Słońce Słońc. Pierwsza księga Virgi [Karl Schroeder] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00477 014476 21023519 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Karl Schroeder Liczba stron: 290\nISBN: 978-83-932319-6-6 Data wydania: 2011-07-14\n- Peter Watts, autor „Rozgwiazdy” i „Ślepowidzenia”\nKarl Schroeder Słońce Słońc PIERWSZA KSIĘGA VIRGI Fragment Lublin 2011\nWSTĘP Jak tchnąć nowe życie w starą, wysłużoną powieść piracką, a jednocześnie stworzyć całkowicie oryginalny wszechświat, w którym dzięki fantastyce naukowej można będzie snuć spekulacje na temat dalekiej przyszłości? Nie zastanawiałem się nad żadną z tych kwestii, kiedy w roku 2005 zasiadłem do pisania Sun of Suns. Skupiłem się natomiast na obrazie, który powracał do mnie przez lata. Nie potrafiłem wyrzucić go z pamięci. Tym, co pojawiało się przed moimi oczami w przypadkowych momentach, kiedy myślałem o czymś zupełnie innym, był widok młodej kobiety stojącej w oknie wysokiej wieży i spoglądającej na... cóż, w tym tkwił problem. U stóp budowli nie rozciągał się wcale krajobraz, lecz nieskończone morze otwartej przestrzeni i chmur. W taki oto sposób sposób przychodzą mi do głowy pomysły na opowieści: nie dają mi spokoju, dopóki nie zrobię czegoś, by je uciszyć. W roku 2005 ukończyłem właśnie pisanie Lady of Mazes, będącej przykładem poważnej, socjologicznej fantastyki naukowej, i zamierzałem powrócić do wszechświata brązowych karłów oraz podróży z prędkością podświetlną, który stworzyłem na potrzeby swojej poprzedniej książki, powieści przygodowej pod tytułemPermanence. Poinformowałem agenta i wydawcę, że tym właśnie będę się zajmował i zacząłem ciężko pracować nad kontynuacją. Permanence spotkała się z całkiem niezłym przyjęciem, a pisząc ją dobrze się bawiłem. Miałem więc wszelkie powody, by powrócić do tego świata. Nie mogłem jednak wyrzucić z głowy widoku wieży i dziewczyny. I tak, po kilku miesiącach pracy nad kontynuacją, zadzwoniłem w końcu do swojego agenta i powiedziałem: „Don, przykro mi, że muszę ci to mówić, ale niechcący napisałem zupełnie inną książkę”. Na szczęście zarówno Donowi, jaki i mojemu wydawcy, Davidowi Hartwellowi, spodobało się Sun of Suns. Jednak nawet gdyby tak się nie stało i tak napisałbym tę powieść; musiałem dowiedzieć się więcej o tym niebie. Pragnąłem wypełnić je niezwykłymi realiami: groźnymi mężczyznami i ekstrawaganckimi kobietami, statkami powietrznymi i pociskami, szalonymi planami i tajemnicami. Chciałem stworzyć taki świat, by żadna z moich postaci nie musiała postawić stopy na pewnym gruncie. Tak powstała Virga. Jak na ironię, kiedy skończyłem, ani wieża, ani dziewczyna nie stały się częścią mojej historii; ale mnóstwo innych rzeczy owszem. Książka, którą trzymasz w swoich rękach, jest przygodą osadzoną w zupełnie nowym, fikcyjnym świecie oraz podróżą nastawioną na jego poznawanie; odkrywanie go w procesie tworzenia było i dla mnie niesamowitym przeżyciem. Na każdej stronie czekały na mnie nowe możliwości i miejsca, w które mógłbym zabrać swoich bohaterów, nie miałem jednak na to czasu, miałem zresztą do opowiedzenia jedną, konkretną historię. Mam nadzieję, że uda ci się odnaleźć pozostawione przeze mnie wskazówki i dzięki wyobraźni wyruszysz w jeszcze dalsze i bardziej fantastyczne zakątki stworzonego przeze mnie świata, który szczerze pokochałem. Baw się dobrze ze Słońcem Słońc pod błękitnym przestworem Virgi. - Karl Schroeder (czerwiec 2011)\nHayden Griffin oskubywał właśnie rybę, gdy rozbrzmiał dzwonek grawitacyjny. Jego głuchy odgłos przebił się nawet przez grube, drewniane ściany miejskiej gospody; był tak zaprojektowany, by dało się go słyszeć w każdym zakątku miasta. Hayden przerwał pracę, zmarszczył brwi, po czym na próbę wypuścił rybę z dłoni. Cztery spadające pióra błysnęły niczym płomienie świeczek w pojedynczym promieniu światła, który przesączał się pomiędzy deskami. Ryba wylądowała trzy stopy dalej. Hayden patrzył jak pióra opadają łagodnym łukiem, by ostatecznie spocząć obok niej. – Trochę za wcześnie na nakręcanie, nie sądzisz? – zapytał. Miles odburknął coś nieprzytomnie. Były żołnierz, a obecnie miejski kucharz, zajęty był polewaniem sosem przypieczonego indyka, którego przed chwilą uratował z niewielkiego pożaru w piecu. Jego łysa czaszka lśniła w świetle ognia. – Mimo wszystko mogą mnie potrzebować – ciągnął Hayden. – Pójdę zobaczyć. Miles uniósł głowę. – Matka zostawiła cię ze mną – rzekł. – Znów byłeś niegrzeczny. Podnieś tę rybę. Hayden przysiadł na krawędzi stołu, krzyżując ręce na piersi. Próbował wymyślić jakąś odpowiedź, która nie brzmiałaby jak narzekanie, gdy dzwonek rozbrzmiał ponownie, tym razem natarczywiej. – Widzisz? – powiedział. – Potrzebują kogoś. Nikt w całym mieście nie zna się na aerocyklach, tak jak ja. Tak czy inaczej, jak zamierzasz ugotować tę rybę, jeśli wysiądzie grawitacja? – Grawitacja nie wysiądzie, chłopcze – uciął Miles. – Wszystko z nią w porządku. – Więc lepiej pójdę tam i sam zobaczę, w czym rzecz. – Po prostu chcesz obejrzeć, jak twoja staruszka zapala słońce – skwitował kucharz. – A ty nie? – To tylko testy. Poczekam do jutra, kiedy odpalą je naprawdę. – Daj spokój, Miles. Zaraz wrócę. Kucharz westchnął. – Dobrze, idź. Ustaw aerocykle, a potem wracaj. – Gdy Hayden ruszył biegiem w stronę drzwi, usłyszał jeszcze głos za jego plecami: – Nie zostawiaj tej ryby na podłodze! Idąc korytarzem w stronę wejścia do gospody, chłopak spostrzegł kolejny zbłąkany promyk światła przeświecający przez podłoże z desek. Był to zły znak; matka musiała czekać na duże zachmurzenie przed rozpaleniem nowego słońca, w przeciwnym razie mogliby je dostrzec Slipstreamowcy. Władza Slipstreamu nie zniosłaby innego słońca tak blisko ich własnego. Dlatego właśnie projekt był tajny – aż do teraz. Jutro miał się o nim dowiedzieć cały świat. Hayden przecisnął się obok wypolerowanego baru, po czym niedbale wzruszając ramionami, rzekł: – Dzwonią. Muszę zadbać o aerocykle. Jeden z klientów obdarzył go powątpiewającym uśmieszkiem, a Mama Fifty zmierzyła go wymownym spojrzeniem ze swojego miejsca za kontuarem. Nim zdążyła cokolwiek powiedzieć, chłopak był już przy drzwiach. Jak zwykle wiał porywisty wiatr, świszcząc między deskami ulicy. Promienie słońca okalały krawędzie jej spadzistego dachu, a smugi i prostokąty światła prześlizgiwały się po odeskowaniu ścian budynków zajmujących wszystkie wolne przestrzenie. Drewniane podłoże sprężynowało pod stopami Haydena, który wbiegał w stromy łuk alei, niemal pustej o tej porze dnia. Gavin Town ożywało o zmierzchu, gdy robotnicy, którzy tutaj sypiali, ciągnęli doń ze wszystkich sześciu kierunków, śmiejąc się i plotkując. Kupcy otwierali okiennice na czas nocnych targów, a wzdłuż ulic rozpalano lampy gazowe. Sala taneczna otwierała swoje podwoje dla tych, którym kondycja pozwalała jeszcze na zaliczenie kilku rundek na parkiecie. Czasami Hayden dorabiał sobie, zapalając światła uliczne. Koniec końców, całkiem nieźle radził sobie z ogniem. Hayden wybrał okrężną drogę do stanowiska aerocykli, gdyż inaczej nie mógłby zobaczyć słońca. Przemknąwszy wąską alejką wciśniętą między dwa wysokie budynki, dotarł na jedną z dwóch zewnętrznych ulic miasta – będącą w zasadzie zaledwie wąskim, krytym pomostem. Dach tworzyły tutaj dobudówki domów i sklepów, których wejścia położone były po jego lewej stronie. Po jego prawej, wznosiło się ogrodzenie z nierównych desek zwieńczone na szczycie wąską szczeliną. Powierzchnię bariery od czasu do czasu przetykały framugi okien, ale Hayden postanowił nie zatrzymywać się przy żadnym z nich. Szybkim krokiem ruszył w stronę otwartej galerii położonej ćwierć długości ulicy dalej. W takich chwilach – samotnych i pracowitych – chłopak z reguły zupełnie się zapominał albo pogrążał w żalu. Wciąż ciążyła mu śmierć ojca, choć minął od niej już niemal rok; czy naprawdę upłynęło aż tyle czasu odkąd przeprowadził się tu wraz z matką? Ona uważała, że tak będzie najlepiej; że jeśli zostaną w mieście Dwadzieścia–dwa będą nieustannie otoczeni pamiątkami po ojcu. Ale czy to na pewno było takie złe? Ojciec nie mógł być świadkiem zapalenia nowego słońca – ukoronowania wysiłków całej rodziny. Zobaczyć, jak jego żona dokończyła zaczęty przez niego projekt. Za każdym razem, gdy Hayden przypominał sobie ich rozmowy na ten temat, w głowie słyszał jedynie głos ojca przepełniony nutami entuzjazmu i nadziei. Matka mówiła mniej, ale jej duma i miłość pobrzmiewały w szeptach, jakie dochodziły przez ścianę sypialni i kołysały Haydena do snu. Stworzyć własne słońce! Tak powstawały narody. Rozpalenie nowego słońca miało zostać zapamiętane na zawsze. Gdy Hayden miał dwanaście lat, rodzice zabrali go na jego pierwszą przejażdżkę do Rushu. Narzekał, ponieważ niedługo wcześniej dowiedział się, że choć Slipstream był wspaniałym narodem, to nie był to jego naród. Przyjaciele naigrywali się z niego, że wyrusza na zwiad do obozowiska wroga, choć on sam nie do końca rozumiał, dlaczego Slipstreamowcy byli źli ani co to właściwie oznaczało być obywatelem Aerie. – Dlatego właśnie tam jedziemy – powiedział jego ojciec. – Byś mógł zrozumieć. – A przy okazji, żeby zobaczyć, co teraz nosi się w księstwach – dodała matka z uśmiechem. Ojciec spojrzał na nią spode łba - wydawało się, że ów grymas stworzony został specjalnie dla jego grubo ciosanej twarzy - ale ta zupełnie go zignorowała. – Spodoba ci się – powiedziała, zwracając się do Haydena. – Przywieziemy ze sobą rzeczy, których będą ci zazdrościć twoi koledzy. Ta myśl przypadła mu do gustu, lecz w pamięć zapadły mu głównie słowa ojca. Udawał się do Rushu, by zrozumieć. I wydało mu się, że zrozumiał wszystko w chwili, kiedy ich statek przebił ostatnią warstwę chmur i po raz pierwszy dane mu było ujrzeć miasto. Gdy się przejaśniło, Hayden wraz z innymi dzieciakami podfrunął do ciasno zakratowanego okna – niewielki okręt nie posiadał wirówki, dlatego podróżowali w stanie nieważkości – i osłonił oczy, by przyjrzeć się celowi swojej podróży. Okoliczna przestrzeń pełna była podróżnych; część z nich korzystała z aerocykli, inni poruszali się dzięki urządzeniom napędzanym pedałami, podczas gdy jeszcze inni przebierali nogami, by wprawiać w ruch ogromne, białe skrzydła przymocowane do ich pleców. Wieźli pakunki, holowali towary, a jeśli korzystali z napędów odrzutowych, zostawiali za sobą powoli blednące łuki przecinających niebo smug kondensacyjnych. Ich cylindryczna fregata wyłoniła się spomiędzy chmur w pobliżu słońca Slipstreamu, przemieniającego połowę nieboskłonu w morze ognia. Choć wyłonili się z mgły zaledwie kilka sekund temu, temperatura wewnątrz zazwyczaj chłodnej kabiny pasażerskiej zaczęła rosnąć. Inni chłopcy wskazywali coś palcami, pokrzykując z podniecenia; Hayden spojrzał w tę stronę, próbując dociec, co rzucało ten niesamowity cień, przesłaniający niemal połowę widoczności. Ogromny kształt był nieregularny, podobnie jak skały, które mijali po drodze. Jednak podczas gdy one osiągały najwyżej rozmiary domu i z reguły porastało je zaledwie kilka sterczących drzew, to ten twór był znacznie oddalony, o czym świadczyłoby jego zszarzenie, a na dodatek pokrywał go regularny dywan zieleni. Haydenowi zabrało kilka sekund, by zdać sobie sprawę, że również w tym przypadku miał przed sobą skałę, lecz taką, której średnica wynosiła przynajmniej kilka mil. Gapił się na nią z otwartymi ustami. Ze środka wiklinowego kosza restauracyjnego dobiegł go śmiech ojca siedzącego obok matki. – To największa rzecz, jaką kiedykolwiek widziałeś, Haydenie. Wiedz jednak, że istnieją miejsca o wiele większe. Slipstream nie jest dużym księstwem. Pamiętaj o tym. – Czy to Rush? – spytał chłopak, wskazując palcem. Ojciec odepchnął się od kosza i zawisł obok syna. Szerokie barki robotnika oraz spracowane dłonie wyróżniały jego postać na tle gromadki dzieci, które zrobiły dla niego miejsce obok Haydena. – Ta asteroida? Nie, to nie Rush. To jedynie źródło bogactwa Slipstreamu, nie licząc ich słońca. – Mężczyzna wychylił się przez reling i wyciągnął dłoń. – Nie... To jest Rush. Być może stało się tak dlatego, że chłopak nigdy wcześniej nie widział czegoś podobnego, ale Hayden w ogóle nie zauważył miasta aż do tej chwili. Koniec końców, miasteczka Aerie rzadko miały więcej niż dwieście metrów szerokości i były zwykłymi kołami wykonanymi z drewnianych desek, które wiązano ze sobą kawałkami liny. Następnie całą konstrukcję nakręcało się i wznosiło budynki na wewnętrznej stronie koła. Proste. Nigdy też nie widział więcej niż pięć czy sześć takich kół w jednym miejscu. Dziesiątki miasteczek tworzących Rush połyskiwały wypolerowanym na gładko metalem. Przypominały bardziej walce aniżeli pierścienie i żadne z nich nie miało mniej niż pięćset metrów średnicy. Najciekawsze było to, że wszystkie uwiązano do zalesionej asteroidy czwórkami; po zewnętrznej stronie każdego cylindra w powietrze wznosiły się czerwono-złote żagle, które przemieniały je ze zwykłych miast w przepiękne wiatraki. – Asteroida jest zbyt duża, by wiatr miał na nią wpływ – rzekł ojciec. Hayden niespokojnie zmienił pozycję; ojciec nawet nie próbował ukryć gardłowego, prowincjonalnego brzmienia akcentu typowego dla Aerie. – Miasta są na tyle małe, że podróżują wraz z podmuchami wiatru. Tutejsi mieszkańcy korzystają z żagli, by utrzymywać koła w ruchu. Dla Haydena brzmiało to sensownie, jako że wiatr powstawał wskutek poruszania się z inną prędkością niż otaczające cię masy powietrza. Przez większość czasu różne obiekty migrowały wewnątrz Virgi w rytm krążących powoli pływów. Zazwyczaj wiatr odczuwalny był jedynie na murach miast oraz podczas latania. Jednak Hayden wielokrotnie składał niewielkie wiatraki z papieru i wypuszczał je w przestrzeń na żyłkach. Ruch powietrza sprawiał, że wirowały. Podobnie było z miastami Rushu, tyle że na znacznie większą skalę. Hayden zmarszczył brwi. – Skoro ta wielka skała nie porusza się wraz z podmuchami wiatru, to dlaczego nie oddala się od reszty Slipstreamu? – Trafiłeś tym pytaniem w samo sedno – odparł ojciec z uśmiechem. – Slipstream migruje szybciej niż większość narodów. Slipstreamowcy muszą podążać za orbitą swojej asteroidy wewnątrz Virgi. Stąd tego nie zobaczysz, ale ich słońce również przytwierdzone jest do tej skały. Dziesięć lat temu Slipstream wprost wleciał w Aerie. Przed tym wydarzeniem byliśmy mniejszym i biedniejszym narodem, ze względu na oddalenie wszystkich znaczących słońc. Lecz mieliśmy swoją dumę. Byliśmy kowalami własnego losu. A teraz, kim jesteśmy? Zaledwie wasalami Rushu. Hayden prawie go nie słuchał. Nie mógł oderwać wzroku od miasta. Ich okręt dotarł na miejsce w środku dnia, natrafiając na korek, który powstał przy osi jednego z największych cylindrów. Zejście na ląd zajęło im niemal godzinę, ale Hayden nie dbał o to. Cały ten czas spędził obserwując gęstą zabudowę wewnętrznej powierzchni miasta pozostającego w ciągłym ruchu. Szukał wzrokiem miejsc, które mógłby odwiedzić. Z osi cylindra, którego doki przypominały stos ogromnych, drewnianych kości do gry, odchodziły ścieżki kablowe do innych miasteczek, tworząc cały kompleks. Jedno z kół szczególnie przyciągnęło jego uwagę – ogromny walec, którego wnętrze wydawało się być pojedynczym budynkiem ozdobionym balkonami, arkadami oraz połyskującymi oknami ze szklanymi szybami. Cylinder otaczały okręty wojenne, które Hayden widywał na fotografiach, ale nigdy z bliska. Ciężkie, drewniane statki o kadłubach najeżonych otworami dział, ciągnęły za sobą strużki dymu, olinowanie oraz maszty przypominające kręgosłupy ryb. Wyglądały naprawdę dostojnie i fascynująco. – Tam nigdy się nie dostaniesz – rzekł oschle ojciec. – To pałac Pilota. Po długo ciągnącym się oczekiwaniu mogli w końcu zejść długimi, spiralnymi schodami prowadzącymi na ulicę. Tutaj Hayden musiał znieść kolejne, wydające się nie mieć końca minuty, podczas których mężczyzna w mundurze przeglądał dokumenty jego ojca. Chłopiec był w tym momencie zbyt zaaferowany, by zauważyć ostentacyjnie jowialne zachowanie swego rodzica oraz to, jak opuścił on swe ramiona z ulgą, gdy w końcu wpuszczono ich do miasta. Po pewnym czasie ojciec zwrócił się do matki i całując ją, rzekł cicho: – Wkrótce wrócę. Znajdź dla nas miejsce w hotelu, ale nie czekajcie na mnie. Pójdźcie na zakupy, to pozwoli ci nie myśleć o tym wszystkim. – Dokąd on idzie? – spytał Hayden, patrząc jak ojciec znika w tłumie. – Załatwić interesy – odparła kobieta, choć w jej głosie pobrzmiewał smutek. Chłopiec szybko zapomniał o wszystkich obawach, jakie mogła wywołać ta rozmowa. Miasto było ogromne i fascynujące. Nawet grawitacja wydawała się inna, powodując wolniejszy obrót płynu w uchu wewnętrznym. Ponadto, istniały tutaj miejsca, z których nie było widać krawędzi cylindra. Hayden podążał za matką do różnych punktów sprzedaży i podczas gdy ona targowała się o cenę papieru dla gazety, którą pomagała prowadzić, on zadowalał się możliwością obserwowania przechodniów przez witryny sklepów. Powoli jednak zaczął zauważać coś niezwykłego. Matka ubrana była w wielowarstwowy i kolorowy strój typowy dla mieszkańców zewnętrznych dystryktów Aerie i, podobnie jak ojciec, w ogóle nie kryła swojego akcentu. Nawet czarne włosy oraz ciemne oczy wyraźnie odróżniały ją od jasnowłosych i jasnookich mieszkańców miasta. I choć sklepikarze nie odnosili się do matki z wrogością, to nie byli również specjalnie mili. Podobnie rzecz miała się z dziećmi napotkanymi przez Haydena na ulicy. Uśmiechnął się do nich raz lub dwa razy, ale one jedynie odwracały spojrzenia. Zapewne zapomniałby o wszystkich tych szczegółach, gdyby nie następne wydarzenia. Gdy późnym popołudniem wrócili do hotelu – Hayden objuczony pakunkami, a matka mrucząca wesoło pod nosem – zauważyli ojca stojącego z rękami za plecami przed hotelowym wejściem. Kiedy jednak chłopiec zaczął do niego machać i wołać, poczuł ucisk palców matki na ramieniu. Dopiero wtedy spostrzegł otaczających ojca mężczyzn w mundurach, którzy obrócili się jak jeden mąż na dźwięk jego głosu. – Cholera – szepnęła matka, gdy policjanci ruszyli w jej kierunku. Hayden stał obok skołowany. Reszta podróży upłynęła na oczekiwaniu w różnych bladozielonych, pustych pomieszczeniach, w których siedzieli razem. Matka była blada i nie odpowiadała na żadne z coraz bardziej natarczywych pytań Haydena. Na noc nie wrócili do hotelu. Zamiast tego zapewniono im dwa niewygodne sienniki w niewielkim pokoiku na tyłach komisariatu policji. – To nie cela – powiedział odprowadzający ich sierżant. – To pokój gościnny dla krewnych. Ojciec dołączył do nich następnego dnia. Był potargany, małomówny i miał siniaka na policzku. Matka wpadła z płaczem w jego objęcia, podczas gdy Hayden stał obok, ściskając ramiona w bezsilnej złości. Jeszcze tego samego dnia wsiedli na okręt pasażerski o zdecydowanie niższym standardzie od tego, którym przybyli na miejsce, a Hayden obserwował migoczące osie Rushu znikające w oddali i nieodkryte. Wkrótce ojciec wyjaśnił mu, czym jest Ruch Oporu oraz skąd bierze się potrzeba gromadzenia uzdolnionych ludzi i surowców potrzebnych Aerie do wyzwolenia. Hayden myślał, że rozumie, choć polityka go nie interesowała; znacznie ważniejsze było wspomnienie obrazu – on, w tłumie mieszkańców Rushu, kroczący u boku ojca ze skutymi rękami za plecami. Galeria była zaledwie odcinkiem ulicy pozbawionym ogrodzenia, jednak z relingiem, przez który można było się wychylić. Matka zwykła nazywać to miejsce „pomostem śmiałków”, jednak Miles używał znacznie bardziej intrygującej nazwy – „rzygowisko”. Hayden przypadł do barierki, ściskając ją obiema dłońmi. Widok przesłonił mu ogromny kłąb chmur będących niemal na wyciągnięcie ręki. Nowe słońce musiało znajdować się za nimi; liny drogowe z Gavin Town do placu budowy przechodziły teraz prosto przez serce mlecznego oparu i znikały w jego wnętrzu. Hayden poczuł zawód; jeśli rozpalą słońce w tym momencie, nie będzie mógł go zobaczyć. Nagle wybuchnął śmiechem. Och, będzie mógł. Ojciec powtarzał mu to w kółko: po rozpaleniu słońca, nie sposób będzie go przegapić. – Chmury w zasięgu wielu mil wyparują. Ot, tak – powiedział, pstrykając palcami. – Temperatura gwałtownie wzrośnie. W zasadzie wszystkie rzeczy w odległości jednego kilometra staną w ogniu. Dlatego słońca umieszcza się tak daleko od miast. Oczywiście, mają na to jeszcze wpływ kwestie bezpieczeństwa. A światło... Haydenie, musisz mi obiecać, że nie będziesz na nie patrzeć. Będzie jaśniejsze niż wszystko, co do tej pory widziałeś. Z bliska poparzy twoją skórę i oślepi cię przez zamknięte powieki. Nigdy nie spoglądaj bezpośrednio w słońce, dopóki nie przesuniemy miasta. Chmura wydawała się obracać na oczach Haydena; koniec końców, Gavin Town podobnie jak inne miasteczka przypominało koło, które wprawiano w ruch, by dostarczyć jego mieszkańcom wirówkowej grawitacji. Była to jej jedyna forma, jaką kiedykolwiek mieli poznać, dlatego też traktowano ją jako cenny zasób, kosztowny i wymagający dużych nakładów pracy. Grant’s Chance, inne najbliżej położone miasteczko, zlokalizowane było kilkanaście kilometrów za placem budowy słońca. Obecnie przesłaniały je chmury. Pokrywa chmur była jednym z powodów, dla których Griffinowie wybrali to miejsce. Na skraju strefy oświetlonej przez Slipstream temperatura powietrza spadała i dochodziło do kondensacji. Mleczne opary w najróżniejszych kształtach tworzyły tutaj mur oddzielający słoneczne królestwo od pustych, bezkresnych przestrzeni zimy. Tu leżała granica. Tutaj można było ukryć istnienie wielu rzeczy – na przykład tajnych projektów. Miasto nie przestawało się obracać, aż w końcu otworzyło się przed nim niebo bez zasłony z chmur – niebo pozbawione jakichkolwiek granic. Dwa odległe słońca wycięły okrąg bladego powietrza na nieskończonym firmamencie, którego bezkres definiowały setki tysięcy chmur w najróżniejszych kształtach i rozmiarach, większość w barwach różu i bursztynu. Poszarpane korony słoneczne oznaczały miejsca przepływu prądów i strumieni powietrza; tuż obok wyrastały mgliste purchawki oraz wieloramienne, gwiaździste kształty; wiele mil dalej, w miejscu, gdzie jakiś chłodny prąd zderzał się z wilgotnym powietrzem, formował się kapelusz muchomora, którego kształty częściowo przesłaniał sunący przez pustkę pył. Z dołu i z góry widoczność blokowały ściany bieli, zaś świat po drugiej stronie słońc przesłaniał złotawy blask. Jako że światło to pokonywało setki mil otwartej przestrzeni, stopniowo słabło i czerwieniało, albo też zupełnie przesłaniały je niezliczone chmury oraz inne obiekty tworzące nację Aerie. Wędrując w górę lub w stronę środka, w kierunku bardziej ucywilizowanych obszarów, promienie światła z innych odległych słońc padłyby na podróżnika jeszcze zanim straciłby z oczu ich poprzedniczki; jednak obierając kurs w dół lub na zewnątrz, w końcu dotarłby on do miejsca, gdzie nie było już jakiegokolwiek blasku. Tam niepodzielnie rządziło przeszywające zimno. W mroku i chłodzie nic nie miało prawa rosnąć. Właśnie tam znajdowała się granica zimy, która panowała w większej części posiadającego rozmiary planety i wypełnionego powietrzem balonu zwanego Virgą, wewnątrz którego żył Hayden. Gavin Town unosiło się na skraju cywilizacji, gdzie przefiltrowane światło odległych kul ognia z trudem wystarczało do podtrzymania roślin przy życiu. Nie istniało jednak w odosobnieniu; wszędzie wokół wisiały w powietrzu miejsca zamieszkiwane przez ludzi. Trzy mile dalej, po lewej stronie i nieco powyżej, jedna z farm chwytała promienie słońc: uprawiający ją rolnik zgromadził na ponadtrzydziestometrowej sieci sproszkowane skały oraz glebę, na których hodował żółty rzepak. Wszystkie rośliny wpijały się we własne, niewielkie kule błota, wirując powoli i chwytając promienie słoneczne lub tracąc je w cieniu sąsiadek. Obok farmy przebiegała ruchliwa autostrada. Przynajmniej tuzin małych pojazdów sunął teraz wzdłuż lin stanowiących zasadniczo samą drogę. Gruby sznur wydawał się ciągnąć w nieskończoność, prowadząc w stronę Rushu. Poniżej, po prawej stronie, połyskiwała kula wody wielkości domu. Nagły podmuch wiatru na chwilę zmącił jej gładką powierzchnię. Hayden spostrzegł ławicę wodnych ryb wirujących wewnątrz kuli niczym rozbiegane diamenciki. Było tego zbyt wiele, by można było ogarnąć wszystko za jednym razem, dlatego Hayden niemal nie zauważył nagłego poruszenia. Jego uwagę zwrócił ruch dostrzegalny jedynie kącikiem oka; wychyliwszy się przez barierkę, powiódł wzrokiem w lewo wzdłuż zakrzywionej ściany miasta i zobaczył niezwykłe zagęszczenie smug kondensacyjnych. Ich pióropusze prowadziły w kierunku słońca. Na jego oczach z chmur wystrzeliły trzy połyskliwe kształty, mknąc dokładnie w tę samą stronę. Dziwne. Gdy zaczął się zastanawiać, co mogło to oznaczać, ponownie rozbrzmiał dzwonek grawitacyjny. Hayden odepchnął się od barierki i pomknął w kierunku głównej ulicy. Wolał, żeby nikt inny nie odpalał aerocykli, skoro już obiecał Milesowi, że się tym zajmie. Prowadząca do silników grawitacyjnych klatka schodowa odchodziła od środka ulicy. Grawitacja była dobrem publicznym, dlatego ojcowie-założyciele miasta postanowili, że dostęp do związanych z nią urządzeń powinien być łatwy i otwarty dla wszystkich. Tym większe było zdziwienie Haydena, gdy po zejściu schodami do zimnej, wietrznej maszynowni, nie zastał na miejscu żywej duszy. Aerocykl numer dwa wciąż wisiał na wysięgniku nad otwartym włazem w podłodze. W zasadzie nie był to aerocykl w klasycznym rozumieniu; dyszę turboodrzutową stanowiła zwykła, metalowa tuba otwarta z obu stron, z wiatrakiem po jednej stronie oraz palnikiem alkoholowym na środku. Trzeba było rozpędzić wiatrak przy użyciu pedałów, a następnie rozpalić palnik i można było ruszać. Należący do Haydena aerocykl leżał w kącie, częściowo rozłożony. Chłopak miał zamiar przywrócić go do użytku jeszcze tego samego wieczora. Po odpaleniu i opuszczeniu przez właz w podłodze, oba aerocykle były w stanie wytworzyć dostatecznie silny odrzut, by nadać Gavin Town przyzwoite pięć obrotów na minutę. Czynność tę należało powtarzać raz lub dwa razy w ciągu dnia, dlatego z reguły w maszynowni można było zastać kogoś pracującego, czy to napełniającego baki aerocykli czy też wykonującego drobne naprawy. Zawsze, gdy rozbrzmiewał dzwonek grawitacyjny, w kilka sekund ktoś pojawiał się na miejscu, zaś aerocykle były gotowe do użytku w ciągu niecałej minuty. Wiatr hulał pomiędzy łukowatymi ścianami pomieszczenia. Hayden nie słyszał dźwięku rozmów ani odgłosów biegnących stóp. Jednak po kilku sekundach inny hałas odbił się echem od podłogi. Gdzieś w odległości jednej lub dwóch mil rozbrzmiał nieregularny huk wystrzałów. Odgłosu broni palnej nie dało się pomylić z niczym innym. Ogłuszający huk zatrząsł maszynownią. Hayden padł na brzuch, by wyjrzeć przez właz w podłodze, w samą porę, aby zobaczyć przelatujący w odległości kilku metrów aerocykl. W złotych barwach Slipstreamu. Ułamek sekundy później mignął za nim zielony pojazd Aerie. W następnej chwili miasto zatoczyło łuk i jego oczom ukazała się jedynie pusta przestrzeń. Wciąż huczały wystrzały, choć teraz częściowo tłumiło je cielsko miasta. Dopiero teraz Hayden usłyszał nad głową tupanie oraz krzyki. Podskoczył na dochodzący z niedaleka dźwięk strzelaniny. Oddane serie były jednak sporadyczne i niezorganizowane, podczas gdy z oddali usłyszał znacznie regularniejszą odpowiedź. Gdy wbiegał na schody, coś świsnęło mu tuż obok głowy i uderzyło w ścianę z głuchym trzaskiem. Poleciały drzazgi. Hayden przykulił się, doskonale zdając sobie sprawę, że będzie w opałach, gdy ta sekcja miasta znajdzie się w polu widzenia strzelającego. Pociski bez problemu przechodziły przez odeskowanie. W końcu wyszedł na wciąż opustoszałą ulicę i pobiegł w prawo, skąd dochodziły go odgłosy kanonady. Na zewnętrzną stronę miasta prowadziła wąska alejka. Wypadł zza rogu na pomost śmiałków – i zobaczył ciała. Sześciu mężczyzn zajęło pozycje strzeleckie przy barierce. Teraz wszyscy osunęli się po niej albo bezładnie leżeli na deskach z bronią u boku. Drewniany reling oraz podłogę znaczyło kilkadziesiąt dziur po kulach. Wszędzie pełno było krwi. Coś przesunęło się w jego polu widzenia po drugiej stronie barierki. Hayden zamrugał oczami, nie mogąc ukryć zdumienia. Czerwono-złote maszty okrętu wojennego Slipstreamu majestatycznie prężyły się na wietrze w odległości zaledwie dwustu metrów. Hayden był w stanie rozróżnić sylwetki ludzi krzątających się we wnętrzu potwora. Nieco dalej, w jego cieniu, sunął inny statek, a za nim następny. Powietrze pomiędzy oraz za nimi znaczyły smugi kondensacyjne. Hayden zrobił krok w kierunku pomostu i przystanął. Spojrzał na ciała, a następnie omiótł wzrokiem okręty wojenne i wykonał kolejny krok. Coś śmignęło obok miasta. Chwilę później usłyszał krzyk dochodzący z pustej przestrzeni na zewnątrz. Z dołu doszły go odgłosy wystrzałów, zaś powietrze zaledwie kilka metrów od relingu rozdzierała smuga kondensacyjna. Hayden podbiegł do pomostu, wyciągając jedną ze strzelb z martwych palców jej byłego właściciela. Z trudem rozpoznał w nim kogoś, kto od czasu do czasu odwiedzał gospodę. – Co ty u licha wyprawiasz? – Chłopak odwrócił się na pięcie i zobaczył idącego w jego kierunku Milesa. Usta kucharza przypominały cienką linię. – Jeśli tylko wystawisz głowę, to ci ją odstrzelą. – Musimy przecież coś zrobić! Były żołnierz pokręcił głową. – Już na to za późno. Mówi ci to ktoś, kto już przez to przechodził. Możemy jedynie dać się zabić albo to przeczekać. – Ale na słońcu jest moja matka! Miles wcisnął ręce w kieszenie kurtki i odwrócił spojrzenie. Rzecz jasna to właśnie słońce było celem ataku Slipstreamowców. Odkryto ich tajny projekt. Gdyby Aerie udało się rozpalić własne słońce, jego obywatele nie byliby już uzależnieni od Slipstreamu w kwestii pozyskiwania światła oraz ciepła. A teraz Slipstream mógł zdusić rolnictwo Aerie, przesłaniając tę stronę słońca; wszystkie korzyści, jakie nacja Haydena osiągnęła w ostatnich latach – rzekomo w ramach mecenatu Slipstreamowców – przepadłyby. Lecz sytuacja ta uległaby zmianie tuż po wzejściu słońca jego rodziców. Sąsiedzi Aerie z góry oraz z dołu, z lewej i z prawej, nagle znaleźliby powód do zmiany lojalności. Lud Aerie nie byłby w stanie sam obronić słońca, ale budując je tutaj, na skraju ciemności, otwierał ogromne przestrzenie pustego powierza dla osadnictwa. Możliwość pozyskania nieruchomości miała być zachętą dla niezdecydowanych. A przynajmniej taki był plan. Lecz gdyby słońce zostało zniszczone jeszcze przed ostatnimi testami... W tym momencie nie miało to dla Haydena żadnego znaczenia. Potrafił myśleć jedynie o matce, która była teraz tam, prawdopodobnie w samym celu tego ataku. – Jestem najlepszym lotnikiem w mieście – zauważył Hayden. – Ci tutaj byli łatwymi celami, pozostawali w bezruchu. Musimy teraz wysłać wszystkich strzelców w powietrze. Miles pokręcił głową. – Posłuchaj, dzieciaku – zaczął. – Za dużo tu Slipstreamowców, byśmy mogli stawić im czoła. Musisz umieć zdecydować, kiedy walczyć. To wcale nie oznacza, że jesteś tchórzem. Jeśli teraz oddasz życie, nie będziesz mógł pomóc, kiedy nadarzy się prawdziwa okazja. – Racja – odparł Hayden, odstępując od barierki. – Rzuć broń – rzekł Miles. Na te słowa chłopak odwrócił się na pięcie i pomknął w głąb alejki, z powrotem w kierunku głównej ulicy. Kucharz krzyknął, po czym ruszył za nim. Hayden zbiegł po schodach do maszynowni, ale dopiero na miejscu przypomniał sobie, że jego aerocykl wciąż leżał rozrzucony po całej podłodze. Miał zamiar wytoczyć go przez otwarty właz i odpalić będąc już w powietrzu. Dzięki ruchowi obrotowemu miasta maszyna z miejsca uzyskałaby prędkość ponad stu mil na godzinę; to w zupełności wystarczyłoby, żeby uruchomić silnik... gdyby ten był na chodzie. Siedział już okrakiem na podnośniku podtrzymującym aerocykl numer dwa, gdy do pomieszczenia wpadł Miles. – Co ty do diabła wyprawiasz? Złaź stamtąd! Nie odwracając wzroku, Hayden raz jeszcze szarpnął za trzpień przytrzymujący motor przy wysięgniku. – Ona mnie potrzebuje! – Potrzebuje cię żywego! Poza tym, jak zamierzasz sterować tym... Bolec w końcu puścił. Aerocykl opadł. Hayden z trudem się na nim utrzymał, ale przy okazji zgubił strzelbę. Wiatr świszczał wokół, oślepiając go i odbierając mu oddech. Stawiając mu opór, chłopakowi udało się owinąć nogi wokół beczkowatej maszyny i wykorzystać własne ciało jak płetwę, by skierować silnik w stronę przepływu powietrza. W następnej chwili zacisnął dłonie na kierownicy i odpalił solenoid. Silnik pod nim zakaszlał, a cały świat niespodziewanie zmienił swoją geometrię: dół znajdował się za wylotem dyszy aerocykla, góra zaś dokładnie na wprost – teraz Hayden mógł jedynie zwisać u boku maszyny, która coraz szybciej mknęła w stronę pobliskiej chmury. Boleśnie uderzył nosem o siodełko aerocykla. Oblała go lodowata mgiełka, grożąc zerwaniem zeń całego ubrania. Sekundę później znów był na otwartej przestrzeni. Szybko zerknął ponad dziobem odrzutowca, próbując odzyskać poczucie przestrzeni. Połyskliwe łuki kryształków migotały w świetle rakietowych śladów: nowe, lecz martwe, słońce Aerie znajdowało się dokładnie przed nim. Smugi kondensacyjne splotły gęstą sieć wokół półprzezroczystej kuli, której boki zostały już w kilku miejscach przedziurawione. Misternej maszynerii z jej wnętrza nie sposób było wymienić; systemy te sprowadzono z księstw Candesce odległych o tysiące mil, a wykorzystywały one technologię, jakiej nie był w stanie skopiować żaden z żyjących ludzi. Mimo tego dwa krążowniki Slipstreamu zatrzymały się dokładnie nad słońcem, otulone dymem kolejnych salw oddawanych z obu burt. Matka zapewne tankowała teraz paliwo, szykując się do ewakuacji jej zespołu. Nikt nie mógłby zbliżyć się do słońca, gdyby to już płonęło; należało więc dostarczyć mu odpowiedniej ilości paliwa na przewidziany okres żarzenia. Inżynierowie planowali na dziś dwuminutowy test, przy założeniu, że pokrywa chmur byłaby na tyle gruba, by przesłonić niebo od strony Slipstreamu. Czyjeś ciało przeleciało obok Haydena, ciągnąc za sobą czerwoną smugę krwi. Chłopak zupełnie przypadkowo zauważył, że mężczyzna miał na sobie zakazany, zielony mundur Aerie. Miał czas tylko na krótkie spojrzenie, ponieważ w każdej chwili sam mógł uderzyć w słońce. Aerocykl numer dwa nie został przystosowany do użytku na otwartej przestrzeni. Był to przemysłowy silnik odrzutowy, dostatecznie silny, by nadać całemu miastu szybszy ruch wirowy. Posiadał kierownicę jedynie dlatego, że wymagały tego przepisy – nikt nie miał przecież zamiaru kiedykolwiek z niej korzystać. Na dodatek szybko przyspieszał do prędkości, przy której Hayden mógł zostać zdmuchnięty z siodełka przez strumień powietrza. Chłopak wierzgnął nogami, wykorzystując ich siłę, by skręcić ciało pomimo rwącego wiatru. To z kolei odrobinę przekrzywiło kierownicę w lewo; potem jeszcze trochę. Wewnątrz aerocykla poruszyły się łopatki turbiny. Maszyna bardzo powoli zaczęła skręcać. Połyskliwa powierzchnia słońca śmignęła tuż obok, na wyciągnięcie ręki. Przez chwilę widział twarze, zielone mundury oraz strzelby. Gdy ponownie podniósł wzrok, spostrzegł formację wrogich aerocykli, przez której sam środek właśnie przemykał. Za jego plecami rozbrzmiało kilka spóźnionych strzałów, ale Hayden ledwie usłyszał je ponad rykiem silnika. Teraz, dokładnie przed nim, wyrosła nowa przeszkoda – okręt wojenny w kształcie wałka. Powiewały na nim jasne proporce statku flagowego. Za nim widać było jeszcze jeden kłąb chmur oddzielających cywilizację od olbrzymich przestrzeni zimy. Haydenowi brakowało już energii. Zdał sobie jednak sprawę, że nie miało to już znaczenia. Upewnił się, że jego aerocykl zmierzał dokładnie w kierunku wrogiego okrętu, a następnie podkulił nogi i odepchnął się z całej siły. Wirując, znów znalazł się w stanie nieważkości, jednak przemieszczał się zbyt szybko, by móc oddychać powietrzem świszczącym wokół jego ust. Gdy zaczęło mu ciemnieć przed oczami, wykonał obrót w powietrzu i zobaczył, jak aerocykl numer dwa uderza w burtę okrętu, wgniatając jego kadłub i powodując wybuch, który oświetlił nazwę statku namalowaną na metalowym poszyciu: Arogancja. Ostatkiem sił Hayden rozpostarł ręce i nogi, chcąc maksymalnie zwiększyć opór powietrza. Gdy w końcu wpadł w chmury za okrętem wojennym, świat przesłoniła srebrnoszara mgła. Ławica wystraszonych ryb pierzchła na widok jego gwałtownego upadku. Chłopak czekał już tylko aż zacznie zamarzać, straci przytomność z braku powietrza albo w coś uderzy. Nic takiego się nie stało, choć palce u rąk i nóg grabiały mu coraz bardziej w miarę jak zwalniał. Problem polegał na tym, że mógł utknąć wewnątrz chmury, gdzie nikt nie byłby w stanie go dostrzec. Bitewna wrzawa sprawiała, że nikt by go również nie usłyszał. Hayden znał historie ludzi, którzy umierali z pragnienia, po tym jak utknęli w pustej przestrzeni. Gdyby tylko pomyślał o tym wcześniej, zabrałby ze sobą przynajmniej parę płetw. Zaczynał właśnie zdawać sobie sprawę, że wszystkie dodatkowe akcesoria zostałyby z niego zdarte przez strumień powietrza, gdy chmurę rozświetlił blask podobny do płomienia. Uniósł dłoń do twarzy i odwrócił się od źródła światła, było ono jednak bardzo intensywne, a dodatkowo rozpraszały je otaczające go drobiny wody. W ciągu kilku następnych sekund dotarła do niego fala ciepła, po czym, ku zdumieniu Haydena, otaczająca go chmura zwyczajnie wyparowała niczym sen o poranku. Żar narastał. Hayden spojrzał między palcami i zauważył ciemną sylwetkę pomiędzy nim a niesamowitym blaskiem. Okręt wojenny Slipstreamowców topniał, jednak trawiące go płomienie były zbyt blade, by dało się je dostrzec na tle nowego słońca Aerie. Choć zwalniał, Hayden wciąż oddalał się od pola walki. To uratowało mu życie, gdyż w ciągu kilku następnych minut wszystko w bezpośredniej bliskości słońca zostało spalone na popiół. Nie miało to jednak znaczenia dla matki chłopaka: zarówno ona, jak i pozostali obrońcy byli już martwi. Spłonęli w pierwszych sekundach życia nowego słońca. Musieli je zapalić, by nie wpadło w łapy Slipstreamowców. Światło osiągnęło maksymalne natężenie, po czym niespodziewanie zgasło. Hayden zdał sobie sprawę, że sferyczna plama pomarańczowego światła przypominającego zorzę polarną to fala uderzeniowa, w chwili gdy ta natarła na niego niczym mur. Tracąc przytomność, chłopak poszybował w szaroniebieski bezkres zimy, z dala od jakiejkolwiek cywilizacji i nadziei.\nBól głowy nie był tego dnia tak silny, ale Venera Fanning mimo tego przesunęła palcami po niewielkiej bliźnie na podbródku, wchodząc do wyłożonego płytkami korytarza oddzielającego jej komnaty od biur admiralicji Slipstreamu. Strzelisty, wypełniony kolumnami hall biegł niemal przez całą szerokość królewskiego miastokoła Rushu; każdego dnia kobieta zmuszona była przemierzać go kilkakrotnie. I za każdym razem na nowo przeżywała ten wydający się nie mieć końca moment po trafieniu kulą, gdy leżała tu na posadzce, oczekując na śmierć. Żałosna i opuszczona. Nigdy więcej nie weszła do hallu samotnie. Wiedziała, że świadczyło to o jej słabości, ale w tym miejscu musiała słyszeć za sobą odgłos kroków służącego, nawet jeśli nie miała zamiaru spojrzeć mu prosto w oczy i tego przyznać. Poza wyciem wiatru na zewnątrz, wokół rozbrzmiewał jedynie stukot jej obcasów oraz butów mężczyzny podążającego za nią. Ten przeklęty korytarz przywodził na myśl bolesne wspomnienia za każdym razem, gdy do niego wchodziła, jednak Venera nie rozkazała go wyburzyć, a następnie wybudować na nowo, tak jak uczyniłyby jej siostry. A przynajmniej nie zamierzała tego robić do czasu, aż ból pulsujący w jej skroniach rankiem, w południe i nocą nie zniknie. Niestety, za każdym razem, gdy domagała się odpowiedzi na pytanie, kiedy to nastąpi, lekarze wymieniali jedynie niepewne spojrzenia. Venera otworzyła na oścież podwójne drzwi admiralicji i natychmiast została zaatakowana przez głośny gwar i unoszący się zapach tytoniu, potu oraz skóry. Tuż za drzwiami, czterech paziów różnych płci opróżniało szafę z dokumentami, podczas gdy sterczące w różnych kierunkach ceremonialne miecze u ich pasów, zderzały się ze sobą w nieświadomej potyczce. Venera zręcznie ich wyminęła, a następnie przemknęła obok dwóch rumianych oficerów, którzy wrzeszczeli na siebie nad rozłożoną płachtą pergaminu. Potem uskoczyła przed wózkiem z książkami, którego kierowca był niewidoczny zza sterty ułożonych na nim woluminów, i po trzech kolejnych krokach, znalazła się w przedsionku admiralicji, gdzie zastał ją harmider biura szykującego się do wojny. Pomieszczenie podzielono na dwie części niską, drewnianą barierką. Po lewej usytuowano poczekalnię, zupełnie pustą, jeśli nie liczyć kilku foteli dla interesantów w podeszłym wieku. Po prawej zaś ustawiono rzędy wypolerowanych biurek, za którymi siedzieli urzędnicy rozpatrujący nadchodzące raporty. Do ich zadań należało przekazywanie najświeższych wiadomości małej armii gońców, zajętych głównie przesuwaniem stromych drabin pomiędzy biurkami. Ci ostatni od czasu do czasu zatrzymywali się, zadzierali głowy, po czym któryś z nich wspinał się na szczeble, by dostosować wysokość lub pozycję jednego z modeli zawieszonych nad głowami urzędników niczym ryby zastygłe w bezruchu. Pomiędzy biurkami stali dwaj kapitanowie statków oraz admirał, wszyscy nieruchomi, zupełnie jakby przerażało ich niebezpieczeństwo grożące im ze strony śmigających wokół drabinek. Venera podeszła do barierki i zapukała w nią energicznie. Chwilę zajęło nim ktoś ją zauważył. Gdy to się stało, jeden z gońców porzucił pracę przy drabinie i podbiegł, aby się ukłonić. – Mogę prosić o klucz do salonu dam? – spytała. Paź skinął głową, po czym podszedł do pobliskiej szafki i wrócił z dużym, bogato zdobionym kluczem. Venera posłała mu słodki uśmiech; ten przejaw życzliwości wywołał jednak falę bólu płynącą od szczęki aż do wysokości oczu. Obróciwszy się na pięcie, szybko minęła tłumek gońców i ruszyła w głąb wyłożonego palisandrem korytarza odchodzącego od przeciwległej ściany przedsionka. Przejście kończyło się dębowymi drzwiami, przyozdobionymi płaskorzeźbami sójek oraz gili. Mimo że ich powierzchnię wypolerowano na wysoki połysk, to rzadko używana srebrna klamka wyraźnie zmatowiała. Gdy kobieta pchnęła jedno skrzydło drzwi, sługa zrobił krok, by ruszyć jej śladem. – Mógłbyś? – spytała, mierząc go gniewnym spojrzeniem. Mężczyzna oblał się rumieńcem. Venera dopiero teraz naprawdę mu się przyjrzała; był całkiem młody i przystojny. Lecz był tylko sługą. Zatrzasnęła mu drzwi przed nosem i ruszyła w głąb salonu. Na podłodze rozpostarto dywan w kolorze głębokiej czerwieni, natomiast ściany pokrywały panele z drewna dębowego, które pociemniały i stały się niemal czarne. Brakowało okien, a jedyne światło dawały zawieszone tu i ówdzie lampy gazowe o brzoskwiniowych kinkietach. I chociaż stało tu dość foteli i kanap, by, gdy obie wygódki były zajęte, mógł w nich czekać nawet tuzin dam, to Venera nigdy nie spotkała w tym miejscu żadnej innej kobiety. Wyglądało na to, że była jedyną żoną admirała, jaka kiedykolwiek odwiedzała swojego męża w pracy. – I co? – odezwała się do trzech czekających na nią mężczyzn. – Czego się dowiedzieliście? – Wygląda na to, że miała pani rację – odparł jeden z nich. – Capper, pokaż pani zdjęcia. Na środku pomieszczenia stał fotel z wysokim oparciem. Siedzący w nim młodzieniec w kurtce lotnika ociężale przeszukiwał wewnętrzne kieszenie kurtki. Jego prawa noga była solidnie obandażowana, ale krew przesiąkła przez opatrunek i kapała na dywan, znikając pośród czerwonych włókien. – Wygląda mi to na uszkodzoną arterię – rzuciła Venera, mrużąc oczy w wyuczonym odruchu. Młody chłopak odpowiedział słabym uśmiechem. Drugi mężczyzna zmarszczył brwi, po czym zacieśnił opaskę uciskową umieszczoną wysoko na udzie lotnika. Ostatni z obecnych obserwował wszystko obojętnie. Był to łagodnie wyglądający jegomość o łysiejącej głowie i wydętych ustach kogoś przyzwyczajonego bardziej do obcowania ze stertami dokumentów niż innymi ludźmi. Venera wiedziała, że gdy Lyle Carrier się uśmiechał, unosił jedynie górną wargę oraz brwi, co w wyrazie twarzy miast rozbawienia sugerowało raczej zdumienie. Doszła do wniosku, że brało się to z tego, że emocje innych ludzi były dla niego zupełną abstrakcją. Carrier był niezwykle niebezpiecznym człowiekiem. Nikt inny spośród poznanych w tym zapomnianym kraju nie jawił jej się jako bratnia dusza bardziej niż on. Właściwie był jedyną osobą, której Venera nigdy nie mogła w pełni zaufać. I właśnie to jej się w nim podobało. Krzywiąc się z bólu, młody lotnik wydobył w końcu z kurtki plik kwitów. Gdy podał je Venerze, jego ręka drżała jakby trzymał w dłoni nie papier a ołowiane odważniki. Kobieta szybko chwyciła zdjęcia i przyjrzała im się kolejno, podsuwając je do światła. – Ach... – Piąta fotografia była tą, którą chciała zobaczyć. Przedstawiała ona częściowo przesłoniętą chmurami przestrzeń powietrza, zajętą przez przypominającą pajęczynę, drewnianą konstrukcję doku. Tuż przy nim cumował rząd przysadzistych, metalowych cylindrów, połyskujących dyszami silników odrzutowych. Venera znała te modele: ciężkie krążowniki, z których każdy posiadał tuzin stanowisk rakietowych i obsadę złożoną z przynajmniej trzystu ludzi. – Zbudowali dok w sargassie, tak jak pani mówiła – rzekł młody szpieg. – Podczas przelotu mogłem oddychać jedynie powietrzem z butli. Pompują tlen na teren budowy przy użyciu tych grubych rur... Venera w zamyśleniu pokiwała głową. – Odkrył to jeden z twoich kolegów. Zauważył, że ktoś instaluje pompy powietrzne na zewnątrz sargassa, po czym dodał dwa do dwóch. – Szybko przejrzała pozostałe zdjęcia, by upewnić się, że żadne z nich nie przedstawia lepszego ujęcia krążowników. – Zapewne to kolejny tajny projekt – mruknął Carrier z nutą dezaprobaty. – Wygląda na to, że ludzie nic nie wynieśli z lekcji, jakiej udzieliliśmy Aerie. – To było osiem lat temu – powiedziała Venera, unosząc jedno ze zdjęć. – Ludzie zapominają... Co to jest? Capper przebudził się gwałtownie na swym siedzisku i z wyraźnym wysiłkiem podciągnął się do góry, żeby spojrzeć na fotografię. – Ach, to... Nie wiem. Na zdjęciu można było dostrzec mglisty, niewyraźny kształt, który częściowo zasłaniała obręcz miasta. Szary, wrzecionowaty zarys sugerował okręt, ale to było niemożliwe: wielkością przewyższałby on miasto. Venera przyjrzała się fotografii z bliska w świetle jednej z lamp gazowych. Dopiero teraz dostrzegła małe kropeczki otaczające szarego kolosa. – Co to za punkciki? – Aerocykle – wyszeptał szpieg. – Widzi pani smugi kondensacyjne? Dopiero je zauważyła, a chwilę później obrazek wydawał się otworzyć na ułamek sekundy niczym okno. Venera zamrugała oczami, wodząc spojrzeniem po olbrzymiej przestrzeni pełnej doków, miast oraz statków, której ściany stanowiła pokrywa chmur. Na samej jej krawędzi czyhał gigantyczny wieloryb, okręt tak wielki, że z łatwością połknąłby koła Rushu. Jednak to musiała być gra świateł. – Jak wielkie jest to coś? Dobrze się temu przyjrzałeś? Jak długo tam byłeś? – Niedługo... – Szpieg machnął ręką z ociąganiem. – Zrobiłem jeszcze jedno zdjęcie... – Nie przeżyje, jeśli zaraz nie zabierzemy go do lekarza – powiedział mężczyzna doglądający nogi młodego lotnika. – Potrzebuje krwi. Venera znalazła drugie zdjęcie i przytrzymała je obok pierwszego. Były niemal identyczne. Wyraźnie zrobiono je w odstępie kilku sekund. Różniły je jedynie długości smug kondensacyjnych. – To nie wystarczy. – Narastająca frustracja sprawiła, że tępe fale bólu zaczęły pulsować w jej szczęce. Warknęła zupełnie nieświadomie. Gdy się odwróciła, napotkała spojrzenie Carriera; jak zawsze nie wyrażało zupełnie nic. Ubrany w kurtkę pilotkę szpieg stracił przytomność, a jego pomocnik wyglądał na zmartwionego. – Zabierzcie go stąd – powiedziała, wskazując na drzwi dla służby na tyłach salonu. – Będziemy potrzebować go później w pełnej gotowości. Capper został ocucony na tyle, by mógł wesprzeć się na ramieniu swojego pomocnika, który pomógł mu wyjść. Venera przysiadła na jednej z kanap i spojrzała spode łba na Carriera. – Te spory z Pilotem Mavery to jedynie zasłona dymna – powiedziała. – Ma na celu wywabienie większości naszych okrętów z Rushu, żeby te krążowniki oraz to... coś, cokolwiek to jest, mogło zaatakować nas od strony Formacji Sokoła. Formacja musiała zawrzeć z Mavery jakiś pakt. Carrier pokiwał głową. – Całkiem możliwe. To znaczy - mnie wydaje mi się to prawdopodobne, pani. Trudniejsze może być przekonanie pani męża oraz Pilota o tym, że zagrożenie z ich strony jest bardzo realne. – Sama zajmę się moim mężem – odparła Venera. – Ale Pilot... to może okazać się kłopotliwe. – Oczywiście zrobię wszystko, co będzie leżało w najlepiej pojętym interesie naszego kraju – rzekł Carrier. Venera niemal wybuchła śmiechem. – Chyba nie będzie to konieczne – skwitowała. – W porządku. Idź już. Muszę zanieść te zdjęcia mojemu mężowi. Carrier uniósł jedną brew. – Zamierza pani powiedzieć mu o naszej organizacji? – Czas, by dowiedział się, że dysponujemy dodatkowymi zasobami – odpowiedziała, wzruszając ramionami. – Jednak nie mam zamiaru ujawniać mu naszego zasięgu... ani tego, że to moja organizacja. Nie powiem też ani słowa na temat twojej osoby. Carrier ukłonił się i opuścił pomieszczenie tylnymi drzwiami. Jeszcze długo po wyjściu mężczyzny Venera stała na środku pokoju. Tysiąc mil dalej, wokół słońca jej ojca zapadała właśnie noc. Bez wątpienia Pilot Hale’u jak zwykle spał niespokojnie pod baldachimem z kutego żelaza, pilnie strzeżony przez swych gwardzistów. Jego królewska intuicja podpowiadała mu, że zasadą rządzącą światem był spisek – jego poddani spiskowali przeciwko niemu, ich trzoda hodowlana spiskowała przeciwko nim i nawet atomy powietrza musiały mieć taki czy inny plan. Nie mieściło mu się w głowie, że ktokolwiek mógłby działać pod wpływem bezinteresownej lojalności lub miłości, i tak też rządził swoim państwem. Swoje trzy córki wychował tak, aby hołdowały tej zasadzie. Venera spodziewała się, że ojciec będzie chciał ją wydać za jakiegoś wsobnego wieprza, dlatego w wieku szesnastu lat wzięła sprawy w swoje ręce i wymusiła na rodzicielu wybranie lepszego kandydata. Pierwsza próba szantażu zakończyła się pełnym sukcesem, kobieta usidliła upatrzonego mężczyznę, młodego admirała potężnego Slipstreamu. Rzecz jasna, ojczyzna Slipstreamowców oddalała się od Hale na tyle szybko, że do czasu wypracowania własnej pozycji, Venera nie stanowiłaby już dla staruszka żadnego zagrożenia. Szczerze nienawidziła Rushu, stolicy Slipstreamu. Mieszkający tu ludzie byli przyjaźni, serdeczni i beznamiętnie wyniośli. Spiskowanie nie było w modzie. Młodzi szlachcice obrażali się nawzajem, ciągnąc za pióra w kapeluszach lub składając publicznie skandaliczne oskarżenia, po czym szybko chwytali za broń, nie pozwalając żadnej obeldze uchodzić na sucho dłużej niż jeden dzień. Politykę prowadzono otwarcie – w świetle obowiązujących praw, na jasnych salonach oraz w komnatach rad, a jeśli nawet ktoś spiskował w cieniu, to nie była w stanie tego odkryć. Nawet teraz, gdy nadciągała wojna, Pilot Slipstreamu odmówił wzmocnienia tajnych służb w jakikolwiek sposób. To było nie do przyjęcia. Dlatego właśnie Venera postanowiła osobiście zmienić sytuację. Dzięki tym zdjęciom troskliwe pielęgnowanie własnej paranoi znalazło wreszcie konkretne uzasadnienie. Kobieta z zapamiętaniem wcisnęła fotografie do torebki przy pasie – wyraźnie wystawały, ale kto miałby na to zwracać uwagę? – i opuściła komnatę frontowymi drzwiami. Jej sługa czekał niewinnie dobry metr od drzwi. Venera natychmiast zaczęła podejrzewać go, że podglądał przez dziurkę od klucza. Posłała mu nieprzyjemne spojrzenie. – Nie wydaje mi się, bym wcześniej korzystała z twoich usług. – Nie, madame. Jestem nowy. – Zakładam, że uważnie sprawdzono twoje pochodzenie? – Tak, pani. – Cóż, sprawdzimy je w takim razie ponownie. – Kobieta ruszyła w kierunku pomieszczeń admiralicji. Chłopak bezszelestnie podążył za nią. W poczekalni wciąż panował harmider, jednak teraz wydawał się on bez sensu – żołnierze przygotowywali się do rozstrzygnięcia sporu granicznego z Mavery, podczas gdy zagrażało im znacznie większe niebezpieczeństwo. Nikt nie lubił migrujących nacji, a Slipstreamu w szczególności. Powinni zawsze być gotowi na taką ewentualność. Powinni wykazać się większym profesjonalizmem. Jakiś paź potrącił Venerę. Zdjęcia wypadły jej z torebki. Kobieta uderzyła go w głowę wierzchem dłoni i pochyliła się, chcąc je pozbierać – tylko po to, by zobaczyć, że sługa zrobił to za nią. Najwyraźniej zupełnie przez przypadek, chłopak spojrzał na dwa spośród trzymanych przez siebie zdjęć, po czym zrobił to jeszcze raz. Venera zaczęła zastanawiać się, czy by móc rzucić na nie okiem, za jej plecami nie podstawił gońcowi nogi. – Daj mi to! – Wyrwała mu je z rąk, zauważając przy tym, że sługa przyglądał się fotografiom przedstawiającym wielki, szary obiekt. Natychmiast postanowiła, że gdy tylko wrócą do rezydencji Fanningów, każe go aresztować pod pretekstem jakiegoś wymyślonego oskarżenia. Gotując się ze złości, Venera utorowała sobie łokciami drogę przez tłum kurierów oraz pomniejszych funkcjonariuszy, po czym wyszła bocznym wyjściem. Od strony schodów prowadzących do wagoników kolejki linowej łączącej inne miasta tej czwórki wionęło chłodem. Wściekłość i zimno spotęgowały ból tak, że kobieta miała zamiar obrócić się i uderzyć bezczelnego młodziana. Z trudem się powstrzymała, powoli odzyskując spokój. Ucieszyła ją własna wyrozumiałość.Potrafię być dobrą osobą, przypomniała sobie. – Tysiąc pięćset stóp – mruknął sługa, prawie niesłyszalnie. Venera obróciła się na pięcie. Chłopak szedł kilka kroków za nią, zupełnie rozkojarzony i pogrążony w myślach. – Co powiedziałeś? – syknęła. – Okręt ze zdjęcia... ma tysiąc pięćset stóp długości – odparł ze skruchą. – Skąd to wiesz? Mów! – Na podstawie smug kondensacyjnych, pani. Spoglądała na niego przez dłuższą chwilę. Był młody, to nie ulegało żadnej wątpliwości, a jego twarz o wystających policzkach byłaby uosobieniem niewinności, gdyby nie ogorzała skóra, czerwieniąca jego czoło i nos. Na głowie miał burzę czarnych włosów, które opadały na brwi niczym krucze skrzydła. Oczy otaczała siateczka drobnych zmarszczek, przywodząc na myśl zwyczaj ciągłego ich mrużenia przez lotników. Albo cechował go o wiele większy spryt niż początkowo sądziła, albo był skończonym idiotą. Niechętnie przyznała, że chłopak mógł nie mieć pojęcia, że spotkała się z kimś przed damską toaletą i że nie podejrzewał kogoś takiego jak ona o posiadanie niezwykle ważnych informacji. W takim wypadku widziane przez niego zdjęcia były tylko zdjęciami. – Wyjaśnij mi – wydobyła z pliku dwa zdjęcia molocha i wręczyła mu je. Teraz wyglądał, jakby ogarnęły go wątpliwości. – Nie jestem pewien. – Po prostu powiedz mi, jak do tego doszedłeś! Sługa wskazał pierwsze zdjęcie. – Na bliższym planie widać przelatujący aerocykl. To standardowy Gray 45. Leci z optymalną prędkością, która wynosi sto dwadzieścia pięć węzłów. Widzi pani kształt smugi kondensacyjnej? Przybiera ona taki pierzasty wygląd jedynie przy optymalnej prędkości spalania. Aerocykl przelatuje tuż obok doków, więc można określić – przeszedł do drugiego zdjęcia – że zdołał przelecieć około sześćset stóp, o ile ten dok jest takich rozmiarów, na jakie wygląda. Oznacza to, że druga fotografia została zrobiona jakieś dwie sekundy po pierwszej. Teraz proszę spojrzeć na smugi kondensacyjne wokół wielkiego statku. Nie widzę na tym zdjęciu żadnych aerocykli, które nie byłyby modelami Gray 45, więc jeśli założymy, że te maszyny w oddali to również Graye i że podróżują z optymalną prędkością, to te sunące niemal po powierzchni wielkiego okrętu przebyły nieco mniej niż połowę jego długości. To by oznaczało, że statek ten ma nieco ponad tysiąc dwieście stóp. – Matko Virgi. – Venera spoglądała to na zdjęcie, to na chłopaka. Dopiero teraz zauważyła, że brakowało mu opuszek kilku palców: odmrożenia? Odebrała mu fotografie. – Jesteś lotnikiem. – Tak, proszę pani. – Więc dlaczego pracujesz jako sługa w moim domostwie? – Zawód lotnika nie ma przyszłości – odparł młodzieniec, wzruszając ramionami. Ruszyli z miejsca. Venera porządkowała w głowie fakty. Gdy dotarli na szeroką, klekoczącą galerię stacji kolejki linowej, kobieta ostro kiwnęła głową i powiedziała: – Nie mów o tym nikomu, jeśli cenisz swoją pracę. To poufne informacje. – Dobrze, madame. – Sługa spojrzał ponad jej ramieniem. – O nie. Venera podążyła za jego spojrzeniem i zmarszczyła brwi. Długa platforma kolejki linowej była pełna ludzi, którzy tłoczyli się w cieniu pordzewiałych przęseł i dźwigarów tworzących sklepienie komnaty. Sześć pustych zielonych wagoników kolejki linowej wisiało na samym jej środku. – Skąd ten korek? – spytała stanowczo jednego ze stojących w pobliżu oficerów. – Urwała się jedna z lin – odparł mężczyzna, wzdychając. – Podmuch wiatru odsunął miasta od siebie, a sprężyny nie były w stanie wytrzymać naprężenia. – Oszczędź mi szczegółów. Kiedy to naprawicie? – Musiałaby pani spytać monterów, a oni już wyruszyli do pracy. – Muszę dostać się do pałacu! – Jestem pewien, że monterzy pani współczują, madame. Kobieta miała właśnie wygłosić oficerowi tyradę, gdy poczuła dotyk sługi na ramieniu. – Tędy – mruknął chłopak. Parsknąwszy ze złością, Venera ruszyła za nim z dala od tłumu. Młodzieniec zmierzał w kierunku niewinnie wyglądającego bocznego wejścia. – Co tam jest? – spytała. – Stanowiska aerocykli – rzekł sługa, otwierając drzwi na kolejną, smaganą wiatrem galerię. Ta była niemal pusta. Biegnąc w górę, gładkim łukiem znikała z pola widzenia. Prawą ścianę zajmowały drzwi z mlecznego szkła, prowadzące do niewielkich biur, natomiast lewą stroną ciągnął się rząd łukowato sklepionych okien sięgających od podłogi do sufitu. Za szybami widać było wąską kładkę, a za nią już tylko otwartą przestrzeń. Podłogę galerii przetykały włazy. Mniej więcej nad połową z nich wciąż wisiały aerocykle. Całe to miejsce pachniało olejem silnikowym, męskim zapachem, który wydał się Venerze jednocześnie odpychający i intrygujący. Nieopodal, kilku mężczyzn w kombinezonach zajmowało się właśnie przebudową aerocykla. Jego części zostały ułożone w równej linii na plandece, a ich rozmieszczenie świadczyło o potwornym chaosie, jaki musiał panować we wnętrzu maszyny. Venera znalazła się w męskim świecie i całkiem jej się to podobało. – Masz własny aerocykl? – spytała sługę. – Tak. Jest tam. – Chłopak zaniósł kwit zarządcy portu, a w zamian otrzymał kluczyki oraz znoszoną, skórzaną kurtkę. Następnie podszedł do aerocykla i otworzył właz pod delikatnie rozkołysaną maszyną. – Niech zgadnę – powiedziała. – Gray 45? Młody lotnik skwitował to śmiechem. – Tamto to woły pociągowe. To jest ścigacz. To Canfield Arrow, model czternaście. Kupiłem go za pierwszą wypłatę. – Ma siedzenie dla pasażera – zauważyła arystokratka, niespodziewanie podniecona możliwością przejażdżki czymś takim. Chłopak spojrzał na nią z ukosa. – Nigdy nie leciała pani aerocyklem? – Nie. Czy to cię zaskakuje? – Zapewne zawsze czekały na panią przytulne, kryte taksówki – rzekł, wzruszając ramionami. – Ma to sens. – W końcu udało mu się otworzyć właz. Venera cofnęła się o krok. Nie obawiała się otwartej przestrzeni, ale przerażała ją prędkość. W tej chwili strumień powietrza tuż poniżej włazu uderzał z siłą huraganu. – Zmiecie nas! Sługa pokręcił głową. – Zarządca doku opuszcza tarczę przed włazem. To da nam kilka sekund, żeby wśliznąć się w strumień powietrza. Niech pani trzyma głowę nisko za moimi plecami a nic pani nie będzie - owiewka jest naprawdę duża. Poza tym, nie wylecimy stąd z maksymalną prędkością. To zbyt niebezpieczne na terenie miasta. Siadł okrakiem na aerocyklu i wyciągnął dłoń. Venera tłumiła uśmiech do czasu, aż usiadła na miejscu za nim. Pod stopami wyczuła miejsce na nogi, ale nie miała się czego uchwycić, poza plecami kierującego, dlatego ciasno oplotła go ramionami w pasie. Gdy lotnik wcisnął przycisk startu, kobieta poczuła drżenie ożywającego silnika. Po chwili doszły ją słowa młodzieńca: – Gotowa? W chwilę później zwolnił zaczep. Wypadli na otwartą przestrzeń. Przez kilka sekund zakrzywiona powierzchnia spodniej strony miasta tworzyła dach nad ich głowami. Przed nimi znajdowała się tarcza, długi, zwisający jęzor metalu, który jednak szybko się chował. – Głowa w dół! – krzyknął chłopak. Venera wtuliła twarz w jego plecy. Ryk silnika zagłuszał myśli, a wibracje metalowej konstrukcji przechodziły ciarkami wzdłuż całego ciała. W końcu byli wolni, szybując w strumieniach powietrza pomiędzy cylindrami miasta. Wiatr nie był dość silny, by zmieść ją z siedzenia, dlatego Venera ostrożnie wyprostowała się i rozejrzała wokół. Z jej ust dobyło się mimowolne westchnienie zachwytu. Smugi kondensacyjne w kształcie kolców oraz lin wisiały nieruchomo wokół nich. Gdzieniegdzie powiewały jasne flagi, a przestrzeń powietrzna roiła się od taksówek, skrzydlatych ludzi oraz innych aerocykli. Kwartet miast, których częścią była admiralicja, zdążył już oddalić się na znaczną odległość; kobieta odwróciła głowę i zobaczyła, że system kolejki linowej, którego niezależna obręcz dotykała osi obrotowego cylindra, rzeczywiście był uszkodzony. Jacyś ludzie unosili się w powietrzu wokół uszkodzenia, trzymając narzędzia i głośno debatowali nad tym, co zrobić. Venera ponownie spojrzała przed siebie, chichocząc beztrosko z poczucia mocy, która pchała ją coraz wyżej i wyżej, w kierunku następnego kwartetu. Minęli ciężkie, stalowe liny, a następnie szerokie szprychy przyłączone krzyżowo do osi miasta. Z bliska widać było, że barwne żagle miały dziury i łaty. W stanowczo zbyt krótkim czasie ich aerocykl znalazł się pod kolejnym miastem. Nad ich głowami otworzyła się szczelina dokowa dla odrzutowców. Sługa Venery perfekcyjnie wyliczył tor lotu – mogło się wydawać, że zakrzywione podbrzusze miasta wyciągnęło się, a następnie połknęło ich w całości. Chłopak wyłączył silnik, jednocześnie unosząc w górę hak, który zaczepił się o stalową linę, gdy zaczęli ponownie spadać. Osiedli na platformie niemal identycznej jak ta, którą niedawno opuścili. Jeden z pałacowych piechurów podbiegł do ich stanowiska i odciągnął maszynę od włazu. Dotarli na miejsce. Venera zsiadła i postąpiła kilka niepewnych kroków. Nogi miała jak z waty. Jej sługa zeskoczył z siodełka, jak gdyby nigdy nic i posłał jej przyjazny uśmiech. – To dobra bestia – powiedział. – Cóż – kobieta nie wiedziała, co powiedzieć. – Cieszę się, że płacimy ci dość, byś mógł sobie na nią pozwolić. – Och, nigdy nie mówiłem, że mnie na nią stać. Arystokratka zmarszczyła brwi i ruszyła w stronę wyjścia z galerii. Doskonale wiedziała, którymi schodami i korytarzami musi pójść, by dotrzeć do biura dowództwa strategicznego Slipstreamu. Jej mąż, admirał Fanning, miał odbyć tutaj szereg spotkań, była jednak pewna, że będzie miał dla niej czas. Przez chwilę zastanawiała się na tym, ile mu powiedzieć na temat siatki szpiegowskiej. Ostatecznie uznała, że im mniej, tym lepiej. Przed wejściem do biura odwróciła się i spojrzała na sługę. – Dalej nie pójdziesz. Zaczekaj na mnie w dokach. Odwieziesz mnie w ten sam sposób, w jaki tu dotarliśmy. Chłopak wyglądał na rozczarowanego. – Dobrze, madame. – Hmm. Jak ty się w ogóle nazywasz? – Griffin, madame. Hayden Griffin. – W porządku. Pamiętaj, co powiedziałam, Griffin. Nie mów nikomu o tych zdjęciach. – Pogroziła mu palcem, ale choć łupało jej w skroniach, nie była w stanie w tej chwili zmusić się choćby do odrobiny gniewu. Obróciła się na pięcie, a następnie nakazała strażnikowi pałacowemu gestem, by ten otworzył przed nią ogromne drzwi z drewna tekowego. Wchodząc do środka, rozmyślała o cudownej wolności, którą Griffin mógł się rozkoszować za każdym razem, gdy latał sam. Poczuła jej przedsmak, gdy podróżowała wraz z nim. Obawiała się jednak, że w życiu pełnym obowiązków i tajemnic, które wiodła, nigdy nie będzie miała szansy zasmakować jej w pełni. Hayden obserwował kobietę z narastającym poczuciem frustracji. Był tak blisko! Znalazł się w odległości zaledwie kilku metrów od celu. A jednak pokrzyżowano mu plany, nie wpuszczając do centrum dowodzenia. Zlustrował spojrzeniem strażnika pałacowego, a ten w odpowiedzi również zmierzył go wzrokiem. Wiedział, że w pojedynkę nie da mu rady. Odwrócił się zatem niechętnie i ruszył w kierunku doków. Niemal zepsuł wszystko, podnosząc te zdjęcia. Najwyraźniej nie doceniał Lady Fanning. Nie miał zamiaru drugi raz popełnić tego błędu. Ale od kiedy został do niej przydzielony, nie miał możliwości zbliżenia się do Fanninga. Jednak, gdyby go polubiła... Uznał, że to tylko kwestia czasu. Któregoś dnia admirał Fanning znajdzie się w zasięgu jego ręki. A wtedy Hayden go zabije.\nO Autorze KARL SCHROEDER to pisarz science fiction urodzony w Kanadzie w 1962 roku. Do tej pory (stan na czerwiec 2011) autor może poszczycić się 9. powieściami (dziesiąta w przygotowaniu) oraz szeregiem opowiadań. Cykl Virga, rozpoczęty wydanym w 2006 roku Sun of Suns, to druga z kolei seria książek tego pisarza. Autor chwalony był za stworzony w nim świat przez takie tuzy literatury jak Peter Watts czy Larry Niven. Schroeder mieszka obecnie w Toronto, gdzie pracuje nad ostatnią częścią cyklu virgańskiego o roboczym tytule Ashes of Candesce\nTytuł oryginału: Sun of Suns: Virga, Book One Copyright © 2006 by Karl Schroeder Copyright for the Polish translation © 2011 by Wydawnictwo Ars Machina Tłumaczenie: Andrzej Jakubiec Redakcja i korekta: Mateusz Fafiński, Dominika Rycerz-Jakubiec Ilustracja na okładce: Marek Madej Opracowanie graficzne okładki: Łukasz Fedorowicz Wydanie I ISBN 978-83-932319-6-6 Wydawnictwo: Wydawnictwo „Ars Machina” ul. Hetmańska 6/5, 20-553 Lublin www.arsmachina.pl Plik opracowany i przygotowany przez Woblink www.woblink.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Slonce_Slonc__Pierwsza_ksiega_Virgi-ebookRO/p02013065i020" target="_blank" title="Słońce Słońc. Pierwsza księga Virgi [Karl Schroeder] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Słońce Słońc. Pierwsza księga Virgi [Karl Schroeder] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ukraińcy odwracają się od liderów Majdanu - WP Wiadomości\nWiele partii, które aktywnie uczestniczyły w zimowych protestach w Kijowie - jak przewidują eksperci - zanotuje w dzisiejszych wyborach parlamentarnych słaby wynik.\nPlakat wyborczy - Witalij Kliczko (PAP/ITAR-TASS, Fot: Nikitin Maxim)\nOlga Popowycz, historyk i politolog, mówiła w Polskim Radiu 24, że do parlamentu raczej nie wejdą prawicowo-nacjonalistyczne partie - Swoboda i Prawy Sektor. Z kolei formacja UDAR Witalija Kliczki startuje z list bloku prezydenta Petra Poroszenki.\n- Okazało się, że Kliczce brakuje doświadczenia politycznego - podkreśliła Popowycz. Jak dodała, Ukraińcy krytycznie oceniają dwa lata obecności UDAR-u w Radzie Najwyższej. - Kliczko nie jest mocnym politykiem, widać to było już w czasie Majdanu, chciał pomóc społeczeństwu, ale nie wiedział jak to zrobić - tłumaczyła.\nNiedawno do rozłamu doszło również w partii Batkiwszczyna. Obecnie ta formacja pod rządami Julii Tymoszenko może nie zdobyć mandatów. Z kolei Front Ludowy premiera Arsenija Jaceniuka walczy o głosy z partią prezydenta Poroszenki - zauważył politolog Nedim Usejnow. Podkreślił jednak, że bez współpracy obu tych liderów zmiana ukraińskiej konstytucji nie będzie możliwa.\nNasi wschodni sąsiedzi wybierają w przedterminowym głosowaniu 225 deputowanych z list wyborczych i około 200 z okręgów jednomandatowych. Głosowanie nie odbędzie się na okupowanym przez Rosję Krymie i w części Donbasu.\nLokale wyborcze zostaną zamknięte o 19.00 naszego czasu.


Kolonie w Murzasichle - bajkowy zawrót głowy - Biuro Usług Turystycznych Orchowscy Kolonie w Murzasichle - bajkowy zawrót głowy - Biuro Usług Turystycznych Orchowscy\nKolonie w Murzasichle – bajkowy zawrót głowy\nMURZASICHLE – Malownicza osada letniskowa położona między Zakopanem, a Bukowiną Tatrzańską. Roztacza się stąd przepiękny widok na panoramę Tatr. W odległości 6 km. znajduje się stolica polskich gór Zakopane z licznymi atrakcjami przygotowanymi dla turystów w różnym wieku. Najważniejsze atrakcje Zakopanego: główny deptak miasta – sławne Krupówki, skocznia narciarska Wielka Krokiew, Gubałówka\nZAKWATEROWANIE – Pensjonat Tatry / Hawrań / Zbójnik położony jest w Murzasichlu, 6 km od Zakopanego. W pobliżu znajdują się sklepy, restauracje oraz poczta. Pensjonat utrzymany jest w pięknym stylu zakopiańskim. Do dyspozycji dzieci jest teren do zabaw, sala w której można organizować dyskoteki, sala bilardowa, stół do ping – ponga, piłkarzyki, świetlica z RTV, bar i stołówka. Uczestnicy koloni zakwaterowani są w pokojach 2-6 osobowych z pełnym węzłem sanitarnym.\nWYŻYWIENIE – 4 posiłki dziennie – śniadanie, obiad, podwieczorek, kolacja.


Dom pod koziołkami - Noclegi - Szklarska Poręba\nStrona główna / Turystyka / Noclegi / Dom pod koziołkami\nul. Kasprowicza 13F, 58-580 Szklarska Poręba\ttel.: 75 718 21 55\tfax: 75 718 21 55\twww.dompodkoziolkami.pl\tdom@dompodkoziolkami.pl\tOpis\nNasz Dom położony jest w pełnej uroku dolince, w sąsiedztwie Karkonoskiego Parku Narodowego. Otaczają go stare drzewa i łąka, na której latem przepięknie koncertują świerszcze. Do pobliskiego strumyka wieczorami podchodzą sarny, a w okna domu zaglądają ciekawskie górskie wiewiórki. Cisza i spokój, które tu panują, pozwalają uwolnić się od zgiełku i pośpiechu, jaki towarzyszy nam w codziennym życiu. Jednocześnie dogodna lokalizacja naszego Domu umożliwia szybki powrót do "cywilizacji". Zaledwie 10-minutowy spacer dzieli nas od ścisłego centrum Szklarskiej Poręby.\nCeny pokoi (od osoby): od 75 zł.\nZwierzęta akceptowaneInternetSala konferencyjnaSaunaRestauracjaŁazienki w pokojachApartamentyBudzenie na żądanieKawiarniaParking\tGaleria zdjęć\nul. Kasprowicza 13F,58-580 Szklarska Poręba\nOstatnia aktualizacja: 26.05.2011, ilość wyświetleń: 11069Redakcja www.szklarskaporeba.pl nie odpowiada za treść i styl ogłoszeń redagowanych przez obiekty noclegowe.\nCopyright © 2008 Szklarska Poręba. Projekt i realizacja: Codivate Mapa serwisu


Onet tubą Kremla | Piotr Koj\nOnet tubą Kremla\nMożliwość komentowania Onet tubą Kremla została wyłączona\nMija miesiąc od kolejnej agresji Rosji na Ukrainę. To czas bestialstwa rosyjskich żołnierzy gwałtów, morderstw, bombardowań i ataków na dzielnice mieszkalne, na przedszkola, szkoły i szpitale. Codziennie giną niewinne dzieci. A co robi onet.pl? Publikuje artykuł “Tak Woroneż żegnał rosyjskiego spadochroniarza zabitego na Ukrainie” w czasie operacji specjalnej. Może być większa podłość???!!!\nCytuje dla niedowiarków: Kiryłł jest tutaj jako wojownik Chrystusa — zaczyna duchowny. — Walczył ze złymi, szatańskimi duchami: ukraińskimi nazistami, stworzonymi przez amerykańskie międzynarodowe korporacje. Żegnamy wspaniałego młodego człowieka, który zginął w wojnie toczącej się w obronie naszego kraju przed złem, w wojnie, której nasi dziadowie nie dokończyli podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej — mówi z kolei wojskowy komisarz Woroneża.\nOnet jest już nie tylko tubą opozycji, swojego niemieckiego właściciela, ale i rosyjskiego zbrodniarza.\nPublikowanie morza kłamstw za The Moscow Times jest dla mnie czymś ohydnym…


Preply - MamStartup\nPreply to platforma internetowa służąca wyszukiwaniu korepetytorów – zarówno lokalnych, jak i online, zajmujących się nauczaniem języków obcych, nauk ścisłych, nauk humanistycznych i wszelkiego rodzaju hobby. Serwis umożliwia korzystanie z usług nauczycieli z całego świata, w tym z Ukrainy, Rosji, Europy, Stanów Zjednoczonych oraz Australii. Biorąc pod uwagę obecny rozwój technologii internetowych, serwis nie ogranicza się geografią. Dzięki lekcjom prowadzonym za pośrednictwem programu Skype, użytkownicy mogą uczyć się w dowolnym czasie oraz w komfortowych warunkach, oszczędzając tym samym czas i pieniądze na dojazd do korepetytora. Każdy pedagog znajdujący się na Preply, przed zapisaniem go do bazy danych serwisu, przechodzi proces weryfikacji. Dlatego też, uczniowie mogą mieć pewność co do jakości lekcji. Serwis Preply jest aktywnie rozwijany i skalowany. Zbudowaliśmy stabilną bazę klientów z Ukrainy, pozostałych krajów WNP, Europy, Stanów Zjednoczonych i Azji. Nasz miesięczny wzrost jest równy 15-20%.\nNaszymi klientami są początkujący specjaliści, którzy zainteresowani są nauką języka obcego celem uzyskania nowych możliwości rozwoju zawodowego, jak i osoby lubiące podróżować. Ponadto Preply pomaga uczniom przygotować się do egzaminów maturalnych oraz egzaminów wstępnych.\nTrudno jest określić grupę docelową, gdy mowa o platformie edukacyjnej. Wiedza stała się głównym kapitałem i wartością na rynku, dlatego też źródeł dobrej jakości kształcenia szukają przedstawiciele różnych zawodów i grup społecznych.\nPreply ma trzech założycieli – są nimi: Sergey Lukyanov (UX / UI designer), Dmytro Voloshyn (STO, technik) i ja – Kirill Bigai (dyrektor generalny Preply). Z Dmitriem poznaliśmy się w 2011 roku, natomiast Sergey dołączył do nas w 2012 roku. Ponadto, w naszym start-up’ie zatrudnionych jest 15 ekspertów w dziedzinie programowania i marketingu. Nabór kadr do naszego zespołu to silna strona Preply. Wyraźny podział obowiązków pomaga jednocześnie pracować nad marketingiem, rozwojem i poprawą możliwości technicznych platformy.\nObecnie liczba użytkowników platformy zbliża się do symbolicznej wartości 50 000, około 17 000 zarejestrowanych korepetytorów ma możliwość zarobienia dodatkowych pieniędzy w skali globalnej. Tylko w ciągu jednego miesiąca, na platformie edukacyjnej Preply przeprowadza się około 10 000 godzin zajęć. Obecnie, dostępna jest nauka 27 języków obcych, 13 popularnych przedmiotów szkolnych, a także zajęcia z aktorstwa, muzyki i rysunku. Plusem jest ciągły rozwój produktu pod względem technicznym. Na przykład, niedawno zaczęliśmy przyjmować płatności w „Bitcoins”. Staramy się sprostać wymaganiom czasu, a nawet go wyprzedzać.\nObecnie, główne wysiłki zespołu koncentrują się na rozwoju nowych rynków w Niemczech, Austrii i Brazylii, a także na wzmocnieniu pozycji na rynkach krajów WNP i Polski. Naszym globalnym celem jest zbudowanie największej na świecie platformy służącej wyszukiwaniu korepetytorów – zarówno tych lokalnych, jak i online. Latem 2015 roku, nasz zespół wziął udział w programie edukacyjnym i inwestycyjnym międzynarodowego akceleratora biznesowego Techstars Berlin. Nasz serwis otrzymał inwestycje równe 120 tysięcy dolarów. Udział w Techstars odegrał znaczącą rolę dla wizerunku naszej platformy. Dzięki niemu firma stała się bardziej atrakcyjną dla finansowania. Mentorzy akceleratora wybierają jedynie 1% ze wszystkich start-up’ów biorących udział w programie. Tutaj każdy ma szansę zrobić swój pierwszy krok w stronę światowych inwestorów „z najwyższej półki”. W niedalekiej przyszłości planujemy zamknąć kolejną rundę inwestycji, a już otrzymany budżet przeznaczyć na marketing i ekspansję nowych rynków.\nEdumemo.pl Europeist.eu OddamOdpady.pl


Zimowe prace w lesie - Aktualności - Nadleśnictwo Augustów - Lasy Państwowe\n05.02.2019 | Joanna Jadeszko\nW codziennym trudzie jest też czas na chwilę rozmowy. leśniczy wita się z pracownikami zakładu usług leśnych Leśniczy wskazuje pojedyncze, chore drzewa do wycięcia Po uzgodnieniu prac do wykonania, leśniczy kieruję się do swojego samochodu Harwester (kombajn leśny) w trakcie przeżynania kłody Obalanie drzew przez harwester Ładowanie drewna przez forworder Forworder przemieszcza zrywane drewno do drogi wywozowej Forworder (maszyna do zrywki nasiębiernej) Uzgadnianie prac leśnych do wykonania w najbliższych dniach\nZima to czas intensywnego pozyskania drewna, bez względu na pogodę. Ciężki sprzęt może wjechać po zmrożonej ziemi i lodzie w tereny podmokłe, które zazwyczaj są trudnodostępne.\nCoraz częściej w lesie można zobaczyć harvestery (kombajn leśny) i forwardery (maszyna do zrywki nasiębiernej). Praca na tak wyspecjalizowanym sprzęcie wymaga dużych umiejętności i doświadczenia od operatora. W dużej mierze to od operatora zależy jakość wykonanej pracy. Maszyny leśne realizują zadania, które do tej pory musiał wykonać człowiek przy pomocy pilarki, a także z wykorzystaniem koni. Jesteśmy świadkami wielkich zmian w systemie pracy w leśnictwie. Praca fizyczna jest bardzo ograniczana na rzecz pracy maszyn, a ta jest o wiele bardziej wydajna. Harwester potrafi wykonać pracę dziesięciu, czy nawet większej liczby pilarzy. Jednocześnie jest to praca tańsza, a przy coraz trudniejszym rynku pracy, gdy coraz trudniej znaleźć wykwalifikowanych robotników, zapewnia odpowiednią wydajność. Forwarder zrywa drewno do drogi wywozowej na przyczepie i dzięki temu ściółka nie ulega uszkodzeniu. Jest to mniej szkodliwy dla lasu sposób zrywki niż zrywka konna.\nNa terenie Nadleśnictwa Augustów znajduje się ok 1200 ha rezerwatów, 40 ha użytków ekologicznych. Na powierzchniach zrębowych pozostawiane jest 5 % powierzchni drzewostanu bez jakiejkolwiek ingerencji człowieka, jako tzw. kępy ekologiczne które z czasem spełniają ważną rolę dla ekosystemu. Dlaczego jednak są ścinane drzewa? Dzięki drzewom mamy szereg pożytków takich jak: opał, deski na budowę domu, materiał do produkcji mebli itd... W pewnym wieku drzewa jeszcze są zdrowe, później pojawiają się choroby i skutkuje to zgniliznami, licznymi wadami drewna. Dlatego w określonym wieku wycinamy drzewa, a drewno wysokiej jakości wykorzystywane jest przez człowieka. Na miejscu zaś drzew wyciętych pojawi się nowe pokolenie młodych drzewek. To sprawia, że drewno jest surowcem ekologicznym i w pełni odnawialnym.\nTemat został zrealizowany dzięki pomocy leśniczego Z. Mołodziejko leśnictwa Lipowiec oraz pomocy pracowników Zakładu Usług Leśnych „POLHAR”.\nTekst i zdjęcia: Marek Węgrzynowicz, Nadleśnictwo Augustów


PILNE! Praca: Kierowca, Nowa Sól, Lubuskie - Wrzesień 2021 - 109 ofert pracy - JOOBLE.pl\nPraca Kierowca Nowa Sól, Lubuskie\nNumer oferty: StPr/21/1236 Obowiązki: Planowanie rozkładu dnia w zakresie kolejności doręczania przesyłek. Odbieranie przesyłek z punktów dystrybucji. Transportowanie przesyłek. Dostarczanie przesyłek do odbiorców na wyznaczonym terenie. Wystawianie dokumentów przewozowych...\n...cyfrowy: ~ Wymagana jest karta do tachografu cyfrowego Informacje dodatkowe: Wymagania: prawo jazdy kat. C+E; karta kierowcy; ukończony kurs na przewóz rzeczy; ważne orzeczenie psychologiczne. doświadczenie mile widziane - nie jest to warunek...\nKierowca C+E - 2217 € NETTO - Berlin - Chłodnia\nDIETY WYPŁACANE JUŻ PO PIERWSZYCH 2 TYGODNIACH Poszukiwany jest: KIEROWCA C+E: wywrotka lub chłodnia Miejsce pracy: Niemcy, 15754 Fürstenwalde Wymagania: -język niemiecki początkujący -polskie prawo jazdy kat. C + E z kodem 95 i karta kierowcy -aktualne badania...\nNumer oferty: StPr/21/0650 Obowiązki: Dostarczanie kruszyw na budowy, drobne naprawy mechaniczne.Praca w godz. 08:00- 16:00 w Lelechowie Wymagania: Wymagania konieczne: Umiejętności i uprawnienia: Prawo jazdy kat. C Prawo jazdy kat. C + E prawo...\nNumer oferty: StPr/21/1042 Obowiązki: Ogólny zakres obowiązków do uzgodnienia. Wymagania: Wymagania konieczne: Umiejętności i uprawnienia: ~ Prawo jazdy kat. C Wykształcenie: ~ brak lub niepełne podstawowe, brak Pozostałe wymagania: ~ ...\nZakres obowiązków: wymagane do?wiadczenie zawodowe Wykształcenie: brak lub niepe?ne podstawowe Umiejętności i uprawnienia: RPd109 RPd109|118\nNumer oferty: StPr/21/1702 Obowiązki: - prowadzenie pojazdu do 3,5 t - załadunek i rozładunek towaru na wyznaczonych trasach Wymagania: Wymagania konieczne: Umiejętności i uprawnienia: ~ Prawo jazdy kat. B Wykształcenie: ~ zasadnicze zawodowe...\nKierowca C lub C+E - 2261 € NETTO+pokój - Solo LKW - Siegen\n14000 - 14250 zł\nDIETY WYPŁACANE JUŻ PO PIERWSZYCH 2 TYGODNIACH Poszukiwany jest: KIEROWCA C lub C+E - Solo LKW Mercedes + Iveco z windą Miejsce pracy: Niemcy, Siegen Wymagania: -język niemiecki początkujący -polskie prawo jazdy kat. C lub C + E z kodem 95 i karta kierowcy...\n...o powierzone narzędzie pracy. WYMAGANIA: Dyspozycyjność, uczciwość, punktualność, Mile widziane doświadczenie, jako kierowca zawodowy. OFERUJEMY: Zatrudnienie w stabilnej firmie w oparciu o umowę o pracę Atrakcyjne i terminowo wypłacane wynagrodzenie...\nKierowca transportu wewnętrznego C+E (K/M)\n/miejsce pracy: okolice Żar, woj. lubuskie/ ZAKRES OBOWIĄZKÓW: • wewnętrzny transport materiałów i towarów • dbanie o stan techniczny pojazdu i zgłaszanie ewentualnych awarii • odpowiednie zabezpieczenie przewożonego towaru WYMAGANIA: • prawo jazdy kat. ...\n...200 pojazdów dostawczych (Mercedes Sprinter, MAN, Iveco) Zaświadczenie o niekaralności będzie stanowić dodatkowy atut - jest ono konieczne do skierowania kierowcy na szkolenie w zakresie obsługi ładunków lotniczych oraz do powierzenia obsługi przesyłek celnych....\nKierowca C+E, 11 dni pracujących, 6 dni wolne, cysterna, 2300€ netto + premie\n...kto? KIEROWCA ZAWODOWY kat. C+E gdzie? NIEMCY, OKOLICE SZCZECINA / MAGDEBURGA / HAMBURGA Kierowca C+E, 11 dni pracujących, 6 dni wolne, cysterna, 2300€ netto + premie POSZUKIWANY do pracy od zaraz # KG/JR/2021 Co gwarantujemy? - zatrudnienie bezpośrednio...\n...Kierowca ADR Miejsce pracy: Nowa Sól Twój zakres obowiązków Transport paliw na terenie kraju Województwa: wielkopolskiego, zachodniopomorskiego, śląskiego, warmińsko-mazurskiego, lubuskiego, dolnośląskiego, pomorskiego, mazowieckiego, małopolskiego...\nZakres obowiązków: Transport na trasach mi?dzynarodowych, za?adunek, roz?adunek, obs?uga pojazdu. Wykształcenie: brak lub niepe?ne podstawowe\n"GOMAN"MA?GORZATA NAWROT,MIROS?AW PAWLUK I ARKADIUSZ NAWROT ...\nNumer oferty: StPr/21/1457 Obowiązki: kierowanie pojazdem w miejsca wskazane przez pracodawcę Wymagania: Wymagania konieczne: Wykształcenie: ~ brak lub niepełne podstawowe, brak Pozostałe wymagania: ~ prawo jazdy kat. B, mile widziana komunikatywna...\n...rezerwacji oraz systemu rezerwacji przeznaczonego dla małych i średnich obiektów noclegowych czy też systemu wspierającego codzienną pracę kierowców. Firma pracuje w metodyce Agile, ma płaską strukturę i samoorganizujące się zespoły. Główną wartością są ludzie, którzy...\nPiastów, Mazowieckie kierowca\nkierowca c e Nowa Sól, Lubuskie\nkierowca kat b Nowa Sól, Lubuskie\nkierowca c-e Nowa Sól, Lubuskie\nkierowca ce Nowa Sól, Lubuskie\nkierowca kat c Nowa Sól, Lubuskie


Od króla Bazylei do zmiennika Piątka. Historia Arthura Cabrala\nArtykuł • mar 02, 2022\nWychowanek Ceará SC, który przeszedł przez słynną szkółkę Palmeiras. Zawodnik, który w wieku 21 lat trafił do Europy i w ciągu dwóch i pół sezonu rozkochał w sobie kibiców FC Basel. Zawodnik, który swoimi snajperskimi wyczynami przyciągnął uwagę najsilniejszych klubów Starego Kontynentu. I wreszcie - zawodnik, który we Florencji stanie przed arcytrudnym zadaniem wypełnienia luki po Dušanie Vlahoviciu (ale najpierw będzie musiał wygryźć ze składu Krzysztofa Piątka). Panie i Panowie, przed Wami Arthur Mendonça Cabral.\nW stolicy Toskanii nikt po Vlahoviciu nie płacze. Ale nie dlatego, że nie ma po kim, tylko dlatego, że zamiast smutku i tęsknoty u niemalże wszystkich kibiców najpowszechniejszym uczuciem żywionym obecnie wobec Serba jest złość, niezrozumienie, a nawet nienawiść. Chyba nikomu nie trzeba tłumaczyć, jaką historię mają i z jakimi emocjami wiążą się transfery piłkarzy z Fiorentiny do Juventusu. Najpierw Baggio, potem Bernardeschi i Chiesa, teraz Vlahović. Jak widać, historia naprawdę lubi się powtarzać.\nOsierocenie „Violi” przez Vlahovicia w końcówce zimowego mercato, na półmetku sezonu, zmusiło Rocco Commisso i Daniele Pradè do błyskawicznego działania i poszukania następcy dla aktualnego lidera klasyfikacji capocannoniere. Kogoś takiego upatrzyli oni sobie w osobie Arthura Cabrala, grającego w FC Basel.\nCzasu na głębsze rozważania nie było. A nuż, widelec ktoś inny zaproponowałby szwajcarskiemu klubowi i samemu graczowi korzystniejsze warunki i Fiorentina zostałaby z ręką w nocniku. Tak się jednak nie stało. Pierwszą informację o rozpoczęciu przez Toskańczyków negocjacji z FCB i oficjalne ogłoszenie transferu dzieliło zaledwie kilka dni.\n✍🇧🇷⚜#ForzaViola #Fiorentina #ACFFiorentina #Cabral pic.twitter.com/V0WgoeWoUJ\nNa Scolarim do Europy\nAle zacznijmy od początku. Arthur jest wychowankiem Ceará Sporting Club i choć w międzyczasie przewinął się przez akademię i młodzieżowe drużyny Palmeiras, to w seniorskiej piłce zadebiutował w barwach właśnie tego zespołu. Miało to miejsce w kampanii 2017. Cabral miał wówczas 17 lat, a jego Ceará, po historycznym awansie, rozgrywała swój pierwszy sezon na poziomie najwyższej brazylijskiej klasy rozgrywkowej. Nieopierzony jeszcze wówczas napastnik w 31 spotkaniach w brazylijskiej Série A strzelił 7 goli i zanotował 2 asysty.\nTrzeba przyznać, że wejście na salony miał doprawdy przyzwoite. Nie uszło to uwadze skautów Palmeiras, które w styczniu 2019 roku wyłożyło za młodego, obiecującego zawodnika kwotę rzędu 1 miliona euro. W środowisku „Verdão” nadzieje związane ze sprowadzeniem utalentowanego 20-latka były całkiem spore, ale bardzo szybko zweryfikowała je brutalna rzeczywistość.\nFot. Ceará Sporting Club\nLuiz Felipe Scolari, ówczesny trener Palmeiras, nie był w stanie znaleźć stałego miejsca dla Arthura i obdarzyć go większym zaufaniem, co poskutkowało zaledwie dwoma występami w pierwszej połowie 2019 roku - jednym w Série A i jednym w Copa Libertadores. Sytuacja wymagała znalezienia sensownego rozwiązania, a konkretnie klubu, w którym Cabral mógłby regularnie grać i szlifować swój nieprzeciętny talent. I w tym miejscu niniejszej opowieści pojawia się właśnie FC Basel, w którym Brazylijczyk stał się napadziorem co się zowie.\nEkipa z Bazylei pilnie potrzebowała wzmocnienia na pozycji środkowego napastnika. Arthur co prawda nie był wówczas żadnym głośnym nazwiskiem, ale wszelkie raporty jasno wskazywały na to, że facet ma papiery na wielkie granie. Tym oto sposobem urodzony w Campina Grande zawodnik wylądował na wypożyczeniu w Szwajcarii. Tam spotkał się ze szwajcarskim menedżerem Marcelem Kollerem, o którym całkiem niedawno co nieco mówiło się nad Wisłą w kontekście objęcia reprezentacji Polski.\nArthur zadebiutował w czerwono-niebieskich barwach w spotkaniu Ligi Europy z rosyjskim Krasnodarem. FC Basel wygrało 5:0, a nowy nabytek niejako zanotował asystę, bo to po jego dośrodkowaniu piłkę do własnej bramki wpakował Tonny Vilhena. Cabral rozegrał 66 minut, momentami sprawiał wrażenie lekko nieokrzesanego, ale jednocześnie był bardzo aktywny i energetyczny.\nJego premierowy występ w lidze szwajcarskiej przypadł na 22 września 2019 roku i zremisowany 1:1 mecz z BSC Young Boys. Natomiast pierwsza zdobycz bramkowa padła jego łupem już trzy dni później, w wygranym 4:0 pojedynku z FC Zürich. Arthur trafił do siatki głową po podaniu Taulanta Xhaki już w 9. minucie. Jak się później okazało, był to dopiero początek strzeleckich popisów brazylijskiego snajpera.\n18 goli i rekord transferowy\nW całej kampanii 2019/20 Cabral zdobył 18 bramek w 39 spotkaniach na wszystkich frontach. W samej szwajcarskiej Super League strzelił 14 goli i zanotował 4 asysty w 26 meczach. Udowodnił, że przeskok z ojczyzny do europejskiego grania nie był mu straszny i że potrafi wcielić się w rolę boiskowego lidera. Włodarzom FC Basel nie pozostawało nic innego, jak definitywnie wykupić Arthura z Palmeiras.\nPieniądze, które zainwestowali wówczas 20-krotni mistrzowie Szwajcarii, czyli konkretnie 6 milionów euro, dziś wydają się śmiesznie małe wobec wkładu tego piłkarza w poczynania drużyny. Co ciekawe, kwota ta cały czas stanowi transferowy rekord Bazylei, a nazwisko Brazylijczyka widnieje na pierwszym miejscu w zestawieniu najdroższych wydatków w historii klubu.\nPoprzeczka z poprzednich rozgrywek była zawieszona wysoko, ale Arthur znów udowodnił, że żadne wyzwanie nie jest mu straszne. We wszystkich rozgrywkach zanotował 20 trafień w 36 grach. W samej lidze strzelił 18 goli, tyle samo, co Jean-Pierre Nsame z Young Boys, które sięgnęło po mistrzostwo z aż 31-punktową przewagą nad FC Basel. Koronę króla strzelców musiał zatem dzielić z Kameruńczykiem.\nW sezonie 2020/21 Cabral okrzepł i pokazał pełną pełną paletę swoich umiejętności, predestynujących go do zostania w przyszłości topowym napastnikiem. Wykazał się przede wszystkim zabójczą skutecznością, bo jego łączny współczynnik oczekiwanych goli (xG) wyniósł 16, podczas gdy on był w stanie pokonywać bramkarzy rywali 18-krotnie.\nGorszy tylko od Lewandowskiego\nJeśli w swoich pierwszych dwóch sezonach w barwach FC Basel Brazylijczyk dał do zrozumienia, że stać go na wielkie rzeczy, to w trzecim, tym cały czas trwającym, pokazał i utwierdził wszystkich w przekonaniu, że jest urodzonym goleadorem. Arthur urósł jeszcze bardziej - w 31 potyczkach we wszystkich rozgrywkach strzelił 27 goli. W Super League dobił do granicy 14 trafień w 18 spotkaniach. Jak ryba w wodzie czuł się najpierw w eliminacjach do Ligi Konferencji Europy (8 goli i 4 asysty w 6 meczach), a później również w fazie grupowej tychże rozgrywek (5 goli w 6 meczach). O 23-latku zaczęło robić się głośno. O ile silne europejski kluby już od jakiegoś czasu miały go na oku, o tyle w tzw. „mainstreamie” jak do tej pory niewiele się o nim mówiło.\nKolejne znakomite występy Cabrala przykuwały coraz większą uwagę ekspertów i kibiców. Grono ekip potencjalnie zainteresowanych jego usługami również zaczęło się powiększać. Trudno się temu dziwić, bo na przestrzeni 2021 roku, licząc rozgrywki ligowe i europejskie, tylko Robert Lewandowski zdobył więcej bramek od niego. W kolejce ustawiły się głównie kluby angielskie, wśród których wymieniało się Arsenal, Tottenham, West Ham czy Newcastle, ale chrapkę na jego usługi miały także Barcelona czy... Milan.\nWarto zatrzymać się w tym miejscu i podkreślić, że, przynajmniej według doniesień włoskiego dziennikarza Rudy'ego Galettiego, pierwszą włoską ekipą zainteresowaną Arthurem był właśnie Milan. I to całkiem niedawno, bo jeszcze w grudniu Galetti informował, że „Rossoneri” niezmiennie spoglądają w stronę Brazylijczyka. Nie uświadczyliśmy jednak w tej sprawie żadnych konkretów, a sam atakujący mógł dzięki temu dalej skupiać się na strzelaniu goli dla FC Basel.\nW FC Basel występuje sobie niejaki Arthur Mendonça Cabral🇧🇷. To 23-letni środkowy napastnik, mierzący 186 cm wzrostu. W 15 występach w tym sezonie strzelił... 19 goli. W 8 meczach w szwajcarskiej Super League zdobył 11 bramek i zanotował 2 asysty. [1/2]#włoskarobota pic.twitter.com/QcmwAE1LCm\n— Jakub Glibowski (@JGlibowski) September 28, 2021\nPo „Ibrahimoviciu z Belgradu” pora na „Króla Artura”\nAż do stycznia bieżącego roku. Przez niemalże całe zimowe mercato nikt nie dawał gwarancji, że Dušan Vlahović zostanie we Florencji. Arsenal chciał dla niego rozbić bank i gwarantował zarówno Fiorentinie, jak i jemu ogromne pieniądze, ale Serb w ogóle nie był zainteresowany przenosinami na Emirates Stadium. Gdzieś z tylnego siedzenia sytuację Vlahovicia bacznie monitorował przyczajony Juventus, który w końcu postanowił zagrać w otwarte karty i za grube miliony kupić najlepszego napastnika Serie A.\n„Viola” nie mogła zostać z jednym Krzysztofem Piątkiem na pozycji środkowego napastnika, stanęła więc przed koniecznością sprowadzenia poważnego konkurenta dla Polaka. Arthur, znajdujący się w kapitalnej dyspozycji od początku sezonu, jawił się jako kandydat idealny.\nFiorentina nie marnowała czasu. Hitowy transfer Vlahovicia do Juve został oficjalnie ogłoszony 28 stycznia. Arthur już dzień wcześniej pojawił się w stolicy Toskanii, a 29 stycznia florentczycy oficjalnie potwierdzili pozyskanie brazylijskiego napastnika. Sam zawodnik wykonał bardzo ważny i strategiczny ruch w swojej cały czas jeszcze krótkiej karierze, a „Viola” miała nadzieję, że sięgnęła po kogoś, kto w niedługim czasie przebojem wedrze się do grona najlepszych atakujących w pięciu najsilniejszych ligach Europy i wejdzie w buty Vlahovicia.\nPodczas prezentacji w nowym klubie Arthur nie ukrywał radości z powodu dołączenia do Fiorentiny i wyznał, że jest to dla niego życiowa szansa: - Całe moje życie przygotowywałem się do tego momentu, do tego, by zakładać tę koszulkę z tak ikonicznym numerem, tę tak ważną koszulkę. Chcę zapisać swoje imię w historii klubu, w tej prestiżowej koszulce i w tej lidze.\nArthur jak Cavani\nPewnie dla wielu sympatyków Fiorentiny Cabral w momencie transferu był graczem anonimowym, ale samo suche spojrzenie w jego statystyki z trwającego sezonu mogło robić piorunujące wrażenie i wpływać na jego postrzeganie. Nie wspominając już o ujrzeniu go w akcji. Ale byli i tacy, którzy znacznie wcześniej sygnalizowali, że istnieje ktoś taki jak Arthur Cabral i że naprawdę warto śledzić jego poczynania.\nMam na myśli skauta piłkarskiego, Jacka Kuliga, który już w 2018 roku pisał o Brazylijczyku. W listopadzie 2018 roku, kiedy Arthur reprezentował jeszcze barwy Ceary, Kulig w 10-stopniowej skali ocenił jego potencjał na 9. Wśród jego atutów wyróżnił szybkość, wykończenie, instynkt, grę głową i atletyczne przygotowanie. Ocenił także, że swoim stylem gry przypomina Edinsona Cavaniego. Laurka jak się patrzy.\n20-year-old Arthur Cabral for Ceará in 2018:\nBeginning of something very special. pic.twitter.com/THy4Bd4KL5\n— Football Talent Scout - Jacek Kulig (@FTalentScout) October 1, 2021\nOn sam swój boiskowy profil określa następująco: - Jestem środkowym napastnikiem, lubię grać w trzeciej tercji i w polu karnym, lubię wykańczać akcje, ale lubię również pomagać drużynie. Cabral nie kłamie. Nie ucieka się do fałszywej skromności. I bardzo dobrze. Fakty są takie, że ma wszystko, żeby zrobić wielką karierę. Jest silny, świetnie radzi sobie w pojedynkach z obrońcami, również tych powietrznych. Znakomicie odnajduje się w polu karnym, ale poza nim jest równie groźny, bo dysponuje potężnym uderzeniem.\nW cieniu Piątka\nW związku z pozytywnymi ocenami nowego nabytku, kibice „Violi” niecierpliwie wyczekiwali okazji do ujrzenia go w akcji. Arthur zadebiutował w barwach Fiorentiny 5 lutego w pojedynku z Lazio. Dostał szansę od pierwszej minuty, rozegrał ich 76. Miło tego spotkania na pewno wspominał jednak nie będzie, bo Viola poległa z rzymianami przed własną publicznością aż 0:3. 23-latek miał dogodną okazję do zdobycia bramki, ale jej nie wykorzystał. Oddał tylko jeden strzał i zanotował 21 kontaktów z piłką. Dało się zauważyć, że najprawdopodobniej Cabral będzie potrzebował czasu na odnalezienie się w ekipie i koncepcji taktycznej Vincenzo Italiano.\nDebutto e prima da titolare per Arthur Cabral 🇧🇷9⃣#ForzaViola 💜 #FiorentinaLazio pic.twitter.com/MbdzXwYG4Z\n— ACF Fiorentina (@acffiorentina) February 5, 2022\nBrazylijczykowi na początku jego toskańskiej przygody nie pomaga eksplozja formy Krzysztofa Piątka, co akurat nas, polskich fanów calcio, niespecjalnie martwi. Polak w ostatnich 6 meczach strzelił 5 goli i nikt nie ma wątpliwości, że w tym momencie wygrywa rywalizację z Arthurem. Fani Fiorentiny są zachwyceni wejściem do zespołu byłego zawodnika Milanu i już mają w nim swojego ulubieńca.\nChoć Cabral był witany przez trybuny Artemio Franchi transparentami z napisami „Arthur King”, nawiązującymi do jego pseudonimu, to czeka go jeszcze sporo ciężkiej pracy, którą koniecznie będzie musiał podeprzeć niemałą dozą cierpliwości, żeby zaskarbić sobie zaufanie i miłość fanów.\nZ golem, ale bez punktu\nPierwszy, choć nieśmiały, krok w tym kierunku Arthur wykonał w ubiegłą sobotę w meczu z Sassuolo, kiedy to strzelił swojego debiutanckiego gola w koszulce Violi. Italiano posłał byłego napastnika FC Basel na boisko w 63. minucie. Zmienił on rzecz jasna Krzysztofa Piątka. 25 minut później Cabral z bliskiej odległości zapakował piłkę do siatki, dając Fiorentinie wyrównanie. Dla Brazylijczyka było to nie tylko premierowe trafienie w barwach toskańskiego klubu, ale także pierwsze w Serie A.\nZ pewnością nieostatnie, ale poza tą bramką, 23-latek nie wyróżnił się niczym szczególnym. Na domiar złego w 94. minucie Grégoire Defrel strzelił na 2:1 dla „Neroverdich” i pogrążył Fiorentinę. Gol Arthura nie zapewnił zatem toskańskiej drużynie nawet jednego punktu.\nNão conseguimos a vitória, que era o mais importante, mas feliz pelo primeiro gol com essa camisa. Que seja o primeiro de muitos / We didn't get the win, which was the most important thing, but I'm very happy for the first goal with this jersey. May it be the first of many 🙏🏻💜 pic.twitter.com/XJY4StHFfq\n— Arthur Cabral (@ArthurCabral_98) February 27, 2022\nKról objawi się z czasem\nNa wzorową aklimatyzację w nowym miejscu potrzeba czasu. Rzadko zdarza się, by w takiej sytuacji od ręki ktoś poczuł się jak u siebie. Są to raczej wyjątki tylko potwierdzające powyższą regułę. Z każdym kolejnym dniem i miesiącem, a przede wszystkim z każdym kolejnym treningiem i meczem Arthur Cabral będzie czuł się we Florencji coraz lepiej. Z kolei z każdym kolejnym spotkaniem i golem będzie wzrastała jego pewność siebie.\nBiorąc pod uwagę czystą piłkarską jakość i snajperski instynkt, tak naprawdę kwestią czasu jest to, kiedy Cabral rzuci poważne wyzwanie Piątkowi. Spełnia wszelkie warunki ku temu, by napisać na Artemio Franchi historię podobną do tej, jaką napisał Vlahović. Bo w końcu nie zawitał do Florencji po to, żeby grzać ławę, ale po to, by zostać jej królem. Królem Arthurem.