Wiza do Iranu - Artur Orzech - ebook + książka - Legimi online\nWiza do Iranu ebook\nKsiążkę dedykuję mojej ukochanej Mamie, Jadwidze.\nTe strony nie powstałyby bez wsparcia mojej żony, Karoliny.\nTo jej talentowi zawdzięczam tak wspaniałe zdjęcia.\nNa wszelki wypadek nie wyznaczam sobie początku opowieści na chwilę zwycięstwa rewolucji islamskiej. Po to, żeby łatwiej mi było w przyszłości utrzymać oficjalny kontakt z władzami Iranu i żebym mógł znowu pojechać tam bez przeszkód natury formalnej. O rewolucji więc też będzie.\nJeśli się tak zdarzy, co nie daj Boże, że obecna administracja mnie odrzuci – będę cierpiał, bo moje życie bez żywego kontaktu z Irańczykami w dalekiej Azji Środkowej będzie o wiele uboższe. Ale zniosę to, bo i Jahjor, mój perski przyjaciel z Lublina, wybitny muzyk, santurzysta oraz mistrz kraju w zapasach, to znosi i wielu innych, rozsianych po świecie. Oni mają trudniej. Utracona ojczyzna dla nich to nie tylko ważne słowo. To ich życie.\nChcę tu opisać to, co czuję. Po prostu. Bez ekstazy – w miarę moich możliwości i bez stronniczości – szczególnie europocentrycznej.\nZ emocjami się jednak nie rozstanę, bo tym razem i bez tej książki o wizę nie było już łatwo. Nawet po latach. Nawet mnie – tłumaczowi rządowemu, wykładowcy uniwersyteckiemu, z dwunastoletnim stażem pracy na uczelni i piętnastoletnim tłumacza, dla którego Iran, jego tradycja, szczególnie poetycka, mityczna i historia kraju, jest miłością życia. Obecnie moja droga po wizę usłana jest raczej kolcami perskich róż aniżeli ich kwiatami. Teraz usłyszałem wyraźne „NIE”. Kiedyś było inaczej.\nUznałem jednak, że to nie powód, żebym jako iranista obrażał się na procedury państwa. W pewnym sensie – mojego państwa, bowiem Iran to moja druga ojczyzna, chociaż pewnie o tym nie wie. Wybaczam, bo i oficjalni Irańczycy to dumny i mądry naród, oszołomiony i zagubiony w biurokracji, którą zresztą uwielbia od wieków. Koghazparoni (biurokracja) to ich ukochane zajęcie.\nNiektóre fragmenty tej książki powstały, by pokazać, że nie należy bać się odmienności i „nieznanego”. Ale przede wszystkim nie wolno bać się Iranu jako kraju ludzi dumnych, inteligentnych i wspaniałych.\nChcę pokazać, że Iran cały czas ma się nieźle. Nie jego ustrój, nie system, ale Iran jako miejsce żyjących tam ludzi. Nie chcę postrzegać Iranu jedynie przez pryzmat obowiązującego systemu religijno-państwowego, w obecnym układzie geopolitycznym. Pragnę przybliżyć to miejsce nam, Polakom, Indoeuropejczykom, jakimi i my, i oni, Irańczycy, jesteśmy, choć i od polityki z pewnością nie uciekniemy. Przenika ona do życia każdego z nas. Chcę spojrzeć na Iran obecny, nie odcinając się od minionego. To, co było, zdarzyło się na przestrzeni tysięcy lat i nadal rzutuje na irańskie ego. Spróbuję opisać obecnych i tych, którzy odeszli, a byli wspaniali. Tych podszytych złem również. Mam nadzieję, że moja teza, może dyskusyjna, skłoni Państwa do przemyśleń. Oto ona:\nPo wielu wiekach, po trzydziestu pięciu latach od rewolucji Iran znów jest potężny. Nie jest mocarstwem na miarę Rosji i USA, lecz wpływa nieustannie na obraz współczesnego świata.\nWiększość z nas, zwykłych obywateli, poddanych medialnej nagonce ideologicznej, przyjmie tę tezę dosyć niechętnie, lecz musimy dostrzec, że w obecnej formie obrona archetypu Iranu jako mocarstwa na jego współczesną miarę ma się – wbrew pozorom – nieźle. Iran w znacznym stopniu zarządza „kryzysowo” Bliskim Wschodem i Azją Środkową. Zaskoczenie? Nie dla mnie.\nStany Zjednoczone Ameryki Północnej w swojej polityce zagranicznej obawiają się głównie Iranu. I oczywiście Rosji. Mówiąc wprost – boją się. Kraje Europy Zachodniej podobnie. Nigdy w czasach starożytnych, poza Grecją i Aleksandrem Macedońskim, nikt nie obawiał się hegemonii irańskiej. W epoce nowożytnej praktycznie zanikał strach przed Iranem.\nWydawało się, że pod koniec XX wieku USA opanowały kraj i całkowicie go sobie podporządkowały. Odrodzenie za szaha Rezy Pahlawiego siły perskiej jako Trzeciego Mocarstwa Świata było iluzoryczne. Iluzją nie jest jednak wpływanie przez Iran na losy Bliskiego Wschodu i Azji w XXI wieku poprzez nieoficjalne wsparcie niektórych partyzanckich działań zbrojnych w regionie. Trudno więc wyzbyć się mitycznej świadomości królewskiej dominacji w regionie, która była faktem przez wieki, a nawet prawieki.\nJestem bardzo daleki od stwierdzenia, że Iran czyni dobro w regionie i na globie. Sponiewierany, przez wieki poddany Arabom, Rosji, Anglii i USA, w takim kształcie, jaki ma obecnie, nie ma szans na odrodzenie.\nAle obarczony moim spaczeniem iranistycznym, napiszę teraz coś wielce niepoprawnego: Iran jest potężny, bo Iran zawsze był sobą. I nikt mi nie wmówi, że jego nieustanna próba utrzymania niezależności, nawet pod hasłem na gharbi, na szarqi, dżomhuri-je eslomi (ani Zachód, ani Wschód, jedynie Republika Islamska), nie była poszukiwaniem własnej drogi. Wschód się skończył, Zachód kuleje. Iran w najgorszych momentach swojej podległości szukał powrotu do własnej tożsamości.\nO ostatecznym końcu komunistycznej Europy Wschodniej imam Chomejni, z całym szacunkiem, nie mógł mieć zielonego pojęcia – o kryzysie zachodniej gospodarki również. W Iranie żyje się źle. Inflacja jest niepokojąca. Ludzie otwarcie, na ulicach, bazarach, w domach i taksówkach krytykują władze. Zielona Rewolucja z 2009 roku pokazała jedynie, że mogą oni wybierać tylko między kandydatami konserwatywnymi a liberalizującymi obecne prawo. Wszyscy bowiem kandydaci na fotel prezydenta kraju bądź aktywni uczestnicy życia politycznego pochodzą z tej samej fali zmian. Fali rewolucji Chomejniego. Dla mnie najciekawsze jest to, że nawet pod zieloną flagą Iran kontynuuje, być może podświadomie, podbudowany wiekami archetyp Państwa Świata, hegemona, decydenta w swoim regionie.\nPrzestrzeń świata Achemenidów zamykała się w granicach Azji, Grecji, Afryki Północnej i basenu Morza Śródziemnego. Od tamtych czasów świat powiększył się znacznie za sprawą internetu i środków masowego przekazu. Aspiracje polityczne Irańczyków dzięki tym narzędziom mogłyby się umocnić, ale tak się nie stało. Wynika to z blokady twardego systemu, który korzysta ze zdobyczy nowoczesnych technologii, ale tylko dla własnych potrzeb, a nie w celu demokratyzacji kraju. Mimo to Irańczycy radzą sobie. Działa muzyczne podziemie. Artyści tworzą swoje enklawy i za pomocą serwerów zagranicznych publikują swoją sztukę.\n1.\tOprócz telewizji i radia, gazety są popularnym medium opiniotwórczym.\n2.\tKrawaty są zakazane, a jednak...\n3.\tMeczet przy Starym Bazarze w Teheranie. Assalam Wa Alaykum Wa Rahmatullahi Wa Barakatu.\n4.\tZ tomikiem wierszy największego perskiego poety Hafeza tuż przy jego szczęśliwym grobowcu, miejscu pielgrzymek.\n5.\tTeheran. Transport dywanów perskich. Każdy z nich wart ok 2 000 dolarów. Przed targowaniem...\n6.\tPo persku to nie kryptoreklama? :)\n7.\tFarsz to po persku dywan. Tak właśnie wygląda naprawa dywanów.\n8.\tJedno z najbardziej uczęszczanych miejsc tuż przy wejściu do Starego Bazaru w Teheranie. Cóż to, randka?\n9.\tTeherańskie metro. W drodze do Tadżirisz na Szemiranie.\nPraktycznym wymiarem obecności Iranu na arenie politycznej jest fakt, że nieustannie się o nim mówi. Zazwyczaj źle, bo podkreślany jest jedynie kontekst polityczny. Dobrze – dopiero kiedy ktoś wreszcie tam pojedzie i odrzuciwszy politykę, spotyka się z ludźmi łaknącymi kontaktu ze światem zewnętrznym i niezwykle życzliwymi. I nie jest to prosty skutek tego, że mieszkają w państwie odartym z możliwości łatwego uzyskania wiz turystycznych, ponieważ wnioski wizowe w ambasadach spotykają się z natychmiastową odmową wydania, a powodem tego jest irański paszport. Politycy myślą po swojemu. To dzięki nim (po obu stronach tej politycznej barykady) o dawnej Persji mówi się dzisiaj źle. Ale politycy to jedynie „wybrańcy narodu”. A Irańczycy żyją swoim rytmem od ponad 2500 lat. Profesorowie, sportowcy, artyści, poeci, pisarze, kupcy. Ich domy tętnią wspaniałym życiem rodzinnym, wolnym od polityki globalnej i często wewnętrznej. Wspaniały i mądry Iran trwa w domach.\nZapraszam zatem do odbycia wspólnej podróży do Iranu. Bez konieczności ubiegania się o wizę.\nW tej książce stosuję bardzo uproszczoną transkrypcję słów i terminów używanych w języku perskim. Czasami ulegam uzusowi społecznemu i utartej tradycji piśmienniczej, szczególnie jeśli chodzi o utrwaloną, anglojęzyczną transkrypcję nazwisk powszechnie znanych postaci. W jednym przypadku będę z tą tradycją walczył. Otóż słowo szach będę konsekwentnie pisał przez „h”, czyli szah, bo taki jest zapis w oryginale. W języku perskim, w którym głoskę „h” wymawia się na trzy różne sposoby, na końcu tego słowa, tłumaczonego jako „król” na język polski, w zapisie używa się perskiej litery „h”, bezdźwięcznej. Podobnie jest ze słowem szahinszah, czyli król królów. Nie widzę powodu, abym i ja nadal utrwalał wielowiekowy błąd językowy.\nNie tylko początek tej historii będzie emocjonalny, za co z góry przepraszam. Pisałem tę książkę nie po to, aby wreszcie na stronach oficjalnej publikacji opisać swoją dotychczasową iranistyczną drogę. Nie chodziło też o podrasowanie mojego ego. Wielką satysfakcją jest dla mnie to, że mam szansę pełniej niż w sporadycznych wywiadach opowiedzieć o mojej wizji współczesnego Iranu. Przedstawić mocno subiektywną prawdę faceta, który mimo upływu lat wciąż niezmiennie, bezwarunkowo kocha Iran i choć stara się zachowywać obiektywny stosunek, najczęściej go nie zachowuje. Bo Iran to ludzie tworzący państwo, a ludzi sobie cenię najbardziej. A system to system. Tworzą go elity na potrzeby wizji państwa, często też na potrzeby własne. Cenię sobie elity intelektualne, polityczne zaś – zdecydowanie mniej.\nNiedoskonała wiedza iranistyczna nie predestynuje mnie do wydawania wyroków, ale jak każdy mam prawo do własnego zdania. Obiektywizm zakłada bezstronność, którą staram się zachować, lecz przychodzi mi to z trudem. Dlatego wszystko, co tu napisałem, proszę traktować w sposób nienaukowy. Mam wielką potrzebę, żeby przeciwstawić się kilku nieprzychylnym Iranowi tezom i zrobić to z perspektywy człowieka, który tam bywa, spotyka się z tamtejszymi ludźmi i z nimi rozmawia. Rozmawia często godzinami i nie po angielsku, jak dziennikarze. Uzurpuję sobie również prawo, aby przeciwstawić się zjawiskom, które mocno i niesprawiedliwie dotykają ludzi. Piszę ten tekst tylko po części jako iranista, którym byłem i nadal jestem, choć z biegiem czasu coraz mniej, bo nie uprawiam już czynnie tego zawodu. Staram się opisać swoją wizję najpotężniejszego kraju Azji Środkowej bez silenia się na pracę naukową, która i tak w moim życiu przegrała z mediami.\nPragnę opisać ten arcyważny rejon świata współczesnego i minionego, który dobitnie zaznaczył się w dziedzictwie ludzkości. Wielu nieiranistów, mądrych politologów świata, wydało książki w przeświadczeniu, jaki ten obecny Iran jest zły. I faktycznie, takim jest dla wielu. Nieznośny, niszczący, nieludzki. O tym trzeba mówić. Jest jednak też inny Iran: mądry poezją, historią, życzliwymi ludźmi, niezwykłą gościnnością i zarazem trudną od wieków historią. Śmiem powiedzieć – trudniejszą niż nasza. I proszę się na te słowa nie obruszać. Nasza historia trwa teoretycznie od 966 roku. Persowie byli wówczas już po kolejnym stłamszeniu kolonialnym ówczesnego świata, po podboju arabskim.\nZaczęło się trochę od przypadku\nStudia na iranistyce warszawskiej podjąłem w 1983 roku. Maturę zdałem z wyróżnieniem. Wcześniej było liceum im. Adama Mickiewicza na warszawskiej Saskiej Kępie. Nie wyróżniałem się niczym szczególnym, no może tylko tym, że nieźle radziłem sobie z językami obcymi. Przy okazji ustnej matury obie moje kochane panie profesor, Barbara Giedroyć (język angielski) oraz Hanna Kobylińska (język rosyjski), uznały, że jestem idealnym kandydatem na każdy z wybranych przez nie kierunków. Aby je pogodzić, doszedłem do wniosku, że należy wybrać jakąś inną, wąską specjalizację. Wyjściem okazał się Instytut Orientalistyczny UW, bowiem na egzaminach zdawało się dwa języki obce oraz gramatykę języka polskiego. Złożyłem dokumenty. Chciałem być japonistą, ale wówczas, w 1983 roku, nie było naboru na japonistykę. Pozostawał wybór prosty i bolesny życiowo: wojsko albo inny kierunek. Pomyślałem, że w sferze moich ówczesnych zainteresowań pozostaje jedynie indologia albo iranistyka. Było świeżo po rewolucji w Iranie. Wybrałem więc iranistykę. Nie bez pomocy pana profesora Bogdana Składanka, szczęśliwie obecnego na egzaminie ustnym z gramatyki języka polskiego. Wylosowałem, po zupełnie udanych egzaminach pisemnych z języków, kartkę z pytaniami z gramatyki języka polskiego spoza zestawu pytań do nauczenia (!). Spokój pana profesora, a wcześniej pytanie: „W której katedrze zamierza pan studiować i dlaczego?”, pozwoliły mi opanować zdenerwowanie. Udało mi się przedrzeć przez wąskie sito kandydatów w liczbie dwunastu na jedno miejsce.\nJeszcze wtedy ja, beztroski maturzysta, nie wiedziałem, że będzie to dla mnie początek wielkiej przygody, która trwa już tyle lat, a te studia zmienią moje życie. Ot, po prostu trafiło się ślepej kurze ziarno.\nIranistyka na UW, wspaniała kadra, niezrównanie cierpliwa i mądra pani profesor Maria Składankowa, wspomniany niezwykle wymagający (ale w ludzkich granicach!) profesor Bogdan Składanek, pani dr Zofia Józefowicz-Czabak, cudowna dr Monika Chwilczyńska, która wprowadzała mnie już po pierwszym roku w arkana tłumaczeń dla MSZ, dziś już profesor Jolanta Sierakowska-Dyndo, cudownie otwarta na studentów, nieżyjąca już dr Barbara Majewska, znakomita tłumaczka poezji perskiej, srogi i niezwykle wymagający Kaweh Pur Rahnama... Mój wspaniały nauczyciel języka perskiego. On wybrał mnie jako szczeniaka – adepta iranistyki warszawskiej na swojego ucznia. On stosował wobec mnie metodę marchewki i kija. On wysłał mnie po pierwszym roku, bym sprzedał turbinę do cukrowni w Iranie... On po powrocie z Afganistanu w 1989 roku na pierwszych zajęciach wyrzucił mnie z sali, mówiąc: „Wróć, gdy sobie przypomnisz, jak należy mówić w szlachetnym dialekcie teherańskim”. Do postaci Kawego jeszcze powrócę.\nNie tylko fakt zmiany systemowej, czyli obalenie szaha w Iranie i utworzenie państwa wyznaniowego, zaciekawił mnie i dał impuls do wyboru tej drogi studiów. Był jeszcze jeden powód. Wspomnienie pewnej podróży.\nByłem jeszcze szczeniakiem, ale łaknącym przygody. Trochę maminsynkowatym. To był początek liceum. Chciałem już sam wyjeżdżać na wakacje, ale ten jeden raz jeszcze musiałem rodzinnie, z mamą. Mama zdecydowała, że ruszymy do Warny, pociągiem. Okej, pomyślałem sobie, niech będzie i Bułgaria. Byle nie Złote Piaski albo Słoneczny Brzeg, bo wszyscy tam jeździli i sprzedawali Bułgarom kremy, butle turystyczne i jakiś antybiotyk, nie pamiętam nazwy, z informacją, że to środek antykoncepcyjny. Polak potrafi wszystko.\nŻeby wyjechać z kraju, należało złożyć wniosek o wydanie paszportu w biurze paszportowym (nasze mieściło się w budynku ówczesnej milicji, na tyłach warszawskiej cerkwi prawosławnej na Pradze) oraz uzyskać walutę na podstawie książeczki walutowej. Ciekawe, że każdorazowy przydział dewiz rozliczany był w cyklu dwuletnim, więc jeśli ktoś przy okazji jednego wyjazdu, dajmy na to do Bułgarii, właśnie wykorzystał limit, to raczej już nigdzie nie pojechał przez dwa lata.\nMama, jak to w jej zwyczaju, osobiście wszystko wystała i wkrótce ruszyliśmy pociągiem do Warny. Podróż trwała dwie doby. Po drodze długie kontrole na granicach z Czechosłowacją, Węgrami, Rumunią i oczywiście Bułgarią. Niby wygodnie, bo w wagonie sypialnym, ale nudno potwornie.\nKiedy wysiedliśmy na miejscu, pamiętam, że się przeraziłem. Całe miasto oblepione było dziesiątkami klepsydr. Wszędzie snuł się wszechogarniający zapach pieczonej lub gotowanej papryki. Pomyślałem, że na miasto padł pomór. Chciałem wracać. Jednak odwrotu nie było. Tak zdecydowała mama i pewnym krokiem udała się na kwaterę. Pamiętam, że wyspecjalizowałem się w zabronionym procederze wymiany lewów na dolary na czarnym rynku. Notabene cinkciarzami byli zazwyczaj Murzyni. Oszukiwali potwornie. Do dziś pamiętam te ich zaczepki łamaną angielszczyzną: „Cieńć mani, mister, cieńć mani!”.\nWręczali fałszywe banknoty lub zwitki pociętych gazet. Spędziłem kilka dni na podpatrywaniu ich w akcji i szybko zorientowałem się, kto rządzi w grupie i kto najprawdopodobniej nie oszukuje. Moja operatywność zakończyła się sukcesem. Mieliśmy „dobre” dolary i mogliśmy już odpoczywać.\nPewnego dnia na plaży w Warnie pojawili się dwaj mężczyźni. Na oko – po 25 lat. Nie mówili po bułgarsku, zachowywali się spokojnie, ale widać było, że przyjechali korzystać z życia. Nie mam pojęcia, co mną wówczas powodowało, ale podszedłem do nich i zaczęła się rozmowa. Kalecząc mocno angielski, wytłumaczyli mi, że przyjechali z Iranu, z Sanandadżu przez Tabriz na wakacje. Przyjechali czarnym renault 5, ówczesnym obiektem moich marzeń, więc polubiłem ich jeszcze bardziej. Mijaliśmy się przez kilka dni, a to na plaży, a to na piwie. Wymieniliśmy adresy, dotarło do mnie, że pochodzą z rejonu irańskiego Kurdystanu i de facto są Kurdami. W dniu odjazdu wręczyli mi tomiki wierszy wybitnego perskiego poety Omara Chajjama. Jeden w oryginale perskim, drugi w tłumaczeniu na angielski.\nPrzez następny rok utrzymywałem kontakt listowny z jednym z chłopaków. Później zapomniałem i o znajomości, i o Chajjamie. Aż do dnia wyboru kierunku studiów. Przypomniało mi się tamto spotkanie w Warnie i nie mogąc zostać japonistą, zdecydowałem: będę iranistą. Pan Przestworzy czuwał nade mną! Dzisiaj wiem, że prawdopodobnie słabo mówiłbym po japońsku. Nie dlatego, że to piekielnie trudny język, bo aż tak skomplikowany nie jest, skoro mamy znakomicie mówiących w tym języku japonistów. Trzeba jednak na początkowym etapie nauki „wkuwać” ideogramy i tyle. Nie lubię takich pamięciówek i nigdy nie lubiłem. Arabski był na studiach językiem obowiązkowym. Zaliczałem go nieźle, ale nie mówię po arabsku i wiem, że nie oczarował mnie ani pod względem gramatyki, ani melodii. Prawdopodobnie hindi albo turecki byłyby lepszy, ale decyzja zapadła. Coś musiało być na rzeczy. Pamiętajmy, że Iran to nie Irak, a fakt, że spora część alfabetu w zapisie jest podobna, nie oznacza, że język perski nie ma właściwych sobie dodatkowych fonemów, zaś litery przejęte wraz z podbojem z arabskiego wymawiane są w taki sam sposób. Nie są.\n1. Most Chodżu z XVII w. Popularne miejsce spotkań mieszkańców Isfahanu.\n2. Most Chodżu, mój ulubiony.\n3. Do czasów rewolucji w arkadach mostu można było napić się najlepszego wina. Po rewolucji już tylko herbaty. Obecnie w miejscu herbaciarni otworzono księgarnie.\nIsfahan, dawna stolica Iranu. Taki nasz Kraków. Meczet szaha (obecnie imama), światowy skarb UNESCO, jeden z kilkunastu skarbów w Iranie.\n4., 5. Minarety przy wejściu do meczetu w Isfahanie.\n6. Meczet szaha (imama) w Isfahanie. Widok ogólny.\n7. Okno w meczecie.\n8.\tMeczet szaha, wnętrze.\n9.\tAli Qapu, pałac wybudowany z rozkazu safawidzkiego szaha Abbasa. Tutaj przyjmował oficjalne delegacje i ambasadorów ówczesnego świata.\n10. Isfahan, Meczet szaha, dziedziniec.\n11. Brama główna Meczetu szaha.\n12. Isfahan, mój ukochany pałac Czehel Sotun. Czehel Sotun po persku oznacza 40 kolumn. Na tarasie tego w głównej mierze skonstruowanego z drewna (drogiego w Iranie budulca!) pałacu, zbudowanego w celach rozrywkowych, faktycznie odnajdziemy jedynie 20 drewnianych kolumn. Jednak w słońcu – którego akurat nie było – odbijają się w wodzie basenu, tworząc w sumie 40.\n13. Isfahan. Goście kawiarni hotelu Abbasi, dawniej szaha Abbasa.\n14. Isfahan, Dżulfa, kościół ormiański.\n15. Ormiańska Dżulfa w Isfahanie, freski wewnątrz kościoła.\nPo roku nauki języka od zera zacząłem tłumaczyć. To świadczy najlepiej o profesjonalizmie warszawskiej iranistyki i o jej wykładowcach: dr Monice Chwilczyńskiej i wspomnianym Kawem Pur Rahnamie oraz dr. Andrzeju Ananiczu, późniejszym m.in. wiceministrze spraw zagranicznych RP.\nIranistyka warszawska prowadziła system rocznych egzaminów komisyjnych weryfikujących umiejętność posługiwania się językiem perskim. Przed pierwszym takim egzaminem, w czerwcu 1984 roku wysłano mnie, studenta ledwo pierwszego roku, do Wrocławia, abym sprzedał turbinę do cukrowni w Chorasanie. Pojechałem, bo musiałem, ale strach był nie do opanowania. Kaleczyłem perski, mieszałem go z angielskim, całą drogę w pociągu uczyłem się ze słownika rosyjsko-perskiego, jak po persku są wysłodki buraczane i proces rafinacji cukru. Sprzedałem tę cholerną turbinę, ale jeszcze długo potem dochodziłem do siebie.\nNa drugim roku studiów byłem już tłumaczem MSZ (może drugiego planu, ale jednak). Na trzecim – tłumaczyłem wizytę wicepremiera Iranu w Polsce.\nA teraz mała, ale konieczna dygresja na tematy lingwistyczne. Język perski niespecjalnie podobny jest do jakiegokolwiek z dialektów języka arabskiego. Proszę pamiętać, że mniej więcej na linii obecnej granicy irańsko-irackiej przebiega także umowna granica kulturowa pomiędzy językami indoeuropejskimi i semickimi, do których zalicza się język arabski. Język perski jest literackim i urzędowym językiem obowiązującym w Iranie. Dialekty perskiego, jak np. dari lub tadżycki, do dzisiaj się rozwijają: dari w Afganistanie, a tadżycki w Tadżykistanie. Każdy, kto zna choć odrobinę perski, porozumie się w obu tych krajach. Tadżycy zresztą z konieczności używają cyrylicy do zapisu własnego języka, co zawsze mnie denerwowało, ale wynika to z historii i polityki Związku Radzieckiego.\nPerski jako język literacki dodatkowo jest znany i zrozumiały w Pakistanie, części Indii i Azji Środkowej. Perski, a dokładniej – nowoperski – należy do południowo-zachodniej grupy języków irańskich, które wraz z językami indyjskimi tworzą indoirańską grupę języków indoeuropejskich. Czyli upraszczając bardzo, można powiedzieć, że językowi perskiemu bliżej do polskiego niż do arabskiego. Musiałem to napisać, bo dosyć już mam wyjaśniania, jak to możliwe, że perski to nie dialekt arabskiego. Ano właśnie możliwe. Oba języki w znacznym stopniu łączy alfabet i część leksyki, ale poza tym dzieli wszystko. Skoro o dzieleniu mowa, to jeszcze podzielmy sobie perski historycznie. W historii języków irańskich wyodrębnić można trzy etapy rozwoju:\n1. Staroirański: VI–IV w. p.n.e.;\n2. Średnioirański – IV w. p.n.e. – IX/X w. n.e.;\n3. Nowoirański – od IX/X wieku po dziś.\nJeszcze raz podkreślę: perski to nie arabski, a Iran to nie Irak. W arabskim np. nie występuje fonem „ż”, a w perskim jest. I tak przy okazji, skoro mowa o języku, muszę w tym miejscu stanowczo zaprotestować przeciw używaniu w mediach słowa „islamista” w znaczeniu „ekstremista muzułmański” lub „fundamentalista muzułmański”. Walczę z tym od lat, ale ze słabym skutkiem.\nIran od zawsze, aż po dziś dzień, karmi się mitem. Irańczycy, nawet jeśli sobie tego nie uświadamiają, podszyci są własną odwieczną mitologią. Bliski Wschód zresztą to w istocie prakolebka naszej cywilizacji. Stąd czerpią swój początek i największe obecne religie, i cenne elementy kultury współczesnego świata.\nTo właśnie uważam za główny powód konieczności poważnego traktowania tego kraju. Powodów zresztą jest wiele. Ponad trzy tysiące lat historii pozostawiły niezwykłe pamiątki architektoniczne. Blisko trzynaście obiektów sklasyfikowano jako światowe dziedzictwo kultury i wpisano na listę UNESCO, m.in. plac Naqsz-e Dżahon (Mapa Świata) w Isfahanie, Persepolis, Pasargada, kościoły ormiańskie, Arg-e Bam, bazary w Tabrizie i Teheranie. Po tej ziemi chodzili i podróżowali obywatele Elamu, Sasanidzi, Achemenidzi, Grecy, Macedończycy i Mongołowie. Ci ostatni w mało turystycznych celach. Zoroastryjczycy budowali swoje świątynie ognia w Jazdzie i okolicach. To wszystko trzeba zobaczyć. Miejsca pielgrzymek, aby poczuć ich moc i charakter religijności w Iranie. Meczet Imama Rezy w Maszhadzie, wyjątkowe miejsce w pełni oddające szyicki charakter wiary. Trzeba skosztować giazów isfahańskich na miodzie (rodzaj naszej „pańskiej skórki”, tyle że dużo lepszej i z pistacjami). Posłuchać recytacji wierszy przy klasycznej muzyce perskiej. Strofy najwybitniejszych poetów są żywe w Iranie od ponad tysiąca lat. Wspiąć się na szczyt Damowandu, przeżyć pustynny trekking i wrócić do żywych po spożyciu nielegalnie wytwarzanego ormiańskiego bimbru pędzonego z rodzynek. Nurkować na wyspach Kisz i Qeszm. Uprawiać narciarstwo. To naprawdę nie jest koniec świata, jak się wielu z nas wydaje.\nNa świecie, szczególnie w mediach utrwalany jest niedobry wizerunek Irańczyków ekstremistów. Podsycana kulturowa wojna totalna, niemająca poza względami politycznymi nic wspólnego z prawdą. Wyjazd do Iranu to wspaniała wyprawa, a także okazja, by zmienić ten stereotyp. Gościnność, poczucie bezpieczeństwa i niezapomniane obrazy. Tak ja postrzegam ten kraj. Proszę się nie obawiać wizyt w domach Irańczyków. Zaszczytem jest już sam fakt zaproszenia. Kuchnia, jakiej posmakujecie, to kulinarna poezja, której nawet najlepsza restauracja irańska do pięt nie dorasta. A przy kolacji lub obiedzie nikt nikogo nie będzie indoktrynował. Z rozmów można wynieść wiele informacji, które dowodzą podobieństwa problemów życia tam i tu. Drożyzna, kryzys gospodarczy, nieprawdopodobna inflacja, bezrobocie, nierówność dostępu do świadczeń medycznych – czy nie przeżywamy i nie przeżywaliśmy tego samego?\nMożna poczuć, jak obywatele tego zamkniętego państwa łakną kontaktu z innymi ludźmi. Takie spotkania to okazja do wymiany myśli i doświadczeń. Uczą pokory wobec odmienności spojrzenia na świat i prawa człowieka do innego patrzenia. Dowodzą, że Irańczycy to doskonali, gruntownie wykształceni na Zachodzie lekarze. Znakomici kierowcy, którzy opanowali po mistrzowsku sposób poruszania się „na żmiję” – jak sami mawiają – czyli w znacznym stopniu intuicyjnie. Przepisy o ruchu drogowym w Iranie służą zresztą tylko temu, żeby je łamać. Skąd my to znamy, prawda? Gdzie jeszcze na świecie taksówkarz, który obwozi turystę szukającego miejsca noclegowego, widząc, że hotele są przepełnione, zaproponuje nocleg u siebie za darmo? To może się zdarzyć tylko w Iranie.\nDlatego jeśli tylko mamy taką możliwość, powinniśmy choć raz odwiedzić to niezwykłe miejsce. I odbyć w pewnym sensie pielgrzymkę do źródeł cywilizacji i kultury. Ale też, by odświeżyć sobie pamięć o dobrych stosunkach między ludźmi. O tym, że osobom starszym należny jest szacunek. Że niestosowne zachowanie w miejscach publicznych karcone jest nie przez policję, lecz przez innych współobywateli. Że pomoc bliźniemu, czy to w formie jałmużny, czy wsparcia żywnością, jest naturalnym obowiązkiem, a nie jednostkowym gestem podyktowanym chwilą czy dobrym nastrojem. O tym wreszcie, że brat ma obowiązek opiekować się siostrą i jeśli dzieje jej się krzywda, stawać w jej obronie. Nawet gdy jest ona mężatką, a niesprawiedliwość spotyka ją ze strony męża. A gdy zostanie wdową, zaopiekować się nią i jej dziećmi. W naszej kulturze o wielu tych archetypach zachowań niestety zapomnieliśmy albo powoli zapominamy.\nJeśli to wszystko, o czym w wielkim skrócie napisałem, zachęciło Was do tego, by podjąć wędrówkę po irańskiej ziemi, musicie wykazać się przed wyjazdem jedną ważną cechą – cierpliwością.\nBo zdobycie wizy jest dzisiaj najtrudniejszym elementem tej wyprawy.\nMoja pierwsza podróż do Iranu.\nIran najlepiej poznawać, odwiedzając go. Należy się go uczyć, spotykając ludzi. Można też oczywiście inaczej, jadąc ot tak sobie, zwiedzać północ i południe, Teheran, Tacht-e Dżamszid (Tron Dżamszida), czyli Persepolis lub legendarny Isfahan. To ogromne i niezapomniane przeżycie stąpać po szlakach sprzed kilku tysięcy lat i chłonąć ogrom przestrzeni pustynnych bądź wiosenną zieleń rejonu Morza Kaspijskiego.\nNie cierpię zorganizowanych wycieczek. Szczególnie objazdowych. Po pierwsze, człowiek po przybyciu na miejsce zbiórki staje się jednostką bezwolną, uzależnioną od pilota, bez możliwości wprowadzenia jakichkolwiek korekt planu trasy. Po drugie, zawsze w grupie będzie ktoś, kto przyjdzie ostatni, zje ostatni, wsiądzie do autobusu ostatni, kiedy inni już w komplecie oczekują na odjazd. Po trzecie, momentalnie wyrasta osobnik Alfa, często nie najmądrzejszy, ale w swoim mniemaniu niewiarygodnie zabawny i bryluje w samolocie / autobusie / pociągu / restauracji / muzeum / na spacerze... Po prostu jest fajny i trzeba to zaakceptować przez tydzień lub dwa. Nie wspominam już o wycieczkach typu „migawki z...”, w których od czasów studenckich nie biorę udziału. Z Iranem jest trochę inaczej. Ludzie niepotrzebnie się boją samodzielnych wyjazdów, ale tę dozę strachu w pełni rozumiem. Propaganda zachodnia robi z Iranu państwo dzikich, najeżonych uprzedzeniem i nienawiścią do farangich, czyli Europejczyków i Amerykanów, bestii, czyhających tylko, aż ktoś z nas przekroczy granicę. Kompletna bzdura. Ale jeśli wspólnota wycieczkowa w takiej sytuacji daje poczucie bezpieczeństwa, a po pewnym czasie ufność w stosunku do Irańczyków, to takie wyprawy w pełni popieram.\nNic jednak nie zastąpi prawdziwego doznania Iranu. A zaczyna się ono od nawiązania przyjaźni z Irańczykami. Trzeba wejść do ich domu, żeby poznać kraj. Tak mnie uczono i to się sprawdziło.\nByło gorące lato 1996 roku. Stałem na dworcu autobusowym Beihaghi, czekając na autobus do Isfahanu. Bilet kupiłem dzień wcześniej, znając zamiłowanie Irańczyków do podróżowania autobusami. To najtańszy i najbardziej popularny sposób przemieszczania się po kraju. Jeśli do jakiejś wioski nie ma połączenia autobusowego, to znaczy, że nikt nie chce tam jechać.\nSpółka nr 15 wydawała się najbardziej rzetelna. Tylko oni nie odpowiedzieli, że „jak Bóg da” pojadę do Isfahanu. Kasjer uśmiechnął się jedynie i odparł:\n–\tOdjedziesz na pewno i jak Bóg da, dojedziesz.\nWolałem tę wersję.\nPrzy autobusie zebrał się spory tłum podróżnych. Nagle podszedł do mnie chłopak, na oko dwudziestoparoletni, postury koszykarza, z niewielką nadwagą, i zapytał po angielsku, czy może mi w czymś pomóc. Nie ma nic gorszego niż podejść do polskiego rządowego tłumacza języka perskiego, który stara się wtopić w miejscowy pejzaż, i odezwać się po angielsku. Byłem wściekły. Mówiłem jak Irańczyk, ubrany byłem jak Irańczyk, a ten chłopak wyjechał do mnie z angielskim!\nŚmialiśmy się po latach z tego incydentu. Okazało się, że zdradziły mnie oprawki okularów i torba podróżna marek niedostępnych w Iranie.\nTak poznałem Wahida, studenta inżynierii na Politechnice Isfahańskiej. Fana amerykańskiej koszykówki. Ojciec inżynier zarabiał na życie, pracując na kontrakcie w Kuwejcie. Mama Wahida była dyrektorką żeńskiego liceum. Dzisiaj Wahid..., ale o tym później.\nCzekała nas dwunastogodzinna podróż, z przystankami kontroli drogowej i przerwami na drobne posiłki. Prawie całą drogę przegadaliśmy. Z początku był bardzo męczący, bo wypytywał o moją rodzinę, Polskę, warunki życia, czym sprawiał wrażenie podstawionego szpiega, którego zadaniem jest zaprzyjaźnić się ze mną i „mieć mnie pod swoją opieką”.\nZ czasem, gdy szczerze opowiadał o swoim domu, babci, która jest dla mnie legendą tej podróży, o zakazanej antenie satelitarnej wstawionej do ich przydomowego basenu w ogrodzie segmentu, w którym mieszkali, zyskał odrobinę mojego zaufania. Poza tym jechaliśmy dwudziestoparoletnim autobusem typu „Lux”, który miał być o niebo bardziej komfortowy niż „Standard”, a różnił się jedynie klimatyzacją, która i tak działała od czasu do czasu, więc łatwiej było znieść trudy trasy, koncentrując się na rozmowie. Musiałem też przenieść się w głąb autokaru, bo tam siedział mój nowy kompan. Zresztą szybko wyjaśnił mi, dlaczego siedziałem w pierwszym rzędzie. Otóż miejsca w pierwszych rzędach uznawane są za lepsze i często kosztują więcej. Kasjerzy jednak widząc, że podróżny jest obcokrajowcem, sprzedają mu ten lepszy bilet, nie doliczając nic do podstawowej ceny. Ot, taka perska gościnność!\nPóźnym wieczorem dotarliśmy do Isfahanu. Nim to się stało, Wahid usilnie namawiał mnie, bym zamieszkał w domu jego rodziców. Wydało mi się to mocno przedwczesne, więc stanęło na hotelu. Zostawił mi kartkę z telefonem i adresem: Isfahan, Hezar Jarib Street i numer. Zamieszkałem zatem w hotelu Sepahan, naprzeciw ekskluzywnego hotelu Abbasi, przy ulicy Amadegah. Na pokój w Abbasim nie było mnie stać, ale chodziłem tam na herbatę. Mieli jedną z najlepszych w mieście. W czajchanie na moście Chadżu, zbudowanym w 1650 roku przez szaha Abbasa, też była dobra. Wolałem jednak tę przygotowywaną w Abbasi.\nZ Wahidem spędziłem trzy dni na mieście. Pokazał mi słynną rzekę Zajande Rud, rozcinającą malowniczo miasto w sezonie. Jadłem najlepszą pizzę w mieście, słuchając zakazanej Madonny w samochodzie mojego nowego przyjaciela. Zabrał mnie w góry, do tajemniczego Saffeh, skąd przepięknie widać było światła miasta i gdzie znajduje się przedziwne miejsce, w którym samochód z wyłączonym silnikiem potrafi sam podjechać 2–3 metry pod górę. Słowem, stało się tak, że nie miałem wyjścia i wprowadziłem się do państwa „Świętych”. Tak się bowiem nazywali.\nMapa na okładce © Chad McDermott/Shutterstock\nZdjęcia pochodzą z prywatnych zbiorów Karoliny Orzech\nCopyright © Artur Orzech, 2014


FORTECE NA BAGNACH. NIEINWAZYJNE ROZPOZNANIE WYBRANYCH GRODZISK DOLINNYCH TYPU JATWIEŹ DUŻA.\nPozostałości osad obronnych (grodzisk) od dawna stanowią ważny element krajobrazu kulturowego Podlasia. Powszechnie łączy je się z okresem wczesnego średniowiecza lub średniowiecza. Zmianę tego przyniósł rok 2018, kiedy to odkryto kilkadziesiąt nowych struktur tego typu. Kilkanaście z nich wyraźnie odbiegało od form znanych dotychczas (m.in. lokalizacja w strefie zatorfionych den dolin rzecznych), na jednym przeprowadzono zaś badania sondażowe określając jednoznacznie jego chronologię na przełom epoki brązu i żelaza. Odkrycie ma charakter przełomowy i jako takie odbiło się szerokim echem w ogólnopolskiej przestrzeni informacyjnej. Projekt zakłada inwentaryzację nowo odkrytych grodzisk i przeprowadzenie kompleksowych badań nieinwazyjnych na czterech wyselekcjonowanych obiektach tego typu. Dobór uwzględnia pełne spektrum zróżnicowania cech morfologicznych i przestrzennych. Uzyskane wyniki pozwolą na rozpoznanie ich konstrukcji i zasięgu stanowiąc podstawę do tworzenia planów ich ochrony.\nZadanie zrealizowane w ramach projektu dofinansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego\nZapraszamy w środę 18 grudnia 2019 r. o godz. 17.00 do Muzeum Historycznego w Białymstoku przy ul. Warszawskiej 37 na podsumowanie projektu: FORTECE NA BAGNACH. NIEINWAZYJNE ROZPOZNANIE WYBRANYCH GRODZISK DOLINNYCH TYPU JATWIEŹ DUŻA.\nPoniżej linki do informacji prasowych ze spotkania podsumowującego projekt:\n30 listopada zakończył się zasadniczy etap realizacji projektu pt. Fortece na bagnach. Nieinwazyjne rozpoznanie wybranych grodzisk dolinnych typu Jatwieź Duża. W trakcie jego realizacji udało się zweryfikować 22 grodziska pochodzące z późnej epoki brązu. Cztery z nich (w Jatwiezi Dużej gm. Suchowola, Kościukach gm. Choroszcz, Moniuszkach gm. Jaświły i Filipach gm. Wyszki) przebadano metodami nieinwazyjnymi oraz przeprowadzono kompletną analizę geograficzną i archeologiczną. Efektem tych działań jest m in.niespełna 7 ha zobrazowań geomagnetycznych oraz 23 km echogramów georadarowych, które posłużą do dalszej działalności naukowej naszego muzeum.


Podgrzewacze wydajne i energooszczędne – Szlak Gondoli.\nŁukasz 20 marca 2019 DomKomentarze są wyłączone\nW miejscach gdzie nie mamy możliwości zainstalowania centralnego ogrzewania wraz z systemem podgrzewania wody musimy radzić sobie jakoś inaczej. Bardzo ciekawym rozwiązaniem stosowanym w wielu domach jest używanie podgrzewaczy wody. Ich kupno nie jest jednak kwestią bardzo prostą bowiem podgrzewaczy na rynku jest dość znaczna ilość i różnią się one od siebie nie tylko wyglądem.\nSprawdzone podgrzewacze do wody\nNa dzień dzisiejszy w sprzedaży spotkać możemy całe mnóstwo podgrzewaczy. Niemniej jednak dzielą się one na dwa główne rodzaje. Pierwszym z nich jest podgrzewacz do wody przepływowy. Taki rodzaj podgrzewacza montuje się bezpośrednio nad kranem i urządzenie tego typu jest w stanie podgrzewać wodę tylko dla jednego takiego kranu. To jest jedyny minus tego urządzenia. Plusem jest to, że urządzenia tego typu są w znacznym stopniu energooszczędne w przeciwieństwie do drugiej wersji podgrzewaczy o jakich za moment wspomnę. Podgrzewacze przepływowe zasilane są energią elektryczną. Po odkręceniu kurka podgrzewacz uruchamia grzałkę, która niemal natychmiast podgrzewa wodę do odpowiedniej temperatury. Drugą odmianą podgrzewaczy są wersje pojemnościowe. Zasada ich działania w znacznym stopniu różni się od podgrzewaczy przepływowych. Otóż w tych wersjach woda jest podgrzewana i gromadzona w specjalnym zbiorniku. Co pewien czas następuje podgrzewanie tej wody oraz oczywiście jej uzupełnianie gdy odkręcimy kurek i część wody zużyjemy.\nOgólnie rzecz biorąc podgrzewacze do wody są jednymi z bardzo przydatnych urządzeń w miejscach gdzie na co dzień nie korzysta się z ciepłej wody. Takimi miejscami mogą być przykładowo szkoły gdzie podgrzewacze przepływowe montowane są w łazienkach i uruchamiane tylko wtedy gdy zachodzi taka potrzeba.


Artykuły przemysłowe Wielkopolska - Katalog newrent.eu\nSzukasz miejsca, w którym możesz nabyć wszystko komfortowo a także bez najmniejszego problemu? O ile tak to ciepło zapraszamy do zapoznania się z propozycją naszego sklepu. Na rynku nasza przedsiębiorstwo istnieje od 1990 roku a oprócz tego trudni się sprzedażą wielu różnego rodzaju towarów. Współcześnie nasza oferta obejmuje towary z branży chemicznej, spożywczej, odzieżowej lub wielu innych. Dokładamy wszelkich starań, aby sprzedawać jedynie a oprócz tego tylko najlepsze towary, które zadowolą nawet bardzo wymagających klientów. Jest możliwość u nas kupić w szczególności karmy dla zwierząt, zabawki, słodycze, artykuły spożywcze oraz bez liku innych produktów. W przypadku większych zamówień naszym klientom zapewniamy darmową dostawę. Jesteśmy przekonani, że zakupy u nas to w zasadzie świetny pomysł dla każdego kto chce uczynić zakupy bez wychodzenia z domu.\nKażdy kto jest zainteresowany zakupem najlepszej jakości narzędzi ma obowiązek zapoznać się z propozycją naszej firmy. Działamy na rynku od bardzo wielu lat a także przez ten czas bardzo rozszerzyliśmy propozycję artykułów, które sprzedajemy. Nasza oferta obejmuje jak też przybory...\nAmracing.pl twoim sklepem motocyklowym Rzgów k / łódź. Odbierz części osobiście w naszym sklepie motocyklowym lub zapraszamy na zakupy online na amracing.pl. Z pośród 17 000 części i akcesoriów do twojego motocykla, quada, skutera dostępnych od ręki dobierzemy części dedykowane lub...\nNamawiamy ciepło do zaznajomienia się z ofertą naszej firmy, która działa od wielu lat w branży narzędziowej. Specjalizujemy się w sprzedawaniu najlepszej klasy urządzeń takich marek jak Prazision, Tesa, Gimex a oprócz tego mnóstwo innych. Dokładamy wszelkich starań, aby każdy kto...


Dawro.pl - ogłoszenie - Lokal mieszkalny o pow. 82,40 m2\nLokal mieszkalny o pow. 82,40 m2\nPrzedmiot sprzedaży: Lokal mieszkalny o pow. 82,40 m2\nCena wywoławcza: 80 925,00\nnieruchomości – lokal mieszkalny nr 2 położony w budynku nr 16 wraz z udziałem 7821/10000 w działce nr 176 o pow. 0,1077 ha oraz częściach wspólnych budynku, składającego się z dwóch pokoi, kuchni, korytarza z klatką schodową i werandy oraz 5 pomieszczeń na strychu o łącznej powierzchni użytkowej 185,40 m2 i pomieszczenia przynależnego w budynku gospodarczym o pow. 82,40 m2,\npołożonej: wieś Myśliborzyce 16/2, gm. Myślibórz,\ndla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych w Myśliborzu prowadzi księgę wieczystą nr KW SZ1M/00043060/8.\nSuma oszacowania wynosi 107 900,00 zł, zaś cena wywołania jest równa 3/4 sumy oszacowania i wynosi 80 925,00 zł.\nLicytant przystępujący do przetargu zobowiązany jest złożyć rękojmię w wysokości 1/10 sumy oszacowania, tj. 10 790,00 zł w gotówce najpóźniej w dniu poprzedzającym przetarg.


„Boję się, że zabraknie mi pieniędzy” jak poradzić sobie z takim lękiem – Metoda EFT (Opukiwania) – Sylwia Pupek\n„Boję się, że zabraknie mi pieniędzy” jak poradzić sobie z takim lękiem – Metoda EFT (Opukiwania)\n18 listopada, 2020 13 sierpnia, 2021 przez Sylwia Pupek\n„Boję się, że mi zabraknie pieniędzy, boję się, że mi nie starczy, że wydarzy się coś złego, że przyjdzie jakiś gigantyczny rachunek, a ja nie będę miała jak za niego zapłacić…”\nTo była moja historia.\nPodświadoma historia, która grała melodię mojego życia z tyłu mojej głowy. Dudniła dniami i nocami nie pozwalając mi spać i powodując, że jedyne na czym mogłam skupić swoją uwagę to paraliżujący lęk i martwienie się, co się stanie, jeśli ów historia wydarzy się naprawdę.I wiesz, co się działo?\nPrzyciągałam takie sytuacje i takie wydarzenia, które powodowały, że mogłam powiedzieć do siebie: Boże, znowu nie mam jak zapłacić tego, co ja teraz zrobię. I wpadać w panikę i jeszcze większy lęk. Podejmować działania i decyzje przesączone tym lękiem…\nTo trwało latami w moim życiu.\nAle apogeum osiągnęło w 2015 roku. I stało się to, czego bałam się najbardziej na świecie… zostałam bezdomną. Ja i moja 7 letnia córka. Ja- kobieta, która w 2014 roku triumfowała wraz ze swoim zespołem jako jeden z najlepszych Dyrektorów Sprzedaży zaledwie rok później spędziła 4 miesiące w hostelu dla bezdomnych.\nBo to, czego się boimy i to czego nie chcemy to zapraszamy do naszego życia i jedyna droga, by to zmienić to zmiana emocji.\nPuszczenie i uwolnienie lęku.\nAle jak ten lęk uwolnić, gdy siedzi on na Tobie i cokolwiek byś nie robił on i tak jest i staje się z każdym dniem coraz większy?\nTo narzędzie, ta metoda stała się moim wybawieniem. Nie umiem opisać słowami wdzięczności, jaką mam w sercu do człowieka, który stanął na mojej drodze wskazując mi, jak pracować z EFT.\nJedna sesja i zmiana, jaka się zadziała przekroczyła moje oczekiwania tak bardzo, że postanowiłam zgłębić bardziej, czym jest EFT i jak można je wykorzystać do poprawy swojego zdrowia psychicznego.\nZapraszam Cię do obejrzenia tego nagrania i zrobienia ze mną przykładowej rundki EFT.\nCo to jest Opukiwanie? Czym jest EFT? dobry coach Jak poradzić sobie z lękiem? Jak pracować z EFT? sylwia pupek\nBól rozstania – jak sobie z nim poradzić?\nO relacji ojciec – córka i ojciec – syn, jak wielki wpływ ma ona na dalsze życie dziecka


Raport mniejszości / Minority Report (Sezon 1)\nWydział zabójstw, Hollywood/Hollywood Homicide\nOpis: Donna zawsze marzy³a, ¿e jej bal maturalny bêdzie magiczn¹ i wyj¹tkow¹ noc¹. Wydaje siê, ¿e otoczona przyjació³mi mo¿e czuæ siê wœród nich bezpieczna i nie mysleæ o tym co wydarzy³o siê kiedyœ. Nieoczekiwanie j...\nOpis: Pewnego dnia ¿ona g³ównego bohatera, Freda znajduje przed drzwiami mieszkania kasetê wideo na której nagrany jest widok ich domu. Sytuacja ta powtarza siê, nastêpnego dnia. Tym razem na kasecie zarejestrowane j...\nJarhead: ¯ołnierz Piechoty Morskiej\nOpis: Film "Helikopter w ogniu", zrealizowany przez cenionego reżysera Ridley'a Scotta i znanego producenta Jerry'ego Bruckhaimera, to oparta na faktach opowieść o grupie elitarnych żołnierzy armii USA, wys...\nOpis: WALL.E (Wysypiskowy Automat Likwiduj¹co Lewaruj¹cy. E-klasa) przez siedemset lat w samotnoœci oczyszcza Ziemiê z odpadów pozostawionych przez ludzi. Pewnego dnia na planetê przybywa EVE - nowoczesna, przepiêkna...\nOpis: Dawno, dawno temu, ¿y³ sobie Despero - ma³a, dzielna myszka o komicznie wielkich uszkach, która nade wszystko pragnê³a zostaæ rycerzem. Wygnana z domu rodzinnego, z powodu nieprzystaj¹cych dla mysiej natury mar...\nThe Simpsons Movie / Simpsonowie\nOpis: Kinowa wersja legendarnego serialu animowanego dla doros³ych o ekscentrycznej amerykañskiej rodzinie, która wyznaje niezwykle oryginalny styl ¿ycia.\nOpis: Lewis ma 12 lat i jest genialnym wynalazc¹. W³aœnie zbudowa³ maszynê pamiêci, dziêki której pozna historiê swojej rodziny. Niestety zostaje ona skradziona przez Bowlera - podstêpny i tajemniczy czarny charakter...\nOpis: Historia oparta na faktach. Profesor (K.Spacey) Instytutu Technologicznego w stanie Massachusetts uczy swoich studentów wykorzystywania matematyki do liczenia kart i innych podobnych sztuczek, pozwalaj¹cych na ...\nOpis: Film dokumentalny przedstawiaj¹cy realia za¿ywania sterydów w USA na podstawie rodziny Bell. Autor stara siê pokazaæ co tak naprawdê sk³ania ludzi do za¿ywania sterydów, czym ró¿ni¹ siê sterydy od innych u¿ywek...\nKwadrat śmierci / Grey Knight


Już wkrótce w CeTA_talk&tech 2018 czyli bliskie spotkania kobiet z technologiami – Centrum Technologii Audiowizualnych\n_talk&tech 2018 to pierwsze w Polsce spotkanie kobiet z branży IT oraz nowych technologii pod patronatem ACM (Association for Computing Machinery) – największego na świecie społeczeństwa edukacyjno-naukowego współpracującego z Microsoft, promującego pełne zaangażowanie kobiet we wszystkich aspektach branży informatycznej. Celem wydarzenia jest pokazanie jak wiele osiągnąć mogą kobiety w tym z pozoru męskim świecie, w jak różnorodnych obszarach nowych technologii się odnajdują i jak doskonale sobie w nich radzą, ale też z jakimi wyzwaniami i problemami muszą się na co dzień mierzyć. Wydarzenie adresowane jest do kobiet zainteresowanych tematyką nowych technologii, zarówno tych które stawiają już pierwsze kroki w branży, jak i tych, które dopiero planują związać z nią swoją zawodową przyszłość.\nWarsztaty dla uczestniczek, dotyczące Python’a, React’a i Design Thinking odbywać się będą w piątek 9 marca 2018 r. Udział w nich jest bezpłatny, ale z uwagi na ograniczoną liczbę miejsc, należy wcześniej przesłać zgłoszenie.\nPiątek 09.03, godz. 09:30 – 14:30 Podstawy React CodersLab Nabór zakończono!\nPiątek 09.03, godz. 10:00 – 12:30 Nauka programowania na przykładzie Pythona Nokia Nabór zakończono!\nPiątek 09.03, godz. 10:00 – 12:30 Analiza i raportowanie danych w Pythonie\nNokia Nabór zakończono!\nPiątek 09.03, godz 10:00 – 14:00 Jak kobiety mogą pomagać sobie w budowaniu satysfakcjonującej kariery? (Design Thinking) CONTILO Projektowanie korzyści Nabór zakończono!\nRejestracja uczestników: I dzień wydarzenia (piątek 9.03.2018) TUTAJ!\n17:10 Virginia Grande Connecting advocates for women in computing: how to create your network the ACM-W way (ang)\n17:20 Katarzyna Niżałowska Architektura gry wideo\n17:45 Claudia Wensierska Jak będzie wyglądało nasze życie za 30 lat?\n18:15 Arnika Hryszko Bliskie spotkania z A.I.\n18:40 Aleksandra Przegalińska Technologie blisko człowieka: boty i gadżety ubieralne\nRejestracja uczestników, II dzień wydarzenia (sobota 10.03.2018) TUTAJ!\n11:00 Virginia Grande Role models in tech: what we look for and how to become one (ang)\n11:20 Katarzyna Gajewska Czy humanistka może być dobrą programistką?\n11:45 Katarzyna Mainhard Success story, czyli jak zostałam testerem\n12:10 Patrycja Warmuz Jak efektywnie uczyć się programowania i monitorować swoje postępy?\n12:50 Diana Arellano Animation and visual arts in technology (ang)\n13:15 Ana Serrano How do people explore virtual environments? Challenges in virtual reality content generation (ang)\n13:40 Ivona Tautkute Artificial Intelligence in Interior Design and Fashion – how to find products in similar style (ang)\n14:05 Leyre Morlas We know how you feel… and now, where you feel it. Locating your emotions accurately (ang)\n15:20 Anita Giełażun Jak robiłam efekty specjalne do filmu z Malkovichem\n15:45 Małgorzata Czaplińska „Ożywianie nieożywionego” – luźne refleksje o tworzeniu, integrowaniu i testowaniu produktów i systemów\n16:10 Patrycja Radek\nDesign thinking – rozwijaj w sobie kompetencje przyszłości!\n16:35 Celina Pawlińska Countinnum Rover Team, czyli wrocławski łazik w kosmosie


36/WKU/2020 - Iluminacja świąteczna Wilanowa\t Odsłon: 2810\n35/WOŚ/2020 - Utrzymanie i konserwacja urządzeń zabawowych i sprawnościowych oraz drobnych form architektury na terenie Dzielnicy Wilanów m.st. Warszawy\t Odsłon: 2834\n33/WOŚ/2020 - Pielęgnacja i usuwanie drzew rosnących przy drogach gminnych oraz na terenach będących we władaniu Dzielnicy Wilanów m. st. Warszawy w latach 2020-2022\t Odsłon: 2792\n32/WIR/2020 - Budowa chodnika i zjazdów w ramach rozbudowy ul. Jarej\t Odsłon: 3041\n31/WAG/WZN/2020 - Zakup i przesył/dystrybucja ciepła: CZĘŚĆ I- Zakup i przesył/dystrybucja ciepła do dwóch budynków Urzędu Dzielnicy Wilanów przy ul. F. Klimczaka 2 i 4 w Warszawie, CZĘŚĆ II - Zakup i przesył/dystrybucja ciepła do komunalnego budynku mies\t Odsłon: 2613\n30/WOŚ/2020 - Budowa oświetlenia alejki spacerowej nad Jeziorem Powsinkowskim w Warszawie\t Odsłon: 2938\n29/WOŚ/2020 - Zagospodarowanie terenów zieleni w ramach realizacji projektów budżetu obywatelskiego m.st. Warszawy na terenie Dzielnicy Wilanów: Więcej zieleni mniej betonu na Wilanowie Wysokim\t Odsłon: 2747\n28/WOŚ/2020 - Nasadzenia drzew na terenie Dzielnicy Wilanów m.st. Warszawy\t Odsłon: 2928\n27/WIR/2020 - Bieżące utrzymanie odwodnienia ulic będących w zarządzie Dzielnicy Wilanów\t Odsłon: 2961\n26/WIR/2020 - Budowa doświetlenia przejść dla pieszych w ciągu ulicy Klimczaka na terenie Dzielnicy Wilanów m.st. Warszawy\t Odsłon: 2867


Rozmowa z Ks. Biskupem Edwardem Janiakiem o ŚDM - Radio Rodzina\nAgaty, Dalii, Sobiesława 07 Grudnia 2021, 19:46\nRadio Rodzina 00:00 19.07.2016 Aktualności Światowe dni młodzieży\nKAI: W Diecezji Kaliskiej przygotowania do Światowych Dni Młodzieży trwają od ponad dwóch lat. Rozpoczęła je peregrynacja symboli Światowych Dni Młodzieży po diecezji w 2014 roku. Księże Biskupie proszę przypomnieć to wydarzenie…\nBp Edward Janiak: Przygotowania do ŚDM w Diecezji Kaliskiej rozpoczęły się nie tyle od peregrynacji symboli, co właśnie od przygotowania do tego wydarzenia. Nasza diecezja, jako druga w Polsce miała zaszczyt przeżywać ten wyjątkowy czas. Mieliśmy na to przygotowanie niewiele czasu, bowiem Krzyż oraz ikona Matki Bożej przybyły do nas niespełna 9 miesięcy po ogłoszeniu przez Ojca Świętego ŚDM w Polsce. Jako priorytet nawiedzenia wyznaczyliśmy spotkania młodzieży przy symbolach. Wizyta trwała ponad dwa tygodnie, podczas których Krzyż oraz ikona Matki Bożej dotarły do parafii, szkół, środowisk młodzieżowych, nie zabrakło też procesji i marszy ulicami miast czy miejscowości naszej diecezji. Nawiedzenie wszędzie gromadziło ludzi młodych, co nas najbardziej cieszy. Pojawiała się też troska o tę część młodzieży, która jest na obrzeżach Kościoła. Ciągle jeszcze szukamy dróg dotarcia do tej grupy młodzieży.\nBp Edward Janiak: Wydarzenia związane z przebiegiem „Dni w Diecezji” będą skoncentrowane wokół naszych dwóch największych skarbów: św. Józefa i Jezusa Miłosiernego. Biblijna nazwa naszego diecezjalnego centrum przygotowań do ŚDM to „Dom Józefa”. Dom czyli miejsce, w którym czujemy się bezpieczni i u siebie, mamy swoje miejsce przy Bogu, tak jak blisko Niego był św. Józef. Tę bliskość chcemy wyrazić i pokazać poprzez położenie akcentu na duchowe przeżywanie tego czasu. Dlatego punktem kulminacyjnym każdego dnia będzie Eucharystia w Sanktuarium św. Józefa. Poprzedzona ona będzie słuchaniem Słowa Bożego podczas katechez. Miłosierdzie Boże wybrzmi najbardziej podczas piątkowej Drogi Miłosierdzia, która wyruszy z Diecezjalnego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, a zakończy się w Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego, w kościele oo. Jezuitów. Tam przy obrazie Jezu Ufam Tobie, namalowanym pod dyktando bł. ks. Sopoćki, odbędzie się nabożeństwo pokutne. Chyba nie ma lepszego miejsca do przeżywania pojednania z Bogiem w Roku Miłosierdzia, przygotowującym do ŚDM. Oprócz tego wymiaru bardzo duchowego chcemy pokazać wiarę przeżywaną w sposób spontaniczny i żywiołowy przez młodych ludzi. Pomogą w tym świadectwa i wspólnie spędzony czas na twórczym poznawaniu siebie nawzajem – wieczory wspólnotowe, rekreacja. Poza tym młodzież znajdzie zakwaterowanie u rodzin, które na pewno przyjmą pielgrzymów z wielką otwartością.\nBp Edward Janiak: ŚDM są wydarzeniem wyjątkowym i niepowtarzalnym. Na pewno większość młodych ludzi, którzy będą w nich uczestniczyli przeżyje coś niezapomnianego. Liczę, że umocni to ich wiarę i przyczyni się do bardziej odważnego dawania świadectwa przez młodych ludzi w środowiskach, w których żyją. Na pewno cały proces przygotowania ożywił wielu młodych. Formacja wolontariuszy, Festiwal „Tratwa” to wydarzenia, które rozpalają w młodych ludziach entuzjazm wiary i pokazują, że może być ona przeżywana na sposób bardzo radosny. Liczymy, że ten entuzjazm i zaangażowanie pozostaną w ludziach młodych.\nBp Edward Janiak: Młodzi ludzie mają ten przywilej, że ciągle szukają miejsca dla siebie. ŚDM są taką przestrzenią, jak te promienie Jezusa Miłosiernego. Zapraszam wszystkich młodych, aby dali sobie szansę i weszli właśnie w światło Bożego Miłosierdzia, by odnaleźć prawdziwy pokój i radość serca. Zapraszam w tą przestrzeń najpierw do Kalisza, a później do Krakowa.


Lenovo Legion 7i-15 i7/16GB/512/Win10 RTX2070 144Hz - Notebooki / Laptopy 15,6" - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nLegion 7i-15 i7/16GB/512/Win10 RTX2070 144Hz\nod: Lenovo|kod producenta: 81YT004XPB|kod x-kom: 585075\nLenovo Legion 7 powstał w jednym celu – aby wprowadzić Cię na najwyższe szczeble gamingowej drabiny. Tam, gdzie technologia Ray Tracingu czyni wirtualne światy jeszcze bardziej realistycznymi, a fps-y utrzymują się na poziomie zapewniającym komfortową rozgrywkę. Wewnątrz laptopa na Twoje e-sportowe sukcesy pracują m.in.: ultrawydajny procesor i7-10750H oraz karta graficzna GeForce RTX 2070 Max-Q. Efekty ich pracy ujrzysz w rozdzielczości Full HD na wysokiej jakości ekranie. Podejmij wyzwanie i dołącz do wirtualnych pojedynków z laptopem Lenovo Legion 7.\nLaptop jest super wymieniłem swojeg starego pc na tego laptopa i nie żałuję jest lekki, smukły, aluminiowa obudowa sprawia wrażenie quality towaru, jak na tak małą obudowę nie grzeje się aż tak strasznie jak myślałem ze będzie, wszystko śmiga na ultra w stałych 30 fps (mowa głównie o cyberpunku 2077), mateyca robi wrażenie odwzorowanie kolorów płynność itp., jak na razie żadnych większych wad nie widać oprócz jednej dlatego 4 gwiazdki a nie 5\nA mianowicie kiedy mamy podpięte słuchawki oraz kabel od ładowarki polaczony do laptopa pojawiają się znikome szumy w słuchawkach kiedy odtwarza sie jakis dzwiek albo odpina się kabel od ładowarki problem przestaje istnieć... Rozwiń dalej\nLaptop kupiłem w ramach promocji ferie 2021, zastępując nim wysłużonego Asusa R556l, również kupionego w xkomie 6 lat temu. Jest wart swojej ceny, sprawdza się świetnie zarówno w pracy, np w Matlab, AutoCAD, jak i w grach, np. Metro Exodus, gdzie RTX pokazuje, na co go stać. Coldfront radzi sobie przyzwoicie, nie chodzi głośno jak odrzutowiec a klawiatura nie parzy, mimo że temperatura na procesorze potrafi podskoczyć ponad 90 stopni. Obudowa wykonana bardzo solidnie, zakupiony sprzęt był wolny od niektórych wad jak np. lekko wklęsły touchpad lub niedomykająca się z lewej strony matryca, zgłaszanych w recenzjach internautów. Brakuje trochę miejsca na zamontowanym fabrycznie dysku oraz doskwiera brak miejsca na dysk 2,5 cala, ale dysk zewnętrzny jest rozwiązaniem tego problemu. Problemem jest też absurdalnie wysoki pobór energii przez oprogramowanie sterujące podświetleniem klawiatury Corsair, da się temu jednak zaradzić wyłączając usługę Corsair service oraz podświetlenie klawiatury podczas pracy na baterii, co nie jest bardzo uciążliwe.\nOgólnie polecam za cenę 6300 zł, dostałem to czego oczekiwałem, a może nawet więcej.... Rozwiń dalej\nTo już mój trzeci Laptop Lenovo, wcześniej używałem Y580, a nastepnie Legiona Y520 z GTX 1060.\nJeśli chodzi o wykonanie obudowy jestem zachwycony. dobra jakość materiałów i elegancki wygląd mi odpowiada. Matryca wyświetla obraz bardzo dobrej jakości, zdecydowanie lepsza niż w moim poprzednim laptopie. Wydajność na takim poziomie jakiego można się spodziewać po zainstalowanych komponentach,\nRTX 2070 w wersji Max-Q radzi sobie doskonale nawet z najnowszymi tytułami jak Cyberpunk 2077, a warto nadmienić że gram w rozdzielczości 3440x1440. Czas działania na baterii ~4h przy rozsądnym użytkowaniu choc nie robiłem jeszcze dłuższych testów. Na wielki plus również rozmieszczenie najważniejszych portów z tyłu obudowy.\n- niedopuszczalny dla mnie jest brak zapamiętywania ostatnio wybranej opcji podświetlenia klawiatury - usunąłem aplikację Corsaira bo jest totalnie nieintuicyjne i pobiera zdecydowanie za dużo zasobów. Używam trybów "domyślnych" i głównie jednolitego podświetlenia, a laptop i tak z każdym uruchomieniem startuje z tęczowej spirali. Może to być ogromna wada dla osób chcących używać laptopa w pracy - wygląda to niepoważnie i jest niepraktyczne, a kontrastując z eleganckim wyglądem obudowy - jest wręcz absurdalne.\n- procesor osiąga podczas obciążenia temperatury powyżej 90 stopni *C, przy czym z wylotów chłodzenia nie koniecznie czuć, żeby jakoś specjalnie dużo ciepła było odprowadzane, miejmy nadzieję że nie wpłynie to krytycznie na żywotność procesora\n- Chłodzenie w trybie performance podczas obciążenia chodzi tak głośno, że granie bez słuchawek jest niemożliwe, przypomina to dźwięk startującego samolotu. Zdecydowanie cześciej używam laptopa w trybie auto - wtedy jest ok, ale zapewne częściowo rezygnujemy wtedy z wydajności.\n- Wyloty chłodzenia poprowadzone z tyłu i z boków laptopa - jak gramy na biurku i mamy obok dłoń, którą używamy myszki to mamy jej skuteczne podgrzewanie :)... Rozwiń dalej


XV Międzynarodowe Dni Wina w Jaśle | Jasielski Dom Kultury\nPo rocznej przerwie, spowodowanej sytuacją epidemiologiczną, Jasło znów na dwa dni stało się stolicą polskiego winiarstwa. Podczas XV Międzynarodowych Dni Wina w Jaśle zaprezentowały się najlepsze polskie i zagraniczne regiony winiarskie. W dniach 28 – 29 sierpnia do miasta ściągali miłośnicy tego szlachetnego trunku niemal z całego kraju.\nNa jasielskim rynku już sobotniego przedpołudnia trwał jarmark produktów regionalnych, gdzie miłośnicy swojskiego jadła raczyli się specjałami z południowej Polski, miodem, serami, wędlinami czy swojskim pieczywem. Miasto gościło wystawców z polskimi i zagranicznymi winami, którzy prezentowali swoje wyroby na 32 stanowiskach winiarskich. Uroczyste otwarcie imprezy miało miejsce w Jasielskim Domu Kultury. Na początku swoją impresję plastyczną na temat Międzynarodowych Dni Wina przedstawił Tigran Vardikyan, artysta, malarz i rysownik z Armenii od lat mieszkający w Bielsku – Białej. Artysta na oczach przybyłych tworzył piękne kompozycje z piasku na szkle, co można było śledzić na ekranie umieszczonym w sali widowiskowej JDK. – Drodzy państwo, nie zapomnieliśmy, pomimo rocznej przerwy, że wino na naszych terenach są produkowane. Ten trudny czas pokazuje, że zmieniają się miejsca, gdzie mieszkańcy naszego kraju szukają rozrywki. Myślę, że warto się u nas zatrzymać, po to, aby odwiedzić jasielskie winnice. Jest Jasielski Szlak Winny, na którym mieści się 16 winnic, które zapraszają do siebie, proponując nie tylko degustacje win, ale także produkty regionalne. Niektóre z nich mają również możliwość noclegu. Ta współpraca, która już od kilku lat trwa pomiędzy miastem, a Jasielskim Stowarzyszeniem Winiarzy, mam nadzieję, że będzie owocować rozwojem tych propozycji – mówił Ryszard Pabian, burmistrz Jasła. Prezes Jasielskiego Stowarzyszenia Winiarzy „Vinum pro cultura” podkreślił otwartość organizatorów wydarzenia na winiarzy z całej Polski. – Nie ma zbyt wielu imprez tej skali, gdzie zapraszani są winiarze z Podkarpacia, Małopolski, Lubuskiego, Świętokrzyskiego, Lubelskiego. Mamy przekrój winiarzy z całego kraju. I dzięki temu też sama impreza jest atrakcja dla odwiedzających. Nigdzie indziej nie ma możliwości spróbowania – dzisiaj podejrzewam około 150 lub 180 win z całej Polski, w jednym miejscu i czasie. Nigdzie indziej nie ma możliwości porozmawiania z tak dużą grupą winiarzy – podkreślił Leszek Szczęch, prezes Jasielskiego Stowarzyszenia Winiarzy „Vinum pro cultura”.\nPodczas otwarcia imprezy ogłoszono wyniki VIII Konkursu Polskich Win Jasło 2021. Następnie barwny korowód w asyście Miejskiej Orkiestry Dętej przeszedł ulicami Jasła na rynek. Tam organizatorzy – Ryszard Pabian, burmistrz Jasła, Helena Gołębiowska, dyrektor Jasielskiego Domu Kultury i Leszek Szczęch, prezes Jasielskiego Stowarzyszenia Winiarzy „Vinum pro cultura” życzyli przybyłym miłych wrażeń z tegorocznego święta winiarzy. Ogłoszono także wyniki konkursu fotograficznego „Fauna i Flora Winnic”. Wystawę najlepszych prac można było oglądać podczas tegorocznej imprezy. W ramach tegorocznych Dni Wina odbyły się także warsztaty malarskie pod nazwa Barwy Wina zorganizowane przez Małgorzatę Hałkowską wiceprezes Stowarzyszenie Kobiety i Wino. Warsztaty poprowadzili artyści z jasielskiej grupy PLAJA – Bogdan i Małgorzata Samborscy wraz z Joanną Dyląg Faliszek i Janem Kukułą. Prace prezentowane były na zaimprowizowanym wernisażu na płycie rynku. W specjalnie przygotowanych tzw. ogrodach winnych, amatorzy i znawcy tego szlachetnego trunku mogli degustować wino oraz wymieniać swoje poglądy i spostrzeżenia na temat produkcji i uprawy winorośli. Wieczorem około 21.30 odbył się „Fire Show”, czyli pokaz taneczny ognia zaprezentowany przez Teatr Ognia „Błędne Świetliki” z Wrocławia. Sobotnie świętowanie zakończył seans filmowy w jasielskim Kinie „Syrena”.\nNiedziela powitała wszystkich deszczem, co jednak nie zniechęciło miłośników szlachetnego trunku do odwiedzenia ogrodów winnych czy stoisk z produktami regionalnymi. W południe w jasielskiej Farze odprawiona została uroczysta msza święta w intencji winiarzy, której przewodniczył ksiądz Marek Drupka, a homilię wygłosił ksiądz Szymon Piękoś. Po mszy winiarze udali się w asyście Miejskiej Orkiestry Dętej na Rynek. Imprezie towarzyszyło również spotkanie ze znakomitym dziennikarzem muzycznym i podróżnikiem – Marcinem Kydryńskim. Dawny dziennikarz radiowej Trójki, a obecnie Radia Nowy Świat podczas ponad godzinnego spotkania z fanami jego twórczości opowiadał o swojej najnowszej książce. „Dal” powstała na kanwie dawnych fotografii, pocztówek, listów, map i rycin z bogatej kolekcji autora.\nOrganizatorami dwudniowych XV. Międzynarodowych Dni Wina w Jaśle były: Jasielskie Stowarzyszenie Winiarzy „Vinum Pro Cultura”, Miasto Jasło oraz Jasielski Dom Kultury.\nPoprzedni artykułZwiedzanie z KK-T JDK: Historyczna przejażdżka po okolicach Jasła\nNastępny artykułZ cyklu Klub Ludzi z Pasją: krótkofalowcy w JDK


Trixie Natural Living Kołowrotek drewniany 20 cm - Predator Shop\n» Trixie Natural Living Kołowrotek drewniany 20 cm\nWITAMINY I SUPLEMENTY(44)\nKod produktu: TX-61035\nKołowrotek Trixie został wykonany z wysokiej jakości naturalnego drewna. Znajduje się na bezpiecznym dla zwierzęcia stojaku. Powierzchnia kołowrotka jest zrobiona na płasko by gryzoń miał lepszy uchwyt oraz by uniknął urazów łapek, które przy tradycyjnych kołowrotkach bez płaskiej powierzchni dość często się zdarzają. Ważnym atutem dla właściciela zwierzaka jest to, że kołowrotek działa płynnie oraz jest niesamowicie cichy. Idealny profil koła ochroni kręgosłup gryzonia przed wszelkimi urazami.\nKołowrotek Trixie o średnicy około 20 cm jest przeznaczony dla mniejszych gryzoni takich jak myszy oraz chomiki karłowate.\nPrzy wyborze kołowrotka najważniejszym punktem jest jego średnica. Odpowiednia średnica zapewni komfort dla gryzonia oraz co najważniejsze, zdrowie i pełne bezpieczeństwo. Zbyt małe rozmiary kołowrotka mogą przyczyniać się do poważnych uszkodzeń kręgosłupa takich jak przemieszczenie kręgów czy zmiany kształtu kości, a tego na pewno chcesz uniknąć.\nKolejnym ważnym elementem jest powierzchnia. Metalowe szczebelki przyczyniają się do urazów łapek szczególnie, gdy w trakcie biegu gryzoń nie trafia w nie a w przerwę między nimi. Dochodzi wtedy do otarć a nawet do złamania kończyny!\nTrixie Kołowrotek drewniany 29 cm\nPrzeznaczony głównie dla myszy, koszatniczek i jeży\nKołowrotek przeznaczy głównie dla chomików, koszatniczek oraz jeży.\nZapewnij swojemu pupilowi wygodę i bezpieczeństwo podczas biegu!


Test urządzenia do domowej mikrodermabrazji Beurer FC100 - Allegro.pl\nZabieg mikrodermabrazji diamentowej to jedna z najskuteczniejszych metod złuszczania naskórka. Od kilku sezonów jest dostępna także do użytku domowego. W dzisiejszym teście zaprezentuję jedno z najbardziej zaawansowanych urządzeń do tego rodzaju zabiegów dostępnych na polskim rynku: Beurer FC100. Ocenię jego efektywność i wygodę użytkowania.\nIlona Pawłowska-Nawrot | 28-12-2016\nDlaczego testujemy Beurer?\nBeurer FC100 umożliwia wykonanie masażu próżniowego i złuszczania naskórka za pomocą jednej z trzech głowic, daje także możliwość wyboru jednego z pięciu poziomów mocy. Dlatego na tle pozostałych urządzeń do domowej mikrodermabrazji (w Polsce można ich kupić kilka, m.in. Philips Visacare, Beurer FC76, Homedics MDA-100) wydaje się najbardziej profesjonalnie. Posiada funkcję dopasowania mocy i tempa złuszczania do potrzeb i rodzaju skóry.\nFC100, co warto zaznaczyć od razu, nie jest najdroższym z popularnych urządzeń do mikrodermabrazji domowej. To miano zdecydowanie przypada Philipsowi, którego cena waha się między 1000 a 1300 zł (w zależności od kanału dystrybucji i aktualnej promocji). Na Allegro najtańsze (używane) urządzenie Philips z tej serii kosztuje ok. 800 zł, za nowe trzeba zapłacić ponad 1100 złotych. Cena FC100 waha się na poziomie 500–650 zł za nowe urządzenie (na większości aukcji kupimy je za ok. 550 zł). Ani Philips, ani niższy model Beurera (FC 76, który wygląda niemal identycznie jak Visacare) nie oferują tylu wymiennych końcówek (maksymalnie dwie) i tak dużej mocy jak FC100. To właśnie relacja jakości do ceny jest jednym z największych atutów testowanego urządzenia, przynajmniej w teorii. Zapraszam do przeczytania testu i zapoznania się z wnioskami na końcu artykułu.\nMikrodermabrazja. Jak to robić w domu?\nZabieg mikrodermabrazji diamentowej polega na ścieraniu zrogowaciałego naskórka specjalnymi dyskami peelingującymi. Odbywa się pod ciśnieniem, stymuluje więc dodatkowo krążenie krwi i ujędrnia skórę. Efektem ma być przede wszystkim gładsza skóra, ale także poprawa jej sprężystości, spłycenie zmarszczek, poprawa stanu cery trądzikowej (chodzi o trądzik grudkowy, nie ropny – tego ostatniego absolutnie nie wolno traktować głowicami do mikrodermabrazji), rozjaśnienie przebarwień oraz stymulowanie skóry do regeneracji. Zabieg mikrodermabrazji jest w istocie rodzajem peelingu, jednak ma bardziej widoczne, głębsze działanie. Do jego wykonania niezbędne jest specjalne urządzenie z odpowiednimi głowicami.\nMikrodermabrazję wykonuje się głównie w gabinetach kosmetycznych oraz salonach medycyny estetycznej. Funkcjonuje ona nie tylko jako samodzielny zabieg, ale także jako przygotowanie skóry do innych rytuałów pielęgnacyjnych, np. wzmocnienia działania kuracji lub zastosowania masek w seriach. To zabieg niemal dla każdego (z wyłączeniem osób o cerze bardzo wrażliwej), który zapewnia złuszczenie, poprawia wygląd skóry, ale też pomaga przyspieszyć i wzmocnić efekty kuracji innymi produktami, np. maskami, ampułkami (w takim przypadku najpierw wykonuje się mikrodermabrazję, potem nakłada kolejny preparat). Urządzenia do domowej pielęgnacji wzorowane są na tych z półki profesjonalnej, ponieważ jednak służą do wykonywania zabiegów własnoręcznie, bez pomocy i kontroli ze strony wykwalifikowanej kosmetyczki, nie posiadają tak dużej mocy jak sprzęt gabinetowy. Z tego powodu na efekty kuracji trzeba poczekać nieco dłużej. Warto o tym pamiętać, kupując jakiekolwiek urządzenie do zabiegów domowych – ono przede wszystkim ma być bezpieczne w codziennym użytku. Dlatego – mimo dostępności w Internecie takich produktów – nie warto kupować urządzeń profesjonalnych, sprzedawanych jako wyposażenie gabinetów kosmetycznych.\nOtwieramy Beurer FC100. Co jest w środku?\nOpakowanie urządzenia naprawdę robi dobre wrażenie. Wewnątrz, poza foliami ochronnymi, instrukcją obsługi i plastikowymi zabezpieczeniami umożliwiającymi bezpieczny transport, znajdziemy kabel zasilający oraz spory biały okrąg o wymiarach ok. 15 x 15 cm. Ten dysk to nie tylko etui na końcówki, to urządzenie samo w sobie! Wykonane zostało bez zarzutu, z dobrej jakości, białego plastiku oraz metalu i gumy, które widać w elementach ścierająco-masujących. Wystarczy nacisnąć na pokrywie przycisk „open”, aby przed oczami ukazały się elementy FC100. Składają się na nie:\ntrzy wymienne końcówki do złuszczania (omówione poniżej);\ngumowa rurka łącząca końcówki złuszczające z urządzeniem;\nmetalowa rurka, do której przykręca się końcówki;\ngąbkowe filtry, które nie pozwalają małym fragmentom skóry przedostawać się do gumowych elementów;\nkorpus urządzenia z włącznikiem, wskaźnikiem +/-, pozwalającym regulować moc urządzenia;\nwlot na zasilacz.\nPoszczególne elementy sprzętu wyglądają bardzo podobnie do tych, które można znaleźć w profesjonalnych urządzeniach do gabinetowej mikrodermabrazji. Wspomniane trzy końcówki ścierające mają nie tylko różny stopień złuszczania, ale są przeznaczone również do różnych miejsc na skórze.\nNajmniejsza (na zdjęciach z prawej) służy do precyzyjnego peelingu miejsc trudno dostępnych lub delikatnych. Moc zasysania (masaż próżniowy) wewnątrz rurki nie jest zbyt duża, dzięki temu z użyciem najmniejszej końcówki można śmiało wykonywać zabieg na skrzydełkach nosa, pod nosem, dookoła warg czy pomiędzy brwiami.\nKońcówka o średniej wielkości (na zdjęciach po lewej) jest dobra dla cer dojrzałych, suchych, normalnych, a nawet wrażliwych (trzeba tylko uważać z ustawieniami mocy masażu, ale o tym za chwilę). Złuszcza naskórek w sposób niemal niezauważalny, po zabiegu czuć ujędrnienie skóry i lekkie wygładzenie jej powierzchni. Po użyciu zazwyczaj nie występuje zaczerwienienie, podrażnienie, a po samym zabiegu nie złuszcza się skóra (wrażenia użytkowniczki ze skórą mieszaną z tendencją do przetłuszczania w strefie „T”).\nOstatnia, największa – a może lepiej powiedzieć najgrubsza (na zdjęciach w środku) – jest przeznaczona dla cer z problemami, zanieczyszczonych, potrzebujących większej intensywności zabiegu. Mowa tu zarówno o cerach młodych, jak i starszych, które przez przetłuszczanie, nierówną strukturę, przebarwienia i wypryski potrzebują lepszego ścierania, aby uzyskać lepszy efekt wygładzenia.\nKażda z końcówek w ciągu kilku sekund może być zamontowana na urządzeniu, dlatego nie ma potrzeb decydowania się na używanie tylko jednej podczas zabiegu. Czoło można złuszczać najgrubszą, policzki i brodę średnią, a nos najmniejszą. Osobiście polecam taką metodę, bo znacznie niweluje ona ryzyko podrażnień (trzeba jednak dobrze znać swoją skórę).\nPierwsze wrażenia z zabiegu\nMimo instrukcji oraz dostępności w sieci filmu instruktażowego pierwszy kontakt z Beurer FC100 może onieśmielać. W porównaniu do Philipsa urządzenie jest dość duże, ponadto wymaga paru czynności, zanim uda się przystąpić do pracy. FC100 nie ma akumulatora, działa tylko podłączone do sieci. Przed zabiegiem trzeba wyjąć z korpusu gumową rurkę, nałożyć metalowy trzonek, potem gąbeczkę (filtr), a na końcu wybraną głowicę ścierającą. Montaż nie trwa długo, ale zabiera chwilę – wymaga nieco skupienia, by niczego nie zepsuć.\nPo włączeniu słychać charakterystyczny dźwięk pracy sprzętu, który kojarzy się z dźwiękiem maleńkiego odkurzacza. W miarę zwiększania mocy ssania (masażu) dźwięk staje się naprawdę głośny – przy pracy na prędkości 4 czy 5 nie byłam w stanie już jednocześnie wykonywać zabiegu i np. oglądać telewizji czy słuchać muzyki.\nAby wykonać zabieg, należy przyłożyć końcówkę do twarzy i pozwolić jej przyssać się do skóry. Następnie delikatnie przeciągać po skórze od wewnątrz do zewnątrz, pamiętając, by drugą, wolną ręką, przytrzymywać lekko skórę (po to, by jej zbyt nie naciągnąć) i w ten sposób kontrolować siłę złuszczania i masażu. Zabieg określę jako bardzo przyjemny, uczucie zassania skóry jest lekkie i zupełnie bezbolesne. Mikrodermabrazję wykonuje się na umytej, osuszonej, czystej skórze i tylko w tych miejscach, które są zdrowe (aktywne wykwity trądzikowe omijamy, by nie roznieść bakterii, podobnie skaleczenia, narośle itp.). Należy zaczynać zawsze od delikatniejszej końcówki, trzeba również kontrolować w lusterku, jak wygląda skóra podczas złuszczania. Jeśli szczypie i piecze, zabieg musi zostać przerwany. Co ważne, jedno miejsce na twarzy można potraktować urządzeniem tylko jeden raz podczas jednego zabiegu.\nPo zakończeniu złuszczania skórę należy nawilżyć. Można też potraktować ją maseczką odpowiednią do rodzaju cery (bardzo dobrze sprawdzają się w tym celu koreańskie maseczki w płachcie), zastosować ampułkę łagodzącą lub odpowiednie serum.\nZ perspektywy użytkownika wydaje mi się, że przed rozpoczęciem samodzielnego złuszczania warto przynajmniej raz odwiedzić kosmetyczkę i zamówić zabieg mikrodermabrazji. Da to możliwość sprawdzić, jak wykonuje ją wykwalifikowana osoba i spróbować w domu postępować podobnie. Dzięki takiemu treningowi późniejsza obsługa urządzenia jest bardzo intuicyjna i w zasadzie nie wymaga wertowania instrukcji.\nEfekty zabiegu są oczywiście dużo delikatniejsze niż po wizycie u kosmetyczki. Moja skóra nie łuszczyła się (mimo zastosowania wszystkich rodzajów końcówek), nie była też zaczerwieniona, jedynie na policzkach czułam coś jakby ciepło. Buzia była gładsza, ale nie tak, jak po klasycznym peelingu z drobinkami.\nEfekty miesięcznej kuracji Beurer FC100\nUrządzenie do domowej mikrodermabrazji to zdecydowanie sprzęt dla długodystansowców. Daje efekty, ale tak naprawdę dopiero po czterech tygodniach mogłam zauważyć większą różnicę w wyglądzie skóry. Po prostu zrobiła się bardzo elastyczna i miękka, dużo przyjemniejsza w dotyku. Kosmetyczki nazywają ten stan lepszą gęstością skóry i to chyba najbardziej trafne określenie. Przypuszczam, że im większa skłonność do wiotczenia skóry twarzy, tym efekt będzie bardziej widoczny. To, co mnie zaskoczyło pozytywnie, to wrażenie poprawy nawilżenia skóry (zarówno zaraz po zabiegu, jak i między nimi), natomiast nie zauważyłam zniwelowania przebarwień ani znacznej poprawy tłustych/trądzikowych obszarów na twarzy. Pory, niestety, mają się dobrze.\nJeśli chodzi o samą pracę urządzenia, jest bez zarzutu. Jakość elementów określam jako świetną, nic się nie zepsuło, nie zmieniło koloru ani właściwości. Głowice są w bardzo dobrym stanie, podobnie jak inne elementy. Zużywają się filtry, ale to naturalne (oczywiście filtry można dokupić oddzielnie, także na Allegro). Nie podoba mi się fakt, że przez budowę FC100 wewnątrz urządzenia gromadzi się pewna ilość kurzu/złuszczanej skóry, co nie wygląda zbyt estetycznie, zwłaszcza że sprzęt trudno wyczyścić idealnie.\nCo prawda, nie mogę zagwarantować działania u każdego, kto stosuje Beurer FC100, ale po przetestowaniu go na sobie widzę pozytywne zmiany na skórze. Mimo że sprzęt nie spełnia wszystkich pokładanych w nim nadziei (nie likwiduje problemów z cerą, a poprawia jej stan i to bardziej od strony ujędrniania i wygładzenia niż redukcji zmarszczek i przebarwień), zdecydowanie działa lepiej niż sama pielęgnacja. Beurer stworzył urządzenie, które nie jest może tak dobre jak zabieg w gabinecie, ale pozwala bezpiecznie, w domowym zaciszu ujędrnić i wygładzić naskórek. Daje lepszy efekt niż krem, gorszy niż zabieg u kosmetyczki. Jednak biorąc pod uwagę, że kosztuje tyle co trzy zabiegi mikrodermabrazji w salonie, relacja jakości do ceny wypada znakomicie.\nBeurer FC100 – urządzenie do domowej mikrodermabrazji\nCena 500–650 zł\njakość wykonania; trzy wymienne końcówki; filtry w zestawie; pięciostopniowa regulacja mocy masażu próżniowego; widoczne rezultaty.\nzasilanie tylko sieciowe; duży hałas przy 4 i 5 poziomie mocy; długi czas oczekiwania na efekty kuracji; kłopotliwe składanie przed każdym użyciem.\nSpełni oczekiwania pań i panów, którzy potrzebują głębszego złuszczenia, ujędrnienia i poprawy gęstości skóry. Dla osób, którym nie przeszkadza czas oczekiwania na efekty, które będą konsekwentne i systematyczne w stosowaniu FC100.\nPrzemyśl zakup, jeśli oczekujesz efektu jak w salonie (równie szybkiego i mocnego) lub traktujesz FC100 jako sposób na trądzik.\nZobacz równiż Strefę Urodową:\nBeurer FC100 Zestaw do mikrodermabrazji szafirowej\nUrządzenie do usuwania naskórka Beurer FC 100\nUrządzenie mikrodermabrazji FC100 BEURER GWARANCJA\nWella Performance Lakier Bardzo Mocny 500ml 3szt\n-19% 80,99 zł\nCLEAN9 FOREVER OCZYSZCZANIE Z TOKSYN W 9 DNI ALOES\nFitokosmetik Citrus Żel do twarzy Anti Age 240ml\nMASŁO ORZECHOWE 100% GO ON SANTE ECOMAX SM KARMEL\nMASŁO ORZECHOWE BEZ DODATKÓW 900g ŚWIEŻE SMOOTH\nMikrodermabrazja – na czym polega i jak zrobić ją w domu?\nMikrodermabrazja jest jednym z najpopularniejszych zabiegów kosmetycznych w Polsce. Korzystają z niej kobiety w każdym wieku, którym zależy na gładkiej, promiennej i zdrowo wyglądającej skórze. Te, dla…\nDomowa mikrodermabrazja – kosmetyki i urządzenia do…\nMarzysz o gładkiej, promiennej i zadbanej cerze? Zastosuj mikrodermabrazję. Jest skuteczniejsza niż zwykły ziarnisty peeling i zasychające na twarzy maseczki typu peel off. Już po pierwszym użyciu…\nRegularne złuszczanie naskórka to podstawa w utrzymaniu pięknej i zadbanej skóry. Nie tylko w znacznym stopniu poprawia jej wygląd, niweluje przebarwienia, ale także zwęża pory i spłyca powstałe już…\nSucha skóra twarzy wymaga delikatnego złuszczania, do którego najlepiej sprawdza się peeling enzymatyczny, np. typu gommage, drobnoziarnisty oraz kwas laktobionowy. Kosmetyki mają delikatne działanie i…\nSprzęt do pielęgnacji – pomysł na świąteczny prezent\nŚwięta to czas odpoczynku, który możemy spędzić w gronie najbliższych osób. Jednak kilka tygodni przed Wigilią to często okres nerwowego szukania prezentów. Wśród wielu propozycji ciekawie prezentują się…\nRozstępy to zmora dla każdego. Powstają na skutek znacznego wzrostu masy ciała, ciąży, a także mogą towarzyszyć dorastaniu. Wbrew powszechnej opinii z tym problemem borykają się nie tylko kobiety, ale i…


MMTS traci punkty z Gwardią \nKwidzyńska Rada Działalności Pożytku Publicznego\nPo niesłychanie zaciętym spotkaniu Gwardia Opole wygrała w Kwidzynie 26:27. Mecz trzymał w napięciu do ostatnich sekund, a wielu widziało już rozstrzygnięcie w rzutach karnych. W ostatnich sekundach defensywa MMTS nie zdołała jednak powstrzymać Kamila Mokrzkiego i komplet punktów pojechał do Opola. MMTS musiał natomiast pogodzić się z pierwszą porażką w tym sezonie.\nJako pierwsi przewagę uzyskali kwidzynianie, którzy w 8. minucie wyszli na prowadzenie 5:3. Skutek przyniosła dobra defensywa kwidzynian i skuteczny Bartosz Dudek w bramce MMTS. Goście jednak szybko odrobili straty rzutami Antoniego Łangowskiego i Patryka Mauera. Mimo chwilowego kryzysu gospodarze kontynuowali jednak swoją skuteczną grę i w 13. minucie meczu, po trafieniach Michała Pereta i Roberta Orzechowskiego, wyszli na prowadzenie 8:5. Chwilę później rozmiary strat zmniejszył Przemysław Zadura, a różnica 2 bramek utrzymywała się przez kolejne minuty gry. W 23 minucie meczu trafienia Macieja Zarzyckiego i Mateusza Jankowskiego pozwoliły opolanom na zmniejszenie strat do zaledwie 1 bramki – 11:10. Mimo zaciętej walki minimalna przewaga kwidzynian utrzymała się już do końca pierwszej połowy.\nPo zmianie stron skuteczny rzut Antoniego Łanowskiego dał Gwardii remis. MMTS odpowiedział jednak dwiema akcjami Adriana Nogowskiego i gospodarze wyszli na prowadzenie 15:13. W 38. minucie meczu, po bramkach Michała Potocznego i Adriana Nogowskiego (rzut karny) przewaga czerwono-czarnych zwiększyła się natomiast do 3 bramek - 18:15. Niestety od tego momentu rozpoczął się również 9 minutowy kryzys kwidzynian. Prowadzone akcje gospodarzy przestały przynosić skutek, a w bramce rywali skutecznymi interwencjami popisywał się Adam Malcher. W efekcie Gwardia zdobyła 7 bramek przy dwóch trafieniach MMTS i po 47 minutach gry prowadziła 20:22.\nPodopieczni trenera Tomasza Strząbały rzucili się do ataku, a gole Kacpra Adamskiego i Roberta Orzechowskiego, pozwoliły na doprowadzenie do wyrównania. Niestety w 55 minucie na ławkę kar powędrował Michał Potoczny, a grę kwidzynian w osłabieniu skutecznie wykorzystali rywale. Bramki Przemysława Zadury i Mateusza Jankowskiego pozwoliły na ponowne dwubramkowe prowadzenie Gwardii - 23:25. Kolejny zryw i bramki Adriana Nogowskiego (rzut karny) i Kamila Kriegera dały kwidzynianom remis - 25:25. Co więcej utrzymał się on niemal do końca meczu. Niestety w końcówce defensywa MMTS nie zdołała powstrzymać ataku rywali, który skutecznie wykorzystał Kamil Mokrzki. Komplet punktów trafił więc do Głogowa, a kwidzynianie musieli przełknąć pierwszą porażkę w tym sezonie.\n– Dzisiaj pokazaliśmy wielki charakter, gdzie MMTS prowadził już 4 bramkami, a my potrafiliśmy zachować zimną krew i doszliśmy Kwidzyn. Jestem dumny z naszego zespołu, że potrafiliśmy w tych ważnych momentach zachować spokój i wygrać w Kwidzynie, choć tak jak mówi trener Rafał Kuptel mogło być różnie, mogło być na dwie strony. My mieliśmy troszkę więcej szczęścia – stwierdził Antoni Łangowski, rozgrywający Gwardii, na pomeczowej konferencji prasowej.\nMMTS Kwidzyn - Gwardia Opole 26:27 (13:12)\nMMTS: Dudek, Szczecina – Orzechowski 3, Kryński 2, Krieger 2, Peret 3, Janiszewski, Adamski 4, Szczepański, Rosiak, Nogowski 6, Guziewicz 1, Ossowski, Potoczny 4, Landzojczak 1, Przytuła.\nGwardia: Malcher, Zembrzycki – Lemaniak, Siwak 2, Zarzycki 2, Łangowski 3, Klimków 3, Tarcijonas, Mokrzki 5, Jankowski 4, Zadura 4, Mauer 4, Milewski.\nMecz II Ligi Piłki Ręcznej: USAR Kwidzyn – Tytani Wejherowo\nSpotkanie informacyjne dotyczące programu „Czyste Powietrze”\nWykłady prozdrowotne z ProZdro\nI i II Runda Mistrzostw Polski Cross Country\nMMTS rozbity przez skutecznych Nafciarzy\nDvořák. III Symfonia Es-dur op. 10 (1873)\nSpotkanie z Michałem Szulimem\nPo turnieju Final Four piłki ręcznej juniorów Kwidzynie\nKlasyka na dwa akordeony\nMMTS pewnie ogrywa Piotrkowianina\nHonory dla naszch mistrzyń\nWitamy juniorskie Mistrzynie Polski - zawodniczki MTS Kwidzyn\nWygrana MTS Kwidzyn\nW parku przy ul. Braterstwa Narodów powstaje pierwsza w Kwidzynie tężnia\nRetransmisja obrad Rady Miejskiej w Kwidzynie – 28 lutego 2019 r.\nNiecodzienna lekcja z WOS-u!\nMMTS odbił się od kieleckiego muru\nPrzedsiębiorco – możesz uzyskać dofinansowanie na prace B+R!\nRepertuar DKF – marzec 2019\nFerie w Kwidzynie\nMamy złoto! Zawodnicy z Kwidzyna Mistrzami Polski FTS w tańcach standardowym\nCzerwono-czarni wygrywają w Gdyni\nBezpłatne badania mammograficzne – 27 i 28 marca 2019 r.\nZmień swoje najbliższe otoczenie z pożyczką rewitalizacyjną\nW tym roku powstanie łaźnia dla bezdomnych\nPodsumowanie II turnieju o puchar Burmistrza Miasta Kwidzyna zawodników z rocznika 2009\nDni otwarte kwidzyńskich szkół podstawowych\nKoncert „Stare Dobre Małżeństwo”\nSpektakl multimedialny Pink Floyd „W blasku Księżyca”\nI Liga Kobiet: Pewna wygrana SPR SAMOR. Bez niespodzianki w Tczewie\nZwycięstwo po fantastycznym rzucie Pereta\nMMTS przegrywa z Opolu\nProgram Kina: 18 lutego – 3 marca 2019 r.\nOferta na ferie zimowe 2019 w Kwidzynie\nSprawdź, co można robić podczas ferii zimowych w Kwidzynie!


Kto stanie w bramce Man Utd w meczu z Kopenhagą? | ManUtd.pl - Serwis kibiców klubu Manchester United\nW meczu z Kopenhagą Manchester United nie będzie miał już bramkowej zaliczki tak, jak w spotkaniu z LASK. Oznacza to, że poniedziałkowe spotkanie wymagać będzie najlepszego możliwego składu. Ole Gunnar Solskjaer potwierdził już, że do Kolonii z powodu urazów nie udali się Phil Jones, Axel Tuanzebe i Luke Shaw. Jakich wyborów kadrowych dokona Norweg?\nOle Gunnar Solskjaer musi podjąć jedną z ważniejszych decyzji – kto wystąpi w bramce Manchesteru United? Większość spotkań w rozgrywkach Ligi Europy rozegrał Sergio Romero, ale nie wiadomo, czy w meczu z duńskim zespołem utrzyma miejsce w składzie. Ole Gunnar Solskjaer postanowił nie rozwiewać wątpliwości związanych z tym zagadnieniem.\n– To oczywiste pytanie. Myślę, że jestem najbardziej uprzywilejowanym menedżerem na świecie z takimi bramkarzami, jakich tu mamy – Sergio, Davidem, a teraz także z powracającym do klubu Deanem Hendersonem. To trójka topowych bramkarzy. – mówił Solskjaer.\n– Ta edycja Ligi Europy pokazała jak istotny dla nas jest Sergio, ale dla mnie David też zawsze się dobrze spisywał, więc zobaczymy, co zrobimy z resztą sezonu. To trudne, oczywiście, że tak, ale to miły problem do rozwiązania.\nHenderson, który powrócił do Manchesteru z wypożyczenia do Sheffield United, nie jest częścią składu na Ligę Europy. Na konferencji prasowej Solskjaer siedział z Brandonem Williamsem u boku. Menedżer potwierdził, że młodziutki obrońca rozpocznie mecz od pierwszej minuty.\nNiekwestionowana będzie pozycja Harry’ego Maguire’a, który wystąpi z opaską kapitańską na ramieniu. W ostatnim spotkaniu pełnego odpoczynku zaznali Aaron Wan-Bissaka, Victor Lindelof, Nemanja Matić, Bruno Fernandes, Marcus Rashford i Mason Greenwood. Anthony Martial i Paul Pogba weszli w tym spotkaniu z ławki.\nPoprzedni artykułRaport z Francji: SM Caen wypożyczy Aliou Traore\nNastępny artykułMason Greenwood dla UEFA.com: zawsze da się zrobić coś jeszcze lepiej


Sezon biegowy czas zacząć. W niedzielę zimowy bieg z serii „Cztery Pory Roku” « OKF Łapy\n« Sensacja wisiała na włosku. Kowale (swego losu) wydarli punkt\nW czwartek, 14 lutego, Piłkarskie Przedszkole i tenis stołowy nie odbędą się »\nSezon biegowy czas zacząć. W niedzielę zimowy bieg z serii „Cztery Pory Roku”\nRówno o godzinie 12:00, w niedzielę, rozpoczniemy kolejny biegowy cykl, organizowany przez Ośrodek Kultury Fizycznej w Łapach. Każdego dnia do biegu zgłasza się kilka osób, mamy więc przekonanie, że frekwencja znów będzie imponująca.\nBieganie przeżywa prawdziwy boom, a w Łapach widać to szczególnie dobrze. Od 2015 roku, kiedy po raz pierwszy zorganizowaliśmy cykl biegów, wtedy pod hasłem „Grand Prix Bindugi”, za każdym razem bierze w nich udział od 50 do 100 zawodników. To frekwencja bardzo dobra. Wśród startujących są nie tylko Łapianie, ale także wielu Białostoczan i mieszkańców innych wsi, miast i miasteczek z całego województwa podlaskiego, ale nie tylko. Czym przyciągamy biegaczy? Przede wszystkim mówią oni o wyjątkowej atmosferze – rodzinnej, ciepłej. Wszyscy czują się tu swobodnie, a biegom zawsze towarzyszą wspólne spotkania, przy ognisku czy przy herbatce. Poza tym, bardzo urokliwą trasą i rywalizacją bez presji. Nie pobieramy też opłaty wpisowej za udział w zawodach.\nPatrząc na liczbę zgłoszeń do tegorocznych biegów, widzimy, że zawodnicy i tym razem nas nie zawiodą. Bieganie rozpoczniemy w niedzielę o godzinie 12:00. Trasa prowadzić będzie ulicą Łąkową, później Glinianą, przez teren „Bindugi”. Start i meta zlokalizowana będzie na stadionie OKF. Zawodnicy będą mieć do pokonania około 8,5 km.\nZapraszamy wszystkich mieszkańców Łap do kibicowania zawodnikom na trasie i gratulowania im na mecie. Zgłoszenia do biegu wciąż przyjmujemy mailowo na adres okf1@wp.pl. Do zobaczenia!\nThis entry was posted on 11 Luty 2019, 12:04 and is filed under Pozostałe wpisy. You can follow any responses to this entry through RSS 2.0. Both comments and pings are currently closed.


DC FanDome: pierwszy zwiastun “The Batman” | BatCave\n« DC FanDome: zwiastun gry “Suicide Squad: Kill the Justice League”\nScreenshoty z pierwszego zwiastuna “The Batman” »\nDC FanDome: pierwszy zwiastun “The Batman”\nOpublikowano 23 sierpnia 2020, 3:05 | Autor: Q\nNa zakończenie DC FanDome zaprezentowano panel poświęcony filmowi “The Batman” podczas którego zaprezentowano pierwszy mroczny zwiastun. Podczas panelu reżyser Matt Reeves potwierdził, że akcja filmu rozgrywać się będzie w drugim roku działalności Batmana, który popełnia błędy i daleko mu do bycia symbolem nadziei dla Gotham City. Natomiast serial o GCPD jeszcze bardziej zagłębi się w ukazanie korupcji pochłaniającej funkcjonariuszy policji i będzie rozgrywać się w roku pierwszym.\nWcześniej na panelu “Multiverse 101” Walter Hamada prezes DC Films potwierdził istnienie filmowego wieloświatu DC. Akcja filmu Matta Reeves, który określa jako Year Two Batman rozgrywać się będzie na innej Ziemi niż filmy wchodzące w skład DC Extended Universe.\n“To naprawdę otwiera nam możliwości do zrobienia większej liczby crossoverów, do ustalenia idei, że Flash może być w telewizji i w filmach. Nie musisz wybierać jednego lub drugiego, możesz kochać jedno i drugie. Na jednej Ziemi masz Gal, Jasona i Ezrę, jako tę Ligę Sprawiedliwości i możesz kontynuować opowiadanie tych historii, podczas gdy na innej Ziemi możesz mieć bardziej ugruntowanego Batmana z Roku Drugiego.” – powiedział Hamada.\n„Jest ta jedna Ziemia, ta większa Ziemia z istniejącą Ligą Sprawiedliwości i inna, na której rozgrywa się Year Two Batman” – dodał Hamada, zanim wyjaśnił, że są jeszcze takie produkcje jak “Joker”, które nie rozgrywają się na żadnej z tych Ziem. “Ale to w porządku. Matt Reeves może dalej rozbudowywać swoje Gotham”.\nPóki co, jestem na tak. Tylko kim jest ten gościu w czarnej masce i goglach (ten co klei ofierze twarz taśmą). To Riddler? Hush? Bo pierwsze co mi przyszło do głowy to to, że być może zobaczymy w filmie Talony i Trybunał Sów.\nPóki co, trudno przyzwyczaić mi się do Gordona i Pattinsona w roli Wayne’a (jako Batman – jest ok). Klimacik i muzyka jak najbardziej mi odpowiadają. ;] Kręcić dalej!\nJak na razie również jestem na tak… Trailer klimatyczny i ciekawy. Obawiałem się tego nowego Batmana, ale na zwiastunie prezentuje się całkiem nieźle. Szkoda tylko że tak mało ujęć było z Catwoman, jestem jej bardzo ciekaw (uwielbiam Catwoman ). Nie podoba mi się Gordon, na siłę dają ciemnoskórego aktora… Dle Gordon zawsze będzie białym starszym jego mościem.\nNo gordon nie pasuje to fakt Jeszcze ta mina :O\nCatwomane mało ujec ale po oczach widac aktorke no i ciut słabo to wyglada\nAle sam Batman/Bruce nawet nawet na +\nChoc strój niestety jak DD od Netflixa\nI Batmobile też bez szału\nnie mniej Jak wszyscy wspomnieli jest to ciekawe\nA co pokaze ciekawość dowiemy sie w przyszłym roku\nFacet w masce wygląda bardziej jak Hush, Anarky, Wrath, Vigilante czy Talon\nGordon wygląda jak Crispus Allen z większą ilością włosów na głowie 🙂\nDobry klimat w stylu Batman 1989, Batman Returns, filmu Joker może to samo uniwersum zwłaszcza że jest w nim Gotham City morderstwo Thomasa i Marty\nzwłaszcza że Joker to lata osiemdziesiąte a nowy Batman ma się dziać w latach 90. Coś w stylu DC Black do tego serial lub film o GCPD\nmoże w przyszłości Question, Richard Dragon, Sarge Steel, GA, Ed Fyers\nJohn Constantine, Vigilante, Wild Dog, Deathstroke, David Cain, Ra’s\nJaki K.L.I.M.A.T.! Przypomina mi 7iedem. Nie mogę się doczekać. Batman wygląda M.E.G.A.! Ciekawe jak się prezentuje Riddler? I ta Nirvana! Cudo.\nRiddler to ten w zielonym kombinezonie korzystający z taśmy klejącej.\nTak wszyscy podają (ale twarzy aktora pod maską nie widać), reżyser też wspominał, że będzie to zupełnie inne podejście do postaci Riddlera, co by pasowało do tego co widać w zwiastunie.\nRezyser Matt Reves ma głowę. Tworzy fajny film ! Chłopy nic ino czekać na film THE BATMAN !\nA ja wam mówiłem ze szykuje sie cos fajnego. Pisali ze maska wygląda słabo a ja w niej widzę Upiór, i to w niej pięknego. Batman taki widać ludzki jest, normalny. Robert Pattinson wow ! Nie poznałem go jako Bruce Wayne, jakby to był inny jakiś aktor, ta wściekłość, doskonale ja pokazuje. Jako Batman jest super ! Myślę ze kalpy nie będzie ! No hmm znów czuje ekstazę !\nNawet buty Batmana, takie zwykle wojskowe, czarna skóra. No film musi byc ponad 120 minut. Takie cos nowego, inny Batman powstaje, chociaz zakorzeniony głęboko w filmach Tima Burtona Batman 1989 i Powrót Batmana 1992. I muzyka do filmu THE BATMAN you tube wpiszcie (The Batman 2021 Epic version) Muzyka kompozytora Michael giacchino , cos FANTASTYCZNEGO ! KLASYKA ! Podchodzi mi pod Danny Elfman ! Wszystko idzie w dobrym kierunku !


Nowoczesna wanna ScandiBath Molde | polski producent ScandiBath\nNowoczesna wanna ScandiBath Molde\nWanna wolnostojąca ScandiBath Molde to nowoczesny wybór, który sprawdzi się w każdej łazience. Wanna wykonana jest w kształcie prostokąta i posiada 80 centymetrów szerokości oraz 170 centymetrów długości. To niezwykle uniwersalne wymiary, które z łatwością dopasują się do większości łazienek. Nierównomierny układ sprawia bardzo innowacyjne wrażenie, w najwyższym punkcie wanna osiąga 72 centymetrów, natomiast w najniższym 60 centymetrów. Ten ergonomiczny kształt gwarantuje wygodną kąpiel po całym dniu pracy. W zestawie dołączone są nóżki oraz syfon z korkiem typu KLIK-KLAK, a więc bardzo popularne obecnie rozwiązanie.\nWanna wykonana w kolorze białym z gładkim dnem wzmocnionym żywicą to obecnie najbardziej popularny produkt, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Do jej produkcji wykorzystano akryl sanitarny, który przez długi czas pozwoli nam cieszyć się śnieżnym odcieniem bieli oraz niesamowitym połyskiem. Wysokiej jakości materiały użyte do produkcji tej wanny wolnostojącej chronią przed żółknięciem i zapewniają wspaniały wygląd przez wiele lat.\nPowłoka antybakteryjna, która zabezpiecza wannę, pomoże w jej utrzymaniu w czystości. Do modelu ScandiBath Molde idealnie pasują baterie wolnostojące, które można zakupić oddzielnie. Producent dołącza do wyposażenia łazienki 5-letnią gwarancję. Model ScandiBath Molde idealnie sprawdzi się w nowoczesnych oraz loftowych pomieszczeniach i z pewnością stanie się centralnym punktem każdej łazienki.\nWanna z rantem na baterie ScandiBath Mandal


Wzrost zadłużenia Polaków wyhamował. Było to możliwe m.in. dzięki wypłacie trzynastej emerytury | GdanskBiz.pl - informacje biznesowe\nStrona główna Biznes i gospodarka Wzrost zadłużenia Polaków wyhamował. Było to możliwe m.in. dzięki wypłacie trzynastej emerytury


Docieranie się tarcz i klocków??\nphido Użytkownik archiwalny last edited by phido\nWlaśnie jestem po wymianie osłony przegubu oraz tarcz i klocków w byłym ASO. Tarcze i klocki wyglądały naprawde mizernie. Efekt: zniknęły wibracje na kierownicy podczas hamowania, ale za to skuteczność hamowania jest fatalna. Hamulce były odpowietrzane. Mechanik stwierdził, ze klocki i tarcze muszą się dotrzeć. Czy prawdę mowił koleś? Ile km muszę przejechać?\nCo więcej, pojawił się hałas, który wskazuje na łożyska, pomimo tego, że łożyska były wg mechanika OK.\nWlaśnie jestem po wymianie osłony przegubu oraz tarcz i klocków w byłym ASO. Tarcze i klocki\nwyglądały naprawde mizernie. Efekt: zniknęły wibracje na kierownicy podczas hamowania, ale\nza to skuteczność hamowania jest fatalna. Hamulce były odpowietrzane. Mechanik stwierdził,\nze klocki i tarcze muszą się dotrzeć. Czy prawdę mowił koleś? Ile km muszę przejechać?\nCo więcej, pojawił się hałas, który wskazuje na łożyska, pomimo tego, że łożyska były wg\nja wymieniłem tarcze w środę (klocki były ok więc zostawiłem ) i po przejechaniu ok 1km i delikatnym hamowaniu nie odczułem różnicy (żeby były słabe) a 200km które teraz zrobiłem to też delikatnie (tyle podobno się docierają)\nA co do łożysk to założe się że je uszkodzil..... przy ściąganiu piast. Jeśli zaczyna buczeć to czeka cię wymiana !!!\nI lepiej sie tego trzymaj.../mod/\nEfekt: zniknęły wibracje na kierownicy podczas hamowania, ale za to skuteczność hamowania jest\nfatalna. Hamulce były odpowietrzane. Mechanik stwierdził, ze klocki i tarcze muszą się dotrzeć. Czy prawdę\nmowił koleś? Ile km muszę przejechać?\nPrzede wszystkim trzeba dobrze odtłuścić powierzchnie tarcz oraz lekko zeszlifować powierzchnie okładzin ciernich papierem ściernym (do uzyskania matowej powierzchni). Według zaleceń nie należy mocno hamować przez pierwsze 200km, a pełną skuteczność uzyskuje się po przejechaniu ok. 2kkm.\nPrzede wszystkim trzeba dobrze odtłuścić powierzchnie tarcz oraz lekko zeszlifować powierzchnie\nokładzin ciernich papierem ściernym (do uzyskania matowej powierzchni). Według zaleceń nie\nnależy mocno hamować przez pierwsze 200km, a pełną skuteczność uzyskuje się po przejechaniu\nWielkie dzieki \nja wymieniłem tarcze w środę (klocki były ok więc zostawiłem ) i po przejechaniu ok 1km i\ndelikatnym hamowaniu nie odczułem różnicy (żeby były słabe) a 200km które teraz zrobiłem to\nteż delikatnie (tyle podobno się docierają)\nA co do łożysk to założe się że je uszkodzil..... przy ściąganiu piast. Jeśli zaczyna buczeć to\nczeka cię wymiana !!!\nHmm, dobrze, że mam komplet w domu. Mam nadzieję, że to tylko łożyska, bo mi coś ostro grzebali w okolicy przeguba wewnętrznego, nie wiem po co.\nPo 250 km hamulce zaczynaja dzialac  Dzisiaj moj Tikacz przeszedl rejestracje bez trudu  Dzieki za szybkie odpowiedzi \nWitam, miałem ten sam problem...hałasu, który wystapił w kołach przednich. Hałas, stukot a także grzanie się kół. Problem może tkwić w tych blaszkach (jakkolwiek by je zwał), w których mocowane są klocki hamulcowe a także w tłoczkach. Zanim do tego doszedłem u siebie nieźle się nadenerwowałem\nTrzeba te blaszki dobrze wyczyścić a także jarzmo, no i przydałoby się oczyścić i nasmarować tłoczki. Po takim zabiegu u mnie problem całkowicie zniknął.


Rozmawiając telefonicznie z 14-latkiem odwiodła go od samobójstwa | To Się Dzieje\nRozmawiając telefonicznie z 14-latkiem odwiodła go od samobójstwa\nPost published:23 września 2017\nFunkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji w Środzie Śląskiej otrzymali informację od ojca 14-latka, że jego syn chce sobie odebrać sobie życie. Zarządzono niezwłocznie alarm dla całej jednostki i rozpoczęto poszukiwania chłopca. Dyżurnej, która rozmawiała z nastolatkiem telefonicznie blisko pół godziny, udało się przekonać go, żeby tego nie robił. Na szczęście gimnazjaliście nic poważnego się nie stało.\nDo dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w Środzie Śląskiej zadzwonił mężczyzna i poinformował, że jego 14-letni syn wysłał do niego wiadomość sms, z której wynikało, że zamierza odebrać sobie życie. Wielokrotne próby dodzwonienia się rodzica do dziecka okazały się bezskuteczne. Ponadto ojciec został powiadomiony przez pracowników jednego z miejscowych gimnazjów, że chłopiec wyskoczył przez okno i uciekł ze szkoły.\nW związku z tym zgłoszeniem funkcjonariuszka pełniąca obowiązki zastępcy oficera dyżurnego jednostki skontaktowała się z chłopcem telefonicznie. Nieletni w trakcie rozmowy powtarzał, że chce popełnić samobójstwo i że życie straciło już dla niego sens. Nastolatek nie chciał powiedzieć gdzie jest.\nMając na uwadze powagę sytuacji ogłoszono alarm dla całej jednostki i przekazano funkcjonariuszom szczegółowy rysopis oraz udostępniono zdjęcie poszukiwanego. Policjanci zaczęli sprawdzać okolicę szkoły i najbliższy teren, a także rozpytywać ewentualnych świadków czy nie widzieli gdzieś 14-latka.\nPolicjantka ze stanowiska kierowania, która cały czas rozmawiała z chłopcem, próbowała nakłonić go, żeby nie robił sobie krzywdy. Długa rozmowa przyniosła pozytywny efekt. Ostatecznie udało się nakłonić nieletniego do powrotu w okolicę szkoły i podejścia do radiowozu. Na szczęście chłopiec był cały i zdrowy.