Miłość Polskich Królowych i Księżniczek. Czas Piastów i Jagiellonów - Iwona Kienzler - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Miłość Polskich Królowych i Księżniczek. Czas Piastów i Jagiellonów - ebook\nWydawca: Bellona Kategoria: Edukacja Język: polski\nMiłość Polskich Królowych i Księżniczek. Czas Piastów i Jagiellonów ebook\nLiczba stron: 355 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpis ebooka Miłość Polskich Królowych i Księżniczek. Czas Piastów i Jagiellonów - Iwona Kienzler\nOpinie o ebooku Miłość Polskich Królowych i Księżniczek. Czas Piastów i Jagiellonów - Iwona Kienzler\nFragment ebooka Miłość Polskich Królowych i Księżniczek. Czas Piastów i Jagiellonów - Iwona Kienzler\nos małżonek królewskich był nie do pozazdroszczenia: wydawano je zwykle za mąż za nigdy wcześniej niewidzianego mężczyznę, który często był w wieku ich ojca lub nawet dziadka. Nikt nie pytał ich w tej kwestii o zdanie, nikt też nie liczył się zupełnie z ich uczuciami, powszechnie sądzono bowiem, że splendor związany z tytułem monarszym w pełni rekompensuje jakiekolwiek niedogodności związane z niechcianym małżeństwem. Na domiar złego, często musiały przez wiele lat znosić mężowską niewierność, napady złego humoru i oskarżenia o bezpłodność. Ich zasadniczą rolą było obdarzenie władcy następcą tronu, ewentualnie gromadką córek, które w przyszłości można byłoby wydać za mąż za władców ościennych państw bądź ich synów, cementując w ten sposób zawarte uprzednio sojusze.\nW średniowieczu, zwłaszcza wśród rodów panujących, popularny był obyczaj znany jako „sposalia pro futuro” polegający na zaślubinach małoletnich dzieci. Ceremonia ta miała charakter ślubu, dlatego po osiągnięciu wieku dojrzałego przez zaręczonych nie odprawiano już jej ponownie. Małżeństwo mogło być skonsumowane dopiero, gdy małżonkowie osiągnęli tzw. wiek sprawny, który ustalono na 12 lat w przypadku kobiet, a w przypadku mężczyzn 14 lat. Zezwalanie czternastoletnim chłopcom, a zwłaszcza dwunastoletnim dziewczętom na współżycie seksualne zgodnie z przyjętymi dzisiaj standardami wydaje się barbarzyństwem, ale w średniowieczu nikt nie widział w tym nic złego. Św. Tomasz z Akwinu, wybitny filozof i Doktor Kościoła dopuszczał nawet przyspieszenie konsumpcji małżeństwa o sześć miesięcy. Zgodnie z prawem kanonicznym, małżeństwo zawarte jako sponsalia de futuro ważne było się dopiero po skonsumowaniu go przez młodych, przy czym oboje musieli wyrazić na to zgodę.\nNikt się nie zastanawiał, czy młodzi ludzie nie zmienią zdania, kiedy dorosną, ani czy w ogóle przypadną sobie do gustu. Właśnie w ten sposób zaślubiono niespełna roczną Jadwigę Andegaweńską i kilkuletniego Wilhelma, a kiedy królewna objęła władzę w Polsce, stało się to przyczyną niemałych problemów, niemal uniemożliwiając ślub z Jagiełłą i zawarcie unii z Litwą. Andegawenka była postacią wyjątkową, bowiem jako król, a nie królowa Polski, mogła brać udział w rządach i zajmować się polityką, z czego w pełni korzystała, stając się z czasem dla swego męża równoprawnym partnerem. Andegawenka miała doskonały przykład we własnej rodzinie, bowiem jej babka, rodzona siostra króla Polski, Kazimierza Wielkiego i żona króla Węgier, Karola Roberta, była prawdziwym „zwierzęciem politycznym”. Miała niemały wpływ na rządy swego małżonka, a po jego śmierci praktycznie rządziła razem z synem, Ludwikiem. Większość małżonek królewskich nie miała takich przywilejów i pomimo, że często były znacznie wybitniejszymi indywidualnościami niż ich królewscy mężowie, nie dane im było wykazać się na polu polityki i dyplomacji. Wykluczano je od sprawowania władzy, motywując to niedoskonałością intelektualną, moralną i psychiczną właściwym płci pięknej. I na nic się zdały przykłady ze świata starożytnego egipskiej królowej Hatszepsut, biblijnej Saby, pięknej Kleopatry czy Zenobii. Owszem, znano je, podziwiano i opiewano w poezji, ale traktowano jako wyjątki sprzeczne z prawami natury. Kobieta, nawet jeżeli była królową, musiała być podległa mężczyźnie. Oczywiście panie, nie zgadzając się z tymi krzywdzącymi poglądami, znajdowały w końcu jakiś sposób, aby móc, jeżeli nie sprawować władzę bezpośrednio to przynajmniej wpływać na decyzję swoich małżonków.\nOsobny problem stanowiły królewskie faworyty, które spędzały sen z powiek niejednej królowej. Dumne, bezczelne i wyniosłe nie omieszkały demonstrować swojej przewagi nad prawowitą małżonką kochanka. Boleśnie przekonała się o tym chociażby Katarzyna Aragońska – pierwsza żona Henryka VIII, obserwując poczynania metresy swego męża Anny Boleyn, która odważyła nie tylko usunąć ją z łoża monarchy, ale także z tronu Anglii. Nawiasem mówiąc, zapłaciła za to najwyższą cenę...\nByły jednak królowe, które odważyły się kochać i być kochane. To właśnie ich losy stały się kanwą wielu utworów literackich. Najbardziej znane jest życie miłosne monarchiń francuskich, ale jak się przekonamy, także i nasze królowe i księżniczki miały bogate życie uczuciowe, a kiedy bliżej przyjrzymy się losom żon, sióstr i córek miłościwie nam panujących władców, znajdziemy niejeden miłosny sekret.\nNiniejsza publikacja poświęcona jest życiu uczuciowemu królowych, księżniczek i królewien polskich pochodzących z dwóch dynastii władających naszym krajem: Piastów i Jagiellonów. O władcach z tych dynastii napisano tomy, wiele miejsca poświęcając nie tylko ich roli w historii, osiągnięciom politycznym czy militarnym, ale także ich życiu prywatnemu. Tymczasem kobiety z tych dynastii traktowane są nieco po macoszemu, jakby poważni historycy nie zwracali uwagi na fakt, iż, podobnie jak to się dzieje we współczesnym świecie, pożycie małżeńskie i życie rodzinne, miały niebagatelny wpływ na samopoczucie i kondycję psychiczną ludzi sprawujących władzę. W nawet najpoważniejszych opracowaniach historycznych partnerkom królów i książąt poświęca się zaledwie kilka fragmentów, zazwyczaj o charakterze informacyjnym. Jeżeli jednak przyjrzymy się bliżej naszej historii, okazuje się, że stare kroniki kryją fascynujące historie opowiadające o żonach, siostrach i córkach naszych władców...\nJuż z przysłowiowych „mroków średniowiecza” wyłaniają się kobiety o silnej indywidualności, walczące o swą miłość. Taką osobowością była niewątpliwie Dąbrówka, nazwana przez czeskiego kronikarza „kobietą bezwstydną”, czy właściwie zapomniana przez polską historię Świętosława, która w imię miłości toczyła wojny i która pod imieniem Sygryda występuje w skandynawskich sagach. Opowiemy też o Judycie, żonie Władysława Hermana, która wolała życie u boku wszechwładnego palatyna Sieciecha niż słabego księcia, jak również o Agnieszce, małżonce Władysława Wygnańca, za sprawą której wybuchła pierwsza seksafera w naszej historii. Nie zabraknie też miejsca dla nieszczęsnej Ludgardy, małżonki Przemysła I, której przyszło zapłacić za bezpłodność życiem. W tym przypadku los odegrał się na jej mężu – zginął w zamachu, w który była zamieszana jego kolejna małżonka. Nie ominiemy też żon Kazimierza Wielkiego, jedynego króla-bigamisty w dziejach Polski. Opowiemy także o kolejnej, tym razem znacznie głośniejszej seksaferze, która odbiła się szerokim echem po całej Europie. Jej „bohaterem” był sam zwycięzca spod Grunwaldu, który był czterokrotnie żonaty, a trzy z jego małżonek były oskarżone o niewierność. Nawet Jadwiga Andegaweńska, późniejsza święta, była podejrzewana o romans, a sam władca miał poważne wątpliwości co do swego ojcostwa w stosunku do najmłodszego syna, królewicza Kazimierza.\nW niniejszej publikacji, znalazło się też miejsce dla szczęśliwej mężatki, żony króla Kazimierza Jagiellończyka, Elżbiety Rakuszanki, która, pomimo że nie grzeszyła urodą, zdobyła serce monarchy, tworząc z nim szczęśliwe stadło i obdarzając go sporą gromadką dzieci. Znacznie mniej szczęścia miała Elżbieta Austriaczka, żona jej wnuka, Zygmunta Augusta, która przez cały czas trwania małżeństwa zabiegała o uczucie swego męża, walcząc z jawną wrogością swojej teściowej – Bony Sforzy. W niniejszej publikacji zajmiemy się też dziejami jej szwagierki, siostry Zygmunta Augusta, Katarzyny, która została wydana za szwedzkiego księcia, by na obcej ziemi znosić upokorzenia w więzieniu.\nOczywiście, wybór opisywanych przez autorkę postaci jest całkowicie subiektywny. Losy wybranych królowych i księżniczek, ich uczucia i namiętności zostały przedstawione na tle intryg dworskich, polityki i obyczajowości czasów, w których przyszło im żyć.\nDąbrówka – kobieta nad miarę bezwstydna?\nąbrówka, zwana również Dobrawą, była żoną pierwszego historycznego władcy Polski, księcia Mieszka I, któremu historycy nadali miano architekta polskiej państwowości. W świadomości Polaków funkcjonuje jako krzewicielka chrześcijaństwa, kobieta dobra, cnotliwa i matka pierwszego polskiego króla. Niewielu, poza historykami, pamięta również, że dała życie królowej Szwecji, Danii, Norwegii oraz Anglii – Świętosławie-Sygrydzie, której imię wciąż żyje w starych skandynawskich sagach. Dąbrówka powszechnie uchodzi wręcz za „matkę wszystkich naszych królowych”, pomimo że jej skroni nigdy nie zdobiła korona królewska. Imię pierwszej żony Mieszka I wspominano za czasów zaborów, w czasach wojen, kiedy jej przykład miał zachęcać do odważnych poczynań.\nTymczasem czeski kronikarz, uznawany za pierwszego dziejopisa Czech – Kosmas z Pragi, w swej łacińskiej kronice Chronica Boemorum, znanej jako kronika Kosmasa, opisując Dobrawę pisze „że była nad miarę bezwstydna”. Takie stwierdzenie w stosunku do naszej księżnej brzmi dla Polaków prawie jak bluźnierstwo. Co skłoniło czeskiego kronikarza do tak ostrych słów? Czyżby, wbrew temu co głosi tradycja, moralność i pobożność Dobrawy, były dalekie od doskonałości?\nPrzyjrzyjmy się więc życiu owej „matki wszystkich polskich królowych” i spróbujmy wyjaśnić, co wywołało oburzenie kronikarza, który, nawiasem mówiąc, żył i tworzył niemal sto lat po śmierci żony Mieszka I.\nPolski władca poślubił czeską księżniczkę na rok przed przyjęciem chrześcijaństwa, dlatego dawniej niektórzy historycy przypisywali jej olbrzymią rolę w chrystianizacji Polski, a nawet uznawali ją za główną inspiratorkę tego aktu. Jednak przyczyny, które skłoniły Mieszka do przyjęcia chrztu były o wiele poważniejsze, niż kaprysy nawet najbardziej ukochanej żony.\nMieszko I nie jest pierwszym znanym z imienia władcą Polski. Zgodnie z na poły legendarnymi relacjami Galla Anonima i Wincentego Kadłubka, syn Piasta z plemienia Polan przejął władzę po upadku księcia Popiela, najprawdopodobniej wywodzącego się z plemienia Goplan. Według kronikarza wybitnie pomogły mu w tym myszy. Cóż, Rzymianie mają swoje gęsi, a my mamy myszy. Wspomniane gryzonie były oczywiście narzędziem w ręku Boga, który Siemowita „księciem Polski ustanowił, a Popiela wraz z jego potomstwem doszczętnie wytracił z królestwa”.\nWraz z rodziną księcia wypędzono także jego ludzi, a władzę przejął wspomniany wyżej syn Piasta o imieniu Siemowit. Imię jego ojca, a właściwie przydomek, wywodzi się najprawdopodobniej od prasłowiańskiego słowa „piszta” (pożywienie) i oznaczał zapewne rolnika, żywiciela, aczkolwiek Paweł Jasienica w swojej Polsce Piastów wywodzi go od urzędu piasta czy piastuna – wychowawcy książęcych dzieci. Tymczasem Długosz twierdzi, że przydomek ten pochodzi od części koła – piasty. Niezależnie od pochodzenia mianem Piast nazwana została pierwsza polska dynastia.\nO rządach Siemowita niewiele wiadomo, poza tym, że scalił ziemie należące do Polan i Goplan i władał terytorium położonym pomiędzy rzekami: Odrą, Notecią, Wisłą i Wartą. Po jego śmierci władzę objął Lestek, zwany także Leszkiem, który podbił małopolskie plemię Wiślan. Jeżeli wierzyć Gallowi Anonimowi, Lestek miał przyjąć chrzest w obrządku bizantyjskim, kiedy po przegranej potyczce dostał się do niewoli wielkomorawskiej, co oznacza, że Mieszko nie byłby pierwszym chrześcijańskim władcą naszego państwa. Po Lestku rządy objął jego syn Siemomysł, ojciec czworga dzieci: Mieszka, Czcibora, Adelajdy oraz syna nieznanego z imienia.\nWspółcześni badacze wskazują na fakt, że imię jego córki, obce tradycji słowiańskiej, może sugerować, że jego małżonka pochodziła z krajów zachodnich, w których od dawna panowało chrześcijaństwo. Ponieważ jest mało prawdopodobne, że chrześcijańska księżniczka mogła poślubić poganina, można przyjąć, że Siemomysła, ze względu na chrzest ojca, traktowano jako chrześcijanina, bez względu na rzeczywisty obrządek jego wyznania.\nJego pierworodny syn, późniejszy mąż bohaterki naszej opowieści, nie nosił imienia Mieszko, pod którym przeszedł do historii. Jego prawdziwe imię to Dagome bądź Dagone i pod takim imieniem pojawia się w dokumentach historycznych z tego okresu. Natomiast Mieszko to jedynie przydomek, pochodzący od określenia niedźwiedzia, który w późniejszych czasach zupełnie niesłusznie utożsamiono z Mieczysławem.\nKsiążę przejął władzę po śmierci swego ojca w 959 roku. Gall Anonim, a za nim Długosz, podają, że pierworodny syn Siemomysła był przez siedem lat ślepy, a wzrok odzyskał cudem po postrzyżynach. Jednak to opowiadanie spokojnie można włożyć między bajki, bowiem u podstawy jego powstania leży przekonanie o „ślepocie duchowej”, na którą cierpiał Mieszko wyznając pogańską wiarę swych przodków, aczkolwiek niektórzy biografowie i historycy widzą w owej ślepocie możliwość powikłań jaglicznych.\nKsiążę Mieszko I, przejąwszy władzę po ojcu, rządził rozległym terytorium, liczącym około dwustu tysięcy kilometrów kwadratowych, którego centrum znajdowało się w Gnieźnie, i dowodził trzytysięczną drużyną wojów. I jak każdy władca w owych czasach, borykał się z kłopotami, jakie sprawiali mu sąsiedzi, w tym Wieleci, z którymi toczył bezustanne wojny. Państwowy związek tych plemion przeżywał w czasach panowania Mieszka okres prawdziwej świetności, a na jego terytorium znajdowała się świątynia boga Swarożyca, tak wspaniała, że nawet niemiecki kronikarz Thietmar wspomina o niej z niekłamanym podziwem. Wieleci byli naprawdę potężnym i niebezpiecznym wrogiem, mogącym zagrozić początkom państwowości polskiej. Ponadto, sprzymierzyli się z chrześcijańskimi Czechami i stopniowo zaczęli zdobywać militarną przewagę nad Mieszkiem. To właśnie w walkach z Wieletami zginął w 965 roku nieznany z imienia brat Mieszka.\nNa domiar złego, zachodnia granica księstwa nękana była najazdami panów niemieckich, pomimo że w owych czasach książę nie prowadził żadnej wojny z Niemcami, a nawet był uważany za przyjaciela cesarza. Nie przeszkadzało to jednak najeźdźcom niemieckim wyprawiać się na prawy brzeg Odry, aby niszczyć, palić, grabić i mordować, a żywych brać w niewolę. A wszystko to ze świętymi hasłami na ustach, by nawracaniem pogańskich Słowian usprawiedliwić czynione gwałty i napaście.\nWobec takiego stanu rzeczy, Mieszko postanowił usunąć pretekst najazdów organizowanych przez agresywnych sąsiadów i przyjąć chrzest. Doskonale zdawał sobie sprawę, że nowo przyjęta wiara nie tylko poprawi jego sytuację zewnętrzną, ale także, dzięki sprawnie funkcjonującej administracji kościelnej, może wzmocnić sytuację wewnętrzną. Najprościej było przyjąć chrzest z rąk duchownych niemieckich, ale oznaczałoby to zależność od Niemiec, dlatego, aby do tego nie dopuścić, Mieszko zwrócił się do bliskich językowo Czech. Przy okazji chciał upiec dwie pieczenie na jednym ogniu: przyjęcie chrztu z rąk Czechów było równoznaczne ze związaniem się sojuszem z tym państwem, a to z kolei oznaczało zerwanie ich sojuszu z wrogimi Wieletami.\nPonadto należy pamiętać, że nowa wiara umacniała pozycję władcy, bowiem chrześcijańscy duchowni wyraźnie i stanowczo twierdzili, że wszelka władza pochodzi od Boga. Panujący jest pomazańcem Bożym, a jakiekolwiek nieposłuszeństwo względem niego jest ciężkim grzechem. Wszystko to sprawiło, że pogański Mieszko zdecydował się przyjąć chrzest za pośrednictwem naszych południowych sąsiadów i niejako „przy okazji” pojąć za żonę czeską księżniczkę.\nNa książęcym tronie Czech zasiadał wówczas Bolesław I, zwany Srogim lub Okrutnym, członek dynastii Przemyślidów. Jak wskazują jego przydomki, był to człowiek surowy i bezwzględny, który nie wahał się przed gwałtem, gdy napotkał jakikolwiek sprzeciw. Władzę zdobył mordując swego starszego brata Wacława I Świętego. Tego haniebnego czynu nie dokonał osobiście, ale przy pomocy swoich zauszników, którzy zabili Wacława w trakcie wydawanej przez niego uczty. Przejmując władzę w państwie, Bolesław doskonale zdawał sobie sprawę, że popełnił śmiertelny grzech bratobójstwa i musi go w jakiś sposób odpokutować, jeżeli nie chce ściągnąć na siebie potępienia. Książę wymyślił dla siebie dość osobliwą pokutę: swojego syna, Strachkwasa Chrystiana, który urodził się w dniu zabójstwa Wacława, przeznaczył do życia zakonnego.\nWspomniany już wcześniej czeski kronikarz Kosmas twierdzi, że imię Strachkwas znaczy „straszna uczta” i miało przypominać o zbrodni ojca, za którą syn odbywał pokutę w klasztorze. Pokutnik radził sobie w stanie duchownym całkiem nieźle: prawdopodobnie napisał żywot św. Ludmiły i św. Wacława, a także posłował do Rzymu, gdzie przebywał św. Wojciech, by nakłonić go do powrotu do kraju. Został wybrany na biskupa Pragi, ale zmarł przed objęciem urzędu. Kosmas nie ma najlepszego zdania o przodkach Bolesława, bowiem pisze, że: „oddawali się brzuchowi, spaniu, byli nieokrzesani, nieuczeni, podobni do bydła”.\nWbrew tej negatywnej opinii dziejopisa, owi nieokrzesani Przemyślidzi potrafili stworzyć silne i bogate państwo, które przekazali w spadku ojcu Dobrawy. Bolesław rządził krajem obejmującym, poza Czechami, Morawy i Śląsk. Obok wspomnianego już Strachkwasa Chrystiana, miał jeszcze jednego syna, Bolesława II Pobożnego, który przejął władzę po jego śmierci i dokończył dzieła zjednoczenia Czech, a także dwie córki: Mladę i Dobrawę.\nMlada wstąpiła do klasztoru, gdzie przyjęła imię Maria, a później została opatką praskiego zakonu benedyktynek, w klasztorze założonym przez nią przy kościele św. Jerzego w Pradze. O dziwo, bardzo korzystnie wypowiada się o niej Kosmas, przedstawiając ją jako osobę skromną, miłą w rozmowie oraz hojną dla wdów i sierot. Być może inaczej nie wypadało mówić o osobie zakonnej.\nNasz książę Mieszko nie miał więc wielkiego wyboru i siłą rzeczy musiał poprosić o rękę Dąbrówki. Imię przyszłej żony pierwszego władcy chrześcijańskiej Polski sprawia badaczom kłopot, bowiem w świecie badań historycznych główny antagonizm przebiega na linii pomiędzy formami „Dobrawa” a „Dąbrówka”, jednakże większość historyków opowiedziało się za pierwszą wersją imienia. Przemawia za tym przekaz niemieckiego kronikarza i biskupa merseburskiego Thietmara, który podaje je w formie „Dobrawa”, tłumacząc jednocześnie, iż wykłada się ono jako „Dobra”. Również starsze roczniki krakowskie przekazują formę „Dubrovka”. W owych czasach przedrostek „Du” występujący w imionach słowiańskich był zamienny z „Do” i „Da”, dlatego można przyjąć, iż imię czeskiej księżniczki brzmiało właśnie Dobrawa. Z biegiem lat zostało przekształcone na Dambrowka i w takim brzmieniu występuje, jako imię żony Mieszka I, w źródłach pochodzących z przełomu XIII i XIV wieku i stąd Dąbrówka.\nNie znamy dokładnej daty urodzin żadnej z córek Bolesława I, Kosmas złośliwie twierdzi, iż Dobrawa w chwili ślubu była już w podeszłym wieku, ale co w owych czasach oznaczało to twierdzenie? Ówczesne panny wydawano za mąż bardzo wcześnie, w wieku kilkunastu lat, więc, zgodnie ze średniowiecznymi kryteriami, Dobrawa mogła uchodzić za starą pannę, jeżeli wyszła za mąż w wieku dwudziestu kilku lat. Gwoli sprawiedliwości dodajmy, że Mieszko również nie był pierwszej młodości – historycy, pomimo że nie znają dokładnej daty jego urodzin, szacują, że w chwili ślubu był już mężczyzną czterdziestokilkuletnim.\nNajprawdopodobniej Dobrawa nie była panną, ale wdową bądź rozwódką. Jej pierwszym mężem był Gunter – margrabia Miśni, z którym miała syna – Guncelina, kilkakrotnie wymienianego w kronikach jako brat Bolesława Chrobrego. W każdym razie, kiedy na dwór Bolesława przybyło poselstwo polskiego księcia, Dąbrówka była kobietą wolną i mogła wstąpić w kolejny związek małżeński. Jej postępowanie w tej kwestii oburzyło piszącego wiele lat później Kosmasa, który właśnie z tego powodu nazwał ją bezwstydną. Dziejopis relacjonował: „była nad miarę bezwstydna, kiedy poślubiła księcia polskiego będąc już kobietą podeszłego wieku, zdjęła ze swej głowy czepek i nałożyła panieński wianek, co było wielkim głupstwem tej kobiety”. Tak oto wyjaśniła się tajemnica „bezwstydu” przyszłej żony Mieszka. Najprawdopodobniej dziewczyna nakładając wspomniany panieński wianek chciała wydać się przyszłemu oblubieńcowi młodsza i atrakcyjniejsza, narażając się tym samym na drwiny otoczenia.\nNie sądzę, aby wspomniane przez kronikarza „głupstwo” zrobiło jakiekolwiek wrażenie na przyszłym małżonku Dobrawy. Polski książę poślubiłby córkę Bolesława I niezależnie od wszystkich jej głupich czy bezwstydnych poczynań, żadnego znaczenia nie miał dla niego też wiek przyszłej małżonki, ani jej uroda. Małżeństwo było podyktowane wyłącznie względami politycznymi, dynastycznymi i dobrem państwa. O żadnym uczuciu mowy być nie mogło, poza tym młodzi nie znali się przed ślubem, co nie było w owych czasach niczym nadzwyczajnym. O przyszłym związku dzieci decydowali rodzice i jeżeli młodzi po ślubie przypadli sobie do gustu, to mogli mówić o wielkim szczęściu.\nGall Anonim wspomina, że Mieszko miał aż siedem pogańskich małżonek, z którymi „spędzał na przemian noce”, ale przed ślubem z Dobrawą odprawił je wszystkie ze swego dworu. O dzieciach z pogańskimi żonami kronikarz nie wspomina. Podobno to właśnie dla Dąbrówki Mieszko wzniósł palatium, książęcą siedzibę piastowską, położoną na wyspie na Jeziorze Legnickim.\nZarówno Gall Anonim, jak i Wincenty Kadłubek piszą, że Dąbrówka miała zgodzić się na ślub pod warunkiem przyjęcia przez polskiego księcia chrześcijaństwa. Jednak związek Dobrawy i Mieszka musiał zostać skonsumowany jeszcze przed chrztem polskiego księcia, bowiem ich pierworodny syn, Bolesław I Chrobry, narodził się najprawdopodobniej przed oficjalnym zawarciem małżeństwa przez jego rodziców. Jego napis nagrobny głosił bowiem, iż „z ojca pogana był zrodzon”. Co prawda trochę się to kłóci z obrazem bogobojnej i cnotliwej chrześcijańskiej księżniczki, która swą cnotę zachowuje do nocy poślubnej, a sam ślub uzależnia od przyjęcia przez małżonka nowej wiary, ale życie ma swoje prawa...\nZgodnie z czeską tradycją, Mieszko i Dąbrówka spotkali się na granicy w Hradcu, natomiast zaślubiny miały odbyć się w kraju panny młodej. O wrażeniu, jakie para wywarła na sobie, tradycja ani kronikarze nie wspominają. Mieszko z żoną zamieszkali w nowym zamku w Poznaniu, będącym jednym z najpotężniejszych umocnień obronnych na ówczesnych ziemiach polskich.\nWspółcześni historycy odmawiają Dąbrówce jakiegokolwiek wpływu na męża w kwestii przyjęcia chrześcijaństwa, argumentując, że Mieszko przyjął chrzest wyłącznie z pobudek politycznych, ale moim zdaniem jest to krzywdzące dla czeskiej księżniczki. Jak słusznie zwrócił uwagę Paweł Jasienica: „Nie można lekceważyć przeżyć chrześcijanki Dobrawy w kraju pogańskim, uczuć pierwszej niewiasty, której imię zapisała historia Polski. Osobisty wpływ tej niewiasty musiał być wielki. Od niej dowiadywał się książę polański o wierze, przychodzącej ze świata prastarej i wielkiej kultury”.\nZaprowadzenie chrześcijaństwa R.P. 965 (1889 r.), mal. Jan Matejko.\nPamiętajmy, że obok wyjątkowo bogatego posagu i wyprawy, czeska księżniczka przywiozła do kraju również duchownych, wśród których najprawdopodobniej znajdował się także Jordan, pierwszy biskup Polski. Owi duchowni musieli więc wspierać swą księżną w zachęcaniu Mieszka do nowej wiary i być może podpowiadali jej, w jaki sposób może tego dokonać. A metody, do których uciekała się Dąbrówka, nawet w naszych czasach mogłyby uchodzić za kontrowersyjne, ale wbrew pozorom zyskały uznanie w oczach duchownych, czego przykładem jest uznanie, z jakim pisał o tym Thietmar. Zgodnie z opisem niemieckiego kronikarza: „umyślnie postępowała jakiś czas zdrożnie, aby później móc działać dobrze. Kiedy mianowicie po zawarciu wspomnianego małżeństwa nadszedł okres Wielkiego Postu i Dobrawa starała się złożyć Bogu dobrowolną ofiarę przez wstrzymywanie się od jedzenia mięsa i umartwianie swego ciała, jej małżonek namawiał ją słodkimi obietnicami do złamania postanowienia. Ona zaś zgodziła się na to w tym celu, by z kolei móc tym łatwiej zyskać u niego posłuch w innych sprawach. Jedni twierdzą, że jadła ona mięso w okresie jednego wielkiego postu, inni zaś, że w trzech takich okresach. Dowiedziałeś się przed chwilą czytelniku o jej przewinie, zważ teraz, jaki owoc wydała jej zbożna intencja. Pracowała więc nad nawróceniem swego małżonka i wysłuchał jej miłościwy Stwórca. Ten, który go tak prześladował, pokajał się i pozbył się na ustawiczne namowy swej ukochanej małżonki jadu przyrodzonego pogaństwa, chrztem świętym zmywając plamę grzechu pierworodnego”.\nThietmar swą kronikę pisał w czasach, kiedy władzę w Polsce objął syn Dąbrówki i Mieszka, a więc wydarzenia, które opisywał nie były odległe i pamięć o nich była żywa. Nie mamy powodu mu nie wierzyć, a w przytoczonym wyżej fragmencie czarno na białym widać, że czeska księżniczka miała jednak jakiś wpływ na swojego męża. Niewykluczone też, że nawracała małżonka, używając kobiecych sztuczek w łożu, cel bowiem uświęca środki.\nPatrząc z perspektywy czasu, wydaje się, że małżeństwo Mieszka i Dąbrówki było zgodnym stadłem, żaden z kronikarzy nie wspomina o nałożnicach ani pozamałżeńskich przygodach księcia, aczkolwiek nie możemy wykluczyć, że ich nie było. Być może Dąbrówka ujęła męża swą kobiecością, a być może pokochał ją prawdziwą miłością. Nie wiemy, jakie uczucia żywiła księżniczka do swego małżonka, ale sądząc z wysiłków, jakie podejmowała, by go nawrócić i zapewnić wiekuiste zbawienie, zapewne nie był jej obojętny. Być może to właśnie miłości zawdzięczamy wprowadzenie Polski do kręgu państw chrześcijańskich?\nOczywiście, „wdrożenie” nowej wiary nie od razu zakończyło się sukcesem i kult starych bogów nadal kwitł, gdyż pogańskim bóstwom długo jeszcze oddawano cześć, a ich świątynie były ukryte w przepastnych puszczach. Syn Dąbrówki i pierwszy polski król walczył z tymi praktykami za pomocą drastycznych środków: np. osobom nieprzestrzegającym postów kazał wybijać przednie zęby, ale na niewiele się to zdało, bo za panowania jego syna miały miejsce rozruchy, których celem było obalenie chrześcijaństwa.\nPara żyła ze sobą przez dwanaście lat, a Dąbrówka urodziła Mieszkowi syna Bolesława, późniejszego króla Polski oraz córkę Świętosławę, która pod przydomkiem Sygryda znana jest jako bohaterka skandynawskich sag i której poświęcimy kolejny rozdział niniejszej książki. Małżeństwo z czeską księżniczką zapewniło Mieszkowi także sojusz z Czechami, który utrzymał się do śmierci Dąbrówki. To właśnie dzięki temu, polski książę mógł liczyć na czeskie posiłki w mającej miejsce w 967 roku bitwie z niemieckim grafem Wichmanem, przestępcą politycznym i wygnańcem z Niemiec, który zaatakował państwo Mieszka na czele sprzymierzonych z nim oddziałów Wolinian. Polski książę wraz ze swym szwagrem Bolesławem II Pobożnym popierali także jednego kandydata do tronu po zmarłym cesarzu Ottonie I Wielkim – księcia Henryka II Kłótnika.\nPierwsza chrześcijańska władczyni naszego kraju starała się przede wszystkim wspomagać Kościół w swej nowej ojczyźnie i, zgodnie z tradycją, założyła w Gnieźnie dwa kościoły: św. Wita i św. Trójcy oraz kościół Najświętszej Marii Panny na Ostrowie Tumskim w Poznaniu. Niestety, Mieszko i Dąbrówka nie dożyli wspólnie sędziwych lat: księżna zmarła znacznie wcześniej niż jej mąż, w 977 roku, a jej śmierć przerwała też polsko-czeski sojusz.\nPrzyczyny jej zgonu nie są znane, nieznane jest również miejsce jej pochówku. Zgodnie z tradycją, pierwszą żonę Mieszka pochowano w katedrze gnieźnieńskiej. Co prawda, XIX-wieczny pisarz Józef Kraszewski w wydanej w 1888 roku książce wspomina, iż: „odkryto grób jej w katedrze gnieźnieńskiej pod głazem oznaczonym tylko prostym krzyżykiem. Żadnych w nim nie znaleziono pamiątek, oprócz zbutwiałych szat koloru fioletowego i purpurowego, a na głowie wąskiej przepaski, złotem przerabianej”, ale współcześni historycy opowiadają się za Ostrowem Tumskim, jako miejscem jej wiecznego spoczynku.\nMiejsce Dąbrówki u boku owdowiałego Mieszka zastąpiła Oda, córka niemieckiego margrabiego Marchii Północnej Dytryka. Małżeństwo wywołało nie tylko skandal, ale i potępienie Kościoła niemieckiego, bowiem panna młoda była zakonnicą, dla której otwarto furtę zakonną, by mogła poślubić polskiego księcia. Nawiasem mówiąc, wbrew legendzie o Wandzie, która wybrała śmierć niż ślub z niemieckim księciem, Piastowie zadziwiająco często żenili się z Niemkami. Oda dała Mieszkowi trzech synów: Mieszka, Lamberta i Świętopełka.\nKsiążę opuścił doczesny padół w 992 roku, „pozostawiając swoje państwo do podziału między kilku książąt”. Pierworodny Bolesław zdołał jednak „z lisią chytrością złączyć je potem w jedną całość, wypędziwszy macochę i braci”. Przypuszczać możemy, że ową „lisią chytrość” odziedziczył po swojej matce. Odziedziczył także zapewne jej inteligencję, bowiem zgodnie z najnowszymi badaniami genetycznymi, intelekt dziedziczy się właśnie po matce, a ponieważ dwoje dzieci Dąbrówki odznaczało się wybitnym intelektem, musimy i ją również uznać za kobietę inteligentną.\nMoim zdaniem pierwszą znaną z imienia żonę polskiego władcy powinniśmy postrzegać nie tylko jako wybitną osobowość, ale także jako kobietę, która wbrew swoim czasom potrafiła połączyć uczucie oraz szczęście małżeńskie z wiarą i racją stanu. Niewiele pań żyjących przed nią i po niej potrafiło dokonać tej sztuki.\nŚwiętosława – polska księżniczka uwodząca wikingów\nąbrówka, pierwsza żona władcy Polski Mieszka I, obdarzyła swego męża dwójką niezwykłych dzieci. Ich pierworodny syn Bolesław I, zwany przez współczesnych Chrobrym, z racji swej tężyzny fizycznej, a przez potomnych Wielkim, z racji swych dokonań, został pierwszym królem naszego kraju. Za jego panowania nie tylko okrzepła polska państwowość i wewnętrzne struktury państwa zostały ostatecznie spojone, ale także powstało arcybiskupstwo w Gnieźnie, a Polska stała się królestwem, z którym poważnie musiały się liczyć państwa ościenne. Na temat Bolesława napisano tak wiele, że każdy przeciętny polski uczeń potrafi wymienić większość jego osiągnięć.\nNie każdy jednak wie, że jego młodsza siostra, nie dość, że została królową Szwecji, Danii, Anglii i Norwegii, to jeszcze stała się bohaterką pięknych skandynawskich sag. Ich anonimowi autorzy sławią ją, pod imieniem Sygrydy Storrady, Saum-Aesy, Astrydy czy Gunhildy, jako „matkę i żonę królów”, bowiem zarówno jej dwaj mężowie, jak i synowie swymi czynami zapisali się w historii Europy jako wybitni władcy i wojownicy.\nŚwiętosława, bo tak miała na imię młodsza latorośl Mieszka i Dąbrówki, urodziła się pomiędzy 960 a 972 rokiem. Nie wiadomo, czy już we wczesnym dzieciństwie objawił się jej niepospolity temperament, który zapewne odziedziczyła po swojej ciotce – siostrze Mieszka – Adelajdzie. Adelajdę wydano za księcia węgierskiego Gejzę, któremu urodziła syna imieniem Waik. Ów Waik to nikt inny jak Stefan I Święty, późniejszy król Węgier. Adelajda znana była pod przydomkiem Białej Knegini, czyli Pięknej Pani, który nadali jej węgierscy poddani. O jej niepospolitym temperamencie i niezwykłych upodobaniach wspomina Thietmar, biadając, iż: „używała trunków ponad miarę i ujeżdżała konno, jak rycerz. Raz nawet zabiła w przystępie gwałtownego gniewu jednego mężczyznę. Jej ręka, krwią skalana, lepiej by się jęła wrzeciona, a myśl szalona w cierpliwości znalazłaby ukojenie”.\nGwoli prawdy historycznej należy wspomnieć, że przeprowadzone w XIX wieku badania wykazały, jakoby postać ta nigdy nie istniała, a żoną Gejzy i matką Stefana była niejaka Sarolta, ale Adelajda nie tylko pojawia się w dawniejszej historiografii, ale także w literaturze popularnonaukowej XX wieku. Wspomina o niej także Paweł Jasienica w Polsce Piastów, aczkolwiek Wikipedia wymienia Białą Kneginię jako postać fikcyjną.\nNiezależnie od tego, czy jej ciotka była postacią legendarną, czy istniała rzeczywiście, Świętosława wyrosła na pannę, jak na owe czasy, zupełnie nietuzinkową. Ojciec, kierując się, jak wszyscy ówcześni książęta wydający za mąż córki, wyłącznie względami politycznymi, wyswatał Świętosławę z królem Szwecji – Erykiem Zwycięskim. Sojusz ze Szwecją, przypieczętowany małżeństwem jedynej córki Mieszka I, był wymierzony przeciwko Danii i miał umożliwić Mieszkowi umocnienie władzy na Pomorzu Zachodnim. Przyszły małżonek Świętosławy był wprawdzie w wieku jej ojca i cieszył się opinią człowieka, delikatnie mówiąc, niezrównoważonego, ale takimi drobiazgami nikt się wówczas nie przejmował. Nie miały również żadnego znaczenia uczucia młodych i fakt, że serce Świętosławy należało do zupełnie innego mężczyzny, który również był Skandynawem.\nDziewczyna była zakochana w młodym Norwegu, podającym się za Olafa Tryggvasona, syna Haralda Pięknowłosego, króla Norwegii. Pochodzenie Olafa nie było jednoznaczne, bowiem był on niewolnikiem na statku należącym do estońskiego kupca. Miał on na plecach wypalony znak Haralda Pięknowłosego, ale niczego to nie dowodziło, bowiem Harald mógł kazać wypalać taki znak zarówno swoim dzieciom, jak i niewolnikom. Inna wersja tej historii głosi, że był synem Tryggvy, władcy niewielkiej krainy w Norwegii, który został zamordowany zanim Olaf zdążył się narodzić. Brzemienna wdowa uciekła na Ruś, gdzie schronienia udzielił jej książę ruski Włodzimierz Wielki. To właśnie tam miał narodzić się Olaf.\nWiększość podań dotyczących Olafa, które różnią się co do historii jego pochodzenia, podaje, że młodzieniec podróżował po ościennych państwach, chcąc pozyskać dla siebie możnych protektorów. Odwiedził m.in. Nowogród, w którym panowała dynastia Rurykowiczów, wywodząca swój ród od legendarnego wodza Waregów – Ruryka, a potem dwór Mieszka I w Poznaniu. Według niektórych historyków Olaf wstąpił do drużyny polskiego księcia. To właśnie wówczas poznała go Świętosława, która po uszy zakochała się w przystojnym Norwegu. Być może także jej ojciec przychylnym okiem patrzył na mających się ku sobie młodych i wiązał z Olafem pewne nadzieje polityczne, ale koniec końców małżeństwo ze szwedzkim władcą, pieczętujące sojusz ze Szwecją, wydało mu się korzystniejsze.\nŚwiętosława, która jak większość kobiet w owych czasach musiała być posłuszna swemu ojcu, wyjechała do Szwecji i w 985 roku poślubiła Eryka, któremu wkrótce urodziła syna Olofa (Olafa) I Skotkonunga, który przeszedł do historii jako pierwszy chrześcijański władca Szwecji, i córkę Holmfrydę, o której losach milczą zarówno źródła historyczne, jak i skandynawskie sagi. Zgodnie z życzeniem ojca, nakłoniła swego męża do wyprawy przeciwko Danii. Wojna ta, co prawda, dała Erykowi zwycięstwo, dzięki któremu uzyskał przydomek Segersoll, czyli Zawsze Zwycięski, ale odbiła się bardzo niekorzystnie na jego zdrowiu. U chorego władcy zaostrzyły się oznaki obłędu. Pewnego dnia oświadczył, że nordycki bóg Odyn wymaga od niego, aby złożył mu w ofierze swojego syna – Olafa. Co prawda, według niektórych źródeł, Eryk miał wcześniej przyjąć chrzest z rąk mnicha o nazwisku Poppon, być może był to warunek zawarcia małżeństwa z polską księżniczką, ale nie jest to informacja pewna. Jeżeli było tak rzeczywiście, to albo Eryk nigdy nie wyparł się religii ojców i w głębi serca był poganinem, albo na skutek obłędu powrócił do dawnych wierzeń. Być może nawet miał halucynacje, w których rzeczywiście widział nordyckie bóstwa.\nŚwiętosława przeraziła się nie na żarty; sama nie wierzyła w żadne banialuki o nordyckich bogach, była wszak chrześcijanką, ale doskonale zdawała sobie sprawę, że słowa szaleńca mogą paść na podatny grunt i nie tylko nikt nie powstrzyma go od zabicia swego pierworodnego, ale czyn ten może zyskać poparcie poddanych, jako nakazany przez bóstwo. Chcąc uchronić od śmierci swoje dziecko, postanowiła wziąć sprawy we własne ręce i kazała otruć swego szalonego małżonka.\nByła jednak świadoma, że mężobójstwo może nie ujść jej płazem i uknuła niecną intrygę, która miała jej pomóc w usprawiedliwieniu zgonu Eryka. Postanowiła do tego celu wykorzystać pogańskich bogów, w istnienie których nie wierzyła, ale do których nadal modlili się jej poddani. Podpaliła dwór i świątynię Odyna w Uppsali, a następnie rozpuściła pogłoski, że to sam Odyn zabił Eryka, natomiast jego świątynie spalił w odwecie Thor. Przerażeni poddani uwierzyli w podaną wersję wydarzeń bez żadnych zastrzeżeń.\nWkrótce po śmierci Eryka, wokół młodej i atrakcyjnej wdowy, zaroiło się od zalotników. Ona jednak nie miała najmniejszego zamiaru poślubić żadnego z nich, bowiem ciągle kochała swojego Olafa. Niezrażeni niczym mężczyźni kontynuowali zaloty, a dwóch z nich szczególnie naprzykrzało się królowej-wdowie, nieopatrznie ściągając na siebie nieszczęście. Kiedy zażywali relaksu w łaźni, Świętosława kazała podpalić budynek i zalotnicy spłonęli żywcem. Niestety, nie wiemy dokładnie, jakie zabiegi zmierzające do zdobycia względów ambitnej kobiety zraziły do niej owych nieszczęśników, faktem jest, że za ten postępek poddani obdarzyli ją przydomkiem Storrada, czyli Dumna. Prawdopodobnie jednym z owych pechowców był Harald Grenske, król Vestfoldu, którego rozkazała spalić ku przestrodze dla innych „mniej ważnych” królów, aby nie ośmielili się nawet myśleć o poślubieniu dumnej królowej.\nŚwiętosława wciąż pamiętała Olafa. Postanowiła wyświadczyć mu zaszczyt i poślubić go. Tymczasem sytuacja Norwega zmieniła się diametralnie: w ciągu kilku lat nie tylko zyskał sławę wielkiego żeglarza, ale także zdobył tron Norwegii. Żądny przygód młodzieniec najpierw grasował na Bałtyku, zyskując miano Zabójcy Słowian, a następnie sprzymierzył się z przyszłym królem Danii Swenem Widłobrodym, z którym walczyli w Anglii, gdzie zajmowali się głównie wymuszaniem okupów na królu tego kraju. Walki z Anglią przyczyniły się do wzrostu sławy Olafa.\nW 995 roku wybuchł w Norwegii bunt przeciw rządzącemu tam Jarlowi Haakonowi, w wyniku którego Jarla został zabity, a buntownicy poprosili Tryggvasona o przyjęcie norweskiego tronu. Wówczas Świętosława postanowiła przypomnieć się dawnemu ukochanemu. Wkrótce miała boleśnie przekonać się, że obiekt jej westchnień nie tylko nie odwzajemnia jej uczuć, ale w niczym nie przypomina skromnego młodzieńca odwiedzającego dwór jej ojca. Olaf zmienił się w żądnego władzy człowieka. Co prawda, owładnięty ambicjami politycznymi, zgodził się poślubić Świętosławę, ale pod warunkiem, że otrzyma także koronę Szwecji, co było równoznaczne z pozbawieniem małoletniego syna Eryka i samej Świętosławy prawa do tronu szwedzkiego. Na to dumna królowa nie mogła pozwolić – nie po to otruła męża, żeby teraz ofiarowywać koronę Szwecji Olafowi! Król Norwegii jednak nie dał za wygraną i próbował porwać regentkę, stawiając ją i jej poddanych przed faktem dokonanym. Przecenił jednak swoje siły i Szwedzi odparli najazd Norwegów, a królowa, której duma i uczucia bardzo ucierpiały, gorączkowo zastanawiała się jak wybrnąć bez szwanku z tej sytuacji.\nRozwiązanie podsunęło jej samo życie, bowiem król Danii, Swen, o wdzięcznym przydomku Widłobrody, nadanym mu zapewne ze względu na długie wąsy splecione na kształt wideł, właśnie owdowiał i Świętosława postanowiła go poślubić. Swój zamiar bezzwłocznie zrealizowała i, żądna zemsty na ukochanym Olafie, który zdeptał jej uczucie, z powodzeniem zmontowała koalicję przeciw Tryggvasonowi, w skład której wchodzili Szwedzi, Duńczycy i Polacy. Na domiar złego nie wdzięczny Norweg, zamiast próbować zdobyć w jakiś sposób serce Świętosławy, ożenił się z norweską księżniczką Tove.\nSwen I Widłobrody, drugi mąż Swiętosławy Sygrydy; jedna ze scen autorstwa Lorenza Fr0licha, stworzonych na potrzeby ekspozycji muzeum w Frederikborg, ok. 1883–1886 r.\nW 1000 roku doszło do bitwy morskiej pod Oersund, zwanej także bitwą pod Solva lub bardziej obrazowo bitwą trzech królów, bowiem brało w niej udział właśnie trzech skandynawskich władców: Erik Hakonsson, Olaf Skotkonung, którego przydomek oznaczał „króla nakładającego podatki”, oraz Swen Widłobrody. Bitwa ta miała stać się najważniejszą potyczką w dziejach wikingów, stanowiąc jednocześnie początek końca ich panowania na morzu.\nO przebiegu owego starcia zbrojnego niewiele wiadomo, obecnie nie ma możliwości jej zlokalizowania. Opowiadająca o niej Saga o Olafie Tryggvasonie opisuje norweskich wojowników jako ludzi obdarzonych nadludzką siłą i wielkimi umiejętnościami. Według niej zarówno Duńczycy, jak i Szwedzi ponieśli znaczne straty. Ile w tym prawdy, nie wiadomo. Jedyne, co wydaje się pewne to fakt, że walczący po stronie Olafa dali przykład odwagi i bohaterstwa podejmując wyzwanie przeciwników.\nSprzymierzone siły duńskie i szwedzkie zatopiły wszystkie okręty wroga, oprócz jednego, na którym znajdował się Olaf. Norweski król, widząc jak na pokład jego statku wdzierają się wrogowie, bez namysłu skoczył do morza, chcąc w ten sposób uniknąć niewoli. To wydarzenie, nazwane przez potomnych „królewskim skokiem”, zakończyło bitwę trzech królów. Wkrótce wiadomość o śmierci Olafa dotarła do jego żony, Tovy, która na tę wieść odebrała sobie życie. Była jedną z niewielu osób, które uwierzyły w zgon norweskiego króla, bowiem, pomimo że odnaleziono jego ciało, niedługo po bitwie rozeszły się pogłoski, że monarcha uszedł z pola bitwy, przeżył i schronił się za granicą. Wierzono, że wkrótce powróci do kraju i pomści swą klęskę. Jak można łatwo się domyślić, Olaf nigdy nie pojawił się na historycznej scenie.\nOdniesione przez męża oraz jego sojuszników zwycięstwo nie przyniosło Świętosławie spodziewanej satysfakcji. Wkrótce zrozumiała, że to Olaf był miłością jej życia i skrycie wzdychała do niego w małżeńskiej sypialni. Swojego męża nie potrafiła obdarzyć takim płomiennym uczuciem, pomimo że urodziła mu co najmniej pięcioro dzieci, w tym dwóch kolejnych duńskich królów: Haralda II Svenssona i Kanuta II Wielkiego, jak również córki: Estrydę oraz Świętosławę. Być może to właśnie jej chłód w stosunku do męża, a może trudny i gwałtowny charakter, były przyczyną zepsucia się stosunków między nią a Swenem, który wygnał ją ze swego dworu w 1022 roku. Nawiasem mówiąc, Swen również nie należał do ludzi łatwych w pożyciu, nie był nawet wybitnym władcą, historycy twierdzą, że był lepszym wikingiem niż politykiem.\nAkt odesłania żony przez króla Danii nie był w owych czasach niczym nadzwyczajnym: odsyłanie żon było w średniowieczu często praktykowane, zwłaszcza jeżeli małżeństwo zawarte zostało wyłącznie ze względów politycznych i po jakimś czasie sytuacja zewnętrzna kraju się zmieniała, w związku z czym przypieczętowane małżeństwem sojusze okazywały się nieprzydatne. Brat Świętosławy – Bolesław Chrobry, dzierżący władzę w Polsce, także odesłał swoje pierwsze dwie żony: nieznaną z imienia córkę Rygdaga z Miśni oraz również nieznaną z imienia księżniczkę węgierską. Świętosława najpierw udała się do swego syna z pierwszego małżeństwa – króla Szwecji Olafa, a następnie wyjechała do ojczystego kraju, gdzie zamieszkała na dworze swojego brata Bolesława Chrobrego. To właśnie z inicjatywy swojej siostry Chrobry wysłał do Szwecji z misją chrystianizacyjną Brunona z Kwerfurtu, który ochrzcił Olafa i jego najbliższą drużynę.\nKilka lat później zmarł Swen Widłobrody i na dwór wuja przybyli duńscy synowie Świętosławy, by zabrać do siebie matkę. Starszy z nich, Harald, panował już w tym czasie w Szwecji, a młodszy, Kanut – w niedawno podbitej Anglii. Drugi z nich miał się stać jedną z największych postaci średniowiecza, a dzięki swoim dokonaniom zyskał przydomek Wielki, pod którym znany jest w historii. Urodził się około 999 roku, a kiedy miał zaledwie dwadzieścia lat, nie mogąc panować w rodzinnym królestwie, postanowił zdobyć dla siebie własne państwo i wyruszył na podbój Anglii.\nTamtejsza dynastia przeżywała wówczas głęboki kryzys i w żaden sposób nie umiała zorganizować odpowiedniej obrony przeciwko agresywnym wikingom. Jedynym działaniem, na które zdobył się ówczesny władca anglosaski Ethelred II, noszący wiele mówiący przydomek Bezradny (ang. Unready) było cykliczne płacenie okupu najeźdźcom. Jednak Kanut nie dał się przekupić i zdobył kraj, a żądna przygód i nowości Świętosława postanowiła towarzyszyć młodszemu ze swych synów i udała się do jego nowego królestwa.\nKanut jako władca był człowiekiem bezwzględnym i odznaczał się wyjątkowym okrucieństwem. Miał wiernego przyjaciela Eadrika z Mercji, któremu zawdzięczał wiele, między innymi koronę Anglii, ale kiedy poróżnił się z nim, nie bacząc na nic rozkazał go ściąć. Dzieci podbitego przez niego króla Anglosasów wysłał do swego polskiego wuja z serdeczną prośbą, aby ten był uprzejmy je pozabijać. Bolesław Chrobry nie słynął z łagodności, ale daleko było mu do normańskiego okrucieństwa i nie wypełnił prośby swego krewnego.\nW Anglii Kanut związał się najpierw z Aelgifą, byłą kochanką pokonanego króla Ethelreda. Pomimo że Aelgifa była matką jego dwóch synów: Svenda i Harolda Zająconogiego, oddalił ją, być może za namową Świętosławy, a następnie zaślubił wdowę po Ethelredzie – Emmę. Ich związek stanowi potwierdzenie kontrowersyjnego poglądu, że mężczyzna potrafi się jednak zmienić dla kobiety, bowiem po ślubie z Emmą w Kanucie zaszła zaskakująca zmiana. Władca poczuł się Anglikiem i ku zaskoczeniu wszystkich zaczął się utożsamiać z podbitym ludem. Prawdopodobnie za namową swej nowej małżonki udzielił zgody na uroczyste przeniesienie zwłok arcybiskupa Aelfheaha do katedry w Canterbury, pomimo że za życia był on jednym z jego najzagorzalszych przeciwników.\nNie wiemy, jakie były dalsze losy Świętosławy. Być może dożyła śmierci swoich dwóch synów: króla Danii Haralda w 1018 roku i króla Szwecji Olafa w 1022 roku oraz była świadkiem objęcia tronu szwedzkiego przez Kanuta, jak również podbicia przez niego Sambii, Norwegii i Marchii Szlezwickiej, co czyniło go najpotężniejszym władcą północnej Europy. Jest to jednak mało prawdopodobne. Przypuszcza się, że zmarła około 1020 roku i została pochowana w Londynie.\nŚwiętosława jest postacią historyczną, aczkolwiek niektórzy widzą w niej córkę, a nie siostrę Bolesława Chrobrego. O jej istnieniu, jak również polskim pochodzeniu, świadczy wiele źródeł historycznych: współczesne księżniczce kroniki średniowieczne podtrzymują tezę, że była córką Mieszka I i Dąbrówki, wspomina o niej również Thietmar, pisząc, że córka polskiego księcia Mieszka i siostra Bolesława Chrobrego wyszła z mąż za Swena Widłobrodego i urodziła mu dwóch synów, Haralda II i Kanuta Wielkiego. Przekaz Thietmara nie wspomina, co prawda, jak miała na imię, ale informację należy uznać za wiarygodną, bowiem Thietmar miał prawdopodobnie największą wiedzę spośród wszystkich średniowiecznych kronikarzy na temat wydarzeń mu współczesnych, a poza tym dobrze znał sytuację panującą zarówno w ówczesnej Polsce, jak i Danii.\nRównież Adam z Bremy wspomina, że polska księżniczka była żoną Eryka Zwycięskiego i matką Haralda II oraz Kanuta Wielkiego. W Encomium Emmae Reignae, średniowiecznym utworze biograficznym poświęconym królowej Emmie, małżonce podbitego przez Kanuta króla Anglii, która po jego śmierci została żoną duńskiego zdobywcy, znajdujemy wzmiankę, że Kanut Wielki wraz z bratem przybyli na ziemie Słowian, aby zabrać swoją matkę z powrotem do Danii. W kronikach angielskich nie tylko znajdujemy informację, że siostra Kanuta nosiła słowiańsko brzmiące imię „Santslaue”, które otrzymała po swej matce, ale także wzmiankę o udziale polskich wojowników w podboju Anglii. Fakt, że Świętosława występuje w skandynawskich sagach pod innymi imionami można wytłumaczyć tym, że osoby je spisujące miały trudności z wymówieniem i zapisaniem tego trudnego imienia. Z tego względu wszyscy polscy historycy uważają, że Sygryda, Gunhilda czy też Astryda i Świętosława, córka Mieszka, to ta sama osoba.\nNiestety, siostra Bolesława I Chrobrego prawie nie istnieje w świadomości polskiego społeczeństwa, a przecież powinniśmy być z niej dumni. Która nacja może poszczycić się księżniczką, która nie dość, że panowała kolejno w Danii i Szwecji oraz była matką królów Szwecji, Danii i Anglii, to jeszcze z miłości wznieciła wojnę, w którą zaangażowali się aż trzej władcy i zyskała nieśmiertelną sławę w skandynawskich sagach?


Tymczasem - wiocha.pl absurd 1570588\nAntykamera 19-03-12, 09:47 Zgłoś\nDodano: 2019-03-12, 09:47:36 przez: Antykamera\nJa jeszcze niczego złego nie powiedziałem, ale już zostałem homofobem. Już widzę, jak stoisz przed grupą 4 latków z pindolem na wierzchu i pokazujesz jak się wali konia.\n@zwierzak250477 rodzice mówisz, a iluż to rodziców planowało ciążę, iluż to rodziców potrafi rozmawiać o seksie z własnymi dziećmi, iluż to rodziców ma choć minimalne pojęcie o seksualności? Jeśli chcemy żeby dzieci powielały błędy rodziców to spoko. Na moje oko 70-90% ciąż to wpadki, rodzice, (partnerzy) między sobą nie potrafią rozmawiać o seksie, a co mowić z dziećmi, bardzo duża część rodziców się bzyka kiedy małe dziecko obok śpi nie widząc w tym nic złego i to jest ta wiedza, doświadczenie i otwartość? Większej głupoty dawno nie słyszalem.\nZostają jeszcze dewianci w czarnych sukienkach.\nCzyli nauka walenia gruchy 4 latka nieprawdziwa (pisowska propaganda), a 9 latka już prawdziwa i .....słuszna ?.....no faktycznie nie ma problemu, normalna rzecz. Kiedy najwspanialsza UE i jej pachołki dalej będą próbowali wciągać czym prędzej dzieci do szkoły, a starszym przedłużać wiek emerytalny to nie ma co się dziwić,że na siłę będą wciskać tematy dla pedofilów.\nNie wiem dlaczego jesteś tak przeciwny podwyższeniu wieku emerytalnego, przecież właśnie przez antyreformę PIS emeryturę dostaniesz taką że aby przeżyć będziesz musiał zbierać złom i butelki. Jeśli świadczenie będziesz pobierał przez dłuższy czas to siłą rzeczy będzie ono mniejsze. W TV PIS ci tego nie powiedzą ale z matematyką to nawet Jarosław nie jest w stanie wygrać.\nkażdy człowiek z czasem dochodzi sam potem we dwoje bez specjalnych lekcji a pedofilów kastrować a no właśnie dlaczego ksiądz decydując się na celibat nie jest kastrowany to by załatwiło problem ot taka ofiara dla boga na początek\nGłupoty pani pisze, namawiając dzieci 3-, 4-letnie do masturbacji! To się w głowie nie mieści\nNikt 3 latków nie będzie uczyć masturbacji!!!! Po co powtarzasz brednie po pisowskich politykach i pisowskich dziennikarzynach ???? Zajęcia mają być w 4 klasie szkoły podstawowej!!!!!\nwidzę, że usunięto post który zawierał link i opis wskazań WHO na podstawie których ułożono kartę LGBT. super nie mam już nic do dodania, rozumiem, że tu można wypowiadać się tylko wg założonej linii politycznej.\nNic nie rozumiesz. Automat wycina wszystkie posty zawierajace jakiekolwiek linki. Nie ma to nic wspólnego z jakąkolwiek opcją polityczną tylko z najzwyklejszym bezpieczeństwem w sieci.\nPropaganda z reżimówki za głęboko weszła???56\nMotorowy ty amebo. na Wiocha nie można wklejać linków, czytanie nie boli - przeczytaj regulamin. A w wytycznych WHO nie ma o tym słowa - czytałem. Ale już na innych dyskusjach pokazałeś że twoje IQ to 21 a całą mądrość przelał w ciebie proboszcz.\nczy nauczanie 3-letniego dziecka o radości płynącej z masturbacji jest ochroną przed pedofilami, nie jestem przekonany. Jeśli edukacja seksualna miała by na celu ochronę dzieci przed pedofilami, czy innymi czynnościami seksualnymi to tak ale proszę przeczytać wytyczne WHO i kartę LGBT.\nNikt nie będzie tego robił. Nie powtarzaj pisowskiej propagandy.\nZdajesz sobie sprawę ze istnieje coś takiego jak masturbacja dziecieca ? Ze spora czesc dzieci dotyka dla przyjemnosci swoich genitaliów ? I ze nie ma w tym nic złego (z punktu widzenia zdrowia dziecka) i jest to to pełni naturalne ?\nZalecenia WHO dla 0-4 latków: Radość i przyjemność z dotykania własnego ciała , masturbacja w okresie wczesnego dzieciństwa. Zalecenia WHO dla 9-12 latków: pierwsze doświadczenia seksualne.\nPsyko, ty masz ponad 30 i nadal twoja jedyną przyjemnością jest masturbacja...\nA czy mógłbyś odnieść się do tych zaleceń?\nTak - niech je wprowadzają, by nie było takich homofobów jak ty.\nTe zalecenia WHO to są tematy do rozmaiania z dzieckiem. Jesli masz powiedzmy dziecko 2 letnie które zaczyna sie dotykać to o tym z nim 'rozmawiasz'. Rozmawiasz jak ma 2 lata bo wieku pużniejszym nie ma sensu. Tak samo temat pierwszysch doświadczen seksualnych poruszasz z dzieckiem które tych doświadczeń jeszcze nie miało. O posiadaniu chłopaka czy dziewczyny rozmawiasz z dzieckiem które jeszcze chłopaka/dziewczyny nie ma, o pierwszych pocałunkach z dzieckiem które jeszcze sie nie całowało. Wydaje mi sie ze to powinno byc oczywiste dla kazdego srednio rozgarnietego człowieka.\nPsyko, aż tak to cię kręci? Niezłe masz te fantazje...\nPo pierwsze pioter - wyzywanie od homofobów jest wynikiem skrajnej nietolerancji. Czuję się teraz źle i nie komfortowo i jest to dla mnie obrazą. Nie wiem czy mam to teraz gdzieś zgłosić czy co. Po drugie - naukę o seksie, orientacji seksualnej, tolerancji, o tym co jest naturalnym zachowaniem, a co jest dewiacją powinno się zostawić rodzicom.\npsykopunkz (69 to pewnie od ulubionej pozycji z proboszczem) ty już wielokrotnie pokazałeś, że piszesz tylko żeby się kłócić i nic mądrego do powiedzenia nie masz, a potem zarzucasz innym, że Cie obrażają. Jesteś zwykłym lewicowo socjalistycznym trolem jak cała wasza partia.\npsycho jak już coś czytujesz to rób to dokładnie, w zaleceniach jest napisane dla dzieci 0-4 lat "Rozmowa o przyjemnych i nieprzyjemnych odczuciach dotyczących własnego ciała". Manipulujesz jak cała ta wasza pseudo prawicowa (w rzeczywistości socjalistyczno komunistyczna) hołota. Nie potraficie czytać ze zrozumieniem a jedynie wyrywacie z kontekstu zdania i przerabiacie żeby pasowało waszym poglądom.\nHehehe... socjalistyczna partia, no dobra. Jeżeli czytałeś ten dokument, to bez problemu znajdziesz stronę 38. Zacytuj proszę co jest napisane w rubryce "Informację (wiedza)"/"seksualność", tylko zacytuj, proszę.


Jak wyselekcjonować toner do drukarki? | Energetyka\nStyczeń 12, 2017 admin\nNabywając kopiarkę nie zależnie od tego czy to będzie drukarka igłowa, atramentowa czy laserowa. Bezwarunkowo przystoi skierować uwagę na jej materiały eksploatacyjne, do jakich dolicza się toner, oraz bęben. Toner jest to kolorowy proszek zamontowany w wytypowanym zbiorniku. Lecz tonery przeważnie stosowane bywają w drukarkach laserowych jak również współmiernie jak w okoliczności tuszy, także prawdopodobnie można rozdzielić je na trzy kolektywy, czyli tonery oryginalne, podpisane przez wytwórcę, ogólne zamienniki jak również tonery odnawiane. Przy selekcji kopiarki ważna jest również sprawa czy toner jest zintegrowany z bębnem czy prędzej jest podzielony. Która postać bywa okazyjna?\nNiełatwo jednoznacznie jest odpowiedzieć na to pytanie, gdyż zarówno jedno jak i drugie rozstrzygnięcie posiada swoje korzyści i niekorzyści. Prawdopodobnie można rzec, iż dobór zależny jest od naszych osobistych preferencji. Jeżeli zależy nam na prześwietnej, niezmiennej jakości wydruku, wtedy pożyteczniej bywa wybrać wariant drukarki laserowej ze zintegrowaniem bębna z tonerem. Jednakże w momencie kiedy umiejscawiamy na gospodarność, a tak naprawdę na malutkie opłaty połączone z wymianą materiałów eksploatacyjnych drukarki laserowej to radzimy wyselekcjonować drukarkę laserową z rozdzieloną konstrukcją tonera i bębna.\nTak jak przywołano parę zdań wcześniej, nieprosty typ tonera bywa podporządkowany swoistym zachcianką jak również imiennym sposobnością budżetowym. Warto również przy nabyciu kopiarki zbadać postulaty gwarancji wspólnie z częściami eksploatacyjnymi.\ndrukarkikserokopiarkitonery do druarektusze\nPoprzedni wpisW co koniecznie powinna pozostać zagospodarowana sala weselna?Następny wpisKompleksowe odwierty geologiczne\nZmora automobilisty podczas przewozu\nZajęcia z informatyki w ramach kształcenia zespolonego\nJak powinno się najpewniej przenosić tablet’ a?


Private equity motorem gospodarczego rozwoju czy też źródłem ryzyk i zagrożeń? - European Financial Congress\nPrivate equity motorem gospodarczego rozwoju czy też źródłem ryzyk i zagrożeń?\nStrona główna / Debaty / Private equity motorem gospodarczego rozwoju czy też źródłem ryzyk i zagrożeń?\nData:7 czerwca 2022\nNa światowym rynku mamy nadmiar pieniądza. Jednym z istotnych inwestorów są fundusze private equity.\nFundusze dostarczają przedsiębiorstwom kapitału na rozwój, zwiększają efektywność, restrukturyzują, standaryzują, konsolidują i lewarują. Z drugiej strony zwiększają ryzyko funkcjonowania tychże przedsiębiorstw, ale również ich otoczenia. W przypadku inwestycji na rynku publicznym, siłą rzeczy korzystają z asymetrii informacji.\nWszystkie działania inwestycyjne z natury rzeczy obarczone są ryzykiem. W przypadku private equity akceptowany poziom ryzyka jest z zasady wyższy niż u innych uczestników rynku. Czy w takim razie wielkie fundusze nie zamieniają rynku w swego rodzaju kasyno? Albo z innej strony – nadmiar standaryzacji i efektywność za wszelką cenę mogą prowadzić do wyjałowienia gospodarki. Już teraz wielu z nas ubiera się w sieciach odzieżowych, jada w sieciach restauracyjnych, sypia w sieciach hotelowych… Wieje nudą. Kapitał poprzez swoją siłę wchodzi w interakcje z regulatorem.\nFundusze osiągają spektakularne sukcesy, ale mogą również działać destrukcyjnie. Przykładem tego typu kryzysowych działań na polskim rynku był przypadek GetBack S.A., którego skutki w różnych wymiarach trwają do dziś. Czy wyciągnęliśmy wnioski z tego doświadczenia? Jeśli tak, to jakie? Jak działa nasz system nadzoru? Jaki wpływ na giełdy mają działania funduszy private equity?\n• Jak budować wartość w private eqiuty? Model idealnej inwestycji.\n• Infrastruktura prawna i otoczenie private equity. Warunki konieczne dla rozwoju sektora.\n• Mechanizmy nadzoru i kontroli. Czy jest potrzeba zdefiniowania granic ryzyka i ograniczania swobody inwestowania przez fundusze private equity?\n• Rynek publiczny, a private equity. Sposoby kohabitacji.\n• Wirecard, GetBack – co poszło nie tak?\nManaging Partner, Cornerstone Partners


Krok 1 - wybór koloru deski\nKrok 2 - wykończenie deski kompozytowej\nKupując deski tarasowe mamy możliwość wyboru jej wykończenia, od deseniu drewna, szlifu aż po szczotkowanie. Decydujemy również czy dana struktura ma być w wąskiej czy w szerokiej ryfli. Sprawia to, że deski kompozytowe posiadają wszechstronnewykorzystanie na balkonach, tarasach, patio, altanach, donicach, ławeczkach lub innej architekturze ogrodowej w zależności od upodobań klientów. Dodatkowo zapewniamy estetyczny montaż, dzięki czemu osiągną Państwo unikalny wygląd balkonu lub tarasu. Oferowane przez firmęprodukty to nie tylko dobry wygląd estetyczny ale także gwarantowana długotrwałość. Zależy nam na tym, aby zapewnić Klientom deski tarasowe posiadające odpowiednią sztywność, a zarównowysoką odporność na działanie zmiennych warunków atmosferycznych oraz uszkodzenia mechaniczne.\nZapraszamy do nas na zakupy, w Fabryce tarasów pracuje młody zespół ludzi o dużych ambicjach i wysokiejkulturze osobistej, posiadający bardzo dużą wiedzę na temat oferowanychproduktów. Jeśli będzie taka potrzeba, to przedstawiciel handlowy podjedzie doPaństwa aby doradzić najlepsze i najkorzystniejsze finansowo rozwiązanie.\nSzczegółową ofertę desek tarasowych znajdą Państwo tutaj.


Bye Bye Covid Wywiad Andreasa Kalckera na mms-seminar.com\nNowa książka Andreasa Kalckera\nW najnowszym wywiadzie z Alim Erhanem Andreas Kalcker wyjaśnia m.in. rzekome zarzuty karne, jakie mu postawiono. W końcu, powiedział, była to wspólnie skoordynowana akcja medialna przeciwko niemu, a ta dalsza kampania oszczerstw była pozbawiona jakichkolwiek podstaw.\nCo więcej, daje nadzieję zarówno zaszczepionym, jak i nieszczepionym.\nDzięki samodzielnym zabiegom z użyciem dwutlenku chloru można było bezpiecznie uniknąć niebezpieczeństw i skutków ubocznych szczepionek Covid oraz sheddingu (przenoszenia białek SPIKE).\nMiędzynarodowe stowarzyszenie lekarzy COMUSAV.com (w szczególności dla badań i zastosowania dwutlenku chloru przeciwko COVID) rośnie bardzo imponująco na całym świecie.\nCOMUSAV ma obecnie ponad 82.000 członków, z których 7.000 to ratownicy medyczni, a 5.000 lekarze.\nPrzeprowadzono wiele badań, których wyniki były bardzo obiecujące.\nDożylne stosowanie dwutlenku chloru\nWedług Andreasa Kalckera, dożylne podawanie roztworów dwutlenku chloru okazało się niezwykle skuteczne w przypadku pacjentów intensywnej terapii.\nW tym celu lekarze podawali 10 ml roztworu dwutlenku chloru o stężeniu 3000 ppm dziennie przez 4 dni. Dawkę podzielono na dwie dawki po 5 ml rano i wieczorem.\nDo worka infuzyjnego zawierającego 500 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej dodano 5 ml roztw oru dwutlenku chloru. Ponieważ każdy roztwór dwutlenku chloru może z czasem przejść w zakres pH kwaśnego, do tego samego worka infuzyjnego dodano kolejne 3 do 5 ml roztworu wodorowęglanu (8,4%) i taką mieszaninę podano dożylnie przez kroplówkę.\nWażne było, aby kroplówka działała bardzo powoli. W ten sposób można znacznie wydłużyć czas, w którym dwutlenek chloru jest dostarczany do organizmu. Po 1-2 dniach u prawie wszystkich pacjentów nastąpiła poprawa i mogli oni przyjmować dodatkowe doustne dawki roztworów dwutlenku chloru. W ponad 95% przypadków objawy zagrażające życiu ustąpią całkowicie po 4 dniach.\nTylko lekarze, weterynarze i inni przeszkoleni pracownicy służby zdrowia mogą i powinni podawać infuzje!\nPacjent powinien być pod stałą obserwacją!\nStanowczo odradzamy samoleczenie, zwłaszcza przez laików!\nWiększość dostępnych w handlu produktów zawierających dwutlenek chloru NIE nadaje się do infuzji! Klasyczny MMS (1 butelka NaCLO2 i 1 butelka HCl) daje roztwór, który ma zdecydowanie zbyt kwaśne pH. Gotowe rozwiązania CDS/CDL, a także CDSplus nie są do tego wystarczająco czyste. Tutaj najmniejsze cząsteczki powietrza i kurzu mogą prowadzić do wstrząsów alergicznych.\nMożna i należy stosować tylko ultra czysty, nanofiltrowany roztwór dwutlenku chloru. W razie wątpliwości należy zawsze sporządzić roztwór z nano filtrem wstępnym i dodać go do worka infuzyjnego.\nWartość pH roztworu dwutlenku chloru może ulegać wahaniom nawet w najczystszej, nanofiltrowanej postaci. Dlatego ZAWSZE przed użyciem należy dodać do worka infuzyjnego bufor alkaliczny w postaci 3-5 ml roztworu wodorowęglanu (8,4%)!\nInfuzja powinna być wykonywana w bardzo wolnym tempie!\nAndreas Kalcker zapowiedział również wydanie swojej najnowszej książki“BYE BYE COVID“.\nKsiążka będzie dostępna od 11.11.2021 r. i zostanie wydana od razu w języku niemieckim, angielskim i hiszpańskim. Planowane są kolejne wersje językowe.\nAndreas Kalcker będzie w tym czasie w Meksyku i prawdopodobnie ogłosi książkę razem z ojcem MMS – Jimem Humble.\nW tej książce ponad 30 lekarzy w bardzo imponujący sposób opisuje swoje doświadczenia z tą dziwną pandemią i swoje sukcesy z dwutlenkiem chloru.\nW odpowiednim czasie podlinkujemy tutaj źródło dostaw i ogłosimy je w newsletterze MMS i na kanale Telegram akasha.tv!


Dolnośląskie: Lepsza komunikacja do mostu w Brzegu Dolnym - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\nDolnośląska Służba Dróg i Kolei podpisała umowę na wykonanie zadania zakładającego skomunikowanie mostu na Odrze w Brzegu Dolnym z DK-94 i DW-340 na odcinku od drogi powiatowej 2060D do włączenia do drogi powiatowej 2059D.\nZadanie wykona konsorcjum Mota Engil i Himmel&Papesch. Wartość umowy to ponad 40,5 mln zł i zostanie ona wykonana w ciągu 22 miesięcy od podpisania umowy. Zadaniem konsorcjum będzie wykonanie projektu i realizacja prac budowlanych.\nWykonawca zacznie od dostosowania istniejącej dokumentacji projektowej do założeń zawartych w wielokryterialnej analizie techniczno-ekonomicznej, opracuje też kompletną dokumentację geodezyjno-prawną i uzyska zezwolenie na realizację inwestycji drogowej.\nNastępnym krokiem będzie wykonanie prac budowlanych, które zakładają między innymi budowę drogi wojewódzkiej o długości 3,98 km, rozbiórkę i odbudowę fragmentów dróg powiatowych, wykonanie dróg obsługujących o długości około 3 km oraz ciągu pieszo-rowerowego o długości około 1,5 km.\nNa tym odcinku powstanie wiele obiektów inżynierskich. Będą to między innymi: przepusty zintegrowane (14), przejścia dla zwierząt (7), mosty nad ciekami (2) oraz wiadukt kolejowy (1). Ponadto, zamontowane zostaną urządzenia BRD, powstanie oznakowanie poziome i pionowe, usunięte zostaną też kolizje istniejących sieci z projektowaną trasą.


Przepis na jako¶æ kukurydzy na kiszonkê\nJak uzyskaæ wysok± jako¶ci kukurydzy na kiszonkê? Odpowied¼ na to pytanie znaj± eksperci z Limagrain. Wa¿ny jest wybór odpowiedniej odmiany, jej tolerancja na suszê, optymalny termin zbioru – ale nie tylko. Jeden z kluczowych czynników stanowi tak¿e prawid³owa ochrona, która warunkuje wzrost ro¶lin i jako¶æ plonu. W tym sezonie na polach pokazowych LG zosta³a zastosowana technologia herbicydowa polskiej firmy INNVIGO, która przynios³a bardzo dobry efekt.\nFirma nasienna Limagrain (LG) kolejny raz zaprosi³a rolników na Dni Pola. Tegoroczna edycja imprezy odby³a siê 12 wrze¶nia w Stacji Hodowlanej w D±brówce, w gminie Borek Wielkopolski, gdzie testowane s± wszystkie produkty z portfolio LG. Tematami przewodnimi by³y metody okre¶lania zawarto¶ci suchej masy ro¶lin kukurydzy oraz odmiany i technologia uprawy kukurydzy w warunkach suszy.\nDla polskich hodowców kukurydzy rok 2018 by³ specyficzny, poniewa¿ kolejny raz ogromnym wyzwaniem okaza³a siê susza. Problem ten dotyka ponad 70% europejskich plantacji tej ro¶liny, a skutkiem jest utrata nawet 80% plonów. Aby pomóc rolnikom, LG opracowa³o kompleksow± technologiê wspomagaj±c± uprawy kukurydzy w warunkach niedoborów wody. Pierwszym etapem jest wyselekcjonowanie najbardziej tolerancyjnych na suszê odmian, a kolejnym uwzglêdnienie g³ównych czynników ryzyka, jakie wystêpuj± w danym gospodarstwie, czyli klimatu, typu gleby i praktyk agronomicznych. – Kiedy mówimy o minimalizowaniu skutków suszy, wa¿na jest nie tylko genetyka, ale i inne parametry: nawo¿enie, ochrona, p³odozmian – podkre¶la³ Leszek Chwalisz, Marketing & Product Manager w Limagrain.\nJednym z zagadnieñ, jakie zosta³y poruszone podczas spotkania, by³a w³a¶nie ochrona herbicydowa kukurydzy, która warunkuje pó¼niejsz± jako¶æ plonu i uzyskiwanej z niego kiszonki. W tym sezonie specjali¶ci z Limagrain zdecydowali siê na wdro¿enie programu ochrony rekomendowanego przez firmê INNVIGO, który przyniós³ bardzo pozytywny efekt. – INNVIGO jest naszym partnerem podczas dni polowych. Mówimy o genetyce, ale wa¿nym elementem, je¶li chodzi o suszê w uprawie kukurydzy, jest prawid³owa strategia ochrony – mówi³ Leszek Chwalisz. – Musimy pamiêtaæ, ¿e kukurydza kiszonkowa i ziarnowa s± uprawiane w inny sposób i ochrona musi byæ poprowadzona trochê inaczej ni¿ w odmianie ziarnowej.\nNa terenach, na których zlokalizowana jest Stacja Hodowlana, wystêpuj± m.in.: chwastnica jednostronna (stanowi±ca w ca³ej Polsce du¿e zagro¿enie dla kukurydzy), chwasty dwuli¶cienne,\ntakie jak bardzo powszechna komosa, psianka czarna czy przytulia. Trzeba pamiêtaæ, ¿e na polach, gdzie wykonywane jest nawo¿enie organiczne, w³a¶nie te chwasty stanowi± najwiêkszy problem. O rozwi±zaniu, z jakiego skorzystano w D±brówce, opowiedzia³ Marcin Bystroñski, Mened¿er ds. upraw rolniczych w INNVIGO: – Na polach pokazowych Limagrain zosta³a wykonana ochrona herbicydowa INNVIGO. Tutaj nie mog³o byæ kompromisów, ochrona musia³a byæ stuprocentowa. Preparaty Rincon 25 SG i Henik 50 SG zosta³y wsparte jeszcze trzecim ¶rodkiem ochrony ro¶lin – herbicydem Cornmax 340 SE; jest to bromoksynil i terbutylazyna. Ta kombinacja kompleksowo ochroni³a kukurydzê przed chwastami jednoli¶ciennymi prosowatymi i chwastami dwuli¶ciennymi. Skuteczno¶æ tych preparatów by³a stuprocentowa. Jak doda³ przedstawiciel INNVIGO, ju¿ nied³ugo portfolio oferowanych przez firmê ¶rodków przeznaczonych do kukurydzy wzbogaci siê o nowe rozwi±zania: – Na dzieñ dzisiejszy s± to Rincon 25 SG i Henik 50 SG, czyli rinsulfuron i nikosulfuron, jedne z podstawowych substancji aktywnych dostêpnych na rynku, je¿eli chodzi o herbicydy kukurydziane. W przysz³ym roku pojawi± siê nowe produkty do zastosowañ przedwschodowych i powschodowych. Bêd± to wielosk³adnikowe herbicydy o bardzo szerokim spektrum zwalczanych chwastów.\nDlaczego ochrona herbicydowa kukurydzy jest tak istotna, szczególnie w przypadku odmian przeznaczonych na kiszonki? Wyja¶nia³ to Marek Skwira, Product Manager ds. kukurydzy w Limagrain: – Kukurydza jest ro¶lin± ¶wiat³olubn±, siejemy j± w du¿ych miêdzyrzêdziach, tu jest ¶wietne pole manewru do wzrostu chwastów. St±d nasza wspó³praca z firm± chemiczn± INNVIGO, która gwarantuje naszym klientom czyst± plantacjê. Bo je¶li chcemy osi±gn±æ wysoki plon zarówno ¶wie¿ej, jak i suchej masy, musimy mieæ czyste pole, poniewa¿ kukurydza nie lubi konkurencji chwastów. Ona siê wtedy gorzej rozwija, wydaj±c gorszy plon.\nAby wyprodukowaæ najlepszej jako¶ci paszê objêto¶ciow± z kiszonki z kukurydzy, warto wcze¶niej sprawdziæ zawarto¶æ suchej masy. Parametr ten pozwala okre¶liæ optymalny termin zbioru ro¶lin na kiszonkê. Eksperci rekomenduj±, aby ¿niwa nast±pi³y w momencie, kiedy wska¼nik wynosi 30-35%. – Jest to idealny kompromis miêdzy dojrza³o¶ci± ziarna i dojrza³o¶ci± czê¶ci strawialnych w³ókna: celulozy i hemicelulozy – zaznaczy³ Marek Skwira. Parametr suchej masy mo¿na okre¶liæ, przeprowadzaj±c test samodzielnie za pomoc± mikrofalówki albo suszarki do grzybów. Mo¿na równie¿ skorzystaæ z profesjonalnych metod, którymi dysponuj± mobilne laboratoria LG.\nJak podkre¶laj± specjali¶ci, odmiana kiszonkowa kukurydzy ró¿ni siê od odmiany ziarnowej – ma inn± budowê, inaczej oddaje wodê i inaczej dojrzewa. Dlatego nale¿y zacz±æ od wyboru odpowiedniej odmiany, stworzonej specjalnie z my¶l± o potrzebach ¿ywieniowych byd³a mlecznego, czyli odmiany przeznaczonej na kiszonkê: gêsto ulistnionej i posiadaj±cej gen zielono¶ci, zwiêkszaj±cy okno optymalnego terminu zbioru.\nO tym, jak du¿e znaczenie ma wybór typowo kiszonkowych odmian, mówi³ te¿ dr hab. in¿. Zbigniew Podkówka z Katedry Fizjologii, Zoofizjoterapii i ¯ywienia Zwierz±t na Uniwersytecie Techniczno-Przyrodniczym (UTP) w Bydgoszczy. – S± to z regu³y wiêksze ro¶liny, czyli daj± wiêcej zielonej masy z hektara, mamy wiêc wiêcej paszy. Odmiany s± bardziej ulistnione, w zwi±zku z czym s± przez zwierzêta lepiej wykorzystywane. Skrobia z nich jest wolniej rozk³adana w ¿waczu, przez to te odmiany s± bardziej energetyczne w ¿ywieniu byd³a – wyja¶nia³ naukowiec. – Dlatego przy wyborze powinni¶my siê, moim zdaniem, kierowaæ trzema parametrami. Po pierwsze: plonowaniem. Po drugie: warto¶ci± energetyczn±. I po trzecie: typem ziarna. Dr Podkówka zachêca³ rolników, ¿eby nie przywi±zywali siê do konkretnych odmian kukurydzy, tylko wymieniali je co pewien czas, poniewa¿ odmiana „¿yje” ok. 5 lat. Po tym okresie pojawiaj± siê nowe, lepsze warianty, np. charakteryzuj±ce siê wy¿sz± strawno¶ci± w³ókna. Podkre¶la³ te¿, ¿e korzystnym rozwi±zaniem jest wysiewanie kilku odmian, o ró¿nej liczbie FAO, co pozwala na wiêksz± elastyczno¶æ i wyd³u¿enie okresu zbioru, a w efekcie uzyskanie kukurydzy o odpowiedniej przydatno¶ci ¿ywieniowej.\nEkspert z UTP zwróci³ uwagê na jeszcze jeden praktyczny aspekt, jakim jest wysoko¶æ koszenia kukurydzy na kiszonkê. Jak zaznaczy³, jest zwolennikiem niskiego koszenia, tj. na wysoko¶ci 20 cm. – Podniesienie wysoko¶ci koszenia o 20 cm powoduje, ¿e powy¿ej 8 ton/ha zielonej masy zostaje na polu. Krowa rocznie spo¿ywa ok. 7,5 t kiszonki z kukurydzy. Czyli podniesienie o ok. 20 cm wysoko¶ci koszenia powoduje, ¿e jeste¶my w stanie wy¿ywiæ 1 krowê mniej z hektara. Jakby¶my to na mleko przeliczyli, okazuje siê, ¿e powy¿ej 1700 litrów mleka zostawiamy na polu. S± to konkretne, wymierne pieni±dze, które hodowca traci. Niektórzy mówi±: „podniesiemy wy¿ej, to nie zbieramy zanieczyszczeñ”. Jednak 20 cm to ju¿ jest skoszenie powy¿ej zanieczyszczeñ, które znajduj± siê na ro¶linie.


Alarmujemy o trudnej sytuacji dzieci cudzoziemców w Polsce - Stowarzyszenie Interwencji Prawnej\nW związku ze Światowym Dniem Uchodźcy Stowarzyszenie Interwencji Prawnej Amnesty International, Helsińska Fundacja Praw Człowieka i Polska Akcja Humanitarna alarmują o trudnej sytuacji dzieci cudzoziemców w Polsce.\nRocznie ok. 500 cudzoziemskich dzieci, w tym dzieci uchodźczych, wraz z opiekunami zostaje zatrzymanych i umieszczonych w strzeżonych ośrodkach dla cudzoziemców. Pobyt w takich ośrodkach może trwać nawet 12 miesięcy i wiąże się z faktycznym pozbawieniem wolności, sam ośrodek i reżim w nim panujący wzorowany jest także na rozwiązaniach więziennych. “Dzieci, w szczególności dzieci pozostające bez opieki, nie powinny być umieszczane w detencji tylko z tego powodu, że są cudzoziemcami.”  mówi Agnieszka Kunicka z Polskiej Akcji Humanitarnej.\nPolska jest zobowiązana do przestrzegania praw dziecka, również cudzoziemca, poprzez przyjęte przez zobowiązania międzynarodowe (m.in. Konwencję Praw Dziecka, przepisy prawa Unii Europejskiej). Pomimo tego polskie sądy orzekają o umieszczeniu rodzin z dziećmi w ośrodkach strzeżonych często bez żadnego badania wpływu takiego środka na małoletnich. Zdarza się nawet, że uzasadniają wydanie takiego postanowienia lakonicznym powołaniem się na dobro dziecka.\nDzieci przebywające w strzeżonych ośrodkach dla cudzoziemców nie uczęszczają na lekcje w szkole, tylko na zajęcia edukacyjne o ograniczonym zakresie prowadzone na terenie ośrodka. “Europejski Trybunał Praw Człowieka wskazuje, że pobyt dzieci w ośrodkach strzeżonych powoduje u nich niczym nieuzasadnione cierpienie ponadto samo umieszczenie, nawet krótkotrwałe, dzieci w detencji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków w ich psychice i zaburzeń w ich rozwoju psychicznym.”  mówi Katarzyna Słubik z Stowarzyszenia Interwencji Prawnej.\nPolskie organizacje pozarządowe prowadzą kampanię na rzecz wprowadzenia zakazu umieszczania dzieci cudzoziemskich w zamkniętych ośrodkach strzeżonych. “Jednocześnie postulujemy wprowadzenie praktyki stosowania środków, alternatywnych do detencji, tj. wyznaczenia cudzoziemcowi miejsca zamieszkania i zobowiązania go do zgłaszania się do właściwego organu dozoru”  mówi Jacek Białas z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka.\nPrzy okazji Światowego Dnia Uchodźcy organizacje pozarządowe przypominają również o trwającej akcji abolicyjnej. Jeszcze przez dwa tygodnie cudzoziemcy przebywający nielegalnie na terenie Polski, także ci którzy ubiegali się bezskutecznie o nadanie statusu uchodźcy i spełniają określone wymogi, mogą składać do właściwego wojewody wnioski o zalegalizowanie pobytu. Na chwilę obecną cudzoziemcy w ramach akcji złożyli prawie 7,7 tys. takich wniosków. Jest to liczba, która przewyższa sumę wszystkich wniosków złożonych w trakcie dwóch poprzednich akcji abolicyjnych.\nZdaniem organizacji pozarządowych, inicjatywa przeprowadzenia akcji abolicyjnej zasługuje na pochwałę. Organizacje postulują także wprowadzenie stałego mechanizmu abolicyjnego do ustawy. Taki mechanizm stworzyłby możliwość zalegalizowania pobytu cudzoziemca, po spełnieniu przez niego określonych warunków.\nTagi : dzień uchodźcy\nPoprzedni artykuł Previous post: Uwagi do XX i XXI sprawozdania RP z Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej\nNastępny artykuł Next post: Koalicja na rzecz zniesienia detencji małoletnich cudzoziemców


Wywoływanie zdjęć Osiek - sieć punktów Foto4u - odbitki zdjęć online\nPunkty Odbioru - Osiek\nWywoływanie zdjęć Osiek - sieć punktów Foto4u - wysyłka zdjęć online - Odbiór w Osiek\nOsiek - wywoływanie zdjęć przez Internet\nFotolab internetowy Foto4u działa na terenie całej Polski. Jednym z tysięcy punktów, w którym można odebrać odbitki online jest Osiek.\nOdbitki zdjęć w Osiek są wywoływane na papierze matowym lub błyszczącym, który należy wybrać zgodnie ze swoimi oczekiwaniami. Oferujemy papier Kodak Standard oraz Kodak Premier Professional. Czym różnią się oba materiały wydruku? Pierwszy papier gwarantuje dobry kontrast, wysokie nasycenie kolorów, poprawne oddanie ostrości i jest optymalną relacją jakości do ceny. W drugim przypadku otrzymasz odbitki o bardzo wysokim kontraście, świetnym oddaniu czerni i szarości, bardzo wysokim nasyceniu kolorów. Dzięki niemu odbitki zdjęć Osiek uzyskają najlepszą jakość ? grubość papieru jest nieznacznie wyższa niż w opcji Standard.\nPliki do wywołania zdjęć Osiek nie powinny przekraczać 128 MB wagi ? jednorazowo można przesłać na serwer pliki o wadze 800 MB. Rozmiar, wagę zdjęcia dopasowuje się jednak do planowanej wielkości zadruku, obliczając po prostu rozdzielczość. Nie istnieje reguła która mówi, że im większy plik, tym lepiej - najważniejsza jest zgodna rozdzielczość.\nPliki zdjęć w Osiek powinny być dostarczone w formacie jpg, jpeg, png, gif, bmp, tif lub tiff. Jeśli chcesz wysłać je w innym rozszerzeniu, skontaktuj się z naszym biurem obsługi.\nJeśli chcesz być zadowolony z zamówionych odbitek w Osiek, wybierz pliki o wysokiej rozdzielczości, najlepiej 300 dpi. Wielkość pliku do wywołania jest związana z rozmiarem produktu. Jeśli chcesz np. zamówić odbitki 10x13 cm, skorzystaj ze wzoru: rozmiar zadruku w cm/2,54x300 dpi ? co daje nam wynik 1181x1535 px. Polecamy nasz poradnik o tym, jak przygotować zdjęcia przed złożeniem zamówienia, w którym można łatwo sprawdzić odpowiednią rozdzielczość.\nRęczna Korekcja Zdjęć w Osiek to opcja dodatkowa, z której można skorzystać podczas składania zamówienia. Oznacza ona dodatkową poprawę balansu bieli, kontrastu czy kolorów przez profesjonalnego grafika. Nie dotyczy ona skomplikowanych retuszy, usuwania obiektów, odzyskiwania obszarów przejaśnionych itd. W razie dodatkowych pytań, zapraszamy do kontaktu.


Ogromne pieniądze na trzynastki dla urzędników - Czestochowa.dlawas.info - Największy portal informacyjno - rozrywkowy w regionie\nOgromne pieniądze na trzynastki dla urzędników\nPracownicy budżetówki i samorządowcy otrzymają dodatkową pensję. Będzie to prawie milion urzędników w całym kraju.\nMiniony rok miał być ostatnim, w którym urzędnicy dostaną trzynastą pensję. W Kancelarii Premiera był przygotowywany tzw. Kodeks urzędniczy, który miał zrównać zasady zatrudniania i wynagradzania urzędników rządowych i samorządowych.\nNaturalnie, nie chodziło tylko o zasady, ale głównie o to, że likwidacja samej trzynastki w administracji rządowej przyniosłaby roczne oszczędności rzędu 5 mln zł. Jednak pomysł upadł.\nPieniądze na trzynastki musiały się więc znaleźć zarówno w tegorocznym budżecie państwa jak i kasach samorządowych.\nNa wypłatę dla pracowników sfery budżetowej zostało przeznaczone 2,4 mld zł, a dodatkowe 4 mld wypłacą samorządy.\nW sumie na dodatkową pensję w tym roku pójdzie 6,4 mld zł. Pierwsze wypłaty przewidziane są na styczeń, ostatnie mają trafić na konta pracowników do końca marca. Warto przypomnieć, że te pieniądze pochodzą z naszych podatków.


Przebudowa i wyposażenie pomieszczeń w Zespole Szkół / Realizowane projekty / Fundusze Europejskie - projekty / Dla mieszkańców / Miasto Dynów\nPrzebudowa i wyposażenie pomieszczeń w Zespole Szkół\nTytuł projektu: „Przebudowa i wyposażenie pomieszczeń w Zespole Szkół przy ulicy Szkolnej w Dynowie”.\nW dniu 12 stycznia 2016 r. Gmina Miejska Dynów w odpowiedzi na ogłoszony nabór w ramach osi priorytetowej VI – Spójność przestrzenna i społeczna, Działanie 6.4 Infrastruktura edukacyjna, Poddziałanie 6.4.3 Szkolnictwo ogólne Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020, złożyła do Urzędu Marszałkowskiego wniosek o dofinansowanie projektu pn.: „Przebudowa i wyposażenie pomieszczeń w Zespole Szkół przy ulicy Szkolnej w Dynowie”. Projekt przeszedł pozytywnie ocenę formalną i merytoryczną i został wybrany przez Zarząd Województwa Podkarpackiego do dofinansowania ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.\n29 sierpnia 2016 r. Burmistrz Miasta Dynów – Zygmunt Frańczak, przy kontrasygnacie Skarbnika Gminy – Renaty Potocznej podpisali umowę o dofinansowanie niniejszego projektu.\nPrzedmiotem niniejszego projektu jest poprawa stanu dydaktycznej infrastruktury szkolnej\ni gimnazjalnej w Zespole Szkół w Dynowie poprzez przebudowę sanitariatów, pomieszczeń dydaktycznych, na potrzeby realizacji kształcenia ogólnego wynikające z podstawy programowej dla szkół podstawowych i gimnazjalnych.\nZadanie 1. Przebudowa sanitariatów na I kondygnacji:\nWykonanie wykładzin podłogowych, powłok malarskich i okładzin ściennych,\nWymiana stolarki i wykończenie wnętrza.\nMontaż armatury sanitarnej.\nZadanie 2. Przebudowa sanitariatów na II kondygnacji:\nZadanie 3. Przebudowa pomieszczeń dydaktycznych na IV kondygnacji:\nWykonanie przebudowy ścian konstrukcyjnych,\nZadanie 4. Przebudowa istniejącej szatni i sanitariatów przy sali gimnastycznej na I kondygnacji:\nZadanie 5. Przebudowa istniejącej fasady elewacyjnej przy klatce schodowej:\nWykonanie ściany murowanej,\nWykonanie docieplenia oraz ułożenie tynku zewnętrznego.\nZadanie 6. Zakup niezbędnego wyposażenia dydaktycznego do realizacji podstawy programowej\nz matematyki, przyrody, informatyki i fizyki, z przeznaczeniem do szkolnych pracowni: przyrodniczej, matematycznej, fizycznej i komputerowej.\nzwiększenie dostępności oraz poprawa jakości oferty edukacyjnej na poziomie podstawowym\ni gimnazjalnym w Gminie Miejskiej Dynów.\nzwiększenie atrakcyjności oferty edukacyjnej na terenie Gminy Miejskiej Dynów;\npodniesienie skuteczności realizacji programów wychowawczych i edukacyjnych;\npoprawa wizerunku szkoły w społeczności lokalnej;\nograniczenie dysproporcji szans rozwojowych dzieci pomiędzy Gminą Miejską Dynów\na pozostałymi obszarami miejskimi województwa;\npoprawa poziomu wykształcenia mieszkańców.\nRealizacja projektu spowoduje, że wszystkie zajęcia dydaktyczne Zespołu Szkół będą prowadzone w obiektach do tego przystosowanych.\nOgół podejmowanych w projekcie działań, ma na celu podwyższenie jakości edukacji na terenie Gminy Miejskiej Dynów poprzez poprawę stanu technicznego, zakup wyposażenia i rozbudowę placówek oświatowych.\nTworzenie warunków dla nowoczesnego nauczania, w ramach projektu odbywać się będzie poprzez modernizację oraz doposażenie infrastruktury edukacyjnej, która stanowi niezbędny element do poprawy jakości i efektywności nauczania.\nW projekcie ujęto:\nprace budowlane w odniesieniu do tych obiektów Zespołu Szkół w Dynowie, który tego wymagają,\nzakup wyposażenia dydaktycznego (pracowni przedmiotowych), w tym ICT, w zakresie których zdiagnozowano istotne braki i niedostosowanie do obowiązujących standardów.\nDzięki realizacji prac budowlanych, tj. przebudowie dotychczasowych pomieszczeń lekcyjnych poprawią się możliwości prowadzenia zajęć rewalidacyjnych, korekcyjnych, wyrównawczych itp. Poprawie ulegnie również stan techniczny i funkcjonalność sanitariatów. Poprawi się też funkcjonalność i stan techniczny obiektu sali gimnastycznej tj. szatni i sanitariatów przy sali gimnastycznej.\nZakup niezbędnego wyposażenia dydaktycznego umożliwi efektywniejszą i atrakcyjniejszą realizację podstawy programowej z matematyki, przyrody, informatyki i fizyki w szkolnych pracowniach: przyrodniczej, matematycznej, fizycznej i komputerowej.\nTe wszystkie działania przyczynią się od osiągnięcia celu bezpośredniego projektu jakim jest zwiększenie dostępności oraz poprawa jakości oferty edukacyjnej na poziomie podstawowym\nWykorzystywanie w procesie nauczania już od wczesnych etapów kształcenia nowoczesnych pomocy dydaktycznych, w tym sprzętu ICT ma olbrzymi wpływ, na atrakcyjność kształcenia, oraz wyniki osiągane przez uczniów.\nWszystkie powyższe działania i fakt osiągnięcia celu bezpośredniego projektu przyczynią się do realizacji następujących celów ogólnych związanych ze zwiększeniem atrakcyjności oferty edukacyjnej, podniesieniem skuteczności realizacji programów wychowawczych i edukacyjnych, poprawą wizerunku szkoły w społeczności lokalnej oraz ograniczeniem dysproporcji szans rozwojowych dzieci pomiędzy Gminą Miejską Dynów a pozostałymi obszarami miejskimi województwa a w długofalowym efekcie poprawą poziomu wykształcenia mieszkańców.\nWartość projektu: 662 068,91 zł, w tym wartość wyposażenia 4 klasopracowni: 271 497,18 zł\nDofinansowanie z Funduszy Europejskich w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020: 562 758,53 zł\nWkład Gminy Miejskiej Dynów: 99 310,38 zł\nPlanowany termin realizacji projektu: sierpień 2016 – marzec 2018.


www.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → Listy do Gościa → Wiktorii z pomocą\nWymaga intensywnej rehabilitacji i bardzo drogiego sprzętu do usprawniania. Dotychczasowa rehabilitacja przynosi bardzo dobre efekty, jednak jej koszt jest bardzo dużym ciężarem dla naszego skromnego budżetu. Wiktoria jest bardzo pogodnym, miłym i kochanym dzieckiem. Ładnie mówi.\nSzczerze wierzymy, że wspólny trud nie pójdzie na marne i wkrótce nauczy się chodzić. Ze względu na chorobę dziecka nie mogę podjąć pracy, dlatego proszę o pomoc. Nie mam wygórowanych marzeń. Największym z nich jest to, aby moja córka była rehabilitowana. Stąd moja gorąca prośba o zrozumienie i ofiarność.\nZ dopiskiem: „Darowizna na rzecz Wiktorii Czapli”\ndodane 21.09.2009 21:39


Bezrobotnemu mogą być przyznane jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej w wysokości określonej w umowie nie przekraczającej jednak 500% przeciętnego wynagrodzenia.\nBezrobotnemu mogą być refundowane koszty pomocy prawnej konsultacji i doradztwa dotyczących podjęcia działalności gospodarczej do wysokości 80% udokumentowanych kosztów nie wyższej jednak niż przeciętne wynagrodzenie.\nPRZYZNAWANIA BEZROBOTNYM JEDNORAZOWO ŚRODKÓW NA PODJĘCIE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ\n1. Podstawę prawną ustalenia procedury przyznawania bezrobotnym jednorazowo\nśrodków na podjęcie działalności gospodarczej stanowią przepisy:\na) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy\n(Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.)\nb) rozporządzenia MPiPS z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków\ni trybu dokonywania refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej oraz form zabezpieczania zwrotu otrzymanych środków. (Dz. U. nr 236, poz. 2002 z póżn. zm.)\nc) ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291 z późn. zm.)\nd) ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173,\npoz. 1807 z późn. zm.)\ne) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.)\nf) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r.)\ng) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państw w zakresie zatrudnienia (Dz.Urz. UE L 337 z 13.12.2002 r.; Dz.Urz. UE L 368 z 23.12.2006 r.)\nh) kodeksu cywilnego\ni) kodeksu pracy\nj) kodeksu karnego\nk) kodeksu karno-skarbowego\n2. Bezrobotnemu na jego wniosek mogą być udzielone jednorazowo środki finansowe na\na) jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna,\nb) w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych lub robót publicznych;\nc) nie otrzymał w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku pożyczki z Funduszu Pracy lub z innych funduszy publicznych środków na podjęcie działalności gospodarczej lub rolniczej;\nd) nie otrzymał dotychczas z Funduszu Pracy bezzwrotnych środków na podjęcie działalności gospodarczej;\ne) spełnia warunki, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006\nz dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r.)\nf) spółdzielnia socjalna, do której ma zamiar przystąpić, nie zalega z opłacaniem\ng) nie prowadził działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej;\nh) nie był w okresie 2 lat przed dniem złożenia wniosku skazany za przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, w rozumieniu ustawy dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny;\ni) nie toczy się wobec niego postępowanie karno – skarbowe,\nj) wniosek jest kompletny i prawidłowo sporządzony.\n3. Środki mogą być przyznane na:\na) podjęcie nowej działalności gospodarczej w profilu:\nb) refundację udokumentowanych kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa\ndotyczącego podejmowanej działalności gospodarczej, nie wyższych jednak niż\n80 % wysokości przeciętnego wynagrodzenia, poniesionych od dnia zawarcia umowy\ndo dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej.\n4. Wyłączeniu z udzielenia pomocy podlega:\na) handel obwoźny,\nb) działalność rolnicza,\nc) działalność w zakresie transportu krajowego towarów (rzeczy) oraz osobowego\nprzewozu krajowego osób.\n5. Środki mogą być przeznaczone na:\na) zakup maszyn urządzeń i narzędzi, oraz środków transportu a także\nwyposażenia z grupy 8 Klasyfikacji Środków Trwałych,\nb) zakup towarów i surowców do dalszej odsprzedaży i wyposażenia niezbędnego\ndo prowadzenia działalności w części nie przekraczającej 25% kwoty\nc) kosztów przygotowania obiektu lub miejsca prowadzenia działalności w części nie przekraczającej 30% udzielonego dofinansowania\nd) pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanego z podjęciem tej działalności.\n6. Wysokość kwoty środków przyznanych jednorazowo na rozpoczęcie działalności gospodarczej nie może przekroczyć 500 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu zawarcia umowy. W przypadku gdy działalność jest podejmowana na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych w rozumieniu przepisów prawa spółdzielczego, wysokość przyznanych bezrobotnemu środków\nnie może przekraczać 300 % przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka założyciela spółdzielni oraz 200 % przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka przystępującego do spółdzielni po jej założeniu.\n7. Bezrobotny ubiegający się o uzyskanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej:\na) składa w PUP wniosek zawierający:\n- kwotę wnioskowanych środków;\n- kalkulację kosztów związanych z podjęciem działalności, jakie zostaną poniesione do dnia poprzedzającego dzień jej rozpoczęcia, źródła ich finansowania oraz wskazanie działań podjętych na rzecz rozpoczęcia działalności, dotyczących w szczególności pozyskania lokalu, uzyskania niezbędnych pozwoleń oraz odbycia szkoleń;\n- szczegółową specyfikację wydatków przeznaczanych w szczególności na zakup środków trwałych, materiałów, towarów, pozyskanie lokalu, opłatę wpisowego lub wkładu do spółdzielni socjalnej oraz harmonogram wydatków w ramach wnioskowanych środków;\n- proponowaną formę zabezpieczenia zwrotu środków;\n- przewidywane efekty ekonomiczne prowadzenia działalności gospodarczej:\nb) umożliwi przeprowadzenie pracownikowi PUP sprawdzenie proponowanego miejsca\n8. Do wniosku powinny być dołączone następujące dokumenty:\na) kopie dokumentów potwierdzający uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej, świadectwo ukończenia kursu prowadzenia działalności gospodarczej, świadectwo ukończenia szkoły (studiów), dokument uprawniający do wykonywania danego rodzaju usług, itp.\nb) kopie aktu własności lokalu lub umowy dzierżawy w przypadku działalności produkcyjnej, handlowej, usług stałych.\nc) oświadczenie bezrobotnego zamierzającego podjąć działalność gospodarczą (Załącznik nr. 1 do wniosku)\nd) oświadczenie współmałżonka (Załącznik nr. 2)\ne) zaświadczenia o wynagrodzeniu poręczycieli lub uzyskiwanych przez nich dochodach ,\nf) kopia zaświadczenie NIP\ng) kopie dowodów tożsamości (dowód osobisty, karta stałego pobytu)\nh) inne załączniki uzgodnione z Powiatowym Urzędem Pracy a niezbędne do zawarcia umowy\n9. Kopie składanych dokumentów powinny być potwierdzone za zgodność z oryginałem.\n10. Ustanowienie zabezpieczenia:\na) formy zabezpieczenia:\n- weksel z poręczeniem wekslowym,\n- poręczenie osób fizycznych,\n- zastaw na prawach lub rzeczach,\n- akt notarialny o poddaniu się egzekucji przez dłużnika\nb) w przypadku poręczenia przez min. 2 osoby fizyczne wysokości ich miesięcznego przeciętnego wynagrodzenia brutto z 3-ech ostatnich miesięcy nie może być\nniższa niż 150 % najniższego wynagrodzenia obowiązującego w dniu złożenia wniosku\nc) koszty związane z zabezpieczeniem ponosi wnioskodawca\n11. Przy udzielaniu jednorazowo środków PUP kieruje się następującymi kryteriami:\nJeżeli poręczycielem będzie osoba fizyczna wnioskodawca powinien złożyć zaświadczenia o wynagrodzeniu poręczycieli zawierające oprócz danych osobowych przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto z ostatnich 3-ech miesięcy, okres zatrudnienia, informacja na temat obciążeń, informację na temat czy zakład nie znajduje się w stanie likwidacji lub upadłości.\nJeżeli poręczycielem będzie osoba prowadząca działalności gospodarczą wnioskodawca powinien złożyć: dokument rejestrowy jednostki, Regon , Nip, Zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach, Zaświadczenie o niezaleganiu płatności składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP, PIT 5 za ostatni okres działalności, PIT roczny za pełen ostatni rok obrotowy z roku poprzedzający rok złożenia wniosku.\nJeżeli poręczycielem będzie osoba prowadząca gospodarstwo rolne wnioskodawca powinien złożyć: dokument stwierdzający dochód z gospodarstwa rolnego, inne dokumenty potwierdzające uzyskiwany dochód z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego\na) zgodnością formalną wniosku z wymogami określonymi w przepisach oraz\nb) szansa powodzenia przedsięwzięcia i jego trwałością,\nc) udziałem środków własnych w planowanym przedsięwzięciu,\nd) zapotrzebowaniem na proponowany rodzaj działalności,\ne) w przypadku zamiaru prowadzenia działalności wymagającej koncesji udokumentowanie poczynionych starań o jej wydanie,\nf) stanem przygotowania do prowadzenia działalności gospodarczej (lokal,\nposiadane wyposażenie, dokumentacja techniczna, posiadane uprawnienia itp.)\n6. O przyznaniu lub odmowie udzielenia środków PUP powiadamia wnioskodawcę\n7. Zawarcie umowy:\na) udzielenie środków na podjęcie działalności gospodarczej następuje w drodze zawarcia umowy cywilno – prawnej, której stronami są wnioskodawca oraz Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy, działający na podstawie upoważnienia Starosty Działdowskiego\nb) żadna ze stron nie może dochodzić zawarcia umowy, zwłaszcza w sytuacji, jeżeli wnioskodawca nie przedstawi wcześniej kompletnego wniosku i innych niezbędnych dokumentów lub sytuacji, gdy wnioskodawca utraci wcześniej status osoby bezrobotnej,\nc) poprzez zawarcie umowy Powiatowy Urząd Pracy zobowiązuje się oddać do dyspozycji wnioskodawcy przyznaną kwotę środków pieniężnych. Wypłata środków następuje po uprzedniej rejestracji działalności gospodarczej a ich wydatkowanie w okresie od dnia zawarcia umowy do 30-ego dnia od dnia podjęcia działalności gospodarczej.\n14. W terminie do 30 dni od dnia podpisania umowy o przyznanie jednorazowych środków\na) podjęcia działalności gospodarczej w terminie 14/30  dni od dnia zawarcia umowy;\nb) przedstawienie w momencie rozliczenia dokumentów potwierdzających wydatkowanie środków (zgodnie ze szczegółowa specyfikacją i harmonogramem zakupów przedstawionych we wniosku punkt VII podpunkt 2) od dnia zawarcia umowy do 30-ego dnia od dnia podjęcia działalności gospodarczej, zgodnie z przeznaczeniem środków otrzymanych przez bezrobotnego;\nc) rozliczenia się z całej sumy środków w terminie do 2 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej;\nd) zgłoszenia faktu rozpoczęcia działalności gospodarczej do Urzędu Skarbowego i Zus-u i dostarczenia kopi dokumentów potwierdzających w/w zgłoszenia.\n8. Warunki przyjęcia dowodów zakupu do rozliczenia:\n- faktura zakupu,\n- umowa cywilno-prawna potwierdzona w Urzędzie Skarbowym;\nb) w przypadku zakupu używanych środków trwałych lub sprzętu wnioskodawca jest\nzobowiązany dołączyć do dowodu zakupu oświadczenia osoby sprzedającej stwierdzającej, że zakupione środki trwałe lub sprzęt nie zostały zakupione w ciągu 7 ostatnich lat\nz uzyskanej pomocy krajowej),\nc) transakcje zakupu nie mogą być zawarte pomiędzy członkami rodziny (wstępnymi lub\nd) rozliczenie poniesionych i udokumentowanych wydatkowanych przez bezrobotnego otrzymanych środków na podjęcie działalności gospodarczej są dokonywane w kwocie brutto.\n9. Wnioskodawca jest zobowiązany do powiadomienia PUP w Działdowie o wejściu w obrót gospodarczy poprzez złożenie oświadczenia i dostarczenie kopi dokumentu potwierdzającego uzyskanie pierwszego przychodu.\n10. Dotacjobiorca jest zobowiązany do:\na) prowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez minimum 12 miesięcy poczynając od daty wskazanej we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jako dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej\nb) nie podejmowaniu zatrudnienia w rozumieniu przepisów kodeksu pracy w okresie wskazanym w pkt. 16 podpunkt a)\nc) umożliwienia przeprowadzenia kontroli w trakcie trwania umowy.\n11. Rozpatrywanie wniosków odbywa się w trybie KPA.\n12. Ostateczne rozliczenie wywiązania się z warunków zawarcia umowy nastąpi po upływie\n12 miesięcy od daty podjęcia działalności gospodarczej wskazanej we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej po przedłożeniu przez dotacjobiorcę dokumentu\nz właściwego Urzędu Miasta lub Gminy lub KRS – potwierdzającego okres prowadzenia działalności gospodarczej oraz dokumentów potwierdzających okres podlegania obowiązku płatniczemu wobec ZUS i US.\n13. Do okresu prowadzenia działalności gospodarczej mogą być zaliczone przerwy w jej\nprowadzeniu tylko z powodu choroby lub powołania do odbycia zasadniczej lub\nzastępczej służby wojskowej.\n14. Wszelkie zmiany i uzupełnienia warunków umowy mogą być dokonywane w drodze\n15. W razie nie dotrzymywania warunków zawartej umowy wnioskodawca będzie zobowiązany w ciągu 30 dni od otrzymania wezwania dokonać zwrotu otrzymanych środków wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od daty wypłaty środków.\n22. Wykorzystanie przez beneficjenta otrzymanej kwoty środków niezgodnie z ich przeznaczeniem może być uznane za ich wyłudzenie i spowodować pociągnięcie wnioskodawcy do odpowiedzialności karnej.\n23. Otrzymana dotacja w ramach przyznanych jednorazowo środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej stanowi pomoc de minimis. (Rozp. Komisji WE nr 1998/2006 z dnia 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu WE do\npomocy de minimis Dz.U. WE L 379 z 28.12.2006)\nNiniejszy regulamin obowiązuje od 08.01.2007 r.\n rejestracja działalności gospodarczej – dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej we właściwym\nUrzędzie Miasta lub Urzędzie Gminy\n podjęcie działalności gospodarczej – data rozpoczęcia działalności gospodarczej wskazana we wpisie do\n termin podjęcia działalności będzie uzależniony od charakteru i zakresu przygotowań do prowadzenia\nproponowanej działalności gospodarczej.\nOsoba, która wytworzy?a informacj?: Justyna Stańczak\nData ostatniej aktualizacji: 2007-02-09 13:47:17