Blog o bieganiu i życiu codziennym\nTrzy były momenty w zeszłym tygodniu warte zapamiętania. Dramatyczny, podniosły i nijaki.\nDramatyczny. Las Kabacki, wtorek po południu. Po poniedziałkowych ćwiczeniach siłowych (wariacje na temat skipu B w celu wzmocnienia i uelastycznienia grupy biodrowo lędźwiowej) zaczerpniętych z bieganie.pl na wtorek zaplanowałem sobie regeneracyjną godzinę. Rano był ping pong z dramatyczną przegraną po prowadzeniu 7:3 w ostatnim secie - znów wygrali Niemcy, chociaż byłem blisko Brazylii. Potem lekarz okulista, który postraszył i wysłał mnie do neurologa. Później coś napisałem do papierowego Biegania i poranny trening zaczął się przed 17.\nNiedobrze. Glikogen z poniedziałkowej kolacji już zużyty, od obiadu minęły też ze cztery godziny. Po trzech kilometrach w wolnym tempie - zamiast przepisowego 5:00 wychodziło mi tylko 5:40 - zacząłem się męczyć, zwalniać. Kiedy na siódmym kilometrze doszedłem do tempa 7:30, uznałem, że to bez sensu. Znacie taką maksymę: "Celem treningu nie jest realizacja planu treningowego, tylko osiągnięcie maksymalnej dyspozycji na zawodach"? Nie bez oporów przerwałem trening. Nie byłem w stanie kontynuować biegu w I zakresie! Przeszedłem do marszu, myśląc, jak się Oco ucieszy. Półtora kilometra w tempie ok. 10:30-11:30 czyli niewiele wolniej niż w ostatniej fazie biegu. Odbudowałem się trochę i dotruchtałem do samochodu, żeby nie tracić czasu.\nTo był szok. Jak nie jesteś w stanie biec powoli, jak średnia krajowa, to musi zadziwić. Zaczęły mnie strasznie boleć plecy po poniedziałkowym treningu. W domu się zmonitorowałem - ciśnienie ok, ale temperatura 35,7 czyli spore osłabienie. Ki diabeł?\nMoment podniosły był w czwartek. Wybraliśmy się z Moją Sportową Żoną na nocny przejazd rolkami po Warszawie. Spodziewałem się, że będzie świetnie, jazda pustymi ulicami w gronie ludzi zakręconych, w obstawie policji. I nie zawiodłem się ani trochę. Było nas prawie trzy tysiące! Zrobiliśmy 24 km z Krakowskiego Przedmieścia na warszawskie przedmieście czyli Ursynów i z powrotem.\nFotki nie oddają do końca tej radości.\nZbiórka o 20.30 pod Pomnikiem Kopernika.\nAl. KEN, ja i dziewczyna w krótkiej spódniczce. Nie wiem czy to kwestia wieku (mojego), czy nowych czasów, ale miałem wrażenie podczas tego przejazdu, że 20 lat temu studentki miały zdecydowanie mniej urody. Myślę, że jednak nowa młoda Polska dba o siebie, jest aktywna, lepiej ubrana, po prostu ładniejsza.\nMłoda Polska tańczy. MSŻ w żółtym adidasie z odblaskowym logo, gdyby ktoś miał wątpliwości.\nZombie wracają Puławską.\nI jeszcze moment nijaki. Sobota - Bieg Pamięci czyli piątka i dycha na Siekierkach. Przyszedłem, pobiegłem i się skwasiłem. Niby ósme miejsce to dobre miejsce, ale nie złamać 38 minut, kiedy mierzyłem w złamanie 37, a przynajmniej 37:30. I co gorsza tak zacząłem.\nNie napisałem tego rano z pośpiechu (biegłem na trening), ale miałem podstawne nadzieje na dobry bieg, bo interwały w środę wychodziły mi na dawno nie widzianych tempach - 800 m w tempie 3:20-3:30. Czułem, że ten jeden trening Nowej Siły pozwala mi rozpocząć zmianę techniki, zwiększyć zasięg nóg i wydłużyć w naturalny sposób krok. Na Siekierkach starczyło mi tego na niecałą połowę dystansu. Potem była samotność i żółwizm.\nKolejna nauka życiowa ze sportu. Nie ma drogi na skróty. Jeśli chcę wyciągnąć maksimum z ćwiczeń, które mnie zainspirowały na bieganie.pl - to muszę je robić systematycznie, a nie zrobić raz i liczyć, że będę w stanie w głowie wizualizować sobie dłuższy krok. Jeśli chcę wygrywać z Dzikim, to muszę potrenować tenisa stołowego, jeszcze nie wiem jak, mam pomysły, ale nie mogę się do nich zebrać. A nie liczyć, że zwizualizuję sobie Brazylię przy stole ping pongowym we wtorek.\nJeśli chcę pobiec Rzeźnika, to muszę się do tego przygotować - fizycznie i psychicznie. Na razie bawi mnie jeszcze zabawa w życiówki, a jeśli nie życiówki, to dobre, szybkie biegi po asfalcie. Kusi mnie w Krynicy - a znów będziemy we wrześniu na Festiwalu Biegowym - setka przez siedem dolin. Ale nie, to prosta droga do rozczarowań na jesiennych startach. Zrobię sobie trening, agresywny i mocny kros - 33 km po górach, to chyba będzie meta w Rytrze tuż koło mojej Piwnicznej.\nNa koniec zdjęcie z maratonu - płaskiego, asfaltowego i udanego - które sobie właśnie ściągnąłem. Trzydziesty kilometr, Ursynów, MSŻ i ja. Moment do zapamiętania.\nLink Komentarze (96) »\nMaratony najgorsze (I)\nW tekście o tym, jak Przemek K. przez tydzień udawał celebrytę, fryzjer - określający się po celebrycku jako stylista fryzur - chwali się najlepszą fryzurą, jaką zrobił (Mandarynie). Wspomina też o najgorszej (zamiast perłowego koloru wyszedł siwy). Chciał to wykreślić przy autoryzacji, ale autoryzacja to nie cenzura. W tekście są obie historie.\nTydzień temu opisałem, jak wspaniale budowałem formę na dobry Cracovia Maraton po porażce z poprzedniego roku. To dzisiaj o moim najgorszym maratonie. Żeby Piotr (ok123) wiedział, że doskonale wiem, co to jest marszobiegać maraton. Albo maszerować. Niech żyje marsz, marsz, marsz żyje nam.\nNajgorszy był mój drugi maraton. Wspomniałem o nim tydzień temu - Warszawa 1997, 4:49 - ale dziś się mocniej popastwię nad sobą. Byłem wtedy w zawirowaniach życiowych, w stanie rozwlekłego rozwodu, uważałem, że nie mam czasu na bieganie. Jeździłem wtedy na rowerze komunikacyjnie, więc wymyśliłem sobie, że będę się przygotowywał do biegu na rowerze. Praca aerobowa? Przecież jest. Siła mięśniowa? Wymyśliłem - przepraszam za te herezje - że będę jeździł na bardzo siłowych przełożeniach, przez miesiąc nawet na Belwederską wjeżdżałem na szóstce. Bieganie? Robiłem chyba ze dwa razy w tygodniu po 15-20 minut po lesie. Sorry.\nDo startu podszedłem z niebywałą bezczelnością. Na zbiegu z Belwederskiej postanowiłem podgonić grupkę przede mną, to podgoniłem. Zabrakło mi oddechu (to musiał być trzeci zakres!), to zwolniłem. A potem goniłem znów.\nZaczęło boleć koło półmetka. Uda - opisywałem to już tak kiedyś, ale lepszego określenia nie znajdę - jak z kamienia, przy każdym kroku czułem, jakby uderzał w nie młotkiem i dłutem rzeźbiarz-sadysta. Tempo dramat. Było listopadowo, deszczowo, pod Mostem Poniatowskiego ktoś dał mi łyk herbaty z termosu (dzięki). Za chwilę wyprzedził mnie maszerujący szybko biegacz i wtedy się poddałem. Nie było sensu biec, kiedy każdy krok był cierpieniem i to nieefektywnym.\nW marszu wszystko minęło. Dogoniła mnie tylko fala rozgoryczenia, smutku. Widzę tę Wisłostradę pełną piechurów, obrzuconą przy punktach kubeczkami plastikowymi, które zostawili na jezdni biegacze. Piechurzy nieśli swoje kubeczki zawstydzeni, wręcz pili na punktach i wrzucali do worków albo odstawiali na krawężnik. Z poczuciem, że nam się już nie należy obsługa sportowa, miano biegacza i medal na szyi.\nKiedy zbliżał się pięciogodzinny limit czasu dobry dialog odbyła z sędzią na mecie moja ówczesna dziewczyna:\n- Nie widzi pan go? Taki blondyn w okularach. Nie ma? Pan go nie zna, doczołga się, a ukończy.\nA sędzia wziął lornetkę, spojrzał:\n- Żaden się nie czołga.\nAle tak naprawdę maraton mnie wtedy przeczołgał. Nauczył mnie chyba więcej pokory niż pani przedszkolanka powtarzająca, że bez pracy nie ma kołaczy, a przysłowia są mądrością narodu.\nW następnym maratonie wystartowałem w lecie w kolejnym roku. Złamałem zgodnie z planem 3:45, poprawiając się o 12 minut wobec życiówki. A jesienią w Warszawie walczyłem, bezskutecznie, o złamanie 3:30.\nMaratony są jak literatura. Jak podręcznik, jak egzamin. Cieszą na tyle, ile sami się nimi ucieszymy. Uczą tyle, ile sami z nich odczytamy. Teraz łatwo mi to pisać, bo jestem po dobrym maratonie, mam z niego więcej radości niż nauki. Ale nie pobiegłbym dobrze Orlenu, gdyby nie jesienne porażki w Warszawie i Poznaniu.\nJuż się nie mogę doczekać następnego maratonu. I chyba go przyspieszę.\nMój plan startowy przewidywał zakończenie wiosennego sezonu w Radomiu. Bardzo mi się spodobała idea tego półmaratonu, odżyły emocje związane z Kuroniem, Michnikiem, słuchaniem Wolnej Europy, radomskim czerwcem 1976 r. i wprowadzonymi wtedy kartkami na cukier. W dodatku sto kilometrów to niedaleko, jak śpiewał Jan Krzysztof Kelus. Miejski półmaraton w pobliżu Warszawy, na który można dojechać rano i śmignąć w czerwcu - czego chcieć więcej.\nAle obawiam się, że nie pojadę. W zimie w Rabce zamarzyliśmy sobie z Moją Sportową Żoną i ex-biegaczką Sabiną rodzinny wyjazd za granicę (nawet dalej niż do Frankfurtu). Żeby było taniej i luźniej postanowiliśmy, że jedziemy w ostatnim tygodniu czerwca. I wygląda na to, że kiedy w Radomiu będzie debiutował półmaraton, my będziemy wsiadać w samolot na Sycylię.\nCo zamiast? Przybiegła ta myśl do mnie kilka dni temu, ale teraz czuję, że już się nie rozstaniemy. Maraton Mazury. Pobiegnę mądrzej niż rok temu, bo czegoś się jednak nauczyłem. Nie zacznę w tempie na 2:50. Raczej pobiegnę z luzem na trzy z haczykiem. Postaram się przetrenować negative split, bo człowiek ciągle się czegoś uczy.\nFajny film wczoraj widziałem, pouczający. U Fredzia na Bieganie.pl są ćwiczenia siły biegowej i parę mądrych słów o zwiększaniu zakresu ruchu. Uważam, że takie ćwiczenia są bardzo istotne dla nas, amatorów, moje przysłowie to "Tydzień zaczyna się od podbiegów". Zawodowcy jak Beztlen nie czują tego w stawach, bo latami treningu zwłaszcza tymi w wieku największych możliwości kształtowania gibkości wypracowali technikę, posiadają odpowiedni zakres ruchu. My, amatorzy - trójkołamacze, czwórkołamacze, piatkołamacze - musimy to nadrobić teraz. Ja nadrabiałem dziś, 45 minut ćwiczeń od marszu dynamicznego, skip B (Fredzio przekonał mnie, żeby to ćwiczenie bardziej docenić), wykroki (których mi w materiale z Biegania zabrakło), wieloskoki po podbieg i przebieżki na koniec. Moje tempo rytmowe 3:20 osiągnąłem z nawiązką.\nTylko żeby nikt nie pisał, że nie doceniam biegania. Bieganie też jest ważne w treningu biegacza. W piątek i sobotę zrobiłem łącznie maraton. Dwa długie wybiegania po 1,5 i 2 h z kawałkiem. Wytrzymałość to podstawa, tej podstawy mi zabrakło w tym maratonie w Warszawie 16 lat temu.\nLink Komentarze (104) »\nNajlepsze jest to, co się zdarzyło między 2008, a 2009 rokiem. Nie w świecie, nawet nie w moim życiu, chociaż to właśnie wtedy postanowiliśmy z Moją Sportową Żoną, że pójdziemy do urzędu z dwoma kółkami. Tylko w moim bieganiu w Krakowie.\nMam taki pamiętnik. Nazywa się !rekordy.rtf. Zapisuję tam każdy maraton. Lapidarnie, ale do zapamiętania. Liczbami, ale też słowami. A tak naprawdę czystą emocją. Bez upiększania. Cytuję też bez upiększania.\nPierwszy raz pojechałem do Krakowa bodaj na drugą edycję. Miałem wtedy życiówkę 3:19 z Wrocławia, ale zazwyczaj walczyłem o złamanie 3:30.\n"15. Kraków, 11 maja 2002 - 3 h 33 min. 30 s. 223 miejsce na 715, którzy ukończyli bieg (61 na 164 w kategorii M30). Upał od 15 km. Zacząłem od piątki w 22.30, potem nawet szybciej z jednym góralem (Marian Ryżak z Rytra - dobiegł na 3.12). Półmetek miałem 1.35, ciągnąłem jeszcze do 30 km – 2.16, potem upał mnie wykończył, trochę szedłem, straciłem z 70 miejsc".\n"18. Kraków 10 maja 2003 – 3 h 32 min. 58 s. (wg chipa – 3.32.02). 224 na 737 osób, które ukończyły, w M-30: 55 na 207. Straszny upał. Poznałem Włodka Dębskiego z Piły (przybiegł pół minuty przede mną). Dwa kryzysy kontrolowane - na 27 km (zwolniłem na 18 minut) i na 37 (zwolniłem na 10 minut). Czas na 30. km – 2.26.48. Czasy kolejnych piątek: 23.04, 22.55, 25.19, 23.47, 24.32, 26.12, 26.27, 28.47 i końcówka 10.59". \nKolejny rok odpuściłem, a do następnego Krakowa podchodziłem już z życiówką 2:57.\n"27. Kraków 7 maja 2005 - na dystansie ok. 40 km - 2 h 49 min. 48 s., czas rzeczywisty byłby w granicach 2.58.30-2.59.30. Niebywałe, ale organizatorzy na 36 km (pod mostem Kotlarskim) nie skierowali nas na agrafkę w lewo, tylko od razu w prawo do mety. Kilkadziesiąt osób tak skróciło (a pierwszy Piotr Gładki przebiegł 2 km więcej, ale i tak wygrał). Miejsce: oficjalnie 40, ale w rzeczywistości powinno być ok. 50-55. Wygrałem o 2 sekundy z Ibeksem, który dogonił mnie zaraz za mostem Kotlarskim, trochę biegłem z nim, a trochę zrywami. Międzyczasy: 20.59, 20.44, 20.31, 20.37 (półmaraton 1.27.21), 20.41, 21.54 (na 30 km 2.05.27, od 28 km do 30 odpoczywałem zwalniając o pół minuty na kilometr), 21.57 - i to ostatni prawdziwy czas z 35 km: 2.27.25. Na końcówce nie zwolniłem czyli licząc, że piątkę zrobiłem w 22 minuty, a końcówkę w 10 dałoby to czas 2.59.25, ale chyba trochę przyspieszyłem od Ibeksa, więc pewnie lepiej. Było zimno, dwie ulewy i jedno gradobicie".\nPotem kilka lat przerwy. I wreszcie Kraków już rodzinny, drugi hajmat, jedziemy do Sabiny, Sabina nie ma w domu węglowodanów, podejmuje nas grillem, makaronu do domu nie kupisz, bo wszystko pozamykane - wprowadzili właśnie dni ustawowo wolne od sklepów.\nI to jest najgorsze. To jest tak fatalne, że Ziggy, Alicja i Mati nie mają dziś w sumie takiego bólu, jak ja wtedy:\n"34. Kraków, 4 maja 2008 – 3 h 07 min. 45 s.???. Klęska, porażka. Ale czego chcieć, jak człowiek nie naje się porządnie węglowodanami rano i poprzedniego dnia. A przede wszystkim jak zaczyna w średnim tempie z półmaratonu. Piątki: 18:45, 18:51, 21:36, 20:27, 22:22, 23:51, 22:15, 26:04, końcówka 13:28. Na połówce miałem coś koło 1:24. Nieudana akcja z Sarną i Sabiną na rolkach. Paweł Szynal wyprzedził mnie na 28. km i ledwo złamał trzy godziny. Grupa na 3:00 przeszła mnie około 36. km".\nTo był mój najbardziej schrzaniony maraton w życiu. Jeden miałem gorszy, 4:49, drugi start w maratonie, rok 1997, kompletnie się wtedy nie przygotowałem, myślałem, że jak już raz przebiegłem maraton, to mam papiery na kolejne. Ale teraz byłem dobrze przygotowany. Zawiodła energetyka i chłodna głowa. Ruszyłem na 2:50 i to grubą przesadą.\nWidzicie te pierwsze piątki? Pierwszą zrobiłem o 33 sekundy wolniej od ówczesnej życiówki na 5 km. Druga praktycznie w tym samym tempie - kilometr po ok. 3:45. Na końcówce tempo spadło poniżej 6:00. Takie zjazdu biegowego nie jestem sobie w stanie wyobrazić. Finiszowałem w tempie biegaczy, którzy dobiegli w godzinę i pięć minut za mną. To tak jakby Szosta ścięło z 3:05 do 4:30.\nCo zrobiłem potem? To co radzi marsz - zaliczyłem negative splita.\n"35. Łódź, 18 maja 2008 – 3 h 04 min. 15 s. (netto 3:04:12). Poprawka Krakowa. Zamierzałem zejść poniżej trzech godzin, to się nie dało, bo za blisko po Krakowie. Ale ważniejszy cel zrealizowany – drugą połowę pobiec szybciej. I to jak. Jak przyspieszyłem na 30., to sam byłem zdziwiony. Piątki mówią same za siebie – najszybsza przedostatnia, następna ostatnia, trzecia pod względem szybkości – pierwsza piątka. Kolejno: 21:52, 22:04, 22:20, 22:03, 21:49, 22:08, 21:15, 21:42, końcówka 8:57 (to rekord, 5 sekund szybciej niż przy życiówce). Na połówce miałem 1:33:30. Czyli czas na 3:07:00, więc druga połowa o prawie 3 minuty szybsza. 2 km przed metą dogoniłem Pawła Szynala, wygrałem z pół minuty. Dobre miejsce – 26 na blisko 500 osób na mecie. Biegł też Dziki, poprawił życiówkę z Torunia (3:24) na złamane ciut 3:18".\nNa jesieni było 2:53 w Warszawie, 2:57 w Poznaniu. Dobrze, ale marzyło mi się, żeby znów pobiec poniżej 2:50 (udało mi się to o 3 sekundy dwa lata wcześniej we Wrocławiu, ale tylko netto, chciałem to zrobić wyraźniej).\nKraków 2009 był być może najlepszym maratonem w moim życiu. Dwa razy pobiegłem szybciej, ale w idealnych, lekko arktycznych warunkach. Tutaj był tropikalny upał. Na zdjęciu Marek Szczepaniuk wyciska sobie gąbkę na głowę. Ja biegnę chyba pierwszy raz w życiu w białej czapce.\n"38. Kraków, 26 kwietnia 2009 – 2 h 52 min. 45 s (brutto tak samo). Wiceżyciówka, dwa tygodnie przed ślubem. W wielkim upale, polewałem się wodą. Miejsce świetne 38 (ósmy w kategorii). Sarna na rolkach pilnowała mnie, żebym wmusił batona – pół na 15 km, pół ok. 30. Fajnie zacząłem ze stałą grupą na 2:50. Marek Szczepaniuk był z naszej grupy pierwszy – 2:51:22 (a za trzy tygodnie w Łodzi pobiegł 2:46), drugi Daniel 2:51:27 (życiówka), trzeci Pedro 2:51:39. Bardzo satysfakcjonujący bieg. Piątki: 20:22, 20:04, 19:54, 20:13, (1:24:49 na półmetku), 20:02, 20:02, 20:43, 22:07, końcówka 9:17. Trochę zabrakło po trzydziestym, ale w takim upale złamanie trzech godzin to byłby sukces. Kamil Dąbrowa – życiówka 3:23:47, Kasia Cynowska też – 3:51:13."\nNajmocniejsze było wspomnienie z tym batonem. Kiedy dwa tygodnie później wygłaszałem mowę pana młodego, to z tego zrobiłem puentę - żebyśmy sobie zawsze umieli podawać batoniki energetyczne. Znacie ten stan lekkiego zamulenia, ściśniętego żołądka, ściśniętego mózgu, zawężonego pola widzenia... I wtedy ktoś musi ci powiedzieć: wstań, weź swoje łoże i chodź, weź swojego batona i biegnij.\nKrakowskie postscriptum jest takie, że pobiegłem tam jeszcze rok później (2:55), po czym niekonwencjonalnym treningiem przygotowałem się do jesiennego maratonu w Warszawie i zrobiłem wreszcie życiówkę - 2:49:51.\nMyślę, że na maratońskie spełnienia pracuje się latami. Tysiącami kilometrów, setkami treningów i dziesiątkami porażek. Nie dają tu medali za realizację planu treningowego, osiem tygodni BPS-u, dwa żele do kieszeni i prawidłowe nawadnianie. Tylko za krew, pot i zaciśnięte czasem z żalu gardło. Opadające ręce, wzrok ponury, gorzkie wyrzuty i łzy. I za ciągle odradzającą się nadzieję na dobry bieg.\nTak finiszowaliśmy z MSŻ na Błoniach w tamtym dobrym maratonie w Krakowie:\nWażne ogłoszenie. Wpisujcie się do formularza Ligi Podblogowej Roba. Zobaczcie, co za cudo Rob zrobił: www.liga-podblogowa.cba.pl.\nLink Komentarze (131) »\nPowrót do Bundesligi\nNa trzydziestym dziewiątym wpadam w samozachwyt. I w nadświetlną. Już nie boję się walca z napisem "trzy godziny", bo wiem, że już mnie nie dogoni. Przyspieszam i po roku wracam do swojej ligi trójkołamaczy.\nJak to jest, że tysiąc historii, a wszystkie takie same - zapytał mnie po cichu Chłopaś, kiedy nasz trener na tenisie opowiadał w przerwie między forehandami z linii końcowej, a bekhendami z połowy kortu, jak kiedyś wystartował w biegu na dużo kilometrów, zaczął na końcu, a potem wyprzedzał biegaczy, a żona się przy trasie martwiła...\nMoja historia zaczyna się w samochodzie, jedziemy z Andrzejem, biegającym ojcem z klasy córki 4klasistki. Jak biec? Trzeba zrobić nadróbkę, bo negative split to piękna legenda - mnie na 52 przebiegnięte maratony tylko 3-4 razy udało się pobiec drugą połówkę szybciej, a i tak tylko wtedy, kiedy do mety było z górki albo biegłem zadaniowo, dużo poniżej możliwości. Jak biegniesz na wynik, to musisz nadrobić, bo potem trzeba stracić. Oczywista oczywistość.\nNa starcie tłum, przebijam się na granicy chamstwa do jakiegoś dziesiątego-piętnastego rzędu biegaczy, a i tak stoję koło balonika 3:10. Po kilometrze jest Wyspio, wyprzedzam go, przed nami widoczny Pict, a zaraz wyrasta Daniel Źrebak. Przez najbliższe dwie godziny nasze koszulki będą bliskimi znajomymi.\nWiem, po co biegnę. Lubię takie świadome bieganie. Nie że zawsze na życiówkę, bo dziś to niemożliwe. Nie jak dziecko we mgle, że zobaczymy jak będzie. Wolę to sobie wcześniej zwizualizować. Ma być tempo 4:05-4:10. I jest. Na półmetku Garmin pokazuje średnią 4:09. A czas z elektronicznej maty (facet, który ją obsługuje zapewnia, że to dokładnie półmetek): 1:28:20. Po pomnożeniu przez dwa daje mi to 2:56:40.\nJestem wtedy czwarty w naszej grupce. A ogólnie się trzymam - 198 miejsce na 5 kilometrze, 176 na 25. Wtedy wyprzedzam najpierw Daniela Źrebaka, który zabiera się za mną, potem Wyspia, który pokazuje nam zakrwawioną gąbkę.\n- Z sutków?\n- Gorzej, z nosa.\nPotem biorę Picta. Tętno pod kontrolą, mógłbym zaryzykować bieg na pulsie 168-169, ale i tak mam dobre tempo przy 165-166. Jest dobrze.\nPod domem 29 kilometr dołącza do mnie Moja Sportowa Żona na rowerze, która jechała koło mnie przez pierwsze 15 kilometrów. Teraz zaczyna być potrzebna, bo pierwszy żel przestaje działać, tracę zasilanie, tempo spada do 4:15, to granica bezpieczeństwa. MSŻ daje mi drugi żel i gdzieś na 34-35 kilometrze węglowodany zmieniają się w glikogen, a ten w adenozynotrifosforan. Nie lubię tych ekscytacji o bieganiu głową, biega się fizjologią. Kontroluję tętno, ciągle jestem w strefie mieszanej, kwas mlekowy nie odcina zasilania tłuszczem. A powietrze, chłodne warszawskie powietrze spomiędzy kamienic na pięknej jak nigdy, rozsłonecznionej Puławskiej - smakuje jak nigdy. Jestem biegającą elektrownią na węgiel i tlen.\nMSŻ odjeżdża do domu i pojawia się na rowerze Chłopaś.\n- Potrzebujesz czegoś?\nJestem zachwycony sobą do granic. Przyspieszam, robię nawet dwa kilometry poniżej 4:00. O takie tempo walczyłem dwa tygodnie temu na kilometrówkach na Ursynowie, a teraz przecinam. Na 30 kilometrze jestem 163, na 35 - 138, na 40 - 124. Dobiegnę 104, czyli na Moście Poniatowskiego i ślimakach wokół stadionu łykam jeszcze 20 osób. Na przystanku tramwajowym moi Unikanie robią mi zdjęcie z Chłopasiem po wyprzedzeniu kolejnej grupki.\nNajpierw napędza mnie złamanie 2:57. A potem perspektywa zrobienia czegoś, czego nie potrafię - przebiegnięcia drugiej połówki szybciej od pierwszej. Udaje mi się to z zapasem 6 sekund. Sześć sekund dzikiej radości. 2:56:34 w sumie. Powrót do Bundesligi. Po dwóch jesiennych maratonach, w których do złamania trójki zabrakło mi raz trzech minut, a raz niecałej minuty. Po Łodzi zeszłej wiosny, kiedy zmieściłem się niecałe pół minuty przed gilotyną. Po żałośnie wolnych treningach tej długiej zimy, kiedy na koniec dwugodzinnego wybiegania walczyłem z trudem o przyspieszenie do tempa 4:30 na kilku kilometrach. I myślałem o trenerskiej emeryturze.\nChyba po siedemnastu latach biegania zrozumiałem o co w tym chodzi. A przynajmniej, co mnie w tym kręci. Postawić sobie cel - realistyczny, ale też ambitny. Przygotować się do niego najlepiej jak mogę i pobiec najlepiej jak potrafię. Wszystko.\nW miasteczku biegaczy jest jeszcze pusto. Kenijczycy nie zdążyli się jeszcze schować. Photo please.\nA teraz odcinek Roba. Rob przesłał podsumowanie podblogowej wiosennej ligi półmaratońskiej. Całość jest tutaj. A synteza tu:\nW wiosennej odsłonie ligi wzięło udział 30 osób. Układ sił rozkładał się następująco - 5 kobiet (15%) i 25 mężczyzn (85 %). 16 spośród 30 biegaczy na miejsce swojego startu wybrało Warszawę (53%), 5 Sobótkę (17%), 2 Kraków (7%), 6 osób pobiegło w Poznaniu (20%) i jedna w Pradze (3%). Jeśli chodzi o osiągnięte czasy, to 20 osób (67%) poprawiło swój najlepszy dotychczasowy rezultat, 7 osobom (23%) ta sztuka się nie udała, mieliśmy również jednego debiutanta i dwa zające. Wśród tych, którzy poprawili życiówki królem polowania został Baranek_shaun 00:21:21 (19,5%), natomiast najwyższy ujemny stosunek osiągniętego czasu do życiówki przypadł tym razem Biegofance – 00:12:32 (-10,87%).\nZ wiosennej ligi wynika, że najlepiej życiówki poprawiać w Poznaniu i Pradze, z tarczą wrócili stamtąd wszyscy uczestnicy ligi. Drugie miejsce zajęła Warszawa – 11 życiówek na 16 startujących (69%), potem Kraków jedna życiówka i jeden debiut (2 startujących) a na końcu Sobótka- gdzie tylko 2 osobom z 5 udało się poprawić swój najlepszy dotychczasowy rezultat.\nCiekawie przedstawiają się natomiast wartości uśrednione. W tym przypadku nie brałem pod uwagę wyników SFXa i Dzikiego ponieważ zającując nie walczyli z czasem:\nü Średni prognozowany czas spośród 27 osób (jedna osoba nie prognozowała) to 01:41:19\nü Średnia życiówka 28 wpisanych osób to 01:40:20\nü Z tych prognozowanych czasów 28 osobom udało się nabiegaćśrednio 01:41:42\nü Na średnim tętnie 168 (dane 16 osób podzielone przez 16)\nü Średnia ocen za bieg wyniosła +/- 2,25 czyli między „zgodnie z oczekiwaniami” a „powyżej oczekiwań”. Dwie osoby oceniły się na 0 – katastrofa- w tym wypadku do średniej użyłem punktację (-1)\nü Średnia strata do życiówki spośród osób, którym nie udało się jej pobić to 00:05:11\nü Średnia poprawa życiówki wśród osób, którym ta sztuka się udała to 00:06:47\nTyle Rob, dzięki :-)\nOtwieramy teraz WIOSENNĄ PODBLOGOWĄ LIGĘ MARATOŃSKĄ. Bo chociaż każdy gra w innej lidze, to jest taka liga, w której gramy wszyscy.\nWpisujcie się TUTAJ.\nLink Komentarze (338) »\nTransfer do Borussi Dortmund\nPrzechodzę do Borussi. Jest tam już paru "naszych" - Lewandowski, Błaszczykowski, Piszczek...\nJesień 1991 r., w sobotę biegniemy z Dzikim po puszczy. Mówię, że widziałem w Gazecie Wyborczej ogłoszenie, że szukają dziennikarzy, ale ja się przecież nie nadaję, nie znam angielskiego. Dziki rozwiewa moje obawy, jak mgłę nad bagnem Cichowąż, idę w poniedziałek na rekrutację, a miesiąc później jestem już dziennikarzem Gazety Wyborczej.\nDwadzieścia jeden i pół roku. Tyle, ile zostało mi dziś do emerytury. Dział krajowy, codzienna pogoń za niusem, pierwsza w życiu czołówka ze zmian w Karcie Nauczyciela, informatory o reformie edukacji. I życie zbójeckie, zawadiackie, przyjaźń z Monty (po lewej) i Lizutem (za plecami), nocne rozmowy o życiu na dyżurach do północy. Rower jako środek transportu, bieganie do pracy.\nPotem Gazeta na Plażę i dział promocji nakładu. Robienie sobie co poniedziałek jaj z pełną powagą, a w tygodniu poradniki o waloryzacji emerytur i symbioza myślowa z Grześkiem.\nReportaż. Reportaż. Reportaż. Wyprawy pod Przasnysz i rozmowy z nieznanym nikomu Palikotem w kawiarence koło Sejmu. Góralki umęczone przez mężów i olimpijczycy trenujący w Zakopanem. I bieganie - z biegającym szefem, z Polską, która zaczęła biegać. Sztafeta Polska Biega do Białegostoku...\nNie ma już biegającego szefa. I wielu rzeczy, które były - nie ma. Jest ciągle Real Madryt, ale skład nie ten sam. Jest Magazyn Świąteczny, nowa nadzieja, ale czasem nadzieja to za mało. Czasem potrzebne jest nowe wyzwanie.\nI kiedy zadzwoni telefon z Borussi Dortmund - oczywiście na długim wybieganiu w kwietniowym śniegu dziwnego roku 2013 - to nie mówisz, że do końca życia chcesz grać w Realu. Tylko, że spotkasz się porozmawiać o transferze.\nBiegałem z tym przez tydzień. Interwały z podopiecznymi w czwartek (była sztafeta, a ponieważ liczba biegaczy była nieparzysta, to mogłem dołączyć i zrobić solidny trening - sześć osiemsetek po 2:50-2:55). Real czy Borussia? Sobotnia Choszczówka, gdzie przegoniłem Maćka trójkołamacza, chociaż Maciek zaczął mocniej. Real? Niedzielne dwugodzinne wybieganie z Kamilem, gdzie na końcu wreszcie pobiegłem szybko: najpierw kilometr tuż pod pułapem tlenowym w 4:29, a potem kilometrowe przyspieszenie do 3:58 z tętnem 163, czyli o pięć kresek niższym niż moje maratońskie (a będę biegł o 10-15 sekund wolniej). To co? Borussia?\nBorussia. Jest tam już kilku naszych. Tomek i Rafał z Dużego Formatu. Jacek, przyjęty kiedyś do Gazety na tej samej rekrutacji, co ja. Łukasz, od którego przejmowałem oświatę w dziale krajowym. Rysio, redaktor ze zbójeckich lat w dziale krajowym. Ola, którą zwolnili z Dużego Formatu podczas drugiej albo trzeciej fali zwolnień.\nI jest znów biegający szef. Choć inny. On biegnie w maju w Hamburgu, ja w niedzielę w Warszawie.\nSpotkajmy się przed Orlenem na makaronie. Zarezerwowałem stolik na dziesięć osób. Kafejka Repubblica Italiana - ta sama, co przed wrześniowym maratonem, na Saskiej Kępie, 10 min. od biura zawodów. Godzina: 18.00. Proszę o info na blogu, kto się pisze - do środy po południu. W środę wieczorem mam potwierdzić liczbę miejsc i wtedy będę mógł coś dorezerwować.\nA jeśli ktoś chce się spotkać w krótkich spodenkach, to w najbliższy czwartek mam trening w Centrum Biegowym Ergo. Lubię tę firmę, a to ważne, żeby lubić firmę, z którą się współpracuje. Przesłali mi plakat:\nDo zobaczenia. Na starych trasach i na nowych stronach.\nLink Komentarze (606) »\nPożegnanie zimy V\nW niedzielę myślałem, że uniosę się z fotelem z emocji. Że wbiegnę w ścianę między pokojem, a kuchnią. Że tak jak Tytus wszedł do filmu, to ja wskoczę do komputera na wyniki online i stanę przy trasie, żeby krzyczeć, bić brawo.\nRano rusza Paryż. Online nie mogę znaleźć, a w telewizji pokazują dziesięciu czarnoskórych biegaczy zamiast naszego podopiecznego Marcina. Marcin zgłosił się do Kancelarii pół roku temu z życiówką 3:45 z Dębna i ambicją złamania 3:30.\nPotem rusza Armia Poznań. Podopieczny Kamil, z którym poznaliśmy się na zawieruszeniu w Choszczówce - z życiówką 1:35 i ambicjami na złamanie 1:30. Podopieczny Bartek, dziś już samodzielny, ze złamanym 1:30, ale perspektywą złamania 1:25. Jego żona podopieczna Kasia, ma debiutować na 2:10-2:15. No i podopieczny Ziggy, który ma szansę poprawić 1:38 z Wiązowny na 1:35. A prócz tego pół Podbloga.\nCo się działo, kiedyśmy z Czepiakiem głównie wrzucali wpisy z odświeżających się wciąż wyników widać pod poprzednim odcinkiem bloga. Kamil dobiega spóźniony o 34 sekundy, bo się po drodze spotkał z toi-toi-em. Bartek - równo nakręcony jak zegarek, łamie swoje. Jego Kasia jak skoczkini wzwyż przeskakuje w biegu poprzeczkę i ląduje na 2:07. A Ziggy zalicza siedmiosekundową tylko życiówkę i siedmiomilowego doła, bo chciałby więcej sekund urwać z nieskończoności, w której go nie było.\nFizycy mogliby pewnie to tak opisać. Chcemy na zawodach stać się bytami nieistniejącymi. Dobiec w momencie, kiedy jesteśmy jeszcze na trasie. Czekać na mecie, kiedy biegniemy. Mniej sekund biegu, więcej w spoczynku po biegu.\nMetafizycy mogliby w tym odnaleźć drogę do doskonałości. Doskonałości nie można osiągnąć, można osiągać tylko kolejne etapy szczęścia.\nRusza Dębno. Biegnie Podblog, świadomie kojarzę Fajkę, autora manifestu biegacza trenującego. I podopieczny Maciek. Trafił do nas półtora roku temu z niezłym czasem w półmaratonie, ale z dużą obawą przed pełnym dystansem. Rok temu w Krakowie zadebiutował w 3:13. Teraz ma papiery na łamanie trójki, ale nawet z papierami to nie jest prosta sprawa, o czym sam się przekonałem ostatniej jesieni.\nCztery kilometry przed metą Maciek jest co do sekundy na styk, to mogę wyczytać online. Nie wiem, że ma kryzys, bo jest wymęczony podbiegiem i wiatrem, który wywiewa nadzieję. Wierzę, że ma wiarę i moc. A kiedy na czterdziestym widać na online nadróbkę krzyczę na cały dom. Otworzylibyśmy z Moją Sportową Żoną szampana, gdyby nie to, że trzeba zaraz jechać do ojca, zainstalować mu nowy telewizor i dać jeść.\nMaciek łamie 2:59. Z radości wrzucam na Facebooka notkę, bo Maciek jest pierwszym podopiecznym Kancelarii, który złamał trzy godziny. Gadamy przez telefon, Maciek przyznaje, że ścigał się z Bartkiem - kto pierwszy złamie trójkę.\nTo zdjęcie z zimowej Choszczówki. Ostatnia Choszczówka w najbliższą sobotę - biegnę, będzie nietypowe podbicie przed maratonem.\nBo ja też biegam. Powoli, dziś nietypowo interwały, żeby złapać trochę dynamiki. Ale serce mi się nie chce rozpędzać powyżej 170 uderzeń, więc tempo ciut słabsze niż w tabelach Danielsa. A w sobotę pobiegłem w Biegu Łosia. Miało być tak pięknie, MSŻ na rowerze, wypuścić się tak razem w puszczę. Wyszła walka w śniegu po kostki, każdy krok męczył - ósme miejsce na ponad 200 osób, plan wykonany. Fota Dzikiego, który robił na półmetku za łosia z aparatem.\nPoszliśmy za to po południu z MSŻ, Przemkiem i Adrianną na badmintona. W piątek był tenis z Chłopasiem. Uwielbiam się ruszać. Coraz bardziej lubię dzikie biegi po lasach (Słyszeliście o Maratonie Wigry w sierpniu? Kusi). Ale wciąż najbardziej lubię wytrenować maksymalną formę pod szybki uliczny bieg. Za dwa tygodnie maraton, ciekawe, czy będą wyniki online.\nAcha - w najbliższy czwartek jedziemy z MSŻ na rolkach w warszawską noc. Może ktoś dołączy?\nObiecałem jeszcze MSŻ, że napiszę dwie rzeczy. Że córka 4klasistka w weekend zajęła z formacją hip hop Shadow Kids z Hakiela siódme miejsce w Mistrzostwach Polski w Tańcu Nowoczesnym. Czyli oczko lepiej niż ja.\nI że jeszcze do najbliższego poniedziałku obowiązuje opłata promocyjna na III Obóz Biegowy w Rabce Zdroju.\nA tak wyglądaliśmy po badmintonie:\nLink Komentarze (156) »\nPożegnanie z zimą IV\nCo robiłeś w święta? Cztery długie wybiegania. Jak w tym dowcipie z bieganie.pl, ale na serio.\nFinlandia, Islandia, Norwegia. To nie są nazwy krajów, których reprezentacje mimochodem dokopałyby naszym, tylko beznadziejne pogodzenie się z zimą jako stanem permanentnym, nieodwołalnym, niezmiennym. Śmieszne są te żarty o Bożym Narodzeniu na Wielkanoc, ale nie jest śmiesznie w tej zimie, w lodzie, w rosyjskiej Syberii żyć na stałe. Biegać z Dostojewskim na uszach i dziwić się, jak ciepło w tym Petersburgu.\nZa tydzień córka 4klasistka ma Mistrzostwa Polski w tańcu nowoczesnym, szykuje się do tego na tyle poważnie, że nie chciała za bardzo jeździć na nartach, bo się stresowała, że coś sobie zrobi. Wypatrzyliśmy tydzień temu, że akurat wtedy jest Bieg Łosia. Impreza stworzona dla mnie. W moje puszczy, tej z dzieciństwa (czy każdy pisarz ma swoją puszczę młodzieńczą, o ile Staszewski jest pisarzem?). 17 kaemów wokół bagna Cichowąż, kaemów, bo taką jednostką posługiwaliśmy się od liceum z Dzikim przebiegając te ścieżki, obiegając Cichowąż dziesiątki razy, a dwukrotnie dla urozmaicenia przedzierając się przez środek bagna, dotarliśmy do jakiejś polany, na której było jedno drzewo, właziliśmy zdaje się na nie, żeby się rozejrzeć jak z bocianiego gniazda, mieliśmy po dwadzieścia parę lat.\nTę puszczę od lat chcę pokazać Mojej Sportowej Żonie, to chyba ostatnia z ładnych rzeczy w Warszawie, przed którymi MSŻ się skutecznie wzbrania. Więc okazja idealna - córka na mistrzostwa, MSŻ na rower i jedziemy. Ale wygląda na to, że trzeba by mieć rower na gąsienicach albo z łańcuchami zimowymi.\nPrzez te śniegi szykuję się do ulicznych startów strasznie siłowo. Tydzień po Biegu Łosia będzie ostatnia Choszczówka. Biegnę, chciałbym sobie przypomnieć tę trasę, zapamiętać ją ciepło, bo coś czuję, że Dzikie Biegi do Choszczówki już nie wrócą.\nW śnieżnej Rabce zrobiłem sobie mały obóz wytrzymałościowy. Eksperyment: cztery długie wybiegania, żadnych szybkich akcentów, żadnych podbiegów, prócz tego oczywiście, że tu cały czas się podbiega pod górę albo zbiega. W zimie odkryłem nowe miejsce - Rabską Górę - chciałem dobiec tam przez Krzywoń, ale zagrzebałem się w tych śniegach, kiedy dotarłem na szczyt Krzywonia, prawie trzeba było wracać. Zrobiłem kółeczko na grzbiecie i na dół.\nDrugiego dnia podjechałem samochodem na Zakopiankę i stamtąd ruszyłem na Rabską Górkę. Dobiegłem prawie do Raby Wyżnej, sprzed wsi się wróciłem, bo psy zaczęły szczekać i grozić. Może w Warszawie rządzi PO i Hanna Gronkiewicz-Waltz; na wsiach rządzą psy.\nNa zboczu Rabskiej Góry spotkałem sarenkę z bliska. W Gorcach same sarny, nie tylko MSŻ.\nTrzecie długie wybiegania było połączone z wyprawą do narciarskiego odkrycia sezonu - Jurgowa. Pojechaliśmy całą rodziną, wszyscy poszli na narty, a ja postanowiłem je zbojkotować i pobiegłem na Słowację. Dużo biegania po pustej szosie, co miało sportowy sens, dzięki temu mogłem skończyć przyspieszeniem do tempa przyspieszonego.\nLudzie! Jak Wy to robicie, że potraficie kończyć tempem maratońskim, nawet półmaratońskim? Ciągnąć tak przez wiele kilometrów biegu ciągłego. U mnie wychodziło około 4:25, a tylko dlatego, że było mocno z górki. O pół minuty wolniej na kilometrze niż na półmaratonie w Warszawie.\nW połowie tego treningu dotarłem pod słowackie Tatry, szlak wychodził z Tatrzańskiej Jaworzyny. Wróciłem z fajnym obrazkiem znad potoku:\nDziś po śniadaniu wszyscy znów ruszyli do Jurgowa. Ja zrezygnowałem, gdyż raz, że jestem nieporozumiany z MSŻ, a dwa, że postanowiłem sprawdzić jedną nową ścieżkę na tegoroczny sierpniowy obóz biegowy w Rabce Zdrój. Tym razem na otwarcie pobiegniemy szlakiem na Maciejową, jak na pierwszej edycji, ale potem dodamy pętelkę po zielonym szlaku i ścieżką do skrzyżowania, na którym skręca się w drodze powrotnej z najdłuższego wybiegania czyli z Turbacza.\nŚcieżka na razie zasypana śniegiem, obiegnę sobie to w sierpniu. Mam nadzieję, że do obozu śnieg spłynie. Ale wyszło słońce i jakby wiatru dostał w żagiel - poleciałem na Stare Wierchy. Dobiegłem prawie do schroniska, bo pies bez smyczy groził.\nZaraz wracamy na Mazowsze. Tam chyba jeszcze więcej śniegu. Tam mówił mi przez telefon Ziggy, który miał zrobić BNP, ale jak tu robić BNP w zaspach. To się wszystko biegowo opłaci, robimy taki fundament z siły i wytrzymałości, że nic nas nie zatrzyma na zawodach, wciśniemy pedał gazu i będziemy tak jechać do końca. Tylko kiedy w końcu będzie można popracować nad tym gazem, nad szybkością? Zimo, wiesz co.\nLink Komentarze (229) »\nWszyscy jesteśmy Sanmarińczykami\nŁapie mnie atak kaszlu, ale jaki. Bolą mięśnie skośne brzucha, prawie dostaję skurczy. Płuca mówią mi, co myślą o przyspieszonym wentylowaniu powietrzem o temperaturze minus pięć stopni przy tętnie dochodzącym na finiszu do 180. A przez ostatnią 1 godzinę, 23 minuty i 14 sekund - na poziomie 169.\nNie wiem, czy umiem do jasno zdefiniować pojęcie "dobry bieg". Wiem, że wyjazdowa edycja Półmaratonu w Wiązownie rozgrywana w niedzielę w Warszawie była dla mnie dobrym biegiem.\nBudzę się o siódmej z minutami z nierozwiązanym od kilku dni kobiecym zazwyczaj dylematem: w co się ubrać. Czytam na Kindlu podblog, relację Biegofanki z Sobótki. Wieczorem doczytałem tylko, że założyła ciepłe leginsy, a rano widzę, że to się okazało za grubo na start.\nIdę do balkonu, otwieram na oścież. Co mnie nie zabije, to mnie przekona do krótkich spodenek. Nie jest źle, biegnę na krótko. Upycham do kieszonki żel, na górę koszulka plus cienka bluza, rękawiczki, czapka i jazda na stadion.\nStadion Narodowej Klęski. Kto oglądał w piątek narodową kompromitację z Ukrainą? Jak bonie dydy nie obejrzę wtorkowego meczu z San Marino i będzie to chyba pierwszy mecz kadry o punkty, jakiego nie zobaczę od Mistrzostw Świata w 1974 r. Mam nawet hasło na jutro: "WSZYSCY JESTEŚMY SANMARIŃCZYKAMI". Wstawiłbym to na Facebooka, ale nie umiem zrobić porządnego mema.\nSpotykamy się pod stadionem z wszystkimi grupami Kancelarii na rozgrzewkę. Janek zwany tu czasem synem fotografem robi zdjęcia.\nĆwiczenie pierwsze - rozgrzanie ramion poprzez delikatny ruch i dłoni przez uderzanie. Czyli witamy się oklaskami.\nStawiam sobie cel: między 1:22 (czas marzeń), a 1:25 (minimum przyzwoitości). W zeszłym roku nie złamałem 1:24. Na miejsca, start. Gotowi się nie mówi, bo biegacz długodystansowy jest gotowy do startu od ostatniego treningu pod superkompensację. Zrobiłem półtorakilometrówki - cztery samemu, a potem cztery z Uniqą, dwie powoli z wolniejszą częścią grupy, potem dość szybką z Piotrkiem (dobiegnie w 1:38) i maksymalną z Rafałem (na interwałach jest mocniejszy ode mnie, ale dobiegnie w 1:28). Ledwo udawało mi się łamać 4:00 i muszę Wam przyznać, że nawet mi zabrakło wtedy wiary, że w niedzielę pobiegnę szybciej całe 21 km i jeszcze 100 metrów zafiniszuję.\nKoło trzeciego kilometra tętno mi się stabilizuje i zaczynam wyprzedzać. I jadę tak, jadę do przodu, czuję, że mnie niesie, ale nie ponosi. Lekki kryzys na dziewiątym kilometrze, wciągam żel, popijam wodą i znów jadę. Syn fotograf patrzy na mnie z góry.\nNa piętnastym kilometrze jestem o 3-4 minuty szybciej niż w styczniu na piętnastce na Chomiczówce. Podbieg biorę asekuracyjnie, żeby się nie zakwasić i nie odciąć zasilania na finiszu. Pilnuję tętna, żeby nie przekroczyło 169, z którym biegłem wcześniej. Tracę na kilometrze jakieś 20-25 sekund i chociaż będę potem przyspieszał i gonił moją grupkę sprzed podbiegu, to ich nie dogonię.\nAle do końca jest dobrze, pod kontrolą, przyzwoicie szybko. Nudy, jak w polskim filmie. Coś co usypia czytelników, ale autorowi przynosi zadowolony spokój. Złamać 1:23 się nie da, chociaż walczyłem. Przed metą łapie mnie migawką Szewczuk (dzięki). Wolałbym, żeby to zdjęcie wyglądało tak:\nI adidas może by wolał ze względu na zbliżenie na samobiegające butsy.\nAle zdjęcie wygląda tak, że ujawnia słabości gorsetu mięśniowego po 21 km:\nWizerunkowo dobił mnie Robs, który znalazł na Picassie zdjęcie z MaratonyPolskie.pl:\nUwaga, to było już ostatnie zdjęcie Staszewskiego w tym odcinku. Można by to ułożyć w komiks "Od uśmiechu do boleści", ale kto przeżył kiedyś dobry bieg wie, co jest pod maską. Jakieś spełnienie, do którego można dojść tylko przez wypalenie żywym tlenem.\nZa metą zamieniam się w kołcza, idę wypatrywać swoich na trasę. Ale w ponad 10-tysięcznym biegu nie sposób. Czatuję tylko na wyróżniające się białe koszulki Alicji i Mateusza z Uniqi. Są, łamią 1:46, tym razem Mateusz wygrywa o 2 sekundy.\nW namiocie z herbatą spotykam Roberta Korzeniowskiego. Złamał 1:20 i opowiedział fajną historyjkę. Żona mu mówi, że po co tyle trenuje, skoro już się nawygrywał w życiu. A Korzeniowski odpowiada, że robi tylko po 60-70 kilometrów tygodniowo, a kiedy trenował i miał tydzień regeneracyjny, to schodził z kilometrażem na 100 km. Więc teraz trenuje mniej niż przy regeneracji.\nW domu internet pełen wyników. Najszybszym podopiecznym został Andrzej Gondek - 1:25:11 (życiówka poprawiona o 4 minuty). Przypomnę, że Andrzej jedzie na Maraton Piasków i łączy to ze wsparciem dla ośrodka Szansa w Stalowej Woli. W grupie wtorkowej, bankowców, wygrał Przemek (1:29:18) o 10 sekund przed Jarkiem. A w środowej, ubezpieczeniowców Rafał (1:28:49).\nA teraz bawimy się wspólnie? Rob (1:43, życiówka o 7 minut) przygotował znów formularz Zimowo-Wiosennej Podblogowej Ligi Półmaratońskiej. Wpisujcie, z wynikami czekamy przynajmniej do Pabianic i Poznania.\nA meczu jutro naprawdę nie obejrzę, w ostateczności przełączę na "M jak Miłość".\nLink Komentarze (111) »\nCo jest w tym Nohavicy\nW czwartek wieczorem wpadli znajomi. Przemek (maratończyk na trzy z hakiem) z Adrianną (w niedzielę zadebiutuje na połówce poniżej dwójki). Wypiliśmy połówkę, zjedliśmy pizzę, pogadaliśmy o bieganiu i życiu codziennym. A potem nie opisałem tego wszystkiego w wieczornym wydaniu bloga, bo wydanie zamknięte.\nW piątek rano miałem zrobić dwie godziny powoli, ale mój organizm zaprotestował. Odmówił przyjmowania węglowodanów, a domagając się coli sygnalizował odwodnienie. Przełożyłem więc wytrzymałość na niedzielę i zająłem się spisywaniem do końca wywiadu z Jaromirem Nohavicą.\nCo jest w tym Nohavicy? - spytał mnie Dziki we wtorek, jak już udzielił mi kolejnej lekcji tenisa stołowego. Nie umiem mu odpowiedzieć słowem. Mam nadzieję, że znajdzie odpowiedź w druku, w piątek i sobotę zrobiłem z rozmowy wywiad, dziś posłałem szefowej (truchta czasem na bieżni mechanicznej) i czekam.\nZanim pojechałem we wtorek po swoją porażkę, wpakowałem do samochodu płotki, sztuk sześć. I tydzień biegania minął mi na płotkach - wtorkowy trening z bankowcami, środowy z ubezpieczeniowcami, czwartkowy z podopiecznymi i piątkowe zastępstwo za naszego trenera Jarka z jego grupą ubezpieczeniowców. We wtorek i czwartek przeplataliśmy serie ćwiczeń płotkarskich rytmami, w środę podbiegami i zbiegami na dziko zaśnieżonej Górce Szczęśliwickiej, a w piątek ćwiczeniami siły biegowej bez podbiegów.\nPłotki pożyteczna rzecz. Nazywa się to ćwiczeniami sprawności ogólnej, a w efekcie poprawia to technikę biegu. Zrobiłem sobie z tego niezłą pigułę treningową dla siebie. A w czwartek rano stwierdziłem, że trzeba by także wreszcie pobiegać, zrobiłem godzinę I zakresu po Ursynowie z krótką wizytą w zaśnieżonym lesie.\nSzyję swoje treningi biegowe ściegiem zygzakowatym, ale czuję, że szew trzeszczy. Czuję, że dogania mnie starość. Libido w porządku, cholesterol już też, prostata nie daje negatywnych objawów, sprawność ogólna chyba najlepsza w życiu, serce działa (chociaż na pastylce). Ale już nie sposób myśleć o czasie rzędu 1:20. Jeszcze półtora roku temu, wynik 1:21 w półmaratonie potraktowałem jako porażkę, dziś marzeniem jest 1:22. To tempo 3:53, wyliczyłem na liczydle, a ja do tego tempa nie jestem w stanie się w ogóle zbliżyć na sześciokilometrowym już szybkim odcinku na koniec długiego wybiegania. W niedzielę się na tym przyspieszeniu rozpędzałem od 4:30 do 4:05.\nPrzed połówką miały być próbne zawody na 10 km w Kabatach, ale po śniegu to i tak nie byłoby wymierne, więc pojechałem do Choszczówki na Rodzinne Biegi Górskie. Trasa coraz bardziej kojarzy mi się z biegiem na Dezorientację Kota: wiesz dokładnie gdzie pobiec pod warunkiem, że będziesz wypatrywał kolorowych wstążek na wszystkich bocznych ścieżkach. Patrzyłem na plecy podopiecznego Maćka, który patrzył na plecy biegnącego przed nim Radka - i tak obudziliśmy się w jakiejś wiosce, a potem szukaliśmy drogi do trasy.\nW niedzielę pobiegłem w butsach. Adidas zrobił niespodziewany prezent i do uzgodnionego wcześniej niemieckiego umundurowania dla Kancelarii dodał boosty z kosmosu. Butów z lepszym marketingiem dawno nie widziałem. Przyszły w ciężkich pudełkach, większych od standardu. Wyjmujesz z nich but i od razu zdaje się leciutki jak piórko. Otula nogę, ale daje też poczucie dużo większego kontaktu z podłożem niż w adidasowym standardzie.\nTak wyglądają butsy moje i MSŻ na nogach córki 4klasistki i jej koleżanki\nPobiegałem w nich w niedzielę, lekko i przyjemnie. Nie jestem dobrym testerem butów, bo - cytując Pawła Januszewskiego - "mi żadne buty nie przeszkadzają w bieganiu". Trudno mi stwierdzić, czy uwewnętrzniłem sobie marketing tych butów, czy rzeczywiście ta pianka przemówiła mi przez system nerwowy prosto do serca - ale czułem się fajnie. I w niedzielę biegnę w butsach.\nJeszcze ogłoszenie, ważne dla Półmaratończyków Warszawskich i mieszkańców miasta. Podblogowe Pasta Party - sobota, godzina 18., trattoria Mela Verde przy ul. Chmielnej (w trochę bliżej położonym Jaju jest impreza zamknięta). 10 min. piechotą od Pałacu Kultury, w którym znajduje się biuro półmaratonu (dzięki Rob, bo chyba pojechałbym w ciemno na stadion). Na liście było sześć osób, ale zarezerwowałem trochę więcej miejsc, bo mam nadzieję, że pojawi się też trochę niezapisanych, a może i cichociemnych. Do zo na węglowodanach i nawadnianiu.\nLink Komentarze (160) »\nPożegnanie z zimą III\nDziennik wlokącego się ponad miarę pożegnania. Obiecałem, że póki zima nie odfrunie do zimnych krajów, będę dawał tytuł "Pożegnanie z zimą", prawda?\nPoniedziałek 4 marca, wiosna. W środku dnia pracy podjeżdżam do Lasu Kabackiego poczuć żywą żywicę. Ścieżki skute lodem, lud Ursynowa je udeptał, nie chcą odtajać. Wzdłuż ścieżek i na bocznych ścieżynkach ziemia - jak miło, jak miękko, jak przytulnie. Robię sześć serii ścieżki zdrowia: minuta marszu wykrocznego, minuta marszu dynamicznego, minuta skipów A, minuta marszu dla odpoczynku. Biegam na tym treningu z trzy minuty przed i po ćwiczeniach.\nWtorek, wiosna. Spod śniegu na Agrykoli ukazuje się tartan. Robimy z bankowcami z RBS dwuosobowe sztafety z przekazywaniem pałeczek - szybkie osiemsetki, a w przerwie (kiedy partner robi swoje 800 m) 400 m truchtu. Przyszła nieparzysta liczba bankowców, więc też mogę potrenować. A przed treningiem robię sobie samemu 45 min. w przewidzianym dla mnie u Danielsa wolnym tempie 5:00. Tutaj. Tętno ładne.\nŚroda, wiosna coraz bardziej. Ubezpieczeniowcy z Uniqa sami chcieli mieć trening na Agrykoli, robimy sztafety, ale czterystumetrowe. Też biegam. Tak i tak. Jest ściganie, jest trening.\nCzwartek bez biegania. Robię ostatnie poprawki do sporego tekstu o korporacjach (ma iść w następną sobotę), oglądam "Rok diabła", żeby się przygotować do wywiadu z Jaromirem Nohavicą. Dzwoni Radek (maratończyk) ze sportu z Gazety - żeby porozmawiać z himalaistą. Umawiam się z Piotrem Pustelnikiem na piątek rano, Piotr musi sobie ułożyć emocje. Wieczorem obchodzimy z Moją Sportową Żoną Dzień Kobiet, jest naprawdę gorąco.\nPiątek - przychodzi mróz. Planuję godzinę treningu przed pracą, której mam akurat niezłą ciężarówkę. Nie wyrabiam się, robię 45 min. biegu zmiennego (dar Beztlena). Wychodzi średnio głównie dlatego, że strasznie wieje od wschodu, idzie zima, a ja latam po mało przyjaznej okolicy na Siekierkach.\nPo bieganiu czyste szaleństwo. Rozmawiam z Pustelnikiem ponad godzinę przez telefon, jeszcze w dresie, ale przez telefon nie widać. Przebieram się za dziennikarza i jadę na spotkanie z Nohavicą. Dla mnie to bardziej niż gdybym się spotkał z Dylanem albo Cohenem. Świetny facet, taki czeski, trochę polski, mądry i nie zadufany w sobie. Rozmawiamy na Agrykoli, bo odbieram go z Trójki, mówię mu, że tu obok jest stadion Legii, która raz grała z jego ukochanym Banikiem Ostrava i wygrała 2:0. I rozmowa płynie jak mecz, półtorej godziny i to bez przerwy na zejście do szatni.\nWracam, spisuję rozmowę z Pustelnikiem, przesyłam do autoryzacji i jadę na trening. Trener Jarek prowadzi zajęcia z naszą nową grupą ING, jadę ich przywitać i pomęczyć taśmami Thera-Band. Wracam, czekam na autoryzację.\nZachodzę do Polska Biega i dowiaduję się, że akcja Polska Biega właśnie zrezygnowała ze zlecania mi pisania bloga w ramach stosunku pracy. To jest zrozumiałe, ale przeżywam jednak pewien szok emocjonalny. Czuję się - kto czyta uważnie ten od miesięcy to widzi - czuję się coraz bardziej na aksamitnym rozdrożu.\nMacie tak czasem jadąc samochodem, że trudno Wam rozpoznać, czy to jeszcze jedna droga, czy już dwie równoległe? Ja w samochodzie tak nie mam.\nBiegniemy dalej. Odpowiedzialność za blog przejmuje Kancelaria Sportowa Staszewscy. Na naszej stronie możecie dowiedzieć się o obozie biegowym w Rabce Zdrój, o treningach dla firm i planach dla biegaczy. Ale możecie też za free pooglądać filmiki instruktażowe i zarazić się od nas np. miłością do rozciągania.\nW sobotę dwugodzinne wybieganie z wydłużającą się szybszą końcówką - tym razem już 5 km. Wszędzie biało, zima wróciła, ścięło, zamarzło - więc trudno powiedzieć, czy tempo rzędu 5:45 to tylko słabo, czy już dramat. Końcówkę chciałbym przyspieszyć do tempa półmaratońskiego - mam nadzieję na tempo około 3:50 - ale nie udaje mi się nawet do maratońskiego, walcze, żeby kilometry były poniżej 4:30.\nNiedziela bez biegania. Martwi mnie pobolewający dwugłowy, robię dodatkowe rozciąganie oraz mrożenie, pomaga. Podejmuję decyzję: kupuję sobie rower. Kiedyś chyba przyjdzie wiosna i będzie można z przyjemnością podjechać do Gazety. Albo gdzie indziej.\nTaki był mój biegowy tydzień. Sprawozdanie z kolejnego - w następny poniedziałek, 18 marca. Kancelaria postanowiła po długim namyśle, że utrzyma regularność w pisaniu bloga - ale raz w tygodniu. W każdy poniedziałek.\nDo zobaczenia w komentarzach.\nI od razu prośba o deklaracje. Za dwa tygodnie święto wiosny - Półmaraton Warszawski. Spotkajmy się znów w makaronowej knajpce na Saskiej Kępie - w sobotę 23 marca. Zarezerwuję stoliki, tylko proszę o wstępne deklaracje, kto się wybiera - żebym wiedział na ile miejsc zamawiać stolik. Szczegóły - czas i miejsce akcji - na blogu za tydzień.\nLink Komentarze (152) »\n1 ... 16 , 17 , 18 , 19 , 20 ... 119\n| < Listopad 2018 > |\nKim jestem? 25 temu pod koniec studiów zostałem dziennikarzem, pracuję teraz w 'Newsweeku'. Przez ponad 20 lat byłem dziennikarzem 'Gazety Wyborczej' w tym reporterem 'Dużego Formatu'. W 'Gazecie' współtworzyłem z Piotrem Pacewiczem akcję Polska Biega.\nBo jestem maratończykiem-amatorem. Pierwszy maraton przebiegłem w 1996 roku, teraz mam ich na koncie ponad 50, czyli już więcej niż lat. Żeby nie pisać bzdur na temat treningu, zrobiłem też kurs instruktora, a potem trenera lekkoatletyki.\nDo tego jestem normalnym facetem. Mam rodzinę - Moją Sportową Żonę i córkę w klasie tenisowej. Mam dwójkę dorosłych już dzieci - córkę studentkę i syna fotografa (Jaś umarł w 2013 roku, ale w sercu go mam). Mam Małego Yodę - Misia Świata - który urodził się w roku 2014. Mam znajomych i przyjaciół - takich z którymi biegam i z którymi nie biegam.\nJem, śpię, zarabiam pieniądze, oglądam mecze w TV, wieczorami grywam na pianinie, od czasu do czasu w ping ponga, tenisa, badmintona, siatkówkę, jeżdżę na rowerze, na nartach i pływam żabką (ale to słabo - za słabo, żeby myśleć o triathlonie). Robię normalne rzeczy.\nW tym blogu chcę pokazywać jak normalne życie plecie się z biegowym.


Fascynator Chiara - Ślub - ozdoby na głowę - Pakamera.pl\nWyjątkowy fascynator! Dostępny w kolorze złotym. Stworzony z niezliczonej ilości koralików. Każdy koralik i kryształ został doszyty oddzielnie, ręcznie. Czas potrzebny na wykonanie takiego fascynatora to 30 godzin. Ta wyjątkowa opaska będzie stanowiła idealne dopełnienie sukni ślubnej lub kreacji na wieczorowe wyjście. Koraliki niesamowicie mienią się w świetle mocno przykuwając wzrok. Na życzenie istnieje możliwość stworzenia opaski wraz z woalką. Cena dotyczy 1 szt. w kolorze złotym.\nNa innej aukcji dostępna opaska w kolorze czarno - srebrnym.\nNr przedmiotu : 2007395\nŚlub - ozdoby na głowę błyszczące boho koraliki kryształy panna młoda party srebro svarowski woalka złoto Stylish You


o nas - Schubert College\nPakiet startowy Niemiecki i integracja 2021\nKursy niemieckiego z opieką nad dziećmi\nPrzygotowanie do pre-deklaracji\nEgzaminy integracyjne ÖIF\nProwadzenie pracy dyplomowej\nWitamy w Schubert College!\nChcesz szybko i skutecznie nauczyć się niemieckiego? Wtedy masz rację z nami! Chcesz studiować w Austrii lub masz już pracę i potrzebujesz solidnych umiejętności językowych? Masz partnera z Austrii i chciałbyś być przygotowany na codzienne rozmowy? Naszą absolutną specjalnością są intensywne kursy dla uczniów szkół średnich, maturzystów i pracowników akademickich, którzy chcą przeorientować się zawodowo w Austrii. Umów się na spotkanie lub przyjdź, chętnie Ci doradzimy! Na poziomie A1 nie jest wymagany test kwalifikacyjny! Oferujemy również kursy przygotowawcze do wszystkich egzaminów językowych uznawanych w Austrii oraz EPD (niemiecki egzamin uzupełniający), które są kryterium przyjęcia na austriackie uniwersytety. Nasze godziny konsultacji bez rejestracji są w piątki od 9:00 do 14:00. Poza tymi godzinami prosimy o umówienie się na spotkanie telefonicznie lub online. Możesz również skorzystać z naszego internetowego formularza rejestracyjnego lub wysłać do nas e-mail. Oferujemy kursy języka niemieckiego na wszystkich poziomach od A1 do C2 i pracujemy zgodnie z mottem:\n„Bądź menedżerem swojego języka!\nIdź swoją własną drogą. Nasza droga jest Twoją drogą. “\nPracujemy tylko z przetestowanymi materiałami i książkami, takimi jak spotkania i eksploracje z Schubert Verlag, które są szczególnie odpowiednie dla absolwentów szkół średnich i naukowców i optymalnie przygotowują do formatu egzaminacyjnego ÖSD i ÖIF. Każdy 2. - W trzecim miesiącu najlepszym uczestnikom przyznajemy stypendium Schuberta. Zwycięzcy mogą przez kolejny miesiąc bezpłatnie uczyć się języka niemieckiego w naszej uczelni. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz kursy i ceny oraz stypendia. Jeśli masz dodatkowe pytania, skontaktuj się z nami telefonicznie lub przez Internet! Czekamy na Ciebie!\nTwoja uczelnia Schuberta\nNasz zespół składa się z profesjonalistów, którzy mają duże doświadczenie w nauczaniu dorosłych, młodzieży i dzieci. Z lektorami pracujemy zgodnie z mottem „sprawiedliwe nauczanie”. Oznacza to, że nasi nauczyciele cieszą się doskonałymi warunkami i warunkami pracy oraz bardzo przyjemną atmosferą i uczą maksymalnie 5 godzin dziennie.\nNasi najważniejsi członkowie zespołu\nZarządzanie · Koncepcja całej uczelni · Administracja kursu · Koordynacja egzaminów · Praca PR · Nauczyciel DaF i DaZ na wszystkich poziomach kursu · Egzaminator ÖSD dla poziomów A1 – C2 · Certyfikat ÖIF · Egzaminator do egzaminów integracyjnych ÖIF: A2 i B1 · Nauka Germanistyka · Języki: niemiecki, angielski, polski i rosyjski.\n„Moi studenci i mój mąż zachęcili mnie, abym wreszcie przedstawił moją miłość do nauczania i moje metody jako własną koncepcję. Tak powstało Schubert College.Dziękuję!\ndr Marc-Oliver Schuster\nNauczyciele DaF i DaZ na wszystkich poziomach · Egzaminator ÖSD na poziomach A1 – C2 · Certyfikat ÖIF · Wykładowca uniwersytecki · Badacz literatury i germanista · Języki: niemiecki, angielski, francuski, rosyjski i portugalski\nRachunkowość · Koncepcje pedagogiczne i metodyczne · Nauczyciele AHS i wykładowcy akademiccy · Studiował język angielski i geografię · Studiował na Akademii Dyplomatycznej · Studiował ekonomię UE i prawo UE  ·  Języki: niemiecki, angielski i polski.\n„Zachęciłem moją żonę, aby założyła własną szkołę, aby mogła pozbyć się energii i wreszcie w domu panuje spokój. Teraz mam sałatkę * i  muszę jej pomóc.”* Sałatka, m, -e: zwykle rodzaj warzyw, tutaj: problemy, trudności\nNauczyciele DaF i DaZ na wszystkich poziomach kursu · Certyfikat ÖIF · Studia filozofii · Szkolenie Daf i DaZ · Szkolenie trenerów specjalistycznych · Filozofia międzykulturowa · Trening i przygotowanie do egzaminów · Języki: niemiecki, hiszpański, francuski, angielski\nNauczyciel DaF i DaZ na wszystkich poziomach kursów · Certyfikowany przez ÖIF i upoważniony do prowadzenia kursów integracyjnych · Studium filologii germańskiej · Studium psychologii i socjologii ·\nPakiet startowy ÖIF do pomocy w projekcie: zarządzanie bazą danych, klasyfikacjami i instruktorem kursu · Trening i przygotowanie do egzaminu · Języki: niemiecki, francuski, rumuński, turecki i angielski\nNauczyciel DaF i DaZ na wszystkich poziomach kursów Certyfikowany i uprawniony do prowadzenia kursów integracyjnych ÖIF Egzaminator ÖIF dla poziomów A1-B1 Egzaminator ÖSD dla poziomów A2-C1\nPakiet startowy ÖIF: Lider kursu · Trening i przygotowanie do egzaminu · Języki: niemiecki, francuski, hiszpański, włoski, chiński, portugalski, turecki i angielski\nNauczyciel DaF i DaZ na wszystkich poziomach kursów · Certyfikowany i uprawniony do prowadzenia kursów integracyjnych ÖIF · Kolegium Nauczycielskie dla języków obcych · Studia pedagogiczne · Doświadczony i pełen pasji pedagog dziecięcy · Trening i przygotowanie do egzaminów · Języki: niemiecki, polski, rosyjski i angielski\nNauczyciele DaF i DaZ na wszystkich poziomach kursów · Certyfikowani przez ÖIF i upoważnieni do prowadzenia kursów integracyjnych · Studia filologii germańskiej · Pakiet startowy ÖIF dla instruktorów kursu · Trening i przygotowanie do egzaminu · Języki: niemiecki, angielski i włoski\nMag. Barbara Fichtenbauer\nNauczyciel DaF i DaZ na wszystkich poziomach · Egzaminator ÖSD na poziomach A1 – B2 · Certyfikat ÖIF · Nauka języków romańskich · Tłumacz języka hiszpańskiego i francuskiego · Języki: niemiecki, hiszpański, francuski, angielski, bośniacki i portugalski.\nKorepetycje z języka włoskiego, niemieckiego i angielskiego Korepetycje dla młodzieży i dzieci Kursy firmowe Studia magisterskie w Centrum Studiów Tłumaczeniowych w Wiedniu Języki: włoski (ojczysty), niemiecki (ojczysty), angielski, hiszpański, rosyjski (podstawowa wiedza)\nNasz najmłodszy kolega · Korepetycje dla dzieci i młodzieży: angielski A1-A2 · Odpowiadam za dobre samopoczucie wszystkich uczestników · Nadzór nad kącikiem kawowym i naszą szufladą ze słodyczami (z prawem do przekąsek) · Nadzór kącika czytelniczego · Licealista · Języki: niemiecki, angielski i polski, słowacki (wiedza podstawowa), francuski (znajomość podstawowa)\nNauczyciel DaF i DaZ na wszystkich poziomach kursów · Certyfikowany przez ÖIF i upoważniony do prowadzenia kursów integracyjnych · Lekcje prywatne · Szkolenie firmowe · Studium medioznawstwa · Szkolenie DaF i DaZ · Języki: niemiecki i angielski\nAdministracja PR Administracja baz danych Redagowanie i korekta materiałów dydaktycznych Nauczyciel DaF i DaZ na wszystkich poziomach studiów Studia na Uniwersytecie Przyrodniczym Języki: niemiecki, angielski, francuski, włoski, hiszpański i arabski (wiedza podstawowa)\nChcesz pracować w dynamicznym środowisku? Bardzo chcielibyśmy usłyszeć od ciebie


Parandowski, Zbigniew. Ilustracje\n113,  stron : ilustracje ; 21 cm.\n"Przygody Odyseusza" i zawarta w tym tomie "Wojna trojańska" to utwory napisane specjalnie dla młodzieży na podstawie "Iliady" i " Odysei" Homera. Adaptacje Jana Parandowskiego, znanego pisarza, eseisty i tłumacza, stanowią przykład doskonałej popularyzacji arcydzieł literatury klasycznej.\nOznaczenia odpowiedzialności: Jan Parandowski ; [ilustracje na motywach z waz greckich Zbigniew Parandowski].\nTytuł oryginału: "Pelle Svanslos pa aventyr".\nNiemirska, Danuta (1919-2012). Ilustracje\nKot Filonek (postać fikcyjna)\n92,  strony : ilustracje ; 21 cm.\nPewnego razu kotek bez ogonka wskoczył do samochodu stojącego na podwórku... Taki był początek całej serii ciekawych zdarzeń. Przygarnięty przez Birgittę, rezolutny Filonek z ciekawością obserwuje świat i przeżywa kolejne przygody - dostaje medal za wybitne zasługi, wyjeżdża na zieloną trawkę, a nawet... odbywa samotną podróż pociągiem w nieznane!\nOznaczenia odpowiedzialności: Gösta Knutsson ; przełożył Zygmunt Łanowski ; ilustrowała Danuta Niemirska.\nNa kartę 000000 pozycję:051000284723\nod dnia 2021-01-22\nNa kartę 014067 pozycję:051000284730\nod dnia 2020-12-31\nNa kartę 020656 pozycję:051000284747\nod dnia 2021-01-21\nTytuł oryginału: "Real friends".\nPham, LeUyen (1973- ). Ilustracje\nNIEŁATWO jest znaleźć PRAWDZIWĄ PRZYJAŹŁ, ale WARTO O NIĄ WALCZYĆ...\nSARA i ADRIANNA przyjaźnią się od wczesnego dzieciństwa. Ale pewnego dnia ADRIANNA zaczyna spędzać coraz więcej czasu z AŚKĄ, najbardziej lubianą osobą w klasie. AŚKA ma swoją paczkę i wszystkie dziewczynki chcą być jej najlepszymi przyjaciółkami. Za wszelką cenę. Od tej pory każdy dzień życia SARY to pełna zakrętów jazda bez trzymanki.\nCzy przyjaźń z Adrianną przetrwa mimo wszystko? Czy Sara zawalczy o swoje szczęście? I czy wciąż należy do paczki, czy jednak może już nie?\nOznaczenia odpowiedzialności: Shannon Hale ; ilustrowała LeUyen Pham ; tłumaczenie: Ewa Spirydowicz.\nNiemcewicz, Julian Ursyn (1758-1841). - Powrót posła\n68,  strony ; 20 cm.\nPowrót posła jest oświeceniową komedią polityczną w trzech aktach pisaną wierszem. Utwór powstał w 1790 roku, czyli w ostatnim momencie nadziei na zreformowanie i przetrwanie Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Pomimo że bezpośrednim impulsem do powstania utworu były obrady Sejmu Czteroletniego i próba przekonania posłów do przyjęcia reformatorskiego kierunku, Powrót posła wpisał się na stałe do kanonu literatury polskiej. Utwór posiada wybitne walory artystyczne, a równocześnie przedstawia obraz stylu życia, trosk i postaw politycznych Polaków w przededniu III rozbioru. Państwo Podkomorzowie, w majątku których rozgrywa się akcja dramatu, reprezentują reformatorów, zwolenników ukrócenia samowoli szlachty, wzmocnienia roli państwa, nadania większych praw mieszczanom i chłopom. Konserwatyści, z których najzagorzalszym okazuje się Gadulski, obstają z uporem przy wolnej elekcji i liberum veto. Konfrontacja pomiędzy zwolennikami przeciwnych obozów politycznych zdaje się być nierozerwalną częścią życia codziennego ówczesnych Polaków, a nawet wkradać w intrygi miłosne i dzielić rodziny. Nie dotyczy jedynie Starościny i Szarmanckiego skupionych wyłącznie na sobie, swoich przyjemnościach i luksusie.Lektura dla szkół średnich.\nOznaczenia odpowiedzialności: Julian Ursyn Niemcewicz.


Steve Vai i Thomas Dolby uhonorowani przez firmę Roland - Muzyk.net\nSteve Vai i Thomas Dolby uhonorowani przez firmę Roland\nRedakcja | Muzyk FCM Gitara i Bas, Klawisze, Wydarzenia/Muzycy 342\nPodczas specjalnej konferencji zorganizowanej przez japoński koncern Roland wręczono – już po raz trzeci – nagrody Lifetime Achievement Awards, którymi firma honoruje wybitnych przedstawicieli branży muzycznej, którzy przyczynili się do jej rozwoju wykorzystując podczas swej kariery produkty Roland i BOSS. W tym roku statuetki otrzymali: wirtuoz gitary – Steve Vai (BOSS) oraz Thomas Dolby – pionier synthpopu i muzyki elektronicznej (Roland).\nWieczór rozpoczął się od wystąpienia Briana Alli (wiceprezes Roland Corporation / Global Key Influencers) wręczającego wyróżnienie pierwszemu z laueatów. Steve Vai – ikona gitary i trzykrotny zdobywca nagrody Grammy ma swój unikalny styl, który wymyka się klasyfikacji oraz brzmienie i estetykę, dzięki którym zyskał fanów na całym świecie. Podczas swej kariery Vai sprzedał ponad 15 milionów płyt i otrzymał wiele różnych nagród, w tym wyróżnienia przyznawane mu przez prasę, szkoły muzyczne czy różne fundacje. Jego dyskografia zawiera szereg albumów, na które nie tylko sam napisał muzykę, ale również je wyprodukował i zrealizował. Wiele z nich zostało wydanych nakładem jego własnej wytwórni Favored Nations.\nOdbierając nagrodę Steve Vai powiedział: Jestem zaszczycony tym, że zostałem uhonorowany przez firmę BOSS. Przez lata stworzyli oni wiele innowacyjnych produktów dla takich szalonych gitarzystów jak ja, na których można grać i… tańczyć! Chciałem poczuć i użyć niemal wszystkiego co wypuszczali na rynek. To niesamowite jak rok po roku firma ta wprowadza do oferty świetne narzędzia dla gitarzystów. Dziękuję firmom BOSS i Roland za wszystkie te świetności, które wkładają w swoje produkty.\nNastępnie wiceprezes Roland Corporation ds. globalnego marketingu Paul McCabe wręczył nagrodę Roland Lifetime Achievement Award drugiemu z wyróżnionych. Thomas Dolby wypracował w latach 80. XX wieku swój styl i nowe syntezatorowe brzmienie łączące w sobie jego miłość do technologii i pasję do muzyki – brzmienie, które pozwoliło mu rozpocząć karierę i pomogło zdobyć międzynarodową sławę w czasach największego rozkwitu MTV. Dolby’ego można też uznać się specjalistę od technologii muzycznych i oprogramowania, a także autora wielu publikacji. Obecnie jest też wykładowcą na Johns Hopkins University.\nOpowiadając o swojej karierze Thomas Dolby zabrał zgromadzonych gości w pouczającą i pełną humoru cyfrową podróż urozmaiconą wykorzystywanymi przez siebie zdjęć, filmów i utworów muzycznych. W opowieści nie zabrakło historii utworu „She Blinded Me with Science”, który wykonał następnie na żywo. Dziękując za nagrodę Dolby powiedział: Jako miłośnik produktów Roland od czterech dekad, jestem zaszczycony mogąc ją odebrać i rozentuzjazmowany patrząc jak ewoluują technologie opracowywane przez firmę Roland. Jedną z nowych rzeczy które uwielbiam jest udostępnienie w serwisie Roland Cloud wszystkich klasycznych syntezatorów firmy w postaci instrumentów programowych. To świetne posunięcie.\nOd lewej: Brian Alli (wiceprezes Roland Corporation / Global Key Influencers), Jun-ichi Miki (dyrektor generalny Roland Corporation), laureaci Thomas Dolby i Steve Vai, Yoshi Ikegami (prezes BOSS Corporation oraz Paul McCabe (wiceprezes Roland Corporation ds. globalnego marketingu).\nBrian Alli powiedział ponadto: Roland i BOSS są zaszczyceni mogąc uhonorować takich artystów jak Thomas Dolby i Steve Vai. Obaj mają własny styl, a ponadto byli i są nadal inspiracją dla niezliczonej liczby innych muzyków, którym pomogli odnaleźć swój głos.\nZdjęcia: materiały prasowe Roland Corporation\nRoland Lifetime Achievement Awards\nNext article Jose Torres z zespołem rozbujali krakowskie Studio\nPrevious article Sennheiser – aktualizacja systemu Digital 6000


Denis „Bad Boy” Załęcki przed The War 2: „W turnieju 1 na 1 nie ma lamusów, sami kozacy i nie wiadomo, kto wygra!” | Fansportu.pl\nStrona głównaThe WarDenis "Bad Boy" Załęcki przed The War 2: "W turnieju 1 na...\nDenis „Bad Boy” Załęcki przed The War 2: „W turnieju 1 na 1 nie ma lamusów, sami kozacy i nie wiadomo, kto wygra!”\nW sobotę 14 sierpnia odbędzie się druga edycja gali THE WAR z poprawionymi zasadami. Transmisja gali THE WAR 2 tylko w PPV na www.thewar.pl. – Lubię krwawe i ostre bitki, więc można powiedzieć, że zrobiłem tę galę typowo pod siebie – mówi Denis „BAD BOY” Załęcki, właściciel organizacji THE WAR promującej indywidualne i grupowe walki na gołe pięści.\nTHE WAR wraca z mocnym uderzeniem! Tym razem jednej nocy kibice zobaczą dwa turnieje na gołe pięści – ośmioosobowy 1 na 1 w formule K1 + łokcie + głowa oraz drużynowy 3 na 3 z czterema mocnymi ekipami. Oprócz tego organizatorzy przygotowali też super-fighty na zasadach MMA oraz pierwsze w historii grupowe starcie kobiet 3 na 3 (DEVILS vs BAD GIRLS)!\n– Uczymy się na błędach. Gwarantuję, że druga edycja THE WAR będzie dokładnie taka, jaką byście chcieli zobaczyć – zapewnia „BAD BOY”, pomysłodawca THE WAR.\n– Robimy to dla kibiców i dla widowiskowych bitek. Zlikwidowaliśmy parter, bo nasi fani chcą efektownych walk w stójce. Pojedynki będą się odbywały w K1, dodaliśmy do tego łokcie i uderzenia głową. Zrobiłem naprawdę ostrą selekcję, w turnieju 1 na 1 nie ma słabych ogniw. Wybrałem najlepszych ośmiu wojowników spośród zgłoszonych i poleconych mi fighterów. Każdy ma łeb, każdy ma serce i naprawdę trudno wybrać faworyta. Wszyscy mogą to wygrać. Tu nie ma jak w innych turniejach, gdzie jest 2-3 konkretnych zawodników, a reszta to jakieś lamusy, które po pierwszej rundzie odmawiają walki. Tutaj wszyscy są mocni! – przekonuje Załęcki.\nFani MMA zobaczą także SuperFight 1 na 1 z udziałem znanego z pierwszej gali Dawida „GROMA” Rachwała oraz znanego rzeszowskiego streetfightera TREVISA, który świetnie pokazał się m.in. wygrywając na gali King Of The Streets w Szwecji.\n– Wpadł mi do głowy pomysł, żeby zrobić mocny SuperFight na zasadach MMA, oczywiście bez dźwigni i duszeń. Jedna runda bez limitu czasowego, do odcięcia. Na pierwszej edycji fajnie pokazał się GROM. Dobraliśmy mu odpowiednio mocnego rywala o podobnych warunkach fizycznych, czyli TREVISA. Obaj mają wielkie serce i twarde banie. Ich walka to będzie zajebiste widowisko! – przekonuje Denis Załęcki.\nTHE WAR 2 PPV Gdzie oglądać? Transmisja gali online PPV\nPoprzedni artykuł(VIDEO) Ustawka kibiców na środku osiedla! W Grudziądzu doszło do konfrontacji lokalnych kibiców z fanami Widzewa Łódź.\nNastępny artykuł(VIDEO) Marcin „Różal” Różalski wspiera projekt THE WAR 2. „Całym sercem jestem z zawodniczkami, które będą się biły 3vs3”


Else Berit Kristiansen ebooki, książki i audiobooki | woblink.com\nAutor Else Berit Kristiansen\nElse Berit Kristiansen ×\nNieoczekiwanie na miesiąc przed planowanym terminem Kristin rodzi swoje czwarte dziecko – córkę Rakel. Poród odbywa się w środku lasu, a w sprowadzeniu małej na świat pomagają tylko Elsa i Ivar. Na szczęście wszystko przebiega bez niespodzianek i zarówno mama, jak i noworodek czują się dobrze. Tymczasem Helge od czasu powrotu z Czechosłowacji coraz bardziej podupada na zdrowiu. Sigrid, która przyjeżdża zbadać przyjaciółkę i jej nowo narodzoną córeczkę, stwierdza, że teść Kr...\nWojna i miłość Tom 60 Śmiertelna choroba\nKristin dostaje zaproszenie na audiencję do pałacu królewskiego. Jedzie tam razem z Ivarem, by opowiedzieć, co robiła w czasie wojny i jak wyglądało jej życie już po zakończeniu działań wojennych. Po ucieczce do Szwecji Hjordis, Peter, Rosa i Danka zostają internowani na wyspie, na której znajduje się specjalny zakład dla chłopców. Mają tam przebywać do czasu wyjaśnienia potwierdzenia ich tożsamości. Już pierwszego dnia orientują się, że w placówce panuje przemoc, dzieci ...\nWojna i miłość t.59 Tęsknota za matką\nTuż przed wyjazdem Jürgena, Helgego i Kristin Peter oznajmia Hjordis, że wraz z panem Hasselhoffem zaplanowali ich ucieczkę na Zachód. Zgodnie z planem wraz z panią Rubinstein wszyscy mają pojechać z Ottonem samochodem do Chemnitz, a potem nielegalnie przekroczyć granicę i próbować dotrzeć do Szwecji, gdzie rodzina Priscilli pomoże im rozpocząć nowe życie. W dniu wyjazdu okazuje się jednak, że Jürgen, który nie chciał rozstawać się z matką, zniknął. Peter z Kristin i Hjord...\nWojna i miłość Tom 58 Zimna wojna\nJürgen ma nadzieję, że Hjordis wróci razem z nim do Norwegii. Dlatego gdy dowiaduje się, że matka jestposzukiwana przez Interpol i nie może opuścić Czechosłowacji, czuje żal i rozgoryczenie. Chłopak odmawia spotkania z nią, twierdząc, że nie da rady przeżyć kolejnego rozstania. Tymczasem Hjordis postanawia za wszelką cenę dostać się do Pragi, by zobaczyć wreszcie syna i wytłumaczyć mu, że nie jest niczemu winna. Udaje jej się zatrzymać Jürgena tuż przed jego wylotem do domu...\nWojna i miłość Tom 57 Spotkanie po latach\nJest rok 1957. Po odsiedzeniu wyroku Helge wiedzie w Bjornstad spokojne życie u boku Ingjerd. Całą swoją uwagę poświęca wnukom. Coraz częściej wspomina też o wyjeździe do Czechosłowacji i odnalezieniu Hjordis. Bardzo chce zabrać ze sobą w podróż Jürgena, żeby chłopiec mógł po wielu latach wreszcie spotkać się z matką. Tymczasem jego jedyna córka od 11 lat mieszka w zapomnianej przez wszystkich wsi za żelazną kurtyną. Pewnego dnia zaskoczona kobieta widzi, jak z samochodu z...\nWojna i miłość Tom 56 W ramionach ojca\nHjordis i Dagny zostają skierowane do pracy w szpitalu. Tam korzystają z okazji i – przebierając się za pielęgniarki – uciekają z aresztu. Hjordis za wszelką cenę chce odnaleźć i odzyskać Jürgena. Tymczasem Helge po krótkim procesie zostaje skazany za współpracę z Niemcami na 8 lat więzienia. Zostaje mu też odebrana większa część majątku. Pomimo tego Kristin wciąż nie chce wyprowadzić się z domu nieżyjącego męża. Jedynym oparciem w tych trudnych chwilach jest dla niej Ivar. M...\nWojna i miłość Tom 52 Zaręczyny\nWkrótce po wylądowaniu na norweskim lotnisku Hjordis zostaje aresztowana i oskarżona o szpiegostwo. Ona sama trafia do karceru w kobiecym więzieniu Bredvet, zaś odzyskany niedawno Jürgen zostaje odesłany do domu dziecka. Tymczasem w Trysil kończy się lato. Kristin z Julią i Birgerem wraca z gór do domu w Bjornstad. Z kolei Ivar - ku radości rodziny i przyjaciół - szybko odzyskuje siły i wychodzi ze szpitala po przebyciu zapalenia płuc. Nieubłaganie zbliża się też dzień rozpra...\nWojna i miłość Tom 51 Chichot losu\nKristin powoli odzyskuje równowagę po śmierci Jana. Dużym oparciem w tych trudnych chwilach jest dla niej Ivar. Aby naprawić relacje w rodzinie Varli, Kristin wybacza Egilowi napaść na siebie i Grete. Tymczasem Astrid zostaje aresztowana pod zarzutem morderstwa Haralda i w więzieniu czeka na proces. Z uwagi na to, że Olsen był zdrajcą w czasie wojny, jej przyjaciele mają nadzieję na łagodny wymiar kary. Niestety, sąd jest nieugięty i skazuje Astrid na 19 lat pozbawienia wolno...\nIvar jest zazdrosny o Kristin. Podejrzewa, że jego młodszy brat, Egil, kocha się w niej już od dawna i dlatego teraz, gdy kobieta została wdową, próbuje zabiegać o jej względy. Tymczasem Hjordis dociera do Pragi i odnajduje synka Liny. Wraz z chłopcem ukrywa się w katakumbach pod kościołem Świętego Mikołaja, oczekując na wymianę dzieci. Choć Lina próbuje oszukać Norweżkę, dzięki pomocy Petera Hjordis udaje się odzyskać Jürgena i pod osłoną nocy samolotem dotrzeć do Norwegii. ...\nWojna i miłość t.50 Kres tułaczki\nW trakcie procesu sąd uznaje, że Samuel Kontz zmarł z powodu złego stanu zdrowia i uniewinnia Hjordis. Tymczasem w Trysil Kristin z dziećmi przenosi się na całe lato na pastwisko. W tym roku towarzyszyć mają im Sigrid z Oddvarem i małą Audine. Mąż przyjaciółki wciąż nie może bowiem dojść do siebie po pobycie w obozie. Z kolei Ivar wraz z Olavem ruszają do Oslo, by ostrzec Astrid, że jej były mąż uciekł z więzienia. Niestety, Haraldowi udaje się zaskoczyć kobietę w jej mieszka...\nPo ucieczce z Drezna Hjordis odnajduje we wsi Rosę i Jürgena. Tam dowiaduje się, że dziewczyna wkrótce zostanie żoną Helmuta, zaś chłopczyk – będzie wychowywany przez Ionelę. Jedna z mieszkających we wsi kobiet, której również odebrano syna, proponuje Norweżce, by wzajemnie sobie pomogły. Hjordis ma uciec, odnaleźć jej synka w Pradze i zabrać go do rodziców kobiety. W tym czasie Lina ucieknie z wioski wraz z Jürgenem i obie spotkają się, by wymienić się dziećmi.Hjordis musi p...\nW Trysil odbywa się ślub Wilhelminy i Olava. Z uwagi na żałobę po śmierci Jana uroczystość jest bardzo skromna. Tymczasem Hjordis ucieka wraz z dziećmi ze wsi, w której zatrzymała się w drodze do Norwegii. Kobiecie udaje się odnaleźć przebywającego w okolicy Samuela Kontza. Okazuje się, że mężczyzna szukał jej przez Czerwony Krzyż na prośbę Günthera. Samuel opowiada Hjordis, jak wyglądały ostatnie dni życia jej męża. Niestety, wycieńczony umiera jeszcze tej samej nocy. Mieszk...\nWojna i Miłość Tom 46 Oskarżenie\nJan nie jest w stanie pogodzić się z tym, że jego własny brat zgwałcił kiedyś Kristin, a matka, stając w obronie synowej, zabiła Ingego i nigdy mu o tym nie powiedziała. Cierpiący już od dłuższego czasu na silną depresję mężczyzna – wbrew wcześniejszym obietnicom złożonym żonie – decyduje się popełnić samobójstwo. Jego ciało znajduje w lesie Ingjerd. Kobieta sama przyciąga je do Bjornstad, gdzie o Jana niepokoi się Helge. Zdruzgotany utratą jedynego syna mężczyzna udaje się d...\nWojna i Miłość Tom 45 Zwycięstwo śmierci\nHjordis postanawia zostać wraz z dziećmi w niewielkiej wsi przy granicy z Czechosłowacją, w której zamieszkują wyznawcy chrześcijańskiej sekty. Tymczasem Ivar sprowadza do Trysil Astrid i Frederika. Z kolei Kristin z Janem, Grete i dziećmi jadą do Oslo, by zobaczyć uroczystą paradę z okazji zakończenia wojny. Tuż po ich powrocie Helge dostaje ataku paniki i zostaje przeniesiony z więzienia do domu. Będąc pod wpływem alkoholu, zdradza Janowi rodzinną tajemnicę. Wyznaje, że Kri...\nWojna i Miłość Tom 44 Ujawniona tajemnica\nDo budynku, w którym mieszka Hjordis z dziećmi, wprowadzają się sowieccy żołnierze. Pomagają jej zdobywać pożywienie, a jeden z nich ratuje nawet życie chorego Jürgena. Kobieta nabiera do nich zaufania i postanawia wraz z nimi wyruszyć w drogę powrotną do domu. Tymczasem w Trysil Kristin opowiada Sigrid o swoim niedawnym śnie. Mówi, że widziała w nim zaginionego męża przyjaciółki leżącego w szpitalu. Sen okazuje się proroczy, bo niedługo potem Sigrid dostaje informację, że Od...\nWojna i Miłość Tom 42 Proroczy sen\nDzięki ziołom od Ingjerd i troskliwej opiece w szpitalu stan Oddvara zaczyna powoli się poprawiać. Jan dostaje propozycję działania w tajnych służbach. W zamian za wypuszczenie z więzienia ma zbierać informacje i donosić na ludzi, którzy sympatyzują z komunistami. Oficjalnie decyduje się na współpracę, ale w głębi serca ma inny plan. Chce uwolnić się w końcu od wojennych wspomnień i wyrzutów sumienia i dlatego zamierza popełnić samobójstwo. Pierwszej nocy po powrocie z ares...\nWojna i Miłość Tom 43 Wola życia\nPracownicy Czerwonego Krzyża odnajdują w Auschwitz wycieńczonego Ivara i zabierają go do Szwecji. Z kolei Hjordis wraz z innymi żonami niemieckich oficerów ukrywa się w niewielkim gospodarstwie rolnym. Pewnego dnia przybywa tam oddział sowieckich żołnierzy. Gdy jeden z nich chce zgwałcić Rosę, w obronie dziewczynki staje pan Beyer. Zabija Rosjanina, a po chwili sam ginie zastrzelony przez jego towarzyszy. Tymczasem Kristin z Janem i resztą rodziny, na wieść o końcu wojny szyk...\nWojna i Miłość Tom 40 Powrót do domu\nPałając żądzą zemsty, grupa młodych mężczyzn z Trysil postanawia ukarać Grete i Kristin za utrzymywanie w czasie wojny kontaktów z Niemcami. Obu kobietom publicznie obcinają oni na krótko włosy. Na wieść o tym Ivar, który po pobycie w Auschwitz odzyskuje siły w szwedzkim szpitalu, decyduje się natychmiast wyruszyć do domu, by pod nieobecność Jana zaopiekować się Kristin i dziećmi. Tymczasem Hjordis, której udaje się wrócić do Berlina, próbuje za wszelką cenę ochronić Rosę i J...\nWojna i Miłość Tom 41 Żadza zemsty\nW Nybergsund ginie niemiecki żołnierz. W odwecie Niemcy planują rozstrzelanie kilkudziesięciu okolicznych mieszkańców. Jan nie zna spośród nich nikogo, poza jedną osobą. Ku swojemu przerażeniu na liście dostrzega bowiem także nazwisko teścia. Załamany mężczyzna wie, że po ostrzeżeniu Johana znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Chcąc uniknąć odwetu na swojej rodzinie i nie wydać nikogo podczas czekających go przesłuchań, postanawia popełnić samobójstwo. W porę zapobiega temu Kr...\nGenerał Klein odkrywa, co Doris Steiger robiła w Berlinie. Mężczyzna dociera też do informacji, że porwała ona wtedy małe dziecko. Adolf postanawia wykorzystać zdobyte przez ojca informacje i wymusza na Hjordis obietnicę, że po zakończeniu wojny zostanie ona jego żoną. Z kolei pan Beyer przystępuje do ruchu oporu i wykrada z pałacu mapę z zaznaczonymi na morzu pozycjami niemieckich torpedowców. Tymczasem do letniej chaty Bjornstadów przybywa chora na gruźlicę żona komendanta ...\nHjordis, Jürgen i Rosa zaprzyjaźniają się z dozorcą pracującym w pałacu. Mężczyzna potwierdza przypuszczenia Hjordis, że w przyjeżdżających nocami do placówki ciężarówkach mordowane są niepełnosprawne dzieci. Tymczasem w Trysil odbywa się chrzest małej Julii. Ku przerażeniu Kristin Helge upiera się, by jednym z chrzestnych został komendant obozu. Jan postanawia wykorzystać sytuację, by wkraść się w jego łaski i móc zdobywać dla ruchu oporu cenne informacje. Niedługo potem w ...\nHjordis wpada w oko pałacowemu ogrodnikowi. Dziewczyna postanawia wykorzystać tę znajomość w przyszłości, gdy nadarzy się okazja do ucieczki z odludnego miejsca. Tymczasem w Trysil Ivar tęskni za Astrid i Frederikiem. Przekrada się więc do Szwecji, by spędzić z kochanką i chłopcem choć kilka godzin. Ku swojemu zaskoczeniu na miejscu zastaje męża Astrid. Okazuje się, że kobieta przyznała się do romansu z nim i zażądała rozwodu. Zdradzony mężczyzna w odwecie donosi na Ivara Nie...\nWojna i Miłość Tom 31 Aresztowanie


Sprzedam działkę : Rzeszów Rzeszów , 985 m2, 245000 PLN - Domiporta.pl\nDziałka budowlana na sprzedaż Rzeszów, Rzeszów - 985,0m2\n245 000 zł 248,73 zł/m2\nDziałka 985,0m2, Rzeszów, Rzeszów\nCena za m2 248,73 zł/m2\n10 arowa dziłaka z WZ na dom jednorodzinny, wszystkie media na działce, Budziwój, ul. Chmielna Główne atuty nieruchomości: • cicha i spokojna okolica • z dobrym dojazdem • uzbrojona Działka jednorodzinna (mn). Typ własności: Odrębna własność. Mamy przyjemność zaprezentować Państwu 10 arową działkę z wydanymi Warunkami Zabudowy na dom jednorodzinny. Nieruchomość jest w pełni uzbrojona w media, dzięki czemu nie trzeba ponosić kosztów ich doprowadzenia. Ładna płaska działka w formie prostokąta o wymiarach 35 na 30 metrów - wymiary działki pozwalają na wybudowanie zarówno parterowego jak i piętrowego domu. W otoczeniu znajdują się nowe domy jednorodzinne i bliźniaki. Brak możliwości wybudowania szeregówek w sąsiedztwie. Istnieje możliwość dokupienia działek sąsiednich (od 10 do 14 arów). Warunki zabudowy: -max pow. zabudowy: 20% -max wysokość kalenicy: 10m -szerokość 18m (z tolerancją 20%) Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą. Oferta dostępna tylko w Metrohouse. Na www.metrohouse.pl mamy jeszcze 12 podobnych działek w tej okolicy. ZADZWOŃ: 883pokaż telefon. Czekamy na telefon od Ciebie. --- Zakup lub najem nieruchomości przez Agencję Metrohouse to: • największy wybór na rynku • elastyczne podejście do Klienta • bezpieczeństwo transakcji • możliwość skorzystania z szerokiej oferty kredytów gotówkowych i hipotecznych • doświadczeni doradcy Czy wiesz, że możemy przygotować dla Ciebie prezentację on-line nieruchomości? Skontaktuj się z naszym Agentem i zapytaj o szczegóły. Pomimo, iż Doradcy Metrohouse przykładają szczególną staranność do rzetelnego prezentowania informacji o nieruchomości, nie zawsze jest możliwa weryfikacja wszystkich danych przekazanych od osób trzecich. Niniejsza prezentacja oferty nie jest ofertą w rozumieniu Kodeksu Cywilnego i ma charakter wyłącznie informacyjny.\n1006 m2 238 zł/m2\nBiuro nieruchomości prezentuje Państwu piękną działkę budowlaną o powierzchni 10 ar na osiedlu Słocina przy ul. Słocińskiej. ...\n1020 m2 240 zł/m2\nBiuro nieruchomości Dream House Brokers ma przyjemność zaprezentować Państwu kompleks 4 działek, każda o powierzchni ok 0...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka Rzeszów, Rzeszów Powierzchnia: 985,0 m2 Cena: 245 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr MYMY389\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka Rzeszów, Rzeszów Powierzchnia: 985,0 m2 Cena: 245 000 PLN Proszę o kontakt


Od freelancera do Business Unit Managera - Karolina Opaczyńska - Agencja rekrutacyjna Talent Place\nOd freelancera do Business Unit Managera – Karolina Opaczyńska\nChcesz rozwijać się jako rekruter? Realizuj dodatkowe projekty po godzinach i rekrutuj w różnych branżach! O freelancingu podczas pracy na etacie, komunikacji wewnątrz sieci ekspertów HR i możliwościach rozwoju dla rekruterów w Społeczności opowiedziała Karolina Opaczyńska, rekruterka IT i Business Unit Manager w Talent Place.\nJak wyglądała Twoja ścieżka zawodowa zanim trafiłaś do Talent Place?\nSwoją karierę zawodową zaczynałam jeszcze będąc na studiach. Pracowałam w agencji rekrutacyjnej w Zielonej Górze, skąd pochodzę. Byłam tam prawie przez dwa lata, a później chciałam się rozwijać w większej organizacji. Przeszłam więc do innej firmy, gdzie rekrutowałam na różne stanowiska: IT, związane z jakością czy marketingiem. Potem zdecydowałam się na przeprowadzkę do Warszawy i wtedy trafiłam do pracy stricte z IT. Od tamtej pory kontynuuję działania w tej branży: prowadzę rekrutacje, onboardingi, ewaluacje, odpowiadam za employer branding i strategię.\nCo spowodowało, że zdecydowałaś się dołączyć do Społeczności Talent Place ?\nO Talent Place usłyszałam od swojego pierwszego pracodawcy. Powiedział, że jest taka agencja, żebym zobaczyła, czy to nie jest coś dla mnie. Weszłam więc na stronę Talent Place i zaaplikowałam. Tym bardziej, że przez pandemię wolnego czasu popołudniami miałam sporo. Pomyślałam: dlaczego by nie wykorzystać tego i mieć możliwość dodatkowego zarobku, skoro i tak nie można za bardzo wychodzić? I weszłam w to. Początkowo myślałam o przyjęciu projektów marketingowych, bo dobrze mi z nimi szło jeszcze w Zielonej Górze. Później jednak dostałam klienta z obszaru IT i dobrze to zagrało, więc zostałam przy podobnych projektach.\nJakie miałaś obawy związane z dołączeniem do społeczności rekruterów?\nDla mnie na początku było trochę niejasne, jak sam model współpracy działa. Myślałam, że to będzie tak, że ja wejdę sobie na stronę, zapoznam się z jakąś rekrutacją, zobaczę, że są możliwości zatrudnienia i zaproponuję swojego kandydata, bez żadnego uczestnictwa w spotkaniach z klientem czy w ogóle bez uczestniczenia w życiu Talent Place. Tak naprawdę bardziej niż dołączenia do Społeczności obawiałam się pogodzenia pracy freelancerskiej z pracą na pełen etat, tym bardziej, że na start współpracy z Talent Place wzięłam duży projekt. Ale praca zdalna umożliwia dostosowanie wszystkich działań do kalendarza, więc sobie z tym poradziłam. Tym bardziej, że można też dołączać do pojedynczych, mniejszych projektów, wtedy o „dogranie grafiku” nie ma co się martwić. Ta elastyczność pozwala na spokojnie pogodzić dodatkowe rekrutacje, bo godziny spotkań można dopasować do pracy zawodowej, żeby to nie nachodziło na siebie. Przez to, że prowadziłam wtedy wiele projektów również w innej firmie na etacie, miałam dużo pracy, ale udawało się to połączyć.\nJak wyglądała Twoja droga w społeczności Talent Place? Co się zmieniło odkąd tu pracujesz? Jakie zadania wykonywałaś najpierw, a czym zajmujesz się obecnie?\nNa początku przyszłam tu jako rekruter, dostałam projekt dla klienta z Krakowa i tam zostałam poproszona od razu, żeby zaangażować się jako Client Success Manager. Nie wiedziałam wtedy za bardzo z czym ta rola się wiąże i co to będzie oznaczało w praktyce dla mnie. Potem zaczęłam lepiej rozumieć wszystko. Chodziło o spinanie w całości procesów, a także o bycie rekruterem w projekcie. Z biegiem czasu dostałam propozycję od kierownictwa, żeby dołączyć do Talent Place na full time i zająć się całą działką IT. Zostałam więc Business Unit Managerem i to był dla mnie duży awans. Do moich nowych obowiązków należy całościowy kontakt z klientem, ustalanie terminów briefów, zarządzanie zespołem rekrutacyjnym, zgłaszanie potrzeb, współpraca z działem Community. Zastanawianie się również, jakie działania trzeba podjąć, by w naszej społeczności znalazło się jak najwięcej rekruterów IT i z drugiej strony – jak współpracować z rekruterami, żeby procesy szły sprawnie.\nJest to bardzo dynamiczne, bo wiele zależy od tego, jaki jest czas w miesiącu. Zazwyczaj część dnia poświęcam właśnie na kontakt z klientem, czyli proszę np. o upadte’y w sprawie kandydatów, wysyłam rekomendacje, sprawdzam i weryfikuję bazy. Potem poświęcam czas na sourcing, bo cały czas wspieram dziewczyny z zespołów w rekrutacji i aktywnym docieraniu do kandydatów. Później jest czas na rozmowy i na rzeczy bardziej operacyjne, takie jak wdrażanie rekruterów do projektu, współpraca z Działem Community, stały update działań Działu Delivery. Plus oczywiście w ciągu dnia mamy spotkania zespołowe z klientami czy rekruterami. Swój start pracy i koniec ustalam w zależności od tego, co jest do zrobienia.\nCo daje Ci praca w Talent Place? Jakie rzeczy szczególnie doceniasz?\nNa pewno to, że dostałam możliwość rozwoju, bo to jest jednak ważne, żeby cały czas iść wyżej, przynajmniej dla mnie. Zostanie Senior Recruitment Specialist do końca życia nie było w moim odczuciu atrakcyjne, a w firmach, w których pracowałam wcześniej, tych możliwości rozwojowych za bardzo nie było. Dlatego cieszę się, że Talent Place zaufało mi i dało szansę, żebym się spisała w roli BUMa.\nJaką wartość widzisz w Społeczności, jaką jest Talent Place?\nTutaj przede wszystkim to, co jest inne, niż w pracy w korporacjach, to luźny styl komunikacji. I to, że jak jest robota do zrobienia to po prostu się skupiamy na tym, co jest najważniejsze i wspólnie pracujemy na sukces. Nie ma tak, że niektóre jednostki odcinają się, mówią: „to jest twoja część, nie pomogę Ci”, tylko pracujemy razem, panuje tu podejście zespołowe. I jak już wspomniałam, komunikacja – że jak jest śmiesznie, to jest śmiesznie, mamy kanały memowe, dzielimy się zdjęciami. Poza tym pomimo, że pracujemy w 100% zdalnie, to relacje są podtrzymywane, widać, że istnieje duch zespołu.\nKomu poleciłabyś pracę w Talent Place?\nMłodym rekruterom przede wszystkim, bo też nie wspomniałam tego wcześniej, ale szkolimy początkujących w rekrutacji. Od sourcera po rekrutera są tu możliwości rozwoju. Również poleciłabym pracę w Talent Place młodym mamom, które są na urlopach macierzyńskich i mogą sobie pozwolić na to, żeby kilka godzin w ciągu dnia poświęcić na dodatkową pracę, żeby zarobić dodatkowe środki. Rekruterom IT, bo projektów z tej branży jest tu mnóstwo, a jednocześnie można to pogodzić z pracą pełnoetatową. Jeśli ma się te 2-3 godziny wolne w ciągu dnia, dodatkowe, czy weekendy, to jest to super sprawa. I współpraca z Talent Place jest bardzo fajną opcją dla osób, które preferują pracę elastyczną, a niekoniecznie na etat, choć i takie możliwości tutaj również są dostępne.\nPrevPoprzedniRekrutacja IT na Hawajach? Czemu nie! Rozwijaj karierę na własnych zasadach – Aneta Parciak\nNastępnyRealizuj ciekawe projekty i ucz się od Społeczności rekruterów – Magdalena SzarekNastępny


Programy lojalnościowe - Navy Blue\n+48 42 235-70-07\nAgencja reklamowa » Usługi » Programy lojalnościowe\nProgramy lojalnościowe\tSilversite.pl\t2017-03-17T21:14:46+01:00\nWspółczesne programy lojalnościowe i motywacyjne (B2B oraz B2C)\nProgramy lojalnościowe są doskonałym narzędziem marketingowym mającym na celu budowanie relacji z klientem. Efektem sukcesywnie przeprowadzonej akcji jest powiększanie docelowej grupy odbiorców, motywacja partnerów biznesowych, a także efektywne wsparcie Twojej sprzedaży. Nasze systemy lojalnościowe to atrakcyjny sposób na utrwalanie oraz podtrzymanie relacji z Twoimi obecnymi oraz przyszłymi klientami. Kompleksowość usługi zapewni Ci szereg innowacyjnych rozwiązań dopasowanych bezpośrednio do Twoich oczekiwań.\nKorzystamy z wszelkich dostępnych, indywidualnie dobranych narzędzi komunikacji z uczestnikami. Realizujemy organizację programów lojalnościowych typu online oraz offline. Systemy lojalnościowe online tworzone są za pośrednictwem platformy internetowej, natomiast w programach typu offline łącznikiem komunikacji z klientem jest następstwo zbierania różnego rodzaju pieczątek, punktów czy naklejek na kartę lojalnościową. Oferujemy organizację programów lojalnościowych oraz motywacyjnych skierowanych zarówno do konsumentów ostatecznych (B2C), jak i przedsiębiorstw nawiązujących relacje z innymi firmami (B2B). Przystąpienie do programu lojalnościowego następuje poprzez wypełnienie formularza zgłoszeniowego w standardowej formie papierowej, bądź online. Organizując program należy pamiętać o istniejącym obowiązku podatkowym od nagród, który uzależniony jest od odbiorcy programu.\nProgramy lojalnościowe są narzędziem reklamy, które w związku z dłuższym okresem trwania (minimum 6 miesięcy) efektywnie wpływają na biznes naszych klientów. Zrealizujemy zarówno programy krótkookresowe jak i całoroczne, projekty małe i duże, zarówno w zasięgu Łodzi, jak i na skalę ogólnokrajową. Dołożymy wszelkich starań, aby efekt wspólnych działań zoptymalizował Twoje korzyści sprzedażowe oraz kreował pozytywny wizerunek marki.\nNasze doświadczenie wraz z zespołem specjalistów ułatwi Ci podjęcie decyzji odnośnie szczegółów, jak i formy organizowanego pakietu lojalnościowego. Pamiętaj, że przejrzystość oraz zrozumiałość zasad programu zapewni Ci większą skuteczność oraz zainteresowanie wśród odbiorców. W zależności od potrzeb programu projektujemy i przygotowujemy dedykowane strony internetowe, wysublimowane katalogi nagród, ulotki, welcome packi oraz aplikacje mobilne. Proponujemy kompleksowy przebieg akcji oferując Ci całkowity nadzór nad jej procesem zgodnym z wcześniej opracowanym przez nas regulaminem. W związku z chęcią optymalizacji Twoich korzyści możemy dokonać atrakcyjnego doboru i zakupu nagród, które przyciągną oraz wzbudzą zainteresowanie klientów. Dołożymy wszelkich starań, aby wachlarz nagród był urozmaicony (nagrody rzeczowe, gotówka w postaci karty przedpłaconej, bony podarunkowe) oraz dopasowany do możliwości Twojego budżetu.\nObsługa programów lojalnościowych – Jak pracujemy?\nPoznajemy i analizujemy Twoją firmę oraz rynek, na którym działasz. Badamy aktywność konkurencji oraz oczekiwania Klientów względem programów lojalnościowych.\nPrezentujemy wachlarz możliwych rozwiązań. Wskazujemy najbardziej efektywne pomysły na programy lojalnościowe pod względem korzyści dla Twojej firmy i klientów oraz wykorzystania zaplanowanego budżetu.\nTworzymy plan projektu, w szczególności mechanizm przydzielania punktów, katalog nagród oraz działania promujące program. Rozmawiamy z Tobą o możliwościach i wybieramy najlepsze rozwiązania.\nNasze programy lojalnościowe skutecznie pobudzają zainteresowanie uczestników by dodatkowo zachęcić ich do uczestnictwa. Używamy wszelkich dostępnych narzędzi komunikacji z uczestnikami. W zależności od potrzeb programu projektujemy i przygotowujemy dedykowane strony internetowe, katalogi nagród, ulotki, plakaty oraz aplikacje mobilne.\nWdrażamy, prowadzimy i monitorujemy – kompleksowa obsługa programów lojalnościowych\nZajmujemy się kompleksową obsługą programu od dnia startu do finalnego rozliczenia projektu, w szczególności:\n• szkolimy Twój zespół sprzedażowy by maksymalizować zyski z programu,\n• kontrolujemy proces rejestracji w programie,\n• obsługujemy komunikację z uczestnikami, mailowo i telefonicznie dzięki dedykowanej infolinii,\n• kupujemy, magazynujemy oraz wysyłamy nagrody do laureatów,\n• wyjaśniamy kwestie sporne i realizujemy reklamacje uczestników,\n• analizujemy i optymalizujemy przebieg programu,\n• raportujemy na każdym etapie programu zgodnie z Twoimi oczekiwaniami i potrzebami.\nNieustannie komunikujemy się\nNa każdym etapie koordynujemy prace przygotowawcze i wdrożeniowe. Dostarczmy Ci kompletnej informacji zwrotnej z przebiegu prac.\nNasze programy lojalnościowe gwarantują Twojej firmie:\ndoskonałe relacje biznesowe z uczestnikami programu,\nefektywność kosztową przedsięwzięcia,\numocnienie Twojej pozycji na rynku i zbudowanie długookresowej lojalności Twoich klientów i kontrahentów,\nprzystępne i proste mechanizmy działania oraz skuteczne dotarcie do wskazanej grupy odbiorców programu,\npełną obsługę projektu, by nie odrywał Cię on od codziennych obowiązków i wyzwań biznesowych,\nwzrost słupków sprzedaży, bo taki jest cel naszego pełnego zaangażowania w Twój program lojalnościowy.\nul. Stalowa 25\ntel. +48 537-019-190\ntel./fax +48 42 235-70-07\norganizacja loterii promocyjnych\nCopyright 2017 Agencja Reklamowa Navy Blue | Łódź, ul. Stalowa 25 | Wszystkie prawa zastrzeżone


ciąża czy nie??? i luteina - Forum 2022 - RODZICE.PL\nOkres spóźnia mi się 6 dni, zrobiłam test i wyszedł negatywny. Dzisiejsza wizyta u ginekologa też nic nie dała, powiedział, że nie może stwierdzić na pewno. Zapisał luteinę, która albo przyspieszy miesiączkę, a jeśli nie, to dziecku nie zagrozi.\nMoże któraś z was brała luteinę pod kątem wywołania miesiączki. Jaką dawkę? Przez jaki czas? I jak szybko pojawiła się miesiączka pod wpływem tego leku?\n3 odpowiedzi na pytanie: ciąża czy nie??? i luteina\nRe: ciąża czy nie??? i luteina\nJa sie nie znam na luteinie ale ja po 6 dniach spoznienia nic bym nie brala tylko czekala…..\nJa mialam cykle ok 30-33 dniowe…. Moj rekord czekania na @ to 48 dni no i teraz bedac w ciazy pobilam ten rekord hihi…. A test robilam w 46 dniu….\nluteina to progesteron, ktory jest konieczny do utrzymania ciazy wiec rzeczywiscie na pewno jej nie zaszkodzi -wiele kobiet (ja tez:)) bierze ja w pierwszym trymestrze na podtrzymanie ciazy.\njesli chodzi o wywolanie miesiaczki to zazwyczaj bierze sie raz dziennie okolo 10 dni ale lekarz moze tez zlecic inne dawki np na podstawie badan hormonalnych. no i kobiety tez roznie na nia reaguja, zazwyczaj miesiaczka pojawia sie w kilka dni po odstawieniu, ale mi np pojawiala sie ok 5-6 dnia brania luteiny, dlatego na wywolanie dostawalam duphaston ktory niby powinien dzialac tak samo a jednak po nim mialam miesiaczke jakies 3-5 dni po odstawieniu. tak ze niestety sama bedziesz sie musiala przekonac jak dziala na ciebie.\na dla pewnosci mozesz sobie powtorzyc test za kilka dni, moze jednak nosisz w sobie fasolke?\npozdrawiam cieplutko -Marta mama Jurka i sierpniowego chlopczyka:)\nLuteina nie zaszkodzi ewentualnej ciąży… bo ja brałam ją na podtrzymanie właśnie… więc nie musisz o to się martwić… choc ja poczekałabym jeszcze kilka dni na @… Powodzenia !!\nZnasz odpowiedź na pytanie: ciąża czy nie??? i luteina