Kolorem wina maluję okolicę str. 1 :: Świat Rezydencji :: Luksusowa strona życia - rezydencje, wnętrza, design, architektura, technologie, ogrody\nSTRONA GŁÓWNA / STYL ŻYCIA / CZAS NA RELAKS / Kolorem wina maluję okolicę str. 1\nGdy przybyliśmy do Pańskiej Góry, winnicy nieopodal Kazimierza Dolnego, od razu postanowiłem poświęcić się uprawie winorośli. Przepiękne krajobrazy, biała skała wapienna i kolory późnego lata przekonywały mnie o trafności pośpiesznie podjętej decyzji.\nZdziwiłem się, że inne zdanie miał właściciel winnicy, profesor Wojciech Włodarczyk.\n– Ciężka praca, duże koszty, nie chciałby pan zostać winiarzem – skutecznie studził zapał.\nI od razu zabrał się do pracy. Zbliżało się winobranie. Historyk sztuki, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, były poseł, prezes Stowarzyszenia Winiarzy Małopolskiego Przełomu Wisły tak po prostu zakasał rękawy...\n– Poczekajcie chwilę panowie, muszę nalać trochę benzyny do traktorka i skosić trawę w alejkach, żeby łatwiej było przy zbiorze winogron. Zajmie mi to tylko dziesięć minut. Aha, a później jeszcze pomiar cukru...\nPrzy tej czynności asystujemy jednak profesorowi. Zatrzymaliśmy się przy krzaku z białymi gronami.\n– Siedemnaście... Jeszcze za wcześnie na zbiory. Przejdźmy jeszcze do ronda...\nNie chodziło jednak o skrzyżowanie uliczne z wyspą, lecz popularny w Polsce szczep na wina czerwone. Skrzyżowanie, a jakże, właściwej winorośli i jej mniej szlachetnej odmiany rodem z Mandżurii.\n– Dwadzieścia sześć. Będzie można już zbierać – wyrokował gospodarz.\nWinorośl, nie chmiel\nZacząłem wybrzydzać. Winnice w Polsce? Przecież ze względu na klimat nie możemy uprawiać szlachetnej winorośli. Sprawdzają się u nas tylko hybrydy, czyli „krzyżówki” szczepów. Wybrankiem arystokratki Vitis vinifera w tym winnym mezaliansie jest zazwyczaj pospolity, aczkolwiek bardziej odporny, rodzaj pnączy.\n– Te hybrydy, jak pan je określił, nie są wcale takie złe – sprzeciwił się profesor, niby mimochodem, kontynuując pomiar cukru. – Rodzą owoce na całkiem dobre wina.\nNie dawałem za wygraną. Region słynie z innych upraw. Oko turysty przykuwają rozległe plantacje chmielu. Przestańmy więc z tym winem, postawmy na piwo.\n– Wino to nie fanaberie, w Polsce jest tradycja uprawy winorośli. Poza tym żadna inna roślina nie potrafi oddać charakteru tego regionu. Chmiel mógłby być uprawiany gdziekolwiek. A Pańska Góra jest jakby stworzona dla winorośli: gleba, bliskość wody, stok południowo-zachodni, zachodnie wiatry. Wino to głębsza, poważniejsza opowieść o tym miejscu – ripostował profesor i rozpoczął historyczny wykład...\nWino z zamku\nNa wzgórzu zamkowym w Janowcu, którego sylwetkę można podziwiać ze szczytu Pańskiej Góry, zachowały się fragmenty starej winnicy tarasowej. Winiarze ze stowarzyszenia wspierają projekt jej rekonstrukcji. Winnicę założył w latach 30. ubiegłego wieku Leon Kozłowski, ziemianin, który tajniki uprawy winorośli poznał we Francji i Argentynie. Przed wojną serce polskiego winiarstwa biło jednak gdzie indziej...\n– Największy potencjał miały winnice na Podolu. Nawet Francuzi chcieli kupować tam ziemię pod uprawę winorośli. Wielki boom nastąpił po Wielkim Kryzysie, ale przerwała go wojna. Stamtąd tradycja winiarska przeniosła się do PRL-u, do Zielonej Góry i nad Pilicę. Podejrzewam, że gdyby nie destrukcyjny wpływ gospodarki komunistycznej, winnice nad Pilicą byłyby znakomite – tłumaczył profesor.\nPosiłki z Austrii\nJest więc tradycja, którą warto kontynuować. Czasami brakuje, jak podpowiadał nasz rozmówca, umiejętności w doborze właściwych szczepów i podkładek-korzeni, dopasowanych do konkretnych polskich siedlisk. Profesor przekonywał też, że jeśli wybierzemy odpowiednio nasłonecznione miejsce, z powodzeniem uprawiać możemy szlachetną Vinis vinifera i produkować w Polsce znakomite wina. Gospodarz oczekiwał właśnie specjalistów z Austrii, którzy mieli mu doradzić, na jakie szczepy i podkładki najlepiej zdecydować się w przyszłości.\n– Istniejące nasadzenia to przymiarka, takie winiarskie przedszkole. Jestem gotów je wykarczować i posadzić nowe. Chciałbym mieć dwa, najwyżej trzy odmiany białego i jedną czerwonego. Myślę o chardonnay, rieslingu i pinot gris, które już się sprawdziły w mojej winnicy. Uzgodnimy z Austriakami, jakie wina chcę robić i przedyskutujemy, które odmiany wybrać. Liczę na ich pomoc. W Polsce trudno o specjalistów od podkładek do mojej trudnej wapiennej skały – opowiadał o swoich planach.\nPoddać się naturze\nSwoją działalność zaś porównywał skromnie do zwykłej pracy na roli. Mówił o pracowitości i cierpliwości, nieodzownych towarzyszkach winiarza.\n– Natura jest nieprzewidywalna, czasami trzeba po prostu się jej poddać. W zeszłym roku intensywny grad zniszczył mi praktycznie wszystkie plony. Wina było bardzo mało. I cóż z tego? Grady się zdarzają, także mróz, choroby roślin. Trzeba to przeżyć i zacząć od nowa – wyjaśniał, zapraszając do domu.\nOkazało się wkrótce, że nie on pierwszy w rodzinie poświęcił się winnej latorośli.\nPrzed Wojciechem Włodarczykiem był Christian Leis, winiarz z Palatynatu.\n– Moje hobby to genealogia. Myszkując kiedyś po archiwach, natrafiłem na zapis o nim: przodek w prostej linii, luteranin został sprowadzony przez Zamoyskich jako winiarz do Szczebrzeszyna. To niezbyt daleko od Pańskiej Góry. Niewiele więcej wiadomo oprócz tego, że pod koniec XVIII w. zajmował się winiarstwem – rozprawiał ze swadą gospodarz. Wspominał także o przekazanych przez matkę – dziadkowie profesora zarządzali przed wojną wielkimi majątkami – ziemiańskich historiach. O tym jak ważna, a jednocześnie ciekawa, może być tradycja i jak silny był w środowisku ziemiańskim etos społecznej służby.\n– Opowieści matki zaszczepiły we mnie chęć powrotu na wieś. Chciałem mieć wiejską siedzibę, ale nie taką kolonizatorską, wielką, wykorzystywaną od święta rezydencję. Chciałem też swoją obecność na wsi poświadczyć praktycznym działaniem. Wybrałem uprawę winorośli. Coś trzeba przecież oddać miejscu i mieszkającym w nim ludziom.\nProfesor przekonywał, że ziemiańskie dziedzictwo zobowiązuje do podjęcia społecznikowskiego wysiłku. Chodzi o budowanie lokalnej podmiotowości:\n– Uprawa winorośli doskonale się do tego nadaje. Ja bym chciał, aby polski rolnik miał również dostęp do wina, aby obcował z kulturą wyższą, bardziej wyrafinowaną. Moja pasja to regionalizm. Na uczelni kieruję katedrą kultury miejsca. Próbujemy odkrywać potencjał lokalności w Polsce i nie sprowadzać go jedynie do zabytkowej architektury czy cepeliowskiego folkloru. Dotyczy to przede wszystkim wymiaru społecznego, gospodarczego, kulturalnego.\nPowróciliśmy znów do motywu przewodniego dyskusji: wino określa charakter miejsca, uprawianie winorośli to służba na rzecz lokalnej społeczności. Przy okazji gospodarz stanowczo polecił odwiedzić inne miejscowości w okolicy, nie tylko reklamowany Kazimierz, ale także Janowiec, Solec, Józefów.\n– Mają one w sobie coś niesamowicie autentycznego. Tak jak wino – zachęcał.\nO piciu wina\nW końcu przeszliśmy do najbardziej smakowitej części rozmowy. Zeszło bowiem na wina degustowanie.\n– Jest coś w tym, że trzeba pić dobre wino, żeby robić dobre wino – rozpoczął profesor.\nCzy wino jest sztuką?\n– Mam generalnie dystans do niej – niespodziewanie odpowiedział i uśmiechnął się. – I rezerwę wobec degustacyjnego, kontemplacyjnego aspektu picia wina: smakowania i wypluwania. Wino pijemy do posiłków, a jego skutki poznajemy po przełknięciu. Rodzaj odurzenia alkoholowego jest przecież w nie wpisany. Nie można wina sprowadzać jedynie do bukietu i smaku.\nA smak win z Pańskiej Góry jest wyjątkowy. Mają one bardzo mineralny, wytrawny charakter, ocierają się o nutkę „słoności”.\n– Lubię takie wina. Nietrudno uprawiać w Polsce winorośl na glebie wysokiej klasy. Ale wino wymaga gleby słabej, koniecznie wapiennej, ja chciałem właśnie mieć skrawek tej akurat skały. Ona daje wino... inne.\nZachęcałem profesora, aby zdradził nam swoje uczucia wobec wina. Myślałem, że opowie o wielkiej miłości...\n– Na pewno są to uczucia inne niż w stosunku do ziemniaka – wyłożył wesoło. – W winie tkwi gen kultury europejskiej, a winiarz ma satysfakcję, podejmując wysiłek tworzenia napoju, bez którego nie ma judaizmu i chrześcijaństwa, teatru i władzy. Wszystko się w tym winie mieści...\nWrześniowe słońce zaglądało przez okno, wiernie towarzysząc nam przy rozmowie. Coraz natarczywiej zachęcało do wznowienia spaceru po posesji.\n– Zapraszam na śliwki, są świetne – profesor skierował nas na zewnątrz, do sąsiadującego z winnicą sadu.\nPo drodze zwróciliśmy wreszcie uwagę na architekturę domu, zaprojektowanego przez Czesława Bieleckiego. Gospodarz podjął kolejną opowieść:\n– Razem ze Sławkiem działaliśmy w podziemiu. Od połowy lat 70. współpracowaliśmy bardzo ściśle. On, wschodząca wtedy gwiazda architektury, zawsze się odgrażał, że potrafi zaprojektować każdy dom za jakąkolwiek sumę. Kupiliśmy część obecnej działki w 1986 r., akurat gdy Sławek wyszedł z więzienia za próbę obalenia ustroju. Przypomniałem mu: potrafisz zaprojektować wszystko, a ja mam określony budżet i chcę mieć dom.\nArchitekt musiał pójść na kompromis z konserwatorem zabytków, który upierał się, żeby budynek nawiązywał do stylu „kazimierskiego”. Powstała więc bryła o nakładających się dachach, kształtach, pierwsza „wieża” Bieleckiego, która później powracać będzie w jego wielu pracach. Profesor, historyk sztuki przecież, podkreśla, że projekt przypadł mu do gustu...\nPonownie podjęliśmy dyskusję o winie. Profesor wspominał pierwsze kroki na swej winiarskiej drodze:\n– Myślałem, że rozwinę winnicę na dobre w ciągu pięciu lat. Teraz wiem, że potrzeba może i lat dwudziestu. Mam nadzieję, że moja córka będzie kontynuować rozpoczętą przeze mnie pracę i to ona dopiero będzie robić wielkie wina.\nPytamy o własne marzenia, a gospodarz, po zastanowieniu, odpowiada skromnie:\n– Chciałbym mieć dwa hektary z dobrze dobranymi sadzonkami na właściwym korzeniu. Dawałyby one parę tysięcy butelek wina, przede wszystkim białego.\nCzy śni o sławie? Czy zależy mu, aby koneserzy i krytycy na całym świecie zachwycali się produktami z jego winnicy? „Rocznik 2017. Pańska Góra. Subtelny aromat jabłek i cytryny. Bije na głowę najlepsze wina reńskie” – grzmią recenzje w specjalistycznych pismach.\n– Moje wina już były oceniane, na przykład przez Marka Bieńczyka i Wojciecha Bońkowskiego, i to wysoko. To pomaga i motywuje. W ogóle jest sympatyczne, ale mnie bardziej interesuje historia miejsca, lokalność. Winem chciałbym dopełnić barwną paletę tego wyjątkowego miejsca – puentuje profesor.\nZapraszając raz jeszcze do sadu śliwowego, pożegnał się z nami: miał przed winobraniem mnóstwo do zrobienia. Delektując się śliwkami, marzyliśmy, by jak najszybciej tu powrócić. Urodzaj winogron zapowiadał obfitość szlachetnego trunku, a myśl o przyszłej degustacji potęgowała pragnienie. Oby tylko, na kilka dni przed zbiorami, natura oszczędziła profesorowi gradobicia...\nOdpowiednie nachylenie zbocza, wapienne podłoże, sprzyjający uprawie winorośli kierunek wiatru oraz bliskość wody – wszystkie te czynniki wpływają na wyjątkowy charakter rodzącego się wina.


Rotmistrz Witold Pilecki. Polscy superbohaterowie. Ebook. Małgorzata Strękowska-Zaremba. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nRotmistrz Witold Pilecki. Polscy superbohaterowie (ebook)(audiobook)(audiobook)\n21,25 zł 9%\nHarcerz szyje i pruje\nUmowa z Kalarepą


Ulica Krypska 39 - Praga Południe | Warszawa\nUlica Krypska 39 - budynek biurowy Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego Warszawa Praga Południe na Grochowie w dzielnicy Praga Południe w Warszawie.\nDwupiętrowy murowany budynek został wzniesiony na początku lat 30. XX wieku na potrzeby Polskiego Towarzystwa Opieki nad Sierotami Poległych Wojskowych. Sierociniec, który w latach 30. XX wieku otrzymał im. Marszałka Józefa Piłsudskiego zapewniał opiekę dla 90 chłopców i dziewcząt Polskiego Towarzystwa Opieki nad Sierotami po poległych wojskowych i dziećmi inwalidów wojennych. W placówce, której kierowniczką był J. Kuklińską wychowankowie mogli przebywać od ukończenia 8 roku życia do osiągnięcia pełnoletności przechodząc kurs szkoły powszechnej i średniej zawodowej. Sierociniec był utrzymywany ze środków społecznych, głównie z zapomóg i składek, gromadzonych wśród żołnierzy i oficerów służby czynnej.\nOd jesieni 1939 roku na Krypskiej 39 kontynuowali naukę uczniowie Szkoły Powszechnej nr 54 z ulicy Kordeckiego 54, ponieważ ich budynek został zajęty przez koszary niemieckie.\n"W czasie okupacji sierociniec (stająca się jednocześnie bursą dla biednych dzieci - red.) nadal pełnił swą funkcję. Był najwyższym budynkiem w okolicy i w 1944 ludzie przychodzili tam, by z dachu patrzeć na płonącą lewobrzeżną Warszawę. Wśród dzieci było kilkoro dzieci żydowskich, ukrywano też młodych Powstańców Praskich oraz broń w piwnicach. Przez całą wojnę wierzono, że ponieważ mieszkają tam sieroty, nie spotka tego miejsca nieszczęście. Tak też było - podczas jednego z nalotów przez dach wpadła bomba, która nie wybuchła. Rozbroili ją dopiero żołnierze radzieccy" - wspomina mieszkaniec Grochowa.\nZniszczenie wojenne nie przekreślały dalszej możliwości użytkowania. Z dokumentów sporządzonych przez Biuro Odbudowy Stolicy wynika iż zniszczeniu uległo 25% budynku. Szkody szybko naprawiono jednak już bez attyki, balkonów oraz co zrozumiałe napisu z imieniem Marszałka.\nW 1945 roku po ustaniu działań wojennych górne piętra I i II zajęła szkoła podstawowa nr 149 prowadzona przez J. Karpińskiego. Parter najprawdopodobniej jeszcze w 1944 roku zajęły dziewczęta z utworzonego w 1934 roku Zakładu dla Dziewcząt Moralnie Zaniedbanych prowadzonego przez Towarzystwo Dobroczynne im. Michaliny Mościckiej, których budynek przy Krypskiej 47/49 został poważnie zniszczony. Jeszcze w tym samym roku dziewczęta otrzymały nową siedzibę przenosząc się do historycznego dworku przy ulicy Grochowskiej 64.\nW dniu 1 września 1948 roku uczniowie szkoły podstawowej nr 149, wróci do swojego budynku - czyli do nowoczesnej szkoły przy Siennickiej 15. Na Krypskiej 39 dzięki poparciu władz oświatowych powołano do życia zakład i szkołę nr 137 dla chłopców moralnie zaniedbałych. Jej pierwszym kierownikiem został Wacław Głuszczak. Następni do 1953 roku to: Adolf Ossoliński, Wiktor Kowalski i Stanisław Rogalski.\nW 1952 roku do zakładu został przyłączony wolny plac i zamieniony na ogród. Cały teren został ogrodzony nową światka a w ogrodzie posadzono drzewa i krzewy. W piwnicach, parterze i pierwszym piętrze pojawiły się kraty w oknach.\nW roku 1963 placówka ta otrzymała oficjalną nazwę Państwowy Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy.\nW roku 1974 roku władze oświatowe przeniosły siedzibę zakładu do pobliskiego Miedzeszyna, na ulicę Patriotów 90, umieszczając ją w budynku zlikwidowanego domu dziecka.\nBudynek na Krypskiej 39 po adaptacji stał się siedzibą Zespołu Opieki Zdrowotnej. Znajdowały się tu m.in. kadry Szpitala Grochowskiego i odbywały szkolenia z zakresu BHP. Po przekształceniach od 1998 roku jej siedzibą SZPZLO - Samodzielny Zespół Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego.\nW 2006 roku przeprowadzano termomodernizacje budynku.\nW 2017 roku wyburzono znajdujące się na terenie powojenne baraki.\n- Nie wszyscy wiedzą, że groźba usunięcia z normalnej szkoły "na Krypską", to był koronny argument, którego używali nauczyciele w grochowskich szkołach przez wiele powojennych lat. Nie był to zakład poprawczy, ale szkoła, w której stosowano specjalne środki wychowawcze - wspomina internautka.\nW piwnicach zachowana przedwojenna terakota.


Margaret w Sopocie: skórzane majtko-spodnie, frędzle, cekiny i srebrne włosy... (ZDJĘCIA) - Pudelek\nMargaret w Sopocie: skórzane majtko-spodnie, frędzle, cekiny i srebrne włosy... (ZDJĘCIA)\nWciąż upodabnia się do Rihanny?\nFani Margaret mogą od kilku miesięcy obserwować, jak ich idolka coraz bardziej "inspiruje się" jedną z najpopularniejszych i odnoszących największe sukcesy wokalistek, Rihanną. W polskich preselekcjach do Eurowizji zaprezentowała się w piosence, która mogła być tzw. "odrzutem" z płyty Barbadoski sprzed kilku lat, podobnie zresztą jak teledysk do niej.\nZobacz: Margaret pokazała nowy teledysk! Stylizuje się na Rihannę? (WIDEO)\n25-letnia Jamroży wystąpiła wczoraj na Polsat SuperHit Festiwal w ramach koncertu Radiowy Przebój Roku. Jej piosenka HeartBeat została "Przebojem Faktu". Margaret zaprezentowała się w dwóch stylizacjach: skórzanych majtko-spodniach z gołym brzuchem, a także ażurowym body i błyszczącej marynarce z frędzlami.\nNiestety, chyba zaprojektowała je sama...\ndno i metr mułu, dzisiejsza polska scena muzyczna, czyste k***iska bez talentu wokalnego, jak to q**a wygląda fuuuj, co za czasy. Lepiej się cofnąć do lat 80tych 90tych i posłuchać prawdziwych wokalistów i muzyków Małgosię Ostrowską, Sztywny Pal Azji, Grzegorzą Turnau itp itd.\nHey, nie wiem czy wiecie, ale w Bułgarii Margeret jest mega hitem i cały czas leci w stacjach telewizyjnych i radiu. Wiem bo mieszkam tu\nOd tego sa artysci, zeby NIE wygladac tak jak my...\nW tym niebieskim stroju wygląda jakby miała ku..asa hehe\nfajna dziewucha ale nie potrzebnie te stroje ohydne nakłada\npokraka i tyle nie rozumiem jej popularności\nKoślawe i najszersze biodra w branży muzycznej. No chyba jeszcze tylko Zapendowska ma podobne !!!\nO rany jaka wiocha -WIOCHAAAAAAA BUCHACHA!!! Niech znika tak szybko jak się pokazała !! lecz poszło w świat i pokażą ten zaścianek zwany POLSKą na cały świat!!! Ten folklor, kicz i eklektyzm u Margaret przerósł czyjekolwiek oczekiwania i samej Margaret także przerosło ja to sceniczne dziwadło !! Jesli sama sobie dobiera te stroje to gratuluję Gustu i poziomu!!\nktoś jej powinien powiedzieć, że żeby się tak nosić to trzeba mieć figurę i urodę....\npodobna do pekinczyka\nNie brzydka dziewczyna a skrzywdziła się tymi "kreacjami" :(\nco sdluc conic te majtki nie pomoga jak jej piosenki sa nie ciekawe nie ma


Forum.e-Masaz.pl :: Zobacz temat - Dekalog Jak dbać o kręgosłup!\nForum.e-Masaz.pl Strona Główna » Forum fizjoterapeutyczne. Fizjoterapia, Rehabilitacja. Forum serwisu Fizjo.e-Masaz.pl oraz Reh.e-Masaz.pl » Fizjoterapia informacje ogólne » Dekalog Jak dbać o kręgosłup! Poprzedni temat «» Następny temat\nDekalog Jak dbać o kręgosłup!\nWysłany: 2011-09-13, 15:20 Dekalog Jak dbać o kręgosłup!\nOto 10 prostych przykazań, które pozwolą Nam uniknąć wszelkich problemów z jego funkcjonowaniem.\n1. Pozycja podczas snu\nMożna założyć, że połowę Swojego życia spędzasz śpiąc. Należy pamiętać o tym aby dobrze wykorzystać ten dług okres na odpoczynek kręgosłupa. Łóżko na którym śpisz powinno być sprężyste. Nie może być zbyt miękkie ponieważ wówczas ciało się zapada. Nie może być także zbyt twarde, bo wówczas cały kręgosłup nie może odpoczywać. Śpij na płaskim łóżku, bez zagięć, wypukłości i dużych poduszek!\n2. Rozciąganie po przebudzeniu\nGdy rano się budzisz, Twoje mięśnie są leniwe i skurczone a kręgosłup nie jest w pełni gotowy do pracy. Zanim wstaniesz, solidnie się porozciągaj, pozwól dobudzić się Twojemu ciału.\n3. Odpowiednio dźwigaj ciężary\nJeśli musisz podnieść z ziemi ciężki przedmiot zrób to kucając tak, aby plecy były wyprostowane. To o wiele bezpieczniejsze niż schylanie się. Jeżeli ciężar jest duży poproś o pomoc drugą osobę.\nWybieraj buty dobrze dopasowane, wygodne, o grubych i elastycznych podeszwach. W pantoflach czy szpilkach chodź tylko od święta!\nWracając ze sklepu z zakupami pamiętaj, że masz dwie ręce. Postaraj się równomiernie rozłożyć w nich ciężar zakupów. Unikaj noszenia toreb na jednym ramieniu.\nDopasuj ustawienie fotela w taki sposób, abyś mógł bez problemu sięgnąć do wszystkich urządzeń potrzebnych podczas jazdy. Rób przerwy w podróży przynajmniej raz na dwie godziny. W ten sposób zadbasz o Swój kręgosłup i bezpieczeństwo na drodze. Jeśli nie masz wyprofilowanego fotela w samochodzie to pomyśl o wałku z gąbki do podparcia odcinka lędźwiowego. Tak ustaw zagłówek, abyś dotykał środkiem potylicy, środka zagłówka. Daje to zwiększone szanse ochrony kręgosłupa podczas stłuczki.\n7. Pozycja siedząca\nNie siadaj na krawędzi krzesła. Oprzyj się wygodnie, łokcie trzymaj na stole a stopy całe na podłodze. Nie zakładaj nogi na nogę. Co godzinę wstań na chwilę i poruszaj się.\n8. Prace domowe\nPodczas wykonywania prac domowych pamiętaj aby się nie garbić. Deska do prasowania powinna mieć odpowiednią wysokość względem Twojego wzrostu. Rura odkurzacza musi mieć taką długość abyś prosto stojąc był w stanie odkurzać. Nie sięgaj na najwyższą półkę bez drabinki bo może to przeciążyć kręgosłup lędźwiowy.\nBądź aktywny, ruszaj się i uprawiaj sport . Pamiętając jednak, że kręgosłup nie lubi tenisa i badmintona, kocha natomiast pływanie.\nRaz dziennie poproś bliską osobę o masaż pleców. Nawet banalnie prosty i amatorski masaż poprawi ukrwienie mięśni przy kręgosłupie i tym samym go wzmocni. Jeżeli chcesz czegoś więcej udaj się do masażysty bądź zaopatrz się w fotel masujący.\nForum.e-Masaz.pl Strona Główna » Forum fizjoterapeutyczne. Fizjoterapia, Rehabilitacja. Forum serwisu Fizjo.e-Masaz.pl oraz Reh.e-Masaz.pl » Fizjoterapia informacje ogólne » Dekalog Jak dbać o kręgosłup!


Specjalistyczne Centrum Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej - Prof. UJ dr hab. med. Jakub Kenig\nw zakresie chirurgii ogólnej, chirurgii onkologicznej, chirurgii geriatrycznej\nChirurgia to jedna z najbardziej wymagających dziedzin, zajmująca się specjalistycznym leczeniem zabiegowym i operacyjnym. Gałęzią medycyny, w której specjalizuje się nasze Centrum, jest chirurgia onkologiczna oraz ogólna. Oferujemy konsultacje medyczne, zwracając szczególną uwagę na precyzyjną diagnostykę i dobór metod leczenia. Nasi specjaliści wiedzą bowiem, że szybkie i przemyślane działania przekładają się bezpośrednio na stan zdrowia, a często i życia pacjentów. O skuteczności oferowanych przez nas usług, decyduje również bogate doświadczenie i umiejętności naszego zespołu.\nTwoja prywatna Klinika Onkologiczna w Krakowie\nWybór prywatnych usług chirurgicznych jest często podyktowany chęcią uzyskania możliwie szybkiej i specjalistycznej porady w leczeniu szerokiej gamy schorzeń – od niewielkich zmian po te o charakterze nowotworowym, przekraczające granice narządowe. Konsultacje w prywatnym gabinecie to także możliwość umówienia się na wizytę w dogodnym terminie, dostęp do usług specjalistów, oferujących fachową a przy tym przyjazną opiekę diagnostyczną z wykorzystaniem nowoczesnych metod.\nLekarze pracujący w naszym Centrum rozumieją potrzeby pacjentów, dlatego też proponujemy sprawną i profesjonalną pomoc. W naszej Klinice wszyscy pacjenci zostają objęci specjalistyczną opieką na każdym etapie diagnostyki. Nasi specjaliści prowadzą usługi konsultacyjne m.in. w leczeniu raka żołądka, guzów trzustki, nowotworów wątroby, raka jelita grubego, rozsiewów do jamy otrzewnowej\nZapraszamy do zapoznania się z pełnym zakresem schorzeń konsultowanych przez zespół specjalistów naszego Centrum Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej.\nProf. UJ dr hab. med.\nSzereg chorób lokalizuje się w zakresie okrężnicy oraz odbytnicy. Uchyłki okrężnicy, choroby zapalne, polipy i nowotwory złośliwe to tylko niektóre z nich. Wykonujemy pełen zakres zabiegów z zakresu chirurgii jelita grubego, technikami endoskopowymi, laparoskopowo oraz klasycznie.\nNowotwór wątroby to grupa chorób obejmująca zarówno zmiany łagodne (naczyniak krwionośny wątroby, ogniskowy rozrost guzkowy, czy gruczolak wątrobowokomórkowy), jak i zmiany złośliwe (rak wątrobowokomórkowy, rak wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych).\nRak trzustki, guzy torbielowate trzustki (IPMN, MCN, SCN) nowotwory neuroendokrynne wymagają indywidualnego i specjalistycznego podejścia diagnostycznego i leczniczego\nRak żołądka jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów związanych z rakiem na świecie – po raku jelita grubego i raku płuc. Nadal stanowi poważny problem w opiece onkologicznej, głównie z powodu późnego wykrycia i zaawansowanego stadium chorob\nZachęcamy do zapoznania się z pełną ofertą naszego Centrum - zakładka CHIRURG ONKOLOG w menu górnym.


Wspomagacze organizmu | Bryt na zdrowie\n« Naturalne sposoby leczenia\nSport i dieta »\nTak to już jest, że część osób stara się unikać lekarzy na wszystkie możliwe sposoby. W przypadku przeziębień czy nawet grypy leczą się tabletkami przeciwbólowymi które można kupić niemal we wszystkich sklepach i stacjach paliw. Po pewnym czasie choroba przechodzi jednak takie zachowanie jest nie do zaakceptowania. W przypadku przeziębienie nie jest to jeszcze tak niebezpieczne, jednak jeśli chodzi już o grypę to takie zachowanie może grozić poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Powikłania jakie mogą temu towarzyszyć sprawią, że pojawi ć się może zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc czy wiele innych ciężkich chorób. Tabletki przeciwbólowe czy zioła nie są dobrym rozwiązaniem nawet w przypadku przeziębień nie wspominając już o poważnych stanach chorobowych. Zioła możemy stosować jako prewencja lub jako wspomagacze funkcjonowania większości układów w naszym organizmie. Mieszanek ziół jest na rynko bardzo dużo i są one dobrym rozwiązaniem jeśli chcemy się zabezpieczyć przed działaniem wielu bakterii i wirusów.\nPosted in Medycyna | Tags: powikłania, sposoby, tabletki


Oczywiście, że tak. Czy mogłoby być inaczej?\n(Mogłoby. Kiedyś myślałem, że mógłby być jeden radul, ale nie wiedziałem na co miałby się on dzielić. Łatwiej było z jedną hasą, która dzieliłaby się na dziewięćdziesiąt dwie rapasy. Oba te pomysły, jak i kilka innych, których już nie pamiętam, były znacznie głupsze niż libry. Co wcale nie znaczy, że libry są mądre – są tylko mniej głupie .....)\nJeden liber, a potem co: dwa libery czy dwa libry?\nWięc może nie liber tylko libr. Jeden libr. Dwa libry. Pięć librów. Cztery tysiące osiemset librów. Pożyczki w librach. Oszczędności w librach. I tak dalej ....... Libr wydaje się lepszy od libera.\nZatem mógłby być libr. I miałby całkiem ładny skrót: LBR.\nNa co by się dzielił libr? Na nic by się nie dzielił. Po co miałby się dzielić? Po co mi jakieś monety? Po co jakieś mennice? (Oczywiście, mógłby się dzielić na rozdziały, strony, akapity, zdania i słowa – jakże dokładnie można by wtedy wyceniać i płacić – ale po co niepotrzebnie komplikować rzeczy proste? Tu zastanawiające i wymagające dogłębnej analizy jest słowo „niepotrzebnie”. I gdyby taką wyczerpującą analizę przeprowadzić, mogłoby się okazać, że niepotrzebność jest bardzo potrzebna. Nie będę więc tego analizował. Przynajmniej teraz.) Libr byłby tylko i wyłącznie papierowy. Lecz i to byłby zbytni kłopot. Nawet przy założeniu, że do drukowania librów wcale nie byłby potrzebny specjalny papier, ani tym bardziej zabezpieczenia w postaci świecących farb i platynowych pasków. Każdy rodzaj papieru byłby dobry. Jak również każda farba. Każde pióro, długopis czy ołówek. I każdy wzór ...... I to dopiero byłby kłopot! Jakby tak każdy musiał sam robić sobie banknoty. Zatem libr mógłby być wirtualny. No właśnie. Tylko i wyłącznie wirtualny. Mówię, że płacę sto librów i już. Zapisuję, że dostałem dwieście librów i już. Albo i nie zapisuję. Po co miałbym zapisywać, skoro i tak stan mojego konta zależałby tylko i wyłącznie ode mnie.\nTo przerażające! Tak być nie może! To niemożliwe! Coś z tym trzeba zrobić! To doprowadzi do katastrofy! To już doprowadziło do katastrofy! - takie i jeszcze straszniejsze okrzyki dochodziłyby z państw zamiedznych i zapłotnych. Przecież to doprowadzi do galopującej inflacji (albo deflacji). Do dewaluacji (albo do inwaluacji – jeśli takowa istnieje, a jeśli nie, to może tu zaistniałaby po raz pierwszy objawiając światu swoje straszne oblicze). Do całkowitego krachu. Do zapaści finansowej. Do utraty płynności. Do niewypłacalności. Do ..... ach, szkoda słów. Jakieś zabezpieczenia potrzebne. Jakaś baza. Jakiś fundament. Jakiś stabilny system. Jakiś parytet.\nKrzyczą, łapią się za głowę, mdleją. A tu przecież system stabilny jak woda. Jak wiatr. Jak deszcz. Jak jesienny upał. Nikt nie zyskuje – nikt nie traci. Parytet w książkach, czyli wreszcie w czymś naprawdę wartościowym. Bank – biblioteka. Kredyty w fabułach, esejach, fraszkach lub poematach. I jest świetnie. A jeśli nikt nie zadaje tu tego trudnego i jakże podchwytliwego pytania dlaczego para butów warta jest kopę jaj? to nie z obawy przed brakiem odpowiedzi, lecz z powodu jego bezsensowności tu, w Liberlandii.\nLecz nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie mogło być jeszcze lepiej. A jeszcze lepiej byłoby, gdyby i państwa zamiedzne i zapłotne wprowadziły libry. Wtedy nie byłoby problemów z wymianą, z rosnącymi i spadającymi kursami, ze spekulowaniem, z nieustannym przeliczaniem. Jak je jednak do tego przekonać? Chyba w najsubtelniejszy z możliwych sposobów: napadając.


Mustaine kwestionuje Grammy dla Megadeth. Wolałby dostać sam | RockMetalNews\nDave Mustaine nie należy do ludzi z małym ego. Lider Megadeth stwierdził, że wprowadzenie go do Rock And Roll Hall Of Fame to kwestia czasu, jeżeli natomiast chodzi o nagrodę Grammy – lepiej by on dostał ją zamiast całego Megadeth.\nRudowłosy lider Megadeth miewa huśtawki nastrojów, które często dają o sobie znać. Gorszy dzień najwyraźniej przytrafił mu się, kiedy udzielał wywiadu amerykańskiemu dziennikowi „The Columbus Dispatch”. Mustaine odniósł się w nim m.in. do swojej nieobecności w Rock And roll Hall Of Fame.\n– Właściwie jestem tam z Metallicą – oznajmił Mustaine, który – przypomnijmy – przez pierwsze lata działalności Metalliki był etatowym członkiem zespołu. Po chwili jednak dodał: – Mimo wszystko byłoby miło wejść tam na własnych nogach. Jestem przekonany, że to się wydarzy. Nie możesz stworzyć całego pieprzonego gatunku i nie być za to docenionym.\nSłowa Mustaine’a chciałoby się potraktować z przymrużeniem oka – trudno bowiem mówić o niedocenianiu jego zasług w kontekście uhonorowania Megadeth nagrodą Grammy za najlepsze metalowe wykonanie 2016 roku. Ale jeśli idzie o swoje zasługi, frontman Megadeth wydaje się śmiertelnie poważny. Zespołowa nagroda Grammy to dla niego stanowczo za mało.\n– Może jestem szalony, ale myślałem o Grammy dzień po tym, kiedy otrzymaliśmy statuetkę – wyjawił Mustaine, po czym bezpardonowo zawyrokował: – Myślę, że byłoby lepiej, gdyby statuetka została przyznana Dave’owi Mustaine’owi, a nie całemu Megadeth.\nZaskoczeni? Cóż, Dave Mustaine nie należy do osób łatwych do przewidzenia ani tym bardziej skromnych. Uważacie, że ma racje – czy wręcz przeciwnie: powinien zjeść Snickersa i przestać gwiazdorzyć w trybie now? Komentarze są dla was.\nMerch Megadeth znajdziecie na RockMetalShop.pl via [link]\nDave Mustaine pożegnał siostrę. „Byłem prawdziwym szczęściarzem”


Profesjonalne projektowanie witryn online teraz − judowarsaw2017.pl\nZ całą pewnością wiesz, jak istotne jest posiadanie własnej strony w Sieci. Kto będzie zatem strzałem w dziesiątkę? Podejmij decyzję o stworzeniu strony u praktyków w tej płaszczyźnie. Jedynie prawdziwi znawcy tworzenia stron zdołają sprostać takiemu zleceniu. Dlaczego warto skorzystać z naszego serwisu? Projektowanie stron internetowych to nie jest wbrew pozorom bułka z masłem. Jeśli nie zajmujesz się na tym za bardzo, w szybki sposób możesz się pomylić. Zlecając zrobienie witryny niedoświadczonej osobie, powinieneś liczyć się ze słabym rezultatem realizacją.\nSpółka Doubles to lider wśród pozostałych brandów, które proponują usługi takie jak opracowywanie graficzne oraz tworzenie witryn internetowych. Dzięki ich dużemu doświadczeniu skutecznie tworzą pozytywne wyobrażenie firm w internecie. Zaprojektują dla Ciebie atrakcyjną oraz responsywną witrynę pod kątem komunikacyjnym, informacyjnym i informacyjnym. Stworzone przez Doubles strony WWW są naprawdę funkcjonalne, lecz również niezwykle ładne. Projektują łatwe w obsłudze, wyjątkowo funkcjonalne, ale również wyjątkowo ładne strony WWW, naciskając w pierwszej kolejności na indywidualne podejście do klienta.\nW tym zespole spotkasz jedynie ekspertów a także osoby z doświadczeniem w tworzeniu witryn internetowych. Cały czas obserwują nowinki technologiczne oraz estetyczne, aby móc być na bieżąco. Ich doświadczenie i wiedza sprawia, iż wiedzą jak dobrze wytworzyć witryny internetowe, tak, żeby były całkowicie przypasowane pod wytyczne wyszukiwarki Google, chodziły sprawnie, a użytkownicy byli usatysfakcjonowani z prędkości witryn i łatwości z ich korzystania.\nDziałania Doubles opiera|Strategia tej firmy opiera się} przede wszystkim na tym, że chcą wnikliwie pracować z klientami. Dokładnie wsłuchujemy się w potrzeby i wybierają swoją strategię pod uwagi. Ich klienci czują się zapewnieni, że obsługują ich całościowo oraz zawsze z takim samym zapałem. Wykonali wiele zleceń, wciąż poszerzając krąg usatysfakcjonowanych klientów. Witryny WWW, które wykonali, oczywiście spełniały wszystkie oczekiwania ich klientów. Niejeden ich projekt odpowiada charakterowi, jakim cechuje się firma klienta, przykuwając uwagę unikalnością grafiki, estetyką i kolorystyką.\nNie powierzaj swojej strony w niesprawdzone ręce. Tworzenie strony internetowej to działania wymagające wymaganego przygotowania technicznego, doświadczenia oraz specjalistycznej wiedzy. Pamiętaj, że jest to bardzo ważny element marketingowy dla Twojej firmy. Dzięki niej pokazujesz światu swoją jedyną w swoim rodzaju ofertę, zyskujesz potencjalnych klientów, polepszasz wizerunek swojej marki a także zwiększasz świadomość istnienia Twojej firmy w gronie użytkowników internetu. Należy pamiętać, że Twój odbiór w sieci to podstawa sukcesu Twojego biznesu. Wiele osób korzysta przeważnie z urządzeń mobilnych, dlatego zadbaj o to, żeby Twoja strona była responsywna oraz dopasowana do wszelkich urządzeń. Zaufaj nam oraz daj swoją stronę w ręce specjalistów. Rezultatem działań Doubles będzie to, że Twoja strona WWW będzie nowoczesna oraz funkcjonalna.\nProjektowanie witryn to przede wszystkim hobby dla Doubles. Zajmują się tym od dłuższego okresu czasu, z przyjemnością rozwijając wciąż swoje doświadczenie, kompletując następne fragmenty wiedzy na przeróżne możliwe i dostępne metody. Projektowanie witryn to sztuka, za którą musi podążać posiadanie wielkich ambicji i serce włożone w każde zadanie. W połączeniu z wiedzą, ciągłym porozumieniem z klientem i zrozumieniem jego oczekiwań, dobrze dobranymi technikami i doświadczeniem, daje 100% sukcesu i zadowolenia z otrzymanego projektu. Nie boimy się żadnych wyzwań, realizujemy nawet najbardziej wymagające zadania. Ich skuteczność spowodowana jest współpracą tylko najlepszych specjalistów od marketingu internetowego, grafiki i programowania.


Google Search Console - co warto wiedzieć o tym narzędziu? - Midero\nKażdy specjalista SEO, webmaster i marketingowiec ma do dyspozycji to potężne narzędzie. Można powiedzieć, że jego obsługa jest punktem obowiązkowym w zawodzie, ponieważ bez niego niewykonywalna jest skuteczna optymalizacja witryn internetowych. Tym narzędziem jest Google Search Console. Co powinieneś o nim wiedzieć? Jak wykorzystać narzędzie w codziennej pracy? Na te pytania odpowiadamy w dzisiejszym artykule.\nGoogle Search Console to bezpłatna usługa udostępniana przez Google w celu zarządzania funkcją wyszukiwania twojej witryny. Konsola wyszukiwania to zbiór raportów i narzędzi, które pomagają w korygowaniu błędów występujących w witrynie, a także w opracowywaniu strategii optymalizacji. Funkcje dostępne w narzędziu dotyczą wyglądu witryny w wyszukiwarce, ruchu, aktualizacji stanu technicznego czy danych indeksowania i stanu bezpieczeństwa witryny. Dlaczego warto korzystać z tego narzędzia?\naby śledzić postępy content marketingu;\nżeby wiedzieć, jaka jest wydajność SEO witryny;\npo to, by uzyskiwać informacje na temat mobilności strony;\nw celu zintegrowania narzędzia z Google Analytics.\nŚledź postępy content marketingu\nW raportach dotyczących słów kluczowych masz możliwość sprawdzenia najczęściej wyszukiwanych fraz dla swojej witryny. Jest to świetna wskazówka, którą możesz wykorzystać do oceny postępu twoich działań w zakresie content marketingu. Możesz porównać listę z własnym zestawem słów kluczowych – może właśnie naszedł czas, aby je zaktualizować i odpowiednio dostosować do użytkowników?\nZmierz skuteczność SEO\nGoogle Search Console to miejsce, w którym możesz dowiedzieć się, jak często twoja witryna pojawia się w wynikach wyszukiwania. Możesz zaobserwować, jak zmienia się ruch w wyszukiwarce, skąd pochodzi i w jakim czasie oraz które zapytania powodują wyświetlanie witryny. To narzędzie daje marketerom łatwy sposób na ocenę skuteczności pozycjonowania i weryfikację strategii, jeśli zajdzie taka potrzeba. Rozumiejąc, które zapytania i podstrony uzyskują największa liczbę kliknięć, możesz skoncentrować swoje wysiłki na tym, co już działa i wyzwala ruch.\nSprawdź, czy witryna jest mobile-friendly\nW 2015 roku Google zadebiutowało aktualizacją mobile-friendly. Była to zachęta dla webmasterów, aby optymalizowali swoje witryny dla urządzeń mobilnych. Niestety, nadal wiele stron internetowych nieprawidłowo wyświetla się użytkownikom na smartfonach i tabletach, powodując utratę zainteresowania i wyjście z takiej witryny. Aby śledzić użyteczność witryny na telefonach komórkowych, sprawdź raport Google Mobile Console. Dzięki niemu możesz dowiedzieć się o problemach wpływających na twoją witrynę i rozpocząć dostosowanie jej do urządzeń mobilnych.\nTo tylko niektóre z wszystkich możliwych funkcji Google Search Console. Zalet wynikających z korzystania z tego narzędzia jest znacznie więcej, jednak na początkowym etapie pracy z nim te powyższe będą wystarczające. Pamiętaj, że narzędzia takie jak to mają za zadanie dostarczyć ci jak największą ilość informacji, a wszystko po to, abyś uzyskiwał jeszcze wyższy poziom swojej strony, pozyskiwał wartościowe konwersje i potencjalnych klientów.\nGrupa Midero specjalizuje się w obsłudze optymalizacji witryn pod kątem SEO. Jednym z narzędzi, z którego korzystamy jest właśnie Google Search Console.


Media Marketing Polska ma swój podcast!\nAshburn, United States 30.8 °C / 52 % / 1019 hPa\nRedakcja „Media Marketing Polska” i MMPOnline.pl rusza z własnym podcastem.\nPierwszy odcinek audycji jest już dostępny tutaj. Naszym gościem jest m.in. Wojtek Kowalczyk - zastępca dyrektora Biura Reklamy TVP, który powiada o potencjale grupy 50+ w komunikacji marketingowej. Kowalczyk jest współautorem książki ,,Marketing generacji silver. Jak skutecznie komunikować się z pokoleniem 50+", którą można kupić tutaj.\nDo naszego podcastu można też dotrzeć korzystając z poniższych linków:\nPodcast Addict: https://podcastaddict.com/podcast/3035139\nPocket Casts: https://pca.st/ogqeeett\nPodkasty info: http://www.podkasty.info/katalog/podkast/5296-Media_Marketing_Polska\nKolejne odcinki będzie można też słuchać na MMPOnline.pl. Plan zakłada publikację nowego odcinka raz w tygodniu, jak praktykuje się w większości projektów tego typu. Ale redakcja zapowiada też dodatkowe odcinki specjalne.\n- W sposób naturalny chcemy obudowywać naszą markę. W portfolio mamy miesięcznik drukowany, coraz silniej jesteśmy obecni w internecie dzięki serwisom MMP24.pl i MMPOnline.pl. Teraz przyszedł czas na projekt audio – mówi Tomasz Wygnański, redaktor naczelny „Media Marketing Polska”.\nPodcast „Media Marketing Polska” to przegląd najważniejszych wydarzeń, okazja do spotkania z ciekawymi ludźmi – profesjonalistami związanymi z branżą, a także inspirujące ciekawostki. Każdy odcinek podcastu będzie miał dedykowany, autorski kontent – Nie ma mowy o powielaniu treści z magazynu i serwisów online – zapewnia redakcja. Projekt kierowany jest zarówno do czytelników magazynu, użytkowników serwisów, jak i zupełnie nowych odbiorców zainteresowanych szeroko rozumianym rynkiem reklamy i mediów.\nPartnerem technologicznym podcastu jest Tandem Media.


Archiwa: Wydarzenia - Strona 2 z 3 - Niepubliczna Szkoła Biznesu\nSzkolenie dla higienistek stomatologicznych.\nUczennice kierunku higienistka stomatologiczna uczestniczyły w szkoleniu na temat profilaktyki wysokofluorkowej na przykładzie pacjenta ortodontycznego i motywacji pacjenta do regularnych wizyt w gabinecie higieny.\nW dniach 22-23 październik 2016 uczniowie Policealnej Szkoły Zawodowej w Rzeszowie byli na wycieczce w Zakopanem. Trasy na Przysłop Miętusi i Przełęcz w Grzybowcu były przyjemne i pozostawiły wiele wrażeń.\nWizyta uczniów w SPZZOZ Sanatorium im. Jana Pawła II w Górnie.\nUczniowie kierunku terapeuta zajęciowy odwiedzili podopiecznych oddziału opieki długoterminowej SPZZOZ Sanatorium w Górnie. Mieli okazję zapoznać się z zasadami funkcjonowania ośrodka. Dziękujemy Dyrekcji Ośrodka za możliwość zdobycia cennego doświadczenia.\nZapraszamy po odbiór dyplomów.\nZapraszamy po odbiór dyplomów potwierdzających kwalifikacje zawodowe. Wszyscy uczniowie zdali – GRATULUJEMY !!!\n4 maj 2016 r. – rozpoczynamy nabór na rok szkolny 2016/2017\nZapraszamy wszystkich chętnych, można już składać podania do szkoły. O przyjęciu do szkoły decyduje kolejność zgłoszeń. Kierunki dostępne na naszej szkole.\n23-24 kwiecień 2016 r. – wycieczka szkolna do Zakopanego.\nW każdym semestrze organizujemy wycieczkę szkolną. Tym razem uczniowie kierunków terapeuta zajęciowy oraz technik dentystyczny wybrali się do Zakopanego. Było nam bardzo miło bo również nasi absolwenci uczestniczyli w tej wyprawie.\nPrace wykonane przez uczniów kierunku terapeuta zajęciowy zostały zaprezentowane podczas kiermaszu.\nSzkolenie dla asystentek i higienistek stomatologicznych.\nSzkolenie na temat bezpieczeństwa stosowania preparatów fluorkowych, profilaktyki przeciwpróchniczej oraz zwalczania nadwrażliwości zębiny. Uczennice otrzymały prezenty oraz certyfikaty uczestnictwa w szkoleniu.\nTematyką szkolenia była dezynfekcja i czyszczenie narzędzi medycznych oraz pielęgnacja skóry rąk narażonej na podrażnienia oraz zakażenia. Uczennice otrzymały certyfikaty uczestnictwa w szkoleniu oraz produkty do pielęgnacji rąk.


Remont głowicy w X16XEL - VB-Silniki benzynowe - Vectra Klub Polska\nRemont głowicy w X16XEL\nAugust 15, 2010 in VB-Silniki benzynowe\nWitam koledzy.Moja Viki ma już przelatane 271.000tys. z tego ponad 100tyś. na gazie już,w ostatnim czasie widzę ze autko zaczyna kopcić na siwo,widać to przede wszystkim na światłach jak sobie stoję,a gdy ruszam dodaje gazu to puszcza wtedy chmurkę...Viki ogólnie juz troszkę kilometrów przelatała,dodam ze pracuję w Belgi i w jedną stronę mam 900km.a juz dużo razy Vikunia latała w te i spowrotem!\nChciałbym sie dowiedzieć czy sama wymiana uszczelniaczy by pomogła?czy lepiej tez zawory nowe kupić,jeżeli ktoś robił w swojej viki podobny remont to chiałbym wiedziec co wymieniłeś oraz czy po remoncie wszystko śmiga jak powinno!!\nAha jeszcze dodam ze niemam kata u siebie,wyciełem go z 5mies. temu,zamiast kata. jest rurka przedłużka wstawiona,myślę ze jakbym miał katalizator to pewnie widac mniejszą ilosc tego siwego dymku z rury?Głowicę bede sam ściągał z kolegą mechanikiem ale mimo to lepiej zawsze sie dowiedzieć na VKP troszkę więcej jakie części zamówic itd.bo w Belgi drogo.pozdr.\nAha i jeszcze i chciałby en dziwny klekot zlikwidować w głowicy,przypominający jakby jakieś kulki tam latały,klekot jest najbardziej głośny jak Viki chodzi na luzie...\nEdited August 15, 2010 by nanek84\nJak na Lpg autko to musisz obejrzeć dokładnie zawory czy nie są wypalone, gniazda także. Jeżeli chodzi o stuki to prawdopodobnie popychacze do wymiany. Jeżeli będziesz wymieniał zawory czy też docierał to i tak wymień popychacze.\nCzy drogie są te popychacze?pozdr.\nUszczelniacze na bank do wymiany, dodatkowo musisz prawdzic stan zaworow, prowadnic i gniazd. Przed demontazem najlepiej sprawdz jeszcze kompresje. Duzo Ci oleju bierze? Jezeli tak to sama wymiana uszczelniaczy moze spowodowac jeszcze wieksze pozeranie oleju jezeli diol silnika zostawisz nie ruszany a pierscienie beda juz zuzyte.\nOleju mi łyka tak ok.2litrów na 10 000km.to chyba jeszcze nie tak tragicznie?A co z tymi popychaczami czy jak nowe kupię to już chyba przestanie to klekotać,w sumie ten odgłos słychać przeważnie na zimnym silniku jak już się nagrzeje to jest okej,sprawdzałem ostatnio ciśnienie jakieś 2miechy temu to było po 15bar. na każdym cylindrze!to dobrze? kolega mechanik powiedział mi ze jest okej,także nie wiem czy pierścionki też zmieniać?pierwsze co to trzeba głowicę zerwać i zobaczyć co tam się dzieje...ale teraz mi auto wciąż potrzebne do pracy i nie chce zbytnio się za to brać teraz!Przydała by mi się druga głowica którą już bym zrobił na cacy i tylko odkręcił tamtą i tą wsadził!\n2 litry na 10 tys km to nie mało i wielce prawdopodobne, że właśnie pierścienie też masz do wymiany. Co do głowicy to wszystko się okaże co masz do zrobienia po jej zdjęciu. Na 100% uszczelniacze masz do wymiany ale dopiero jak zdejmiesz głowicę i zawieziesz ja do zakładu gdzie robią głowice to powiedzą Ci jak wyglądają prowadnice i zawory i czy nie są już zużyte\n2 litry oleju na 10 tys, to przy naszym silniku bardzo dobry wynik. Robiłem remont silnika, ponieważ pobór oleju wynosił do 1 litra na 1000 km. Nie było już pierścieni na 4 tłoku, na 3 były mocno zapieczone. Objawy - na zimnym silniku zero dymienia, nawet w miarę się zbierało auto, po rozgrzaniu i postoju na światłach, chmura dymu, mniejsza moc. Po remoncie i przejechanych ok 2000km, na miarce oleju nic nie ubyło, lepsza kultura pracy silnika i odczuwalna werwa\nDzięki za odpowiedzi,juz nie długo zabieram się do remontu tej głowicy,jeszcze przed srogą zimą muszę się uwinąć A co do tych pierścieni to można śmiało wymienić same pierścienie? czy do tego jeszcze coś można wymienić?pozdr.\npierścionki przy takim ciśnieniu ? to chyba nie to - chyba ,że się nagle sypnęły\nJutro chce jechać sprawdzić ciśnienie w cylindrach!Ciekawe jak to będzie wyglądało?Kurcze ten dzień coraz krótszy,nie mam czasu kiedy wyskoczyć do kumpla...pracować trzeba niestety... pozdr.


« Konserwy na kartki\nwspółudział plemnika »\nponiedziałek, 20 lutego 2017, bartoszstefanski\nPierwsza uwaga dotyczy datowania. Początkiem I RP (Obojga Narodów) zwykło się uważać rok 1569 (Unia Lubelska), więc data 1494 już jakby odpada z tego okresu. Nie zapominaj też, że na przełomie XVI i XVII wieku do Polski licznie przybywali: protestanci i katolicy z Szkocji i Anglii; Mennonici z Szwajcarii; bracia czescy i Szwedzi. Tereny I RP zamieszkiwali również Litwini i Rusini, którzy stanowili w sumie większość w stosunku rdzennych Polaków. Do tego Łotysze, Niemcy i Żydzi jako mniejszości. Obok siebie mieszkali katolicy, protestanci i wyznawcy prawosławia. Prawdziwy kogel-mogel, który może dziś da się porównać li tylko ze Stanami Zjednoczonymi.\nDzieje Kazimierza pod Krakowem to tylko epizod, który miał podłoże ewidentnie ekonomiczne, a nie wynikające z różnic kulturowych. Żydzi i tak przez większość epok w naszym kraju mieli w zwyczaju izolować się od sąsiadów, co było na rękę duchowieństwu katolickiemu. Mieli nawet swoje sądy. Jedyne obostrzenia istniały w miastach Prus Wschodnich (Toruń). Poza wspomnianym przez Ciebie J. Olbrychtem, Żydzi cieszyli się, wprawdzie umiarkowanym, ale zawsze poparciem królów polskich i zdobywali dzięki nim wiele przywilejów.\nA co mam Moskwa do I RP, tego już zupełnie nie rozumiem.\nGość: bartoszstefanski, *.centertel.pl\nZgadza się, że Unia Lubelska jest uważana za początek Rzeczypospolitej Obojga Narodów, jednak politycy w swojej paplaninie zaokrąglają to do czasów od powstania Państwa polskiego do 3 rozbioru. Stąd też w notce ta nieścisłość. Poprawniejszą nazwą byłoby w Polsce w okresie przed zaborami.\nMieszkali jednak musieli się dostosować do przepisów danego miasta (w tych czasach nie było jednolitego prawa, dla miast). Jedynie stan szlachecki miał zagwarantowane swobody wyznaniowe. Żydzi byli uznawani za odrębny stan, czyli jednak nasze sejmy widziały problem. Jak również pomimo Konfederacji Warszawskiej (1573), kilka razy sejm uchwalał równouprawnienie wyznawców innych religii głównie prawosławnych. U krańca RP z przestrzeganiem praw już nawet szlachty polskiej było trudniej. Nie wiem czy wiesz, ale część kozaków to była polska szlachta.\nŻydzi mieli swoje sądy, bo de facto mieszkali w swoich miastach. O tym była ta notka. Inaczej wyglądała sytuacja np. prawosławnych w Kijowie, ale już zupełnie inaczej na ziemiach, gdzie miasta były własnością "królewiąt" katolickich.\nMoskwa była tylko przykładem, że nie tylko w Polsce, były miasta ze swobodami, dla innowierców. Ba, w imperium Osmańskim też były takie miasta. Stąd też tak łatwo klerowi przyszło poddanie Kamieńca Podolskiego, Turkom.\nGość: RademenesII, *.neoplus.adsl.tpnet.pl\nMnie się wydaje, że multikulturowość polega na akceptowaniu różnych systemów normatywnych społeczeństw i różnicowanie ich prawnie, co miało miejsce w pierwszej RP. Chyba, że potrafisz przywołać jakieś przepisy które temu przeczą. Sama konstrukcja Rzeczpospolitej Obojga Narodów łączyła dwie kultury w końcu.\nNo i druga uwaga - multikulturowość nie polega na asymilacji.\nRademenes II pierwsza RP była bardziej państwem federacyjnym. W tej notce chodziło mi o to, że to już się nie sprawdzi w dzisiejszych czasach. Próbą w czasach współczesnych (czyli po rozwoju techniki umożliwiającej szybkie przemieszczanie się), było państwo Jugosławia...


Grudzień, 2008 | Długo w nocy stukają klawisze\nOpublikowano 30 grudnia 2008 Autor: dunajcowy\nNawet nam zimno nie było, gdy szliśmy zawzięcie obok siebie, ramię w ramię, krok w krok. Skrzypienie butów na lekko zaśnieżonej drodze łączyło się z buńczucznym, ponurym wzrokiem i wiodło nas do czarnej tablicy ogłoszeń, gdzie zrozpaczeni ludzie wieszali klepsydry informujące o śmierci swoich bliskich.\nTa tablica była najbliżej. Wcześniej, niż jakikolwiek przystanek autobusowy, wcześniej niż słabo zaopatrzony sklep spożywczy i złowróżbnie zakratowany komisariat policji.\nIdąc z domu w wielki świat należało przejść obok czarno białych kartek, na których powiewali w mroźnym wietrze, kochani dziadkowie, stryjowie, wujowie, ciocie i ich nieutuleni w żalu krewni.\nWracając do domu z wielkiego świata, też należało przedefilować cmentarnym krokiem przed zaproszeniami na ceremonie pogrzebowe.\nPrzez kilka ostatnich dni zbliżaliśmy się tylko do tej tablicy, nawet nie próbując przekroczyć granicy, jaką oddzielała nas od reszty świata. Stawaliśmy przed nią w milczeniu, pociągając zaczerwienionymi nosami i ciężkimi od wypitego alkoholu oczami próbowaliśmy posklejać do kupy czarne, żałobne literki. Szukaliśmy tam naszych nazwisk, imion i słów o nieutulonym żalu, jakiego doświadczają nasi nieliczni bliscy.\nTak codziennie, bezskutecznie, żadnych pomyślnych informacji. – Nie ma rady, trzeba iść, może jutro się uda – myślał każdy z nas.\nCzasem było nas dwóch, czasem trzech, najwięcej czterech straceńców, poszukujących ucieczki ze świątecznego marazmu.\nCzarna tablica kpiła z nas jasną informacją – trzeba wracać do domu, palić w piecu, śpiewać kolędy, udawać zadowolonych i rozdawać pocałunki przyjeżdżającym i odjeżdżającym.\nCi przyjeżdżający byli wyczekiwani z taką siłą, z jaką kilka godzin po ich przybyciu chcieliśmy się ich pozbyć. Nie wnosili do domu nic nowego, oprócz smutku z wielkiego świata, wewnętrznej nędzy i pustki. Im większy gość, z bardziej błyskotliwego regionu, tym bardziej trzeba było palić w piecu, bo roztaczał wokół siebie otrzepujące zimno i arktyczny chłód.\n- To co ja teraz zrobię? – jęknął Warszawiak\n- Nic – odpowiedziałem, a moje skrzypiące na śniegu buty podkreśliły obojętność słów – wrócisz do siebie i będziesz cały następny rok zapierdalał na nowe, terenowe auto.\n- Ale ja już nie mam siły, wstaję rano, jest ciemno, wracam wieczorem, jest ciemno, zbyt zmęczony, aby cieszyć się życiem – skrzypienie wyziębionych podeszw na śniegu było tak żałosne, jak biadolenie Warszawiaka\n- Jak jest ciemno, to sobie zapal żarówkę – uśmiechnąłem się – taką słabą, żeby półmrok zachować i zadzwoń sobie po kurewkę, albo nawet dwie.\nDla mnie było to proste rozwiązanie, skoro mieszka się w dużym mieście, wielkich możliwości, dysponuje się sporym kapitałem, to można pozwolić sobie na cielesne uciechy z profesjonalistką, przy której nie zejdzie pół nocy na namawianiu, aby majtki ściągnęła.\nAle meandry osobistego życia Warszawiaka były trudne. Nawet w sprawach cielesnych.\n- Ja to już nawet do kobiet pociągu nie czuję, żeby awansować musiałem być miły dla żony szefa, a ona miała takiego paskudnego grzyba w pochwie, że krowia pochwa wydawała się bardziej urocza i mniej śmierdząca.\n- Taka bogata, a na ginekologa nie miała? – zdziwiłem się\n- Sprawiało jej przyjemność uszczęśliwianie tym grzybem podwładnych męża, taka dewiacja – wyjaśniał dalej\n- Ty – zatrzymałem się nagle i chwyciłem go za drogi, jasny płaszcz – to ona taką zemstę na mężu robiła!\n- Degenerowała tym grzybem całą kadrę, wszystko cuchnęło, było zepsute. Każda decyzja spływała smrodem, zgnilizną i chorobą. Zaraza wplątywała się w każdy kąt waszego biurowca, cała firma zależała od kilkunastu gości, którzy aby awansować musieli przejść przez łóżko żony szefa. I tak to interes zgrzybiał i zajął wam mózgi. Ciężka sprawa chłopie. – zasądziłem.\n- To co ja teraz zrobię – jęknął powtórnie\n- Możesz wrócić do zgniłej roboty, albo zostać tutaj i codziennie sprawdzać, czy twojego nazwiska nie ma na tablicy.\n- Muszę wracać, zarobić na nowy samochód – odparł słabo, a ta słabość nie była tylko w głosie. Ona była w jego woli, duszy i ciele.\n- Za rok przewrócimy to drzewo – dodał\n- Na pewno – powiedziałem i mocniej zaskrzypiałem butami.\nSam tego chciał. Zajechał pod dom błyszczącym, eleganckim i mocnym wieloma końmi mechanicznymi samochodem terenowym. Był z niego dumny i zadowolony. Błyszczał podobnie jak lakier samochodu. I sam zaproponował, że pociągnie dwie liny wysoko przywiązane do wielkiego drzewa i bez niczyjej pomocy wyrwie to drzewo razem z korzeniami.\nMiałem to zrobić ciągnikiem. Ale skoro chciał – jego wola.\nDrzewo czekało na wielki wiatr, który miał uwiarygodnić klęskę wobec natury. W urzędowych papierach porządek musi być, a skoro jednym ze źródeł mojego dochodu jest zalesianie gruntów i dbanie o rosnące drzewa, na nieporządek nie mogę sobie pozwolić. Na zamarznięcie też nie, dlatego drzewo zostało przeznaczone na bezpieczny opał. Żeby było bezpiecznie, trzeba go przewrócić tak, aby wyglądało na jak najnaturalniejsze działanie żywiołu, który bezlitośnie, kpiąc sobie z urzędowych przepisów, wyrywa drzewa z korzeniami.\nTrzeba wiedzieć jak wysoko przywiązać liny i z jaką siłą ciągnąć, aby tylko troszkę wiatrowi pomóc. A najlepiej jest przewracać najwyższe i największe drzewo, bo ono upadając uszkodzi mniejsze drzewa i opału będzie sporo.\nWiatr był, solidne liny przywiązane we właściwym miejscu były, tylko siła pociągowa była nieodpowiednia.\nW pięknym, terenowym aucie coś zazgrzytało, zastukało i zabrzęczało. Zakotłowały się bezradnie w miejscu cztery koła i auto wydając przeciągły jęk zamilkło na wieki.\nZamilkł też Warszawiak i zabrałem go pod czarną tablicę.\nPonieważ nie było tam jego nazwiska, musiał odjechać, więc złożyłem przyjacielski, trzykrotny pocałunek na jego twarzy i odjechał.\nJeden dzień był tragicznie obfity w takie pocałunki.\n- Cóż za głupi zwyczaj – myślałem z niechęcią i całowałem wyjeżdżających.\nIlość tych pocałunków przywołała wspomnienia z gorącego, nadmorskiego kraju, pałającego gorącą i zapiekłą nienawiścią do swoich zagranicznych sąsiadów. Na znak wielkiej niechęci i odrazy do ludzi zamieszkujących znienawidzoną krainę w tym gorącym kraju były pozmieniane obyczaje, specjalnie, by różniły się od sąsiadów. I tak, jeśli u sąsiadów obowiązywało przy powitaniu trzykrotne pocałowanie gościa w policzek, to w nadmorskim kraju całowano się tylko dwa razy. Trzykrotne pocałowanie było przyjmowane jak największa zniewaga i drwina.\nPech chciał, że jedna nasza koleżanka zgubiła klucze od wynajmowanego domu nad samym morzem.\nBardzo rozpaczała i wydawała się zagubiona. I do tego nie znała tutejszych obyczajów.\nPoradziłem jej, by poszła do gospodarza, poprosiła o nowe klucze, a na znak zgody trzykrotnie, wylewnie pocałowała go w policzek.\nTeraz nigdzie nie jeżdżę, nie poznaje zwyczajów innych narodów.\nZajęty jestem codziennym sprawdzaniem, czy nie ma mnie na czarnej tablicy.\nZbliżała się noc sylwestrowa i zachowując stadne zwyczaje mojego gatunku zmuszony byłem przyjąć zaproszenie od sąsiada mieszkającego za lasem.\nByło jeszcze trochę czasu na zastanowienie się.\n- Może przed tą nocą fajerwerków i radosnych okrzyków ludzi, którym przybył kolejny rok, znajdę swoje dane na tablicy i nie będę musiał nigdzie iść? – pocieszałem się\nWłaśnie miałem wyjść z domu, by zagrać butami na skrzypiącym śniegu marsz pod tytułem „idziemy razem zmęczona duszyczko, bo może na tablicy zawisnąć nam przyszło „ , gdy poczułem na twarzy, obok dolnej wargi, po prawej stronie nieprzyjemne uczucie, jakie tworzy wybrakowana skóra. Ściągnąłem szmaciane, wytarte rękawiczki i badawczymi palcami dotknąłem miejsca obok wargi, gdzie najbardziej mrowiło i szczypało.\nWymacałem jakąś obślizgłą chrostę, obok niej następną, dalej kolejną.\nZaniepokojony wbiegłem do łazienki i zbadałem w świetle szydzącej silnym światłem lampy i w towarzystwie zaparowanego obrzydzeniem lustra swoją parszywą twarz.\nWokół ust było pełna wyprysków, syfków, krwawych ropni i swędzących zajadów.\n- Świąteczne pocałunki, najwidoczniej były nieszczere – uderzyłem pięścią w lustro. Nie rozbiłem go, wszechmocne szyderstwo chwyciło moją dłoń, rozprostowało ją, wysunęło wskazujący palec i nakazało namalować na tafli lustra dwie kropki oznaczające oczy, pionową kreskę przedstawiającą nos i rozciągnięty od jednego brzegu lustra, do drugiego wielki uśmiech. A potem mój palec wiedziony szyderczą siłą począł wokół tego uśmiechu znaczyć mnóstwo trądzikowatych kropek.\nI ja już nie wiedziałem, czy ta twarz w lustrze jest moja, czy namalowana.\nI niczego nie byłem pewien, a już najbardziej swojego wyglądu. Męczyło mnie pytanie i wątpliwości:\n- Jak ja będę składał i przyjmował noworoczne życzenia, przy których należy złożyć i odwzajemnić fałszywie serdeczny pocałunek?\nChwyciłem za telefon, nerwowo, drżącymi palcami wybrałem z klawiatury numer do Warszawiaka.\n- Słuchaj, zarobiłeś juz na nowy samochód?\n- Wylizałem żonę szefa i mam jakiegoś gruchota – splunął z obrzydzeniem\n- No spory\n- Trumna tam wejdzie? – zaskoczyłem go\nMilczał chwilę, ale ocknął się i przytaknął\n- U nas tylko takimi dużymi autami się jeździ\n- Dobra – ucieszyłem się – jedź do salonu pogrzebowego, kup ładną, dostojną trumnę, ale taką co ma wieko z szybą\nTeraz to dopiero zamilkł zaskoczony, ale nie odkładał słuchawki, był otwarty na dalsze wskazówki. Więc udzielałem mu ich.\n- Zapakuj tą trumnę i przyjedź do mnie\n- No – wydusił z siebie\n- Zdążysz przed sylwestrem? – upewniłem się – zależy mi na tym – dodałem\n- Znasz inne słowa ? – krzyknąłem poirytowany\n- Powiedz tylko że mnie rozumiesz i mogę na ciebie liczyć\nNo, to musi być wiążące słowo. Gdyby tak przed ołtarzem zamiast zwyczajowej odpowiedzi „tak” na pytanie czy bierzesz sobie tę oto kobietę za żonę, było „no” to każde małżeństwo dotrwałoby bez rozpadu do dnia, w którym jedna z osób będzie zmuszona do zawieszenia na czarnej tablicy smutnej kartki z oznajmieniem, jaka to jest pogrążona w smutku i rozpaczy.\nW wieczór sylwestrowy zajechał pod mój dom swoim nowym wozem i z piękną trumną, co miała szklane wieko, wyszykowany w garnitur i ciemne buty Warszawiak.\nJa też wiele od jego stroju nie odbiegałem, byłem szykowny i strojny.\nBez zbędnych słów wskoczyłem do samochodu, otworzyłem trumnę i przymierzyłem się do niej. Pasowała idealnie.\n- Patrz, Warszawiak, teraz mogą mnie całować przez tą szybę ile będą chcieli. I pierdolić głupoty o nowym roku też będą mogli do woli. I tak ich słyszał nie będę. Zamykaj trumnę i jedziemy na bal !\nA na balu bramy strzegł brodaty starzec w białej komży i takiej łunie wokół głowy.\n- Nie mogę was wpuścić, bo gdzieś klucze zgubiłem – rozpaczał\nZastukałem w szybę, dając znak Warszawiakowi, by mi otworzył.\nWynurzyłem głowę z trumny.\n- Dobrze trafiliśmy, tutaj jest wesoło, radośnie i wszyscy się cieszą ?\n- Tak, tak tutaj jest od wieków – odpowiedział dostojnie\n- Taka nieprzerwana imprezka noworoczna ? – upewniłem się\n- Różnie to nazywają, oficjalna nazwa to raj – głos starca był uprzejmie doniosły\nOstrożnie wyciągnąłem się z trumny i rozglądnąłem po okolicy. Na pierwszym planie stała wielka, czarna tablica i wyświetlały się na niej dwa nazwiska. Moje i Warszawiaka.\nNo pięknie, pomyślałem, utknęliśmy przed bramami raju.\n- A zapasowych kluczy nie ma ? – dociekałem\n- Są, w niebieskim biurze\n- To może by pan tam poszedł, pocałował szefa tego biura trzykrotnie w policzek i poprosił o te klucze ? – zasugerowałem\n- Tak robicie na ziemi? – zdziwił się brodaty starzec.\n- Tak, to prosta i skuteczna metoda\nUradowany oddalił się i zostawił nas samych przed zamkniętą bramą.\n- Warszawiak uklęknijmy na kolana i pomódlmy się, aby trzykrotny pocałunek nie należał do piekielnych obyczajów ! – zawołałem i upadłem na kolana.\nOpublikowano 16 grudnia 2008 Autor: dunajcowy\n„Żeby osiągnąć zadowolenie trzeba wytrwać do końca” – skonkludowałem obejrzany film i wyłączyłem telewizor.\nByła 1.06 w nocy.\nPowinno być przerażająco i groźnie a było normalnie, tak jak powinno być o tej porze, czyli śpiąco.\nZ tą sennością walczyłem gdzieś tak od połowy filmu grozy. Film był o takim słodkim murzynie, niewolniku, co miał romans z białą córką swojego właściciela. Nawet dziecko jej zmajstrował i to białe ! W ogóle, wszyscy jego potomkowie w zapoczątkowanym przez niego i białej kobiecie drzewie genealogicznym byli biali! Żadnego mulata.\nWidocznie scenarzyści i reżyser tego filmu poszli na wagary, gdy na lekcji bilogii było o tym pierdolniętym mnichu co groszki krzyżował. U mnie w klasie, nikt nic z tego nie wiedział, w którym pokoleniu jaki groszek się wykluje. Ale jedno było pewne z groszku białego i czarnego musi powstać dwukolorowe potomstwo.\nA na tym filmie całe potomstwo było białe.\nMoże to dlatego, że powstało ze słodkiego mena?\nDobra, nieważne, miał być film grozy a robi się komedia.\nDobór aktorów na tym filmie też był niezły !!!\nMatka sprawiała wrażenie dużo młodszej od córki. Była ładniejsza, apetyczniejsza, powabniejsza , bardziej żartobliwa i taka pociągająco arystokratyczna.\nCórka była nijaka, szara, zagubiona, zatroskana i zupełnie nieatrakcyjna. Wyglądała, jakby dźwigała ze sto lat na swoich ramionach. No i miała męża a matka nie miała, bo zgładził go ich wspólny przodek – murzyn protoplasta z hakiem, co go miał zamiast ręki.\nOne sobie tam wyjaśniały tajemnice rodowe, raz po raz przerywał im groźny murzyn z hakiem, a ja zasypiałem na fotelu. Troszkę przebudziłem się, gdy ta córka szła do łóżka razem ze swoim mężem.\nŚciągnęła bluzkę i została w samym biustonoszu, zaczęła ściągać biustonosz i odwróciła się tyłem do kamery!!!\nOdwróciła się i mi plecy pokazała!\nZa karę przyszedł do niej jej prapradziadziu i nadział na hak jej męża. I jeżeli ona nie wyszła powtórnie za mąż, to nikt nigdy nie oglądnął jej piersi.\nZnów zacząłem zasypiać.\nPrzez półsen zdążyłem zarejestrować przerażającą zbrodnie, jaką biali plantatorzy popełnili na tym murzynie. Nie lubię takich okropieństw, bo jak na to patrzę, to i mnie trochę boli. W każdym razie na koniec polali go miodem i przyleciał rój pszczół. Paskudna sprawa.\nUmierając, jego dusza wlazła do lusterka i każdy mógł sobie ją przywołać ze świata zwierciadeł. Wystarczyło tylko patrząc w lustro pięciokrotnie wypowiedzieć jego imię. Na filmie, ci co wypowiadali, ginęli nabici na haka.\nPrzypomniałem sobie jak do sztańskiego eksperymentu z lustrem namawiał mnie kolega. Trzeba było stanąć przed lustrem z kartką papieru, przyłożyć ją pod kątem prostym wzdłuż twarzy, tak by dokładnie rozdzielała twarz na pół i wpatrywać się w powierznię zwierciadła. Wtedy można było zobaczyć diabła.\nPoszliśmy do przedpokoju, gdzie wisiało wielkie lustro. Z ociąganiem wziąłem białą kartkę papieru i przedzieliłem nią twarz na pół, stanąłem na wprost lustra i zbliżyłem do niego twarz.\nWtedy wpadła do przedpokoju demoniczna siostra kolegi, dużo od nas starsza i swoją figurą reprezentująca wagę ciężką.\n- A co ty chuju, mi mazgaje na lustrze robisz ? – krzyknęła rozeźlona i walnęła mnie od tyłu w głowę.\nSiłą rozpędu przydzwoniłem w szklaną taflę i zamiast diabła zobaczyłem gaj ze świergolącymi ptaszkami.\nAż dziw, że lustro wytrzymało to zetknięcie się z moją rozpędzoną głową. A kolega potem dowodził jaka to jego siostra jest wysłanniczka piekieł, bo miałem zobaczyć diabła i zobaczyłem. Tylko zamiast w lustrze, to za sobą. Najważniejsze, że eksperyment się udał.\nA na filmie to murzyn dalej mordował.\nZamordował tą fajną matkę, co mi się nie spodobało. No ale on był duchem i widocznie doznania estetyczne go nie obowiązywały, bo brzydkiej córki jakoś mordować nie chciał.\nNie zamordował jej, no to ona się zemściła. Odnalazła to historyczne lustro, co było siedliskiem duszy i je rozbiła. I ten murzyn po prostu rozleciał się jakby był ze szkła.\n- Ale głupie – pomyślałem\nNa koniec dopiero było strasznie. Ta kobieta urodziła córkę, będącą owocem jej zwiazku z tym mężem co murzyn nabił go na hak. I leży sobie ta dziwczynka w łóżeczku a mamusia album ze zdjęciami rodzinnymi jej pokazuje. To tatuś. To mamusia. To babcia.\n- A ten murzyn to kto? – pyta dziecko\n- O nim mamusia innym razem ci opowie – i wyszła z pokoju zostawiając zasypiającą córkę.\nNad głową dziewczynki były zwieszone takie kolorowe wisiorki, różne figurki, motylki i świecidełka.\nDziewczynka podnosi się, przybliża do buzi jedno takie świecidełko, na gładkiej powierzchni widać przejętą, pucułowatą twarzyczkę, i zaczyna pieciokrotnie wymawiać imię murzyna.\nNie zdążyła wymówić po raz piąty, bo wpadła do pokoju matka i wrzeszcząc zakryła córce usta.\nI się skończyło! W najlepszym momencie. A już miałem nadzieję, że przyjdzie prapradziadziu do praprawnuczki i dokona zemsty za nie pokazanie telewidzom piersi !\nZa to w czwartek jest super film. O 1.15 w nocy!!!! W nocy, kurwa, film rekomendowany jako film dla młodzieży. Wszelka młodzież na pewno nie będzie spała, tylko do 3 nad ranem bedzie sobie oglądała film!\nJa nie będę oglądał, będę wtedy zajęty kręceniem swojego własnego gniota, bo jak się okazało, to nic trudnego. Tylko o jednej zasadzie nie wolno zapominać. Jak sie zejdą dwa groszki, to ten trzeci musi być zielony, a jak się zejdą matka i córka to córka nie może być starsza od matki. Tylko skąd ja murzyna z hakiem wezmę?\nOpublikowano 10 grudnia 2008 Autor: dunajcowy\nFrank miotał się chaotycznie pomiędzy półkami, stoiskami i gigantycznymi lodówkami stanowiącymi wyposażenie ogromnego hipermarketu. Od działu mięsnego, poprzez dział z pieczywem, do stoisk z mrożonkami rzucał nim niezaspokojony od kilku godzin głód, a pędu nadawała mu oddalająca się pora obiadowa.\nMusiał coś upichcić w domowej kuchni. Nie miał żadnych zapasów żywności, nigdy takich nie robił, bo często przez kilka dni nie bywał w domu i wcale nie chciało mu się na własnej lodówce testować czasu maksymalnej przydatności do spożycia różnych artykułów spożywczych.\n- Jak ludzie mogą jeść coś tak śmierdzącego i nieprzyjemnego – myślał, wyciągając z lodówki cuchnącą wędlinę, mięso lub nabiał.\nŻeby całkiem nie stracić apetytu i nie nabawić się jakiegoś wstrętu do jedzenia, w lodówce trzymał tylko alkohol a wszystkie potrzebne produkty kupował i konsumował na bieżąco. Miał swój ulubiony sklep, mały, przytulny ze znajomą sprzedawczynią, panią Łucją.\nPani Łucja zawsze doradzała głodnemu Frankowi co ma sobie dzisiaj ugotować, dbała o zróżnicowane menu i sama starannie dobierała składniki potrzebne do przygotowania posiłku. Potrafiła tak wagowo dobrać porcje, żeby niewiele pozostawało odpadków i zagoniony pan Franek nie musiał często z koszem biegać.\nA wtedy, gdy Frank gotował dla większej ilości osób, informował o tym panią Łucję, a ta zawsze niezawodnie dobierała i odważała smakołyki.\nNajczęściej były to dania dla dwóch osób.\n- Wie, pani – udając zawstydzenie i zmieszanie zwierzał się Frank – będę miał u siebie taką miłą babeczkę, muszę dla niej przygotować coś specjalnego.\nI całował panią Łucję w pulchne rączki.\nWniebowzięta sklepowa unosiła się wtedy pomiędzy półkami, jakby jej słuszna tusza nie była spowodowana zwałami tłuszczu a stanowiła pokłady jakichś lżejszych od powietrza gazów. I trajkotała przy tym nieustannie, niby to zgorszona:\n- Pan Franek, to takie rozwiązłe życie prowadzi, nieustatkowane i niemoralnie grzeszne, jeszcze nigdy nie gotował pan obiadu dwa razy dla tej samej kobiety !\nI musiał Frank za każdym razem wymyślać coraz to nowe historie demaskujące felery, jakimi były obdarzone odwiedzające go kobiety. Czasami to zapuszczał się w tych kłamstwach tak daleko, że ocierał się o zwyrodnienia i dewiacje. Jak na przykład wymyślił kobietę w rzeczywistości będącą facetem, albo wieczną dziewicę, której zaraz po defloracji odrasta błona dziewicza, ale do tego odrostu potrzebuje odgryzionego męskiego napletka.\nNaiwna i łatwowierna pani Łucja słuchała tych opowieści i załamywała ze zgrozy ręce, raz po raz wzdychając:\n- jaki ten świat jest podły, jacy ci ludzie są wstrętni.\nAle dzisiaj było już za późno, by udać się do sklepiku pani Łucji. Pora wprawdzie nie była zbyt późna, kilkanaście minut po szesnastej, jednak żelazne zasady właścicielki małego sklepiku mówiły: „sklep ma być zamknięty po zapadnięciu zmroku, bo po zmroku to ino burdele są otwarte”. A jesienią zmrok zapada wcześnie.\nWprawdzie ironiczny Frank zauważył raz, iż po zmroku to kościoły też są otwarte, ale pani Łucja odpowiedziała że Kościół jest nie z tego świata, więc ta zasada tutaj nie znajduje zastosowania.\n- To zupełnie, jak większość moich kochanek – odkrył Frank – też wydają się nie z tego świata.\n- Takie rozpustnice, jakby z piekła wyjęte?\n- Nie, rano są takie brzydkie i zmierzwione, jakby całą noc były nie ze mną, a na statku kosmicznym poddawane jakimś eksperymentom – zaśmiał się Frank\n- A wieczorem są ładne? – drążyła temat pani Łucja\n- Wieczorem są jak anioły – Frank dotknął ręką czoła, jakby sobie coś ważnego przypomniał i próbował złapać tą myśl, zanim ona mu całkiem ucieknie – i jak anioły wzbudzają we mnie religijne uczucia.\n- Tak? – niedowierzająco wpatrywała się we Franka pani Łucja\n- Tak, pani Łucjo, rano gorliwie modlę się, aby ta brzydula sobie już poszła, a potem przez większą część dnia zanoszę litanie do niebios o zaćmę na jej umyśle, żeby zapomniała gdzie mieszkam i nigdy już tu nie wracała.\nPani Łucja uszczęśliwiona złożyła ręce jak do modlitwy.\n- Wiedziałam, że pan Franek, to dobry człowiek jest i ma w sobie duży zapał religijny!\nNa zasady nie ma rady.\nPani Łucja sklep zamknęła, a głodny Frank włóczył się skołowany i nienawykniony po wielkogabarytowym sklepie, gdzie wszystko co potrzebne do zrobienia obiadu wydaje się być ukryte pod tysiącami zupełnie niepotrzebnych i zbędnych artykułów.\n- Nie ma rady – poddał się – potrzebuję pomocy.\nRozglądnął się po otoczeniu ze szczególnym uwzględnieniem kobiet.\nJego wybór padł na miłą dla oka blondynkę, schludnie i starannie ubraną i nie rażącą krzykliwym makijażem. Przeciętna żona, matka i kucharka – zawyrokował zdążając w jej stronę.\nGdy podszedł, spostrzegł w jej koszyku tani, tandetny i zupełnie bezgustowny męski krawat.\n- Przepraszam panią serdecznie, ale bardzo podoba mi się ten krawat a zupełnie zagubiony jestem w tym sklepie i nie mam pewności, czy do rana odnajdę stoisko z tymi krawatami – zaczął rozmowę\nBlondynka spojrzała na niego badawczo.\nLustracja wypadła dobrze i zachęcająco bo nadając głosowi jak najmilszą barwę zaczęła podawać wskazówki\n- Tam za tym regałem, trzeba skręcić w lewo, potem przejdzie pan obok stoiska z butami dziecięcymi…\nPrzepraszam panią, ale już się zgubiłem – rozbrajająco przerwał jej Frank – i w taką wielką podróż, na poszukiwanie krawata nie warto wybierać się o pustym żołądku.\nKobieta zamilkła zaskoczona i tak słodko rozchyliła usta słuchając a Frank kontynuował zgrywę\n- Dlatego wcześniej chciałbym do tego pustego koszyka – tu teatralnym gestem wskazał na duży, metalowy koszyk – wrzucić coś, z czego można ugotować obiad. Bo co umrzykowi z krawata, a ja zaraz umrę z głodu!\nI wzbudził Frank tym wyznaniem opiekuńcze, macierzyńskie uczucia w upolowanej blondynce.\nI pomogła Frankowi blondynka w doborze produktów. Ba, była tak łaskawa i wspaniałomyślna, że pomogła mu przyrządzić posiłek w jego domu.\nOkazała się być całkiem nieprzeciętną kucharką, zrobiła pyszności, które głodny Frank wchłonął tak szybko, jak szybko połyka królika zgłodniały wilk, wcale nie przejmując się tym, jak bardzo pomylił się w kulinarnym osądzie blondynki.\nNawet niewiele obchodziła go informacja o ściśle wegetariańskim pochodzeniu obiadu.\nKrólik zjadany przez węża żre trawę i nawet do głowy mu nie przyjdzie, że jest wegetarianinem, tak jak wilkowi, że jest mięsożercą, w przyrodzie nie liczą się sentymenty, liczy się pełny brzuch.\nJego wdzięczność dla blondynki była tak wielka, że zaprosił ją do swojego wielkiego, miękkiego łóżka. Nie odmówiła, przystała z wdzięcznością.\nDługo przez cały wieczór kontemplował jej przyjemne ciało. Było królewsko mięciutkie, atłasowo przyjemne i wrażliwie czułe na pieszczoty.\n- Takie ciało to w najlepsze futra można ubierać – zdobył się na komplement uszczęśliwiony Frank.\n- Nie noszę futer, jestem ekologicznie świadoma – obruszyła się blondynka\n- Dobrze, kochana, rezygnuję z czczenia cię futrami, wymyślę coś innego, ale obiecaj, że zostaniesz na noc – zrobił do niej zalotną minę niewinnego pieska, lub zabawnego kotka.\n- Jeśli wymyślisz coś godnego ekologicznie świadomej kobiety, to zastanę do rana i zrobię ci kochany wegetariańskie śniadanko – trąciła Franka zalotnie w nosek.\n- Obiecuję, znajdę coś dla ciebie – wojowniczo zawołał Frank i zaczął się ubierać, by zdążyć z zakupami, zanim zamkną wszystkie sklepy i magazyny.\nWychodząc z domu zarejestrował jeszcze, że blondynka przerzuca kanały w telewizji i zatrzymuje się przy transmisji z jakiegoś ważnego wydarzenia dotyczącego ratowania klimatu.\n- Szaleją z tym klimatem, jak za ciepły, to źle, jak za zimny to też źle – myślał wybiegając z domu.\n- Jak jest za ciepło, to dobrze, laski chodzą porozbierane i jest na co popatrzeć – myślał wsiadając do samochodu\n- Jak jest za zimno, to też fajnie, bo wtedy przytulać się trzeba i jest milutko razem pod pierzynką – nadal zajmował się kwestią klimatu parkując pod znajomym supermarketem.\nByła już późna wieczorna godzina, gdy z powrotem dotarł do domu.\nBlond kucharka nadal tam była i nadal z zapartym tchem śledziła bezsensownie niezrozumiałe wywody nawiedzonego ekologa w telewizji. Tylko swoje królewsko delikatne ciałko schowała pod wielką pierzynę spod której jedynie blond główka była widoczna.\n- Kochanie, zimno tu u ciebie – poskarżyła się ta blond główka.\n- Spokojnie, moja ty bojowniczko o ekologię – zdecydowanym, władczym gestem wzniósł Frank obie ręce w górę, niczym prorok obwieszczający nadejście złotych czasów – zajmę się tym, będzie ciepło.\nZnów zostawił blondynkę samą.\nZszedł na dół, do kotłowni, by napalić w piecu. Wybrał do rozpalenia najbardziej smolne, powodujące najczarniejszy dym kawałki drewna. Wrzucił je do pieca, podpalił i włożył jeszcze kilka umoczonych w ropie szmat.\n- Tak – pochwalił się – z tego będzie wielki dym.\nZadowolony wrócił na górę.\n- Zaraz będzie ciepło! – obwieścił triumfalnie\n- Co masz dla mnie? – zatroszczyła się nagle o siebie blondynka\n- Mam dla ciebie, kochanie, osobisty pakiet klimatyczny\n- Co ? – krzyknęła zaskoczona i zdezorientowana.\n- Pakiet klimatyczny – Frank wyciągnął z firmowej, papierowej reklamówki czerwoną seksi koszulkę na cieniutkich ramiączkach, zakończoną króciutką spódniczką.\n- Fajne – nieśmiało zauważyła blondynka – ale co to ma wspólnego z klimatem?\n- To nie wszystko – triumfował Frank pomagając blondynce założyć przewiewnie pobudzającą zmysły koszulkę – reszta prezentu, godnego ciebie jest na zewnątrz, zbyt duża by ją wnieść do domu.\nBlondynka nie zważając na skąpy ubiór wybiegła na dwór.\nFrank wybiegł za nią i wręczył jej dziesięciolitrowy pojemnik z farbą, pędzel, oraz wysoką, aluminiową drabinę.\nBlondynka zaniemówiła, znów podejrzewając jakąś kpinę i obłudne zachowanie Franka.\nA Frank, jakby czytając jej podejrzliwe myśli chwycił ją za nagie ramiona i obrócił w stronę obficie dymiącego, gęstym, czarnym dymem komina.\n- O rety !!! – jęknęła blondynka ze zgrozą\nChwyciła wiadro z farbą, pędzel i rozkazującym tonem nakazała Frankowi przystawić drabinę do bluźnierczego komina.\nWdrapała się błyskawicznie na sam szczyt drabiny i z pietyzmem zaczęła malować apelacyjnie kształtne litery układające się w napis :\nFrank wpełz za nią na drabinę i schował swoją głowę pomiędzy jej uda.\nTylko na chwilkę wystawił tą głowę spod króciutkiej spódniczki by spytać:\n- I co kochanie, piękny pakiet klimatyczny ci kupiłem?\nI jeszcze, zanim powtórne włożył głowę pod fałdy spódniczki rozglądnął się po okolicy, gdzie w mroku majaczyło mnóstwo kominów i wydobywał się z nich gęsty, szkodliwy dla środowiska dym.\n- Zarobię troszkę kasy na tej bojowniczce, gdy będę ją pożyczał sąsiadom, aby i u nich walczyła o klimat – mruknął zadowolony i wtulił głowę pomiędzy ciepłe uda.\nOpublikowano 5 grudnia 2008 Autor: dunajcowy\nNie mów nic rano\nzbyt wcześnie na słowa\nkłębek pary z ust\nzlizuje czerwony lakier\nz paznokci u rąk\nściągnąć Ci buty\nby zlizać purpurę\nz paznokci u nóg


Staffordshire bull terrier: kochający wojownik\nStaffordshire bull terrier ma za sobą przeszłość jako nieustraszony pies walczący z bykami, innymi psami i szczurami. Dziś to towarzysz rodzin, który mocno przywiązuje się do swego pana i na każdym kroku okazuje mu uwielbienie. Rasa wymaga odpowied\nStaffordshire bull terrier – historia rasy\nPierwsze wzmianki o krzyżowaniu terierów z buldogami i używaniu takich krzyżówek do nielegalnych polowań przez niższe warstwy społeczeństwa pojawiają się w Anglii na początku XIX w. Takie psy łączyły w sobie zręczność terierów z siłą i nieustępliwością buldogów. Lud chętnie wykorzystywał je także do zaganiania bydła i wybijania szczurów. Bulteriery dobrze też sprawdzały się w popularnych w tamtym czasie krwawych sportach, przede wszystkim w walkach z uwiązanymi bykami i w zagryzaniu szczurów na czas. Kiedy w 1835 r. zakazano walk psów z bykami, pomysłowi Anglicy wymyślili sobie inną rozrywkę – walki psów z innymi psami. W tej konkurencji bulteriery także okazały się bardzo skuteczne i szybko zdobyły sobie opinię odważnych, walecznych czworonogów, świetnie nadających się np. na psy obronne. Od kiedy w 1911 r. zakazano w Wielkiej Brytanii także walk psów, hodowcy zaczęli łagodzić wojowniczość bulterierów, stopniowo upodabniając ich charakter do innych ras psów rodzinnych.\nStaffordshire bull terrier to rasa wyhodowana już w XX w. na terenie angielskiego hrabstwa Staffordshire – stąd nazwa. Brytyjski Kennel Club zarejestrował ją w 1935 r., a jego amerykański odpowiednik dopiero 40 lat później, co częściowo wynika z częstego mylenia brytyjskiego staffordshire bull terriera z jego amerykańskimi kuzynami – amerykańskim staffordshire terrierem i amerykańskim pitbulterierem. Obowiązujący do dziś wzorzec rasy staffordshire bull terriera ogłoszono w 1987 r.\nStaffordshire bull terriery to obecnie jedna z najbardziej popularnych ras psów domowych. W 2019 r. brytyjska telewizja ITV ogłosiła ranking popularności ras w Zjednoczonym Królestwie, w którym staffordshire bull terriery uplasowały się na pierwszym miejscu. American Kennel Club ogłosił, że w tym samym roku rasa ta zajęła 82. miejsce w analogicznym rankingu obejmującym USA.\nW Polsce staffordshire bull terriery pojawiły się po raz pierwszy w latach 90. XX w.\nJak wygląda staffordshire bull terrier?\nStaffordshire bull terrier to średniej wielkości terier w typie bull. Osiąga 40 cm wysokości w kłębie i masę ok. 17 kg.\nCzaszka staffordshire bull terriera jest szeroka i krótka, podobnie kufa z wyraźnym stopem. Nieduże okrągłe oczy mają ciemny kolor. Uszy są raczej niewielkie, w kształcie płatka róży lub półstojące. Pies ma umięśnioną, krótką szyję i muskularny tułów z szeroką klatką piersiową. Łapy są mocne, chód pewny, zwinny, oszczędny, napędzany tylnymi nogami. Ogon jest średniej długości, osadzony i noszony nisko, zwężający się w kierunku końca.\nSierść staffordshire bull terriera jest krótka i przylegająca. Umaszczenie może być białe, czarne, błękitne, rude lub płowe, także w wariancie łaciatym i pręgowanym.\nJaki charakter ma staffordshire bull terrier?\nStaffordshire bull terrier, mimo burzliwej przeszłości jako uczestnik walk z bykami, psami i szczurami, to pies z natury spokojny i opanowany. Nie traci zimnej krwi nawet w sytuacjach zazwyczaj stresujących dla psów. Gdy ktoś lub coś działa mu szczególnie na nerwy, raczej odejdzie kawałek, niż odpowie agresją. Dobrze znosi, a często nawet lubi towarzystwo innych zwierząt, o ile został do niego przyzwyczajony w okresie początkowego treningu. W stosunku do innych psów wykazuje najczęściej ducha rywalizacji, lubi np. bawić się w przeciąganie zabawek czy sznurów. Chętnie też uczestniczy w zabawach dzieci.\nStaffordshire bull terrier to pies bardzo uczuciowy. Silnie przywiązuje się do swego pana i na każdym kroku okazuje mu miłość i przywiązanie. Wobec obcych bywa podejrzliwy, ale najczęściej zachowuje spokój i przejawia agresję tylko wtedy, gdy uzna, że jego pan jest zagrożony. Przeprowadzone w 2008 r. w Niemczech badania psich zachowań nie wykazały u bulterierów żadnych anomalnych skłonności do agresji czy przemocy, a ich temperament w tym zakresie okazał się zbliżony do golden retrievera. Potwierdza to niesłabnąca popularność różnych odmian bulterierów, szczególnie staffordshire bull terriera, jako psów domowych, zwłaszcza w takich krajach, jak Wielka Brytania czy Australia. Mimo to staffordshire bull terrier, podobnie jak inne rasy bulterierów, w wielu innych krajach objęty jest specjalnym ustawodawstwem wymierzonym przeciw rasom uznawanym za agresywne.\nSiła i odwaga staffordshire bull terriera same w sobie wcale nie czynią z niego szczególnie groźnego psa. Muszą jednak zostać odpowiednio ukierunkowane w czasie początkowego szkolenia. To właśnie ułożenie szczeniaka ma decydujący wpływ na to, jak będzie zachowywał się dorosły pies.\nNajlepiej zacząć układanie psa bardzo wcześnie. Należy przy tym wykazać się łagodną stanowczością i cierpliwością. Szczeniak powinien dostawać jasne komendy i nagrody za każdym razem, gdy zachowa się poprawnie. Nie należy na niego krzyczeć, gdy zrobi coś źle, bo może to zrazić psa do ćwiczeń i podkopać jego zaufanie do właściciela. Umiejętnie układany pies powinien szybko nauczyć się reagować na swoje imię i podstawowe komendy. Trzeba go też przyzwyczaić do zabiegów pielęgnacyjnych, w tym czesania, kąpania, czyszczenia zębów, uszu, nosa i kącików oczu, przycinania pazurów, a także do chodzenia na smyczy i w kagańcu. Przede wszystkim jednak staffordshire bull terrier powinien oswoić się z ludźmi i innymi zwierzętami domowymi oraz dziećmi. Im więcej sytuacji pozna w kontrolowanych warunkach w czasie początkowego szkolenia, tym lepiej będzie się zachowywał w dorosłym życiu.\nPo zakończeniu treningu podstawowego można dalej uczyć staffordshire bull terriera sztuczek lub zacząć z nim trening obronny. Można też przygotowywać psa do zawodów sportowych. Staffordshire bull terrier dobrze sprawdza się w niektórych konkurencjach sportowych, takich jak np. agility (bieg po torze przeszkód), a szczególnie w przeciąganiu ciężarów. Nawet jeśli nie zamierzasz wstawiać psa do zawodów, taki trening będzie dla niego świetną zabawą i okazję do spędzenia czasu ze swym panem.\nStaffordshire bull terrier okazuje więcej posłuszeństwa, gdy jest wybiegany i wybawiony. Lubi intensywny, ale niezbyt długotrwały wysiłek, lepiej więc zabrać go na spacer z zabawą w aport niż na daleką wycieczkę rowerową. Psa należy wyprowadzać na mocnej smyczy o solidnych karabińczykach i w kagańcu fizjologicznym, który nie utrudnia ziajania. W ten sposób zapewnimy mu możliwość swobodnego witania się z napotkanymi psami, jednocześnie minimalizując ryzyko ewentualnych konfliktów, i nie dopuścimy do tego, by pies rzucił się w pogoń np. za wypatrzoną wiewiórką, ptakiem czy kotem sąsiadów.\nStaffordshire bull terrier mocno przywiązuje się do swego pana i często źle znosi rozłąkę. Zestresowany lub znudzony pies może głośno szczekać i ujadać, a co gorsza niszczyć meble, gryźć poduszki i zrywać zasłony. Jeśli staffordshire bull terrier wyjątkowo ciężko przeżywa Twoje wyjście do pracy, możesz zastosować kilka sposobów na uspokojenie psa.\nPo pierwsze, zostaw na cały dzień włączony telewizor, żeby pies stale słyszał ludzkie głosy i nie stresował się ciszą panującą w domu. Po drugie, możesz przed wyjściem poczęstować staffordshire bull terriera ulubionym smakołykiem, pamiętaj jednak, by wliczyć tego rodzaju rozchodniaczek do dziennego planu żywienia, bo inaczej czworonóg może się roztyć. Po trzecie, zostaw psu do dyspozycji ulubione zabawki, jak piłki, gryzaki czy sznury do szarpania, by mógł się czymś zająć w czasie wyczekiwania Twojego powrotu.\nCo je staffordshire bull terrier?\nStaffordshire bull terrier powinien dostawać wysokiej jakości karmę dla psów, stanowiącą odpowiednią kompozycję białka zwierzęcego (mięsa mięśniowego i podrobowego), naturalnych olejów, warzyw i owoców. Karma nie powinna zawierać konserwantów, sztucznych barwników, słodzików ani zbożowych spulchniaczy.\nPies chętnie też będzie żywił się surowizną, np. surowym mięsem wołowym i cielęcym, ale nie wieprzowiną - może zawierać pasożyty. Dietę trzeba psu urozmaicać, podając mu ryby i oleje rybne (w kapsułkach), mięso kurczaka, otręby, gotowany makaron albo ryż, surowe jajka, czasem też owoce (niektóre psy lubią np. dostawać dwie jagody do obiadu). Należy pamiętać, by psom na diecie BARF suplementować niektóre witaminy i minerały, np. wapń oraz kwasy omega-3 i omega-6.\nZdrowy staffordshire bull terrier\nStaffordshire bull terriery to energiczne, odważne psy o dobrym zdrowiu. Jednak i one zapadają czasem na typowe choroby psów rasowych, takie jak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, zwichnięcie rzepki i problemy z oczami (katarakty, wywinięcie lub podwinięcie powieki, zanik siatkówki). Rzadko występuje też u nich tzw. 2-hydroxyglutaric aciduria, choroba neurologiczna, powodująca drgawki i sztywność mięśni, a w ostrych przypadkach otępienie i demencję. U szczeniąt występują też czasem alergie pokarmowe, objawiające się np. nużycą, a u dorosłych psów niebieskiej maści zdarza się alopecja, czyli łysienie. Psu o jednolicie białej maści narażone są z kolei na wrodzoną głuchotę.\nStaffordshire bull terrier nieźle znosi złą pogodę. Zimą ocieplający kubraczek może okazać się zbędny, jeśli pies na spacerze stale się rusza. Latem czworonóg wymaga stałego dostępu do świeżej wody i zacienionego miejsca do odpoczynku. Gdy jest szczególnie gorąco, należy wyprowadzać go na spacery rano i wieczorem, gdy temperatura jest niższa.\nKażdy pies powinien przynajmniej raz w roku odwiedzać weterynarza na ogólny przegląd stanu zdrowia, obejmujący pobranie krwi, osłuch serca i płuc, sprawdzenie stanu zębów, oczu, uszu i pazurów. W ten sposób można wcześnie wykryć choroby, a tym samym skuteczniej je leczyć. Jest to tym ważniejsze w przypadku ras wytrzymałych i odpornych na ból, jak staffordshire bull terrier, który sam rzadko sygnalizuje swoje dolegliwości.\nZadbany staffordshire bull terrier żyje od 12 do 14 lat.\nCzysty staffordshire bull terrier\nKrótka sierść staffordshire bull terriera jest łatwa w pielęgnacji. Do wyczesywania jej możesz użyć miękkiej szczotki lub specjalnej rękawicy z wypustkami do zbierania martwego włosia. Czesanie z użyciem rękawicy pies odbierze jako pieszczotę u przyjemny masaż.\nJeśli staffordshire bull terrier zabrudzi się na spacerze, możesz przetrzeć wilgotnym ręcznikiem, a jeśli wyjątkowo ubłoci – czas na kąpiel. Pamiętaj, by użyć specjalnego szamponu dla zwierząt, który nie uczula skóry. Po kąpieli dokładnie osusz psa ręcznikiem lub suszarką, ponieważ mokra psia sierść to idealne środowisko do rozwoju bakterii i grzybów. Tuż po kąpieli zwierzak nie powinien stać w przeciągu ani biegać po dworze, jeśli jest zimno, bo może się przeziębić.\nMałżowiny uszne psa należy regularnie przecierać wacikiem nasączonym w specjalnym środku samoczyszczącym dla zwierząt. W podobny sposób należy czyścić mu – w miarę potrzeby – truflę nosa i kąciki oczu.\nTakże pazury staffordshire bull terriera muszą być regularnie sprawdzane i w miarę potrzeby przycinane, bo zbyt długie mogą utrudniać mu chodzenie lub nawet powodować ból. Trzeba to robić delikatnie, bo psie pazury są unerwione i ukrwione, z wyjątkiem samych końcówek. Jeśli boisz się, że skaleczysz psa, zaprowadź go na obcięcie pazurów do weterynarza lub groomera.\nNależy dbać o czystość psich zębów i regularnie myć je za pomocą specjalnego patyczka lub szczoteczki oraz pasty enzymatycznej. Można też podawać staffordshire bull terrierowi smakołyki dentystyczne, które dodatkowo ścierają mu kamień nazębny, zapobiegają chorobom dziąseł i niwelują przykry zapach oddechu.\nSzczęśliwy staffordshire bull terrier\nStaffordshire bull terrier jest energiczny i wymaga dużo ruchu i urozmaiconych zabaw. Szczególnie dobrze czuje się, gdy może poszaleć i wybawić się na intensywnym, ale nie za długim spacerze. Bulterier potrzebuje kilku takich spacerów dziennie. Lubi bawić się z dziećmi, a w mieszkaniu przeżuwać psie gryzaki i szarpać sznury. Nie powinien zostawać na dłużej sam.\nDla kogo staffordshire bull terrier to idealny pies?\nStaffordshire bull terrier może sprawiać problemy wychowawcze, wymaga więc cierpliwości i stanowczości opiekuna, które przychodzą z doświadczeniem. Dlatego staffordshire bull terrier nie powinien być Twoim pierwszym psem. Jeśli jednak umiesz i lubisz układać psy, zdołasz zrobić ze staffordshire bull terriera idealnego psa domowego, towarzysza zabaw i obrońcę rodziny.\nStaffordshire bull terrier to pies potrzebujący sporo ruchu, może więc nie nadawać się dla osób starszych lub zbyt zapracowanych, by poświęcać psu wystarczająco wiele uwagi.\nStaffordshire bull terrier z dobrej hodowli\nStaffordshire bull terrier powinien pochodzić z dobrej hodowli, której właściciel dba o zdrowie i samopoczucie dorosłych psów oraz szczeniąt. Odpowiedzialny hodowca wie, jak krzyżować psy w taki sposób, by zminimalizować ryzyko wystąpienia u szczeniąt chorób o podłożu genetycznym.\nDobrze jest zapoznać się ze stroną internetową upatrzonej hodowli, a potem osobiście ją odwiedzić, tak by na własne oczy przekonać się, w jakich warunkach trzymane są psy i jak wyglądają szczenięta oferowane na sprzedaż. Dobry hodowca nie tylko odpowie na wszystkie Twoje pytania dotyczące rasy staffordshire bull terrier, ale sam zada Ci kilka pytań, by się upewnić, że oddaje psy w dobre ręce.\nRasowy staffordshire bull terrier musi posiadać książeczkę zdrowia z odnotowanymi szczepieniami, zabiegami odrobaczenia i wszczepieniem czipu, a także rodowód, który potwierdza, że szczeniak spełnia standard rasy i może być w przyszłości wystawiany do zawodów sportowych i konkursów piękności.\nIle kosztuje staffordshire bull terrier?\nRasowy staffordshire bull terrier z rodowodem i z dobrej hodowli może kosztować od 2000 do 3000 zł, choć psy z rodziców czempionów i przeznaczone do dalszego rozrodu mogą być i dwa razy droższe.\nMiesięczny koszt utrzymania psa wyniesie 100-200 zł.


Najszybsza darmowa sieć VPN dla Tajwan | hide.me\nUzyskuj adresy IP sieci VPN z Tajwan\nDlaczego potrzebujesz sieci VPN z Tajwanu?\nTajwan jest jednym z niewielu krajów Azji Południowej gdzie Internet nie podlega wielu ograniczeniom i jest stosunkowo szybki. Niemniej jednak, uzyskanie dostępu do pożądanych treści online może być niekiedy bardzo trudne z powodu blokad opartych na regionie. Niektóre strony internetowe, takie jak te w USA, są niedostępne dla osób mieszkających na Tajwanie.\nNie musisz się martwić! hide.me oferuje sieć VPN z Tajwanu, która pomoże Ci chronić Twoje dane online, a także zapewni dostęp do wszystkich stron internetowych z dowolnego miejsca na świecie. Połącz się z naszą tajwańską siecią VPN.


Hobbistyczny świat: Ślubny scrapbooking\nCzas na kolejna porcje scrapbookingu w wersji ślubnej. Tradycyjna kartka oraz exploding box. Wewnątrz w pudełku znajdują się czekoladki, które mój syn uwielbia. Dodam, że jest to jedyna słodycz jaką mój 3-letni synek akceptuje. Trudno w to uwierzyć ale innych słodyczy nie chce zjeść. :)\nPudełko zrobione dla jego wujka na ślub i w zamyśle miał dać to co lubi najbardziej :)\nP.S. Pamiętacie moją zabawę na wspólne haftowanie - małe hafty ?? Byłby ktoś chętny na coś podobnego, chodzi o wspólne motywowanie się. Mam ochotę wykonać kilka małych haftów, aby zakończyć wcześniejszą kolekcję, czy zrobić jakąś nową ....\nOdnowionaJa 25 września 2018 12:35\nPrzepiękna praca, a raczej prace. :) Jest bardzo romantycznie. <3\nUnknown 12 października 2018 16:11\nSoksophoan 21 października 2018 20:10


Rosja: Ceny owoców wzrosły nawet do 50 proc. - Handel i dystrybucja\nAutor: TVN24 20 października 2015 08:13\nNajbardziej zdrożały pomarańcze. Ich cena w ostatnich 12 miesiącach wzrosła aż o 57,4 proc. O 30 proc. więcej niż rok temu należy obecnie zapłacić za jabłka, gruszki, czy banany. Te ostatnie tylko we wrześniu podrożały o ponad 16 proc. - podaje "The Moscow Times", powołując się na dane Rossatu,