Akcesoria Karcher T-Racer T450 przystawka myjąca, KARCHER:Weibang, Pubert, Kaaz, Agroma, Simplicity, Craftsman, Vari, Ferris, Texas, Snapper, Cedrus, Karcher, Fogo, Solo by Al-ko, Al-ko, Sklep Internetowy, HONDA, MAKITA, SOLO,KARCHER myjki. Urządzenia wysokociśnieniowe, puzzi, hds, 60BC3, 55HC3, ARO\nAkcesoria Karcher T-Racer T450 przystawka myjąca\nStrona główna -> Sklep KÄRCHER -> DOMOWE\nAkcesoria Karcher T-Racer T450 przystawka myjąca:\nWyposażenie urządzeń wysokociśnieniowych Kärcher, T-Racer, pozwala na szybkie i wygodne czyszczenie powierzchni płaskich bez rozprysków wody. Zasada działania T-Racer-a jest równie prosta co skuteczna: 2 dysze wysokociśnieniowe wprawiają w ruch obrotowy śmigło umieszczone w głowicy czyszczącej. Ciśnienie wody jest siłą napędową, dzięki której T-Racer lekko unosi się nad czyszczoną powierzchnią.\nSzczotka do tarasów, kostki T-Racer 450 do urządzeń domowych KARCHER\nPrzeznaczony do czyszczenia płaskich powierzchni bez rozprysków, np. patio, tarasów i ścian z drewna jak i z kamienia, kostki brukowej itp. Obracająca się belka z dwiema dyszami zwiększa efekt mycia. Poręczny uchwyt ułatwia czyszczenie powierzchni pionowych, jak np. drzwi garażowych, dodatkowo dysza do oczyszczania w zakamarkach.\nSzczotka ma szerokość roboczą 300mm i pasuję do urządzeń domowych KARCHERA K3, K4, K5, K6, K7\nSpryskiwanie Urządzenie do czyszczenia poziomych, pionowych twardych powierzchni. Zasada jego działania umożliwia skuteczne czyszczenie nawet nierównych powierzchni- drewnianych patio, płytek, kostki brukowej-nie rozpryskując przy tym brudnej wody. Gwarantowany efekt, najmniejszym nakładem sił i w krótkim czasie.\ngłowica czyszcząca, 2 x przedłużka z tworzywa, instrukcja obsługi\nNr kat. 2.641-647.0\nw zestawie przedłużki z tworzywa\nbyło: 409 zł\nZamów: Akcesoria Karcher T-Racer T450 przystawka myjąca\n- Karcher K 3.550\n- Karcher K 4.650 ALU Jubilee\n- Karcher K 4.80 MD\n- Karcher K 5.20 M Plus\ncena brutto: 6499.00


Największe marzenie Amidou to zapomnieć - Fundacja Dobra Fabryka\nNajwiększe marzenie Amidou to zapomnieć\nHome / Blog / Największe marzenie Amidou to zapomnieć\nDziś zapraszam Was na spotkanie z Nikosem, Kateriną i naszymi podopiecznymi w niezwykłym miejscu, jakim jest wspierany przez Was Home for All na greckiej wyspie Lesvos. Warto poświęcić chwilę, żeby lepiej ich poznać.\nNikos nie lubi jeździć do Morii. Zawsze gdy stamtąd wraca, ma zaszklone łzami oczy. — Nie mogę pogodzić się z tym, jak Ci ludzie tu żyją. Z jednego piekła trafili do drugiego — zwierza się, zjeżdżając swoim wanem z obozu do zatoki Jeras. Od czterech lat wraz z żoną Kateriną robią wszystko, by przybywającym na wyspę uchodźcom trochę ulżyć. Tyle że uchodźców przybywa, a chętnych do tego, by udzielać im przemyślanej pomocy już nie tak bardzo. Mieszkańcy wyspy nie rozumieją, dlaczego Nikos i Katerina ścierając pot z czoła od świtu do nocy biegają, by ich tawerna, przyjmująca przed laty turystów, była teraz tętniącym życiem miejscem odpoczynku dla uciekających przed wojną i wycieńczonych długą tułaczką. Przed wejściem wywiesili szyld „Home for All” (Dom dla wszystkich), który wszystko wyjaśnia.\nNikos wstaje o piątej rano. Do południa prowadzi swój sklep rybny. — Z czegoś trzeba żyć — uśmiecha się i kończy rozmowę, zapewniając, że pogadamy, jak tylko zamknie interes, bo teraz ma urwanie głowy. Około 10:00 wolontariusze przywożą do Home for All pierwsze dwie grupy uchodźców. Najczęściej z sekcji dla niepełnoletnich i przebywających na uchodźstwie bez opieki. Czasem rodziny z małymi dziećmi. Pochodzą z Syrii, Afganistanu, Iraku i Demokratycznej Republiki Konga. Obywatele tych krajów to 85 procent wszystkich mieszkańców Morii. Przy stole pytam piętnastoletniego Amira, dlaczego jest tu, a nie w swoim kraju. Chłopak unosi ręce i naśladując wielką eksplozję krzyczy „Bum, bum, bum!!! Tak w moim kraju wygląda życie. Źli ludzie nie chcą nikogo straszyć, ścigać, prześladować. Mają jeden cel: zabijać całe rodziny, po kolei.” Amir dotarł na grecką wyspę ze swoim starszym kuzynem. Nie wie, co stało się z resztą rodziny. Spodziewając się najgorszego, boi się nawet dowiedzieć, co się z nimi dzieje. Chłopaki utknęli na greckiej wyspie bez środków do życia. Sytuacja z dnia na dzień stawała się coraz trudniejsza – Mój kuzyn nie mógł już wytrzymać. Powiedział, że wraca do Iraku i jak będzie bezpiecznie, to da mi znać, żebym też przyjechał. Zginął pierwszego dnia po przekroczeniu granicy swojego kraju — opowiada ze łzami w oczach nastolatek. Zaczepiam siedemnastoletniego Amidou. Pochodzi z Wybrzeża Kości Słoniowej. Osiem miesięcy zajęło mu dotarcie do wybrzeża greckiej wyspy. — To był koszmar. O tym, co się z nami działo w trakcie drogi, chcę zapomnieć. W tej chwili to moje największe marzenie — mówi. Oczy zabłysły mu, gdy na stole pojawił się półmisek z jedzeniem. — Od kilku tygodni nie jadłem ciepłego posiłku. Próbuję sobie dokładnie przypomnieć i właściwie nie wiem, czy to już nie miesiące.\nHome for All i obóz w Morii dzieli 10 minut drogi. — To bez dwóch zdań najstraszniejsze miejsce w Europie. Tak jakby Tolkien zawczasu dobrze wiedział, co się tu wydarzy, nazywając tak samo miasto w samym środku Śródziemia – mówi jedna z wolontariuszek.\nKaterina od rana pracuje w kuchni. Pięć lat temu, zanim pierwsze łódki z uchodźcami pojawiły się na plażach wyspy, było tu sporo turystów. — Mam wprawę. Z większą łatwością przychodzi mi gotowanie dla kilkuset osób, niż przygotowanie obiadu dla kilkuosobowej rodziny. Dwa razy dziennie do Morii wyjeżdża z jej kuchni kilkaset posiłków. Od września Dobra Fabryka płaci za obiady dla dzieci przebywających w obozie bez opieki. Miesięcznie to ponad 12 tysięcy posiłków. Poza tym Katerina przygotowuje każdego dnia kilkadziesiąt posiłków specjalnych. — Dostaliśmy od władz obozu listę chorych, którzy potrzebują specjalnej diety. Codziennie odwiedzają ich nasi wolontariusze, dostarczając ciepły posiłek dostosowany do ich potrzeb – mówi Katerina. Pomagają jej młodzi mieszkańcy Morii, którzy uczą się w ten sposób podstaw pracy w restauracyjnej kuchni.\nW Home for All dużo się dzieje. Zanim Nikos zamknie swój rybny interes po drugiej stronie ulicy, wolontariusze zdążą przywieźć i nakarmić dwie grupy z obozu i dostarczyć do Morii posiłki specjalne. Kiedy Nikos wraca, sprawdza, czy wolontariusze zdjęli miarę z gości. — Popatrz, ona chodzi w klapkach. Ma na nogach tylko skarpetki. Jest luty! Zimno, mokro, trzeba jej dać buty i ciepłe ubrania — tłumaczy. Kiedy goście odpoczywają, wolontariusze przeglądają używane rzeczy w małym magazynie na tyłach restauracji, które zebrali i przysłali przyjaciele z Holandii. Na podstawie przygotowanej wcześniej listy tworzą dla każdego paczkę: buty, płaszcze przeciwdeszczowe, ciepłe kurtki. Dla dzieci trochę pampersów, mleko, koce i ciepłe ubranka. Goście wracają do Morii koło 16:00. Wolontariusze mają półtorej godziny, zanim na kolacji pojawią się kolejne dwie grupy.\nTak jest każdego dnia. Wolne są poniedziałki, choć wcale nie dla Katariny i Nikosa. Wtedy mają chwilę, by zająć się swoimi sprawami. — Ostatnio w domu spadł nam na głowę sufit. Musieliśmy przenieść się do hotelu. Mieliśmy remontować nasz dom już lata temu, ale gdy pojawili się uchodźcy, nie było na to czasu. Wiesz, oni w ogóle nie mają dachu nad głową, my jakiś tam mieliśmy, więc i tak byliśmy w lepszej sytuacji — tłumaczy Nikos.\nNa początku grudnia ktoś ukradł i zdewastował im samochód. Policja odnalazła wrak po kilku dniach. – To bardzo nas zabolało. Ten samochód był jak członek rodziny. Cały czas kursował między obozem a restauracją, przywożąc grupy młodzieży i dzieci na chwilę odpoczynku i ciepły posiłek – wspomina Nikos. Bez busa byśmy sobie nie poradzili. Nikos codziennie przeglądał oferty sprzedaży używanych samochodów. W końcu znalazł, ale w budżecie Home for All była to jednak nieprzewidziana inwestycja. Dobra Fabryka częściowo sfinansowała zakup i dziś znów wszystko działa na pełnych obrotach.\nW obozie Moria na wyspie Lesbos jest teraz ponad 21 tysięcy ludzi. To siedem razy więcej niż liczba miejsc, na którą obóz był przewidziany. 56 procent pasażerów łódek i pontonów, które docierają do wyspy to kobiety i dzieci, z których większość nie ukończyło jeszcze 12 lat. Średnio na każdej łódce wśród dziesięciu osób jest dwoje niepełnoletnich podróżujących bez żadnej opieki.\nW nocy w obozie jest zimno, ludzie grzeją się, czym mogą, ale najgorsza jest woda. Opady deszczu sprawiają, że lawiny błota z okolicznych wzgórz wdzierają się do prowizorycznych namiotów. O polityce migracyjnej można dużo gadać, można się nie zgadzać co do takiego lub innego jej kształtu, ale stojąc w samym środku Morii, spotykając się z młodzieżą i dzieciakami, którym codziennie wręczamy posiłki, nie chce się już gadać. Chce się robić! Dopłynęli już do naszej Europy są głodni, nie ma więc czasu na dyskusję. Trzeba ich nakarmić i koniec. Amirowi czasem jest bardzo trudno, bo przeludniony obóz nie jest najlepszym miejscem dla żadnego nastolatka. Ze wzrokiem wbitym w jeden punkt, który najwidoczniej pomaga mu przypomnieć sobie ojczyznę, mówi jednak: – Wojna jest jeszcze gorsza.\nW naszym Sklepie z Dobrem możesz spełnić marzenie dziecka o ciepłym posiłku. Twoje 15 złotych może obudzić w nim nadzieję, że prócz wielu złych ludzi jest na tym świecie, także wielu DOBRYCH.


LOGONA Gęsty balsam do ciała Golden Milk, 150 ml - Ecco Verde sklep internetowy\nWspaniale pachnąca pielęgnacja\nFormuła bogata w składniki odżywcze\nNr art.: LOGO-00064, Zawartość: 150 ml\nIntensywnie odżywcza pielęgnacja ciała z organicznym olejkiem migdałowym, organiczną kurkumą i organiczną wanilią rozpieszcza ciało, umysł i duszę. Na dodatek pachnie wprost cudownie!\nZastosowanie: nanieś stosowną dozę balsamu na skórę, po czym starannie rozmasuj. Produkt doskonale nadaje się do codziennej pielęgnacji.\nPytania i odpowiedzi użytkowników LOGONA Gęsty balsam do ciała Golden Milk\nLOGONA Odświeżający balsam do ciała z olejkiem z grejpfruta i sokiem z aloesu BIO\nalviana Naturkosmetik Kremowy olejek do opalania "Paradise Touch"\nBIOKOSMA Bogaty krem do ciała\nSzampon imbirowy zwiększający objętość włosów\nhello simple Waciki do demakijażu Zero Waste\nSANTE Zestaw upominkowy do makijażu oczu


Chcę schudnąć - jak sobie pomóc? | Dieta i ruch - Medycyna Praktyczna dla pacjentów\nChcę schudnąć - jak sobie pomóc?\nMam 54 lata i przy wzroście 171 cm ważę 105 kg - co mam zrobić i ile by kosztowało, aby zejść do 80 kg. Czy jest lekarz, który mógłby mi pomóc? Gdzie mam się zapisać, żeby czekać w kolejce na bezpłatne leczenie mojej otyłości? Ewa\nBezpłatne leczenie otyłości można podjąć w Poradni Chorób Metabolicznych Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie.\nJednakże zachęcam do podjęcia samodzielnej próby redukcji masy ciała. Sposobem na schudnięcie jest zastosowanie racjonalnej, dobrze zbilansowanej diety niskokalorycznej. W tym celu poleca się zastosowanie 6 podstawowych zasad, tj.\nW ciągu dnia poleca się jadanie 4-5 posiłków, w przerwach nieprzekraczających 3-4 godzin. Nieregularność posiłków jest jednym z najczęstszych błędów dietetycznych i sprzyja gromadzeniu tkanki tłuszczowej, zwłaszcza w okolicach brzucha. Ponadto regularne jadanie posiłków zapobiega występowaniu napadów wilczego głodu, niepohamowanego apetytu także na słodycze.\nPolecaną wartością energetyczną racjonalnie zbilansowanej diety niskokalorycznej dla kobiet jest 1200 kcal. Tę wartość energetyczną można dostarczyć, komponując:\n3,5-4 porcje produktów zbożowych, gdzie 1 porcja to średnia kromka (40 g) lub produkty suche (przed ugotowaniem 30 g), takie jak: kasza, ryż, makaron, mąka, płatki śniadaniowe\n4 porcje warzyw, gdzie 1 porcja to 70 g ziemniaków, 45 g kukurydzy, 66 g groszku zielonego, 75 g bobu, ok. 130 g buraków, kapusty włoskiej, brukselki, ok. 200 g pozostałych warzyw\n2 porcje owoców, gdzie jedna porcja to 22 g awokado, 37 g banana, 50 g winogron, czereśni, ananasa, gruszki, kiwi, ok. 80 g nektarynki, brzoskwini, jabłka, wiśni, mandarynki, agrestu, śliwek, moreli, pomarańczy, ok. 100 g pozostałych owoców\n2,5 porcji produktów mlecznych, gdzie 1 porcja to szklanka mleka lub fermentowanych napojów mlecznych (jogurt naturalny, kefir, maślanka), 80 g sera twarogowego chudego, 100 g serka ziarnistego lub homogenizowanego\n1 porcję mięsa i innych produktów białkowych, gdzie jedna porcja to 150 g mięsa, drobiu, wędlin lub ryb lub 2 sztuki jajek kurzych lub ok. 50 g suchych nasion roślin strączkowych jak fasola, groch, soja, soczewica, ciecierzyca\n1,5 porcji tłuszczu, gdzie 1 porcja to łyżka oliwy lub dowolnego oleju lub 2 łyżki margaryny miękkiej.\nSpożywanie produktów o wysokiej wartości odżywczej, czyli takich, które dostarczają duże ilości składników odżywczych, dają uczucie sytości i zapobiegają niedoborom pokarmowym.\nz produktów zbożowych najlepiej wybierać produkty pełnoziarniste, tj. ciemne pieczywo (na zakwasie), grube kasze - gryczana, pęczak, ryż brązowy lub dziki, makarony pełnoziarniste, płatki naturalne z dowolnego ziarna, otręby\nz produktów mięsnych sięgamy tylko po te chude, tj. drób bez skóry, indyk, schab środkowy, wołowina, cielęcina. Z wędliny wybieramy tylko szynki. Eliminujemy cienkie kiełbasy, kabanosy, salami i tłuste wędliny. Polecane są ryby, zwłaszcza morskie, jak łosoś, tuńczyk, śledź, makrela\nz produktów mlecznych poleca się mleko o zawartości tłuszczu poniżej 2% oraz niskotłuszczowe fermentowane napoje mleczne, najlepiej naturalne. Do napojów mlecznych poleca się dodatki w postaci owoców, płatków czy orzechów. Z przetworów mlecznych można być wybierać sery twarogowe chude, serki ziarniste lub serki homogenizowane. Nie zaleca się serów żółtych, pleśniowych czy serków topionych.\nwarzywa powinny obfitować w każdym z posiłków. Warto pamiętać, że warzywa zawierają błonnik, więc dają uczucie sytości, a do tego są niskokaloryczne. Jako przekąskę poleca się wybierać warzywa, korzystać z sezonowych warzyw i owoców, a w okresie zimowym z mrożonek. Na obiad należy starać się zjadać warzywa zarówno surowe, jak i gotowane. Ponadto wskazane jest spożywanie warzyw jako samodzielnego dania z dodatkiem, np. drobiu, ryb, nasion roślin strączkowych, jajka. Stosowanie zasady kolorowego talerza, gwarantuje iż posiłki będą zdrowe i apetyczne.\nZachowanie umiaru w spożywaniu cukru i słodyczy\nCukier i słodycze to źródło "pustych kalorii", czyli poza dostarczeniem do naszego organizmu energii nie przynoszą żadnych witamin ani minerałów. Aby zmniejszyć ilość cukru w diecie, poleca się:\nzrezygnować z picia napojów słodkich\nnie dosładzać ciepłych napojów cukrem, jak kawa czy herbata\nunikać zastępowania posiłku szybko i łatwo dostępnymi słodyczami\nunikać spożywania słodkich przekąsek, zastępując je innymi produktami, jak warzywa czy owoce\nW "podbramkowych sytuacjach" wybieraj:\ngorzką czekoladę zamiast batonu czekoladowego\nciasto drożdżowe, a nie ciasto z kremem\nsorbet lodowy zamiast lodów kremowych\nW ciągu dnia zaleca się wypijanie około 2 litrów płynów. Najbardziej poleca się wodę oraz napary herbat (smakowe, owocowe). Warto pamiętać, że zbyt mała ilość płynów w diecie sprzyja powstawaniu zaparć. Bezwzględnie zaleca się zrezygnowanie z napojów słodkich, które są źródłem dużych ilości cukru, czyli "pustych kalorii". Na przykład butelka 1,5 l wody smakowej truskawkowej zawiera 18 łyżeczek cukru!\nAktywność fizyczna jest równie ważna jak dieta\nPoza codziennymi zajęciami warto znaleźć przynajmniej 30 minut, a najlepiej 60 minut dla siebie i przeznaczyć ją na ulubioną aktywność fizyczną, która pozytywnie wpłynie na kondycję zdrowotną całego organizmu [więcej na ten temat m.in.: Aktywność fizyczna – jak zaprzyjaźnić się ze sportem?, Aktywność fizyczna u osób zdrowych - przyp. red.].\nDiety odchudzające - rodzaje i bezpieczeństwo »\nChcę schudnąć: z których produktów zrezygnować? »\nSprawdź, ile kalorii wypijasz w ciągu dnia »


Cyrene Island Hotel - opis - Sharm el Sheikh, Egipt\nHotel jest idealną bazą wypadową dla nurków i miłośników sportów wodnych. Dla osób chcących skorzystać z dobroci hotelu przygotowano baseny odkryte, siłownię czy centrum SPA. Goście mogą skorzystać z opcji wyżywienia zarówno z AII Inclusive jak i Soft AII Inclusive.\n300 m od hotelu, prywatna, piaszczysta, 80 m długości. Przejście do plaży przez ulicę. Do plaży kursuje bezpłatny bus hotelowy. Parasole, leżaki, materace i ręczniki - bezpłatne.\nWyposażone są klimatyzację indywidualną, sejf (bezpłatny), minibar (płatny), TV, telefon, łazienkę (suszarka, wanna lub prysznic, WC), taras, balkon lub balkon francuski.\nnapojów importowanych, soków ze świeżych owoców, espresso, cappuccino, napojów serwowanych w butelkach, napojów energetycznych\nSoft All Inclusive\t(10:00-23:00)\nAktualizacja z dnia: 18.12.2017 11:59\n15 km od Naama Bay, 2 km od lotniska. Hotel usytuowany na powierzchni 12 500 m2.


SOUND STUDIES | Monika Pasiecznik\nDyscyplinarne przyporządkowania i zagęszczenia Sound Studies\nźródło tekstu: „Positionen” 86/2011\n„Kultura Współczesna” 1/2012\nTo, że obok historii muzyki istnieje także historia dźwięku, daje się zauważyć – jak chcemy pokazać – coraz silniej od 1990 roku w różnych dyscyplinach naukowych. „Dźwięk” nie musi już dłużej być „wieloznacznym opisem różnych akustycznych i muzycznych fenomenów”, lecz może domagać się – pod pojęciem soniczności – doprecyzowania kulturowego i historycznego. Poniżej zarysujemy, jak w różnych dyscyplinach dźwięk rozumiany jest nie jako romantyczna czy reakcyjna ucieczka z pozornie wizualnie zdominowanej Moderny, lecz jako część zachodniej (Post-)Moderny, jako istniejący na szczególnych historycznych i kulturowych zasadach byt. Przy tym dyscypliny proponujące takie rozumienie, zakreślają pole badawcze, które można nazwać Sound Studies, i którego przedmiotem są kultury audio (Audiokultren), ewentualnie kultury dźwięku (Sound Cultures): kultury słuchania i dźwięku. Sound Cultures korelują z kulturami muzyki i mowy (Musik- und Sprachkulturen), które są definiowane, przyporządkowywane i kodyfikowane poprzez muzykologię i fonetykę, jednak nie dają się do nich zredukować!\nDopiero od późnych lat 60, w czasach – nierzadka historyczno-teoretyczna ironia – rozszerzonych technologii zapisu i odtwarzania dźwięku, propagowano pierwszą, spójną teorię kanadyjskiej ekologii dźwięku, która jako suplement owych technologii chciała przyporządkować pojedynczym dźwiękom za każdym razem „naturalne” z pochodzenia, przynależne im, jedynie w swoim rodzaju słyszalne fizyczno-akustyczne „źródło”. Wzbudzający do dziś sprzeciw i podziw muzykolog i kompozytor Raymond Murray Schafer w klasycznej pozycji z 1968 roku The new Soundscape pisze tak: „odgłos, który słyszymy, jest odcięty od swego naturalnego źródła. To właśnie nazywam schizofonią”. Przypisany tutaj „naturalnym źródłom” patos pozostaje najbardziej problematycznym i w równym stopniu motywującym dziedzictwem ekologii dźwięku: z jednej strony teoria źródeł dźwięku jako pesymistyczny kulturowy esencjalizm „prawdziwego” i jedynie „autentycznego” postrzegania dźwięku pozostaje niechybnie uwięziona we wrogim technologii szaleństwie historycznego New Age i przeciwkulturowego, niemalże pietystycznego ruchu ekologicznego lat 60; z drugiej strony fizyczno-materialnie doświadczalna specyfika audytywności jest warunkiem trudnym do zignorowania. Modularność i wymienność produktów i architektur stoi w sprzeczności do miejscowej, materiałowej, zmysłowej i cielesnej specyfiki audytywności – dostrzegalna jest w audytywnej ignorancji aktualnych koncepcji wystawienniczych wykorzystujących dźwięk lub w architekturze funkcji, które to oferują niewiele więcej ponad zabezpieczenia przed hałasem. Dźwięki i ich refleksje nie pozwalają się do dziś metodycznie asymilować bez dalszych działań edukacyjnych, badawczych i kulturalnych. Schaferowska ekologia dźwięku niesie nadal społeczno- i naukowokrytyczny impet i znaczenie. Jej słownictwo „naturalne źródło” oraz „schizofonia” patologizują jednak teraźniejszość: dla Schafera tylko mały krok dzieli schizofonię do schizofrenii. Produktywny potencjał, którego ta ostatnia doświadczyła w ramach nowych post-modernistycznych i postkolonialnych teorii nie uwzględniony został w anty-modernistycznych rozważaniach Schafera.\nFenomenologicznie ukształtowane określenia dźwięku znajdziemy również w latach 70. u filozofa techniki Dona Ihde’a. Ihde opiera swoją audytywną fenomenologię na Husserlu i Heideggerze. Wyprowadza ją z epoki postrzegającego indywiduum aż do technologicznego miejsca produkcji muzyki pop i stawia pytanie, jak ucieleśnienie słuchania realizuje się poprzez aparaty poddające rzeczywistość cyfryzacji. Z tą fenomenologią rezonuje symetryczno-antropologiczne ujęcie pierwszych lat XXI wieku,badające dźwięki jako sprawców, jako działającą materię, która nie stoi w sprzeczności do ludzkich aktorów. W tej współczesnej, zdecydowanie nie esencjalistycznej i antropocentrycznej antropologii ludzkie słuchanie i reakcja na wybrzmiewanie będą ponownie pojmowane jako podmiot w sieci obiektów, technologii, tradycji, praktyk i sytuacji. Ludzie są tutaj raczej mediami emergentnie połączonej w sieć artykulacji niż intencjonalnie tworzącymi demiurgami lub podmiotami działania w emfatycznym sensie.\nNawet jeśli mowa i muzyka będą rozumiane nie jako zamknięte systemy, lecz zostaną uwzględnione w ich obecnej kulturowej specyfice, nieredukowalna do mowy i muzyki dźwiękowość pozostaje w przeważającej mierze bez właściwości: „chociaż wartość dźwięku, tak jak wartość fonemu, zdeterminowana jest przez relacje z innymi dźwiękami, jest to jednak relacja osadzona w określonej kulturze; znaczeniemuzycznej idei wyrażane jest w zgodzie globalną modą, poprzez jej funkcjonalność, a nie w zestawieniach i relacjach osobnych elementów dźwiękowych.” Dla Jacquesa Attaliego dźwięk jest co najwyżej pozbawionym historii szumem, którego kodowanie jako sama muzyka, ewentualnie odkodowanie określonego pojęcia muzyki pozostaje jednak historycznie znaczące i umożliwia poznanie. Proponowana przez Atalliego historia muzyki jako słuchowy proces cywilizacyjny i domestykacyjny służy analizie politycznych wpływów oraz teoretycznych różnic i podkreśla nieprzerwanie potencjał oporu szumu.\nSterne pokazuje przykładowo, jak w XIX wieku w całkiem różnych obszarach wiedzy, jak nowoczesna akustyka, psychologia, otologia, i pedagogika głuchoniemych dźwięk był określany w pierwszej kolejności ze względu na swoje działanie. Dźwięk nie był wówczas rozumiany przez swoją wyidealizowaną formę albo szczególne źródło, lecz generalnie postrzegano go jako fenomen, „który pobudza receptor słuchu”. Słuchanie zatem nabiera znaczenia względem źródeł dźwięku, które go określają. Sterne zwraca jednak także uwagę na to, że w tym przewartościowaniu na rzecz słuchania ono samo podlega transformacji – w funkcję tympaniczną, która może przekształcić dźwięk w coś innego (rowki fonografu lub prąd elektryczny). Funkcja ta, po wyposażeniu w nią fonoautografów, telefonów, gramofonów i mikrofonów, została społecznie i ekonomicznie przyporządkowana i zdomestykowana. W obcowaniu z tymi technologiami wykształciły się określone „techniki słuchowe” („audile techniques”) – techniki, które ucho i słuchanie związały z „logiką, myśleniem analitycznym, przemysłem, profesjonalizmem, kapitalizmem, indywidualizmem i biegłością”.\nOkreślanie dźwięku przez jego działanie przeżywa poza tym swą koniunkturę w opisach wpływu postępującej digitalizacji na popularną kulturę muzyczną. Na podstawie dźwiękowego rezultatu nie jest już więc możliwe, by „bez żadnych wątpliwości dały się zidentyfikować sposoby wytwarzania dźwięku – tradycyjne instrumenty muzyczne, techniczne urządzenia do efektów, późniejsze formy opracowywania i transformacji dźwięku, techniczna synteza dźwięku”. „Jeszcze tylko miejsce słuchania pozostaje realne”, dźwięk natomiast staje się „stanem własnym postrzegania”. Dźwięk byłby w efekcie tego określany w dzisiejszej kulturze mediów w pierwszej kolejności przez swoje działanie. Działanie to nie jest jednak wyłącznie recepcyjno-teoretyczne, lecz rozumiane jest wewnątrz sieci sensorycznych zdarzeń, kulturalizowane, generowane technologicznie i zakotwiczone społecznie i antropologicznie.\n Por. Wolfgang Ernst, Zum Begriff des Sonischen (mit medienarchäologischen Ohr erhört/vernommen), [w:] PopScriptum. Texte zur populären Musik, 2008/10, https://www2.hu-berlin.de/fpm/popscript/themen/pst10/index.htm(15.12.2010) oraz Peter Wicke, Das Sonische in der Musik, tamże.\n Sam Auinger, Bruce Odland, Hearing Perspective (Think with your Ears), 1998, http://www.o-a.info/background/hearperspec.htm(15.12.2010)\nWritten by Monika Pasiecznik Opublikowano esej\n16 marca 2014 - 10:34 Pingback: Eseje | Monika Pasiecznik


........mila - www.1counterstrike6.fora.pl\nWysłany: Czw 9:21, 20 Mar 2014 Temat postu: ........mila\nwzrost 154 cm waga 74 kg [link widoczny dla zalogowanych] bo nie wiem jak dĹugo to zniosÄ.\ndrozdzowke lody... [link widoczny dla zalogowanych] harmonogramu pracy.\nDostajemy znieczulenie ktore praktycznie nic nie boli. bananarana-cruel summer A. Silatan- JeĹli farbowaĹaĹ wĹosy tylko raz to wrĂłcisz do swojego poprzedniego koloru. Ĺadniorek napisalas ze wygladasz w nowych ciuszkach swietnie czyli podobasz sie sobie ...i tu widze u ciebie poprawe!!Niepamietam kiedy ostatnio napisalas cos milego o sobie [link widoczny dla zalogowanych]\nca 72 cm pod biustem, moĹźe nosiÄ zarĂłwno bh o obwodzie 70, jak i 75. PowiedziaĹ Ĺźe resztki endometriozy zginÄ\na jeĹli dam im teraz poĹźywkÄ w postaci hormonĂłw, to wrĂłce szybciej niĹź mi sie wydaje na stĂłĹ. trzymam kciuki Po takim wstepie czyli oczyszczeniu jesli powinno sie robic glodowki oczywiscie z lewatywami. Czy wierzyÄ lekarzowi Ĺźe gorzej nie bÄdzie, Ĺźe bÄdzie tylko sĹabiej widzieÄ na to oko, czy moĹźe pojawiÄ siÄ teĹź coĹ w zdrowym oku... Witaj UlluĹ 2 godzinki, co to jest ....no , a teraz siÄ zacznÄ\npotwornie, jak juĹź wyĹźej opisalam we wtorek zamianiĹam dosĹownie kilka zdaĹ , bo z Mszy leciaĹ na nauki przedmalĹźeĹskie itd... Polecam operacjÄ piersi u dr Broma wszystkim niezdecydowanym kobietom, naprawdÄ warto wasze Ĺźycie siÄ odmieni.


Być aktorem można dopiero po wielu rolach – rozmowa z Mateuszem Mosiewiczem (Guncelem z „Korony królów”) - Kulturalne Rozmowy\nHome / bądźmy razem.tvp / film / Guncel / Kazimierz wielki / korona królów / Mateusz Mosiewicz / polskie seriale / rozmowa o aktorstwie / serial / średniowecze / telenowela historyczna / tvp / wywiad / Być aktorem można dopiero po wielu rolach – rozmowa z Mateuszem Mosiewiczem (Guncelem z „Korony królów”)\nByć aktorem można dopiero po wielu rolach – rozmowa z Mateuszem Mosiewiczem (Guncelem z „Korony królów”)\n09:07 bądźmy razem.tvp, film, Guncel, Kazimierz wielki, korona królów, Mateusz Mosiewicz, polskie seriale, rozmowa o aktorstwie, serial, średniowecze, telenowela historyczna, tvp, wywiad\n„Korona królów” to polska telenowela historyczna o życiu i panowaniu króla Kazimierza Wielkiego (w tej roli Andrzej Hausner, a wywiad z nim możecie przeczytać tutaj), ale nie tylko o Wawelu, ponieważ zawiera w sobie kilka znaczących wątków pobocznych jak chociażby świdnicki dwór, na którym schronienie a potem miłość u boku niepokornego rycerza Guncela znalazła dwórka Helena (grana przez Dagmarę Bąk, z którą miałam okazję rozmawiać jakiś czas temu, a efekty tej rozmowy znajdziecie tutaj). I właśnie między innymi o tę postać podpytuję Mateusza Mosiewicza. Ale nie tylko, ponieważ aktor opowiada mi również, dlaczego o mały włos nie zagrałby tej roli oraz o prawie, studiach aktorskich i samej grze na ekranie i w teatrze.\nDlaczego zdawał Pan na prawo i je ukończył skoro ostatecznie poświęcił się Pan aktorstwu? Wielu by pewnie przerwało te studia…\nMateusz Mosiewicz: Prawo było przed Szkołą Filmową.\nNa marginesie – uważam, że być aktorem można dopiero po wielu rolach, wielu wyjściach na scenę. Samo pojawienie się gdzieś przed kamerą tego nie załatwi. Śniłem ostatnio, że miałem przygotować jakąś scenę, etiudę z Janem Peszkiem. Ja rozpoczynałem scenę, a drugą połowę jej trwania miał zagospodarować właśnie Jan Peszek. Ten sen uzmysłowił mi, jaka jest przepaść między mną, a prawdziwym Aktorem (przez duże A!) oraz ile jeszcze muszę w życiu zawodowym doświadczyć i okiełznać, by móc swobodnie siebie tak nazywać. Chyba po to był ten sen... Ale tak, pracuję jako aktor.\nWracając do Prawa: na Prawo zdawałem od razu po maturze. Wtedy nie wiedziałem jeszcze, gdzie zaprowadzą mnie pewne ścieżki. Równolegle rozpocząłem jeszcze studia na Politechnice. Przez rok próbowałem pogodzić tę niepokorną równoległość, aż w końcu zostałem na Prawie. Swoją drogą, to bardzo ciekawe, że taką decyzję podjąłem. Przez okres szkolny chciałem zostać informatykiem, a skończyłem na drugim biegunie – studiach humanistycznych. Historia mojej edukacji to w ogóle nieco zagmatwana sprawa.\nAle na szczęście ostatecznie został Pan aktorem. Co Pana do tego skłoniło?\nO aktorstwie myślałem, w głębi marzyłem, ale się nie odważałem. Byłem dość wstydliwy (do dzisiaj jestem) i bardzo introwertyczny. Cały czas siedziało to we mnie, aż postanowiłem w końcu, że spróbuję pójść na jakiś casting. Tak trafiłem do Teatru mplusm, prowadzonego przez dwie cudowne Anie, gdzie zagrałem w kilku produkcjach i dzięki nim odważyłem się pojechać na egzaminy wstępne do Łodzi, żeby zobaczyć, co to jest. Nie dostałem się, ale już wiedziałem, że tam wrócę, lepiej przygotowany.\nNie rzuciłem studiów prawniczych z prostej przyczyny: informację, że zostałem przyjęty na pierwszy rok Wydziału Aktorskiego dostałem w lipcu, a we wrześniu miałem już zaplanowaną obronę pracy magisterskiej.\nJak sobie Pan wtedy wyobrażał swoją zawodową przygodę z aktorstwem?\nJako ciężkie, wymagające zaangażowania i traktowane na poważnie spotkanie z drugim człowiekiem. Również jako studium nad nami – ludźmi. To się do dzisiaj nie zmieniło.\nCo dla Pana jest najprzyjemniejsze w zawodzie aktora? Na czym według Pana polega praca na planie w serialu czy w teatrze?\nKiedy wykonam swoją robotę dobrze, gdy zrealizuję swoje zadanie. Wtedy mam pewność, że zrobiłem wszystko, by dać widzom to, po co mnie oglądają.\nPraca w teatrze i serialu różnią się od siebie. W teatrze jest czas, można szukać, próbować. No i jest żywy kontakt z widownią, która powoduje, że codziennie spektakle wyglądają inaczej. Serial, niestety, nie daje zbyt dużych możliwości próbowania i szukania. Trzeba uprościć cały proces najbardziej jak się da. No i środki przekazu używane przez nas są inne. Ale istota jest ta sama!\nDlaczego ludzie w ogóle decydują się na bycie artystą, a w Pana przypadku, na aktorstwo?\nTrudne pytania Pani zadaje... Myślę, że z powodu ogromnej potrzeby wyrażania siebie ludzie zostają artystami. Potrzeba wyrażenia czegoś, co siedzi tam, w środku, i kotłuje się do wyjścia. To jest silne. To jest frustrujące, ale i uzależniające. My, aktorzy, pracujemy nad warsztatem długie lata. Ten warsztat ma nam pomóc w wyrażeniu nawet najdrobniejszych niuansów, ale wszyscy uwielbiamy ten moment, gdy zdarza się to coś, moment kiedy w trakcie spektaklu czy ujęcia nagle sami siebie zaskakujemy. Brniemy w jakieś niespodziewane rejony, które najprawdopodobniej wychodzą z podświadomości. Jakiś taki stan, można by rzec, weny twórczej. Wszystko jest na swoim miejscu, wszystko się zgadza i samo się z nas wydostaje. To są pojedyncze momenty.\nDlaczego ja zostałem aktorem? Chyba nigdy tego nie analizowałem i nie jestem gotowy na zadanie mi tego pytania tak, żeby uzyskać uczciwą odpowiedź. Oczywiście, jest pod tym chęć bycia różnymi postaciami, chęć zmieniania się, ciekawość ludzkich wad i zalet oraz całej złożoności naszej natury, chęć spotkania z drugim człowiekiem, jest też ogromna chęć tworzenia i pokazywania świata swoimi oczyma,….ale tak naprawdę, jak by to sprowadzić do jednej rzeczy – nie wiem do końca. Czasami lepiej nie zadawać pytań i nie drążyć, jeśli intuicja tak podpowiada.\nNie znalazłam o Panu zbyt wielu informacji, wywiadów. Czy to znaczy, że celowo unika Pan rozgłosu i skupia się tylko na pracy?\nOwszem, wolę być oceniany za to, co robię jako aktor. W tym zawodzie, moim zdaniem, prywatny szum może bardziej szkodzić niż pomagać. Chętnie udzielam wywiadów, o ile mam coś do powiedzenia.\nGra Pan niepokornego rycerza Guncela w „Koronie królów”. Jak do tego doszło?\nZaproszono mnie na casting. O ile dobrze pamiętam, choć mogę się mylić, gdyż minęło trochę czasu – do zagrania była scena między Bolkiem a Agnieszką z pierwszego sezonu. Niewiele brakowało, a być może nie brałbym udziału w tej produkcji, ponieważ terminy rozpoczęcia zdjęć pokrywały się ze spektaklami w jednym z teatrów. Całe szczęście, że koledzy aktorzy zgodzili się (i mogli) zamienić dni.\nI dobrze zrobili, ponieważ za sprawą tej roli dał się Pan poznać aktorsko szerszej publiczności przed telewizorami, ale także w sieci, gdzie ciągle słyszy Pan lub czyta komplementy na swój temat. Lubi Pan tą swoją popularność? Spodziewał się Pan, że rola drugoplanowa da Panu aż taki rozgłos?\nNie odczuwam tej „popularności”. Komplementy są miłe. Jednak nie można tylko na ich podstawie budować swojej siły i wartości, ale owszem – dają jakieś delikatne zapewnienie o tym, że to jest dobry czas i miejsce dla mnie. Oczywiście, lepiej, jeśli to są komplementy dotyczące pracy, niż warunków fizycznych, ale te są też bardzo przyjemne. Komplement to komplement – ma być docenieniem!\nGuncel to postać bardzo złożona. Nie wiemy prawie nic o jego przeszłości. Kim on jest w Pana aktorskich oczach?\nTo prawda, niewiele wiadomo o Guncelu. Wiemy, że jest wierny Bolkowi, że prowadzi dość hulaszczy tryb życia, no i że to dobry rycerz, z wieloma zasługami. Gdzieś nawet pojawiła się informacja, że sztuki szermierczej uczył się na dworze angielskiego króla. To facet silny, pewny siebie, momentami bardzo bezkompromisowy, ale kierujący się dobrem księstwa. Na sam jego charakter teraz mi nieco łatwiej spojrzeć, ponieważ już wiem, co się wydarzy do końca sezonu, ale na początku niejednokrotnie zaskakiwało mnie jego zachowanie, gdy dostawałem kolejne scenariusze. W moim odczuciu to skomplikowany facet, ale w gruncie rzeczy kierujący się bardzo prostymi zasadami, wierny instynktowi. Jest o tyle ciekawy, że trudno go wpisać w jakiś konkretny typ bohatera, a do tego dochodzi jego radykalna przemiana. Na początku był bardzo zerojedynkowy – jego oddanie Bolkowi było bezwzględne. Tak samo jego niepokorność, zaczepność, prowokowanie świata. Moim zdaniem, jedyne w czym widział sens i co dobrze znał, to właśnie ciągła walka. To trochę taki buntownik.\nOptyka zmieniła się w momencie poznania Heleny, gdyż dla Guncela jedynym rodzajem bliskości, jaki uważał za odpowiedni była cielesna bliskość z kobietą. To znał i to rozumiał. Helena zrobiła przewrót w jego świecie. Nagle zaczęły się w nim budzić odruchy, których nigdy nie doświadczył. Nastąpiła w nim rewolucja. Zaczął dostrzegać, że świat to coś więcej niż on sam. Rozpoczął się proces, który trwa do końca życia. Być może, po prostu, opadły mury, którymi swój wewnętrzny świat i swoje emocje obudował. Zaskoczyło mnie parę razy tym, jak bardzo się zmienił i jak dojrzale potrafi podejść do Heleny i jej problemów. Miłość go zmieniła, a w gruncie rzeczy ocaliła, ponieważ przy jego straceńczym trybie życia – kto wie, ile by pożył.\nDla mnie Guncel, do czasu poznania Heleny jest niebezpiecznym, gdyż nieprzewidywalnym i działającym na granicy pewnych zasad, typem. Helena wprowadziła w nim nową przestrzeń. Ciekawe jest to, że on te przestrzeń zaakceptował i nawet chciał ją, mimo że często się w niej gubił. Miłość, to naprawdę niesamowita sprawa.\nRozmawiamy o Pana serialowej postaci, ale też jestem ciekawa Pana opinii na temat tego, jacy w ogóle byli mężczyźni w czasach Kazimierza Wielkiego? Potrafi Pan ich dookreślić? Co przeniósłby Pan z ich zachowania, cech charakteru do naszych czasów?\nCiężko generalizować, ponieważ znaczna większość ukazanej historii w serialu kręci się wokół elit. Na pewno cechuje ich honor, siła, oddanie, poświęcenie, etyka, ale też i bezwzględność. No i są bardzo męscy, w archetypicznym sensie. Ja osobiście jestem często bardzo niezdecydowany, dlatego sobie przysposobiłbym te cechy, które zniwelowałyby tę moją słabość! Poza tym, myślę, że współcześnie mamy po prostu inne priorytety i inne cechy charakteru ulegają uwypukleniu u mężczyzn.\nWie Pan, że jest pewne grona fanów, które czeka właściwie tylko na wątki z Panem i Heleną? Powstają nawet krótkie filmiki o Was ze scenami lub kadrami z serialu. Jak Pan na to reaguje?\nNaprawdę? To teraz czuję presję!\nAle to chyba przyjemna presja? Co przesądziło według Pana, że wątek Heleny i Guncela stał się ważniejszy od historii, która zeszła nieco na drugi plan?\nHmm…, ciężko mi to ocenić, ponieważ nie wiedziałem, że tak się dzieje!\nMogę za to powiedzieć, że serial to takie podglądactwo i wszyscy to lubimy, stąd się bierze duże zainteresowanie tego typu produkcjami. Podglądać Króla – super sprawa! W przypadku wątku Heleny i Guncela chodzi o to, o czym wszyscy marzymy: kochać i być kochanym. Element zmiany bohatera pod wpływem miłości, piękne i szczere uczucie, które jest w stanie przezwyciężyć trudy przeszłości, teraźniejszości, a i prawdopodobnie przyszłości. No i ten dramatyzm, napięcie, które towarzyszy ich relacji od początku. To ponadczasowe.\nGra Pan postać historyczną. Jak to wpływa na Pana jako aktora – ta świadomość, że za Pana sprawą ożywa postać z czasów średniowiecza?\nNa tym polega moja praca, ożywiać. Po to to robię. Ale przyznaję, że jest to dla mnie fascynujące przeżycie i podchodzę do niego z zapałem!\nAktora zawsze ocenia się przez pryzmat jego ról i to one nadają mu charakter w oczach widzów. A jakby Pan miał się określić w kilku słowach, co Pan by o sobie powiedział?\nCóż, jest we mnie pewna dwoistość i całe życie balansuję między dwoma skrajnymi biegunami. Taki jestem i to wpływa na moją pracę. W szkole, w Łodzi usłyszałem, że mogę zagrać od Hamleta, po krowę, a potem żeby się w końcu określić, jakim typem jestem. A ja nie wiem, czy chcę być jakimś typem. Jakoś tak się złożyło, że często kierujemy wzrok na zachód i idąc tym tropem: mimo pewnych warunków, aktorzy dostają możliwość działania im na przekór i często wychodzą z tego najciekawsze role! Tego chcę i do tego mam predyspozycje – różnorodność. Zatem to jest słowo mnie określające.\nAktorstwo wielu widzom kojarzy się z ciekawym życiem, blichtrem i tzw. „bywaniem”. A jak jest z tym naprawdę? Jak wygląda dzień z życia aktora?\nWielu ludziom zależy na „bywaniu”, innym nie. Sprawa indywidualna. Czasem trzeba.\nCiekawe życie… większość prowadzi bardzo ustatkowane życie, szuka spokoju.\nJa sobie cenię równowagę, samotność, rytuały. Mam za sobą burzliwy etap.\nDni są różne! Dzisiaj wieczorem gram spektakl. Do tego czasu planuję zaliczyć trening, zająć się sprawami biurokratycznymi i zadzwonić do brata.\nNa zakończenie proszę powiedzieć moim czytelnikom, gdzie oprócz „Korony…” będzie można jeszcze Pana zobaczyć? Co nowego się szykuje?\nPóki nie mam potwierdzonych projektów na 100%, to nie mówię o nich. Na pewno będzie mnie można zobaczyć w małej roli w najnowszym filmie Lecha Majewskiego, do którego zdjęcia zakończyły się pod koniec zeszłego roku, i obecnie robię coś z pogranicza aktorstwa teatralnego i filmowego, ale mówić mi nie wolno... No i chciałbym wrócić do czynnego udziału w moim Stowarzyszeniu B.SIDES, gdzie szykuje nam się parę teatralnych projektów.\nBardzo dziękuję za rozmowę i życzę wielu genialnych wyzwań zawodowych.\nZdjęcia: TVP/Marcin Makowski\nJesteście ciekawi, co słychać u innych aktorów biorących udział w "Koronie królów"? Jeśli tak, zapraszam na wywiady z: Martą Bryłą - serialową królową Anną, Aleksandrą Przesław - serialową królową Adelajdą oraz z królem Kazimierzem Wielkim, czyli Andrzejem Hausnerem. Dla wielbicieli serialowej pary ze Świdnicy mam też niespodziankę w postaci wywiadu z Dagmarą Bąk.\nByć aktorem można dopiero po wielu rolach – rozmowa z Mateuszem Mosiewiczem (Guncelem z „Korony królów”) Reviewed by Kulturalne Rozmowy on 09:07 Rating: 5


Zrazy wołowe z boczkiem i ogórkiem - przepis - odzywianie.info.pl\n4 sztuki suszone grzybki\nPlastry wołowiny rozbij na kotlety. Oprósz solą i pieprzem. Cebulę obierz, pokrój w piórka. Ogórki pokrój w ćwiartki.\nPlastry mięsa posmaruj musztardą. Połóż na nich plaster boczku, piórka cebuli, ćwiartkę ogórka. Zwiń w rulony i zepnij wykałaczką.\nZrazy obtocz w mące i obsmaż na rozgrzanym oleju. Przełóż je do garnka, wlej wywar wołowy i wino. Dodaj liść laurowy, ziarna pieprzu i namoczone, pokrojone grzyby. Duś przez 1,5 godziny.\nzrazy wołoweprzepisy na dania mięsneboczek wędzonyogórek


Addelaine Levinson pewnym krokiem weszła do wieżowca i pokierowała się prosto do windy. Gdy drzwi się rozsunęły, wkroczyła do maszyny i kliknęła przycisk z numerem dwadzieścia trzy. Poprawiła swoją marynarkę i sprawdziła czy aby wszystkie guziki koszuli są zapięte. Ostatni raz zerknęła na makijaż w lustrze windy, a później na zegarek, który wskazywał za dziesięć jedenastą. Miała dokładnie półtorej godziny czasu do odlotu samolotu kierującego się do Sydney. W kieszeni jej płaszcza motała się karta, którą wczoraj znalazła przy swoim samochodzie. Wyjęła ją, spojrzała jeszcze raz na jej znak, po czym cicho westchnęła. Gdy winda zatrzymała się na wybranym piętrze, kobieta szybko wsunęła kartę ponownie do kieszeni i z uniesioną głową podążyła do holu, w którym czekała na nią recepcjonistka.\nWidząc adwokatkę, twarz młodej dziewczyny spoważniała. Wyprostowała się i podeszła do blatu stolika, będąc gotową obsłużyć brunetkę. Wysiliła się na uśmiech i niechętnie przywitała obrończynię.\n- Panno Levinson, czym mogę służyć? – zapytała delikatnie, aby kobieta nie zauważyła jej niezadowolenia.\nAle Addelaine wiedziała, że dziewczyna jej nie znosi. Nikt jej nie znosił. Była za dobra, a ludzie tego nie rozumieli i zazdrościli jej wygranych spraw, pieniędzy i życia, chociaż wcale nie było takie kolorowe, jakie mogłoby się wydawać. Ale poza nienawiścią, czuli również strach – Tylko na początku kariery przegrała kilka spraw, a później.. wszystko szło tak łatwo. Ludzie bali się – Skoro nie przegrała już od dawna, była naprawdę groźnym zawodnikiem. Kto mógł znowu wiedzieć, jakie sztuczki chowa w rękawach i czy nie szła do celu po samych trupach?\n- Pragnę złożyć wniosek o trzydniowe zwolnienie warunkowe – powiedziała jasno, bez zbędnych reakcji, ignorując zachowanie recepcjonistki.\nMłoda dziewczyna poczerwieniała.\n- A...Ale.. P..Pani Le...Levinso..n, jeśli cho...dzi.. o pana Irwi...Irwi..na.. – jąkała się.\n- Na litość Boską! – wrzasnęła Addelaine poirytowana i uniosła ręce w górę, jakby wzywała o pomoc samego Boga – Nie chcesz mi chyba powiedzieć...\n- Spokojnie, Madison – usłyszała za swoimi plecami ciężki męski głos – Ja porozmawiam z panią Addelaine...\nOdwróciła się, a starszy mężczyzna o siwej czuprynie i zmęczonym wzroku popatrzył na nią z lekkim uśmiechem. Dłonią wskazał na drzwi u końcu korytarza, do których chwilę później pokierowali się. Addelaine nie była zachwycona widokiem tego człowieka. Liczyła, że rozmowa obejdzie się bez niego albo, że w w ogóle go nie zobaczy, bo w wreszcie został zwolniony. Ale jednak to były tylko jej niespełnione marzenia, chociaż uważała je także za cel – Wysłanie go na emeryturę i objęcie tej posady.\nPokój do którego przeszli był elegancki, gustowny, ale i przytulny. Na środku stało czarne biurko, natomiast przed nim znajdowały się fotele, wyglądające na bardzo wygodne. Zostały skierowane w stronę dużych okien, przez które można było zobaczyć całą panoramę miasta. Widok zapierał dech w piersi. Podobnie, jak poczekalnia, pomieszczenie było drobiazgowo wysprzątane i sterylnie czyste.\nAddelaine zajęła miejsce na jednym z foteli i przygotowała dokumenty, które wypełniała z samego rana.\n- Co u ciebie, Addelaine? – zapytał spokojnie – Zauważyłem, że się rozwijasz pomimo tragedii, przez którą przeszłaś.\n- Pieprzony stary burak – pomyślała i zacisnęła zęby, aby przypadkiem te słowa nie wyleciały z jej ust. Chciał ją wyprowadzić z równowagi, aby szybciej powiedzieć jej stanowcze: NIE. Już formowała dłonie w pięści i opierała je na ramach fotela, ledwo się powstrzymując. Powtarzała sobie, że nie może się tak zachowywać; że to tylko prowokacja i próba rozpalenia w niej tego ognia żalu, złości i nieopanowanego gniewu. Kontrola to jedyna rzecz, o której teraz powinna była myśleć poza złożeniem wniosku i otrzymaniem pozytywnej odpowiedzi.\n- Fantastycznie – wypaliła w końcu – Jak widzisz, ratuję ludzi od głupiego i chorego społeczeństwa, które tylko dba o własną dupę oraz pieniądze.\nMężczyzna chrząknął, po czym zaczął przewracać kartki losowych dokumentów, aby tylko czymś się zająć i na nią nie patrzeć.\n- Zdążyłaś z pewnością zauważyć, że nie każdego da się uratować – burknął złośliwie, żeby zadać kolejny cios adwokatce. Jej oczy pociemniały, a w sali momentalnie zrobiło się gorąco. Już miała się rzucić na mężczyznę, by raz na zawsze zamknąć mu buzię i nauczyć szacunku oraz empatii, ale ostatni raz powstrzymała się i rzuciła jedynie na jego biurko papiery, posyłając mu satysfakcjonujący uśmiech.\n- Addelaine… Wiesz, że nie mogę wyrazić na to zgody – powiedział oschle, nie zerkając nawet na papiery, gdyż wiedział doskonale z czym przyszła. Odsunął je.\n- Nie szkodzi – uśmiechnęła się, po czym podsunęła papier ponownie w jego stronę – Zachowaj to, mam kopię. Addelaine wstała i skierowała się do wyjścia. Zanim jednak jej dłoń zawisła na klamce, zwróciła się do mężczyzny.\n- Widzimy się za tydzień? – spytała.\n- Prawo to prawo – oświadczyła – Odrzuciłeś mój wniosek, ale to nie znaczy, że nie mogę złożyć go jeszcze raz, jeszcze raz i jeszcze raz… - wymieniała, aż wzięła głęboki wdech i dodała ponownie – Oraz jeszcze raz.\n- Panno Levinson, to co Pani teraz próbuje zrobić…\n- To uświadomienie Pana, jakie przysługuje mi prawo – wtrąciła – Pan może odrzucać moje wnioski, a ja mogę je składać, dopóki Pan ich nie przyjmie. – Była pewna swoich słów - Proszę więc rozważyć, czyli woli Pan dać raz szansę człowiekowi, który przez dziesięć lat nie widział niczego innego tylko cztery szare ściany, czy jednak preferuje Pan otrzymywać dość sporą pocztę z kilkoma tymi samymi wnioskami, zajmującymi Panu tylko czas.\nBrunetka nie dając dojść do słowa mężczyźnie, opuściła pomieszczenie, trzaskając za sobą drzwiami. Nie czuła jednak złości, a wręcz przeciwnie. Była usatysfakcjonowana tym spotkaniem i czuła, że mimo postawy szefa więzienia, jej postawa i zaangażowanie przyniosą upragnione efekty.\nMało brakowało, a Addelaine spóźniłaby się na samolot do Sydney. Właściwie, stewardessy nie chciały jej już dopuścić do odprawy, ale Levinson jak zwykle pozostała nieugięta i wygrała z ciężko obrażonymi kobietami. Zajęła miejsce w samolocie i nie czekała na odlot. Zdrzemnęła się zanim jeszcze samolot zdążył ruszyć. Podróż trwała całkiem krótko, gdyby porównywać ją z pociągiem czy samochodem. Spod lotniska, kobieta złapała pierwszą lepszą taksówkę, która zabrała ją pod wskazany adres. Nie sądziła, że bar ciotki Caitlin będzie znajdował się tak blisko serca Sydney. Jechała zaledwie czterdzieści minut na miejsce.\nPo wyjściu z taksówki, rozejrzała się. Nie było trudno odnaleźć słynny bar, jednak nie spodziwała się, że zobaczy go właśnie w takim stanie. Ten widok stwarzał pewne problemy.\nAddelaine podeszła bliżej drzwi. Były zabarykadowane drewnianymi deskami, za którymi skrywał się napis „Zamknięte”. Trudno było zobaczyć co znajduje się wewnątrz. Zarówno drzwi, jak i okna były zabudowane, a przez niewielkie szpary Addelaine nie zobaczyła niczego, poza ciemnością. Lampki przypięte do szyldu już dawno przestały działać. Obok budynku nikt się nie kręcił. Kilkoro ludzi można było spostrzec dopiero po drugiej stronie ulicy. Brunetka zrobiła kilka kroków w tył i spojrzała w górę, gdzie znajdowały się mieszkania. Levinson postanowiła sprawdzić, czy ktoś mieszka w budynku, czy pozostał opustoszały. Jedną rodzinę udało jej się zastać, jednak nie wydobyła od nich szczegółowych informacji. Każdy mówił to samo – Niewiadomo, co stało się z Caitlin. Addelaine zaczęła się zastanawiać, dlaczego sprawa tej dziewczyny jest aż tak zamknięta.\n- Kim jesteś? – usłyszała za sobą damski głos.\nBrunetka odwróciła się nagle, a przed nią ukazała się ciemnowłosa kobieta o dużych piwnych oczach. Była bardzo szczupła i wysoka, przypominała anorektyczkę. Wyglądała blado, jakby źle się czuła, a może taki właśnie był odcień jej skóry? Ubrana w zwiewną, kolorową sukienkę stała przed Levinson, gapiąc się na nią, dosyć smutnym wzrokiem.\n- Nazywam się Addelaine Levinson… - zaczęła oficjalnie, po czym kontynuowała – I jestem obrońcą…\n- Ashtona Irwina – wtrąciła kobieta.\nAddelaine zastanawiała się, czy to jej umysł zwariował i przesłyszała się, czy nieznajoma naprawdę wiedziała, kim jest Ashton, ponieważ takie właśnie dotarło do niej odczucie. Brunetka rozejrzała się po ulicy, sprawdzając czy na pewno nikt nie idzie. Gdy upewniła się, że mogą spokojnie porozmawiać, dała krok w przód i zbliżyła się do ciemnowłosej. Wyglądała tak ponuro i smutno, że Addelaine dopadły dziwne, mieszane uczucia oraz obawy. Jakby dziewczyna samym spojrzeniem wyciągała na zewnątrz jej wszystkie lęki i sprawiała, że nagle boli ją serce. Addelaine myślała, że współczucie jest czymś, czego już nigdy więcej nie poczuje, ale jednak ono nie odeszło, a było uśpione.\n- Znasz go? – zapytała cicho Levinson.\nNagle przestała być pewną swoich pytań. Nie bardzo wiedziała, jak zacząć lepiej rozmowę, aby wyciągnąć z niej jak najwięcej informacji.\n- Był chłopakiem mojej przyjaciółki…\n- Caitlin – wymyka się z ust Addelaine – Caitlin Teasel… Wiesz, gdzie ona jest? Gdzie mogę ją znaleźć?\nKobieta spojrzała na prawniczkę pytająco, a jej oczy zaszkliły się. Jej wyraz twarzy był niezrozumiały. Addelaine nie wiedziała, co spowodowało taką reakcję.\n- Cassie! – zawołał ktoś z tyłu budynku, przerywając ich krótką rozmowę.\nLekko opalony i umięśniony mężczyzna o czarnej czuprynie wyłonił się zza ścian budynku. Niewysoki i szczupły, ubrany był na czarno, a swoje oczy skrył za okularami przeciwsłonecznymi. Oparł się o zabite drewnianymi deskami drzwi baru.\n- Powinnaś już iść, Cassie – powiedział łagodnie.\nCzarnowłosa zmierzyła go wzrokiem, jednak posłuchała się i odeszła, skręcając w jedną z uliczek. Brunetka zaś została sama z mężczyzną, który właśnie spławił jej źródło informacji. Nie była tym faktem zadowolona.\n- Kim ty do cholery jesteś? – zapytała Addelaine, jednak mężczyzna zignorował jej pytanie i ruszył na zaplecze baru.\nAddelaine działając impulsywnie, podążyła za nim. Potrzebowała odpowiedzi, a jedyne źródło, jakie znalazła, odpędził dosyć spokojnie właśnie ten chłopak, co oznaczało, że on również może mieć dużo do powiedzenia, a ona zamierzała to z niego wyciągnąć. Pewnie weszła w zaułek, w który wcześniej wrócił nieznajomy facet i zaczęła się za nim rozglądać. Miejsce wyglądało paskudnie – pełne śmieci, szczurów i unoszącego się smrodu. Levinson zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem nie śledziła właśnie bezdomnego, który tak naprawdę wcale nie jest jej potrzebny.\nNiespodziewianie, ciężka ręka znalazła się na szyi kobiety. Mężczyzna przygwoździł ją do ściany, zaciskając dłoń na jej skórze, aby mogła ledwo oddychać. Drugą dłoń trzymał jej ręce, aby nie próbowała się uwolnić. Jej nogi trzęsły się i gdyby nie fakt, że blokował ją swoim ciałem, zapewne osunęłaby się już na ziemię. Strach momentalnie zapanował nad jej ciałem. Pomimo, że wiele razy pozwalała ludziom wierzyć, że nie boi się niczego, tak naprawdę obaw miała wiele, a z pewnością największą była właśnie śmierć.\n- Wydaje mi się, że to ja powinienem spytać, o to kim ty jesteś i dlaczego wpieprzasz się w nie swoje sprawy? – warknął ostro, a jego głos był tak głęboki, że nie sposób było go nie usłyszeć i nie zapamiętać. Patrzył prosto na nią, czuła to, mimo że nie widziała jego wzroku poprzez okulary. Widziała pulsujące żyły na jego umięśnionych ramionach, pot spływający z czoła i ciężki oddech. Wyraźnie wkurzyła go swoją obecnością.\nCzuła chłód ściany i mocny ucisk jego dłoni. Brakło jej tchu i zaczynało kręcić się głowie. Zebrała swoje siły, aby uratować sytuację.\n- Nie wiem.. – krztusiła się – Cz..cz..y zab..ój..stwo adwo…ka..ta jest.. do..br..ym.. pomysłem.\nMężczyzna nagle zabrał swoją dłoń z szyi Addelaine, odsuwając się o kilka kroków. Brunetka oparła rękę na ścianie. Przez chwilę wyglądała, jakby zaraz miała zemdleć, ale szybko odzyskała przytomność. Ciemnowłosy zaś zdjął okulary i pokazał swoje ciemne czekoladowe oczy. Nie potrafił ukryć zdziwienia, patrząc na nią.\n- Jesteś prawniczką Ashtona? – spytał, a ona skinęła – Przepraszam, odpędzamy każdego, kto tutaj węszy – zdawał się być zakłopotany całą sytuacją - Wszystko w porządku?\n- Ta – Burknęła brunetka, dłonią masując swoją szyję. Niepewnie stanęła, chwiejąc się. Nie była zachwycona przebywaniem w jego towarzystwie po takim przywitaniu. Najpierw ją zaatakował, a teraz próbował pokazać, jaki z niego gentleman– Skoro już się przedstawiłam, czas na ciebie.\n- Calum – odparł – Calum Hood.\n- Przyjaciel Ashtona i Michaela, prawda?\n- I Luke’a – dodał z lekkim oburzeniem.\nAddelaine zdjęła swój czarny żakiet i zaczęła strzepywać brud i kurz, który został na nim, kiedy Calum przyparł ją do ściany. Mężczyzna zaś usiadł na jednej ze starych palet, których zapomnianio wyrzucić po zamknięciu baru Eleanor.\n- Szukam Caitlin Teasel – oświadczyła, kładąc dłonie na biodrach – Może mógłbyś mi w tym pomóc, skoro przyjaźnicie się z Ashtonem?\n- Wiem, że ciężko mi zaufać po takim chłodnym powitaniu, ale wierz mi - - Lepiej, żeby Ashton jej po prostu więcej nie zobaczył.\n- To, że nie są sobie pisani, jak myśli – powiedział ze spokojem – Więc wybij mu to z głowy.\n- To nie tak, że biorę w tym przypadku jego stronę, ale czy nie powinni pozwolić sobie chociaż na jedno spotkanie, które wyjaśniłoby wszystko? – zapytała – Skoro mają taką okazję..\n- Nie mają – szybko skończył jej myśl – I nie będą mieć, Addelaine.\n- Dlaczego? – dopytywała wścibsko.\n- Ta sprawa jest skomplikowana, zamknięta i utajniona przez najlepsze służby – odpowiedział, jednak ton głosu Caluma zmienił się i można było zauważyć lekką irytację w jego wypowiedziach - Nikt już nie ma dostępu do tych informacji, ani do Caitlin.\n- Sugerujesz właśnie, że została świadkiem koronnym?\n- To, co sugeruję, to właśnie to, abyś ty oraz Ashton sobie odpuścili – powiedział stanowczo ciemnowłosy.\nAddelaine stała chwilę w osłupieniu, próbując poskładać wszystkie wątki w całość, jednak niczego nie potrafiła zrozumieć. Słowa Caluma wskazywały na to, że Caitlin przejęły specjalne służby i dostała czystą kartę, ale z drugiej strony nie chciał się rozwodzić nad jej tematem, a to sprawiało wrażenie osoby, która wie znacznie więcej niż mówi. Być może chciał, aby wszyscy myśleli, że właśnie to spotkało Caitlin, a wcale tak nie było?\nOdpuściła sobie, bo dokonale wiedziała, że nawet gdyby stała tutaj kolejną godzinę, nic by nie wyciągnęła z przyjaciela Ashtona. Właśnie, przyjaciela. Zaczęła się nad tym zastanawiać i jakim on znowu był przyjacielem, skoro ani razu nie odwiedził go za kratkami, tylko spędzał czas tutaj? A może to również miało drugie dno, o którym Addelaine nie pomyślała?\n- Hej! – zawołała, zanim odeszła – Jednej rzeczy nie rozumiem…. Mówisz, że jesteś przyjacielem Ashtona, ale do tej pory nie widziałam cię u niego… - zazuważyła – Chcesz w ogóle, żeby wyszedł z więzienia?\nCalum popatrzył na Addelaine z wyrzutem i uniósł ręce.\n- Oczywiście, że tak – odparł – Wszyscy tego chcemy.\n- Więc może przestań siedzieć na dupie tutaj, tylko jedź do niego – poradziła ostrym tonem – Sam z siebie nie znajdzie motywacji. On potrzebuje pomocy. Potrzebuje przyjaciół. – Akcentowała mocno każde zdanie, jakby chowała żal do Caluma, którego poznała kilkanaście minut temu, o to że porzucił przyjaciela, ale właśnie tak było.\nAddelaine miała żal, bo wiedziała jak to jest i jak bardzo Ashton potrzebował teraz bliskich, aby odbić się od dna. Tylko oni mogli mu pomóc, wprowadzić na dobre tory i odzyskać człowieka, którym był kiedyś. Ona kiedyś też tego potrzebowała, ale nikt nie stanął u jej boku. Dlatego właśnie jej życie potoczyło się w taki sposób.\nOddaliła się, w poszukiwaniu postoju taksówek. A kiedy już odnalazła jedną – wsiadła i pokierowała się do najbliższej restauracji na obiad. Później pozostawało już tylko lotnisko i powrót do domu.\nPo zakupie biletu na podróż do Addelaide, Levinson poszła na pokierowany przez administrację sektor i czekała na swój lot. Wyjazd był dla niej ciężki, niezrozumiały, a w dodatku przywracający wiele dręczących wspomnień. Chciała już zapomnieć o tym wszystkim i chociaż jeden dzień odpocząć. Czasami miała tego dość – swojego zawodu, gry aktorskiej, która nosiła tytuł „Jestem silną, niezależną kobietą” i tych niekończących się dni, które zawsze wyglądały tak samo. Osób, które dbały tylko o własny biznes i miały gdzieś uczucia innych. Tego, że zawsze musiała pozostawać niewzruszona, bezuczuciowa i bez serca. Oraz tego, że jej życie było ciągłą walką, nie przynoszącą efektów.\nW mieście wylądowała około godziny dwudziestej. Zirytowana dość długą odprawą, szybko ulotniła się spod sektora, w którym zbierał się tłum ludzi witający bliskich, przyjaciół i rodzinę. Prędko popędziła na ciężkich i niewygodnych szpilkach do wyjścia, marząc tylko o znalezieniu się w domu.\nJednak przy wyjściu z lotniska zauważyła znajomą twarz. Michael Clifford stał i czekał na kogoś tuż przed bramą wyjściową. Przystanęła na chwilę udając, iż poszukuje taksówki, kiedy tak naprawdę ciekawość zżerała ją od zewnątrz.\nNagle usłyszała, jak ktoś woła Michaela i razem z nim odwróciła się w kierunku dochodzącego głosu. Addelaine spostrzegła nikogo innego, jak swojego towarzysza z Sydney.\n- Cześć stary! – powitał go ochoczo Clifford, wyraźnie zadowolony z jego przyjazdu.\nKiedy spojrzenia Addelaine i Caluma spotkały się, tym razem wymienili się ciepłymi uśmiechami. Kobieta ruszyła w kierunku wyjścia, zostawiając dwóch kolegów razem. Wiedziała, że na pewno mieli sobie dużo do opowiedzenia i chcieli spędzić wspólnie czas. Na szczęście Michael nie zauważył jej, więc nawet nie miał możliwości zaczepienia. Addelaine nie chciała nawet wdawać się w szersze znajomości z przyjaciółmi swojego klienta. Zresztą, chciała jak najszybciej wrócić do domu i zakopać się pod pościelą w łóżku, gdzie chociaż na chwilę znalazłaby ukojenie.\nPo wejściu do mieszkania zdjęła płaszcz oraz rzuciła torebkę, wyjmując tylko najważniejsze rzeczy – telefon, dokumenty oraz tajemniczą kartę. Rzuciła wszystko na stolik w kuchni i podeszła do szafki, w poszukiwaniu szklanki. Tuż po wypiciu, zamierzała udać się w końcu do łóżka, aby odpocząć, jednak złapała ją Charlotte, która najwyraźniej nie miała planów na wieczór i została w domu, żeby się wyciszyć.\n- Hej – przywitała się – Cały dzień cię nie widziałam, gdzie się zgubiłaś?\nAddelaine zaśmiała się.\n- Nie uwierzyłabyś – rzuciła jej krótkie spojrzenie.\n- Co to takiego? – zapytała Charlotte, a jej twarz nagle spoważniała, kiedy na stoliku zobaczyła leżącego Asa.\n- To? – Addelaine uniosła kartę – Jedna karta z talii – wytłumaczyła.\n- Addelaine, jest praktycznie noc, a tobie zachciało się w karty grać? – zaśmiała się, ale brunetka wyczuła w jej głosie coś innego, jakby zdenerwowanie.\nSpojrzała na kartę, która wyglądała tak niewinnie i zwyczajnie, a jednak była czymś zupełnie innym. Czymś większym, gorszym i niebezpieczniejszym, a nikt jej sobie w ten sposób nie wyobrażał. Wiedzieli tylko Ci, którzy ją dostali.\nAddelaine wzruszyła ramionami, a Charlotte widząc jej reakcję, nie kontynuowała rozmowy. Zabrała jabłko leżące w białej misce znajdującej się na blacie kuchennym i wróciła do swojego pokoju, machając współlokatorce na pożegnanie. Levinson również powędrowała do siebie, ale przed drzwiami ostatni raz odwróciła się, by spojrzeć na kartę.\n- To nie jest zwykła gra… - szepnęła.\nIza Dec 10 lipca 2017 21:45\nCieszę się że tak szybko kolejny rozdział dodałaś, kurcze, sama nie wiem od czego zacząć, bo robi się to coraz bardziej pogmatwane i moje teorie na temat i tego co będzie dalej ciągle się piętrzą. Oczywiście w to ze cait żyje to do konca bede wierzyć,ale mi szkoda tego Ashtona, nie zapomniał o cait, tęskni za nią, a ta kurde mu się odwdzięcza i też upozorowała swoją śmierć, no ale tak przez 10 lat?! No kobieto... :D zastanawia mnie fakt, pamiętam w poprzedniej części Calum gdzieś wyjechał, a teraz jest w Sydney i w ogóle chciałabym wiedzieć co robił przez ten czas, bo to jest jakoś zagadkowo niewyjaśnione, kolejne to to, że calum był z cassie! DLACZEGO?! A idąc dalej to tak bardzo się bałam że Michael albo ktoś powie addie że cait nie żyje i ona przekaże to ashtonowi, na szczęście do tego nie doszło, mam też nadzieję że ciotka cait żyje a bar jest przeniesiony w innej miejsce i tam cait pracuje :D co do tej karty to tym razem kto je rozdaje...(a może cait?) Hahaha niee wiem że nie, może sean...już się nie mogę doczekać aż się dowiem więcej,i mam nadzieję że na następny rozdział nie bedziemy musieli długo czekać :) mam tyle pytan i prawie we ogóle odpowiedzi...\nIza Dec 10 lipca 2017 21:47\nZapomniałam zapytać czy gra mroku to ostatnia część czy zamierzasz coś jeszcze? ;)\nAnonimowy 4 marca 2018 14:44\npepe pisała kiedyś, że to ostatnia część\nNie wiem czy to ja się już pogubiłam czy co, ale było coś we wcześniejszych rozdziałach o tym że Caitlyn jednak żyje? Skąd Calum i reszta o niej wiedzą ?\nAnonimowy 4 marca 2018 14:45


Nowe rozmiary opon Michelin TrailXBib do przyczep i nie tylko\nMichelin rozszerza gamę opon Michelin TrailXBib przeznaczonych do ciągniętych maszyn rolniczych o siedem nowych rozmiarów.\nNa początku lipca odbędzie się kilka przetargów obejmujących sprzedaż maszyn i urządzeń wycofanych ze służby wojskowej. Tym razem do kupienia oferowane są m.in. ciągniki Ursus, przyczepy, samochody o małej i średniej ładowności, wózki paletowe czy chociażby podnośnik widłowy. Jest więc w czym wybierać.\nPronar T700M/1 – nowa przyczepa skorupowa z wywrotem na boki\nPronar stale rozwija swoją rodzinę przyczep skorupowych. Tegoroczny sezon przynosi ze sobą premierę dziesiątego modelu, oznaczonego jako T700M/1. Jest to pierwsza przyczepa skorupowa o tak dużej ładowności z opcją trójstronnego wywrotu w ofercie Pronaru.\nTraktor z przyczepą zjechał z promu do rzeki\nGdy prom popłynął do przodu, ciągnik z przyczepą stoczyły się w tył do rzeki.\nNajtańsza przyczepa przeładowcza na rynku?\nWydawać by się mogło, iż wozy przeładowcze to technologia zarezerwowana i przeznaczona wyłącznie dla dużych gospodarstw, a same przyczepy to rozwiązania poza finansowym zasięgiem średniej wielkości gospodarstw. Jak się jednak okazuje – nic bardziej mylnego.\nW czerwcu czekają nas liczne przetargi organizowane przez AMW. Będziemy mogli w nich kupić mnóstwo sprzętu przydatnego do prowadzenia gospodarstwa rolnego i nie tylko. Co ciekawego sprzedaje wojsko?


Aktualizacja oprogramowania OpenWRT (bez utraty zainstalowanych pakietów) – Dariusz Więckiewicz\nKopia zapasowa obecnych ustawień\nWygenerowanie listy zainstalowanych pakietów\nAktualizacja oprogramowania OpenWRT z przywróceniem ustawień domyślnych\nPrzywrócenie pakietów z poprzednio wygenerowanej listy\nPrzywrócenie ustawień z kopii zapasowej\nW związku z tym, przed aktualizacją routera należy wygenerować listę zainstalowanych pakietów, które będziemy musieli przywrócić (zainstalować) przed przywróceniem naszych ustawień z kopii zapasowej.\nInstalacja czystego oprogramowanie OpenWRT to nie problem. Schody zaczynają się, jak chcemy zaktualizować obecnie zainstalowany do najnowszej dostępnej wersji. W tym wypadku mamy możliwość instalacji najnowszego oprogramowania wraz z zachowaniem ustawień (ale nie pakietów) lub też z przywróceniem ustawień domyślnych.\nOsobiście zachęcam do instalacji (aktualizacji) bez zachowania ustawień oraz zacząć od zera. Wszystko z tego względu, gdyż jeżeli doinstalowaliśmy pakiet, chociażby ten opisany tutaj DNS over HTTPS, to po ponownym uruchomieniu nasz internet nie będzie działać, gdyż obecne ustawienia w routerze będą próbowały przekierować ruch przez pakiet, którego w systemie nie ma i wszystko zacznie się sypać.\nA więc jak zrobić wszystko poprawnie? Otóż dokonamy tego w następujących krokach.\nJako że ostatnio udało mi się zamienić mój router ASUS RT-AC57U na bardzo potężny Linksys WRT3200ACM, chciałem przenieść wszystko to, co mam już ustawione na ASUS’ie na Linksys’a. Niestety, różnice w sprzęcie i plikach konfiguracyjnych powodują, że nie wszystko jest takie łatwe. Nie ma możliwości zrobienia kopii na jednym i przywróceniu (po wgraniu pakietów) na drugim. Rozwiązaniem jest zrobienie kopii na dwóch routerach i porównanie plików ze starego i pododawanie tego, czego brakuje do nowego. Mozolne rozwiązanie, ale również działa.\nW obrębie tego samego urządzenia wszystko przebiegać będzie wg powyższego schematu.\nJeżeli używacie tylko czystego oprogramowania OpenWRT i nie dodajecie żadnych dodatkowych pakietów, to nie musicie się zagłębiać dalej w mój wpis. Wówczas instalujecie nowe oprogramowanie z zachowaniem bieżących ustawień lub po prostu przywracacie ustawienia z zachowanej kopii zapasowej i wszystko działa. Dalsze kroki są przede wszystkim dla osób, które wykorzystują OpenWRT w jego rozszerzonych możliwościach.\nKopia zapasowa obecnych ustawień #\nW pierwszej kolejności przechodzimy do panelu administracyjnego poprzez przeglądarkę internetową.\nTam wybieramy System > Backup / Flash firmware\nOpenWrt - System Backup - Flash Firmware\nW celu wykonania kopii zapasowej ustawień wystarczy w sekcji Kopii Zapasowej (Backup) kliknąć przycisk generowania archiwum (Generate archive).\nOpenWrt - System Backup - Flash Firmware - Generate Archive\nNim to jednak zrobimy, osobiście zalecam zmianę ustawień, w celu rozszerzenia zakresu kopii zapasowej o dodatkowe foldery. Jeżeli używaliście mojego poradnika m.in. jak dodać serwer VPN do waszego routera, w zakładce Configuration dodajemy dodatkowe foldery.\nOpenWrt - System Backup - Flash Firmware - Configuration\nMimo że domyślnie kopia zapasowa wykonuje kopię zmodyfikowanych plików w folderze /etc/config, osobiście preferuję posiadanie pełnej kopii tego folderu.\nTo co zdefiniowaliśmy na tym etapie, zachowywane jest domyślnie w pliku /etc/sysupgrade.conf podczas standardowej aktualizacji oprogramowania.\nDalej klikamy przycisk Zapisz (Save) i wracamy do zakładki Akcje (Actions) i generujemy nasze archiwum kopii zapasowej (Generate archive).\nWygenerowanie listy zainstalowanych pakietów #\nMając już kopię zapasową ustawień, pora na wygenerowanie listy pakietów, które mamy zainstalowane w systemie. Zauważ, że w poprzednim kroku dodałem folder /root/ do włączenia w zakres kopii zapasowej ustawień. W tym folderze mam zapisany plik, który zawiera m.in. listę pakietów, którą zapiszemy za chwilę.\nW przypadku, gdy przenosimy ustawienia z jednego routera do drugiego, warto sobie tę listę skopiować i zapisać, o czym również napiszę.\nA więc, aby wygenerować listę zainstalowanych pakietów, wykonujemy komendę w terminalu SSH:\nopkg list-installed > /root/my_installed_packages\nWarto również zapisać tę listę na komputerze lokalnym.\nNie będę nie tu rozpisywał jak to zrobić różnymi metodami (inna dla innego systemu operacyjnego), gdyż jest to stratą czasu.\nOwy plik, który potrzebujecie, będzie zapisany w świeżo wygenerowanej kopi zapasowej, z pierwszego kroku. Przejdźcie jeden krok wstecz i gotowe. Wystarczy rozpakować wasz backup przy pomocy Keka (dla macOS) lub 7Zip (dla Windows) i poszukać go w folderze /root/. Proste!\nMożemy również wykonać polecenie:\nI metodą kopiuj/wklej, skopiować zawartość do pliku na naszym komputerze.\nAktualizacja oprogramowania OpenWRT z przywróceniem ustawień domyślnych #\nNa tym etapie nie będę rozpisywał się, jak zainstalować oprogramowanie OpenWRT na waszym routerze, gdyż to zależy od sprzętu, jaki używacie (odsyłam tutaj). Obstawiam, że wasz router ma już zainstalowane oprogramowanie OpenWRT - czy to czyste, czy też w innej wersji, którą będziecie chcieli zaktualizować.\nAktualizacji oprogramowania dokonujemy z poziomu System > Backup / Flash firmware, w sekcji Flash new firmware image.\nOczywiście wybieramy oprogramowanie przygotowane dla naszej wersji routera.\nWgrywamy przycisk do naszego routera i na odpowiednim kroku wybieramy CZY chcemy, czy też nie, zachować ustawienia naszego routera (Keep settings and retain the current configuration). Osobiście preferuje ich NIE zachowywać, gdyż w moim przypadku, z ustawionym DoH, nie będzie działać mój DNS, przez co nie będę mógł wykonać następnych kroków.\nOpenWrt - System Backup - Flash Firmware - Uploading file\nOpenWrt - System Backup - Flash Firmware - flash image\nMożecie poeksperymentować, zachowując ustawienia i przywracając pakiety (następny krok), pamiętając jednak, że po przywróceniu poprzednio zainstalowanych pakietów, możliwe będzie, że będziecie musieli przywrócić i tak kopię zapasową.\nPrzywrócenie pakietów z poprzednio wygenerowanej listy #\nUpewniając się, że posiadamy połączenie z internetem (domyślnie musimy to zrobić na kablu, gdyż WiFi z reguły jest wyłączone), przechodzimy do naszego routera za pomocą terminala SSH:\nW pierwszej kolejności zaleciłbym wykonanie aktualizacji pakietów, które aktualnie znajdują w systemie, niż weźmiemy nie za przywracanie. Dokonujemy tego za pomocą komendy:\nW niektórych przypadkach powyższa komenda wyświetli błąd pobierania (Failed to download) lub też zwróci informację, że nie mamy połączenia z internetem (Check your network settings and connectivity).\nWówczas należy wykonać komendę: opkg update osobno, zainstalować najnowszą wersję wget za pomocą opkg install wget oraz pobrać najnowsze certyfikaty CA wget --no-check-certificate -O /etc/ssl/certs/ca-certificates.crt http://curl.se/ca/cacert.pem.\nWówczas powtarzając powyższą komendę wszystko powinno zacząć działać.\nPora na przywrócenie pakietów.\nJeżeli zaczynamy wszystko od zera, należy wygenerować plik my_installed_packages\nNastępnie przechodzimy do jego edycji.\nKlikając klawisz “i” wchodzimy w tryb edycji. Teraz, za pomocą Kopiuj/Wklej przenosimy zawartość naszego pliku z kopii zapasowej (lub też w pliku do którego zapisaliśmy zawartość my_installed_packages z poprzednich kroków). Po pomyślnym wklejeniu zawartości klikamy przycisk Esc a następnie wykonujemy “:w” w celu zapisania zawartości, oraz “:q” w celu opuszczenia edycji.\nI tak mamy wszystko gotowe na przywrócenie pakietów. Poniższa komenda porówna, to co jest już w naszym systemie z tym, co mamy w naszym pliku i zainstaluje, to co brakuje. Jeżeli w liście naszych pakietów znajdzie się jakiś, który jest niekompatybilny z aktualnym oprogramowaniem OpenWRT, zostanie on automatycznie pominięty.\nopkg update && opkg list-installed | cut -f 1 -d ' ' | sort -u > /tmp/currentpkg && cat /root/my_installed_packages | cut -f 1 -d ' ' | sort -u > /tmp/oldpkg && grep -v -F -x -f /tmp/currentpkg /tmp/oldpkg > /tmp/inst && opkg install $(cat /tmp/inst | sort -u) && rm /tmp/currentpkg /tmp/oldpkg /tmp/inst\nPrzywrócenie ustawień z kopii zapasowej #\nOstatnim krokiem będzie przywrócenie naszych ustawień z zapisanej kopii zapasowej.\nOpenWrt - System Backup - Flash Firmware - firmware restore\nPonownie przechodzimy do System > Backup / Flash firmware i z pozycji przywracanie (Restore) wybieramy Upload archive, gdzie wskazujemy nasz plika zapisany na naszym komputerze, po czym potwierdzamy wszystko, gdy zostaniemy zapytani, czy zastosować zmiany (Apply backup?) przyciskiem Continue.\nUruchamiamy ponownie router (o ile nie nastąpi to po przywróceniu ustawień) i sprawdzamy wszystko czy działa.\nTakim sposobem, na 99% wszystko powinno działać. Zawsze istnieje szansa, że coś nie pójdzie, tak jak trzeba. Jak coś, dajcie znać w komentarzach.\n/ Aktualizacja oprogramowania OpenWRT (bez utraty zainstalowanych pakietów)\n< Jak dodać usługi Google do WordPress w prosty sposób\nUstawienie domeny dla zmiennego adresu IP (OpenWRT i DDNS) >


Plakaty ze znakami zodiaku – gwiazdozbiory do druku – MAVELO\nProste, geometryczne plakaty to coś, co cieszy się nieustanną popularnością. Już dawno temu planowałam przygotować plakaty ze znakami zodiaku – właśnie w takiej surowej, geometrycznej formie i w końcu są!\nJak znaki zodiaku to i oczywiście horoskopy, które mają swoich przeciwników i zwolenników. O ile w takie gazetowe horoskopy nie wierzę (pamiętam, kiedy byłam młodsza moja babcia zawsze kazała czytać sobie swój znak zodiaku w tygodniku “Tina”, jakie to było urocze :D), tak mam przekonanie, że kosmos w jakiś sposób wpływa na nasze życie i również ma to związek z naszą datą urodzenia. Ekspertem w tym temacie jest moja siostra, uzbrojona w specjalistyczne książki i wiedzę – potrafi w dziedzinie astrologii całkiem sporo :) I nie są to porady w stylu “ten tydzień będzie dla Ciebie pracowity” bo właśnie takie ogólniki pasujące do każdego, są pisane na kolanie (i tu znowu dygresja – moja przyjaciółka pisała kiedyś horoskopy i było to właśnie na przerwie między zajęciami, dosłownie na kolanie).\nNiezależnie od tego, czy ktoś wierzy w horoskopy czy nie, gwiazdy to dla wielu z nas coś magicznego, pełnego tajemnic. I nie znam osoby, która nie lubiłaby gwiezdnego motywu To naturalne, że pociąga nas to, co nieznane i tak piękne (nie bez kozery filmy o tematyce s-f biją rekordy popularności). Bezchmurna noc, niebo pełne gwiazd mają w sobie ogrom uroku. Na Mavelo nie pierwszy raz pojawia się ten motyw, były już plakaty (tutaj i jeszcze tu) i niedawno tapety na telefon. Plakaty stylem pasują do siebie, więc bez problemu można z nich ułożyć ciekawe kompozycje.\nPlakaty ze znakami zodiaku do druku\nPoniżej znajdziecie plakaty do pobrania – klikając w przycisk pobierzecie folder .zip z 12 grafikami (format pdf, rozmiar A3, rozdzielczość 300 dpi) Plakaty są przygotowane w wysokiej rozdzielczości, możecie je nieco powiększyć i bez problemu przeskalować do mniejszych formatów (np. A4, A5) . Grafiki są do pobrania za darmo i są przeznaczone do użytku niekomercyjnego.\nPobierz plakaty na białym tle »\nPobierz plakaty na czarnym tle »\nPlakaty będą prezentować się świetnie zarówno pojedynczo, jak i w zestawach. To fajna opcja np. do sypialni, a prosty styl będzie się ładnie komponował z różnymi wnętrzami. Koniecznie dajcie znać i napiszcie spod jakiego znaku zodiaku jesteście, jestem bardzo ciekawa! :) Mój znak to ryby!\ngeometrycznegwiazdykonstelacjemapa gwiazdplakat do sypialniplakatyznaki zodiaku\n27 lipca 2017 at 17:19\nMój znak zodiaku to bliźnięta. I tak się składa, że mam siostrę bliźniaczkę\n27 lipca 2017 at 18:50\nAle ekstra! Mega fajne połączenie :)))\n27 lipca 2017 at 20:14\nCzarne wersje wyglądają magicznie!\nUrodzona w ostatni dzień zodiakalnego skorpiona, ściągam tego uroczego stwora. Dzięki\nDzięki Martyna! Moja babcia była skorpionem To właśnie dla niej czytałam zawsze skorpionowy horoskop w "Tinie"\n27 lipca 2017 at 21:31\nŚwietny pomysł! Gwiazdy to coś magicznego Tym bardziej jak utożsamia w pewien sposób z danym gwiazdozbiorem poprzez znak zodiaku. Mój znak zodiaku to byk, mało ciekawie się prezentuje w gwiazdach. Bardziej jak jakaś proca ALe cóż, taki mi już przypadł. Lwa bym mogła mieć\nDziękuję! Mi się ten gwiezdny układ byka bardzo podoba Mój narzeczony jest bykiem, więc ta konstelacja już u mnie wisi :))\n28 lipca 2017 at 10:20\nHej Fantastyczny pomysł z tymi plakatami Na pewno sobie wydrukuję i powieszę. Jestem wodnikiem\nI właśnie a propos wodnika… w pliku z czarnym tłem jest błąd i zamiast wodnika jest dwa razy koziorożec Niby jest plik podpisany jako wodnik, ale w środku mamy koziorożca.\n28 lipca 2017 at 10:33\nDzięki Justyna! Już poprawione i pliki podmienione – tak coś czułam, że przy takiej liczbie plików wkradnie mi się chochlik, mam nadzieję, że teraz juz wszystko będzie ok\n28 lipca 2017 at 12:08\nSuper, dziękuję ;*\n28 lipca 2017 at 12:20\nJakie to ładne. Tymi plakatami zainspirowałaś mnie do przemyśleń nad ozdabianiem we wrześniu bullet journala.\no jaaa<3 śliczne!\n1 sierpnia 2017 at 16:30\nSupeeeeeer ekstra to wygląda!\n9 sierpnia 2017 at 13:28\nUrodziłam się w pierwszy dzień zodiakalnych bliźniąt. A jeżeli chodzi o te plakaty… Są po prostu boskie! Te czarne wspaniale wyglądałyby na mojej ścianie!\n14 lutego 2018 at 09:16\nHej,, super blog!!!! mam pytanie nie na temat, ale gdzie drukujecie te plakaty??\n6 kwietnia 2018 at 17:49\nhttps://uploads.disquscdn.com/images/c431e4c9cc8aabba72e17bce145442503a7a22b21b194cfd164a91761906d364.jpg Plakaty już niedługo trafią na ścianę. Są piękne!


Recenzja: Marek Beylin, "Spokojnie, to tylko rewolucja" - Bookeriada\nBookeriada — 3 czerwca 2014\n„Spokojnie, to tylko rewolucja” – tak brzmi tytuł najnowszej książki Marka Beylina, publicysty „Gazety Wyborczej”. Książki, w której autor dokonuje rozrachunku z Polską po 1989 roku, z demokratycznymi przemianami, z analizą zysków i strat. To pozycja na wskroś współczesna, która konfrontuje czytelnika z istotnymi pytaniami: Co straciliśmy, a co zyskaliśmy w ciągu minionych dwudziestu pięciu lat lat? Jakie linie podziału przebiegają w dzisiejszym polskim społeczeństwie? Jak radzimy sobie z kryzysem? Jak spoglądamy w przyszłość i co myślimy o nie tak odległej przeszłości?\n„Gdy czytam od lat rozmaite nonsensy o zdradzie i spiskach przy Okrągłym Stole, to myślę sobie, że dobrze pokazują dwie sprawy. Po pierwsze, jak sczezło we współczesnej polityce pojęcie kompromisu. A po drugie, że furia na Okrągły Stół jest furią na potężne zmiany demokratyzacyjne i modernizacyjne, jakie ów wielki kompromis uruchomił. Bo – pozwolę sobie na pogląd coraz mniej dziś popularny – te nasze dwadzieścia pięć lat stanowi jedno z największych dziejowych dokonań Polski”. Powyższy cytat z książki ilustruje stanowisko komentatora „Gazety Wyborczej”, który nie ma wątpliwości, jak wiele udało się osiągnąć w ciągu dwóch ubiegłych dekad. Oto bowiem, przerobiliśmy zmiany, które w zachodnich demokracjach dokonywały się przez dziesięciolecia, stworzyliśmy względnie stabilną gospodarkę, a nasz PKB wzrósł w tym okresie dwukrotnie.\nBeylin dostrzega także poważne problemy, z którymi przychodzi się nam mierzyć ćwierć wieku po transformacji ustrojowej. Przede wszystkim, mimo poprawy warunków życia wielu młodych ludzi (i nie tylko młodych) zagrożonych jest bezrobociem i brakiem perspektyw. Autor porusza między innymi zagadnienie ludzi bezdomnych w polityce: „to masowe zjawisko współczesnej demokracji, nie tylko w Polsce, w dodatku niemal nieopisane. Poznajemy tylko jego odpryski. A najważniejszy to właśnie nieufność wobec instytucji państwa. Tyle że ta nieufność nie świadczy koniecznie – jak często słyszę – o odrzuceniu systemu demokratycznego. Często, przeciwnie, wyrasta z przekonania, że obecna postać demokracji zdradza własne ideały, choćby ten o równości szans na godne życie. Co w przypadku młodych pokoleń brzmi jak ponura kpina z ich losu. Nie dziwi mnie więc, że tylu młodych demokracja rozczarowuje. Dziwię się raczej temu, że wciąż tak liczni chcą ją naprawiać. Zmienić demokrację, by lepiej służyła wszystkim – to wciąż najsilniejsze wezwanie młodych, aktywnych ludzi”.\nAutor pisze także o polityce społecznej i państwie socjalnym, o dekomunizacji i lustracji (ciekawa polemika z książką „Resortowe dzieci”), o stosunku Polaków do mniejszości, o antysemityzmie, o kwestii narodowości śląskiej, o gender, o Kościele katolickim, o edukacji, o tęsknocie za mężami stanu, o populizmie. Wiele grzybów pływa w tym barszczu i można zaryzykować stwierdzenie, iż zdecydowanie zbyt wiele. Najsłabszą stroną publikacji Beylina wydaje się mnogość tematów, po których autor sprawnie się porusza, nie udzielając jednak odpowiedzi na najistotniejsze dziś kwestie polityczne i społeczne. Nikt nie twierdzi, że znalezienie tych odpowiedzi jest proste, ale można było oczekiwać znacznie więcej po książce, której ambicją była analiza dwudziestu pięciu lat polskiej wolności.\nZ kolei niewątpliwą zaletą książki jest krytyczny zamysł autora nad współczesną Unią Europejską. O UE autor pisze między innymi: „Wielki problem w tym, że główna słabość Unii – rynek zamiast polityki – nie tylko czyni ją bezradną wobec kryzysu, lecz także paraliżuje myślenie o przyszłości. Tak mści się brak polityki w Unii. Bo czym jest polityka, jeśli nie w dużej mierze sposobem ludzi na opanowanie przyszłości? Dziś nie ma w Europie żadnej nośnej wizji przyszłości. (…) Do dziś Unia nie wykształciła ani realnej reprezentacji politycznej, ani poczucia europejskiego obywatelstwa. W efekcie wciąż oddala się od społeczeństw, bo na razie integrację polityczną pochowano wraz z odtrąbieniem sukcesów w walce z kryzysem. Władza silnych państw w Unii wydaje się decydentom bardziej korzystna i stabilizująca UE niż przymierzanie się do wielkich zmian. A pośród takiej stabilizacji Unia powoli eroduje”.\nGeneralnie jednak odnosi się wrażenie, iż książka „Spokojnie, to tylko rewolucja” więcej obiecuje, niż jest w stanie dotrzymać. Po publikacji, która podsumowuje dwadzieścia pięć lat nieprawdopodobnych przemian w naszym kraju, spodziewałam się mniej przewidywalnych komentarzy, a więcej poważnej refleksji.


Hounslow KEBAB CENTRE - recenzje restauracji - TripAdvisor\nEuropa›Wielka Brytania (UK)›Anglia›Greater London›Hounslow›Hounslow Restauracje› Hounslow KEBAB CENTRE\n20 recenzje(-i) Nr 67 wśród 186 Restauracje w lokalizacji Hounslow $$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 18 Kingsley Road | Hounslow, Hounslow TW3 1NP, Anglia 020 8572 9382\n9 020 recenzji Recenzje\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Hounslow KEBAB CENTRE Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Hounslow KEBAB CENTRE — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nHounslow, Greater London Wszystkie restauracje w: Hounslow (220)\nByłeś(-aś) w Hounslow KEBAB CENTRE? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n18 Kingsley Road | Hounslow, Hounslow TW3 1NP, Anglia Lokalizacja:\n020 8572 9382\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Hounslow KEBAB CENTRE.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Hounslow KEBAB CENTRE Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 29 recenzje(-i) Treaty Shopping Centre\n19 recenzje(-i) The Red Lion\n7 recenzje(-i) The Woodlands Tavern\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 75 recenzje(-i) Punjabi Karahi Indian Restaurant\n45 recenzje(-i) Shree Krishna\n69 recenzje(-i) Nando's - Hounslow


Unum po raz trzeci z tytułem Firma Przyjazna Klientowi | Outsourcing Portal - portal wiedzy o outsourcingu\n„Jesteśmy niezwykle dumni i wdzięczni klientom za to wyróżnienie. Cieszy również fakt, że certyfikat jest przyznawany firmom, u których średni wynik dla wszystkich badanych obszarów wyniesie min. 75%, a Unum Życie osiągnęło indeks na poziomie 92%. To ogromne uznanie ze strony naszych klientów i jednocześnie zobowiązanie, by nieustannie oferować naszym klientom jak najlepsze doświadczenia z naszą firmą” – komentuje Robert Watkowski, Dyrektor Działu Obsługi Klienta w Unum Życie.\nBadanie opinii klientów w ramach programu Firma Przyjazna Klientowi zostało zrealizowane we wrześniu 2021 roku. W badaniu ankietowym realizowanym techniką CAWI (ankiet on-line) wzięło udział blisko 600 klientów firmy. Certyfikat Firma Przyjazna Klientowi jest jedynym w Polsce wyróżnieniem w zakresie satysfakcji ze współpracy z firmą, które jest przyznawane od 18 lat. O przyznaniu certyfikatu w 100% decyduje opinia klientów.\nTagi: Robert Watkowski certyfikat wygrana Firma Przyjazna Klientowi satysfakcja wyróżnienie\nJak napisać pismo procesowe, by nie przegrać w e-sądzie?


Rolnictwo precyzyjne to praca na roli wspomagana komputerowo w celu gromadzenia danych o różnicach w wielkości plonów w miejscach znajdujących się w obrębie jednego pola. Rejestracja tych danych przeprowadzana jest bezpośrednio w odpowiednio wyposażonym kombajnie zbożowym. Służy do tego miernik plonów współdziałający z satelitarnym systemem globalnego pozycjonowania – DGPS (Differential Global Positioning System).\nNa podstawie tych danych, komputer tworzy tak zwaną mapę plonów, a jej analiza i interpretacja są istotą całego procesu. To dzięki takiej mapie można stosować środki do nawożenia i ochrony roślin odpowiednio do każdego skrawka pola. Na obszarach, które mogą wydać wyższy plon, można zastosować intensywniejsze nawożenie i ochronę roślin. Te mniej urodzajne obszary mogą otrzymać zdecydowanie mniej środków wspomagających. W tym celu wykorzystuje się maszyny do precyzyjnego nawożenia i aplikacji środków ochrony roślin.\nDzięki rolnictwu precyzyjnemu można uzyskać plony wysokiej jakości, obniżyć koszty. Cała ta koncepcja to też znaczne zmniejszenie niekorzystnej ingerencji w środowisko.\nPrecyzyjna mapa pola umożliwiająca odpowiednią aplikację nawozów i innych środków\nPole można podzielić na sektory ze względu na różnice w glebie i zróżnicowany wzrost roślin. To sprawia, że pojawia się wiele wad ekologicznych spowodowanych niezrównoważonym bilansem azotu, zmienną wielkością plonów i różnicami w jakości płodów rolnych na jednym polu. Jeśli jednak dostosujemy środki i sposób uprawy do każdej części pola, wszystkie bilanse – ekonomiczny, ekologiczny – ulegną poprawie oraz wzrośnie wielkość plonów.\nIm większe różnice występują w obrębie jednego pola, tym większe korzyści przynosi uprawa dedykowana każdej jego części. W tym pomoże na przykład Crop Sensor. To znakomite narzędzie do optymalnej aplikacji nawozów i środków ochrony roślin. Dzięki niemu zużywa się tylko tyle środków, ile rośliny są w stanie przyjąć.\nCrop Sensor to:\n– optymalne dawkowanie i oszczędność nawozów,\n– zwiększenie plonów i jakości ziarna,\n– wyrównany bilans azotu,\n– najpełniejsze wykorzystanie potencjału plonowania.\nKuhn 75-01 19 169 PLN\nLargeur de coupe: 76 m\nCapacité: 1536 l\nLargeur de rampe: 28 m\nCapacité du réservoir: 1536 l\nEvrard RDS 11 000 EUR\nCapacité: 4100 l\nLargeur de rampe: 36 m\nCapacité du réservoir: 4100 l\nLOT PIECES CASE IH 1 125 171 PLN


Archiwa lampywcentrum - DLA DOMU\nCeramiczne osłony na wazony, doniczki\nModne wazony ceramiczne to produkty, które zasługują na szczególną uwagę. Wyroby te świetnie współgrają z różnymi stylami aranżacyjnymi, w jakich zaprojektowane są wnętrza domów, mieszkań lub biur. Wykonane z największą starannością wazony ceramiczne to wspaniałe dodatki, które umożliwiają wyeksponowanie roślin, znajdujących się w pomieszczeniach mieszkalnych lub biurowych. Wyroby te są dostępne w wielu wersjach kolorystycznych….\nStylowe kołatki do drzwi to produkty dekoracyjne, wykonane ze starannie dobranych materiałów. Wyroby te zastępują popularne dzwonki do drzwi, które również są nietuzinkową ozdobą wejścia do domu lub mieszkania. Luksusowe kołatki do drzwi z naszego sklepu, to produkty ozdobione płaskorzeźbą z podobizną głowy lwa. Posiadają one funkcję dzwonka. Te patynowane wyroby zostały pokryte bezbarwną warstwą…


Bransoletka z bursztynu kulka Amber Judaica\n» Bransoletka z bursztynu kulka\nCharmsy i bransoletki(17)\nPrzedmioty użytkowe z bursztynem(8)\nBransoletka z bursztynu kulka\nProducent: Amber Judaica\nKod produktu: AJBR109\nBransoletka została wykonana z regularnych bursztynowych kulek w kolorze mlecznym z nielicznymi miodowymi przebarwieniami. Kulki zostały nawleczone na silikonową bezbarwną żyłkę. Bransoletka jest elastyczna nie posiada zapięcia.\nŚrednica kulki 6 mm\nDługość bransoletki mierzona wewnątrz 16,5 cm.\nwaga [g] 3,78\nkolor bursztynu mleczny\nPłatności obsługują: Znajdziesz nas na: @amberjudaica @amberjudaica


Wspólnota ekonomiczna czy wspólnota egoistów - GazetaPrawna.pl\nW biznesie dobre praktyki są tylko na papierze. Najczęściej / Media\nBiznes odpowiedzialny / Dziennik Gazeta Prawna\nHome.pl, polska firma, lider swojego segmentu rynkowego z 1,5 mln klientów, ze świetnymi perspektywami na przyszłość i stabilnymi finansami. Zagraniczny, bo niemiecki kapitał, przejął ją za 640 mln zł. Nabywca – United Internet, był już obecny w Polsce z marką 1&1, lecz nie zawojował rynku.\nŁukasz Gawior, dyrektor firmy hostingowej Zenbox.pl, dziwi się nie tyle przejęciu, ile tak szybkiemu wyjściu z inwestycji funduszu Value4Capital, do którego należał Home.pl. – Nie wiadomo, co wpłynęło na tę decyzję. Szybkie wzrosty i wcześniejsze osiągnięcie celów czy presja ze strony 1&1 będąca efektem porażki tej marki w Polsce – mówi.\nInteres na pierwszym miejscu\nDlaczego sprzedano zagranicznej firmie dobrze prosperujący polski biznes? Sam podmiot transakcji nie ukrywa, że od początku chodziło tylko o zysk. – Od 2012 r. największym akcjonariuszem Home.pl jest fundusz inwestycyjny, którego celem było zwiększenie wartości firmy poprzez poprawę jej efektywności i zwiększenie skali działalności, a następnie jej sprzedaż – przyznaje Marcin Kuśmierz, prezes Home.pl. – Wygrała oferta, która zapewniała firmie dalszy szybki rozwój biznesu, a akcjonariuszom atrakcyjny zwrot z inwestycji – dodaje.\n– Przedsiębiorca musi myśleć o zysku – rozkłada ręce dr Małgorzata Starczewska-Krzysztoszek, główna ekonomistka Lewiatana. Dodaje, że celem nadrzędnym firm jest utrzymanie się na rynku, wzrost i zapewnienie dochodów właścicielowi i rodzinie. Jej zdaniem, gdyby przedsiębiorca martwił się nie o zysk, a wzrost gospodarczy i wszystko dookoła, byłby zwyczajnie nieracjonalny w działaniu, a w efekcie nie wytworzyłby żadnej wartości dodanej brutto.\n– Czy przedsiębiorcy w Polsce mają na uwadze tylko własny zysk? W wielu przypadkach niestety tak. Ale świat nie jest biały i czarny – zauważa dr Agata Rudnicka, eksperta zewnętrzna Forum Odpowiedzialnego Biznesu. – Chyba każdy z nas jest egoistą na swój sposób, objawia się to m.in. chęcią zaspokajania własnych potrzeb. Podobnie w biznesie, chociaż odpowiedzialność za to, w jaki sposób się to robi, jest dużo większa – tłumaczy dr Agata Rudnicka. Wskazuje, że wiele firm oprócz własnego interesu i przywództwa we własnej branży uwzględnia szerszy interes społeczny. Od dbałości o pracowników, przez wspieranie lokalnych społeczności, na ochronie środowiska kończąc. – Niestety, mimo pozytywnych przykładów w ten sposób postępuje niewiele przedsiębiorstw – dodaje.\nFirma dojrzała społecznie\nI w samym dbaniu o zysk nie ma ostatecznie nic złego, pytanie, co poza tym.\nZ badania przeprowadzonego przez firmę konsultingową KPMG i FOB wynika, że tylko 48 proc. polskich firm prowadzi działania związane ze społeczną odpowiedzialnością biznesu. Jednak tylko 18 proc. z nich autorzy raportu zakwalifikowali jako „dojrzałe społecznie, czyli kompleksowo podchodzące” do tych zagadnień. Najrzadziej (37 proc.) o te kwestie dbają firmy w całości z kapitałem polskim.\nPodobne wnioski płyną z badania „Rzetelna firma”. Autorzy piszą wprost – „w biznesie dobre praktyki są tylko na papierze”. 49 proc. respondentów przedsiębiorców odpowiedziało, że polskie firmy kierują się tylko chęcią szybkiego zarobku, niczym innym. Dla przeciwwagi ok. 42,5 proc. deklaruje dbałość także o odpowiedzialność biznesu. – Trzeba pamiętać, że jednorazowa akcja charytatywna czy wyjazd integracyjny pracowników nie wystarczą – komentował badanie Waldemar Sokołowski, prezes Rzetelnej Firmy.\nOczywiście sprzedaż polskich firm zagranicznym właścicielom dla zysku nie zawsze musi być czymś niekorzystnym dla biznesowego otoczenia i gospodarki. Doktor Rudnicka wskazuje, że kluczowe znaczenie ma tu fakt, jakie zapanują w niej porządki po przejęciu. Czy będzie w Polsce płacić podatki i grać uczciwie na rynku, czy utrzymana zostanie polska marka. Home.pl deklaruje, że nic się nie zmieni. – Zostają marka, siedziba, technologia, pracownicy. Firma nadal będzie inwestować i rozwijać się w Szczecinie, a więc tu płacić podatki i tworzyć nowe miejsca pracy – pisze w swoim oświadczeniu. Albo w przypadku TVN, gdzie kontrolę przejęli Amerykanie. Zadłużona stacja może na tym tylko skorzystać.\nGospodarka, mimo wejścia w inwestycję zagranicznych graczy, ma z tego większy pożytek, niż nie przymierzając na właścicielach wielkich polskich firm, którzy ulokowali je w krajach o bardzo przyjaznej strukturze podatkowej.\nZ jednej strony mamy deklaracje odpowiedzialności w biznesie, z drugiej – narzekania przedsiębiorców na zbyt wysokie podatki, częste zatrudnianie na umowach cywilnoprawnych.\n– Przedsiębiorcy narzekają na podatki tak jak zwykli ludzie. Różnica polega na tym, że gdybym zapłaciła niższy podatek, to zaoszczędziłabym na samochód. A to jednorazowy wzrost wartości dodanej PKB – tłumaczy dr Małgorzata Starczewska-Krzysztoszek. – Przedsiębiorca przeznaczyłby te pieniądze na nową maszynę albo nowy magazyn, a to długotrwała inwestycja w wartość dodaną PKB – tłumaczy ekonomistka.\nJak wygląda polska praktyka w kwestii wspomnianych śmieciówek? W DGP pisaliśmy, że pod koniec roku luźne związki z pracodawcami miało 5,2 mln pracowników. Z kolei Państwowa Inspekcja Pracy w ubiegłym roku skontrolowała 10 tys. firm i 52,3 tys. umów. 15 proc. tych umów zawarto pomimo warunków pracy charakterystycznych dla stosunku pracy (czyli powinna być podpisana umowa o pracę). To wzrost o 11 proc. w porównaniu z 2013 r.\nDoktor Starczewska-Krzysztoszek przekonuje, że na takim układzie w krótkim okresie zyskują obie strony. Doktor Rudnicka jednak dodaje, że wyłączając np. freelancerów, którym taki luźny związek z pracodawcą jest na rękę, umowy te rodzą ryzyko mniejszej motywacji i poczucia bezpieczeństwa pracownika. – W krótszym okresie, w którym za bazę brany jest tylko rachunek ekonomiczny, w tym niższe podatki po stronie pracodawcy, to podejście jest niezwykle krótkowzroczne. Bycie odpowiedzialnym pracodawcą to trzon społecznej odpowiedzialności biznesu – mówi dr Agata Rudnicka.\nGłówna ekonomistka Lewiatana broni jednak przedsiębiorców. – W badaniach zauważam, że przedsiębiorcy większy nacisk zaczynają kłaść na inwestycje w pracownika, kosztem przyzwalania na ich rotację – mówi dr Starczewska-Krzysztoszek.\nGdzieś trzeba te różne sprzeczne interesy pogodzić. Nie wymagać od przedsiębiorcy działalności misyjnej, ale zarazem oczekiwać dbania o otoczenie. – To możliwe, nawet praktykowane, ale potrzebna jest edukacja i zmiana świadomości. Do zrobienia jest naprawdę sporo, zarówno po stronie biznesu, jak i pozostałych uczestników tej niełatwej relacji – ocenia dr Rudnicka.\n– Jeśli chcemy żyć w bogatszym kraju, lepiej zarabiać i dogonić najbardziej rozwinięte kraje, to zamknięcie w świecie własnego biznesu nie wystarczy. Dla rozwoju konieczne jest, by każdy obywatel rozumiał, że jest członkiem wspólnoty ekonomicznej – dodaje Ryszard Florek, prezes Fakro.\nW biznesie dobre praktyki są tylko na papierze. Najczęściej\nMOJA FIRMA BIZNES gospodarka mądrość gospodarcza TDNDGP import TDNDGP DZIENNIK