Pracownia Konserwatorska ART-RENO\nZałożyciel Pracowni ART-RENO\nPracownia Konserwatorska „ART–RENO” działająca od wielu lat na krajowym i zagranicznym rynku konserwacji mebli, systematycznie powiększa ilość uratowanych przed zniszczeniem zabytków, przywracając im pierwotną świetność. Zespół naszych doświadczonych i wysoko wykwalifikowanych specjalistów wykonuje pełny zakres prac konserwatorskich.\nZajmujemy się również kompleksową konserwacją ołtarzy i wnętrz sakralnych.\nNasza oferta to nie tylko renowacja i sprzedaż antyków - obejmuje także aranżację wnętrz (koncepcja, projekt, realizacja) w wybranej przez Państwa stylistyce.\nWykonujemy stylizowane zabudowy bibliotek, gabinetów, kuchni, wnętrz komercyjnych i użyteczności publicznych, od neogotyckich po neoklasyczne, empirowe, modernistyczne oraz orientalne.\nCzęsto współpracujemy też z projektantami wnętrz.\nProwadzimy sprzedaż antyków: w skład naszej szerokiej oferty przedmiotów antycznych wchodzą meble, zegary, obrazy i grafiki i rzeźby, lampy. W „ART – RENO” można znaleźć meble i antyki w stylach: renesansowym, barokowym, Empire, Ludwik XV, Biedermeier, Ludwik Filip, Secesja, Art Deco oraz Eklektyzm.\nSerdecznie zapraszamy do odwiedzenia ekspozycji w dwóch naszych siedzibach, gdzie można obejrzeć antyki, które mamy w sprzedaży:\nSalony wystawiennicze mebli antycznych pracowni Art-Reno\nKorzystając z starych technik artystycznych pragniemy zachować elementy historii zbierając narzędzia, przedmioty używane przez naszych przodków w stolarstwie, snycerstwie, tokarstwie i wielu innych często już zapomnianych zawodach.\nEksponaty można zobaczyć w Kompleksie Zamkowym w Muzeum Rzemiosła Artystycznego i dawnej sztuki użytkowej.\nFragment wywiadu z Rajnerem Smolorzem\nWywiad opublikowano w czasopiśmie "Prestiż"\nMistrzu, niektórzy twierdzą, że konserwacja czy restauracja zabytkowych przedmiotów i obiektów to tajemna wiedza. Ile w tym prawdy, ile magii sztuki i sztuki prawdziwej, ile rzeczywistości?\nW samym pojęciu mebla antycznego czy zabytkowego obiektu już można doszukać się tajemnicy. Tajemnicy czasu, z którego pochodzi, czasu, który się odtwarza, trendów i mód w nim wtedy obowiązujących, a przenoszonych we współczesność – a także tajemnicy mentalności ludzi, rzemieślników i artystów związanych z epoką, w której tworzyli swe dzieła. Doszukanie się w tej mozaice właściwej prawdy jest sztuką samą w sobie i dopiero jej poznanie gwarantuje rzetelność odtworzenia, o którą zabiega dzisiejszy konserwator. Czasy się zmieniają, wartości użytkowe przedmiotów również: zmieniają się ich formy i kształty – tak jak przemijają ludzie, ale sens naszej pracy polega na tym, aby je zachować bez współczesnych akcentów, w „oryginale”. Ot, cała tajemnica, prawie cała, bo...\n...bo Mistrza poznaje się po dziele?\nNie każdemu jest pisane mistrzostwo przez duże M, mimo fenomenalnych zdolności.\nPasji. To słowo zamyka krąg uzdolnień, wiedzy, cierpliwości i pracy w tym zawodzie, dziś już unikatowym, a jakże pięknym i satysfakcjonującym, pasjonującym...\nDlatego mówi się o Panu jako o człowieku z pasją.\nGdyby nie ona, nieokiełzana namiętność i wrażliwość formy, nie tkwiłbym w konserwacji obiektów zabytkowych i mebli wnętrz ponad dwadzieścia kilka lat, w zawodzie w którym czuję się jak ryba w wodzie i muszę przyznać nieskromnie – odnoszę sukcesy.\nW tej branży liczą się nieliczni?\nA to dlatego, że w niej nie chodzi tylko o tzw. kasę, czy przede wszystkim o „robienie kasy”. Tu liczy się serce w praktyce. Dosłownie. Ja przecież nie od razu odkryłem swe artystyczne zdolności. Nie od razu zostałem mistrzem snycerstwa, intarsji, stolarstwa. Miłość w zawodzie poznaje się dopiero w trakcie jego uprawiania, tak jak niekiedy w małżeństwie, które nie zawsze jest przecież miłością od pierwszego wejrzenia. Przyjemność odkryta w zamiłowaniu do formy, do architektury jest czasem tak pociągająca, że zamienia się w życiową pasję, od której nie da się chyba już odejść...\n..., zwłaszcza że dziś jest Pan też menedżerem i producentem, także z pasją?\nJeśli ludzie tak to odbierają, to więcej jak dobrze, bo chcą współpracować, spodziewając się wspólnego sukcesu.\nSukces ma czasem wielu ojców, ale przecież Pan jest typowym jedynakiem – samoukiem w nietypowej branży!\nPowiedzieć, że dochodziłem do niego na luzie – to za mało, że ciężką pracą – to za dużo. Niemniej faktem jest, ze umiejętności zawodowe nabywane z biegiem lat, wchłaniana literatura, przyswajanie języków obcych – to schody, które niejednokrotnie przeskakiwałem w biegu po kilka naraz, aby zdążyć przed czasem.\nA może i przed innymi, przed konkurencją?\nAmbicja stworzenia pracowni na europejskim poziomie popychała mnie do wysiłku odskoczenia od znanych mi zawodników na kilka długości.\nPańskimi klientami są znawcy, którzy szukają np. „duszy” w restaurowanym meblu?\nRóżnie z tym bywa, są i indolenci, różne są także motywy jednych i drugich. Klient zawsze jest jednak „naszym panem” i należy go traktować co najmniej z wyrozumiałością. Jeśli zaś pojawi się już rodzynek z wiedzą, to przyjemności są po obu stronach. Środowisko fachowców rozpoznaje się wzajemnie po owocach swej pracy i nie znosi dyletantów, o hochsztaplerach nie wspominając, nie musi więc prawić sobie wzajemnych komplementów. Zna się doskonale, w kraju i na świecie. Trudno więc w tym biznesie o nieoczekiwane niespodzianki.\nPańska droga do dzisiejszej pozycji nie była jednak usłana różami.\nNiezupełnie. Sam przecież zawiesiłem studia i wyjechałem za granicę, gdzie w branży przepracowałem dobrych parę lat. Tam też poczułem wiatr w plecy. Tzw. Zachód, cokolwiek by o nim myśleć i mówić, dodawał europejskiego szlifu i podstawy do innego podejścia do pracy, do zawodu, który, jak się okazało, miał być moim wymarzonym – tym wyśnionym i ukochanym.\nA jednak wrócił Pan do kraju.\nW tym właśnie rzecz i sedno sukcesu. Polska bowiem okazała się tym moim miejscem na ziemi. Po powrocie z zagranicy uzupełniałem wiedzę poprzez zdobywanie kolejnych stopni wtajemniczenia, przeszedłem poprzez poznańskie kursy rzemiosła, podyplomowe zielonogórskie, ale już z uprawnieniami konserwatora, bez których pozyskiwanie zleceń z instytucji państwowych czy społecznych było w tamtych czasach, a były to lata 1985-86, tylko marzeniem.\nKursy i uprawnienia w tym zawodzie to jednak nie wszystko.\nRzeczywiście, nie wszystko. Musiałem zdobywać wiedzę fachowa w drodze żmudnych poszukiwań, źródeł przedmiotowych i stosownej literatury. Kiedy wystartowałem do konkursu rzeczoznawcy i przedstawiłem swe praktyczne osiągnięcia, zdumienie krajowego generalnego konserwatora było tak duże, że zjechała odpowiednia komisja, zawodowców z prawdziwego zdarzenia, aby przyjrzeć się Smolorzowi bliżej, czy aby ten „śląski synek” nie nadużywa zaufania do „papierów”, którymi się przedstawia. Ba, czy nie jest hochsztaplerem światowej klasy. Ministerstwo zachodziło w głowę – skąd, gdzie, po co?\nA w Pana odczuciu eksperci mieli już do czynienia z pierwszą ligą. Czyż nie tak?\nKażdemu artyście, nawet najskromniejszemu chodzi o image, kiedy jednak jest pewny swego, to omijają go rozczarowania.\nI to był ten milowy krok w karierze?\nRaczej kroczek, gdyż w owym czasie nie istniał jeszcze w Polsce na studiach wyższych na wydziałach konserwacji zabytków kierunek meblarski. Dziś z całą znajomością rzeczy i odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że kolekcjonerstwo meblarstwa było wtedy co najmniej zaniedbywane. Prawdziwy biznes kręcił się wokół grafiki, malarstwa, brązu, porcelany i rzeźby. Meblarstwo kulało. W swej pracy musiałem podpierać się literaturą. Moje zbiory sięgnęły 6000 wolumenów, w różnych językach, na których bazuję do dzisiaj. Ta biblioteka, której zazdroszczą wysublimowani artyści w zawodzie, jest moim oczkiem w głowie. Znaleźć w niej można o meblarstwie właściwie wszystko. Jest to zbiór, na którym opieram swoje doświadczenie, zbiór europejskiej ebenistyki, fachowej literatury na temat wnętrz, meblarstwa i całej ich historii. Nasze polskie źródła na ten temat są ograniczone i sprowadzają się właściwie do kilku opracowań Gotwickiej, Maszkowskiej, Siennickiego, Setkowicza, Swaczyny, Betlejewskiej. Nawet „Z dziejów polskiego meblarstwa okresu Oświecenia” autorstwa Bożeny Maszkowskiej, jakkolwiek jest to poważna poważna praca naukowa, stanowi zaledwie szczątkowe informacje dla potrzeb konserwatorskich. Dlatego moje zbiory są nieocenione nie tylko dla fachowców, ale i dla szerszego kręgu zainteresowanych pogłębianiem ogólnej, arcyciekawej wiedzy związane z meblarstwem europejskim. Można w nich znaleźć prawie wszystko o ebenistach danego okresu, dowiedzieć się o snycerstwie, inkrustacji, intarsji. Na tyle, aby nie czuć się zagubionym w tym cudownym świecie.\nPańska obszerna wiedza w tych dziedzinach, zdobyta indywidualnym tokiem samodzielnego dokształcania się, może powalić autorytet niejednego profesora.\nNa pewno nie na kolana, ale specjalistów z dziedziny, którą uprawiam, można policzyć na palcach.\nJednej czy obu rąk? Gdyby Panu okazano do ekspertyzy wyjątkowy antyk...?\nRozpoznałbym go i ocenił z pewnością do 99 proc. - i z okresu, i z proweniencji.\nZ proweniencją jest pewnie więcej kłopotów.\nIstotnie, w ciągu lat działało wiele pracowni mistrzów, ale i pomniejszych twórców, pojawiały się więc i prace niedoścignione w swej mistrzowskiej klasie, ale i prace uczniów. Dlatego przy ocenie obiektu trzeba sięgnąć do wszystkich znanych sobie arkanów sztuki i wiedzy, gdyż pomyłka grozi...\nNie wypada zaprzeczać, choć zawsze można się bronić. Trudne do oceny są prace z okresów przejściowych. Już, dla przykładu, zaczynał się klasycyzm, a nauczyciele jeszcze byli przyzwyczajeni do baroku. Rzemieślnik tego okresu pod okiem i wpływem swej kadry utrzymywał formy barokowe, ale z klasycystycznymi dekoracjami. Dlatego zdarza się, że meble trzymają się kształtu baroku, ale z nowymi formami dekoracji.\nPańska pracownia zachwyca i zdumiewa, rozmiarem i bogactwem form oraz liczbą eksponatów, oczarowuje i stawia pytania. Gabinety, biblioteki, biurka, komody, konsole, lustra, kredensy, sekretery – setki, jeśli nie tysiące eksponatów! Czy jest Pan numerem „jeden” w branży?\nNa takie pytanie nie ma właściwej odpowiedzi, z kilku powodów. Niemniej w Polsce, jak sądzę, jestem jednym z większych.\nSkromność to też zaleta tuzów, a fakty są takie, jakie są. Pańska Pracownia „ART-RENO” działająca od kilkunastu lat na krajowym i zagranicznym rynku konserwacji mebli, daleko w tyle pozostawiła konkurentów, systematycznie powiększając liczbę uratowanych przed zniszczeniem zabytków, przywracając im pierwotną świetność. Ale przecież zajmuje się nie tylko konserwacją.\nW tej branży nie sposób zajmować się tylko konserwacją. Od wielu już lat dotarłem do poziomu, który pozwala na zajęcie się równie trudną sztuką reprodukcji, która polega na tym, aby nowy obiekt dorównywał oryginałowi, a nawet był lepszy.\nNie rozmawiamy przypadkiem o falsyfikatach?\nMiędzy falsyfikatem a reprodukcją istnieje duża przestrzeń. Można ja zatuszować, wykonując replikę ze starych materiałów. Proceder falsyfikacji istnieje nie od dziś, niestety, na całym świecie. U nas, w kraju, bronimy się sygnowaniem kopii, jakkolwiek nie jesteśmy w stanie śledzić ich dalszych losów. Są one bez wątpienia łakomym kąskiem w obrocie międzynarodowych grup przestępczych, które na bazie doskonałości replik tworzą fortuny. Przykre to zjawisko w sztuce, ale jak się okazuje, prawdziwe do bólu.\nNiemniej rynek antykwaryczny jest w dobrej formie.\nO nie, dziś antykwariusze i konserwatorzy w Polsce, w porównaniu do złotych czasów po 1989 roku, klepią biedę...\nMoże nie jest to ubóstwo, ale nawet takie jak moje pracownie sięgnęły zdecydowanie po uruchomianie innych kierunków, stricte produkcyjnych. Ja, jako że nie chciałem wyjść poza artystyczną branżę, zdecydowałem się na kompleksowe wyposażenie i rekonstrukcję wnętrz w różnych stylach oraz ich aranżację w całościowym ujęciu, tj. Koncepcję, projekt i realizację w wybranej stylistyce. Tworzone na indywidualne zamówienia zabudowy neobarokowe, neoklasycystyczne czy neobarokowe i neorenesansowe meble, wspaniałe gabinety wykonane tradycyjnymi metodami, ale ręcznie, prostymi narzędziami z oryginalnych surowców, kryją niekiedy i niespodzianki, jak za lat swoich pierwowzorów. Tajemne przejścia i skrytki, zakamuflowane mechanizmy osłaniające tajemnice alkowy dostarczają przeżyć, które trudno znaleźć w seryjnej produkcyjnej sztampie. Przez ostatnie dziesięć lat wykonałem na rynki zachodnie 25 takich obiektów, w kraju około 7-8, ale w każdym z nich zabiegałem o ich „duszę”. Czuję się niewolnikiem formy antycznej.\nO duszę, czyli o co?\nNie sztuką jest konserwować obiekt niszcząc jego powierzchnię przy odświeżaniu. Tylko znawcy wiedzą, o co chodzi w tej profesji, a chodzi o konserwację zachowawczą ze starymi śladami i patyną, chodzi o zachowanie duszy obiektu.\nKonserwować duszę? Czy nie za dużo w tym magii?\nTo rzeczywiście słaby punkt w edukacji i nie za bardzo można doczytać się o niej w uznanych publikacjach, ale ona istnieje w praktyce konserwatorskiej. Dusza to ta patyna, ten czas zamknięty w odtwarzanym czy konserwowanym obiekcie, te – czasem – setki lat używalności, i te wszystkie historie, które obiekt pamięta. Czy to nie nadzwyczajne? Nasi muzealnicy na szczęście czują te tematy i konserwacja ma tam zachowawczy charakter.\nIstnieją pewne różne szkoły w tej materii?\nW zasadzie dwie. Albo się dobiera idealnie brakujące kawałki i reperuje uszkodzenia, albo dopasowuje drewnopodobne z odpowiednim uwypukleniem wstawek. I tylko te dwie szkoły są do zaakceptowania. Antyk bez zachowanej na nim patyny jest nadal obiektem zabytkowym, ale o zubożałej spuściźnie historycznej, a niestety, u nas nie edukuje się w tej materii, a przynajmniej zaniedbuje restaurację oraz – takie odnoszę wrażenie – kolekcjonerstwo.\nCo jest zatem antykiem w Pańskiej interpretacji?\nW szerszym, potocznym ujęciu to spuścizna po poprzednich pokoleniach, przedmioty i rzeczy po naszych pradziadach. Nie wszystko, co stare, jest jednak zabytkiem. Antyk to przedmiot wykonany przez rzemieślników, świetnych artystów, gdzie zachowuje się przekaz okresu, trendów, rękodzielnictwa oraz formy. Byle jaka skrzynia sprzed lat, zbita z kilku desek gdzieś na prowincji w XVIII wieku nie może przecież mieć...\nBo dusza nie ma definicji. Zabytkowy obiekt ją ma, albo nie – i na tym polega jego uroda. A jeśli już antyk ma duszę, to należy ją zachować dla przyszłych pokoleń, bo także na tym polega zadanie konserwatorów.\nWspomnieliśmy w tej rozmowie o szkołach w konserwacji jako metodach, ale czy nie kusi Pana taki ogólny design dla Pańskiej działalności: „Szkoła Mistrza Rajnera”, Rajnera Smolorza? Historia uczy, że mistrzostwo wymaga uczniów. Czy, za wzorem słynnych i zasłużonych dla światowej kultury i sztuki mistrzów o uznanych nazwiskach, nie nadszedł już czas na taką szkołę?\nOna już jest. Od dwudziestu lat kształcę doborową kadrę rzemieślników-artystów, którzy np. W rękodziele są w stanie wykonać każdy przedmiot na najwyższym poziomie. Cyzelowanie brązu, inkrustacja, intarsja, rzeźba to dziedziny opanowane przez nich do doskonałości. Co więcej, kupując ruiny starego zamczyska w Tarnowicach Starych na Śląsku, nosiłem się z zamiarem utworzenia „Letnich Warsztatów Artystycznych” dla młodych adeptów sztuk wyzwolonych ze wskazanie np. Na naukę snycerstwa, intarsji i pozłotnictwa. W ramach tego rodzaju zajęć myślałem też o tzw. trudnej młodzieży, niejednokrotnie szalenie uzdolnionej, a akurat z różnych powodów zagubionej i niedocenianej.\nZamek i jego podgrodzie w Pańskim projekcie to prawie bajkowa historia, wymaga więc osobnego rozdziału w tym wywiadzie, ale dokończmy sprawę „Szkoły Mistrza Rajnera”, bo doprowadzona do perfekcji praca przy takim czy innym dziele to jedno, a podpisywanie jej signum Rajnera Smolorza to – druga strona tego samego medalu.\nJuż od dłuższego czasu poważniejsze prace – a sądzę, że tak ad hoc nie pomylę się w ocenie, jeśli doliczę się kilku tysięcy – sygnuję pieczęcią, która jest charakteryzującym je znakiem rozpoznawczym. Trudno bowiem byłoby „ocechować” znakiem firmowym te pozostałe parutysięczne, które przeszły przez moje ręce. Generalnie w konserwowanym dziele można rozpoznać charakter szkoły, mimo że obowiązują receptury, od których nie da się zbyt daleko uciec dla dobra przedmiotu, ale już w naszych całościowych produkcjach ogólną projekcję – aby nie powiedzieć, rękę Mistrza – widać „jak na dłoni”.\nZnany jest Pan ze swego społecznikowskiego podejścia do życia. Czy znakiem tego spojrzenia jest, jak fama głosi, chęć przekształcenia firmy w spółkę akcyjną z rozpisaniem akcji dla swych uczniów-pracowników? Byłby to gest potwierdzający, że Mistrz i szkoła to jedno?\nNoszę się z takim zamiarem. Umiejętności zawodowe moich pracowników są na takim poziomie, że każdy z nich mógłby założyć samodzielną firmę, a za granicą znalazłby pracę w renomowanych pracowniach z pocałowaniem ręki, dlatego choćby z tych oczywistych powodów dbam o nich jak przystoi Mistrzowi opiekującemu się swoimi uczniami. Ich utrata byłaby niepowetowaną stratą dla polskiego konserwatorstwa i kolekcjonerstwa, gdyż są doskonale przygotowani do przekazywania swej zawodowej wiedzy następcom w tej trudnej, ale absorbującej pracy. My, w Polsce, nie możemy powtórzyć błędów europejskich krajów, gdzie rzemieślników trzeba dziś szukać ze świecą, o szewcach nie wspominając. Dochodzenie do świetności w tym zawodzie – ta mozolna, czasami żmudna „dłubanina” - studzi nieco zapał początkujących w profesji, ale sztuka ta po latach odwzajemnia się jej adeptom swą satysfakcją. Gdy się już wie, jak chwycić za dłuto, właściwie spojrzeć na, wydawałoby się zwykły kawałek drewna, i wie , jak go ułożyć, jak przyciąć – to frajdę z tej wiedzy można przyrównać do... narkotyku. Dobór odpowiedniego materiału to też wyższa szkoła jazdy. Współczesna technologia i chemia przychodzi oczywiście w sukurs tym pracom, ale, ale ręka i oko plus wiedza – przede wszystkim. Reasumując, jesteśmy znani w świecie, a w Europie szczególnie, dlatego dbałość o polską szkołę, o podtrzymywanie tradycji konserwatorstwa, uważam za swój obowiązek, zwłaszcza że np. w Europie Zachodniej pracowni tej miary co w Polsce, jest niewiele. Z reguły są to małe warsztaty ze względu na duże koszty utrzymania, bo wbrew powszechnej opinii, konserwacja zabytków jest mało dochodowym „interesem”, a już z pewnością nie jest to wielki biznes.\nDlatego Pańska pracownia jest wszechstronna.\nSą pewne nisze do zagospodarowania, choćby konserwacja obiektów sakralnych, i na tym polu, i na tym polu, przyznaję, także odnosimy sukcesy. Wielkie sprawy, wielkie rekonstrukcje i wielka satysfakcja. Ostatnia z nich to rekonstrukcja we Wrocławiu obok katedry w kościele Michała Archanioła, całkowita rekonstrukcja prezbiterium z ołtarzem neogotyckim wysokim na 16m, obrazy, rzeźby, wszystko. Dech zapiera.\nNo tak, korpusy karoc Jana III Sobieskiego.\nKról Sobieski jest Panu szczególnie bliski, prawda?\nZaprzyjaźniłem się wielce z Jego Wysokością podczas grania z nim w teatrze...\nO tym może za chwilę, ale porozmawiajmy o malarstwie sztalugowym.\nTo wysoka szkoła jazdy. W kraju mamy świetnych specjalistów, dobre szkoły i bez właściwych studiów na tym polu, jest się bez szans, dlatego omijam je w swojej działalności. Amatorstwo w tej dziedzinie doprowadziłoby do niszczenia dzieł sztuki.\nWychodzi Pan z założenia, że dobry obraz jęczałby z bólu przy konserwacji przez kiepską rękę?\nZajmuje się Pan meblami, a meble dobrych ebenistów osiągają dziś kolosalne ceny. Po kilkaset tysięcy euro.\nDzisiaj dobry mebel jest ceniony w świecie i hołubiony, a w kraju też już doceniany, chociaż znacznie przetrzebiony. Dwadzieścia lat temu Niemcy i Holendrzy wywozili co lepsze obiekty bez większych przeszkód, bo po wojnie ceniono u nas malarstwo, srebro, porcelanę czy szkło w dobrym wydaniu, a mebel był trochę ubogim, niedowartościowanym krewnym. Obecnie na rynku jest go brak. Poszukujemy więc wartościowych mebli na zagranicznych aukcjach i z powrotem sprowadzamy do kraju.\nHandel antykami, meblami z historią na większą skalę – to jeszcze dobry interes?\nW międzynarodowej skali zastopowały go terrorystyczne ataki zapoczątkowane 11 września. Aż trudno uwierzyć, jak tego rodzaju wydarzenia mogły hossę zamienić w rynkową bessę, a jednak to najprawdziwsza z prawd. Swego czasu przywoziłem do Polski jednorazowo miesięcznie do 50 mebli do konserwacji i żyło nam się zacnie. Zamach 11 września cały dotychczasowy rynek antykwaryczny zburzył wraz z wieżami. Amerykanie przestali jeździć do Europy, a przecież pierwszoplanowym centrum handlowym w tym interesie jest Nowy Jork, handel z Francuzami, Holendrami, Niemcami, Belgami osłabł i podnieść się nie może. Właściwie, sprawa na poważniejszą skalę chyba zakończyła się bezpowrotnie.\nCzy dlatego zdecydował się Pan zająć, niejako w uzupełnieniu tej luki, także wyposażaniem wnętrz hotelowych i architekturą ogrodową?\nGdzie Rzym, gdzie Krym – można by odpowiedzieć, ale dobrze prowadzone gospodarstwo jest jak stół na solidnych nogach. Gdy kuleje, to i potrawy mniej smakują.\nA więc Mistrz jest też menedżerem! Czy dlatego pozwala odnaleźć się w męskim zawodzie... artystycznie uzdolnionym kobietom?\nKobieca ręka i szczególne predyspozycje pań lepiej sprawdzają się w pewnych specjalnościach, zwłaszcza tam, gdzie króluje cierpliwość i solidność. np. w pozłotnictwie czy politurowaniu. W lustrzanej powierzchni nietrudno np. odróżnić płeć artystki zniewolonej mozołem swej pracy,a jednak doprowadzonej do doskonałości. Poza tym, tyle się mówi o równouprawnieniu...\nRozluźniliśmy się chyba nieco w tym wywiadzie, może dlatego, że rozmawiamy wygodnie usadowieni w, bodajże meblach „kolonialnych”? Specjalizuje się Pan w nich?\nW większości są to kopie mebli angielskich z późnego okresu gregoriańskiego według projektów Thomasa Chippendale'a i Georgesa Hepplewhite'a, stanowiących kanon sztuki meblarskiej, ale oczywiście nie tylko, gdyż kształty mebli inspirowane są także motywami zaczerpniętymi z form barokowych, gotyckich i innych, nawet chińskich. Ich walory estetyczne idą w parze z użytkowymi, gdyż współczesny rynek nie wybaczyłby braku tej symbiozy.\nZ Pańską znajomością rzeczy trudno pewnie o niespodzianki w tym zawodzie.\nW zawodzie raczej nie, ale w meblach tak. Meble i ich swoiste smaczki intrygują. Niejednokrotnie znajdowaliśmy w nich przedziwne skrytki. Zakamuflowane przed nieprofesjonalistą – nie do odnalezienia przez przypadkowego użytkownika. Mam np. znalezione w sekreterze dokumenty, w oparciu o które można odtworzyć życie gospodarcze epoki, z której pochodzi mebel, mam pieniądze, listy, także intymne, przeróżne ciekawe precjoza.\nWkraczamy w coraz bardziej nieznane światy okryte aurą tajemnicy, może więc Mistrz zechciałby odkryć nieco więcej kart, bo jak wieść gminna niesie, jest Mistrz Panem na Zamczysku w Starych Tarnowicach na Śląsku.\nW każdym razie już nie na jego ruinach, ale o tym i o innych planach porozmawiajmy może u Wrochema, w gospodzie jego imienia, bo był to Pan nad Pany, Rycerz nad Rycerzami, szanowany na Śląsku wielce i znany nie tylko ze swych miłosnych przygód. A są to historie nie z tej ziemi, zapewniam. Zapraszam przeto.


Swagat Indian Restaurant, Alessandria - recenzje restauracji - TripAdvisor\n5-gwiazdkowe hotele - Alessandria\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Swagat Indian Restaurant\nAtrakcje w pobliżu obiektu Swagat Indian Restaurant\nNr 9 wśród 279 Restauracje w lokalizacji Alessandria\n$$ - $$$Indyjska, Międzynarodowa, Miejsce przyjazne dla wegetarian\nVia Andrea Vochieri 108, 15121, Alessandria, Włochy\nIndyjska, Międzynarodowa, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Opcje dla wegan, Posiłki bezglutenowe\nDoskonałe jedzenie. Przyjazny i pomocny personel. Doskonała lokalizacja. Wszyscy byliśmy bardzo zadowoleni z naszych posiłków. Wszystko było najwyższej jakości. Ceny są dobre za około 20 euro za osobę. Gorąco polecam, będziemy z powrotem bardzo szybko\nSpędziliśmy Walentynki w tym piękna restauracja. Ogólnie rzecz biorąc kolacja była bardzo dobra, bardzo smaczne, a także obsługa była miła. Pracownicy mówili po angielsku i menu w języku angielskim również było dostępne. Jednak przystawek nie polecam, ponieważ większość z nich są smażone i bardzo ciężkie....Uważać gdzie można usiąść, w przeciwnym razie może zaślepionym przez discolight.Więcej\nNajlepsze indyjskie jedzenie, jakie jadłem od dłuższego czasu.\nna noc w Alessandria. Wybraliśmy się na ocenę Trip Advisor i był to nr 5 restauracji w mieście. Nie powinno być żadnego 1 jeśli lubisz indyjskie jedzenie. Fantastyczny wieczór, atmosfera i jedzenie. Duży wybór dań z kurczaka próbowaliśmy Tikka i kurczak Biryani nie mógł coraz...lepiej dania wraz z czosnkiem nan. W samosa na początek była również doskonała. Kelnerzy mówią dobrze po angielsku, co jest plusem.Więcej\nJadłem w wielu restauracjach indyjskich za granicą. Zazwyczaj menu w formie bufetu więc można zobaczyć jedzenie i wybrać. Ponadto, Pitta był ciągle serwowane. Tutaj menu a la carte i to nie jest łatwe do wyboru. Pitta serwowane jest na zamówienie. Zatwierdza wegańskie propozycji.\nJadłem w restauracji indyjskich w ciągu ostatnich 40 lat głównie w Wielkiej Brytanii. Jeśli ci ludzie sprzedawanych w Wielkiej Brytanii będą się do ocen boję się. Okolica jest przyjemna, ale nie indyjskie wiem i nie warte swojej ceny.\nPobliskie hoteleZobacz wszystkie 13 hoteli w Alessandria\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Swagat Indian Restaurant.\nWysokie krzesła, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Bar, Wino i piwo, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Na wynos, Rezerwacje, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Telewizja, Płatność kartą kredytową\nAdres: Via Andrea Vochieri 108, 15121, Alessandria, Włochy\nNumer telefonu: +39 0131 55752


1991 | Psychosonda\nDla tych, którzy znają wczesne płyty kultowego Izraela, czwarty album „1991” będzie naprawdę sporym zaskoczeniem: zarówno w warstwie kompozycyjnej, brzmieniowej i szerzej - stylistycznej.\nO ile wcześniejsze natchnione płyty prezentowały dość „ugrzecznione” (ale i niezwykle przy tym urocze) brzmienie reggae, to na „1991” ekipa Brylewskiego i Malejonka oddała się prawdziwemu muzycznemu szaleństwu, mieszając zgrabnie reggae z hip-hopem, dubem czy psychodelizującymi elementami. Najlepszym przykładem tej wybuchowej mieszanki może być otwierający płytę „Ride on”. Z kolei bujający „Live to Love” to reggae z elementami dubu z przebojowo zaśpiewanym motywem przewodnim i okraszonym „bulgocącymi psychodelikami”. Super.\nSkąd taka wolta stylistyczna? Płyta została nagrana w Londynie w studiu Ariwa należącym do gujańskiego producenta Mad Professora (znany producent remiksów, w portfolio współpraca m.in. z Massive Attack, Sade oraz klasycznymi przedstawicielami sceny reggae i dub).\nWracamy na płytę. Wyróżnia się z pewnością rockujący i piosenkowy „Hard To Say”, gdzie dęciaki przygrywają rześkie motywy na tle rytmicznych gitar. Bardziej klasyczne reggae otrzymujemy z kolei w przedostatnim na pierwszej stronie, beztrosko bujającym „Leave me Alone”. Druga strona równo trzyma poziom, dęciaki w najlepsze przeplatują się z „kwaśnymi ulepszaczami dźwięku” ("Brothers"), hip-hopowo robi się w „I don’t Wanna Get Stuck”, a utwór „Progres” emanuje punkową wręcz energią.\nTo nie jest płyta bazująca na sentymentach. To prawdziwy eksperyment ekipy Roberta Brylewskiego i Darka Malejonka, wzbogacony o jazzujace dźwięki Włodka Kiniorskiego (zresztą tak o tych nagraniach wyrażali się twórcy). W istocie wyprzedził swój czas.\nTo nie pierwsze wydanie ‚„1991”. Tym razem Manufaktura Legenda wypuściła album na żółtym winylu, dodając do środka insert z tłumaczeniami tekstów i zdjęciami. Wielkim plusem wydawnictwa jest bardzo wyraziste brzmienie z powalającą wręcz dynamiką. Sama muzyka jest gęsta i bogato zaaranżowana, a dzięki świetnemu masteringowi i pierwotnej produkcji wszystko gra niezwykle przekonująco i świeżo. Puściłem ostatnio osobie, która była zupełnie nieobeznana z winylami, właśnie ten album, i mój gość nie mógł uwierzyć, że tak czysto i selektywnie (a przy tym ciepło i przyjemnie) potrafi zagrać muzyka z płyty analogowej.\nWażne to wznowienie, w które warto się zaopatrzyć: zarówno w kontekście historycznym, jak i po prostu świetnie nagranej i kapitalnie brzmiącej muzyki.\nWydanie: Manufaktura Legenda\nPiotr Trybusz - A Typical Story of an Average Hero\nID - Twoja Twarz\n.Wavs - .Wavs\nPejzaż - Blues


Polskie pomorze – najcudowniejszym miejscem na wakacje | Podróże życia\nObecnie istnieje nieskończoną ilość miejsc urlopowych. Możemy pojechać na antypody obcować z kojotami – loty międzykontynentalne są bowiem coraz mniej kosztowne. Jeżeli chcemy zwiedzać interesujące budowle, wybierzmy jedną z cudownych, europejskich metropolii na nasz wyjazd. Może ciekawi nas pobyt na łonie przyrody? Bieszczady czekają na turystów spragnionych ekstremalnych wrażeń. Jeśli jednak pragniesz miło spędzić czas nad morzem, udaj się do malowniczej krainy usytuowanej nad Bałtykiem – domki letniskowe Rewal zapraszają.\nJeżeli jesteś turystką, która od wakacyjnego wypoczynku oczekuje wyłącznie spokoju i naładowania baterii na następny rok, bałtyckie morze jest najlepszym regionem dla ciebie. Niemalże gwarantowana pogoda, bowiem już od paru lat temperatura w wakacje nas rozpieszcza, deszcze są nieczęste, a upał czasem dorównuje temu odczuwanemu w tropikalnych kurortach. Cudowna woda, gdyż Bałtyk słynie z urozmaiconych prądów morskich – czasem cieszy nas ciepła temperatura, innym razem nadchodzi zimny front znad Skandynawii, z towarzyszącą mu rześką bryzą, kojącą nasze spieczone ciała www.ruszajwpolske.pl – ciekawa strona o miejscach na wakacje w Polsce, sprawdź bazę noclegową w Rewalu.. Pyszne jedzenie – jak to nad morzem. Praktycznie w każdej restauracji będziemy mogli skosztować dopiero co złowionej ryby. A przyjazne warunki zakwaterowania mamy gwarantowane – jeżeli interesują cię domki letniskowe Rewal ma w zanadrzu mnóstwo propozycji.\nJednak jak najsprawniej zorganizować wycieczkę? Oczywiście na początku trzeba wybrać miejsce i odpowiedni termin, oraz oczywiście zarezerwować urlop w pracy. Jeżeli te formalności mamy już za sobą, zastanówmy się nad typem transportu. Jeżeli mamy własny pojazd, warto nim się wybrać. Bowiem droga może zmniejszyć się za jego pomocą nawet kilkukrotnie – zwłaszcza jeśli wybierzemy niemieckie autostrady. Nie masz własnego auta? Nic straconego! Niemalże z każdego, większego miasta w kraju w okresie letnim odjeżdża transport nad Bałtyk. Istotną kwestią będzie również nocleg – wystarczy wprowadzić do wyszukiwarki pożądaną frazę, np. „domki letniskowe Rewal” a znajdziemy pełno ofert planujesz wakacje nad Bałtykiem? Ruszajwpolskę!. Teraz musimy już tylko dokonać rezerwacji i spakować bagaże.\nJeżeli planujesz wakacje nad polskim morzem, jest to niezwykle trafiony koncept. Możesz trafić na fantastyczną atmosferę i wspaniałe chwile stracone na kąpieli w słonej wodzie. Poza tym, jeśli jesteś miłośnikiem dobrego jedzenia i wygodnego łoża, nie mógłbyś wybrać lepiej.\nPosted in noclegi, wakacje i podróże Tagged bagaż, polska, samochód, turystka\nZakątki sporadycznie odwiedzane przez podróżników\nczas dom hotel miejsca miejsce natura nocleg ofert plan rzeczy SPA urlop wakacje wyjazd


2017 Luty | ostentacyjny interesujacy informator\nEventy to obecnie nadzwyczaj kultowa forma służbowych spotkań, reklamowania towarów, przedstawiania oferty firmy czy też innowacyjnego projektu. Eventy aranżują i małe, i gigantyczne firmy. Odpowiednio zorganizowane spotkanie marketingowe jest niezmiernie istotnym punktem oraz składa się na dobry wizerunek każdej firmy. Niejednokrotnie do prowadzenia oraz obsługi eventy wypożycza się nadzwyczajną jednostkę eventową, która gwarantuje kompleksową obsługę od udostępnienia sprzętu pomocnego do przeprowadzenia spotkania po zapewnienie osoby, jaka event poprowadzi – prezentera.\nSą jednakże firmy, które ograniczają się tylko do wynajmowania sprzętu na eventy. O jaki sprzęt chodzi? Firmy eventowe wynajmują i upowszechniają sprzęt wszelkiego typu. Niewątpliwie podstawą jest tu nagłośnienie, a w następstwie tego statywy, głośniki, mikrofony, mikroporty. Dużo firm wynajmuje organizatorom eventów także krzesła, stoliki, przenośne bary czy inne meble potrzebne do zorganizowania dobrej przestrzeni.\nWarto wybrać taką firmę, która ma najogromniejsze doświadczenie w organizacji oraz obsłudze eventów, a też taką, jaka cieszy się najlepszymi opiniami kontrahentów. Należyty event nie obejdzie się bez trafnego wyposażenia nagłaśniającego. Potrzebne jest więc, żeby ktoś ten sprzęt przyzwoicie ustawił, wiele korporacji eventowych współpracuje z dźwiękowcami, którzy nie mają kłopotu z szybkim oraz ustawieniem mikrofonów, głośników tak, żeby nie przerywały, nie zagłuszały i były dobrane do przestrzeni, w jakiej organizowane jest spotkanie.\nJeżeli zaś potrzebujemy konferansjera do poprowadzenia spotkania, to odpowiednio jest uprzednio pooglądać filmy w internecie prezentujące zachowanie oraz sposoby prowadzenia eventów przez poszczególne osoby. Wypada albowiem pamiętać, że prowadzący powinien być dobrany znakomicie do przedmiotu eventu oraz czuć daną imprezę, by nie popełnić żadnej gafy.


Integrator Symfonia Handel\nWsparcie handlowe sprzedaży online,\nsklepów internetowych i platform e-commerce\nIntegrator Symfonia Handel z e-Commerce ułatwia prowadzenie sprzedaży online\nIntegrator Symfonia Handel z e-Commerce to proste narzędzie wspierające proces dwukierunkowej wymiany danych pomiędzy programem Symfonia Handel (linia uniwersalna i profesjonalna) a e-sklepem lub platformą e-commerce. Do działania programu nie jest wymagane bezpośrednie połączenie z bazą danych sklepu internetowego. Komunikacja ze sklepem odbywa się w całości przez API (broker), jest szyfrowana i zabezpieczona protokołem SSL.\nProgram znacznie ułatwia uruchomienie sprzedaży w Internecie przy niskich kosztach początkowych. Dzięki automatyzacji procesów handlowych, możesz zaoszczędzić czas i wysiłek dotychczas przeznaczany na przygotowanie operacji sprzedażowych online.\nW miarę rozwoju działalności pojawia się coraz więcej zamówień, które wymagają szybkiego obsłużenia. Ich ręczna obsługa jest zbyt uciążliwa i czasochłonna. Symfonia Integrator Handel z E-Commerce wspiera Cię w zapanowaniu nad wszystkimi procesami związanymi ze sprzedażą w internecie – od momentu zarejestrowania zamówienia w systemie, poprzez wydanie z magazynu, nadanie w systemie wysyłkowym i śledzenie drogi przesyłki w systemie kurierskim, aż po finalne wystawienie faktury i przesłanie odpowiednich danych automatycznie z modułu handlowego do księgowego.\nAplikacja czuwa nad sprawnym przebiegiem procesu sprzedaży – od złożenia zamówienia przez klienta, poprzez realizację zamówienia, obsługę płatności aż po finalizację z wysyłką i śledzeniem drogi przesyłki. Program nie wymaga żmudnego i czasochłonnego kopiowania danych handlowych czy tworzenia nowych dokumentów minimalizując tym samym ryzyko pomyłek i skracając proces obsługi.\nProgram umożliwia zarządzanie gospodarką magazynową w czasie rzeczywistym\nProgram pozwala na wiązanie towarów ze sklepu internetowego z towarami w Symfonii na podstawie kodu towaru (SKU), dzięki czemu gospodarka magazynowa realizowana jest w czasie rzeczywistym (towar zostaje zarezerwowany lub zdjęty ze stanu w magazynie Symfonii). Przy jego pomocy obsłużysz także sprzedaż towarów/usług jednorazowych oraz opcje (warianty) towarów.\nPoznaj opcje, dzięki którym Twoja sprzedaż internetowa nabierze rozpędu!\nPobieranie zamówień ze sklepu internetowego do Symfonii\nImport i eksport towarów pomiędzy platformą e-commerce a Symfonią ERP Handel\nSzybkie wdrożenie i prosta konfiguracja programu pozwala na natychmiastowe rozpoczęcie pracy\nSkorzystaj z pomocy online Symfonii, gdzie znajdziesz odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące naszych rozwiązań.\nSprzedaż internetowa powinna być idealnie zorganizowana, a jej uporządkowanie możliwe jest dzięki wykorzystaniu przemyślanych narzędzi technologicznych. Odpowiednie oprogramowanie rejestruje wszystkie zdarzenia gospodarcze w jednym miejscu, co pozwala nam m.in. zachować ciągłość współpracy z klientem czy wyliczyć realne zapotrzebowanie na towary.\nDostarczaj nie tylko towar\nWalka o klientów w sieci trwa, jej orężem są nie tylko ceny, jakość produktów, dodatkowe usługi (jak wydłużone gwarancje, dodatkowy serwis) czy czas dostawy. Poza najwyższej jakości obsługą w korzystnej cenie klienci oczekują od dostawców także rzetelnych informacji.


Użytkowanie klimatyzacji nie tylko latem\nJeszcze całkiem niedawno o komfort cieplny naszych wnętrz dbały klimatyzatory, które przynosiły ulgę w upalne dni. Okazuje się, że klimatyzator może stać się przydatnym urządzeniem nie tylko latem, ale także wtedy, gdy trzeba dogrzać pomieszczenia jesienią i wczesną zimą.\nWiększość nowoczesnych urządzeń klimatyzacyjnych dostępnych na rynku wyposażonych jest również w funkcję grzania. Oznacza to, że posiadają one dodatkowo pompę ciepła (powietrze-powietrze), za pomocą której można uzyskać efekt odwrotny do chłodzenia, a pomieszczenia ogrzewane są ciepłym powietrzem.\n"Układ pracy czynnika chłodzącego w klimatyzatorze z funkcją grzania posiada specjalny zawór czterodrożny, który umożliwia odwrócenie transportu energii cieplnej. Pobrana z otoczenia poprzez jednostkę zewnętrzną energia cieplna transferowana jest więc do jednostki wewnętrznej, która następnie ogrzewa pomieszczenie" - tłumaczy Agnieszka Fabiś, specjalista ds. klimatyzacji w firmie LARS, producenta klimatyzatorów FUJIAIRE.\nFunkcja grzewcza klimatyzatorów jest szczególnie przydatna wczesną wiosną oraz jesienią, gdy nie pracuje ogrzewanie centralne, ale także podczas łagodnej zimy. Ważną zaletą takich urządzeń klimatyzacyjnych jest ponadto fakt, że ciepło przez nie wytwarzane jest znacznie tańsze niż ciepło uzyskane przez działanie np. grzejników elektrycznych, akumulacyjnych czy popularnych farelek, które często wykorzystuje się w okresie przejściowym jako dodatkowe źródło ciepła. Dzięki filtrom, w jakie wyposażony jest każdy nowoczesny klimatyzator, ogrzewane wnętrza wypełniają się również oczyszczonym i pozbawionym kurzu powietrzem.\nWydajność klimatyzatorów z funkcją grzania zależy od temperatury powietrza na zewnątrz. W praktyce oznacza to, że im ta temperatura jest niższa, tym słabiej grzeją. Jednak należy pamiętać, że nie tylko latem klimatyzatory pracują najefektywniej, ale nawet w okolicach 0°C. "Jeśli temperatura za oknem spadnie poniżej tego poziomu, wówczas część zewnętrzna klimatyzatora może ulec oblodzeniu i w rezultacie cały system przestanie właściwie spełniać swoją rolę" - podkreśla Agnieszka Fabiś.\nDlatego też, warto pamiętać o tym, że klimatyzator wyposażony w funkcję grzania nie jest w stanie w pełni zastąpić typowego ogrzewania w naszych domach i mieszkaniach. Może natomiast stanowić doskonałą alternatywę dla wszelkich dodatkowych źródeł ciepła, które wykorzystujemy w naszych domach i mieszkaniach w okresach przejściowych - przed uruchomieniem centralnego ogrzewania lub po zakończeniu sezonu grzewczego.