W otchłani książek: Liebster Blog Award #11\nZa nominację do kolejnego LBA dziękuję Wiktorii z blogu WiktoriaCzytaRazemZWami.\nPewnie wiele osób zaskoczę, ale nie. Nie przepadam za serią o Harrym Potterze, nigdy nie przypadł mi do gustu film ani nie ciągnęło mnie do przeczytania książek.\n2. Otrzymujesz Jedyny Pierścień, co z nim robisz? Zanosisz go do Mordoru? Czy może zostawiasz sobie albo oddajesz komuś innemu?\nJak wiadomo działanie Pierścienia jest silne, ale myślę, że mimo pokusy starałabym się go zanieść do Mordoru.\n3. Jeśli zauważyłabyś dziwne osoby ubrane na czarno z dziwnymi tatuażami, komu najpierw byś o tym powiedziała, by nie wziął cię za wariatkę?\nOczywiście powiedziałabym Layken. :D\nJak już pisałam, to nie moja bajka. :)\n5. Znajdujesz się w zamkniętym pokoju, a na stole leżą dwie fiolki z napisami "Pomniejszacz" i "Powiększacz" co wybierasz?\nWybrałabym tą która zmniejsza, łatwiej będzie przecisnąć się przez jakąś szczelinę.\nObowiązkowa godzina albo nawet dwie czytania książek! :D\n7. Świat zostaje opanowany przez zombie, masz dwie możliwości. Zamykasz się w pokoju i z niego nie wychodzisz, by się w niego nie zmienić albo dajesz się ugryźć, by sprawdzić jak to jest być zombie? Co wybierasz?\nZamknęłabym się w pokoju, wolałabym umrzeć z głodu niż stać się zombie.\n8. Okazuje się, że Twój dotyk zabija. Uciekasz o rodziny, by ich nie zranić?\nNiestety, nie przychodzi mi żadna do głowy.\n10. Dostajesz jedyną szansę, by uratować swojego śmiertelnie chorego brata. Musisz wziąć udział w wyścigu śmierci. To jedyna szansa na uzyskanie lekarstwa. Decydujesz się na wzięcie udziału?\nMyślę, że tak. Czego się nie robi dla rodziny. Lecz to trudna decyzja. :)\n11. Okazuje się, że widzisz zmarłych. Czy przywołałabyś kogoś ze swoich bliskich, by z nim porozmawiać? Nawet gdyby mogło to mieć straszne konsekwencje?\nNienawidzę takich historii o duchach, wszelkich widzeniach czegoś paranormalnego, ani nic takiego, więc nie.\nEtykiety: LBA, Shadow\nLaura 18 sierpnia 2016 13:29\nJa po obejrzeniu filmów o Harrym Potterze również pomyślałam sobie, że to nie dla mnie i totalnie badziewie, ale jednak przekonałam się do książek i się zakochałam. Może warto spróbować? :D\nBroken Arrow 18 sierpnia 2016 13:57\nJa zaś lubię filmy, jak i książki o Potterze, ale nie narzucam nikomu, aby lubił to samo, co ja ;) Mi na przykład podobają się filmy z Władcy Pierścienia, ale za chiny nie mogę przekonać się do książek. Są dla mnie zbyt toporne.\nAmanda 18 sierpnia 2016 14:59\nPrzybijam wirtualną piąteczkę co do Harry'ego Pottera - też nie przepadam za tą serią. ;) Przebrnęłam jedynie przez parę rozdziałów pierwszego tomu, a ze dwie części filmu obejrzałam bez przekonania przez jakieś szkolne wycieczki. Nie moja bajka niestety.\nMeredith 18 sierpnia 2016 16:21\nJa bym nie uciekła od rodziny tylko dlatego że mój dotyk zabija... kurczę, to w końcu moja rodzina, na pewno mnie zrozumieją i pomogą, a poza tym - zawsze można nosić rękawiczki :D\nJa za Harrym też nie przepadałam do momentu, aż go zaczęłam czytać, teraz go uwielbiam <3\nJa też bym uciekła jak bym zabijała dotykiem ;)\nKittyAilla 18 sierpnia 2016 23:55\nHmm, ja bym nie wniosła obowiązkowego czytania, bo każdy ma własne hobby :D Za to darmowe książki byłyby mega, przemyśl to :D\nNatalia13 19 sierpnia 2016 02:10\nJa do tegorocznych wakacji też nie przepadałam za książkową serią o Potterze (filmy lubie od zawsze), ale w końcu dałam jej drugą szansę i jestem nią oczarowana! Właśnie czytam czwartą części i zresztą tak samo jak poprzednie bardzo mi się ona podoba :D\nAnonimowy 19 sierpnia 2016 07:00\nHarry hmm to jedyny film, który obejrzałam, ale nie czytałam i chyba raczej nie przeczytam. Mój brat miał obsesję na jego punkcie :):)\nAnia B. 19 sierpnia 2016 09:53\nCo za pytania... haha, bardzo kreatywne! :D Jednak jedno mnie rozbawiło, mianowicie: "Jeśli zauważyłabyś dziwne osoby ubrane na czarno z dziwnymi tatuażami, komu najpierw byś o tym powiedziała, by nie wziął cię za wariatkę?" - kurczę, to ja może porzucę te pomysły o tym, by wydziarać sobie cokolwiek, bo do mojej czarnej garderoby, to no, no... :D haha.\nUnknown 19 sierpnia 2016 12:25\nW końcu trafiłam na kogoś, kto podobnie jak ja nie lubi "Harrego Pottera"! ;)\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 19 sierpnia 2016 13:12\nJa chyba też uciekłabym od rodziny gdyby dotyk miał ich zabić. Obowiązkowa godzina czytania to świetny pomysł :)\nJudyta Z 19 sierpnia 2016 17:23\nNie czytałam Harry'ego Pottera i nie oglądałam filmów - nigdy nie ciągnęło mnie do tej serii. Podobnie mam z wszelkimi książkami Riordana. Bardzo ciekawe pytania i odpowiedzi :D\nAleja Czytelnika 22 sierpnia 2016 00:14\nA ja uwielbiam Harry'ego Pottera, zarówno książki, jak i filmy :D\nGdyby nastała apokalipsa zombie, również ukryłabym się w swoim pokoju. W nim jest najbezpieczniej :D\nVeronica Lucy 22 sierpnia 2016 23:15


Kobiece Recenzje : Zatańcz ze mną - Monika Rebizant - Siwiło (Patronat Medialny)\nZatańcz ze mną - Monika Rebizant - Siwiło (Patronat Medialny)\npaździernika 03, 2017 11\nSylwia Waligóra 3 października 2017 21:27\nNawet nie widząc Twojego nazwiska pod recenzją wiedziałam, kto jest jej autorem - tak emocjonalna opinia musiała być Twoim dziełem. Osobiście nazywam takie powieści "bombami emocjonalnymi", które gruchoczą serce i nie pozwalają na długo o sobie zapomnieć. Czuję, że "Zatańcz ze mną" idealnie pasuje do tej kategorii.\nSylwia Stawska 3 października 2017 21:32\nDziękuję <3 Jeżeli będziesz chciała poznać tę historię, to polecam Ci czytać od pierwszego tomu. Można zacząć od tego, ale lepiej chyba poznać wszystko od początku ;)\nSylwia Waligóra 6 października 2017 22:08\nLucyna W-l 3 października 2017 21:47\nBardzo ciekawy cykl w bajecznej scenerii Roztocza. Bardzo lubię takie książki.\nSylwia Stawska 3 października 2017 22:05\nWioleta Koszal 3 października 2017 22:13\nJak zwykle zaciekawiłas mnie ale jakze moglobyc inaczej ;)\nSylwia Stawska 3 października 2017 22:18\nWioleta Koszal 4 października 2017 18:28\nDaria Kowalczyk 4 października 2017 17:00\nCzytałam wiele pozytywnych opinii na temat tej książki jak i samej autorki, może być ciekawie :)\nKatarzyna Chrobak 4 października 2017 19:17\nPo takiej zachęcie na pewno siegnę po tę książkę:) Całe szczęście, że wspomniałaś o tym, że to seria, bo pewnie jak zwykle kupiłabym tylko ostatnią część;)\nEliza Wierzbicka 6 października 2017 20:09\nKsiążki obyczajowe należą do moich ulubionych. "zatańcz ze mną" już dawno rzuciło mi się w oczy ale nie przywiązywałam do niej zbytniej uwagi. Po tej recenzji na pewno zechcę ja bliżej poznać :)


Sugar Palm Grand Hillside Hotel Phuket - rezerwuj pokoje w hotelu Sugar Palm Grand Hillside Hotel|Agoda.com\n1 Khoktanod Soi 3, Kata Road, Tambon Karon Muang Phuket, Kata, Phuket, Tajlandia, 83100 - pokaż na mapie\nNa podstawie 4298 recenzjiSprawdź opinię gości\nPokój Grand Deluxe z hydromasażem (Grand Jacuzzi Deluxe)\nPokój Grand z dostępem do basenu (Grand Pool Access)\nMasz pytanie do Sugar Palm Grand Hillside Hotel?\nSugar Palm Grand Hillside Hotel – więcej informacji\nSugar Palm Grand Hillside Hotel jest doskonały zarówno dla klientów biznesowych, jak i turystów poszukujących wypoczynku, i jest położony w jednej z najbardziej popularnych części miasta, czyli Kata. Hotel jest oddalony o 30.00 Km od centrum i zapewnia łatwy dostęp do najważniejszych obiektów w mieście. Warty uwagi jest także łatwy dostęp z hotelu do takich atrakcji i zabytków miasta jak Surf House Phuket Phuket, Phuket Surf, Punkt widokowy Kata.\nSugar Palm Grand Hillside Hotel oferuje wiele dodatkowych usług, które umilą Twój pobyt w mieście Phuket. Ceniąc sobie komfort i wygodę swoich gości, hotel oferuje takie atrakcje jak darmowe Wi-Fi we wszystkich pokojach, ochrona 24h, codzienne sprzątanie, usługi taxi, całodobowa recepcja.\nDodatkowo, każdy pokój wyposażony jest w wiele udogodnień. Niektóre z nich nawet w oddzielny salon, telewizor płaskoekranowy, Internet bezprzewodowy (bezpłatny), wanna z hydromasażem, pokoje dla niepalących, aby zaspokoić gusta nawet najbardziej wymagających gości. Oprócz tego, szeroki wybór zajęć rekreacyjnych oferowanych przez hotel zapewnia, że nikt nie będzie się nudził podczas pobytu w tym miejscu. Doskonały wybór dla odwiedzających miasto Phuket stanowi hotel Sugar Palm Grand Hillside Hotel, który zapewni relaks i beztroską atmosferę.\nPlaża Kata - 780 m\nŚwiątynia Big Buddha w Phuket - 1,89 km\nPlaża Karon - 3,28 km\nPlaża Nai Harn - 4,36 km\nŚwiątynia Wat Chalong - 5,26 km\nPółwysep Promthep - 6,31 km\nPlaża Patong - 8,8 km\nPark rozrywki Phuket FantaSea - 15,71 km\nPlaża Kamala - 15,71 km\nPlaża Surin - 18,02 km\nDzieci w wieku od 5 do 7 lat [włącznie]\nInformujemy, że za trzecią osobę, w tym za dziecko nie korzystające z dodatkowego łóżka, obowiązuje dopłata. Aby uzyskać więcej informacji prosimy o kontakt z hotelem.\nW przypadku dzieci w wieku od 5 do 7 lat obowiązuje opłata 250 THB za dziecko za noc, przy korzystaniu z dostępnych łóżek.\nDzieci w wieku 8 lat i powyżej są traktowane jak osoby dorosłe.\nDzieci w wieku 8 lat i powyżej muszą korzystać z dostawki.\nRecenzje – Agoda (4298)Recenzje – Booking.com (165)\nKażdy typ podróżujących (4298)Podróże służbowe (71)Podróże z partnerem (2633)Wycieczki w pojedynkę (530)Rodziny z małymi dziećmi (367)Rodziny z dużymi dziećmi (273)Podróże grupowe (424)\nPokój Grand Deluxe z hydromasażem\nPokój Grand z dostępem do basenu\nWyświetlanych zweryfikowanych komentarzy gości: 4169\nhotel slabej jakosci”\nhotel dla niewymagajacych”\nNocy pobytu: 9. Miesiąc pobytu: kwiecień 2013\nbardzo przyjemny hotel z dostępem do kilku basenów”\nSugar Palm ”\n-swietne polożenie -przestronny pokój urządzony w nowoczesnym stylu -bardzo dobra obsluga\n-wieczorami slychać trochę ruch uliczny\nSuper widok na morze Bardzo blisko do plazy Nowy bardzo ladny hotel\nProblem z dostaniem sie do pokoi wyzje umieszczonych tylko w nocy\nRahel – Szwajcaria\nJonathan – Chiny\nNarasimha – Australia\nBennie – Republika Południowej Afryki\nLize – Republika Południowej Afryki


Joga na stres - 13.04 godz. 11.00 - Zarządzenie stresem\nJoga na stres – 13.04 godz. 11.00\nShri Vivek Joga Integralna nawiązuje do najstarszej tradycji jogi ,która dana była ludziom jako element medycyny ajurwedyjskiej-najstarszej medycyny świata. W myśl jej filozofii najważniejsza jest prewencja, a więc utrzymywanie ciała i umysłu w dobrym zdrowiu, zapobieganie chorobom poprzez dobre, zbalansowane życie. Jest więc jogą łagodną, w której kluczowy jest kontakt z własnym ciałem. Nie ma tu klocków ani pasków, a jedynie łagodne, bezwysiłkowe podejście do własnego ciała, odczuwanie jego naturalnych możliwości.\nKluczowe jest tu oddziaływanie na system nerwowy, głębokie wyciszenie już w trakcie ćwiczeń, a nie tylko w końcowym relaksie. Dzięki takiemu podejściu joga ta jest wspaniałym narzędziem w pracy ze stresem gdzie niezwykle istotne jest zaangażowanie ciała jako elementu przechowującego złość czy gniew w pamięci komórkowej.\n-dla osób, które mają problemy ze snem\n-dla osób, które czują się przebodźcowane\n-dla osób, które mają wrażenie zmagania się z życiem\n– dla żyjących w stałym stresie i pod presją czasu\n– dla wszystkich, którzy chcą wprowadzić więcej radości do życia i uczynić je bardziej żywym\n– dla tych, którzy chcą się zrelaksować\nZajęcia poprowadzi Joanna Delbar, certyfikowany trener i coach shri vivek jogi integralnej , uczennica Swamiego Vivekanandy i Jivana Vismaya, propagatorka tej formy jogi jako jednego z najlepszych narzędzi do zarządzania stresem.\nInwestycja- 50 zł\nZapisy: j.delbar@zarzadzaniestresem.pl 601 234 271\n« 8-tyg. Trening Mindfulness – od 14.05 (wt. 18.00-21.00)\nMedytacja Somatyczna od 8.05 »


3 największe korzyści wynajmu samochodu - Skup aut Warszawa | Skup samochodów używanych i uszkodzonych\nWiele osób zgodzi się ze stwierdzeniem, że wynajem samochodu jest w wielu sytuacjach o wiele korzystniejszy niż jego zakup. W wielu przypadkach to prawdziwe stwierdzenie. Sprawdźmy więc, jakie są trzy największe zalety takiego rozwiązania.\n1. ZERO KONSERWACJI\nGdybyś miał wjechać własnym pojazdem do miasta, byłbyś odpowiedzialny za wszystkie ubezpieczenia, konserwację i dokumentację. Ale kiedy wybierzesz pojazd na wynajem długoterminowy, ta odpowiedzialność spoczywa na wypożyczalni samochodów. Co więcej, oznacza to, że jesteś całkowicie objęty ubezpieczeniem na wypadek wypadku lub gdy pojazd wymaga konserwacji.\nW zależności od długości pobytu możesz zwrócić samochód w dowolnym momencie. Z drugiej strony, jeśli przedłużasz podróż, umowa najmu może zostać przedłużona, aby dostosować się do twoich planów. Możesz także zmienić pojazdy, aby pomieścić pasażerów. Jeśli potrzebujesz czegoś mniejszego, zatrzymaj się. Jeśli potrzebujesz czegoś większego, również Cię zaopiekujemy!\n3. BRAK AMORTYZACJI\nKiedy jedziesz nowym samochodem z zakupionej partii, natychmiast traci on na wartości. Ta natychmiastowa amortyzacja oznacza, że jeśli spróbujesz go odsprzedać, otrzymasz mniej niż zapłaciłeś za pojazd. Na szczęście nie jest to coś, o co musisz się martwić przy wynajmie samochodu. Ponieważ samochód nie jest Twój, to nie Ty poniesiesz stratę amortyzacji w punkcie sprzedaży. Zamiast tego możesz cieszyć się wszystkimi zaletami swojej nowej jazdy bez zmartwień i obciążeń finansowych.


Godzilla: Koniec sezonu zimowego w Szkocji\nWiększość wspinaczy zawiesiło już nad kominkiem dziaby i raki, uznając że zima w Szkocji zakończyła się ostatecznie. Przeczy temu jednak doborowy zespół: Nick Bullock, Pete Benson i Guy Robertson.\nJuż wkrótce zapewne na łamach Magazynu GÓRY doczekamy się tradycyjnego podsumowania niezwykłej szkockiej zimy – działo się wiele i padło niemało pod szponami lokalnych i przyjezdnych wspinaczy.\nPete Benson w trudnościach Godzilli (fot. Guy Robertson)\nOstatnie doniesienia pochodzą z rejonu uznawanego za jeden z najbardziej atrakcyjnych rejonów zarówno w klasycznym wspinaniu zimowym jak i tradowym letnim – mowa o Beinn Bhan leżącym na północ od szeroko rozumianego obszaru Ben Nevis, który zdaje się być mocno już wyeksplorowany. Z drugiej strony jednak trzeba przyznać, że coraz większe zainteresowanie wspinaczy w eksploracji leżących bardziej na północ terenów ledwo liże potencjał tkwiący w bezludnych obszarach Szkocji.\nWracając jednak do sedna sprawy, wspomniany zespół uporał się z sześciowyciągową linią Godzilla, będącą prostowaniem klasyka The Godfather VIII,8, z którym łączy się na dwóch ostatnich wyciągach. Choć nie zwiększa to trudności technicznych pasażu, to jednak „psychiczność” zasługuje na wycenę IX. „Nie jest beznadziejnie trudna, ale nie jest to droga wędkowa! Spadnięcie na 2 lub 3 wyciągu nie byłoby przyjemne” – komentuje Guy Robertson, dodając – „Jest to jedna z najładniejszych linii, którą kiedykolwiek i gdziekolwiek pokonał każdy z nasz trzech”.\nTopo Beinn Bhan (fot. Rockfax)\nAkcja trwała od 3.30 w nocy, a wspinacze wbili się w ścianę po godzinnym marszu. Na parking dotarli około 9 wieczorem.\n„Nie jest to łatwa droga na Osa, jako że prowadzi skomplikowanym i stromym terenem” – wyjaśnia Robertson –„W górnej części dolnej połowy ściany jest wiele źle definiowalnych formacji, a do tego przewieszonych. Po krótkim wysondowaniu możliwości, Nick śmiało pociągnął małe zacięcie o trudnościach wymagającej 8 z bardzo słabą asekuracją”.\n„Superlinia! Prawdziwie zimowa, bo ze straszliwymi trawkami i naprawdę spektakularnymi odczuciami – po prostu marzenie!” – podsumowuje Robertson.\n[źródło: ukclimbing.com, scottishwinter.com]


Hale przemysłowe – Rzeczywisty blog\nJedną z najlepiej zasadniczych zasad firm oferujących budowę hal magazynowych, przemysłowych czy także dużych konstrukcji stalowych jest to, że powinny być one jak najbardziej proste i należycie mocno wytrzymałe. Powinny być też zrobione z najwyższa starannością począwszy od pierwszej kreski projektowej aż po zakończenie prac pozwalających na oddanie hali do użytkowania. Znakomita większość firm oferujących tego rodzaju usługę odróżnia w pełni kompleksowa oferta, unikatowy sposób pracy poparty właściwie dobranymi metodami i pełna odpowiedzialność za budowę hali.\nPrzeanalizowanie wymagań klienta stawiającego na budowę nowej hali pozwala każdej firmie wykonującej zlecenie na szybką realizację jego projektu. Przekłada się to bez wątpienia na obopólne zadowolenie i chęć współpracy przy wielu przyszłych i podobnego rodzaju projektach. Decydując się na budowę nowej hali otrzymujemy niejako pewność, że cały obiekt zostanie wykonany w najwyższej jakości co pozwoli na bezpieczne i długotrwałe jego korzystanie. Bez wątpienia niektóre z firm albo osób prywatnych szukając hali w jak najtańszych kosztach decydują się na zakup gotowego obiektu. Pomysł ten jednakże nie w każdym momencie pozwoli nam uzyskanie stosownie dużego efektu zadowolenia. Przed podjęciem właściwej i w pełni ostatecznej wyborów polecam, zatem jest świetnie i na spokojnie się zastanowić po to żeby potniej nie żałować tego, co się zrobiło, ale cieszyć się z otrzymanego rezultatu, jakie zapewnią nowo wybudowane hale. Przy dzisiejszej technologii i technice możemy być pewni otrzymania najlepszego efektu.


Kalisz: 100-lecie pracy jezuitów w pobernardyńskim klasztorze | Jezuici.pl\nKalisz: 100-lecie pracy jezuitów w pobernardyńskim klasztorze\nW Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego w Kaliszu jezuici obchodzą dzisiaj, 6 stycznia, 100-lecie pracy w pobernardyńskim kompleksie klasztornym, w którym oprócz kościoła znajdują się pomieszczenia Domu Formacji Duchowej oferującego Ćwiczenia duchowe według metody św. Ignacego Loyoli.\nPo trzecim już kaliskim Orszaku Trzech Króli, jezuici wraz z wiernymi przeszli do Sanktuarium, by o godz. 13:00 rozpocząć dziękczynną Eucharystię, której przewodniczył ks. Bp Łukasz Buzun, a homilię wygłosił o. Tomasz Ortmann SJ – Przełożony Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej Towarzystwa Jezusowego.\nNa zdjęciu ks. Bp Łukasz Buzun i przełożony kaliskiej wspólnoty jezuitów o. Andrzej Lemiesz SJ. W głębi o. Prowincjał Tomasz Ortmann SJ (foto: Grzegorz Roguski SJ)\nHistoria kościoła i klasztoru sięga połowy XV wieku. Kościół klasztorny jest budowlą bezwieżową, jednonawową, z wyraźnie wyodrębnionym prezbiterium zamkniętym wielobocznie, węższym i niższym od dwukrotnie dłuższej, czteroprzęsłowej nawy głównej. Bryła sanktuarium jest skromna i pozbawiona ozdób. Za to wnętrze przyprawia o zawrót głowy, dzięki polichromii, która wypełnia całe sklepienie oraz prezbiterium i nawy kościoła. Jest późnobarokowa i iluzjonistyczna, dzięki czemu ma się wrażenie trójwymiarowości. Na sklepieniu widnieje Maryja otoczona anielskimi chórami. Autorem fresków jest znakomity zakonny artysta, bernardyn brat Walenty Żebrowski, autor m.in. malowideł ściennych w warszawskim kościele św. Anny.\nW Sanktuarium znajduje się słynny obraz Jezusa Miłosiernego namalowany pod dyktando bł. Michała Sopoćko. Jest on kopią obrazu umieszczonego w wileńskiej Ostrej Bramie w roku 1935. Jej autorem jest prof. Ludomir Śleńdziński, rektor Politechniki Krakowskiej.\nW 1954 roku Episkopat Polski zatwierdziła wizerunek namalowany przez prof. Śleńdzińskiego jako przedmiot ogólnopolskiego kultu. Trafił on do kaliskiego Sanktuarium w 1993 roku. Pięć lat później kościół jezuitów został ogłoszony pierwszym w świecie Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego.\nPoprzedniIgnacjańskie rozważania Józefa Augustyna SJ w języku rosyjskim\nNastępnyMatka Boska Mleczna


SPRAY Spółka Akcyjna wchodząca w skład Grupy Kapitałowej Vectra realizuje projekt w ramach Działania 1.1. "Wyeliminowanie terytorialnych różnic w możliwości dostępu do szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach" Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014–2020 pod nazwą: "Zapewnienie dostępu do szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach w powiecie elbląskim (numer obszaru: POPC01_281116)" w ramach umowy o dofinansowanie nr POPC01.01.00-28-0314/16-00.\nProjekt zakłada wybudowanie światłowodowej szerokopasmowej sieci dostępowej na terenie powiatu elbląskiego obejmującej swoim zasięgiem lokalizacje określone w projekcie POPC jako "białe plamy" – głównie zabudowę jednorodzinną na terenach podmiejskich i wiejskich, tam gdzie obecnie nie ma możliwości świadczenia szerokopasmowych usług dostępu do Internetu. Założenia planowanej budowy sieci przewidują również podłączenie do niej jednostek publicznych (szkoły publiczne, podmioty lecznicze).\nWybudowanie doziemnej szerokopasmowej sieci dostępowej obejmującej swym zasięgiem co najmniej 1209 lokali mieszkalnych w zabudowie rozproszonej na terenie powiatu elbląskiego, z dostępem do Internetu z prędkością od 100 Mb/s.\n7 518 914,43 zł\n3 790 021,89 zł\nProjekt Elbląg informacja o infrastrukturze pkt. ab\nProjekt Elbląg informacja o infrastrukturze pkt. c\nProjekt Elbląg informacja o infrastrukturze pkt. d\nProjekt Elbląg informacja o infrastrukturze pkt. ef\nProjekt Elbląg informacja o infrastrukturze pkt. g\nProjekt Elbląg informacja o infrastrukturze pkt. h\nProjekt Elbląg informacja o infrastrukturze pkt. i\nProjekt Elblag_Mapa Elbląg\nProjekt Elbląg_Mapa Łęcze


Sprzeczki dobre dla związku? Zobacz jak się kłócić z partnerem! – Zwierciadlo.pl\nJoanna Olekszyk 4 września 2015\nW poprzednim odcinku naszego cyklu doszłyśmy do etapu wspólnego mieszkania. Mówiłyśmy, że to prawdziwy test dla związku. A może najważniejszym testem jest jednak pierwsza kłótnia? Pokazuje to, co nam się w sobie nie podoba, ale też to, czy umiemy o tym rozmawiać.\nJoanna Olekszyk 28 stycznia 2020\njak rozmawiać z partneremkomunikacja w związkukonfrontacja z partnerempierwsza kłótnia z partnerem


Fight raport. Przed walką Michał Materla vs. Tomasz Drwal. WIDEO | MMAnia.pl\nHitowe starcie w KSW coraz bliżej. Michał Materla, 23 maja w trójmiejskiej Ergo Arenie, zmierzy się z Tomaszem Drwalem.\nodpowiedz cytuj fragment Data: 2015-04-29 15:00\nNa punkty Drwal nie wygra, bo w KSW świetnie drukuje się karty punktowe. Materla jest słaby, podnieca się że ma jakieś wicemistrzostwo polski, kiedy inni grają w lidze mistrzów. Do UFC się nie nadaje, bo średniacy powycierają nim oktagon. Krzysiek Jotko leje go do jednej bramki!!!\nodpowiedz cytuj fragment Data: 2015-04-29 17:21\nWerdykty sędziów bywały "kontrowersyjne". Ale akurat w tym przypadku scenariusz marzeń dla K&L może być taki, że to Materla traci pas (i tak ciągnęło go do UFC to lepiej jakby został pokonany), przejmuje go Drwal, którego z kolei podczas gali bijącej rekordy PPV w glorii i chwale pokonuje Khalidov stając się "Undisputed champ of the KSW world". Jak dla mnie słabo wyglądałoby właśnie gdyby Drwal przegrał, bo wtedy sens super walki tysiąclecia z Khalidovem gdzieś ucieknie...\nodpowiedz cytuj fragment Data: 2015-04-29 23:33\nKhalidov ma bardzo poważną kontuzje po której może nie wrócić do pełni zdrowia i jest duża szansa że nie ogarnie się do walki z Drwalem na 100%. Oby Tomek obudził w sobie ogień i znokautował tego buca, co się ma za mistrza, a tak naprawdę nigdy nim nie był.\nMMA by Różal, odc. 2. Trwają przygotowania do KSW w Londynie. WIDEO\nPLMMA 62/AFC 6. Informacja o oficjalnym ważeniu przed galą. WIDEO


Prysznic z Aneczką | Opowiadania erotyczne\nByłam na dworze z Anką. Rozmawiałyśmy o tym co zawsze – o facetach. Temat oblukany, ale mimo wszystko zawsze można coś dodać. Tym razem to Anka nawijała. Zaczęła opowiadać o swoim spotkaniu z Tomkiem. Była szczera i cieszyło mnie to, że nie krępowała się przede mną. Opowiadała mi o ich wspólnych pieszczotach. Jak to ona zrobiła pierwszy krok w jego pokoju, na jego łóżku. Jak rozpięła jego rozporek i zaczęła się bawić jego kutaskiem.\nOpowiadała ze wszystkimi najdrobniejszymi szczegółami. On robił jej minetkę, nawet kilka razy. Co z tego, że w pokoju obok był jego ojciec. Przyznała się, że miała 3 orgazmy, „pierwsze” orgazmy jej życia, tak mówiła – bo do masturbacji przyznać się nie chciała. Zapytałam ją co wtedy czuła. Ja już byłam po tym przeżyciu, ale też nigdy jej się z tego nie „spowiadałam”. Pytałam czy były odgłosy. Ona powiedziała, że tak, krótkie subtelne pojękiwania i kołysanie biodrami. Chciało jej się krzyczeć ale nie mieli warunków. Opowiadała jak on wytryskał praktycznie 5 razy pod rząd, jak robiła mu dobrze ręką, jak bawiła się nim. Jak on jej ssał i całował sutki. Jak było jej dobrze… Szczerze mówiąc – podnieciło mnie to bardzo, ale nie chciałam tego po sobie poznać. Widziałam też w jej oczach ten błysk podniecenia gdy to opowiadała. Pewnie chciałaby to powtórzyć tu i teraz…\nOpowieści intymne przerwał nam telefon. To jej ojciec, powiedział, że zostaje na noc w pracy i że może zaprosić sobie jakąś koleżankę. Nie trzeba było się zastanawiać – już pognałyśmy do mojego domu po rzeczy. Połowa wieczoru zleciała nam na opowieściach intymnych, które związek miały z naszymi chłopakami. Lizanie, ssanie, pieszczenie, minetka, mmm bosko. Anka niestety po pewnym czasie stwierdziła, że jest bardzo zmęczona i pójdzie się umyć… Zgodziłam się oczywiście. Gdy ta się myła, ja weszłam na jej kompa.\nOtworzyłam historię, a tam? Aż się zdziwiłam. Pełno stronek erotycznych, gołe babki, opowiadania erotyczne itd. Anka? W życiu bym nie pomyślała, że zanim zaczęła odkrywać intymne tajemnice z Tomkiem, czytała i interesowała się takimi rzeczami. Zachciało mi się siku, więc poszłam do łazienki, w której z resztą Anka brała prysznic. Tak, nie miała wanny. Woda zagłuszała moje wejście i siusianie, tak więc Anka nie wiedziała, że jestem tuż „za nią”.\nUsłyszałam dziwne odgłosy. Takie jakby jęki, sapanie. Teraz spojrzałam w stronę kabiny prysznicowej. Anka oparta była o jej jedną część, widać było, że nogę miała zadartą do góry. Prysznic trzymała w lewej dłoni i lała nim prosto na swoją cipkę. Nie miałam już wątpliwości, że masturbowała się. Tak, teraz zaczęła wydawać znaczniejsze odgłosy, bardzo mnie to podnieciło. Rozebrałam się i podeszłam do prysznica. Otworzyłam drzwiczki i nie interesowało mnie co ona o mnie pomyśli. Obydwie jesteśmy zboczone. Anka, ku mojemu zdziwieniu ucieszyła się na mój widok. Prysznic odłożyła na rączkę i popatrzała na mnie tymi swoimi pięknymi, zielonymi i podnieconymi oczkami. Spojrzałam na jej piersi, sutki sterczały. Nie mogłam już czekać, bez najmniejszego wstydu spojrzałam na jej cipkę. Miała ją wygoloną tylko u góry, a od dołu zwisały mokre od wody włoski. Poczułam już mój śluz, wiedziałam, że robię się mokra, że chcę pieścić przyjaciółkę ze wzajemnością.\nWyglądała pięknie, po całym jej ciele spływały kropelki chłodnej wody, co sprawiało, że jej skóra stawała się „gęsia”.\n– Zaraz sprawię, że się ogrzejesz. – Powiedziałam. I jednym krokiem znajdowałam się tuż przy niej. Dotknęłam jej piersi i zaczęłam rytmicznie poruszać dłońmi. Zataczałam kółka na sutkach. Spojrzałam na jej twarz – była bardzo podniecona. Przysunęłam swoją twarz do jej twarzy. Zaczęłyśmy się namiętnie całować. Macałam ją po tyłku, po cyckach. Ale jeszcze nie tam, gdzie pragnęła tego najbardziej… JESZCZE nie…\n– Kocham Cię, jako przyjaciółkę oczywiście. – Wyszeptała.\n– Ja Ciebie też, dlatego sprawmy sobie przyjemność. Nic nie mów. Chcesz tego? – Zapytałam. Ta tylko skinęła głową na znak, że się zgadza.\nNa chwilę wyszłam z kabiny i poszłam szukać w jej łazience jakiś ciekawych żeli pod prysznic. Znalazłam jeden, o zapachu miodowo-mlecznym, wiem, że ją ten zapach najbardziej pobudza. Mnie z resztą też. Nasmarowywałam tym jej ciało, całe, aż od stóp po szyję. Masowałam przy tym każdy zakątek jej ciała, nadal pomijając cipkę. Widziałam, że sprawiałam jej tym samym niebiańską rozkosz, ale wiedziałam, że chce bym popieściła jej szparkę, całą wilgotną od soków.\nTeraz to ona macała mnie po piersiach, lizała moje piersi i ssała sutki. Role się odwróciły. Ona przejęła kontrolę. Teraz to ja oddawałam się podnieceniu. Pojękiwałam, bo każdy jej dotyk sprawiał mi ogromną rozkosz. Jej zwinne paluszki wędrowały po moim ciele, a strugi wraz z miodowym zapachem pobudzały zmysły. Ani ja, ani ona nie chciałyśmy czekać. Włożyła jeden palec do mojej muszelki. Rozszerzyła ją i włożyła drugiego palca. Zataczała rytmiczne kółka, drażniąc jak na razie tylko łechtaczkę. Po chwili wbiła się zupełnie do środka. Ukucnęła, a ja położyłam nogę na jej ramieniu. Co za wspaniałe uczucie. Moja fantazja odwieczna się spełnia. Pieściła mnie jeszcze przez moment ręką, ale po chwili była gotowa na wsadzenie języka do mojej rozpalonej do granic wytrzymałości szparki. Całowała wargi sromowe, wbijała się i ssała moje wnętrze. Bardzo mnie to podniecało. Głośno oddychała, pojękiwałam.\n– Krzycz. – Powiedziała.\nKrzyczałam. Już przestałam się tego krępować. Teraz wydawałam z siebie przeróżne dźwięki rozkoszy, a ona nadal pieściła moją cipę.\n– Teraz ja. – Wymruczałam. Zamieniłyśmy się rolami, teraz to ona była pieszczona przeze mnie.\nTeraz to ona wydawała z siebie jęki rozkoszy, teraz to ja „miałam” i mogłam robić z nią co tylko zechcę. Lizałam jej szparkę, a ona pieściła swoje cycki. Nie mogłam już wytrzymać i prawą ręką zaczęłam dawać sobie sama rozkosz. Masowałam przy tym moją muszelkę. Masturbowałam się, a językiem podniecałam moją przyjaciółkę. Chciałyśmy wypróbować pozycję 69, ale nie było zbytnio miejsca. Jakoś poprzewracałyśmy się i udało się.\nJa pieściłam ją językiem, a ona mnie. To było wspaniałe uczucie! Woda cały czas spływała po naszych rozpalonych ciałach. Oby dwie wydawałyśmy z siebie przeróżne odgłosy i sapałyśmy. Czułam, że orgazm zbliża się. Ona chyba też to czuła. Pieściła mnie jak tylko mogła i sama szalała z rozkoszy. Z każdą chwilą podniecenie rosło. Czułam, że powoli zaczynam szczytować. Sapałam, krzyczałam, ciepł moich ust przenosiło się na jej cipkę i odwrotnie. Nadal mnie lizała, nie przestawałyśmy. Eksplodowałyśmy, poczułam jej ciepło, jej skurcze, wiedziałam, że szczytujemy równocześnie.\nTo było wspaniałe uczucie, wręcz nie do opisania. Opadłyśmy. Poszłyśmy mokre do łóżka i zasnęłyśmy pod ciepłą kołdrą. Rano, gdy się obudziłam widziałam, że Anka krząta się po pokoju. Stanęłam za nią, już ubrana. Oglądała pornosy i masturbowała się jakimś wibratorem.\nOdwróciła się i uśmiechnęła się do mnie. Wzrokiem wskazała swoją cipkę.\nWidocznie było jej za mało…\nTagged 69, Lesbijki, Masturbacja, Podglądanie, Prysznic, Przyjaciółki


Hebrew Date: 10/1/5781 > Strona główna Aktualności SZUKAĆ WŁASNEJ DROGI\nW tym miesiącu1352\nPrzeżywanie uczuć jak i wrażeń służy przede wszystkim nam samym, naszemu wewnętrznemu wzbogacaniu się. Na porozumienie z innymi nakierowane są wypowiedzi i działania, uzupełnione jednakże warstwą wyrażalną w znakach pozasłownych: gestach, spojrzeniu, uśmiechu, dotknięciu, sposobie podania ręki, w barwie głosu, Nieprawda uczuć przynosi nam złudę, zaś nieprawdą wypowiedzi i działań stwarzamy złudę dla innych.\nWerter - bohater utworu Goethego pod tym właśnie tytułem - z przesadą oddaje się każdemu uczuciu i brak mu równowagi wewnętrznej. Żyje, mimo tej wewnętrznej szczerości, w niezgodzie ze sobą i światem. Dzieje się tak może dlatego, ponieważ „człowiek bezwiednie prawie pragnie się podobać, pragnie się wkupić w sympatię, więc szukając do tego dróg czyni tysiące ustępstw z własnej prawdy” - jak pisał Henryk Sienkiewicz w powieści „Bez dogmatu”.\nWarto zawiesić wartościowanie faktów i obserwować, doznawać, przeżywać, wsłuchiwać się w siebie, a nie tylko starać się rozumieć. W stanach szczerości wobec siebie i penetracji własnych doznań można nagle przeżyć uczucie osamotnienia wobec świata, który budzi grozę. Na co dzień to uczucie bywa głuszone wielorakimi czynnościami. A poza tym miłość do kogoś nakłada na nas jakby pancerz ochronny. Jakkolwiek również i wtedy, gdy kogoś kochamy, gnębią nas uczucia przykre, jak niepewność trwałości uczuć.\nSwoiste przeżywanie świata i zabarwione indywidualnie spojrzenie na świat sprawia, że powstaje coś niewyrażalnego i niemożliwego do wypowiedzenia. Wytwarza się uczucie obcości wobec otaczających osób. To przeżycie izolacji czy przepaści dzielącej od innych zdolna jest przezwyciężyć miłość, która wyzwala z więzów egotyzmu, wyprowadza poza samego siebie, przezwyciężając dręczące uczucie osamotnienia. Zdążanie do utożsamienia się z kimś w sensie nie tylko współrozumienia jego stanów ducha, ale zarazem i wczuwania się w to, co inny przeżywa - znamionuje również wyższy stopień sympatii, a mianowicie empatię. Przybyszewski, charakteryzując Augusta Strindberga, wskazywał, iż najboleśniejszą udręką tego dramaturga skandynawskiego, najcięższą tragedią jego życia było to, że „nigdy nie ukochał, ani ukochać nie był w stanie, a na odwrót, mógł wzbudzać podziw, ale nigdy miłość”. Na osamotnienie - w przeciwieństwie do samotności - nikt z nas nie godzi się dobrowolnie”.\n(„Zagubieni w codzienności”, Warszawa 1992)


Żołnierze Wyklęci. - Zdzisław Rynkiewicz\nTak zwana „władza ludowa”, po objęciu rządów w Polsce na mocy zdradzieckiego porozumienia między Stalinem Rossveltem i Churchilem, natychmiast przystąpiła do rozprawy z „z zaplutymi karłami reakcji”, „wrogami ludu pracującego miast i wsi”.\nW pierwszych latach po wojnie, zbrojni bojowcy PRL, działający pod osłoną i pomocą NKWD, dokonały wielu tysięcy politycznych mordów na żołnierzach AK, i innych organizacji niepodległościowych. Przez 45 lat – aż do roku 1989 - czyli tak zwanego „okrągłego stołu”, temat tamtych mordów był ściśle strzeżoną tajemnicą a ich ofiary skazane na polityczny niebyt. Jeszcze dziś są tacy „historycy” z dawnego układu realnego socjalizmu, którzy twierdzą, iż Armia Krajowa była organizacja zbrodniczą. To bardzo źle świadczy o naszych „elitach intelektualnych” III RP.


Kaski narciarskie - ochrona podczas zimowych szaleństw | Digitalarts\nNarciarstwo to jedna z zimowych dyscyplin sportowych, która jest również popularna aktywnością rozrywkową, uprawiana przez każdą grupę wiekową. Zjazdy narciarskie, zdobywają coraz więcej zwolenników, a zimowe szaleństwo to sposób na odpoczynek, relaks i wspólnie spędzony czas. Zjazdy narciarskie, amatorskie lub zaawansowane, powinny charakteryzować się kilkom czynnikami, a bezpieczeństwo podczas aktywności zależne jest od wielu aspektów. Jednym z nich jest odpowiedni ubiór i zabezpieczenie własnego ciała. Jak wygląda sprzęt narciarski? Czym charakteryzuje się dobry kask?\nBezpieczny i wygodny sprzęt narciarski.\nSezon zimowy, to okres w którym wielu miłośników białego szaleństwa wybiera ulubione stoki i szusuje całymi dniami. Jednak by jazda była bezpieczna i wygodna, należy odpowiednio przygotować swój sprzęt narciarski. Wśród elementów należących do sprzętu narciarskiego należy zaliczyć: - narty, - buty narciarskie, - kaski narciarskie, - rękawice, - kombinezon, spodnie narciarskie, - kurtki narciarskie, - bielizna teromoaktywna, - odzież paroprzepuszczalna, - okulary lub gogle, - inne.\nBezpieczna jazda związana jest nie tylko z rozważnym i precyzyjnym wykonywaniem ruchów i ewolucji. Zachowanie ostrożności, dostosowanie przędności do umiejętności, wybór odpowiednich tras to główne czynniki przyczyniające się do bezpieczeństwa. Jednak należy pamiętać, iż wypadki spowodowane są nie tylko nasza nieuwagę i mogą nastąpić w najmniej oczekiwanym momencie. By móc zminimalizować ryzyko, należy jeździć w kasku, jak również zaopatrzyć się w różnego rodzaju ochraniacze. Kaski narciarskie to elementy chroniący głowę przed uderzeniem, zapewniające komfortowe szusowanie. Dzięki swojej budowie jest nie tylko produktem chroniącym przed szkodami mechanicznymi, ale także zabezpiecza głowę przed wyziębieniem, nadmiernym działaniem wiatru czy śniegu. Dobre kaski narciarskie wyprodukowane są z najwyższej jakości materiałów. Wierzchnią cześć wyściela miękkie, przyjemne w dotyku tworzywo - gąbka, a zewnętrzna wykonana jest twardej, odpornej na uderzenia skorupy. Kask powinien także posiadać regulację obwodu oraz stabilny pasek podtrzymujący, zapewniający prawidłowe dospawanie do owalu twarzy. Wszystkie kaski narciarskie, które dopuszczone są do sprzedaży powinny posiadać odpowiednie atesty i oznaczenia, dzięki którym, każdy klient ma pewność bezpieczeństwa jakie zapewnia produkt. Parametry kasków muszą mieścić się w ustalonych normach, które standaryzują funkcjonalność produktu.


Kolory, kształty i faktury - inspirujące efekty od Polbruk\nJeśli jeszcze nie macie własnej ostoi relaksu przy domu w postaci tarasu – podpowiemy, jak go stworzyć.\nNawierzchnie w ogrodzie mogą wyglądać zjawiskowo również po zmierzchu.\nKostki o fakturze płukanej to połączenie funkcjonalności z szeroką gamą możliwości kreowania przestrzeni.\nPołączenie szarości i geometrycznych kształtów pozwala uzyskać efekt pożądany w wielu współczesnych aranżacjach.\nBetonowe kostki i płyty to uniwersalny i funkcjonalny sposób na podniesienie walorów estetycznych otoczenia\nTOPowy taras na lata\nDzięki płytom wet-cast nawierzchnia tarasu dostarcza ciekawych doznań wizualnych\nKolekcja kostek postarzanych czerpie z najlepszych tradycji zamierzchłych epok\nSymetryczne kształty, powtarzalne wzory stworzą poczucie równowagi, której dopełnieniem może być minimalistyczna kolorystyka.\nLinia Polbruk Styl - bogactwo wyboru…\nOtwarte przestrzenie o regularnych kształtach to zawsze ponadczasowe rozwiązanie\nFaktury powstają w wyniku unikalnej technologii wypłukiwania\nO doborze kolorów najczęściej przesądza charakter otoczenia


Kolorowe, o skomplikowanych wzorach. Przyciągają wzrok i czarują. Mandale, bo o nich mowa, mają moc terapeutyczną, co potwierdzają wschodni i zachodni specjaliści. Są prastarym symbolem, cenionym przede wszystkim w buddyzmie tantrycznym i hinduizmie. Wyrażają jedność ze światem.\nMandala, czyli „święty krąg”, „koło życia”, emanacja boskiego pierwiastka. Jej nazwa pochodzi od sanskryckiego słowa „koło”. Mandala buddyjska jest połączeniem koła i kwadratu. Koło symbolizuje niebo i transcendencję, a wpisany w nie kwadrat – to co ziemskie i ludzkie. Stykają się w niej więc makrokosmos i mikrokosmos. Wierzchołki kwadratu wskazują kierunki – wschód, południe, zachód i północ. Obie figury mają punkt wspólny, który znajduje się w centrum skomplikowanego układu graficznego – to miejsce, gdzie wszystko się zaczyna i kończy. Od niego właśnie inicjuje się tworzenie mandali. Diagramy mają różne znaczenia i funkcje – jedne oczyszczają, inne wzmacniają lub porządkują. Każda jest inna.\nMnisi buddyjscy, którzy tworzą mandale, robią to w odosobnieniu i w medytacyjnym skupieniu. Wytężona praca trwa wiele godzin, czasem kilka dni i wymaga wielkiej cierpliwości. Najpierw powstaje rysunek. Potem starannie wypełnia się go kolorowym piskiem. A potem mandalę się niszczy – ten końcowy akt to symbol nietrwałości i przelotności tego, co ziemskie.\nMoc pięciu elementów\nPo co się to robi? Żeby odnaleźć porządek i harmonię, zrównoważyć energię pięciu elementów, które panują w świecie i organizmie człowieka, czyli ziemię, ogień, powietrze, wodę i przestrzeń. Jeśli już przy tym jesteśmy, trzeba wspomnieć, że mandalami posługują się też specjaliści od ajurwedy – bywają traktowane jako obraz ludzkiego ciała.\nMandale są jednym z podstawowych elementów Wastu, czyli starożytnej sztuki zagospodarowywania przestrzeni (indyjskie feng shui). Dzięki nim niweluje się złe wpływy i ułatwia przepływ energii w pomieszczeniu. W Wastu używa się określenia jantry – to rodzaj mandali, ale zawierającej tylko geometryczne kształty (mandala może zawierać inne przedstawienia). Tak jak mantra jest emanacją boskiego pierwiastka zamkniętego w dźwięku, tak jantra – jego wizualnego odpowiednika. Podstawowych jantr używanych w Wastu jest ok. 40.\nMandala jest ważnym elementem praktyk medytacyjnych. Wejście do kręgu symbolizuje wkroczenie do obszaru sacrum, co wymaga przekroczenia siebie. Psycholog Carl Gustaw Jung, twórca psychologii głębi, był zafascynowany mandalami. Uznawał je za odzwierciedlenie wnętrza człowieka. Rysowanie mandali było jednym z elementów stosowanych przez niego terapii. Swoje przemyślenia na ten temat zawarł w książce pt. „Mandala. Symbolika człowieka doskonałego”. Dowodził tam, że w mandali odbija się całe złożone spectrum psychiki – od świadomości po nieświadomość. Dzięki analizie kształtów i kolorów Jung obserwował, jakie zmiany zachodzą u jego pacjentów.\nWg Junga, gdy tworzymy swoją mandalę, docieramy do centrum osobowości. Jest więc to odzwierciedlenie naszych emocji, odczuć i zahamowań. Namawiał, by mandale malować co jakiś czas, ponieważ nasza osobowość rozwija się etapami, które wyznacza każdorazowy powrót do centrum psychiki, do jaźni.\nMedytacja przez rysunek\nObserwacje i doświadczenia Junga znalazły zastosowanie we współczesnej psychologii. Terapeuci powtarzają za nim, że za pomocą rysunku uwalniamy emocje, lepiej poznajemy siebie i świat, a więc rozwijamy się.\nDzięki rysowaniu mandali możemy rozładować napięcie i oczyścić umysł. Trzeba wziąć papier, kolorowe kredki i wyciszyć się. Głęboko oddychać i pozwolić myślom przepływać tak, jak to się dzieje podczas medytacji. Nie przywiązywać się do żadnej z nich. Dopiero, gdy poczujemy wewnętrzny spokój i wyłączymy wiecznie brzęczący nam w głowie krytyczny głos, można przystąpić do pracy. Miłośnicy półproduktów chętnie zapewne sięgną po specjalne książki ze schematami mandali do kolorowania. Od czegoś jednak trzeba zacząć.\ndata wydruku: środa, 26 lutego 2020 roku 13:12:56\nadres dokumentu: http://www.joga-joga.pl//index.php?LANG=pl&page_ID=152&art_ID=2552


Pogoda dla Rokietnicy na 21 czerwca 2022 - Meteo w INTERIA.PL\nPogoda dla Rokietnicy na 21 czerwca 2022\nWe wtorek 21 czerwca, w Rokietnicy będzie częściowo słonecznie.\nZachodni umiarkowany wiatr powieje z prędkością 27 km/h. Najsilniejsze podmuchy wiatru mogą osiągnąć aż 61 km/h.\nWschód słońca będzie o 4:20, a zachód o 20:41. Dzień potrwa 16 godzin i 21 minut i będzie to najdłuższy dzień w roku. W tym dniu jest początek astronomicznej lata.


Atego 1224 pomoc drogowa 2+2 autolaweta(1)\nBrian James Trailers Race Sport(1)\nA.T.M Brian James Trailers Race Sport\nSilnik LPG 1360cm3\nSilnik LPG 1000cm3\nSilnik Pb 1595cm3\nSilnik LPG 900cm3\nNajpopularniejsze w segmencie\nCzekamy na Ciebie! Odwiedź nasz salon lub skontaktuj się online.\n+12 273 44 44\nCaroutlet Dynamica – największy wybór używanych samochodów poleasingowych , serwisowanych z polskich salonów . Firma z wieloletnią tradycją i doświadczeniem w branży motoryzacyjnej. Oferujemy samochody używane wszystkich marek, przede wszystkim z polskich salonów, z udokumentowaną przeszłością i przebiegiem, sprawdzone pod względem technicznym i wizualnym. Pojazdy zagraniczne sprowadzamy z oficjalnych salonów sprzedaży i autoryzowanych dilerów. Każdy pojazd przechodzi szczegółowy przegląd, dzięki czemu możemy zaoferować go ze specjalnym programem gwarancji. Caroutlet Dynamica to także bezpieczeństwo zakupu i rzetelne wyceny odkupowanych pojazdów . Posiadamy profesjonalny serwis i stację diagnostyczną, gdzie możecie Państwo sprawdzić stan techniczny pojazdu przed zakupem. Przyjmujemy samochody używane w rozliczeniu.\nCaroutlet Dynamica , oferuje program finansowania i ubezpieczeń pojazdów dla osób fizycznych i firm. Dla przedsiębiorców oferujemy pojazdy flotowe, sprawdzone pod względem technicznym, z pełną dokumentacją i możliwością leasingu. Oferujemy usługę zakupu samochodów online, program Door To Door oraz pakiet Klient VIP.\nZapraszamy do naszych salonów sprzedaży w Jaworniku/Myślenicach koło Krakowa. Jesteśmy także autoryzowanym dealerem marki Seat , Cupra oraz Das WeltAuto -certyfikowanych samochodów używanych. Nasz zespół jest do Państwa dyspozycji od poniedziałku do soboty, służąc pomocą i fachową radą.


ASF: Gorąco na sejmowej komisji\nZdaniem NIK, realizacja rządowego programu bioasekuracji okazała się całkowitą klapą. Wstępne wnioski zostały przedstawione w Sejmie w obecności ministra rolnictwa. Krzysztof Jurgiel zasłania się… rzekomą niewiedzą kontrolerów.\nNajwyższa Izba Kontroli przedstawiła wstępne wnioski dotyczące realizacji programu wprowadzania bioasekuracji. Kontrolerzy ostro skrytykowali zarówno założenia, jak i realizację programu.\n– Wyniki kontroli pokazały, że główny cel programu nie został osiągnięty. Nie doprowadzono bowiem do sytuacji, by na obszarze kontrolowanym świnie były utrzymywane wyłącznie w gospodarstwach o najwyższym poziomie bioasekuracji. Zdaniem NIK, w blisko 3/4 gospodarstw nie było pełnego zabezpieczenia – poinformował posłów Wojciech Kutyła, wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli.\nW kontroli stwierdzono, że już w dacie wprowadzenia program nie mógł być skutecznie realizowany. Nie uwzględniono bowiem skutków wynikających z rozdrobnionej struktury stad świń oraz liczby gospodarstw. W ponad 90% stad utrzymywano od 1 do 50 sztuk świń. Zastosowanie w tych gospodarstwach koniecznych zabezpieczeń było ekonomicznie nieuzasadnione i w praktyce nie realizowane. Modernizacja gospodarstw w tym zakresie była znikoma. Posiadacze stad świń złożyli tylko 46 wniosków o refundację wydatków na łączną kwotę 90,7 tys. zł. Stanowiło to zaledwie 3,2% gospodarstw utrzymujących świnie.\nPrzyjęte w programie zasady nie pozwalały na wydawanie decyzji administracyjnych nakazujących likwidację stada nawet w przypadkach rażących naruszeń określonych przepisami prawa wymogów bioasekuracji.\nTakie decyzje były wydawane głównie w przypadkach, gdy właściciele gospodarstw złożyli oświadczenia o niespełnianiu wymogów właściwego zabezpieczenia. W efekcie zlikwidowano zaledwie 379 (26%) stad świń, podczas gdy około 90% gospodarstw nie było właściwie zabezpieczonych przeciwko ASF.\nNajwyższa Izba Kontroli zwróciła również uwagę, że przy zwalczaniu ASF znacznym problemem jest słabość Inspekcji Weterynaryjnej, która boryka się z problemami kadrowymi. W najważniejszej służbie, która zwalcza ASF nie ma po prostu chętnych do pracy z powodu niskich pensji.\nMichał Kołodziejczak (AgroUnia): Musimy zmusić polityków żeby podejmowali dobre decyzje!\nCo zaleca NIK?\nScentralizowanie zarządzania w zwalczaniu tej choroby;\nZdecydowana i szybka redukcja pogłowia dzików na obszarze całego kraju do poziomu, przy którym następuje wygaszanie obecności wirusa w środowisku;\nBezwzględne egzekwowanie zasad bioasekuracji w stadach świń na obszarze całego kraju;\nKadrowe i finansowe wzmocnienie Inspekcji Weterynaryjnej;\nWystąpienie do Komisji Europejskiej z wnioskiem o zmniejszenie restrykcji przepisów sanitarnych w strefach zapowietrzonych i zagrożonych, w związku z możliwością szybkiej i skutecznej diagnostyki zwierząt.\nWypowiedź przedstawiciela NIK-u od razu skomentował minister rolnictwa.\n- Prześlemy panu 4 tomy, z którymi pan pewnie się nie zapoznał, bo te wnioski, które pan formułuje nie mają odzwierciedlenia w faktach. Te wnioski są niezasadne. Proszę się z nimi zapoznać i formułować prawdziwe wnioski, a nie wnioski polityczne, bo nie jest to rola tej instytucji, którą pan reprezentuje – odpowiedział wiceprezesowi NIK minister rolnictwa Krzysztof Jurgiel, który jednocześnie przypomniał, że gdy obejmował swoją funkcję to ASF już był w kraju, bo nieskutecznie walczyła z nimi koalicja PO-PSL.\nNastępnie Minister Jurgiel wraz ze swoimi zastępcami przez ponad 2 godziny szczegółowo informowało o tym jak rząd walczy z ASF.\nResort rolnictwa przekonywał m.in. o potrzebie budowy płotu na wschodniej granicy. Rozważana jest wersja ogrodzenia, takiego jak widzimy przy autostradach, lub elektrycznego pastucha. Nie ma jeszcze decyzji czy bariera, która ma nas uchronić przed napływem chorych dzików ze wschodu na powstać na całej polsko-ukraińsko-białoruskiej granicy, czy jej części obejmującej 3 powiaty. Znana jest jednak symulacja kosztów, która raczej skłania do inwestycji.\n– Przy braku ogrodzenia, czyli stałym silnym naporze czynnika chorobotwórczego, koszty zwalczana ASF szacowane są na 3,7 mld zł. Przy istnieniu fizycznej bariery, koszty zwalczania są szacowane na 1,5 mld zł. A więc budowa ogrodzenia na całej długości z Białorusią i Ukrainą da oszczędności rzędu 60%. Koszt takiej inwestycji wraz z utrzymaniem w pierwszym roku wraz z konserwacją to 190 mln zł – tłumaczył posłom wiceminister rolnictwa Rafał Romanowski.\n- Panie ministrze, pańska polityka względem ASF zbankrutowała. Nie rozumiem, dlaczego do tej pory nie zdymisjonował pan pełnomocnika ds. zwalczania ASF – komentował długą prezentację MRiRW poseł Stanisław Żmijan z Platformy Obywatelskiej.\nZ kolei przedstawiciele Prawa i Sprawiedliwości zwracali uwagę, że od dłuższego czasu nie ma ognisk choroby wśród świń hodowlanych, a ASF występuje tylko u dzików.\n– Ubolewam, że mamy poważny problem, a są w kraju grupy, które próbują zbić na nim kapitał polityczny. A jednocześnie wciągnąć do tego organizacje rolnicze. Załatwmy ten problem przy stole – apelował Robert Telus z Prawa i Sprawiedliwości.\n– Nie pamiętasz przyjacielu, dwa lata temu? Więc nie patrz się na mnie, bo robiłeś dokładnie to samo – odpowiedział mu Sławomir Izdebski z rolniczego OPZZ, który dzisiaj organizuje protest przed ministerstwem rolnictwa.


snajperzy drugiej wojny światowej - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 11 z 11 znalezionych dla zapytania snajperzy drugiej wojny światowej w 9 sklepach\nsnajperów oraz technik snajperskich w czasie drugiej wojny światowej.Ta książka to pierwszy, szczegółowy i wyczerpujący obraz wojennych działań snajperówTa książka... Pełen opis produktu 'Snajperzy drugiej wojny światowej' »\nStarannie nakreślone biografie czołowych snajperów drugiej wojny światowejCzczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako bezwzględni zabójcy – snajperzy bojowi to więcej niż strzelcy. To zdyscyplinowani, opanowani profesjonaliści, wyszkoleni w strzelaniu do celu, prowadzeniu zwiadu i maskowaniu się. W czasie drugiej wojny światowej zaangażowani byli przez obie strony do zadawania śmiertelnych ciosów.Biografie, napisane przez czołowych historyków wojskowości, przedstawiają kariery najważniejszych snajperów wojennych. Każdy z autorów podaje mnóstwo szczegółów na temat swoich bohaterów – przywołując wspaniałe relacje z pierwszej ręki, nigdy wcześniej niepublikowane, a także plastycznie opisując ich snajperskie umiejętności. Oprócz przekazania szczegółowych informacji technicznych, każdy z autorów zaproponował spojrzenie na charakter i osobowość wybranego snajpera, nadając ludzki wymiar ich postaciom, którego tak często brakuje w standardowych opisach.Na imponującej liście autorów znaleźli się: Mark Spicer, opowiadający o Harrym Furnessie, Martin Pegler, opisujący słynnego snajpera radzieckiego Wasilija Zajcewa, Charles W. Sasser, przedstawiający radziecką kobietę snajpera Ludmiłę Pawliczenko, Adrian Gilbert, prezentujący postać strzelca wyborowego Wehrmachtu, „samotnego wilka” Seppa Allerbergera, Leroy Thompson, relacjonujący historię brytyjskiego snajpera kapitanaC. Shore’a, oraz Roger Moorhouse, którego bohaterem jest Simo Häyhä, człowiek o największej potwierdzonej liczbie trafień w jakiejkolwiek istotnej wojnie. Książka zawiera również wstęp napisany przez Johna L. Plastera, wiodącego eksperta w dziedzinie snajperstwa, autora bestsellera The Ultimate Sniper: AnAdvanced Training Manual for Military and Police Snipers.Te poruszające do głębi opowieści wychodzą poza powierzchowne traktowanie tematu, jakie można spotkać w wielu dotychczasowych publikacjach. Z pewnością będą stanowić istotną pozycję dla każdego, kto chce dowiedzieć się więcej na temat roli snajperów oraz technik snajperskich w czasie drugiej wojny światowej.Ta książka to pierwszy, szczegółowy i wyczerpujący obraz wojennych działań snajperówTa książka to szczegółowa antologia najgroźniejszych snajperów drugiej wojny światowej; to łamiące schematy opracowanie zbiorowe, w które wkład swój wnieśli następujący znakomici autorzy:ADRIAN GILBERT – autor Stalk and Kill: The Sniper Experience: rozdział poświęcony strzelcowi wyborowemu Wehrmachtu, „samotnemu wilkowi”, Seppowi Allerbergerowi.TOM C.MCKENNEY – autor Battlefield Sniper: Over 100 Civil War Kills: rozdział opowiadający o urodzonym w zachodnim Tennessee strzelcu wyborowym Bercie Wilsonie Kempie.DAN MILLS – autor Sniper One: The Blistering True Story of a British Group Under Siege: – rozdział o snajperze armii brytyjskiej Patricku Devlinie.ROGER MOORHOUSE – autor Killing Hitler: The Third Reich and the Plots Against the Führer: rozdział, którego bohaterem jest Simo Häyhä – najskuteczniejszy strzelec drugiej wojny światowej.TIM NEWARK – autor The Mafia at War: Allied Collusion with the Mob: rozdział na temat operacji Foxley, brytyjskiego snajperstwa i polowania na Hitlera.MARTIN PEGLER – autor Out of Nowhere: A History of the Military Sniper: rozdział opisujący radzieckiego snajpera Wasilija Zajcewa.CHARLES W. SASSER – autor One Shot, One Kill: American Combat Snipers, World War II, Korea, Vietnam, Beirut:rozdział przedstawiający najgroźniejszą kobietę snajpera, Ludmiłę Pawliczenko.MARK SPICER – autor Illustrated Manual of Sniper Skills: – rozdział poświęcony Harry’emu Furnessowi, ostatniemu brytyjskiemu snajperowi, który przeżył desant w Normandii.LEROY THOMPSON – autor The Counterterrorist Manual: A Practical Guide to Elite International Units: rozdział prezentujący postać kapitana C.Shore’a, brytyjskiego snajpera, szkoleniowca, teoretyka i historyka.JOHN B. TONKIN – historyk i były żołnierz U.S. Marine: rozdział o snajperach japońskich....\nWięcej o Snajperzy drugiej wojny światowej\nStarannie nakreślone biografie czołowych snajperów drugiej wojny światowej Czczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako bezwzględni... Pełen opis produktu 'Snajperzy drugiej wojny światowej' »\nStarannie nakreślone biografie czołowych snajperów drugiej wojny światowej Czczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako bezwzględni zabójcy – snajperzy bojowi to więcej niż strzelcy. To zdyscyplinowani, opanowani profesjonaliści, wyszkoleni w strzelaniu do celu, prowadzeniu zwiadu i maskowaniu się. W czasie drugiej wojny światowej zaangażowani byli przez obie strony do zadawania śmiertelnych ciosów. Biografie, napisane przez czołowych historyków wojskowości, przedstawiają kariery najważniejszych snajperów wojennych. Każdy z autorów podaje mnóstwo szczegółów na temat swoich bohaterów – przywołując wspaniałe relacje z pierwszej ręki, nigdy wcześniej niepublikowane, a także plastycznie opisując ich snajperskie umiejętności. Oprócz przekazania szczegółowych informacji technicznych, każdy z autorów zaproponował spojrzenie na charakter i osobowość wybranego snajpera, nadając ludzki wymiar ich postaciom, którego tak często brakuje w standardowych opisach. Na imponującej liście autorów znaleźli się: Mark Spicer, opowiadający o Harrym Furnessie, Martin Pegler, opisujący słynnego snajpera radzieckiego Wasilija Zajcewa, Charles W. Sasser, przedstawiający radziecką kobietę snajpera Ludmiłę Pawliczenko, Adrian Gilbert, prezentujący postać strzelca wyborowego Wehrmachtu, „samotnego wilka” Seppa Allerbergera, Leroy Thompson, relacjonujący historię brytyjskiego snajpera kapitanaC. Shore’a, oraz Roger Moorhouse, którego bohaterem jest Simo Häyhä, człowiek o największej potwierdzonej liczbie trafień w jakiejkolwiek istotnej wojnie. Książka zawiera również wstęp napisany przez Johna L. Plastera, wiodącego eksperta w dziedzinie snajperstwa, autora bestsellera The Ultimate Sniper: An Advanced Training Manual for Military and Police Snipers. Te poruszające do głębi opowieści wychodzą poza powierzchowne traktowanie tematu, jakie można spotkać w wielu dotychczasowych publikacjach. Z pewnością będą stanowić istotną pozycję dla każdego, kto chce dowiedzieć się więcej na temat roli snajperów oraz technik snajperskich w czasie drugiej wojny światowej. Ta książka to pierwszy, szczegółowy i wyczerpujący obraz wojennych działań snajperów Ta książka to szczegółowa antologia najgroźniejszych snajperów drugiej wojny światowej; to łamiące schematy opracowanie zbiorowe, w które wkład swój wnieśli następujący znakomici autorzy: Adrian Gilbert – autor Stalk and Kill: The Sniper Experience: rozdział poświęcony strzelcowi wyborowemu Wehrmachtu, „samotnemu wilkowi”, Seppowi Allerbergerowi. Tom C. Mckenney – autor Battlefield Sniper: Over 100 Civil War Kills: rozdział opowiadający o urodzonym w zachodnim Tennessee strzelcu wyborowym Bercie Wilsonie Kempie. Dan Mills – autor Sniper One: The Blistering True Story of a British Group Under Siege: – rozdział o snajperze armii brytyjskiej Patricku Devlinie. Roger Moorhouse – autor Killing Hitler: The Third Reich and the Plots Against the Führer: rozdział, którego bohaterem jest Simo Häyhä – najskuteczniejszy strzelec drugiej wojny światowej. Tim Newark – autor The Mafia at War: Allied Collusion with the Mob: rozdział na temat operacji Foxley, brytyjskiego snajperstwa i polowania na Hitlera. Martin Pegler – autor Out of Nowhere: A History of the Military Sniper: rozdział opisujący radzieckiego snajpera Wasilija Zajcewa. Charles w. Sasser – autor One Shot, One Kill: American Combat Snipers, World War II, Korea, Vietnam, Beirut:rozdział przedstawiający najgroźniejszą kobietę snajpera, Ludmiłę Pawliczenko. Mark Spicer – autor Illustrated Manual of Sniper Skills: – rozdział poświęcony Harry’emu Furnessowi, ostatniemu brytyjskiemu snajperowi, który przeżył desant w Normandii. Leroy Thompson – autor The Counterterrorist Manual: A Practical Guide to Elite International Units: rozdział prezentujący postać kapitana C.Shore’a, brytyjskiego snajpera, szkoleniowca, teoretyka i historyka. John B. Tonkin – historyk i były żołnierz U.S. Marine: rozdział o snajperach japońskich.\nOpis - Starannie nakreślone biografie czołowych snajperów drugiej wojny światowej Czczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako... Pełen opis produktu 'Snajperzy drugiej wojny światowej - Praca zbiorowa' »\nOpis - Starannie nakreślone biografie czołowych snajperów drugiej wojny światowejCzczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako bezwzględni zabójcy - snajperzy bojowi to więcej niż strzelcy. To zdyscyplinowani, opanowani profesjonaliści, wyszkoleni w strzelaniu do celu, prowadzeniu zwiadu i maskowaniu się. W czasie drugiej wojny światowej zaangażowani byli przez obie strony do zadawania śmiertelnych ciosów.Biografie, napisane przez czołowych historyków wojskowości, przedstawiają kariery najważniejszych snajperów wojennych. Każdy z autorów podaje mnóstwo szczegółów na temat swoich bohaterów - przywołując wspaniałe relacje z pierwszej ręki, nigdy wcześniej niepublikowane, a także plastycznie opisując ich snajperskie umiejętności. Oprócz przekazania szczegółowych informacji technicznych, każdy z autorów zaproponował spojrzenie na charakter i osobowość wybranego snajpera, nadając ludzki wymiar ich postaciom, którego tak często brakuje w standardowych opisach.Na imponującej liście autorów znaleźli się: Mark Spicer, opowiadający o Harrym Furnessie, Martin Pegler, opisujący słynnego snajpera radzieckiego Wasilija Zajcewa, Charles W. Sasser, przedstawiający radziecką kobietę snajpera Ludmiłę Pawliczenko, Adrian Gilbert, prezentujący postać strzelca wyborowego Wehrmachtu, "samotnego wilka" Seppa Allerbergera, Leroy Thompson, relacjonujący historię brytyjskiego snajpera kapitanaC. Shore'a, oraz Roger Moorhouse, którego bohaterem jest Simo Häyhä, człowiek o największej potwierdzonej liczbie trafień w jakiejkolwiek istotnej wojnie. Książka zawiera również wstęp napisany przez Johna L. Plastera, wiodącego eksperta w dziedzinie snajperstwa, autora bestsellera The Ultimate Sniper: AnAdvanced Training Manual for Military and Police Snipers.Te poruszające do głębi opowieści wychodzą poza powierzchowne traktowanie tematu, jakie można spotkać w wielu dotychczasowych publikacjach. Z pewnością będą stanowić istotną pozycję dla każdego, kto chce dowiedzieć się więcej na temat roli snajperów oraz technik snajperskich w czasie drugiej wojny światowej.Ta książka to pierwszy, szczegółowy i wyczerpujący obraz wojennych działań snajperów. Nazwa - Snajperzy drugiej wojny światowej Autor - Praca zbiorowa Oprawa - Miękka Wydawca - RM Kod ISBN - 9788377730461 Kod EAN - 9788377730461 Wydanie - 1 Rok wydania - 2013 Język - polski Seria wydawnicza - Sekrety historii Format - 15.5x21.5cm Ilość stron - 224 Podatek VAT - 5% Premiera - 2013-03-06\nWięcej o Snajperzy drugiej wojny światowej - Praca zbiorowa\nPełne dramatyzmu relacje z pierwszej ręki o najzuchwalszych akcjach wojennych Starannie nakreślone biografie czołowych snajperów drugiej wojny światowej Czczeni przez... Pełen opis produktu 'Snajperzy drugiej wojny światowej' »\nPełne dramatyzmu relacje z pierwszej ręki o najzuchwalszych akcjach wojennych Starannie nakreślone biografie czołowych snajperów drugiej wojny światowej Czczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako bezwzględni zabójcy – snajperzy bojowi to więcej niż strzelcy. To zdyscyplinowani, opanowani profesjonaliści, wyszkoleni w strzelaniu do celu, prowadzeniu zwiadu i maskowaniu się. W czasie drugiej wojny światowej zaangażowani byli przez obie strony do zadawania śmiertelnych ciosów. Biografie, napisane przez czołowych historyków wojskowości, przedstawiają kariery najważniejszych snajperów wojennych. Każdy z autorów podaje mnóstwo szczegółów na temat swoich bohaterów – przywołując wspaniałe relacje z pierwszej ręki, nigdy wcześniej niepublikowane, a także plastycznie opisując ich snajperskie umiejętności. Oprócz przekazania szczegółowych informacji technicznych, każdy z autorów zaproponował spojrzenie na charakter i osobowość wybranego snajpera, nadając ludzki wymiar ich postaciom, którego tak często brakuje w standardowych opisach. Na imponującej liście autorów znaleźli się: Mark Spicer, opowiadający o Harrym Furnessie, Martin Pegler, opisujący słynnego snajpera radzieckiego Wasilija Zajcewa, Charles W. Sasser, przedstawiający radziecką kobietę snajpera Ludmiłę Pawliczenko, Adrian Gilbert, prezentujący postać strzelca wyborowego Wehrmachtu, „samotnego wilka” Seppa Allerbergera, Leroy Thompson, relacjonujący historię brytyjskiego snajpera kapitanaC. Shore’a, oraz Roger Moorhouse, którego bohaterem jest Simo Häyhä, człowiek o największej potwierdzonej liczbie trafień w jakiejkolwiek istotnej wojnie. Książka zawiera również wstęp napisany przez Johna L. Plastera, wiodącego eksperta w dziedzinie snajperstwa, autora bestsellera The Ultimate Sniper: An Advanced Training Manual for Military and Police Snipers. Te poruszające do głębi opowieści wychodzą poza powierzchowne traktowanie tematu, jakie można spotkać w wielu dotychczasowych publikacjach. Z pewnością będą stanowić istotną pozycję dla każdego, kto chce dowiedzieć się więcej na temat roli snajperów oraz technik snajperskich w czasie drugiej wojny światowej. Ta książka to pierwszy, szczegółowy i wyczerpujący obraz wojennych działań snajperów ISBN: 9788377737408 Kod paskowy: 9788377737408 Wydanie: 3 Rok wydania: 2017 Kod wydawcy: 20215 Miejscowość: Warszawa Liczba stron: 214 Oprawa: Miękka PKWiU: 58.11.1 Format: 16.0x21.5cm Głębokość (mm): 16 Waga: 0.36 Języki: polski Grupa towarowa: Książka\nto nie tylko doskonałe źródło wiedzy na temat snajperów i technik snajperskich stosowanych podczas drugiej wojny światowej - każdą z historii czyta się jak znakomitą... Pełen opis produktu 'Snajperzy drugiej wojny światowej' »\nCzczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako bezwzględni zabójcy - snajperzy bojowi to więcej niż strzelcy. To zdyscyplinowani, opanowani profesjonaliści, wyszkoleni w strzelaniu do celu, prowadzeniu zwiadu i maskowaniu się. Biografie, napisane przez czołowych historyków wojskowości, przedstawiają kariery najważniejszych snajperów wojennych. Każda z historii została szczegółowo opisana i zilustrowana bogatym materiałem fotograficznym. Wiele relacji, zapisków oraz zdjęć publikowanych jest po raz pierwszy.Podczas lektury czytelnik niemal odczuje przenikliwy ziąb, w jakim często walczyli snajperzy frontu wschodniego, Zajcew i Allerberger, a także cuchnącą, parną dżunglę, w której japońscy snajperzy ginęli w koronach drzew. Lepiej zrozumie osobistą zemstę, którą kierowała się Ludmiła Pawliczenko, i sposób, w jaki Simo Häyhä wykorzystał swoje umiejętności myśliwego i narciarza, aby stać snajperem o największej liczbie trafień we wszystkich wojnach w historii. Książka to nie tylko doskonałe źródło wiedzy na temat snajperów i technik snajperskich stosowanych podczas drugiej wojny światowej - każdą z historii czyta się jak znakomitą powieść.\nOpis - Ta książka to szczegółowa antologia najgroźniejszych snajperów drugiej wojny światowej; to łamiące schematy opracowanie zbiorowe, w które wkład swój wnieśli... Pełen opis produktu 'Snajperzy drugiej wojny światowej - Opracowania Zbiorowe' »\nOpis - Ta książka to szczegółowa antologia najgroźniejszych snajperów drugiej wojny światowej; to łamiące schematy opracowanie zbiorowe, w które wkład swój wnieśli następujący znakomici autorzy: Nazwa - Snajperzy drugiej wojny światowej Autor - Opracowania Zbiorowe Oprawa - Miękka Wydawca - RM Kod ISBN - 9788377737408 Kod EAN - 9788377737408 Rok wydania - 2017 Język - polski Format - 16.0x21.5cm Ilość stron - 224 Podatek VAT - 5% Premiera - 2017-05-16\nWięcej o Snajperzy drugiej wojny światowej - Opracowania Zbiorowe\nCzczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako bezwzględni zabójcy - snajperzy bojowi to więcej niż strzelcy. To zdyscyplinowani, opanowani profesjonaliści, wyszkoleni w strzelaniu do celu, prowadzeniu zwiadu i maskowaniu się. Biografie, napisane przez czołowych historyków wojskowości, przedstawiają kariery najważniejszych snajperów wojennych. Każda z historii została szczegółowo opisana i zilustrowana bogatym materiałem fotograficznym. Wiele relacji, zapisków oraz zdjęć publikowanych jest po raz pierwszy.Podczas lektury czytelnik niemal odczuje przenikliwy ziąb, w jakim często walczyli snajperzy frontu wschodniego, Zajcew i Allerberger, a także cuchnącą, parną dżunglę, w której japońscy snajperzy ginęli w koronach drzew. Lepiej zrozumie osobistą zemstę, którą kierowała się Ludmiła Pawliczenko, i sposób, w jaki Simo Häyhä wykorzystał swoje umiejętności myśliwego i narciarza, aby stać snajperem o największej liczbie trafień we wszystkich wojnach w historii. Książka to nie tylko doskonałe źródło wiedzy na temat snajperów i technik snajperskich stosowanych podczas drugiej wojny światowej - każdą z historii czyta się jak znakomitą powieść....\nCzczeni przez niektórych jako doskonali wojownicy, potępiani przez innych jako bezwzględni zabójcy - snajperzy bojowi to więcej niż strzelcy. To zdyscyplinowani, opanowani profesjonaliści, wyszkoleni w strzelaniu do celu, prowadzeniu zwiadu i maskowaniu się. Biografie, napisane przez czołowych historyków wojskowości, przedstawiają kariery najważniejszych snajperów wojennych. Każda z historii została szczegółowo opisana i zilustrowana bogatym materiałem fotograficznym. Wiele relacji, zapisków oraz zdjęć publikowanych jest po raz pierwszy. Podczas lektury czytelnik niemal odczuje przenikliwy ziąb, w jakim często walczyli snajperzy frontu wschodniego, Zajcew i Allerberger, a także cuchnącą, parną dżunglę, w której japońscy snajperzy ginęli w koronach drzew. Lepiej zrozumie osobistą zemstę, którą kierowała się Ludmiła Pawliczenko, i sposób, w jaki Simo Häyhä wykorzystał swoje umiejętności myśliwego i narciarza, aby stać snajperem o największej liczbie trafień we wszystkich wojnach w historii. Książka to nie tylko doskonałe źródło wiedzy na temat snajperów i technik snajperskich stosowanych podczas drugiej wojny światowej - każdą z historii czyta się jak znakomitą powieść.\nWięcej o Snajperzy drugiej wojny światowej.


Jak zmieniła się edukacja w Polsce podczas pandemii koronawirusa? | Gazeta Lubuska\nW pełni uzasadniona jest teza, że pandemia koronawirusa wywróciła cały świat do góry nogami. Gwałtowne zmiany dotknęły praktycznie wszystkie aspekty życia codziennego i wszelkie znane branże, począwszy od gastronomii, przez hotelarstwo i turystykę, a skończywszy na sektorze edukacji. W szczególności trzeba mieć świadomość, że wszelkie działalności, które mogą być wykonywane w sposób zdalny, gdyż obecna technologia pozwala na zastosowanie systemów komunikacji elektronicznej na odległość, przeniosły się z uprzednio zajmowanych biur i pomieszczeń do domów i mieszkań poszczególnych pracowników. Nie inaczej jest w edukacji – praktycznie od początku rozwoju pandemii, na terenie Polski, nauka odbywa się w trybie zdalnym przy pomocy czy to Microsoft Teams, czy też Zoom. Czy można powiedzieć, że zastosowanie systemów zdalnych rozwinęło w jakiś sposób podejście do nauczania w naszym kraju? Z całą pewnością tak i właśnie o tym opowiemy w niniejszym artykule, przedstawiając jednocześnie minusy nauki zdalnej.\nW pierwszej kolejności koniecznym jest zaznaczenie, że przede wszystkim konieczność przestawienia się na nauczanie zdalne z całą pewnością rozwinęła umiejętności informatyczne zarówno nauczycieli, jak i dzieci. Z pewnością uczniom najmłodszych klas nie było łatwo nauczyć się obsługi aplikacji do komunikacji, programów do pisania i innych. Jednocześnie trzeba mieć świadomość, że również nauczyciele mogli mieć z tym problem, a zwłaszcza ci należący do starszej grupy wiekowej. Dlatego też przede wszystkim chwała wszystkim za to, że zdołali przystosować się praktycznie z dnia na dzień do nowej, covidowej rzeczywistości i oświata w naszym kraju zachowała ciągłość. Warto również wspomnieć, że okres pandemii i wynikającej z niej izolacji niejako wzmocnił więzi rodziców z dziećmi – do niedawna rzadko kiedy była okazja do wspólnego odrabiania lekcji lub uczestniczenia w zajęciach. Obecnie jednak – głównie ze względu na relatywnie niewielki metraż mieszkań rodzin w Polsce – udział w lekcjach brali wszyscy domownicy. Nie można zapominać również o fakcie, że generalnie nauka zdalna spowodowała konieczność modyfikacji systemów informatycznych stosowanych w oświacie – wiele szkół zakupiło nowy sprzęt komputerowy, zaś uczniowie zostali zaopatrzeni przez swoich rodziców w nowoczesne laptopy. W naszym przekonaniu był to strzał w dziesiątkę – dużo prościej jest pisać wypracowanie na komputerze i dopiero później je przepisać na czysto do zeszytu, niż mazać i bazgrolić bez końca poprawiając błędy i omyłki. Ważnym jest również to, że rozwinęła się baza osób udzielających zdalnych korepetycji, co do tej pory raczej nie było oczywistością. W końcu zrozumiano, że równie dobrze można uczyć angielskiego lub matematyki w pełni zdalnie – pozwala to na wybór nauczycieli nie tylko w miejscu zamieszkania, ale również z innego miasta, a nawet województwa! Zachęcamy do odwiedzenia serwisu BUKI, na którym szybko i łatwo każdy znajdzie odpowiedniego korepetytora z wybranego przedmiotu!\nMinusy nauki zdalnej\nNiestety jak to zwykle bywa, poza licznymi plusami istnieją również minusy nauki zdalnej. Przede wszystkim trzeba wspomnieć o braku fizycznego kontaktu między równieśnikami, którzy szczególnie w młodszych klasach jest niezbędny do kształtowania postaw społecznych. Młodzi ludzie w okresie całkowitego zakazu przemieszczania się mogli się komunikować jedynie przez telefony lub komputery. Drugim naszym zdaniem ogromnym minusem jest brak zajęć wychowania fizycznego. Dzieci mają i tak zbyt mało ruchu, bo nie oszukujmy się – obecnie jednak gry komputerowe zdecydowanie wygrywają rywalizację z zabawami na podwórkach lub grą w piłkę nożną. Stąd popularnego wśród uczniów „w-fu” zdecydowanie brakowało w okresie zdalnego nauczania.\nNauka zdalna ma swoje plusy i minusy, jednak nie da się wydać jednoznacznego werdyktu, czy jest dobra, czy też nie. Istotnym jest, że udało się ją przeprowadzić w sposób umożliwiający utrzymanie poziomu edukacji na przyzwoitym poziomie. Na zakończenie gorąco zachęcamy do lektury artykułu w przedmiocie edukacji w dobie Covida.


Łatwy sposób na kruche i soczyste kotlety schabowe\n(Ostatnia zmiana: 25 Lipca 2021)\nKotlety schabowe to absolutny klasyk polskiej kuchni. Aby słynne danie wyszło kruche i soczyste należy postawić na jeden krok - przygotować marynatę z majonezu. Podajemy najlepszy przepis na to kultowe danie.\nTradycyjne kotlety schabowe nie mają sobie równych. Aby danie wyszło idealnie kruche i soczyste powinniśmy je wcześniej zamarynować w majonezie. Zapewniamy, że efekt przejdzie najśmielsze oczekiwania!\nPrzepis na kruche i soczyste kotlety schabowe\nPrzepis na pierogi z śledziowym farszem, danie zaskoczy każdego\nRozbij tłuczkiem do mięsa (o jego ukrytych funkcjach przeczytasz w tym artykule.) każdy plaster schabu i przypraw je z obu stron solą i pieprzem.\nPrzygotuj marynatę. Połącz majonez z posiekanym koperkiem, natką pietruszki, jajkiem oraz sokiem z cytryny. Włóż do marynaty każdy plaster schabu, a następnie wstaw je do lodówki na co najmniej 4 godziny.\nGotowe kotlety smaż, obtocz w bułce tartej i usmaż na oleju. Podawaj z ulubionym dodatkiem m.in. pieczonymi ziemniakami po szwedzku. Smacznego!


singlenomad: Indonezja (Bali)\nIndonezja (Bali) - Złota, polska jesień i staropolska gościnność.\nPlan na Bali miałem bardzo ambitny. Najpierw zorganizowanie miejsca z couchsurfingu. Później, przedłużenie wizy i objazd wyspy. Na Bali, chciałem doświadczyć czegoś innego niż rzeczy oklepane. Chciałem ugryźć Bali pod prąd. Chociaż prawie dwa tygodnie spędziłem jeżdżąc na descę po falach, udało mi się również przedłużyć wizę, doświadczyć demonicznej, atmosfery wyspy i uczestniczyć w grupowej ceremonii kremacji. Znalazłem też coś co w obecnych czasach należy do rzadkości. Coś co można uznać za odkrycie. Relikt przeszłości; żywa skamielina. W miejscu gdzie tatuaż ze swastyką jest bardziej powszechny niż asfalt na polskich drogach, udało mi się znaleźć...... legandarną staropolską gościnność.\nŻEBY PODRÓŻOWAĆ WYSTARCZY MIEĆ PEŁNY PORTFEL PASZPORT!\nKorzystając z miesięcznej przerwy na uniwersytecie, Sattar wyjechał w podróż po Indonezji w kierunku wschodnim. Na ostatnią noc w Jember, w stanie, w którym podniesienie banana było wyzwaniem równym ze wspinaczką na Mt Everest, przeniosłem się do akademika Abhiego. Dwa paracetamole - prywatny import z Chin - i dwie, podwójne porcje ziołowej mieszanki ant-angin dodatkowo wzbogaconej imbirem. Gdyby nie wizja szybkiego wyzdrowienia, nawet bym tej mikstury nie dotknął. Wymęczenie jednej szklanki zajęło mi prawie godzinę. Pokaż paszport. Czyżby nieufność? Nie - Abhie chciał sobie pooglądać pieczątki. Od wyjazdu z Polski trochę mi się ich nazbierało. Tu masz mój. Co????? I kto tu mówi, że by podróżować trzeba mieć pełny portfel? Wystarczy mieć pełny paszport. Indonezyjczycy do najbogatszych nacji nie należą. Za to ich paszporty liczą sobie 48 stron.\nKOLEJOSTOP PRZEZ JAWĘ: MISSION ACCOMPLISHED!\nRęka, noga, mózg - nic na ścianie; wszystko na miejscu. Wszystko ruchome, brak wapna w stawach. To gdzie Cię zawieźć? No na stację - miała być Jawa kolejostopem to będzie kolejostopem. Poszło łatwiej niż mogłem się spodziewać. Znalezienie tylnego wejścia było błachostką. Podobnie, zdobycie miejscówki - i to nie na podłodze. Prosząc maszynistę o podwózkę, bez żadnych ceregieli, zabaw ani specjalnych tłumaczeń dostałem darmowy bilet i przydział do numerowanej, krytej dermą zielonej kanapki. Klasa - oczywiście Ekonomi więc o zabieranie na zapas wałówki nie musiałem się martwić. I dobrze bo wszystkie objawy grypy wróciły jeszcze zanim zdążyłem wsiąść do pociągu. Z książką się rozstałem. Ale w Indonezji to nie problem. Przerywając sen, oglądałem sobie żywe przedstawienie w wykonaniu przekrzykujących się nawzajem sprzedawców przekąsek i kiczowatych breloczków. Widok za oknem - nieciekawy. Gęsto zasiane, zasłaniające horyzont plantacje kawowców i kakao.\nBrak lektury w jawanskim pociagu to nie problem - w klasie Ekonomi, caly czas toczy sie zywe przedstawienie.\nBanyuwangi. Kawa. Gdzie jest nabrzeże? Tutaj. Brapa jam? 10 minut. Zaraz za rogiem. Terima kasih, pak! Stacja kolejowa okazała się być obok samego terminalu promowego. Grypa. Na dobrą sprawę rozbiłbym namiot gdzieś w okolicach terminalu i poczekał na słońce. Niechętnie wystawiony kciuk przed bramkami. Jest! Ciężarówka. Wjechaliśmy na prom. Z naczepy nie wychodziliśmy. Prom pomiędzy Jawą a Bali nie wyglądał już jak pływające wesołe miasteczko. Ot, taki sobie, dolny pokład dla pojazdów, schody i tylko częściowo kryty górny pokład dla pasażerów. Wszystko wykonane z cienkiej blachy. Podobno w jakiejś dobrej japońskiej stoczni. Chyba produkt masowy z promocji - promy z Jawy na Bali kursują 10 minut.\nWYJĄTKOWA KULTURA I TURYSTYCZNY RAJ INSPIROWANY..... CYCKAMI.\nTo to jest to całe Bali? Po 40 minutach okazało się, że tak. Nie mogłem uwierzyć. Spodziewałem się esencji tropików. Zastałem demonicznie wyglądające posągi hinduistycznych bóstw z ciemnego kamienia, kiepską drogę i..... jesień. Pomarańczowe drzewa, ponury, ciemny kamień, czerwona cegła, kolorowe, bogato zdobione stroje, czarne dachy świątyń i rogate dachy domów - Bali ma dziwnie wibrującą aurę. Tak na prawdę nie wiadomo czy mieszkańcy próbują się jej pozbyć czy podtrzymać.\nHinduistyczna architektura sakralna Bali przypomina nieco tunel strachow.\nKażdy rodowity balijczyk, minimum raz dziennie wyplata i składa kwiecistą ofiarę by złożyć ją przodkom, bóstwom czy duchom w różnych miejscach. Co chwila odbywa się jakaś ceremonia. Tu kremacja, tam pochód, w innym miejscu grupowe modlitwy a w jeszcze innym dyskoteka. Nudny, czarny asfalt i chodniki zdobią spłaszczone przez koła pojazdów, kwieciste koszyczki z kwiatkami i małymi porcjami jedzenia, czoła balijczyków - ziarenka ryżu a powietrze - zapach kadzidełek.\nBali ma jakas dziwnie wibrujaca aure. Nie wiadomo czy balijczycy skladajac codzienne ofiary w kazdym z mozliwych miejsc, probuja sie jej pozbyc czy podtrzymac.\nPrzecież Bali nie jest w Indonezji - słyszałem od jednego Amerykanina kiedy w Tajlandii rozmawiałem z nim na temat moich dalszych planów. To powszechne przekonanie jest, jak najbardziej prawidłowe. Bali jest częścią Indonezji w sensie jedynie politycznym. Rozwój w odosobnieniu zaskutkował specyficzną odmianą Hinduizmu połączonego z lokalnymi, animistycznymi wierzeniami - Balinizmem. Wyspa była azylem dla hinduistycznej szlachty uciekającej z Jawy przed Islamem. Rajem turystycznym, Bali stało się już w latach 20-tych XX wieku dzięki Holendrom i..... cyckom.Balijskie kobiety nosiły dawniej strój topless. Magia ulotek z czarnymi sutkami na okrągławym tle w kilkunastu odcieniach szarości zaczęła przyciągać "badaczy kultury" którzy chcięli te biusty pooglądać sobie z bliska. Popularność była taka, że czujące się molestowane panie, w końcu się wkurzyły i cycki schowały pod bardzo wymyślnymi i kolorowymi strojami. Miały rację - cycki jak słońce - można łypnąć okiem, ale nie żeby się od razu gapić.\nI pomyśleć, że dawniej te panie chodziły topless. Źli Holendrzy musieli się gapić.\nKierunek - Denpasar, stolica wyspy. Zatrzymaliśmy się w przydrożnej restauracji. Posiłek i drzemka. Sms od Eddiego. Gdzie jesteś? Miałeś tu być o 16. Wiem - zapomniałem o przesunięciu czasu o godzinę do przodu i nieprzewidywalności indonezyjskich kierowców w kwestii robienia sobie nagłych przerw na drzemkę. Czyli masz transport czy nie masz? Mam ale.... ale śpi. Jak to śpi? Później Ci wytłumaczę. Daj mi czas tak do 20. Po 20 byliśmy 15 kilometrów od Denpasar. Korek. Normalka w tej okolicy. Później kolejny. Wiesz co? Daj mi znać jak dojedziesz. Dojechaliśmy. Jalan Marlboro, czyli.... ulica Marlboro. 15 minut później przyjechał wywodzący się z wyspy Lombok Eddy. Dlaczego mieszkasz na Bali? Wiesz - wszystko rozbija się o wolnośc. Nie wiedziałem o co chodzi. Może o to, że Lombok to Islam a Bali to Hinduizm zmieszany z animizmem i rozwolniony przez zachodnie wpływy? Może o to, że Bali to jedyne miejsce w Indonezji, w którym dozwolona jest jazda na motorach o pojemności powyżej 250 cc?\nPrzecież Bali nie jest w Indonezji! Po części racja. Bali do Indonezji należy tylko w sensie politycznym.\nSuda makan? Tida. Mau makan? Jaaaaa. Posiłek. Miało być drogo - tylko w luksusowych i turystycznych wyspy. W pozostałych miejscach obowiązują ceny indonezyjskie. Za mój talerz nasi z kurczakiem i warzywami zapłaciłem mniej niż dolara. Jedzenie w Indonezji jest tanie, ogólnodostępne i smaczne. Dzięki temu, odkąd tu przyjechałem, urosły mi nieco "mięśnie" brzucha a moje pośladki nabrały trochę pełniejszych niż wcześniej kształtów. Podobało mi się to bo siedzenie w miejscu na długich dystansach nie bolało. Eddiemu najwyraźniej też się podobało. Nie mam pojęcia czemu, w środku nocy przyszedł do mojego pokoju i, bredząc pod nosem jakieś głupoty o salonch masażu z happy endem, zaczął macać mnie po tyłku. Nie mam też pojęcia, dlaczego nie zrobił tego od razu tylko zwlekał z tym do czasu kiedy już na dobre zabrałem się za przedłużanie wizy. Moje pośladki są chyba jakieś homoatrakcyjne.\nDzięki taniemu i ogólnodostępnemu jedzeniu, urosły mi nieco pośladki. Mnie się podobało bo siedzenie na tłuszczu jest wygodniejsze niż siedzenie na kostkach. Szkoda, że podobało się też innym i to nie tej płci, której bym chciał.\nTRANSPORT PUBLICZNY? ZAPOMNIJ!\nKiedy urząd imigracyjny, wykazując gest łaski, przyjął ogromną tekę z moim paszportem, wynająłem motor. Kuta - backpackerska enklawa i, zarazem, najbardziej kiczowata część wyspy, której epicentrum stanowi Jalan Poppies II - "rozrywkowa inaczej" uliczka, na której grzybki halucynogenne sprzedaje się jak miętusy. Policyjne naloty zdarzają się niezwykle rzadko i aresztowani amatorzy neuroeksperymentów zazwyczaj, po egzekucji, uwalniani są spowrotem do swoich krajów.\nMoże bilet na księżyc? W Indonezji, narkotyki są surowo karane. Na pocieszenie - naloty policji zdarzają się sporadycznie a aresztowani amatorzy neuroeksperymentów, zaraz po egzekucji, uwalniani są spowrotem do swoich krajów.\nGd daj majt! Rent motobajk? Dzięki dużej ilości turystów traktujących Bali jak Australię za jedną setną ceny, właśnie tam udało mi się znaleźć wypożyczalnię w której motorek bez specjalnego targowania dostałem za 30.000 rupii (3 dolary) dziennie a deskę surfingową za 25.000 rupii (2.5 dolara). Woskowanie gratis. Pomiędzy najbardziej zatłoczonymi miastami Bali, kursują bemo i klimatyzowane autobusy Transsarbagita. Niestety, Bemo jeżdżą jak chcą i kiedy chcą. Drugi środek transportu, choć bardziej czytelny, spotykany jest rzadziej niż orangutany na Antarktydzie. Chcąc jedynie przeciąć wyspę - można zawsze korzystać z autostopu.\nWiele osób traktuje Bali jak Australię za jedną setną ceny. Kangurów tutaj, jednak, nie widziałem.\nWłasne kółka miałem. Sprawy paszportowe wyprostowałem. Nie miałem tylko dachu nad głową. Zostawiając na boku jakiekolwiek poprawności polityczne, można powiedzieć, że przez dupę znalazłem się w dupie.\nPolski chleb. Jak ja bym sobie zjadł polskiego chleba. Suchego, bez niczego. Ale nie takiego jaki jest teraz w polskich piekarniach - produktu masowego przypominającego smakiem kalosza i wyciągającego wszystkie plomby tylko takiego legendarnego jak to dziadek robił ze smalcem i pomidorkami 20 lat temu (jak jeszcze plomb nie miałem bo mi się pierwsze mleczaki wyżynały). Smalcu ani pomidorków na Bali nie znalazłem. Polskiego chleba również. Ale za to, doznałem czegoś innego co jest na wymarciu. Nie masz gdzie spać? Nie ma żadnego problemu. Ja mam duży dom, w którym mieszkam sam. Dzięki Mariuszowi - właścicielowi jedynego w tej części świata polskiego centrum nurkowego Diving Indo i Adamowi, właścicielowi firmy turystycznej Far Horizon, miałem nie tylko gdzie spać, co jeść, ale nawet - po krótkim odcinku jazdy motorem w pozycji równoległej z asfaltem - w co się ubrać. Oprócz tego, udało mi się zobaczyć Bali nie tylko nad, ale i pod wodą, wygrać trochę pieniędzy podczas mojej pierwszej gry w pokera i dowiedzieć się bardzo istotnych rzeczy na temat kultury całej Indonezji. Adam, autor książki Świty o Zmierzchu, zwykształcenia jest kulturoznawcą. Razem z Mariuszemma na koncie organizację nie tylko naszpikowanych różnego rodzaju atrakcjami krótkich pobytów i wycieczek objazdowych, ale i wyciskających siódme poty powietrznych, lądowych, morskich, nawodnych i podwodnych wypraw po całym archipelagu.\nDzięki polskiej gościnnosci Adama i Mariusza, miałem możliwość obejrzenia wyspy nad i pod wodą. (źrodło: kanał youtube Pana Sieniawy z Diving Indo)\nBALI TO PRZEDE WSZYSTKIM...... ATMOSFERA, KULTURA I SURFING!\nPlany na zwiedzanie powierzchni wyspy, z początku miałem bardzo ambitne. Zakładałem ograniczenie do minimum kiczowatej Kuty i skupienie się na bardziej odległych, nieuczęszczanych na codzień przez turystów miejscach. Tarasy ryżowe? Są, ale Indonezja nasi stoi więc tarasowe uprawy są wszędzie gdzie są jakieś góry. Wulkany? W Pacyficznym Pierścieniu Ognia, co rusz jakiś wulkan. To co? Skoro nie natura, zostaje specyficzna kultura, atmosfera i użyteczność wyspy, czyli świetne warunki do surfingu.\nIlekroć gdzieś jechałem, koła mojego skuterka w dziwny sposób skręcały w stronę plaży.\nDroga do wioski Trunyan zamieszkałej przez plemie Bali Aga okazała się ciekawsza niż sam cel. Cmentarz, na którym ciała zasłużonych chowane są w otwartych klatkach nieco mnie rozczarował. Za to jadąc na miejsce, miałem okazję być zaproszony na ceremonię kremacji. Zostałem też zatrzymany. Nie do kontroli, jednak. Tylko do błogosławieństwa. Namastująca co chwilę pani skropiła wodą przód mojego motoru, wetknęła mi za rejestrację ofiarę z oplecionych suszonym liściem palmy kokosowej kwiatów i za pomocą kciuka i śliny, przykleiła mi do czoła kilka ziarenek ryżu. Co łaska, ale nie mniej niż 10.000! To była jedyna wycieczka do konkretnego miejsca. Pozostałe, próbowałem uskuteczniać sobie po drodzę. Ilekroć chciałem dojechać do jakiejś odległej wioski, koła mojego skuterka magicznie przekręcały się w stronę plaży w Kucie. High tide, high tide, surf's up mate. Przejazd przez beznadziejne rondo, na którym cały czas się gubiłem, kilkadziesiąt minut przepychania się pomiędzy lawiną skuterków, samochodów i ciężarówek, wypożyczenie deski i już pedałowałem w oczekiwaniu na fale. Plaża jak plaża - nic specjalnego. Są ładniejsze. Ba - jako nastolatek, pracowałem na ładniejszej. Bali, jak na wyspę przystało, dookoła otoczone jest oceanem. Miejsc do surfowania jest pod dostatkiem. Tak samo jak miejsc do nurkowania i snorkellingu. Tu 5-metrowe fale, tam zatoczka z płaską jak stół wodą. Sezon trwa przez okrągły rok. Ochotę na bardziej kameralny "spot", niestety, przypłaciłem bliskim i nieprzyjemnym spotkaniem z rafą koralową. Dlatego, przy takich falach, wolałem miękkie, piaszczyste, podłoże Kuty. Surfing, dzięki swojej prostocie i minimalizmowi, potrafi naprawdę wciągnąć i uzależnić. Ani razu, jednak, nie udało mi się wytrzymać w wodzie więcej niż dwie godziny. Po pierwsze, prąd jest tak silny, że za każdym razem kiedy uda się złapać falę, przebicie się spowrotem bywa nieco wyczerpujące. Podczas szczytu przypływu, niewiele osób wchodzi do wody ot tak - by sobie popływać. Stojąc w wodzie po kostki, nadchodząca fala potrafi zalać, przekoziołkować i wypluć parę metrów dalej; cofająca się - wciąga jak odkurzacz i zwala z nóg. Głupio zabrzmi, ale z początku, o ile łapanie fali wychodziło mi całkiem przyzwoicie, nie potrafiłem ani wejść ani wyjść z wody a wiosłując albo stałem w miejscu, albo się cofałem. Po drugie - temperatura. Woda sama w sobie jest dość ciepła. W warunkach domowych, możnaby w niej siedzieć cały dzień. Ale różnica temperatur pomiędzy rzeźkim morzem a palącym słońcem, na dłuższą metę robi się nieco uciążliwa, co szczególnie odczuwane jest jak zawieje wiaterek. Brrrrrrrrrrrr...... zzzzzzziiiiiimmmmmmnnnnnooo. Co ty wygadujesz? Przecież u Was zima jest. I ten, no, jak go Wy tam nazywacie.... śnieg. Tak, ale w zimie nie chodzę w krótkich spodenkach i bez koszulki. A Ty co tą klatę tak zasłaniasz? Przecież podobno rodowitą balijką jesteś.....


Moje myślenie o prałacie Henryku Jankowskim – Morze z Ogniem\n20 sierpnia 2019 20 sierpnia 2019 by ks. Piotr Niewiadomski\nUkazała się książka „Uzurpator”, o prałacie Henryku Jankowskim, zrobiła na mnie wielkie wrażenie i stąd ten tekst, w którym pokażę, jak zmieniało się moje myślenie o jednym z najsłynniejszych polskich księży. Podejrzewam, że pierwsze spotkanie z prałatem Jankowskim było w jakiejś gazecie, w latach dziewięćdziesiątych, zobaczyłem niebanalnie ubranego księdza w złocie i orderach, pewnie zapytałem kogoś z dorosłych, kto to jest? Mogłem usłyszeć coś o jego roli w Solidarności, że już na ładnych parę lat przed moim urodzeniem prałat pomagał ludziom walczącym o wolność.\nMogło być też tak, że ktoś z rodziny opowiedział mi o księdzu Popiełuszce, a ja zapytałem po dziecięcemu, czy było więcej takich odważnych księży i wtedy mogło paść nazwisko Jankowskiego, choć być w głosie mamy lub taty zabrzmiało wtedy pewne zastrzeżenie, bo jak mogło nie być zastrzeżenia, skoro prałat obnosił się ze swoim bogactwem.\nJednak to, że lubił paradne stroje i kosztowne meble, a nawet drogie auta, raczej mnie nie zrażało do tej postaci. Myślałem sobie, że może to świadczyć o oryginalności, o charakterze, o szacunku do siebie nawet i do innych, specyficznie pojętym, ale jednak. Z tego, co przeczytałem w Uzurpatorze, Jankowski często sam tak to tłumaczył.\nMożna nawet było przypuszczać, że cała jego bufonada była reakcją na komunizm, na PRL z jego krajobrazami jak po odbytej wojnie atomowej. Miałem kilka lat, jeździłem po Polsce z ojcem, który rozwoził oranżadę i z wysokiej kabiny Magirusa, i zastanawiałem się, czemu tyle budynków, tyle ulic, tyle miasteczek wygląda tak szaro i brzydko. Stąd złote pierścienie prałata raczej intrygowały, niż odpychały. Byłem przekonany, że wolno się różnić i że nic złego w tym, że ktoś jest bogaty, choćby ksiądz.\nJednak im starszy byłem, tym bardziej myślałem, że byłoby lepiej, gdyby prałat znormalniał. W końcu był bohaterem! Gdy atakował z ambony, kogo chciał, zwłaszcza Zachód i Żydów, nie zagłębiałem się w jego wypowiedzi, ale uważałem, że mogą być zinterpretowane w dający się obronić sposób. To w końcu heros Solidarności, a w dodatku medialne manipulacje to nie wymysł, a Polsce i Kościołowi nie wszyscy dobrze życzą. Mamy wrogów, a komuna często tylko się przepoczwarzyła, prawda?\nDziś myślę, że łączenie nazwiska Jankowskiego ze spiskiem przeciw ojczyźnie i Bogu jest uprawnione, choć w inny sposób. Ale nie uprzedzajmy faktów.\nNie to, bym się bardzo interesował Jankowskim, gdy byłem w seminarium, bardziej pociągali Wyszyński czy Popiełuszko, czy Wojtyła, ale pamiętam jedno zdarzenie. Znalazłem gdzieś płytę z prałatem trzymającym pistolet na okładce. Kościół walczący, ecclesia militans! Nie powiem, uznałem prowokację za smaczną. Na forum katolickim ludzie pisali to, co już wiedziałem i jeszcze dodawali, wszystko na nutę usprawiedliwienia, że ten ksiądz jest niebanalny i odważny.\nPotem zacząłem sam pracować jako wikariusz i gdy wówczas gdzieś usłyszałem o Jankowskim, pomyślałem, że mógł być trudny dla pracowników. Ego miał w końcu tak wielkie, że aż mu na butelki wina wyłaziło. Tak, wino swoje miał, potem wodę sodową. Poza tym raziły mnie te rauty z bogaczami i politykami, imprezy, gdzie bawił się pod muchą. Gdy w końcu przeczytałem kilka lat temu o tym, że donosił komunistycznej bezpiece jako „Delegat”, nie byłem zdziwiony. Nie on pierwszy prowadził życie aż tak podwójne.\nNie zdziwienie też, lecz smutek czułem, gdy zaczęto mówić o molestowaniu dzieci. Wiedziałem już wtedy, że takie rzeczy są możliwe. Wiedziałem, że wielu ludzi od razu mówi o niewiarygodności świadectw ofiar, o nagonce na Kościół, o wiadomych ośrodkach tylko dlatego, że nie chce poznać prawdy. To całe podejście, niepodrabialne i zawierające się w zdaniu „nie trzeba głośno mówić”.\nByłem świadkiem, jak księża dyskutowali o Henryku. Jeden wymieniał opracowania historyków, zresztą katolików i przeciwników komunizmu, którzy wykazywali, że Jankowski był zarejestrowany jako „Delegat”. Na to drugi z oburzeniem powiedział, że prałat był dobry, bo zawsze było u niego przy stole miejsce dla księdza i on z tej gościny także skorzystał, i nie da źle mówić o Jankowskim. Pewnie taką pseudopolemikę ma na myśli Franciszek, gdy mówi o klerykalizmie.\nJakbym chciał mieć nadzieję, że sprawa jest przesadzona, czy wyssana z palca, że bufonada i gadanie głupot to wszystko w przypadku prałata, albo że to ledwie przykry akcent w pięknej postawie charytatywnej i patriotycznej. Nadziei na to jednak nie ma, gdy już się pozna, jak to wyglądało na jego plebanii, trudno się oszukiwać. Te głośne kazania, pomoc materialna, jeśli czymkolwiek, były w pierwszej mierze zasłoną dymną.\nTrudno polemizować z nagromadzonymi przez Piotra Głuchowskiego i Bożenę Aksamit faktami, jest to wręcz niemożliwe, książka „Uzurpator” jest napisana odpowiedzialnie i nie znalazłem w niej ataku na Kościół, a jedynie opis ludzi, którzy zawiedli zaufanie.\nChoć obrońcy prałata nie składają oręża, coraz częściej także w ich wypowiedziach przewija się wątek nie tyle zaprzeczania zbrodniom prałata, ale ich umniejszania, podkreślania zasług, plecenia trzy po trzy w rodzaju o zmarłym się źle nie mówi, albo było to dawno. Takie rzeczy się nie przedawniają, jak i świadomość tego, że całe jego otoczenie przywalało na zło. Albo udawało, że nie widzi, albo nie chciało widzieć, dużo mówi o naszym społeczeństwie i nie jest to wiedza miła.\nBynajmniej nie sami ludzie Kościoła, lecz politycy, związkowcy, urzędnicy, funkcjonariusze, a także ludzie rozrywki, artyści, jak się dowiadujemy z kolejnych reportaży. Wielu miało w Polsce dzieci za nic i przyzwalało na obrzydliwe tortury i łamanie życia. „Delegat” niestety nie był sam.\nDlatego cieszę się, że przeczytałem tę książkę. Jest okrutna, ale prawdziwa, odziera ze złudzeń, ale to potrzebne odzieranie.\nKsiążki „Uzurpator” nie warto jednak przeczytać w pierwszym rzędzie dlatego, że mówi gorzką prawdę. Warto ją przeczytać przede wszystkim dlatego, że na koniec jasno świeci w niej gwiazda księdza Kaczkowskiego i daje nadzieję. Dobry ksiądz Jan zdążył przed śmiercią coś odkryć i coś połatać, warto samemu sprawdzić, co takiego, łzy gwarantowane.\nNie zbrodnie prałata, nie jego rozpusta, nie rozrzutność, nie malwersacje i nie głupstwa, które gadał, ale to człowieczeństwo Kaczkowskiego, jego świętość. To, oraz odwaga ludzi, którzy wreszcie, jak Pan Bóg przykazał, zaczynają mówić prawdę.\n11 Replies to “Moje myślenie o prałacie Henryku Jankowskim”\nJa z kolei jakoś nigdy nie miałam zaufania do ks.Jankowskiego.Ks.Kaczkowskiemu ufam do dziś,kiedy czytam jego książki,wywiady.Jest prawdziwy,nie odgrywa żadnej roli. W zeszłym roku odwiedziłam hospicjum w Pucku.Kapłan ma ogromną siłę rażenia.Ks.Jan powalił mnie siłą charakteru i wrażliwością\nTak, to inne formaty. W tekście chciałem pokazać, jaki kredyt zaufania jednak był dla księży, a został roztrwoniony w taki sposób, jak to pokazuje „Uzurpator”.\nCzy nosimy brzemiona drugich ludzi tak jak Jezus na drodze krzyżowej?\nW dzień Matki Bożej Królowej Świata zadaję sobie to pytanie w nadziei, że zachęta do pokuty może wypływać z powyższego artykułu, chociaż nie została w nim jasno sformułowana. Zachęta do podjęcia osobistej pokuty z miłości do KK. Tak, będzie to właściwa, lecznicza terapia. Panie Jezu Chryste, miłosierdzia!\nKsięże Piotrze, niech się ksiądz tą książką nie przejmuje. Nie wierzę, by para dziennikarzy „Gazety Wyborczej” (ona ateistka), bardzo zaangażowanych politpoprawnie, napisała obiektywną książkę o ks. Jankowskim. To tak, jakby książkę o ks. Popiełuszce napisał Jerzy Urban albo redaktor Trybuny Ludu.\n25 sierpnia 2019 o 08:53\nNie zgadzam się. Ani z nich Urban, ani z prałata ks. Jerzy. Kiedyś tak myślałem, jak to Pan przedstawił, ale świat nie jest aż tak czarno-biały.\n25 sierpnia 2019 o 21:23\nProszę zwrócić uwagę, że użyłem tylko porównania („jakby”). Oczywiście, że ks. prałatowi bardzo daleko do ks. Jerzego, a autorzy nie są aż tak perfidni jak Urban. Ale wywodzą się ze środowiska, które już jasno pokazało, że nie jest obiektywne w przedstawianiu historii ludzi, a nawet na tą obiektywność się nie wysila. Historię życia ks. Jankowskiego powinni opracować obiektywni historycy, a nie ludzie zanurzeni w propagandzie.\nDla mnie ks. Jankowski też pozostanie osobą zbyt zapatrzoną w dobra materialne, luksusy, kolejne honory. Ale nie zgadzam się na pisanie, którego jedynym celem jest deprecjacja osoby na fali hejtu i rozpalanych emocji. Do tego mam wstręt. Bo to są metody Urbana. Pamiętam jego konferencje prasowe.\nDla obu tych dziennikarzy proponuję temat: „Stefan Michnik – tajny informator SB (ps. Kazimierczak), zbrodniarz stalinowski i jego ofiary”, a zobaczymy czy chodzi im o prawdę i czy potrafią być obiektywni.\nPS. założę się, że tego tematu nie ruszą.\nDziękuję za odpowiedź. To nie jest tak, że to pierwsza książka, jaką w życiu przeczytałem i że nie wiem, że ludzie mają swoje idee, ideologie, środowiska. Dlatego zaskoczyło mnie przy tej lekturze to, jaki cytat z Adama Michnika dali, na przykład. Ogólnie szeroko pojęta lewa strona zdaje mi się, że dostaje w tej książce, co jej się należy. Nie da się też powiedzieć, by „Uzurpator” był antykatolicki, przeciwnie wręcz, jeśli wziąć pod uwagę, jak wzmiankują innych kapłanów, ks. Jerzego na przykład czy ks. Jana Kaczkowskiego.\nGazeta i jej środowisko to nie jest moja bajka, ale właśnie ludzie stamtąd napiszą o tym, czego „nasi” nie ruszą. Tak działa świat. A też w książce Głuchowski i Aksamit cytują chętnie historyków z prawej strony, którzy badali życie i obyczaje prałata. Zresztą, nie tylko o nim jest ta książka, ale o tym bagnie moralnym, które spowodowało, że, jak wspomniałeś, nie rozliczono stalinowskich zbrodniarzy. Pozdrawiam!\n1 września 2019 o 19:08\nZgadzam się totalnie. Po tej książce prócz oczywiście zuchwałej w dobrym tego słowa znaczeniu świadczenia prawdy i tylko prawdy o jednostce, przechodzimy do refleksji nad zbiorowością i mitem kościoła oraz jego idealizowaniem poprzez narodową mentalność. Co pozwoliło niestety na takie skrzywienia moralne, tam gdzie o moralności mówi się najwięcej, względem innych niestety, nie wobec siebie. Im więcej takich demaskujących utworów, tym lepiej.\nZgoda. Dodam natomiast, że Kościół Kościołem, ale w „Uzurpatorze” jest też o całym społeczeństwie i to widzę jako mocny punkt tej książki.\nMariusz Olchowik pisze:\n13 września 2019 o 23:32\nplotki ploteczki i wszystko co już zostało napisane parę rozmów zamieszać i wydrukować teza we wstępie i ponad 600 stron stwarzania wrażenia faktów świadków a faktów świadków dowodów i dokumentów brak z tymi samymi emocjami i zaślepieniem budujemy mity i je obalamy a ks. Prałata w tej książce ciut ciut