Analizują wnioski w sprawie przebiegu linii kolejowej przez Łomżę - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nProponowane w SSL przejście linii kolejowych przez Łomżę\nOkoło 33 tysiące wniosków elektronicznych z całego kraju wpłynęło do spółki Centralny Port Komunikacyjny w ramach konsultacji przedstawionego w lutym Strategicznego Studium Lokalizacyjnego. Dokument wskazał wstępnie korytarze dla linii kolejowych, których budowa jest związana z realizacją CPK. Jeden z tych korytarzy miałby przebiegać przez Łomżę. Przedstawicie rządowej spółki nie podają ile ze złożonych wniosków dotyczył jej przebiegu przez środek miasta, ale zapowiadają, że raport z konsultacji powinien być gotowy do końca czerwca.\nProponowane w SSL przebiegi nowej linii kolejowej pomiędzy Ostrołęką a Łomżą, czyli fragment "szprychy" CPK do Giżycka.\nPrzypomnijmy w projekcie Strategicznego Studium Lokalizacyjnego CPK (SSL) wyrysowano przebiegi m.in. nowych linii kolejowych, które mają w przyszłości połączyć planowane do budowy wielkie lotnisko w Baranowie pomiędzy Łodzią a Warszawą z różnymi zakątkami Polski. Jedna z linii kolejowych – nr 29 - ma zapewnić połączenie przez Łomżę z Giżyckiem na Mazura. W SSL zaprezentowano trzy warianty tej linii, ale wszystkie przechodzą jednym śladem przez środek miasta. Wywołało to sprzeciw wielu mieszkańców, ale także władz Łomży, które niemal jednomyślnie przyjęły stanowisko i zaproponowany przez posła Lecha Kołakowskiego przebieg linii kolejowej CPK przy zachodniej granicy administracyjnej pomiędzy ulicami Wojska Polskiego i Nowogrodzką. Taki wniosek o zmianę przebiegu linii kolejowej nr 29 został złożony w ramach konsultacji.\n- Do czasu przygotowania przez nas raportu, w którym podsumujemy konsultacje SSL dla całej Polski, nie podajemy szczegółów dotyczących wybranych wniosków - ta sama zasada dotyczy planowanego odcinka linii nr 29 między Ostrołęką i Łomżą – mówi Konrad Majszyk z CPK podkreślając, że spółka jest obecnie w trakcie dokładnej analizy uwag i opinii, które wpłynęły do nas w ramach konsultacji Strategicznego Studium Lokalizacyjnego (SSL). Raport powinien być gotowy do końca czerwca br., przy czy ostateczny termin będzie zależał od liczby i złożoności uwag przekazywanych w wersji papierowej.\nKolej uwolni nas od wstydu?\nKonrad Majszyk przekonuje, że realizacja tzw. trzeciej szprychy CPK, która połączy Giżycko, Pisz, Łomżę i Ostrołękę z Warszawą i CPK daje szanse na rozwój miasta i całego regionu. Dzięki budowie nowego odcinka linii nr 29 między Ostrołęką i Łomżą w istotnym stopniu ulegnie skróceniu trasa pociągów w relacjach łączących centralna Polskę z mającymi duże znaczenie turystyczne Mazurami.\n- Łomża to dziś jedno z największych miast w Polsce pozbawione dostępu do kolei. To powód to wstydu, a dzięki inwestycjom kolejowym CPK chcemy ten stan naprawić – mówi Majszyk zaznaczając, że zakłada się, iż po wybudowaniu linii kolejowej czas przejazdu z Warszawy do Łomży wyniesie 1 godz. 25 minut. - Budowa nowej linii kolejowej ma także istotne znaczenie dla działań związanych ze spójnością terytorialną kraju. Będzie to możliwe poprzez zapewnienie nowego kolejowego korytarza transportowego w osi południkowej.\nPrzedstawiciel CPK podkreśla, że żaden z wariatów nie jest przesądzony ani preferowany.\n- Ogłosiliśmy konsultacje po to, żeby zapytać mieszkańców i lokalne władze o zdanie, a nie po to, żeby narzucać im gotowe rozwiązania – mówi Konrad Majszyk. - Celem zakończonych 10 marca konsultacji było określenie korytarzy inwestycji kolejowych - o szerokości kilku kilometrów - które będą podstawą do dalszych prac studialno-projektowych. Wewnątrz korytarzy planiści CPK zaproponowali po kilka wariantów przebiegu nowych linii. Na ich podstawie w żadnym razie nie można wnioskować na temat ostatecznego przebiegu tras kolejowych ani drogowych – dodaje przedstawiciel zaznaczając, że „bardzo nam zależy na tym, żeby przeprowadzić nasze inwestycje w zgodzie z mieszkańcami i we współpracy z samorządami”.\nPo opracowaniu raportu z konsultacji społecznych SSL spółka CPK planuje rozpocząć kolejny etap konsultacji, w ramach którego sukcesywnie organizowane mają być spotkania z samorządami w gminach, które znajdują się na trasie poszczególnych linii i ich wariantów.\npt, 27 marca 2020 16:48\nData ostatniej edycji: pt, 27 marca 2020 16:55:33


Baby Shower - Dobra cena! | Costa\n Baby Shower chłopczyka (80)\n Baby Shower dziewczynki (80)\n11" (5) 14" (2) 16" (1) 18" (12) 19" (1) 19'' (1) 20" (2) 22" (3) 24" (4) 30 cm (11) 33 cm (1) 35" (3) 40" (2) 42" (1) 45 cm (5) 54 cm (1) 55 cm (1) 60 cm (1) 60x60cm (1) 86 cm (1) ø 20cm (1) ø 23cm (1)\n110cm - 200cm (2) 210cm - 300cm (2) 300cm (1) do 100cm (1)\nDrewno (2) Folia (5) Lateks (2) Papier (18)\nBiały (8) Czarny (1) Naturalny (2) Niebieski (28) Różowy (28) Srebrny (1) Szary (2) Transparentny (6) Tęczowy (1) Zielony (5) Złoty (8) mix (13)\n Powietrze (1)\n Powietrze lub hel (55)\n1 kpl. (1) 1 szt. (31) 6 szt. (17) 8 szt. (5) 8 szt. (2) 10 szt. (3) 11 szt. (1) 12 szt. (1) 14 g (1) 16 szt. (1) 18 szt. (2) 20 szt. (11) 50 szt. (1)\n266ml (1) 266ml (1)\n Serwetki (10)\n Talerzyki (4)\nBaby Shower to przyjęcie z okazji niedalekich narodzin dziecka. Najczęściej impreza jest organizowana przez przyjaciółki lub najbliższą rodzinę przyszłej mamy. Spotkanie odbywa się najczęściej w damskim gronie i ma na celu wsparcia przyszłej mamy. Na tę okazje przygotowaliśmy dla Państwa kilka drobiazgów, które pomogą zorganizować niezapomniane przyjęcie.\nDekoracja wisząca świderki Baby Shower dla chłopca\nGirlanda świderki na Baby shower urodziny różowa\nPoduszka dla dzieci Baby Shower dekoracja ozdoba\nBalon foliowy duży Bobas na Baby shower dekoracja\nBalon foliowy głowa dziecka baby shower dekoracja\nBalon foliowy Baby Shower Gender Reveal fioletowy\nBalon gumowy przezroczysty Baby Shower niebieski\nBalon foliowy dekoracja na Baby Shower miś na hel\nBalon foliowy na Baby Shower duży dekoracja na hel\nBalon foliowy dwustronny Baby shower dekoracja hel\nBalon foliowy niebieski Baby shower dla chłopca x1\nBalon foliowy Baby shower dekoracja duży hel 88cm\nBalon gumowy okrągły transparentny baby shower x1\nBalon foliowy różowy na Baby Shower dekoracja hel\nBalony lateksowe Baby shower pastelowe dekoracja\nBalon foliowy dekoracja na Baby Shower duży na hel\nBalon gumowy okrągły dekoracja baby shower kaczka\nBalon foliowy baby shower dla chłopca na hel 45cm\nBalon gumowy dla dziewczynki na Baby Shower duży\nBalon foliowy baby shower dla chłopca duży na hel\nBalon gumowy okrągły na Baby Shower dekoracja hel\nZestaw dekoracji na Baby Shower dla chłopca ozdoby\nZestaw dekoracji urodziny dla dzieci Księżniczka\nSerwetka na Gender Reavel lub Baby Shower biała\nSerwetka papierowa niebieska Baby shower roczek\nSerwetka papierowa jednorazowa Baby shower ozdoba\nSerwetki papierowe jednorazowe To chłopiec! ozdoba\nSerwetka papierowa jednorazowa śpioszki białe x20\nSerwetka papierowa jednorazowa Baby Shower roczek\nGirlanda baner wózki na Gender Reveal dekoracja 3m\nBaner na Baby Shower niebieski dla chłopca 106cm\nBalony lateksowe niebieskie Baby shower dla dzieci\nBalon gumowy okrągły transparentny na hel duży\nNarodziny dziecka to jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu całej rodziny. Oczywiste jest, że w tym ważnym dniu chcesz podzielić się z najbliższymi Ci osobami swoją radością i zależy Ci na tym, aby wszystko było idealnie przygotowane. Koniecznie zobacz nasz asortyment dekoracji na Baby Shower i zrób najlepszą imprezę w życiu! W naszym sklepie znajdziesz ozdoby na Baby Shower, takie jak balony na Baby Shower, banery, talerzyki, serwetki i wiele innych dekoracji Baby Shower. Nie zabraknie balonów adekwatnych do płci dziecka – Baby Shower girl czy boy. Zapoznaj się z naszymi produktami a pomysł na dekoracje Baby Shower przyjdzie Ci sam do głowy!\nUdana zabawa – Baby Shower dekoracje\nMimo tego, że jest to impreza urządzana mamie, to wszystko powinno wyglądać jak przyjęcie dla dziecka. Z tego powodu wszystkie ozdoby Baby Shower muszą być typowo dziecięce. Proponujemy Państwu różnorodne balony, z którym można tworzyć fantastyczne oraz niezwykle efektowne kompozycje. Do stworzenia nastrojowej atmosfery podczas imprezy Baby Shower przydadzą się zarówno jednobarwne balony, jak i te z nadrukami czy w kształcie bobasa, stopy dziecka, balon na baby shower w kształcie wózka i butelki. Serpentyny, girlandy oraz wszelkie ozdoby stołu mogą być również pomocne do stworzenia odpowiedniej atmosfery podczas Baby Shower swojego malucha. Nie czekaj i sprawdź asortyment naszego sklepu już teraz!


Lata 30-te 20 w. Antoni Kaniuga z kolegami\nKolekcja (zbiór/zespół): Ludzie związani z hrubieszowszczyzną, Słowa kluczowe: lata 30-te 20 w., Mężczyzna, Kaniuga Antoni, Szumowicz\nCzterech mężczyzn pozujących do zdjęcia. Od lewej: Antoni Kaniuga, nn, Szumowicz, nn. Fotografię udostępniła Danuta Sołtysiak.\nNazwa dokumentu: Lata 30-te 20 w. Antoni Kaniuga z kolegami\nNumer ID: CATL 40 C / 11.2.148\nData wytworzenia: 1933 --- 1934\nSłowa kluczowe: lata 30-te 20 w., Mężczyzna, Kaniuga Antoni, Szumowicz


#2 Mój świat oczami innych.\nKochani zapraszam was serdecznie na kolejny post z cyklu "Mój świat oczami innych". Dziś mam dla was niesamowitą historię porodu, historię która sprawia że jak ją czytam to za każdym razem się wzruszam. Historia napisana jest przez moją koleżankę z którą pracowałam w Warszawie. Dlatego ten wpis jest dla mnie wyjątkowy - mam nadzieję że wam również się spodoba.\n"Właśnie mija rok, odkąd pierwszy raz wzięliśmy w ramiona naszego Alanka. Rok pełen pięknych, radosnych i wzruszających chwil. Gdy zobaczyliśmy upragnione dwie kreseczki na teście, naszej radości nie było końca.\nAle zanim ten mały człowiek pojawił się na świecie, była ciąża. Jako fizjoterapeuta miałam wiedzę na temat odpowiedniego przygotowania się do tego stanu oraz do porodu i z perspektywy czasu wiem, że silne ciało lepiej radzi sobie ze zmianami w organizmie, które w tym czasie występują. Dzięki temu, że moja ciąża przebiegała prawidłowo, po wcześniejszej konsultacji z lekarzem prowadzącym, mogłam wykonywać ćwiczenia wzmacniające, rozciągające, oddechowe, które są niezwykle istotne podczas porodu oraz ćwiczenia mięśni dna miednicy (ważne w kontekście porodu i połogu).\nPomimo usłyszanych „strasznych historii porodowych” bardzo chciałam urodzić mojego syna siłami natury. Wiedziałam, że przejście przez kanał rodny jest dla dziecka potrzebnym doznaniem sensorycznym i dobrym początkiem budowania flory bakteryjnej w jelitach.\nW międzyczasie zakochałam się w książce J. Kalyty „Położna. 3550 cudów narodzin”. Uświadomiłam sobie, że my kobiety jesteśmy obdarzone przez naturę tą cudowną cechą, jaką jest urodzenie dziecka. Uwierzyłam, że ten ogromny ból da się zamienić w siłę, aby pomóc przyjść dziecku na świat, że poród można sobie wymarzyć – aby był naturalny, toczący się swoim rytmem. My rodziliśmy świadomie w Domu Narodzin – zgodnie z własnym ciałem i intuicją, w wodzie, przy cichej muzyce i przygaszonym świetle.\nOd pierwszych chwil życia naszego dziecka zwracaliśmy uwagę na prawidłową pielęgnację – podnoszenie, noszenie, bujanie, masowanie, karmienie, przewijanie czy odkładanie. Dla osób, które nie mają takiej wiedzy, dobrym pomysłem jest udanie się do fizjoterapeuty, który nas tego wszystkiego nauczy, bądź wychwyci jakieś nieprawidłowości. Jest to ważne, aby przez swoje postępowanie nie zaburzać prawidłowego rozwoju dziecka.\nObserwując młodych rodziców często widać, jak wiele błędów popełniają, w większości wynika to z niewiedzy. Pomimo dostępu do badań naukowych i fachowej literatury, rodzice wciąż chętnie sięgają po chodziki, leżaczki, bujaczki, sadzają dzieci, które jeszcze nie siedzą lub zachęcają do chodzenia, gdy te jeszcze nie są na to gotowe. Bądźmy mądrymi, świadomymi rodzicami, dla których dobro dziecka jest najważniejsze. Odpowiednia pielęgnacja zaowocuje w przyszłości – nie będziemy musieli zmagać się np. zwadami stóp czy postawy.\nOd samego początku nasze dziecko uwielbiało być motane w chuście. Gdy już potrafił sam siedzieć, zaczęliśmy również korzystać z nosidła ergonomicznego. Nieoceniona jest dla nas bliskość z Alankiem. Bardzo się cieszymy, gdy wspólnie możemy odwiedzać ciekawe miejsca i poznawać to, co nas otacza.\nOgromną radość mamy każdego dnia obserwując, jak nasze dziecko zyskuje coraz większą świadomość. Dzięki jego codziennej pracy, chęci poznawania świata oraz naszemu świadomemu wsparciu, może w sposób naturalny i zgodny z jego indywidualnym trybem przechodzić kolejne etapy rozwoju. Jego uśmiech i radość w oczach utwierdza nas w przekonaniu, że budowanie relacji już od takiego maluszka, jest czymś bezcennym.\nMama Alanka, fizjoterapeuta\nI jak wam się podobało? Dajcie znać jak przebiegał wasz poród?\nedreams_style 17 kwietnia 2018 05:25\nBardzo pomocny blog i interesujące artykuły :) Wiele można się dowiedzieć, a szczególnie dobre źródło wiedzy dla przyszłych Mam!\nOlga Olgusta 24 kwietnia 2018 02:22\nO Boziu na szczęście to dopiero przede mną (długo długo przede mną), ale na pewno zdecyduję się na cesarskie cięcie:)


Google: Wyszukiwanie głosowe w Polsce już jest - Technologie\nGoogle: Wyszukiwanie głosowe w Polsce już jest\npaku 15-09-2010, 17:33\nWyszukiwanie głosowe Google umożliwia użytkownikom przeszukiwanie sieci za pomocą słów wypowiadanych bezpośrednio do mikrofonu telefonu. Funkcja będzie od dziś dostępna w urządzeniach korzystających z platformy Android oraz aparatów iPhone.\nWyszukiwanie głosowe oparto na technologii rozpoznawania mowy Google. Wypowiadane słowa są przetwarzane na tekst, na podstawie którego przeprowadzane jest wyszukiwanie w Google, zupełnie tak samo, jak w przypadku słów wpisywanych do pola wyszukiwarki. W przypadku urządzeń z systemem operacyjnym Android funkcja wyszukiwania głosowego została dalece zintegrowana z obsługą telefonu, co znacznie ma ułatwiać i skrócić czas wyszukiwania.\n>> Czytaj też: Android: komendy głosowe do wielu zadań (wideo)\nfot. - Google Voice Search na iPhone'a\nGłos zawsze stanowił najbardziej naturalny sposób komunikacji i używania telefonu – mówienie jest zazwyczaj szybsze i łatwiejsze niż pisanie. Google opracował na początku funkcję wyszukiwania głosowego dla języków angielskiego, mandaryńskiego i japońskiego. W następnej kolejności udostępniona została również w językach koreańskim, mandaryńskim dialekcie tajwańskiego, francuskim, niemieckim, włoskim oraz hiszpańskim. Od dzisiaj korzystać można z wyszukiwania głosowego w języku polskim.\nDocelowo Google chciałby udostępnić funkcję Google Voice Search we wszystkich językach. Dodanie każdego nowego języka i dialektu poprzedza jednak szereg drobiazgowych i pracochłonnych czynności. Na początkowym etapie specjaliści Google tygodniami pracują bezpośrednio z autochtonami korzystającymi z danego języka czy dialektu na co dzień. Zebrane wypowiedzi służą następnie do stworzenia niepowtarzalnego, specyficznego modelu, na którym opiera się działanie usługi w danym języku.\nCzy wyszukiwanie głosowe okaże się przydane?\nAplikacja jest niedostępna na moją platformę\nNie korzystam z wyszukiwarki w telefonie\nOsoby uczestniczące w projekcie proszone są o wielokrotne odczytywanie popularnych zapytań w swoim rodzimym języku w zróżnicowanych warunkach akustycznych, np. w restauracji, przy ruchliwej ulicy czy we wnętrzu auta. Ponadto dla każdego języka tworzony jest słownik zawierający ponad milion rozpoznawalnych słów.\n- Jak zwykle, bardzo cieszymy się z wprowadzenia usługi w kolejnym, nowym języku. Uważamy, że wpisywanie hasła na urządzeniu przenośnym – zwłaszcza w ruchu - jest mniej wygodne niż na komputerze. Dzięki Google Voice Search, aby przeszukać sieć, wystarczy się jedynie odezwać. Znalezienie odpowiedzi na pytanie czy zlokalizowanie restauracji w okolicy nagle staje się niebywale proste - mówi Amir Mané, Product Manager, Google Speech Technologies, odpowiedzialny za wprowadzenie usługi w języku polskim.\n>> Czytaj też: YouTube udoskonala swoją wyszukiwarkę\nDla iPhone'a Google Apps, w którym znajduje się Google Voice Search, można pobrać z App Store. Dla systemów Android program znajduje się pod nazwą Quick Search Box. Więcej informacji pod adresem: mobile.google.pl\nwyszukiwanie głosem iPhone Google Voice Search Google Android


Przydomowe ogródki zlikwidowane. Powstał nowy parking i ciąg pieszo-jezdny [FOTO] - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nPrzydomowe ogródki zlikwidowane. Powstał nowy parking i ciąg pieszo-jezdny [FOTO]\nOpublikowano: śr, 12 lut 2020 16:20 2020-02-12T16:20:00.000Z\nWiadomości Najpierw wjechała koparka. Rośliny, które rosły od strony ul. Stommy, niektórzy mieszkańcy wykopywali i wywozili. Ratowali to, o co dbali czasem przez kilkanaście, o ile nie kilkadziesiąt lat. Może nie wszystkie ogródki były jednakowo ładne, wypielęgnowane, zadbane, lecz dla wielu osób stanowiły ich małą oazę w centrum miasta. Kiedy zostało klepisko, pojedyncze deski przybito do futryn. To miało wystarczyć, jako tymczasowe zabezpieczenie przed wejściem do domu niepowołanych osób.\nNajpierw wjechała koparka. Rośliny, które rosły na terenie przydomowych ogródków od strony ul. Stommy, niektórzy mieszkańcy wykopywali i wywozili. Ratowali to, o co dbali czasem przez kilkanaście, o ile nawet nie kilkadziesiąt lat. Może nie wszystkie ogródki były jednakowo ładne, wypielęgnowane, zadbane, lecz dla wielu osób stanowiły ich małą oazę w centrum miasta. Kiedy zostało klepisko, pojedyncze deski przybito do futryn. To miało wystarczyć, jako tymczasowe zabezpieczenie przed wejściem do domu niepowołanych osób.\nW płockim Ratuszu tłumaczyli, że wykonawca miał za zadane zabezpieczyć wybrane rośliny. Całe przedsięwzięcie, kiedy pojawiały się kolejne pytania o trwające prace latem 2019 r., nazywano „uporządkowaniem terenu wzdłuż ul. Stommy”. Ul. Stommy znajduje się między ul. Kolegialną i Sienkiewicza (na odcinku od ul. Gradowskiego do ul. Misjonarskiej).\nJak wyjaśniali urzędnicy, to były dwa różne przedsięwzięcia. Teren wokół budynków porządkował Miejski Zakład Gospodarki Mieszkaniowej na polecenie Wydziału Zarządzania Nieruchomościami Gminy Urzędu Miasta. Z kolei za remont ulicy odpowiadał Wydział Inwestycji Urzędu Miasta Płocka. Ratusz opublikował komunikat o zakończonych pracach.\n- Prawie dwa miliony złotych kosztowała kompleksowa modernizacja ul. Stommy oraz - połączona z nią - budowa parkingu przy Miejskim Przedszkolu nr 12. Prace trwały kilka miesięcy i zostały odebrane pod koniec stycznia.\nW trakcie remontu rozebrana została zużyta nawierzchnia asfaltowa drogi oraz nierówne chodniki. Ich miejsce zastąpił, długi na 276 metrów, ciąg pieszo-jezdny z betonowej kostki. Wykonana została nowa kanalizacja deszczowa oraz oświetlenie. Dla bezpieczeństwa przechodniów zaprojektowano progi zwalniające.\nZmieniło się także otoczenie Miejskiego Przedszkola nr 2. Przy budynku zbudowany został parking na dziesięć miejsc, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, z nawierzchnią z kostki betonowej, a od strony ul. Misjonarskiej plac manewrowy. Powstała nowa estetyczna wiata śmietnikowa oraz ogrodzenie od strony ul. Stommy i wokół parkingu. Przed wejściem do przedszkola powstał chodnik i ustawiono słupki zabezpieczające.\nW Ratuszu jeszcze w 2019 r. zapewniali o wykonaniu zabezpieczeń przy drzwiach wejściowych do mieszkań w postaci tzw. balkonów francuskich, czyli niskich balustrad. Na balkon francuski nie da się wyjść czy ustawić na nim mebli ogrodowych. Faktycznie u niektórych mieszkańców są, u pozostałych już niekoniecznie. W urzędzie powtarzają, że zabezpieczano wszystkie mieszkania.\nCo z zielenią? Teren po likwidacji ogródków przynajmniej częściowo miał zostać pokryty trawą. Dowiadujemy się, że jak zapowiedziano, tak zrobiono. A że tak to wygląda... - Trawa regularnie jest rozjeżdżana przez samochody - słyszymy w odpowiedzi. Tam, gdzie niegdyś ta zieleń była, teraz miejscami jest goła ziemia. A co z planowaną łąką kwietną, uporządkowaniem terenu bezpośrednio przy budynkach? Odpowiedzi ma udzielić spółka MZGM. Czekamy.\nMieszkanka z jednego z bloków z jednej strony zwraca uwagę, że uliczka może i wygląda jak nowa, przedszkole zyskało miejsca parkingowe, wreszcie posprzątano teren. Wcześniej - jak opowiada - walały się puszki, butelki, nawet gruz leżał ze trzy tygodnie. Potwierdza, że zamontowano lokatorom balkoniki. Zapytana o przebieg prac wzdłuż ulicy, mówi ze sporą dozą rozgoryczenia:\n- To jakiś dramat. Porozwalali ogródki, później wysiali trawę. Następnie przyszła ekipa od montowania balustrad i tę trawę zdeptała. Bo samochody to co najwyżej rozjeżdżą z 20 cm. Aby zrobić remont, zniszczyli te nasze przydomowe ogródki. Zabrali je nam. A na Podolszycach można, w blokach przy al. Kilińskiego jakoś można. Są zrobione schodki, balkoniki. Tu też można było, tylko trzeba chcieć dogadać się z lokatorami płacącymi czynsz, aby jakoś wizualnie ujednolicić te lokalne ogródki. A tak również po tym moim zostało wspomnienie.


USA wznowią podróże międzynarodowe? Branża turystyczna naciska na Bidena - TTG Dziennik Turystyczny\nUSA wznowią podróże międzynarodowe? Branża turystyczna naciska na Bidena\nDodane przez: AB / 19 maja 2021 / Ilość komentarzy: 0\nReprezentanci dwudziestu amerykańskich biur podróży napisali list do prezydenta Joe Bidena, wzywający do intensywniejszych działań jego administracji w celu ponownego otwarcia podróży międzynarodowych.\nW liście zauważono, że prowadzona akcja szczepionkowa pozwala na podjęcie kroków w kierunku bezpiecznego wznowienia międzynarodowych podróży. „Chociaż granice Stanów Zjednoczonych pozostają zamknięte dla większości państw świata, postęp naukowy w walce z pandemią COVID-19 i masowa akcja szczepionkowa pozwoliły na bezpieczne wznowienie wielu działań” – czytamy w liście. „Powinny znaleźć się wśród podróże międzynarodowe, dzięki którym możemy spodziewać się szybszego ożywienia gospodarczego” – dodano.\nW piśmie wezwano również do powołania do końca maja publiczno-prywatnego zespołu w celu opracowania planu działania. Ponadto stwierdzono, że wysiłki zmierzające do ponownego otwarcia podróży międzynarodowych należy rozpocząć od stworzenia „korytarza zdrowotnego” między Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią, biorąc pod uwagę jej znaczenie turystyczne dla USA, połączone z podobnym tempem szczepień oraz spadającymi wskaźnikami zakażeń.\nW zeszłym tygodniu rząd Wielkiej Brytanii zakwalifikował Stany Zjednoczone do „bursztynowej” strefy swojego systemu „sygnalizacji świetlnej” dla podróży międzynarodowych. Więcej na ten temat czytaj tutaj>>\nUSA liderem we wznowieniu podróży międzynarodowych\nW liście wezwano również administrację do wykorzystania zbliżającego się szczytu G7, aby zwrócić uwagę innych światowych przywódców na potrzebę szybkiego wdrożenia globalnych ram ponownego otwarcia podróży międzynarodowych. „Stany Zjednoczone muszą być światowym liderem w wznowieniu podróży międzynarodowych” – zaznaczono.\nJeśli nic nie zostanie zrobione, aby znieść ograniczenia wjazdowe, przewiduje się, że Stany Zjednoczone do końca tego roku stracą dodatkowe 175 miliardów dolarów.\nCzytaj także: Problemy branży turystycznej kosztowały USA kilka milionów miejsc pracy>>\nTAGI: COVID-19 / koronawirusPodróże międzynarodoweStany Zjednoczone Ameryki / USATurystyka / branża turystyczna


Zakwasy, ból mięśni ... - Forum SFD\nIlość wyświetleń tematu: 212717\nnapisał(a) 16 luty 2005 15:19\nZnalezione na SFD, czasem o to pytacie.\n"Gdy bolą mięśnie"\nTeoria mówiąca o tym, że ból mięśni po wysiłku jest skutkiem nagromadzenia szkodliwych produktów przemiany materii, odeszła do lamusa. Badania potwierdzają hipotezę o mikrourazach wywołanych mechanicznie.\nZ naukowego punktu widzenia pojmowanie bólu mięśni, pojawiającego się w czasie lub bezpośrednio po wysiłku, jako efektu nadmiernego ich zakwaszenia, nie znajduje uzasadnienia.\nKwas mlekowy stanowi wprawdzie także czynnik drażniący, który może wywoływać dolegliwości. Badania prowadzone -przez takich naukowców, jak Friden, Sjorstrom i Ekblom (1983) pozwoliły jednak odkryć właściwe przyczyny bólu. Po poddaniu obserwacji pod mikroskopem elektronowym struktur włókien mięśni szkieletowych okazało się, że po ekstremalnym wysiłku 20-30% tkanki uległo uszkodzeniu. Włókna wyglądały tak, jakby zostały rozerwane. Uszkodzenia były widoczne przede wszystkim w obrębie tzw. płytek "Z" włókien mięśniowych. Zaobserwowano je jednak także w tkance łącznej. Ciekawe, że bardziej uszkodzone były włókna mięśniowe szybkokurczliwe (białe typu II). Może dlatego, że podczas gwałtownego hamowania to one jako pierwsze przyjmują obciążenie, zanim włączą się włókna wolno kurczliwe.\nPodczas badań okazało się, że uszkodzenia mogą pojawić się tuż po ustaniu obciążenia, ale narastają, osiągając swój szczytowy punkt po upływie od jednego do trzech dni. Goją się dopiero po tygodniu, a pełna regeneracja następuje po dziesięciu dniach. Opisane uszkodzenia prowadzą do tzw. reakcji wtórnych, przejawiających się jako wrażliwość na ucisk, obrzęki, napięcia, sztywność, osłabienie, stany zapalne.\nĆwiczący dostrzega je dopiero dzień lub dwa po treningu jako ból mięśni.\nDlaczego wspomniane reakcje wtórne nie występują zaraz po wysiłku, mimo że mikroskop elektronowy wykazuje istnienie uszkodzeń? Na to pytanie nie ma jeszcze naukowego wyjaśnienia. Zdaniem ekspertów opóźniona reakcja bólowa jest wynikiem określonego zachowania uszkodzeń mięśni (np. reakcji zapalnych, obrzęków, autolizy), które występują po pewnym czasie. Poza tym zakończenia nerwów bólowych nie znajdują się w komórce mięśniowej, lecz w tkance łącznej (poza komórką)\nCzynniki wyzwalające ból\nBól mięśni występuje zwykle po dłuższych przerwach w treningu oraz w przypadku obciążeń, do których organizm nie jest przyzwyczajony. Jeżeli ponownie trenujemy przez dłuższy czas lub wykonujemy nowe ćwiczenie, przy każdym kolejnym treningu ból się zmniejsza, a z czasem całkowicie zanika. Ból może wystąpić nie tylko po treningu siłowym, lecz również po długotrwałych obciążeniach o charakterze wytrzymałościowym (np. bieg maratoński). Badanie mięsni po maratonie wykazało znaczny stopień uszkodzenia tkanki (Warhol 1985). Naukowcy twierdza, że powodem tego jest wyczerpanie zapasów energii w mięśniach. Wówczas dochodzi do uszkodzeń i w konsekwencji odczuwany jest ból. Tego rodzaju reakcje nie zostały jednak jeszcze jednoznacznie wyjaśnione.\nCzy ból mięsni zwiększa skuteczność treningu?\nPytanie to zadaje sobie wielu trenerów i amatorów sportu. Osoby preferujące trening siłowy, przede wszystkim kulturystyczny, są zdania, że jedynie ekstremalny ból może zmusić mięśnie do rozrostu. Jeżeli wziąć pod uwagę przyczyny wywołujące przerost mięśni, przypuszczenie takie wydaje się częściowo uzasadnione. Z punktu widzenia medycyny sportowej i teorii sportu nie ma na to jednak wystarczającego dowodu, tzn. ból mięsni nie jest konieczny do ich efektywnego treningu. Ponieważ mięsień sygnalizuje bólem, że potrzebna mu jest przerwa, lekceważenie tych oznak nie wydaje się wskazane. Do tej pory nie zaobserwowano jednak istotniejszych trwałych uszkodzeń włókien mięśniowych. Z reguły dochodzi do ich pełnej regeneracji.\nJak już wspomniano, natężenie i częstotliwość występowania bólu mięsni zmniejsza się, kiedy ćwiczymy regularnie i stale. Podejmując nowe ćwiczenia, unikniemy dolegliwości bólowych, jeżeli będziemy przestrzegać następujących zasad:\n-początkowa mała intensywność wysiłku (małe obciążenia), mała amplituda i dynamika ruchu,\n-powolny wzrost obciążenia i amplitudy ruchu podczas kolejnych treningów,\n-poprawa koordynacji (dzięki temu powolne włókna mięśniowe wcześniej przystępują do pracy),\n-odpowiednia rozgrzewka (bieg lub rowerek),\n-unikanie wysiłków ekscentrycznych,\nW zależności od stopnia nasilenia objawów przemęczenia mięsni można stosować rozmaite sposoby ich łagodzenia i regeneracji. Przede wszystkim należy unikać ćwiczeń wymagających zaangażowania dużej siły oraz tych, które wywołały ból. Zastosowanie sposobów wymienionych powyżej powoduje zmniejszenie bólu.\nTrener w klubie fitness powinien znać możliwości zapobiegania i unikania bólu mięsni spowodowanego wysiłkiem oraz sposoby jego łagodzenia, gdyż ból nie jest niezbędny do zwiększania siły mięśniowej i podnoszenia wydolności, a z fizycznego i psychicznego punktu widzenia może być wręcz szkodliwy.\nŁAGODZENIE POWYSIŁKOWEGO BÓLU MIĘSNI:\n-trening wytrzymałościowy (20-30 minut, intens. 60-70% cm.)\n-lekka koncentryczna praca mięśni\n-zastosowanie ciepła, np. sauna, solarium, gorąca kąpiel.\n-wyraźnie ekscentryczna praca mięśni,\n-powtarzanie ćwiczeń, które wywołały ból.\nnapisał(a) 16 luty 2005 15:21\nSzacuny 12 Napisanych postów 1582 Na forum 14 lat Przeczytanych tematów 20465\nsog. jak wejdzie\nnapisał(a) 16 luty 2005 15:24\nnapisał(a) 16 luty 2005 15:26\na szkoda, bo sie nalezy...\nnapisał(a) 16 luty 2005 15:31\nFajny art podobal mi sie ale jak zawsze mam watpliwosci, mozesz dwie kwestie wyjasnic?\n1." Osoby preferujące trening siłowy, przede wszystkim kulturystyczny, są zdania, że jedynie ekstremalny ból może zmusić mięśnie do rozrostu."\n>> tu chyba chodzi o to ze kuturysci lubia zakwasy robic w czasie cwieczen, tzn. jak naginasz bez tlenu bardzo intesywnie to masz pieczenie w miesniach W MOMENCIE wysilku, a nie 3 dni pozniej. znasz to uczucie napewno....\n2. "unikanie wysiłków ekscentrycznych" - pewien jests tej pisowni? jesli tak to co to znaczy?\nz ciekawostek czytalem kiedys materialy o odnowie biologicznej w plywaniu i bylo ze najlepiej stosowac jako odnowe... plywanie, tak jak napisales na ok 60% max. intesywnosci, mysle ze to ma zwiazek z dobrym ukrwieniem miesni w czasie takiego wysilku (dowoz srodkow odzywczych)\nnapisał(a) 16 luty 2005 15:56\nSzacuny 0 Napisanych postów 155 Wiek 36 lat Na forum 13 lat Przeczytanych tematów 3117\na ja zawsze myślałem że to kwas mlekowy hehe SOG za oświecenie\ntylko upór sprawi że będziesz wielki.\nnapisał(a) 16 luty 2005 16:24\n1. tu chodzi o to ze przewaznie sadzi sie ze jak nie boli - w czasie i po treningu - to nie bedzie rezultatów.\n2. ekscentryczny (fr. excentrique z ś.łc. excentricus) 1. odśrodkowy, odbiegający od właściwego środka, odchylony od niego. 2. odbiegający od normy, dziwaczny, oryginalny, ekstrawagancki.\nTutaj raczej chodzi o unikanie wysilkow ekscentrycznych/ekstremalnych, nie przemyslanych, bedac do nich nieprzygotowanym, etc.\nNie ja to pisalem, tylko podaje wam odnalezione informacje - ja to tak wlasnie rozumiem.\nCo do regeneracji w wodzie, to nie chodzi tylko o lepsze dokrwienie. Badania wskazuja na to ze czlowiek szybciej regeneruje sie w wodzie, nie koniecznie musi plywac (np. jakuzzi, hudromasaz, etc) - nie wiadomo dokladnie dlaczego, ale tak jest\nnapisał(a) 16 luty 2005 21:35\nJeżeli chodzi o ta kapiel to kiedys trafilem na ciekawy artykul Michaila o prysznicu z uzyciem biczy kanadyjskich (moim zdaniem mozna uzyc zwyklego prysznica o dobrym cisnieniu wody)i zmiennej temperatury od 20 do 40 st.C. Raz polewa sie trenowane miesnie cieplym, a raz zimnym strumieniem wody(ok. 60-90 sekund potem zmiana temperatury.) Wykonuje sie 3-4 cykle zimna-ciepła woda. Ważne jest zeby zakonczyc taki prysznic ciepla woda, gdyz przywracamy tym samym cialu temperature zblizona do naturalnej. Zmiana temperatury sluzy naprzemiennemu rozszerzaniu i zwezaniu naczyn krwianosnych, dzieki czemu metabolity sa dokladniej i skuteczniej usuwane z miesni i tkanki lacznej otaczajaca miesnie. Tym samym bol jest mniej uciazliwy.\nMam nadzieje ze Michail sie nie pogniewa\nnapisał(a) 30 marzec 2005 17:38\nSzacuny 12 Napisanych postów 241 Na forum 13 lat Przeczytanych tematów 2047\nnapisał(a) 30 marzec 2005 22:12\nSzacuny 13 Napisanych postów 2045 Wiek 27 lat Na forum 13 lat Przeczytanych tematów 13784\nJa mam zakwasy po kazdym treningu moze tak byc? Pozdro\nnapisał(a) 30 marzec 2005 22:23\nCo do wysilku ekscentrycznego- ja rozumiem to w tym wypadku jako unikanie celowych napiec ekscentrycznych. Czyli niestosowanie metody powtorzen ekcentrycznych (negatywnych) czy jak ich tam nie nazywac. Metoda ta, swojego czasu szerzej proponowana, polega na podnoszeniu z pomoca ruchu oszukanego badz partnera treningowego wiekszych ciezarow niz bylibysmy w stanie sami udzwignac i opuszczania ich w sposob kontrolowany.\nZostalo udowodnione, ze skurcz ekscentryczny miesnia powoduje zwiekszone jego mikrouszkodzenia a co za tym idzie wiekszy opozniony bol miesniowy. Zostalo to rowniez sprawdzone w praktyce\nTak wiec faktycznie, metoda ta moim zdaniem nie jest najtrafniejsza. Na pewno nie bede jej propagowal.


Amerykańska wytwórnia płytowa; obecnie należące do Sony Music Entertainment\nTen artykuł dotyczy amerykańskiej wytwórni płytowej działającej na całym świecie z wyjątkiem Japonii. W przypadku byłej wytwórni należącej do EMI, zobacz Columbia Graphophone Company . Dla japońskiej wytwórni, zobacz Nippon Columbia .\n(1988–2004, 2008 – obecnie)\n(5 października 1925–31 marca 1931)\n15 stycznia 1889 ; 131 lat temu (jako Columbia Phonograph Company) ( 15.01.1889 )\nColumbia Records to amerykańska wytwórnia płytowa należąca do Sony Music Entertainment , spółki zależnej Sony Corporation of America , północnoamerykańskiego oddziału japońskiego konglomeratu Sony . Została założona 15 stycznia 1889 roku, ewoluując od American Graphophone Company , następcy Volta Graphophone Company . Columbia to najstarsza zachowana marka w branży nagrań dźwiękowych i druga duża firma produkująca płyty. Od 1961 do 1990 roku, nagrania Columbia zostały wydane poza Ameryką Północną pod nazwą CBS Records, aby uniknąć nieporozumień z EMI „s Columbia Graphophone Company . Columbia to jedna z czterech flagowych wytwórni płytowych Sony Music, obok dawnego rywala RCA Records , a także Arista Records i Epic Records .\nArtyści, którzy nagrywali dla Columbii to AC / DC , Adele , Aerosmith , Louis Armstrong , Gene Autry , Count Basie , Tony Bennett , Leonard Bernstein , Beyoncé , Blue Öyster Cult , The Byrds , Mariah Carey , Johnny Cash , Rosemary Clooney , Leonard Cohen , Elvis Costello , Miles Davis , Doris Day , Neil Diamond , Celine Dion , Bob Dylan , Earth, Wind & Fire , Duke Ellington , Flatt and Scruggs , Billie Holiday , Vladimir Horowitz , Billy Joel , Robert Johnson , Al Jolson , Janis Joplin , Yo-Yo Ma , Johnny Mathis , George Michael , Thelonious Monk , Willie Nelson , New York Philharmonic , Pink Floyd , Santana , Frank Sinatra , Simon & Garfunkel , Bessie Smith , Bruce Springsteen , Barbra Streisand , James Taylor , Andy Williams , Bill Withers i wielu innych głównych artystów.\n1.1 Początki (1889–1929)\n1.2 Rozdzielenie własności Columbia (1931-1936)\n1.3 CBS przejmuje kontrolę (1938–1947)\n1.4 Płyta LP (1948–1959)\n1.5 Lata pięćdziesiąte\n1.6 Lata 60\n1.6.1 Wyjście z „głębokiego rowka”\n1.6.2 Dokumentacja CBS\n1.6.3 Mitch Miller w telewizji\n1.6.5 Konwersja mono\n1.6.7 Wniebowstąpienie Clive'a Davisa\n1.6.9 Hoyt Axton i Tom Rush\n1.7 Lata 70\n1.7.1 Numery katalogowe\n1.7.3 Yetnikoff zostaje prezydentem\n1.7.4 Dick Asher kontra „Sieć”\n1.8 Lata 80. i sprzedaż firmie Sony\n1.9 Lata 90. i dziś\n2 Logo i marki\n3 Lista artystów Columbia Records\n5 powiązanych etykiet\n5.2 Columbia Label Group (Wielka Brytania)\n5.3 Świadome zapisy\n5,4 Columbia Nashville\n6 Studia nagraniowe\nPierwotny dom Kolumbii w Waszyngtonie w 1889 roku\nColumbia Phonograph Company została założona 15 stycznia 1889 r. Przez stenografa, prawnika i pochodzącego z New Jersey Edwarda D. Eastona (1856–1915) oraz grupę inwestorów. Nazwa pochodzi od Dystryktu Kolumbii , gdzie miała swoją siedzibę. Początkowo miała lokalny monopol na sprzedaż i serwis fonografów Edison i cylindrów gramofonowych w Waszyngtonie, DC, Maryland i Delaware. Zgodnie ze zwyczajem niektórych regionalnych firm fonograficznych, Columbia wyprodukowała wiele własnych nagrań cylindrycznych, a jej katalog płyt muzycznych w 1891 roku liczył 10 stron.\nWięzy Columbii z Edison i North American Phonograph Company zostały zerwane w 1894 roku wraz z rozpadem North American Phonograph Company . Następnie sprzedawał tylko płyty i fonografy własnej produkcji. W 1902 roku Columbia wprowadziła rekord „XP”, formowany w kolorze brązowym woskowym, aby wykorzystać stary zapas. Columbia wprowadziła czarne płyty woskowe w 1903 roku. Według jednego ze źródeł, brązowe woski formowano do 1904 roku, z najwyższą liczbą 32601, „Heinie”, co jest duetem Arthura Collinsa i Byrona G. Harlana . Formowane brązowe woski mogły zostać sprzedane firmie Sears w celu dystrybucji (prawdopodobnie pod znakiem towarowym firmy Sears Oxford dla produktów Columbia).\nGrafofon cylindryczny typu Columbia AT został wyprodukowany w 1898 roku.\nColumbia rozpoczęła sprzedaż płyt dyskowych (wynalezionych i opatentowanych przez Victor Talking Machine Company Emile Berliner ) i fonografów jako uzupełnienie systemu cylindrycznego w 1901 roku, poprzedzony jedynie ich „Toy Graphophone” z 1899 roku, który wykorzystywał małe, wycięte pionowo płyty. Przez dekadę Columbia rywalizowała zarówno z cylindrami Edison Phonograph Company, jak i płytami z płytami Victor Talking Machine Company jako jedna z trzech najlepszych nazwisk w amerykańskim nagrywaniu dźwięku.\nAby dodać prestiżu do swojego wczesnego katalogu artystów, Columbia zleciła nagrania wielu gwiazdom New York Metropolitan Opera (od 1903 roku). Wśród tych gwiazd byli między innymi Marcella Sembrich , Lillian Nordica , Antonio Scotti i Edouard de Reszke , ale poziom techniczny ich nagrań nie był uważany za tak wysoki, jak wyniki osiągnięte z śpiewakami klasycznymi w okresie przed I wojną światową przez Victora, Edisona, England's His Master's Voice (The Gramophone Company Ltd.) lub włoska Fonotipia Records . Po nieudanej próbie w 1904 r. Wyprodukowania płyt z rowkami do nagrywania wytłoczonymi po obu stronach każdej płyty - a nie tylko jednej - w 1908 roku Columbia rozpoczęła masową produkcję tego, co nazywali płytami „Double-Faced”, początkowo 10-calowa odmiana. sprzedaż po 65 centów za sztukę. Firma wprowadziła również tubę wewnętrzną „ Grafonola ”, aby konkurować z niezwykle popularną „ Victrolą ” sprzedawaną przez konkurenta Victor Talking Machine Company.\nW tamtych czasach Columbia używała logo „Magic Notes” - pary szesnastki (szesnastki) w okręgu - zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i za granicą (gdzie to konkretne logo nigdy się zasadniczo nie zmieni).\nAmerykańska wytwórnia nagrywanej elektrycznie płyty Columbia Arta Gillhama z połowy lat dwudziestych\nColumbia przestała nagrywać i produkować płyty z woskowymi cylindrami w 1908 roku, po tym, jak zorganizowała wydawanie płyt z cylindrów celuloidowych przez Indestructible Record Company z Albany w stanie Nowy Jork jako „Columbia Indestructible Records”. W lipcu 1912 roku Columbia zdecydowała się skoncentrować wyłącznie na płytach i zaprzestała produkcji gramofonów cylindrycznych, chociaż kontynuowała sprzedaż cylindrów Indestructible pod nazwą Columbia jeszcze przez rok lub dwa.\nColumbia została podzielona na dwie firmy, jedną do nagrywania płyt, a drugą do tworzenia graczy. Columbia Phonograph została przeniesiona do Connecticut, a Ed Easton poszedł z tym. Ostatecznie przemianowano go na Dictaphone Corporation .\nBrytyjska wytwórnia nagranej elektrycznie płyty Columbia autorstwa Paula Whitemana\nPod koniec 1922 roku Columbia została objęta zarządem komisarycznym. Firma została kupiona przez swoją angielską spółkę zależną, Columbia Graphophone Company w 1925 roku, a wytwórnia, system numeracji płyt i proces nagrywania uległy zmianie. 25 lutego 1925 roku Columbia rozpoczęła nagrywanie z wykorzystaniem procesu nagrywania elektrycznego na licencji Western Electric . Płyty „Viva-tonal” ustanowiły wzorzec brzmienia i wyrazistości nieporównywalny z komercyjnymi płytami w erze 78 obrotów na minutę. Pierwsze nagrania elektryczne dokonał Art Gillham , „Whispering Pianist”. W tajnym porozumieniu z Victor, technologia elektryczna była utrzymywana w tajemnicy, aby uniknąć szkodzenia sprzedaży płyt akustycznych.\nW 1926 roku Columbia przejęła Okeh Records i rozwijającą się stabilną grupę artystów jazzowych i bluesowych, w tym Louisa Armstronga i Clarence'a Williamsa . Columbia stworzyła już katalog artystów bluesowych i jazzowych, w tym Bessie Smith w swojej serii 14000-D Race. Columbia miała również udaną serię „Hillbilly” (15000-D). W 1928 roku Paul Whiteman , najpopularniejszy lider orkiestry w kraju, opuścił Victora, aby nagrywać dla Columbii. W tym samym roku dyrektor wykonawczy Columbii, Frank Buckley Walker, był pionierem niektórych z pierwszych nagrań muzyki country lub gatunku „hillbilly” podczas sesji w Johnson City w Tennessee, w tym takich artystów jak Clarence Horton Greene i „Fiddlin” Charlie Bowman . Następnie w następnym roku wrócił do Tennessee i nagrał sesje w innych miastach Południa.\nW 1929 roku Ben Selvin został liderem zespołu i dyrektorem A. & R. Inni faworyci w erze Viva-tonal to Ruth Etting , Paul Whiteman, Fletcher Henderson , Ipana Troubadours (grupa Sam Lanin) i Ted Lewis . Columbia wykorzystywała nagrania akustyczne do popowego produktu „budget label” aż do 1929 roku na wytwórniach Harmony, Velvet Tone (obie etykiety ogólnego przeznaczenia) i Diva (sprzedawane wyłącznie w sklepach WT Grant ). Kiedy Edison Records upadło, Columbia była najstarszą ocalałą wytwórnią.\nSeparacja własności w Kolumbii (1931–1936)\nW 1931 roku British Columbia Graphophone Company (sama pierwotnie spółka zależna American Columbia Records, a następnie stała się niezależna, faktycznie nabyła pod koniec 1929 r. Swojego byłego rodzica, American Columbia) połączyła się z Gramophone Company, tworząc Electric & Musical Industries Ltd. ( EMI ). EMI została zmuszona do sprzedaży swoich działań w Kolumbii Amerykańskiej (z powodu obaw antymonopolowych), a nabywcą była firma Grigsby-Grunow Company, twórcy Majestic Radio. Ale Majestic wkrótce nadeszły ciężkie czasy. Nieudaną próbę 1932 (w tym samym czasie, Victor eksperymenty z jego 33 1 / 3 „transkrypcji programu”) był „Dłuższa Odtwarzanie Rekord” drobniejsze rowkami 10" 78 z 4:30 do 5:00 odtwarzania czas na stronę. Columbia wydała około ośmiu z nich (w serii 18000-D), a także krótkotrwałą serię podwójnych „Longer Playing Record” w wytwórniach Clarion Records, Harmony i Velvet Tone. te eksperymenty (a nawet etykiety Clarion, Harmony i Velvet Tone) zostały przerwane do połowy 1932 roku.\nDługotrwałym chwytem marketingowym był Columbia „Royal Blue Record”, wspaniały niebieski laminowany produkt z dopasowaną etykietą. Wydania Royal Blue, produkowane od końca 1932 do 1935 roku, są szczególnie popularne wśród kolekcjonerów ze względu na ich rzadkość i zainteresowanie muzyczne. Fabryka Columbia w Oakland w Kalifornii produkowała wytłoczki Columbii na sprzedaż na zachód od Gór Skalistych i nadal używało do nich materiału Royal Blue do około połowy 1936 roku.\nW obliczu zacieśnienia gospodarczego Wielkiej Depresji w kraju, w dniu, w którym sam gramofon stał się luksusem, nic nie spowolniło upadku Kolumbii. Wciąż produkował jedne z najbardziej niezwykłych płyt tego dnia, zwłaszcza na sesjach wyprodukowanych przez Johna Hammonda i sfinansowanych przez EMI w celu wydania za granicą. Grigsby-Grunow upadł w 1934 roku i został zmuszony do sprzedaży Columbia za jedyne 70 000 dolarów American Record Corporation (ARC). To połączenie zawierało już Brunswick jako swoją markę premium, więc Columbia została zdegradowana do wolniejszych sprzedawców, takich jak hawajska muzyka Andy Iona , stajnia artystów i piosenek Irving Mills oraz wciąż nieznany Benny Goodman . Pod koniec 1936 roku wydawnictwa popowe zostały przerwane, pozostawiając wytwórnię zasadniczo nieistniejącą.\nW 1935 roku Herbert M. Greenspon, 18-letni urzędnik żeglugowy, przewodził komitetowi, który zorganizował pierwszy sklep związkowy w głównej fabryce w Bridgeport w stanie Connecticut. Wybrany na przewodniczącego Kongresu Związków Przemysłowych (CIO), Greenspon wynegocjował pierwszą umowę między pracownikami fabryki a zarządem Kolumbii. W trwającej 30 lat karierze w Columbia, Greenspon przeszedł na emeryturę po objęciu stanowiska wiceprezesa wykonawczego firmy. Fabryka Columbia Records w Bridgeport (zamknięta w 1964 r.) Została przekształcona w budynek mieszkalny o nazwie Columbia Towers.\nW miarę rozwoju południowej gospel Columbia w sprytny sposób starała się nagrać artystów związanych z tym rodzącym się gatunkiem; na przykład Columbia była jedyną firmą, która nagrała Charlesa Davisa Tillmana . Najszczęśliwsze dla Columbii w czasach kryzysu finansowego, w 1936 roku firma zawarła ekskluzywny kontrakt nagraniowy z Chuck Wagon Gang , niezwykle udany związek, który trwał do lat 70. Chuck Wagon Gang, będąca sygnaturą południowej grupy gospel, stała się bestsellerem Columbii z co najmniej 37 milionami płyt, wiele z nich pod egidą Mull Singing Convention of the Air sponsorowanej w radiu (a później w telewizji) przez południowego nadawcę gospel J. Bazzela. Mull (1914–2006).\nInnym wydarzeniem w tym okresie, które okaże się ważne dla Columbii, było zatrudnienie w 1937 roku łowcy talentów, pisarza muzycznego, producenta i impresario Johna Hammonda. Oprócz swego znaczenia jako odkrywcy, promotora i producenta artystów jazzowych, bluesowych i ludowych w erze muzyki swingowej , Hammond był już bardzo pomocny dla Columbii w latach 1932–33. Dzięki swojemu zaangażowaniu w brytyjską gazetę muzyczną Melody Maker , Hammond zorganizował dla walczącej z problemami wytwórni US Columbia nagrania dla brytyjskiej wytwórni Columbia, głównie przy użyciu specjalnie stworzonej serii matryc Columbia W-265000. Hammond nagrał Fletchera Hendersona , Benny'ego Cartera , Joe Venutiego , Rogera Wolfe Kahna i innych wykonawców jazzowych w czasach, gdy gospodarka była na tyle zła, że wielu z nich nie miałoby okazji wejść do studia i grać prawdziwego jazzu (garstka z nich w tej specjalnej serii zostały wydane w USA). Praca Hammonda dla Columbii została przerwana przez jego służbę w czasie II wojny światowej, a on był mniej zaangażowany w scenę muzyczną w erze bebopu , ale kiedy wrócił do pracy jako łowca talentów w Columbii w latach pięćdziesiątych, jego kariera okazała się nieobliczalne znaczenie historyczne i kulturowe - lista artystów gwiazd, które odkrył i podpisał z Columbią w trakcie swojej kariery, obejmowała Charlie Christian , Count Basie , Teddy Wilson , Pete Seeger , Bob Dylan , Leonard Cohen , Aretha Franklin , Bruce Springsteen i Stevie Ray Vaughan , a we wczesnych latach sześćdziesiątych Hammond wywarł również ogromny wpływ kulturowy na wschodzącą scenę muzyki rockowej, dzięki jego zdobywaniu nowych płyt LP z muzyką artystów bluesowych Roberta Johnsona i Bessie Smith .\nCBS przejmuje kontrolę (1938–1947)\nLogo Columbia „notes and mic”\nW 1938 roku firma ARC, w tym wytwórnia Columbia w USA, została kupiona przez Williama S. Paleya z Columbia Broadcasting System za 750 000 USD. (Columbia Records była współzałożycielem CBS w 1927 r. Wraz z nowojorskim agentem talentów Arthurem Judsonem , ale wkrótce zrezygnowała ze spółki pozostawiając tylko nazwę; Paley przejął raczkującą sieć radiową w 1928 r.) CBS przywrócił wytwórnię Columbia w miejsce Brunswick i wytwórnia Okeh zamiast Vocalion . CBS zmieniło nazwę firmy na Columbia Recording Corporation i zachowało kontrolę nad wszystkimi dawnymi mistrzami ARC, ale w skomplikowanym ruchu, mistrzowie Brunswick i Vocalion sprzed 1931 r., A także znaki towarowe Brunswick i Vocalion, powrócili do Warner Bros. (który wydzierżawił całą operację nagraniową do ARC na początku 1932 r.), a Warners sprzedał to wszystko firmie Decca Records w 1941 r.\nZnak towarowy Columbia od tego momentu aż do późnych lat pięćdziesiątych XX wieku to dwa zachodzące na siebie okręgi z Magic Notes w lewym kółku i mikrofonem CBS w prawym. Etykiety Royal Blue zniknęły teraz na rzecz głębokiej czerwieni, co spowodowało, że RCA Victor zgłosiła naruszenie swojego znaku towarowego Red Seal (RCA przegrała sprawę). Niebieska wytwórnia Columbia była utrzymywana ze względu na linię muzyki klasycznej Columbia Masterworks Records , dopóki później nie została zmieniona na zieloną, zanim pod koniec lat 50. przeszła na szarą wytwórnię, a następnie na brąz, który jest znany właścicielom jej albumów klasycznych i Broadwayu. . Columbia Phonograph Company of Canada nie przetrwała Wielkiego Kryzysu , więc CBS zawarło umowę dystrybucyjną ze Sparton Records w 1939 roku, aby wydać w Kanadzie płyty Columbia pod nazwą Columbia.\nW latach czterdziestych Columbia miała kontrakt z Frankiem Sinatrą . Sinatra pomógł zwiększyć przychody Columbii. Sinatra nagrał z Columbia ponad 200 piosenek, w tym jego najpopularniejsze utwory z wczesnych lat życia. Inni popularni artyści na Kolumbii to Benny Goodman (podpisany z RCA Victor), Count Basie , Jimmie Lunceford (obaj podpisani z Decca), Eddy Duchin , Ray Noble (obaj przenieśli się do Kolumbii z Brunszwiku), Kate Smith , Mildred Bailey i Will Bradley .\nW 1947 roku firma została przemianowana na Columbia Records Inc. i założyła meksykańską wytwórnię Discos Columbia de Mexico. W 1948 roku ukazało się pierwsze nagranie klasycznego LP Koncertu skrzypcowego Mendelssohna Nathana Milsteina . Format 33 rpm Columbii szybko oznaczał śmierć klasycznego rekordu 78 rpm i po raz pierwszy od prawie pięćdziesięciu lat dał Columbiaowi dominującą przewagę nad RCA Victor Red Seal .\nPłyta LP (1948–1959)\nPrezydent Kolumbii Edward Wallerstein odegrał kluczową rolę w kierowaniu Paley do zakupu ARC. Postawił sobie za cel wysłuchanie całego ruchu symfonii na jednej stronie albumu. Ward Botsford pisząc dla magazynu High Fidelity z dwudziestą piątą rocznicą , relacjonuje: „Nie był wynalazcą - był po prostu człowiekiem, który wpadł na pomysł, którego czas był dojrzały i żebrał, zamówił i nakłonił tysiąc ludzi do powołania do życia obecnie akceptowane medium w branży płytowej. " Pomimo burzliwej kadencji Wallersteina, w czerwcu 1948 roku Columbia wprowadziła format płyty LP „microgroove” Long Playing (czasami pisany jako „Lp” we wczesnych reklamach), który obracał się z prędkością 33⅓ obrotów na minutę , jako standard dla płyty gramofonowej przez pół godziny. stulecie. Dyrektor badawczy CBS, dr Peter Goldmark, odegrał kierowniczą rolę we wspólnym wysiłku, ale Wallerstein przypisuje inżynierowi Williamowi Savory'emu sprawność techniczną, która przyniosła publiczności tę długo odtwarzaną płytę.\nNa początku lat czterdziestych Columbia eksperymentowała z nagraniami o wyższej wierności, a także z dłuższymi masterami, co utorowało drogę do udanego wydania płyt LP w 1948 roku. Jedną z takich płyt, która pomogła ustanowić nowy standard dla słuchaczy muzyki, była 10-calowa płyta Reedycja LP The Voice of Frank Sinatra , pierwotnie wydana 4 marca 1946 roku jako album składający się z czterech płyt 78 rpm, który był pierwszym albumem pop wydanym w nowym formacie LP. Sinatra był prawdopodobnie najgorętszym towarem Columbii, a jego artystyczna wizja połączona z kierunek, w którym Columbia obrała medium muzyki, zarówno popularnej, jak i klasycznej, był dobrze dopasowany. The Voice of Frank Sinatra był również uważany za pierwszy prawdziwy album koncepcyjny . Odkąd termin „LP” zaczął odnosić się do 12-calowego 33 1 / 3 obr dysku winylu, pierwszy LP jest Mendelssohn Koncert skrzypcowy e-moll grał przez Nathan Milstein z Bruno Walter prowadzenia New York Philharmonic (wtedy pod nazwą Filharmonia-Symphony Orchestra of New York), Columbia M L 4001, znaleziony w Columbia Record Catalog for 1949, opublikowanym w lipcu 1948. Inne „LP” wymienione w katalogu miały format 10 cali, zaczynając od ML 2001 dla lekkich klasyków, CL 6001 dla popularnych piosenek i JL 8001 dla rekordy dla dzieci. Biblioteka Kongresu (Waszyngton DC) posiada obecnie Columbia Records Paperwork Archive, które pokazuje, że zamówienie na etykiety ML 4001 zostało napisane 1 marca 1948 roku. Można wywnioskować, że Columbia naciskała na pierwsze płyty LP do dystrybucji do swoich dealerów przez co najmniej 3 miesiące przed wprowadzeniem LP w czerwcu 1948 r. Od tego czasu system numeracji katalogowej uległ niewielkim zmianom.\nPłyty Columbia szczególnie dobrze pasowały do dłuższych utworów muzyki klasycznej, więc na niektórych wczesnych albumach wystąpili tacy artyści jak Eugene Ormandy and the Philadelphia Orchestra , Bruno Walter i New York Philharmonic Orchestra oraz Sir Thomas Beecham and the Royal Philharmonic Orchestra . Sukces tych nagrań ostatecznie przekonał Capitol Records do rozpoczęcia wydawania płyt LP w 1949 roku. Jeszcze przed oficjalną demonstracją płyty Columbia zaoferowała, że podzieli się nową prędkością z rywalem RCA Victor, który początkowo odrzucił ją i wkrótce wprowadził nowy, konkurencyjny rekord 45 RPM. . Kiedy stało się jasne, że LP jest preferowanym formatem dla klasycznych nagrań, RCA Victor ogłosiło, że firma rozpocznie wydawanie własnych płyt LP w styczniu 1950 r. Szybko po tym poszły inne duże amerykańskie wytwórnie. Decca Records w Wielkiej Brytanii jako pierwsza wydawała płyty LP w Europie, począwszy od 1949 roku. EMI nie w pełni przyjęło format LP aż do 1955 roku.\nOkreślenie „oryginalne nagranie cast” z Rodgers & Hammerstein „s Południowym Pacyfiku z Ezio Pinza i Mary Martin został nagrany w 1949 roku zarówno konwencjonalne mistrzów metalowych i taśma zostały wykorzystane w sesji w Nowym Jorku. Z jakiegoś powodu nagrana wersja nie była używana, dopóki Sony nie wydała jej jako część zestawu płyt CD poświęconych albumom Columbii na Broadwayu. Z biegiem lat Columbia dołączyła do Decca i RCA Victor, specjalizując się w albumach poświęconych musicalom broadwayowskim z udziałem członków oryginalnych obsad. W latach pięćdziesiątych Columbia zaczęła również wydawać płyty długogrające zaczerpnięte ze ścieżek dźwiękowych popularnych filmów.\nWiele okładek albumów składanych przez Columbię i inne główne wytwórnie było składanych z jednego kawałka kartonu (złożonego na pół) i dwóch papierowych „klisz”, jednej na przód i jedną na tył. Przednia gładka wygięta wokół górnej, dolnej i lewej strony (prawa strona jest otwarta dla włożenia płyty do okładki) i sklejona ze sobą dwie połówki tektury u góry iu dołu. Tylny ślizg jest wklejany na krawędzie przyklejonego przedniego ślizgu, aby wyglądało na to, że okładka albumu jest jednym ciągłym elementem.\nColumbia odkryła, że drukowanie dwóch przezroczystych okładek, jednej dla mono i jednej dla stereo, było nieefektywne, a zatem niepotrzebnie kosztowne. Począwszy od lata 1959, kiedy część albumów została wydana w sierpniu, zespół przeszedł na „wklejany” front slick, na którym informacje stereo drukowane były na górze, a informacje mono na dole. W przypadku problemów ze stereo przesunęli przedni suwak w dół, aby informacje stereo były wyświetlane u góry, a informacje mono były wyginane z dołu do tyłu i „wklejane” tylnym ślizgiem. I odwrotnie, w przypadku albumu monofonicznego przesunęli slick w górę, aby informacje monofoniczne były wyświetlane na dole, a informacje stereo zostały wklejone.\nColumbia używała tej etykiety do swoich płyt 45 rpm od 1951 do 1958.\nW 1951 roku Columbia US zaczęła wydawać płyty w formacie 45 obrotów na minutę, które RCA Victor wprowadził dwa lata wcześniej. W tym samym roku Ted Wallerstein przeszedł na emeryturę jako prezes Columbia Records; i Columbia US również zerwały wieloletnie umowy dystrybucyjne z EMI i podpisały umowę dystrybucyjną z Philips Records na sprzedaż nagrań Columbia poza Ameryką Północną. EMI kontynuowała dystrybucję nagrań wytwórni Okeh, a później Epic do 1968 roku. EMI kontynuowała także dystrybucję nagrań Columbia w Australii i Nowej Zelandii. American Columbia nie była zadowolona z niechęci EMI do wprowadzenia długogrających płyt.\nColumbia stała się odnoszącą największe sukcesy wytwórnią płytową non-rock w latach pięćdziesiątych po tym, jak w 1950 roku zwabiła producenta i lidera zespołu Mitcha Millera z wytwórni Mercury. Pomimo wielu sukcesów, Columbia pozostała w większości niezaangażowana na nastoletnim rynku rock'n'rollowym do połowy. -1960, pomimo kilku crossoverów, głównie z powodu słynnej (i często wyrażanej) niechęci Millera do rock'n'rolla. (Miller był klasycznie wyszkolonym oboistą, który był przyjacielem dyrektora Columbii Goddarda Liebersona od czasu ich pobytu w Eastman School of Music w latach trzydziestych.) Miller szybko zapisał się do największego wówczas artysty Mercury, Frankie Laine , i odkrył kilka największe gwiazdy nagrań dekady, w tym Tony Bennett , Mahalia Jackson , Jimmy Boyd , Guy Mitchell (którego nazwisko sceniczne pochodzi od imienia Millera), Johnnie Ray , The Four Lads , Rosemary Clooney , Ray Conniff , Jerry Vale i Johnny Mathis . Nadzorował także wiele wczesnych singli nagranych przez Doris Day , najlepszą kobiecą gwiazdę dekady tej wytwórni .\nW 1953 roku Columbia utworzyła nową wytwórnię zależną Epic Records . W 1954 roku Columbia zakończyła współpracę dystrybucyjną ze Sparton Records i utworzyła Columbia Records of Canada. Pomimo pozoru faworyzującego gatunek muzyki country, Columbia złożyła ofertę 15 000 dolarów za kontrakt Elvisa Presleya z Sun Records w 1955 roku. Miller nie ukrywał, że nie jest fanem muzyki rockowej i nie musiał sobie z tym radzić. kiedy menadżer Presleya, pułkownik Tom Parker , odrzucił ich ofertę i podpisał kontrakt z Presleyem z RCA Victor. Jednak Columbia podpisała kontrakt z dwoma artystami Sun w 1958: Johnny Cash i Carl Perkins .\nPrzejściowa etykieta promująca 45 rpm z 1955 r., Pokazująca zarówno stare logo „notes and mike”, jak i nowe logo „walking eye”\nW 1954 roku Columbia US zdecydowanie zerwała ze swoją przeszłością, wprowadzając nowe, modernistyczne logo „Walking Eye”, zaprojektowane przez dyrektora artystycznego Columbii S. Neila Fujitę . To logo faktycznie przedstawia rysik (nogi) na płycie (oko); Jednak „oko” subtelnie odnosi się również do głównej działalności CBS w telewizji oraz do kultowego logo Eye tego oddziału. Columbia nadal używała logo „notes and mike” na wytwórniach płytowych, a nawet używała wytwórni promującej oba logo, aż do wycofania „notes and mike” (wraz z 78 w USA) w 1958 roku. W Kanadzie, Columbia 78s zostały wytłoczone z logo „Walking Eye” w 1958 roku. Oryginalne Walking Eye było wysokie i solidne; został zmodyfikowany w 1961 roku do znanego wciąż używanego (na zdjęciu na tej stronie), pomimo faktu, że Walking Eye był używany tylko sporadycznie przez większość lat 90.\nChociaż początek długo odtwarzanych płyt winylowych „hi-fi” zbiegł się z utratą zainteresowania publiczności dużymi zespołami, Columbia utrzymała kontrakt z Duke'iem Ellingtonem , rejestrując historyczny moment, w którym zespół Ellingtona wywołał szaleństwo po północy (po którym pojawiły się międzynarodowe nagłówki ) na Newport Jazz Festival w 1956 roku , który okazał się nie tylko bodźcem dla czcigodnego lidera zespołu i ledwie ugruntowanego miejsca festiwalu muzyki plenerowej, ale także zwiastunem muzycznego festiwalu miłosnego, jakim był Woodstock . Pod kierownictwem nowego głównego producenta, George'a Avakiana , Columbia stała się najważniejszą wytwórnią dla uznania i zrozumienia opinii publicznej (z pomocą płodnych i wnikliwych notatek Avakiana) na temat rodzimej sztuki Ameryki, wydając najważniejsze płyty LP przez założenie muzyki. ojciec, Louis Armstrong , ale także podpisując długoterminowe kontrakty Dave Brubeck i Miles Davis , dwaj artyści współczesnego jazzu, którzy w 1959 roku nagrywali albumy, które pozostają - ponad pół wieku później - wśród najlepiej sprzedających się albumów jazzowych dowolnej wytwórni - mianowicie Time Out zespołu Brubeck Quartet i, w jeszcze większym stopniu, Kind of Blue zespołu Davis Sextet, który w 2003 r . Znalazł się na 12 miejscu listy „500 największych albumów wszechczasów ” magazynu Rolling Stone ”. Z innym producentem, Teo Macero , sam w sobie utalentowanym kompozytorem modernistycznym, Columbia zawarła kontrakty z gigantami jazzu Theloniousem Monkiem i Charlesem Mingusem , podczas gdy Macero stał się kluczowym agentem w nagrywaniu i reprezentowaniu - poprzez przyciągające uwagę, kolorowe - albumy proteanicznych twarzy Milesa Davisa - od czołowego przedstawiciela cool jazzu i badacza sztuki modalnego jazzu poprzez swój sekstet z albumu Milestones z 1958 roku do innowatora i awatara mariażu jazzu z rockiem i dźwiękami elektronicznymi - powszechnie znanego jako jazz fusion .\nRok 1954 był rokiem pełnym wydarzeń, w którym Columbia obejmowała jazz w małych grupach - najpierw w podpisaniu umowy z Dave Brubeck Quartet, co zaowocowało wydaniem na miejscu, najlepiej sprzedającego się albumu jazzowego (do tej pory), Jazz Goes do College . Równolegle z pierwszym wydaniem przez Columbię nowoczesnego jazzu przez niewielką grupę, który był również debiutem Brubeck Quartet w tej wytwórni, ukazała się okładka magazynu Time Magazine poświęcona fenomenowi sukcesu Brubeck na kampusach uniwersyteckich. Skromny Dave Brubeck zaprotestował, mówiąc, że druga historia z okładki Time Magazine o muzyku jazzowym (pierwsza zawierała zdjęcie Louisa Armstronga ) została zasłużona przez Duke'a Ellingtona , a nie jego samego. W ciągu dwóch lat zdjęcie Ellingtona pojawiło się na okładce Time Magazine , po jego „dzikim” sukcesie na Newport Jazz Festival w 1956 roku. Ellington at Newport , nagrany na Columbia, był również najlepiej sprzedającym się albumem lidera-kompozytora-pianisty. Co więcej, ta ekskluzywna trójca gigantów jazzowych prezentowana w Time Magazine to wszyscy artyści Columbia. (Na początku lat sześćdziesiątych Thelonious Monk, artysta jazzowy z Columbia, spotkał się z takim samym zaszczytem).\nColumbia zmieniła dystrybutorów w Australii i Nowej Zelandii w 1956 roku, kiedy Australian Record Company przejęła dystrybucję amerykańskiego produktu Columbia, aby zastąpić produkt Capitol Records, który ARC stracił, gdy EMI kupił Capitol. Ponieważ EMI posiadał w tamtym czasie znak towarowy Columbia, materiał US Columbia został wydany w Australii i Nowej Zelandii z etykietą CBS Coronet .\nW tym samym roku były menedżer Columbia A&R Goddard Lieberson został awansowany na stanowisko prezesa całego działu nagrań CBS, który obejmował Columbia i Epic, a także różne międzynarodowe oddziały i licencjobiorców firmy. Pod jego kierownictwem dział muzyczny koncernu wkrótce wyprzedził RCA Victor jako czołową firmę nagraniową na świecie, szczycąc się obsadzoną gwiazdami listą artystów i niezrównanym katalogiem popularnych, jazzowych, klasycznych oraz scenicznych i ekranowych tytułów dźwiękowych. Lieberson, który dołączył do Columbia jako menedżer A&R w 1938 roku, był znany zarówno ze swojej osobistej elegancji, jak i zaangażowania w jakość, nadzorując wydanie wielu niezwykle udanych albumów i singli, a także zdobywając prestiżowe wydawnictwa, które sprzedawały się stosunkowo słabo, a nawet niektóre tytuły, które miały bardzo ograniczoną atrakcyjność, takie jak pełne wydania dzieł Arnolda Schönberga i Antona von Weberna . Jednym z jego pierwszych większych sukcesów była oryginalna ścieżka dźwiękowa obsady My Fair Lady , która sprzedała się na całym świecie w ponad 5 milionach egzemplarzy w 1957 roku, stając się najbardziej udanym albumem, jaki kiedykolwiek wydano do tego czasu. Lieberson przekonał również długoletniego prezesa CBS Williama S. Paleya do zostania jedynym sponsorem oryginalnej produkcji na Broadwayu, inwestycji o wartości 500 000 dolarów, która następnie przyniosła firmie około 32 milionów dolarów zysku.\nW październiku 1958 roku Columbia, na czas świąt Bożego Narodzenia, wypuściła serię pakietów „Greatest Hits” takich artystów jak Johnny Mathis, Doris Day, Guy Mitchell, Johnnie Ray, Jo Stafford , Tony Bennett, Rosemary Clooney, Frankie Laine i Czterech Chłopców ; miesiące później ukazała się kolejna kompilacja Mathisa, a także Marty'ego Robbinsa . Na listach przebojów znalazły się tylko kompilacje Mathisa, ponieważ w tamtym czasie na listach przebojów Billboardu było tylko 25 pozycji . Jednak kompilacje były tak udane, że doprowadziły do tego, że Columbia robiła takie pakiety na szeroką skalę, zwykle wtedy, gdy kariera artysty podupadała.\nChociaż Columbia zaczął nagrywać w stereo w 1956 LP stereo nie zaczynają być produkowane aż do 1958. Jednym z pierwszych wydań Columbia Stereo była skrócona i ponownie zorganizowany występ Handel „s Mesjasza przez New York Philharmonic i Westminster Choir pod dyrekcją Leonard Bernstein (zarejestrowane w dniu 31 grudnia 1956 roku, na 1 / 2 -cal taśmie, przy użyciu maszyny Ampex 300-3). Bernstein połączył sekcje Narodzenia i Zmartwychwstania, kończąc przedstawienie śmiercią Chrystusa. Podobnie jak w przypadku RCA Victor, większość wczesnych nagrań stereo pochodziła od artystów klasycznych, w tym New York Philharmonic Orchestra pod dyrekcją Bruno Waltera , Dimitri Mitropoulosa i Leonarda Bernsteina oraz Orkiestry Filadelfijskiej pod dyrekcją Eugene'a Ormandy'ego , który nagrał również skróconą wersję Messiah dla Columbia. Niektóre sesje odbywały się z Columbia Symphony Orchestra, zespołem złożonym z czołowych nowojorskich muzyków, który po raz pierwszy nagrywał z Sir Thomasem Beechamem w 1949 roku w słynnych studiach Columbia w Nowym Jorku. George Szell i Cleveland Orchestra nagrywali głównie dla Epic. Kiedy Epic porzucił muzykę klasyczną, lista i katalog zostały przeniesione do Columbia Masterworks Records .\nColumbia wydała swoje pierwsze albumy stereo w stylu pop latem 1958 roku. Wszystkie z pierwszych kilkunastu to wersje stereo albumów już dostępnych w wersji monofonicznej. Dopiero we wrześniu 1958 roku Columbia rozpoczęła jednoczesne wydawanie mono / stereo. Płyty mono sprzedawane szerokiej publiczności zostały następnie wycofane w 1968 roku. Aby uczcić dziesiątą rocznicę wprowadzenia LP, w 1958 roku Columbia zainicjowała serię „Adventures in Sound”, prezentującą muzykę z całego świata.\nJeśli chodzi o system numeracji katalogowej, przez pierwsze kilka lat nie było korelacji między wersjami mono i stereo. Columbia zapoczątkowała nową serię CS 8000 dla popowych wydawnictw stereo i uznając te wydania za coś w rodzaju specjalistycznych niszowych płyt, przez dwa lata nie zawracała sobie głowy łączeniem numerów mono i stereo. Klasyczne płyty LP Masterworks miały serię MS 6000, podczas gdy albumy showtunes w Masterworks to OS 2000. Wreszcie w 1960 roku popowa seria stereo skoczyła z 8300 do 8310, aby dopasować się do Lambert, Hendricks & Ross Sing Ellington , wydanego albumu Lambert, Hendricks & Ross jak CL-1510. Od tego momentu liczby stereo na albumach pop były dokładnie 6800 wyższe niż mono; klasyczne albumy stereo miały liczbę mono plus 600; a wydania showtunes miały numer monofoniczny MINUS 3600. Dopasowano tylko dwie ostatnie cyfry w odpowiedniej serii katalogów.\nPop stereo LP osiągnął wysokie 9000 do 1970 roku, kiedy CBS Records odnowiło i ujednoliciło system numeracji katalogowej we wszystkich swoich wytwórniach. Klasyczne albumy Masterworks były w latach 7000, podczas gdy showtuny pozostawały na niskim poziomie 2000.\nWyjście z „deep groove”\nW drugiej połowie 1961 roku Columbia zaczęła używać tłoczni z nowszym sprzętem. Wytłoczenia „głębokiego rowka” wykonywano na starszych maszynach do prasowania, gdzie rowek był artefaktem metalowej matrycy przymocowanej do okrągłego środkowego „bloku”, aby zapewnić wyśrodkowanie wynikowej płyty. Nowsze maszyny wykorzystywały części o nieco innej geometrii, które pozostawiały tylko niewielką „półkę” w miejscu, w którym wcześniej znajdował się głęboki rowek. Ta zmiana nie nastąpiła od razu, ponieważ różne zakłady zastępowały maszyny w różnym czasie, pozostawiając możliwość, że zarówno odmiany z głębokimi rowkami, jak i półki mogą być oryginalnymi tłoczeniami. Zmiana nastąpiła pod koniec 1961 roku.\nZobacz też: CBS Records International\nLogo CBS Records poza Stanami Zjednoczonymi\nW 1961 roku CBS zakończyło współpracę z Philips Records i założyło własną międzynarodową organizację, CBS Records, w 1962 roku, która wydawała nagrania Columbia poza Stanami Zjednoczonymi i Kanadą pod szyldem CBS (do 1964 sprzedawane przez Philips w Wielkiej Brytanii). Nagrania nie mogły zostać wydane pod nazwą Columbia Records, ponieważ EMI prowadziła oddzielną wytwórnię płytową o tej nazwie, Columbia Graphophone Company , poza Ameryką Północną. Było to wynikiem manewrów prawnych, które doprowadziły do powstania EMI na początku lat trzydziestych XX wieku.\nChociaż tak się stało, począwszy od końca 1961 roku, zarówno monofoniczne, jak i stereofoniczne wytwórnie krajowych wydawnictw Columbia zaczęły nosić małe „CBS” na górze etykiety. Nie było to coś, co zmieniło się w określonym terminie, ale raczej tłoczniom powiedziano, aby najpierw zużywały zapasy starych (sprzed CBS) etykiet, co skutkowało mieszaniną etykiet dla niektórych danych wydań. Niektórzy znani są z tekstu CBS na albumach monofonicznych, a nie w stereo z tego samego albumu i na odwrót; kopania przywołały tłoczenia z tekstem CBS po jednej stronie, a nie po drugiej. Wiele, choć na pewno nie wszystkie, wczesnych numerów z odmianą „półki” (tj. Bez głębokiego rowka) miało małe „CBS”. Ten tekst będzie używany na etykietach Columbia do czerwca 1962 roku.\nMeksykańska jednostka Columbia, Discos Columbia, została przemianowana na Discos CBS.\nWraz z utworzeniem CBS Records International , CBS zaczęło tworzyć własną dystrybucję na początku lat sześćdziesiątych, zaczynając od Australii. W 1960 CBS przejęło swojego dystrybutora w Australii i Nowej Zelandii, Australian Record Company (założoną w 1936), w tym Coronet Records , jedną z wiodących australijskich niezależnych firm nagraniowych i dystrybucyjnych. Etykieta CBS Coronet została zastąpiona etykietą CBS z logo „Walking Eye” w 1963 r. ARC kontynuowała działalność pod tą nazwą do późnych lat 70., kiedy to formalnie zmieniła nazwę handlową na CBS Australia.\nMitch Miller w telewizji\nW 1961 roku repertuar muzyczny Columbii zyskał na popularności, gdy Mitch Miller , jego menadżer A&R i lider zespołu, został gospodarzem serialu Sing Along with Mitch w NBC. Spektakl był oparty na „folkowym”, ale atrakcyjnym wykonaniu w stylu „chóru” Millera, zgodnym z popularnymi standardami. W ciągu czterech sezonów serial promował albumy Millera „Singalong”, które sprzedały się w ponad 20 milionach egzemplarzy i uzyskały 34% udział w widowni, gdy został odwołany w 1964 roku.\nWe wrześniu 1961 roku menadżer CBS A&R, John Hammond, wyprodukował pierwszy album Columbia piosenkarki folkowej Carolyn Hester , która zaprosiła przyjaciela, aby towarzyszył jej podczas jednej z sesji nagraniowych. To tutaj Hammond po raz pierwszy spotkał Boba Dylana , z którym podpisał kontrakt z wytwórnią, początkowo jako harmonijkarz. Debiutancki album Dylana ukazał się w marcu 1962 roku i sprzedawał się tylko umiarkowanie. Niektórzy menadżerowie w Kolumbii nazywali Dylana „szaleństwem Hammonda” i sugerują usunięcie Dylana z wytwórni. Ale John Hammond i Johnny Cash bronili Dylana, który w ciągu następnych czterech lat stał się jednym z najlepiej zarabiających zespołów Columbii.\nW latach sześćdziesiątych Dylan osiągnął znaczącą pozycję w Kolumbii. Jego wczesne pieśni ludowe zostały nagrane przez wiele zespołów i stały się hitami dla Petera, Paula & Mary i The Turtles . Niektóre z tych coverów stały się fundamentem gatunku folk rock . The Byrds osiągnęli swój popowy przełom dzięki wersji „ Mr. Tambourine Man ” Dylana . W 1965 roku kontrowersyjna decyzja Dylana, by „przejść na prąd” i pracować z muzykami rockowymi, podzieliła jego publiczność, ale katapultowała go do większego komercyjnego sukcesu dzięki hitowi „ Like a Rolling Stone ” z 1965 roku . Po wycofaniu się z tras koncertowych w 1966 roku, Dylan nagrał dużą grupę piosenek ze swoją grupą wspierającą The Band, która dotarła do innych artystów jako „nagrania demo”. Efektem tego były hity Manfreda Manna („ The Mighty Quinn ”) i Briana Augera , Julie Driscoll & Trinity („ This Wheel's On Fire ”). Albumy Dylana z późnych lat 60. John Wesley Harding i Nashville Skyline stały się kamieniem węgielnym nagrań wschodzącego country rocka i wywarły wpływ na The Byrds i The Flying Burrito Brothers .\nDział inżynieryjny Columbia opracował proces emulacji stereo ze źródła monofonicznego. Nazwali ten proces „Elektronicznie Rechanneled for Stereo”. W wydaniu magazynu Billboard z 16 czerwca 1962 roku (str. 5) Columbia ogłosiła, że wyda „rechanneled” wersje kompilacji największych hitów, które zostały nagrane w trybie monofonicznym, w tym albumy Doris Day, Frankie Laine, Percy Faith, Mitch Miller , Marty Robbins, Dave Brubeck, Miles Davis i Johnny Mathis.\nProces zmiany kanałów Columbii obejmował niewielkie opóźnienie czasowe i pewną separację tonów niskich i wysokich między kanałami. RCA Victor i Capitol („ Duophonic ”) wykorzystywały podobne procesy, ale stosunkowo duże opóźnienie między kanałami skutkowało dźwiękiem, który został opisany przez kolekcjonerów jako „niechlujny” (Duophonic) lub „echo kosza na śmieci” (RCA Victor). Zmiana kanałów Columbii dała dźwięk podobny do pogłosu, choć niektórym wydawało się to denerwujące.\nKiedy British Invasion przybył w styczniu 1964 roku, Columbia nie miała w swoim składzie żadnych muzyków rockowych, z wyjątkiem Diona , który został podpisany w 1963 roku jako pierwsza duża gwiazda rocka wytwórni, oraz Paul Revere & the Raiders, którzy również zostali podpisani w 1963 roku. merseybeat album Ekscytujące Nowy Liverpool dźwięku (Columbia CL-2172, wydany tylko w mono). Terry Melcher , syn Doris Day, wyprodukował ciężko prowadzący „Don't Make My Baby Blue” dla Frankiego Laine, który przez sześć lat nie miał przebojów. Piosenka osiągnęła 51 miejsce na liście pop i 17 miejsce na liście łatwych do słuchania.\nMelcher i Bruce Johnston odkryli i sprowadzili do Columbia The Rip Chords , grupę wokalną składającą się z Erniego Bringasa i Phila Stewarta, i przekształcili ją w grupę rockową dzięki technikom produkcji. Grupa miała hity w „Here I Stand”, remake'u piosenki Wade Flemons i „ Hey Little Cobra ”. Columbia postrzegała te dwa nagrania jako początek wchodzenia w rock and rolla. Melcher i Johnston nagrali kilka dodatkowych singli dla Columbia w 1964 roku jako "Bruce & Terry", a później jako "The Rogues". Melcher wyprodukował wczesne albumy The Byrds i Paul Revere & the Raiders dla Columbia, a Johnston wyprodukował The Beach Boys dla Capitol Records .\nWniebowstąpienie Clive'a Davisa\nKiedy Mitch Miller przeszedł na emeryturę w 1965 roku, Columbia znajdowała się w punkcie zwrotnym. Pogarda Millera dla rock and rolla i pop rocka zdominowała politykę Columbia A&R. Jedynymi znaczącymi "popowymi" zespołami w tamtym czasie byli Bob Dylan, The Byrds, Paul Revere & The Raiders oraz Simon & Garfunkel . W jej katalogu znalazły się inne gatunki: klasyka, jazz i country, a także wyselekcjonowana grupa artystów R&B, wśród nich Aretha Franklin . Większość historyków zauważyła, że Columbia miała problemy z reklamowaniem Franklina jako głównego talentu w gatunku R&B, co doprowadziło do jej odejścia z wytwórni Atlantic Records w 1967 roku.\nW 1967 r. Urodzony na Brooklynie prawnik Clive Davis został prezydentem Kolumbii. Spadała sprzedaż ścieżek dźwiękowych z Broadwayu i seriali Mitcha Millera. Zyski przed opodatkowaniem spadły do około 5 milionów dolarów rocznie. Po mianowaniu Davisa wytwórnia Columbia stała się bardziej wytwórnią muzyki rockowej, głównie dzięki przypadkowej decyzji Davisa o wzięciu udziału w Monterey International Pop Festival , gdzie zauważył i podpisał kilka czołowych artystów, w tym Janis Joplin . Joplin od kilku pokoleń jest liderem rock and rollarzy. Jednak Columbia / CBS nadal miała rękę w tradycyjnym popie i jazzie, a jednym z jej kluczowych przejęć w tym okresie była Barbra Streisand . Swój pierwszy solowy album wydała w Columbii w 1963 roku i pozostaje w tej wytwórni do dziś. Ponadto wytwórnia utrzymywała Milesa Davisa na liście, a jego nagrania In a Silent Way i Bitches Brew z końca lat 60. były pionierami połączenia jazzu i rocka .\nGrupa z San Francisco o nazwie Moby Grape zyskiwała popularność na Zachodnim Wybrzeżu i została podpisana przez Davisa w 1967 roku. Aby z pluskiem wprowadzić ich w świat, wydali swój debiutancki album wraz z pięcioma singlami z albumu. , wszystko tego samego dnia, 6 czerwca 1967 roku, 23 lata po D-Day . Album zajął 24 miejsce na liście Billboard 200 , ale single ledwo wbiły się w listy przebojów, a najlepszym wykonawcą był „Omaha”, który trwał zaledwie trzy tygodnie na liście Hot 100, osiągając tylko 88 miejsce. „Hej babciu” dotarło tylko do wykresu Bubbling Under i zniknęło w ciągu tygodnia. Pojawiły się również skargi dotyczące nieprzyzwoitego gestu skierowanego na amerykańską flagę na okładce, którą trzeba było usunąć przy drugim wydaniu, nie wspominając o tym, że sprzedaż grupy zaczęła spadać po tym. Zwrot z całego budżetu promocyjnego dla singli nie przyniósł niczego. Chociaż grupa wydała jeszcze dwa albumy, ten szczególny chwyt reklamowy nigdy nie został ponownie podjęty przez Columbia ani żadną inną dużą wytwórnię.\nPrawdopodobnie najbardziej udanym komercyjnie aktorem popowym Columbii tego okresu, poza Bobem Dylanem, był Simon & Garfunkel. Duet zdobył niespodziewany hit numer 1 w 1965 roku, kiedy producent CBS Tom Wilson , zainspirowany folkowo-rockowymi eksperymentami The Byrds i innych, dodał perkusję i bas do wcześniejszego nagrania duetu „ The Sound of Silence ” bez ich wiedzy lub zatwierdzenie. Rzeczywiście, duet rozpadł się już kilka miesięcy wcześniej, zniechęcony kiepską sprzedażą ich debiutanckiego albumu, a Paul Simon przeniósł się do Wielkiej Brytanii, gdzie dowiedział się o tym, że singiel stał się hitem dopiero z prasy muzycznej. Dramatyczny sukces piosenki skłonił Simona do powrotu do Stanów Zjednoczonych; duet zreformował się i wkrótce stał się jednym z flagowych aktów boomu folk-rock połowy lat sześćdziesiątych. Ich następny album, Parsley, Sage, Rosemary and Thyme , zajął czwarte miejsce na liście albumów Billboard. Duet następnie wydał singiel Top 20, „ A Hazy Shade of Winter ”, ale postępy zwolniły w latach 1966-67, gdy Simon zmagał się z blokadą pisarza i wymogami ciągłego koncertowania. Strzelili na szczyt w 1968 roku po tym, jak Simon zgodził się napisać piosenki do filmu Mike'a Nicholsa The Graduate . Powstały w ten sposób singiel „ Mrs. Robinson ” stał się hitem. Zarówno ścieżka dźwiękowa The Graduate, jak i następny album studyjny Simon & Garfunkel, Bookends , były największymi hitami na liście albumów, z łączną sprzedażą przekraczającą pięć milionów egzemplarzy. Piąty i ostatni album studyjny Simona i Garfunkela, Bridge over Troubled Water (1970), osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w USA w styczniu 1970 roku i stał się jednym z najbardziej udanych albumów wszechczasów.\nHoyt Axton i Tom Rush\nDavis zwabił artystów Hoyta Axtona i Toma Rusha do Kolumbii w 1969 roku i obaj otrzymali od wytwórni tzw. „Popowe traktowanie”. Hoyt Axton był piosenkarzem i autorem piosenek folkowych / bluesowych od wczesnych lat 60., kiedy nagrał kilka albumów dla Horizon , a następnie Vee-Jay . Zanim dołączył do Columbia, miksował udane popowe piosenki, takie jak „ Greenback Dollar ”, z hardrockowymi piosenkami dla Steppenwolf , takimi jak „ The Pusher ”, który został wykorzystany w filmie Easy Rider w tym samym roku. Kiedy wylądował w Columbii, jego album My Griffin Is Gone został opisany jako „dziecko z plakatu” dla „nadprodukcji”, pełne wszelkiego rodzaju instrumentów, a nawet strun ”. Po tym albumie Axton odszedł i dołączył do Capitol Records, gdzie jego następne albumy zawierały „ Joy to the World ” i „ Never Been to Spain ”, które stały się hitami dla Three Dog Night on Dunhill . Axton ostatecznie został piosenkarzem country i założył własną wytwórnię płytową, Jeremiah.\nTom Rush zawsze był artystą ludowym typu „gawędziarz” lub „ballader”, przed i po swojej przygodzie z Columbią, do której Rush został zwabiony z Elektry . Podobnie jak w przypadku Axtona, Rush został poddany „kuracji” podczas swojego debiutu zatytułowanego Columbia . Mnogość instrumentów dodanych do jego zwykłej gitary solowej została oczywiście wykonana „ze smakiem”, ale nie odpowiadała oczekiwaniom publiczności Rush. Tak skomentował do historyka wytwórni płytowej Mike'a Callahan:\nCóż, kiedy jesteś w studio, wydobywają wszystkie te „słodziki” i rzeczy, które mają, a kiedy tam jesteś, mówisz, tak, to brzmi dobrze. Ale potem dostajesz album do domu i prawie nie słyszysz siebie pod tym wszystkim.\nOstatecznie Rush powrócił do swojego zwykłego brzmienia (które zastosował na swoich trzech kolejnych albumach wydawanych dla Columbia) i od tamtej pory gra dla wdzięcznej publiczności.\nSeria albumów Columbia rozpoczęła się w 1951 roku albumem GL-500 (CL-500) i osiągnęła niezręczny kamień milowy w 1970 roku, kiedy sekwencja numeracji stereo osiągnęła CS-9999, przypisaną do albumu Patti Page Honey Come Back . Stanowiło to wyzwanie dla systemu numeracji katalogowej, ponieważ Columbia używała czterocyfrowego numeru katalogowego przez 13 lat, a CS-10000 wydawał się nieporęczny. Columbia zdecydowała się zamiast tego rozpocząć wydawanie albumów na CS-1000, zachowując czterocyfrowy numer katalogowy. Doprowadziło to jednak do ponownego wykorzystania numerów używanych wcześniej w latach 1957–58, chociaż prefiks był teraz inny. W lipcu 1970 roku dział katalogowania wdrożył nowy system, łącząc wszystkie swoje etykiety w ujednolicony system numeracji katalogowej zaczynający się od 30000, z literą prefiksu oznaczającą etykietę: C = Columbia, E = Epic , M = Columbia Masterworks , Y = Columbia Odyssey i Z = każda inna wytwórnia dystrybuowana przez CBS. Litera prefiksu G została również użyta w przypadku dwóch zestawów albumów - lub liczby rekordów w zestawie po literze etykiety, na przykład KC2). Pierwszy album CBS wydany w ramach nowego systemu było na Elvin Bishop Grupy „s debiutancki album w Fillmore Records, przypisany 30001, natomiast pierwsze rzeczywiste uwolnienie Columbia w systemie był Herschel Bernardi ” s Show Stopper , przypisany C 30004. Najwyższym numerem katalogowym wydanym w starym systemie był CS-1069, przypisany do książki i rekordu Ulicy Sezamkowej . Chronologicznie Columbia wydała co najmniej jeden album z tej serii w sierpniu, ale do tego czasu seria CBS Consolidated 30000, która zaczęła wydawać albumy w lipcu z nowym projektem wytwórni, była już na dobrej drodze, wydając prawie 100 albumów. Później system został rozszerzony o jeszcze więcej liter przedrostków, co trwało do 2005 roku.\nWe wrześniu 1970 roku, pod kierownictwem Clive'a Davisa , Columbia Records weszła na rynek rockowy Zachodniego Wybrzeża, otwierając najnowocześniejsze studio nagrań (które znajdowało się przy 827 Folsom St. w San Francisco, a później przekształciło się w Automatt ) i utworzenie siedziby i biura A&R w San Francisco w Fisherman's Wharf , na czele którego stoi George Daly , producent i artysta z Monument Records (który podpisał wówczas umowę dystrybucyjną z Columbia) oraz były kolega z zespołu Nilsa Lofgrena i Roya Buchanana . Studio nagrań działało w ramach CBS do 1978 roku.\nWe wczesnych latach siedemdziesiątych Columbia rozpoczęła nagrywanie w czterokanałowym procesie zwanym kwadrofonicznym , przy użyciu standardu „SQ” (Stereo Quadraphonic), który wykorzystywał elektroniczny proces kodowania, który mógł być dekodowany przez specjalne wzmacniacze, a następnie odtwarzany przez cztery głośniki, z każdym głośnikiem umieszczony w rogu pokoju. Co ciekawe, RCA przeciwstawił się kolejnemu procesowi kwadrofonicznemu, który wymagał specjalnej wkładki do odtwarzania „dyskretnych” nagrań do odtwarzania czterokanałowego. Płyty kwadrofoniczne Columbia i RCA można było odtwarzać na konwencjonalnym sprzęcie stereo. Chociaż proces Columbia wymagał mniej sprzętu i był dość skuteczny, wielu było zdezorientowanych przez konkurencyjne systemy, a sprzedaż zarówno nagrań matrycowych Columbia, jak i dyskretnych nagrań RCA była rozczarowująca. Kilka innych firm również wydało kilka nagrań matrycowych na kilka lat. Nagrania kwadafoniczne używali zarówno artyści klasyczni, w tym Leonard Bernstein i Pierre Boulez , jak i popularni artyści, tacy jak Electric Light Orchestra , Billy Joel , Pink Floyd , Johnny Cash , Barbra Streisand , Ray Conniff , Carlos Santana , Herbie Hancock , The Clash and Blue Öyster Cult . Columbia wydała nawet album ze ścieżką dźwiękową do filmowej wersji Funny Girl w kwadrofonicznej. Wiele z tych nagrań zostało później zremasterowanych i wydanych z dźwiękiem przestrzennym Dolby na CD.\nYetnikoff zostaje prezydentem\nW 1975 roku Walter Yetnikoff został awansowany na prezesa Columbia Records, a jego zwolnione stanowisko prezesa CBS Records International objął Dick Asher. W tym momencie, według historyka muzyki Frederica Dannena, nieśmiały i introwertyczny Yetnikoff zaczął zmieniać swoją osobowość, stając się (według słów Ashera) „dzikim, groźnym, surowym, a przede wszystkim bardzo głośnym”. Zdaniem Dannena, Yetnikoff prawdopodobnie nadmiernie rekompensował swoją naturalnie wrażliwą i wielkoduszną osobowość oraz że miał niewielkie nadzieje na bycie rozpoznanym jako „rekordowiec” (ktoś z muzycznym uchem i intuicyjnym zrozumieniem aktualnych trendów i intencji artystów ), ponieważ był głuchy, więc zamiast tego postanowił stać się „barwną postacią”. Yetnikoff szybko stał się znany ze swojego gwałtownego usposobienia i regularnych napadów złości: „Roztrzaskał szkło, wypluł mieszankę jidysz i epitetów z podwórka i fizycznie wyrzucał ludzi z budynku CBS”.\nW 1976 roku Columbia Records of Canada została przemianowana na CBS Records Canada Ltd. Wytwórnia Columbia nadal była używana przez CBS Canada, ale wytwórnia CBS została wprowadzona dla nagrań francuskojęzycznych . 5 maja 1979 roku, Kolumbia Masterworks rozpoczął nagrywanie cyfrowej w sesji nagraniowej Strawińskiego „s Pietruszki przez New York Philharmonic Orchestra pod batutą Zubina Mehta , w Nowym Jorku (przy użyciu 3M ” s 32-kanałowy rejestrator wielościeżkowy cyfrowy).\nDick Asher kontra „Sieć”\nCBS Records miało popularną listę muzyków. Rozprowadzał Philadelphia International Records , Blue Sky Records , Isley Brothers ' T-Neck Records i Monument Records (od 1971 do 1976). Ale przemysł muzyczny podupadał. Całkowita sprzedaż spadła o 11%, największy spadek od II wojny światowej. W 1979 r. CBS osiągnęła dochód przed opodatkowaniem w wysokości 51 mln USD i sprzedaż przekraczającą 1 mld USD. Etykieta zwolniła setki pracowników.\nAby poradzić sobie z kryzysem, CEO John Backe awansował Dicka Ashera z wiceprezesa ds. Biznesowych na zastępcę prezesa. Asher, obciążony cięciem kosztów i przywracaniem zysków, podobno niechętnie przyjmował tę rolę. Martwił się, że Yetnikoff będzie oburzony jego awansem. Ale Backe miał zaufanie do doświadczeń Ashera. W 1972 roku Asher zmienił brytyjski oddział CBS ze strat w zyski. Backe uważał go za uczciwego i godnego zaufania, i zaapelował o lojalność Ashera wobec firmy. Pracownicy CBS myśleli, że Asher był nudziarzem i intruzem. Zmniejszył wydatki i przywileje, takie jak limuzyny i restauracje. Jego związek z Yetnikoffem się pogorszył.\nAsher był coraz bardziej zaniepokojony ogromnymi i szybko rosnącymi kosztami zatrudniania niezależnych agentów, którzy byli opłacani za promowanie nowych singli wśród dyrektorów programów radiowych. „Indies” był używany przez wytwórnie płytowe przez wiele lat do promowania nowych wydawnictw, ale kiedy metodycznie zagłębiał się w wydatki CBS Records, Asher był przerażony, gdy odkrył, że zatrudnienie tych niezależnych promotorów kosztowało teraz samą CBS aż 10 milionów dolarów rocznie. . Kiedy Asher przejął oddział CBS w Wielkiej Brytanii w 1972 roku, niezależny promotor mógł pobierać tylko 100 dolarów tygodniowo, ale do 1979 roku czołowi amerykańscy niezależni promotorzy zorganizowali się w luźny kolektyw znany jako „The Network”, a ich honoraria sięgały teraz dziesiątki milionów dolarów rocznie, historyk muzyki Frederic Dannen szacuje, że do 1980 r. główne wytwórnie płaciły promotorom „Network” od 100 000 do 300 000 dolarów za piosenkę i że kosztowało to całą branżę aż 80 milionów dolarów rocznie.\nW tym okresie Columbia trafiła na listę Top 40 singlem Pink Floyd „ Another Brick in the Wall ”, a jej macierzysty album The Wall miał spędzić cztery miesiące na pierwszym miejscu listy Billboard LP na początku 1980 r., Ale niewiele osób na liście przemysł wiedział, że Dick Asher w rzeczywistości używał tego singla jako tajnego eksperymentu, aby przetestować skalę zgubnego wpływu The Network - nie płacąc im za promowanie nowego singla Pink Floyd. Rezultaty były natychmiastowe i głęboko niepokojące - żadna z głównych stacji radiowych w Los Angeles nie nadawałaby płyty, mimo że grupa była w mieście, grając pierwsze siedem koncertów w ramach swojej rozbudowanej trasy The Wall Tour w Los Angeles Memorial Sports. Arena do entuzjastycznych recenzji i wyprzedanych tłumów. Asher był już zaniepokojony rosnącą potęgą Sieci i faktem, że działała ona całkowicie poza kontrolą wytwórni, ale był głęboko przerażony, gdy zdał sobie sprawę, że "Sieć" była w rzeczywistości ogromnym biznesem wymuszeń i że operacja może być dobrze powiązany ze zorganizowaną przestępczością - problem stanowczo odrzucony przez Yetnikoffa, który stanowczo bronił „indiesów” i ogłosił ich „menschami”. Ale Dick Asher wiedział teraz, że prawdziwą siłą The Network jest ich zdolność do zapobiegania przechwytywaniu nagrań przez radio, a jako doświadczony prawnik medialny i lojalny pracownik CBS był również doskonale świadomy, że może to stać się nowym skandalem płatniczym , który miał potencjał, by pochłonąć całą korporację CBS i że Federalna Komisja Łączności mogłaby nawet cofnąć wszystkie ważne licencje CBS na nadawanie, gdyby korporacja została uznana za zamieszaną w jakąkolwiek nielegalność.\nLata 80. i sprzedaż Sony\nStruktura US Columbia pozostała niezmieniona do 1980 roku, kiedy to wydzieliła klasyczną / broadwayowską jednostkę Columbia Masterworks Records, tworząc osobną wytwórnię CBS Masterworks Records.\nW 1988 roku firma CBS Records Group, w tym jednostka Columbia Records, została przejęta przez firmę Sony , która w 1991 r. Zmieniła nazwę na dział macierzysty Sony Music Entertainment . Ponieważ Sony posiadało jedynie tymczasową licencję na nazwę CBS Records, nabyło prawa. do znaków towarowych Columbia ( Columbia Graphophone ) poza Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Hiszpanią (znak towarowy należący do BMG ) i Japonią (Nippon Columbia) należącymi do EMI , które zasadniczo nie były przez nich używane od wczesnych lat siedemdziesiątych. Wytwórnia CBS Records została oficjalnie przemianowana na Columbia Records 1 stycznia 1991 roku na całym świecie z wyjątkiem Hiszpanii (gdzie Sony uzyskało prawa w 2004 roku, tworząc spółkę joint venture z BMG) i Japonii. CBS Masterworks Records została przemianowana na Sony Classical Records . W grudniu 2006 r. CBS Corporation przywróciła nazwę CBS Records dla nowej małej wytwórni ściśle związanej z jej właściwościami telewizyjnymi (tak się składa, że nowa CBS Records jest obecnie dystrybuowana przez inny oddział Sony Music, RED Distribution ).\nColumbia Records pozostaje wiodącą wytwórnią zależną Sony Music Entertainment . Na czele wytwórni stoi prezes Rob Stringer wraz z wiceprezesem wykonawczym i dyrektorem generalnym Joelem Klaimanem , którzy dołączyli do wytwórni w grudniu 2012 r. W 2009 r., Podczas ponownej konsolidacji Sony Music, Columbia nawiązała współpracę ze swoją siostrą Epic Records, tworząc Label Grupa Columbia / Epic ramach którego działała jako nadrukiem. W lipcu 2011 r., W ramach dalszej restrukturyzacji korporacji, Epic został oddzielony od Columbia / Epic Group, ponieważ Epic przyjął wielu artystów z Jive Records.\nOd marca 2013 roku Columbia Records była domem dla 90 artystów, takich jak Lauren Jauregui , Robbie Williams , Calvin Harris i Daft Punk .\n2 stycznia 2018 roku Ron Perry został prezesem i dyrektorem generalnym Columbia Records.\nSony i Columbia współpracowały wcześniej. SQ Stereo Quadraphonic został opracowany przez inżyniera Benjamina Bauera z Kolumbii we współpracy z firmą Sony, która wyprodukowała pierwsze komercyjne dekodery SQ w 1971 roku. System SQ był również nazywany systemem CBS / Sony lub Columbia / Sony.\nNabycie praw do znaków towarowych Columbia przez EMI (w tym logo „Magic Notes”) postawiło spółkę przed dylematem, jakiego logo użyć. Przez większą część lat dziewięćdziesiątych Columbia wydawała swoje albumy bez logo, tylko ze słownym znakiem „COLUMBIA” w kroju Bodoni Classic Bold. Columbia eksperymentowała z przywróceniem logo „Notes and Mic”, ale bez znaku CBS na mikrofonie. Logo to jest obecnie używane w serii wydawnictw i wznowień jazzowych „Columbia Jazz”. Zmodyfikowane logo „Magic Notes” znajduje się na logo Sony Classical . W połowie do końca 1999 roku zdecydowano ostatecznie, że „Walking Eye” (wcześniej logo CBS Records poza Ameryką Północną) będzie logo Columbii, z zachowanym projektem znaku słownego Columbia, na całym świecie z wyjątkiem Japonii, gdzie Nippon Columbia ma prawa do znaku towarowego Columbia do dziś i nadal używa logo „Magic Notes”. W Japonii CBS / Sony Records zmieniło nazwę na Sony Records w 1991 roku i zaprzestało używania logo „Walking Eye” w 1998 roku.\nLista artystów Columbia Records\nGłówny artykuł: Lista artystów Columbia Records\nW październiku 2012 roku z Columbia Records podpisało kontrakt 85 artystów, co czyni ją największą z trzech flagowych wytwórni należących do Sony Music (następnie RCA Records z 78 artystami i Epic Records z 43 artystami).\nW sierpniu 1978 roku Maurice White , założyciel i lider zespołu Earth, Wind & Fire , ponownie założył American Recording Company (ARC). Oprócz Earth, Wind & Fire z wytwórni White, w składzie wytwórni dystrybuowanych przez Columbia Records znaleźli się odnoszący sukcesy piosenkarz R&B i pop Deniece Williams , jazz-fusion grupa Weather Report oraz trio R&B The Emotions .\nColumbia Label Group (Wielka Brytania)\nW styczniu 2006 roku Sony BMG UK podzieliło swoją działalność na pierwszej linii na dwie oddzielne wytwórnie. RCA Label Group, zajmująca się głównie muzyką Pop i R&B oraz Columbia Label Group, zajmująca się głównie muzyką Rock, Dance i Alternative. Mike Smith jest dyrektorem zarządzającym Columbia Label Group, Ian Dutt jest dyrektorem marketingu, a Alison Donald jest dyrektorem A&R.\nW 1997 roku Columbia nawiązała współpracę z niepodpisaną wytwórnią Aware Records, zajmującą się dystrybucją muzyki Aware's. Dzięki temu przedsięwzięciu Columbia znalazła artystów odnoszących duże sukcesy. W 2002 roku Columbia i Aware zaakceptowały opcję kontynuowania tej relacji.\nW 2007 roku Columbia utworzyła Columbia Nashville , która jest częścią Sony Music Nashville . To dało Columbia Nashville pełną autonomię i oddzielenie menedżerskie od Columbia w Nowym Jorku. Columbia przez wiele lat dawała swojemu działowi muzyki country półautonomię i przez lata pięćdziesiąte XX wieku posiadała katalog serii 20 000 singli z muzyką country, podczas gdy reszta singli Columbia miała numer katalogowy 30 000, a następnie 40 000 serii.\nW 1913 roku Columbia przeniosła się do Woolworth Building w Nowym Jorku i tam swoje pierwsze studio nagrań. W 1917 roku Columbia wykorzystała to studio do nagrania jednej z najwcześniejszych płyt jazzowych zespołu Original Dixieland Jass Band .\nW Nowym Jorku Columbia Records miała jedne z najbardziej cenionych studiów nagrań dźwiękowych, w tym Columbia 30th Street Studio przy 207 East 30th Street („Studio C” i „Studio D”), CBS Studio Building przy 49 East 52nd Street („Studio B” na drugim piętrze i „Studio E” na szóstym piętrze) oraz jedno z ich najwcześniejszych studiów nagraniowych „Studio A” przy 799 - 7th Avenue w pobliżu 52nd Street.\nColumbia 30th Street Studio przy 207 East 30th Streets (nazywana "The Church") była uważana przez niektórych w branży muzycznej za najlepiej brzmiącą salę swoich czasów i wielu uważa, że było to największe studio nagrań w historii. Budynek z 1875 roku, w dzielnicy Murray Hill na Manhattanie, został pierwotnie zbudowany jako kościół chrześcijański. Był używany przez kilka nominałów w ciągu następnych siedemdziesięciu lat, a pod koniec lat czterdziestych na krótko stał się studiem radiowym, po czym został wydzierżawiony przez CBS w 1952 roku i przekształcony w najnowocześniejsze studio nagrań. 30th Street Studio miało wyjątkowe właściwości dźwiękowe, dzięki strzelistemu sklepieniu na sto stóp, odsłoniętym belkom drewnianym, ścianom gipsowym i nielakierowanej drewnianej podłodze. Kiedy Columbia przejęła posiadłość, wówczas szef A&R Mitch Miller (sam muzyk) rozpoznał jej wyjątkowe właściwości akustyczne i oświadczył, że sala ma pozostać „nietknięta ludzkimi rękami”. Wysłał szczegółowe stałe polecenia do wszystkich pracowników, aby kontrolowali konserwację i sprzątanie przestrzeni, nawet do wymiany żarówek, nakazując, aby zasłony i inne elementy wyposażenia nie były nigdy dotykane, że nie wolno malować, a zwłaszcza że drewnianą podłogę można było tylko zamiatać lub odkurzać i nigdy nie wolno jej było wycierać wodą, z obawy, że może to zmienić rezonansowe i odblaskowe właściwości pomieszczenia. CBS nigdy nie zdecydowała się na bezpośredni zakup budynku i zrezygnowała z dzierżawy i zamknęła pracownię w 1982 roku. Pomimo nieodłącznego statusu dziedzictwa i kulturowego znaczenia budynku, został sprzedany deweloperom w 1985 roku, zburzony i zastąpiony przez wieżowiec apartamentowy.\nColumbia nagrywała również w bardzo szanowanej Liederkranz Hall, przy 111 East 58th Street między Park i Lexington Avenue w Nowym Jorku, została zbudowana przez niemieckie stowarzyszenie kulturalne i muzyczne, The Liederkranz Society , i była używana jako nagranie. studio ( Victor nagrał również w Liederkranz Hall pod koniec lat 20.). Producent Morty Palitz odegrał kluczową rolę w przekonaniu Columbia Records do rozpoczęcia korzystania ze studia Liederkranz Hall do nagrywania muzyki, dodatkowo przekonując dyrygenta Andre Kostelanetza do nagrania niektórych z pierwszych nagrań w Liederkranz Hall, które do tej pory były wykorzystywane wyłącznie przez radio CBS Symphony. przedstawia. W 1949 r. Duża przestrzeń Liederkranz Hall została fizycznie przebudowana na cztery studia telewizyjne.\nRon Perry - prezes i dyrektor generalny\nStephen Russo - wiceprezes i dyrektor finansowy\nJim Flora , następca Alexa Steinweissa i legendarny ilustrator wytwórni w latach czterdziestych XX wieku\nAlex Steinweiss , dyrektor artystyczny wytwórni od 1938 do 1943 roku, wynalazca ilustrowanej okładki albumu i okładki płyty LP\nWikimedia Commons znajdują się multimedia związane z Columbia Records .\nMistrzowie Columbia w dyskografii amerykańskich nagrań historycznych\nZobacz profil projektanta Alexa Steinweissa\nTę stronę ostatnio edytowano 15 września 2020 o 14:00 (UTC) .