"Jeżeli masz w sobie demony, zabierasz je wszędzie ze sobą" |\n"Jeżeli masz w sobie demony, zabierasz je wszędzie ze sobą"\nOpublikowano 22 maja 2015 Autor: oNyks\nCzytelniku, jeśli trafiłeś tutaj i polubiłeś tę historię, chciałabym Cię zaprosić na jej nowszą wersję. Fabuła nieco się różni, jednak podstawowe założenia pozostały bez zmian :).\nZapraszam na: http://nocturne.blog.pl/\nOpublikowano 21 sierpnia 2012 Autor: oNyks\nOnet wyczynia dziwne rzeczy, tnie się i przenosi na blog.pl. Za dużo jak dla mojego małego móżdżka. Zabieram więc zabawki i przenoszę się na inną witrynę tj. wp.pl. Jest najbardziej podobna do tego, co znalazłam tutaj.\n* Tego bloga nie usunę. Szkoda mi Waszych miłych i pouczających komentarzy\n* Na nowym blogu pojawią się, w ciągu kilku najbliższych dni, od początku wszystkie rozdziały, dokładnie takie same, co najwyżej z kosmetycznymi poprawkami. Jeśli macie dobrą pamięć, nie musicie do nich wracać, ale nie zabraniam.\n*Mój mail wciąż jest aktualny, więc śmiało możecie składać zażalenia na marika1313@vp.pl\n*Serdecznie zapraszam na www.maligna.bloog.pl (na szczęście adres pozostał bez zmian)\nOpublikowano 3 sierpnia 2012 Autor: oNyks\nWyjeżdżam na dwa tygodnie, nie ma szans, żebym cokolwiek napisała w tym czasie.\n„Gdy wabi cię ognik, idź za nim. Być może zabrniesz na manowce, ale nigdy nie będziesz sobie wyrzucać, że może była to twoja Gwiazda”\nStałam pod obrazem przedstawiającym paskudnego trolla górskiego w tiulowej spódniczce i niecierpliwie się rozglądałam. Czekałam na szlaban, który szlabanem w gruncie rzeczy miał nie być. Oczywiście został oficjalnie zgłoszony, McGonagall zrobiła mi wykład na temat picia i „nieprzystojnego zachowania”. Cokolwiek miało to znaczyć. Że też Malfoy musiał takie bzdety wymyśleć. Równie dobrze mógł przecież powiedzieć, że łaziłam nocą po zamku. Ale nawet bycie, podobnoż, dziedzicem Slytherina nie chroni człowieka przed złośliwością Ślizgonów. Trudno. Pocieszające jest jedynie to, że po Halloween będę miała spokój. Albo i wcześniej, jeśli okaże się, że taniec jest dla mnie zbyt ekstremalnym sportem.\nJuż chciałam usiąść pod ścianą, kiedy zza winkla wypadł Malfoy. Sprawdziłam godzinę. Siedem minut po czasie. Niech zgadnę, dla równowagi w przyrodzie będzie mnie trzymał dłużej? Wyszłam chłopakowi naprzeciw, oczywiście tylko kilka kroków. Nie spieszyło mi się. Malfoy zlustrował mnie z daleka spojrzeniem i przyspieszył kroku. Po chwili stał już przede mną. Zamiast w sposób cywilizowany się przywitać, otaksował korytarz wzrokiem, zacisnął dłoń na moim przegubie i pociągnął w stronę ściany. To znaczy drzwi. Przed chwilą ich tu nie było! A myślałam, że to ja mam monopol na przemieszczanie się w dziwny sposób po Hogwarcie.\nZachwiałam się lekko, kiedy moja ręka odzyskała suwerenność. Przecież z moim poczuciem równowagi zabiję się, zanim w ogóle pomyślę o baletach.\nRozejrzałam się po pomieszczeniu. Przestronne, jasne, z drewnianą podłogą i, wyglądającą na wygodną, brązową kanapą.\n- Co to, kurwa, jest! – wypaliłam w końcu.\nMalfoy spojrzał na mnie niezbyt przychylnie i podążył za moim spojrzeniem.\n- Parkiet? – wyjaśnił niepewnie.\n- Tyle widzę! – warknęłam. – Co to za prywatna sala balowa, której tu wcześniej nie było!?\nTym razem spojrzał na mnie jak na idiotkę. Cudownie, cofam się w rozwoju.\n- Pokój Życzeń – wyjaśnił krótko.\n- To znaczy? – dociekałam.\n- Jest tym, czym chcesz, żeby był – wytłumaczył.\nNie pytałam dalej. Jak widać, nie tylko Huncwoci znają tajemnice Hogwartu. I to nie wszystkie. O tym pomieszczeniu dowiedziałam się przed chwilą i nadal na przykład nie znam dokładnego planu lochów. I wątpię, żeby ktokolwiek się w tym orientował. No, może poza duchami.\nUsiadłam na kanapie, która, tak jak przewidywałam, okazała się dość miękka. Jakoś nie mogłam wykrzesać w sobie ani odrobiny zapału. Spojrzałam krzywo na szpilki, które niepostrzeżenie pojawiły się przy moich stopach. Pewnie większość moich koleżanek uznałaby je za niskie. Ale według mnie były stanowczo za wysokie. I za cienkie. I niestabilne.\n- Wkładaj – polecił Malfoy.\nZ ciężkim sercem zdjęłam wygodne trampki, które towarzyszyły mi podczas wielu wypraw do Zakazanego Lasu, i zaczęłam walczyć z cienkim paseczkiem, który chyba powinnam zapiąć na kostce. Filigranowe klamerki nie są praktycznym rozwiązaniem. Niepewnie stanęłam, wyższa o kilka centymetrów.\n- Przejdź się – usłyszałam kolejny rozkaz.\nCo ten facet dzisiaj posługuje się takimi półsłówkami? Nie powinien przypadkiem układać okrągłych zdań, o „mniemaniu” i „ sądzeniu” na tematy niedostępne przeciętnym zjadaczom chleba?\nZrobiłam trzy kroki w tych hiszpańskich butach tortur i zatrzymałam się.\n- Obcas stawiaj jako pierwszy.\nPrzewróciłam oczami i zmieniłam sposób poruszania się. Chodzenie okazało się nieco łatwiejsze. Ale tylko minimalnie. Dotarłam do ściany i zawróciłam. Po tłuczonym szkle chyba chodziłoby mi się łatwiej. Albo po rozgrzanych węglach. Kiedyś czarownice świetnie sobie radziły ze stosami i ogniem. A na zwykłe buty nadal nie ma pożytecznego zaklęcia.\nZatrzymałam się w okolicach środka parkietu. Malfoy do mnie podszedł i zmierzył wzrokiem.\n- Zaczniemy od ramy – łaskawie mnie poinformował. Gdybym jeszcze wiedziała, czymże to jest, byłabym przeszczęśliwa.\nZamknął w uścisku moją prawą dłoń i uniósł do góry. Wolną rękę położył na mojej łopatce. Siłą rzeczy musiałam położyć drugą rękę na jego ramieniu. Wolałam nie patrzeć na mojego adonisa, więc skierowałam wzrok na sufit. Bardzo ładny swoją drogą, cały w monochromatycznej mozaice.\nMalfoy przysunął się do mnie, prawie stykaliśmy się ciałami. Mało komfortowa sytuacja.\n- Czy to już podchodzi pod molestowanie? – palnęłam.\n- Jeszcze nie. Lewa noga krok do tyłu.\nZrobiłam co mi kazał, starając się zachować równowagę i jednocześnie w jakiś sposób ukryć rumieniec. A jednak długie włosy czasem by się do czegoś przydały…\n- Prawa do tyłu i w bok.\nWykonałam jakąś dziwną ewolucję na jednej nodze i stanęłam w mało kobiecym rozkroku. Dobrze, że mam podpórkę w postaci Malfoya.\n- Dostaw nogę.\nStanęłam prosto i wróciłam do oglądania sklepienia. Czarno-białe wzory zaczęły przypominać kwiaty. A może tylko mi się wydawało i nie zrozumiałam abstrakcji, i tego, co autor miał na myśli.\n- Prawa do przodu, lewa w bok.\nPowtórzyłam sztuczkę na jednej nodze, poruszając się jednak w przeciwnym kierunku niż poprzednio. Gdyby nie te buty, nie byłoby w tym nic trudnego. A tak wraz z każdym krokiem, walczę o życie.\nI od nowa. Dostaw. Lewa do tyłu, prawa w bok. Prawa do przodu, lewa w bok. I tak bez końca. Czasem sama, czasem z Malfoyem jako podpórką. Oczywiście ten, tak zwany, taniec, nie mógł być na tyle łatwy, jak się wydawał początkowo. Doszły śmieszne dygnięcia, rozluźnianie jednych mięśni, by napiąć inne i setki innych szczegółów. Czy to takie ważne, żeby jedne kroki zaczynać od pięty, a inne od palców? Według mnie nie, ale przecież nic tu nie mam do gadania. Na szczęście opanowałam w stopniu zadowalającym sprzęt zwany potocznie szpilkami, bo w pewnym momencie przestałam słyszeć komentarze pt. „kobieto, nie umiesz chodzić”.\nW końcu zostałam odholowana na kanapę. Nie wiem, ile czasu minęło. Godzina? Dwie? Więcej? Oczywiście od razu zrzuciłam buty i rozmasowałam stopy. Nie rozumiem, dlaczego większość kobiet w taki sposób odbiera sobie komfort i przyjemność z wędrowania.\n- Masz w sobie niemal kocią grację, ale nie korzystasz z tego – stwierdził tonem pogawędki o pogodzie.\nSpojrzałam na niego z niekrytym zdumieniem. Ja? Grację?\n- Jak ty to wymyśliłeś?\n- Widzę, co czynisz na miotle, trzydzieści jardów nad ziemią.\n- To co innego – wzruszyłam ramionami.\nPochlebiło mi, że docenił kilka moich trików, które na wszystkich robiły wrażenie i przyprawiały profesorów o zawał. Przynajmniej w tym byłam dobra.\nNa tym ta rozmowa się zakończyła. Nie chciało mi się wykłócać, że utrzymanie w pozycji horyzontalnej równowagi na pędzącej miotle jest łatwiejsze od walca angielskiego.\nUbrałam z powrotem moje wygodne, znoszone trampki i podniosłam się z miejsca. Już czułam, jak zaczynają mnie boleć mięśnie, o których do tej pory nie miałam pojęcia. Nigdy nie myślałam, że można sobie pośladek naciągnąć.\n- A ty dokąd? – W ślad za mną podążyło pytanie.\n- Do łóżka. W końcu. – odpowiedziałam.\nCzy ja muszę spotykać samych napalonych facetów? Chyba, że druidzi też kiedyś uczyli się w Hogwarcie i to Ślizgoni mają coś nie teges z mózgiem. Nigdy nic nie wiadomo. Chociaż Łapa też ma tendencje do klejenia się do płci pięknej.\n- Jest już cisza nocna – kontynuował Malfoy.\nNo chyba, że w ten sposób zinterpretować. W takim razie, to ja myślę tylko o jednym.\n- A co ty się tak o mnie martwisz? – spytałam z przekąsem.\nNie odpowiedział, tylko wypchnął mnie za drzwi. Troll na obrazie nadal wirował w parodii piruetów. Na szczęście do wieży Gryffindoru nie było daleko, więc tylko chwila dzieliła mnie od świętego spokoju.\nIdąc u boku Malfoya, minęłam wykusz z widokiem na las. Jak to jest, że z prawie wszystkich okien widać te drzewa?\n- Byłam w Zakazanym, u druidów – powiedziałam cicho.\nChłopak spojrzał na mnie badawczo, ale nadal się nie odzywał.\n- Stwierdzili, że jestem kompletnym beztalenciem.\n- Zdarza się – odpowiedział.\n- Nie będziesz mnie pocieszać? – spytałam przekornie. Sama nie wiem, po co zaczynałam tę rozmowę.\nBrutalnie popchnął mnie na ścianę. Boleśnie uderzyłam łopatkami o mur i zorientowałam się, że jestem unieruchomiona. Cudownie. Jakbym nie mogła ugryźć się w język dwie minuty temu.\n- Moja mała dziwka się stęskniła? – syknął mi do ucha.\nWydęłam pretensjonalnie usta i nabrałam powietrza do płuc, żeby wyeksponować piersi, których i tak nie miałam.\n- Taki klient rzadko się trafia – odpowiedziałam podobnym tonem.\nPoluzował żelazny uchwyt na moich przedramionach i spojrzał mi w oczy. Jego twarz złagodniała, może nawet nieco posmutniała. W świetle księżyca trudno było to dokładnie stwierdzić.\n- Wiesz, że nie możemy – szepnął.\n- Nie ma jakiegoś sposobu na obejście pasa cnoty?\n- Nie wiem – odpowiedział szczerze.\nPochyliłam głowę, zastanawiając się nad swoim pechem, co do facetów. Na wszystko jest jakiś sposób. Nawet na antyczną magię w wykonaniu założyciela Hogwartu.\n- Pocałuj mnie – zażądałam po chwili. Nie miałam zbyt wiele do stracenia.\nUwolnił mi rękę i położył dłoń na moim policzku. Uniosłam głowę i napotkałam jego poważne spojrzenie. Mógłby się uśmiechnąć chociaż. Nie zmieniając wyrazu twarzy musnął moje wargi swoimi. Przymknęłam oczy, jednocześnie czując, że robi mi się niesamowicie gorąco. Wygięłam plecy w łuk, przylegając do drugiego ciała. Palce oswobodzonej ręki wplątałam w długie włosy, jednocześnie czując, że jestem delikatnie obejmowana. Zachowałam tylko tyle świadomości, żeby nie zacząć wyć z rozkoszy. Jak to się stało w ogóle, że facet, który tak mnie wkurwiał przez pięć lat, nagle zaczął mnie kręcić? Wszystko przez te hormony…\nPrzerwałam pocałunek. Znowu straciłam poczucie czasu. Równie dobrze mógł już być ranek.\n- Znajdę sposób – mruknęłam bardziej do siebie. – Nie będzie mi jakiś zapleśniały dziad z kanalizy mówił, że mam być drugą Dziewicą Orleańską.\nWciąż szybko oddychając, spojrzałam na Ślizgona. Może i jego fryzura przestała prezentować się idealnie, ale nie wyglądał na bardziej zadowolonego z życia niż do tej pory. Może i pięknością nie jestem, ale jako facet chyba powinien jakoś bardziej entuzjastycznie zareagować. Przecież byłam na tyle blisko, że zorientowałabym się, gdyby był choć trochę podniecony. Kurwa.\nPech wyszczerzył do mnie białe, ostre ząbki we wrednym uśmieszku.\n- Ty w ogóle lubisz dziewczyny? – spytałam z nadzieją.\n- O ile można z nimi przeprowadzić interesującą konwersację – odpowiedział wymijająco.\nPrzewróciłam oczami, co przy obecnym oświetleniu nie było chyba widoczne.\nSpiął się i szybko odwrócił wzrok, ale poza tym nie wykonał żadnego ruchu. Po chwili głęboko odetchnął i odpowiedział:\n- Nie, raczej nie – w oczach Ślizgona pojawił się cień czegoś niezidentyfikowanego. Strachu? Cierpienia?\nPech pokazał jeszcze więcej zębów w jeszcze szerszym uśmiechu i zaczął chichotać.\n- Więc nie mam szans na zostanie panią Malfoy? – zażartowałam blado.\n- Taki mezalians nie mógłby mieć miejsca.\nTo krewna wielkiego i wspaniałego Slytherina jest za nisko urodzona dla sławetnego Malfoya? Gorszej wymówki nie słyszałam. Mógł przynajmniej powiedzieć zgodnie z prawdą, że mam za małe cycki, albo, że wybiera się do klasztoru, bałamucić mugolskich duchownych.\n- Bujasz – mruknęłam.\n- Nie mogę ożenić się z nieistotną Shimmer, która nawet nie zna własnego ojca. A dla panny Slytherin jestem jedynie pretendentem na odźwiernego.\nBez sensu. A taki miałam spokój do tej pory. Że też znane nazwisko łączy się z tyloma ograniczeniami. W życiu by mi nie przyszło do głowy, że jest kasta stojąca jeszcze nad Malfoyami.\nStaliśmy nadal blisko siebie w dość jednoznacznej pozycji. Nie odzywaliśmy się, ale po takich wyznaniach praktycznie każda rozmowa byłaby niezręczna. Nawet ta o pogodzie. Tyle że cisza też okazała się frustrująca. W końcu odważyłam się przerwać milczenie:\n- Dlaczego mnie pocałowałeś, skoro nie sprawia ci to przyjemności?\n- Pragnęłaś tego – rzucił krótko.\n- I co z tego? – dociekałam.\nPowrócił do swojego zwykłego, majestatycznego sposobu bycia. Chyba nic nie jest w stanie go złamać. Przynajmniej na dłuższa metę.\n- Każdy Ślizgon przysięga służyć Salazarowi i jego potomkom. Może dla innych są to nieważkie słowa, lecz ja traktuję to poważnie.\nDziwni są Ślizgoni. Wierzą w legendy, sypiają z towarzyszami z dormitorium, zamiast zakradać się do płci przeciwnej i potrafią tańczyć. Jakby nie mogli być trochę bardziej… ludzcy.\nPoruszyłam się niespokojnie i powiedziałam:\n- Tak właściwie, to możesz już mnie puścić.\nOdsunął się, nie spuszczając ze mnie oka. Natomiast ja skierowałam wzrok na podłogę i powoli poszłam w stronę wieży Gryffindoru. Jeszcze tylko jeden zakręt, dwie zbroje i podobizna Krwawej Hrabiny. Swoją drogą szkoda, że zginęła tak tragicznie. Mugole nie docenili jej badań nad składem krwi dziewic. A przecież wiadomo, że z jakiś dziwnych powodów ma ona magiczne właściwości.\nSłyszałam, że Malfoy idzie za mną. Skoro chce mnie uchronić przed kolejnym szlabanem, to nie przeszkadzam. Nawet mi to na rękę. Chyba wolę już opanowywać walca, niż szorować puchary pod nadzorem Filcha. Doznania estetyczne nieporównywalnie ciekawsze.\nZatrzymałam się pod portretem pochrapującej Grubej Damy. Czyli rzeczywiście już było późno. A jutro trzeba tak wcześnie wstać…\nNigdy nie miałam serca, żeby budzić obraz w środku nocy. Może do Gryffindoru też można dostać się alternatywną trasą? Chociaż wątpię, żeby w wieży uchował się jakikolwiek zielono-srebrny wąż.\nStałam tak niezdecydowana na środku korytarza, kiedy poczułam, jak Malfoy gwałtownie przyciąga mnie do siebie. Zaskoczona cicho krzyknęłam. Oparłam się o niego całym ciężarem ciała, kiedy pogłębił pocałunek. Co z tego, że jest ciotą? Mnie odpowiada obecna sytuacja.\nUsłyszałam echo rozmowy, chociaż nie rozpoznałam zniekształconych głosów. Spróbowałam się wyrwać z mocnego uścisku, ale za mną znowu był kamienny mur. Wciąż miałam zaciśnięte powieki, kiedy w korytarzu rozbłysło pomarańczowe wyładowanie zaklęcia. Malfoy puścił mnie równie gwałtownie, jak wcześnie złapał i zmył się. Nadal nie otwierałam oczy, stać było mnie tylko na głębokie oddychanie i utrzymanie równowagi. Od ścian odbiło się kilka przekleństw i znowu znalazłam się w męskich objęciach. Tym razem był to Syriusz. Zmarszczyłam nos i powiedziałam słabym głosem:\n- Śmierdzisz jak zmokły pies.\nRoześmiał się gardłowo i odpowiedział.\n- Wiem. Już dobrze. Jesteś bezpieczna – paplał bez ładu i składu.\nOdważyłam się otworzyć oczy. Łapa był nadzwyczaj poważny, ale też szczęśliwy. Niemal widziałam, jak merda ogonem, którego w ludzkiej postaci i tak nie miał. Obok stał Rogacz, który wciąż zaciskał pięść na różdżce sypiącej iskrami. Obaj ociekali wodą.\n- Jeśli jeszcze raz cię dotknie, wyrwę mu jaja! Przez gardło! – zagroził James. – Masz czas na sypianie z kimkolwiek. A tym bardziej z nim!\nMówił, jakby był moim ojcem. A Malfoy przecież nie lubi dziewczyn. A ja już przespałam się z Bellatrix. I nie byłam ich kochaną Lisbeth. Nie wiem, kim się stałam.\n- Nie zostanie z tego chuja nic, co mogłoby cię skrzywdzić – do Jamesa dołączył się uspokajającym głosem Łapa.\nWobec kogo powinnam być lojalna? Nie potrafiąc odpowiedzieć na to pytanie, całkowicie po babsku rozkleiłam się.\nOpublikowano 26 lipca 2012 Autor: oNyks\nOnet mnie nie kocha. Znowu obcięło rozdział.\nPoczułam jak coś śliskiego otacza moją kostkę. Otworzyłam szeroko oczy. Chyba zrobiło się trochę jaśniej, bo całkiem wyraźnie zobaczyłam naokoło siebie masę kłębiących się węży. Jak nie zimna woda, to jad mnie wyśle w zaświaty.\nZ powrotem zamknęłam oczy i czekałam na pierwsze ugryzienie, które nie nastąpiło. Zniecierpliwiona uniosłam powieki. Jedyne co się zmieniło to to, że węże zaczęły na mnie włazić. Tak właściwie, to były całkiem ładne. Takie gładkie, z kształtnymi łebkami i czarnymi punkcikami oczu. I nie gryzły. Same zalety, że tak powiem. Nie, co ja pieprzę, zwariowałam już kompletnie. Chciałam wstać, ale powstrzymał mnie ciężar na piersiach. W okolicach mostka zwinął się pokaźnych rozmiarów gad i nie miał zamiaru zmienić położenia. Wyciągnęłam z wody rękę, też oplecioną śliskimi ciałami i pogłaskałam delikatnie mój słodki ciężar. Spojrzał na mnie inteligentnie i zaczął coś nucić. Dziwne, śpiewający wąż. Opuściłam dłoń z powrotem do wody. Co za różnica, czym zajmuję się w życiu. Przecież mogę do śmierci słuchać śpiewającego węża. Mogę być tym lasem, mogę zamieszkać w bajorze. Czy coś poza innymi ludźmi mnie ogranicza?\n- Jesteś moją królową – usłyszałam cichy głos przy uchu.\n- Czekaliśmy na ciebie – odezwał się drugi.\n- Będziemy ci służyć – zawtórował inny.\nNagle poczułam szarpnięcie. Węże zniknęły, ponownie zrobiło się ciemno jak w dupie, a ja brutalnie zostałam sprowadzona do pionu. Zachwiałam się, gdy podpora w postaci ręki druida zniknęła.\n- U nas nie znajdziesz nauki! – poinformował mnie nestor.\n- Dlaczego? – spytałam niepewnie.\n- Nie masz krzty talentu! Las nie zaszumiał w twych rękach, żmijowe ziele nie zakwitło, woda pozostała martwa. Kobiety zawsze są utrapieniem dla rodu z Trzęsawisk!\nKtoś popchnął mnie niedelikatnie, przez co znowu na coś wpadłam.\n- A te węże? – spytałam z nadzieją. W końcu jak już byłam kimś ważnym dla losów świata, to chyba nie mogłam być kompletnym beztalenciem.\nNie doczekałam się odpowiedzi, za to rozpoznałam okolice. Byłam przy gruzowisku, które powinno doprowadzić mnie do zamku. Zamiast jednak poszukać jakiegokolwiek węża na którejś z cegieł, usiadłam na dość stabilnym kamieniu. Znowu naszły mnie myśli, że tylko ludzie mnie ograniczają. Ale przecież z nimi koegzystuję i muszę się do pewnych rzeczy dostosować.\nWestchnęłam i zaczęłam nucić melodię, którą usłyszałam leżąc w jeziorze. Znowu wszystko stało się lepiej widoczne. Nie wiadomo skąd na moich kolanach znalazł się znajomy wąż. Tak, stanowczo zaczęłam wariować.\n- Kocham cię, moja królowo – syknął łagodnie.\n- Ja ciebie też – odpowiedziałam bez zastanowienia.\n- Każdego dnia wyglądałem za tobą, choć cię nie znałem – kontynuował gad.\nUśmiechnęłam się i spytałam:\n- Kim tam właściwie jesteś?\n- Teraz już tylko wężem – westchnął głucho.\n- Już? To znaczy, że wcześniej byłeś kimś innym?\n- Człowiekiem… – zawahał się na moment – tak, na pewno. I nosiłem na serdecznym palcu srebrny pierścień. Pokryty runami. Teraz już nikt ich nie zrozumie. Nie zdążyłem przekazać mym synom tych zaklęć.\nSmutna historia. Ciekawe, czy każdy po śmierci pokutuje jako wąż. I Ile to trwa. I czy każda rodzina ma takie zapomniane zaklęcia? Świat byłby o wiele pełniejszy, gdyby każdy zdążył przekazać potomnym wszystko, co powinien. O ile te czary byłyby dobre\n- Jakie to zaklęcie? – spytałam.\n- Muszę odpowiadać, królowo?\n- Nie – zaprzeczyłam – Jestem tylko ciekawa.\nWąż wykonał ruch, który mogłam zinterpretować tylko jako wzruszenie ramionami i odpełzł, wcześniej grzecznie się żegnając. Szkoda, że zwykli ludzie nie są tak kulturalni i mili.\nWstałam i powiedziałam nad kupą gruzu:\n- do Hogwartu.\nOpublikowano 11 lipca 2012 Autor: oNyks\nŻyję i jestem świadoma tego, że spóźniłam się ponad 2 miesiące. Przepraszam za to.\n„Wszystko to były jednak mary nocne, gra wyobraźni człowieka idącego w ciemnościach.”\n- Nie chciałam, żeby to tak wyglądało – powiedziałam cicho, intensywnie gapiąc się na ścianę\n- Oczekiwałaś księcia z bajki, który przygalopuje na białym rumaku z bukietem róż w dłoni? – Bellatrix parsknęła śmiechem. – W życiu obowiązują inne zasady.\n- Nie o to chodzi – gwałtownie usiadłam na łóżku. – Wszystko miało być… normalne. Miałam spotkać sympatycznego faceta, grzecznie połazić z nim za rączkę, dostać kilka czerwonych róż, uwarzyć eliksir jałowcowy, co by przypadkiem się nie zaciążyć…\n- Spóźniłaś się – stwierdziła lakonicznie.\n- Nikogo o to nie prosiłam!\nŚlizgonka niespodziewanie objęła mnie i pogładziła po włosach. W końcu szepnęła banalne:\nPo chwili odsunęła się powoli i spojrzała mi w oczy\n- Swojego dziedzictwa nie zmienisz i będziesz musiała nauczyć się z tym żyć. Są pewne niedogodności, ale… zyskałaś o wiele więcej, niż przypuszczasz. Czarodziejskie rody zawsze będą cię wspierać. Jeśli zdobędziesz zaufanie odpowiednich osób, nauczą cię czegoś więcej niż kuglarskich sztuczek, które poznajemy na zajęciach. Masz dobre podstawy, ale musisz wiedzieć więcej. To twoje przeznaczenie – wyjaśniła łagodnie.\nUśmiechnęłam się mimowolnie. Może to wcale nie jest takie złe rozwiązanie. Przecież zawsze więcej siedziałam w książkach (które też nie zajmowały większości mojego cennego czasu), niż na poszukiwaniach wybranka serca. Pokusiłabym się nawet na stwierdzenie, że płcią przeciwną jakoś do tej pory wcale się nie interesowałam. Pal sześć z Malfoyem, chyba rzeczywiście powinnam zająć się nauką zapewne nielegalnej, i dawno porzuconej magii.\n- Salazar Slytherin też użył stwierdzenia kuglarskie sztuczki – mruknęłam niemal do siebie.\n- Jaki on jest? – spytała zaciekawiona Bellatrix. Normalni ludzie chyba dowiadywaliby się, czy z moją głową wszystko w porządku. Zazwyczaj nie spotyka się czarodziei, którzy od jakiegoś tysiąclecia powinien grzecznie leżeć w trumience.\n- Jak każdy Ślizgon; nie lubi Gryfonów, mugoli i większości świata. Do tego używa przedpotopowych słów. Ale chyba był zachwycony, że nie okazałam się zahukaną dziewczynką, która mdleje od nadmiaru emocji.\nSiedziałyśmy chwilę na zielonej narzucie, patrząc się jedna na drugą. W końcu Bellatrix przerwała ciszę.\n- A co mam powiedzieć? Że jego magia rzuciła mnie na kolana, a ulubiony kwiatek na parapecie próbował zeżreć? – spytałam.\n- Mniej więcej. Przecież to jeden z najpotężniejszych czarnoksiężników! Wychowałam się na opowieściach o nim, o jego życiu i czynach. Nie może być tak zwyczajny jak mówisz – przy ostatnim zdaniu zniżyła głos niemal do szeptu.\n- Jest tylko człowiekiem. A przynajmniej był, bo nie wiem, czym jest teraz. Może czymś się wyróżnia, ale byłam za bardzo wkurwiona faktem, że przez ostatnie dwa miesiące wysyłał mi jakieś dziwne sny, zamiast kulturalnie list nabazgrać i z poczty skorzystać; i założył pas cnoty. Nie miałam okazji zwrócić uwagę na jego domniemaną wyjątkowość – przerwałam, żeby w końcu nabrać powietrza do płuc. – Zresztą, w życiu obowiązują inne zasady – powtórzyłam za Ślizgonką.\n- Śmiesz używać przeciw mnie moich własnych słów?! – syknęła.\nBellatrix wycelowała we mnie różdżkę. Spojrzałam tęsknie na własną, która nadal leżała na szafce nocnej. Nie miałam szans znaleźć się nawet w tamtej okolicy bez oberwania po drodze jakimś, zapewne nieprzyjemnym, zaklęciem. Byłam bezbronna. Przełknęłam ślinę i spytałam ostrożnie.\n- O co ci chodzi? Przyprowadziłaś mnie tu w wiadomym celu, teraz mi grozisz.\nWzruszyła ramionami, popatrzyła na własną dłoń, którą zaciskała na różdżce. W końcu odpowiedziała nieco wyniosłym tonem:\n- Nadal jesteś tylko wkurwiającą Gryfoneczką, która jeśli posiada w ogóle mózg, to z niego nie korzysta. Brawury ci nie brakuje, ale tutaj co innego stanowi o możliwościach człowieka. Nic nie wywalczysz głośnym krzykiem.\n- Nie będziesz mi mówić, co mam robić – rzuciłam przez zaciśnięte zęby.\n- Albo się przystosujesz, albo wracasz na swoją wieżę i siedzisz w tym brodziku intelektualnym. Nie ma nic pomiędzy.\n- W tym, jak mówisz, brodziku było mi całkiem dobrze – prychnęłam.\n- Wynajdywanie koła musi być pasjonujące.\n- Tam mam przyjaciół.\n- Masz, czy miałaś? – spytała, mrużąc przebiegle oczy.\nSpuściłam wzrok. Czy wciąż zasługuję na przyjaźń tych ludzi? Przecież zdradziłam ich, zbratałam się ze Ślizgonami tylko dlatego, że jakiś nawiedzony facet w głębokich lochach nazwał mnie swoim dzieckiem. Trochę słaby powód. Jeśli dla mnie ten argument staje się bezsensowny, to co dopiero ma myśleć Syriusz? Że jestem zdrajczynią, która do tego ma urojenia?\nKiedy zdecydowałam się w końcu na uniesienie głowy, napotkałam badawczy wzrok Bellatrix. Rzuciła w moją stronę zawiniątko, które okazało się czarną kiecką. Automatycznie złapałam przedmiot i spytałam gorzko:\n- Już mnie wywalasz?\n- Jeśli liczysz na romantyzm, to mogę zaprowadzić na najbliższą wieżę, żeby ci przewiało dupę w świetle gwiazd. A jak się znudzisz, to zapraszam do łazienki prefektów na kieliszek szampana – uśmiechnęła się.\nUbrałam sukienkę i krzywo spojrzałam na zwinięte pończochy. W życiu nie założę ponownie tego paskudztwa. Bellatrix westchnęła i popchnęła mnie lekko w stronę drzwi.\n- Tobie i tak nikt nie będzie wypominał braku nylonów.\nWzruszyłam ramionami i ponownie dałam się poprowadzić cichymi i ciemnymi korytarzami. Nie żebym sama lazła prosto do jaskini lwa, ale jeśli dożyję jutra, to chyba będzie w tym jakieś głębsze znaczenie. Nie wiem, świat mam uratować, czy coś.\nStanęłyśmy przed obrazem przedstawiającym węża morskiego, który w najlepsze zgniatał statek. Potworowi kibicowały dwie ponętne syreny.\n- Cholera, nie wejdziemy – stwierdziła Ślizgonka i usiadła pod ścianą.\nPopatrzyłam na nią jak na wariatkę. Absolutnie nie rozumiałam, o co jej tak właściwie chodzi.\n- Tylko Ligea potrafi dogadać się z tą maszkarą – wskazała na obraz. – Wąż nie reaguje na hasło.\nNo to wszystko jasne. Powinni pozakładać jakieś blokady na ramy, żeby nikt się nie przemieszczał w najmniej odpowiedniej chwili.\nChwilę pokręciłam się po korytarzu, licząc na szybkie pojawienie się Ligei, czy jak jej tam, ale jak to mówią, nadzieja jest matką głupich. Przystanęłam przed obrazem i ze średnim zainteresowaniem zaczęłam gapić się na poczynania potwora, który złośliwie pokazał mi długi ozór.\n- Byś lepiej otworzył, a nie nabijasz się z biednych ludzi – mruknęłam, jednocześnie zezując na węża morskiego.\nPotwór spojrzał na mnie z paniką w czarnych oczkach, zacieśnił uchwyt, przełamując statek na dwie części i zniknął pod wodą. Obraz odskoczył od ściany i przesunął się w lewo, odsłaniając przejście.\n- Chyba się otworzyło – poinformowałam Ślizgonkę.\n- Jak to zrobiłaś? – spytała podejrzliwie, a w jej dłoni nie wiadomo jak i kiedy znalazła się różdżka.\n- Powiedziałam mu, żeby spadał.\nWycelowała we mnie różdżkę i roześmiała się szczerze.\n- Kogo ty chcesz oszukać? Węże nie rozumieją ludzkiej mowy.\nUciekłam wzrokiem, ale nie poruszyłam się. Nie będę kajać się bez powodu przed żadnym Ślizgonem. W końcu uniosłam głowę i powiedziałam:\n- Mnie rozumieją.\nDziewczyna uniosła nieco brwi, ale nadal miała kpiący wyraz twarzy. Rozejrzałam się po korytarzu, ale jak na złość, w okolicy nie było nic, co przypominałoby chociaż trochę gada. Nawet nie miałam jak zademonstrować nowej umiejętności.\n- Po prostu podchodzę do rzeźby albo obrazu z wężem, mówię, gdzie chcę się dostać i mnie tam przenosi – tłumaczyłam nieporadnie. – Nie mam pojęcia, na jakiej zasadzie to działa.\nBellatrix chwyciła mnie za łokieć i pociągnęła w stronę przejścia.\n- Nie pleć bzdur. Jeszcze wcześnie, bajeczki na dobranoc będą za kilka godzin. Nie jesteś Salazarem, żeby rozmawiać z gadami.\n- Nie zmyślam! – oburzyłam się, ale Bellatrix nic już mi nie odpowiedziała.\nZacisnęłam ze złości zęby i weszłam za dziewczyną do olbrzymiej łazienki. Na jasnych kafelkach stało pięć identycznych kieliszków i karafka. Kawałek dalej siedziało doborowe towarzystwo w postaci Malfoya, Blacka młodszego i Smarkerusa. Wspominałam już, że przeżycie tej nocy graniczy z cudem? Zręsztą, tak często już nad tym się zastanawiałam, że jakoś to zdanie straciło swoją pierwotną moc. Koło umywalki, na mozaice, umiejscowił się wąż morski, spoglądający na mnie z wyrzutem w oczach.\n- Obraziłeś się? – spytałam potwora.\nPrzeewakuował się na bardziej oddaloną ode mnie ścianę i zniknął pod kamienną wodą. Odpowiedzi się nie doczekałam, za to na ramieniu poczułam dłoń Bellatrix.\n- Zwracam honor – powiedziała z łagodnym uśmiechem na ustach.\nNie powiedziała nic więcej, za to usiadła na podłodze i spojrzała na mnie wyczekująco.\nPo chwili wahania zajęłam miejsce koło dziewczyny i postanowiłam bliżej zapoznać się z zawartością kieliszka, który w międzyczasie ktoś usłużny napełnił.\n- Za ładny pogrzeb, jak już mnie wykończycie – wzniosłam toast.\n- Załatwimy ci wygodną trumnę – obiecał Black\nSpojrzałam na uśmiechniętego chłopaka.\n- Szczerzysz się tak samo jak Syriusz – stwierdziłam.\nRegulus momentalnie przybrał poważniejszy wyraz twarzy i odpowiedział z wyższością:\n- Nie mam nic wspólnego z tym osobnikiem!\nCiekawe, czy gdybym miała rodzeństwo, też bym go tak nie lubiła? Chyba bycie jedynaczką ma swoje uroki. Wzruszyłam ramionami komentując jednocześnie poglądy Regulusa i własne na posiadane rodzeństwo.\n- Po co tak właściwie jestem wam potrzebna? – spytałam po wypiciu kilku łyków czerwonego wina. Czy przypadkiem nie miał to być szampan?\n- Próbujemy wychować cię na osobę godną noszenia nazwiska założyciela naszego domu – odpowiedział wyniośle Malfoy.\n- Trochę za późno na taką tresurę. Manier się nie nauczę i tak, ale jakieś fajne zaklęcia… czemu nie. Zaczniemy od niewybaczalnych? – entuzjastycznie podeszłam do wizji dodatkowych godzin nauki.\nCzyżbym coś nie tak powiedziała? Regulus popatrzył na nie jak na osobnika niespełna rozumu i łaskawie wyjaśnił:\n- Myślisz, że umiemy dużo więcej od ciebie? Albo poświęcasz się nauce i znikasz na kilkanaście lat w jakiejś pustelni z kimś, kto cię uczy, albo żyjesz wygodnie. I tak nie masz wyboru, więc… – wzruszył ramionami.\n- No to jak mam jednocześnie uczyć się i zbawiać Ślizgonów? – zainteresowałam się.\n- Przyspieszony kurs – rzucił Smarkerusa, zanim ktokolwiek inny zdążył się odezwać.\nBoleśnie ugryzłam się w język, żeby z przyzwyczajenia nie odciąć się zgryźliwie. Nawyki w końcu są drugą naturą człowieka.\n- Niegłupi pomysł – mruknął Lucjusz. – W Zakazanym Lesie podobno są jeszcze druidzi. Możesz tam zacząć.\n- I co jeszcze? Będę obściskiwać drzewa i zapuszczać brodę? Chyba nic nie osiągnę, biegając za jednorożcami!\nPoderwałam się na nogi i z roztargnieniem zaczęłam szukać węża morskiego. Miałam nadzieję, że nie obraził się tak na amen. Nie będę dłużej siedzieć z takimi fanatykami. Świat się nie zawali jak będzie musiał chwilę dłużej poczekać na mnie.\n- A ty dokąd? – padło zdawkowe pytanie.\n- Poskarżyć się tatusiowi-założycielowi, że banda Ślizgonów mi dokucza – zdziwiły mnie słowa, które z ominięciem mózgu wydostały się z moich ust. Tak właściwie chciałam w końcu położyć się w swoim łóżku, a nie włóczyć po szkolnej kanalizie.\n- Jakby co, do odwołania masz szlaban po lekcjach. – poinformował mnie Malfoy.\nSpojrzałam na niego z mordem w oczach i wycedziłam:\n- Za co tym razem, panie prefekt?\n- Za niewinność. Nauczysz się wreszcie tańczyć.\n- W jakim celu? A nawet jak gdzieś pójdę, to co, będę popylać bostonem w towarzystwie, zapewne niewychowanych, kumpli!?\n- Nie idziesz gdzieś, tylko na bal hallowenowy i do tego nie w towarzystwie tych podejrzanych indywiduów, tylko ze mną – oznajmił spokojnie.\nSpojrzałam na niego sceptycznie i westchnęłam niczym osoba nieskończenie stara i inteligentna:\n- Naprawdę chcesz się najeść wstydu?\nI weszłam w ścianę, na której siedziała maszkara z obrazu. Na szczęście przepuściła mnie tam, gdzie powinna. Moje pozorne doświadczenie życiowe skończyłoby się w momencie bolesnego zderzenia z murem. A tak kulturalnie zapadłam się pod ziemię.\nWylądowałam w tym samym miejscu, gdzie ostatnio rozstałam się z Salazarem. Nie tęskniłam za bardzo, ale może on mnie nauczy czegoś ciekawszego, niż oferuje Malfoy. Ja i taniec… To już brzmi wystarczająco śmiesznie bez moich skręconych kostek.\nRozejrzałam się, ale ojczulek narodu wybranego jakoś się nie zjawiał. No trudno, góra nie chce przyjść do Mahometa, to Mahomet się ruszy. Podeszłam do rzeźby i zastukałam w kamienne sploty brody. Jedyne, co osiągnęłam, to zdarta skóra na knykciach.\n- Pieprzę to – powiedziałam głośno i zawróciłam. W tym momencie z kałuży na posadzce wychynął łeb tego wielkiego węża. Do niczego mają tu drenaż. Pogłaskałam gada w miejscu, gdzie chyba miał nos i na wszelki wypadek obeszłam bajoro szerokim łukiem. I znalazłam się w przysłowiowej kropce. Naokoło mnie wzniósł się żywy mur pokryty łuskami. Spojrzałam z wyrzutem na węża, który parszywie zachichotał. I życiowa nauka poszła w las, mamusia zawsze mówiła, że przerośnięte dżdżownice się nie śmieją. Po chwili wąż jakby spoważniał i postanowił odezwać się głosem Slytherina:\n- Acz me czędo mej persony nie weneruje?\n- Ty też? Jeszcze mi powiedz, że mam z druidami tańczyć w kółeczku o północy.\n- Nestorzy naszychtują cię mądrością miesiąca i kwiecia.\n- Czyli nie mam wyboru?\nWąż pokręcił łbem. Nie no, sytuacja cudowna, będę miała korki z zielarstwa. Przecież czego mogę się nauczyć od takich oderwanych od rzeczywistości dziadków?\nSalazar przesunął ogon, pozwalając mi wyjść ze zwojów swojego cielska. Stanęłam z boku i popatrzyłam na niego. Na odchodne spytałam o to, co mnie dręczyło od początku rozmowy:\n- Jak zmieniłeś się w tego robala? Wiesz, prawo zachowania masy i te sprawy…\n- Zoczysz – odpowiedział krótko.\nNo cóż, jest nadzieja, że kiedyś nauczy mnie tej sztuczki. Chyba fajnie być wielkim gadem.\nJako że stałam już pod jednym z kamiennych węży, więc tylko spojrzałam na wyrzeźbione łuski i powiedziałam niepewnie:\n- Ten… do druidów. Albo przynajmniej gdzieś w okolicy mnie wysadź.\nOgarnęła mnie ciemność, która potem tylko odrobinę pojaśniała. A potem zrobiła się mokra. Rozejrzałam się zdezorientowana. Byłam na polanie, być może w Zakazanym Lesie, obok jakiegoś gruzowiska. I do tego padało. Wyciągnęłam różdżkę.\n- Lumos – szepnęłam i poszłam między drzewa.\nPo kolejnym potknięciu o wystający korzeń usiadłam na pobliskim pniu. Podsumowując: było mi zimno i mokro, naokoło żywego ducha i chyba się zgubiłam. Jakby drzewa nie mogły chociaż trochę różnić się od siebie. Rozejrzałam się bezradnie dookoła. Jedyne co zauważyłam ciekawego, to jeżówka. Zerwałam śmieszny, fioletowy kwiatek i wetknęłam za ucho. Absorbujące rzeczy w mojej okolicy tak jakby się skończyły. Pewnie jakbym nie szukała bandy naćpanych krasnodrzewem, albo innym zielskiem, druidów, to sami by się napatoczyli. A tak siedzę w deszczu i czekam sama nie wiem na co. A jako grzeczna dziewczynka powinnam już dawno spać. Jakoś nigdy wcześniej tak nie paliłam się do nauki czegokolwiek, żeby poświęcać życie i zdrowie łażąc po lesie. Zawsze musi być ten pierwszy raz – stwierdziłam po chwili.\nWstałam i poszłam dalej, patrząc uważniej pod nogi. Zamiast obić sobie kolejnego palca u stopy, tym razem wpadłam na pokaźnych rozmiarów cis. Zaklęłam paskudnie i podniosłam wyżej różdżkę. Miałam wrażenie, że drzewo się na mnie gapi. Obeszłam je dookoła, ale nie znalazłam dowodów na potwierdzenie tej tezy. Nie zmieniło to jednak faktu, że wciąż czułam na sobie czyjś wzrok. Oparłam się plecami o mniej kłujące drzewo i bezskutecznie spróbowałam przebić spojrzeniem ciemność. Miałam tylko nadzieję, że nic mnie nie zeżre, bo nawet pogrzebu nie będę miała.\nCoś poruszyło się na granicy światła z różdżki. Wstrzymałam oddech i czekałam. W kręgu nienaturalnego światła pojawiła się stopa powykręcana artretyzmem. A potem cała postać stanowczo męska, na pewno stara i bez wątpienia ubrana w coś wyglądającego na zszyte ze sobą liście dębu. Czyżbym znalazła szanownych nestorów?\n- Czego tu szukasz, dziecko?\nSpojrzałam na chodzący zabytek, który właśnie się do mnie odezwał i skleciłam odpowiedź, jednocześnie szczękając z zimna zębami:\n- Salazar Slytherin mnie przysłał.\nW krąg światła wszedł drugi facet, prawie identyczny jak ten pierwszy. Tylko strojem się różnili. Nowoprzybyły był opleciony iglastymi gałęziami. W życiu bym nie założyła tak kłującego… czegoś.\n- Nadszedł czas by Panna z Trzęsawisk poznała ziela wszelakie i moc Luny? – spytał jeden drugiego.\nSpojrzeli na mnie wyczekująco. Odwzajemniłam się tym samym. Nadal za bardzo nie wiedziałam o co chodzi i co tak właściwie powinnam zrobić, ale skoro już znalazłam tych druidów, to nie będę uciekać. Następnym razem może być jeszcze trudniej.\n- No i co? – w końcu spytałam.\nSynchronicznie wyciągnęli dłonie w moim kierunku. Wykonali zapraszający gest i poprowadzili… sama nie wiem dokąd. Albo w głąb lasu, albo na jego obrzeża. Za dużego wyboru na ten moment nie było. Swoją drogą, to chyba nieco nieodpowiedzialne tak włóczyć się po nieznanym miejscu z dwójką obcych facetów. Nie przystoi to damie, którą, według filozofii Malfoya, mam się stać.\nZatrzymaliśmy się nad stawem. Dlaczego akurat ja jestem w to zamieszana? A tak w ogóle, czemu właśnie to jezioro ma być jakieś wyjątkowe i godne przystanięcia nad nim? Niczym się nie wyróżniało, poza tym że ginęło w liściach czermieni. Gdyby je pozbierać, utrzeć, koniecznie w miedzianym moździerzu, i dodać do wywaru z kwiatów nagietka to byłby całkiem niezły lek na astmę. Ale chyba nie po to tu przyszłam? Przeszłam się nad brzegiem, zapadając się do połowy łydki w mchu i bagnie, jednak nie odkryłam niczego ciekawego. Spojrzałam na druidów, którzy albo zasnęli na stojąco, albo skutecznie udawali, że ich tam nie ma. Odchrząknęłam głośno.\n- Rozbierz się, dziecko – mruknął nestor.\nRozdziawiłam usta, nie wierząc w to, co słyszę. To teraz druidzi już nie obściskują drzewek, tylko polują na niewinne dziewczynki?!\n- Że… co proszę? – wydukałam.\nMężczyzna nie zrażony moją reakcją, cierpliwie wyjaśnił, zapalając się nad tematem:\n- Poczuj pierwotną więź z lasem! Wsłuchaj się w dawnych bożków! Tańcz z rusałkami w korowodach szaleństwa! Odrzuć świat! Stań się ziemią, powietrzem, gwiazdami! Zapomnij i pamiętaj! – zadyszał się.\n- Spoko – mruknęłam. – Ile dajecie za godzinę?\nKtoś mógł mnie uprzedzić, że mam po prostu dupy dać. Oszczędziłoby to używania mózgu i łażenia po lesie.\n- Dziecko, tobie czystość przeznaczona. Stając się lasem, nie potrzebujesz okrycia.\nŻadna część mojego ciała nie czuła się drzewem, więc ja nie mogłam być lasem. Rozbieranie się odpada.\n- To może przejdziemy do następnej lekcji? – zaproponowałam ugodowo.\nDruidzi naradzili się cicho między sobą i w końcu odpuścili.\n- Legnij między żmijowym zielem, słuchaj jego szeptu.\nZ powątpiewaniem popatrzyłam na błotniste bajoro. Jak mus to mus. I tak jestem mokra. Podnosząc wysoko nogi, dobrnęłam w okolice brzegu i usiadłam między liśćmi.\n- Połóż się – usłyszałam polecenie, które niechętnie wykonałam.\nWoda stała się cieplejsza. Być może zaczęłam zamarzać. To nic. Każdy kiedyś umrze. A że moim ciałem zajmie się para napalonych druidów? Mój duch będzie już wolny, daleko od padołu łez zwanego Ziemią. Nikt nie będzie nic wymagał, nie będę musiała tańczyć w hallowen, pisać wypracowań z transmutacji i tłumaczyć czegokolwiek kumplom… Miła perspektywa, takie nieistnienie.\nOpublikowano 30 grudnia 2011 Autor: oNyks\nKońcówka rozdziału 9. Onet zwariował i nie mogłam dodać w całości.\nPodeszłam do Lily, która właśnie pojawiła się w pokoju wspólnym. Zgarnęła jakiegoś pucułowatego pierwszoklasistę z wielką muchą pod brodą i zaczęła się rozglądać. Zaszłam ją od tyłu i szepnęłam niskim głosem:\n- Ślicznie wyglądasz, Evans.\nOdwróciła się gwałtownie z kurwikami w oczach, które zniknęły, kiedy mnie rozpoznała.\n- Myślałam, że to znowu Potter – powiedziała z wyrzutem.\n- Twój niedoszły od pięciu lat chłopak robi właśnie za psychoterapeutę Syriusza, więc go zastępuję. Potrafię być równie irytująca – zapewniłam.\nLily westchnęła z rozbawieniem i spojrzała wymownie na zegarek. Załapałam aluzję i skierowałam się do portretu Grubej Damy. Zeszliśmy najkrótszą drogą do lochów. Minęliśmy rzeźbę Merlina i poszliśmy w stronę prywatnych komnat Ślimaka. Z końca korytarza zaczęła dochodzić jakaś dziwna muzyka. Modliłam się, żeby znowu nie była to kapela duchów.\nJako że szłam przodem, otworzyłam drzwi. I natychmiast zapragnęłam je zamknąć, i uciec na koniec świata. Na moje nieszczęście Lily wepchnęła mnie do pomieszczenia, a Ślimak zauważył nasze przybycie. Znalazłam się w magicznie powiększonych apartamentach Slughorna. Wszystko wręcz ociekało wściekłą zielenią i różem. Iście burdelowy wystrój. W kącie, na amarantowym podwyższeniu, siedziały cztery duchy strojące widmowe instrumenty. Długi stół w stylu barokowym, nie pasujący całkowicie do reszty mebli, uginał się pod ciężarem lśniących naczyń wysadzanych brylantami. Jeśli piekło istnieje, to moje będzie wyglądało właśnie tak.\n- Jak zginę tu śmiercią tragiczną na oczojebiozę, to mnie nie wskrzeszaj – szepnęłam do Lily i poszłam poszukać jakiegoś neutralnego miejsca.\nUśmiechnęłam się do Ślimaka siedzącego u szczytu prostokątnego blatu i wyminęłam go. Nie miałam zamiaru spędzić wieczoru w towarzystwie rozchichotanych córeczek największych szych Ministerstwa. Zatrzymałam się gdzieś w połowie komnaty i usiadłam na losowo wybranym krześle. Dalej nie miałam co iść, bo z okolic końca stołu wylewał się mrok i zło pod nazwą: „ród Blacków, krewni i przyjaciele”. Mimo obecnej sytuacji wolałam nie wchodzić do jaskini lwa.\nWyciągnęłam przed siebie nogi i ukradkiem ziewnęłam. Czekało mnie kilka godzin w towarzystwie ludzi, z którymi niewiele mnie łączyło. Chyba że ktoś dozna objawienia i okaże się moim wybawieniem. Ale wątpię. Lily gdzieś zniknęła, większość ludzi nadal traktuje mnie jak trędowatą, a Ślizgonów wolę unikać. Przynajmniej dopóki się czymś nie upiją, bo dopiero wtedy stają się bardziej normalni. Przynajmniej zawsze odnosiłam takie wrażenie.\nPodniosłam głowę, kiedy po mojej lewej stronie usiadł flegmatyczny Puchon o nieco nieobecnym wyrazie twarzy. Jakby nie mógł to być ktoś wzbudzający we mnie większa sympatię. No cóż, może po prawicy pojawi się ciekawsze indywiduum.\nTym razem spojrzałam na niknące w mroku sklepienie. Na wzór Wielkiej Sali nad głowami unosiły się maleńkie świece. Niewątpliwie wprowadzały klimat, ale dawały niewiele blasku. Magiczne oświetlenie jest jednak bardziej wydajne od ogarków, ale Ślimak uwielbia sztampowe rozwiązania.\n- Panno Shimmer, pozwolisz, że się dosiądę?\nSpojrzałam kątem oka na Malfoya, który niespodziewanie pojawił się koło mnie. I do tego coś chciał.\n- A co, zabrakło miejsc? Czy przyszedłeś mnie jeszcze trochę powkurwiać? – odpowiedziałam pytaniem.\n- Gdzieżbym śmiał – powiedział i usiadł na krześle obok.\nUkryłam twarz w dłoniach i kilkakrotnie głęboko odetchnęłam. Przyrzekłam sobie, że tego dnia nie sięgnę po różdżkę, żeby przypadkiem kogoś nie ukatrupić. Uniosłam głowę i spojrzałam w parę niebiesko-szarych oczu.\n- Siedź już tu – burknęłam – ale udawajmy, że nie istniejesz w moim uniwersum.\n- Przecież nic nie robię – nadąsał się lekko i odwrócił profilem.\nWestchnęłam cierpiętniczo i przygotowałam na coroczną przemowę Ślimaka. W sumie za każdym razem mówił mniej, jakby wyczuwał, że większość uczniów jest z każdym przyjęciem bardziej znudzona. A może po prostu był leniwy.\nSlughorn ciężko wstał z rzeźbionego krzesła i stuknął kilkakrotnie srebrną łyżeczką o smukły kieliszek. Kiedy zapanowała względna cisza, odchrząknął i zaczął monologować:\n- Moi drodzy! Cieszę się, że widzę was wszystkich w dobrym zdrowiu i humorze. Wiele wspaniałych osób zaledwie dwa miesiące temu opuściło na zawsze Hogwart i wkroczyło w dorosłe życie – otarł nieistniejącą łzę. – Jednak to nie powód do smutku! Szeregi naszego małego, przyjacielskiego ugrupowania zasilili nowi, z pewnością utalentowani, czarodzieje i czarownice. Więc nie popadajmy w przygnębienie, tylko poświęćmy ten wieczór na dobrą zabawę!\nŚlimak usiadł i rozległy się niemrawe brawa. Ciekawe, czy ktoś tak naprawdę lubił jego przyjęcia?\nZza zasłony z cekinami wyszły skrzaty przystrojone w iluzje smokingów. Sprawnie podały wszystkim przystawki i szybko się ulotniły. Z powątpiewaniem spojrzałam na sztućce leżące po obu stronach mojego talerza. Chyba w domu nie miałam nawet tylu widelców. Pamiętając kołaczące się gdzieś w głowie zasady dobrego wychowania, wzięłam do ręki sztuciec leżący z brzegu. Może trafiłam z wyborem. Zerknęłam na zawartość talerza i w jednej chwili postanowiłam przejść na dietę. Ze stołu gapiła się na mnie parująca ośmiornica z fantazyjnie ułożonymi mackami. Przykro mi, ale nie jem niczego, co ma oczy.\nDelikatnie odłożyłam widelec na miejsce i cierpliwie czekałam na zmianę zastawy. Może następne danie nie będzie się na mnie patrzyło? Starannie omijałam wzrokiem wszystkich jedzących. Machinalnie zaczęłam bawić się brzegiem czarnej kiecki, by po chwili pedantycznie ją wygładzić.\nPodniosłam wzrok, kiedy na stół wjechały porcelanowe bulionówki. Zajrzałam do swojej, ale natychmiast się odsunęłam. Zawartość konsystencją, barwą i zapachem przywodziła na myśl bagno. Chyba ogłoszę strajk głodowy, bo drugie danie prawdopodobnie będzie jeszcze bardziej odpychającej. Nie wiem co też Ślimak miał na myśli układając menu, ale chyba próbuje wszystkich otruć.\nRozejrzałam się ukradkiem i z premedytacją zrzuciłam łyżkę na podłogę. Zanurkowałam pod stół w ślad za warzęchą i już tam zostałam. Usiadłam po turecku i wyciągnęłam różdżkę, którą oświetliłam najbliższe otoczenie. Obok siebie dostrzegłam skrzynkę z kilkoma butelkami wina. Nakierowałam światło na etykietę, ale nie rozpoznałam nazwy trunku. Uniosłam wyżej różdżkę. Im bliżej części stołu opanowanej przez Blacków, tym na podłodze znajdowało się więcej dziwnych paczuszek. A na samym końcu trzymali jakąś roślinkę w doniczce. Ciekawe jak to całkiem spore zielsko wnieśli, czymkolwiek jest i do czegokolwiek służy. Blackowie mogli wszystko wyhodować w tych swoich lochach, więc może lepiej nie powinnam się zastanawiać, po co zadali sobie trud i przytargali krzaka. Bo raczej nie do ozdoby. Prędzej na sałatkę przerobią i kogoś otrują.\n- Co ty wyprawiasz? – syknął Malfoy, którego głowa pojawiła się poniżej blatu.\nWzruszyłam ramionami i pokazałam mu, z szerokim uśmiechem na twarzy, łyżkę.\n- Od dwóch minut?\nEntuzjastycznie pokiwałam głową w odpowiedzi. Twarz Malfoya na moment zniknęła, lecz po chwili Ślizgon pojawił się w całej okazałości. Usiadł po drugiej stronie skrzynki i odkorkował dwie butelki. Jedną podał mnie. Ostrożnie wypiłam łyk. Na szczęście wino okazało się słodkie, bo nie cierpię większości wytrawnych alkoholi. Spojrzałam spod oka na Ślizgona, który poszedł w moje ślady. Czy arystokracie przystoi picie z gwinta?\n- O co w tym wszystkim tak właściwie chodzi? – spytałam w końcu.\n- Tak ogólnie. Zaczynam gadać z wężami, chyba że to była przerośnięta dżdżownica. Potem dostaję jakąś książkę, do której nie mogę się zabrać, jeszcze później prawie gwałcisz mnie na błoniach i wyzywasz od dziwek, a teraz siedzimy pod stołem i chlejemy, zamiast grzecznie wżerać ośmiornicę.\n- Z takimi pytaniami to do Bellatrix. A tak nawiasem mówiąc, nie ja się wtedy przystawiałem.\n- Wina zawsze jest po stronie faceta – pociągnęłam łyk wina. – A Bellatrix to jakaś wyrocznia?\n- Powiedzmy, że widzi świat z trochę innej perspektywy – powiedział cicho i zapatrzył się w podłogę koło mojej nogi.\nPoczułam się trochę niezręcznie. Nie przywykłam do tego, że jakikolwiek facet, do tego ten, który mi się podoba, zatrzymuje wzrok w okolicy mojego uda. To takie dziwne. Szczególnie jak tak długo funkcjonowałam z Huncwotami, którzy chyba, w większości, nie do końca uważają mnie za kobietę.\n- Gdzie ty się ostatnio szlajałaś, że ci pas cnoty założyli? – spytał zaciekawiony.\n- Skąd..? – wyjąkałam.\nW odpowiedzi pochylił się i pogładził palcem wskazującym srebrzyste linie na moim udzie, które dopiero teraz zauważyłam. Runy, których nie rozpoznałam, przypominały stare blizny.\n- Skąd wiesz, że to nie jest blizna z dzieciństwa? Przecież mogłam się z huśtawki kiedyś zjebać – spytałam.\n- Takie zaklęcia promieniują bardzo charakterystyczną magią – wyjaśnił.\n- I co? Teraz każdy będzie mógł stwierdzić, że nie ma mnie co zapraszać na spotkania z finałem w łóżku?\n- Myślisz, że w Gryffindorze ktokolwiek wie o istnieniu tego rodzaju zabezpieczenia?\nWzruszyłam ramionami. Skąd niby miałam wiedzieć, kto jakimi informacjami dysponuje.\nZaniepokojona czymś, podniosłam głowę. Nad ramieniem Malfoya dostrzegłam, że jakiś osobnik ubrany cały na czarno wędruje pod stołem i zbliża się do mnie. Uniosłam różdżkę, gotowa do obrony przed nowym niebezpieczeństwem. Wystarczy mi, że mam na głowie Lucjusza, do którego wciąż żywię co najmniej mieszane uczucia. Rzeczony Ślizgon odwrócił się i chyba uśmiechnął do nadciągającej osoby.\n- Właśnie próbowałem jej wytłumaczyć, że posiadanie pasa cnoty nie jest jednoznaczne z napisem na czole: „jestem niedostępna”.\nOsobnik, którym okazała się Bellatrix, roześmiał się dźwięcznie. Dziewczyna podwinęła suknię i również usiadła na posadzce.\n- Puma staje się dumna z przeszłości – szepnęła, jednocześnie przyglądając się moim włosom.\nSpojrzałam na nią zdziwiona. Chyba rozumiem już, dlaczego Syriusz nie może z nią wytrzymać pod jednym dachem. Trudno funkcjonować z kimś, kto mówi zagadkami.\nNiespodziewanie pochyliła się i musnęła ustami skórę tuż poniżej ledwo widocznych znaków na moim udzie. Wzdrygnęłam się, choć nie było to nieprzyjemne uczucie.\n- Chodź, pozbędziemy się Slughorna, nim okaże się, że w zanadrzu ma coś gorszego niż w zeszłym semestrze – powiedziała Bellatrix.\nNadal byłam lekko oszołomiona, kiedy wyciągnęła mnie spod stołu. I raczej powodem tego stanu nie było wypite wino. Dziewczyna wbiła mi łokieć pod żebro, więc wygładziłam strój i wyszczerzyłam się w uroczym uśmiechu. Usiadłyśmy po dwóch stronach Ślimaka. Popatrzył najpierw na mnie, potem na Bellatrix.\n- Co was sprowadza, dziewczynki? – spytał jowialnie.\n- Dyskutowałyśmy o wpływie Księżyca na eliksir pieprzowy i nie możemy się zgodzić w kwestii siły oddziaływania podczas nowiu. Może profesor pomoże nam rozwiązać ten problem? – spytałam, nadal susząc zęby.\nSlughorn chyba w ogóle nie zarejestrował faktu, że coś jest nie tak, skoro podchodzę do niego z Bellatrix. Zazwyczaj ze Ślizgonami prowadziłam wojnę partyzancką. Ale jest dobrze. Im mniej pytań, tym lepiej.\n- Może wyjdziemy na Wieżę Astronomiczną? – zaproponowała słodko Bellatrix. – Dziś jest cudowna noc na obserwację nieba. A na pewno profesor opowie nam również o wpływie konstelacji.\nŚlimak westchnął, jakby właśnie spotkało go wielkie zło, ale dzielnie odpowiedział:\n- Dla waszej edukacji wszystko. Ale nie zostawię przecież młodzieży samej – wymawiał się.\n- Jak pójdziemy skrótami, to zajmie nam to tylko kilka minut – obiecała Ślizgonka.\n- Prosimy – dodałam.\nPopatrzył na nas zaszczutym wzrokiem i podniósł się z krzesła.\n- No dobrze. Ale tylko pięć minut – zastrzegł.\nWyszłyśmy za nim z komnaty, wylewnie dziękując. Blackówna poprowadziła nas korytarzami, których praktycznie nie znałam. Jakoś nigdy nie lubiłam włóczyć się akurat po lochach. Wolałam mieć bliżej do nieba, niż znajdować się pod ziemią.\n- Teraz w lewo – zakomenderowała Bellatrix.\nNieświadomy zagrożenia Ślimak potknął się o zamaskowany zaklęciem próg i wylądował w komórce pomiędzy zardzewiałymi wiadrami. Na dokładkę oberwał kilkoma zaklęciami modyfikującymi pamięć.\n- Do trzeciej nad ranem powinien być z nim spokój.\nSkinęłam głową w odpowiedzi i dałam się poprowadzić ciemnymi korytarzami. Prowadziła mnie inną drogą niż tu przyszłyśmy. Czułam się bardzo niepewnie. Nie znałam za dobrze tej części zamku, więc po dwóch minutach całkowicie straciłam orientację. W lochach każdy korytarz wygląda podobnie. Nawet przez okno nie można wyjrzeć, żeby zorientować się w kierunkach.\nNagle wpadłam na Bellatrix, która gwałtownie się zatrzymała. Za jedyne oświetlenie robiło żarzące się łuczywo, więc ledwo widziałam sylwetkę dziewczyny.\n- Gdzie jesteśmy? – spytałam lekko spanikowana.\nZbliżyła się do mnie i położyła mi palec na ustach. Cofnęłam się, ale trafiłam plecami na ścianę, co uniemożliwiło mi dalszą ewakuację.\n- Wiem kim jesteś – szepnęła – i wiem, czym się staniesz, choć nie potrafię tego opisać. Stanowisz ostatnią nadzieją dla prawowitych magów, więc nie zmarnuj życia na mierną egzystencję.\n- O czym ty mówisz?! – moje słowa odbiły się echem od kamiennych ścian.\n- Zrozumiesz. Już niedługo.\nZaczęłam protestować, ale zamknęła moje usta pocałunkiem. Chciałam ją odepchnąć, ale coś mnie powstrzymywało. W końcu gwałtownie odwróciłam głowę i spojrzałam na Bellatrix spod byka.\n- Co ty robisz? – wychrypiałam.\n- Chcesz tego – roześmiała się.\nZrobiło mi się gorąco i niewątpliwie na twarz wypełzł zdradziecki rumieniec. Na szczęście było ciemno.\n- Nawet jeśli, to przecież mam ten cały pas cnoty – przypomniałam.\nPonownie się zaśmiała.\n- Lucjusz miał rację. Ty rzeczywiście nic nie wiesz – pokręciła głową. – Starożytni zostawili nam w spadku ciche przyzwolenie na nienaturalną namiętność. To jedyny sposób na miłość, w którą zwykle nie obfitują ukartowane małżeństwa.\nSkamieniałam. Niby wiedziałam, co się naokoło mnie dzieje, ale nie mogłam się poruszyć. Nawet mruganie zaczęło mnie przerastać.\n- Więc… – wydusiłam z siebie – mam zostać od dzisiaj… lesbą?\n- Bądź kim chcesz, ale nie sypiaj z facetami.\nOpuściłam głowę i dałam się poprowadzić. Ta podróż była dużo krótsza. Tuż za zakrętem Bellatrix pogładziła zbroję, która cicho schowała się pod posadzką, odsłaniając przejście. Krótki korytarzyk prowadził do sypialni pogrążonej w półmroku, wyglądającej na pokój prefekta naczelnego. Przynajmniej tak zawsze sobie wyobrażałam to pomieszczenie, bazując na szczątkowych opisach. Ślizgonka popchnę mnie na szerokie łóżko i usiadła obok, Podparłam się na łokciach i spytałam:\n- A jak ktoś przyjdzie?\nSpojrzała na mnie rozbawionym wzrokiem.\n- Nie myśl tyle.\nPołożyła rękę na moim udzie i wyjęła zza podwiązki różdżkę, którą ostrożnie odłożyła na rzeźbiony nakastlik. Wolno zaczęła zsuwać z mojej nogi pończochę. Miała bardzo delikatne dłonie.\nPrzysunęła się do mnie i pocałowała w usta. Poddałam się przyjemności, przestałam myśleć. Westchnęłam, kiedy zsunęła z ramion ciężką suknię. Spod kiecki wyłonił się sznurowany, ozdobiony srebrną nicią gorset. Uklękłam za Bellatrix i pociągnęłam za końce jedwabnej wstążki. Wyciągnęłam ją do końca i pozwoliłam, by sztywny materiał opadał na ciemnozieloną pościel. Nieśmiało pocałowałam dziewczynę w odsłonięte ramię, przeczesałam palcami jej długie włosy. Była na swój mroczny sposób piękna.\nOdwróciła się, ściągnęła mi przez głowę sukienkę. Machinalnie zasłoniłam ramionami drobne piersi i niepewnie spojrzałam na nagą już dziewczynę. Objęła mnie i uspokajająco pogładziła po plecach. Rozluźniłam się i, tym razem odważniej, pocałowałam ją. Odwzajemniła tę pieszczotę. Uniosłam dłoń, żeby pogładzić palcem białą pierś Bellatrix. Uczucie była diametralnie inne, niż wtedy, gdy dotykałam siebie. Opuściłam rękę i położyłam dłoń na kształtnym pośladku Ślizgonki. W odpowiedzi wsunęła język w moje usta. Głośno wciągnęłam powietrze przez nos.\nMusnęła ustami moją szyję, jednocześnie łaskocząc włosami lędźwie. Nie myślałam, jedynie czułam. Kołatanie serca, pulsowanie krwi rozsadzające czaszkę, wilgoć między udami, dotyk. Niezręcznie odwzajemniałam pieszczoty, gładziłam rozgrzaną skórę chwilowej kochanki. Do momentu, w którym wszystko zginęło w rozbłysku wyimaginowanego światła.\nW dwóch częściach, bo Onet zwariował.\nJestem wniebowzięta, że w końcu znalazłam cytat nadający się na motto tej historii.\nNie sądzicie, że gdyby Voldemort miał tyle córek, ile można spotkać na blogach, to nie miałby czasu na podbijanie świata? A z resztą, co to za frajda mieć za ojca kogoś, kogo w innym przypadku z miłą chęcią by się przeleciało lub nazwało idiotą? No nieważne, to takie luźne przemyślenia.\n„- Co rozumiesz przez romans z kobietą? – zapytała ją Gifford wiele wieczorów później. Siedziały sobie na ganku i gawędziły, przekrzykując wesoły gwar ulicy.\n- Dokładnie to, co powiedziałam, romans z kobietą. To znaczy, że całowałam jej usta, pieściłam piersi i wsuwałam język pomiędzy uda, żeby poczuć jej smak. Że kochałam ją i pragnęłam się w niej pogrążyć bez reszty!”\n(mistrzyni erotyki) Anne Rice\nPrzystanęłam i spojrzałam przez ramię. Syriusz wlókł się kilka metrów z tyłu. W ogóle całe wczesne popołudnie ukrywał się za kuflem z wizerunkiem trzech mioteł i miał na wszystko głęboko wyjebane. Spodziewałam się po nim przepraszającego uśmiechu, czegokolwiek. Chyba mocno się przeliczyłam.\n- Syriusz, weź się w końcu ogarnij – powiedziałam, kiedy prawie się zrównaliśmy.\nPo raz pierwszy tego dnia spojrzał na mnie i odezwał się:\n- Jestem ogarnięty. To ty masz jakieś problemy.\n- W takim razie zorganizuj akcję charytatywną i zbierz fundusze na leczenie mnie. Powinno wystarczyć jak się rozbierzesz podczas kolacji i będziesz podstawiał tiarę na datki.\n- Naprawdę przydałoby ci się leczenie. Zazdrosna jesteś, że mam po prostu powodzenie? Odstąpię ci parę lasek – zaproponował z ironią.\nSpojrzałam na Gryfona kątem oka. Wzrok uporczywie wbijał w ziemię. Całym sobą starał się odsunąć ode mnie, ale w wąskim korytarzu było to możliwe tylko na niewielką skalę. Westchnęłam i odpowiedziałam cicho. Nie miałam ochoty i sił na kłótnię. Szczególnie z Syriuszem.\n- Z tego co wiem, lesbą nie jestem, więc za twoje dziewczyny podziękuję. I wcale nie mam ochoty pobijać twoich rekordów – zamilkałam na moment, podczas którego Syriusz nie zmienił swojego nastawienia. No cóż, całkiem w jego stylu. – Nie zachowuj się jak obrażony trzylatek – dodałam po chwili.\n- W porównaniu z tobą postępuję bardzo rozważnie i dojrzale – warknął.\n- Bo ruchasz się z wszystkim, co ma cycki?\n- Ciebie nie przeleciałem.\nSpojrzałam krytycznie na swój dekolt. Potem przeniosłam wzrok na Łapę.\n- Ja nie mam cycków – przypomniałam.\n- I kto tu ma problemy? Idź coś zrób ze swoim życiem, a nie narzekasz na rozmiar stanika! – gwałtownie wcisnął ręce głębiej do kieszeni i zacisnął zęby.\n- Iść, idę. Chociaż nie wiem, czy przyczyni się to do zmiany w moim życiu. A narzekać i tak będę. Powinieneś się już dawno przyzwyczaić.\nZgrzytnął zębami i nic nie odpowiedział.\n- Jak zmienisz zdanie i postanowisz mi powiedzieć, o co, do jasnej cholery, jeszcze się wkurwiasz, to zapraszam. Adres znasz – powiedziałam na odchodne i przyspieszyłam kroku.\n- Naprawdę nie wiesz o co chodzi! Czy udajesz głupią?!\nStanęłam i wolno się odwróciłam. Znalazłam się oko w oko z rozwścieczonym Łapą. Z całych sił zacisnęłam dłoń na różdżce. Sytuacja nie wyglądała za dobrze.\n- Może przestaniecie się kłócić – zaproponował James tonem nieznoszącym sprzeciwu.\nSyriusz nie zwrócił najmniejszej uwagi na przyjaciela i dźgnął mnie palcem w mostek. Cofnęłam się pół kroku dla utrzymania równowagi.\n- Chcesz wiedzieć o co chodzi?! – spytał retorycznie Łapa. – Wychowałem się wśród ludzi psychicznie chorych i nienormalnych. Jako kilkulatek obrywałem klątwami za to, że moim idolem nie był Grindelwald. Byłem świadkiem orgii i czarnomagicznych rytuałów. Gdyby nie Andromeda, byłbym taki jak oni. A teraz ty zaczynasz stawać się tym, z czym walczyłem od kiedy pamiętam. I o to się wkurwiam!\nZagryzłam wargi do krwi. Boże, przecież to jest teraz jeszcze bardziej zagmatwane.\n- Nikim się nie staję. Zawsze taka byłam. Nie wiem z kim moja matka się, za przeproszeniem, puściła siedemnaście lat temu. Ale nie wmówisz mi, że z wężami gadam, bo lubię się uczyć języków obcych, a ducha Salazara Slytherina odwiedziłam, bo brakuje mi przyjaciół. Może to przeznaczenie? – powiedziałam wolno.\nSyriusz spojrzał na mnie jak na idiotkę. Całkowicie go rozumiem. Chyba w życiu nie uwierzyłabym w coś takiego, gdyby mnie nie spotkało.\n- Nie wiem co ty ćpałaś, ale nie powinnaś tego zapijać piwem.\n- Nic nie ćpałam. I w tym problem.\nNastąpiła wymiana bardzo zaskoczonych i lekko spanikowanych, głównie w wykonaniu Petera, spojrzeń między chłopakami. Chyba właśnie ważą się moje losy. Albo spalą mnie na stosie i popiołem nawiozą tentakule w szkolnej szklarni, albo zapakują w szary papier i wyślą poleconym do Munga. Urocza perspektywa.\nPo minucie dość krępującej ciszy odezwał się Remus. Nawet nie zarumienił się za bardzo, jak to ostatnio weszło mu w nawyk.\n- To jakim cudem jesteś w Gryffindorze?\n- Dziadek Salazar prawie na zawał zszedł, jak o tym usłyszał.\n- Dziadek Salazar? – Łapa uniósł brew w teatralnym geście zdziwienia. – Może jeszcze zaczniesz lizać dupę każdemu napotkanemu Ślizgonowi?\n- Łapa, przestań już. Mamy teraz inny problem.\nPo wstawieniu się za mną, James rozejrzał się po zebranych w wąskim korytarzu. Bardzo intensywnie zaczął czochrać swoje ciemne włosy. W końcu spytał:\n- Urządzamy krucjatę, podbijamy kuchnię i wydajemy posiłki tylko za stosowną opłatę? – zaproponowałam.\nRogacz spojrzał na mnie i głośno westchnął.\n- Nic nie robimy.\nSpojrzeliśmy na Remusa, żądając wyjaśnień. Lunatyk wzruszył ramionami i uściślił:\n- Co z tego, że Lis okazała się ślizgońską księżniczką? Nadal jest upierdliwa, mówi co myśli i szerokim łukiem omija podręczniki dobrego wychowania. Tyle tylko, że ostatnio trochę mniej rzuca się na Ślizgonów.\n- Może sobie być kim chce – powiedział Syriusz. – Ale jak kiedyś ślizgońska brać wbije jej nóż w plecy, to ja nikomu nie będę ocierał łez na pogrzebie.\n- Nie będziesz musiał. Potrafię o siebie zadbać.\n- To nie zachowuj się jak idiotka. Zamiast wsadzać ten swój pusty łeb pod gilotynę, zapobiegnij tragedii!\n- Przestańcie! – Rogacz ponownie spróbował przywołać nas do porządku.\n- Niech on przestanie – prychnęłam.\n- Jak dzieci – mruknął James.\nTeatralnym gestem wyciągnęłam przed siebie rękę i spojrzałam na wyobrażony zegarek na przegubie.\n- Panowie wybaczą, ale muszę się wypindrzyć przed schadzką ze Ślimakiem – odwróciłam się o sto osiemdziesiąt stopni i zanim odeszłam, zwróciłam się do Syriusza. – Dopóki nie poukładasz sobie wszystkiego w tym zapchlonym łbie, to nawet się do mnie nie zbliżaj.\n- Z miłą chęcią! – krzyknął w ślad za mną.\nPowstrzymałam się od rzucenia niezbyt przyjemnego zaklęcia w Syriusza. Byłam na niego cholernie wkurwiona i wolałam nie ryzykować. Przez przypadek mogłabym zrobić z niego warzywo. A to sprawiłoby przykrość Jamesowi i wszystkim byłym, i obecnym kochankom Syriusza. Nie żebym darzyła sympatią oblubienice Łapy, ale wolę nie podpadać połowie szkoły. Wystarczy mi antypatia otoczenia spowodowana podarkiem Bellatrix. Swoją drogą ciekawe, która ze współlokatorek rozgadała o tym na całą szkołę?\nSiedziałam na łóżku oparta o ścianę i tak właściwie nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Niby powinnam się ubrać i wymalować na powitalną imprezę u Ślimaka, ale nie chciało mi się. Nigdy nie miałam wyczucia, jeśli chodzi o strój wizytowy. Najchętniej poszłabym w dresach, ale Slughorn nie wybaczyłby mi takiej gafy. Chyba lepiej poświęcić się trzy razy w roku, niż wdać w wojnę z jedynym profesorem, który jest do mnie nastawiony całkowicie pozytywnie. W sumie to nie wiem, co Ślimak we mnie widzi. Poza talentem do eliksirów nic ciekawego sobą nie prezentuję. Na zdjęciach w jego kolekcji wyglądam raczej przeciętnie, nie mam starych w Ministerstwie i nie dysponuję znanym nazwiskiem. Doprawdy, nie mam pojęcia, po co jestem mu potrzebna na tych podwieczorkach.\nZ przyzwyczajenia zaczęłam wertować podręcznik do eliksirów, który znałam prawie na pamięć, kiedy do pokoju wpadło roześmiane trio. Dziewczyny uspokoiły się jednak w momencie, kiedy mnie spostrzegły. Cath z udawanym wstrętem zmarszczyła nos, a Laurie tylko wyminęła mnie w drodze do swojego kufra. Tylko Lily nie zmieniła postawy, a delikatny uśmiech nie zniknął z jej twarzy.\nSpostrzegłam, że w swojej dobroci względem świata bardzo przypomina Remusa. Oboje muchy nie skrzywdzą, ale jak trzeba ratować przyjaciół, to z zaostrzonym kijem pójdą na wojnę przeciw regularnej armii.\n- Pamiętasz o podwieczorku u Ślimaka? – spytała Lily.\nPokiwałam głową, ale nie zmieniłam swojego położenia.\n- To pora się zbierać.\n- Wiesz, że nie potrafię się ładnie ubrać – jęknęłam.\nWestchnęła i z rozbawieniem pokręciła głową. Usiadła na łóżku i zaczęła przerzucać zawartość mojego kufra. Tak właściwie to nie byłam pewna, czy posiadam coś odpowiedniego na taką okazję. Niby kilka razy w roku była oficjalna impreza, ale zawsze w ostatniej chwili poszukiwałam czegoś do ubrania.\n- Nie masz niczego kolorowego? – spytała Gryfonka, kiedy dotarła do dna drewnianej skrzyni.\n- Chyba wszystko zhandlowałam kuzynce, jak na dobre zaczęła się obecna moda. Nie będę przecież wyglądała jak ten cały motłoch wkoło – wykonałam nieskładny ruch ręką, mający objąć cały Hogwart.\n- Kiedy ty tak właściwie zrobiłaś się taka zblazowana?\n- Chyba jak zauważyłam, że świat nie jest placem zabaw, tylko jednym wielkim gównem.\n- Przesadzasz. Nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej – zarzuciła nadużywaną sentencją.\n- Nie ma co, zajebiście mnie pocieszyłaś. Stanowczo mi wystarczy na ten dzień problemów.\n- Nadal jesteś w stanie wojny z chłopakami? – spytała.\n- James, Peter i Remus jakoś się ogarnęli. Ale Syriusz załapał taką kurwicę, że bez kija nie podchodź- wyznałam.\nPokiwała współczująco głową i pokazała mi jakąś luźną, czarną kieckę. Całkiem zapomniałam, że posiadam coś takiego. Lily położyła znalezisko obok mnie i podniosła się z łóżka. Po chwili wróciła z parą ciemnych pantofelków na płaskim obcasie, w których zwykle chodziła na przyjęcia.\n- A ty w czym pójdziesz? – spytałam wskazując na buty, które trzymała w ręce.\n- Odziedziczyłam po Petunii szpilki – z uśmiechem zaprezentowała nowy nabytek.\n- Tylko mi się w tym nie zabij – przestrzegłam koleżankę i wraz z ciuchami zniknęłam w łazience.\nZrzuciłam z siebie codzienne ubranie i zaczęłam walczyć z nylonowymi pończochami. Kto wymyślił to szataństwo!? Plącze się, marszczy na nodze i jest niewygodne. A włożyć przecież muszę, bo wypada.\nEmocje wywołane walką z garderobą opadły dopiero wtedy, gdy stanęłam w pełni wyszykowana w drzwiach. Lily spojrzała na mnie krytycznie i stwierdziła:\n- Przydałby się chociaż jakiś akcent kolorystyczny.\nStanęłam przed dużym lustrem i spojrzałam na siebie. Może Lily ma rację? Uniosłam rąbek kiecki sięgającej do kolan i wyjęłam różdżkę, którą umocowałam za podwiązką.\n- Wiesz, że trzymanie różdżki w takim miejscu jest dwuznaczne? – spytała retorycznie Cath, która prawdopodobnie tylko udawała, że całkowicie pochłania ją piłowanie paznokci. – Ale przecież idziesz do Ślizgonów. Pewnie potem wskoczysz któremuś do łóżka?\n- Nie słuchaj jej – szepnęła Lily.\nNie miałam zamiaru zastosować się do tej dobrej rady. Byłam nabuzowana i gotowa do walki z każdym, kto wejdzie mi w drogę.\n- Nie wiem jak ty, Catherine, ale ja się szanuję i nie spędzam nocy w cudzych łóżkach – powiedziałam chłodno.\n- Doprawdy? Tylko winni się usprawiedliwiają – Gryfonka kontynuowała tę dziwną rozmowę.\n- Być może – wyciągnęłam z szafki nocnej maleńką fiolkę z eliksirem wiggenowym, o którego rozpoznanie nawet nie posądzałam rozmówczyni. – Ale pamiętaj, że kiedyś może mi przypadkiem zadrżeć ręka nad twoim sokiem dyniowym – ostrożnie przechyliłam trzymany w ręce flakonik – i nie będzie to dla ciebie miłe przeżycie.\nChyba właśnie pierwszy raz w życiu otwarcie komuś groziłam. I wcale nie miałam z tego powodu wyrzutów sumienia. Nawet mogłoby mi się to spodobać. Odłożyłam fiolkę na miejsce i odwróciłam się do pobladłej dziewczyny, która wciąż próbowała walczyć o swoja rację.\n- Zgłoszę to profesor McGonagall! Zabierze ci te wszystkie czarnomagiczne wywary!\nUśmiechnęłam się powściągliwie.\n- Za rewizje odpowiada zawsze prefekt naczelny, który według twojej teorii jest po mojej stronie. Z tego wynika, że znajdujesz się na przegranej pozycji. Jakże mi przykro.\nOdwróciłam się z powrotem w stronę lustra. Ciekawe, czy Malfoy rzeczywiście potraktowałby mnie ulgowo? Przecież przyznałam mu się, że posiadam trochę nielegalnych rzeczy. Było to bardzo głupie z mojej strony, ale jak na razie nic nie zrobił w kierunku pozbawienia mnie czegokolwiek. Może czeka na lepszy moment, aż stanę się mniej ostrożna?\nMusnęłam różdżką włosy, z których natychmiast opadło zaklęcie. Tyle chyba wystarczy jako akcent kolorystyczny, czy jak to tam Lily nazwała.\n- Będę w pokoju wspólnym – poinformowałam Lily i zbiegłam na niższe piętro.\nW tłumie, normalnym o tej godzinie, wypatrzyłam Lunatyka obłożonego książkami. Jak zwykle nie wytrzymał i zabrał się za pracę domową w połowie weekendu. Chyba jako jedyny na roku nie robi większości rzeczy na wariata kilka minut przed lekcją. Cały Remus.\nUsiadłam naprzeciwko niego i spytałam:\nPodniósł wzrok znad notatek i odpowiedział:\n- Mnie się nie pytaj. Mam zaburzenia w obiektywnej ocenie.\nRoześmiałam się cicho i zmieniłam temat:\n- Syriusz dalej jest podminowany?\n- James próbuje go jakoś uspokoić – wzruszył ramionami. – Nie siedziałbym tutaj, gdyby Łapa zachowywał się normalnie.\nWyjrzałam przez okno. Za wiele nie zobaczyłam, bo było już dość ciemno. A poza tym, co takiego ciekawego miałam dostrzec? Las, chata gajowego, jezioro. Od kiedy uczę się w Hogwarcie, wszystko jest dokładnie tak samo znajome. Tylko ludzie się zmieniają. Jedni odchodzą, drudzy przychodzą, a jeszcze trzeci po prostu stają się kimś innym. Może na tym polega dorastanie?\n- A tak właściwie to skąd masz pewność, co do swoich… hm… powiązań rodzinnych? – zagadnął Remus, przerywając dłużącą się ciszę.\n- Nie mam pewności. Tyle tylko, że spotkałam ducha Salazara i zajrzałam do „Historii Hogwartu”, i stwierdziłam, że taka wersja chwilami jest nawet logiczna.\n- Logiczna? – Remus uniósł brew. – Jak dla mnie, reprezentujesz sobą totalny miszmasz. Jesteś w Gryffindorze, choć twierdzisz, że gadasz z wężami. Robisz wiele rzeczy bez zastanowienia, ale jak coś sobie ubzdurasz, dogłębnie zbadasz nawet najnudniejszy temat. Równie dobrze mogłabyś być spadkobierczynią wszystkich czterech założycieli.\n- Nie strasz – mruknęłam. – Wystarczy, że jest jak jest. Wiesz, że o to nie prosiłam.\nLunatyk nic na to nie odpowiedział. Wrócił do swojego wypracowania, ale wiedziałam, że zrozumiał. Nie nadaję się na czyjegokolwiek następcę. A w szczególności nie potrafię wypełniać starych przepowiedni, jeśli takowe istnieją. Może rzeczywiście czegoś się naćpałam i to wszystko jest złym snem? Oby.\nOpublikowano 11 grudnia 2011 Autor: oNyks\nJeśli niektóre anarchaizmy, których użyłam, są niezrozumiałe, to po lewej umieściłam odnośnik do najbardziej przystępnego słownika, jaki znalazłam w sieci.\n„Gdyby mogła go zabić, zrobiłaby to z rozkoszą. Zamiast tego jednak opuściła pokój z godnością, na jaką było ją stać i mocno zatrzasnęła za sobą ciężkie drzwi.”\nGwałtownie otworzyłam oczy. Znów dopadły mnie senne majaczenia. Malfoy, Remus, Syriusz, dziwne korytarze, do których już dawno powinnam przywyknąć… Nie ma co, cudowny początek soboty. Usiadłam na łóżku i lekko odchyliłam kotarę, żeby zorientować się w czasie i przestrzeni. Było niemożebnie wcześnie. Przynajmniej tak wywnioskowałam z otaczającej mnie szarości poranka. Na plecach poczułam dreszcz, kiedy opuściłam bose stopy na posadzkę. Potoczyłam, nazbyt jak na tę godzinę, przytomnym wzrokiem po pomieszczeniu i z ciężkim westchnięciem zabrałam się do ogarnięcia samej siebie. I tak już nie zasnę. Zbyt wiele ostatnio się zdarzyło, żebym mogła spać spokojnie. A to na pewno jeszcze nie koniec. W moim przypadku problemy nie spacerują po dwa, ale zapierdzielają stadami.\nWrzuciłam do torby kilka rzeczy, których mieć nie powinnam i, uważając żeby się nie potknąć o burdel na mojej części podłogi, na palcach opuściłam wieżę Gryffindoru. Teoretycznie nie powinnam natknąć się na żaden patrol. Poranek jest mało atrakcyjnym momentem na wyprawy. Przynajmniej dla wszystkich, którzy normalnie sypiają.\nZbiegłam lekko po schodach. Wyhamowałam dopiero na drugim piętrze, w okolicach nieczynnej łazienki. Pchnęłam drzwi pomieszczenia i cicho zamknęłam je za sobą. Dopiero teraz odetchnęłam. Brakowało mi możliwości pożyczenia peleryny-niewidki od Jamesa. Byłam na cenzurowanym i teraz raczej nikt nie udzieliłby mi pomocy. No, może poza Ślimakiem, o ile dałabym mu w łapę. Kandyzowanego ananasa oczywiście.\nZ jednej z kabin wyciągnęłam maleńki kociołek i ustawiłam go na, zawczasu przygotowanej, gorącej metalowej płytce. Rozwiązanie niekonwencjonalne, ale przecież nie będę ze sobą taszczyć gałęzi na podpałkę. Do naczynia wlałam dokładnie dwieście mililitrów wody z kranu. Lepsza byłaby destylowana i filtrowana kilkoma silnymi zaklęciami, ale jest to zbyt skomplikowany proces, żebym mogła to zrobić w kiblu. O ile w ogóle poradziłabym sobie z taką magią. A poza tym, kranówka w Hogwarcie jest całkiem niezłej jakości.\nCzekając aż woda osiągnie odpowiednią temperaturę, wyjęłam z torby słoiki z odpowiednimi składnikami. Posiekałam jedno pasmo kory winay-wayna i wycisnęłam cztery krople soku z marynowanego aloesu. Po chwili wahania otworzyłam także fiolkę ze sproszkowanym korzeniem diabelskiego szpona. Teoretycznie połączenie hakorośli z drzewem młodości jest całkowicie bezpieczne. Ale czy zazwyczaj neutralny sukulent nie nabierze jakiś dziwnych właściwości? Nie powinien… A przynajmniej nic takiego nie odkryłam podczas przekopywania się swego czasu przez cały regał w bibliotece dotyczący właściwości ziół.\nWszystkie składniki dodałam jednocześnie i, nie zwlekając, zaczęłam energicznie mieszać w kociołku. Przez trzydzieści uderzeń serca zgodnie z ruchem wskazówek zegara, potem trzynaście razy w przeciwnym kierunku.\nZostawiłam eliksir do ostygnięcia, a sama umyłam ręce i zaczęłam z powrotem chować składniki do torby. Nagle opuszkiem palca dotknęłam czegoś zimnego. Zacisnęłam dłoń na łańcuszku. Podniosłam przedmiot na wysokość oczu i przyjrzałam się niechlubnej pamiątce mojej naiwności. Jak widać na załączonym obrazku, ametysty nie mają legendarnych właściwości. Utrudni to skopanie dupy Malfoyowi, ale przecież i tak nie mam w zwyczaju wybierania łatwiejszej drogi. Tak czy inaczej, zapłaci za nazwanie mnie kilka dni temu dziwką. Będzie na kolanach błagał o litość.\nBiżuterię schowałam najgłębiej jak się dało i wyciągnęłam cienką książkę w czarnej, skórzanej okładce. Podarunek od szalonej Bellatrix. Po raz setny w tym tygodniu otworzyłam tomik na pierwszej stronie i przyjrzałam starannie wykaligrafowanemu napisowi. Strzeżcie się wrogowie dziedzica. Tytuł? Przestroga? Kulturalna informacja dla postronnych czytelników? Chuj wie. Oderwałam wzrok od książki i zapatrzyłam się na półprzezroczystą postać Marty, pochlipującą bezgłośnie na parapecie. Kiedy tak siedziałam z całkowicie pustym umysłem, z trudnej do określenia strony dobiegł stanowczo męski śmiech. Momentalnie stanęłam na nogi i wyszarpnęłam z kieszeni różdżkę. Rozejrzałam się wokół, ale nikogo nie zauważyłam. Dziwne. Zazwyczaj dźwięki mają swoje źródło. Z wciąż walącym sercem wróciłam po książkę, która upadła na podłogę i tym razem usiadłam pod ścianą. Na wypadek, gdyby nieznany osobnik wpadł na pomysł zajścia mnie od tyłu.\nUspokoiłam oddech, ale wciąż nerwowo przekładałam różdżkę z ręki do ręki. Sfrustrowana przelałam przestudzony eliksir do fiolki standardowej wielkości i skierowałam się w stronę drzwi. Ale śmiech rozległ się ponownie. Odwróciłam się gwałtownie. W miejscu jednej z zatkanych umywalek ział prostokątny otwór. Wystarczająco duży, żebym komfortowo mogła przez niego przejść. Wolno podeszłam do tego miejsca i lekko stuknęłam różdżką w poszarzałe kafelki obok dziury. Nic się nie wydarzyło. Zajrzałam do środka. Wyglądało jak… wnętrze rury. Czego ja się spodziewałam po znikającej ścianie w kiblu? Przejścia do tęczowej krainy kucyponków?\nPoczułam chłód, kiedy Marta zawisła koło mnie. Spojrzałam kątem oka na ducha, który zaczął wzdychać jeszcze głębiej niż zwykle.\n- Ostatnio jak zniknęła, umarłam – wyjęczała między spazmami płaczu.\n- Wpadłaś do środka? – upewniłam się.\nPokręciła niematerialną głową.\n- Najpierw wyszedł chłopak. Przystojny i tajemniczy Tom z szóstego roku… – zachichotała.\n- Nie znam takowego – wcięłam się w wypowiedź ducha, co spowodowało jeszcze głośniejszy szloch, więc szybko naprawiłam swój błąd. Marta jest wyjątkowo przewrażliwioną ektoplazmą. – Przepraszam, mów dalej.\n- A potem… zobaczyłam wielkie, żółte oczy.\n- I co dalej? – ponagliłam ja po kilku sekundach ciszy.\n- Umarłam – powiedziała, jakby to była najzwyczajniejsza rzecz na świecie. Może dla niej była.\nMarta odlewitowała i zniknęła za drzwiami ostatniej kabiny, cicho pochlipując. A ja zostałam koło śmiertelnie niebezpiecznej dziury. Chociaż teraz raczej nie zagrażał mi żaden Tom z szóstego roku, bo takiego w Hogwarcie nie ma. Jeszcze raz stuknęłam dla pewności różdżką w ścianę koło otworu. Na moje dziwne zabiegi mające na celu wybadanie terenu, odpowiedział głos przeciągający głoski, co trochę upodabniało dźwięk do syku węża.\nMoże to znowu ta dżdżownica, która napastowała mnie w Wieży Astronomicznej? Ale ona nie miała tak zniewalającego głosu. Tak pewnego siebie.\n- Chyba oszalałam – szepnęłam do siebie i skoczyłam w nieznane. Najwyżej wyląduję w jeziorze.\nZaczęłam zjeżdżać długą i pełną zakrętów rurą. Jako mała dziewczynka marzyłam o takiej zajebistej ślizgawce. Ale chyba już jestem za stara na takie rozrywki. Tym bardziej, że na dole nie czeka mama, żeby mnie złapać.\nPo zbyt długim czasie, jak na tak nietypową podróż, z impetem wylądowałam na czymś chrzęszczącym. Otworzyłam oczy, które zamknęłam dla ochrony przed pędem powietrza. Niewiele się zmieniło. I tak ciemno, i tak. Wymacałam różdżkę, na szczęście całą, i oświetliłam pomieszczenie. Znałam je… ze snów. Wzdrygnęłam się. To absolutnie nie zapowiada się dobrze. Ale droga powrotna też wygląda fatalnie. Nie mam przy sobie Łapy, który z miłą chęcią służy zaklęciem trwałego przylepca, a bez tego raczej ciężko będzie wrócić.\nStanęłam niepewnie na ruchomym podłożu i skierowałam się w stronę jedynego przejścia, które nie wiązało się ze wspinaczką w górę rury. Starałam się nie analizować tego, po czym chodzę, ale i tak miałam nieodparte wrażenie, że przynajmniej część kości należała kiedyś do ludzi. Po przejściu zaledwie kilku metrów znalazłam się w korytarzu, który też wydawał się znajomy. Przyspieszyłam kroku i po chwili już truchtałam. Tak jak w śnie. Skręciłam w lewe odgałęzienie, na następnym skrzyżowaniu w prawe. błagałam w myślach, aby topografia okazała się taka sama. Nie chciałabym zgubić się w hogwarckiej kanalizacji i sczeznąć tutaj. Jeszcze raz skręciłam w lewo i wpadłam do znajomej komnaty. Spojrzałam na ledwo widoczne rzeźby pod ścianami. Podeszłam do nich i oświetliłam jeden z posągów. A raczej olbrzymie popiersie węża. O ile tak można powiedzieć o kamiennym wizerunku gada.\nOdwróciłam się, gdy w komnacie rozeszło się echo pewnych kroków i chlupotu wody. W moją stronę szedł wysoki mężczyzna. Teraz chyba już nic mnie nie zdziwi. Postać była coraz bliżej i jednocześnie coraz trudniej było mi ją opisać. Nie była duchem, ale też nie wydawała się całkowicie materialna. A wiek… wizerunek mężczyzny lekko drżał i z każdym ruchem jego twarz i sylwetka ulegały zmianie. Raz przypominał przygarbionego starca, ale gdy stanął przede mną, wydawał się mieć zaledwie dwadzieścia kilka lat.\n- Przybyłaś – powiedział miękko.\n- Czemu miałabym tego nie zrobić?\n- Sny nie zawsze zoczą me częda – wyjaśnił.\n- To ty! – syknęłam. – jakim prawem molestowałeś przez tyle czasu mój umysł?!\n- Prawem rodzica.\n- Co..? przecież ty nawet nie jesteś do końca materialny. Jak mógłbyś..?\n- Człowieczeństwo zatraciłem dawnymi czasy, ale me szczątki wciąż są na tym padole.\nPodrapałam się w potylicę. Po jakiemu on w ogóle do mnie mówi? Dziwny facet, który do tego próbuje mi chyba wmówić, że jest moim ojcem. Albo coś w ten deseń.\n- Mógłbyś to powiedzieć jakoś tak bardziej zrozumiale? – zaproponowałam.\nZasępił się odrobinę i powiedział:\n- Nie wdawałem się w mowę tegoż czasu, przeto nie trefię twego języka.\nNiepewnie uśmiechnęłam się w odpowiedzi. Zajebiście po prostu. Nie wiem ani gdzie jestem, ani z kim, a tym bardziej po co. I do tego za cholerę nie mogę się dogadać z jedyną osobą, która może mi wskazać wyjście. Bo fluorescencyjnych strzałek na zielonych tabliczkach nigdzie nie widzę.\n- Kim ty tak właściwie jesteś, co?\nSpuścił na sekundę wzrok.\n- Wybacz tę sromotę. Jam jest Salazar Slytherin z Trzęsawisk – odpowiedział, po czym wykonał dworski ukłon.\nSzczęka opadła mi na podłogę. Ciekawe, kiedy wróci mi świadomość i zauważę, że wcale nie gadam z tym dziwnym człowiekiem, tylko jestem w pokoju bez klamek.\n- Tym Salazarem Slytherinem? Założycielem Hogwartu? – upewniłam się niepewnym głosem.\n- Zaiste – popatrzył na mnie z pobłażaniem.\nZaniemówiłam już kompletnie. To, że jestem czarownicą i przyzwyczaiłam się do magii i nadzwyczajności, nie znaczy, że jednocześnie zostałam przygotowana przez kogokolwiek na takie spotkanie.\n- Czekaj… Czy ty próbujesz mi powiedzieć, że jesteś moim przodkiem?\n- Zaiste – powtórzył swoją wcześniejszą wypowiedź.\n- Więc czemu jestem w Gryffindorze?\nTym razem to on wybałuszył się na mnie. Podniósł drżącą rękę i skierował w moją stronę palec wskazujący.\n- Me dziecię wśród plugawych szlam!? Toż to srom dla rodu!\nJa pierdolę. Kolejny uprzedzony Ślizgon. Jeśli to, co mówi, jest prawdą, to potwierdza zasadę, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu. I tylko tam.\n- Czy to rzeczywiście robi różnicę?\n- Nie znasz obyczajów ni pierwiejszych czarów. Dyscypuła możeś dowcipna, aboś masz tylko język gadów i krew rodu. Zadajesz niegodziwość swym dziadom, boś darmobit – w tym momencie zaczął mnie obchodzić dookoła, oglądając krytycznie. – Obercuch niczym u wszetecznicy, kosy ścięte na panoszą modłę. Żadna z cię dziewka.\n- Mamy dwudziesty wiek. Trochę się przez ten czas zmieniło – broniłam się w wyjątkowo kulturalny sposób.\n- Być może. Abociem ty żeś dziewką Slytherinów i pomazana na ostateczną córę plemienia! Tyś padół ochędożysz ze szlamu! Nie czyń sromu.\nZaraz dowiem się, że jestem Mary Sue i w gwiazdach zapisano mi misję uratowania świata. A tak właściwie dlaczego to ja miałabym być ostatnią przedstawicielką starożytnego rodu, która do tego ma wypełniać mega ważną misję? Chyba jestem zbyt przeciętna i leniwa na bycie przedmiotem jakiejkolwiek przepowiedni.\n- I co powinnam zrobić? Nosić średniowieczne kiecki tudzież nauczyć się wywijać jakimś mieczem? – zaproponowałam z ironią w głosie.\n- Winnaś. Aboś darmie wymagać od mej dziewki. Tref się czarów ni kuglarskich sztuczek. Sobie włóż cześć i nie dozwól, ać łono twe zaznało mężczyzny. Boś ostateczna.\n- Będziesz za mną wszędzie chodził, czy założysz pas cnoty? – spytałam buntowniczo.\nCo z tego, że nikogo nie mam? Nie pozwolę, żeby jakaś zmutowana ektoplazma wysłała mnie do zakonu. Po to w końcu kobiety odzyskały suwerenność, żeby się nią cieszyć. Nie będę wyjątkiem.\nSlytherin wyciągnął wyjątkowo pięknie rzeźbioną różdżkę i płynnie nią poruszył. Przez kilka sekund czułam się… dziwnie. A potem to wrażenie zniknęło równie szybko, jak się pojawiło. Nie omieszkałam dowiedzieć się, co to, do jasnej cholery, było.\n- Pas cnoty, którego łaknęłaś – wyjaśnił chłodno.\n- Jakim prawem… – nie dokończyłam. Głos za bardzo łamał mi się ze wściekłości. Tyle tylko, że teraz już wiem, po kim jestem taka wredna.\n- Prawem rodzica, kobieto!\nKiedyś skopię dupy wszystkim facetom, którzy mi się narazili. Zasługują na to. A że na długiej liście znajdzie się też Salazar Slytherin, który już od dawna powinien gryźć piach? W pewnych miejscach logika traci rację bytu i nawet takie rzeczy są wykonalne.\nOdwróciłam się na pięcie z zamiarem udania się w niezbyt zachęcającą drogę powrotną.\n- Bez weledykcyji, dziewko?\n- Słów na odycie z Domu.\nDomyśliłam się, o co mu chodzi.\n- Powinnam być grzeczną córcią, dygnąć i powiedzieć „dowidzenia”? Wybacz, ale nie jestem dobrze wychowaną panną.\nUśmiechnął się ciepło. Zdziwiła mnie taka reakcja Salazara. Nie mogę rozgryźć tego faceta, ale w końcu między nami jest jakieś tysiąc lat różnicy. Trudno, żebym podążała za tokiem rozumowania średniowiecznego maga.\n- Wiem. Jesteś krwią z mej krwi. Nie tobie szpaczkowanie z dziewkami. Tyś wojakom winna przewodzić i śmiarać zły lud.\nPokonał dzielący nas dystans i pocałował po ojcowsku w czoło. Nie spodziewałam się tego.\n- Nie potrzeba twej krzywdy, aboś winna być świadoma, żeś nie zwykła dziewka i kuglarka, acz ma czarownica. Zawźdy powracaj do Domu rodzica. Każdy gad cię poprowadzi, jeśliś w mowie zagadasz.\nOdwrócił się i pogładził jednego z kamiennych węży. Pojawił się prostokątny otwór podobny do tego, przez jaki trafiłam tutaj. Mężczyzna szybko odszedł, a jego sylwetka znów zaczęła drgać i przeobrażać się. Odwróciłam wzrok od mojego domniemanego przodka i spojrzałam w głąb czarnego przejścia.\n- Zabierz mnie do sali wejściowej – szepnęłam, usilnie starając się, aby zrobić to w odpowiednim języku.\nZrobiłam kilka kroków przed siebie, ale zaraz musiałam gwałtownie wyhamować. Z moim geniuszem nic dziwnego, że zapomniałam o fakcie, iż płaskorzeźby z symbolami domów są jakieś półtora metra nad podłogą. Uspokoiłam oddech, który przyspieszył w wyniku zaskoczenia zaistniałą sytuacją i zeskoczyłam na podłogę. Odwróciłam się, ale relief już wrócił na swoje miejsce. Fajnie by było, gdybym w ten sposób mogła poruszać się po całym zamku.\nRozejrzałam się, ale w najbliższej okolicy nikogo nie było. Nadal musiało być cholernie wcześnie. Chyba że wpadłam w jakąś dziurę czasoprzestrzenną i już dawno wszyscy skończyli mnie szukać, a Hogwart został zamknięty.\nWspięłam się na mój ulubiony parapet i zaczęłam czekać na jakąś normalniejszą porę. Bo skoro nawet tych kilku rannych ptaszków jeszcze nie ma w okolicy Wielkiej Sali, to tym bardziej ja nie mam czego tam szukać. A poza tym, mam sporo rzeczy do przemyślenia.\nZeszłam z parapetu i weszłam za grupą Krukonek do Wielkiej Sali, która wciąż świeciła pustkami. Usiadłam przy stole. Mimochodem spostrzegłam, że pierwszy raz w życiu zdążyłam na gorącą herbatę w weekend. Chociaż tyle dobrego. Aż dziwne, że Salazar mógł się ze mną dogadać, bez napojenia mnie uprzednio tym narkotykiem. Zwykle przed pierwszą herbatą nie nadaję się do niczego wymagającego współpracy z ludźmi.\nPodniosłam wzrok znad talerza, kiedy obok mnie usiadła Lily.\n- Znowu zerwałaś się o świcie – stwierdziła, sięgając po tosta.\n- Ostatnio nie mogę spać – wyjaśniłam.\n- Może idź do szpitalnego po jakiś nasenny eliksir? – zaproponowała.\n- Z tym sobie poradzę. Po prostu ostatnio za dużo się dzieje.\n- No tak, mistrzyni eliksirów woli wykradać składniki Ślimakowi, niż pójść po gotowca.\n- Skąd wiesz o moich wypadach na szaber? – spytałam podejrzliwie.\n- A skąd miałabyś te wszystkie drogie i trudnodostępne składniki? – Lily odpowiedziała pytaniem.\nUśmiechnęłam się pod nosem. Rude nie zawsze są wredne, ale zazwyczaj cholernie spostrzegawcze. Dobrze jest, jeśli jedna cecha nie występuje jednocześnie z drugą. Bo miałabym przerąbane.\n- Nie mogę cię rozgryźć – wyznała Lily po chwili milczenia. – Przez pięć lat łaziłaś z Huncwotami, świetnie się dogadywaliście. Mogliście się pokłócić, to zrozumiałe. Ale jest jakoś tak inaczej. Atmosfera zrobiła się okropnie napięta… Wszystko jest takie dziwne.\nSpojrzałam na rudowłosą.\n- Lily, nie chcę cię urazić, ale nie próbuj dokonywać na mnie jakiejś analizy psychologicznej, nie teraz. Wszystko jest cholernie skomplikowana, a o pewnych sprawach, o których mówić nie chcę, nie wiesz.\n- Oh, w porządku – odwróciła wzrok. – Ale jakbyś chciała o tym pogadać, to zawsze możesz na mnie liczyć – dodała po chwili.\nOdpowiedziałam szerokim uśmiechem.\n- Dziękuję – powiedziałam cicho.\nChwilę jeszcze posiedziałyśmy w milczeniu. Nie była to niezręczna cisza. Przy Lily taki brak rozmowy nigdy nie był męczący. To nasze trwanie przerwało pojawienie się jak zwykle radosnego Ślimaka. Ciekawe czy to te diamenty?\n- Dziewczynki! Jak dobrze, że was widzę! – wykrzyknął na przywitanie. Wymieniłyśmy z Lily ukradkowe spojrzenia, a w tym czasie Ślimak kontynuował swoje małe przemówienie dla dwuosobowego audytorium. – Pamiętacie o naszym małym przyjęciu, prawda? – energicznie pokiwałyśmy głowami. Chociaż ja osobiście zapomniałam o tej dzisiejszej imprezie.\nSlughorn odwrócił się, zamiarem pójścia w stronę stołu nauczycielskiego, ale po trzech krokach zawrócił.\n- Lisbeth, nie będziesz miała nic przeciwko podzielenia się boiskiem z moją drużyną? Rozgrywki zbliżają się wielkimi krokami, a dzisiaj jest idealne pogoda na trening.\n- Oczywiście, że nie. – zapewniłam ze sztucznym uśmiechem.\nPoczekałam, aż Ślimak odejdzie na bezpieczną odległość i syknęłam przez zęby:\nGwałtownie przełamałam tosta, którego trzymałam w dłoni, wyobrażając sobie, że nie jest to kawałek pieczywa, tylko nauczyciel eliksirów. Nie spodziewałam się tylko, że w okolicy znajduje się również McGonagall.\n- Po kapitanie drużyny spodziewałam się większej kultury – powiedziała chłodno.\n- Tak, pani profesor – zgodziłam się z nią. Opuściła mnie wszelka energia, tak potrzebna do buntowania się.\n- Idź już na ten swój trening. Zajmiesz przynajmniej przed Malfoyem lepszą połowę boiska.\nUniosłam brwi w niemym pytaniu.\n- Na którejś kolacji, na której cię nie było, Dumbledore ogłaszał kapitanów – wyjaśniła.\nPokiwałam w zamyśleniu głową.\n- No to idę mu skopać ten jego jakże zgrabny tyłek.\nLily zachichotała cicho i sięgnęła po dzbanek z sokiem dyniowym. Nie wiem, jak ona może pić to paskudztwo.\n- Za piętnaście minut trening! – wydarłam się na całą salę i wyszłam z pomieszczenia. Nawet nie obejrzałam się za siebie, żeby sprawdzić, czy ktokolwiek za mną idzie. Quidditch jest zbyt kuszącą grą, żeby zrezygnować tylko dlatego, że kapitanem jest osobnik mojego pokroju.\nWyszłam na błonia, a za mną pociągnęła się grupa fanów quidditcha, przypominająca kondukt żałobny. Cóż, ja im nie kazałam zrywać się rano i wyłazić na dwór. Powinni się cieszyć. Nie ma ostrego słońca. A że ziemia mlaszcze pod nogami po wczorajszej ulewie? W powietrzu to nie przeszkadza i zapewnia miękkie lądowanie.\nPrzeszłam przez szatnię i zabrałam mojego Zmiatacza. Może nie najnowszy model, ale podrasowany w raczej nielegalny sposób. Co prawda przed każdym meczem jest kontrola, ale obejmuje ona tylko kilka najbardziej znanych zaklęć. Nikt nie podejrzewa, że co niektórzy preferują wcieranie w miotłę eksperymentalnych maści własnej roboty.\nŚlizgonów jeszcze nie było. I bardzo dobrze. Stanę w jakimś miłym miejscu, w którym jednocześnie nie zapadnę się po kolana w błocie, i nawet nie zauważę, kiedy się pojawią. Może nie oberwę klątwą w plecy.\nGryfoni stanęli przede mną w nierównym szeregu. Przeleciałam wzrokiem po towarzystwie. Cudów się nie spodziewałam, ale nie popadajmy w skrajności. Jeden na kacu, drugi poobijany, trzeci jeszcze przeżuwa śniadanie. I banda dzieciaków, którym marzy się tytuł najlepszego gracza. Sport to ciężka praca, a nie zbieranie laurów. No i nie wiem, jak te dwie drobne dziewczynki widzą siebie na stanowisku pałkarza. Całe szczęście, że chociaż przezornie wzięły miotły. Szkolne co prawda, ale lepsze to, niż nic.\nKlasnęłam w dłonie i zakomenderowałam:\n- Nowi, trzy okrążenia naokoło boiska! Kto nie umie latać, niech biega! – młodsi uczniowie, co niektórzy z trudnościami, wzbili się w powietrze. – A wy – wskazałam na członków drużyny – pilnujcie, żeby się nie pozabijali.\n- A ty będziesz się opieprzać, czy podziwiać Ślizgonów? – spytał z wrogością w głosie Evan.\n- Gladrag, wykastrowali cię ostatnio, że wraz z szanownymi koleżankami zajmujesz się pouczającym tematem plotek? I jakbyś się nie domyślał, z ziemi jest lepsza perspektywa na całokształt i łatwiej dopilnować Ślizgonów, żeby nie przeszkadzali.\nEvan prychnął i z nadmierną siłą odepchnął się od podłożą. Zachwiał się lekko, ale bez problemu zapanował nad miotłą. Za nim podążyli pozostali gracze.\nOparłam się zwyczajem pochodzącym z Polski o narzędzie pracy, tutaj miotłę i bardzo intensywnie zaczęłam udawać, że wcale się nie opierdalam. Tylko uprawiam trudną sztukę nicnierobienia.\nSpojrzałam w niebo i postanowiłam zrobić coś dla przyszłych pokoleń, czyli nie dopuścić do śmierci osoby, która teoretycznie może w przyszłości uratować świat. O, tamta blondynka, na którą już wcześniej zwróciłam uwagę, ledwo trzyma się na miotle. Wycelowałam różdżkę w stronę dziewczyny i sprowadziłam ją na ziemię, kilka metrów od siebie.\n- Spróbuj za rok – powiedziałam neutralnym tonem. Mimo tego dziewczyna z płaczem pobiegła w kierunku szatni.\nWrota naprzeciwko mnie otworzyły się z hukiem i na boisko wkroczyli Ślizgoni. Gracze byli z niewiadomej przyczyny w pełnym rynsztunku. Ja osobiście na treningach nie noszę tych ozdobnych fatałaszków, ale może Malfoy ma jakiś fetysz, albo coś. Swoją drogą, ładnie mu w zielonym.\nOdwróciłam wzrok od drużyny Slytherinu i spojrzałam na trybuny w dużej mierze zapełnione fankami Syriusza. Między nimi pewnie siedzieli zagorzali fani quidditcha w liczbie kilku. Ale wytapetowane lalunie wodzące maślanym wzrokiem za szkolnym casanovą, stanowiły przerażającą większość.\nPrzeniosłam wzrok na niebo. Zrobiłam to w jak najbardziej odpowiedniej chwili, ponieważ torem kolizyjnym leciał na mnie nie kto inny jak Justin, który już czwarty raz walczy o miejsce w drużynie. Teraz pozostaje tylko pytanie: czy właśnie postanowił się spektakularnie zabić, czy nadal nie potrafi panować nad miotłą. Odsunęłam się i zatrzymałam jego miotłę metr od ziemi. Przeleciał przez drążek i wylądował twarzą w błotnistej kałuży. Niezbyt miłe uczucie. Chłopak jednak szybko się podniósł i spytał:\n- Nie mam szans, prawda?\n- Czemu nie zajmiesz się czymś innym? Jesteś całkiem niezły w szachach.\n- Słyszałaś o szachiście, który miałby dziewczyny na pęczki?\n- Nie znam zbyt wielu zawodowych szachistów i zazwyczaj nie wnikam w niczyje życie prywatne. A poza tym, możesz zostać wyjątkiem potwierdzającym regułę, skoro tak bardzo ci zależy.\nWzruszył ramionami i z opuszczoną głową zszedł z boiska. Trochę mi go szkoda. W sumie ma rację, dziewczyny lecą na prawdziwych sportowców, a nie intelektualistów. Przynajmniej do pewnego wieku.\nNiespodziewanie zza chmur wyszło słońce, więc wystawiłam twarz na ciepło. Nie było mi jednak dane rozkoszować się darmowym solarium, bo po lewej rozległ się całkiem głośny huk. Uchyliłam powieki, ale to tylko Ślizgoni powpadali na siebie. Przeniosłam wzrok na Malfoya, który wyglądał na nieco zniecierpliwionego. No tak, na mojej połowie boiska dzisiaj jeszcze nikt nie zrobił czegoś tak idiotycznego.\nMimo, że wciąż byłam wkurwiona na Malfoya, to nie mogłam oderwać od niego wzroku. Ślicznie wyglądał, kiedy słońce padało na jego platynowe włosy. Tak, prezentuje się cudownie. Ale jednocześnie jest sukinsynem i arystokratycznym dupkiem, który właśnie pochwycił moje spojrzenie i zaczął iść w moim kierunku. Ale całkiem dobrze się składa, bo przecież miałam zamiar zemścić się na płci przeciwnej. Mogę zacząć od niego.\nŚlizgon stanął jakiś metr ode mnie i zacisnął dłoń na różdżce.\n- Jesteś głupia, czy nienormalna? – spytał.\n- Wybieram nienormalną.\nRównież wyciągnęłam różdżkę i nakierowałam na chłopaka. Przez chwilę celowaliśmy w siebie nawzajem w milczeniu. Przerwałam ciszę.\n- Miałam zamiar skopać dzisiaj ten twój cholernie zgrabny tyłek. Ale zrobię to kiedy indziej, bez świadków. Nie uśmiecha mi się szlaban przez kogoś takiego jak ty. Ale lepiej dla ciebie, jak się odpierzysz, bo jestem kobietą i w pewne dni za siebie nie ręczę. A teraz łaskawie spieprzaj na swoją połowę boiska – powiedziałam spokojnym głosem. Byłam wyjątkowo opanowana.\nPopatrzył na mnie krzywo i uśmiechnął się kpiąco.\n- Damie nie przystoi takie słownictwo.\n- Damy nie nazywa się dziwką – odpowiedziałam szybko.\n- Dama nie zachowuje się jak dziwka.\nJa pierdolę, ostatnio tak przekomarzałam się dwanaście lat temu w piaskownicy. Ale wtedy poszło o to, kto ma ładniejsze spinki na głowie.\n- Spieprzaj, Malfoy – ponowiłam propozycję nie do odrzucenia.\n- Zabrakło argumentów? – spytał.\n- Zabrakło ochoty do konwersacji z tobą – wyjaśniłam.\nUśmiechnął się szczerze. Chyba nie przywykłam do Ślizgonów krzywiących się w ten sposób.\n- No proszę, uczysz się ogłady – stwierdził neutralnym tonem. I poszedł na swoją połowę.\nChyba pozostawię zachowanie Ślizgona bez komentarza. Przynajmniej na razie. Będę miała wystarczająco dużo do tłumaczenia mojej drużynie. W końcu zazwyczaj taka konfrontacja kończyła się wymianą co najmniej kilku zaklęć.\nWystrzeliłam w niebo czerwone iskry, które sygnalizowały koniec treningu. Nie mam zamiaru dłużej przebywać w towarzystwie Malfoya i reszty Ślizgonów. Dzisiaj i tak wyrobiłam normę na cały najbliższy miesiąc. Zwykle omijam szerokim łukiem wszystko, co ma jakiekolwiek powiązania ze Slytherinem.\nObok mnie wylądował James i spytał:\n- Co chciał ten debil?\n- W gruncie rzeczy to nie wiem. Chyba tylko powyzywać od dziwek. Nie jestem już na cenzurowanym?\n- To nie ma sensu. Syriusz nadal się rzuca, ale bez ciebie to nie to samo – popatrzył na swoje buty. – Czemu tak bez chociaż jednej drętwoty puściłaś Malfoya?\n- Bo jest naczelnym i może mi przyjebać szlaban do końca życia? Kiedyś się odwdzięczę. Jak nie będzie się tego spodziewał… – zamilkłam na chwilę. – wiesz co, Rogacz? Brakowało mi ciebie.\nUśmiechnął się w odpowiedzi i pociągnął do szatni. Za nami poszedł Syriusz. W tempie błyskawicznym przebraliśmy się i poszliśmy na trybuny do Remusa i Petera. James uroczyście odchrząknął i powiedział:\n- Jako że Lis pozytywnie rozpatrzyła wniosek o utrzymywanie z nami, szarymi obywatelami, kontaktu, apeluję o udanie się na piwo w celu opicia tej szczęśliwej dla nas decyzji!\nRoześmialiśmy się i poszliśmy w stronę najbliższego nielegalnego przejścia do Hogsmeade.\nOpublikowano 13 listopada 2011 Autor: oNyks\nZ okazji końca długiego weekendu napisałam kolejny rozdział. Już siódmy, a siódemka jest przecież liczbą magiczną. Czy ma to jakieś głębsze znaczenie w tym przypadku? Wątpię. Jest jednak trochę inaczej. Sadie dała mi kilka cennych rad, które według mnie są słuszne i dlatego wcieliłam je w życie.\nOd razu informuję, że wiem, iż forma „księciów” jest absolutnie niepoprawna, ale z pewnych, znanych tylko mi powodów, pojawiła się w tym rozdziale.\n„Sens błądził po manowcach\nGdzie zaczynały kwitnąć\nPierwsze podejrzenia i truskawki”\nZ jaką prędkością po Hogwarcie roznoszą się plotki? Nigdy o tym nie myślałam, ale muszą być w tym jakieś czary. Skoro już w czasie lunchu byłam tematem większości rozmów, a tylko trzy osoby były świadkami mojej pogawędki z Bellatrix. Chociaż ja bym to raczej nazwała monologiem Ślizgonki.\nW Wielkiej Sali wytrzymałam niecałe dwie minuty. Pochwyciłam tosta i ewakuowałam się możliwie szybkim krokiem. Znalazłszy się za ogromnymi drzwiami, ugryzłam kawałek pieczywa. Nie powinnam się dziwić, że jestem takiej rachitycznej postury, skoro żywię się w ten sposób. Weszłam do najbliższej pustej klasy. Przeszłam dwa kroki w głąb pomieszczenia, ale odwróciłam się, gdy nie usłyszałam spodziewanego dźwięku zatrzaskiwanych drzwi. Przede mną stała Lily z nieśmiałym uśmiechem na ustach. Usiadłam na najbliższej ławce i poklepałam blat koło siebie. Rudowłosa odetchnęła z ulgą i zajęła miejsce obok siebie. Chwilę siedziałyśmy w ciszy.\n- Ja cię nie potępiam – w końcu wyrzuciła z siebie Lily.\nZwróciłam na nią pytający wzrok.\n- Jak dla mnie możesz gadać z kim ci się podoba – kontynuowała myśl. – Ślizgoni to w gruncie rzeczy normalni ludzi. Może trochę wredni, ale jednak ludzie.\n- Myślisz? – przerwałam jej.\n- A nie? – odpowiedziała pytaniem. – Jedzą, oddychają, śpią… Kosmitami nie są – zażartowała.\n- Nie byłabym taka pewna – wzruszyłam ramionami.\nLily powtórzyła mój gest i westchnęła.\n- Od początku byłaś tak negatywnie do nich nastawiona, czy dopiero po zaprzyjaźnieniu się z Huncwotami?\nPonownie wzruszyłam ramionami. W sumie to nie wiedziałam, jak mam odpowiedzieć Rudowłosej. Wspomnienia mają to do siebie, że z upływem czasu blakną. Czy to możliwe, żebym pięć lat temu kochała ten świat włączając w to Ślizgonów? Cóż, teraz nie darzę zbyt wielką miłością otoczenia. I chyba ze wzajemnością.\n- Przyjaźniłam się dość długo z Severusem – wyznała Lily. – Miał i chyba nadal ma… specyficzny charakter. Ale to nie jego wina. Miał trudne dzieciństwo – zamilkła na kilka sekund, co wykorzystałam, żeby wtrącić swoje trzy grosze.\n- I dlaczego ta wielka przyjaźń rozpadła się po pięciu latach? Bo jego charakter okazał się zbyt „specyficzny”?\n- Dziewięciu. Poznała go zanim poszliśmy do Hogwartu – uściśliła i uciekła wzrokiem w stronę okna. – Ufałam mu i traktowałam jak brata. To Severus wprowadził mnie w świat magii. Wątpię, żebym bez niego tak zabłysła na pierwszym roku. W końcu jako mugolaczka nie powinnam była wiedzieć, że czary to coś więcej niż krasnoludki i zatrute jabłka…\n- Co jabłka mają do magii? – spytałam zainteresowana.\n- Jest taka mugolska baśń. Księżniczka zostaje wygnana z zamku przez macochę, która boi się konkurencji; przygarniają ją krasnoludki, ale nawet tam zostaje znaleziona przez nową królową, która daje jej zatrute jabłko. Oczywiści kończy się szczęśliwie, bo żeby księżniczka wyzdrowiała, potrzebny jest tylko pocałunek księcia\n– wyjaśniła. – Bardzo lubiłam tę historię jako dziecko. Mogę ci opowiedzieć ze wszystkimi szczegółami – uśmiechnęła się.\n- Będę musiała opatentować nową metodę leczenia i sprzedawać pocałunki księciów na kilogramy. Na pewno w Slytherinie znajdzie się jakiś zainteresowany arystokrata – zażartowałam. - No to w końcu o co poszło ze Snape’em?\n- To wszystko było moją winą. Bardzo mi na nim zależało, ale bałam się, że z jego strony przyjaźń przerodzi się w coś więcej. A ja nie potrafiłabym być z nim tak blisko. Zaczęłam się od niego odsuwać i wyszło jak wyszło.\nNie, nie spodziewałam się takiego wyznania. Że niby Wycierus miałby dotykać tej słodkiej Lily? Odstręczająca wizja. Nawet bardzo.\n- Aha – stwierdziłam niezbyt elokwentnie.\nEvans spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami i spytała:\n- Nie powiesz nic więcej?\n- Co miałabym powiedzieć? Wiesz co myślę o Snapie. Zresztą, ja też nie jestem święta.\n- Ta cała sprawa z Bellatrix… Pewnie jeszcze w wolnych chwilach prowadzisz ze Ślizgonami filozoficzne dysputy na temat wyższości wódki nad piwem kremowym i wzdychasz do któregoś z nich?\n- Aż tak widać? – bez zastanowienia odpowiedziałam pytaniem.\nKurwa. Mogłam zaprzeczyć. Przecież skąd miałaby wiedzieć? A teraz!? Kurwa, już po mnie! Stanowczo powinnam nauczyć się trzymać język za zębami. Jak widać, pewne umiejętności są poza moim zasięgiem i jedyne co mogę zrobić, to zacząć sobie trumnę strugać.\nLily uniosła brwi w geście zdziwienia.\n- Ja… żartowałam z tymi rozmowami o alkoholu i wzdychaniu – powiedziała powoli. – Syriusz wspominał coś na ten temat, ale byliście już pokłóceni i uznałam to za kolejną plotkę. Wiesz jaki jest mściwy. Nie sądziłam… – pokręciła głową.\nNo proszę, proszę. Jaki Łapa jest uroczy i chętny do informowania wszystkich o tym, co jego nie dotyczy w najmniejszym stopniu. Ciekawe, czy wywalą mnie ze szkoły, jeśli kiedyś, niby przypadkiem, zepchnę go z najwyższych schodów. Wypadki się zdarzają, prawda?\n- Jak już jesteśmy na takim etapie szczerości, to powiedz kto. Wyrzuć wszystko z siebie. To naprawdę pomaga.\n- Nie wiem, czy chcę – wyznałam.\nSpojrzałam w jej zielone oczy, z których wyzierała rozbrajająca ufność. Z ciężkim westchnieniem uległam jej prośbie.\n- Malfoy – tym razem to ja odwróciłam wzrok.\n- Ma zgrabny tyłek.\nNasze spojrzenia ponownie się skrzyżowały i jednocześnie wybuchłyśmy oczyszczającym atmosferę śmiechem. W końcu otarłyśmy załzawione oczy i zgodnie wyruszyłyśmy pod salę do obrony przed czarną magią. Nigdy nie przepadałam za tymi zajęciami. Niby przedmiot ciekawy, ale profesor Hogan stracił serce do nauczania jakieś trzydzieści lat temu. Przynajmniej tak wnioskuję z miny, jaką zawsze wita młodych czarodziei.\nKorytarz na trzecim piętrze był jeszcze pusty. Chyba że za towarzystwo uzna się wyleniałego wilkołaka na obrazie i pająka pracowicie tworzącego kolejną pajęczynę pod sufitem. Korzystając z tak małego audytorium, postanowiłam kontynuować rozmowę z Lily. Dawno nie prowadziłam z nikim konwersacji, która byłaby jednocześnie szczera, przyjemna i dotyczyła poważnych tematów.\n- Nadal mnie nie potępiasz? – spytałam rudowłosej.\n- Nie jesteś ani pierwszą, ani ostatnią osobą, która ma takie problemy – stwierdziła.\nUsiadłyśmy pod ścianą i chwilę milczałyśmy. Nie była to krępująca cisza, ale mimo tego przerwałam ją:\n- Zawsze mi się wydawało, że jesteś bardziej – zawahałam się, nie wiedząc jakiego użyć słowa – przeciętna.\n- To znaczy? – spytała zaskoczona.\n- Myślałam, że kręci cię głównie malowanie paznokci i układanie włosów. Ale jesteś dojrzalsza, niż większość dziewczyn w naszym wieku.\n- Dziękuję – uśmiechnęła się szeroko.\nPowietrze przeszył metaliczny odgłos, który teoretycznie miał oznaczać rozpoczęcie zajęć. W praktyce dopiero po nim ktokolwiek zaczynał myśleć o dotarciu do odpowiedniej sali.\nNastępnym głośnym dźwiękiem był czyjś głos, zniekształcony przez wielokrotne odbicie się od kamiennych ścian korytarza. Po chwili zza winkla wyszedł wydzierający się Łapa i niezbyt zadowolony z takiego towarzystwa Remus. Syriusz na mój widok zamilkł, przeszedł obok z wysoko podniesioną głową i, jak przystało na kundla, cicho warknął.Za to Remus postanowił przekazać mi spojrzeniem wszystko, co się tylko dało: żal za obecne zachowanie Łapy, smutek, zrozumienie i chęć pojednania. Efekt był taki sam, jak po zmieszaniu wielokolorowych farb. Czyli nijaki. Odwróciłam wzrok od przyjaciół, teraz chyba już byłych, i ponownie spojrzałam w głąb korytarza. Ludzie zaczęli się złazić, czyli Hogan też pewnie niedługo łaskawie zaszczyci nas swoją obecnością.\nJakby przywołany moją myślą w drzwiach stanął kościsty, łysy czarodziej z brodą do pasa. Jak zwykle się skrzywił i rzeźbioną laską skrywającą różdżkę zagonił młodzież do klasy. Zwalczyłam pokusę do pokazania mu pewnego niekulturalnego gestu i posłusznie weszłam do sali. Zajęłam swoje miejsce i z impetem położyłam torbę na podłodze Ze znudzeniem zaczęłam kartkować nowy podręcznik. W sumie nie wiem po co go kupowałam. Hogan widocznie postanowił także wrzesień przeznaczyć na maglowanie głupiego zaklęcia tarczy, bo tablica wciąż była pokryta tymi samymi symbolami, co przed wakacjami. Bezsens. Ci, co mieli się nauczyć, to się nauczyli, a ci, których to przerasta i tak nie opanują tej umiejętności.\nProfesor ciężko podpierając się na lasce, dotarł do swojej katedry i odwrócił się przodem do uczniów.\n- Dzisiaj ćwiczycie w takich składach, jak wyznaczę. Może w ten sposób czegoś się nauczycie – oznajmił z przekąsem. – Pan Black ze Snape’em, Lupin z panną Black, Shimmer z Averym, Evans… – przerwał i rozejrzał się po klasie – Costello…\nDalszą część wypowiedzi Hogana zignorowałam. Po co mam słuchać i zaśmiecać mózg? Posiadam przecież tylko jeden i nie mam zamiaru zapychać go zbędnymi informacjami. Obserwowałam jedynie usta profesora, który miał niemiły zwyczaj, zaraz po skończeniu wypowiedzi, jednym zaklęciem przenosić wszystkie ławki na koniec sali, nie zważając na uczniów, którzy czasami jeszcze siedzieli na swoich miejscach. Aż dziwne, że jeszcze nikogo nie rozsmarował na ścianie.\nStanęłam naprzeciwko Ślizgona i wyjęłam różdżkę z kieszeni. Spojrzałam w oczy chłopaka, których kolor przywodził na myśl jedynie mętną wodę w kałuży. Nie odwróciłam wzroku, bo w pamięci wciąż miałam złotą zasadę pojedynków. To właśnie po oczach najłatwiej poznać kolejny ruch, szczególnie niedoświadczonego, przeciwnika. Wygodniej ułożyłam różdżkę w dłoni i cierpliwie czekałam na sygnał profesora. Suchy trzask zaklęcia ogłosił rozpoczęcie ćwiczeń. Leniwie odbiłam kilka pierwszych czarów. Mistrzynią w zaklęciu tarczy nie byłam, i prawdopodobnie nie będę, ale Avery nie stanowił dla mnie najmniejszego zagrożenia. Ale skoro Hogan uparł się, żeby tak wszystkich poustawiać, to proszę bardzo. Nie będę się wykłócać. A przynajmniej nie na ósmej lekcji dotyczącej tego samego czaru.\nPo mojej lewej stronie zażarcie walczył Syriusz ze Snape’em. Wróciła do mnie wizja Lily i Wycierusa jako bardzo bliskich przyjaciół. Całe szczęście, że nie zjadłam zbyt obfitego lunchu. Mam wybujałą wyobraźnię.\nKątem oka dostrzegłam w ostatniej chwili rykoszetujące zaklęcie Łapy. Uchyliłam się i popatrzyłam na to, co zostało z ławki, w którą trafiło zaklęcie. Nieciekawy widok.\nOdbiłam drętwą drętwotę Avery’ego i ponownie spojrzałam na pojedynek toczący się po lewej stronie. Walka Syriusza ze Smarkerusem musi skończyć się w szpitalnym. Ciekawe, czy Hogan tak ich dobrał, żeby nawzajem się powybijali? Miałby dwóch uczniów mniej i prawdopodobnie byłby szczęśliwszy. Ponownie odbiłam słabe zaklęcie Ślizgona. Jak on w ogóle zdał SUM-y z obrony? Potrząsnęłam głową i spojrzałam na prawo – w stronę katedry, za którą zasiadał profesor. Jednak się odrobinę zaniepokoił najbardziej zażartą walką, która aktualnie miała miejsce w jego klasie. Chyba w końcu dotarło do niego, że nie wybrał przeciwników zbyt trafnie. Ciężko podparł się na lasce i stanął nadspodziewanie pewnie na podwyższeniu. Płynnym ruchem wyciągnął różdżkę. Bez chwili namysłu rzucił nieznane mi zaklęcie. A może znane, tylko w o wiele słabszej formie? Syriusz i Wycierus zamarli w bezruchu. Także błękitny promień zaklęcia między nimi zatrzymał się i skupił w pomału wirujący grot światła. Może i Hogan nie potrafi uczyć i ledwo chodzi. Ale dysponuje ogromną siłą magiczną i umiejętnościami.\nPrzyjrzał się krytycznie znieruchomiałej dwójce i zneutralizował zaklęcie wirujące w powietrzu. Niebieskie światło natychmiast się rozproszyło. Schował różdżkę do laski i klnąc pod nosem zszedł z katedry. Szybko, jak na niego oczywiście, podszedł do Syriusza i obszedł go dookoła, uważnie oglądając. Tak samo postąpił w przypadku Snape’a. Cóż, widok rzeczywiście był nieciekawy. Ludzie zazwyczaj nie mają łusek na twarzy, nie posiadają ogona i stanowczo nie są pokryci ropiejącymi wrzodami. Skąd oni w ogóle wytrzasnęli takie zaklęcia? Czuję się jakaś taka… niewyedukowana.\nHogan jeszcze bardziej zaczął lżyć, na czym to ten świat nie stoi i, rzucając jednocześnie ostrzegawcze spojrzenie w głąb sali, zaczął lewitować dwójkę uczniów, prawdopodobnie w kierunku skrzydła szpitalnego. Avery zrezygnował z jakiejkolwiek próby przebicia się przez moją obronę, więc usiadłam po turecku na ocalałej jakimś cudem ławce i rozejrzałam się po pobojowisku. Niezbyt wiele sprzętów zachowało się w jednym kawałku. Widok nie należał do najciekawszych, więc zajęłam się czytaniem wszystkiego, co zostało wyryte na blacie, na którym posadziłam swoje cztery litery. Przerwałam tą jakże budującą czynność, gdy obok mnie stanęła Cath z przesłodzony uśmiechem, który omijał jednak oczy dziewczyny.\n- Wiesz… – zaczęła głosem ociekającym lukrem – słyszałam o książkach, które wypalają oczy. A nawet – zawiesiła głos, próbując budować napięcie – zabijają – ostatnie słowo wypowiedziała szeptem. – Myślisz, że twoja nowa przyjaciółka chce cię zabić? – spytała chłodno.\nNic nie odpowiedziałam. Catherine chyba też nie oczekiwała z mojej strony elokwentnej odpowiedzi, bo z bardzo szerokim uśmiechem odeszła. Ale trafiła w sedno moich wątpliwości. Czy powinnam ufać Ślizgonom? Przez pięć lat z żadnym nie łączyły mnie nawet neutralne stosunki. A teraz coś się zmieniło i ja tak za bardzo nie wiem, o co w tym chodzi. Czy to podstęp, czy może jestem jakąś dawno zaginioną ślizgońską księżniczką? To by było bez sensu co prawda, bo bliżej mi już do pokrewieństwa z kałamarnicą z jeziora, ale może urojenia są skutkiem przedawkowania pewnych napojów, ze spożycia których słyną Ślizgoni? Ja tam nie wiem, co oni popijają w tych lochach i jakie są tego efekty.\nSiedziałam na łóżku, próbując zapisać rolkę pergaminu informacjami na temat powstania goblinów w tysiąc dwieście osiemnastym roku. Tą niezbyt ciekawą czynność skutecznie utrudniała mi głośna rozmowa Catherine i Laurie. Może bym jakoś to zniosła, ale wysłuchiwanie plotek na własny temat nie jest miłe. Chyba że cierpię na zaniki pamięci i jednak na dzisiejszej obronie przed czarną magią śliniłam się na widok Avery’ego.\nWrzuciłam pióro i pergamin do szuflady w szafce nocnej i wstałam z zamiarem ewakuowania się z pomieszczenia, w którym byłam raczej niemile widziana. Lily podniosła na mnie wzrok, ale po dwóch sekundach opuściła oczy. Nie będę jej winić. Gdybym była nią, to też wolałabym nie afiszować się z przyjaźnią do osoby ledwo tolerowanej w szkole. W gruncie rzeczy jest to dziwne zjawisko. Trzy dni temu wszyscy, a przynajmniej znacząca większość, darzyła mnie sympatią. A teraz? Nagle naokoło mnie zrobiło się bardzo pusto. Jakbym była trędowata.\nZacisnęłam zęby i zeszłam do pokoju wspólnego. Kilka rozmów ucichło, gdy pojawiłam się na schodach. Przystanęłam na krótką chwilę i podeszłam do dziury pod portretem Grubej Damy. Nawet nie mogłam pożyczyć od Jamesa peleryny-niewidki. Zresztą, pewnie jeszcze siedział z Syriuszem w szpitalnym i wspierał go duchowo, więc magiczny płaszcz prawdopodobnie miał przy sobie.\nMając nadzieję, że uda mi się ominąć wieczorne patrole, wyszłam na chłodny korytarz. Rozejrzałam się, ale było cicho i pusto. Nie miałam konkretnego planu, chciałam się jedynie wyrwać z wieży Gryffindoru. Gdybym była z Huncwotami, pewnie zaraz zostałabym zaciągnięta w jakąś nieznaną mi jeszcze część zamku, w celu zbadania nowych terenów albo do Hogsmeade na piwo.\nStanęłam w wykuszu i wyjrzałam przez otwór służący za okno. Za wiele nie zobaczyłam, bo mgła zwykle unosząca się nad jeziorem zgęstniała i przysłoniła całe błonia. Usiadłam na parapecie i, tym razem bez samobójczych planów, zwiesiłam nogi nad zamgloną przestrzenią. Pomału opuściłam się i stanęłam na wąskim gzymsie. Całe szczęście, że budowniczy zamku umieścił na zewnętrznych ścianach tyle pierdół, po których można w miarę wygodnie zejść na błonia, omijając jednocześnie wszystkie patrole. Chyba że jakiś wariat właśnie teraz postanowił na miotle pilnować murów Hogwartu. Chociaż nie wiem, co mógłby zobaczyć w tej mgle.\nZeskoczyłam z parapetu, który znajdował się trochę ponad metr nad trawnikiem i zamarłam na chwilę w bezruchu. Ciszy nie mącił żaden dźwięk poza moim oddechem. Patrząc uważnie pod nogi, skierowałam się w stronę, gdzie spodziewałam się znaleźć jezioro. W tej mgle mogły mi się co prawda popieprzyć kierunki, ale chyba nie zgubię się tak na amen.\nPrzystanęłam, kiedy pod stopami zachrzęścił mi piasek. Dwa kroki dalej i spotkałaby mnie nieplanowana kąpiel w zimnej już wodzie. Skręciłam w lewo i powoli powędrowałam wzdłuż jeziora. Ominęłam ogromny głaz narzutowy, z którego latem co odważniejsi skakali do wody, co oznaczało, że zbliżam się do znamiennej kępy brzózek. Ponownie zmieniłam kierunek marszu i po chwili prawie zderzyłam się z biało-czarnym pniem. Wyminęłam tą niespodziewaną przeszkodę i zagłębiłam się w zagajnik. Powietrze zdawało się odrobinę bardziej przejrzyste, ale jednocześnie żółknące liście na gałęziach zasłoniły światło, więc zrobiło się ciemno jak w dupie. Po omacku dotarłam w okolice ukrytej polanki z zamiarem schowania się na najbliższy czas przed całym światem. Ale widocznie ten tam na górze, o ile istnieje, miał inne plany.\nPrzedarłam się wąską ścieżką między przerośniętymi jeżynami. Prawdopodobnie krwią okupiłam możliwość dotarcia tam, gdzie zamierzałam. I na tym skończyła się moja dobra passa w poszukiwaniu ciszy i spokoju. Gwałtownie zatrzymałam się, kiedy znienacka w okolicach mojej twarzy pojawił się czubek miecza. Zrezygnowałam z zezowania na niebezpieczny przedmiot i przeniosłam wzrok na osobę, która tę broń trzymała. Malfoy.\n- Zgodnie z regulaminem powinienem odjąć Gryffindorowi czterdzieści punktów – powiedział cicho, wciąż celując we mnie czubkiem miecza.\nPodniosłam dłoń i ostrożnie dotknęłam ostrza broni. Nacisnęłam na nie, dając do zrozumienia Ślizgonowi, że nie bardzo lubię, jak ktoś celuje we mnie żelastwem. Bez słowa opuścił miecz i oparł sztych o ziemię.\n- Z tego co wiem, cisza nocna obowiązuje wszystkich – powiedziałam.\n- Poza tymi, którzy potrafią załatwić u Ślimaka pewne przywileje, bez których prefekt naczelny nie może należycie wykonywać swoich obowiązków – zripostował chłodno.\nSprytne. Chociaż na jego miejscu pewnie prędzej czy później też bym na coś podobnego wpadła.\n- I łazisz po nocach, żeby w romantycznym zagajniczku wymachiwać jakimś żelastwem?\n- Nie sądziłem, że jesteś aż taką ignorantką, Shimmer.\nUniosłam brwi w niemym pytaniu. Mimo półmroku zauważył ten gest.\n- Jest u mnie taka rodowa tradycja, wiesz – tłumaczył jak małemu dziecku. – I zgodnie z nią powinienem mieć opanowane do perfekcji pewne umiejętności, do których zalicza się właśnie walka claymorem.\nOparłam się o najbliższe drzewo i milczałam. Nie miałam zamiaru odpowiadać na wyjaśnienie, wypowiedziane takim tonem. Tym bardziej, że oboje wiedzieliśmy, że to była tylko prowokacja.\nObserwowałam Ślizgona, który transmutował miecz, o przepraszam – claymore, w zgrabny sztylecik, który następnie schował do kieszeni. Stojąc do mnie bokiem, rozpuścił włosy, które do tej pory miał związane w sposób zgrzebny i prawdopodobnie bardzo praktyczny. Nie mogłam oderwać wzroku od jasnych kosmyków, muskających nagie łopatki Ślizgona. Czułam, jak na moją twarz wypływa gorący rumieniec.\n- Możesz się ubrać? – zaproponowałam lekko drżącym głosem.\nKurwa, to nie tak miało zabrzmieć.\nOdwrócił się do mnie i skrzyżował ramiona na klatce piersiowej.\n- Czemu? – spytał odrobinę rozbawionym tonem.\n- Bo mi zimno, jak na ciebie patrzę – spróbowałam odzyskać twarz, ale efekt okazał się całkowicie niezadowalający.\nRoześmiał się i wolno do mnie podszedł. Całe szczęście opierałam się już o drzewo, bo nie zniosłabym chyba kolejnego upokorzenia tego dnia. A nogi miałam jak z waty. Malfoy oparł prawą dłoń o białą korę nad moją głową. Nasze spojrzenia skrzyżowały się. Przy tak mizernym świetle mogłam tylko zauważyć, że ma nadzwyczajnie blade tęczówki. Spróbowałam zmienić pozycję, odsunąć się, ale nie miałam pola do manewru.\n- Mógłbyś się odsunąć? – poprosiłam cicho.\nZamknęłam oczy i po prostu trwałam. Malfoy zdecydował się jednak odsunąć o kilka centymetrów, ale nie zmieniłam pozycji.\n- Podobno dostałaś dzisiaj prezent od Bellatrix – stwierdził beznamiętnym tonem.\n- Zapoznałaś się z nim?\n- I zapewne zostawiłaś jedną z najcenniejszych książek znajdujących się w Hogwarcie, w dormitorium, pomiędzy bandą bezmózgich Gryfonów?\n- Gdybym miała pilnować wszystkich rzeczy, które z jakiś powodów miałyby pozostać tajemnicą, to musiałabym zawsze chodzić z wypchanym kufrem przy sobie – prychnęłam.\n- Nie boisz się, że w najbliższym czasie zarządzę dokładną kontrolę wieży Gryffindoru? – spytał.\nWzruszyłam ramionami. Poprzednia, długa wypowiedź w towarzystwie półnagiego Malfoya wyczerpała moje siły intelektualne. Mózg właśnie wybrał się na urlop w trybie natychmiastowym, więc siłą rzeczy sklecenie jakiejkolwiek odpowiedzi było zbyt trudne.\nŚlizgon opuścił prawą dłoń i musnął moje włosy przy uchu. Mimowolnie zadrżałam, zagryzając jednocześnie wargi żeby nie jęknąć. Roześmiał się cicho i zrobił pół kroku do przodu. Dzieliły nas tylko milimetry.\n- Proszę… – szepnęłam.\n- O co? – spytał równie cicho.\n- Nie wiem – odpowiedziałam z konsternacją.\nNie miałam pojęcia, czego chcę. Czy żeby poszedł jak najdalej ode mnie, czy dotknął, wprawiająć moje ciało w drżenie.\nŚlizgon nic nie odpowiedział i przez dłuższą chwilę nie poruszył się. Po czasie, który dla mnie wydawał się wiecznością, a w rzeczywistości pewnie nie był nawet minutą, lekko położył dłoń na moim biodrze. W ustach poczułam smak krwi pochodzącej z zagryzionej wargi. Rozluźniłam lekko szczęki. Malfoy odsunął się ode mnie, ale nie miałam odwagi, żeby otworzyć oczy i zobaczyć, co robi. Następną rzeczą, którą poczułam, były wąskie wargi dotykające kącik moich ust. Zaskoczona gwałtownie zaczerpnęłam powietrze. Uczucie było diametralnie inne, niż przy pocałunku Remusa. Malfoy był po prostu… doświadczony i cały czas wiedział, co robi. Natomiast Lunatyk uległ wewnętrznej potrzebie. A może pokusie?\nOsunęłam się po pniu, jednak wciąż pewnie podtrzymywały mnie dłonie Malfoya. Czy teraz powinnam zwracać się do niego po imieniu? W końcu niecodziennie ląduje się w takiej dwuznacznej pozycji z dotychczasowym wrogiem.\nPod plecami poczułam nierówności podłoża. Nawet nie wiem, kiedy położyłam się na trawie. Dłoń Lucjusza wodziła wzdłuż mojego uda, biodra i żeber, wprawiając mnie w drżenie. Objęłam Malfoya ramionami i przyciągnęłam do siebie. Poczułam gorący oddech na policzku. Tym razem dotknął wargami moich rozchylonych ust. Językiem musnął delikatną skórę i zatrzymał się na granicy zębów, jakby czekając na moje przyzwolenie. W odpowiedzi tylko mocniej przycisnęłam chłopaka do siebie. Pogłębił pocałunek, jednocześnie wsuwając gorącą dłoń pod moją bluzę i gładząc brzuch. Nagle przerwał pieszczotę i powiedział rzeczowym tonem:\n- Mógłbym cię tu wziąć, na tej mokrej trawie i nawet byś się nie sprzeciwiła.\nJęknęłam w proteście, a Malfoy ponownie się roześmiał.\n- Sprzeciwiłabym się, gdybym chciała – wyszeptałam.\nSpróbowałam się poruszyć, ale na pozór czuły uścisk okazał się wyjątkowo silny. Rozluźnił uchwyt jednej ręki i zaczął dłonią gładzić przez materiał wewnętrzną stronę mojego uda. Robił to bardzo powoli i bardzo delikatnie. Zaszlochałam. To wszystko było takie nowe, takie przyjemne i sama nie wiedziałam, czego oczekuję. I dlaczego tak reaguję na tego Ślizgona. Kolejnym pocałunkiem stłumił szloch wydobywający się z moich ust.\nPuścił mnie i odsunął się. Drżąca zwinęłam się na zimniej trawie. Po chwili wahania otworzyłam oczy. Ślizgon klęczał obok mnie, z lekko rozczochranymi włosami. Ale nic innego nie wskazywało na to, że przed chwilą obdarzył mnie złudną czułością. Wstał i zanim odszedł w mgłę, powiedział lodowatym, lecz cichym głosem:\n- Jesteś dziwką. Zwykłą, chędożoną dziwką.\nOpublikowano 16 października 2011 Autor: oNyks\nMam nadzieję, że uwielbiacie opisy i brak jakiejkolwiek akcji. Rozdział jest krótszy o jakieś 25% od poprzednich, jednak skończenie w takim, a nie innym momencie było świadomym wyborem, a nie brakiem weny.\nNie sądzę, żebym informowała o pojawieniu się kolejnych rozdziałów. Nie dysponuję aż taką ilością wolnego czasu. Przepraszam wszystkich, których teraz poinformowałam w formie spamu (sama tego nie lubię), ale doba jest stanowczo za krótka.\nJeszcze raz dziękuję Frigus za nagłówek.\n„Każde zrozumienie zaczyna się od podziwu.”\nObudziło mnie mrowienie w prawej ręce. Nie otwierając oczu zmieniłam pozycję na nieco wygodniejszą. Doskonale znałam przyczynę wszelkiego obecnego dyskomfortu. Wczorajszy dzień przewijał mi się przed oczami podobny do idiotycznych, czarno-białych komedii z początku wieku. Przyspieszone postaci na prawie nieruchomym tle. Ale sceny, które widziałam oczami wyobraźni, nie miały nic wspólnego z fikcją. Pokazywały tylko i wyłącznie bolesną prawdę.\nWciąż znajdowałam się w Wieży Astronomicznej. Było mi cholernie zimno, ale czego mogłam się spodziewać po spędzeniu prawie całej nocy na kamiennej posadzce? Przecież nie wrażeń prosto z pięciogwiazdkowego SPA. Uchyliłam powiekę i z jękiem spróbowałam poruszyć zdrętwiałymi kończynami. Wstałam przytrzymując się ściany i chwiejnym krokiem podeszłam do okna. Kiedy indziej z niego skoczę. Zbyt mało rozumiem, żeby tak po prostu zostawić ten świat. No i Syriusz pewnie dzisiaj się zreflektuje. I wszystko będzie dobrze.\nCzy wąż był tylko złudzeniem, czy istniał naprawdę? A jeśli tak, to co oznaczały jego słowa? I w jaki sposób go zrozumiałam? Co prawda coś mi się w głowie telepie, jak mama opowiadała mi o swoim znajomym, który był wężousty, więc to pojęcie nie jest mi całkiem obce. Ale wtedy mogłam mieć niecałe pięć lat, więc tę rozmowę pamiętam jak przez mgłę. W każdym razie wygląda na to, że mam rzadką zdolność i całkowicie nie wiem, co ten fakt oznacza. I co Malfoy miał na myśli mówiąc, że powinnam być Ślizgonką?\nOparłam się ciężko o parapet i przyłożyłam czoło do zimnej ściany. Kręciło mi się w głowie. Kiedy ostatnio jadłam cokolwiek pożywnego? Wczoraj rano? A może w sobotę?\nGłęboko odetchnęłam i walcząc z mdłościami rozpoczęłam mozolną wędrówkę w stronę kuchni. Chyba tylko cudem nie zemdlałam na schodach. Ściany radośnie wirowały, a cały świat zaczęły pokrywać czarne plamki podobne do tych, które są objawem smoczej ospy. Tylko zazwyczaj wysypka nie przemieszcza się po skórze chorego z zawrotną prędkością.\nUsiadłam na stopniu gdzieś pomiędzy czwartym a trzecim piętrem. Zamknęłam oczy i spróbowałam zapanować nad własnym ciałem. W głowie pulsował tępy ból, a mdłości przybierały na sile. No cóż, żołądek i tak mam pusty, więc rzygać nie będę. Chociaż tyle dobrego… Nie wiem jakim cudem dziewoje w romansach potrafią zemdleć na zawołanie w ramionach wybranka. I do tego ostatni widok jaki zapamiętują to cudowne oczy tegoż delikwenta. W utracie przytomności nie ma nic poetycznego.\nZ trudem wstałam, żeby kontynuować wędrówkę. Przytrzymując się poręczy stawiałam bardzo niepewne kroki. Ignorując, a przynajmniej starając się, protesty organizmu dotarłam do sali wejściowej. Ponownie usiadłam na stopniu. Nie byłam w stanie przejść całej komnaty bez podpierania się o cokolwiek. Musiałam wybrać okrężną trasę wzdłuż ścian. Spojrzałam jeszcze w stronę kamiennego Merlina, szukając otuchy. Ale rzeźba nie zwróciła na mnie uwagi. Czyli jeszcze nie zaczęłam majaczyć. Ten posąg należał do niewielkiej grupy przedmiotów w Hogwarcie, które nie zmieniały swojego położenia. Przynajmniej w czasie mojego uczęszczania do tej placówki. Ale reszta świata nie miała zamiaru pozostać w bezruchu. Niebo za oknem zaczęło przybierać lekko migdałowy odcień. Czyli bez zbędnego patosu żółtawy.\nPodpierając ściany niczym zawodowy pijak, zeszłam kolejną kondygnację w dół. A potem zakręciłam i znalazłam się pod salą wejściową. Połaskotałam gruszkę, chociaż trudno powiedzieć, czy autor obrazu rzeczywiście miał na myśli ten owoc, i nadal na miękkich nogach weszłam do kuchni. Usiadłam przy stole Ravenclawu – był najbliżej. Znów głęboko odetchnęłam i ukryłam twarz w dłoniach. Zmieniłam pozycję dopiero wtedy, gdy jeden ze skrzatów postawił przede mną gorącą herbatę z cytryną i talerz pełen pełnowartościowych kanapek. Podziękowałam bladym uśmiechem, a potem ostrożnie ugryzłam kromkę. Powoli przeżułam kęs, starając się przekonać własne ciało, że zwrócenie tego posiłku nie będzie dobrym pomysłem.\nPokrzepiona wczesnym śniadaniem wróciłam po własnych śladach. Nie zamierzałam ponownie iść do Wieży Astronomicznej, ale droga do Gryffindoru prowadziła w tą samą stronę. Czy byłam gotowa na konfrontację z Huncwotami? Nie sądzę. Ale zebrałam całą zawziętość i gryfońską odwagę. Nie mogłam przecież przez najbliższe dwa lata, o ile nic się nie zmieni, unikać własnego domu. Ale przecież niedługo wszystko powinno się ułożyć. Łapa nieraz palnął jakąś głupotę. Jak wstanie, to zaraz do mnie podejdzie i przeprosi. Musi.\nStanęłam przed Grubą Damą. Otworzyła oczy i ziewnęła przeciągle.\n- Znowu się włóczysz? – spytała retorycznie.\nWzruszyłam ramionami i odpowiedziałam:\n- Mam nadzieję, że to już ostatni raz. Nie mam zamiaru więcej czekać na przez ciebie całą noc!\nSkinęłam potulnie głową, a Gruba Dama odchyliła płótno. Dziwne, nie zapytała dla zasady o hasło.\nPrzeszłam przez dziurę pod portretem i od razu poszłam w stronę mojego dormitorium. Przydałoby się jednak posiadać jakieś książki na zajęciach. No i pergamin na notatki, bo chwilowo wolę nie męczyć Remusa prośbami o materiał z lekcji, na których nie zapisywałam. Spojrzałam na plan przyklejony koło łóżka i upchnęłam do torby potrzebne rzeczy. Przebrałam się w szkolny mundurek, z przyzwyczajenia sprawdziłam, czy różdżka jest na swoim miejscu w kieszeni i zeszłam do pokoju wspólnego. Nie chciałam przypadkiem obudzić dziewczyn, a siedzenie bez ruchu raczej mi nie odpowiadało.\nUsiadłam w jednym z miękkich foteli i sięgnęłam po wczorajszego „Proroka”, który leżał na stoliku. Z pierwszej strony uśmiechał się do mnie facet koło czterdziestki, poklepujący rudego kuguchara. No tak, od kilku lat na początku września Francuzi organizują Międzynarodowe Targi Stworzeń Magicznych. Rzuciłam okiem na podpis pod zdjęciem:\nRainerio Barrientos za rekordową kwotę pięciuset tysięcy galeonów wylicytował zwycięzcę tegorocznego konkursu\nDość… lakoniczne. Kuguchary są podobno cholernie inteligentne, a tutaj jeden z przedstawicieli tego gatunku został sprowadzony do roli ekskluzywnego towaru. Westchnęłam i przewróciłam kartkę. Tu również zdjęcie przedstawiało mężczyznę. Ale na tym podobieństwa się kończyły. Ten tutaj mógł mieć najwyżej dwadzieścia kilka lat, ubrany był w urzędniczą togę i uśmiechał się raczej powściągliwie. Lewą dłoń wyposażoną w długie palce opierał teatralnym gestem na poręczy schodów. Spojrzałam na nagłówek:\nDymisja Olivera Barkleya?\nHm, czyżby to była ta wielka zmiana zapowiedziana przez Tiarę Przydziału? Tylko co apolityczny Hogwart ma mieć wspólnego z kochanym ministrem magii? I dlaczego przy artykule o nim wstawili fotografię chuj wie kogo? Spojrzałam na dalszą część artykułu:\nTom Riddle, najmłodszy w historii szef Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów postuluje, aby obecny minister magii podał się do dymisji. Jak mówi, jest zatrwożony nieudolnością i postawą Barkleya.\n- Stare czarodziejskie rody są negatywnie nastawione względem mugoli i mieszanych małżeństw. Po dyktaturze Gellerta niesnaski na tle czystości krwi pogłębiły się. Choć Grindelwald miał bardzo interesującą wizję magicznego świata, jednak nie potrafił zrealizować jej w sposób pozwalający na polepszenie jakości życia przeciętnego obywatela. Za cel stawiam sobie zjednoczenie wszystkich prawdziwych czarodziejów i czarownic, byśmy żyli ponad podziałami. Niestety polityka Barkleya może jedynie powiększyć przepaść i doprowadzić do kolejnych rozłamów, które już teraz są przyczyną dyskryminacji pewnych środowisk. Dymisja ministra jest obecnie jedyną rzeczą, która może polepszyć sytuację – oświadcza Riddle.\nZ naszych informacji wynika, iż wiele osób popiera inicjatywę Toma Riddle’a. Młody dyrektor DMWC ma realną szansę na przeforsowanie swoich racji i, być może, zastąpienie Barkleya na jego obecnym stanowisku. Jak sam mówi, chciałby zreformować Ministerstwo i zakończyć ciągnące się od wielu lat procesy popleczników Grindelwalda. Twierdzi, że obecny minister magii nie radzi sobie ze skutkami wpływu, jaki czarnoksiężnik miał na społeczeństwo.\n- Całkowicie zgadzam się z postulatami Riddle’a. Świat czarodziejów nie podniósł się jeszcze po terrorze Grindelwalda, a Oliver Barkley całą władzę kieruje na utrzymanie obecnego kryzysu w jak największej tajemnicy. Mimo szczerych chęci nie jesteśmy w stanie naprawić tego, co jest zamiatane pod dywan – komentuje rozżalony Orion Black, szef Departamentu Magicznych Katastrof.\nOliver Barkley był nieosiągalny dla komentarza, jednak jak dowiedzieliśmy się z anonimowego źródła, piętnastego września planowane jest przez ministra posiedzenie Rady Ministerstwa.\nW sumie nic interesującego. Starzy politycy próbują utrzymać się na stanowisku, młodzi ich wygryzają. Na wielką rewolucję się nie zanosi. To nie może mieć nic wspólnego z przepowiednią Tiary. Przed każdymi wyborami odprawiają się takie cyrki.\nZiewnęłam i przeniosłam wzrok na następną stronę. W oczy rzucił mi się nagłówek długiego reportażu Skamandera o akromantulach. Trzeba być masakrycznie porąbanym, żeby podniecać się przerośniętymi pająkami. Ponownie przerzuciłam kartkę i wreszcie moim oczom ukazała się część „Proroka” poświęcona quidditchowi. Szybko zapoznałam się z tabelą wyników z ostatniego tygodnia i zatonęłam w dokładnym opisie rozgrywki między Chlubami Portree a Armadami z Bragi.\nTrzasnęły drzwi. Uniosłam wzrok znad „Proroka”, a po chwili na schodach pojawił się Glizdogon. Pomachałam ręką na przywitanie, ale odpowiedział mi tylko pogardliwym uśmiechem. Utkwiłam wzrok w trzymanej gazecie, a konkretniej w jakże interesującym wyrazie „ponieważ”. Dlaczego Peter normalnie do mnie nie podszedł? Kolejny hałas zmusił mnie do podniesienia głowy. Syriusz w wyjątkowo głośny sposób zbiegł do pokoju wspólnego, ale w przeciwieństwie do Glizdogona, nie zwrócił na mnie najmniejszej uwagi. Tak samo jak James, który sypialnię opuścił tuż za Łapą. Peter powiedział coś do Rogacza i cała trójka zaczęła się śmiać. Czy zawsze wyglądaliśmy tak dla postronnych obserwatorów?\nMinęli mnie nadal opętańczo chichocząc. Za nimi powlókł się Lunatyk, który swoim nowym zwyczajem niepostrzeżenie się pojawił. Obrzucił mnie przeciągłym spojrzeniem i szybkim krokiem ewakuował z pokoju wspólnego, tym samym zostawiając obiekt swoich westchnień w samotności.\nCzyli teraz to tak miało wyglądać? Peter jako wspaniały przyjaciel, mimo że do tej pory zawsze był gdzieś z boku? Czyżby czekała mnie egzystencja polegająca na konwersowaniu o lakierze do paznokci i grzecznym chodzeniu spać przed północą?\nSiedziałam jak sparaliżowana, czułam żal do całego świata. Przecież byłam tylko szczera. Dlaczego przyjaciele potraktowali mnie w ten sposób? Pragnęłam jedynie zrozumienia.\nZacisnęłam zęby i powstrzymałam łzy cisnące się do oczu. Nie będę płakać. Nie teraz, kiedy może zobaczyć mnie każdy, kto przechodzi przez pokój wspólny. Gwałtownie wstałam i cisnęłam gazetę na czerwony dywan. Zarzuciłam torbę na ramię i szybko przeszłam przez dziurę pod portretem. Zaciskając pięści zeszłam do Wielkiej Sali. Mijałam uczniów powolnym krokiem zmierzających na śniadanie. Zatopiona we własnym rozgoryczeniu nie odpowiedziałam na codzienne pozdrowienia znajomych i życzliwe uśmiechy.\nWparowałam do Wielkiej Sali i usiadłam naprzeciwko Laurie. Z premedytacji zrezygnowałam z miejsca koło któregoś Huncwota. Skoro nie jestem już przyjaciółką, tylko szmatą… Potrząsnęłam głową i zagryzając wargi nalałam herbatę do kubka. Zacisnęłam dłonie na szybko nagrzewającym się naczyniu i wbiłam wzrok w pusty talerz. Catherine usiadła obok i bez owijania w bawełnę spytała:\n- Pokłóciłaś się z chłopakami?\nWzruszyłam ramionami. Uznała to widocznie za odpowiedź twierdzącą, jednak nie zaspokajającą jej ciekawości. Zaczęła drążyć temat:\n- Och. O co?\n- O nic konkretnego – odpowiedziałam lakonicznie.\n- No ale powiedz. Możesz mi ufać – nalegała.\n- Przecież mówię, że o nic! – zdenerwowałam się.\nCath powstrzymała się od dalszych pytań, przynajmniej na razie. Uniosłam wzrok znad herbaty i rozejrzałam się po Wielkiej Sali. Gryfoni nawet jeśli zwrócili uwagę na tą drobną wymianę zdań, to uznali to za mało istotny szczegół. Co ja się dziwię, ludzie przecież nie spostrzegają takich szczegółów życia codziennego. Krukoni i Puchoni tym bardziej niczego nie zauważyli. Cholera, muszę pamiętać, żeby tak nie przejmować się faktem, co pomyślą o mnie inni. Przecież ja też nie pamiętam, kto z kim, dlaczego i kiedy. Nikogo to nie obchodzi na dłuższą metę.\nJak codziennie spojrzałam w kierunku stołu Slytherinu. Przebiegłam wzrokiem po Ślizgonach i zawiesiłam wzrok na jakże cudownym wizualnie prefekcie naczelnym. Odwzajemnił spojrzenie, ale po chwili odwrócił się w stronę Regulusa i zaczął się z nim sprzeczać. Po tej wymianie uwag, której siłą rzeczy nie mogłam usłyszeć, również młodszy Black spojrzał na mnie uważnie.\nUciekłam wzrokiem w kierunku własnego talerza. Kurwa, przecież nie mogę się tak publicznie gapić na Malfoya. Tylko dlaczego mam wrażenie, że pół szkoły się na mnie patrzy? Uniosłam na sekundę wzrok. Wlepiały się we mnie cztery pary oczu. Po chwili właściciele tychże narządów wzroku opuścili Wielką Salę. Znowu zajęłam się obserwacją zastawy. Dzisiaj więcej się gapię niż gadam. Masakra.\n- Znowu masz problemy ze Ślizgonami? – tym razem Lily zaczęła martwić się moim stanem. Mimo całej przyjaźni, jaką darzyłam rudowłosą, jej troska działała mi na nerwy. Nienawidzę litości.\n- Jak zwykle – odpowiedziałam jednak grzecznym tonem. – Nie wiem, czy będę na historii – rzuciłam jeszcze i wyszłam z Wielkiej Sali.\nSwoje kroki skierowałam do biblioteki. Może chociaż tam będę miała kilka minut spokoju. Bez Huncwotów, bez troski Lily i bez Ślizgonów. Uchyliłam szklane drzwi i wślizgnęłam się do pomieszczenia. Biblioteka była jeszcze cichsza niż zwykle. Chyba wszyscy byli na śniadaniu. Przeszłam się między regałami. Gdzie może być jakaś informacja o wężoustych? Wyciągnęłam pierwszą z brzegu książkę i nawet nie patrząc na tytuł, skręciłam w prawo, kierując się do stolika przy oknie. Zatrzymałam się jednak po zrobieniu zaledwie trzech kroków. Przy stole najbliżej działu Ksiąg Zakazanych siedział nie kto inny, jak wychowankowie domu węża, którzy tak wnikliwie kilka minut temu mnie obserwowali. Stałam na środku niepewna, czy powinnam uciekać, czy pisać testament. Spotkanie w pojedynkę z czwórką Ślizgonów raczej nie jest miłą perspektywą.\nPoruszyłam się z zamiarem przeprowadzenia ewakuacji chociażby za najbliższy regał, ale w miejscu osadziło mnie spojrzenie szalonej kuzynki Syriusza. Wykrzywiła wargi w demonicznym uśmiechu. Wstała i podeszła do mnie kołysząc biodrami. Tak bardzo chciałam móc cokolwiek zrobić. Ale zawsze byli przy mnie Huncwoci i teraz, samotna, nie potrafiłam wykonać najmniejszego ruchu. Strach mnie paraliżował.\nBellatrix oparła kształtne biodro o regał i nie zmieniając wyrazu twarzy wyszeptała:\n- Czarna puma obłąkana w swej zazdrości i rozpaczy dała susa w ciemne niebo i zraniła pazurami.*\nNagle koło niej znalazł się Regulus. Objął dziewczynę w talii i spojrzał na nią z troską.\n- Chodź, Bella.\nPociągnął Blackównę w stronę wyjścia. Dziewczyna posłusznie dała się wyprowadzić.\nWypuściłam powietrze, które nieświadomie zatrzymywałam w płucach i spojrzałam na Ślizgonów, którzy pozostali przy stoliku. Lucjusz odchylił się na krześle i uniósł pytająco brew. Zacisnęłam dłonie w pięści i podeszłam do niego na miękkich nogach. Zignorowałam Snape’a, który wsadził długi nos głęboko w książkę i tylko prychnięciem skomentował moją obecność. Stanęłam metr od stolika i nerwowo przełożyłam książkę do drugiej ręki.\n- Dlaczego? – spytałam zachrypniętym głosem.\nCzy jestem aż tak słaba, że nie potrafię nawet panować nad własnymi strunami głosowymi? Czy zawsze byłam tylko jedną piątą instytucji zwanej Huncwotami?\n- Dlaczego co? – Malfoy udał, że nie wie, o czym mówię.\nWykonałam nieskładny ruch dłonią, który nic konkretnego nie oznaczał i zadałam dokładniejsze pytanie:\n- Dlaczego nie zepchnąłeś mnie z tej wieży? Czemu miałabym być w Slytherinie?! O co w tym w ogóle kurwa chodzi?! – nie zauważyłam, kiedy zaczęłam wpadać w ultradźwięki. Nie wiem, czy była to oznaka jedynie wkurwienia, czy już histerii i bezsilności.\nRoześmiał się pod nosem i z gracją wstał. Szybko przemieścił się i stanął za mną. Nie ruszyłam się. Można by mnie posądzić o brak instynktu samozachowawczego. Przecież Malfoy mógłby mi z łatwością skręcić kark. Tylko że nadal byłam rozbita psychicznie i takie drobnostki nie docierały do mnie. Po co uciekać, skoro Śmierć przyszła w tak atrakcyjnej formie?\nMalfoy położył mi dłonie na ramionach i pochylił się. Zniżając głos prawie do szeptu powiedział:\n- Czytałaś kiedykolwiek „Historię Hogwartu”?.\nPowoli pokręciłam głową, a Ślizgon kontynuował:\n- Błąd. Zajrzyj do rozdziału drugiego.\nPogładził mnie po lewym ramieniu i opuszkami palców dotknął dłoni. Zadrżałam.\n- I nie udawaj, że pasjonujesz się wykrojami szat do średniowiecznych rytuałów.\nWyjął mi z ręki książkę i odłożył na stół. Kątem oka spojrzałam na tytuł i zaczerwieniłam się. Dlaczego musiałam wyciągnąć akurat tą zapomnianą przez cały świat lekturę?\nMalfoy gwałtownie wyprostował się i szybkim krokiem skierował w stronę wyjścia. Odwróciłam się, żeby jeszcze przez chwilę widzieć jego sylwetkę. Kiedy zniknął za jednym z regałów, spuściłam głowę. Czułam się jeszcze bardziej samotna. Nawet Ślizgoni się nade mną litują i obdarzają nieszczerym, ale jednak, ciepłem. Znowu miałam oczy pełne łez, ale po raz kolejny nie pozwoliłam sobie na okazanie emocji i uczuć. Nie będę płakać.\nSnape z hukiem zatrzasnął książkę i, sądząc po odgłosach, z równie dużą siłą odsunął krzesło. Wyminął mnie i z wkurwem bijącym z całego jego jestestwa, poszedł w ślad za prefektem. Zostałam całkiem sama. Powinnam jeszcze zdążyć na pierwszą lekcję. Chyba w sali widziałam kiedyś kilka zakurzonych egzemplarzy „Historii Hogwartu”.\nZeszłam na pierwsze piętro. Binns jeszcze się nie pojawił, bo nawet na klatce schodowej słychać było głosy szóstoklasistów. Przyspieszyłam kroku i po chwili popchnęłam uchylone drzwi. Zatrzymałam się przy regałach zapełnionych, chyba tylko dla niepoznaki, całą spisaną historią czarodziejskiego świata. Binns i tak uznawał jedynie wojny goblinów, więc większość książek była zbędna. Ostrożnie wyjęłam „Historię Hogwartu” wydającą się być w miarę dobrym stanie i usiadłam na końcu sali. Laurie rzuciła mi zdziwione spojrzenie. Odpowiedziałam uspokajającym uśmiechem. No cóż, chyba ma rację. Normalni ludzie raczej nie czytają tej książki. Może zwariowałam – zaufałam Ślizgonowi w sprawie mało ważnej, ale jednak; pożarłam się z ludźmi, z którymi przez pięć lat byłam nierozłączna i mam dziwne sny. Zarąbiście.\nUsiadłam w ostatniej ławce i otworzyłam rozlatującą się książkę. Przekartkowałam długi wstęp i rozdział pierwszy. Drugi nosił lakoniczny tytuł „Salazar Slytherin”. Przeszedł mnie dreszcz. Że niby miałabym mieć cokolwiek wspólnego z tym czarnoksiężnikiem? To niemożliwe, a Malfoy z całą pewnością kłamał.\nPomimo tego zamiast przysypiać na ławce, przeczytałam rozdział drugi. Nic nie trzymało się kupy. Podobno zdolność do rozmowy z wężami wiąże się z pokrewieństwem z Salazarem. Ale wtedy byłabym w Slytherinie, a Tiara Przydziału nie popełnia takich błędów. No i jakim cudem facet ukrył w zamku komnatę, której do tej pory nie odnaleziono? I dlaczego „Historia Hogwartu” odsyła mnie do zbioru legend opracowanego w późnym średniowieczu?\nZa dużo tych nieścisłości.\nOdlewitowałam książkę na miejsce i ukryłam twarz w dłoniach. Co chciał w ten sposób pokazać Malfoy? Że uważa mnie za zaginioną prawnuczkę Slytherina? Bez sensu. Przecież nią nie jestem i on o tym doskonale wie. A że zdarzyło mi się porozmawiać raz z jakimś wężem? Bywa. Ale do legend zajrzę. Może będą w większym stopniu nadawały się do czytania niż harlequiny wielbione przez Cath. Wcale nie jestem ciekawa, co z tym ma wspólnego Salazar. Ani co miał na myśli Malfoy. Przecież uwielbiam legendy. Co z tego, że dopiero od dzisiaj?\nBinns skończył wykład wyraźnie akcentując koniec zdania i przeszedł przez tablicę, zostawiając uczniów samym sobie. Chciałam wrócić do biblioteki i poszukać tych legend. Albo podpytać się kogoś bardziej zorientowanego, o co w tym dokładnie chodzi. I nie, tym razem naprawdę nie mam na myśli Malfoya. Chyba nauczyciele powinni coś wiedzieć. Może nawet na Dropsa wpadnę? On wszystko wie.\nSchowałam do torby niezapisany pergamin, na którym miałam ambitny zamiar sporządzać notatki. Chciałam zrealizować najnowszy plan i ukryć się z nosem w książce, ale współlokatorki postanowiły mi w tym przeszkodzić:\n- Co cię dzisiaj ugryzło? – spytała na serio zmartwiona Lily.\n- Nic – odpowiedziałam nie do końca zgodnie z prawdą.\n- Oh, przestań udawać – zaświergotała Cath. – mamy okienko, pójdziemy nad jezioro i wszystko nam opowiesz.\n- Muszę iść do biblioteki – powiedziałam cicho.\nW odpowiedzi zostałam tylko pociągnięta za rękaw i poprowadzona w stronę sali wejściowej. Poddałam się. Bo co miałam zrobić? Pokłócić z jeszcze kilkoma osobami?\nByłyśmy już koło brzozowego zagajnika, w którym kilka dni temu obserwowałam Malfoya, kiedy Laurie poruszyła temat moich wszelkich problemów:\n- No to o co poszło z chłopakami?\nWzruszyłam ramionami i kopnęłam kamyk leżący w trawie.\n- My wiemy, że Remi cię bardzo lubi – Cath zaakcentowała przedostatnie słowo.\nCo miałam odpowiedzieć? Że zajebiście się cieszę ze stanu wiedzy, jaki posiadają? Milczałam.\n- Czemu całą godzinę czytałaś „Historię Hogwartu”? To było dziwne – stwierdziła Lily.\n- Ostatnio źle sypiam, a ktoś mi kiedyś powiedział, że w „Historii” jest opisany wpływ dużego stężenia magii na organizm człowieka – skłamałam.\nDziewczyny spojrzały na mnie sceptycznie. Gdybym im powiedziała, że Malfoy mi kazał, to pewnie nie zareagowałyby inaczej.\n- Aha – odpowiedziały jednocześnie Lily i Cath.\nWzruszyłam ramionami i szłyśmy dalej w milczeniu. Kopnęłam kolejny kamień i podniosłam wzrok, który do tej pory skierowany miałam na ziemię. Nad brzegiem jeziora stała ciemnowłosa dziewczyna. Z tej odległości trudno było ocenić, kto to. Chociaż po wydarzeniach tego poranka nasuwało mi się tylko jedno skojarzenie – Bellatrix. Tylko co ona by tu miała robić? Przecież nie oglądać widoczki. Stanęłam zostając w tyle za koleżankami. Po zrobieniu kilku kroków one także się zatrzymały.\n- To kuzynka Syriusza? – spytałam cicho Laurie, chociaż z tej odległości nie mogła nas usłyszeć.\n- Może – odpowiedziała.\nBrunetka odwróciła się. Moje podejrzenia okazały się słuszne. Blackówna wolno do nas podeszła. Było w niej coś demonicznego. Czarne loki, pełne usta pociągnięte ciemną szminką i blada cera ukrywały jedynie pokręcone wnętrze Bellatrix. Od kiedy pamiętam, cieszyła się złą sławą. Zbyt często zachowywała się co najmniej dziwnie i za bardzo inni Ślizgoni otaczali ją opieką. Jakby wyróżniała się czymś więcej niż znanym nazwiskiem\nOdważnie spojrzałam jej w oczy. Paraliżowała mnie jej obecność i drapieżny uśmiech odsłaniający zęby. Ale musiałam być silna. Wystarczająco pewna siebie, żeby ochronić przed Ślizgonką koleżanki, które jakimś cudem znalazły się za mną. Wciąż miałam opinię tej silnej i odważnej Lisbeth.\nBellatrix wyjęła z torby cieniutką książkę i zwróciła się do mnie:\n- Lucjusz nie chciał, żebym ci ją dawała – spojrzała na przedmiot trzymany w ręce. – Ale potrzebujesz prawdziwych przepowiedni spisywanych przez stulecia, a nie zmyślonych historii ze szkolnej biblioteki. Wiesz kim jesteś, ale nie wierzysz – Zlustrowała mnie wzrokiem. – Boisz się jeszcze afiszować z rodowymi barwami – uśmiechnęła się w sposób bardziej ludzki, kierując oczy na moje włosy.\n- Co..? – zdołałam tylko wyjąkać. Przecież rano odnawiałam zaklęcie. Nie mogła zobaczyć, że pod warstwą czarów mam zielone kłaki.\nPodała mi książkę, którą wzięłam drżącą dłonią.\n- Powodzenia, pumo – szepnęła i odeszła. Ślizgoni mają jakiś fetysz, jeśli chodzi o takie ewakuowanie się, zanim wyjaśnią wszystko do końca?\nSpojrzałam zamglonym wzrokiem na książkę, którą trzymałam we wciąż wyciągniętej ręce. Stanowczo za dużo niewiadomych.\n* Wypowiedź Bellatrix w naszym świecie jest fragmentem autentycznej pieśni Inków.\nZmieniam moje imię w tym wirtualnym świecie. Nyks nie kojarzy się z boginią nocy, jak to miałam w zamyśle, ale z bohaterką pojawiającą się w kolejnej jakże teraz modnej książce. Od 5 września 2011 roku będę pojawiała się jako oNyks. Dwa w jednym. Połączenie greckiej bogini i rzadkiego kamienia. Za utrudnienia przepraszam.\n- Autorka nie zalicza się do grona ludzi normalnych - Opowiadanie o tematyce potterowskiej- Mogą pojawić się: niecenzuralne słownictwo, sceny mniej lub bardziej erotyczne, związki homoseksualne- Kanon w (szkocką) kratkę- Nie traktujcie wszystkiego poważnie. Aluzje dotyczące świata, w którym żyję są zamierzone i teoretycznie mają być zabawne- Za SPAMowanie pod rozdziałami rozdaję karne kutasy. Czujcie się ostrzeżeni- Oczekuję szczerej krytyki, która pozwoli mi doskonalić warsztat- Nie powiadamiam o NN- Fotografie bohaterów pochodzą z deviantarta- A cytat na belce z książki "Nie tylko pomarańcze"- Cierpę na postępującą sklerozę młodzieńczą, więc jeśli nie ma waszych blogów w "linkach", a chcecie, żebym was jeszcze kiedyś odwiedziła, to zostawiajcie adresy pod komentarzami\n22.08.2012r.:Zabieram swoje zabawki i przeprowadzam się na maligna.bloog.pl