Temat: Re: Norwich [odnośnik] 22.11.18 8:13\nZnalezieni przez mugoli Samuel i Sophia, zostali zabrani do małej, lokalnej przychodni, w której jedyny lekarz dość pozornie opatrzył ich rany, a następnie odesłani dziwnym pojazdem do samego szpitala w Norwich. Żadne z nich nie pamiętało ani podróży, ani głosów, które ich otaczały, ale oboje mogli mieć przedziwny sen — zamknięto ich w małym, metalowym pudełku, które wyło i trzęsło.\nW szpitalu udzielono im pomocy, ale rany były bardzo rozległe. Lekarze, którzy podjęli się próby przywrócenia czarodziejów do życia nie wiedzieli, jak z takimi obrażeniami wciąż mogli żyć, ale trzymając się nadziei zajęli się ich odratowywaniem. Podczas operacji wyczyszczono im rany i zszyto z niezbyt wielka precyzją, a następnie umieszczono ich jednej sali i podłączono do pikającej aparatury i zestawu kroplówek. Obojgu aurorom świat mugoli nie był zupełnie obcy. Choć z pewnością nie wiedzieli czym była cała ta aparatura i przypięte do rąk rurki, szybko mogli zdać sobie sprawę, że te dziwności są typowe dla mugolskich lecznic. Byli też pod nadzorem pielęgniarki, która rozglądała ich stanu co pół godziny, ale nie była w stanie powiedzieć im nic na temat samego wypadku.\nMugolska pomoc była niewystarczająca, aby przywrócić czarodziejów do właściwego stanu. Zszyte rany się rozłaziły, jad wciąż krążył w ich żyłach, samopoczucie było fatalne. Rekonwalescencja w tym szpitalu, tymi sposobami, jeśli przyniesie jakiekolwiek efekty, potrwa kilka tygodni. Wśród osób, które pomogły dwóm nieznajomym był czarodziej, który zabrał z brzegu Wensum różdżki i przybył do szpitala w Norwich, aby je oddać rannym. Niestety, czarodzieje wtedy wciąż byli nieprzytomni. Zostawił je pod poduszkami i zniknął, nie zostawiając ani nazwiska ani żadnej informacji o tym, co wydarzyło się przy rzece. Uczynił jednak coś innego - wezwał pomoc z Munga, informując personel, że w szpitalu w Norwich znajduje się para ciężko rannych czarodziejów. Uzdrowiciel bez trudu przedostał się za pomocą śwwstoklika do piwnic szpitala. W samym budynku nie było aktualnie żadnego uzdrowiciela, ostatni, który tu pracował zmarł przed dwoma laty, ale Zachary mógł być w tym miejscu wcześniej. Czarodziejowi z łatwością udało się wtopić w tłum lekarzy i dotrzeć do potrzebujących.\nOboje mogli się ocknąć, nie wiedząc, co się wydarzyło po walce, gdzie się znaleźli i jaki był ich właściwy stan. Ubrani byli w szpitalne piżamy. Pod poduszkami ukryte leżały różdżki, na nocnych szafkach wszystkie posiadane przedmioty. Ubrania zostały najprawdopodobniej wyrzucone przez personel, podobnie jak buty. Nigdzie nie było śladu po eliksirach.\n| Data wątku do ustalenia; powinno się to odbyć dwa-trzy dni lub więcej po walce. Jeżeli po leczeniu ugryzień węży pozostaną blizny, należy je zgłosić w aktualizacjach, będą dopisane do znaków szczególnych postaci.\nSamuel - 8/266 (użycia patronusa: 0/5)\nkąsane - łydka, pachwina (-140), psychiczne (-58), zatrucia (-60)\nkąsane - łydka, pachwina (-10), psychiczne (-162), zatrucia (-60)\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 09.12.18 23:57\n| 27 października\nPraca w Mungu nieustannie starała się zapewniać mu wrażenia, dzięki którym uzdrowicielskie obowiązki Zachary'ego nie wiały nudną monotonią. Wprawdzie nigdy nie narzekał na to, że każdy dzień zaczynał tak samo, wypełniając punkt po punkcie powinności związane z rozpoczęciem dyżuru. Reszta dnia w zasadzie pozostawała podobna z tym małym wyjątkiem, gdy pojawiał się nagły wypadek bądź wymagana była konsultacja na innym z oddziałów. To jednak stanowiło mniejszość i bywało miłą odmianą; tej zaznał dzisiaj aż zanadto. Informacja, która trafiła do szpitala, a także w dalszym toku bezpośrednio do niego, wywołała w nim niewielki zgrzyt, gdy przygotowywał się do nagłej podróży. Niewiele czasu potrzebował na zebranie odpowiedniego wyposażenia. Jeszcze tego samego wieczora planował powrócić do Londynu i nie sądził, by cała wycieczka zajęła mu więcej czasu. Gdyby wiedział, w jakim był błędzie, z pewnością zabrałby ze sobą coś do jedzenia, a tak wylądował w jakiejś piwnicy. Rozglądając się po niej, potraktował ją jak zbiorowisko starych, nieużywanych rzeczy przez mugoli i w zasadzie niewiele się pomylił, a tym samym zdecydował, że jego uzdrowicielska szata była zdecydowanie nie na miejscu. Ściągnąwszy ją, wepchnął do zabranej ze sobą płóciennej torby, upewnił się, że zabrane eliksiry nadal znajdowały się w kieszeni spodni, po czym opuścił pomieszczenie, chcąc jak najszybciej znaleźć się tam, gdzie został wysłany. Naturalnie dostanie się do sali, w której znajdowali się ranni czarodzieje, zajęło więcej czasu niż oczekiwał, jednak nieznajomość miejsca była oczywista i kierował się w stronę hałasów z nadzieją, że jego ubranie pozbawione uzdrowicielskiej szaty było dostatecznie mugolskie. Samym swoim wyglądał zwracał na siebie uwagę, jednak za wszelką cenę starał się to ukryć, przemierzając kolejne korytarze, unikając kontaktu z mijanymi osobami, aż wreszcie odnalazł właściwą salę szpitalną. Wejście do środka okazało się w skutkach znacznie trudniejsze niż sądził. Niemal od razu rozpoznał twarz mężczyzny, ściągając brwi, starając się mimo wszystko zachować spokój.\n— Skamander? — zapytał, przywołując z pamięci jego nazwisko, wyciągając różdżkę oraz podchodząc do pierwszego z łóżek. Nie czekał na odpowiedź, nie licząc na to, że ten pozostawał przytomny bądź do końca świadomy otaczającej go rzeczywistości. Natychmiast przystąpił do oględzin ran, powoli identyfikując je, oceniając ich potencjalne skutki oraz rozległość. Z poważnym wyrazem twarzy przyglądał się czemuś, co wyglądało na ugryzienia węży, z ulgą przyjmując fakt, że zabrał ze sobą odpowiednie eliksiry, choć – sądząc po ich ilości – mogły okazać się niewystarczające i mimo wszystko wymagany był pobyt w Mungu. Z całą resztą zaklęcia powinny sobie poradzić.\nWstępnych oględzin dokonał również u kobiety leżącej na drugim łóżku, zauważając niemal te same rodzaje obrażeń, tym samym wywołując w samym sobie zastanowienie, co też takiego mogło się stać w ostatnim czasie. Myślenie o tym nie miało jednak większego sensu. Jeśli się uda, może później dowie się czegoś od Skamandera i tej kobiety. Teraz najważniejsze pozostawało leczenie ran i z tą myślą chwycił mocniej różdżkę, by przystąpić do pracy.\n| Przechodzę do szafki zniknięć\n| Zabieram ze sobą dwie fiolki wywaru oczyszczającego z toksyn, obowiązkowo różdżka\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 10.12.18 1:50\nWracam z szafki\n|Sophia, obrażenia: zatrucia(60)|uleczone: kąsane(10), psychiczne (162)\n|Samuel, obrażenia: zatrucia(60)|uleczone: psychiczne(58), kąsane (140)\n|Zachary, PŻ: 205/210\nUdało się, powtórzył we własnych myślach, odsuwając się od łóżka, by zrobić kilka rozluźniających kroków po pomieszczeniu. Rzadko używał magii w tak ciągły sposób. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz rzucił tyle zaklęć w tak krótkim czasie, po drodze doświadczając niegroźnych anomalii. Wiedział jednak, dlaczego nie robił tego zbyt często. Nieustanne wypowiadanie inkantacje było najzwyczajniej w świecie męczące, o czym świadczyło pulsowanie w skroniach, do których przykładał palce wolnej ręki, masując je kolistymi ruchami. Wiedział, że Skamander i ta kobieta byli już prawie bezpieczni. Niewątpliwie pozostaną im przez jakiś czas blizny po ukąszeniach, lecz tym się nie przejmował. Wciąż wymagali opieki, której tutaj udzielić im nie mógł, choć posiadał ze sobą remedium skracające pobyt w szpitalu.\n— Te ukąszenia bez wątpienia były jadowite — odezwał się do nich, sięgając do kieszeni spodni. — Mam dla was po jednej dawce eliksiru oczyszczającego z toksyn, ale to nie załatwi całej sprawy. Tak czy inaczej będziecie musieli spędzić trochę czasu w szpitalu — kontynuował, w międzyczasie wręczając im po fiolce, będąc absolutnie pewnym tego, że spożycie ich zawartości teraz nie przyniesienie niepożądanych skutków ubocznych. Podanie ich w większej ilości byłoby takie, ale nie zamierzał ryzykować. Podejmując się tego zadania, wziął na barki odpowiedzialność sprowadzenia ich z powrotem w możliwie jak najlepszym stanie. Patrząc na nich, był pewien, że czuli się znacznie lepiej i mogli jak najszybciej wracać razem z nim do szpitala na obserwację oraz kontynuację leczenia. Nie zmieniało to jednak tego, że ponownie zaczęły zżerać go myśli, co takiego się stało i dlaczego wylądowali właśnie tutaj.\n— Skamander, co się tutaj stało? — zapytał, gdy wreszcie znalazł sobie miejsce pod ściana niedaleko drzwi. Oparł się o nią, spojrzeniem omiatając szpitalną salę, aż wreszcie utkwił je w mężczyźnie, domagając się jakiejkolwiek odpowiedzi. Liczył się z tym, że spotka się z kłamstwem. Był niemal całkowicie pewien, że za chwilę usłyszy wyssaną z palca bajkę, która miała zadowolić jego ciekawość. To spotkanie przypomniało mu poprzednie, lecz wtedy doskonale znał motywy, w jakich mężczyzna się znalazł. Teraz nie miał pewności i jedynie zastanawiał się, czy mogło mieć to jakikolwiek związek ze sprawami, o których zazwyczaj nie myślał. Dziś chyba musiał sobie o nich przypomnieć, starając się nie wspominać skurczu żołądka sprzed chwili ani tego, że jego twarz była bledsza niż zwykle. Choć tą małą zmianą w zasadzie się nie przejmował; powątpiewał w możliwość dostrzeżenia jej przez Skamandera i tę kobietę.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 11.12.18 0:16\nOstatnią rzeczą, jaką pamiętała na pewno była walka nad brzegiem rzeki i rzucający się w jej kierunku wąż. Później wszystko pogrążyło się w ciemności i nie było już niczego, choć nie do końca. Choć jej pamięć wyraźnie szwankowała, mogła przysiąc, że miała dziwny sen o zamknięciu w metalowym pudełku, które wyło i trzęsło się.\nNa początku nie była nawet pewna, czy w ogóle żyje, czy może tak wyglądało umieranie i przechodzenie w zaświaty. Nad rzeką nawet nie podejmowała próby obrony przed wężem, była gotowa zginąć, byle tylko czarnoksiężnicy nie przejęli nad nią kontroli i nie zmusili do czynienia zła. Ale jej kolejne wspomnienia były skąpane w bieli, choć dziwne pikanie nie pasowało do dobrze jej znanych sal Munga, w których regularnie pojawiała się po aurorskich akcjach. Budziła się sporadycznie i na krótko, pozostawała wówczas półprzytomna, niezbyt świadoma tego, co z nią robiono, ale odnotowała, że Samuel znajdował się obok, w tym samym pomieszczeniu – a więc również przeżył. Ta świadomość niewątpliwie przyniosła jej ulgę. Czasem mamrotała jego imię, próbując sprawdzić, czy był przytomny. Przez resztę czasu traciła świadomość, a jej organizm próbował zwalczyć szkodzący mu wężowy jad. Dopiero później, kiedy oprzytomniała na tyle, by zdać sobie z tego sprawę, uświadomiła sobie, że te wszystkie otaczające dziwaczności są charakterystyczne dla mugolskich lecznic, i że to właśnie mugole próbowali ich leczyć.\nWspomnienia wydarzeń znad rzeki wracały do niej stopniowo, choć pozostawała w stanie zdecydowanie kiepskim – mugolskie leczenie nie było zbyt efektywne i mimo wszystkich starań tutejszych medyków nie mogło przynieść takich rezultatów, jak magiczne. Rany wciąż bolały i rozłaziły się, a jako że przez większość czasu pozostawała we śnie, dręczyły ją koszmary pełne martwych ciał i olbrzymich węży. Potrzebowała prawdziwego leczenia wykonanego przez uzdrowicieli.\nNie wiedziała, jak to się stało, że ktoś w końcu powiadomił uzdrowicieli z Munga o ich położeniu i kogoś do nich przysłano. Ocknęła się nagle pod koniec leczenia, które wyglądało o wiele bardziej znajomo dla czarodziejów. Czuła się też zdecydowanie dużo lepiej i po raz pierwszy od czasu pojedynku nad rzeką czuła, że jest w stanie jasno myśleć. Mogła też usiąść bez skutków ubocznych; wcześniej podobne próby kończyły się ponownym osunięciem na łóżko, bo osłabłe niedoleczonymi obrażeniami i zatruciami ciało nie było w stanie podnieść się z łóżka bez względu na tlący się głęboko w umyśle upór.\nPrzyjęła podaną jej fiolkę z eliksirem i wypiła jej zawartość, choć przeczuwała, że resztki zatrucia nieprędko ustąpią, tak ogromny wąż musiał mieć silny jad. Choć nie od dziś miała do czynienia z czarną magią, nigdy nie widziała tak potężnego efektu zaklęcia Serpensortia.\n- Komplikacje podczas aurorskiej akcji – odpowiedziała lakonicznie na pytanie mężczyzny, nie mogli nikomu zdradzać, co naprawdę tam robili, więc najłatwiej było zrzucić winę na aurorskie obowiązki. Ostatecznie przedstawiciele ich zawodu byli stałymi bywalcami uzdrowicieli i nikogo nie dziwili ranni aurorzy – więc to kłamstwo powinno wypaść całkiem wiarygodnie, przynajmniej w jej odczuciu, a bardziej szczegółowe pytania mogli ucinać uwagami o niemożności wgłębiania się w szczegóły aurorskich śledztw. Oby Samuel podchwycił jej małe oszustwo.\n- Jest pan uzdrowicielem z Munga? Skąd w ogóle dowiedział się pan, że tu jesteśmy? To mugolski szpital? – zapytała, bo ją to nurtowało, ktoś musiał powiadomić czarodzieja o tym, że tu byli. Zastanawiało ją też, gdzie byli dokładnie, bo nie ulegało wątpliwości, że zabrano ich znad Wensum. Mogła tylko podejrzewać, że trafili do lecznicy w najbliższym dużym mieście. – I czy pobyt w Mungu faktycznie będzie konieczny? Nie zostaliśmy wyleczeni do końca? Nie czuję się źle – w porównaniu z tym, co było wcześniej, poprawa była znacząca, i była osobą na tyle upartą, że uważała, że skoro czuła się lepiej, a jej rany zostały zaleczone, to przenosiny do Munga nie będą niezbędne. Oboje z Samuelem mieli swoje obowiązki, a i uzdrowiciele na pewno mieli poważniejsze przypadki niż oni. Jej wiedza anatomiczna była jednak podstawowa, więc z pewnością nie wiedziała tego, co Zachary, a polegała na tym, co jej się wydawało. – Ale tego już chyba nie potrzebujemy – rzekła po chwili, próbując uwolnić się od poprzyklejanych do rąk rurek, które najwyraźniej umieścili tam mugole, bo uzdrowiciele z Munga nie stosowali podobnych metod, mając do dyspozycji zaklęcia i eliksiry. W zasadzie mogli już opuścić mugolski szpital, niemagiczni i tak nie mogli zrobić dla nich nic więcej. Jak na osobę, która jeszcze godzinę temu była ledwo żywa, teraz zdawała się być zaskakująco zdrowa. Napędzało ją także to, że nadal nie wiedzieli, co stało się nad rzeką po ich utracie przytomności, co stało się z ich przeciwnikami. Musieli się tego jak najszybciej dowiedzieć, dlatego tak nie podobała jej się myśl o utracie cennego czasu, który już stracili i niewątpliwie stracą też w Mungu.\n- Którego dziś mamy? – zapytała, zdając sobie sprawę, że nie wiedziała nawet, ile czasu minęło od walki. Ile godzin? Może nawet dni?\nOdkryła, że pod poduszką leżała jej różdżka; sięgnęła tam właściwie bezwiednie, bo we własnym domu także często spała z różdżką z boku poduszki, w zasięgu dłoni. Na szafce nocnej znajdowały się przedmioty, które miała przy sobie podczas misji, z wyjątkiem eliksirów, które dostała od Samuela przed akcją. Zapewne wyrzucili je mugole, lub co gorsza, ukradli ich przeciwnicy. Nie było też ubrań, a w takiej lichej koszulinie nie mogli wyjść na zewnątrz, nie budząc sensacji. Zdecydowanie przydałby się sweter, spodnie i buty.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 25.12.18 23:18\nIlość wrażeń, która potrafiła się ze sobą zmieszać, gdy świadomość w końcu uwalniała umysł z bezkresnej ciemności, potrafiła zaskoczyć. Ogłupiałe zmysły doprowadzały Samuela gdzieś na granicę szaleństwa, tylko po to, by bardzo wyraźnie odtworzyć szereg scen z walk, jaką przed chwilą prowadził. Przed chwilą?... Czyje były głosy, które szumiały mu nad głową? Czyj ciężki krok i dłonie, które szarpały jego płaszcz? A może to nie były dłonie, tylko powykręcane, niby szpony gałęzie drzew? I czym było wijące się u jego stóp stworzenie, którego ślepia migały mu raz zarazem, niby rysowane pod jego własnymi powiekami?\nRozpaczliwe próby powrotu do rzeczywistości rzucały go ledwie na skraj pojmowania. Szmery mieszały się huczącym wiatrem, zawodzącym niby dementor. A jego własne ciało, coraz silniej plątały cienkie więzy, tłoczące do jego krwi światło. I ból, który krążył razem z nim. Wężowy jad, połykający go od środka, pozostawiając tylko wyduszoną skorupę. A może sam miał ją zrzucić? Uwolnić się z błędnego koła umierania, w którym złośliwe bóstwo postanowiło go wrzucić?\nBól był nieznośny. Nie oscylował wokół jednego miejsca, a przeciskał sie przez całe ciało ognistą falą, umierając dopiero wtedy, gdy, zabierała go zbawienna ciemność. I mimo ukojenia, jakie dawała, milczącej obietnicy, że wszystko rzeczywiście się skończy, jeśli tylko zechce, Skamander czuł wewnętrzny opór. Równie nieme co zaproszenie śmierci - nakaz, który dręczył, dopóki nie zmusił potwornie ciężkich powiek do uchylenia. Tyko na chwilę, by chwycić w zamglone spojrzenie rozmazany obraz pochylających się nad nim twarzy. Wciąż nowych, wciąż dręczących jego ciało wbijanymi ostrzami i słabością, która raz za razem pogrążała go w ciemności. Tylko po to, by świadomość wypluła go na nowo w półmroku nieznanego pomieszczenia.\nGdzieś obok słyszał znajomy głos. Głos, który wołał imię. Jego własne. Rozumienie przychodziło ociężale, ale gdy już przychodziło, torpedowało go ilością informacji, która odbierała oddech. Otwierał oczy, próbując zerwać się z miejsca, ale niewidziane więzy wciąż trzymały mocno, ignorując jego wysiłki. Ignorował gwałtowne mdłości i zawroty głowy, które mieszały mu w głowie. Zatopiona w cieniu sala, prawdopodobnie białe, zlewające się ze sobą ściany. Przedmioty, których pochodzenia nie rozumiał, chociaż otępiałe myśli próbowały podsunąć mu najbardziej prawdopodobne odpowiedzi. Łóżko obok i nieruchome ciało wyrwały jedną z dręczących go win, że pozwolił, by i ona umarła. Sophia. Jego kuzynka, za którą odpowiedzialność wziął. Ale oblicze kobiety, chociaż przeraźliwe blade, nie należało do świata martwych. Tak, jak nie należał on.\nTen ostatni zryw świadomości, łączył się z ulgą i bólem jednocześnie, ale nie związanym z ciałem. Żałosne wołanie śmierci zostało zagłuszone. Rozpoznał głos, który przez ostatni czas szeptał nad jego głową - Shafiq - nazwisko zamigotało w umyśle, lokując tożsamość do twarzy, którą już przecież poznał.\nCiało wydawało się wciąż nieprzyjemnie ciężkie, obolałe. Bezsilne. Pozostawiając Skamandera w stanie, którego nienawidził. Podniósł się ostrożnie najpierw do siadu, mając wrażenie, że jego świadomość wywraca właśnie sadzistego orła. Bez sprzeciwu przyjął podaną fiolkę, którą wypił. Smak rozmył się gdzieś pomiędzy goryczą a palącym gardło ogniem. Spojrzał w dół na swoje dłonie i wbity w jego skórę element. Nie rozumiał działania, ani tym bardziej jego znaczenia, ale chwiejnie oderwał przyklejoną rurkę, wyciągając przy okazji igłę i znacząc plamą krwi pościel.\nOdwrócił się w stronę kuzynki, z niemą ulgą rejestrując jej głos i obecność. Wrócił jednak spojrzeniem do uzdrowiciela - Walczyliśmy z czarnoksięznikami - w tej materii nie musiał kłamać, ofiarując ciemnookiemu mężczyźnie rzeczywistą odpowiedź. I wpisywało się w zawód, który pełnił. Nikt nigdy nie pytał o szczegóły - bardzo potężnymi - przynajmniej jeden z nich.\nPozostałe pytania, które kołatały mu sie po głowie, zdążyła wypowiedzieć Sophia. Powoli, walcząc ze słabością, która wciąż atakowała ciało, zsunął nogi na ziemię, potem odepchnął się, stając prosto - To musi być mugolski szpital - odpowiedział Sophii na pytanie, które zadała uzdrowicielowi - Ale nie wiem, jak się tu znaleźliśmy - zmarszczył brwi. Wydawało mu się, że w przebłyskach pamięci, widział obce oblicze. Kogoś, kto ich tu zabrał. Nie potrafił jednak wskazać, czy była to tylko senna wizja, czy też prawdziwe wspomnienie. Czy pytanie kogokolwiek z personelu, miało większy sens? - Musimy się stąd zbierać - Skamander pochylił się, zaciskając blade place na poręczy łóżka. Szarpnął poduszką, odsłaniając kilka rzeczy. Niewiele, ale różdżka i splatana na rzemieniu bransoleta i kamień,w ciąż były na miejscu. I ani jednej fiolki z eliksirami. Podniósł głowę, mierząc w ciemne tęczówki arystokraty - Chyba zostaniesz moim ulubionym uzdrowicielem - blady, krzywy uśmiech, który pojawił się na spierzchniętych wargach Samuela, nie miał za wiele z radości. W absurdzie mieszcząc całość opowieści o umieraniu.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 28.12.18 13:42\n|Sophia, obrażenia: zatrucia(50)|uleczone: kąsane(10), psychiczne (162), zatrucia (10)\n|Samuel, obrażenia: zatrucia(50)|uleczone: psychiczne(58), kąsane (140), zatrucia (10)\nW ciszy obserwował, jak dwaj aurorzy powracali do sił. Choć sam nieznacznie na tym ucierpiał, był dumny ze swoich dokonań i czujnym spojrzeniem napawał się własnym sukcesem. Oczywiście wiedział, że nie wszystko zdołał wyleczyć. Zatrucia, dziedzina i pasja jego uzdrowicielskiej kariery, wciąż oczekiwały na przeprowadzenie dalszych procedur; ale nie tutaj. Nie mógł narazić ich na efekty uboczne usuwania toksyn zbyt dużymi dawkami. W szpitalu miał szansę mieć mężczyznę i kobietę pod stałą obserwacją nie tylko własnych oczu, ale także innych uzdrowicieli, zyskując szansę na przywrócenie im pełnych sił. Nie wyobrażał sobie pozostawienia rannych, choć w znacznie lepszym stanie, samych sobie, gdy przyświecał mu obowiązek ważniejszy od tego, jaki przyjął, podejmując się pracy na rzecz szpitala.\nPrzytaknął krótko, słysząc wyjaśnienie. W zasadzie nie oczekiwał, że dowie się czegoś konkretnego, skoro cała sprawa zapewne pozostawała utajniona. Jedno słowo utkwiło jednak w jego głowie na dłuższą chwilę. Domyślał się, kim mógł być ten bardzo silny czarnoksiężnik. Ale domysł pozostawał dalece poza sferą rzeczywistości oraz posiadanej przez Zachary'ego wiedzy. Nie czuł potrzeby kontynuowania tematu, uznając go tym samym za zakończony.\n— Nie mam pojęcia, co ci mugole wam zrobili ani do czego służy to coś — skomentował krótko, wciąż pozostając opartym o ścianę opodal drzwi. Przy odrobinie szczęścia nie wpadną na nikogo, kto mógłby przeszkodzić im w powrocie. Wyprowadzenie dwóch pacjentów będących jeszcze chwilę wcześniej w opłakanym stanie, ściągnęłoby na nich zupełnie niepotrzebną uwagę. Ale i na to znalazłby się odpowiedni środek zaradczy, gdyby zaszła potrzeba.\n— Jesteśmy w Norwich, w szpitalu — potwierdził słowa Samuela. — Niewiele wiadomo. Do Munga przybył ktoś z informacją o dwóch ciężko rannych czarodziejach. Nic więcej. Żadnych nazwisk, szczegółów. Czegokolwiek — uzupełnił, tym samym pozbywając się ewentualnych, dodatkowych pytań. Oficjalne informacje posiadane przez wszystkich uzdrowicieli; zdobycie nowych zapewne wymagałoby odnalezienia tajemniczego informatora. O ile ten pozostawił po sobie jakikolwiek ślad, skoro już zdecydował się udzielić tak intensywnej pomocy i zatarł za sobą trop.\n— Zachary Shafiq, Szpital Świętego Munga, oddział zatruć eliksiralnych i roślinnych, panno? — odpowiedział kobiecie, jednocześnie pauzując z wyraźną chęcią poznania jej tożsamości. Mimo wszystko coś musiał wpisać w formularze, kiedy wróci z nimi do Londynu, a kłamanie w tej sprawie chyba nie wchodziło w rachubę, skoro znał Skamandera oraz oboje byli aurorami. Chyba. Lekkie wątpliwości wciąż w nim tkwiły, jednak pozostawały natury czysto filozoficznej, z moralnością mając niewiele wspólnego. A tym bardziej z przestrzeganiem prawa, na straży którego podobno stali aurorzy.\n— Niestety, muszę was przyjąć na oddział — odparł krótko. — Po ukąszeniach zostaną ślady i niewątpliwie w waszych żyłach krąży jad, którego jednym eliksirem nie jestem w stanie zneutralizować. To jedna sprawa. Szpital otrzymał oficjalne zgłoszenie, nie jestem tu z prywatnej inicjatywy, wasz stan był bardzo poważny i pozostaję zobligowany postępować zgodnie z procedurami, ale nie martwiłbym się tym zanadto. Przyjmiecie kilka dawek eliksiru oczyszczającego pod okiem uzdrowicieli z oddziału i najprawdopodobniej jutro będziecie wolni. Krótka obserwacja w szpitalu jeszcze nikomu nie zaszkodziła. — Wyjaśnił znacznie szczegółowiej, powołując się na doskonale znane w szpitalu zasady. Ostoja neutralności, zapewne jedna z niewielu w czarodziejskim świecie, pozostawała bezwzględna i pomagała wszystkim potrzebującym. Dlatego zjawił się pod płonącym Ministerstwem, dlatego też przybył tutaj. Występował jako człowiek na wskroś neutralny i obojętny wobec tego, kim byli i co robili. Czyste, profesjonalne podejście; nic więcej.\n— Dwudziesty siódma października. Sądząc po próbach ratowania was przez mugoli, byliście nieprzytomni od dwóch do czterech dni. Prawdopodobnie. — Wzruszył lekko ramionami, odpowiadając bez większego przekonania. Nie miał pewności, gdy tak wiele rzeczy pozostawało w sferze niewiadomych i nieznanych.\n— Świstoklik przeniósł mnie do piwnicy pod szpitalem — wtrącił jeszcze, odpychając się od ściany, sygnalizując gotowość doprowadzenia dwójki pacjentów na miejsce.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 28.12.18 23:42\nCudownie było znowu poczuć przypływ sił. Chociaż mugole z pewnością dokładali starań, żeby ich uratować, nie mogli odwrócić spustoszeń poczynionych w ich organizmach przez jad magicznego węża. Wyjątkowo wielkiego i potężnego. Tylko magia mogła temu zaradzić, choć jak się okazało, i ona potrzebowała czasu. Inne obrażenia zostały wyleczone, ale echa jadu wciąż krążyły w żyłach. Choć czuła się prawie zdrowa, dużo zdrowsza niż przed magicznym leczeniem, jej stan nadal nie był idealny i zapewne w codziennym funkcjonowaniu zaczęłaby odczuwać osłabienie.\nAle najważniejsze było to, że ona i Samuel przeżyli. Bardzo ją cieszyło odkrycie, że był obok i także został doprowadzony do stanu używalności. Wtedy, nad rzeką, bała się, że zginął. W momencie ukąszenia sama była pewna, że zaraz umrze, ale jakiś cud uratował ich oboje. Ale co stało się z czarnoksiężnikami? Dokąd poszli, kiedy skończyli z ich dwójką?\nWysłuchała wyjaśnień uzdrowiciela. Shafiqa. To nazwisko kojarzyło się z jednym ze szlacheckich rodów, choć brzmiało obco i obca wydawała się też śniada aparycja mężczyzny, którego na pewno nie pamiętała z Hogwartu. I choć generalnie nie ufała członkom konserwatywnej szlachty, nie mogła nie być wdzięczna za znalezienie ich w mugolskim szpitalu i udzielenie im niezbędnej pomocy, dzięki której mogli stanąć na nogi. Oczywiście mogła się obawiać, że należał do przeciwnej strony barykady – ale czy wtedy nie wykorzystałby okazji, żeby upewnić się, że na pewno nie przeżyją? Póki co nie chciała tego roztrząsać, więc skupiła się na wczuciu się w rolę aurorki poszkodowanej po aurorskiej akcji.\n- Dziwne – zastanowiła się. – Tak czy inaczej dziękujemy za pomoc, ktokolwiek powiadomił o naszej obecności tutaj. – Ciekawe, kto to był? Wątpiła, by byli to czarnoksiężnicy. Musiał ich znaleźć ktoś inny. Czarodziej, mugol? A może w szpitalu pracował jakiś czarodziej lub charłak, który zobaczywszy przy nich różdżki zidentyfikował ich jako czarodziejów?\n- Carter – odpowiedziała na jego pytanie. – Sophia Carter.\nNie była zadowolona z perspektywy wylądowania na oddziale, spieszyło jej się do pracy oraz do próby rozwikłania tej zagadki, Samuelowi pewnie też. Żadne z nich nie lubiło spoczywać na laurach. Ale niestety niedoleczona mogła zaniemóc w akcji, a na to nie mogła sobie pozwolić. Musiała być pewna, że organizm nie zawiedzie jej w kluczowym momencie.\n- No dobrze, skoro to ma nie potrwać długo i jest konieczne. Chcę wrócić do pracy, więc zależy mi na odzyskaniu pełnej sprawności – rzekła. Praca stanowiła główną treść jej życia, tak jak i Zakon, ale ten drugi był tajemnicą. Znajomi wiedzieli jednak o jej pracoholizmie, uzdrowiciele w Mungu też, bo zwykle umykała stamtąd zaraz po wyleczeniu i niełatwo dawała się wepchnąć do łóżka na dłużej.\nGdyby tak rzeczywiście udało im się jutro wyjść, byłoby idealnie. Sophia naprawdę nie chciała wylegiwać się w łóżku, kiedy po świecie grasowali groźni czarnoksiężnicy. Oddanie się pracy zawsze było najlepszą receptą na uporanie się z goryczą porażki. Ale żeby pracować skutecznie nie mogła snuć się po ulicach z krążącym w ciele jadem.\nA więc minęło parę dni. Dobrze, że tylko tyle, bo równie dobrze mogło się okazać, że mieli już listopad. Kiedy była nieprzytomna zupełnie straciła poczucie czasu i nie zauważała jego upływu.\n- Możemy z niego skorzystać ponownie, żeby tam wrócić? – zapytała odnośnie świstoklika. – Jeśli tak, to chodźmy tam.\nMoże w piwnicy znajdą też jakieś ubrania na zmianę. Najpierw musieli jednak przejść przez mugolski szpital, nie budząc sensacji i paniki. Mugolom byłoby pewnie trudno wytłumaczyć, dlaczego dwójka pacjentów w półżywym stanie teraz jest prawie zdrowa.\nZsunęła bose nogi z łóżka i pozabierała z szafki wszystkie swoje rzeczy. Lekko kręciło jej się w głowie, ale nie było tragedii. Od mugolskich rurek uwolniła się już wcześniej i chciała opuścić to miejsce jak najszybciej. Z dwojga złego wolała już Munga, choć miała nadzieję, że nie będzie go musiała znosić długo. Z pewnością wypisze się kiedy tylko będzie to możliwe.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 06.01.19 23:36\nWraz z przypływem sił, wracała jasność otępiałego umysłu. Wspomnienia z walki składały się w bardziej klarowną całość i tylko zakończenie rozmywało się gdzieś w odmętach niezidentyfikowanych głosów i szarpań. Przychodziła mu do głowy myśl, że powinien zdecydowanie zaopatrzyć się w myślodsiewnię, dopóki wspomnienie nadal żywo układały się w głowie. Nie pamiętał do tej pory, by spotkał czarnoksiężnika o tak dużej mocy, a mogło to zaważyć na późniejszych spotkaniach. Kim był? Mimo, ze z wyglądu wydawał się być młodszy od towarzyszącego mu mężczyzny, to z łatwością radził sobie z dwójką walczących czarodziei. Musiał brać pod uwagę, że mogli używać sztuczek. Bywały umiejętności, które potrafiły wypaczyć obraz, zmienić twarz. Bywały i eliksiry, które to potrafiły. Dopóki jednak nie znał tożsamości wrogów, powinien skupić się na dostępnych faktach.\nBył wdzięczny uzdrowicielowi i tajemniczemu wybawcy, który powiadomił służby w Mungu. Mimo faktu, że w pewien sposób fascynowała go kultura? mugolska, to większość technik, jakie używali, przypominała te bardziej prymitywne. Z pomocą ich lekarzy, prawdopodobnie jeszcze długo trwałby nieprzytomny, dochodząc do siebie zbyt długo, niż pozwalały na to aurorskie standardy. Musiał też powiadomić Zakon o niepowodzeniu i tylko przelotne spojrzenie zawieszone na kuzynce mogło o tym przypominać. Najpierw, musieli poradzić sobie z zaistniałą sytuacją. I własnym zdrowiem.\nnadal czuł nieprzyjemna słabość, a słowa o krążącej w żyłach krwi potwierdzały przypuszczenia. Bolesny ucisk żołądka przypomniał mu o gadzich bydlakach, z którymi przyszło im walczyć. Kilkumetrowe kobry? Czarnomagiczny jad? Wyglądało na to, ze niedługo rzeczywiście nabawi się jakiejś fobii. Zacisnął wysuszone wargi, ale krzyżując spojrzenie z Zacharym, rozluźnił się. na analizę przyjdzie czas później. Ponieśli porażkę i nic co miał zrobić, nie mogło tego wymazać. Był winny. Chociaż kto wiedział, jak potoczyłaby się walka, gdyby Sophia poszła z kimś innym? - Może ktoś będzie przynajmniej mógł go opisać - przytrzymał się poręczy, ale nie siadał więcej. Wcisnął posiadane rzeczy w niedużą kieszeń przy pidżamie, którą mu naciągnęli. Nie licząc zawrotów głowy i osłabienia, czuł się dziwnie w przykrótkim odzieniu - Dziękujemy - powtórzył jeszcze, wyciągając do uzdrowiciela dłoń, którą - jeśli ten pozwolił, uścisnął - Pójdziemy z Tobą - potwierdził krótko, wchodząc nieco w słowo kuzynce - ale nie zostaniemy tam długo - dodał jeszcze. Na tyle często bywał w murach św. Munga, ze pamiętał rządzące tam procedury. Ale jeśli auror był już w stanie sam chodzić i brakowało tylko podania eliksirów, nie planował przedłużać na oddziale swojej obecności - Jedna czy dwie blizny więcej, nie zrobiła różnicy - nie widział konieczności specjalnego traktowania tylko ze względu na pozostawione na skórze szramy.\n- Trzy dni - wyszeptał bardziej do siebie, mrużąc zmęczone oczy - Tak, chodźmy, prowadź - kiwnął znacząco głową, ruszając do przodu. Najpierw wychylił się na korytarz, zaglądając na pogrążone w półmroku pomieszczenie. O tej porze, większość ludzi, nawet na nocnym dyżurze, raczej kryła się w salach. Mieli szanse przejść mało zauważeni. Zanim jednak na dobre wyszedł z sali, na jednej z chusteczek, nakreślił krótkie Dziękuję. Zostawił notkę na stoliku przy łóżku i dopiero powędrował za uzdrowicielem. nawet jeśli działania mugolskich medyków nie zdały się na wiele, prawdopodobnie, uratowali im życie.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 27.02.19 21:37\nPrzebywanie w tym dziwnym, mugolskim szpitalu stało się zbędne, a co więcej niepraktyczne. Nic więcej nie mógł wskórać, nie mając dostępu do szafki pełnej odpowiednich eliksirów, wszak już tylko resztki trucizny krążącej w żyłach Skamandera i Carter należało wyeliminować zgodnie ze starą, całkowicie machinalną praktyką. Żadnych inkantacji, żadnych ruchów różdżką – sumienne dawkowanie eliksiru oczyszczającego z toksyn tak, aby żadne z nich nie uległo ubocznym skutkom spożycia tak silnego specyfiku, a na jego barkach nie spoczął dodatkowy ciężar odpowiedzialności w popełnieniu tak trywialnego błędu. Byłoby to nie tyle błędem w sztuce, co osobistą skazą na honorze, której długo nie zniósłby, a jeszcze dłużej nie potrafił zatrzeć swoimi staraniami.\nPrzytaknął w milczeniu odpowiedzi Samuela, nie czując się zobligowanym do udzielenia własnej. Sprawa została postawiona jasno: zabiera ich do Munga, pozbywa resztek trucizny i wypuszcza. Szybka, sprawna akcja – kolejny krok, który zamierzał podjąć, gdy tylko znajdą się na miejscu. Póki co musiał polegać na odrobinie szczęścia, chcąc doprowadzić Skamandera i Carter do świstoklika, którym tutaj przybył. Miał tylko nadzieję, że wciąż pozostawał aktywny oraz nie uległ naruszeniu; tkwiła w nim pewność, iż nikt o tej porze nie zapuszczał się do szpitalnych piwnic w poszukiwaniu dodatkowych kitli bądź innego oporządzenia. Zerknął jeszcze za siebie, spoglądając na swoich tymczasowych podopiecznych, po czym opuścił szpitalną salę i powiódł korytarzem wolnym krokiem dokładnie w tym samym kierunku, z którego przybył tu wcześniej.\nDroga powrotna była łatwiejsza, znacznie prostsza. Pamiętał, odtwarzał kolejno w pamięci każdy krok, który podjął, opuściwszy piwnice, a teraz korzystał z dobrodziejstwa zamkniętego we własnym umyśle oraz nocnej ciszy panującej w budynku. Niewielki ruch był istotnie na rękę; wyprowadzenie dwojga ludzi, którzy raptem przed godziną znajdowali się w krytycznym stanie, a teraz chodzili o własnych siłach i wyglądali zdrowo, mogło ściągnąć na nich absolutnie zbyteczną uwagę bądź w najgorszym wypadku kłopoty, gdyby natknęli się na więcej niż jedną osobę. Nie chciał ryzykować użyciem magii, nie chciał też zmuszać do tego dwójki aurorów, choć podejrzewał, że nie mieliby skrupułów, by dochować tajemnicy tego, co się tutaj działo. A może się mylił i jedynie snuł dysputę własnych myśli, odrywając się od niej, gdy przyszło skontrolować sąsiednią odnogę szpitalnego korytarza. Gestem ręki nakazał im zwolnić, przystanąć, nim nieproszona, nocna przeszkoda nie zniknęła z zasięgu wzroku, po czym Zachary podążył dalej, aż dotarł do klatki schodowej. Ostatni punkt kontrolny przed dotarciem do piwnicy i powrotem do Londynu.\nZejście na dół w jego własnym odczuciu nie należało do najtrudniejszych. Nikt nie kręcił się ani nic podobnego; cisza mącona jedynie nikłymi odgłosami z oddali oraz pogłębiająca się ciemność piwnicy, gdy już się w niej znaleźli.\n— Tutaj wyrzucił mnie świstoklik. Leży na podłodze — wymamrotał cicho, podchodząc do przedmiotu leżącego na podłodze. Nie miał pewności, czy jeszcze działał, czy był już tylko wspomnieniem magicznej podróży. Czekał jednak, aż Samuel i Sophia znajdą się przy nim. Wstrzymywał się i łudził, niemal smakując ulgi, że opuszczał to miejsce, lecz wciąż zadawał sobie pytanie, czy rzeczywiście miało się to wydarzyć.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 28.02.19 13:25\nSophia nie miała nic do mugoli, a wręcz była im wdzięczna, że starali się pomóc i prawdopodobnie uratowali im życie, ale też bardzo chciała wrócić do świata magii, gdzie czekało tyle do zrobienia. Nie czekał tam na nią nikt bliski wyglądający z niepokojem jej powrotu, ale czekała praca i obowiązki wobec organizacji, bo to podczas misji Zakonu zostali napadnięci przez bardzo potężnego czarnoksiężnika. Tylko to miała – pracę i Zakon. Ale pocieszająca była myśl, że oboje przeżyli i byli na dobrej drodze do pełnego wyzdrowienia. W jej żyłach wciąż krążyły resztki jadu, więc nie była w pełni formy, ale w porównaniu z tym, co było przed leczeniem, kiedy była w stanie dosłownie ledwo żywym, była to spora, zauważalna różnica. Dobrze było móc stanąć na nogi, a nie tylko leżeć plackiem, przez większość czasu śpiąc i budząc się tylko co jakiś czas nie mając nawet pewności, gdzie była i co się z nią działo. Od momentu zaatakowania przez węża miała problem z odróżnieniem, co było jawą, a co tylko snem, ale teraz jej umysł działał już wystarczająco ostro, by wyrwać się z tego błąkania na pograniczu rzeczywistości i koszmarów.\nPozabierała wszystkie rzeczy, patrząc w ciszy, jak Samuel skrobie krótkie podziękowanie dla mugolskich medyków, którzy z pewnością bardzo się zdziwią, jak wejdą tu za jakiś czas i odkryją brak dwójki pacjentów, którzy jeszcze niedawno byli prawie że umierający. Musieli więc bardzo uważać, by nikt ich nie nakrył, bo widok jej i Sama niemalże zdrowych i samodzielnie się poruszających z pewnością wywołałby wiele pytań, a Sophia naprawdę nie chciałaby musieć uciekać się teraz do magii, bo raz, że nadal nie była w stu procentach pewna, czy tak złożone zaklęcie jak Obliviate wyjdzie jej teraz tak, jak powinno i nie wywoła szkód, a dwa, wciąż działały anomalie.\nRazem z Samem ruszyła za uzdrowicielem, rozglądając się po otoczeniu i nasłuchując, ale było dość późno, więc podobnie jak i w Mungu, krzątanina na korytarzach ucichła i mogli w miarę bezproblemowo dotrzeć do piwnicy. To miejsce w gruncie rzeczy prawdopodobnie działało jak Mung, z tą różnicą, że zamiast zaklęć i eliksirów tutejsi medycy używali znacznie mniej skutecznych metod niemagicznych – a przynajmniej nieskutecznych wobec magicznych obrażeń, jakie odnieśli po walce. Tylko raz musieli przystanąć za rogiem korytarza, by przeczekać aż zwolni się droga, a potem kontynuowali chód, aż znaleźli się w piwnicy, gdzie panowała cisza i nikt nie zagrodził im drogi do świstoklika.\n- Wracajmy, nie ma na co czekać – odezwała się; chciała jak najszybciej dokończyć leczenie i opuścić szpitalne mury, zarówno te, jak i Munga. Ale może już jutro o tej porze będzie wolna. Takiej nadziei się trzymała, uważając dłuższe pobyty w szpitalu za bezproduktywną stratę czasu.\nChwyciła świstoklika, a gdy znaleźli się w Mungu, ktoś z uzdrowicieli natychmiast zabrał ją do jednej z sal, gdzie miała pozostać do jutra, w odpowiednich odstępach przyjmując resztę wymaganych dawek eliksiru oczyszczającego z toksyn, który miał postawić ją na nogi już w pełni i sprawić, że zatrucie stanie się wspomnieniem i nie będzie stanowić zagrożenia dla jej zdrowia.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 25.03.19 17:06\nBezpieczne dotarcie do piwnicy, miejsca, w którym zaczęła się ta podróż, uważał za dobry znak powodzenia całego przedsięwzięcia. Nie napotkali żadnych problem czy utrudnień mogących opóźnić powrót do Londynu; najważniejsze zadanie, stanowiące priorytet dla Zachary'ego, musiał wykonać niezwłocznie, choć bez gwałtownego pośpiechu. Trucizna krążąca w żyłach dwojga aurorów musiała zostać zniszczona nim dojdzie do zmian wymagających dużo boleśniejszych, wymagających znacznie dłuższego czasu rekonwalescencji. Doskonale rozumiał ich potrzebę jak najszybszego powrotu do pełnionych obowiązków, wszak sam był od nich oderwany, wybierając się na eskapadę do mieściny znacznie odległej od szpitala korzystającego z jego usług. Jemu samemu także zależało na dopełnieniu procesu leczenia, toteż nie zwlekał, gdy we trójkę znaleźli się przy świstokliku, który pozwolił mu tu przybyć. Gwałtowne pociągnięcie w okolicach pępka następujące tuż po dotknięciu magicznego przedmiotu upewniło go tylko, że ten działał i pozwolił im przenieść się bezpiecznie do jednego z gabinetów, gdzie na straży stał jeden z uzdrowicieli oddelegowany do nadzorowania wyprawy.\nGdy tylko poczuł z powrotem twardy grunt pod nogami, wskazał na Sophię, oddając ją pod opiekę współpracownika, udzieliwszy mu stosownej informacji o dawkowaniu eliksiru, którego należało użyć. Sam podjął się opieki nad Samuelem, pozwalając mu rozgościć się w gabinecie, podczas gdy on zabrał się za przygotowanie odpowiednich dawek eliksiru oczyszczającego z toksyn. Naturalnie nie chciał niczego opóźniać ani spowalniać, jednak nie mógł odpuścić sobie większej precyzji, kreując przez to nieco częstsze zażywanie eliksiru w ciągu całej nocy. Chciał zapewnić mu należyty spokój oraz opiekę, by – mimo narastających niepokojów – nie czuł odstręczony tym, jak swoją rolę pełnili uzdrowiciele Świętego Munga. Być może nie należał w tym czasie do najlepszego towarzystwa, będąc całkowicie skupionym na dopełnieniu podjętego leczenia, to pozostawał z siebie zadowolony, gdy w żyłach Skamandera nie krążyła nawet uncja jadu ani gdy opuścił szpital, ostatecznie zsyłając na samego Zachary'ego powrót do pełnionych obowiązków.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 01.10.19 1:07\nSztuka nakładania klątw nie stanowiła dla szatyna już tylko pasji. Odkąd anomalie zablokowały możliwość teleportacji musiał znaleźć inny sposób na zysk i szybko okazało się, że kupców na zaklęte przedmioty jest o wiele więcej niżeli przypuszczał. Nie analizował powodu, dla którego grono klientów było tak liczne – być może sedno leżało w wojnie, szerzącej się nienawiści lub polityce – najważniejszym było, iż mógł pracować na miejscu bez konieczności wypraw w odległe zakątki. Każdorazowa podróż zajmowałaby mu o wiele więcej czasu lub wymagała dodatkowych funduszy na świstokliki i choć zwykle obarczał nimi zleceniodawców to widać było gołym okiem, że nie wyrażają ku temu większej aprobaty. Marnował zdecydowanie więcej czasu za tą samą ilość galeonów, a nie mógł sobie na to pozwolić, kiedy z Londynem nie łączyło go już tylko miejsce pobytu. Lojalność wobec Rycerzy Walpurgii, a co za tym szło próba udowodnienia swej wartości w szeregach wymagała jego obecności w obrębie miasta, dlatego długie poszukiwania zmuszony był odłożyć na drugi plan – szczególnie teraz kiedy działo się wiele, wróg czaił się za rogiem i wyciszony politycznym poparciem właściwej strony szukał odpowiedniego momentu do otwartej walki. Gdzieś głęboko w sobie czuł, że taka w końcu musiała nastąpić, mimo że chciał jej uniknąć, bowiem wtem ulice zalałby się krwią nie tylko szlam, ale też prawdziwych czarodziejów, którzy dążyli do sprawiedliwości.\nWówczas o wiele prościej było mu powrócić do tropienia artefaktów – teleportacja powróciła, a ponadto on sam posiadł o wiele lepszy środek transportu. Zlecenia na klątwy jednak nie mijały, śmiało mógł stwierdzić, iż było ich zdecydowanie więcej niżeli tych związanych z tajemniczymi przedmiotami, dlatego nie zrezygnował z nasycania run czarną, magiczną mocą.\nRzadko zdarzało się, aby zlecenie otrzymał na papierze. Gdy sowa zastukała w okno i przyniosła mu zapieczętowany list początkowo nie wiedział o co konkretnie chodziło. Z każdym kolejnym wersem rozumiał jednak coraz więcej, a gdy tylko doszedł do końca i rozpoznał charakterystyczny podpis jego wargi wygięły się w kpiącym wyrazie. Znał tego dupka, wyjątkowo parszywy typ, który zwykle wolał oficjalne metody komunikacji niżeli spotkanie twarzą w twarz. Szatyn nigdy nie potrafił zrozumieć jakim cudem nieustannie działał w niszy, szemranych interesach, bowiem wystarczyłoby przejąć jego pocztę, aby mieć niepodważalne dowody. Z jednej strony to szanował, zaś z drugiej uważał za wyjątkowo nieodpowiedzialne i pozbawione wszelkich środków ostrożności, lecz nie mu było oceniać jego zachowanie, a tym bardziej nawoływać do zwiększenia dystansu. Irytował się jedynie wtem, gdy faktycznie sprawę kierował bezpośrednio do niego – dobrze jednak, że nie używał żadnych nazwisk, a tym bardziej nie pisał niczego wprost. Był jego stałym, lojalnym zleceniodawcą; wpierw lokował swe galeony w podróże szatyna, a obecnie głównie płacił za przeklinanie przedmiotów oraz miejsc. Takich należało szczególnie szanować i dawać z siebie wszystko byle tylko nie zamykali nader szybko kieszeni – a ten miał ją wyjątkowo głęboką.\nNie miał wielu wskazówek, co do budynku, które miał objąć klątwą. Najwyraźniej Richard wciąż liczył na jego „szósty zmysł” i zamieszczając tylko wzmianki żywił nadzieję, że Macnair odnajdzie właściwą drogę. Zjawiwszy się w jednej z uliczek naciągnął kaptur na głowę, a następnie zerknął ponownie w manuskrypt, w którym wielokrotnie powtarzał się symbol runiczny Othila. Zdawał sobie sprawę, że miał podążać takowego śladem, ale z uwagi na liczne przecznice nie należało to wcale do prostych zadań. Norwich było rozległym miastem, więc obejście po jego obrzeżach – na co akurat jasno wskazywała jedna ze wskazówek – wymagało sporo cennego czasu. Musiał zdać się na swe czujne oko, wyłapać każdy szczegół i powiązać go ze starannym pismem z listu. Zapewne dla wielu byłoby to monotonne, nader wymagające i absorbujące, jednak szatyn czuł swego rodzaju ekscytację, bowiem podążając za tajemnymi wytycznymi powrócił do korzeni – mógł połączyć obie swe pasje.\nNie trwało długo nim na jednym z drzew dostrzegł charakterystyczny znak. Zbliżywszy się do niego rozejrzał jeszcze na boki nie chcąc wzbudzać swą osobą czyjejkolwiek czujności. Zwykle na podobne misje udawał się w nocy, gdy miasto pogrążone było w błogim śnie, jednak w tym przypadku potrzebował dziennego światła. Cholerny Richard lubił kłaść kłody pod nogi. Obejrzał dokładnie symbol, a następnie przesunął wzdłuż niego wskazującym palcem starając się zrozumieć dlaczego był odwrócony, wyryty w innej płaszczyźnie. Zmrużywszy oczy sięgnął dłonią do wewnętrznej strony płaszcza, z której wyjął piersiówkę i pociągnął z niej spory łyk – zdecydowanie lepiej było mu się wtem skupić. Powróciwszy wzrokiem do treści listu jego uwagę przykuły strzałki wskazujące wszystkie strony świata – jedna z grot również była w pozycji odwróconej, co w połączeniu z często pojawiającą się runą nabierało sensu. Czyżby to właśnie ułożenie znaku miało służyć za drogowskaz? Była to jedna z pierwszych jego myśli, dlatego nie chcąc marnować więcej czasu postanowił zaufać swej intuicji i ruszyć wgłęb lasu, by sprawdzić słuszność swej dedukcji.\nMinęło sporo czasu nim natrafił na kolejne, podobne oznaczenie znajdujące się tym razem na kamiennym murze. Przeciągająca się wędrówka zmusiła go do myśli, iż być może się pomylił, być może nie o to w tym wszystkim chodziło, dlatego ów widok wywołał na jego twarzy swego rodzaju podekscytowanie. Znajdował się coraz bliżej celu, coraz bliżej chwili, w której ponownie będzie miał okazję wystawić swój kunszt na próbę i finalnie oczekiwać właściwego, paskudnego w skutkach efektu.\nPchnąwszy zardzewiałą furtkę jego oczom ukazało się stare domostwo, którego mury zapomniały już o latach swej świetności. Niektóre z szyb były wybite, a okiennice okalały liczne pajęczyny usłane kurzem, a ponadto w drewnianym dachu dostrzegalne były wyraźne ubytki. Wizję opuszczonego miejsca podkreślały tylko wysokie trawy i chwasty zajmujące zapewne niegdyś wybitnie piękny oraz wielki ogród. Dlaczego klątwa miała zostać nałożona akurat tu? Nie wiedział, nie rozumiał, jednakże nie zależało mu na owej świadomości – pragnął tylko wykonać swe zadanie i jak najszybciej uzyskać należną zapłatę.\nDwuskrzydłowe drzwi otworzył krótkim Alohomora, a następnie wszedł do środka. Do jego nozdrzy uderzył silny zapach stęchlizny oraz kurzu na co skrzywił się wyraźnie. Paskudna woń miała wcale nie ułatwiać mu pracy, dlatego czym prędzej sięgnął do wewnętrznej kieszeni płaszcza i ponownie upił alkoholu starając się przyzwyczaić do owego miejsca. Potrzebował stu procentowego skupienia, maksymalnej koncentracji na przekleństwie – podobne czynniki znacznie ją zaburzały.\nRozglądnąwszy się po przestronnym korytarzu dostrzegł niewielki stół, do którego podszedł i ułożył na nim skórzaną sakwę. Otworzywszy wieko wyjął kolejno; miksturę o odpowiedniej bazie – szpiku kostnym – oraz dodanej później niezbędnej ingrediencji, a mianowicie cisie pospolitym, długi zwój pergaminu i starą księgę. Zacisnąwszy w dłoni różdżkę odnalazł odpowiednią stronę i przeczytawszy kilka zakreślonych wersów składających się z licznych run uniósł wzrok na pomieszczenie, aby upewnić się, co do umiejscowienia przeklętych znaków. Musiał wyznaczyć odpowiedni krąg, tak by nikt przekraczając progi domostwa nie był w stanie ominąć parszywych konsekwencji – w końcu na tym polegało jego zlecenie. Nie dało się ukryć, że klątwa kręgu była wyjątkowo paskudna i niosła za sobą śmierć, więc jasnym było, iż zleceniodawcy nie zależało na odstraszeniu, lecz ofiarach.\nZamoczywszy kraniec wężowego drewna w czarnej, gęstej miksturze ruszył do pierwszych drzwi i przykucawszy na brudnej, zakurzonej podłodze wyrył runę i podobnie uczynił przed sąsiednimi z lewej strony od wejścia. Pokonując pomieszczenie po skosie, aby dostać się do ostatniego z możliwych wejść jego uszu doszedł nietypowy dźwięk, jakoby dziecięcy śmiech połączony z cichymi krokami. Uniósł głowę w odpowiednim kierunku i rozglądnął się za jego źródłem, bowiem był prawie pewny, iż nie zadziałała tutaj jego wyobraźnia, w końcu takowa rzadko płatała mu figle. Ściągnął brwi i wyciągnął przed siebie różdżkę. Zapewne najrozsądniejszym było wówczas wypowiedzenia zaklęcia odpowiedzialnego za światło, jednak póki nie uzyskał pewności, co do jakiejkolwiek obecności nie chciał ściągnąć na siebie uwagi. Z pewnością wokół nie było żadnych sąsiadów, lecz nie miał wiedzy od kiedy owe miejsce było opuszczone, więc jakikolwiek znak – nawet ten widoczny przez okno – wskazujący na czyjś obecność był zbędnym ryzykiem. Trwał nieruchomo przez chwilę i wytężając słuch starał się cokolwiek zlokalizować, niestety bezskutecznie.\nOstatni raz rozejrzał się po wnętrzu, po czym wolnym, ostrożnym krokiem powrócił do stołu, aby ponownie zamoczyć różdżkę w miksturze. Przedostając się do wcześniej wybranego miejsca nakreślił ostatnią z run, która miała zwieńczyć dzieła i tym samym zamknąć krąg klątwy. Wiedział, że zrobił wszystko zgodnie z planem, pozostało jedynie uaktywnić przekleństwo, jednak to mógł uczynić znajdując się dopiero poza jej obrębem. Szybkim ruchem zebrał swoje rzeczy mając paskudne przeczucie, że ktoś na niego patrzył, ktoś go obserwował – dawno intuicja go nie zawiodła i odnosił wrażenie, iż wówczas było podobnie. Chwila, w której opuszczał progi domostwa tylko go w tym upewniła, bowiem dziecięcy szept rozszedł się echem po stęchłych ścianach. Nie zatrzymywał się, pewnie zamknął front nie zamierzając marnować czasu na rozwikłaniu jakichkolwiek zagadek – a przynajmniej nie zamierzał robić tego teraz. Domostwo skrywało tajemnice, czuł to, w końcu nierzadko odwiedzał podobne miejsca i jeśli miał kiedykolwiek do niego powrócić to z pewnością w innym, indywidualnym celu.\n- Ordior.- wypowiedział pewnie i właściwie od razu teleportował się do centrum pobliskiego miasteczka, z którego prościej było dostać się do domu. Pozostało tylko oczekiwać na sowitą zapłatę za dobrze wykonane zlecenie.\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 20.05.20 23:28\nTrzynaście. Tak brzmiał numer jej stolika wydrukowany na bileciku, który trzymała w dłoni okrytej materiałową rękawiczką wygrzebaną z szafy mamy. Musiała go dopiero odnaleźć w tłumie gości szukających swoich miejsc. Nie pojawiała się tutaj jako Jamie McKinnon, dzięki metamorfomagii wcieliła się w postać niższej od siebie, drobnej dziewczyny o wdzięcznie spływających na plecy ciemnych włosach i sarnich oczach, które zachowały jednak kolor oczu Jamie – nie potrafiła zmieniać koloru tęczówek i minie wiele czasu, zanim opanuje tę sztukę. Dobrze, że nie ona jedna w kraju miała jasnozielone oczy. Także ubiór zdecydowanie nie był strojem Jamie McKinnon. Dzisiaj nie mogła założyć spodni ani rozciągniętego swetra, ani wysokich, sznurowanych butów na płaskiej podeszwie, które tak lubiła. Zamiast tego miała na stopach pantofle, a drobniejsze niż zwykle ciało spowijała ciemnozielona sukienka także zabrana z szafy matki, będąca strojem, w jakim pani McKinnon chodziła będąc w wieku Jamie. Przez lata spoczywała bezpiecznie schowana, dzięki czemu czas ją oszczędził. Jednak jako że matka była od niej głowę niższa, Jamie też musiała obniżyć wzrost, choć nie o tyle. Ale może fakt, że sukienka sięgała jej trochę wyżej niż sięgałaby jej matce, nie będzie źle wyglądał. W każdym razie w swojej prawdziwej postaci wyglądałaby w niej śmiesznie, ponieważ była od matki znacznie wyższa i dobrych kilkanaście kilogramów cięższa.\nNie była sobą. Była to najzwyklejsza maskarada, bardzo wstępny etap przygotowania do rekonesansu, jakiego zamierzała się w przyszłości podjąć. Ale żeby móc się go podjąć, musiała najpierw przetestować w zupełnie innym miejscu, czy w ogóle potrafiła udawać gościa tego typu miejsc.\nNie, nie wybrała lokalu dla szlachty. Nie porywała się z motyką na słońce. Nie poszła też do rojącego się od wrogów Londynu, postanawiając poćwiczyć w innym mieście. Byłoby jej bardzo trudno wiarygodnie wypaść w takim miejscu, bo choć w ciągu ostatnich kilku lat często się metamorfowała i odwiedzała różne miejsca w innym wcieleniu, to nigdy nie były to miejsca z najwyższej półki. Choćby stanęła na rzęsach, nie potrafiłaby udawać damy, bo zmiana wyglądu to jedno, a zachowanie i umiejętności – drugie. Raczej już, głodna wrażeń i przygód, zapuszczała się do rozmaitych spelun, czasem nawet udając mężczyznę – choć naturalnie nigdy nie pojawiła się w naprawdę złych miejscach, od Nokturnu i tym podobnych trzymała się z daleka nawet w innym wcieleniu, tyle instynktu samozachowawczego to miała. Łatwiej było udawać prostą czarownicę lub czarodzieja poszukującego niezbyt wyszukanego napitku i odrobiny zabawy niż elegancką kobietę poszukującą artystycznych doznań. Przecież ona nawet nie interesowała się sztuką, żadną. Nigdy. Dlatego nie mogła pakować się do żadnego z miejsc o jakich była mowa na spotkaniu Zakonu, póki nie poćwiczy udawania pasjonatki artystycznych wrażeń i nie poobserwuje bywalców takich miejsc, by wiedzieć, jak tacy ludzie się zachowują, o czym rozmawiają i na co zwracają uwagę. Kilka dni temu, podczas wesela Anthony'ego i Rii już trochę poobserwowała i musiała dziś spożytkować tę wiedzę.\nTego dnia pojawiła się na wieczorku literackim połączonym z muzyką w jednej z eleganckich czarodziejskich kawiarni w Norwich, skupiającej, z tego co zdążyła się zorientować, głównie czystokrwistą, ale nie szlachecką klientelę. Byli to czarodzieje stojący zbyt nisko, by realnie się liczyć, ale zapewne próbujący równać wyżej. Zdecydowanie przeważały tutaj kobiety, być może zupełnie niewinne czarownice, które pragnęły uciec od grozy obecnych czasów w świat sztuki. Były tu zarówno kobiety młode, jak i takie w wieku jej matki, a nawet starsze, wszystkie ubrane ładnie i gustownie, ale nie przesadnie drogo, więc jej stara, ale nadal będąca w dobrym stanie sukienka po matce nie wyróżniała się. Ten lokal nie należał do tych z górnej półki, Jamie zresztą nie byłoby stać na to, by kupić w takim miejscu choćby najtańszy napój, więc musiała wybrać coś na miarę swojej kieszeni. To miejsce wydawało się dobre, by poobserwować ludzi, którzy nawet podczas wojny nadal mieli głowę do myślenia o sztuce.\nW końcu zlokalizowała stolik o numerze trzynastym i ruszyła w jego stronę. W sali było ich kilkanaście, każdy otoczony paroma miękkimi krzesłami stylizowanymi na fotele, i z każdego było widać coś w rodzaju sceny. Jamie nigdy dotąd nie była w takim miejscu, eleganckie kawiarnie uważała za nudne. Już Dziurawy Kocioł, Trzy Miotły a nawet Gospoda pod Świńskim Łbem zawsze wydawały się dużo bardziej interesujące. Cóż, miała nadzieję że nie zanudzi się tu dzisiaj na śmierć. Musiała jednak udawać, że jest zainteresowana tym, co się dzieje. I musiała udawać elegancką, grzeczną młódkę, więc nonszalancki siad w rozkroku też odpadał. Usiadła tak, jak wyobrażała sobie grzeczny siad niewinnej panienki, a więc założyła nogę na nogę i poprawiła sukienkę, by nie epatować odsłoniętą łydką, która w takim miejscu pewnie wyglądałaby gorsząco wśród tych wszystkich szepczących z ekscytacją cnotliwych pensjonarek. Ale cóż, w życiu trzeba próbować różnych rzeczy, i jeśli chciała być dobrym metamorfomagiem, umiejącym dopasować się do różnych miejsc, nie mogła wiecznie zakradać się w przebraniu do miejsc pokroju Świńskiego Łba.\nPrzy jej stoliku już ktoś siedział, inna kobieta, a Jamie nie mogła wiedzieć, że ma do czynienia z innym przebierańcem w rzeczywistości będącym osobą jej znaną.\n- Zapowiada się bardzo ciekawy występ, prawda? – zagadała, starając się wysławiać nie jak graczka quidditcha, a ugrzeczniona młoda panna. Splotła okryte rękawiczkami dłonie na kolanach, czując się idiotycznie, ale na swój sposób udawanie kogoś tak odmiennego od siebie było ciekawe. Zawsze to jakieś wyzwanie. – Wie coś pani na temat dzisiejszych artystów?\nTemat: Re: Norwich [odnośnik] 21.05.20 14:42\nTrzynaście miesięcy minęło odkąd Eunice zaczęła stąpać po naprawdę cienkim lodzie. W zaskoczeniu przyjęła do siebie fakt, że w ciągu tego czasu zdołało zmienić się tak wiele - wciąż żyła w przeczuciu, że te wszystkie tygodnie były jedynie mrugnięciem oka. Mimo to ciężar minionych wydarzeń osiadał na barkach ciężkim balastem. Całkowicie antycznym, odwiecznym, łamiącym kości. Pewnego dnia z przerażeniem odkryła, że czuła się staro. Zmęczona, przytłoczona niekończącą się spiralą różnobarwnych emocji, na przemian wybuchających prosto w klatkę piersiową. Czasem wydawało jej się, że zabraknie jej tchu, że nie będzie w stanie na nowo złapać powietrza w płuca - och, ale nadal żyła. Nie powinna marnować cennych, ulotnych chwil na odpoczynek. Marudzenie, zawodzenie; nie taką była. Nigdy nie użalała się nad sobą ani swoim losem, innym jawiącym się jako doskonałym - nie zamierzała robić tego teraz. Wokół panował chaos, wojna oraz zniszczenie, człowiecza egzystencja nie mogłaby być już bardziej krucha niż w tej chwili. Tym bardziej należało korzystać z ofiarowanych przez los minut, ponieważ nigdy nie wiadomo, kiedy zechce go odebrać. Z taką właśnie motywacją Nice zajmowała sobie kolejne dni, wypełniała dłużące się godziny, nadawała znaczeniom przeciekającym przez palce sekundom. Niestety bańka emocjonalna rosła, pęczniała, trzeszczała w szwach nie mogąc odnaleźć ujścia. Pęknięcie okazałoby się zbyt niebezpieczne, żeby zignorować niepokojące sygnały. Nie pomagało ani relaksujące czytanie książek ani szaleńcze biegi po włościach Grove Street - czy miała przyglądać się swojemu końcowi? Wodzić wzrokiem za nieuniknionym trzymając pod pachą bezsilność? Och, zdecydowanie nie! Wojownicy walczą do końca, ona też może zostać jednym z nich.\nZ pomocą przyszła ukochana Maddie; służka, z którą Greengrass połączyła szczera sympatia. Obie uwielbiały powieści oraz próbować swoich sił w słowie pisanym. Czasem wymieniały się własnymi dziełami, nierzadko dość intymnymi w uzewnętrznianiu duszy. Ufała jej niemal tak jak własnej rodzinie, wiedząc, że nigdy nie wydałaby najpilniej strzeżonych sekretów serca. Nie mogłaby, nie, kiedy spajała je wrażliwość oraz empatia. Nie, kiedy transakcja jest wiązana i nie, kiedy to niepisana zasada. Eunice wolała przy tym nie myśleć o byciu niejako pracodawczynią mającą realny wpływ na istnienie Madison w ich posiadłości. W końcu to takie przyziemne, chłodne oraz krzywdzące, prawda? Przecież zawsze, ale to zawsze wolała wybierać dobro. Nie mam czasu na rzeczy, które nie posiadają duszy.\nPrzygotowały się na ten dzień skrupulatnie, choć skłamała rodzicom, że planuje odwiedzić kuzynostwo w ich dworze. Wolała nie myśleć o zgrozie w oczach matki, gdy ta miała dowiedzieć się o przebywaniu córki poza bezpieczną strefą szlacheckiego komfortu. To nie tak, że zamierzały z Maddie udać się do speluny - kawiarnia cieszyła się wysoką renomą wśród kulturalnych czarownic, co złego mogło wydarzyć się na wieczorku poetyckim? Absolutnie nic, choć Nice zdecydowanie liczyła na ekscytację prześlizgującą się po kręgosłupie. Oraz karmę dla duchowości!\nObie kobiety wyszły z domu wyglądając całkowicie niewinnie, codziennie wręcz - dopiero po przybyciu do Norfolk odnalazły jeden z zaułków pozbawiony możliwości wścibskiego podglądania. To wtedy Greengrass dokonała swojej transformacji - zaczęła od formowania ciała: wydłużyła znacząco sylwetkę, choć i tak jak na czarownicę była dość wysoka. Zrezygnowała również z drobnej formy zastępując ją znacznymi krągłościami tu i ówdzie. Twarz wydłużyła się, bladą skórę pokryły złociste piegi, niebieskie dotąd oczy poszarzały, nos poszerzył się dość znacznie, usta wydawały się węższe niż dotychczas. Włosy pozostały długie, nieupięte, choć teraz w pszenicznym blondzie - służka wplotła w nie kilka artystycznych stokrotek. Na długiej szyi znalazły się korale, tak samo w formie bransoletek wokół nadgarstków, brzęczały intensywnie. Sukienka idealnie pasowała do mody lat pięćdziesiątych, choć pozbawiona była arystokratycznego konserwatyzmu oraz poczucia absurdalnej drogości. Kolorowa, pstrokata wręcz, uwypuklała artystyczną duszę; wgłębiając się w ducha frywolności sztuki odkrywała ramiona, choć naszyjniki oraz jasne pukle wytłumiały ten efekt. Jeszcze tylko krwistoczerwone usta i była gotowa na wielkie wejście. Próg lokalu przekroczyły ramię w ramię, uśmiechnięte od podekscytowania.\nNiestety, wylosowanie numerku stolika okazało się mniej szczęśliwe, ale nie szkodzi. - Do zobaczenia później - wykrzyknęła zmienionym głosem do koleżanki nie przejmując się zgorszonymi spojrzeniami eleganckich, cichych czarownic. Eunice choć raz pragnęła oddechu od tego kulturalnego nadęcia.\nPewnym siebie krokiem usiadła na swoim miejscu i nie musiała długo czekać nim dosiadła się do niej nieznana kobieta. Och, gdyby tylko wiedziała! - W rzeczy samej! Podobno nawet sam Watkins ma się pojawić ze swoim nowym tomikiem! Czyż to nie wspaniałe? - pisnęła z ekscytacją, śmiało dotknąwszy ramienia przemienionej Jamie. To tak z emocji, oczywiście. Wreszcie mogła je bez przeszkód uzewnętrznić, nawet pomimo nieprzychylnego wzroku lądującego na niej od czasu do czasu. - Nie, nie, głównie będziemy czytać swoje utwory - odparła nonszalancko, choć w szarych oczach błysnęło zafascynowanie. - Choć oczywiście odbędzie się również czytanie kilku najnowszych dzieł najbardziej znanych pisarzy magicznego świata. Na przykład Thomasa, Jonesa… jaki jest pani ulubiony autor? - paplała w najlepsze, w końcu wydarzenie nie rozpoczęło się jeszcze. - Przepraszam za moje maniery! Jestem Paulette, a pani? - przedstawiła się wyciągając do rozmówczyni dłoń. Uśmiech nie znikał z piegowatej twarzy.


Dawniej tak nie było, żeby coś było w mateczniku...\npromuj PLATFORMA OBYWATELSKA.\nRefleksja: Kojarzy mi się donald Tusk z naszym papieżem. Jeden i drugi w jakimś reżimie trzymał władzę a jak ich zabrakło to towarzystwo rozlazło się jak przysłowiowy cygański bicz....\npromuj Zbigniew Szczypiński: „Polski Ład” jako program polityczny\nTrwa nieustanny festiwal komentarzy i opinii na temat „Polskiego Ładu”. I tak będzie jeszcze długo,...\npromuj Jan Hartman:PO się rozpada. Pozamiatane! Urwał nać!\nRóża Thun odchodzi z Platformy. To kolejny etap w procesie rozpadu opozycji w dotychczasowym układzie....\npromuj Wyrwać się z sekty\npromuj Ziobro i Frankenstein ścigają czytelników\nZiobro i Święczkowski ścigają czytelników Wyborczej W Polsce rządzonej przez Zjednoczoną Prawicę wiele spraw zmienia się w tragifarsę. Nie inaczej ma się rzecz z pościgiem Ziobry i Święczkowskiego za...\npromuj Kaczyński dokupuje głosy za nasz szmal, jak swoją ochronę. Krętacz i tchórz\nPodczas sobotniej konferencji przedstawiającej szczegóły Polskiego Ładu Jarosław Kaczyński i Mateusz Morawiecki prześcigali się w obietnicach. Założenia Ładu przypominają niemal program wyborczy. A mo...\npromuj Niech Morawiecki spłynie z czwartą falą\nMateusz Morawiecki, który zasłynął z odwoływania pandemii, tym razem zmienił front i postanowił postraszyć koronawirusem. – Grozi nam czwarta fala – zapowiedział premier....


8 faktów na temat Mary-Kate i Ashley Olsen, a także marki The Row, o których prawdopodobnie nie mieliście pojęcia - Glamour.pl\nMary-Kate i Ashley Olsen to prawdopodobnie najpopularniejsze bliźniaczki na świecie. Są jednak rzeczy, których możecie o nich (albo o ich firmie) nie wiedzieć. Oto kilka zaskakujących faktów na temat Olsenek!\nZ planu filmowego do atelier\nLunch w butikach The Row\nDomatorki i koneserki\nSiostry Olsen to zdecydowanie najpopularniejsze bliźniaczki w świecie show biznesu. Mimo to same niechętnie dzielą się swoim życiem prywatnym ze światem zewnętrznym. Rzadko też udzielają wywiadów, a jeżeli już, to najczęściej rozmowy dotyczą ich marki - The Row, z której ewidentnie są bardzo dumne. Z okazji 35. urodzin gwiazd (przypomnijmy, że urodziły się 13 czerwca 1986 roku) przygotowałyśmy kilka faktów na temat Mary-Kate i Ashley Olsen oraz ich luksusowego biznesu. Jesteśmy ciekawe, które z nich już znałyście, a które totalnie Was zaskoczyły.\nWielu klientów marki The Row nie ma pojęcia, że Mary-Kate i Ashley Olsen stały się popularne ze względu na swoje role w filmach dla dzieci. Nie powinno nas to jednak dziwić, ponieważ ubrania i dodatki zaprojektowane przez bliźniaczki kupują najczęściej osoby w wieku naszych rodziców, a nawet babć i dziadków - prawdopodobnie ich dzieci doskonale znają przeszłość sióstr Olsen.\nCo ciekawe, Mary-Kate i Ashley Olsen nienawidzą zakupów online. Właśnie dlatego nie kupują swoich ubrań, akcesoriów i innych rzeczy przez internet, ale stacjonarnie.\nOlsenki rozumieją, że długie zakupy mogą zmęczyć. Z tego powodu oferują lunch klientom i klientkom, którzy / które spędzają dużo czasu na zakupach w butikach stworzonej przez nie marki The Row.\nSiostry Olsen nie lubią rozmawiać z ludźmi. Są dość wycofane i zdecydowanie preferują własne towarzystwo, niechętnie nawiązują także nowe znajomości. Co zresztą widać na zdjęciach Mary-Kate i Ashley, które sporadycznie trafiają do sieci.\nMary-Kate i Ashley kochają szlafroki. Co więcej, uważają, że są obowiązkowym elementem każdej garderoby. Właśnie dlatego w każdej przymierzalni w ich butikach znajdziemy bawełniany szlafrok dla klientów i klientek. Dzięki temu mogą czuć się komfortowo podczas przymierzania ubrań albo poszukiwania kolejnych perełek.\nButiki marki The Row są urządzone w podobnym stylu, co posiadłości Mary-Kate i Ashley Olsen. Zostały one wyposażone (i udekorowane) w drogie meble, a także obrazy, których ceny opiewają na tysiące dolarów. Wnętrza przypominają topowe galerie sztuki.\nProjekty The Row oraz wystrój butików stacjonarnych to dopracowana koncepcja zgodna z gustami i preferencjami właścicielek marki. Właśnie dlatego, mają się one podobać im, a nie nam. Jeżeli coś się komuś nie podoba, to po prostu może tego nie kupować… Nie musi też wchodzić do butiku - to jego / jej dom.\nThe Row to bardzo luksusowa marka. W związku z tym oferowane przez nie ubrania i akcesoria nie należą do najtańszych. Ceny niektórych z nich przyprawiają o zawrót głowy. Jeśli planujecie zakupy w brandzie, który został stworzony przez Mary-Kate i Ashley Olsen, przygotujcie się na wydatki rzędu kilku albo nawet kilkudziesięciu tysięcy dolarów (np. za kaszmirowy sweter trzeba zapłacić 2 tysiące dolarów).


Prezentacja Śląska Wrocław w Rynku [wideo] | Wrocław Nasze Miasto\nPlac Gołębi 1 sierpnia schował się pod zielonym dywanem tysięcy kibiców WKS-u.\nFani Wojskowych spędzili cały dzień ze swoją ukochaną drużyną. Punktem kulminacyjnym imprezy była godz. 17, gdy wrocławianom zaprezentował się pełny skład zespołu.\nNa scenie po kolei pojawiali się zawodnicy, którzy pozdrawiali swoich fanów i rzucali im piłki. Do drużyny Śląska dołączyło dwóch nowych piłkarzy: Waldemar Sobota i Cristian Omar Diaz z Boliwii.\n- Mam nadzieję, że swoją grą sprawię wam wiele radości - powiedział do kibiców Sobota.\nPodczas prezentacji ogłoszono też nowego kapitana drużyny, którym został Sebastian Mila, którego przywitano okrzykami "Lechia Gdańsk!".\n- Z jednej strony jest to bardzo przyjemne, ale z drugiej to bardzo wielka odpowiedzialność - skomentował swoją nominację Sebastian Mila. - To ogromny zaszczyt być kapitanem takiego klubu, który jest historią polskiej piłki nożnej. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że musiałem przejąć opaskę po tak świetnym kapitanie jakim niewątpliwie jest Darek Sztylka - dodawał.\nNajwiększe owacje otrzymał trener drużyny, Ryszard Tarasiewicz, który dziękował kibicom za ich ogromne wsparcie dla Śląska.\n- Nie jest sztuką być kibicem, kiedy idzie dobrze - powiedział. - Zaczynamy nowy sezon z nowymi nadziejami. Myślę, że w najbliższym czasie spotkamy się tu i będziemy świętować mistrzostwo i zdobycie Pucharu Polski - dodaje.\nPo prezentacji kibicie mogli porozmawiać ze swoimi ulubieńcami, zrobić sobie z nimi zdjęcie i wziąć autograf.\n- Bardzo się cieszę, że Diaz dołączył do naszej drużyny - mówi Michał Lech, fan Śląska - Myślę, że musimy znaleźć się w pierwszej trójce w tym sezonie - dodaje.\nNajbliższy mecz Śląska odbędzie się już za tydzień, 8 sierpnia. Przy Oporowskiej WKS zmierzy się z Jagiellonią Białystok.\nAfera korupcyjna w polskiej piłce: akt oskarżenia dla 113 osób\nRyszard Tarasiewicz: Śląsk Wrocław to moje czwarte dziecko\nŚląsk zaprezentował sie w Rynku [wideo]\nMateriał oryginalny: Prezentacja Śląska Wrocław w Rynku [wideo] - Wrocław Nasze Miasto\nprezentacja śląsk wrocław\nsebastian mila kapitan śląska\ndzien ze ślaskiem rynek\nprezentacja wks 2010


Nienawiść i dyscyplina str 9 - Tristram - Serwis Diablo\nNienawiść i dyscyplina str 9\nChłodne krople pryskały łowczyni w twarz. Wpatrując się w wir i słuchając jego łoskotu, kobieta wspomniała noc, kilka tygodni po ataku na jej wioskę…\nValla i Halissa przylgnęły do siebie, by się ogrzać. Wielkie krople deszczu rytmicznie uderzały w ziemię. Halissa, wyczerpana, zasnęła, ale podobnie jak każdej poprzedniej nocy, dopadły ją koszmary o masakrze. Obudziła się z krzykiem i pobiegła…\nPobliska rzeka pędziła szaleńczo, wylewając się z brzegów. Halissa podbiegła zbyt blisko, poślizgnęła się w błocie, wpadła… wyciągnęła rękę…


Cmentarz ofiar pacyfikacji Kurzelowa w gminie Włoszczowa w nowej odsłonie (ZDJĘCIA) | Echo Dnia Świętokrzyskie\nCmentarz ofiar pacyfikacji Kurzelowa w gminie Włoszczowa w nowej odsłonie (ZDJĘCIA)\nCmentarz ofiar pacyfikacji Kurzelowa został gruntownie odnowiony. - Referat Zieleni Urzędu Gminy Włoszczowa zupełnie odmienił nekropolię. Oczyścił teren, pojawiły się nowe aranżacje roślinne, na jednej z rabat stoją kamienie - co dodaje uroku temu miejscu – informuje Iwona Boratyn, rzecznik prasowy Urzędu Gminy Włoszczowa.\nW tym miejscu każdego roku 27 listopada mieszkańcy Kurzelowa wracają pamięcią do tragicznych wydarzeń z 1943 roku, kiedy doszło pacyfikacji wsi. Na małym cmentarzu, jak mówią kurzelowianie, przy mogile pomordowanych odbywają się się modlitwy za ich dusze, często słychać tu apel poległych i „Rotę”. Delegacje składają wieńce i kwiaty. Pamiętają nie tylko pokolenia kurzelowian, ale też kombatanci i samorządowcy. Zaglądają tu turyści. Zmiany były konieczne.\n27 listopada 1943 roku żandarmi niemieccy spacyfikowali wieś Kurzelów za pomoc partyzantom. Rozstrzelano wówczas 18 mężczyzn w piaskowni nieopodal cmentarza, dwóch obok swoich domów, a czterech wywieziono do obozu koncentracyjnego, w tym komendanta placówki Feliksa Gradońskiego, pseudonim „Spokojny”.\ncmentarz ofiar pacyf...\ncmentarz kurzelów re...


Bank ranking - konta osobiste ranking\nStrona główna/Bank ranking – konta osobiste ranking\nBank ranking – konta osobiste ranking\tneXus\t2018-10-14T14:32:15+00:00\nBank Ranking porównujący Konta Osobiste ofert Banków w Polsce. U nas znajdziesz: konta dla studentów, młodzieży – bank internetowy. Rachunki bankowe w PL\nTanie i dobre konto osobiste – jak je wybrać?\nNie tylko brak pobierania opłat za prowadzenie konta przez banki oznacza, że owe konto jest tanie. W dzisiejszych czasach większość ofert zakłada darmowe prowadzenie kont osobistych. Jeżeli opłata występuje, klienci często mają możliwość uzyskania zwolnienia. Opłaty za wykonywane operacje, za wydanie i obsługę karty płatniczej czy debetowej oraz dodatkowe usługi to parametry, które muszą przeanalizować osoby szukające najtańszego rachunku.\nPosiadacze konta osobistego powinni zwrócić uwagę nie tylko na miesięczną prowizję za prowadzenie rachunku. Coraz częściej banki nie pobierają tego typu prowizji bądź zwracają ją klientowi po spełnieniu określonych warunków. Z tego względu warto poddać analizie tabelę opłat i prowizji przed wyborem konta osobistego. Należy zwrócić szczególną uwagę na opłaty i prowizje za wykonanie przelewu, dokonanie wypłaty, ustanowienie i realizowanie stałego zlecenia czy polecenia zapłaty.\nOddzielną sprawą, z którą trzeba się zapoznać, są opłaty pobierane za wydanie i obsługę karty debetowej, a także prowizje za wypłaty z bankomatów. Bardzo ważne jest sprawdzenie innych właściwości rachunku oraz dodatkowych usług, z jakich może skorzystać klient.\nNajtańsze konto – dla każdego oznacza co innego\nDla wielu osób tanie konto osobiste oznacza brak prowizji za prowadzenie i podstawowe wykonywane operacje, za wydanie karty debetowej i wypłaty z bankomatów. Aktualnie na rynku znajdziemy kilka ofert spełniających wymienione warunki. Bardzo często są to konta obsługiwane przez internet. Mimo wszystko znajdą się klienci zainteresowani tym, aby mieć możliwość skorzystania z usług dodatkowych typu ubezpieczenie, limit debetowy, mobilna bankowość czy program rabatowy. Wszystko w zamian za niewielką opłatę za prowadzenie konta.\nPodsumowując, to profil klienta zadecyduje o ostatecznym koszcie rachunku osobistego. Klient będący aktywnym internautą będzie zadowolony z konta, poprzez które będzie mógł dokonywać bezpłatnych operacji w systemie bankowości elektronicznej, nie zrazi się zatem droższymi transakcjami w placówce. Osoby preferujące obsługę rachunków w oddziałach bankowych uznają jednak takie warunki za dla nich nieodpowiednie. Podobnych przykładów będzie mnóstwo. Rachunek osobisty musi zatem spełniać specyficzne oczekiwania różnych klientów – przy akceptowalnym poziomie ceny.\nJak należy wybrać konto osobiste, które będzie jednocześnie najtańsze i dobre?\nZanim wybierzemy konkretny rachunek, warto wykonać symulację kosztów. Aby była ona wartościowa, należy zastanowić się nad ilością miesięcznie dokonywanych przelewów, nad potrzebą ustanowienia stałych zleceń lub poleceń zapłaty (jeśli występuje – ile zleceń i w jakiej kwocie), nad częstotliwością wypłat z bankomatów oraz z jakiej sieci one pochodzą. Parametry te są podstawowymi warunkującymi wysokość opłat za prowadzenie konta. Możemy wyliczyć na ich podstawie miesięczny koszt, który poniesiemy. Warto porównać koszty w ujęciu rocznym, ze względu na to, że niektóre opłaty podane będą w rocznych rozliczeniach (np. opłaty za kartę).\nCzas poszukiwania najtańszego konta może się bardzo przeciągać, dlatego też przychodzą nam z pomocą internetowe porównywarki, które udostępniają informacje o kontach osobistych w jednym miejscu. Dzięki nim można porównać wiele ofert jednocześnie i wybrać najtańszą i najbardziej dopasowaną ofertę do naszych potrzeb.\nKlienci, którzy są aktywni, nie płacą\nKlienci chcący związać się z danym bankiem poprzez swoją aktywność, mogą spodziewać się braku opłat za prowadzenie konta, ale nie tylko. Banki nagradzają programami premiowymi osoby dokonujące wielu transakcji, często korzystające z kart płatniczych oraz takie, na których konta regularnie wpływają stałe miesięczne dochody.\nIstnieją na rynku oferty, dzięki którym lojalni i przywiązani do banku klienci mogą zyskać premię w wysokości nawet kilkudziesięciu złotych miesięcznie. Warto zatem zainteresować się tego typu ofertami i warunkami, które w ich przypadku trzeba spełnić. Całkiem możliwe, że spełnienie wymagań nie tylko okaże się proste dla klienta, a nawet uda mu się zarobić miesięcznie więcej na zwykłym rachunku, niż na lokacie czy koncie oszczędnościowym.\nAsia Maj 29, 2017 w 7:43 am- Odpowiedz\nPolecam T-Mobile. Tanio i bezpiecznie. Naprawdę dobra oferta.\nEzra Czerwiec 6, 2017 w 9:23 am- Odpowiedz\nPosiadam konto osobiste w mBanku. Mają bardzo dobre warunki i czeste promocje.\nEdziu Czerwiec 13, 2017 w 12:02 pm- Odpowiedz\nStawiam na mBank. Dobre konta dla firm.\nStachu Czerwiec 20, 2017 w 8:29 am- Odpowiedz\nRównież polecam mBAnk. Maja dobre i konta osobiste, i firmowe.


Kolczyki gwiazdki - myBaze.com\nmyBaze / Biżuteria i zegarki / Biżuteria i zegarki damskie / Kolczyki damskie / kolczyki gwiazdki - Kolekcja zima 2018\nTwarzowe kolczyki dla kobiet – kolczyki gwiazdki z modnych kolekcji\nKolczyki są wyjątkową ozdobą, ponieważ w pewien sposób są dopełnieniem makijażu i fryzury. Na specjalne okazje można założyć kolczyki duże, długie, wyraziste i błyszczące. Na inne okazje mogą sprawdzić się kolczyki gwiazdki, kolczyki o subtelnych wzorach, a także inne ponadczasowe fasony i wzory kolczyków.\nKolekcja zima 2018 to niemal nieograniczony wybór wzorów i kolorów kolczyków. Wśród 3407 modeli każda kobieta może znaleźć kolczyki idealne do kształtu swojej twarzy i pasujące do stylu ubierania się. Wybierając kolczyki, przyjrzyj się różnym propozycjom, ponieważ z pomocą tego typu biżuterii można wysmuklić twarz, a także przyciągnąć uwagę do fryzury i twarzy. Dobrze dobrane kolczyki powinny pasować nie tylko do innych elementów biżuterii, ale też do oprawek okularów i ozdób do włosów. Jednak ponieważ zakup kolczyków to nieduży wydatek, bo w naszym sklepie kolczyki gwiazdki to koszt już od 0,99 zł, to można z nimi eksperymentować i kupić sobie nie jedną, a wiele różnych par.\nkolczyki damskie emp shop kolczyki damskie na-kd accessories kolczyki damskie posrebrzane zielone kolczyki damskie kolczyki damskie plastikowe czarne kolczyki damskie brązowe kolczyki damskie kolczyki damskie złote kolczyki damskie sinsay kolczyki damskie na sztyftcie\nZnajdź podobne kolczyki gwiazdki\nkolczyki gwiazdki - zobacz wybrane produkty\nKOLCZYKI- SZTYFTY WYKONANE ZE STALI NIERDZEWNEJ.\nGWIAZDKI kolczyki – uroczy dodatek kolczyki są bardzo eleganckie. Idealne dla kobiet ceniące ładną oraz oryginalna biżuterię. Kolczyki wykonane …\nZłote Kolczyki Rustling wiszące. U góry w kształcie gwiazdki, dół w postaci kilku łańcuszków.\nOryginalne, minimalistyczne kolczyki KSIĘŻYC&GWIAZDKA.Postaw na ciekawe, nietuzinkowe połączenie!POWŁOKA: Rod\nKolczyki damskie Top Secret z kolekcji wiosna lato 2018.Stylowe wiszące kolczyki złożone …\nKolczyki Spinel gwiazdki to delikatne kolczyki wykonane z kamienia jakim jest spinel oraz srebrnego łańcuszka pozłoconego 24-karatowym złotem. Wszystkie dodatki i elementy wykonane są ze srebra najwyższej próby. Delikatnie, mieniące się kamienie w połączeniu ze złotem tworzą elegancki dodatek. Sprawdzą się zarówno na co dzień dodając charakteru i klasy. Idealne dla odważnych i pewnych siebie [...]\nKolczyki damskie Top Secret z kolekcji wiosna lato 2018.Stylowe kolczyki w kształcie gwia…\nKolczyki Saturday Night z ozdobnymi elementami w kształcie gwiazdki. Dół w postaci wiszących łańcuszków….\nKolczyki Rustling wiszące. U góry w kształcie gwiazdki, dół w postaci kilku łańcuszków.


Grawerowanie szkła ✦ Opole, woj. opolskie ✦ Panorama Firm\nWyniki dla Grawerowanie szkła w lokalizacji Opole, opolskie - 15 firm\nWrzos zdobienie szkła i kryształów Marek Wrzos\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 227 km\n...Nasza rodzinna firma powstała przede wszystkim z pasji. W każdy tworzony przez nas element wkładamy całe swoje serce. Dzięki temu grawerowane przez nas szkło i kryształ są tak perfekcyjne! Ręczne zdobienia pozwalają precyzyjnie wykończyć każdy element. Dla nas nie ma ograniczeń! Stworzymy każdy wzór dowolnych rozmiarów i na dowolnym szkle...\n...klienta nie stanowi jednak problemu, gdyż jesteśmy wyposażeni w pojazdy do tego przystosowane. Trzecim profilem naszej działalności, który ją uzupełnia, są specjalistyczne usługi z zakresu obróbki szkła płaskie. Wykorzystując nowoczesne urządzenia oraz wiedzę pracowników oferujemy między innymi: - szlifowanie - grawerowanie - fazowanie - laminowanie...\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 83 km\n...wyroby marmurowe. Piaskowanie szkła Piaskowanie drewna Piaskowanie plastiku Malowanie wszystkich powyżej wymienionych elementów Szkiełkownie: - aluminium, - mosiądz, - miedz, - brąz. Grawerowanie i matowanie szkła Natryskiwanie metali kolorowych: - aluminium, - brąz, - mosiądz, - miedź. Renowacja zabytków: - samochody, - sprzęt wojskowy, - poręcze...\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 408 km\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 159 km\nul. Składowa 6, Opole\n...produkty i usługi, jak między innymi: - szlifowanie szkła - grawerowanie szkła - cięcie szkła wodą - sitodruk na szkle - szkło hartowane - klejenia szkła metodą UV Po więcej informacji zapraszamy na stronę internetową. Zachęcamy do skorzystania z bogatej oferty firmy...\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 368 km\n...luster, - grafiki na szkle, - oprawa obrazów, - szkło zespolone, - witraże klasyczne, nowoczesne na specjalne zamówienie. Co więcej, oferujemy naszym klientom grawerowanie i piaskowanie szkła. Specjalnością wykwalifikowanej kadry jest oprawa obrazów. W swojej ofercie posiadamy ponad 250 pozycji ram, które modyfikujemy, by zadowolić nawet najbardziej...\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 229 km\nGrawer. Grawerowanie laserowe, ręczne Piotr Nycz\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 385 km\n...Firma Grawer to grupa specjalistów, którzy na grawerowaniu znają się jak nikt inny. Od 1994 roku świadczymy dla naszych klientów usługi na najwyższym poziomie, dzięki czemu cieszymy się ich bardzo dużym zainteresowaniem. Poza grawerowaniem zajmujemy się również reklamą i prowadzimy sklep internetowy. Korzystając z naszych usług poczujesz...\n...możliwości z zakresu grawerowania, znakowania i cięcia materiałów. Serdecznie zapraszamy do współpracy. Formaks New Technologies oferuje grawerowanie laserowe i cięcie laserowe w materiałach takich jak: drewno, szkło, akryl, pleksi, skóra, metal anodowany (znakowanie w metalach nierdzewnych, kwasoodpornych), korek, papier, karton, kamień (marmur), guma...\nFloat przedsiębiorstwo handlowo usługowe Gryszyn Jadwiga\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 12 km\n...grawerowanie szkła. Ofertę kierujemy zarówno do Klientów indywidualnych, jak i właścicieli firm lub instytucji. Serdecznie zachęcamy do skorzystaniaz oferty Float w Dobrzeniu Wielkim...\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 256 km\n...ergonomicznej przestrzeni, zapewniającej odpowiednie warunki pracy. Do pokrywania biurek stosujemy laminat lub drewno lakierowane. Istnieje również możliwość wykorzystania innych materiałów takich, jak: granit lub szkło. W oparciu o nowoczesne maszyny wykonujemy prace związane z obróbką stali. Oferujemy między innymi: toczenie, szlifowanie, grawerowanie...\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 272 km\n...Nasza specjalność to produkcja wyrobów z pleksi i PCV, a także reklam świetlnych i innych artykułów mających na celu ułatwienie sprzedaży oraz promocji. W katalogu firmy Arplex znajdą Państwo między innymi artykuły ekspozycyjne, a w tym stojaki reklamowe z tworzyw sztucznych, ofertowniki i podświetlane prezentery grawerowane. Posiadamy równie...\nOpole (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 201 km\n...CNC. W ramach naszych usług oferujemy: - grawerowanie na szkle, - grawerowanie na metalu, - grawerowanie na drewnie, - grawerowanie na tworzywach sztucznych. Grawerujemy i znakujemy artykuły reklamowe, użytkowe oraz przemysłowe. Wykonamy dla Państwa różnego rodzaju gadżety reklamowe, zgodnie z Państwa życzeniem. Tworzymy wszelkie dedykacje...\nSzklane kabiny prysznicowe bez brodzika


Strona główna›Gorillaz nakręciło cały teledysk w GTA V. Z sekretem na końcu\nŹródło zdjęć: © YouTubue\nTego jeszcze nie grali. To znaczy gry, a zwłaszcza GTA, przewijały się w muzycznych produkcjach wideo od dawna. Ale żeby calusieńki teledysk kapeli z pierwszej ligi pop-rockowego świata wyreżyserować na ulicach Los Santos?\nJakie czasy, takie teledyski. Oczywiście przez wiele miesięcy, gdy koronawirus zelżał, nie było problemu, żeby wyjść z&nbspdomu i&nbspnakręcić wideo w&nbspmieście. Ale w&nbspprzypadku Gorillaz, zespołu, który przez lata ukrywał się pod kreskówkowymi awatarami, to perfekcyjna sytuacja.\nMamy więc cztery animowane postaci w&nbspaucie, a&nbspgdy tylko kamera wychodzi z&nbspwnętrza samochodu, widzimy Los Santos i "GTA V" w&nbsppełnej krasie.\nDodatkowym smaczkiem jest gościnny występ Becka, który pojawia się w&nbspokienku jak na telekonferencji. Tylko pięknie wpisano go w&nbspekran smartfona z "GTA V" marki iFruit. I&nbspposypano go garścią tak typowych dla wideo-spotkań glitchy czy zmrożeń obrazu.\nTo gdzie jeszcze można spotkać to "GTA" w&nbspmuzyce? Sądzę, że w&nbspakurat Polsce nie będzie z&nbsptym problemu, przy czym my częściej sięgamy po to obdarzone kultowym statusem "San Andreas". Na przykład w&nbspkawałku młodszy joe x&nbspschafter "elegy driftin". A&nbspjuż klasyką są produkcje klocucha, jak np. "kruci gang", parodia "Gucci Gang" Lil Pumpa.\nOk, to został jeszcze ten sekret.\nNowy dodatek do GTA Online?\nNa koniec teledysku Gorillaz na kilka sekund pojawia się wyspa z&nbspfuturystycznym domem na skale. To nic innego jak parafraza okładki starszej płyty Gorillaz - "Plastic Beach". Ale czy tylko?\n28 października lider zespołu, Damon Albarn, zapowiedział w&nbsprozmowie z&nbspRadio.com, że tworzy album "Plastic Beach 2". Obrazek na koniec teledysku wydaje się oczywistym zwiastunem sequela. Ale to nie koniec.\nRockstar zapowiedział w lipcu, że "GTA Online" doczeka się ogromnego dodatku pod koniec 2020 roku. Cytując: "Pod koniec roku gracze mogą oczekiwać (...) największej aktualizacji do 'GTA Online' w&nbsphistorii, która będzie skupiona wokół Heistów [napadów] w&nbspcałkowicie nowej lokacji".\nCzy właśnie za pomocą teledysku Gorillaz zapowiedziało, że w "GTA Online" przeniesiemy się na wyspy? Brzmi prawdopodobnie. A&nbspże w&nbspciągu kilkunastu dni nastanie nowa generacja konsol, jaki moment byłby lepszy na odświeżenie zainteresowania grą i&nbspwypuszczenie największego DLC w&nbspjej historii?\ngta vgrand theft autogta onlinerockstargorillazwiadomościklocuch\nNa to czekaliście - mnóstwo szczegółów na temat GTA V. Największy otwarty świat w historii gier?\nZ powodu pomyłki Sony do sieci trafiły tysiące spoilerów dotyczących GTA V


Jak być wsparciem dla bliskiej osoby, która chce poprawić estetykę sylwetki? - PoTreningu.pl\nPoTreningu\t 24 września 2013\nKiedy bliska naszemu sercu osoba – małżonek, rodzic, brat, siostra lub bliski przyjaciel, podejmie w końcu słuszną decyzję o zmianie trybu życia, a dokładnie rozpoczęciu regularnych treningów i wprowadzeniu zdrowych nawyków żywieniowych powinniśmy umieć okazać stuprocentowe wsparcie. Od tego może zależeć efekt końcowy podjętych zabiegów – a także poziom zaangażowania oraz determinacji danej osoby. Dlatego, jeżeli chcesz pomóc bliskiej osobie odmienić wygląd i samopoczucie musisz zabrać się za to z głową.\nBądź przykładem i aktywnym uczestnikiem planu\nSolidaryzowanie się z osobą, która rozpoczyna pracę nad estetyką sylwetki może się okazać nieocenioną pomocą, zwłaszcza na samym początku „przygody” ze zdrowym odżywianiem i treningami. Wspólne przygotowywanie posiłków oraz wspólne sesje w klubie fitness pomogą odpowiednio ukierunkować podjęte działania i przełamać strach przed nieznanym oraz nowymi miejscami. Niedopuszczalne jest „ćwiczenie silnej woli”, polegające na wystawianiu bliskiego na różnego rodzaju pokusy – np. jedzenie słodyczy w bliskim otoczeniu. Tego typu zachowania prowadzą do frustracji i negatywnie wpływają na poziom motywacji.\nNie zachowuj się jak strażnik lub dozorca\nKomfortu psychicznego osoby, która walczy ze swoimi słabościami w imię pozbycia się nadprogramowych kilogramów na pewno nie poprawi świadomość, iż są kontrolowane na każdym kroku i rozliczane z każdej spożytej kilokalorii. Dlatego zamiast skrupulatnie pilnować czy dana osoba przestrzega zasad i karcić gdy popełni choćby najmniejszy błąd, okaż zaufanie i dopinguj prawidłowe zachowania żywieniowe. Nie zależy ci przecież na zaniżaniu poczucia własnej wartości bliskiej ci osoby, a ni na wzbudzaniu u niej permanentnego poczucia winy. Twoim zadaniem jest wzmacnianie pozytywnych zachowań – pamiętaj o tym.\nDoceniaj nawet najdrobniejsze sukcesy\nKoncentrowanie uwagi na postępach oraz motywowanie do konstruktywnego rozwiązywania błędów to klucz do bycia wzorowym wsparciem bliskiej osoby. Warto również wzmacniać zaangażowanie poprzez wspólne świętowanie nawet najdrobniejszych sukcesów. Powodem do radości może być utrata kolejnych centymetrów w pasie, poprawa wytrzymałości, skuteczne zwalczenie pokusy na słodycze i niezdrowe jedzenie. Kwestią podstawową jest wybór sposobu świętowania. Z oczywistych względów ucztowanie przy suto zastawionym stole z lejącym się strumieniami alkoholem nie wchodzi w grę. Dobrym rozwiązaniem będą np. wspólne zakupy garderoby w mniejszym niż dotychczas rozmiarze –np. treningowej koszulki lub spodenek. Ważne jest aby trafić w preferencje danej osoby i wzmocnić w niej poczucie satysfakcji, motywując do kontynuowania podjętych działań.\nNie przesadzaj z zaangażowaniem\nZasypywanie bliskiego książkami o tematyce zdrowego odżywania, podsyłanie na maila linków do artykułów, wymyślanie coraz to nowych form aktywnego spędzania wolnego czasu może negatywnie wpłynąć nie tylko na Twoje relacje z bliską odchudzającą się osobą, ale także osłabić podjęte przez nią działania. Mogą pojawić się wątpliwości na temat skuteczności i zasadności podjętych działań oraz niepotrzebny stres. Funkcjonowanie pod presją z pewnością negatywnie wpływa na samopoczucie, a także znacznie zmniejsza poziom zaangażowania. Pomimo Twoich niewątpliwe dobrych intencji i pomysłowości, możesz odnieść skutek odwrotny do zaplanowanego.\nNiedocenianym czynnikiem wpływającym w sposób znaczący na skuteczność planów ukierunkowanych na poprawę estetyki sylwetki jest wsparcie rodziny oraz bliskich osób. Redukowanie tkanki tłuszczowej, zwalczanie złych przyzwyczajeń i walka z własnymi słabościami wymagają zaangażowania, determinacji w działaniu i wytrwałości – dlatego tak ważna jest bliskość, zrozumienie i akceptacja osób z najbliższego otoczenia, które pozytywnie wpływają na komfort psychiczny. Jeżeli naprawdę zależy ci na sukcesie bliskiej osoby, która zdecydowała się podjąć wyzwanie – staraj się swoim zachowaniem nie zniechęcać jej, negatywnie wpływając na jej samopoczucie oraz poczucie własnej wartości.


Ida Nowakowska radzi singielkom, by szukały miłości w kościele: Tam są najfajniejsze wolne partie - Dziennik.pl\n26 listopada 2019, 13:52 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nIda Nowakowska to tancerka, która dała się poznać szerszej publiczności dzięki udziałowi w programie "You Can Dance", w którym wystąpiła w 2007 roku. Kilka sezonów później powróciła do tanecznego show w roli jurorki. Od roku zaś Ida jest gwiazdą Telewizji Polskiej, gdzie prowadziła takie programy, jak "Pytanie na śniadanie", "Dance, dance, dance", "The Voice Kids", a ostatnio pojawiła się w roli gospodyni Eurowizji Junior.\nW rozmowie z "Faktem" Nowakowska, która otwarcie mówi o swojej wierze, zachęca singielki, by szukały miłości w kościołach:\nTo tam polecam szukać drugiej połówki, a nie na Tinderze. Gdybym była wolna, chodziłabym na każdą mszę. Mam wielu kolegów, których poznałam w kościele. Tam są najfajniejsze wolne partie! Jeżdżąc taksówką, rozmawiam z kierowcami, którzy się żalą, że nie mają dziewczyny. Pytają, gdzie można znaleźć taką fajną jak ja. Odpowiadam stanowczo: w kościele! A oni się dziwią. „Gdzie? W którym?” I wtedy zapisuję im, gdzie są najfajniejsze kościoły i najfajniejsze dziewczyny!\nIda Nowakowska dodała także, że ma nadzieję, iż Ida jej się zapoczątkować nowy trend i młodzi ludzie zaczną szukać miłości w kościołach.\nmiłość kościół Ida Nowakowska tinder singiel\nRacja! Przykładowo jutro 27-go listopada w Zawierciu (woj. śląskie) w centrum miasta będą moi dwaj koledzy SINGLE, konkretnie w kaplicy po lewej od wejścia do Kościoła - są tam codziennie od ok. 8 do prawie 9. Pozdrowił.\nfaktycznie kobieta ma rację klerycy są samotni\nO rety, kto te pania z tadzykistanu rzucil na scene polskiej polityki.......?\nNo tak....gwiazda TVP_PiS i wszystko jasne...\nPani z Bydgoszczy znalazła męża w kościelnym chórze a potem było bicie poniżania i inne prześladowania aż Pana nawet wyrozumiały PIS usunął z partii,Widocznie Pani Nowakowska lubi takie klimaty i łapać plusy u ,,dobrej zmiany"\ndo kościoła to na sex\ni znajdują niestety\nSłyszałam teorię, że chłopcy i mężczyźni chodzili na pielgrzymki by wśród dziewczyn znajdować sobie żony .Każdy się boi rozczarowań wiec sądzi że ludzi wrażliwych i wartościowych znajdzie bliżej kościoła.\nW swojej parafii szukalam, ale w sasiedniej parafii rozgrzeszenia nie dostalam. Mowili, ze jestem oddana ale nie wierna.\na ja myślałam że chodzi o wolnych księży\nJak wszyscy będą szukać miłości w kościołach to to serwisy randkowe padną :-( . A kler ile by miało tajniaków bez habitów :-).\nWolne i ciekawe partie w kościele? Partia Razem, czy partia PIS?\nte w kosciele nie chca milosci tylko od razu grupowy sex analny i gang bang\nno wpada jej z publicznych pieniędzy za takie pisanine\nO Matko, KTO TO w ogóle jest, ta Ida, kuervas ?!! Hej !-


Pozytywnie Otwarci czekają na najlepsze projekty o HIV - IPPEZ - Instytut Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej\nPozytywnie Otwarci czekają na najlepsze projekty o HIV\nRusza 12. edycja konkursu na granty w obszarze edukacji i profilaktyki HIV/AIDS\nWarszawa, 4 kwietnia 2022. Aż 30 tysięcy złotych – tyle wynosi w tym roku maksymalna kwota grantu w konkursie Pozytywnie Otwarci na realizację najlepszych projektów związanych z profilaktyką i edukacją w obszarze HIV/AIDS. Do udziału zaproszone są organizacje pozarządowe, samorządy oraz publiczne placówki ochrony zdrowia. 12. edycja konkursu rozpocznie się 4 kwietnia i potrwa do 30 czerwca. Organizatorem i jedynym sponsorem Pozytywnie Otwartych jest Gilead Sciences Poland.\nKapituła czeka na projekty w następujących kategoriach:\nProfilaktyka zakażeń HIV i/lub HCV prowadzona w przestrzeni miejskiej oraz podczas imprez masowych, wspierana komunikacją w Internecie ze szczególnym uwzględnieniem mediów społecznościowych.\nDziałania na rzecz promocji testowania w kierunku zakażenia HIV i/lub HCV skierowane w szczególności do osób mieszkających poza dużymi aglomeracjami miejskimi oraz cudzoziemców z uwzględnieniem takich możliwości jak testy do samodzielnego wykonania czy korzystanie z PKD.\nKierowane do osób z nowo wykrytym zakażeniem HIV działania edukacyjne zachęcające do szybkiego kontaktu z lekarzem chorób zakaźnych i niezwłocznego rozpoczęcia terapii ARV jako sposób na opanowanie rozwijającego się zakażenia oraz skuteczna forma profilaktyki.\nEdukacja osób seropozytywnych w zakresie korzystania z telemedycyny, zarówno w kontekście kontaktów z lekarzami chorób zakaźnych oraz lekarzami innych specjalności, jak i uzyskania wsparcia psychologicznego, prawnego itd.\nWsparcie dla przebywających w Polsce cudzoziemców żyjących z HIV/AIDS i/lub HCV, a także poszukujących informacji na ten temat dostępnych w ich języku ojczystym.\n„Od 2011 roku dzięki programowi Pozytywnie Otwarci zrealizowano blisko 120 projektów promujących wiedzę o HIV i profilaktykę zakażeń tym wirusem. Co roku konkurs przyciąga kluczowe NGO od dawna działające w tym obszarze, ale także organizacje, które dotąd nie specjalizowały się w tematyce HIV oraz samorządy. Dzięki temu realizowane projekty są różnorodne – od edukacji peer to peer przez kampanie w przestrzeni miejskiej i na koncertach po akcje w mediach społecznościowych. W tym roku wśród tematów konkursowych uwagę zwracają zadania polegające na wspieraniu cudzoziemców. To ważne, ponieważ jest ich wśród nas coraz więcej, a nie wszyscy mówią po polsku” – powiedział koordynator projektu Paweł Mierzejewski.\nRozstrzygnięcie konkursu nastąpi w październiku, zaś uroczyste wręczenie nagród podczas konferencji z okazji Światowego Dnia AIDS. Szczegółowe informacje na temat konkursu, w tym regulamin oraz formularz zgłoszeniowy dostępne są na stronie http://pozytywnieotwarci.pl/ .


Przebieg: 322944 km\nHonda CR-VSkoda Yeti\nSamochód w latach 2015-2017 użytkowany jako taxi. Na bieżąco serwisowany. 1) Przy przebiegu 319.711 km (wymiana kompletu sprzęgła); 2) Przy przebiegu 314.100 km (wymiana kompletu rozrządu - łańcuch,ślizgi itd.); 3) Przy przebiegu 309.232km (wymiana drążków kierowniczych, końcówek drążka,poduszek amortyzatora lewy+prawy, łożysk amortyzatora lewy+prawy).\nW przypadku gdybym nie odbierał telefonu, proszę o kontakt SMS. Oddzwonię w jak najszybszym czasie (praca...)


Lodziarnia Ice Dream: Wkrótce otwarcia w kolejnych centrach handlowych - Kawiarnie (oraz puby, coctail bary)\nW kwietniu w Centrum Handlowym Arkadia rozpoczęła działalność pierwsza w Warszawie self service gelateria. Miesiąc po otwarciu, popularność lodziarni Ice Dream szybko rośnie. Właściciele rozpoczęli już rozmowy z zarządcami kolejnych centrów handlowych, którzy sami zgłaszają się z propozycją najmu powierzchni.\nAutor: www.horecatrends.pl Data: 07 maja 2019 11:07\nSelf service gelateria to nowy pomysł na podawanie i jedzenie lodów. Wszystko polega na tym, że każdy nakłada je sobie sam i decyduje o tym, jak duża ma być porcja i jakie smaki chce zobaczyć w rożku lub kubeczku. Płaci się w zależności od tego, ile waży ostateczna porcja. Koncepcja „self service ice cream” przybyła z Włoch, gdzie stoiska tego typu cieszą się dużą popularnością. W Polsce jest to nowość.\nPowstające w Ice Dream desery zaczynają podbijać media społecznościowe. Facebookowe grafiki Ice Dream zostały docenione przez branżowe portale, zdjęcia własnoręcznie wykonanych lodów regularnie zamieszczają na swoich profilach klienci.\n- Ice Dream udowadnia, że lody mogą być nie tylko smaczne, ale i piękne. Co więcej, nasze lody okazują się też niesamowicie fotogeniczne. Co rusz słyszymy opinie, że jesteśmy bardzo instagramowi. Trzeba przyznać, że coś w tym jest, kiedy patrzymy na kolejnych klientów, którzy przed spróbowaniem loda najpierw robią mu zdjęcie – dodaje Jakub Szeliga.\nJuż niedługo Wielkanoc! 🐰 To idealna okazja aby wybrać się na wiosenne lody w żółto-zielonych barwach! ☀💚 Chcesz spróbować? 🍧 #icedreampolska #icedream #lodywłoskie #lodywloskie #lody #lodymango #lodyherbaciane #zielonelody #lodziarnia #lodziarniawarszawa\nA post shared by icedreampolska (@icedreampolska) on Apr 17, 2019 at 5:56am PDT


Webbox Premium Natural tacka dla kota z łososiem w galaretce 85g | Sklep Animalia.pl\nFirma Webbox zna się na kotach i wie, że można je często zastać z łapami w ogrodowym stawie próbując złapać pływające tam rybki. Aby zaspokoić kocią chętkę na rybkę, stworzyliśmy dla nich produkt wyprodukowany z pysznego mięsa z łososia, którym mogą się wreszcie nacieszyć.\nWyprodukowana w 100% z naturalnych składników i bez zawartości sztucznych barwników czy konserwantów, pyszna tacka w kształcie serca zaspokoi nawet najwybredniejsze z kotów. Nasza karma jest sformułowana z dodatkiem inuliny, która zwiększa ilość przyjaznych bakterii w przewodzie pokarmowym aby zapewnić zdrowe trawienie.\nNiezależnie od tego czy Twój kot kocha eksplorację w domu czy poza nim, wiemy, że nie będzie mógł odrzucić tej pysznej i zdrowej tacki. Będzie mruczał z zadowolenia.\nSkład Webbox Premium Natural tacka dla kota z łososiem w galaretce 85g:\nmięso i produkty pochodzenia mięsnego 45%, ryby i produkty pochodzenia rybnego (5% łosoś), substancje mineralne, inulina 0,1%.\nAnaliza Webbox Premium Natural tacka dla kota z łososiem w galaretce 85g:\nbiałko 9,5%, włókno surowe 0,5%, oleje i tłuszcze 4,5%, popiół surowy 2,5%, wilgotność 83%\nDawkowanie Webbox Premium Natural tacka dla kota z łososiem w galaretce 85g:\nDodatkowe informacje o Webbox Premium Natural tacka dla kota z łososiem w galaretce 85g: