POLACY I ŻYDZI – TRUDNE SĄSIEDZTWO ok.1000-1945 - Strona 2 - Niezależne Forum - Cheops\nStrona główna Miszmasz Historia\nPOLACY I ŻYDZI – TRUDNE SĄSIEDZTWO ok.1000-1945\nPodziękował: 32206 razy\nOtrzymał podziękowanie: 9174 razy\nRe: POLACY I ŻYDZI – TRUDNE SĄSIEDZTWO ok.1000-1945\nNieprzeczytany post autor: abcd » wtorek 27 mar 2018, 14:38\nAleksander Szumański pisze: ŻYDOWSCY AGENCI GESTAPO I SB W KRAKOWIE\nWkroczenie w dniu 6 września 1939 roku wojsk niemieckich do Krakowa zapoczątkowało trwającą do 18 stycznia 1945 roku niemiecką okupację miasta.\nDo momentu utworzenia Generalnego Gubernatorstwa dla zajętych obszarów polskich (GG) w dniu 26 października 1939 roku, Kraków i jego mieszkańcy podporządkowani byli rygorom stanu wojennego i zarządu wprowadzonego przez okupacyjne władze wojskowe. Z chwilą przybycia do Krakowa Hansa Franka i objęcia przez niego urzędu Generalnego Gubernatora, Kraków zaczął pełnić funkcję stołecznego miasta w Generalnej Guberni oraz siedziby władz wojskowych i cywilnych. Frank miał z okupowanych ziem polskich uczynić prowincję, którą należało bezlitośnie wyeksploatować, czyniąc z niej rumowisko pod względem gospodarczym, społecznym, kulturalnym i politycznym. W myśl wytycznych Adolfa Hitlera GG miała stać się przede wszystkim rezerwuarem taniej siły roboczej. Tak wytyczone cele III Rzesza realizowała na okupowanych obszarach, a Frank i jego administracja szczególnie w Krakowie dążyli by stał się on godny miana „Uhr, deutsche Stadt Krakau”. W obronie narodowych imponderabiliów krakowianie prowadzili walkę wszelkimi możliwym sposobami i przy użyciu różnorodnych form. Zwalczano zatem Niemców i ich zarządzenia stosując bierny opór w ramach istniejących za zgodą władz niemieckich organizacji, podejmując czynną walkę w strukturach konspiracyjnych stworzonych przez Polskie Podziemie oraz w oparciu o spontaniczne patriotyczne zachowania krakowian, które nie mogą zostać ujęte w żadne ramy organizacyjne. Krakowianie, zrzeszeni w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego jak i niezrzeszeni, dokonywali różnych aktów samoobronnych, czy też sabotażowych wymierzonych w okupanta. Dla przykładu: zostało obrzucone granatami wnętrze krakowskiej kawiarni Cyganeria „nur für Deutsche” w wyniku czego zginęło wg. różnych szacunków od 7 do 10 niemieckich oficerów (w tej samej akcji uczestnicy rozwiesili flagi polskie na mostach i złożyli kwiaty pod pomnikiem Mickiewicza na krakowskim rynku).\nNieznana jest akcja Polskiego Podziemia na ul. Kopernika w Krakowie, gdzie został ostrzelany samochód Gestapo w wyniku którego zginęło kilku gestapowców, ale niestety zostało rannych trzech zamachowców, dwóch z nich ujęto i zastrzelono na miejscu, jeden uciekł, znany mi Kazimierz Dziadzic, syn bohaterskiej rodziny Dziadziców zamieszkałych przy ul. Zyblikiewicza 5 IV klatka schodowa (gmach PKO) w Krakowie. Dziadzicowie znani byli z udzielania schronienia Żydom.\nJózefa Dziadzicowa z siostrą Genowefą i córką Lusią zostały wywiezione do niemieckiego obozu zagłady, ale przeżyły wojnę. Zamachowiec z ul. Kopernika Kazimierz Dziadzic był przechowywany i leczony na strychu ul. Zyblikiewicza 5 w Krakowie przez moją matkę. Po wojnie Kazimierz Dziadzic został skazany przez bierutowski sąd na 5 lat więzienia za nielegalne posiadanie broni i przynależność do AK. W Krakowie w latach 1939 – 1944 komendantem granatowej policji był major Franciszek Marian Erchardt, przedwojenny oficer lwowskiej „dwójki”(kontrwywiadu polskiego).\nErchardt piastował wysoką oficerską funkcję w AK. Mieszkał przy ul. św. Gertrudy 2 w Krakowie, współpracował w zamieszkałym tam Adamem Korpakiem i jego matką Heleną Korpakową. W mieszkaniu tym udzielali oni przejściowego schronienia Żydom, najczęściej zbiegłym z krakowskiego getta i współpracowali z „Żegotą” (Radą Pomocy Żydom). Oglądałem udostępnione mi przez moją matkę fałszywe kennkarty (niemieckie dowody osobiste), jak również autentyczne metryki chrztu rzym. – kat. wydawane przez polskich kapłanów z Krakowa i ze Lwowa „dopasowane” do fałszywych dowodów tożsamości. Pełna dokumentacja dla ukrywających się Żydów na „aryjskich papierach” wydawana była przez „Żegotę”, staraniem m.in. wspomnianego Erchardta, Adama Korpaka, Helenę Korpakową i zbiegłego z krakowskiego getta bohaterskiego Żyda prof. Juliana Aleksandrowicza – „Dra Twardego”.\nW okupowanym przez Niemców Krakowie ukazywał się dziennik „Goniec Krakowski”. Na początku 1943 roku na ostatniej stronie tej gazety ukazał się wiersz którego pierwsze litery następujących po sobie wersów stwarzały hasło: „Polacy Sikorski działa”. Nieznany jest autor utworu i pomysłu, ani nazwiska bohaterskich drukarzy z krakowskiego gmachu przy ul. Wielopole, natomiast wiem, iż pomysłodawcą tego druku był major granatowej policji Franciszek Marian Erchardt. Numer tej gazety znajduje się niewątpliwie w archiwum krakowskiego „Dziennika Polskiego”.\nPodstawową formą walki z okupantem niemieckim podjętą przez społeczeństwo Krakowa była akcja czynna prowadzona przez podziemie. Już od pierwszych dni po wkroczeniu oddziałów niemieckich i pojawieniu się administracji okupanta, zaczęły powstawać organizacje konspiracyjne, stawiające sobie za cel walkę „z nowymi porządkami” wprowadzanymi przez agresorów. W Krakowie walkę prowadzono wszelkimi dostępnymi metodami: od sabotażu, bojkotu, poprzez propagandę, do walki zbrojnej włącznie. Kraków – przed wojną centrum polskiej kultury i nauki, siedziba Dowództwa Okręgu Korpusu – dysponował zarówno tradycjami wojskowymi i zapleczem intelektualnym zdolnym podjąć ciężar tworzenia, prowadzenia i kierowania konspiracyjnymi strukturami odradzającego się na emigracji i w podziemiu państwa polskiego. Tworzyły się zatem w Krakowie konspiracyjne organizacje wojskowe: powstające na bazie przedwojennych partii politycznych oraz pozostające poza tymi strukturami partyjnymi. Partie w oparciu o swe „wojskówki” obok walki zbrojnej z okupantem chciały w podziemiu realizować również cele partyjno-polityczne.\nDo końca grudnia 1939 roku na terenie Krakowa podjęły działalność konspiracyjną, m.in.: Polska Organizacja Bojowa (POB), Tajna Armia Polska (TAP), Unia, Związek Czynu Zbrojnego (ZCZ), Wojskowa Organizacja Krakowa (WOK), „Racławice”. Wszystkie one włączyły się w struktury ZWZ bezpośrednio lub etapami, tak jak POB, która weszła najpierw w skład Wojskowej Organizacji Wolności „Znak”, by w styczniu 1943 roku ostatecznie podporządkować się AK. Hasłem do rozpoczęcia „podporządkowania” konspiracji w Krakowie były wytyczne gen. M. Karaszewicz-Tokarzewskiego i misja mjr Feliksa Ankersteina „Olgierda” (b. z-cy szefa Wydziału Specjalnego Oddziału II Sztabu Głównego WP) przybyłego 7 listopada 1939 roku do Krakowa. Przywiózł on ogólne wytyczne dla dywersji w Kraju, które stały się podstawą do procesu ujednolicenia organizacji konspiracyjnych i koordynowania działań przeciw okupantowi. Jednak wiele organizacji konspiracyjnych wojskowych znalazło się poza tym procesem mniej lub bardziej z własnego wyboru, tworząc kolejne struktury podziemne. Powstała w grudniu 1940 roku Komenda Obrońców Polski utworzyła inspektorat obejmujący działaniem obszar GG z czterema okręgami (krakowski, kielecki, lubelski i warszawski). Nie zdołała rozwinąć jednak szerszej działalności. Natomiast Wojskowa Grupa Nadwiślańska, założona w maju 1940 roku przez Tadeusza Fedorowicza „Ran” i Jana Kubina organizacyjnie podporządkowała się w lutym 1941 roku Wojskowej Służbie Ochrony Powstania (WSOP), zachowując jednak pełną autonomię. W 1942 roku formacja ta przekształciła się w Zbrojne Pogotowie Narodu (ZPN). Komendantem Okręgu Kraków ZPN po wcieleniu Wojskowej Grupy Nadwiślańskiej (WGW) został Jan Kubin „Jasio”. (dotychczasowy d-ca Wojskowej Grupy Nadwiślańskiej), natomiast, komendantem miasta Krakowa z ramienia ZPN, został kpt. „Orlik”.\nKto pierwszy posłużył się nazwą: Gestapo?\nHans Berndt Gisevius, niedoszły szef tego urzędu w Prusach twierdzi, że uczynił to na początku lat trzydziestych urzędnik pocztowy w Berlinie. W celu ułatwienia sobie pracy nad korespondencją służbową dokonał praktycznego skrótu nazwy Ge/ heime / Sta / ats / po / lizei – Tajnej Policji Państwowej.\nNikt wtedy zapewne nie przeczuwał, że formacja ta ogarnie wkrótce Europę i stanie się najostrzejszym narzędziem hitlerowskiego ludobójstwa, a Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze, osądzający po wojnie hitlerowskich paladynów, uzna Gestapo za organizację zbrodniczą, rejestr jego zbrodni zaś określi słowami: „wygląda tak, jakby układała go ręka szatana”.\nKiedy Gestapo powstawało, w Niemczech naziści sięgali już po władzę, wkraczali na arenę dziejową Niemiec, swej „tysiącletniej Rzeszy”. Ale historia nazizmu niemieckiego zaczęła się już o wiele wcześniej, wraz z powstaniem partii NSDAP w 1919 roku, aby poprzez walkę, euforię zwycięstwa, zakończyć się klęską. I była równocześnie historią działalności jednego człowieka – Adolfa Hitlera. Był on Niemcem austriackim, człowiekiem pozbawionym perspektyw życiowych, jakby z marginesu społecznego – bez wykształcenia, majątku, na dodatek nie w pełni wiadomego pochodzenia. Jego ojciec Alois urodził się mianowicie jako nieślubne dziecko Marii Schicklgruber, która pracowała wówczas w domu wiedeńskiego Żyda Frankenbergera. Kim zatem naprawdę był dziadek Adolfa Hitlera?\nNazwisko – Hitler pojawiło się później, kiedy Maria Schiclgruber wyszła za mąż za Johanna Hitlera, który usynowił Aloisa. Alois Hitler dorósł, ożenił się i spłodził syna Adolfa. Człowieka, który miał wstrząsnąć światem.\nKrakowskie struktury Gestapo były silnie rozbudowane. Dla konspiracji i Ruchu Oporu największe zagrożenie stawiała gestapowska agentura niezmiernie silnie rozbudowana i wielce pomocna krakowskiej siedzibie Gestapo przy ul. Pomorskiej.\n„TEODORA DUŻEGO” ŻYWOT KRAKOWSKI\nRzadko się mówi i pisze o tym człowieku, pomimo że żyją w Krakowie ludzie, którzy znali go i pamiętają przejawy jego zdziczenia. Koledzy z Sicherheitspolizei nazwali go „Teodorem Dużym”. Jego prawdziwe nazwisko to Rudolf Körner. Zawodowy policjant drezdeńskiej Sicherheitspolizei przybył w 1939 roku do Krakowa z gronem kolegów dla spełnienia misji agenturalnej. Doświadczenie wyniesione w pracy w drezdeńskiej policji szybko zapewniło mu mocną gestapowską pozycję. Był wśród tych agentów którzy ściśle współpracowali z Pomorską. O jego agenturalnej działalności pisała Jadwiga K. B. z Nysy na początku 1945 roku.\nAutorka listu poznała Körnera w krakowskiej melinie jego żydowskich współpracowników. Wspomnienia Jadwigi K. B. są sugestywne. Zapamiętała Körnera jako rasowego Niemca. Wysoki, łysawy blondyn, oczy trochę bawole i torby pod oczami. Życie Körner miał urozmaicone, mieszkał w gmachu Gestapo, gdzie odbywały się jego spotkania z żydowskimi konfidentami oraz ich werbunki. Kiedyś, gorącym latem wypatrzył Körnera patrol Kedywu (Kierownictwo Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej) – wydzielony pion organizacyjny Armii Krajowej – gdy płynął kajakiem Wisłą od klasztoru Norbertanek w stronę Wawelu. Wówczas towarzyszyła mu piękna kobieta, ani żona, ani żadna ze znanych już podziemiu agentek. Czasami odwiedzała go w Krakowie jego żona, ale najczęściej odwiedzały go inne kobiety, najczęściej szły z nim do łóżka piękne młode Żydówki, agentki Gestapo. Do dzisiaj nie udało się precyzyjnie ustalić z kim Körner pracował w swoim tzw. podreferacie agenturalnym. Znane jest nazwisko m.in. Willi Rommelmanna z Weimaru. „Wsławił” się tam odrażającym postępkiem wprowadzając do swojego mieszkania młodą, piękną Żydówkę, którą zgwałcił i następnie zastrzelił.\nPodziemie rzuciło dowódcom gestapowskiej agentury wyzwanie: wiemy o was wszystko!\nOTO NAJGŁOŚNIEJSZY DOKUMENT\n„Goniec Krakowski” numer 282 z 1 grudnia 1943 roku, drukowany w Wieliczce i sprzedawany na ulicach Krakowa po 25 groszy. W rubryce „Nauka i wychowanie” inserat: „Listę konfidentów Gestapo, wydanie II znacznie poszerzone wraz z życiorysami sławnych mężów z Pomorskiej 2 zaopatrzone w liczne ryciny, fotografie oraz podobizny autografów, dostarcza członkom organizacji podziemnej – Kierownictwo Walki Podziemnej”. Np. rejestr nazwisk na literę „S” wynosił aż 126 pozycji. Czy blady strach padł na Gestapo? Oczywiście nie. Ale strach padł i to potężny na istniejącą żydowską agenturę. Znane było wykonywanie wyroków śmierci na konfidentów przez struktury Polski Podziemnej. Jednakże agenci, najczęściej młode Żydówki wyzbyte były moralnych zasad, stając się skrajnie niebezpieczną kategorią agentów. Niektóre Żydówki działały zuchwale, niemal półjawnie, jakby gardząc życiem. Ich nazwiska notowano w meldunkach podziemia, pojawiały się również w podziemnym „Gońcu Krakowskim” w formie ogłoszeń:\n„Młode, przystojne Polki, z zawodu agentki Gestapo, pragną zawrzeć znajomość z członkami organizacji podziemnej”. Tu padają nazwiska nie polskie: Anna Fischer, Franciszka Eder, Elżbieta Buchholz, Irma Planicer, Helena Roth.\nInny tekst „Gońca Krakowskiego”: „cztery przystojne Polki, dobrze sytuowane, znające doskonale fach konfidencki, pragną poznać panów z przeszłością konspiracyjną: Maria Fiedler, Urszula Telekiel, Charlotta Norban i Karola Erdman”.\nW kawiarni „Ziemiańska” w Krakowie przy ul. Mikołajskiej spotykała się grupka żydowskich kobiet i mężczyzn współpracujących z Gestapo, niemal oficjalnie. Dla Körnera w jesieni 1942 roku pracowało już ok. 25 żydowskich agentów, wśród których wybijały się takie postaci jak: Diamand, Burner, Spitz (ojciec), Stefa Brandstaetter, czy też Barbara Schmeidel, ranna podczas zamachu w kawiarni „Ziemiańska”.\nW jednej z teczek archiwum Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Krakowie znajduje się dokument zatytułowany:\n„SPRAWA REZYDENTURY ŻYDOWSKIEJ”.\nPokój w którym mieli melinę żydowscy konfidenci był czymś pośrednim pomiędzy kawiarnią, a mieszkaniem. Ciężar rozpracowania niebezpiecznej agentury przejął kontrwywiad podziemia. Oto fragment raportu z dnia 3 lipca 1943 roku:\n„W wyniku prowadzonych wywiadów ustalono, że przy ul. Sławkowskiej 6 czterech osobników zajmuje pokój nr 2 na I piętrze i nr 10 na III piętrze dwa pokoje. Wszyscy czterej są niemeldowani, a wywieszone wizytówki są fałszywe. Są to agenci Gestapo Żydzi: Julian Appel, Mieczysław Bilewski, lub Biełewski, Marian Diamand oraz Żydówka Stefania Brandstaetter. Obok na marginesie dopisek ołówkiem: „wszyscy czworo (…) są czynnymi członkami Gestapo uzbrojeni stale. Ostatnio dołączył do nich piąty Żyd, nazwiska nie ustalono”.\nRezydentura żydowskich agentów działała do sierpnia 1944 roku. Wtedy nastąpiła ich likwidacja.\nAgentami Gestapo byli również policjanci żydowscy w gettach. (Jüdischer Ordnungsdienst dosł. Żydowska Służba Porządkowa, potocznie policja żydowska albo tzw. odmani). Agentem Gestapo był krakowski adwokat Karol Buczyński żydowski policjant w getcie, po wojnie agent SB podobnie jak żydowski adwokat Maurycy Wiener. Współpracowali oni ściśle z prokuraturami wojewódzkimi w Krakowie, Gołdą, Rekiem, Skwierawskim, czy też z sędzią Sądu Wojewódzkiego Korbielem, za pieniądze umarzając rozmaite przestępstwa, donosząc również na opozycję.\nOto krótko spisana historia żydowsko – konfidenckiej grupy działającej w Krakowie w latach wojny, gdy Niemcy masowo uśmiercali Żydów. Tekst nie wyczerpuje wszystkich źródeł świadczących o ogromie zdrady i kolaboracji, które wystąpiły właśnie w Krakowie, obok starych synagog i świętych miejsc Żydów.\nKRAKOWSCY KONFIDENCI GESTAPO i SB\nGmach przy ul. Pomorskiej 2 w Krakowie wybudowano w latach 1931 – 1936 z inicjatywy Towarzystwa Obrony Kresów Zachodnich jako siedzibę bursy i schroniska turystycznego dla młodzieży śląskiej studiującej i odwiedzającej Kraków (stąd nazwa Dom Śląski). W dniu 13 września 1939 roku budynek został zajęty przez Gestapo i do 17 stycznia 1945 roku pełnił funkcję Komendy Policji Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa w Dystrykcie Kraków. Po wojnie Dom Śląski przekazano w administrowanie Lidze Obrony Kraju, która z biegiem czasu stała się formalnym właścicielem obiektu.\nPrzy ulicy Pomorskiej 2 w Krakowie znajduje się obecnie wystawa stała „Krakowianie wobec terroru 1939–1945–1956” Muzeum Historycznego m. Krakowa.\nDom Śląski przy ul. Pomorskiej 2 w Krakowie w latach 1939-1945 stał się siedzibą okupacyjnego Urzędu Policji Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa dystryktu krakowskiego, którego wydział IV stanowiła tajna policja państwowa (Geheime Staatspolizei) – Gestapo, stanowiąca jedno z głównych narzędzi terroryzowania ludności i wyniszczania narodu, a zwłaszcza jego elit intelektualnych.\nBudynek Domu Śląskiego był przez cały okres okupacji miejscem kaźni i męczeństwa tysięcy Polaków i osób innych narodowości (liczba więzionych nie jest dokładnie znana). Tutaj w pomieszczeniach I i II piętra odbywały się przesłuchania osób przywożonych najczęściej z więzienia przy ul. Montelupich w Krakowie. W części piwnic, zamienionych na cele, przetrzymywano aresztowanych będących w trakcie śledztwa. Funkcjonariusze Gestapo poddawali więźniów brutalnym torturom, które niejednokrotnie prowadziły do kalectwa lub śmierci przesłuchiwanych.\nNa ścianach trzech pomieszczeń wykorzystywanych jako cele zachowały się autentyczne inskrypcje z lat 1943 – 1945 (łącznie ok. 600 napisów – według inwentaryzacji z lat 80. XX w.) pozostawione przez osoby zatrzymane i tu przesłuchiwane, świadczące o tym, co przeżyli ludzie wtrąceni do tych cel, zachowane do dzisiaj. Napisy te wykonane przez więźniów znajdują się na ścianach i drzwiach. Są to niekiedy ostatnie słowa ludzi skazanych na śmierć, ich ostatnie wołania przerażenia, buntu, rozpaczy i pożegnania. Obok napisów widnieją różne rysunki, daty, kreski, kółka, inicjały i inne znaki zrozumiałe tylko dla ich autorów. Więźniowie nie znając dnia jutrzejszego, nie wiedząc co ich spotka za godzinę, chcieli zostawić po sobie jakiś ślad. Materiałem do pisania był ołówek, kredka, kawałek ostrego przedmiotu, paznokieć, a nawet suchy chleb.\nOto kilka dramatycznych napisów:\n– Mira Czesiek nie rozpacza bo zginie za Ojczyznę. W inskrypcji godło Państwa. (4. I. 45),\n– Jezu bądź miłościw grzesznej duszy mojej !\n– Bóg modlitwy zawsze wysłucha, Sroka\n– Wiem w ostatnich chwilach życia, że cię kocham Lila, Jerzy\n– Matko (…) Częstochowska miej mnie i Zdzisia w swojej opiece\n– Nowicki Włodzimierz Kądzielowski Jerzy dnia 15. X. 44 Kraków godz. 13 niewinni.\nRelacja Heleny Pająkowej (maszynopis w zbiorach Muzeum Historycznego m. Krakowa):\n(…)nie szczędzono mi tortur wszelkich jakie tylko zdołało wymyślić bestialstwo faszystów. Na Pomorskiej zakładano mi maskę z gazem duszącym. Bito mnie, bestialsko kopano wszędzie, targano za włosy. Wiązano mi nogi sznurem, kazano wchodzić na stół, z którego ściągano na podłogę i znowu bito i kopano. Wieszano na drzwiach – ręce w tyle przymocowane do sznurów zawieszonych na hakach. Jak długo tak wisiałam nie pamiętam, bo straciłam przytomność. Obudziłam się na podłodze, kiedy polewano mnie wodą (…).\nWięźniami byli ludzie ze wszystkich warstw społecznych, o różnych przekonaniach politycznych, aresztowani z różnych powodów za czyny wymierzone w niemieckie „dzieło odbudowy Generalnego Gubernatorstwa”. Przetrzymywano tutaj nie tylko Polaków, ale również osoby innych narodowości, o czym świadczą napisy w języku niemieckim, czeskim, rosyjskim i francuskim.\nHitlerowski aparat represji w okupowanej Polsce nie mógłby działać sprawnie, gdyby nie donosiciele. Tylko w samej „stolicy” Generalnego Gubernatorstwa Krakowie, Niemcy mieli na swoich usługach setki konfidentów. Do budowy takiej siatki informatorów okupant przestąpił już wczesną jesienią 1939 roku. Motywy ludzi decydujących się na zostanie szpiclami były różne. Jedni spodziewali się korzyści materialnych, innych zmuszono do tego szantażem. W Krakowie gestapowcy z Pomorskiej mogli stale liczyć – przez całą wojnę – na pomoc od około 800 do 1000 agentów i współpracowników. Na liście zestawionej przez krakowski kontrwywiad Armii Krajowej z września 1944 roku znalazło się 686 agentów. Później rozszyfrowano jeszcze kolejnych – łącznie 803. Listę rozpoczynała bufetowa z krakowskiego Dworca Głównego. Czyli na 300 mieszkańców – 1 konfident.\nAgenci i konfidenci rekrutowali się właściwie ze wszystkich warstw społecznych oraz narodowości zamieszkujących miasto. Byli to Polacy, Niemcy, Ukraińcy oraz liczni Żydzi. W ich szeregach można było znaleźć prawdziwych zawodowców, takich jak chociażby Danko Redlich, przedwojenny komunistyczny agent, który po współpracy z Gestapo pracował dla Urzędu Bezpieczeństwa.\nJednym z nich był szesnastoletni harcerz Sławomir Mądrala „Pirat”, który pod wpływem tortur i za namową matki, chcącej ratować syna, zdecydował się na współpracę z Gestapo. W jej wyniku zostali aresztowani niemal wszyscy jego koledzy z drużyny. Za zdradę został skazany przez podziemny Wojskowy Sąd Specjalny na śmierć. Wyrok wykonano 31 marca 1944 roku. Zabito również matkę „Pirata”. Też była konfidentką.\nKarzącego ramienia Państwa Podziemnego uniknął za to Henryk Wojciech Koppel. Ten, dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, przedwojenny kapitan Wojska Polskiego, aresztowany w marcu 1941 roku pod wpływem brutalnego śledztwa zdecydował się na współpracę agenturalną.\nRegularnie przekazywał informacje oficerom prowadzącym – Kurtowi Heinemayerowi i Rudolfowi Körnerowi. W wyniku konfidenckiej działalności Koppla wiele osób zostało wywiezionych do obozów koncentracyjnych, skąd już nigdy nie powróciło. Koppel dwukrotnie zadenuncjował inżyniera Jana Gołąbka – najpierw Gestapo, a po wojnie Urzędowi Bezpieczeństwa.\nInformacje przekazane Niemcom przez przedwojennego kapitana Wojska Polskiego Henryka Koppla były przyczyną wysłania do obozów koncentracyjnych wielu Krakowian. Po wojnie Koppel pracował dla Urzędu Bezpieczeństwa.\nInnym wojskowym na usługach Niemców był żołnierz kampanii wrześniowej Roman Słonia. Jego siatka, poza pracą dla okupanta, zajmowała się również działalnością przestępczą. Grupa dobrze uzbrojona przez Gestapo czuła się bezkarna, gdyż opiekunowie spod znaku trupiej główki przymykali oko na aktywność kryminalną Słoni i jego kompanów, wyciągając ich natychmiast z aresztu. W końcu jednak miarka się przebrała i AK zdecydowała się interweniować, wykorzystując przy tym podstęp.\nWiosną 1944 roku funkcjonariusze Kripo (niemiecka policja kryminalna) zatrzymali pod pretekstem awantury ulicznej jednego z członków siatki Słoni. W krakowskim Kripo pracowali żołnierze AK, którzy szybko przejęli sprawę. Funkcjonariusz Kripo ppor. Stanisław Szczepanek „Janusz”, żołnierz AK, poinformował swojego niemieckiego zwierzchnika […], że zatrzymał bandytę, który w czasie śledztwa ujawnił lokal konspiracyjny.\nDuży odsetek konfidentów stanowili krakowscy Żydzi, wywodzący się najczęściej z inteligencji. Byli to adwokaci, lekarze, inżynierowie, nawet pedagodzy. Nie tylko ratowali się szpiclowaniem przed obozem w Płaszowie, a wcześniej krakowskim gettem. Brali za donosicielstwo pieniądze.\nNiektórzy z nich pracowali również w policji żydowskiej (Ordnungsdienst) w różnych gettach, w zmieniających się lokalizacjach. Pałowali niemiłosiernie swoich pobratymców w getcie, szantażowali ich i ograbiali. Zrabowanymi pieniędzmi dzielili się z Judenratem (Rada Żydowska, Żydowska Rada Starszych). Oficjalnie nie posiadali broni palnej, niektórzy mieli legitymacje gestapowskie, policyjne pozwolenie na broń i poruszali się dowolnie po całym GG (Generalne Gubernatorstwo). Generalny Gubernator Hans Frank (skazany na śmierć w procesie norymberskim) akceptował tę działalność i ją finansował. W owej służbie działały również kobiety i te były najniebezpieczniejsze i najbardziej uzdolnione w szpiclowaniu. Żydowscy konfidenci docierali do Polaków ukrywających Żydów i wszystkich wydawali w ręce Gestapo. Konfidenci docierali również do podziemnych struktur konspiracyjnych AK. Niejednokrotnie ujawniani i skazywani na śmierć przez służby Polskiego Państwa Podziemnego.\nPodwójną działalnością policyjną w żydowskiej policji (Ordnungsdienst) i w Gestapo zajmowali się również znani krakowscy adwokaci.\nPo zmianie okupantów niektórzy ściśle współpracowali ze Służbą Bezpieczeństwa, sądami , prokuraturą wojewódzką i z Wydziałem Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Mówiono o nich, że za pieniądze uwolnią największego przestępcę i mordercę. Była to prawda, za duże pieniądze krakowski prokurator wojewódzki ze swoim zastępcą umorzyli każde śledztwo, a współpracujący z SB sędziowie nie skazywali takich oskarżonych , lecz również umarzali postępowania.\nWydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego z czasów PRL-u ma swoją niechlubną tradycję. Po wielkim luminarzu nauk prawniczych prof. Władysławie Wolterze kierownictwo katedry objął Kazimierz Buchała wysoko oceniany w archiwach Służby Bezpieczeństwa – Tajny Współpracownik /TW/ o pseudonimie „Magister”, promujący swoich ulubieńców Andrzeja Zolla i Zbigniewa Ćwiąkalskiego, a potępiający Władysława Mąciora, pracownika naukowego katedry, znanego opozycjonisty.\nOprócz Buchały, Zolla i Ćwiąkalskiego działali tam jeszcze w tym okresie, Marek Waldenberg, kierujący katedrą Podstaw Marksizmu-Leninizmu, sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR, piszący prace naukowe o wielkości jakiegoś Karla Kautskiego marksistowskiego sekciarza.\nDo pocztu bezprawników tego okresu dołączył prof. Julian Polan-Harashin b. prokurator w Lublinie, ścigający tam żołnierzy AK i NSZ, skąd musiał uciekać, bo podziemie wydało na niego wyrok śmierci.\nProf. Julian-Polan Harashin, szwagier kardynała Franciszka Macharskiego, jako wiceszef sądu wojskowego wydał kilkadziesiąt wyroków śmierci na żołnierzy AK i NSZ. Był najkrwawszym sędzią PRL-u i skorumpowanym łapówkarzem. Jako dziekan studium zaocznego Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego wydał kilkaset „łapówkarskich” dyplomów magistrów praw. Gdy jeden z dyplomowanych partyjnych i ubeckich „magistrów” skompromitował się swoją „prawniczą wiedzą” i sprawa nabrała rozgłosu prof. Julian Polan-Harashin podpalił dokumenty w dziekanacie, otrzymał wyrok, lecz szybko został uwolniony i skrupulatnie donosił nadal, jako agent SB, o wszystkim co usłyszał o krakowskim Kościele od żony i szwagra.\nNiebagatelną rolę w służbie SB odegrał prof. UJ Tadeusz Hanausek, mąż milicjantki, współpracujący z prokuraturą wojewódzką w Krakowie, sądami oraz z Wydziałem Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nWydaje się, iż dzisiejsza opiniotwórczość katedry Prawa Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego mająca niebagatelny wpływ na stosowanie prawa w Polsce i kształtowanie opinii publicznej, korporacyjność urzędującej palestry, wyrokowanie „niezależnych” sądów i Trybunału Konstytucyjnego, niekiedy budząca sprzeciw społeczny, ma swoje korzenie w zhańbieniu i zbezszczeszczeniu Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w okresie PRL-u.\nProkuratura i sądy sterowane były przez służbę bezpieczeństwa i od niej ściśle uzależnione. Konfidentem SB był znany krakowski adwokat, Żyd, Maurycy Wiener, działający wspólnie i w porozumieniu z innymi adwokatami, SB, prokuratorem wojewódzkim, jego zastępcą, sędziami i Wydziałem Prawa UJ, osobiście również z profesorami Buchałą i Hanauskiem.\nBruno Miecugow, krakowski dziennikarz, ojciec Grzegorza Miecugowa (audycja TVN „Szkło kontaktowe”) przy pomocy Żydówki prof. Marii Orwid psychiatry, pracownicy naukowej Katedry Psychiatrii Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, pośredniczył i inicjował zamknięcie w „psychuszcze” (krakowski szpital psychiatryczny w Kobierzynie) Wiesława Zgrzebnickiego, wybitnego polskiego architekta, patrioty, który publicznie skrytykował Brunona Miecugowa sygnatariusza rezolucji „53” z 1953 roku w tzw. procesie kurii krakowskiej, w którym księża i osoby świeckie zostały skazane na karę śmierci. Wiesław Zgrzebnicki „Zgrześ” zmarł w Kobierzynie w czasie eksperymentów medycznych.\nNajwiększym postrachem Żydów ukrywających się przed Niemcami podczas II wojny światowej byli ludzie, którzy w zamian za pieniądze zajmowali się ich tropieniem i wydawaniem na pewną śmierć. W Berlinie najbardziej osławionym Greiferem („łapaczem”) wcale nie był fanatyczny nazista ani nawet Niemiec, lecz… Żydówka – Stella Kübler. Wydała na śmierć setki Żydów. Wzięła za to pieniądze. Sama była Żydówką.\nStella Goldschlag – bo tak brzmiało jej panieńskie nazwisko – urodziła się w lipcu 1922 roku w rodzinnie zasymilowanych berlińskich Żydów. Miała to szczęście, że natura obdarowała ją wybitnie „aryjskim” wyglądem. Była wysoką, szczupłą blondynką o niebieskich oczach, co w żadnym razie nie wskazywało na jej semickie korzenie. Jednak i ją w nazistowskich Niemczech dotknęły szykany związane z coraz bardziej restrykcyjnym prawem antyżydowskim. Żydówka jak każda inna?\nPoczątkowo historia Stelli nie różniła się niczym od losów tysięcy niemieckich Żydów zmuszonych do noszenia żółtej gwiazdy Dawida i niemal niewolniczej pracy dla dobra „tysiącletniej Rzeszy”. Stella znalazła zatrudnienie w jednej z berlińskich fabryk zbrojeniowych, a w 1940 roku wzięła ślub z muzykiem Manfredem Küblerem.\nSytuacja uległa zmianie w wyniku tak zwanej Fabrikaktion (akcja „Fabryka”) z 27 lutego 1943 roku, będącej ostateczną łapanką berlińskich Żydów. W jej wyniku – jak pisze w swej książce „Stolica Hitlera. Życie i śmierć w wojennym Berlinie” Roger Moorhouse – funkcjonariusze Gestapo i SS przeprowadzili naloty na wiele stołecznych zakładów przemysłowych i zatrzymali tamtejszych żydowskich robotników.\nCo prawda Stelli i jej rodzinie udało się chwilowo uniknąć schwytania, jednak musieli oni rozpocząć życie w ukryciu i ciągłym strachu. Zostali tak zwanymi „U-Bootami”, określanymi również mianem „nurków” (Taucher). Z początku wszystko układało się dobrze.\n„Aryjski” wygląd Stelli oraz „papiery” załatwione u świetnego fałszerza Guenthera Rogoffa, pozwalały spoglądać z optymizmem w przyszłość. Wszelako były to tylko pozory, bowiem Stella znalazła się na celowniku jednego z „łapaczy”. Zaowocowało to jej aresztowaniem 2 lipca 1943 roku. Kilka tygodni później w łapy oprawców z Gestapo wpadli również jej rodzice (jej mąż już wiosną trafił do Auschwitz, skąd nigdy nie wrócił). Podczas przesłuchań poddano ją brutalnym torturom. Liczono przede wszystkim na to, że uda się z niej wyciągnąć informacje na temat miejsca pobytu Rogoffa. W tym wypadku gestapowcy jednak się przeliczyli; Stella po prostu nie wiedziała gdzie przebywa interesujący ich fałszerz.\nJednocześnie dotkliwe bicie oraz dwie nieudane próby ucieczki w ostateczności ją złamały i zgodziła się na propozycję zostania „łapaczem”. Nie bez znaczenia była również obietnica, że dzięki współpracy z Gestapo Stella uratuje życie rodzicom.\nJak podaje w swojej książce Roger Moorhouse: Stella szybko stała się wzorowym „łapaczem”. Funkcjonariusze byli już wcześniej pod wrażeniem jej pomysłowości […]. Kiedy już zaczęła dla nich pracować, absolutnie nie zawiodła – miała doskonałą pamięć do nazwisk, dat i adresów, a jej niewymuszona kokieteria stanowiła prawdziwą broń masowego rażenia.\nDzięki nieprzeciętnej „skuteczności” bardzo szybko zyskała sobie w środowisku berlińskich „nurków” miano „blond trutki”, stając się ich prawdziwym postrachem. Doszło do tego, że jej zdjęcie krążyło wśród zbiegów jako forma ostrzeżenia. Kiedy tylko wchodziła do jakiejś restauracji czy kawiarni, każdy Żyd rzucał się do ucieczki. Podobno była w stanie w ciągu jednego weekendu schwytać nawet ponad 60 Żydów. Za każdego dostawała 200 marek. Dokładnej liczby jej ofiar zapewne już nigdy nie poznamy, ale szacuje się, że skazała na pewną śmierć od kilkuset do nawet kilku tysięcy osób!\nPomimo przejawianej gorliwości Stelli nie udało się uratować rodziców, którzy trafili do Auschwitz, gdzie zginęli. Kobieta i tak pozostała aktywnym „łapaczem” do końca wojny. W 1945 roku została aresztowana przez Sowietów i skazana na 10 lat ciężkich robót. Później wyszła jednak na wolność i tak naprawdę nigdy nie odpowiedziała za swoje zbrodnie. W 1994 roku popełniła samobójstwo w wieku siedemdziesięciu dwóch lat. Czyżby to ciężar popełnionych czynów prześladował ją do ostatnich dni życia?\nOpracowanie Aleksander Szumański , świadek historii – dziennikarz niezależny, korespondent światowej prasy polonijnej, akredytowany (USA) w Polsce w latach 2005 – 2012, ścigany i skazany na śmierć przez okupantów niemieckich.\nKombatant – Osoba Represjonowana – zaświadczenie o uprawnieniach Kombatantów i Osób Represjonowanych nr B 18668/KT3621\nTekst opublikowany w „Warszawskiej Gazecie” 25 marca 2013 r.\nDokumenty, źródła, cytaty:\n„Okupacyjny Kraków w latach 1939-1945” profesor Andrzej Chwalba,\nRoger Moorhouse, „Stolica Hitlera. Życie i śmierć w wojennym Berlinie” Znak, 2011,\nDiana Tovar, Stella: „The Story of Stella Goldschlag”\nhttp://ciekawostkihistoryczne.pl/2012/0 ... l-gestapo/\nhttp://aleszum.salon24.pl/325086,psychi ... elag-gulag\nhttp://www.kedyw.info/wiki/Andrzej_Kule ... _1939-1945\nhttp://ipn.gov.pl/publikacje/ksiazki/st ... w-xx-wieku\nJózef Bratko „Gestapowcy” KAW Kraków 1985\nZa: 3obieg.pl , 19 marca 2018.\nIlustracja tytułowa: Ordnungsdienst-OD, Żydowska Służba Porządkowa została powołana na terenie Krakowa w lipcu 1940 roku. Fot. za: jewish.org.pl.\nhttp://www.polishclub.org/2018/03/24/zy ... -krakowie/\nNieprzeczytany post autor: abcd » niedziela 15 kwie 2018, 12:02\nJan Bodakowski pisze: Prawda Żydów w oczy kole. Kolaboracja Żydów z Niemcami podczas II wojny światowej jest faktem\nMateusz Morawiecki zbulwersował Żydów wspomnieniem o żydowskich zbrodniarzach z okresu II wojny światowej. Wypowiedź polskiego premiera spotkała się ze skandaliczną krytyką władz Izraela i przedstawicieli społeczności żydowskiej.\nTo kolejna odsłona agresji Żydów wobec Polski i Polaków, po szokującej krytyce władz Izraela pod adresem Polski związana z nowelizacją przepisów o ściganiu oczerniających Polaków poprzez pomówienia o współudział w holocauście, i hucpą związana z czcicielami czekoladowej swastyki. Warto więc przypomnieć pouczającym Polaków wszystkim Żydom i filosemitom o kolaboracji Żydów z niemieckimi nazistami podczas II wojny światowej.\nPodczas II wojny światowej niektórzy Polacy i niektórzy Żydzi zhańbili się współpracą z niemieckim okupantem, w tym i poprzez pomoc Niemcom przy zagładzie Żydów. Polacy potępili kolaborację niektórych Polaków, polskie podziemie reprezentujące naród polski zabijało rodzimych kolaborantów. Żydzi natomiast nie potępili żydowskich kolaborantów, chronili ich po wojnie przed odpowiedzialnością, równocześnie potępiając niektórych Polaków zhańbionych kolaboracją (co jest przejawem niezwykle denerwującego u Żydów relatywizmu moralnego, swoistej mentalności Kalego). Żydzi chętnie pogrzebali pamięć o żydowskiej współodpowiedzialności za Holocaust.\nW przededniu zagłady\nW II RP żyło około 3,5 miliona Żydów, stanowiących 10% polskich obywateli. Polacy i Żydzi nie tworzyli jednej wspólnoty, żyli od przeszło 1000 lat w dwu odrębnych i równoległych światach. Od 1000 lat Żydzi nie chcieli zasymilować się z Polakami, zamykali się w getcie we własnej fundamentalistycznej (85% społeczności stanowili ortodoksi) i rasistowskiej społeczności. Pogrążeni w nędzy, ciemnocie i chasydzkich zabobonach Żydzi nie znali nawet języka polskiego (odmiennie od Polaków, Ukraińców i Rusinów mających nieustannie ze sobą kontakt i znających wzajemnie swoje języki). Niewielka część społeczności żydowskiej dzięki zasymilowaniu się z Polakami i dzięki znajomości języka przeżyła II wojnę światową (tylko 15% Żydów w Polsce znało język polski). Żydzi nie chcieli się zasymilować z Polakami i poznać języka Polaków, bo Polacy i Polska należeli do pogardzanego przez Żydów świata gojów (czyli nie Żydów). Uprzedzenia Żydów wyrastały z judaizmu a w szczególności z Talmudu (świętej księgi judaizmu). Żydzi w II RP posługiwali się jidysz (mieszanką w 75% języka niemieckiego, 25% hebrajskiego i języków słowiańskich) i byli bardzo pozytywnie ustosunkowani do Niemiec.\nŻydowskie złudzenia co do Niemców\nPomimo dyskryminacji Żydów po dojściu NSDAP do władzy Żydzi na ziemiach polskich żywili sympatię do Niemców, upatrując bezpodstawnie zagrożenia w Polakach i Polsce. Niewielka część z Żydów zaangażowała się w konspirację. Z Armią Krajową współpracował Żydowski Związek Wojskowy (od 150 do 400 jego żołnierzy walczyło później w powstaniu w getcie warszawskim). Dla prawie wszystkich Żydów (prócz jednostek z ŻZW) wojna była sprawą Polaków, więc nie było powodu by umierali w niej Żydzi. Żydzi nie identyfikowali się z Polską, Polska była dla Żydów dobrym miejscem do życia i niczym więcej. Bolesnym dla Polaków tego przejawem było to, że warszawscy Żydzi (rządzeni przez asymilatorów i chasydów) nie przyłączyli się do obrony stolicy w 1939 roku.\nŻydowska kolaboracja z nazistami\nŻydzi pod okupacją Niemców pierwszy raz od wieków dostali tak upragnioną przez siebie autonomię, co skłoniło ich do współpracy z Niemcami. Samorząd żydowski (będący formą żydowskiej państwowości) był autonomiczną jednostką władz niemieckich, niezależna od Generalnego Gubernatorstwa. W 1939 Żydzi automatycznie uznali Niemców za nową i prawowitą władze. Wszystkie gminy żydowskie w okupowanej Polsce podporządkowały się Niemcom. Starszyzna żydowska tworzyła Judenraty (samorząd żydowski). Współpraca Żydów i Niemców układała się bardzo dobrze, w 1941 roku Żydzi byli zachwyceni niemiecką okupacją. Żydzi za kolaboracje z Niemcami uzyskali dużo więcej niż Ukraińcy i Białorusini.\nRównocześnie Żydzi całkowicie nie zdawali sobie sprawy z czekającej ich zagłady. O absolutnej lojalności Żydów wobec Niemców świadczy to, że w 1942 roku 500.000 Żydów nie posiadało broni do walki z Niemcami. Żydzi nie postrzegali Niemców jako zagrożenie, ufali Niemcom bezgranicznie. Tym samym własną decyzją byli skazani na łaskę Niemców. W 1939 żaden z Żydów nie wierzył w możliwość zagłady.\nW getcie warszawskim władzę sprawował burmistrz Adam Czerniaków (jego dziennik jest wstrząsającym dokumentem epoki). Ten żydowski działacz polityczny i społeczny był w II RP reprezentantem społeczności żydowskiej w senacie, prezesem Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie (liczącej 300.000 osób), prezesem izby rzemieślniczej. Czerniaków podczas okupacji nie współpracował z Polakami, z Niemcami współpracował od pierwszych dni okupacji. Czerniaków był prezesem rady żydowskiej Judenratu składającego się z 24 osób nominowanych przez Niemców. Kompetencje Judenratu, składającego się z osób nominowanych przez Niemców ciągle się rozszerzały. Szefowie Judenratów mieli nieograniczoną, wręcz feudalną władzę nad Żydami w gettach.\nZamieszkujący getto Żydzi traktowali budowę murów wokół getta jako formę obrony przed urojonym przez Żydów zagrożeniem ze strony Polaków. Mur getta był materialnym symbolem realizacji idei autonomii terytorialnej. Żydzi (w większości fundamentaliści religijni) byli zadowoleni z zamknięcia w getcie, zamknięcia, które chroniło ich przed nieczystym światem zewnętrznym. W latach 1939-1941 getta miały niezależną strukturę władzy, własną administrację, budżet, własne autonomiczne podatki, tradycyjne instytucje socjalne i zdrowotne, atrybuty niezależnej państwowości żydowskiej (żydowskie pieniądze, żydowskie znaczki pocztowe, żydowskie szkolnictwo, żydowską policję, żydowski areszt, rabinat, żydowskie instytucje kulturalne), własne dwie gazety codzienne. Żółte tramwaje z wymalowaną gwiazdą Dawida jeżdżące w getcie miały napis „tylko dla Żydów”. Do kontaktów handlowych z gojami powołano specjalną instytucje o nazwie Transferstelle. Jedynym mankamentem autonomii żydowskiej było to, że między gettami nie było łączności.\nW getcie była żydowska policja zwana Żydowską Służbą Porządkową. Policja żydowska zajmowała się pilnowaniem granic getta, kierowaniem ruchem ulicznym, egzekwowaniem przymusu pracy i przesiedleń, przeciwdziałaniem epidemiom. Żydowscy policjanci fanatycznie egzekwowała przepisy Judenratu i Niemców, zajmowali się dostarczaniem Niemcom Żydów do zabicia.\nŻydzi nie wierzyli Polakom, którzy przestrzegali ich przed Niemcami. Nie chcieli przyjąć do wiadomości, że Niemcy chcą ich wymordować, wierzyli, że są dla Niemców zbyt cenni. Żydzi nie byli przy tym psychicznie zdolni do buntu. Nie chcieli pomocy ze strony Polaków, bo Polaków postrzegali jako wrogów, księży jako zabójców (nawet współcześnie Marek Edelman szkalował Kościół katolicki jako matecznik pogromów i polskiego antysemityzmu), a Niemców jako prawowitą władzę.\nŻydzi współpracujący z Niemcami w dziele zagłady Żydów w większości przetrwali II wojnę światową. O żydowskiej kolaboracji z nazistami dziś się milczy, z założenia Żydzi mogą być tylko ofiarami. Prawda historyczna nie może naruszać dogmatu o Żydach jako ofiarach. W niemieckiej armii było 150.000 mischlingów Niemców żydowskiego pochodzenia. Wielu z mischlingów pełniło funkcje dowódcze. Przyjmuje się, że Niemcy wymordowali (na podstawie planu przygotowanego w 1939 roku a wprowadzonego w życie w 1942) 6 milionów Żydów (3 z Polski i 3 z zachodniej Europy). Wśród 6 milionów ofiar część była sama przed śmiercią oprawcami, świadczą o tym miedzy innymi liczne wspomnienia Żydów, którzy przeżyli czas Holocaustu.\nW każdej gminie żydowskiej znalazło się środowisko Żydów kolaborujących z Niemcami, bezgranicznie im oddanych, biorących aktywny udział w zagładzie. Żydowska policja, żydowskie pogotowie ratunkowe, pracownicy żydowskich zakładów pogrzebowych i administracji, zajmowali się wyłapywaniem Żydów przeznaczonych do zabicia. Żydowscy kolaboranci w swych działaniach wykazywali niezwykłe okrucieństwo. Logistyką zagłady zajmowała się administracja żydowska (stanowiąca w getcie łódzkim od 10 do 15% populacji). Judenraty wydawały na śmierć Żydów (w tym żydowskie dzieci).\nKolaborantami nazistów była w 100% inteligencja żydowska, Żydzi zasymilowani i znający język polski (odmiennie niż wśród polskich kolaborantów, którzy byli przedstawicielami lumpenproletariatu). Urzędnicy Judenratów byli tak wyobcowani z swojego środowiska, że często nie znali języka hebrajskiego. Większość policjantów żydowskich była przed wojną adwokatami, byli oni okrutniejsi od nazistowskich oprawców, torturowali i rabowali swoje ofiary. Możliwość znęcania się nad rodakami sprawiała żydowskim policjantom ogromną przyjemność. Żydowska inteligencja ochoczo kolaborowała z nazistami, naśladowała (również w ubiorach) nazistów, chciała za wszelką cenę zaprzyjaźnić się z Niemcami. Przyczynami tego, że Żydzi nie buntowali się wobec represji niemieckich były m.in. ukształtowana przez wieki mentalność oraz skuteczne działania propagandowe żydowskich kolaborantów (tylko nieliczni ukrywali się).\nŻydzi zajęli się przesiedleniem Żydów do gett (z których ucieczka karana była śmiercią), stworzyli dla Niemców listy proskrypcyjne Żydów – Żydzi Żydów brutalnie wyłapywali na roboty przymusowe i do obozów koncentracyjnych. Żydzi prowadzili akcje propagandowe mające na celu skłonienie Żydów do lojalności i posłuszeństwa wobec Niemców. Niemcy wymuszali kolaborację tym, że Żydzi, którzy nie dostarczyli Żydów na wywózkę byli karani śmiercią. Pociągi do obozów konwojowali Niemcy lub Ukraińcy. Żydzi, przybywając do niemieckich obozów zagłady, nie byli świadomi tego, że dotarli do miejsca swojej śmierci. Żydzi w obozach przygotowywali Żydów na śmierć, Żydzi Żydom zabierali mienie, Żydzi Żydów rozbierali do naga, Żydzi Żydom golili włosy. Niemcy obsługiwali komory gazowe. Żydzi zajmowali się unicestwianiem zwłok zagazowanych Żydów. Niemcy na końcu zabijali swoich żydowskich pomocników.\nBez pomocy Żydów Niemcy nie zdołaliby przeprowadzić zagłady w takiej potwornej skali. Byłoby to zbyt kosztowne dla Niemców, którzy musieliby setki tysięcy żołnierzy wycofać z frontu i przeznaczyć do wykonywania zadań związanych z zagładą. Wysiedlenie setek tysięcy Żydów z getta łódzkiego do obozów koncentracyjnych nadzorowało 5 esesmanów i 70.000 żydowskich kolaborantów. Wywóz 300.000 Żydów z getta warszawskiego nadzorowało 50 esesmanów, 200 Ukraińców, 200 Łotyszy. Żydzi ponoszą odpowiedzialność za kolaborację z nazistami, za wyłapywanie i oszukiwanie Żydów, za zdradę własnych rodaków. Żydzi ponoszą odpowiedzialność za działania, które umożliwiły Niemcom eksterminację Żydów.\nŻydowscy oprawcy zaangażowani w mordowanie swoich rodaków pozostali bezkarni. Bezkarność Żydowskich kolaborantów zapewnił Izrael ustawą o ściganiu zbrodni nazistowskich z 1950 roku, zwalniała ona z odpowiedzialności Żydów, którzy kolaborowali z nazistami, by ratować swoje życie.\nŻydowskie normy kulturowe są odmienne od europejskich (tożsamość łacińska nakazuje oddawać swoje życie dla ratowania cudzego). Żydowska tożsamość nakazuje ratować elitę kosztem całego społeczeństwa. Kastowa społeczność Żydów podporządkowała się temu bezkrytycznie, jedni grali rolę ofiar, drudzy – katów. Żydowska tradycja determinowała całe życie żydowskiej społeczności. Dodatkowo tradycja żydowska nakazywała podjęcie wszelkich działań mających na celu uniknięcie natychmiastowej śmierci. Podczas II wojny światowej z tej judaistycznej tradycji wyrosło przekonanie wśród wielu Żydów, że mają egoistycznie dbać tylko o siebie kosztem całego społeczeństwa.\nŻydzi mordowani przez Niemców w Europie byli zdradzeni nie tylko przez swoje elity, tragedia Żydów europejskich spotkała się z obojętnością wpływowych w USA Żydów amerykańskich jak i z obojętnością Żydów z Palestyny.\nBibliografia: Ewa Kurek „Poza granicą solidarności. Stosunki Polsko Żydowskie 1939-1045″ WSU 2006\nFot. www.holocaustresearchproject.org, wikipedia\nhttp://prawy.pl/66223-prawda-zydow-w-oc ... st-faktem/\nNieprzeczytany post autor: abcd » sobota 11 sie 2018, 09:11\nZa >Thotal'em< z innego wątku:\nThotal pisze: ↑\nsobota 11 sie 2018, 06:55\nZadłużenie Żydów wobec Polski to bilionowe kwoty wyrażone w dolarach USA, których żydzi nigdy nie zwrócili – obecnie ci grabieżcy za pomocą swoich zakonspirowanych ziomków chcą okradać Polaków;\nŻydowskie kahały okradły polskie duchowieństwo i magnaterię na kosmiczną skalę !\nHistoryk Ludwik Glatman pisał w wydanych w 1906 r. „Szkicach historycznych”, iż z zapisków z 1739 r. widać, że Żydzi koronni wnosili do skarbu z pogłównego tylko 220 tys. zł rocznie, mogli zaś wnieść bez najmniejszego przeciążenia wraz z litewskimi Żydami 4 mln zł polskich. Wynika z tego, że przez wiele dziesięcioleci Żydzi dzięki swej nadzwyczaj skutecznej walce o zachowanie bardzo niskiego pogłównego okradli skarb Rzeczpospolitej Obojga Narodu na wiele milionów złotych.\nJak żydowskie kahały okradły polskie duchowieństwo i magnaterię\nWyjątkowy, jak na owe czasy samorząd żydowski, łącznie ze słynnym Sejmem Czterech Ziem - waadem załamał się w połowie XVIII wieku na skutek całkowitego gospodarczego i finansowego krachu kahałów.\nZadecydowały o tym ogromne, niespłacane przez kilkadziesiąt lat długi kahałów (pełniących rolę banków) wobec polskich wierzycieli, głównie duchowieństwa i magnatów.\nSprawę długów kahalnych szczegółowo opisał słynny naukowiec, historyk i historiozof profesor Feliks Koneczny w książce „Cywilizacja żydowska”.\nWedług Konecznego dla żydowskich kahałów było „złotym interesem dla, żeby zapożyczać jak najwięcej u zamożniejszych Polaków; zadłużano się tak, aż strunka nareszcie pękła (..) W roku 1764 wyniosły długi organizacji żydowskich w ogóle bajeczną na owe czasy sumę półtrzecia miliona (tj. 2,5 miliona ówczesnych złotych), z czego około półtora miliona przypadło na pretensje duchowieństwa (przeważnie Jezuitów, Dominikanów i Franciszkanów), a około 900 tys. złotych polskich na pretensje magnaterii.\nObiegowe złote polskie były równoważne polskim złotym czerwonym w proporcji w zależności od okresu od czterech do sześciu złotych obiegowych za jeden polski czerwony. Każdy polski złoty czerwony zawierał 3,5 grama złota. Przyjałem średnią wartość jednego złotego czerwonego jako pięć złotych obiegowych. 2500000 złotych obiegowych jest równoważne 500000 polskich złotych czerwonych. Zawartość złota w 500000 polskich złotych czerwonych wynosi:\n500000złpc x 3,5g/(złpc) = 1750000 [g]. Jedna uncja zawiera 31,1 [g]\nLiczba uncji w 1750000 gramach złota: 1750000 [g] /(31,1g/unc)=56270 uncji\nCena złota 2018 05 11 o szóstej rano wynosiła 1320 USD/za uncję co odpowiada sumie 74,276,527 USD. Pieniądze te pracowały dla Żydów przez przez (2018-1764)= 254 lata.\nWykorzystując te pieniądze Żydzi udzielali biednej szlachcie kredytów na wysokie odsetki. Przyniosło im to fortuny.\nŻydzi najlepiej wiedzą, że pieniędzy nie pożycza sie za darmo. Polacy tego doświadczyli po 1989 roku kiedy to odsetki wynosiły 30-40 % a w jednym z lat po 1989r. około 80%.\nObciążmy ukradzioną kwotę odsetkami wynoszącymi tylko 5%, co obecnie daję sumę do spłacenia: 74276527x(1,05)exp254=1,79x10exp13 = 17,9x10exp12 = 17,9 europejskich bilionów . Fachowego adekwatnego wyliczenia oddającego wartość faktyczną długu Żydów wobec Polaków na ówczesny czas dokonał Pan Adam Bednarczyk z Polsko-Polonijnego Zgromadzenia Niepodległościowego.\nTego doliczyła się komisja sejmowa, wybrana do tego w roku 1764. Ileż pożyczek nie zarejestrowało się! Drobniejsze wierzytelności zamożniejszej szlachty wiejskiej pozostały zapewne poza spisem; drobniejsze szczegółowo, lecz tak liczne, iż w sumie złożyłyby się również na jaki milion czyli cały dług z roku 1764 wynosił 3,5 miliona (trzy i pół miliona ówczesnych złotych polskich. (Por. F. Koneczny: „Cywilizacja żydowska”, Londyn 1974, s. 344). Wypożyczone żydowskim kahałom pieniądze ostatecznie nigdy nie zostały przez nie spłacone. Obecnie według fachowych wyliczeń eksperta realny dług wynosi 25,06 (europejskich bilionów) USD. W ten sposób niespłacone długi kahalne okazały się dla Żydów świetnym sposobem na okradzenie Polaków (głównie magnaterii i duchowieństwa), czymś w rodzaju dzisiejszych piramid finansowych. http://jerzyrnowak.blogspot.com/\nŻydzi zadłużali się wobec Polaków z pełnym przekonaniem, że długów nigdy nie oddadzą.\n“ My zaś, dzierżąc prasę w naszych dłoniach, będziemy mogli zamienić prawość w nieprawość; bezcześć podnieść do prawdziwej części, będziemy mogli wstrząsnąć nietykalną dotąd instytucyą rodziny i rozbić jej członków na oddzielne cząstki...; będziemy mogli wykorzenić to wszystko, w co dotychczas wrogowie nasi wierzyli...,\nbędziemy mogli zrujnować kredyt, podburzyć drażniące namiętności, wydać wszystkiemu i wszystkim wojnę otwartą, narzucić sławę lub pogrążyć w otchłań bezcześci kogo i co tylko zechcemy!....” żydzi i kahały z objaśnieniem teodora jeske-choińskiego, Warszawa w drukarni synów st. Niemiry plac warecki 4, rok 1914,str.17\nPozdrawiam - Thotal\nRejestracja: sobota 05 sty 2013, 16:28\nPodziękował: 5667 razy\nOtrzymał podziękowanie: 11342 razy\nNieprzeczytany post autor: Thotal » środa 20 mar 2019, 23:34\nNieprzeczytany post autor: abcd » piątek 19 kwie 2019, 21:13\nSolidarni2010 pisze: Ewa Kurek "TRUDNE SĄSIEDZTWO: POLACY I ŻYDZI ok.1000-1945" cz. V\nfot. Lord Vader\n[...] król Kazimierz Wielki znalazł w Europie prześladowany w innych krajach naród, który znał się na handlu i udzielając mu stosownych przywilejów, sprowadził do Polski Żydów.\nNie sposób zrozumieć drugiej wojny światowej w Polsce, a tym samym pojąć stosunki polsko-żydowskie, realia zagłady i warunki ratowania Żydów, bez świadomości, że w przeddzień wybuchu drugiej wojny światowej Polska była państwem wielonarodowym, w którym – obok Polaków – nie licząc pomniejszych grup etnicznych, żyli Ukraińcy, Białorusini i kastowa społeczność polskich Żydów. Szacuje się, że w momencie wybuchu drugiej wojny światowej mieszkało w Polsce 3.474.000 Żydów. Żydem był co dziesiąty obywatel Drugiej Rzeczpospolitej. Takich statystyk nie znajdujemy w żadnym innym europejskim kraju. Dla porównania, Żydzi stanowili zaledwie 1,6% mieszkańców ZSRR, 2,4% - Czechosłowacji, 4,5% - Rumunii, 4,5% - Węgier, 0,8% - Bułgarii, 0,5% - Jugosławii, 0,8% - Francji, 1,2% - Belgii, 1,7% - Holandii, 0,2% - Danii i 0,1% - Norwegii.\nGenezy wielonarodowego charakteru Polski szukać należy w zamierzchłych dziejach, zwłaszcza w czasach panowania króla Kazimierza Wielkiego (1333-1370). Powszechnie znany jako ten, który zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną, jest król Kazimierz po dziś dzień postrzegany przede wszystkim jako wielki budowniczy oraz reformator prawa i administracji; jako ten, który nad wojny przedkładał pokój i wewnętrzny rozwój kraju.\nNic bardziej mylnego niż powyższe sądy, bowiem to właśnie w czasach rzekomo pokojowej monarchii Kazimierza Wielkiego przygotowanych zostało i przeprowadzonych dziesięć zaczepnych wojen poza granicami Polski, w wyniku których podczas trzydziestu siedmiu lat panowania obszar państwa wzrósł ze 106.000 km2 do 270.000 km2, zaś liczba poddanych z 600.000 do 1.300.000. Ponieważ znaczną część nabytków terytorialnych Kazimierza Wielkiego stanowiły ukraińskie ziemie Rusi Halickiej, jego podboje rozpoczęły proces przekształcania się Królestwa Polskiego w państwo wielonarodowe ze wszystkimi tego faktu konsekwencjami w wiekach następnych. Budowę wielonarodowego państwa polskiego wsparł król Kazimierz Wielki wydanymi w roku 1334 i potwierdzonymi w latach 1364 i 1367 przywilejami dla Żydów umożliwiającymi rozwój osadnictwa żydowskiego.\nPowstaje w tym momencie pytanie, dlaczego Kazimierz Wielki sprowadził Żydów do Polski? Odpowiedź na nie znajdujemy w strukturze społeczno ekonomicznej średniowiecznej Polski. W średniowiecznej Polsce, podobnie jak w innych krajach Europy, społeczeństwo dzieliło się na cztery stany: król, szlachta, kler i chłopi. Każdy stan miał swoje obowiązki: król miał rządzić, kler modlić się, szlachcic politykować i bronić granic, a chłop uprawiać ziemię. Problem polegał tylko na tym, że średniowieczna gospodarka rolna w Polsce, tak jak w chwili obecnej, borykała się z problemem nadprodukcji. W społeczeństwie polskim nie było w średniowieczu stanu, który mógłby zajmować się wywozem i sprzedażą produktów rolnych. Jedyną grupą, która mogłaby się tym zająć, był szlachta. Ale polskie prawo stanowiło, że jeśli szlachcic zajmie się handlem, straci szlachectwo. Nikt oczywiście szlachectwa tracić nie chciał, wobec tego król Kazimierz Wielki znalazł w Europie prześladowany w innych krajach naród, który znał się na handlu i udzielając mu stosownych przywilejów, sprowadził do Polski Żydów.\nW czasach Pierwszej Rzeczypospolitej, w strukturach społeczeństwa stanowego, Żydzi polscy – aczkolwiek nie będący formalnie stanem, lecz de facto jak stan traktowani – nie mieli obowiązku zajmowania się sprawami politycznymi i wojskowymi. Znaczenie miała w tym wypadku nie tyle wola samych Żydów, ile ściśle do każdego stanu przypisane prawa i obowiązki. Zgodnie z nimi, Żydzi z zasady zwolnieni byli z obowiązku politykowania i służenia w armii. Nie musieli wobec tego także składać żadnych deklaracji politycznych czy patriotycznych. Wystarczyło, że byli lojalnymi obywatelami Rzeczpospolitej, płacili podatki i w miarę dobrze wypełniali przypisane im w strukturze stanowej zadania.\nRelacje pomiędzy stanem żydowskim a pozostałymi stanami były w Polsce przez wieki także dość proste i jasne: mieszczaństwo walczyło z Żydami o, mówiąc współczesnym językiem, przestrzeń gospodarczą i rynki pracy; Kościół nazywał ich niewiernymi i z racji tego, poza kontaktami natury bankowej lub handlowej, w porównaniu z innymi krajami umiarkowanie prześladował; król zazwyczaj bronił Żydów, a magnateria, szlachta i chłopi – w zależności od potrzeb i epoki – raz ich wspierali, kiedy indziej prześladowali i zawsze nimi gardzili, co nie przeszkadzało im w prowadzeniu z Żydami rozległych interesów, których skala zależała od statusu majątkowego obu stron. Kasztelan Jacek Jezierski w roku 1791 napisał: Żydów mam za obywatelów polskich i za użytecznych, bo inszych kupców w Polszcze nie znam jak Żydów, gdyż u mnie ten tylko kupiec, który z kraju produkt krajowy eksportuje.\nŻydzi spełniali więc określoną rolę w strukturach gospodarczych stanowego państwa. Mieszkali w polskich miastach, miasteczkach i wsiach, ale mieli swój żydowski sejm, żydowską strukturę sądową, własną religię i wyznaczony przez nią rytm życia. Do czasu rozbiorów, ponieważ nie było takiej potrzeby, nikt spośród Żydów i Polaków nawet nie wnikał, czym dla polskich Żydów jest Polska: ojczyzną, czy tylko ziemią zamieszkania; czy polscy Żydzi identyfikują się z polskim państwem, czy może tylko z małymi ojczyznami symbolizowanymi przez określone miasto lub wieś oraz możliwymi do uzyskania warunkami życia. Taki układ był wygodny dla polskich Żydów i dla Polaków. Pierwszym pozwalał wieść w miarę spokojne i bezpieczne życie zgodne z ich religią. Drudzy, ponieważ Żydzi nie mieszali się do polityki i w miarę regularnie płacili naznaczone im podatki, robili z Żydami interesy i nie zawracali sobie głowy żydowskimi zasadami życia i żydowskim patriotyzmem.\nNie będzie zapewne przesadą stwierdzenie, że u progu utraty przez Polskę niepodległości, w drugiej połowie wieku XVIII, polityczna część społeczeństwa polskiego, czyli stanowiąca około 10% ludności kraju szlachta, wiedziała o współmieszkańcach, Żydach polskich, jedynie to, że mieszkają w ich kraju, spełniają określone funkcje ekonomiczne, mają inną wiarę, język, strój, rządzą się swoimi prawami i z racji tego wszystkiego stanowią – obok szlachty, chłopów, mieszczan i duchowieństwa – jak gdyby odrębny piąty stan, którego byt od wieków regulowały książęce i królewskie przywileje.\nUkształtowaną przez stulecia tradycją było w Polsce pozostawianie polskich Żydów samym sobie: podlegali własnym sądom, żydowskim strukturom samorządowym i strukturom religijnym. Trzeba stwierdzić, że to „pozostawienie samym sobie” bardzo Żydom polskim odpowiadało. Przede wszystkim dlatego, że stwarzało namiastkę własnego żydowskiego państwa. Majer Bałaban pisze: Żydzi w Polsce w XVIII w. stanowili zwartą masę, niełączną zupełnie z ludnością całego kraju. Mieli oni jak najdalej idący samorząd, który się opierał na kahałach, a kończył sejmem Żydów Koronnych, obradującym dwa razy do roku t.j. na wiosnę i w jesieni. Władzę nad Żydem miały kahały, one łączyły się w ziemstwa, które obradowały na sejmikach. Na sejmiku rej wodzą większe gminy i one spośród siebie wybierają prezydyum sejmikowe: marszałka, wiernika i pisarza. Sejmiki (ziemstwa) obsyłają sejm generalny żydowski, zbierający się osobno w Koronie, a osobno na Litwie. Marszałek sejmu koronnego, czyli – jak go zwano – marszałek generalności, wiernik Żydów koronnych i pisarz, to wysocy dostojnicy, którzy ciągle się stykają z marszałkiem [polskiej] izby poselskiej, podskarbim koronnym, podkanclerzym itp.; o marszałku generalności wyraża się król: „judeanus, qui in nostra aula residet”, Żyd który na naszym urzęduje dworze.\n W. Bartoszewski, Z. Lewinówna, Ten jest z ojczyzny mojej, Kraków 1969, s. 7.\n R. Heck, Polska w dziejach politycznych Europy, w: „Polska dzielnicowa i zjednoczona”, Warszawa 1972, s. 323-324. Patrz także: J. Wyrozumski, Kazimierz Wielki, Wrocław 1986.\n Wojny o Ruś Halicką trwały od 1340 do 1366 roku. Zdobyta z takim trudem Ruś przeszła wkrótce na dziesięć lat pod panowanie węgierskie (1377-1387). Odebrano ją zbrojnie w wyprawie wojennej poprowadzonej osobiście przez królową Jadwigę. Patrz: R. Heck, op. cit., s. 329-340 oraz J. Wyrozumski, op. cit., s. 71-101.\n A. Żbikowski, op. cit., s. 53.\n W literaturze historycznej Żydów wprawdzie bardzo rzadko określano jako stan odrębny, lecz pogląd ten znajduje coraz więcej zwolenników i wszystko wskazuje na to, ze tak właśnie należałoby ich traktować. Por.: A. Eisenbach, Emancypacja Żydów na ziemiach polskich 1785-1870, Warszawa 1988, s. 40; S. Grodziski, W królestwie Galicji i Lodomerii, Kraków 1976, s. 110.\n M. Bałaban, Dzieje Żydów w Galicyi, Lwów 1914, s. 3.\nhttp://solidarni2010.pl/13726-ewa-kurek ... -cz-v.html\nPodziękował: 1862 razy\nOtrzymał podziękowanie: 4160 razy\nNieprzeczytany post autor: cedric » czwartek 09 maja 2019, 20:20\nPAZIŃSKI: O „RUCHU ODRODZENIA ŻYDOWSKIEGO”.\nhttp://www.fzp.net.pl/opinie/pazinski-o ... ydowskiego\nPodziękował: 2963 razy\nOtrzymał podziękowanie: 1686 razy\nNieprzeczytany post autor: BABA » środa 15 maja 2019, 00:43\nDr Ewa Kurek: Żydzi wobec suwerenności Polski- Kalsk 11.05.2019 - konferencja Polacy kontra renegaci\nNieprzeczytany post autor: cedric » piątek 17 maja 2019, 16:01\n"„Safjan w hitlerowskim mundurze” – „Gazeta Polska” o ojcu byłego prezesa Trybunału Konstytucyjnego\nAktualizacja: 2016-09-8 4:26 pm\n„Gazeta Polska” opublikowała wstrząsający artykuł oparty o – jak przekonuje redaktor Maciej Marosz – dokumenty odnalezione w Centralnym Archiwum Wojskowym dotyczące postaci Zbigniewa Safjana, ojca byłego prezesa Trybunału Konstytucyjnego. Sędzia jest na linii kolizyjnej z władzą w sprawie sporu o TK."\nhttps://niezlomni.com/bogata-kariera-oj ... alczyl-ak/\nO sprawie pisał wiele lat temu śp. dr inż.Andrzej Reyman, i dwumiesięcznik Arcana.\nGPC nie odkryła niczego nowego.\nhttp://www.radiomaryja.pl/bez-kategorii ... przestana/\nPodziękował: 23089 razy\nOtrzymał podziękowanie: 15793 razy\nNieprzeczytany post autor: grzegorzadam » piątek 17 maja 2019, 21:40\nProf. M. Safjan, (Żyd, ale w świetle preambuły należy do narodu polskiego) prezes TK, referował legalność i zgodność traktatu akcesyjnego IIIRP do UE z Konstytucją IIIRP.\nPo co nam nowa Konstytucja?\nNiczego tylko nie wiadomo o ewentualnych propozycjach konstytucyjnych zapisów. Być może syjonistyczny PiS chce rozszerzenia uprawnień prezydenta, a może, jak zauważają niektórzy blogerzy, chodzi o taką zmianę w Konstytucji, która umożliwi likwidację złotego i wprowadzenie €UE – ? A być może jako kompromis między PiS i PO zostaną przyjęte te dwie propozycje – ?\nAktualna Konstytucja RP jest fatalna, jest antypolska, zawierająca wiele błędów i oczywistych, celowych sprzeczności. Zresztą gdyby nawet ich nie zawierała, to możliwość jej interpretacji na judaistyczną modłę zawsze będzie dla nas niekorzystna.\nŻyd, prof. M.Safjan, prezes TK, wywiódł zgodność traktatu akcesyjnego IIIRP do UE z Konstytucją RP mimo istnienia zasadniczej sprzeczności: Konstytucja RP zawiera zapis o NBP jako centralnym banku Polski, a traktat akcesyjny zawiera zapis o przyjęciu €UE przez Polskę i o EBC jako banku centralnym Polski. (więcej o tym tu: https://wiernipolsce1.wordpress.com/201 ... ili-zydzi/)\nhttps://wiernipolsce1.wordpress.com/201 ... nstytucja/\nNieprzeczytany post autor: cedric » sobota 18 maja 2019, 09:32\nOddajmy akta IPN, archiwa wojskowe, zapomnijmy historię,oddajmy majątek\nNieprzeczytany post autor: cedric » środa 22 maja 2019, 00:01\n"Do Sądu Okręgowego w Warszawie trafia właśnie pozew przeciwko prof. Barbarze Engelking i dr. Janowi Grabowskiemu, współautorce i redaktorowi naukowemu znanego opracowania „Dalej jest noc”. Bratanica sołtysa, opisanego w tej książce, oskarżyła ich o zmyślanie i rozpowszechnianie fałszywych informacji o jej stryju – pisze portal TVP Info."\nhttps://marucha.wordpress.com/2019/05/2 ... e-klamstw/\nNieprzeczytany post autor: cedric » środa 22 maja 2019, 13:07\nhttp://www.wykop.pl/ramka/4963227/jesli ... schodniej/\nGeopolityczna predykcja dla Polski\n(c) 2019 Piotr Plebaniak\nNieprzeczytany post autor: cedric » sobota 22 cze 2019, 10:38\nhttps://pg.edu.pl/documents/67878783/75 ... atalas.pdf\nPo co był tzw. marzec ’68?\n"Również premier polskiego rządu w trzy dni po Gomułce deklarował w sejmie\ngotowość wypuszczenia z Polski Żydów-syjonistów zarzucając im nielojalność wobec\nsocjalistycznej Polski i sprzyjanie "imperialistycznemu Izraelowi". " (KIm był Cyrankiewicz -wiadomo)\n"We wspomnieniach Żydów, którzy wyjechali z Polski w '68 opublikowanych np.\nw książce "Żydzi czy Polacy" Ruty Pragier – wyd. Rytm 1992 str.191-192, znalazłem\ninteresujące zdanie Krystyny Weintraub, która w 1968 r. studiowała na UW. Mówi ona:\n"Moim zdaniem w Polsce nie ma antysemityzmu. … Nie miałam nigdy, poza jawnie\nsterowanym 68 rokiem – złych przeżyć". Zatem wśród samych Żydów była świadomość,\nże mająca miejsce w 68 r. gwałtowna nagonka na Żydów była odgórnie sterowana czyli\ninspirowana przez władze.\nTakże współcześnie Jonathan Ornstein z Centrum Społeczności Żydowskiej\nw Krakowie dn. 5 marca 2018 r. w TVP stwierdził: "mamy ok. 125 tys. odwiedzin Żydów\nz zagranicy i oni są zaszokowani dobrą atmosferą wobec Żydów w Polsce".\nPrzypomnijmy w tym miejscu, że wg raportu Agencji Praw Podstawowych Unii\nEuropejskiej nt. antysemityzmu, w latach 2006 – 2016 incydentów na tle antysemickim było:\n1. w Niemczech 1468\n2. w Wielkiej Brytanii 1308\n3. w Austrii 477\n4. w Holandii 428\n5. we Francji 355\n6. w Szwecji 277\nW Polsce zanotowano ich w tym czasie 101. "\nJak dziś wiadomo, szykanowani i czasem nawet zwalniani z pracy ludzie żydowskiego\npochodzenia, także oficerowie WP i naukowcy, z własnej woli składali podania o zgodę\nna wyjazd i oświadczenia o zrzeczeniu się polskiego obywatelstwa. Otrzymywali tzw.\ndokument podróży uprawniający do wyjazdu, ale już nie powrotu. Wśród ludzi kursowały\nplotki i anegdotki o różnych zatrzymanych przez celników precjozach i kosztownościach\nujawnionych przy wyjeżdżających. Opowiadano np. jak znany i lubiany szef orkiestry\nrozrywkowej Polskiego Radia, czując się zmuszonym do wyjazdu, usiłował przewieźć starą\npatelnię z resztkami zaschniętej jajecznicy. Patelnia okazała się być odlaną ze szczerego złota\nwięc padła ofiarą celników. Specjalnie mnie nie dziwiło, że ludzie różnie kombinowali jak tu\nzabrać z sobą dorobek życia. Ale propaganda robiła swoje, kierując niechęć do wszystkich\nŻydów w ogólności, a w szczególności do syjonistów i wielu to odbierało inaczej. Zresztą\nmało kto wiedział, kto to właściwie owi syjoniści.\nWiedziałem o prześladowaniach Żydów w czasie ostatniej wojny przez Niemców,\nobozach zagłady, ukrywaniu i ratowaniu ich przez Polaków z narażeniem życia, przemycaniu\nżywności do warszawskiego getta z przekupywaniem niemieckich strażników itd. Według\nBiuletynu Żydowskiego Instytutu Historycznego szmugiel żywności do warszawskiego getta\nprzez Polaków sięgał 250 ton dziennie (!). Była to ogromna ilość nawet jak na 450-tysięczną\nspołeczność Żydów w getcie.\nHistoria tych nielegalnych podróży Żydów do Palestyny nie jest wolna od wydarzeń\ndramatycznych. Oto np. już w końcu roku 1940 statek „Patria” załadowany 1800 żydowskimi\nuciekinierami z Europy przybył do palestyńskiego portu Hajfa, gdzie jednak Anglicy, którzy\njak wspomniano rządzili Palestyną w tym czasie, nie pozwolili im zejść na ląd.\nZaproponowali Żydom odpłynięcie pod eskortą na wyspę Mauritius. Wtedy będący na\npokładzie agenci syjonistycznej organizacji militarnej "Haganah" podjęli decyzję o zatopieniu\nstatku przed wyjściem w morze. W wyniku eksplozji statek zatonął na redzie portu, a z nim\nok. 300 nieszczęsnych Żydów. Oddali życie, aby pozostali, którzy się uratowali i zostali\nwysadzeni na ląd, mogli jednak pozostać w Palestynie – Anglicy już nie mogli ich wypędzić.\nNiewielka społeczność żydowska w Palestynie wzrosła o półtora tysiąca ludzi. Cóż przy tym\nznaczyła 20-procentowa strata… Nie był to jedyny wypadek zatonięcia statku z żydowskimi\nimigrantami: również statek "Salvador" z Żydami nie został wpuszczony do portu w Hajfie\nprzez Anglików w grudniu 1940 roku i zatonął, jak to enigmatycznie się formułuje. W roku\npoprzednim – 1939, mimo blokady morskiej, aż 34 statki z żydowskimi imigrantami dotarły\ndo Palestyny. Również po wojnie – w lipcu 1947 roku, Brytyjczycy zatrzymali statek\n"Exodus" wiozący znaczną liczbę żydowskich emigrantów – aż 4,5 tysiąca i zawrócili go do\nLiźnięcie historii syjonizmu i sterowanego napływu Żydów do Palestyny właściwie\nniewiele wniosło mi do wiedzy o marcowych zadymach roku 1968 w Polsce. Wprost\nprzeciwnie – stawiało nowe pytania. Wydawało mi się bowiem, że istnienie w Polsce Żydów syjonistów, czyli ludzi popierających ideę stworzenia własnego państwa żydowskiego w Palestynie, nie było dla naszego kraju żadnym zagrożeniem, ani powodem do\njakichkolwiek antyżydowskich demonstracji i usuwania ich z Polski. Dlaczego zatem nagle\nwłaśnie w marcu '68 w sposób gwałtowny ktoś wzniecił w Polsce tę dziwną kampanię? Kto\npodpuszczał naiwnego Gomułkę, prowokował te zamieszki i manifestacje, kto palił pod\nkotłem aby w nim rosło ciśnienie?\nPytania znajdują odpowiedzi\nPytania te pozostawały we mnie przez wiele lat bez odpowiedzi. W klasie maturalnej\nmiałem wykłady z przedmiotu "logika" – nie żadna tam "propedeutyka filozofii" tylko prosto\ni bez niedomówień – logika. Ta logika podpowiadała mi, że żadnego związku przyczynowego\nmiędzy owymi zdjętymi z teatralnego afisza "Dziadami" i , a syjonistami nie ma. Mamy\nraczej do czynienia z zadymą mającą odwrócić uwagę od istoty rzeczy. Ale jakiej rzeczy?\nUczono mnie też w szkole średniej łaciny, z której zapamiętałem głównie mądre\nmaksymy Rzymian i ich przysłowia, jak np. "Cokolwiek czynisz, czyń roztropnie i patrz na\nskutek". Albo ulubione przez prokuratorów i śledczych: "Ten uczynił kto zyskał". Na jaki\nskutek liczono, wzniecając społeczne napięcie i owe sławetne wydarzenia? Kto na tym zyskał\ni co zyskał? Moi mądrzy Rzymianie nie dawali jednak odpowiedzi na to pytanie. Z czasem\njednak powoli do mojej świadomości przenikały i to zazwyczaj przypadkowo, coraz to nowe\ninformacje dotyczące tego tematu. Zaczął się z tej mgławicy wyłaniać jakiś obraz, ale całkiem\ninny niż serwowała propaganda PRL-u.\nNieoczekiwane światło na tamte dość już odległe wydarzenia rzucił mi krótki list\nczytelnika dra Lecha Kowalskiego zamieszczony w tygodniku „Wprost” z 7 lipca 2002 r. na\nstr. 14. Oto pisał on, cytuję:\n"Prawie siedem lat przed generalną rozprawą z oficerami pochodzenia żydowskiego\ngen. Jaruzelski rozpoczął… proces kompletowania ich nazwisk i stanowisk. …Główne\nuderzenie w oficerów pochodzenia żydowskiego w 1967 r. rozpoczęło się właśnie\nw wojskach lotniczych. Pierwsi oficerowie pochodzenia żydowskiego zostali\nwyeliminowani z szeregów wojska już w lipcu 1967 r.… Akcja była przeprowadzana\nw pośpiechu, regulowana zarządzeniami doraźnymi."\nDosyć to dziwne, czyż nie? Dlaczego wydalano żydowskich pilotów natychmiast\npo brawurowo wygranej czerwcowej wojnie izraelskiej? Ale w umyśle moim pojawił się\npierwszy kamyk do "marcowej układanki". Nie bardzo jeszcze wiedziałem co prawda gdzie\ngo umieścić, ale był i czekał. Czekał na następne kamyki.\nPo kilku latach inne oblicze tamtych wydarzeń ukazał mi fragment książki o polskożydowskim dialogu ekumenicznym. Oto ks. Waldemar Chrostowski w książce "Kościół,\nŻydzi, Polacy" wydanej w 2009 r. opisuje na marginesie głównego tematu książki, na stronie\n29 ciekawe spotkanie. Będąc kiedyś w Izraelu z polską wycieczką podszedł do straganu, aby\nkupić jakiś chłodny napój. Sprzedawca przyjrzał mu się uważnie i spytał po polsku: pan\nchyba z Polski? Wywiązała się rozmowa: sprzedawca okazał się polskim Żydem, który pod\nkoniec 1968 roku wyjechał z kraju. Był w Polsce kierownikiem sklepu meblowego i wiodło\nmu się świetnie. Oto zamieszczony w książce ich dialog:\n"Dlaczego więc pan wyjechał? - zapytał sprzedawcę ksiądz Chrostowski.\nBo musiałem! - padła odpowiedź.\nGmina kazała - odpowiada sprzedawca.\nByłem zdumiony, relacjonuje ksiądz i dalej pyta:\nGmina? - jaka gmina?\nGmina żydowska! Machnięcie ręki oznaczało, że rozmowę na ten temat uważa za\nTak dotarła do mnie świadomość o drugim dnie marca 68." – puentuje autor książki\nNastępny kamyk marcowej układanki wpadł też i do mojej świadomości. Tam czekał równie\ncierpliwie jak poprzedni na dalsze.\nMiałem już więc dwie istotne przesłanki do wyjaśnienia problemu według rzymskiej\nmaksymy "kto uczynił".\nUczynił polski rząd, także ręką gen. Wojciecha Jaruzelskiego, który chyba działał\nz rozkazu swego szefa – ministra obrony, ale zapewne z polecenia KC partii. Przecież\npowszechnie wiadomo w tych czasach było, że "rząd rządzi, ale partia kieruje".\nUczyniły też gminy żydowskie w Polsce. Musiały działać z jakiejś odgórnej inspiracji.\nPozostało do wyjaśnienia: z czyjej inspiracji i w jakim celu? Albo: kto zyskał? Stawało się to\ncoraz bardziej intrygujące. Łamigłówka stawała się fascynująca i coraz bardziej wciągała –\njak kryminał Agaty Christie.\nCzytać lubiłem od dzieciństwa. Teraz zacząłem w książkach świadomie wyłapywać\nfragmenty, które mogłyby być pomocne do ułożenia mojej marcowej łamigłówki. Książki\no Izraelu i to pisane przez izraelskich autorów pomogły mi znaleźć do niej następne kamyki.\nPisano w nich o sukcesach izraelskich wywiadów, wojnie sześciodniowej, a także\nwcześniejszych i późniejszych zmaganiach młodego państwa Izrael z arabskimi sąsiadami,\nktórzy ufni w swoją liczebność, zapowiadali buńczucznie zepchnięcie nowych\nrozpychających się sąsiadów do morza. A owi sąsiedzi istotnie mocno się rozpychali\ni stosowali drastyczne czasem środki dla osiągnięcia swoich celów. Celami tymi były:\nwzmocnienie obronności w obliczu realnego i ciągłego zagrożenia arabskiego przez\npozyskanie wszelkimi sposobami najnowszego uzbrojenia – także atomowego (uzyskali je od\nFrancji, ale do dziś się tym nie chwalą) oraz przyciągnięcie możliwie największej ilości\nnowych obywateli, głównie choć nie tylko, z pobliskich krajów arabskich. "\n"Wyjątkowo rzetelnie i uczciwie relacjonuje w jaki sposób stał się posiadaczem nazwiska które nosił do końca życia i jakich starań musiał dokonać w czasie okupacji znajomy ksiądz żeby dla ratowania rodziny Tadeusza przed Niemcami wyrobić im tak pewne aryjskie papiery. Niezwykle rzetelnie opisuje też sprawę wyjazdów swoich pobratymców na zachód w 1968 roku: „Aż przebierali nogami żeby wyjechać, zabierali przecież cały majątek”. Choć jak wiemy wielu było takich, którzy nie wyjechali a ich jak Tadeusza „wyjechano” doskonale pamiętam tamtą atmosferę. Nie wolno jednak o tym mówić, żeby nie zasłużyć na miano żydożercy. Jaworski jednak mówi, przypomina historię hrabiego Andrzeja Platera (rodzina Emilii Plater)., który udając Żyda chciał wydostać się na Zachód. Jego podanie przyjęto, ale potem wezwano go na przesłuchanie. Zapytany, dlaczego podaje się za Żyda, oświadczył, że jeśli mogą być Polacy żydowskiego pochodzenia, to mogą być też Żydzi pochodzenia polskiego, i to jest właśnie jego przypadek.\nPodziękował: 8820 razy\nOtrzymał podziękowanie: 14514 razy\nNieprzeczytany post autor: songo70 » piątek 23 sie 2019, 18:54


Borknagarem zainteresowałem się tylko i wyłącznie ze względu na pana Asgeira Mickelssona, który zasiada za perkusją i wyczyniał cuda w Spiral Architect. I dobrze się stało, że się tym zespołem zainteresowałem, bo Borknagar gra kawał oryginalnego black metalu.\nNo właśnie - słowo black metal jest dużym uproszczeniem, bo na "Empiricism" aż roi się od jazzowych motywów. Jak na black metal, muzyka jest w sumie pozbawiona brutalności, brzmi bardzo lekko. Niemała w tym zasługa wokalisty Vintersorga. Jako, że jego poprzegnik Garm (także w Arcturus) posiadał bardzo oryginalną barwę, to Vinetrsorg - człowiek o równie niespotykanym głosie - stanął przed dużym wyzwaniem. O ile skrzek jest dosyć typowy dla gatunku, o tyle w czystych partiach wokal brzmi niebiańsko - przkładem może być końcówka drugiego utworu.\nSporą rolę na "Empiricism" mają klawisze, które bardzo często zagłuszają pracę gitar. Właśnie partia gitar jest słabszym punktem tego albumu, jako że nie komponuje się należycie z dosyć urozmaiconymi motywami muzycznymi.\nPraca sekcji to oddzielna kwestia. Odważę się powiedzieć, że Borknagar posiada najlepszą sekcję rytmiczną w gatunku. Bas jest słyszalny, brzmi odrobinę drucianie, ale jego praca jest ogromna, a geniusz Mickelssona dopełnia całości - mamy tutaj i progmetal i jazz i black - pełen asortyment.\nCzytając tą recenzję, można wywnioskować, że płyta ma jeden poważny feler, którym nie są gitary ... chodzi o brzmienie. Gitary sa schowane za klawiszami, bas brzmi surowo, a werbel jest zbyt mocno nagłośniony w stosunku do reszty perkusji. Co prawda takie brzmienie uwypukla walory melodyczne albumu, ale niestety trzeba się mocno w niego wsłuchiwać, aby wyłapać instrumentalne smaczki. Tym bardziej, że to jest najbardziej techniczny album nie tylko Borknagar, ale i w całym gatunku jakim jest black metal.


Przedświąteczne sukcesy naszych uczniów. – Nasza Bobowa\nPrzedświąteczne sukcesy naszych uczniów.\nNasi uczniowie w okresie przedświątecznym zmagali się w różnych konkursach. Z przyjemnością przyjęliśmy informację, że Sebastian Kurzawa uczeń klasy piątej zakwalifikował się do kolejnego, finałowego etapu „VI Edycji Ogólnopolskiego Konkursu Ekologicznego”. Konkurs skierowany jest do uczniów klas IV – VI szkoły podstawowej. Etap finałowy odbędzie się 21 kwietnia 2016 roku w Krakowie. Opiekunem przygotowującym Sebastiana do konkursu jest pani Teresa Skrzypek.\nCieszymy się sukcesem Magdaleny Pawlak, uczennicy klasy VI, która zajęła II miejsce (przegrywając tylko jednym punktem) w XVI Gminnym Konkursie Ekologicznym. Ponadto Angelika Wojtaczka i Stanisław Kwarciński w w/w konkursie uzyskali wysokie wyniki. Do konkursu przygotowywali się pod okiem pani Teresy Skrzypek.\nMateusz Śliwa i Sebastian Kurzawa wywalczyli I miejsce w gminnych eliminacjach do Ogólnopolskiego Turnieju Wiedzy Pożarniczej. Mateusz Śliwa zdobył I miejsce w indywidualnej klasyfikacji i tym samym 12 kwietnia będzie reprezentował gminę na etapie powiatowym. Chłopców do konkursu przygotowywał pan Marek Olszanecki.\nNasi uczniowie swoje zdolności artystyczne przenieśli na wykonanie pisanki wielkanocnej w ramach Konkursu na Najładniejszą Pisankę Wielkanocną, którego organizatorem było Centrum Kultury i Promocji Gminy Bobowa. W konkursie wzięło udział 42 uczniów wykonując 56 pisanek. Pisanki były różnej wielkości, wykonane różnorodnymi technikami i z różnych materiałów. Wszystkie były piękne, barwne, bardzo misternie i starannie zdobione.\nKomisja doceniła wysiłek i pracę dzieci przyznając następujące miejsca:\nKategoria „Kl. 0 – III”\nMiejsce I: Marcelina Nowak – kl. II\nMiejsce II: Albert Myśliwiec – kl. 0\nMiejsce III: Daria Stadnicka – kl. III\nWyróżnienie: Kamil Kurzawa – kl. I\nKategoria „Kl. IV-VI”\nMiejsce I: Kinga Bulanda – kl. V\nMiejsce II: Magdalena Pawlak – kl. VI\nWyróżnienie: Urszula Abram, Kinga Bulanda, Magdalena Gryzło\nWszystkim uczniom gratulujemy osiągnięć, ciekawych pomysłów i życzymy dalszych sukcesów.\n← W drodze do Europy – Italia\nAkademia z okazji Świąt Wielkiej Nocy →\nWycieczka uczniów SP Brzana do Kopalni Soli w Wieliczce\n13 maja 2019 ZSB Możliwość komentowania Wycieczka uczniów SP Brzana do Kopalni Soli w Wieliczce została wyłączona


Bydgoszcz: spotkanie z reżyserem oraz pokaz filmu "Wyklęty" | eKAI.pl\nBydgoska Bydgoszcz: spotkanie z reżyserem oraz pokaz filmu „Wyklęty”\n16 września 2018 | 13:11 | jm | Bydgoszcz Ⓒ Ⓟ\n„Wyklęty” to oparty na faktach film, którego akcja toczy się w Polsce, w drugiej połowie lat 40. Jego bohaterami są członkowie zbrojnego podziemia niepodległościowego, walczący z władzą ludową o powojenny kształt Polski.\nZdjęcia były realizowane w latach 2014-2017. – Same przygotowania trwały około dwóch lat, a pomysł zaczął kiełkować w naszych głowach w 2012, 2013 roku. Przeczytałem wszystkie dostępne publikacje. Oczywiście, nie mówię o dokumentach z Instytutu Pamięci Narodowej – z tego typu materiałów nie korzystaliśmy – podkreślił reżyser.\nDramat wojenny ukazuje cichych bohaterów, którzy mimo olbrzymiej przewagi resortu bezpieczeństwa, wspieranego przez radzieckie NKWD, walczyli do końca o swoją sprawę. Główny bohater jest wzorowany na „Lalku”, czyli Józefie Franczaku. Był to sierżant Wojska Polskiego, uczestnik wojny obronnej Polski 1939, później związany ze strukturami ZWZ-AK, ostatni żołnierz polskiego podziemia antykomunistycznego i niepodległościowego. – W filmie można odnaleźć odniesienie do tej postaci. Wiele razy zastanawiałem się, jak silną trzeba mieć psychikę, żeby przez tak długi czas żyć poza nawiasem. Na pewno towarzyszyło mu poczucie osamotnienia i bycia zdanym tylko na siebie. I takich przykładów w historii żołnierzy podziemia niepodległościowego jest pewnie więcej – dodał Konrad Łęcki.\nW filmie zagrali m.in.: Wojciech Niemczyk (Franciszek Józefczyk „Lolo”), Olgierd Łukaszewicz (komendant AK), Janusz Chabior (minister), Piotr Cyrwus (gospodarz), Marek Siudym (sołtys). – Z aktorami nie było problemu. Po przeczytaniu scenariusza, jeśli historia im się spodoba, są w stanie zagrać za naprawdę niewielkie pieniądze, a niektórzy nawet bez wynagrodzenia. Przypomnę, że nie mieliśmy dotacji. Środki szły na inne tytuły. Kinematografia PRL-u dysponująca dużymi pieniędzmi realizowała filmy, w których ci żołnierze byli przedstawiani jako bandyci. Jednak dzięki naszemu projektowi mogliśmy dać odpór kłamstwu i temu, co wykreowano w przeszłości – powiedział reżyser.\nPremiera filmu odbyła się 10 marca 2017 roku. Dlatego pokaz w Bydgoszczy był ostatnim, w którym brał udział reżyser, autor scenariusza oraz producent. – Za nami setki spotkań w kraju i za granicą. Widzieliśmy się m.in. z młodzieżą w Stanach Zjednoczonych. Uważam, że nasza produkcja jest atrakcyjną lekcją historii. Teraz mam w głowie dwa projekty filmowe, które również dotyczą historii naszego kraju – podsumował Konrad Łęcki.


Keychron K1 v3 RGB - idealne zastępstwo Magic Keyboard? - Thomas Voland\nOsoby, które mnie obserwują na Twitterze wiedzą, że od ok. 2 lat dość intensywnie szukałem czarnej klawiatury, która konstrukcją byłaby podobna do Apple Magic Keyboard – niskoprofilowa, o niewielkim skoku. Jako że w grę wchodziły tylko modele bez panelu numerycznego, to okazało się, że taka klawiatura nie istnieje. Apple ma w ofercie tylko space gray z numpadem, a inne firmy czarnej klawiatury z układem 75% też nie mają, chyba że zminiaturyzowane – do tabletów, a nie do komputerów. Jeśli już jakaś była czarna, to albo nie z układem macowym, albo w rzeczywistości nie była wcale czarna, tylko srebrna/szara – po prostu na zdjęciach światło dawało mylne wrażenie. Poza tym klawiatury Apple są lata za konkurencją, którą jednym klikiem przełącza się pomiędzy 3 urządzeniami. Także nawet gdyby wyszedł kiedykolwiek model czarny, to i tak pewnie nie byłbym w pełni zadowolony.\nKupiłem tymczasowo ciemno-szarego Logitecha K380. Mogłem go sparować ze wszystkimi urządzeniami, ale ani wyglądem mi się nie podobał, ani nie korzystało mi się z niego nadzwyczaj dobrze – okazało się, że wolę kwadratowe przyciski od okrągłych. Zresztą później trafiłem na badanie, z którego wynikało, że do pisania kwadraty są obiektywnie lepsze. Po przesiadce na hackintosha pojawił się problem – dużo czasu spędzałem na podkręcaniu, a więc co chwilę wchodziłem do BIOSu. Musiałem mieć do tego inną, kablową klawiaturę. Po jakimś czasie Windows nie chciał mi się ponownie sparować z Logitechem, mimo że wszystkie inne urządzenia działały. Nie chciał jej też odinstalować w żaden sposób. No cóż – Windows.\nOstatecznie na Reddicie polecono mi klawiaturę Keychron K1 v3, czyli najniższą klawiaturę mechaniczną, jaka istnieje. To gotowiec, a nie model limitowany/robiony na zamówienie. Występuje w wersji z panelem numerycznym oraz takiej jakiej szukałem, czyli bez niego (czyli układ 75%). Można też wybrać model z czerwonymi lub niebieskimi Gateronami. W obu przypadkach są to niskoprofilowe przełączniki o skoku 2,5 mm, czyli wyraźnie niższe od pełnowymiarowych odpowiedników. Ja wziąłem czerwone, czyli te zdecydowanie cichsze i łagodniej działające.\nJak widać, przetarcie klawiatury przed zrobieniem zdjęć, nie było wysoko na liście priorytetów\nTo absolutnie nie jest alternatywa do dobrych klawiatur mechanicznych, z pełnowymiarowymi Gateronami czy innymi MXami. Porównywanie do nich nie ma najmniejszego sensu. To jest alternatywa do Magic Keyboard, czyli dokładnie to, czego szukałem. Przesiadałem się z klawiatury, którą miałem blisko 10 lat, czyli z Magic Keyboard zasilanej bateriami, a nie wbudowanym akumulatorem.\nLogitech K380 też miał baterie, ale Keychron K1 na szczęście jest zasilany z akumulatora. Ma wytrzymywać 15 – 38h, w zależności od podświetlenia. Było to dla mnie nieakceptowalne, ale skoro mogę podpiąć kablem, to tak zrobiłem. Tzn. używam K1 z macOS i Windowsem na kablu, a z iPhonem i iPadem przez bluetooth. Przełączanie jest proste – jeden switch na przedniej ścianie obudowy i gotowe. Ewentualnie jeszcze zmiana aktywnego urządzenia kombinacją FN + 1, 2 lub 3. Jest też drugi przełącznik, tym razem do trybu MacOS/iOS lub Windows/Android. Przy czym ja w Windowsie do pisania używam macowego układu, bo co prawda przyciski funkcyjne wtedy inaczej działają, ale Option/Alt zostaje fizycznie w tym samym miejscu co na Macu, więc mogę pisać bez zmiany przyzwyczajeń/przemapowywania. W pudełku są też przyciski z oznaczeniami Windowsowymi, ale z oczywistych powodów ich nie montowałem.\nCena też nie jest taka jak dobrych klawiatur mechanicznych. Keychron K1 jest tani – za $79 ma się klawiaturę w solidnej, metalowej obudowie, z podświetleniem RGB i podłączeniem bezprzewodowym, z opcją przełączenia w każdej chwili na kabel. Przekopałem dość internetu żeby być pewnym, że tyle funkcji w takiej klawiaturze, to rzecz niebywała. Nie wiem czy czerwone przełączniki to był dobry pomysł – niebieskie na 100% są dla mnie nieakceptowalne pod względem hałasu, poza tym nie chcę budzić klawiaturą sąsiadów ¯\__(ツ)_/¯. Z drugiej strony muzyka by zagłuszała część tego hałasu, a niebieskie bardziej przypominają typowe mechaniczne przełączniki. Jedno jest pewne – nawet niskoprofilowe, czerwone Gaterony, to najlepsze przełączniki, jakie kiedykolwiek miałem w swoich własnych klawiaturach, czyli w najróżniejszych Logitechach, klawiaturach Apple itd.\nDo wyboru jest wersja RGB lub tańsza o 10 dolarów opcja z białymi diodami.\nNa podświetleniu mi nie zależało bardzo mocno, chociaż uwielbiam tryb, w którym jest ono wyłączone i zapala się na moment, tylko we wciśniętych przyciskach. Oczywiście sensu w takim podświetleniu za wiele nie ma, ale póki co raduje oko ¯\__(ツ)_/¯. Są też normalne tryby, plus kilka tęczowych, tak się mieniących, że nie da się korzystać z komputera, bo tak bardzo wtedy klawiatura rozprasza. Natomiast osoby mające wszędzie RGB charakterystyczne dla gamingowego sprzętu, będą zachwycone. Zresztą nagrałem video, na którym widać jak podświetlenie w Keychronie K1 może działać.\nZdarza mi się włączyć jednolite podświetlenie – białe lub… pomarańczowe. Nigdy bym nie pomyślał, że właśnie ten kolor w klawiaturze, przypadnie mi do gustu. Przy czym kolor przełączników ma wpływ na finalny wygląd klawiatury, ponieważ patrząc na nią pod kątem, owe przełączniki są oświetlane diodami i stają się widoczne.\nWażne jest to, że nie trzeba za każdym razem ustawiać RGB pod siebie, ponieważ klawiatura po restarcie komputera pamięta co użytkownik włączył. Co prawda na moment odpala testową, animowaną tęczę, ale po chwili jest tak jak wcześniej. Czerwone przełączniki chodzą dużo łagodniej od Applowych. Ich wciskanie jest płynne, a nie takie, że w jednym momencie, nagle, następuje wbicie klawisza. Najbardziej różnicę czuć, kiedy po tygodniowym używaniu tylko Keychrona, skorzysta się z Magic Keyboard. Niestety przy okazji Smart Keyboard przestało mnie zachwycać tym, jak działają w nim przyciski, ale nie jest tak, że już nigdy nie chcę go używać i na pewno nie będę Keychrona zabierał do pisania na iPadzie poza domem.\nNigdy nie rozumiałem jak można lubić wysoki skok klawisza, więc zależało mi na jak najniższym. Po przyjściu Keychrona postanowiłem nauczyć się pisania bezwzrokowego, zgodnie z zasadami, a nie tak jak do tej pory – używając kilku palców i trafiając w odpowiednie klawisze przez szczęście, a nie przez umiejętności. Od kiedy zacząłem próbować pisać „jak należy”, to chyba w końcu zrozumiałem, o co tyle zamieszania z tymi klawiaturami z długim skokiem, wartymi tyle co dobry procesor. Przy pisaniu jak wcześniej – za nic w świecie nie zgodziłbym się na duży skok. Liczę jednak, że nauczę się pisać porządnie i szybko. Jeśli tak, to może kiedyś będę miał dwie klawiatury – Keychron K1 do wszystkiego, łącznie z graniem, a do tego jakaś Rama czy coś innego, typowo mechanicznego, jako maszyna do pisania. Ale raczej nigdy nie przekonam się do tych ultra nieergonomicznych, ogromnych wysokości, charakterystycznych dla większości klawiatur mechanicznych. Nie chodzi mi o skok klawisza, tylko całą konstrukcję. Moja klawiatura musi być niska, najlepiej żeby nie wymagała podpórki pod nadgarstek. Dlatego też przejście na Keycheron K1 było bardzo intuicyjne. Aczkolwiek przycisk Option jest przesunięty względem wcześniejszych klawiatur (bez przycisków Del, Home itd), więc musiałem się przyzwyczaić do pisania polskich znaków, ustawiając inaczej palec. Teraz przypisałem sobie Option także do Caps Locka, tak na wszelki wypadek.\nMoje poszukiwania klawiatury, po 2 latach uznaję za zakończone. Keychron K1 jest tym, czego szukałem i jeszcze więcej. Wersja v1 i v2 miała problemy, których v3 jest pozbawione. Np. dźwięk wciśniętego przycisku był słyszalny czasem w innym momencie, niż rejestracja kliknięcia przez klawiaturę. Boję się tylko o wytrzymałość przycisków, bo podobno nie zachwyca. Poza tym pierwszy raz w życiu aktualizowałem firmware klawiatury – doszły w nim nowe skróty, dodające inne opcje sterowania oświetleniem, możliwość zablokowania go itd.\ngateron, gateron red, k1, keyboard, keychrone, klawiatura, mechaniczna\nKeychron K1 v3 RGB – idealne zastępstwo Magic Keyboard?2020-05-062020-05-21https://tomaszpluszczyk.pl/wp-content/uploads/2017/08/volandlogo2.gifThomas Volandhttps://tomaszpluszczyk.pl/wp-content/uploads/2020/05/img_2182.jpg200px200px


Włosi twierdzą, że ich oferta na obwodnicę Łomży jest nieaktualna - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nWłosi twierdzą, że ich oferta na obwodnicę Łomży jest nieaktualna\nW piątek informowaliśmy, że włoska firma Impresa Pizzarotti odwołała się od wyników przetargu, w którym jej oferta została uznana za najkorzystniejszą na zaprojektowanie i zbudowanie odcinka drogi ekspresowej S61 stanowiącego główną część obwodnicy Łomży. Wczoraj Krajowa Izba Odwoławcza, która będzie rozpatrywała odwołanie, podała, że Impresa Pizzarotti chce odrzucenia jej oferty, bo uważa, że nie jest już związana ofertą. GDDKiA wstrzymuje się od komentarzy w sprawie.\nPrzetarg na realizację obwodnicy Łomży w ciągu Via Baltica ogłoszono pod koniec marca ubiegłego roku. Były to tzw. zadania nr 3 i nr 4 drogi ekspresowej S61 Ostrów Mazowiecka – Szczuczyn. W przypadku zadania nr 3 od węzła „Łomża Południe” do węzła „Łomża Zachód” (ok. 7 km ekspresówki i 9 km łącznika DK 63 w kierunku Zambrowa) umowę na zaprojektowanie i zbudowanie drogi GDDKiA podpisała w grudniu 2017 roku z firmą Mota-Engil, która otrzyma za to ponad 218 mln zł. Ta część obwodnicy Łomży powinna być gotowa jeszcze w 2020 roku.\nW przypadku zadania nr 4, które jest kluczowe na całej Via Baltica, bo dotyczy budowy niemal 13 km ekspresówki wraz z nowym mostem przez Narew, o zlecenie ubiegało się 11 firm i konsorcjów, które w lipcu ubiegłego roku złożyły swe oferty. Na realizację zadania GDDKiA Białystok planowała wydać ponad 960 mln zł, ale wszystkie oferty są znacznie poniżej tej kwoty, a najtańsze nie przekraczają nawet jej połowy. Po raz pierwszy wybór najkorzystniejszej oferty GDDKiA dokonała 12. grudnia 2017 r. Za najkorzystniejszą uznała ofertę firmy Impresa Pizzarotti, która była - 442,8 mln zł, czyli zaledwie 46% kwoty jaką na realizację zadnia chciała przeznaczyć GDDKiA. Wybór zakwestionowało konsorcjum PORR S.A. wraz z Unibep S.A., i po uznającym zastrzeżenia orzeczeniu Krajowej Izby Odwoławczej GDDKiA ponownie jako zwycięzcę przetargu wskazała włoską firmę Impresa Pizzarotti. W czwartek mijał 10-dniowy termin na ewentualne odwołania od wyników. Ku zaskoczeniu odwołał się tylko zwycięzca przetargu. Magdalena Grabarczyk, rzeczniczka KIO, potwierdza PAP, że odwołanie wpłynęło.- Odwołujący domaga się odrzucenia swojej oferty, gdyż twierdzi, że nie jest już nią związany (nie przedłużył terminu związania ofertą) - poinformowała PAP Grabarczyk.\nJak przekazała - już skierowano je do składu orzekającego KIO, który ma trzy dni na wyznaczenie terminu posiedzenia w tej sprawie z udziałem stron postępowania.\n- W zaistniałej sytuacji odwołanie firmy Impresa Pizzrotti od wyboru najkorzystniejszej oferty, jaką - zdaniem GDDKiA - złożyła właśnie firma Impresa Pizzrotti, trafiło do naszego zespołu prawnego. To on przeanalizuje wnioski i uzasadnienie zawarte w tym dokumencie. Wówczas przedstawimy nasze stanowisko – informuje Rafał Malinowski, rzecznik prasowy białostockiego oddziału GDDKiA podkreślając, że w tej chwili GDDKiA wstrzymuje się od komentarzy w sprawie.\nTo kluczowa i jednocześnie ostatnia część łomżyńskiej Via Baltica, na której budowę GDDKiA nie ma jeszcze umowy. Podpisane dotychczas zakładają zbudowanie pięciu odcinków ekspresówki prowadzących do Łomży od Ostrowi Mazowieckiej i od Szczuczyna do Kisielnicy. Drogi te mają powstać do końca 2020 roku. Jeśli nie będzie obwodnicy Łomży z nowym mostem przez Narew, wszystkie samochody będą musiały jechać przez środek miasta.\nwt, 20 marca 2018 09:42\nData ostatniej edycji: wt, 20 marca 2018 09:56:40


Sami trujemy się lekami - Farmacja\nSami trujemy się lekami\nAutor: Luiza Jakubiak/ Rynek Zdrowia 22 grudnia 2008 12:26\nNieświadome samoleczenie może zakończyć się hospitalizacją z powodu powikłania, które jest gorsze od choroby, z powodu której lek został użyty - ostrzega dr Jarosław Woroń z Zakładu Farmakologii Klinicznej Collegium Medicum UJ. W Polsce rośnie ilość działań niepożądanych po lekach przeciwbólowych, bo ludzie zażywają je w dużych ilościach. - Każdy lek może wywołać działanie niepożądane, ale są pewne czynniki sprzyjające, które mogą w znaczący sposób wpływać na wzrost takiego ryzyka - tłumaczy nasz rozmówca.\nMamy łatwy dostęp do wielu leków, do samoleczenia skłania nas też reklama produktów leczniczych. Reklama, która często wprowadza w błąd, gdyż pokazuje tylko i wyłącznie korzyści. Przekaz, że „inteligentny lek trafia celnie w miejsce, gdzie powstaje ból”, powoduje złudzenie, że lek jest tak bezpieczny, że nic nie może się stać po jego zażyciu. W efekcie pacjenci, szczególnie z wieloma schorzeniami, zaczynają przyjmować leki, które zamiast pomagać, stają się dla nich problemem.\nJednym z czynników wpływających na wzrost liczy działań niepożądanych jest samoleczenie i łatwy dostęp do leczenia lekami przeciwbólowymi. Ludzie są bardzo często nieświadomi zagrożeń wynikających ze stosowania leków w niektórych jednostkach chorobowych w chorobach współistniejących.\n- Drugi istotny problem to jednoczesne stosowanie kilku różnych leków przeciwbólowych, które bardzo często nasilają swoją toksyczność – mówi doktor Woroń i podaje przykład popularnego paracetamolu, który występuje pod kilkunastoma różnymi nazwami handlowymi. - Pacjent często stosuje codipar, panadol, apap i wydaje mu się, że stosuje trzy różne środki, podczas gdy wszystkie one zawierają paracetamol.\nTrzecia istotna kwestia, to interakcje z innymi lekami. Chory przyjmuje leki, które pod wpływem równoczesnego zastosowania z lekami przeciwbólowymi, prowadzą do zmniejszenia działania leku przyjmowanego, np. w nadciśnieniu tętniczym. Może też dojść do wzrostu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, powodowanego przez lek przeciwbólowy. W jeszcze innych sytuacjach leki po prostu przestają działać - tak jest w przypadku niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów przyjmujących aspirynę w dawkach kardiologicznych. Tu leki przeciwzapalne mogą hamować przeciwpłytkowe działanie aspiryny.\nDoktor zwraca uwagę na częste mylenie działań niepożądanych z zatruciem. Działania niepożądane występują po zażyciu leku w dawkach terapeutycznych, a toksyczność występuje po przedawkowaniu:\n- W naszym kraju problemem są oba czynniki. Jednak jeśli chodzi o zatrucia lekami przeciwbólowymi, to nie są one aż tak dużym problemem, jak występowanie działań niepożądanych. Oba zdarzenia są często mylone i niesłusznie stosowane zamiennie.


Andrzej Pestkowski odchodzi z Mediów Regionalnych\nAndrzej Pestkowski, wiceprezes Mediów Regionalnych, z końcem marca br. odchodzi z firmy, w której pracował przez 17 lat. W związku z tym zarząd spółki z trzech osób zmniejszy się do dwóch.\nNiebawem Media Regionalne mają zostać przejęte przez Grupę Polskapersse (więcej na ten temat). Pestkowski informuje jednak, że powody jego odejścia nie są związane z tą transakcją. - To przypadkowa zbieżność dat. Popieram tę transakcję, bo w obliczu kryzysu mediów drukowanych konsolidacja wydawców prasy regionalnej jest naturalna i logiczna - mówi Wirtualnemedia.pl. Ale przyczyn swojej decyzji nie podaje. - Jeśli chodzi o plany zawodowe to na razie nie są jeszcze konkretne. Teraz po 17 latach pracy w Mediach Regionalnych mam prawo spełnić kilka swoich marzeń, a potem przystąpię do rozmów o przyszłości - mówi Pestkowski.\nAndrzej Pestkowski pracował w centrali Mediów Regionalnych (dawniej Orkla Press Polska) od 1996 roku. Początkowo jako projekt manager, następnie dyrektor ds. rozwoju, a od 2008 roku jako wiceprezes. Odpowiadał za akwizycje „Gazety Lubuskiej”, „Nowin”, „Echa Dnia”, „Nowej Trybuny Opolskiej”. Nadzorował obszary reklamy, dystrybucji i druku. Przez lata pełnił też ważne funkcje w organizacjach wydawców: ZKDP i Polskich Badaniach Czytelnictwa.\n>>> Polskapresse przejmuje Media Regionalne: możliwe cięcia i fuzje tytułów\nPo odejściu Andrzeja Pestkowskiego zarząd Mediów Regionalnych składać się będzie z dwóch osób. Prezes Joanna Pilcicka obejmie nadzór nad reklamą, natomiast wiceprezes Roman Czarnuch nad dystrybucją i drukiem.\nDołącz do dyskusji: Andrzej Pestkowski odchodzi z Mediów Regionalnych\nGdyby był oceniony przez PP jako sprawny menedżer, na pewno dostałby od nich propozycję. Nie znam człowieka, ale takie są reguły gry w biznesie\nTo straszne - Andrzej Pestkowski odchodzi. Koniec świata...