Trybunał Konstytucyjny 15 kwietnia zajmie się reformą Kodeksu karnego - GazetaPrawna.pl\n6 marca 2020, 16:14\nJak przekazał TK przewodniczącą składu orzekającego w tej sprawie ma być prezes TK Julia Przyłębska, a jej sprawozdawcą - sędzia TK Justyn Piskorski.\nPrezydent zdecydował o skierowaniu tej obszernej nowelizacji reformującej Kodeks karny do TK 28 czerwca ub.r. Jak wówczas uzasadniano tę decyzję "tryb postępowania z ustawą wzbudza poważne zastrzeżenia, co do dochowania konstytucyjnych standardów procesu legislacyjnego".\nJak wtedy informowała Kancelaria Prezydenta, decyzja o skierowaniu ustawy do TK w trybie kontroli prewencyjnej uzasadniona była przede wszystkim analizą przebiegu procedury ustawodawczej. "Tryb postępowania z przedmiotową ustawą wzbudza poważne zastrzeżenia, co do dochowania konstytucyjnych standardów procesu legislacyjnego. Bezpieczeństwo prawne obywatela – szczególnie w tak ważnej materii, jaką jest prawo karne – wymaga, by każdy akt normatywny, w szczególności rangi kodeksowej, został przyjęty zgodnie z procedurą przewidzianą w Konstytucji" - zaznaczała KPRP. Ponadto wątpliwości prezydenta wzbudził także jeden z przepisów nowelizacji definiujący pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną".\nW przekazanym do TK w październiku ub.r. stanowisku Prokurator Generalny wniósł o uznanie całości nowelizacji za konstytucyjną z wyjątkiem trzech artykułów, które - w jego ocenie - jako poprawki senackie wykroczyły poza materię procedowanej nowelizacji.\nPrzygotowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości projekt nowelizacji Kodeksu karnego, zaostrzający kary za niektóre przestępstwa, w tym pedofilskie, został złożony w Sejmie poprzedniej kadencji 14 maja ub.r. Sejm uchwalił nowelizację w ciągu dwóch dni. Jej pierwsze czytanie odbyło się 15 maja, zaś drugie czytanie i uchwalenie nowelizacji nastąpiło 16 maja br. Szybkie tempo prac Izby nad nowelą umożliwiła decyzja marszałka Sejmu o procedowaniu nowelizacji Kodeksu karnego w trybie niekodeksowym. Zdaniem Kancelarii Sejmu prace nad nowelą były zgodne z Regulaminem Sejmu.\nJak wskazywał resort sprawiedliwości, celem reformy jest "wzmocnienie ochrony prawnokarnej w zakresie czynów godzących w tak fundamentalne dobra prawne jak życie i zdrowie człowieka, wolność seksualna czy własność".\nNowelizacja przewiduje podwyższenie kar m.in. za: rozbój (obecnie od 2 do 12 lat więzienia po zmianach od 2 do 15 lat więzienia); rozbój z użyciem broni (obecnie od 3 do 15 lat więzienia, po zmianach od 3 do 20 lat więzienia); doprowadzenie do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (obecnie od 3 do 15 lat więzienia, po zmianach od 3 do 20 lat więzienia); udział w zorganizowane grupie przestępczej (obecnie od 3 do 15 lat więzienia, po zmianach od 3 do 20 lat więzienia); porwanie dla okupu (obecnie od 3 do 15 lat więzienia, po zmianach od 3 do 20 lat więzienia); pozbawienie wolności ze szczególnym udręczeniem (obecnie od 3 do 15 lat więzienia, po zmianach od 3 do 20 lat więzienia); handel ludźmi (obecnie od 3 do 15 lat więzienia, po zmianach od 3 do 20 lat więzienia).\nTK Trybunał Konstytucyjny Duda AUTOPUB kodeks karny\nTo my mama jakiś Trybunał Konstytucyjny?\nWyrok już jest napisany na Nowogrodzkiej, jak wszystkie pozostałe


Była to moja druga przygoda z tą książką. Z pierwszej pamiętałam tylko tyle, że czytałam ją wręcz jak w hipnozie. Teraz było dokładnie tak samo.\nNarratorem powieści, a zarazem jej głównym bohaterem jest maturzysta, który po wielu latach z nostalgią wspomina czasy swojej młodości. Pisana z perspektywy kilku lat jest rozrachunkiem z samym sobą oraz realiami Polski Ludowej, łączy w sobie historię miłosną, powieść polityczną i sensacyjną.\nMoże nie czyta się tego łatwo, ale naprawdę warto :)


Pod koroną – Konstantin Makovsky ❤\nGłówna ⇒ 🎨Makovsky Konstantin ⇒ Pod koroną – Konstantin Makovsky\nPod koroną – Konstantin Makovsky\nKonstantin Egorovich Makovsky urodził się w rodzinie, która uważa sztukę za sens życia.\nKonstantin Egorowicz odziedziczył po ojcu pasję kolekcjonowania przedmiotów sztuki, antyków, rzemiosł ludowych, przedmiotów sztuki użytkowej. Nie tylko kontynuował kolekcjonerstwo, ale także wykorzystywał skarby kultury obiektywnej Rosji zebrane w podróżach po kraju w swoich licznych obrazach.\nWielowymiarowe kompozycje, takie jak „Oblubienica cara Aleksieja Michajłowicza”, „Tydzień Pancake w Petersburgu”, „Święto Wesela Boyarskiego” i wiele portretów „Boyaryn” i „Boyarishen” pełne są autentycznych szczegółów etnograficznych przekazywanych z łatwością i kunsztem.\nW swojej karierze artystycznej KE Makovsky cieszył się od najmłodszych lat jako malarz portretowy, jako twórca obrazów cyklu „bojarskiego”, niesamowitym sukcesem. Zarabiał dużo pieniędzy, mógł sobie dużo pozwolić, ale żył zgodnie ze świadectwem swoich współczesnych, bardzo skromnie, inwestując wszystkie darmowe pieniądze w swoją kolekcję.\nNa obrazie „Pod koroną” Makowski odnosi się do ponadczasowej fabuły wesela. Pośrodku kompozycji jest kobieta w średnim wieku. Ubrana jest w bogato zdobiony haft i koralikowy strój z czasów przed Piotrem Wielkim. Zgodnie ze zwyczajem przed ślubem przeczesuje piękne długie włosy młodej dziewczyny siedzącej na krześle w białej sukience.\nTradycja nakazuje niezamężnym dziewczętom zaplatać włosy jednym warkoczem z kokardą na końcu lub „kutrem” na początku warkocza. Do korony panna młoda już chodził z włosami zamężnej kobiety: jej włosy były splecione w dwa warkocze na skroniach i ułożone w okrąg lub wokół głowy, a na nich ubrany był wojownik. Scena ta została przedstawiona przez Konstantina Egorowicza Makowskiego w całym jej dramacie i święcie.\nWokół zgromadzonych druhen, sióstr i kuzynów, małego chłopca. Trumna z kamieniami jest otwarta, a perłowe kulki wysunęły się z niej i rozsypały się na toaletce. Z wolnymi wirtuozowskimi pociągnięciami pędzla Makovsky pisze cały ten bizantyjski luksus i jasne, młode twarze, swobodnie orientując się w wzorach dywanów, koronek, haftów, haftowanych kokoshniks i przekrzywionych.\nArtystę charakteryzowała świąteczna, wzniosła wizja, prawdopodobnie pod wpływem K. P. Bryullova z jego błyskotliwym akademizmem. W szczegółach, ale bardzo swobodnie i obrazowo, wypisane, bogato zdobione haftem i perłami odzieży, przedmioty codziennego użytku i meble w promieniach słońca tworzą wielowymiarową, złożoną stronę, radosny świąteczny nastrój.\nPrace Konstantyna Egorowicza zawsze rozgrywają się przed publicznością, jako wspaniały spektakl teatralny, jako wielkie przedstawienie. Tak więc na tym obrazie artysta sprawia, że czujemy cały piskliwy nastrój chwili, wszystkie okoliczności, całe piękno bohaterskiego życia, całą tragedię i cały festyn wydarzenia.\nPod koroną – Konstantin Makovsky.\n← Wyspa Grand Jatte – Alfred Sisley\nPortret Thomasa Cromwella – Hansa Holbeina →


Lagravis | Legopedia | Fandom\nAkcesoria: Ognisty Dzielnik\nLagravis – jest to minifigurka i postać z serii Legends of Chima. Jest on królem lwów, bratem Lavertusa i ojcem Lavala.\nZobacz też artykuł Lagravis na Legends of Chima Wiki.\nMinifigurka Lagravisa składa się z siedmiu części (nie licząc akcesoriów). Tułów ludzika jest w kolorze złotym, przedstawia on napierśnik. U góry tułowia pojawia się coś w rodzaju szala, niedaleko którego znajduje się kula Chi. Powyżej pasa, na samym dole tułowia widnieje niebieski pas, a pośrodku niego złota klamra w kształcie głowy lwa. Ręce ludzika są w kolorze piaskowym, dłonie zaś są białe. Połowa nóg minifigurki to niebieski kilt, a poniżej niego nakolanniki w kształcie lwich głów, na stopach nadrukowane są po trzy czarne pazury. Lagravis posiada pelerynę w kolorze ciemnym niebieskim. Głowa ludzika, jak głowa każdej minifigurki z tej serii składa się z dwóch części: dwustronnej twarzy oraz części głowy nakładanej na twarz. Pysk lwa pokryty jest szarym zarostem, widoczna jest tam jednak poważna mina. Nad nim znajduje się czarny nos. Oczy Lagravisa są pomarańczowe, widać nad nimi siwe brwi. Twarz minifigurki otacza złoty diadem, który oddziela siwą grzywę bohatera od reszty twarzy.\nW wersji z drugiej połowy 2014 roku u Lagravisa zmienił się tors, nogi i kolor peleryny. Tułów ludzika jest w większości czerwony, posiada także złote zdobienia. U góry zbroi nadrukowany jest medalion w kształcie półksiężyca z Ognistym CHI. Od medalionu odchodzą dwa złote skrzydła, które mają przedstawiać ogniste skrzydła Feniksów. Nogi Lagravisa są w takich samych kolorach jak tułów. Nadrukowane są na nich złote nakolanniki, które kształtem trochę przypominają trójkąty, a pod nimi na stopach po dwa złote pazury. Tułów i nogi minifigurki mają przedstawiać ognistą zbroję. Peleryna lwa jest w kolorze ciemnym czerwonym.\nLagravis bez zbroi\nLagravis z dużą złotą zbroją\nLagravis Ogień kontra Lód\nLagravis z Ognistym Dzielnikiem


Big 4g kolor 1209 wirujący ogonek - Sklep Sandacz Nysa\n> Oferta>Przynęty sztuczne>Przynęty Spinmad>Wirujący ogonek BIG 4g>Big 4g kolor 1209 wirujący ogonek\nBig 4g kolor 1209...\nBig wirujący ogonek waga 4g kolor...\nBig 4g kolor 1209 wirujący ogonek\nBig wirujący ogonek waga 4g kolor 1209 długość 15mm wysokość 6mm rozmiar skrzydełka 0 liczba kotwic 1 nr.kotwicy 8\nNajmniejszy wirujący ogonek w ofercie SPINMAD, idealny do łowienia metodą jigowania. Podczas opadania skrzydełko nieprzerwanie wiruje, a refleksy świetlne i wibracja wywołują agresję u ryb. Te cechy przydadzą się podczas szukania drapieżników w mętnych wodach i na dużych głębokościach. BIG przeznaczony jest do łowienia okoni, pstrągów i kleni. Optymalna głębokość prowadzenia 1-3 m.\nDostępny jest o ciężarze 4g i kilku niepowtarzalnych wariantach kolorystycznych


Certyfikacja - PZHiPZF\nDlaczego certyfikacja ferm prowadzona przez audyt wewnętrzny PZHiPZF jest tak ważna dla polskiej hodowli zwierząt futerkowych?\nCertyfikacja gospodarstw utrzymujących zwierzęta futerkowe, przeprowadzona przez Polski Związek Hodowców i Producentów Zwierząt Futerkowych, jest formą audytu wewnętrznego. Ma ona na celu pomoc hodowcom w spełnieniu podstawowych wymogów prawa dotyczących ich hodowli w zakresie bioasekuracji ferm, obrotu ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego, dobrostanu, prowadzenia dokumentacji itp.Takie przygotowanie w znacznym stopniu ułatwi odbycie urzędowych kontroli inspekcyjnych. Komisja, przeprowadzająca audyt, składa się z grupy fachowców, wskazanych przez Zarząd Polskiego Związku Hodowców i Producentów Zwierząt Futerkowych. Każde gospodarstwo otrzymuje certyfikat po spełnieniu wymagań zawartych w protokole audytu.\nGospodarstwa posiadające certyfikat wydany przez PZHiPZF będą wzorcowymi. Spełnienie wymagań protokołu kontrolnego zwykle podnosi poziom hodowli, a tym samym wpływa na lepszą jakość skór i lepszy wynik ich cen sprzedaży na aukcjach.\nJednakże, certyfikacja jest przeprowadzana nie tylko w celu osiągnięcia lepszych wyników sprzedaży, ale także po to, żeby przedstawiciele władz lokalnych i krajowych, nie mogli nam zarzucić braku przestrzegania jakichkolwiek przepisów w zakresie hodowli i ochrony środowiska. Każdy członek PZHiPZF powinien chcieć uczestniczyć w takim audycie, który wpływa na postrzeganie hodowli zwierząt futerkowych w Polsce. Jesteśmy jedyną dziedziną rolnictwa, która dobrowolnie poddaje się takiej formie kontroli. Zarząd Polskiego Związku Hodowców i Producentów Zwierząt Futerkowych apeluje do wszystkich hodowców, a tym samym zachęca do zapisów na certyfikowanie gospodarstwa. Jedynie taka forma oceny może świadczyć o wysokiej jakości produkcji i przestrzegania porządku prawnego.\nCertyfikacja ma również wpływ na decyzje polityczne dotyczące regulacji prawnych istotnych dla przyszłości hodowli zwierząt futerkowych w Polsce. Nie mamy samych przyjaciół. Zdecydowanie łatwiej jest prowadzić negocjacje mając do zaprezentowania standardy przewyższające inne działy hodowlane. Szczególnie w sytuacji gdy rośnie liczba bardzo agresywnych ugrupowań, które dążą do likwidacji hodowli w Polsce. Często temat wykorzystywany jest do rozgrywek politycznych i w fałszywym świetle nagłaśniany przez niektóre media. Chcemy chwalić się hodowlą z 87-letnią tradycją. Dlatego zapraszamy do certyfikowania gospodarstw utrzymujących zwierzęta futerkowe. Powinno być to w dobrze rozumianym interesie każdego hodowcy.\nDlatego zachęcamy do audytu gospodarstw.\nProtokół Polskiego Związku Hodowców i Producentów Zwierząt Futerkowych obowiązujący podczas audytów gospodarstw utrzymujących zwierzęta futerkowe (201.0 KiB)\nIlość odwiedzin: 147061


Domki drewniane letniskowe do 35m2 – Galeria Kamienia\nKupić, czy zrobić? Wiele osób mieszkających w mieście zastanawia się nad kupnem bądź też budową własnego domku drewnianego na działce z dala od zgiełku centrum. Konstrukcję taką można zbudować samemu, bądź też zakupić gotową. Warto przemyśleć ten wybór i zaznaczyć wszystkie za oraz przeciw. Z pewnością stworzenie czegoś samemu daje mnóstwo satysfakcji oraz dumy. Możemy to wykonać według własnego pomysłu i koncepcji. Wymaga to jednak dosyć sporo czasu, którego nie każdy jest posiadaczem. Często potrzebujemy szybkiej odskoczni od obowiązków bez dokładania sobie pracy fizycznej. Jest to więc zajęcie z pewnością dla amatorów majsterkowania, budownictwa i chęci do działania. Ponadto, niezwykle przydatne będą choć minimalne umiejętności znajomości konstrukcji oraz wyobraźnia, czy też orientacja przestrzenna. Nie każdy je posiada i nie dla każdego jest to przyjemnością. Wtedy warto rozważyć kupno takiego domku – najlepsze będą domki drewniane letniskowe do 35m2. Zapłacimy więcej, ale mamy pewność trwałości i inwestycji na lata.\nKiedy już podejmiemy decyzję o kupnie takiego domku, warto zastanowić się, do czego właściwie go potrzebujemy. A potrzeby są różne – od składzików na narzędzia, po niewielkie miejsca na przenocowanie, po konkretne domy całoroczne wykonane z drewna. Jeżeli typowym przeznaczeniem naszego domku mają być wyjazdy letnie i odpoczynek w nich, najpopularniejszym typem są domki drewniane letniskowe do 35m2. Jest to najpopularniejszy rozmiar, w którym możemy zawrzeć również antresolę lub taras. Często jest tam również poddasze oraz wydzielone pomieszczenia. Jest to niezwykle popularna forma konstrukcji stawianych na polskich posesjach. Przeciętny domek 35m2 wykonany ze świerku syberyjskiego bardzo wysokiej jakości to gwarancja komfortu nieosiągalnego dla tego typu budynków murowanych. Powszechnie bowiem wiadomo, że domek letniskowy drewniany jest tańszy, ładniejszy i o wiele milej się w nim przebywa.\nW przypadku takich produktów jak domki drewniane 35m2 cennik przedstawia się niezwykle korzystnie. Dość powiedzieć, że na taki budynek stać dziś niemal każdego Polaka. Przy trwałej i stabilnej konstrukcji jest to rozwiązanie, które po prostu się opłaca. Najtańsze zaczynają się już od około 17000 złotych, a górna granica zależy od naszych potrzeb i budżetu – zazwyczaj zamyka się to w około 60000zł. Są to już inwestycje w pełnym tego słowa znaczeniu – zawierają najczęściej salon z aneksem kuchennym, łazienkę, dwie sypialnie oraz balkon.\nOpieka nad domkiem\nDomki drewniane z pewnością są funkcjonalne, energooszczędne, piękne i szybkie w budowie. Aby jednak taki stan pozostał na długo, konieczna jest odpowiednia pielęgnacja. Wystawione na oddziaływanie negatywnych warunków atmosferycznych oraz szkodliwy wpływ szkodników mogą szybko ulegać degradacji i zniszczeniu. O każde drewno należy zadbać i je impregnować. Na surowym drewnie należy zastosować preparaty ochronne zapobiegające, a na starszym – zapobiegające i zwalczające. Drewno powinno mieć wilgotność na poziomie około 18%, a powierzchnia być sucha i odtłuszczona. Najlepszą porą na takie impregnacje będzie wiosna oraz wczesna jesień.\nDomek z Eko Architektury\nNiezwykle ciekawe propozycje oferuje firma Eko Architektura. Produkuje ona domki drewniane letniskowe do 35m2 i nie tylko. Ich ważną zaletą jest także fakt, że są to domy zdrowe, w których utrzymany jest szczególny mikroklimat. Budując domy wykorzystywane są bowiem specjalne technologie. Tak postawiony domek całoroczny sprawdza się w każdym zakątku Polski o każdej porze roku. Jak mówi Przemysław Balcewicz, właściciel firmy, „Wszystkie domki drewniane, które są wyprodukowane przez naszą firmę Eko Architektura, posiadają dokładną instrukcję dotyczącą montażu. Dzięki jej przestrzeganiu, budowa zabudowań, jest bardzo prosta, bezpieczna i trwa stosunkowo krótko. Większość projektów, z powodzeniem może być zrealizowana przez 1 lub 2 osoby.” Jest to z pewnością firma godna zaufania. Zakup drewnianego domku może być najlepszym wyborem na spędzenie wakacji.\nmaj 23, 2020 maj 28, 2020


Agaaf: 55- Ktoś chyba postanowił mnie wykończyć.\nMadia 24 października 2010 19:26\nPięknie wyglądasz, cudne szarawary.\nJa strasznie tęsknię za takim "zapierniczem".\nMartiarti 24 października 2010 19:48\n7days7looks 24 października 2010 19:55\nFajna kolorystyka i muszę przyznać, masz urocze loczki ;)\nPozytywka 24 października 2010 20:03\nMasz naprawdę śliczne te włosy, ja zapuszczam, żeby móc zrobić warkocz, ale to za jakiś rok, dwa...\npepperofmint 24 października 2010 21:02\na co studiujesz? piekne spodnie! :)\nDoganiam Motyle 24 października 2010 21:57\nu mnie na uczelni też od 8 do 20 eh i to w poniedziałki eh\nŻuŻu 24 października 2010 22:26\nświetnie wyglądasz i masz tu pięęęękną fryzurę, Dziewczyno!\npodziwiam Cię, ja z tego co czytam, mam o wiele mniej a i tak nie wyrabiam ze wszystkim..;/\nPanna Lemoniada 25 października 2010 09:07\njak glupia zachwycam sie Twoimi wlosami:D przepiekne:) i fakt dr House jest dobry na wszystko:D\nkiwaczek2 25 października 2010 10:26\nsłyszałam ostatnio polską wersje hendałtów - "rozdawki" haha okropne jeszcze gorzej:)\nMelodylaniella 25 października 2010 13:34\njakie cudowne szarawary! :o dlaczego w moim sklepie indyjskim takich nie ma? :o Ojjj zrobiłas mi na nie ogromną chętkę... Zapraszam na mój blog- zaczynam ale mile widziana kazda opinia :P\nPatrycja Antonina 25 października 2010 17:00\nNo szarawary są śliczne. Przełknij cały ten uczelniany syf. Siódmy sezon house mnie rozczarowuje. Nie polecam narazie ;/\nAnia 25 października 2010 18:46\nCudne spodnie ;D\nNatalka 25 października 2010 23:10\nAle piękna fryzura i szarawary! :)\naeste 26 października 2010 20:55\nnic odkrywczego - bajeczne te szarawary :)\nEba48 27 października 2010 23:37


Jak przygotować się do adopcji niemowlęcia - Niebieskie Pudełko\nStrona główna » Jak przygotować się do adopcji niemowlęcia\nAdopcja przestaje być tematem tabu i staje się optymalnym rozwiązaniem dla par, które nie mogą mieć dzieci oraz maluszków, które nie mają prawdziwego domu.\nNie każdy może mieć biologiczne dzieci. Nie każdy chce – na Zachodzie coraz szersze kręgi zatacza kampania społecznościowa nawołująca, aby nie płodzić nowych ludzi w trosce o losy naszej planety. Niezależnie od powodu nieposiadania własnego dziecka, humanitarnie doskonałą wydaje się idea, aby dwoje kochających się, odpowiedzialnych partnerów przyjęło pod swój dach dziecko, które z takich czy innych powodów nie ma wokół siebie troskliwej rodziny. Nawet obawy przed „cudzymi” genami przestają mieć tak duży zasięg jak niegdyś – współcześni genetycy zgadzają się, że człowieka w 30% tworzą cechy dziedziczne, a w 70% wychowanie!\nNaturalnie, adopcja niemowlęcia jest najbardziej dogodna dla większości par. Po pierwsze bowiem, można więź z maluszkiem budować niemal od początku jego życia; po drugie, unikamy tym sposobem negatywnych wpływów i zaniedbań, których doświadczają dzieci w patologicznych domach. Należy jednak podkreślić, że adoptowanie większego dziecka, choć trudniejsze, może być tak samo fantastyczną decyzją dla obu stron.\nNiestety, biurokracja nie pomaga rodzicom, którzy chcą adoptować. Odpowiedzialne organy wyjaśniają wprawdzie trudności procesu jako warunek konieczny, aby zapewnić dziecku naprawdę godny dom, ale większość par, które przeszły pomyślnie wszystkie procedury, wskazuje, że formalne wymogi dorastają do absurdalnych wymiarów. Tak czy inaczej, należy się liczyć z dość długim i skomplikowanym procesem.\nRozpoczęcie procedury ma miejsce zwykle w ośrodku adopcyjnym, których w całej Polsce są setki. Są to placówki, które mają za zadanie łączyć dzieci z potencjalnymi rodzicami i pomagać w dopełnianiu formalności. Na pierwszym spotkaniu z parą dochodzi do wymiany podstawowych informacji, łącznie z określeniem oczekiwań co do wieku czy płci dziecka.\nO adopcję w Polsce może wnioskować osoba samotna lub małżonkowie, którzy:\nSą pełnoletni i mają pełną zdolność do czynności prawnych\nNie mieli w przeszłości narzuconych sądowo ograniczeń władzy rodzicielskiej\nSą zdrowi psychicznie i fizycznie (nie każda choroba jest powodem do odrzucenia kandydatury)\nMają odpowiednie warunki mieszkaniowe i dochodowe (stałe źródło dochodów, bez określonej ściśle wysokości)\nNie są starsi od dziecka o więcej niż 40 lat (bywają wyjątki od tej reguły)\nSpełniające powyższe warunki osoby muszą dostarczyć niezbędne dokumenty i przejść przez kurs szkoleniowy w ośrodku adopcyjnym, jak również rozmowy kwalifikacyjne z wyspecjalizowanymi pracownikami (np. psychologiem).\nPo zakwalifikowaniu kandydatów na przyszłych rodziców ośrodki adopcyjne próbują znaleźć najlepszy możliwy wybór. Warto zaznaczyć, że aplikantom najpierw przestawia się dane o dzieciach do adopcji, a dopiero po wstępnej akceptacji następuje pierwsze spotkanie. Od tego momentu sprawa przenosi się do Sądu Rodzinnego, gdzie składane są wszystkie wymagane dokumenty. Dalsze procedury obejmują dwie rozprawy sądowe oraz wywiady w miejscy zamieszkania. Już po pierwszej rozprawie dziecko może jednak zwykle zamieszkać w nowym domu, podczas gdy druga orzeka o pełnym przysposobieniu dziecka.\nNiestety, jak się łatwo domyślić, te procedury ciągną się miesiącami, a nawet latami, w zależności od aktualnej sytuacji prawnej dziecka. Może się więc okazać, że upragnione niemowlę nie będzie już wcale takie małe, gdy w końcu do nas trafi. Na szczęście, procedury umożliwiają częstą styczność obu stron, a i biurokracja potrafi czasem mile zaskoczyć.\nIstnieje też możliwość adopcji ze wskazaniem, co oznacza, że ciężarna, która nie chce wychowywać przyszłego dziecka, zgodzi się oddać je pod opiekę konkretnej parze. Jest to proces zgodny z prawem, choć jego internetowe kulisy bywają kontrowersyjne, choćby ze względu na oczekiwania finansowe kobiet chcących oddać swego potomka. W tej sytuacji nie potrzeba jednak pośrednictwa ośrodka adopcyjnego, a wszystko rozgrywa się przed Sądem Rodzinnym, co znacząco skraca okres oczekiwania. Biologiczni rodzice muszą jednak oboje zrzec się praw do dziecka, a dodatkowo przysługuje im 6 tygodni na rozmyślenie się. Z drugiej strony, maluszek może mieszkać z rodzicami adopcyjnymi praktycznie od wyjścia z porodówki, jeśli zajdzie zgoda na wyznaczenie ich rodziną zastępczą.\nNiezależnie od efektywności i płynności procesu adopcyjnego, sporo pracy czeka jeszcze przyszłych rodziców na domowym gruncie. Przysposobienie niemowlęcia jest bowiem o wiele trudniejsze emocjonalnie niż mogłoby się to wydawać – jest to bądź co bądź mały rozkrzyczany człowieczek, który może mieć kolki, rosnące zęby, zaburzenia rozwojowe, itd. Wszystko, z czym biologicznym rodzicom pomagają hormony i 9 miesięcy oczekiwania, w przypadku adopcji staje się brutalną rzeczywistością z dnia na dzień.\nAdopcyjne mamy nierzadko wspominają wręcz, że pierwsze chwile razem były raczej naznaczone strachem, żalem, litością czy wyrzutami sumienia, niż rodzicielską dumą, miłością czy radością. Bo miłość do adoptowanego dziecka musi się rozwinąć, a na to potrzeba czasu.\nSpecjaliści wskazują, że pary ubiegające się o przysposobienie niemowlęcia powinny przede wszystkim dużo ze sobą rozmawiać – o oczekiwaniach, obawach, wątpliwościach. Należy również założyć z góry, że niemowlę w domu oznacza troski, brak snu, zmęczenie, napięcie nerwowe i wszystko to jest normalną częścią rodzicielstwa, przez którą trzeba przejść ze spokojem i pokorą. Nie od rzeczy jest również kontakt z innymi rodzicami adopcyjnymi, którzy mogą podzielić się doświadczeniami i opowiedzieć o przysposobieniu z pierwszej ręki. Na szczęście, te opowieści kończą się zwykle bardzo szczęśliwie!\nAdopcja dziecka przestaje być tematem tabu i staje się optymalnym rozwiązaniem dla par, które nie mogą mieć dzieci oraz maluszków, które nie mają...


Sandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Buty sportowe › Buty trekkingowe › Sandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange\nSandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange\nProponowane Sandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. Dla facetów obuwie sportowe są pozycją konieczną. Udowodnij, co umiesz, a Twoja praca będzie zwielokrotniona za sprawą butów The North Face. Działaj intensywniej w sporcie, który trenujesz. Tym, co ma najważniejszą rolę.. więcej »\nProponowane Sandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. Dla facetów obuwie sportowe są pozycją konieczną. Udowodnij, co umiesz, a Twoja praca będzie zwielokrotniona za sprawą butów The North Face. Działaj intensywniej w sporcie, który trenujesz. Tym, co ma najważniejszą rolę w tego rodzaju butach, jest ich zdumiewająca lekkość, co intensyfikuje wygodę w czasie ćwiczenia. Poczuj się spokojnie w solidnym obuwiu Sandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange i powiększ swoje dokonania. Poniżej jest całą charakterystykę butów:\nSandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange - Buty trekkingowe męskie\nPrzedstawiane tutaj buty trekkingowe męskie wyróżniają się rewelacyjną wytrzymałością, co jest owocem zastosowania tworzyw najwyższej klasy do ich stworzenia. Jeśli w dalszym ciągu nie masz w swej szafie buty trekkingowe męskie bądź buty Sandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange nie spełniają Twoich wymagań - zobacz nasze pozostałe propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sandały THE NORTH FACE - Litewave Sandal T0CXS8TFR-II0 Phantom Grey/Exuberance Orange


Marek Kamiński i Wojciech Moskal - 25 rocznica zdobycia Bieguna Północnego\nEK 22.05.2020 07:44\n25 lat temu Marek Kamiński i Wojciech Moskal jako pierwsi Polacy dotarli do Bieguna Północnego. Dzień 23 maja 1995 roku zapadł w pamięć wielu i stał się ważną datą dla podróżników i kolejnych odważnych zdobywców.\nMarek Kamiński i Wojciech Moskal podczas niesamowitej wyprawy na daleką Północ\nZdobywanie najdalszych zakątków świata to niespełniony sen zagorzałych podróżników, którzy robią wszystko, by w niedługim czasie stał się częścią ich rzeczywistości. Kamiński i Moskal najpierw przeprawili się przez Grenlandię. W kolejnym kroku padło na Biegun Północny. Żeby nie było, wybrali naprawdę trudną (jeśli nie najtrudniejszą) trasę, która wiodła z północnej części Kanady, poprzez zamarznięty Ocean Arktyczny. Kiedy więc szli, Dryf Transarktyczny zapamiętale spychał ich na północ. W sumie 880 kilometrów, z saniami wyładowanymi ekwipunkiem.\nIch droga rozpoczęła się 13 marca 1995 roku na Przylądku Columbia. Choć mieli ogromne doświadczenie, a za sobą niejedną wyprawę w nieznane, nie spodziewali się, jakie trudy przygotowała dla nich kraina pełna lodu. Musieli zmagać się z przeciwnościami losu i własnymi słabościami. Nie poddali się jednak i siedemdziesiąt dwa dni później dotarli do upragnionego celu, co nie udało się przed nimi żadnemu naszemu rodakowi.\nMarek Kamiński: człowiek, dla którego rzeczy niemożliwe nie istnieją\nMarek Kamiński, który urodził się w Gdańsku w 1964 roku, od zawsze lubił podróżować, a swoje pierwsze wyprawy pamięta jeszcze z czasów dzieciństwa. Jak twierdzi, rzeczy niemożliwe nie istnieją i w jego przypadku chyba rzeczywiście tak jest, ponieważ w tym samym roku, w którym zdobył Biegun Północny, 27 grudnia, udało mu się także dotrzeć na Biegun Południowy. I chociaż przyznał, że to osiągnięcie było jego marzeniem, nie poprzestał na tym. Wciąż bowiem lubi sobie stawiać nowe cele i z uporem dąży do ich realizacji.\nW czasie swojego dotychczasowego życia był w wielu miejscach, a podróże w nieznane przynoszą mu radość. Zainteresowały go dorzecza Amazonki, nie odmówił sobie także wyprawy po pustyni Gibsona. To jednak nie wszystko. Posiadaną i zdobytą wiedzą, podróżnik chce się dzielić z innymi. Z tego powodu założył imienną fundację, dzięki której może pomagać osobom niepełnosprawnym. W ten sposób nawiązał między innymi kontakt z Jankiem Melą, który mimo niepełnosprawności, chciał dotrzeć na biegun. Dzięki uporowi i pomocy doświadczonych podróżników, chłopcu udało się także zdobyć oba bieguny, jako pierwszej niepełnosprawnej osobie na całym świecie.\nWojciech Moskal: uczestnik wielu wypraw w nieprzystępne rejony\nWojciech Moskal, poza tym, że jest podróżnikiem z prawdziwym zacięciem i pasją do tego, co robi, sprawdza się także, jako polarnik i oceanolog. Brał udział w niejednej wyprawie w okolice kół podbiegunowych i dotarł na oba bieguny Ziemi. Był na Antarktydzie, Grenlandii i Alasce. Znalazł się w grupie pierwszych zdobywców Góry Newtona na Spitsbergenie. Żywo zainteresowany losami naszej planety, wspólnie z Adamem Wajrakiem, dziennikarzem, a zarazem działaczem ochrony przyrody, udał się ponownie na Arktykę w celu dokumentowania zmian, jakie zachodzą w tamtejszej przyrodzie w związku ze zjawiskiem globalnego ocieplenia. Podobnie, jak Marek Kamiński, w 2004 roku towarzyszył Jankowi Meli w jego niezapomnianej wyprawie na Biegun Północny.\nBiegun Północny: cel życia dla wielu odważnych\nBiegun Północny przeciętnemu człowiekowi kojarzy się z odległą krainą pokrytą zamarzniętym śniegiem i lodem, na której kończy się życie. Dla podróżników, takich jak Marek Kamiński czy Wojciech Moskal, stanowi on jednak kolejny cel do osiągnięcia, gdzie to życie dopiero się zaczyna, a dotarcie tam napawa entuzjazmem i staje się powodem do dumy.\nPierwsi ludzie zawędrowali w pobliże tego miejsca 6 kwietnia 1909 roku (a przynajmniej to zostało udokumentowane, ponieważ krążą pogłoski, że już wcześniej, a mianowicie 22 kwietnia 1908 roku, znalazł się tam amerykański badacz, Frederick Albert Cook). Była to grupa złożona z inżyniera, Roberta Edwina Peary’ego, jego pracownika Matthew Hensona oraz czwórki Eskimosów o imionach: Ooqueah, Eginway, Seegloo oraz Ootah. Do samego Bieguna Północnego zabrakło im nieco ponad 30 kilometrów, choć przez pewien czas uważano, że udało im się dotrzeć do obranego celu.\nW 1926 roku natomiast miał miejsce pierwszy oficjalny przelot nad Biegunem Północnym (brał w nim udział Roald Amundsen). Dwadzieścia sześć lat później wylądowali tam Joseph O. Fletcher oraz William P. Benedict. Za najmłodszego zdobywcę bieguna uważa się z kolei Roberta Schumanna, który dotarł do mroźnej krainy w 1992 roku (miał wtedy 10 lat). Na Biegun Północny z pewnością wyruszy jeszcze niejedna wyprawa, choć technicznie podróże stają się coraz bardziej niebezpieczne i mniej możliwe do realizacji ze względu na kruchość lodu, który w związku z globalnym ociepleniem, staje się coraz cieńszy.\nZobacz wideo Globalne ocieplenie


USŁUGI TRANSPORTOWE JACEK ZABOROWSKI\tJR Trans to dynamicznie rozwijająca się firma transportowa działająca na polskim rynku od połowy lat 90. Prezentując naszą ofertę pragniemy przekonać Państwa do wyboru JR Trans jako zaufanego i rzetelnego partnera.\nGłównym profilem działalności JR Trans jest kompleksowa obsługa podmiotów gospodarczych i osób prywatnych w zakresie transportu drogowego na terenie całego kraju i Europy.\nZdobyte dotychczas doświadczenie pozwoliło nam poznać oczekiwania klientów aby skutecznie wychodzić im naprzeciw. Dokładamy wszelkich starań aby spełnić Państwa wymagania realizując nawet najbardziej nietypowe zamówienia w zakresie usług transportowych.\nNaszym celem jest pełne zaspokojenie potrzeb klienta w segmencie transportowym poprzez profesjonalną obsługę na najwyższym poziomie.\nDysponujemy szeroką gamą pojazdów, które w sposób niezawodny przewiozą osoby\ni towary w wybrane miejsce w określonym czasie.\nGwarantujemy bezpieczeństwo Państwa ładunku dzięki ubezpieczniu OCP oraz dostosowanie naszych usług do wszelkich wymagań i norm.\nJesteśmy do Państwa dyspozycji 7 dni w tygodniu, 24h na dobę!\nW każdej chwili służymy Państwu pomocą. Zapraszamy do współpracy!\nWspółpracując z nami zyskasz solidnego partnera! Pozdrawiamy serdecznie!\nAdres: UL.WOLNOŚCI 2/10 40 05-220 ZIELONKA\nTel: 607602352 / 601272718\nAdres WWW: www.jrtrans.pl Adres korespondencyjny\nUSŁUGI TRANSPORTOWE JACEK ZABOROWSKI ul.przemysłowa 4a 26 05-220 ZIELONKA Oferta\n- transport towarów – Polska-Europa – samochodami dostawczymi o ładowności do 1600 kg. - przewóz osób autokarami lub samochodami typu bus. - możliwość wynajmu samochodu z kierowcą na wyłączność firmy. - inne zlecenia transportowe takie jak: • obsługa i montaż stoisk promocyjnych , • realizacja imprez marketingowych, szkoleń, eventów oraz pokazów pod kątem transportu i adaptacji materiałów do nich potrzebnych.\nPosiadamy wszelkie licencje pozwalające na przewóz towarów i osób oraz ubezpieczenia z tytułu OC przewoźnika. Formularz kontaktowy


Kamil Glik zaskoczony. "Mam nadzieję, że licznik ruszy"\nDodano: 4 września 2012, 10:36 / Zmieniono: 4 września 2012, 10:36 0\nTrener kadry Waldemar Fornalik (fot. PAP/Adam Warżawa)\n- Powołanie bardzo mnie zaskoczyło - przyznał piłkarz Torino Kamil Glik, który po rocznej przerwie ma szansę zagrać w reprezentacji Polski. Od poniedziałku w Gdańsku kadra przygotowuje się do meczów eliminacji mistrzostw świata z Czarnogórą i Mołdawią.\n- Powołanie zaskoczyło mnie co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, poprzedni trener Franciszek Smuda generalnie nie brał mnie pod uwagę przy ustalaniu składu reprezentacji. Po drugie, selekcjoner zdecydował się sięgnąć po mnie po inauguracji Serie A, kiedy zremisowaliśmy ze Sieną 0:0, a nie po ostatniej kolejce, w której moje Torino pokonało Pescarę 3:0, co mogło zrobić znacznie większe wrażenie - powiedział z uśmiechem Glik.\n24-letni środkowy obrońca jest przekonany, że powrót do reprezentacji, w której ostatnio wystąpił we wrześniu zeszłego roku w towarzyskim spotkaniu z Niemcami (2:2), w dużej mierze zawdzięcza swojemu klubowi - Rok temu podjąłem znakomitą decyzję, decydując się przejść do Torino, które akurat występowało w Serie B. We Włoszech niesamowity nacisk kładzie się bowiem na jakość gry w defensywie. Drużynie udało się wywalczyć awans do ekstraklasy, a mnie miejsce w podstawowym składzie. Regularnie gram i jestem w bardzo dobrej formie - zaznaczył Glik.\nDo tej pory pochodzący z Jastrzębia Zdroju zawodnik 11-krotnie wystąpił w drużynie narodowej. - Mam nadzieję, że mój licznik ruszy do przodu. Przyjechałem na zgrupowanie do Gdańska z mocnym postanowieniem wywalczenia miejsca w wyjściowym składzie, aczkolwiek zdaję sobie sprawę, że podobne plany mają wszyscy powołani na mecze z Czarnogórą i Mołdawią - ocenił.\nByły piłkarz m.in. Piasta Gliwice na co dzień ma okazję oglądać w lidze włoskiej popisy największych gwiazd Czarnogóry - Mirko Vucinica z Juventusu Turyn i Stevana Jovetica z Fiorentiny. - To bez wątpienia znakomici zawodnicy, ale my także mamy swoje atuty. Na pewno w Podgoricy możemy spodziewać się interesującego widowiska. Z Czarnogórą i Mołdawią zamierzamy wywalczyć komplet punktów, ale wydaje mi się, że z czterech też powinniśmy być zadowoleni - podsumował.


Hel - Początek Polski Łódzka Szkoła Filmowa poszukuje epizodystów.\nŁódzka Szkoła Filmowa poszukuje epizodystów.\nŚroda, 22-08-2018 Opublikował/a: Dominika Garda\nPropozycja współpracy dotyczy trzeciorocznej fabuły studenta reżyserii Łódzkiej Szkoły Filmowej.\n- kobiety i mężczyzny w wieku ok. 50 lat oraz drugiej pary w wieku ok. 70 lat,\n- mężczyzny w wieku ok. 40 lat,\n- chłopca noszącego okulary w wieku ok. 10-12 lat,\n- chłopaka w wieku ok. 25 lat,\n- kobiety w wieku ok. 30-40 lat,\n- kobiety w wieku ok. 60-90 lat,\n- bardzo wysokiego mężczyzny w wieku ok. 20-40 lat,\n- mężczyzny do roli barmana w wieku ok. 50 lat,\n- zespołu z wokalistą w wieku ok. 16-20 lat.\nAngaż każdej z wyżej wymienionych postaci dotyczy jednego dnia z terminu 5-13 września 2018 r. Zdjęcia odbędą się w Helu (dojazd na plan filmowy we własnym zakresie).\nZapraszamy wszystkich, którzy są chętni zdobyć nowe doświadczenia i przeżyć ciekawą przygodę na planie filmowym.\nW celu uzyskania szczegółów proszę o kontakt:\nMonika Mierzwiak, tel. 607125972.\nCytat dnia: „Szczęście się nie kończy, ono ulega zmianom.” - Lolita Pille\nWykaz aktualnych telefonów do służb i instytucji e Powiecie Puckim...\nProgram Stypendiów Pomostowych to rozbudowany system stypendialny, oferujący studentom wsparcie finansowe na I rok i dalsze lata studiów. Stypendia pomostowe na pierwszy rok studiów otrzymują ambitni i zdolni maturzyści z małych miejscowości.


Koniec z Simsami w konserwatywnych domach – Magazyn T3\nCzy grający w Simsy pójdą do piekła?\nW najbliższym czasie bardzo możliwe, że o kultowych Simsach 4 będą rozpisywały się takie media jak fronda.pl i nie, nie będzie to recenzja zapowiedzianych parę dni temu dodatków Moonlight Chic i Little Campers, a raczej instrukcja dla rodziców, jak odinstalować grę z komputerów swoich pociech.\nEA i Maxis udostępniły dziś zupełnie nową aktualizację do The Sims 4, czyniąc kolejny krok ku temu, by gra stała się miejscem bardziej przyjaznym dla wszystkich. Nowa funkcja daje graczom możliwość dostosowania zaimków tworzonych przez nich Simów.\nDla zespołu deweloperów The Sims ważne było, aby dobrze odwzorować zaimki, dlatego ściśle współpracowali z inicjatywami It Gets Better Project i GLAAD, aby lepiej zrozumieć użycie i wpływ zaimków oraz to, gdzie w The Sims 4 przejawia się binarna reprezentacja płci. Od dziś gracze mogą korzystać z pierwszej wersji aktualizacji dotyczącej niestandardowych, w pełni konfigurowalnych zaimków w angielskiej wersji gry. Zespół kontynuuje pracę nad ulepszaniem nowej funkcji, aby zapewnić obsługę większej liczby języków.\nW tym artykule:Gry, konsole, Polecane, SIms


Dawno mnie tu nie było, po raz kolejny los spłatał mi figla i problemy mnie przygniotły. Jestem osoba słabą psychicznie, niby jest powiedzienie "co cię ne zabije to cie wzmocni" coś w tym jest jednak nadal nie jestem tak silna jak bym chciała.\nNie tylko utknełam w martwym punkcie, ale cofnęłam się do tyłu. Życie to nie bajka ale zastanawiam się ile jeszcze razy dostane takie kopniaki w dupsko.\nStaram się szukać dobrych stron, tak żeby mieć oparcie na przyszłość, żeby być zawsze ciut mocniejszą i silniejszą. Jednak teraz nie docierają one do mnie, czekam na powrót do domu jak na zbawienie.\nMam juz gotowy plan treningowy oraz menu które ma mi pomóc wrócić do dawnego zdrowia i samopoczucia. Oczywiście też do lepszej sylwetki. Mój martwy punkt to nie tylko zastuj w ćwiczeniach ale w ogólnym samo rozwoju , w tej chwili nie mam nawet pomysłu na siebie, żadnej pasji, po prostu wegetuje z dnia na dzień, czekam aż zapadnie wieczór, czas na spanie i oby jakoś przetrwać kolejny dzień.\nGdy to piszę i czytam to widzę jalie to smutne, żałosne i jak wiele czasu juz straciłam. Jednak gdzieś w głębi jest nadzieja że za chwile zły czas sie skończy i będzie już tylko lepiej.


Okup za Eraka - John Flanagan - Książka - opinie, oceny, ceny - nakanapie.pl\nOkup za Eraka - lista autorów\nISBN: 978-83-7686-023-7, 9788376860237\nCykl: Zwiadowcy [John Flanagan], tom 7\nOkup za Eraka to siódmy tom serii Johna Flanagana. Rozgrywa się niedługo po wydarzeniach opisanych w Bitwie o Skandię, Okup za Eraka jest chronologicznie wcześniejszy niż Czarnoksiężnik z Północy oraz Oblężenie Macindaw. Marzenie Willa wreszcie się spełniło. Po długiej, pełnej niebezpiecznych przygód nauce, otrzymał wreszcie odznakę królewskiego z... Recenzja książki Zwiadowcy, Księga 7. Okup za Eraka\nI znowu książkę opisać można tylko w samych pozytywach. Wreszcie dowiedziałam się, co działo się z Willem po bitwie z Temudżeinami, Halt znów rzucał rozśmieszające teksty, a i nie jedna sytuacja mnie zaskoczyła, szczególnie na początku ; )) Już nie mogę się doczekać, kiedy wyjdzie kolejna część, bo jestem okropnie ciekawa, co będzie dalej. Nic, tylko polecić! ; DD\n"Okup za Eraka" to jedna z moich ulubionych części. Książka, podobnie jak wszystkie inne napisane przez Johna Flanagana, jest pełna humoru i zabawnych tekstów. Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze szybka i przemyślana akcja. Gorąco polecam "Zwiadowców" dla wszystkich.\nHalt nawet do końca nie obejdzie się bez sarkazmu nie? XD Kocham tą serię!\nŚwietna jak każda z poprzednich i mam nadzieję, że i następnych...\nta tez jest świetna tak jak wszystkie z tej serii\nksiążka już dawno wyszła.\nO nie! Książka Okup za Eraka. czuje się pominięta, bo nikt nie dodał jeszcze do niej cytatu. Może jej pomożesz i dodasz jakiś?


Dr Jacek Lipiński - opinie - Poznań, Ortopeda | Dobry Lekarz\nDr Jacek Lipiński - opinie - Poznań, Ortopeda\nJacek Lipiński - ortopeda w Poznaniu\n"REMEDIUM" Poznań, Os. St.Batorego 80 D\nGabinet utworzony: 2009-05-09 11:42, Aktualizacja: 2009-07-01 15:32\nWiecej podobnych lekarzy: Ortopeda Poznań\nOpinie o Dr Jacek Lipiński\nWto, 2014-12-23 00:16, Anonim, IP: 188.33.116.132\nPrawdziwy fachowiec, wspanialy czlowiek, ktory oferuje szeroko pojeta opieke i monitoring, nawet pooperacyjny. Wrazliwy, wypelniony gleboka empatia. Dla mnie aniol na ziemi. Jeste pod wrazeniem i brakuje mi slow na to co doznalam. Wdzieczna do lez pacjentka.\nPią, 2011-11-11 18:24, Anonim, IP: 83.23.41.101\nWitam, mam zapytanie. Mam\nWitam, mam zapytanie.\nMam tak zwaną "kurzą" klatkę piersiową, czy można to zredukować chirurgicznie, aby ona była normalna?? Mam 17lat\nNie, 2010-05-30 22:21, Anonim (gość), IP: 62.21.34.73\nCzw, 2010-04-29 22:13, angel32, IP: 62.21.34.73\nMegF Znakomity lekarz,\nMegF Znakomity lekarz, jestem bardzo zadowolona, że miałam okazję trafić do tak dobrego specjalisty. Wszystkim gorąco polecam.\nPią, 2010-04-23 09:34, megi31, IP: 62.21.34.73\nBardzo polecam, prawdziwy\nBardzo polecam, prawdziwy lekarz z powołaniem, sumienny, życzliwy, z dużym zaangażowaniem i olbrzymią wiedzą, a do tego uprzejmy i bardzo miły, nawet dla tak ciężkich pacjentów, jak ja - po raz kolejny już się przekonałam. Naprawdę wszystkim polecam.\nŚro, 2009-10-14 16:39, Anonim (gość), IP: 62.21.34.73\nBardzo dobry lekarz, olbrzymia wiedza zastosowana w praktyce. Najlepszy ortopeda, polecam!!!\nPon, 2009-07-20 23:07, angel32, IP: 62.21.34.73\nZnakomity fachowiec w\nZnakomity fachowiec w ortopedii, doskonały specjalista. Bardzo miły i komunikatywny, zawsze wszystko jasno i fachowo wytłumaczy. Poświęca pacjentowi tyle czasu, ile potrzeba. Cierpliwie odpowiada na wszystkie pytania. Perfekcyjne wykonanie zabiegów operacyjnych. Bardzo dobra opinia na bloku operacyjnym. Rewelacja. Polecam wszystkim. M. Frankowska\nŚro, 2009-06-24 18:18, megi31, IP: 62.21.34.73\nProfesjonalnie wykonane zabiegi operacyjne, serdeczne dzięki\nSob, 2009-05-16 18:39, Anonim (gość), IP: 62.21.34.73\nprofesjonalista w swojej\nprofesjonalista w swojej dziedzinie, polecam\nŚro, 2009-05-13 19:14, Anonim (gość), IP: 62.21.34.73\ndoskonały lekarz, polecam\nSob, 2009-05-09 10:45, megi31, IP: 62.21.34.73\nBardzo dobry specjalista, konkretny i bardzo uprzejmy, polecam. Magdalena F.


Słowak Vladimir Weiss nie zagra z Polską - Sport WP SportoweFakty\nSłowak Vladimir Weiss nie zagra z Polską\nMaciej Kmita 11 Listopada 2013, 10:49\nProwadzona przez Jana Kozaka reprezentacja Słowacji zagra w piątek z Polską we Wrocławiu bez Vladimira Weissa. Skrzydłowy Olympiakosu Pireus nie weźmie udziału w zgrupowaniu kadry ze względu na uraz.\n24-letni pomocnik kontuzji doznał na ostatnim treningu przed czwartkowym meczem 4. kolejki fazy grupowej Ligi Europejskiej z Benfiką Lizbona i z jej powodu opuścił już rzeczone spotkanie z Portugalczykami i niedzielny pojedynek ligowy z PAOK Saloniki, którego barw broni z kolei Miroslav Stoch.\nWeiss to 30-krotny reprezentant Słowacji i podstawowy gracz "11" Jana Kozaka. Biało-czerwoni też jednak nie zagrają w piątek w optymalnym składzie - złamany palec stopy wyeliminował z gry Mateusza Klicha.\nKadra Słowacji na debiut Adama Nawałki\nJakim wynikiem zakończy się debiut Adama Nawałki w roli selekcjonera reprezentacji Polski?


Karabinek szturmowy AEG JG098 (JGW-01-000282) G | Sklep Militaria.pl\nDodaj produkt Karabinek szturmowy AEG JG098 (JGW-01-000282) G do koszyka\nElektryczna replika karabinu szturmowego JG098 wykonana została z metalu i tworzywa sztucznego. Lufa zewnętrzna, przyrządy celownicze, magazynek oraz spust wykonane zostały z metalu, natomiast korpus, kolba, chwyt przedni i chwyt pistoletowy z tworzywa sztucznego.\nDługa lufa zewnętrzna, mieszcząca w sobie wewnętrzną lufę 509 mm, zakończona jest 14 mm gwintem lewoskrętnym, co pozwala na zamontowanie niemal każdego tłumika dźwięku. Na łożu przednim znajduje się składany dwójnóg.\nSercem repliki jest solidny, metalowy gearbox typu v.2, wyposażony w komplet stalowych kół zębatych, łożyskowaną prowadnicę sprężyny i 7 mm łożyska, dzięki któremu replika osiąga prędkość wylotową rzędu ~370 FPS.\nCechy dodatkowe Wbudowany dwójnóg. Akumulator i ładowarka w zestawie.\nBardzo dobra jakościowo replika w stosunku do ceny. Bardzo dobra na początek.\nReplika bardzo dobra na otwarty teren. W budynkach jest z nią problem ze względu na duży rozmiar. Polecam każdemu na początek\nBardzo dobra replika wygląda bardzo dobrze cena jest nawet ok\nPosiadam ten karabin już od dłuższego czasu i jestem nim zachwycony. Pod względem wykonania, siły ognia, celności i wygody. Sama replika jest repliką budżetową, ale jej cena jest jak najbardziej trafna. Polecam tą replikę każdemu.


...a na ustnym egzaminie... | zakręcony belfer\nFormuła ustnego egzaminu maturalnego z języka polskiego uległa w tym roku zmianie. Jak może wiecie, dotychczasową prezentację zastąpiła wypowiedź ucznia przygotowywana w oparciu o wylosowany materiał (ikonograficzny bądź tekstowy). Jaka jest zatem różnica? Na skomponowanie odpowiedzi przeznaczono dziesięć minut, podczas których młody człowiek, pod okiem komisji, sporządza notatki, ramowy plan, czy co tam ma ochotę zapisać. Z mojego punktu widzenia- wspaniale! Choć uczniowie nie byli wcale tacy zadowoleni.\nDlaczego o tym w ogóle wspominam? A dlatego, że podczas jednej z ostatnich rozmów, prowadzonych w pokoju nauczycielskim, usłyszałam, że do "bani jest ten egzamin". Biorąc pod uwagę fakt, że moje wychowawcze dzieci uzyskały średni wynik na poziomie 80% (czym sprawili mi ogromną przyjemność), nieco się zdziwiłam. Ale że jak? Że niczego nie sprawdza?\nRzeczywiście, dla tych, którzy oczekiwali powrotu do formuły sprzed prezentacji (trzy pytania, bez tekstu źródłowego), spotkał zawód. Zaproponowany przez Centralną Komisję Egzaminacyjną model odbiega znacznie od takiego egzaminu. Ale czy aby czasy się nie zmieniły? Czy nie powinniśmy przede wszystkim kształtować w młodych ludziach umiejętności praktycznego podejścia do każdego zadania? Do tego, w moim odczuciu, dąży nowa matura.\nA co z zarzutem, że nie trzeba się uczyć, aby uzyskać dobry wynik? Nie mogę się z nim zgodzić. To prawda, zdający otrzymuje fragment tekstu na podstawie którego opracowuje temat. Musi jednak znać kontekst, znaleźć inne teksty kultury odwołujące się do wskazanego zagadnienia. Czy zatem faktycznie nie musi niczego umieć?\nPoza wszystkim, najtrudniejsze w wypowiedzi ustnej jest dla mnie kojarzenie, selekcjonowanie wiadomości, dobór argumentów. Na dalszym planie znajdzie się poprawność językowa (tak ważna i nieoczywista w dzisiejszych czasach).\nA Waszym zdanie, to korzystna zmiana?\nPS Proponowane, treningowe zadania maturalne (w tym polecenie do obrazu Bronisława Linke "Autobus", który widnieje w tym wpisie) znajdziecie <tu>.\nUnknown 15 maja 2015 20:00\nSama maturę zdawałam tak zwaną "starą", nową w wersji z prezentacją przeżywałam razem z bratem i za oboje mogę powiedzieć- zazdroszczę Twoim wychowankom takiej nauczycielki :) ludzi z głową coraz mniej, a nauczycielami tylko tacy powinni zostawać!\nPani Kowalska 15 maja 2015 21:51\nZgadzam się Asiu z Twoimi przemyśleniami, myślę też, że wiele musi zmienić się w mentalności samych nauczycieli; jeżeli uczniowie będą przez trzy lata właściwie przygotowywani, to z pewnością dadzą radę;) w tym roku dla wielu - zarówno uczniów jak i nauczycieli - niektóre pytania były niezłym zaskoczeniem. Pozdrawiam;)\nczytelnik 16 maja 2015 18:19\nByłam dziś na maturze ustnej w zaprzyjaźnionej szkole. Pozdrawiam wszystkich, którzy uważają, że zdanie jej to pryszcz. A za ciepłe słowa dziękuję :)


Marta Kaczyńska-Dubieniecka - Jakby nie umarli... jakby żyli... - Newsy - Polki.pl\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka - Jakby nie umarli... jakby żyli...\nTylko w Vivie! jedyna rozmowa z Martą Kaczyńską w pierwszą rocznicę katastrofy smoleńskiej!\nKrystyna Pytlakowska / Viva! / 19.04.2011 08:15\n– To właśnie tutaj, w tej kuchni, usłyszałaś, że Twoi Rodzice nie żyją?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Tak. I nawet siedziałam na tym krześle co teraz. Najpierw usłyszałam, że są problemy z lądowaniem. Pomyślałam, że podobnie było w Mongolii, więc na pewno nic złego się nie stanie. Potem okazało się, że jest pożar, więc zaczęłam sobie tłumaczyć, że na pewno zostanie szybko ugaszony i nikomu nic poważnego się nie stanie. Ale chwyciłam za słuchawkę. Zadzwoniłam do funkcjonariuszy BOR-u, którzy urzędowali tu, w Sopocie. Wydawało mi się, że muszą mieć sprawdzone informacje. Nic nie wiedzieli.\n– Nikt do Ciebie nie zadzwonił?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Nie. Potem okazało się, że przekazywano mi informacje z mediów, bo na płycie lotniska nie było przecież grupy z BOR-u. Około dziewiątej na pasku w telewizji przeczytałam, że samolot spadł i że prawdopodobnie nikt nie żyje. Pewnie chcesz zapytać, co czułam? Trudno to opisać. Poczułam się tak, jakby mnie nie było, jakby i moje życie się skończyło. Moje córeczki jadły śniadanie. Wzięłam je za ręce. Powiedziałam: „Dziadek i babcia nie żyją. Rozbił się samolot, którym lecieli”. Trudno mi o tym opowiadać. Nie jestem osobą, która umie mówić o swoich przeżyciach. Wczoraj uświadomiłam sobie, że to już rok, odkąd ich nie ma, i wszystko wydało mi się kompletnie surrealistyczne. Jakby wydarzyło się gdzie indziej, w jakimś przeszłym życiu. Jakby nie dotyczyło mnie. Przepraszam, mam ściśnięte gardło.\n– Byłaś wtedy sama, tylko z córkami?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Tak, ale mój dom nagle zapełnił się ludźmi, moimi przyjaciółmi. Zaczęli przyjeżdżać bez pytania, bez uprzedzenia. Na pewno dzięki nim było mi łatwiej, ale z drugiej strony, czy w ogóle może być łatwiej w takiej sytuacji? Dziś wiem, że gdyby się taka tragedia wydarzyła po raz drugi, zachowałabym się zupełnie inaczej. Ale wtedy byłam w szoku.\n– Jak byś się zachowała?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Za wszelką cenę starałabym się natychmiast dotrzeć do Smoleńska. Ale przecież nie zostawiłabym dziewczynek. Myślę, że kiedyś tam pojadę. Nie z pielgrzymką, tylko sama, z rodziną.\n– Codziennie myślisz o 10 kwietnia 2010 roku?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Ten sobotni poranek przewrócił moje życie. Jakby część mnie została mi wyrwana, mocno, z całej siły. Zawsze wyobrażałam sobie, jak to będzie, gdy Rodzice będą starsi, a ja będę się nimi opiekować. Miałam potrzebę dać im coś od siebie i zawsze myślałam, że przyjdzie taki czas. Ale nie przyjdzie…\n– To normalne, że chcemy oddawać to, co wzięliśmy.\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Tyle im zawdzięczam, tak dużo mi w życiu dali. Chciałam, żeby czuli się przy mnie bezpiecznie, bo mają córkę, która o nich zadba, postara się, żeby było im na starość po prostu dobrze, żeby nie musieli się niczym przejmować, żeby relaksowali się, wyjeżdżali z nami na urlop. Myślałam, że może uda się wyrwać Mamę do Chorwacji, na jedną z pięknych wysp, gdzie spędziłam wakacje. Mama nigdy nie miała czasu tylko dla siebie. Zawsze się wszystkim i wszystkimi przejmowała. Mną, Tatą, ludźmi, którzy się do niej zwracali o pomoc w różnych sprawach. Nieraz martwiła się na zapas, choć z drugiej strony była niepoprawną optymistką. Mówiła: „Zobaczysz, wszystko się ułoży. Będzie dobrze”. Dzięki niej, nawet jak mi się pewne sprawy komplikowały, zawsze widziałam jakieś wyjście, jakieś zielone światełko, nie traciłam nadziei. Po prostu wierzyłam w mądrość Mamy.\n– Ojciec też Ci dawał rady?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Też. Ale Mama, jak to kobieta, służyła radą w wielu czysto życiowych sytuacjach. Tata zaskoczył mnie jednak, bo podczas ostatnich świąt wielkanocnych, kilka dni przed katastrofą, gdy wokół niego panowało takie zamieszanie, zadał mi pytanie dotyczące moich spraw. Nie sądziłam, że będzie go to w tym momencie interesowało, bo miał na głowie tyle ważnych spraw politycznych, przygotowanie wyjazdu do Katynia, do którego przywiązywał wielką wagę, i przede wszystkim chorobę babci, która wówczas była w bardzo ciężkim stanie.\n– O co Cię spytał?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: O moje sprawy zawodowe, związane z moim rozwojem naukowym. Chciał, żebym była niezależna. Już jako nastolatce wpajał mi, żebym wybrała wolny zawód. Mówił: „Nie wiadomo, jak ci się ułoży, będziesz chciała więcej pracować czy mniej. A wolny zawód daje taką szansę wyboru”. Gdy pomyślę o tym, że miał przed sobą tylko tydzień życia, a martwił się o mnie, to… Nie mogę o tym mówić.\n– Nie chciał, żebyś była tylko matką, wychowywała dzieci, pozostając na utrzymaniu mężczyzny?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Chyba nie chciał, chociaż ja jak mantrę powtarzam, że dzieci są najważniejsze. Nie umiałabym odsunąć wszystkiego na bok, rzucić się tylko w pracę zawodową. W pewnym sensie jestem perfekcjonistką. Zawsze dążę do tego, żeby wszystko było idealne. A gdybym zajęła się pracą zawodową, z czegoś musiałabym zrezygnować. Nie mogłabym poświęcać tyle czasu moim córkom, dać im tyle, ile na tym etapie potrzebują. Jestem za mało przebojowa, żeby bez uszczerbku dla nich dzielić siebie między dom i pracę. Tym bardziej że wychowałam się w takim modelu rodziny, gdzie w domu zawsze była mama. Zdawałam sobie sprawę z tego, że są dzieci, których rodzice oboje pracują. Ale dopiero po latach doceniam to, że miałam Mamę czekającą na mnie, że zawsze mogłam z nią porozmawiać, że był wspólny obiad. To może staroświeckie, ale bardzo potrzebne. Mama nie lubiła gotować, ale robiła to dobrze i szybko. Ja też gotuję.\n– Z szacunku dla niej i do tradycji rodzinnych?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Uważam, że w naszej szerokości geograficznej dziewczynki powinny codziennie jeść zupę (śmiech). Obieram marchewki jak wiele innych matek. Poza tym wspólny posiłek bardzo łączy. To także czas, kiedy można się zatrzymać i porozmawiać. Myślę, że Tatę to bolało: zrobiłam aplikację, jestem adwokatem, a stoję nad garnkiem. Ale nie jestem z tego powodu nieszczęśliwa. Myślę, że jak moje córki podrosną, a zwłaszcza Martynka, może dogonię czas. Zwłaszcza że nie pragnę za wszelką cenę rywalizować, biec do przodu, wyprzedzać innych.\n– W mediach krąży Twój zupełnie inny wizerunek – osoby bardzo ambitnej, która chce wejść do polityki, decydować o sprawach kraju.\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Media lubią kreować pewne rzeczy na własny użytek. Rozbawiła mnie nawet ta dyskusja wokół mojej osoby, zajmująca czołówki w wiadomościach, gdzie pytaniem numer jeden było, czy Marta Kaczyńska wejdzie do polityki. To odbywało się absolutnie poza mną, bez mojej wiedzy i akceptacji. Nie, nie chcę wejść do polityki. Na pewno nie teraz. Trudno mi w tej chwili powiedzieć, co będę chciała robić za 5, 10 lat. Nikt przecież nie jest w stanie tego przewidzieć. Albo dopisywanie historii mojemu życiu, wywlekanie moich osobistych spraw. Ale niech sobie piszą…. Myślę jednak, że Ojciec bardzo by to przeżywał. A Mama? Powiedziałaby pewnie jak zawsze: „Kochanie, machnij ręką, nie przejmuj się”.\n– Gdy myślisz o 10 kwietnia, masz poczucie, że mogłaś zapobiec tej śmierci?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że może dojść do tak straszliwej tragedii. Jak mogłabym jej zapobiec? Co mogłam zrobić?\n– Uprzeć się. I zakazać im lecieć razem.\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Ale oni prawie zawsze latali razem. Na początku prezydentury bardzo się tym denerwowałam. Nie miałam zaufania do tych starych samolotów. Gdybym mogła cofnąć czas… Błagałabym Mamę i Tatę, żeby nie lecieli. On jednak był głową państwa, a przede wszystkim wielkim patriotą. Trudno by mi było go powstrzymać. Niemożliwe też byłoby odwieść Mamę, by zmieniła plany. Zawsze mówiła: „Jak ja mogłabym Leszka zostawić? On mnie potrzebuje”. A Katyń był dla niej wyjątkowo symbolicznym miejscem. Witold, jej stryj, został tam zamordowany. Miała więc swoją prywatną misję do spełnienia, miała zaświadczyć o historii naszej rodziny. Poza tym zawsze, nawet gdy była zmęczona czy źle się czuła, to jakoś się zbierała i leciała.\n– Masz taki flashback? Obraz Rodziców, który powraca do Ciebie? Ułamek wspomnienia?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Zapamiętałam Mamę, jak macha mnie i dziewczynkom, gdy odjeżdżamy w Poniedziałek Wielkanocny. Nie wiedziałam, że widzę ją ostatni raz. Wyjeżdżaliśmy przed południem. Mama zawsze lubiła być z nami do ostatniej chwili. Mieliśmy taką tradycję – zawsze na „do widzenia” sobie machaliśmy. Pamiętam smutek w jej oczach. Jak zwykle było jej żal, że już odjeżdżamy. Przykre, że właśnie ten smutek to mój ostatni żywy obraz Mamy. A Tatę w wyobraźni widzę, jak siedzi przy biurku lub wychodzi z naszym psem Tytusem, który też już nie żyje. To właściwie Tytus go wyprowadzał, bo Tata przystawał z nim przy każdym drzewie, żeby psa nie poganiać. Liczył się nawet z uczuciami psa (uśmiech). Mam też mnóstwo pięknych wspomnień z dzieciństwa. Wspólne wieczory, spacery, wakacje. Codzienność, do której chciałoby się wrócić.\n– Dziewczynki często mówią o dziadku i babci?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Właściwie codziennie. Martynka bardzo mocno przeżywa ich odejście, analizuje, próbuje zrozumieć. Ewa jest starsza i nieco bardziej introwertyczna. Nie zawsze o wszystkim mówi od razu – taki typ dyplomatki – żeby mnie nie zmartwić i nie zmartwić siebie. Natomiast Martynka to spontaniczna niespełna czterolatka. Zadaje mnóstwo pytań: „Dlaczego nie ma babci? Gdzie jest dziadek? Jedźmy do nich”. Odpowiadam, że babcia Maria i dziadek Leszek patrzą na nas z nieba. I kolejna seria pytań. A jak widzi w telewizji samolot, kojarzy go z moimi Rodzicami. Ten wypadek cały czas tkwi w jej świadomości. Kilka dni temu szliśmy Krakowskim Przedmieściem. Ewa spokojnie, ze mną za rękę, Martynka jak zwykle rozpędzona na hulajnodze. Znaleźliśmy się pod Pałacem Prezydenckim. Martynka natychmiast zaczęła głośno mówić, że tu była babcia Maria i dziadek Leszek. Uciekła nam pod boczną bramę Pałacu i nie chciała zrozumieć, dlaczego nie możemy tam wejść, żeby odwiedzić dziadków. Gdy będzie starsza, zechce z pewnością, żebym opowiadała jej, jacy oni byli. Ewa na przykład dopytuje, jak wyglądało moje dzieciństwo, co wspólnie robiliśmy. Jest ciekawa moich wspomnień, bo bardzo dziadków kochała, zawsze byli dla niej wzorem. Podobnie jak dla mnie.\n– Zaglądasz czasem do mieszkania Twoich Rodziców przy Armii Krajowej? To musi być trudne.\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Tak, to trudne, ale staram się tam być przynajmniej raz w tygodniu, żeby podlać kwiaty, które moja Mama tak kochała. Jest tam jedna bardzo duża roślina, która rosła jeszcze w Rabce, w mieszkaniu babci Lidii – mamy mojej Mamy. Pamiętam ją, gdy jako dziecko tam jeździłam. Kiedy babcia przeprowadziła się do nas, do Sopotu, Mama przetransportowała roślinę do domu. I ona dalej rośnie. A ja mam takie poczucie obowiązku, by ją pielęgnować, choć bywanie w tym mieszkaniu jest dla mnie bardzo bolesne. Zastanawiam się czasem, dlaczego to robię. Przecież Mamy już nie ma. Ale chciałabym, żeby wszystko pozostało tam tak, jak było.\n– To dowód miłości przecież.\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Tylko że ja nie mam dobrej ręki do kwiatów. U siebie najczęściej trzymam kwiaty cięte, w wazonach. Mimo to rośliny u Rodziców wciąż pięknie rosną. Myślę, że Mama by się cieszyła.\n– Masz potrzebę kontynuacji ich dzieła?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Kontynuacja to bardzo duże słowo. Interesuję się sprawami naszego kraju i chcę angażować się w działalność mającą na celu popularyzację idei i myśli mojego Taty. Powinnam dbać o to, by nie zniekształcano pamięci o moich Rodzicach. Żeby następne pokolenia mogły czerpać z ogromnego dorobku, jaki pozostawił po sobie Tata. To mój podstawowy obowiązek. Ale to działalność społeczna, a nie polityczna.\n– Ale zaczęłaś pisać bloga. Dlaczego właściwie?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Przypadkiem trafiłam w telewizji na materiał na mój temat. Poczułam się jak w filmie, gdzie aktorka gra moją rolę. Chciałam wydać oświadczenie, lecz zaprzyjaźniony dziennikarz zaproponował mi udostępnienie swojego portalu i pisanie bloga. Nie byłam przygotowana na taką agresję, nie przyszło mi do głowy, że mogę budzić tak skrajne emocje. Żyję swoim życiem i nagle okazało się, że stałam się orężem do jakiejś walki. Przykro mi było, gdy czytałam potem, że mój blog to wymysł na potrzeby kampanii wyborczej, że z pewnością nie piszę go sama, że robi to ktoś za mnie i poza mną. A ja pisałam to, co myślę, to, co wydawało mi się ważne. Absolutnie spontanicznie. Po prostu gotowałam obiad i pisałam bloga (śmiech). Lecz kiedy pojawiły się tak nieuczciwe komentarze, przyznaję, że trudno było mi je znosić. Nie chciałam, by przypisywano mi intencje, których nie miałam.\n– Rozmawiasz z rodziną, babcią, stryjem o katastrofie? Śmierci ich syna i brata?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: W rozmowach ze mną babcia nie chce do tego wracać. Dla niej to jest tak bolesne, tak straszne… Rozmawiamy o bieżących sprawach, ale wiem, że ona cały czas myśli o moim Tacie, który często powraca w naszych rozmowach. A ze stryjem? Prawdę mówiąc, nie było czasu, żeby tak spokojnie usiąść i porozmawiać, chociaż kontaktujemy się dość często. Sądzę, że on, tak jak ja, nie może ciągle uwierzyć, że to się naprawdę wydarzyło.\n– Śmierć Twoich Rodziców zbliżyła Was do siebie?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Myślę, że tak. Bardzo. Wiem, że stryj o mnie myśli, a ja myślę o nim. Wiem, że zawsze mogę na niego liczyć. Wiem też, że sobą się wcale nie przejmuje, zupełnie jak mój Tata. Najczęściej rozmawiamy o bieżących sprawach, ale zawsze brakuje nam czasu.\n– Z kim więc wspominasz Rodziców? Dzielisz się przemyśleniami? To przecież pomaga?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Wspominam Rodziców z dziewczynkami, z mężem, z przyjaciółmi Rodziców. Bardzo wiele osób wciąż nie może się pogodzić z tym, że w tak tragicznych i niewyjaśnionych okolicznościach musieli odejść. Świadomość, że istnieje tak liczna grupa ludzi, którym brakuje moich Rodziców, bardzo mnie wzmacnia. Dzięki wspomnieniom, licznym artykułom uczciwie przedstawiającym działalność mojego Taty, dzięki zawiązującym się stowarzyszeniom odwołującym się do idei Lecha Kaczyńskiego, dzięki wszystkim tym, którzy odwiedzają grób moich Rodziców, dbają o ich upamiętnienie i co miesiąc gromadzą się w kościołach, palą znicze ku ich pamięci, oni wciąż są z nami. Jestem za to wszystkim bardzo wdzięczna. Jeśli chodzi o moje przemyślenia, to mimo upływu czasu nie zaakceptowałam tego, co się stało. Ale chcę mówić o tym, jacy moi Rodzice byli. Bo tak jak wspomniałam – to trochę tak, jakby nie umarli, jakby żyli.\n– Nasza rozmowa może pomóc innym, którzy też ponieśli wielką stratę.\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Wiem, istnieje coś takiego jak współodczuwanie. Poczułam je, gdy spotkałam się z grupą rodzin ofiar smoleńskich w Brukseli w grudniu zeszłego roku. Nawet nie sama rozmowa z tymi ludźmi mi tyle dała, ile ich obecność. Poczułam się wśród swoich po prostu, niczego nie musiałam tłumaczyć.\n– Marta, gdy myślisz: Mama…\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Mama to dobroć, bliskość, wrażliwość, troskliwość, otwartość wobec ludzi, optymizm, ogromna mądrość życiowa, poczucie humoru. Radość z życia. Zamiłowanie do kultury i sztuki. Ciekawość świata. I siła.\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Dobroć, mądrość, odwaga, odpowiedzialność, ogromna wiedza, empatia, ale też umiejętność koncentracji, skupiania uwagi na wielu sprawach, wrażliwość na nieszczęścia innych ludzi. I kompletna nieumiejętność myślenia o sobie. To Mama myślała za Tatę, a on o wszystkich dookoła. Tata to także niesłychane poczucie humoru, umiejętność autoironii. Mama podobnie. Oboje byli bezwzględnie uczciwi i skromni. Niewiele im było potrzeba do szczęścia.\n– Trzymasz się z godną podziwu siłą, ale masz w sobie płacz. Kiedy jest najtrudniej?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Najgorsze były święta. Spędziliśmy je tutaj, w Gdyni. Było mi bardzo ciężko. A teraz zbliżają się następne… Widzisz, ja w ciągu dnia staram się żyć normalnie. Nie chcę, żeby dziewczynki zapamiętały mamę zapłakaną. Chcę, żeby miały szczęśliwe dzieciństwo. One mają dużo zajęć, a ja jestem zajęta nimi, przywożeniem do szkoły i przedszkola, odbieraniem ich, dowożeniem na dodatkowe zajęcia. Ewa jest uzdolniona plastycznie. Już planuje, że będzie projektantką mody w Paryżu (śmiech). Dopiero gdy położę je spać, myślę, wspominam. Płaczę. Budzę się w nocy po kilka razy.\n– Oglądasz zdjęcia?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Większości nawet nie rozpakowałam. Chyba nie mam siły jeszcze ich oglądać. Wiesz, czego żałuję? Że wtedy, wyjeżdżając z Warszawy, nie powiedziałam Rodzicom, jak bardzo ich kocham. Myśmy byli taką kochającą się rodziną.\n– Oni to wiedzieli. Na pewno. Śnią Ci się czasami?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: W nocy z 10 na 11 marca miałam taki sen: Tata, jak zwykle z takim trochę pobłażliwym uśmiechem, z tym swoim ciepłym spojrzeniem mówi: „Niczym się nie przejmuj”. Bo ja zawsze się czymś przejmuję. Obudziłam się z przeświadczeniem, że są oboje obok mnie. To niesamowicie piękne uczucie.\n– Zajrzałaś już do dzienników Mamy?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Długo nie mogłam ich przeczytać. Ostatnio otworzyłam jeden z nich i przeczytałam kilka fragmentów. Mama opisywała swój normalny dzień, zapisywała terminy spotkań, ale też i bardzo osobiste sprawy. Z pewnością jeszcze do nich wrócę, ale nie teraz. Na razie to ponad moje siły. To zapiski osoby mającej ogromną wolę życia. Była starsza do Taty, choć nie lubiła o tym mówić. Ale w tych notatkach wydaje się bardzo młoda. Niesamowicie młoda duchem.\n– Podobno boisz się teraz latać samolotami?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Już od trzech lat mam taki lęk. Myślę, że jest to u mnie związane z ogromnym poczuciem odpowiedzialności za dzieci. Za to, by miały dobre dzieciństwo. Wiem, że nie można popadać w paranoję. Ale wolę jechać samochodem lub pociągiem, zwłaszcza teraz, gdy dziewczynki kojarzą samolot z katastrofą. Oczywiście to ogranicza nasze podróże, lecz by odpocząć, nie potrzebuję wyjeżdżać daleko. Europa jest tak różnorodna, że pewnie życia nie starczy, by zobaczyć w niej wszystko, co by się chciało.\n– A jednak tragedia smoleńska nie zapanowała nad Twoim życiem?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Życie to częściowo na mnie wymusiło. Dalej jestem skoncentrowana na dziewczynkach, ale nie ma dnia, bym nie myślała o tym, co się wydarzyło. Tragedia zapanowała nad moim życiem przede wszystkim w tym sensie, że pewnie zupełnie inaczej bym się poczuła, gdyby jej przyczyny zostały jak najszybciej wyjaśnione. Wszelkie dywagacje na temat rozbicia się Tu-154, wszelkie nieuczciwe komentarze sprawiają, że tym bardziej nie można przejść do porządku dziennego nad tym, co się stało. Niektórzy usiłują mnie pocieszać, że rodzice prędzej czy później i tak odchodzą. Ale tutaj doszło do niewyobrażalnej narodowej tragedii, w której jest zbyt wiele znaków zapytania. Nie sposób się z tego tak po prostu otrząsnąć.\n– Ale w Tbilisi prezydent Kaczyński chciał lądować. Pilot w wywiadzie dla „Gazety...” sugeruje z jego strony naciski.\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Wydaje mi się, że wciąż istnieją środowiska, które nadal nie mogą pogodzić się z niepowodzeniem próby obciążenia mojego Ojca czy generała Błasika albo też pilotów odpowiedzialnością za katastrofę. Ich przedstawiciele po prostu muszą dostarczać swojemu zapleczu społecznemu coraz to nowej strawy. Stąd ciągłe powracanie do wydarzeń, które z sytuacją w samolocie lecącym do Smoleńska nie miały nic wspólnego. Ostatnio „Nasz Dziennik” opublikował notatkę dowódcy samolotu, którym mój Ojciec, trzech prezydentów innych państw i jeden premier udawali się do Gruzji. Ta notatka zasadniczo różni się od tej, którą ten pan sporządził ostatnio. Przy okazji na jaw wychodzą też różne inne okoliczności tamtych wydarzeń, w tym decyzje ministra Klicha zalecające zgodę na propozycję prezydenta lotu prosto do Tbilisi. Ta propozycja wynikała z informacji otrzymanych od ambasadora Gruzji w Polsce, nie była samodzielnym, arbitralnym pomysłem. Wszystko odbywało się na lądzie, a nie w powietrzu, a mój Ojciec pod wpływem argumentów szefa swojej ochrony, a także szefa ochrony prezydenta Ukrainy zmienił zdanie. Dowódca samolotu nie tylko nie został w żaden sposób ukarany, ale otrzymał odznaczenie. Sugerowanie, że z tych wydarzeń można wyciągać jakieś wnioski dotyczące katastrofy smoleńskiej, jest nadużyciem, histeryczną próbą zaprzeczania temu, co twierdzi dziś także prokuratura – żadnych dowodów na naciski nie było. Naprawdę, dobrze znałam swojego Ojca, wiem, że nie był szaleńcem, wiem, że zdarzały się przypadki, w których zawracano z lotniska, na którym miano pierwotnie lądować.\n– Gdybyś znała prawdę, przyniosłoby Ci to ulgę?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: W jakimś zakresie pewnie tak. Myślę, że prawda jest potrzebna nie tylko rodzinom ofiar, ale także całemu społeczeństwu i światu. To oczywiste, że okoliczności katastrofy, w której giną Para Prezydencka i najwyżsi przedstawiciele jednego z większych europejskich państw, powinny być wyjaśniane w sposób rzetelny i przejrzysty dla opinii publicznej, a widzimy wszyscy, że tak się nie dzieje.\n– Ten rok bardzo Cię zmienił?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Trudno mi samą siebie oceniać. Niektórzy twierdzą, że tak, że się zmieniłam. Czuję jeszcze większą odpowiedzialność za moje dzieci. A jednocześnie mam większe poczucie ulotności wszystkiego, co jest na co dzień. Wydaje mi się, że mój czas ucieka szybciej niż kiedyś, że moje życie tak szybko upływa. Może to też kwestia wieku? Jak się ma 30 lat, to myśli się inaczej, niż mając lat 20. A ja chciałabym więcej i więcej. A czasu jest coraz mniej. Kiedyś tak tego nie odczuwałam. Zaczęłam się bardziej spieszyć.\n– Najtrudniejsza po takiej stracie jest samotność? Sama przestałaś być dzieckiem?\nMarta Kaczyńska-Dubieniecka: Najtrudniejsze jest poczucie pustki i bezsilności, które dopadają mnie często w ciągu dnia. Zdarza się, że chcę do Rodziców po prostu zadzwonić i porozmawiać. Opowiedzieć im o tym, co się właśnie wydarzyło, i nagle zdaję sobie sprawę, że to już nie jest możliwe. Ale mam rodzinę i przed sobą trudne zadanie, bo jestem matką i muszę dać dziewczynkom tyle, ile sama dostałam.\nZa współpracę przy sesji redakcja dziękuje Hotelowi REZYDENT w Sopocie, www.hotelrezydent.pl.\nMarta Kaczyńska pokazała mieszkanie tragicznie zmarłych rodziców\nMarta Kaczyńska - Bez powrotu


Wypadek – czy zawsze oznacza to samo? – Kultura Bezpieczeństwa\nTak więc rozpocznę od zdefiniowania kontekstu, w którym zrodziły się moje wątpliwości. W pracy audytorskiej często spotykam się z sytuacjami (szczególnie w przedsiębiorstwach z kapitałem zagranicznym), w których to menedżerowie, aby zaspokoić potrzeby zagranicznych właścicieli i polskich organów nadzoru rynku (przede wszystkim PIP) prowadzą podwójny system rejestracji i raportowania wypadków.\nDlaczego tak się dzieje? Odpowiedź na tak postawione pytanie nie jest prosta i jednoznaczna. Myślę, że kluczem do zrozumienia tego zjawiska jest sama definicja wypadku przy pracy. Stosowana w Polsce definicja wypadku przy pracy – pozornie zgodna z definicją proponowaną przez ILO – jest przyczyną różnych podejść do klasyfikacji zdarzeń wypadkowych w Polsce i w krajach UE oraz w USA i Kanadzie.\nZa wypadek przy pracy uważa się w Polsce nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą. Pozostała część stosowanej u nas definicji na potrzeby niniejszego artykułu nie ma zastosowania.\nILO precyzuje tę definicję w jednym ze swoich dokumentów dodatkowym aspektem, tj. wypadkiem jest zdarzenie powodujące nieobecność w pracy co najmniej jeden dzień. Dzień zdarzenia nie jest brany pod uwagę. Ten drobny zapis oraz proponowany przez ICMM podział zdarzeń wypadkowych na następujące kategorie: wypadki śmiertelne, wypadki powodujące straty czasu pracy (zwolnienia lekarskie), incydenty bez zwolnień lekarskich, incydenty wymagające pomocy medycznej, incydenty wymagające pierwszej pomocy przedlekarskiej, zdarzenia potencjalnie wypadkowe stanowią źródło „problemu”. W Polsce praktycznie wszystkie kategorie są wypadkami, oczywiście bez zdarzeń potencjalnie wypadkowych. Już z powyższego widać, że na styku różnych podejść i interpretacji będzie dochodziło do rozbieżności.


Sprzedam dom : Dziwnówek Centrum , 210 m2, 999000 PLN, 5 pokoi - Domiporta.pl\nDom na sprzedaż Dziwnówek, Centrum - 210,0m2\n999 000 zł 4 757,14 zł/m2\nDom 210,0m2, 5 pokoi Dziwnówek, Centrum\nCena za m2 4 757,14 zł/m2\nW ofercie bardzo ładny dom w urokliwym Dziwnówku. Przystosowany pod wynajem, ale oczywiście także do całorocznego zamieszkiwania. W podpiwniczeniu znajdziemy garaż, kotłownię, pralnię i pomieszczenie gospodarcze. Na parterze kuchnia połączona z salonem, sypialnia, łazienka, WC i przedpokój. Na piętrze 3 sypialnie i łazienka. Do tego użytkowe poddasze. Całość bardzo czysta i zadbana. Przed domem ogrodzony, dobrze utrzymany ogródek z miejscem na grilla i zabaw dla dzieci. Do zalewu kamieńskiego zaledwie kilka kroków, a do morza ok. 1 km. Zapraszam na prezentację - tel. do doradcy: 608pokaż telefon. ------------------------------------------ Mikulski Nieruchomości - licencjonowana sieć biur nieruchomości. Baza sprawdzonych nieruchomości. Nasza firma posiada 7 oddziałów. Pracujemy w systemach wymiany ofert z biurami nieruchomości na terenie całej Polski. Posiadamy polisę OC. Obsługujemy teren całego województwa zachodniopomorskiego. Nasz skład liczy blisko 40 osób. Współpracujemy z Domem Kredytowym NOTUS. Liderem na polskim rynku kredytów hipotecznych. Dobierzemy dla Państwa najtańszy kredyt na zakup każdej nieruchomości. Nie musisz kupować z nami nieruchomości, by otrzymać świetny kredyt! W ofercie mamy ponad 20 banków! Zadzwoń po kredyt hipoteczny już dziś: +48 7pokaż telefon CENTRALA FIRMY: +48 5pokaż telefon biuro@mikuskontaktuj się Nasze oddziały: Oddział GOLENIÓW ul. M. Konopnickiej 76 72-100 Goleniów Tel. +48 91pokaż telefon Oddział GDAŃSK ul. Garncarska 33 80-894 Gdańsk Tel.: +48 58pokaż telefon Oddział STARGARD ul. B. Chrobrego 8A/7 (CH Starówka) 73-110 Stargard Tel. +48 91pokaż telefon Oddział NOWOGARD ul. Bankowa 3B/4 (I piętro) 72-200 Nowogard Tel. +48 91pokaż telefon Oddział SZCZECIN ul. Bagienna 36C, przy A. Struga 70-772 Szczecin Tel. +48 91pokaż telefon Oddział ŚWINOUJŚCIE ul. Gen. J. Bema 7/2 (I piętro) 72-600 Świnoujście Tel. +48 91pokaż telefon Oddział KOŁOBRZEG ul. Armii Krajowej 20C/19 78-100 Kołobrzeg Tel. +48 94pokaż telefon Zapraszamy do naszych oddziałów! www.mikulski-nieruchomosci.pl ::oferta eksportowana z programu mediaRent::\nNumer oferty: 10116/MKN/ODS\n70 m2 0,0551 ha 3 3 000 zł/m2\nOfertą sprzedaży jest Dom o powierzchni 70 m2 położony na działce ogrodowej ROD 551 m2. Teren ogrodzony i zamknięty pięknie nasa...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Dziwnówek, Centrum Powierzchnia: 210,0 m2 Cena: 999 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 10116/MKN/ODS\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Dom Dziwnówek, Centrum Powierzchnia: 210,0 m2 Cena: 999 000 PLN Proszę o kontakt


Zarządzanie i inżynieria produkcji - kierunek studiów 04.06.2019 - Forum | GRYOnline.pl\nForum: Zarządzanie i inżynieria produkcji - kierunek studiów\nKtoś studiował i mógłby się wypowiedzieć na ten temat? Pracujecie w zawodzie po tym kierunku? Jeśli tak, to gdzie?\nMam znajoma, po PW. Bimba na uczelni i robi doktorat od 10 lat. Mowi, ze kierunek zacny ;)\nPod jakim względem? :) Ma dobrze płatną pracę czy samo studiowanie tego jest przyjemne?\nStudia jak każde inne, poznasz podstawy podstaw - resztę musisz wykrzesać z siebie. Rozrzut możesz mieć dość duży, zaczynając od działów stricte produkcyjnych, przez planowanie, finanse aż po działy jakościowe.\nBez względu na to, co wybierzesz przygotuj się na ciągłe poszerzanie wiedzy. Normy, przepisy, metody pracy zmieniają się praktycznie non-stop, więc pracując np. w dziale jakościowym ciągłą naukę masz jak w banku.\nAle jeśli poświęcisz czas na studiach na naukę branży i regulacji (normy, rozporządzenia etc.) to zaowocuje w przyszłości. Już na praktykach zaczep się w firmie, która by ci się podobała.\nNaukę branży? Rozwiń myśl :)\n20 lat temu to byl kierunek po ktorym cos fajnego mozna bylo w jaims korpo zlapac. Na dzien dzisiejszy szanse na to ze zostaniesz kims wiecej niz managerem sortowni listow w firmie sa duzo mniejsze. Przede wszystkim rynek jest zawalony ludzmi o podobnej "specjalizacji", czyli bez wiekszej wiedzy ogolnie. Po drugie, nawet dostajac prace w swoim kierunku, musisz nadal sie doksztalcac bo wyzej juz nie podskoczysz.\nOsobiscie na dzien dziejszy uwazam ze lepiej jednak skonczyc sudia inzynieryjne/kierunkowe (np. chemia organiczna, powloki, elektronika). znalezc prace w zawodzie i wtedy podnosic swoje kwalifikacje poprzez robie nie kursow (lub zaoczne +egzaminy) na project manager aby po kilku latach zrobic sobie MBA.\nWedlug mnie, taka sciezka zapewnia lepsza trampoline w karierze zawodowej.


Styczeń pod znakiem.. no właśnie- czego?\nStyczeń już prawie za pasem, a u mnie na blogu cisza. Nie wiem skąd, ale przypałętała się chandra. tzn mniej więcej wiem skąd i gdzie się skryła przez grudzień, ale wróciła w styczniu ze zdwojoną siłą.\nAle mniejsza z tym, pomału się z nią już żegnam, a ostatecznie zamierzam się z nią rozprawić za 1,5 tygodnia. Dlaczego akurat wtedy? Bo wtedy wybieram się na babski wypad do Rzymu. Tak, do Rzymu, a co :) Jak szaleć to bez kasku :)\nZ nowości niepłodnościowych- moja terapia biorezonansem jak na razie okazuje się dobrym wyborem. Byłam przekonana, że nie mam chlamydii, bo miałam robiony wymaz (który okazuje się nie tak solidnym badaniem, jakby wskazywała na to jego cena). Z takim przekonaniem przechodziłam przez wszystkie inseminacje, które jak się okazało raczej nie miały szansy się powieść, bo borezonans wykazaał, że tę chlamydię jednak mam. Jako, że to medycyna niekonwencjonalna, a ja podchodziłam do tego z przymrużeniem oka, postanowiłam sobie zrobić badanie z krwi. No i się zdziwiłam, …\nNO i mamy 2017 rok. Po głowie chodzi mi próba podsumowania minionego roku, ale jedyne co mi przychodzi to nic, jak okreslić rok 2016 jako rokiem bardzo przeciętnym. Nie wydarzyło się w nim nic szczególnego. Nie był zły- pomijając śmierć mojej kochanej babci, ale szałowy też nie był. Wakacje były przeciętne, w pracy przeciętnie, w kontaktach towarzyskich ok, ale raczej przeciętnie, ciąży brak- to akurat nieprzeciętnie słabo. Nic, co by sprawiło, że ten rok był wyjątkowy. Jeśli chodzi typowo o niepłodność.. To był rok zawodów, ale też rok, w którym miałam wrażenie, że mimo wszystko posuwamy się do przodu. Przeczytałam wiele blogów, dzięki którym poznałam fajne i pomocne osoby, wiem jakie mam dalsze plany.\nNie mam żadnych postanowień na nowy rok, nigdy ich nie robiłam. Ale moim pierwszym zakupem w nowym roku była książka. Zeszły rok było rokiem nietrafionych pozycji książkowych. Gdy już zaczynam jakąś książkę, to nawet jeśłi jest kiepska, wolę ją skończyć. Nie lubię odkładać nieprzeczyta…


Justyna Bargielska: Chazan dawał wybór | Fronda.pl\n30.07.14, 10:40Justyna Bargielska (fot. Jerzy Furgał/Poezja.exe.pl)\nJustyna Bargielska: Chazan dawał wybór\nJustyna Bargielska, poetka i prozaiczka, dwukrotna laureatką Nagrody Literackiej Gdynia i finalistka Nike, na łamach najnowszego numeru „Tygodnika Powszechnego” pisze o sprawie prof. Bogdana Chazana z ciekawej, jak dotąd pomijanej w dyskursie publicznym, perspektywy. Autorka książki „Obsoletki”, w której dotykała problemu poronień pisze poruszający tekst o szpitalu na ul. Madalińskiego, którym do niedawna kierował prof. Chazan.\nBargielska zaznacza, że jej tekst nie jest obroną lekarza, lecz „prośbą, abyśmy w dyskursie publicznym nie używali zwrotów, których nie rozumiemy, tylko dlatego, że są retorycznie skuteczne, nie wypowiadali się w sposób ogólny o sprawach, których szczegółów nie znamy, i żebyśmy, jeśli sami chcemy mieć wybór, również innym ten wybór dawali.”\nUznana prozaiczka, dzięki działalności w Stowarzyszeniu Rodziców po Poronieniu, poznała wiele par, których dziecko zmarło tuż po porodzie. Pokój do pożegnań w szpitalu im. Świętej Rodziny tak opisuje: „Kobiety przynosiły w foliowych torebkach płatki kwiatków, które sypały do malutkich trumienek swoim dzieciom, w których tylko wykwalifikowany patolog dopatrzyłby się ludzkich cech i które w normalnym szpitalu poszłyby do spalarni razem z pooperacyjnymi odpadami. To dyrektor Chazan umożliwił im to sypanie kwiatków na sczerniałe, zmacerowane ciała ich wytęsknionych dzieci. Przypominam: Chazan, ten wróg kobiet.”\n„Tylko szaleniec domagałby się wyjątkowego traktowania, czy choćby szacunku, gdy dzieje mu się jedna z tych tak popularnych wśród ludzi rzeczy, jak narodziny bądź śmierć. U profesora Chazana nie trzeba się było tego domagać, sam na to wpadł. Umożliwił kobietom wybór, którego nie miały wtedy w większości szpitali” – pisze Justyna Bargielska. Całość jej tekstu w najnowszym numerze „Tygodnika Powszechnego”.\nCzy to wystarczy by nie patrzeć na Chazana jak na potwora?\nCzyli Tygodnik powszechny nie jest taki zły....\nArbiter, często się z Tobą zgadzam, ale ten cudzysłów przy słowie dzieci...........Tak to są DZIECI. Mimo wszystko. Czy jak ty stracisz np. nogę to już nie jesteś człowiek? Pozdro.\n@Fizykol - to znaczy, że młodych ludzi można mordować?\nCoraz częściej widzę, że co niektórzy najchętniej odebraliby w ogóle klauzulę sumienia lekarzom i wyrzucaliby za każdą odmowę jakiejkolwiek aborcji. Idąc tym tropem myślenia, to we Włoszech 75% lekarzy powinno stracić pracę (właśnie tyle odmawia tam wykonywania aborcji). CO gorsza, niektórzy chcą wyrzucać tych lekarzy, którzy nie wykonają aborcji kobiecie, która jest po prostu za leniwa na wychowanie dziecka. Jeśli tak, to pokazana zostaje bezduszność tych ludzi.\n@Volan Ile razy trzeba pisać, że nie chodzi o klauzulę i odmowę wykonania aborcji a o łamanie prawa. Chazan jako lekarz mógł odmówić ale powinien to zrobić zgodnie z procedurami.\n@Matka-Polka. Jeśli po jednym artykule mielibyśmy zmieniać zdanie, mówiąc czy jest on dobry czy zły, to gdy dowiemy się, że np. Stalin stworzył gdzieś dom dla wojennych sierot, powinniśmy powiedzieć, że nie był on taki zły?\n@draegloth ile razy trzeba pisać, że Chazan nie był tą osobą która miała tu podejmować decyzję? Zresztą domaganie się od tej Pani miliona zadośćuczynienia pokazuje naprawdę o co tu chodzi a Ty jesteś jedynie pyłkiem dmuchanym przez GW i podobnych i lecisz tam, gdzie Cię dmuchną.\n@arbiter: "arbiter" czy arbiter? Kiedy, o Wszechwiedzący, pozbyłeś się "" ?\nChazan nie zabił nie jest mordercą ma czyste sumienie a matka która "zamówiła" dziecko z probówki powinna się zacząć modlić a nie pazerna na kasę która jej sie nie należy powinna nieźle dostać po dupie\n@Fizykol - nie. Mylisz różne pojęcia. Pan Chazan nie chce mordować bezbronnych, niewinnych, a komuchy mają inne zasady.\n@Fizykol - jesteś za karą śmierci? Bo jeśli nie jesteś, to chyba zrozumiesz.\nFizykol i inni: Fakty - gdybyście je poznali - są wprost przeciwne do tego co głosicie. Pierwsze lepsze z brzegu: to nie Chazan zlecał badania rzekomo "przeciągające" tylko zupełnie inni lekarze z innego szpitala, to nie Chazan był lekarzem prowadzącym pacjentkę, a przed Chazanem dwóch innych lekarzy odmówiło aborcji - ale to on poniósł konsekwencje. Ale mniejsza z tym. Dlatego, że gdy składam to wszystko do tzw. kupy, to jak u Dicka - od razu widać, że coś tu nie gra. Sekwencja wydarzeń i ich interpretacja przez czynniki opiniotwórcze oraz kolejne posunięcia ludzi trzymających władzę jednoznacznie wskazują na czyjąś kalkulację i premedytację w tej sprawie od samego początku.\n1. Ludzkie traktowanie kobiet roniących i ich dzieci bardzo się Chazanowi chwali. Niestety nie zmienia to faktu, iż: 2. "P. Agnieszce" wyboru właśnie nie pozostawił. 3. Takie ludzkie traktowanie poronionych płodów czy martwo urodzonych dzieci niezależnie od czasu trwania ciąży jest STANDARDEM w szpitalach zachodniej Europy - tej strasznej "cywilizacji śmierci". Kto nie wierzy, niech wrzuci sobie w youtube hasła "miscarriage", "born sleeping /in memory of.../", itd.\n" Na czym ten wybór polegał? Może na tym, że Chazan z premedytacją i wbrew prawu przeciągał decyzję do 25 tygodnia ciąży?" weź wytłumacz mi to na ludzki, polskie prawo przewiduje WYŁĄCZNIE odstąpienie od KARANIA w określonych sytuacjach ... nie ma mowy o dopuszczalności aborcji...\nGdzie pacjentka Chazana miała wybór? Co za brednie.


Obchodząc Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych przypominamy sylwetki kilku z nich. A także roty przysiąg, które składali w różnych organizacjach konspiracyjnych, i którym pozostali wierni do końca swych dni.\n„Przez całe życie pracowałem dla Polski” — tak rtm. Witold Pilecki rozpoczął list skierowany do Bolesława Bieruta z prośbą o „skorzystanie z prawa łaski”. Jego słowa mogłoby jednak powtórzyć wielu żołnierzy powojennego podziemia niepodległościowego. Pokolenie, które mimo wybitnie niesprzyjających okoliczności walczyło tak przeciw okupantowi niemieckiemu, jak i sowieckiemu. Pokolenie, którego poczucia wierności ojczyźnie nam dziś brakuje.\nRozmawiam z Krzysztofem Bukowskim, synem por. Edmunda Bukowskiego ps. „Zbyszek”. Żona por. „Zbyszka” — Irena Bukowska — również zaangażowała się w konspirację niepodległościową w szeregach Ośrodka Mobilizacyjnego Wileńskiego Okręgu AK. Oficerowie i żołnierze wileńskiej Armii Krajowej drogami bardziej i mniej legalnymi przekraczali jałtańską granicę i rozpoczynali nowe życie pozbawieni domów i większości rzeczy ruchomych. Wielu z nich nie zaprzestało jednak pracy konspiracyjnej.\nPorucznik Bukowski pełnił funkcję kuriera podróżującego z fałszywymi dokumentami nie tylko po kraju, ale przekraczającego wielokrotnie granicę i przedostającego się do Francji na spotkania z oficerami ze Sztabu Naczelnego Wodza. Towarzyszyli mu niekiedy zagrożeni aresztowaniem żołnierze podziemia. Doświadczenie miał niemałe, podobną funkcję kuriera spełniał także w czasie okupacji niemieckiej podróżując między Warszawą a Wilnem z dokumentami, pieniędzmi, informacjami. Ale ten pobyt we Francji, już w warunkach powojennych, szczególnie mnie zaintrygował. „Panie Krzysztofie, wolny świat był upragniony dla wielu zagrożonych aresztowaniem konspiratorów, a Edmund Bukowski przekraczał granicę wielokrotnie — nawet z fałszywymi dokumentami jako urzędnik Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Czy nie chciał tam zostać?”. „Ojciec uważał, że jego miejsce jest tu, w Polsce... Dlatego zawsze wracał” — odpowiada Krzysztof Bukowski, a ostatnim jego słowom towarzyszy wzruszenie. Porucznik Edmund Bukowski aresztowany został w czerwcu 1948 r. w ramach zakrojonej na szeroką skalę akcji „X”. Jego jedyny syn miał wówczas dziesięć miesięcy. Szczątki „Zbyszka” zostały odnalezione i zidentyfikowane na powązkowskiej „Łączce”.\nRota przysięgi obowiązującej w Armii Krajowej: W obliczu Boga Wszechmogącego i Najświętszej Marii Panny Królowej Korony Polskiej, kładę swe ręce na ten święty Krzyż, znak męki i Zbawienia. Przysięgam być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej, stać nieugięcie na straży Jej honoru i o wyzwolenie Jej z niewoli walczyć ze wszystkich sił, aż do ofiary mego życia. Prezydentowi Rzeczypospolitej i rozkazom Naczelnego Wodza oraz wyznaczonemu przezeń dowódcy Armii Krajowej będę bezwzględnie posłuszny, a tajemnicy dochowam niezłomnie cokolwiek by mnie spotkać miało.\n„Czy wiesz, dlaczego mnie skazali? Bo odmówiłem współpracy z nimi. Pamiętaj, abyś nie prosiła ich o łaskę, zabraniam tego” — powiedział gen. August Emil Fieldorf ps. „Nil” w trakcie widzenia ze swoją żoną. Dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari zdaniem komunistycznych władz nie zasłużył nawet na śmierć godną żołnierza — rozstrzelanie. Został powieszony 24 II 1953 r. w więzieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku czytamy: „Działalność [oskarżonego] dokonywana była w interesie rodzimej reakcji i hitlerowskiego państwa niemieckiego, osłabiała bowiem w znacznym stopniu siłę prawdziwie rewolucyjnych organizacji walczących z wrogiem”. „Nil” był bohaterem, którego życiorysem można byłoby obdarować wiele osób i o każdej z nich powiedzielibyśmy, że w sposób heroiczny przysłużyła się ojczyźnie.\nAugust Emil Fieldorf jako żołnierz Legionów Polskich brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W dwudziestoleciu międzywojennym kontynuował karierę wojskową, w ramach której dosłużył się stopnia podpułkownika. W wojnie obronnej 1939 r. dowodził 51. Pułkiem Piechoty Strzelców Kresowych, wraz z którym wziął udział w bitwie pod Iłżą, gdzie jednostka została rozbita. Fieldorf w przebraniu cywilnym przedostał się do Krakowa, a następnie — po perturbacjach na granicy słowackiej — do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Jako emisariusz Rządu RP na uchodźstwie powrócił do okupowanego kraju we wrześniu 1940 r. Z uwagi na liczne zdolności i talent konspiracyjny szybko awansował w strukturach konspiracyjnych, w 1942 r. objął komendę nad Kedywem Komendy Głównej AK. To z rozkazu „Nila” likwidowani byli szczególnie niebezpieczni funkcjonariusze państwa niemieckiego i zdrajcy, wśród nich Franz Kutschera — dowódca SS i policji na dystrykt warszawski, zlikwidowany 1 II 1944 r. Jakże tragicznie brzmi zatem zarzut komunistycznych władz o działaniu Fieldorfa „w interesie hitlerowskiego państwa niemieckiego”...\nPrzeczuwając zbliżającą się sowiecką okupację kraju podjęto decyzję o utworzeniu ściśle zakonspirowanej organizacji kadrowej „Niepodległość” (kryptonim „NIE”). Począwszy od 1944 r. koordynatorem jej powstania stał się August Emil Fieldorf, który w konsekwencji miał objąć funkcję szefa sztabu „NIE”. Jak stwierdzono w statucie, organizacja „ma za zadanie wszystkimi dostępnymi środkami i metodami utrzymać Ducha Narodu i wywalczyć Niepodległość, Wolną Polskę”. Jej członkiem mógł zostać każdy Polak „stojący na gruncie Niepodległości Polski”. Rozwiązanie Armii Krajowej 19 I 1945 r. nie oznaczało zatem końca walki o wolną ojczyznę, chodziło jedynie o pozbawienie Sowietów pretekstu do aresztowań — działalność niepodległościowa miała trwać nadal, skuteczniej jednak zakonspirowana. Niestety wskutek aresztowania gen. Leopolda Okulickiego oraz — pod fałszywym nazwiskiem — gen. Augusta Emila Fieldorfa, organizacja została uznana za „całkowicie rozszyfrowaną przez NKWD”.\nPo dwuletniej zsyłce w łagrach gen. Fieldorf powrócił do kraju i w roku 1948 ujawnił się. Nie kontynuował już działalności zbrojnej uznając, że nie ma ona większych szans powodzenia. Nie uchroniło go to jednak przed aresztowaniem i pokazowym procesem. Jednoznacznie odrzucił propozycję współpracy z „władzą ludową” wybierając śmierć zamiast hańby kolaboracji.\nRota przysięgi obowiązującej w organizacji „NIE”: Bogu i Polsce przysięgam walkę z wrogami na zwycięstwo i śmierć. Będę karny i posłuszny przełożonym, będę ofiarny i koleżeński, tajemnic dochowam.\nJózef Kuraś w czasach II wojny światowej związany był z Organizacją Orła Białego, Armią Krajową, a ostatecznie zasilił szeregi Ludowej Straży Bezpieczeństwa. Za cenę niezłomnej postawy ludowca z Waksmundu okupant niemiecki wystawił zbrodniczy rachunek — w odwecie za jego działalność partyzancką 29 VI 1943 r. Niemcy zamordowali jego żonę Elżbietę, dwuletniego synka Zbigniewa oraz 73-letniego ojca. Zabudowania, w których znajdowały się ciała, oblali benzyną i podpalili. „Orzeł” — bo taki pseudonim nosił dotychczas Kuraś — zamienił się w „Ognia”. Od tego czasu Niemcy nie mogli już liczyć na pardon.\nPo wydarzeniu będącym w rzeczywistości nowym zniewoleniem, określanym z kolei przez propagandę komunistyczną jako „wyzwolenie przez Armię Czerwoną”, por. Józef Kuraś został zastępcą kierownika Urzędu Bezpieczeństwa w Nowym Targu. Zgodnie z taktyką podziemnego Stronnictwa Ludowego „Roch” zdecydował się na przeniknięcie w struktury budowanej przez komunistów bezpieki. Jego formalny pobyt w UB trwał tylko trzy tygodnie — szybko odkryto rzeczywisty stosunek Kurasia wobec komunizmu. Na 13 IV 1945 r. zarządził odprawę swoich byłych podkomendnych w lasach na Kowańcu pod Nowym Targiem. Wtedy też poinformował ich o utworzeniu Oddziału Partyzanckiego „Błyskawica”, który w roku kolejnym stał się zgrupowaniem partyzanckim. „Ogień” rozciągnął działalność swego zgrupowania niemal na cały teren obecnego województwa małopolskiego, począwszy od powiatu gorlickiego na wschodzie i Śląska na zachodzie, północnych rejonów Słowacji na południu oraz samego Krakowa i powiatu miechowskiego na północy.\nBezpieka od początku działalności „Ognia” usiłowała go nakłonić do skorzystania z „amnestii”. Kuraś jednoznacznie odpowiedział funkcjonariuszom w liście napisanym 15 X 1945 r.: „Sprawa złożenia broni: jako Polak i stary partyzant oświadczam: wytrwam do końca na swym stanowisku, «Tak mi dopomóż Bóg». Zdrajcą nie byłem i nie będę”. Mjr Józef Kuraś ps. „Ogień” wytrwał do końca. Poległ w nocy z 21 na 22 II 1947 r. Do dziś nieznane jest miejsce zakopania jego zwłok.\nRota przysięgi obowiązującej w Zgrupowaniu Partyzanckim „Błyskawica”: Przysięgam Panu Bogu Wszechmogącemu, że będę wiernie służył Ojczyźnie swojej. Dla Polski Ludowej poświęcę swe życie. Rozkazy swoich dowódców będę sumiennie wykonywał. O prawa należne chłopu i wsi polskiej będę walczył. Tajemnicy dochowam, choćby padło przypłacić własną krwią. Tak mi dopomóż Bóg.\n„Walka trwać będzie aż do uzyskania celów postawionych przed jej rozpoczęciem: stworzenia suwerennego Państwa Polskiego ze wszystkich jego ziem, z granicami poszerzonymi na zachodzie i północy, zdolnego zapewnić nieskrępowane warunki rozwoju dla Narodu Polskiego do realizacji programu Wielkiej i Sprawiedliwej Polski” — głosił program Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, organizacji skupiającej tysiące żołnierzy ukierunkowanych na walkę zbrojną aż do zwycięstwa. Wśród nich wyróżniał się st. sierż. Mieczysław Dziemieszkiewicz ps. „Rój”. Pochodził z bardzo patriotycznej rodziny zaangażowanej w walce o niepodległość w ramach Narodowych Sił Zbrojnych. Roman Dziemieszkiewicz ps. „Pogoda”, brat „Roja”, do 1944 r. był komendantem Powiatu NSZ Ostrołęka, następnie zaś Powiatu Ciechanów. Dowodził również oddziałem partyzanckim. Jesienią 1945 r. został zamordowany przez sowieckich żołnierzy. Z kolei młodszy brat „Roja” — Jerzy — za działalność w NSZ skazany został na 7 lat więzienia, z którego wyszedł z mocno nadwerężonym stanem zdrowia.\n„Rój” z racji młodego wieku — urodził się bowiem w roku 1925 — zaangażował się w konspirację dopiero pod koniec wojny. Wcielony do komunistycznego Wojska Polskiego zbiegł stamtąd i związał się na nowo z narodowym podziemiem. Uczestniczył w licznych akcjach, siejąc postrach wśród komunistów i ludzi usłużnych wobec „ludowej władzy”. Był przeciwnikiem ujawniania struktur podziemia, stał twardo na stanowisku walki do końca, aż do zwycięstwa lub śmierci. Jego energia, zaangażowanie i poświęcenie prędko zjednały mu sympatię ludności północnego Mazowsza. Posiadał wybitne cechy przywódcze, należał do najlepszych dowódców terenowych XVI Okręgu NZW. Przywiązywał wagę do uświadamiania ludności cywilnej zagrożenia płynącego ze strony komunizmu — do legendy przeszła jego akcja na stacji kolejowej w Gołotczyźnie, gdy zatrzymał pociąg w celu wygłoszenia przemówienia do pasażerów. Mimo rozbicia większości struktur podziemia „Rój” i jego podkomendni stanowili jednych z ostatnich żołnierzy II Rzeczpospolitej, w 1950 r. skutecznie siejących postrach wśród komunistów.\nUrząd Bezpieczeństwa za pośrednictwem agentury prowadził jednak działania rozpracowujące „Roja” na coraz większą skalę. Zadenuncjowany poległ wraz z Bronisławem Gniazdowskim ps. „Mazur” 14 IV 1951 r. Do akcji skierowanej przeciwko dwóm partyzantom użyto aż 300 żołnierzy KBW i funkcjonariuszy UB.\nRota przysięgi obowiązującej w Narodowym Zjednoczeniu Wojskowym: Walkę o Wielką Polskę uważam za największy swój obowiązek. Wstępując w szeregi Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, mam szczerą i nieprzymuszoną wolę. Wpierw zginę, aniżeli zdradzę. Przysięgam Panu Bogu Wszechmogącemu w Trójcy Świętej Jedynemu, że wiernie będę walczył o niepodległość Polski. Rozkazu Wodza Naczelnego oraz wszystkich innych przełożonych będę słuchał i posłusznie wykonywał. Tak mi dopomóż Bóg i Ty Królowo Korony Polskiej.\nCo kierowało tymi ludźmi, pochodzącymi często z różnych środowisk i mających różne poglądy polityczne, aby prowadzić walkę w niesprzyjających warunkach i kontynuować ją mimo nowej sowieckiej okupacji? Przysięgi konspiracyjne były ważnym, choć prawdopodobnie nie jedynym motorem ich działania. Było to raczej zwieńczenie patriotycznego wychowania w domu rodzinnym, szkole i wojsku, przede wszystkim zaś był to efekt poczucia obowiązku wobec ojczyzny, patriotyzmu rozumianego jako stała wola służenia krajowi niezależnie od towarzyszących temu okoliczności. W chwili pokoju ludzie ci stanowiliby elitę kraju pracującą nad rozwojem społecznym i gospodarczym. Tak jednak Opatrzność zrządziła, że ich udziałem stała się wojna aż do samego kresu. Z zadania swego wywiązali się tak, jak potrafili najlepiej. Chwała zwyciężonym!\nPieśń Oddziału NSZ „Cichego”\nNiejednemu wyrwie się westchnienie, Maszerują, taka ich dola.\nTeraz za drugiego okupanta Jeszcze nam nie oschła jedna krew.\nZa Sybir, za Katyń, za mękę, za krew Zapłaci Cichego piechota,\n(Przedruk za: Piosenki partyzanckie NSZ, zebrał S. Jaworski, „Zeszyty do Historii Narodowych Sił Zbrojnych” (1990) z. 5, s. 135)\nTekst opublikowano w kwartalniku „Cywilizacja. O Nauce, Moralności, Sztuce i Religii”, nr 67/2018. Udostępniamy za uprzejmą zgodą autora oraz redakcji.