności problemu. Jedynym efektem będzie utrwalenie szkodzących\n>Byc moze gdyby dac im czas po jakims czasie zdeklarowaliby sie jako\n>Polacy. Wiekszosc mojej rodziny ciazyla w tym kierunku,\n>ale przede wszystkim czuli sie Slazakami.\nIdąc tropem myśli Finkielkrauta „naród jest jak osoba” – nie da się\nna siłę zmusić do miłości, przynależności do wspólnoty.\nPrzyspieszanie, przynaglanie przyniesie odwrotny skutek. Znam\nprzypadek, gdy polskość była atrakcyjna. Rodzina mojej żony, dawniej\naustriacka w XIX wieku spolonizowała się. Wtedy wszyscy żyli w\njednym państwie cesarza Franciszka Józefa. XIX wiek wydał chyba\nnajwięcej wybitnych Polaków a naród cierpiący pod butem zaborcy\nwzniósł się na wyżyny. Takich narodów było więcej. Olśniewali swoją\nkulturą i pracowitością. Pokazało się piękno i całe bogactwo małych\nnarodów. Narodziła się wówczas koncepcja o samostanowieniu się\nnarodów. Jednym z jej orędowników był prezydent amerykański Wilson.\nTo także dzięki m.in. temu Polska w 1918 odzyskała niepodległość.\nPodobnie bez sensu jest nawracanie siłą na jakąś religię.\nDziś przy okazji sprawy Tybetu słyszy się opinie, że doktryna\nWilsona jest już nieaktualna. Liczą się tylko duzi i silni, tak jak\nbyło w XIX wieku. Wtedy na mapie Europy było mało państw. Różne\nzniewolone narody żyły wewnątrz tych dużych państw. Z kolei te duże\nbardzo silnie ze sobą rywalizowały. Ta rywalizacja doprowadziła w\nefekcie do dwóch wojen światowych. Dziś tworzy się podobny układ\nsił, jak w XIX wieku, z tą jedynie różnicą, że główni aktorzy się\ntrochę zmienili. A rywalizacja objęła cały glob.\nluccio1 Re: Różne definicje narodu 07.05.08, 09:46\n> Tam, gdzie świadomie\n> podważa się pojęcie wspólnej przeszłości, nie sposób takiego\n> poczucia od nikogo wymagać.\nAleż w przypadku np. Wrocławia mamy do czynienia z wciskaniem na\nsiłę identyfikacji z przeszłością zupełnie obcą: Niemców niegdyś tam\nmieszkających - aby tą droga dojść pokrętnie do rzekomo lepszej\nidentyfikacji z "bliższą Ojczyzną" rozumianą jako ziemia, miasto...\nTo jest droga do nikąd!\nverdana Re: Różne definicje narodu 07.05.08, 15:18\nPrimo - Bismarck to jeden z prekursorów państwa opiekuńczego, twórca\nubezpieczeń spolecznych, w tym rent i emerytur, za co mu cześć i\nSecundo - nie mylmy przywiązania do narodu z nacjonalizmem.\nTertio - przywiazanie do narodu jest sprawą uczuć, calkowicie\nirracjonalną i nie jest samo w sobie ani chwalebne ani niechwalebne.\nNiektorzy kochają nade wszystko rodzinę, a inni wolą przyjaciół.\nNo cóż - jako osoba z rodziny, ktora miała szanse wyjechać w roku\n1945, 1948, 1956, 1968 (wtedy to władze nawet usilnie zachęcały),\n1982 (wtedy ambasador austriacki przyslal posłańca z wiadomościa, ze\nczeka na moją rodzine w Austrii absolutnie wszystko, jako na\npotomków (adopcyjnych ) Otto Bauera) i została mimo to - uwazam,\nze poczucie przynależnosci narodowej mam niezwykle silne.\nSzkoda, ze w wielu wypadkach bez wzajemnosci.\nrycerzowa Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 07.05.08, 10:17\n>Polakom bliżej do tej koncepcji francuskiej.\nA co z kopaniem w ludzkich genealogiach do siódmego pokolenia?\nAby wykluczyć z narodu?\nNie w czynach, w genealogiach!\notryt Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 07.05.08, 10:59\n>A co z kopaniem w ludzkich genealogiach do siódmego pokolenia?\n>Aby wykluczyć z narodu?\n>Nie w czynach, w genealogiach!\nJa myślę, że większość kopie w swoich genealogiach z próżności.\nLepiej być z pochodzenia szlachcicem niż chłopem. W razie czego za\npieniądze można kupić sobie herb. Czasem zdarzają się tacy, co\nszukają w czyichś genealogiach. Znasz taki naród, gdzie nie ma\ngłupków? Bo ja takiego nie znam, wszędzie się znajdzie taki\nmargines. Nie jestem za tym, aby rozdmuchiwać na cały świat każdy\ngłupi napis, jaki zobaczymy na stadionie czy na płocie za\nverdana Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 07.05.08, 15:33\nNie w stwoich genealogiach się kopie! W cudzych - zeby powiedzieć,\nze posiadanie niewlasciego dziadka wyklucza z narodu raz na zawsze.\nGłupkowie sa wszedzie - ale tylko w Polsce ten typ mentalnosci moga\nrówniez reprezentować osoby z wladz państwowych i niestety -\nkoscielnych. Tzn. może nie tylko w Polsce - ale w Polsce w\nprzerażająco duzym procencie.\nluccio1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 07.05.08, 22:08\nMoja najmniejsza Ojczyzna to mój dom. W sensie najściślejszym jest to mój pokój:\ntutaj wiem o wszystkim, co gdzie jest, tu jest spuścizna pracy naukowej Mamy,\nTaty i moja własna z czasów "przedkomputerowych", zapakowana do dokładnie\npoopisywanych teczek. Tutaj znam historię każdego jednego sprzętu. Niektóre mają\ntyle lat, co ja, albo i więcej, a zatem istnieją w moim życiu "od zawsze".\nIdąc cokolwiek dalej, mogę powiedzieć to samo o innych pokojach w mieszkaniu.\nDalej - mam już Wielką Ojczyznę: wszystko to, co składa się na tradycję polską.\nZnałem Lwowian, którzy jeszcze w latach 60.-70. mieszkali w Krakowie na\nzapakowanych skrzynkach, tak jak je przywieźli kiedy ich wyrzucali. Na tych\nOni mieli tylko Wielką Ojczyznę - tę najmniejszą zabrano im gwałtem, nieraz nie\npozwalając umyślnie zabrać ze sobą nawet zdjęć...\nrycerzowa Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 10.05.08, 13:48\n> Znałem Lwowian, którzy jeszcze w latach 60.-70. mieszkali w Krakowie na\n> zapakowanych skrzynkach, tak jak je przywieźli kiedy ich wyrzucali. Na tych\n> skrzynkach umarli.\n> Oni mieli tylko Wielką Ojczyznę -\nOni chyba się czuli ludźmi bez Ojczyzny, bo zaiste, trudno sobie wyobrazić, by ktoś, czyje serce "bije po polsku", tak bardzo obco czuł się w Krakowie.\nCzyli po to, by odczuwać więź z Ojczyzną przez duże "O", trzeba mieć swoją małą ojczyznę, swoje miasto, swój region, swoje lokalne sprawy.\nPrzykład tych Lwowian pokazuje , jak rzeczywiście pojecie narodu w sensie solidarności plemiennej już jest passe.\nMy, jako dzieciaki, jeszcze śpiewaliśmy "Bomba wodorowa i wrócimy znów do Lwowa", natomiast nasze dzieci ubierały pomarańczowe ciuchy i szły na demonstrację poparcia dla demokratycznej Ukrainy, zupełnie nie wiedząc,że niektóre plemiona mają czarne podniebienie...\nJeszcze kilka, kilkanaście lat, i będziemy mogli jeździć do Lwowa bez kontroli granicznej, studiować tam, kupić dom, mieszkać, pracować, wśród tych, którzy tam się urodzili. Zarówno Taras Szewczenko jak i Orlęta Lwowskie złożą się na tradycję tej małej ojczyzny.\nluccio1 Re: Czy pojęcie narodu to przeżytek? 10.05.09, 20:01\n> Oni chyba się czuli ludźmi bez Ojczyzny, bo zaiste, trudno sobie wyobrazić, by\nktoś, czyje serce "bije po polsku", tak bardzo obco czuł się w Krakowie. Czyli\npo to, by odczuwać więź z Ojczyzną przez duże "O", trzeba mieć swoją małą\nojczyznę, swoje miasto, swój region, swoje lokalne sprawy.\nZnów uproszczenie. Oni czuli najbardziej, że Ojczyzna przez duże "O" przegrała,\nwychodząc z wojny ze stratą. I to z wojny, której nie zaczęła ani nie dała do\notryt Marszalek Koniew 06.05.09, 10:17\nW ostatnią niedzielę znów dopadły mnie małe ojczyzny. Jedliśmy\nśniadanie. Z płyty leciała "Piwnica pod Baranami" - "Marszałek\nKoniew". Dzieci zapytały, kto to taki? Mówię, że generał sowiecki,\nktóry zastosowaną taktyką wojenną uratował Kraków przed dużymi\nzniszczeniami. To dlaczego ta ironia? - pytały dalej dzieci.\nPrzyznam, że nie wiedziałem. Mówiłem, że w Gdańsku było odwrotnie.\nMiasto było wyzwolone bez strat, a dopiero później zostało zburzone\nprzez Armię Czerwoną. I tu i tu piękne zabytki. Dlaczego tak różnie\npotraktowane te miasta?\nDziś czytam, że utwór piwniczny, to prawie w całości wywiad z\nprofesorem Antonim Hajdeckim, rzeźbiarzem, twórcą pomnika Koniewa,\nktóry stał (stoi?) w Krakowie. Ja niestety słaby jestem w historii\nKrakowa, a jeszcze słabszy w dopatrywaniu się drugich i trzecich den\nw ironii. Trochę go lubili, jeszcze bardziej nie lubili. Taka\nZ postacią marszałka Iwana Koniewa\n- Akcesoria, które zgromadziłem\nPozwoliły mi żyć w klimacie tamtych dni.\nOdwiedziłem rodzinę Koniewa w Moskwie,\nŻonę - panią Antoninę\nI córki marszałka - Maję i Nataszę\nSama ikonografia nie daje takiego materiału,\nKtóry pomógłby twórcy z martwej bryły\nBałem się, aby przy rzeźbieniu\nNie popaść w opowiadanie\nNie stworzyć banalnej rzeźby.\n- Jakie jest widzenie tego pomnika\nPrzez pana, jako twórcę?\n- Miałem stworzyć pomnik\nZ surowego kamienia i brązu,\nKtóry jest chłodny, ale ma temperaturę w sobie.\nTak go ukształtowałem, żeby był bezpośrednio\nZwiązany z ludźmi.\nPrzede wszystkim rzeźbiłem człowieka.\nZ zewnątrz więc jest to marszałek,\nAle w środku jest kawał duszy człowieka.\nmaadzik3 Re: Marszalek Koniew 06.05.09, 14:37\nMarszałek Koniew nigdy nie zamierzał okrążać Krakowa z myślą o jego zabytkach.\nWycofujące się oddziały niemieckie podłożyły ładunki wybuchowe w Krakowie i\nwycofały się z miasta. Armia radziecka faktycznie miasto okrążyła zarówno\ndlatego że postępowała za wojskami niemieckimi (których w tym momencie już w\nKrakowie nie było) jak też dlatego że uważano miasto za pułapkę (choć nie mam\npojęcia jak dokładne wiadomości o zaminowaniu miasta mieli Rosjanie). Ładunki\nznalazła i rozbroiła w porę AK.\nZaś "genialny manewr marszałka Koniewa celem ocalenia Krakowa" był propagandowym\nwykorzystaniem tego incydentu dorobionym w latach 50-tych.\nCzy teraz ironia piosenki jest bardziej zrozumiała?\notryt Re: Marszalek Koniew 06.05.09, 15:10\nDziękuję. Teraz wszystko jasne. Dawna propaganda trzyma się mocno,\npomimo tego, że już 20 lat żyjemy w wolności. Wikipedia nie pisze\no tym, ani pod hasłem "Kraków" ani "Koniew". Gdybym częściej bywał w\nKrakowie, mieszkańcy tego miasta wnet by mnie uświadomili jak było.\nTak jak kiedyś uświadomili mi przy jakiej ulicy była wystawa aktu\nmaadzik3 Re: Marszalek Koniew 06.05.09, 15:28\nHistorii o ulicy ja z kolei nie znam. Napisz jesli ciekawa. Pozdrawiam\nluccio1 Ulica Starowiślna 06.05.09, 19:34\nWytyczona pod koniec XIX w., biegnie od końca ulicy Siennej (przed dawną Nową\nBramą, której kontury fundamentów jakieś 10 lat temu odtworzono), czyli od\nPoczty Głównej (stojącej już po zewnętrznej, "przedmiejskiej" stronie Plant) w\nkierunku południowym, z lekkim odchyleniem ku wschodowi. Na 1/3 długości\nprzecina dawne koryto "Starej Wisły", zasypywane stopniowo od r. 1877 począwszy\n- stąd nazwa.\n(Na wyspie między dwiema Wisłami: "Starą" i tą właściwą, zaległo miasto\nKazimierz, czyli wieś Bawół, obdarowana w r. 1358 prawem miejskim [magdeburskim]\nprzez króla Kazimierza Wielkiego - we wsch. części tegoż miasta formowało się od\nkońca XV w. "miasto Żydowskie" - rejon dzisiejszej ulicy Szerokiej i bóżnic:\nStarej i Remuh; pierwotnie tam Kazimierz Wielki zamierzał osadzić Uniwersytet -\no niedokończonych stojących budynkach pisze Długosz).\nW r. 1912-13 na wylocie Starowiślnej wzniesiono III most, łączący Kraków z\nPodgórzem. Od r. 1913 Starowiślną jeździł tramwaj normalnotorowy 1435 mm, i tę\nlinię w r. 1917 przedłużono do Rynku Podgórskiego, a później dalej w dwóch\nkierunkach: w stronę Borku Fałęckiego (wyjazd na Zakopane) i Prokocimia (wyjazd\nna Tarnów, Rzeszów, Lwów). Most przetrwał do r. 1970; był wąski, samochody\nmusiały jechać po torach tramwajowych. Nowy, szerszy, na starych filarach, nosi\nnazwę "Mostu Powstańców Śląskich".\nUlicę w r. 1948 nazwano "ul. Bohaterów Stalingradu" (wtedy też ul. Piłsudskiego\nstała się ul. Manifestu Lipcowego, ul. Dunajewskiego - ul. 1 Maja - itd.).\nWróciła do nazwy właściwej w r. 1990.\nNazwy: "Bohaterów Stalingradu", nikt nie używał. Nigdy (z innymi ulicami tak się\nluccio1 Re: Ulica Starowiślna 06.05.09, 19:42\nkoryto Starej Wisły da się do dziś odczytać w przebiegu ul. Dietla i Al.\nMost kamienny, po którym górą jadą pociągi z Dworca Głównego do Płaszowa i\ndalej, stał - w chwili gdy go wybudowano - jeszcze nad wodą.\notryt Re: Ulica Starowiślna 07.05.09, 10:53\n>Nazwy: "Bohaterów Stalingradu", nikt nie używał.\n>Nigdy (z innymi ulicami tak się nie udało).\nI to było dla mnie czymś niesamowitym i wspaniałym. Odkryłem to\nprzypadkiem podczas mojego pierwszego pobytu w Krakowie, gdy miałem\n16 lat. Pierwsze spotkanie z miastem, podobnie jak pierwsze wrażenie\npo spotkaniu z kimś nowym, wyznacza często na zawsze nasz stosunek\ndo miasta lub człowieka. Pierwsze wrażenie bywa decydujące.\nByło nas dwóch lub trzech pryszczatych 16-letnich chłopaków, kolegów\nz jednej klasy licealnej. Przyjechaliśmy z daleka na szkolną\nwycieczkę. Nasze miasto było bardzo czerwone, duże garnizony wojska,\ndużo milicji, mało przemysłu. Liceum ogólnokształcące było jeszcze\nbardziej czerwone niż miasto. Sto procent nauczycieli nas uczących\nbyło członkami PZPR. Władze miasta i dyrekcja szkoły bardzo dbały o\nsocjalistyczne wychowanie młodzieży. Nawet w kościele nie mogli stać\nharcerze przy grobie Chrystusa na Wielkanoc. Tylko jakieś dziadki\npełniły straż. Ubecy stali pod kościołem i patrzyli, kto z uczniów i\nnauczycieli chodzi w niedzielę do kościoła. Taki był klimat mojego\nrodzinnego miasta. W takiej atmosferze wzrastałem.\nW latach 70-tych wielkim wydarzeniem kulturalnym i artystycznym była\nwystawa aktu kobiecego Venus. Było to wydarzenie, o którym głośno\nbyło nie tylko w Krakowie, ale w całym kraju. W siermiężnej\nsocjalistycznej rzeczywistości nie było wcześniej miejsca na tego\nrodzaju wystawy. Komuniści do spraw seksu podchodzili wtedy w\nwyjątkowo purytański sposób. Dla chłopaków 16-letnich obejrzenie\nnagich ciał na wystawie było znacznie ważniejsze niż oglądanie\njakiegoś Wawelu. W dodatku widzianych okiem i obiektywem artystów.\nNie można było przepuścić takiej okazji. Dlatego nie mogliśmy uronić\nani minuty z danego nam przez wychowawcę czasu wolnego na\nsamodzielne zwiedzanie Krakowa.\nPrzypadkowego przechodnia zapytaliśmy o ulicę Bohaterów Stalingradu,\nbo taki adres wystawy znaliśmy z mediów. Człowiek bardzo uprzejmie i\nsympatycznie nam pokazał, jak tam trafić a na koniec poradził, gdy\nbędziemy jeszcze pytać o tę ulicę, to pytajmy o Starowiślną.\nNawiedzony jakiś antykomunista – pomyślałem. Trasa była jednak dość\nskomplikowana, więc musieliśmy zapytać kolejnego przechodnia o\ndrogę. Znów pytamy o ulicę Bohaterów Stalingradu. I znów uprzejma\npomoc nam udzielona i znowu prośba, by tę ulicę nazywać Starowiślną,\nże w Krakowie wszyscy tak ją nazywają. Przyznam, że trzeci raz\nzapytałem już nie po to by znaleźć drogę, lecz by się przekonać, czy\ntrzecia pytana osoba znów nam powie, że jest to ulica Starowiślna.\nTak też się stało. Później o tym zdarzeniu sporo myślałem. Klimat\nKrakowa był tak odmienny od klimatu mojego miasta. To niby nic, ale\nw jakiś sposób wpłynęło na zmianę mojego myślenia wtedy. Ta\njednomyślność i uprzejmość.\nWystawa była piękna. Najbardziej chyba utkwił mi w pamięci akt\nkobiety w ciąży. To było dla mnie coś niewyobrażalnego do tej pory i\nniewyobrażalnie pięknego. Pięknego jak macierzyństwo. Warto jeździć\nna wycieczki szkolne.\nmamalgosia Re: Marszalek Koniew 06.05.09, 20:00\nMoje miasto też wyzwolił Koniew.\nA Wójcickiego w tej piosence bardzo lubię\nluccio1 Re: Marszalek Koniew 07.05.09, 21:48\nWarto wiedzieć o dwóch bombach, które sowieci zrzucili w styczniu 1945 na Kraków.\nObie trafiły Wawel.\nJedna uderzyła w budynek austriackiego szpitala wojskowego, gdzie była (i jest)\nwawelska centrala telefoniczna. Mała strata. Paradoksalnie, pół budynku - ta\npołowa, którą "unowocześnili" Niemcy - stoi do dziś: po wojnie położył na niej\nrękę URM, były tam apartamenty reprezentacyjne dla oficjalnych gości\npaństwowych, teraz jest "centrum konferencyjne".\nDruga rąbnęła w tzw. "Dziedziniec Batorego" pomiędzy zachodnim skrzydłem Pałacu\nKrólewskiego a wschodnią ścianą szczytową Katedry.\nWstrząs oberwał przyporę sklepienia; ta, spadając, przedziurawiła dach kaplicy\nNajświętszej Marii Panny/Króla Stefana Batorego, rozbijając częściowo\nsklepienie, uszkadzając Cyborium (puste) i tłukąc witraże z II poł. XIX w.\nPomnik Króla - dzieło Santi Gucci'ego - wyszedł bez szwanku.\nUszkodzenia, jakich doznała kaplica, stanowiły swego rodzaju "błogosławioną\nwinę": ze sklepienia spadła XIX-wieczna dekoracja malarska (błękitne niebo ze\nzłotymi gwiazdkami), odsłaniając malowidła manierystyczne (późnorenesansowe),\nzachowane pod spodem; tych malowideł zachowało się na tyle dużo, że po odbudowie\nsklepienia można było odtworzyć całość, dopunktowując części brakujące. Wybite\nokna przeszklono szybami półmatowymi, nawiązującymi kolorem (róż z domieszką\nszarości) do barwy marmuru, w którym wyrzeźbiono pomnik Króla (w taki sposób, że\npomnik dziś "ociepla" wnętrze); na jednym oknie jest Orzeł polski, na drugim -\nWilcze Zęby (herb Batorych). Wnętrze kaplicy dzięki tej odbudowie znacznie\nA gdyby ta bomba uderzyła tuż obok, w katedrę?\nisma Marszalek Koniew i ja, czyli ta nasza mlodosc 10.05.09, 23:50\nNo, coz. Marszalek Koniew to jest kawal mojego dziecinstwa )).\nOtoz uczeszczalam do szkoly podstawowej imienia ww., co naturalnie wiazalo sie nie tylko z wszechstronnym dorocznym omawianiem kwestii tzw. kabla centralnego, ktorego koncowka jakoby znajdowala sie wlasnie z Bronowicach, a ktoren mial laczyc ladunki wybuchowe umieszczone pod zabytkami Krakowa (prof. Chwalba ustalil, ze na pewno zaminowane byly tylko obiekty inzynierskie, nie ma zadnych dowodow co do ladunkow pod m.in. sanktuarium na Skalce) oraz z odwiedzinami "corek marszalka Mai i Nataszy", ale takze z przymusowa przynaleznoscia do Towarzystwa Przyjazni Polsko-Radzieckiej oraz odbywaniem w stosowne rocznice wizyt z zyczeniami w konsulacie radzieckim (niestety, mala Isma, jako mowiaca w miare dobrze po rosyjsku, uczeszczala na owe wizyty nierzadko ;-((().\nPod pomnik marszalka zabrano nam osiedlowe boisko ;-(((. A w roku jego odsloniecia zima byla wyjatkowo mrozna, i wymarzlismy na uroczystosci okrutnie ;-(((.\nTa piosenka ma jeszcze jedno dno - otoz tworca pomnika, Antoni Hajdecki, byl jednym z pieszczochow rezimu (stworzyl tez w Krakowie jakis pomnik czynu proletariatu, czy cos w ten desen). I otoz podczas pracy nad Koniewem Hajdecki ulegl w swej pracowni wypadkowi (zlosliwi mowili, iz marszalkowska czapka artyscie na noge spadla) i uczestniczyl w odslonieciu dziela zakuty w gips...\nDwadziescia lat temu, przed wyborami 4 czerwca, robilismy u stop pomnika spotkanie z solidarnosciowymi kandydatami do parlamentu, z programem artystycznym Piwnicy. Jako Koniew wystapil Zbigniew Preisner, obdarzony uderzajaco podobna sylwetka - byl to marszalek jak w stanie... nie, nie spoczynku. Blogoslawionym )).\nPomnik juz nie stoi, zostal wywieziony. Ale ciagle stoi... cokol, ogronmy, kamienny, ktorego od dziesieciu lat bezskutecznie sie probujemy pozbyc. Okazalo sie to trudniejsze niz pozbycie sie pomnika - cokol jest w pasie drogowym drogi krajowej, i usuniecia (oraz sfinansowania tej operacji) moze dokonac tylko Generalna Dyrekcja Drog Publicznych...\nisma ...i jeszcze jedno: 10.05.09, 23:59\nZabytki Krakowa wprawdzie ocalaly (mniejsza, czy to dzieki marszalkowi, czy\ndzieki czemu innemu - utrzymuje sie tez taka legenda miejska, ze brak walk\nlotniczych zawdzieczamy dzialaniom dyplomatycznym Stolicy Apostolskiej ;-O), ale\nSowieci poczynali sobie w miescie bardzo zle. Rabunki, gwalty (nawet publiczne)...\nZagraj sobie i wygraj kase!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nmężczyzna mojego życia wczoraj mnie uderzył\nPiS nie buduje autostrad,a Hitler


Zalety Ĺźelu: - StupidGeniuses\nWysłany: Wto 23:59, 08 Kwi 2014 Temat postu: Zalety Ĺźelu:\nWiÄc poszĹam. [link widoczny dla zalogowanych] bo wĹasnie czÄsto taki efekt siÄ robi jak opuszek wyciska w gĂłrÄ tipsa,bo przy obgryzionych paznokciach opuszek wystaje za pĹytkÄ paznikcia\nnie zabije...Pozdrawiam goraco,buzka up polecam coĹ do obejrzenia : Bejbi, zacznij lepiej swojÄ\nterapiÄ, a dopiero potem szukaj innego faceta. jestem z wrocka, po 30 [link widoczny dla zalogowanych]\nMialalam okazje wykorzystac obu . a do tego, probuje rzucic palenie. ktos probowal? przeczytajcie jeszcze dlaczego warto robic lewatywy ,co one daja ,a znajdzie sie odpowiedz dlaczego tak sie poprawia cera itp. NIE POLECAM TEGO SALONU. i przestaĹo bolec jak wziolem o 11 to do tej pory mnie nie boli, wiecie po co to pisze?? MCH - 31,5 N:\ndz kogoĹ ma, co druga kobieta bez wzglÄdu, czy panna, mÄĹźatka, czy rozwĂłdka uprawia sex z KsiÄdzem....... Troszeczke pobolala mnie glowa moze tak z 15 min i tyle.\nniebezpieczne. [link widoczny dla zalogowanych] na mnie ta dieta nie dziala albo cos robie zle,bo 3dzien i waga stoi w miejscu\njak to wszystko czytalam to mi sie z was smiac chcialo!! Waga stoi prawie dwa tygodnie, ale mam nadziejÄ, Ĺźe zaraz ruszy. ProszÄ o odpowiedĹş. ojj ale to musi bolec I kurde, jednej nocy bylo strasznie ale to strasznei goraco, lezalam sobie prawie naga w lozku cos mnie obudzilo, jakies przeczucie, obrocilam glowe i spojrzalam na moje nagie ramie ...........brrrr.........siedzial tam najwiekszy pajak jakiego widzialam, natychmiast zerwalam sie z lozka i latalam jak poparzona klepiac sie gdzie popadnei. [link widoczny dla zalogowanych]\nzkowo , wtedy moĹźna sobie spokojnie pocieszyÄ oko Ania_Szycha tu zajrzyj Sory ale w moich oczach jeszcze bardziej sie pogrÄ\nzyĹaĹ Na duĹźa bliznÄ to moĹźe rzeczywiĹcie sporo kosztowaÄ. ChciaĹbym urozmaicenia, fantazji, szaleĹstwa, to ma byÄ zabawa, po ktĂłrej bÄdziemy zadowoleni przez dzieĹ czy dwa a nie przez 10 minut. tygodnia w biurze, 8h przed kompem ...\nrAFAĹ MROCZEK [link widoczny dla zalogowanych] Musze powiedzieÄ ze potym jak kupiĹem juĹź gruche czuĹem siÄ wyjÄ\nPiaskowanie nie powinno sie robic czescie niz co 3 miesiace. obudzil mnie bol brzucha i zawroty glowy. loreal profesional super ByĹam w szoku, zwaĹźywszy na to iĹź miaĹam delikatne plamienia i myĹlaĹam Ĺźe moĹźe miesiaczka tym razem jest inna.Dodatkowo okazaĹo siÄ Ĺźe mam miÄĹniaka ok 4,5 cm.ByĹam dobrej mysli, ale niestety poroniĹam.Teraz jestem kierowana na wyĹuszczenie tego miÄsniaka.Bardzo siÄ boje, poniewaĹź lekaĹź ktĂłry bedzie mnie operowal, poinformowaĹ mnie, ze jeĹźeli zajdzie taka koniecznoĹc to rĂłwnieĹź usunÄ\n. Lecz od maja 2009r. [link widoczny dla zalogowanych]\nPozdrawiam Was serdecznie Kiedy zasugerowalam kuzynce abysmy wracaly do domu, bo nie czuje sie najlepiej w pewnym momencie uslyszalam cos takiego jakby balon pekl. To Ci chyba nie pomogĹam w zrozumieniu roli wÄglowodanĂłw w diecie. dziekuje wam jak cos jeszcze ktos wymysli najlepiej z uzasadnieiem to prosze o wypowiedz. rev - a znasz powĂłd? Jak u Was to wyglada ile pijecie dni soki po glodowce 14 dniowej. Ale diete trzymam.\nBlue System - Laila warto\nmaili a moĹźe, Ĺşle szukam . [link widoczny dla zalogowanych] a juz nie na pewno mistrza od warkoczykow i innych d**ereli ze zwirki i wigury\nCzytam z zachwytem... Aldoctor - wyrazy szacunku.....moĹźe ,,szalom,,...BĂg jest jeden mÄ\ndroĹÄ przez Ciebie przemawia.... I tak cierpiaĹam !!!!!! A z wĹasnego doĹwiadczenia dodam, Ĺźe jedna kawa dziennie nie wpĹywa na poziom ciaĹ ketonowych. Do kolezanki co jej waga stoi: [link widoczny dla zalogowanych]\na nie pieczywem. Mam nadzieje ,ze bedziesz tu zagladac! wlasnie mi dentysta zalecil piaskowanie. czy ktoras z was zna jakiegos dobrego lekarza? no zobaczymy moze sie uda.kiedys trzeba zmadrzec 20. Pozdrawiam!


Grupa ROBYG: przedterminowy wykup obligacji serii H i pozostałej części obligacji serii G - NewsrmTV\nNewsrmTV » Komuniktaty PR » Grupa ROBYG: przedterminowy wykup obligacji serii H i pozostałej części obligacji serii G\nGrupa ROBYG: przedterminowy wykup obligacji serii H i pozostałej części obligacji serii G\nGrupa ROBYG podjęła decyzję o przedterminowym wykupie ostatniej części zabezpieczonych obligacji serii G o łącznej wartości 25 mln zł ze względu na zamiar zwolnienia hipoteki ustanowionej na nieruchomości projektu Słoneczna Morena w Gdańsku – gdzie uruchomione zostaną dalsze etapy osiedla. Dodatkowo spółka dokonała również wykupu niezabezpieczonych obligacji serii H o łącznej wartości 10 mln zł.\n„Podjęcie decyzji o uwolnieniu hipoteki – związanej z wykupem ostatniej części obligacji serii G – jest dowodem rosnącej popularności, jaką cieszy się gdańska inwestycja Grupy ROBYG – Słoneczna Morena. W związku z wysokim tempem sprzedaży lokali w ramach gdańskiego projektu spółka już wcześniej dwukrotnie dokonała przedterminowego wykupu części papierów dłużnych serii G. Priorytetem spółki jest utrzymanie optymalnego poziomu zadłużenia i bezpiecznego poziomu gotówki, umożliwiającego płynne funkcjonowanie działalności deweloperskiej. Spółka nieustannie poszukuje efektywnych źródeł finansowania i dba o zachowanie właściwego balansu między poziomem zadłużenia a zapasami gotówki. Zarząd Grupy ROBYG jest przekonany, że obecna strategia będzie miała wpływ na kontraktację w kolejnych kwartałach. Spółka zamierza osiągnąć kontraktację na poziomie nawet 2000-2500 mieszkań w nadchodzących latach” – powiedział Oscar Kazanelson, Przewodniczący Rady Nadzorczej ROBYG SA.\nRada Nadzorcza zatwierdziła politykę dywidendy dla spółki na lata 2014-2015. Zgodnie z nią Zarząd zamierza rekomendować Walnemu Zgromadzeniu wypłatę dywidendy za lata 2014-2015 na poziomie 75%-80% skonsolidowanego zysku netto.\nGrupa ROBYG osiągnęła narastająco po trzech kwartałach 2014 roku przychody w wysokości 284 mln zł (348 mln zł wliczając proporcjonalnie przychody z projektów joint venture). W tym okresie spółka osiągnęła narastający wynik kontraktacji na poziomie 1569 lokali (z uwzględnieniem rezygnacji), utrzymując tym samym pozycję lidera wśród polskich deweloperów giełdowych. Zysk księgowy netto Grupy narastająco po trzech kwartałach wyniósł 24 mln zł, natomiast ekonomiczny zysk netto sięgnął 51 mln zł.


erowanych przez wypożyczalnię mebli są hokery. Hokery są niczym innym, jak krzesłami barowymi, które charakteryzują się tym, że są wyższe od zwykłych krzeseł umożliwiając tym samym siedzenie przy wys\nDodane: 26-06-2020 03:21\nWypożyczalnia mebli eventowych posiada w swojej ofercie meble oraz akcesoria na wiele różnych wydarzeń i okazji. Jednymi z produktów do wynajęcia oferowanych przez wypożyczalnię mebli są hokery. Hokery są niczym innym, jak krzesłami barowymi, które charakteryzują się tym, że są wyższe od zwykłych krzeseł umożliwiając tym samym siedzenie przy wys\nO kostce brukowej, ogrodzie i elewacjiAbout high pressure cleaning servicesOgólnie o technikach grzewczychDrogi prąd? Wcale nie będzie lepiej, ale wystarczy tylkoWybieramy klimę do domuStare, dobre gry i zabawa na świeżym powietrzuFundament europejskich kuchni narodowychJuż niebawem nowe programy dla szpitaliStomatologia estetyczna - o implantachRedukcja kosztów w biznesieAnother boring thing - plumbingDlaczego warto zrobić remont?Pozycjonowanie firmy w SosnowcuBHP w aucieCzęści samochodowe - czujnikiKrzewy i drzewka- odmłodzenie ogroduWater emergencyMotoryzacja - to warto wiedziećRegularne wizyty u stomatologaPowstawanie firmy- biznesplan, prognozy, marketingPotrzeba posiadania kosmetykówPora się ruszyć!Kilka faktów o przydomowych oczyszczalniach ściekówPoligrafia, a marketing Will you manage to buy us auto parts in 2020? Szybalski-stomatologia.pl Noen interessante fakta om tannbehandling Jak wypożyczyć samochód?Czy kupić kosmetyki orientalne jest trudno?Kilka słów o zaproszeniach na ślub i nie tylko