- Każdy z nas jest uczestnikiem ruchu drogowego, jako kierowca, pasażer, pieszy czy rowerzysta. Najczęściej jednak jesteśmy pieszymi, czyli „niechronionymi” uczestnikami ruchu drogowego. Ponieważ w zdarzeniu drogowym pieszy w konfrontacji z jakimkolwiek pojazdem jest najbardziej narażony na ciężkie obrażenia, dlatego policjanci z drogówki priorytetowo traktują działania kontrolno- prewencyjne w zakresie bezpieczeństwa „niechronionych”. W ostatni czwartek 2016 roku funkcjonariusze kutnowskiej drogówki przeprowadzili kolejne tego typu działania. Mundurowi szczególną uwagę zwracali na zachowanie właściwych relacji kierujący-pieszy oraz przestrzeganie przez pieszych i kierujących przepisów prawa ruchu drogowego. Funkcjonariusze sprawdzali czy niechronieni nie przechodzą w niedozwolonych miejscach, stosują się do sygnalizacji świetlnej czy też nie popełniają wykroczeń związanych z wbieganiem na jezdnię tuż przed nadjeżdżający pojazd - informuje podkom. Paweł Witczak, oficer prasowy KPP w Kutnie. - Policjanci zwracają uwagę również na kierujących. Wyprzedzanie przed przejściem dla pieszych, nieustąpienie na przejściach dla pieszych to te wykroczenia, które w dużej części są przyczyną zdarzeń drogowych z udziałem „ niechronionych” - dodaje.\nPodczas czwartkowych działań kutnowscy policjanci ujawnili ponad 60 wykroczeń popełnionych przez uczestników ruchu drogowego. Wśród nich 22 wykroczenia dotyczyły pieszych.\neleon_znory 22:42, 03.01.2017\npolicjabudzistrach 03:54, 02.01.2017\n[quote=~alojzy][quote=~wykładowca wskad]Czyli dzisiaj zatrzymywali każdego, a jutro już co czwartego lub dziesiątego... Czyli widać, że nie sa stróżami prawa, skoro musza prowadzić akcje, żeby ujawniac wykroczenia. Sam byłem kiedyś świadkiem jak samochod stał przed radiowozem na skrzyżowaniu i pojechał na czerwonym. Pani policjantka kierująca zaczela coś pokazywać rękoma a Pan policjant machnął ręką, że "dobra daj spokój nie chce mi się." Taka to praca w policji. trzeba robic wyniki pod dane wykroczenie to sie robi żeby poźniej statystyki wyglądaly. Np. złapanie kogoś na kierowaniu po pijaku sie wiąże z zatrzymaniem sprawcy na GORĄCYM UCZYNKU. Szkoda, że np przy pobiciach takich wyników nie mają... Ale w statystyce będzie, ze 95 % Tylko, że statystycznie stając obok psa mamy po 3 nogi. Tak się mają statystyki.[/quote] Statystycznie jak co drugi maz bije zone, to robia to w 50% malzenstwach. Statystyka powinna byc brana pod uwage przy szczepieniach, a lekarze sumiennie zglaszac objawy powiklan poszczepiennych i wypelniac NOP i informowac rodzicow o skutkach i objawach nieporzadanych!!! Wiekszosc boryka sie pozniej z nadpobudliwoscia u dzieci, drgawkami, padaczkami, pokrzywkami i problemami neurologicznymi.[/quote] Tą statystykę podnoszą muzułmanie Tam to normalne.\nKrzychu 16:56, 01.01.2017\naaaaaaaaaa 09:56, 31.12.2016\nwww 00:01, 31.12.2016\n[quote=~wykładowca wskad]Czyli dzisiaj zatrzymywali każdego, a jutro już co czwartego lub dziesiątego... Czyli widać, że nie sa stróżami prawa, skoro musza prowadzić akcje, żeby ujawniac wykroczenia. Sam byłem kiedyś świadkiem jak samochod stał przed radiowozem na skrzyżowaniu i pojechał na czerwonym. Pani policjantka kierująca zaczela coś pokazywać rękoma a Pan policjant machnął ręką, że "dobra daj spokój nie chce mi się." Taka to praca w policji. trzeba robic wyniki pod dane wykroczenie to sie robi żeby poźniej statystyki wyglądaly. Np. złapanie kogoś na kierowaniu po pijaku sie wiąże z zatrzymaniem sprawcy na GORĄCYM UCZYNKU. Szkoda, że np przy pobiciach takich wyników nie mają... Ale w statystyce będzie, ze 95 % Tylko, że statystycznie stając obok psa mamy po 3 nogi. Tak się mają statystyki.[/quote] Statystycznie jak co drugi maz bije zone, to robia to w 50% malzenstwach. Statystyka powinna byc brana pod uwage przy szczepieniach, a lekarze sumiennie zglaszac objawy powiklan poszczepiennych i wypelniac NOP i informowac rodzicow o skutkach i objawach nieporzadanych!!! Wiekszosc boryka sie pozniej z nadpobudliwoscia u dzieci, drgawkami, padaczkami, pokrzywkami i problemami neurologicznymi.\nalojzy 17:59, 30.12.2016\nalojzy 17:54, 30.12.2016\nCzyli dzisiaj zatrzymywali każdego, a jutro już co czwartego lub dziesiątego... Czyli widać, że nie sa stróżami prawa, skoro musza prowadzić akcje, żeby ujawniac wykroczenia. Sam byłem kiedyś świadkiem jak samochod stał przed radiowozem na skrzyżowaniu i pojechał na czerwonym. Pani policjantka kierująca zaczela coś pokazywać rękoma a Pan policjant machnął ręką, że "dobra daj spokój nie chce mi się." Taka to praca w policji. trzeba robic wyniki pod dane wykroczenie to sie robi żeby poźniej statystyki wyglądaly. Np. złapanie kogoś na kierowaniu po pijaku sie wiąże z zatrzymaniem sprawcy na GORĄCYM UCZYNKU. Szkoda, że np przy pobiciach takich wyników nie mają... Ale w statystyce będzie, ze 95 % Tylko, że statystycznie stając obok psa mamy po 3 nogi. Tak się mają statystyki.\nwykładowca wskad 16:25, 30.12.2016\nKrzychu 15:17, 30.12.2016


Żniwiarz. Tom 5. Czarny świt [Paulina Hendel] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00206 007015 21546270 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-66517-97-4 Data wydania: 2020-05-21\nCopyright © Paulina Hendel, 2020 Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2020 Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz Marketing i promocja: Łukasz Chmara, Marta Friedrich Redakcja: Karolina Borowiec-Pieniak Korekta: NABU Joanna Pawłowska Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl Projekt okładki i stron tytułowych: Anna Jamróz Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie. eISBN 978-83-66517-97-4 Niniejsza praca jest dziełem fikcji. Wszelkie nazwy, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorki. Wszelkie podobieństwo do osób prawdziwych jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone. CZWARTA STRONA Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o. ul. Fredry 8, 61-701 Poznań tel.: 61 853-99-10 redakcja@czwartastrona.pl www.czwartastrona.pl\nTłum zaszemrał, poruszył się niczym żywy organizm. Był jak bestia z wyszczerzonymi zębami, kuląca się w kącie ciemnej jaskini – jeszcze chwila, a zaatakuje lub ucieknie ze strachem. Magda ponownie napięła cięciwę, celując po kolei w ludzi, którzy jeszcze przed chwilą zamierzali powiesić jej wujka; ostry grot zataczał ósemki. Chciała im uprzytomnić, że żaden z nich nie ma ochoty, aby to właśnie jego serce zostało przebite. Zwid stał przy jej boku, z jego gardła dobywał się niski warkot. Za każdym razem, gdy obnażał zęby, widziała, jak co drugi z tłumu nerwowo przełyka ślinę. Kilka osób wyglądało, jakby miało zamiar wziąć nogi za pas, ale najwyraźniej obawiali się, że olbrzymi pies rzuci się za nimi w pogoń. Kiedyś bałaby się stanąć przeciwko nim. Bałaby się konsekwencji tego, co właśnie powiedziała. Teraz jednak była zupełnie inną osobą, a mieszkańcy Wiatrołomu musieli przestać żyć w nieświadomości. – Demony? – usłyszała szept. – Słyszałeś to? – Co ona wygaduje? – Wasz świat już nigdy nie będzie taki sam – oświadczyła głośno. – A teraz won do domów! Ludzie poruszyli się nieznacznie. – I wara od rodziny Wojnów! – zagroziła, rzucając spojrzenie na Feliksa, który zaledwie trzy minuty temu miał zawisnąć na drzewie. – Nie będziesz… – Przed tłum wystąpił jeden z mężczyzn, ale zwid zastąpił mu drogę. Zogniskował na nim czerwone ślepia, a człowiek zamarł. Demon żywił się ludzkim strachem, tutaj zaś miał przed sobą prawdziwy szwedzki stół. Magda poczuła zapach uryny; spodnie mężczyzny pociemniały w kroczu. Podeszła do nawiego i położyła dłoń na jego łbie. – Wystarczy – powiedziała cicho. Po ciele zwida przemknął dreszcz i przez sekundę miała wrażenie, że ten zaraz ją ugryzie. Nie można ot tak sobie rozkazywać demonom. – Proszę – dodała szeptem. Zwid odwrócił łeb, wlepił w nią spojrzenie, mrugnął dwa razy i wywalił z paszczy czarny jęzor. Mężczyzna z kolei się wycofał. – Idziemy – mruknął. Pozostali bardzo powoli dołączyli do niego, omijając Magdę i demona szerokim łukiem. Zerkali na nią podejrzliwie, ale bojowy nastrój najwyraźniej już ich opuścił. Dziewczyna obserwowała ich, aż dotarli do końca uliczki, gdzie rozdzielili się na dwie grupy. Dopiero gdy uznała, że nie stanowią już zagrożenia, odwróciła się do Feliksa, który wciąż stał jak oniemiały w tym samym miejscu. – Wróciłam. – Rozłożyła dłonie i uśmiechnęła się nieśmiało. ¢ Nie rozpoznawał jej, mimo to wiedział, że to ona. To musiała być jego Magda. Postąpił krok w jej stronę, ale zwid wyszczerzył groźnie kły. – Spokój – nakazała mu. – Idź się pobawić. Machnęła ręką, a demon ruszył w stronę ogrodu. Zanim zniknął w wysokich chaszczach, odwrócił łeb i rzucił Feliksowi ostrzegawcze spojrzenie. – Co to ma być? – nie wytrzymał żniwiarz, kierując oskarżająco palec w oddalającego się zwida. – Nudziło mu się w Nawii – odparła, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie. – To naprawdę ty – powiedział, czując, jak w jego sercu rozkwita niewypowiedziana radość, która wkrótce ogarnęła całe jego ciało. Podbiegł do niej i po prostu wziął ją w ramiona. Z oczu popłynęły mu łzy. Śmiał się i nie potrafił wypuścić Magdy z objęć. Do tej pory myślał, że już nigdy więcej jej nie zobaczy. – Jesteś najtwardsza z nas wszystkich – powiedział, całując ją w głowę. Nie było słów, które mogłyby wyrazić jego uczucia. To było szczęście, ale i… lęk, że znów ją straci. Nagle poczuł, że robi mu się niedobrze. A co, jeśli to wszystko to tylko wytwór jego wyobraźni? Otępiały umysł potrafi tworzyć bardzo realistyczne wizje. Ale przecież czuł ciepło jej ciała! Zapach szamponu na rudych lokach! A może jednak go powiesili i… – Przestałam już wierzyć, że jeszcze się zobaczymy – westchnęła, odsuwając się od niego. – Nic się nie zmieniłeś. – Pokręciła głową z uśmiechem; jej oczy były wilgotne od łez. – Ty za to bardzo. – To były jedyne słowa, które przyszły mu w tej chwili do głowy. – Ciii – syknęła niespodziewanie. Odwróciła się i zapatrzyła w pogrążoną w mroku ulicę. Przywodziła na myśl ogara, który złapał trop. – Co się stało? – zaniepokoił się Feliks. – Coś za nimi poszło – odparła, po czym nałożyła strzałę na cięciwę i bez zbędnych słów ruszyła przed siebie. Żniwiarz przez chwilę stał w miejscu zaskoczony, aż pobiegł za nią. – Wiesz, co to? – zapytał szeptem, gdy ją dogonił. – Jeszcze nie – odparła niskim tonem. W tej chwili jej oczy wydawały się zupełnie czarne. Feliks już raz takie widział i na samą myśl o tym przeszedł go dreszcz. Skręciła w boczną uliczkę, którą wcześniej oddaliło się kilkoro uczestników niedoszłego linczu. Szła bezgłośnie i pewnie, jakby cały świat, a przynajmniej Wiatrołom, należał do niej. Tuż przed nimi rozległ się hałas, więc zamarli, gotowi do odparcia ataku. Coś małego mknęło prosto na nich, gdacząc przeraźliwie. – Co, do cholery…? – sapnął Feliks, gdy minęła ich na wpół łysa, oszalała ze strachu kura, za którą sypało się pierze. Przy jednym czy dwóch domach w okolicy rzeczywiście znajdowały się kurniki, ale co mogło tak załatwić tego biednego ptaka? Żniwiarz zerknął na Magdę, która wydawała się zupełnie niezainteresowana drobiem. Jeden kącik jej ust uniósł się w uśmiechu. – Co męczy ptactwo domowe? – zapytała. Wzruszył ramionami. – Jakiego demona ciągnie do przeklętych domów? Lub wszędzie tam, gdzie dzieje się zło i okrucieństwo? Jakkolwiek by było, próba linczu na żniwiarzu nie jest przecież dobrym uczynkiem. Zastanowił się, choć tak naprawdę znał odpowiedź. Tylko że istnienie tego demona, tak jak wielu innych, zawsze wkładał między bajki. – Szyszymora – powiedział. Magda skinęła głową z zadowoleniem. – Pewnie nie masz broni moczonej w wywarze z paproci? – zagadnęła. Rozłożył ręce. Nie miał przy sobie absolutnie nic, co mogłoby się przydać do walki z demonem. Przecież całą broń zostawił w domu, nie chcąc wyglądać groźnie, gdy stanie naprzeciw wściekłym mieszkańcom Wiatrołomu. Z końca ulicy dobiegł ich ludzki krzyk. Feliks drgnął, gotów, żeby zerwać się do biegu. – Bez pośpiechu – powiedziała Magda. – Należy im się porządna dawka strachu. Spojrzał na nią zaskoczony. – Nie poznaję cię – szepnął. – Żartuję przecież – burknęła, po czym przyspieszyła. Szczerze mówiąc, nie był pewien, czy naprawdę żartowała. Czy to możliwe, że przez ostatni tydzień mogła aż tak się zmienić? Wreszcie dojrzeli pięć osób stłoczonych na parkingu przy sklepie. Nerwowo rozglądali się wokół siebie. Ktoś machnął pochodnią, z której skapywały płonące krople. – Co to było? Widzieliście to?! – To zwierzę! – Nie, człowiek! – Cicho! – Auuu! Nie wymachuj tą pochodnią! – wrzasnął ktoś, najwyraźniej poparzony skapującym paliwem. – Jak z dziećmi – westchnęła Magda. – Spokój! – krzyknęła. Ludzie natychmiast zamilkli, zerkając na nią ze strachem. Zatrzymała się kilka kroków przed nimi i odwróciła do nich tyłem. – Pilnuj ich, żeby nie zrobili niczego głupiego i nie rzucili mi się na plecy – powiedziała do Feliksa, lustrując wzrokiem otoczenie. Coś poruszyło się między sklepowymi wózkami stojącymi pod wiatą. Chwilę później rozległo się kwilenie, ludzie za jej plecami zaszemrali niespokojnie. – Nie ruszać się! – syknął Feliks, wpatrując się w ciemny kształt między wózkami. – Wyłaź – szepnęła Magda. Po chwili dotarło do nich zawodzenie. Było tak irytujące, że żniwiarz ledwie się powstrzymywał, żeby nie zakryć uszu. Drażniło bębenki, wdzierało się prostu do mózgu, aż miało się ochotę zedrzeć skórę z czaszki. Słyszał, jak ktoś za nim osunął się na kolana. W pobliżu zaskomlał rozpaczliwie pies, a demon nie przestawał jęczeć. Po czasie, który wydawał się wiecznością, szyszymora przepchnęła się wreszcie między wózkami i wylazła spod wiaty. Wyglądała jak paskudna starucha odziana w cuchnące łachmany. Była niska, a wygięte w pałąk plecy sprawiały wrażenie, jakby zaraz miała się przewrócić na tę okropną, pomarszczoną gębę. Wyciągnęła powyginaną artretyzmem dłoń w stronę grupki ludzi. Feliks zerknął na nich kątem oka – wszyscy byli trupio bladzi i trzęśli się ze strachu. – Tylko spokojnie – odezwał się, zasłaniając ich własnym ciałem. Jego bratanica przyłożyła napiętą cięciwę do policzka, powoli wypuściła powietrze z płuc i rozprostowała palce. Strzała pomknęła pewnie do celu. Wbiła się w sam środek klatki piersiowej staruchy, która zaczęła skrzeczeć i w zaskakującym tempie rzuciła się do ucieczki. – Zostań z nimi! – krzyknęła Magda i ruszyła jej śladem. ¢ W kilka sekund przebiegła cały parking, jej stopy miękko uderzały w asfalt. Oddychała równo i głęboko, ciesząc się świeżym powietrzem świata żywych. Szyszymora, mimo że została ranna, nadal była szybka. Na zakręcie poślizgnęła się i potoczyła po ziemi, ale chwilę później pozbierała się i pobiegła dalej. Magda zwiększyła tempo. W pewnym momencie poczuła charakterystyczny zapach kojarzący jej się z dzieciństwem – tak pachniały zerwane z drzewka czereśnie albo nagrzane od słońca truskawki, a może dom cioci Jadzi przed świętami, gdy piekła pierniki? Przywodził na myśl tylko najlepsze wspomnienia, a dziewczyna doskonale wiedziała, co oznaczał. Zwolniła kroku. Kilka metrów dalej ujrzała zielonkawą, fosforyzującą poświatę. Nagle szyszymora zawyła z rozpaczą, gdy wpadła prosto w chude łapy i została przyciśnięta do spasionego brzucha. Trzasnęła łamana strzała, wystająca z jej klatki piersiowej. Z gardła wielkiego, bulwiastego stwora dobył się rechot zachwytu. Światła krążące nad jego głową zniknęły. Magda zatrzymała się i opuściła łuk. Łapiduch nie stanowił zagrożenia dla ludzi. Patrzyła, jak rozdziawia olbrzymią paszczę i zaczyna wpychać do niej szyszymorę. Przywodził na myśl węża połykającego zdobycz znacznie grubszą od siebie. Dziewczyna jeszcze przez dłuższy czas miała wrażenie, że mniejszy demon poruszał się w środku jego trzewi. – Czegoś takiego jeszcze nie widziałam – westchnęła. Ostrożnie podeszła do łapiducha, który drgnął niespokojnie na baryłkowatych tylnych łapach. Przednie oparł o ziemię dla zachowania równowagi. – Nic ci nie zrobię – szepnęła, wyciągając dłoń w jego stronę. Dotknęła cielska pokrytego śluzem, który dla większości demonów pachniał tak ładnie, że na ślepo za nim podążały i wpadały prosto w zasadzkę. – Co tu robisz, maluchu? – zapytała, głaszcząc go, zupełnie jakby chciała się zrehabilitować za to, że kiedyś pozwoliła Pierwszemu zabić zupełnie bez powodu innego łapiducha. Nawi zbliżył do niej pysk, jakby chciał ją obwąchać. – Nie powinieneś tu być – powiedziała. – Tutaj nie będzie dla ciebie bezpiecznie. Zostaw to miasto i znajdź sobie spokojniejsze tereny łowieckie. Nie miała pojęcia, czy ją zrozumiał. Po prostu się odwrócił i kolebiąc się na boki, odszedł w mrok. Nad jego głową znów pojawiły się zielonkawe światełka. Patrzyła chwilę za nim, po czym wytarła rękę o spodnie i wróciła do Feliksa. Żniwiarz nadal pilnował pięciorga ludzi, którzy nie mogli się zdecydować, jak postąpić w takiej sytuacji. Na dobrą sprawę rzeczywiście była dość niezręczna. Spanikowali na widok szyszymory, nie mieli pojęcia, czym była ani jak się przed nią bronić. A przecież wystarczyło tak niewiele – kamyk z naturalnym otworem noszony na szyi, okadzanie domu dymem z jałowca, broń moczona w wywarze z paproci. Lecz oni byli zupełnymi ignorantami w tej kwestii. Bo i skąd mieliby czerpać wiedzę o demonach? – Jak? – zapytał Feliks. – Nie żyje – odparła. Wujek zmarszczył brwi. – Co tak cuchnie? Magda dotknęła spodni wilgotnych w miejscu, w którym wytarła dłoń ze śluzu. – Nie mam pojęcia – odparła. W tym momencie miała ważniejsze rzeczy na głowie. – To, co widzieliście, to była szyszymora – zwróciła się do pozostałych. Pięć par pustych oczu wpatrzyło się w nią z niedowierzaniem. – Wracajcie do domów. – Machnęła ręką. – A gdy będziecie potrzebowali pomocy lub wyjaśnień, zgłoście się do kogokolwiek z Wojnów. Tylko tym razem bez siekier i wideł – dodała ironicznie. Ludzie potrzebowali minuty czy dwóch, żeby dotarło do nich to, co powiedziała. Zaszurali butami, rzucili sobie nawzajem kilka pytających spojrzeń, aż ktoś odchrząknął i bardzo powoli ruszył przed siebie, byleby dalej od żniwiarzy. Inni podążyli za nim, szepcąc między sobą. – Nie wiem, czy to wszystko to był dobry pomysł – odezwał się Feliks, patrząc w ślad za nimi. – Oczywiście, że nie – odparła Magda. – Ale jakie mamy inne wyjście? Chodźmy do domu, nawet sobie nie wyobrażasz, ile mam ci do opowiedzenia. ¢ Kilka ulic dalej pozostali uczestnicy nieudanego linczu niespiesznie wracali do domów. Ich kroki brzmiały głucho i nierealnie w otaczającej ich ciemności. Spoglądali na siebie wciąż niepewni tego, co wydarzyło się zaledwie kilkanaście minut temu. Naprawdę próbowali powiesić człowieka na drzewie? Tamten pies był rzeczywiście taki wielki? Czy ktoś groził, że zastrzeli ich z łuku? Przecież takie rzeczy nie mogły wydarzyć się w cywilizowanym świecie! Jarosław Damaszek ukradkiem obserwował blade twarze towarzyszy w blasku dogasającej pochodni. Po ich minach widział, że kilka osób myślało o tym samym, co on. Żałowali, że dali się porwać temu szaleństwu. Jednak byli i tacy, którzy mocno zaciskali zęby i pięści, tak jakby wcale nie zamierzali rezygnować z zemsty. Nagle stało się coś tak niespodziewanego, że wszyscy zatrzymali się i zadarli głowy. Lampy uliczne zatrzeszczały, a potem zajaśniały. Wiatrołom zalała ciepła, pomarańczowa łuna. – Wrócił prąd – szepnęła Droszczakowa z namaszczeniem. Ludzie odsunęli się od siebie. Mrugali powiekami, jakby właśnie obudzili się z koszmaru sennego. I wtedy spłynął na nich wstyd – przynajmniej na kilku z nich. Może to brak tej oznaki cywilizacji rzeczywiście zrobił im z mózgów sieczkę? Jakim cudem mogło ogarnąć ich takie szaleństwo? – To ja tego… wracam do domu – burknął pod nosem Damaszek, wdzięczny, że może odłączyć się od grupy. Dobrze, że ta przeklęta pochodnia zgasła. Niosąc ją teraz, czuł się jak idiota. – Na razie. Oddalił się w boczną uliczkę. Gdy zaświeciły lampy, nie bał się już samotnie przemierzać miasta. Przez tę przeklętą wichurę dopadła ich zbiorowa histeria, ot co. – Jutro go dopadniemy! – usłyszał w oddali niski głos Krzysztofa Skrajny. Ciemność robi dziwne rzeczy z ludźmi, uznał Damaszek. A niektórzy nadal z niej nie wyszli. Jarosław namacał w kieszeni klucze i otworzył drzwi. Z ulgą nacisnął włącznik, żyrandol zaświecił po raz pierwszy od tygodnia. Jak ja wytłumaczę się żonie? – przemknęło mu przez myśl. Dzięki Bogu, że tej nocy miała dyżur w szpitalu. A przecież zaledwie godzinę wcześniej wierzył, że rano będzie z dumą chwalił się jej, jak to wreszcie dopadli tego psychopatę. – Jak facet wniesie na nas skargę… – Pokręcił głową. Zszedł do piwnicy po piwo, które trzymał na czarną godzinę. Ta się chyba kwalifikowała jako taka. Jedną butelkę otworzył od razu i wziął solidny łyk, żeby ukoić nadszarpnięte nerwy. Dwie kolejne wstawił do lodówki, która uruchomiła się z cudownym buczeniem. Przeszedł do pokoju gościnnego i usiadł na kanapie. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że przecież mógł włączyć telewizor! Trochę zeszło, zanim odszukał pilot, ale już chwilę później z odbiornika popłynęły dźwięki jakiegoś filmu. To wszystko było jak powrót do rzeczywistości. Jakby ta noc nigdy się nie wydarzyła. ¢ Stanęli na progu domu, upewniając się jeszcze, że po ulicy nie krążą żadne demony. Latarnie świeciły jasno, zupełnie zmieniając oblicze miasta. Feliks przepuścił Magdę w drzwiach; dziewczyna, nie oglądając się na niego, od razu ruszyła do kuchni i zaczęła przeglądać zapasy suchego prowiantu, które kilka dni wcześniej przywiozła Wanda. – Boże, jakie to dobre! – westchnęła, wgryzając się w rogalik z czekoladą. Pochłonęła go w ekspresowym tempie i rozpakowała paczkę ciastek. Feliks z przyzwyczajenia zapalił świeczkę i wodził za nią wzrokiem, nie mogąc nacieszyć się jej obecnością. Chciał dowiedzieć się wszystkiego o jej powrocie, zadać tysiąc pytań, jednak żadne sensowne nie przychodziło mu teraz na myśl. – Skąd masz łuk? – odezwał się w końcu. – Po drodze do domu odwiedziłam sklep sportowy – wyjaśniła z pełnymi ustami. – A ten… zwid? Dlaczego cię słucha? Gdzie jego łańcuch? – Nie ma już łańcucha. – Pokręciła głową. – Odpięłam go. Nawet sobie nie wyobrażasz, jaki diabelec był wielki w Nawii. – W Nawii… – powtórzył głucho Feliks. – Mam ci tyle do opowiedzenia! – W końcu usiadła za stołem. W jej ciemnych oczach odbijał się płomień świecy. – Nie uwierzysz… Zaczęła mówić, a słowa wylewały się z niej niczym potok. Opowiadała o rzeczach niesamowitych, wręcz niemożliwych do uwierzenia, o tych niepokojących, a nawet przerażających. Jeżeli Feliks kiedykolwiek był pewien swojej wiedzy na temat świata i demonów, to teraz właśnie cała ta pewność obróciła się w proch. ¢ Nagłe uczucie niepokoju wybudziło Jarosława ze snu. Otworzył oczy i rozejrzał się po pokoju. Na czarnym ekranie telewizora rozbłyskały bezgłośnie kolorowe fajerwerki. – Ta to też nie miała jakiego wygaszacza ustawić – mruknął pod adresem żony, wyłączając odbiornik. Jednak niepokój pozostał. Damaszkowi zrobiło się zimno, na rękach pojawiła się gęsia skórka. Zerknął na okno, skąd spojrzało na niego jego własne odbicie. Już miał wrócić na kanapę, kiedy zdał sobie sprawę, że było tam coś jeszcze. Jakiś cień… Serce zabiło mu szybciej. Na co dzień nie był tchórzem, ale w tę szaloną noc mógł uwierzyć we wszystko. Zgasił światło i podszedł do okna. Za szybą mignęła mu paskudna gęba. Damaszek wrzasnął i jak oparzony odskoczył do tyłu na dobry metr. Wpadł na stołek i go przewrócił. Trzasnęło łamane drewno. Serce mężczyzny waliło jak szalone. Złodzieje! To była jego pierwsza myśl, gdy tylko się nieco uspokoił. Coś huknęło na podwórku, a pies przy budzie się rozszczekał. Damaszek nieraz już słyszał o gangu okradającym zakłady z kabli, o tym, że truli psy i niszczyli mienie. – Wara od mojego Brutusa! – warknął. Rozejrzał się po pokoju i w ciemnościach dostrzegł połamany taboret. Podniósł złamaną nogę i zważył ją w dłoni. Nada się. Ruszył przez przedpokój, nie zastanawiając się, co zrobi dalej. Wierzył, że samo jego pojawienie się na podwórku przepędzi złodziei. Jakoś nie przeszło mu przez myśl, że może ich być wielu i że mogą być lepiej uzbrojeni niż on. Teraz napędzała go ta sama wściekłość, która wcześniej tej nocy kazała mu iść z pochodnią zlinczować socjopatę. Stanął na progu domu i zaczął nasłuchiwać. Brutus zamilkł i Damaszek przestraszył się, że już zdążyli go otruć. Może wyrośnięty kundel nie był najinteligentniejszym stworzeniem na świecie, ale właściciele naprawdę go kochali. Dzierżąc nogę od taboretu, Jarosław przywarł do ściany i powoli okrążył dom. Jego oczy przyzwyczaiły się do ciemności rozpraszanej przez światło z ulicy. Znalazł się w ogrodzie; powiódł wzrokiem po żywopłocie, drzewkach owocowych i rabatkach żony, jednak złodziei tam nie było. Opuścił swoją broń. Może go zobaczyli i się przestraszyli? – Brutus? – szepnął. Z budy doleciało do niego ciche skomlenie. Natychmiast dopadł do konstrukcji, której bliżej było do drewnianego pałacyku niż budy, i zajrzał do środka. – Brutus? W ciemnościach mrugnęły do niego błyszczące zielone oczy. – No chodź, malutki. – Wyciągnął do zwierzaka rękę. – Mam nadzieję, że nie jadłeś nic od obcych. Wilczur zaskomlał głośniej i wcisnął się w najdalszy kąt. – Co jest? – Damaszek odwrócił się, gdy ktoś się na niego rzucił. Odruchowo zasłonił się nogą taboretu, a potem na oślep zaczął nią okładać przeciwnika. – Już… ja… cię… oduczę… kraść… – Z każdym słowem drewno uderzało w ciało. Intruz zaczął się wycofywać, zasłaniając chudymi rękami głowę z cuchnącymi dredami. Nagle z jego gardła dobył się wysoki wrzask. Damaszek stracił rytm, a złodziej odskoczył do tyłu i… rozpostarł skrzydła. – Co jest, do ku…? – zaczął mężczyzna. Dopiero teraz spojrzał w żółte ślepia, zobaczył paskudną, nieludzką gębę, chude kończyny i błoniaste, poszarpane na końcach skrzydła. Jarosław zamrugał. To coś… to… w ogóle nie powinno istnieć. Cofnął się i poczuł za plecami budę. Najchętniej wcisnąłby się do niej i schował w najgłębszym rogu wraz z Brutusem. Ten… mutant prychnął gniewnie. Wyszczerzył zęby, a potem wzniósł się w powietrze. Zahaczył skrzydłem o gałęzie wiśni, odbił się stopami od domu i zniknął w ciemnościach. Damaszek zaś długo jeszcze stał z opuszczonymi rękami, zadartą głową i otwartymi ustami. Czy on naprawdę to widział? A może to piwo było zepsute? Poczuł coś zimnego i mokrego na swojej dłoni. Wrzasnął głośno i odskoczył. Uniósł nogę taboretu, a Brutus, oblizując nos, spojrzał na niego z wyrzutem. – Ty też to widziałeś? – zapytał Jarosław. – Błagam, piesku, powiedz, że nie mam halucynacji. Przyklęknął na trawie i przytulił się do gęstego futra. – Dzisiaj śpisz w domu – oświadczył. Pozbierał się z klęczek i razem ze zwierzakiem ruszył do domu. Jeżeli wcześniej ta noc wydawała się dziwna, teraz przebiła wszelkie standardy dziwności. ¢ Gauza spał w swojej sypialni. Chyba się obraził, bo nie odzywał się przez całą drogę do Czarnej Wody. – I niby co miałem zrobić? – burknął do siebie Waldemar. Siedział w salonie i palił papierosa, przeglądając zawartość skrzynki pocztowej. Większość to były jakieś ulotki, znalazł się też rachunek za prąd. – Wiem dobrze, kiedy mnie nie chcą – mamrotał dalej, a papieros skakał w kąciku jego ust. Feliks jasno dał mu to do zrozumienia. Facet się zupełnie załamał. Ale co mu się dziwić… Szkoda Wandy, dobra babka z niej była. Waldemar nawet podejrzewał, że żniwiarz czuł do niej miętę, ale nie przyznawał się do tego przed nikim, pewnie nawet nie przed samym sobą. Lekarz poczuł się stary. To wszystko było ponad jego siły. Mógł zszywać żniwiarzy, nastawiać im kości i całkiem nieźle liczyć sobie za wizyty domowe, jednak teraz na świecie został już tylko jeden i wszystko zależało od niego, a Waldemar czuł się w pewnym sensie za niego odpowiedzialny. Może powinien był zrobić coś jeszcze? Może trzeba było zostać w tym przeklętym barze i rano zajrzeć do Feliksa, kiedy miałby lepszy humor? Być takim natrętem jak… – Bronisław – powiedział na głos. Wciąż oswajał się z koncepcją, że kolega ma nie tylko nazwisko, ale także imię. Waldemar pokiwał do siebie głową. Nie będzie się narzucał, ale da Feliksowi ze trzy dni na ochłonięcie i wtedy do niego pojedzie. Może żniwiarz będzie jeszcze żył. Ostatnia koperta była mniejsza niż ulotki i rachunki. Lekarz spojrzał na adres skreślony ładnym pismem. Zrobiło mu się gorąco, i to wcale nie z powodu tego, że wypalił całego papierosa, a teraz wciągał dym z tlącego się filtra. – Czego chcesz ode mnie, wiedźmo jedna? – burknął, drżącymi rękami otwierając kopertę. Drogi Waldemarze… Na Boga, kto jeszcze w tych czasach tak pisze?! Lekarz przemknął wzrokiem po śnieżnobiałej kartce zapełnionej długimi, eleganckimi słowami, zaklął siarczyście i zaczął uważnie czytać. Pół godziny później odkrył, że nieważne, jak długo wpatrywał się w list, jego treść pozostawała taka sama. – Jestem w czarnej dupie – westchnął w końcu. Nigdy nie uciekał przed swoją przeszłością, po prostu udawał, że się nie wydarzyła. Zapomniał już, kim był kiedyś, żeby nie wstydzić się tego, kim stał się teraz. Jednak tej nocy widmo przeszłości stanęło przed nim w postaci siedemnastu czarnych, schludnych liter układających się pod treścią listu w dwa słowa: Anna Chruszczyńska. ¢ Osada pogańsko-średniowieczno-renesansowa, przypakowane demony, współczesne domy magicznie pojawiające się w zaświatach i wielkie czarne serce na środku pustkowi. – Kilka miesięcy? – powtórzył głucho Feliks. Magda pokiwała głową. – Tam czas płynie inaczej. – I wydostać się stamtąd mogą tylko demony? Znów przytaknęła. – A Nadia i Mateusz utknęli tam już na zawsze? Na samą wzmiankę o nich jej oczy się zaszkliły. – Możliwe, że tak, ale jak tylko dorwę Pierwszego albo samego Niję, wyciągnę z nich prawdę – zapowiedziała. Feliks delikatnie ścisnął palcami jej dłoń. – Razem to zrobimy – zapewnił. – A Wanda…? Jesteś pewna, że… Nawet nie potrafił dokończyć zdania. Najpierw dowiedział się, że jego przyjaciółka trafiła do zaświatów, i już zaczął się cieszyć, że jest cała i zdrowa, i właśnie wtedy usłyszał o jej ponownej śmierci. – Ale skoro nie zabił jej sam Nija, tak jak innych, to na logikę powinna przeżyć – powiedział. – Dopóki my o niej pamiętamy w świecie żywych… Tak bardzo chciał wierzyć we własne słowa. Świat stanął na głowie; czy to znaczyło, że wszystko było możliwe? – Nie wiem – westchnęła Magda. – I… przepraszam. – To nie twoja wina – zapewnił ją. – Moja. Mogłam nie ciągnąć jej na pustkowia. Ale dzięki niej udało mi się przebić serce Niji. – Gdzie on teraz jest? – Na pewno gdzieś w pobliżu. – Spojrzała przez okno. – Pewnie liże rany… – Dwa razy widziałem go podczas… twojej nieobecności. Nie wyglądał na kogoś, kto powinien bać się ludzi czy żniwiarzy. – Bo nie wiedział, że w tym samym czasie szłam go zniszczyć. – Uniosła kącik ust w mściwym uśmiechu. ¢ Janina nie mogła usnąć. W domu było zbyt jasno. Przez okna wlewała się poświata lamp. Przez tydzień tkwili w ciemnościach i w pewnym sensie stały się one czymś zupełnie naturalnym. Staruszka westchnęła z irytacją i wstała z łóżka. Koszula nocna opadła jej do samych kostek. Był to jej najbardziej elegancki strój do spania, który trzymała na specjalne okazje, na przykład pobyt w szpitalu. Ale skoro wszędzie czaiły się demony, a ludzie ginęli na potęgę nawet we własnych łóżkach, kobieta nie miała zamiaru dać się zabić demonom w jakiejś starej pidżamie. Ze wstydu by się chyba spaliła, gdyby ktoś znalazł jej ciało w nieodpowiednim stroju. Narzuciła na siebie najlepszą podomkę i pomaszerowała do kuchni. Zastała tam Adriana, siedzącego samotnie przy świecy. Był przygarbiony, miał podkrążone oczy i bezmyślnie dłubał zapałką w stopionym wosku. Prąd wrócił, ale z przyzwyczajenia wolimy tkwić w ciemnościach ledwie rozświetlanych przez wątły płomień – pomyślała. Janina położyła pomarszczoną dłoń na jego ramieniu. – Wywrócę tę komendę do góry nogami i wypuszczą Sebastiana – zapewniła. – My naprawdę nikogo nie zabiliśmy… – odparł. Nie skomentowała. Zawsze i wszędzie powtarzała, że jej wnukowie to dobrzy chłopcy, jednak w głębi serca doskonale wiedziała, że niejedno mieli na sumieniu. ¢ Niebo na wschodzie rozjaśniło się. Feliks zaczął lekko kiwać się na krześle, a powieki same mu opadały. – Pora się kimnąć – oświadczyła Magda, wstając od stołu. – Chcesz, żebym zerknęła na twoje ramię? Przejechał palcami po nieco niechlujnym opatrunku. – Jutro… to znaczy dzisiaj, jak wstaniemy. Magda pospiesznie ogarnęła się w łazience, po czym stanęła przed lustrem. Od chwili obudzenia się w nowym ciele nie miała zbyt wielu okazji, żeby dobrze się mu przyjrzeć. Przeczesała palcami rude fale; szkoda, że to nie był jej naturalny kolor. Dotknęła opuszkami jasnej cery naznaczonej kilkoma piegami. Wyglądała zupełnie inaczej niż Oliwia, jej ciała – poprzednie i obecne – były jak słońce i księżyc. Teraz była niższa i nikt nie zaprosiłby już jej na wybieg modelek, co wcale nie znaczyło, że była brzydka. Zresztą kto by się tym przejmował? Wzruszyła ramionami. Nie musiała porażać urodą, żeby zabijać demony. W samej koszulce i majtkach przeszła do swojego pokoju. Powiodła po nim wzrokiem; zdawał się obcy, a jednocześnie znajomy. Położyła się na łóżku, ale nie wytrzymała na nim dłużej niż kwadrans – było zbyt miękkie. Zrzuciła na podłogę kołdrę i ułożyła się na niej. Pod poduszką ukryła nóż, tuż obok zostawiła łuk i strzały. Przymknęła oczy, wracając wspomnieniami do swojego ostatniego dnia w Nawii, który spędziła z Mateuszem. Jeden dzień – tylko tyle było im dane. A ona nie zamierzała zapomnieć z niego ani jednej minuty. Przywołała w pamięci swoją podróż drogą dusz. To wspomnienie z kolei zdawało się coraz bardziej mgliste, jakby jej umysł nie potrafił go ogarnąć. Skupiła się na tym, co wtedy czuła. Nie miała ciała, ale była wszędzie. Nie miała oczu, a widziała cały świat. Nie miała uszu, a słyszała każdy dźwięk. Widziała zwierzęta wiodące swoje krótkie żywoty. Widziała ludzi pędzących w swoich sprawach. Rodzili się, zakochiwali, przeżywali rozterki, znajdywali szczęście i umierali. Wiedziała, gdzie są demony oraz co zamierzały zrobić. A ona była częścią ich wszystkich, znała każdego z nich, nawet najmniejszego owada, potrafiła policzyć źdźbła trawy. Była całym światem i mogłaby zostać w tym stanie już na zawsze. Jednak było coś, co musiała zrobić. Zupełnie niespodziewanie znalazła miejsce dla siebie. Ciało opuszczone w sposób przykry i brutalny, ale za to idealne do jej celów. Zadziałała instynktownie. Nagle znów potrafiła czuć, widziała tylko to, co widziały jej oczy, słyszała to, co słyszały jej uszy, i znacznie mniej rozumiała. Zabrakło jej tchu, chciała krzyczeć, ale z jej gardła dobył się zaledwie jęk. Gwałtownie poderwała się z ziemi. Zachłysnęła się powietrzem, zaczęła kasłać. Do oczu napłynęły jej łzy. Ręce błądziły po ciele, jeszcze do niedawna naznaczonym krwawymi bruzdami. Jednak skóra była gładka, miejscami lekko zaróżowiona w miejscach, w których dopiero co się zabliźniła. Spojrzała na zgrabne dłonie, porcelanową skórę, na próbę zacisnęła i rozprostowała palce. Wysunęła przed siebie stopę i poruszyła palcami w sportowym bucie. Noga wciąż bolała, choć kość już się zrosła. – Przykro mi – powiedziała, spuszczając głowę. Chciała w ten sposób oddać hołd swojej poprzedniczce, która do tej pory zamieszkiwała to ciało. Zza drzewa wyjrzały czerwone ślepia. Magda poczuła paraliżujący strach, ledwie była w stanie zapanować nad odruchami nowego ciała. Jej mięśnie drżały od wewnętrznej walki. Echo Amelii, poprzedniej właścicielki, nadal było silne, ale Magda przecież nie była zwykłym żniwiarzem. Policzyła w myślach do dziesięciu i uśmiechnęła się do bestii, która ostrożnie wylazła zza pnia. – Już się stęskniłeś? – zapytała. Zwid podszedł do niej i obwąchał ją dokładnie. Nie spodziewała się, że podąży za nią, ale tak samo wcześniej nawet nie śmiała marzyć, że ocali ją przed potępieńcem lub wieszczym. Demon parsknął, odwrócił się i odszedł niespiesznie. – Powinnam wymyślić ci jakieś imię – westchnęła. Gdy zniknął z pola widzenia, jej mięśnie się rozluźniły. – Ale wcześniej muszę się ogarnąć. – Spojrzała po sobie. Świtało, a ona miała na sobie porwane, zakrwawione ubrania, była brudna i rozczochrana. Nie chciała, żeby ktokolwiek zobaczył ją w takim stanie. Szybkim krokiem przemierzyła park. Jej poprzedniczka właśnie tędy skróciła sobie drogę do domu po wieczornym treningu, co okazało się śmiertelnym błędem. Magda chciała odpędzić krwawe wizje, ale wspomnienia były zbyt świeże. Strach, szaleńcza ucieczka, trzask łamanej kości i bolesny upadek na ziemię. Krzyk, łzy i przerażenie na widok potwora. Ból rozrywanej skóry i mięśni, krew lejąca się na ziemię i świadomość, że to już koniec. Otarła z policzka łzę, przemierzając szybkim krokiem ulice. Przykro jej było, że dziewczyna zmarła w tak brutalny sposób, a jej ciało przez całą noc leżało w gęstych krzakach w parku. W końcu odnalazła jej mieszkanie, wygrzebała klucz z torby i zamknęła się w czterech ścianach, które do wczoraj były domem Amelii. Dobrze, że mieszkała sama. Dzięki temu uniknęła niewygodnych pytań. Magda wpadła do małej kuchni i z radością znalazła zupę w lodówce. Zjadła ją na zimno, prosto z garnka. Potem po raz pierwszy od niepamiętnych czasów użyła cudownie pachnącego płynu pod prysznic. Człowiek nie docenia takich drobnostek na co dzień, ale to one sprawiają, że życie staje się bardziej znośne. Zawinęła się w ręcznik i przetarła dłonią zaparowane lustro. Spojrzały na nią błękitne oczy. Jasną, zgrabną twarz otaczały długie, płomiennorude włosy. Magda dała sobie kilka minut, aby nauczyć się samej siebie, a potem przeszła do pokoju. W szafie odszukała ubrania. W szufladzie znalazła kilka zapomnianych łakoci. Jeszcze w życiu nie jadła czegoś tak pysznego. Czekolada rozpływała się w ustach, wafelek był kusząco kruchy, a orzeszki… Nie było słów, żeby opisać to, co czuła po długim pobycie w Nawii. Wzięła torbę podróżną, wrzuciła do niej trochę ubrań, telefon i ładowarkę. Zadzwoniła do Feliksa, ale miał wyłączoną komórkę. Znała na pamięć jeszcze numer do rodziców, ale nie chciała ich informować o swoim powrocie z zaświatów telefonicznie. Znalazła portfel, ostatni raz zerknęła na pokój i zamknęła za sobą drzwi. I tak miała wyprowadzić się stąd do końca miesiąca. Najwyżej nie odzyska kaucji. Zbiegła po schodach i stanęła przed obskurnym blokiem. Wzięła głęboki wdech. Powietrze pachniało tak pięknie, drzewa szumiały, w żywopłocie zagnieździły się wróble, staruszka wyprowadzała psa, dwie nastolatki słuchały muzyki z telefonu, w piaskownicy bawił się mały chłopiec, a jego mama siedziała na ławce z książką w dłoni. Świat był piękny. A ona zadba, żeby taki pozostał. Na przystanek podjechał autobus miejski; akurat jechał na dworzec. Wskoczyła do niego i kupiła u kierowcy bilet. Po drodze do domu zatrzymała się jeszcze w sklepie sportowym sprzedającym dobrej jakości łuki, bo nie mogła pojawić się w centrum demonicznej apokalipsy zupełnie bez broni. Teraz zaś leżała na podłodze we własnym pokoju, a za ścianą słyszała chrapanie Feliksa. Zaledwie kilka dni temu coś takiego wydawało jej się marzeniem nie do osiągnięcia. Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSpis treści Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Polecamy również\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zniwiarz__Tom_5__Czarny_swit-ebookRO/p1171029i1351226" target="_blank" title="Żniwiarz. Tom 5. Czarny świt [Paulina Hendel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Żniwiarz. Tom 5. Czarny świt [Paulina Hendel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wiadomości: Marta Janik na dłużej w Toruniu\nStrona Główna > Aktualności > Tauron Liga > Marta Janik na dłużej w Toruniu\nMarta Janik na dłużej w Toruniu\n8 maja 2017 18:57\nMarta Janik postanowiła zostać w swoim macierzystym mieście i nadal rozwijać swoje umiejętności w barwach zespołu występującego w Orlen Lidze. 27-letnia przyjmująca podpisała nowy kontrakt z klubem Giacomini Budowlani Toruń.\nW zakończonym już sezonie Marta Janik zagrała w 52 setach i zapisała na swoim koncie 27 punktów. Nie miała zbyt wielu okazji na grę, a mimo tego zdecydowała się pozostać w Toruniu. Co wpłynęło na taką decyzję? – Do pozostania skłoniła mnie możliwość dalszego rozwoju, pracy i podglądania najlepszych zawodniczek. Jest to moje rodzinne miasto, więc mam tu wszystkich bliskich i przyjaciół na miejscu – skomentowała przyjmująca.\nChoć kibice niezbyt często mogli obserwować 27-latkę na parkiecie, sama przyznaje, że ten sezon dużo ją nauczył. – Ten sezon to niezwykłe doświadczenie dla mnie. Miałam to szczęście, że byłam w zespole, który wywalczył awans, więc tym bardziej pozostanie w nim było dla mnie wyjątkowe. Głównym celem dla mnie było nabywanie nowych umiejętności, praca z nowym sztabem i doświadczonymi zawodniczkami. Cieszę się z każdej możliwości wejścia na boisko i spełnienia marzenia o grze w najwyżej polskiej lidze – dodała.\nDla Budowlanych Toruń był to pierwszy, historyczny sezon w najwyższej klasie rozgrywkowej. Podopieczne Nicoli Vettoriego zajęły ósme miejsce. Jak miniony sezon ocenia toruńska przyjmująca? – Jak na beniaminka przystało, było parę wzlotów i upadków. Grałyśmy równe i zacięte mecze z legendarnymi zespołami, które od wielu lat osiągają znakomite wyniki w Orlen Lidze. Mimo kryzysowego momentu pod koniec roku potrafiłyśmy pokonać pewne bariery i wrócić do grania na swoim dobrym poziomie. Zadowalający jest wynik końcowy drużyny i pozytywna atmosfera, która sprzyjała spędzaniu tylu godzin na sali – oceniła Marta Janik.\nRozpoczyna się właśnie etap budowania nowej drużyny. Jak twierdzi torunianka, będzie to miało znaczący wpływ na ostateczne miejsce w tabeli Orlen Ligi. – Myślę, że w dużej mierze zależy to też od składu, jaki będzie zbudowany. Nie ukrywajmy, że jest to kluczowe w określaniu celu sezonu. Spokojne utrzymanie w lidze to priorytet każdej drużyny, a czy uda się powalczyć o coś więcej, okaże się w trakcie trwania rozgrywek – zakończyła przyjmująca.\nBudowlani Toruń, Marta Janik, ORLEN Liga


Piłkarze Chrobrego Głogów bezbramkowo zremisowali w Katowicach • Głogowskie Informacje & Wydarzenia • GŁOGÓW jest tutaj - już nie szukaj! Głogów Info | TutajGLOGOW.pl | Głogowskie Informacje & Wydarzenia\nPo raz drugi w tym sezonie piłkarze Chrobrego Głogów bezbramkowo zremisowali z GKS-em Katowice. W sobotę pomarańczowo-czarni wywalczyli jeden punkt na terenie rywala i zbliżyli się do trzeciego w ligowej tabeli Zawiszy Bydgoszcz na odległość dwóch punktów. Do końca rozgrywek pozostały jeszcze dwie kolejki.\nSpotkanie w Katowicach nie przyniosło wielkich emocji. Na boisku długimi momentami nie działo się nic wartego odnotowania, a obie drużyny już chyba myślały o zbliżających się wakacjach. W pierwszej połowie groźnie atakowali gospodarze. W 22. minucie głową uderzał Grzegorz Goncerz, jednak król strzelców poprzednich rozgrywek przeniósł futbolówkę obok bramki. Poza tym – niewiele ciekawego. Piłkarze Chrobrego Głogów nastawili się na kontry, natomiast miejscowi nie mieli zbytnio pomysłu na rozpracowanie defensywy pomarańczowo-czarnych.\nW drugiej połowie obraz gry nie uległ dużej zmianie. W 58. minucie szczęścia szukał Adrian Frańczak, jednak nie zdołał on pokonać Sławomira Janickiego. Głogowianie swoje okazje mieli pod koniec meczu. Pięć minut przed końcowym gwizdkiem w dobrej sytuacji znalazł się Łukasz Szczepaniak, jednak uderzył niecelnie. Niedługo później piłkę spod nóg zawodnika Chrobrego wybił defensor GieKSy. Mecz zakończył się remisem 0:0.\n– „Drugi mecz pomiędzy nami kończy się takim samym wynikiem, choć wydaje mi się, że dziś był bardziej otwarty mecz od tego w Głogowie. Mam trochę pretensji do drużyny za pierwszą połowę, lecz uważam, że w drugiej rozegraliśmy już dobre spotkanie. Nie jest łatwo prowadzić tutaj grę, a wydaje mi się, że były momenty z naszą inicjatywą. Z tego jestem zadowolony. Trochę mniej ze skuteczności, bo okazje były. Ogólnie: trudny teren, dobry zespół, więc szanujemy punkt” – skomentował trener Ireneusz Mamrot.\nPrzed pomarańczowo-czarnymi dwa ostatnie mecze w sezonie. W najbliższą niedzielę (29 maja) zespół podejmie u siebie Zagłębie Sosnowiec, natomiast tydzień później zagra na wyjeździe z Arką Gdynia. Po 32 spotkaniach głogowianie mają w swoim dorobku 50 punktów, co pozwala na zajęcie czwartego miejsca. Trzeci w tabeli Zawisza Bydgoszcz wyprzedza podopiecznych trenera Mamrota o dwa punkty.\nGKS Katowice: Dobroliński – Flis (40. Wołkowicz), Czerwiński, Goncerz, Szołtys (65. Sawicki), Duda, Zahorski (78. Szymański), Pielorz, Kamiński, Leimonas, Frańczak.\nChrobry Głogów: Janicki – Ilków-Gołąb, Samiec, Michalec, Hodowany, Sędziak (46. Wojciechowski), Gąsior (90. Malinowski), Drewniak, Szczepaniak, Hudyma (60. Kościelniak), Górski.


MC-7270-MP-T komputer okrętowy z wydajnym procesorem Intel® Core™ i7 3555LE – w katalogu produktów – Automatyka.pl\nRodzina wydajnych komputerów okrętowych MC-700 firmy MOXA została poszerzona o nową gamę produktów, mianowicie MC-7270-MP-T. Komputer ten wyposażony został w bardzo wydajny procesor Intel® Core™ i7 3555LE oraz zapewnia możliwość podłączenia szerokiej gamy urządzeń peryferyjnych. Wszystko to za sprawą 8 portów NMEA 0183, 4 portów szeregowych, 4 Gigabitowych portów Ethernetowych oraz 6 portów uSB 2.0 i 3 USB 3.0. Komputer daje również możliwość podłączenia 3 niezależnych monitórów dzięki wyposażeniu go w 2 gniazda DVI-D oraz 1 gniazdo VGA. Sumarycznie stwarza to ogromną elastyczność zastosowań w aplikacjach mostkowych i nie tylko.\nKomputer ten wykonany został z uwagą na najwyższą możliwą jakość oraz wytrzymałość. Obudowa może wytrzymać wibracje sięgające 1G, co zapewni należytą pracę w trudnych warunkach przemsyłu morskiego. Specjalna technologia odprowadzania ciepła pozwoliła na wykonanie go w technologii bezwentylatorowej, co podnosi jego bezawaryjnośc. Kolejnym jego atutem są 2 gniazda universal PCI oraz 1 gniazdo PCIe (x16) pozwalające na rozszerznie i tak już bogatych funkcjonalności komputera o karty PROFIBUS, graficzne czy radarowe.\nUżytkownicy z łatwością mogą zainstalować system Windows XP Embedded, XP Professional, lub Windows 7, zapewniając przyjazne środowisko dla rozwoju systemu sterownia, i implementacji aplikacji dedykowanych.\nDo najważniejszych cech komputera zaliczyć możemy:\nKomputer dedykowany dla przemysłu morskiego\nMożliwość podłączenia 3 niezależnych monitorów (DVI-D x 2 + VGA x1 )\n2 interfejsy SATA, do podłączenia dodatkowych dysków\nPodwójne wejście zasilające: od 100 do 240 VAC oraz 24 VDC\ntemp. pracy od -40 do 70°C\nWięcej informacji dostępnych pod adresem: https://www.elmark.com.pl/pl/sklep/moxa/mc-7270-mp-t#\nEKI-2526M - Przemysłowy Switch Ethernetowy 4 porty 10/100Mbps, 2 porty światłowodowe\nNowe anteny do access point-ów MOXA\nDT9837B-OEM - moduł pomiarowy wyposażony w wejście sygnałowe tachometru


Zestaw magnetyczny do usuwania wgnieceń PDR • TOOLS-TECH Narzędzia\nnetto: 2 388.12zł\nKod produktu: LSR-92294\nNarzędzia przeznaczone do nieinwazyjnej naprawy wgnieceń na karoserii samochodowej, bez konieczności lakierowania naprawianych elementów. Zestaw do naprawy PDR zawiera 3 dźwignie z innowacyjną końcówką kulową z mocnym magnesem...\nNarzędzia przeznaczone do nieinwazyjnej naprawy wgnieceń na karoserii samochodowej, bez konieczności lakierowania naprawianych elementów.\nZestaw do naprawy PDR zawiera 3 dźwignie z innowacyjną końcówką kulową z mocnym magnesem. Magnes ułatwia precyzyjne umieszczenie dźwigni i zachowanie prawidłowej kolejności technologicznej naprawy.\nW zestawie znajdują się ponadto uchwyty i przedłużki do dźwigni, ekran kontrolny, młotek blacharski, kliny oraz kulki-wskaźniki. Zestaw do napraw PDR przeznaczony jest do napraw niewielkich wgnieceń płaszczyzn oraz wgnieceń punktowych na karoserii.\nWykonany jest z najwyższej jakości materiałów oraz posiada innowacyjną technologię magnetyczną, dla prawidłowego ułożenia narzędzi w miejscu naprawy.\nTen nowy zestaw z Power-TEC zawiera wszystko, co jest potrzebne do podstawowego PDR z dodaną innowacją systemu Magnetic Roller Tip, aby pomóc w umieszczeniu końcówki wybranego narzędzia dokładnie w miejsce. Zestaw jest idealny dla nowego technika w PDR i poprawi umiejętności koordynacji ręka-oko i przyspieszy proces uczenia się.\nZestaw zawiera planszę do wizualnego podkreślenia wgniecenia podczas naprawy, dwa proste pręty podłużne oraz specjalnie ukształtowany pręt drzwiowy. Dostępne są adaptery i rozszerzenia, a także klin dostępu do okna, nylonowy stempel do zrzucania wysokich punktów i młotek z miękkim licem. Pełny i wszechstronny zestaw.\nJak działa zestaw magnetyczny do usuwania wgnieceń PDR - WIDEO


Samsung odkrywa karty - wiemy, które modele otrzymają Androida 4.4.2 KitKat\nSamsung odkrywa karty – wiemy, które modele otrzymają Androida 4.4.2 KitKat\nPiotr Andrzejewski Newsy 18-02-2014\nStrona główna > Newsy > Samsung odkrywa karty – wiemy, które modele otrzymają Androida 4.4.2 KitKat\nAmerykański oddział Samsunga nieoczekiwanie opublikował dziś listę urządzeń, które otrzymają oficjalną aktualizację do najnowszego wydania Androida, czyli wersji 4.4.2 KitKat. O dziwo do tego grona należą nie tylko modele najnowsze i najmocniejsze, lecz znalazło się też tutaj miejsce dla urządzeń już nieco starszych, mających czas świetności za sobą. Trzeba więc przyznać, że Koreańczycy zachowali się w tym przypadku bardzo przyzwoicie, gwarantując wsparcie i nowe oprogramowanie dla sprzętów innych niż te z najwyższej półki.\nNależy jednocześnie pamiętać, że jest to lista adekwatna dla rynku amerykańskiego, możliwe więc, że w naszej części świata będzie się ona prezentować się nieco inaczej. Niemniej jednak, do grona urządzeń Samsunga z pewną aktualizacją do Androida 4.4.2 KitKat należą:


MiG-29 znowu latał nad Lublinem i Świdnikiem (wideo) - Dziennik Wschodni\nMiG-29 znowu latał nad Lublinem i Świdnikiem (wideo)\nWielu mieszkańców Lublina i okolic z pewnością słyszało dziś głośny huk jego silników.\nTylu samolotów naraz nie było dawno na lotnisku w Świdniku (zdjęcia) 23 16\n- W czwartek nad Lublinem i Świdnikiem ponownie mogliśmy zobaczyć samolot MiG-29 z 23. Bazy Lotnictwa Taktycznego w Mińsku Mazowieckim - piszą lubelscy spotterzy z grupy Lublin Spotters.\nWięcej filmów od lubelskich spotterów na ich kanale na YouTube.\nZdjęcia: KAPLUS Krzysztof Wiśniewski\nlotnisko Lublin Lublin Spotters\nGość / 25 października 2016 o 07:50\n@14:27 Rozwiniesz jakoś swoją światłą myśl? Bo jak na razie to Twój komentarz sięgnął dna...\nGość / 24 października 2016 o 21:07\nBezużyteczna latająca kupa złomu! Bez uzbrojenia bo takowego praktycznie nie ma,tyle że lata,robi kupe huku i dymi.To jak nagi żołnierz na polu walki.\nGość / 24 października 2016 o 14:27\nPoziom "redakcji" tego serwisu sięga dna\nGość / 24 października 2016 o 13:29\nNie wiem czym tu sie cieszyc? Tym ze w przypadku wojny lotnisko jako jeden z pierwszych celow zostanie zbombardowane?\nGość / 23 października 2016 o 15:49\nOch, chyba zsikam się z wrażenia. Ale mi wydarzenie, przeleciał mig. nie rozumiem infantylizmu fejsbukowej gimbazy z tego poratlu\nahha / 23 października 2016 o 14:55\nDPFa nie mają na tych rurarch? Kopcą jak wieśwageny z TDI po chipowaniu.\nbo to ruska technika każdy tak kopci\nZa to f-16 nie kopci ino miało problemy z doleceniem do Polski i trza Panie było łod razu na naprawy do Junajted Stejtsa wracać ha ha.\nHenio / 22 października 2016 o 14:26\nUważaj, żeby ta "trumna" ciebie nie przeżyła.\nGucio / 22 października 2016 o 10:19\nbo to nie bąbowiec\nRatuuuuunku / 21 października 2016 o 20:34\nto pokazówka. Przekaz: niech społeczęństwo pamięta że wojna jest możliwa, ale my was obronimy...żałosne...na Majdanku strzelają, nad miastem latają samoloty a Obrona Cywilna nic nie wie!\nTylko Antek ze swoją nową Armią "NAWIEDZONYCH" nas uratuje\nkapral / 21 października 2016 o 19:33\nGość / 22 października 2016 o 10:29\njakim cudem ta trumna jeszcze lata to chyba jeden z ostatnich nadajacych sie do lotu


Small Mechanics prezentują singiel „Gęstnieją jesienie” - Wybieram Kulturę\nSmall Mechanics prezentują singiel „Gęstnieją jesienie”\nSmall Mechanics prezentują singiel „Gęstnieją jesienie”3 min read\nAutor WybieramKulture.pl Opublikowano Maj 29, 2018\nSmall Mechanics, zwani również Mechanikami, zadebiutowali w 2015 roku\nalbumem „The Gift” wydanym pod patronatem Trójki, pokazując ciekawe\npołączenie indierocka z elektroniką.\nIch ostatnie single pokazują, że skłaniają się ku polskim tekstom i\nmuzycznie bliżej im do akustycznych form znanych z płyt Becka czy Finka.\nZespół pracuje nad drugim albumem studyjnym. Ich utwór Gęstnieją Jesienie\nwygrał eliminacje do tegorocznych opolskich Debiutów. Jury oceniło go w\nDojrzała, oryginalna propozycja muzyczna i pięknie poetycki tekst („Póki\npuka w oczy światło”, „Póki na drutach gra wronami wiatr”). Piosenka urocza\ni subtelnie melancholijna, jak wczesna jesień w Polsce. Choć to prosty\nnumer, gęstnieją nie tylko jesienie, ale i aranżacja – od przejrzystej,\nrozpisanej tylko na bębenek, struny akustycznej gitary oraz wokal do\nwielowarstwowego przekładańca. Świetny wokalista. – Jarosław Szubrycht,\nZdecydowanie najlepszy utwór z całej 10. Wszystko tu się zgadza. Dobra i\nciekawa aranżacja, intrygujący tekst, fajna barwa wokalisty. Nic tylko\nżyczyć sobie więcej takiej muzyki. – Rafał Poliwoda, Dyrektor Narodowego\nCentrum Polskiej Piosenki w Opolu\nDobry wokal, dobra melodia, gitara przywodząca mi na myśl dokonania Dave\nMatthews Bannd Może nie jestem do końca fanem frazy „zamgli nam się tętno”,\nale ogólnie bardzo ładna, zwiewnie zaśpiewana piosenka z refrenem, który\nzapada w pamięć – Krzysztof Zalewski\nI znowu można by rzec siła w naturalności i prostocie. Przyjemnie się tego\nsłucha. Lubię takie utwory, w których tekst ma odpowiednio dużo przestrzeni\nby go usłyszeć. A słowa w tej piosence zdecydowanie zwracają uwagę,\ngratulacje dla autora. Wokalista ma fajną barwę głosu, utwór ładnie\nzaaranżowany, wykonany i zrealizowany. Na pewno będę kibicował Mechanikom.\n– Paweł Walicki Art2Music\nLink do teledysku: https://www.youtube.com/watch?v=WZsVQPx0M1A\n– Utwór „Gęstnieją jesienie” powstał u schyłku lata 2014. Dawid Kałuski\nzaczął grać akordy, do której ja zupełnie naturalnie zaimprowizowałem tekst\npo angielsku. Zdecydowaliśmy jednak, że ten utwór będzie pierwszym w\nhistorii zespołu utworem po polsku, stąd pomysł, aby wyszedł spod pióra\nPablopavo. Zaufaliśmy mu, a to zaufanie poskutkowało znakomitym tekstem.\nZgraliśmy się idealnie. Po wielu miesiącach śpiewania w Small Mechanics po\nangielsku pierwszy tekst po polsku był miłą odmianą i powrotem do czegoś, za\nczym w gruncie rzeczy tęskniłem. Pierwsze zaśpiewanie tych słów było chwilą\njedyną w swoim rodzaju, nigdy tego nie zapomnę. Utwór został szybko\nwypuszczony, wkrótce powstał też klip. Od początku zbierali się wokół tej\nkompozycji ludzie, którzy czuli wrażliwość słów, melodii i wykonania.\nCzułem, że emocje związane z odbiorem utworu są nie tylko we mnie. Dawało mi\nto dużo wiary i motywacji. Spowodowało, że jako twórca także szerzej\notworzyłem się na muzykę. Ten utwór to pierwszy wielki krok, który dziś\nrezonuje. To wszystko działo się naturalnie, zespół się zmieniał, zaczęliśmy\npracować nad drugą płytą. Wierzę, że dobre rzeczy wracają wtedy, kiedy\ntrzeba. To jest ten moment. Ponadczasowy tekst do „Gęstnieją jesienie” i\nemocje w muzyce to coś, co nigdy nie umarło, a tylko w nas dojrzało – mówi\nSkład Small Mechanics:\nKarol Wróblewski – wokal\nTymoteusz Miłowanow – gitara\nKuba Kinsner – perkusja\nGrzegorz Stańczyk – instrumenty klawiszowe, programowanie\nfot w tle.: E.Bartkiewicz\n*źródło cytatów <https://ncpp.opole.pl/debiuty2018/>\nSmall Mechanicsteledysk„Gęstnieją jesienie”\nPremiera: Nowy singiel Michała Szpaka „King of the Season”\nRobert Cichy w duecie z Anią Dąbrowską – „Old time girl”\nPREMIERA: Varius Manx & Kasia Stankiewicz feat.…\n„Dokąd to zmierza” – Carrion…\nRzeszowskie GUARDIANS OF THRESHOLD z debiutanckim…


Maksymalna kwota: 8000zł\nMin. wiek pożyczkobiorcy: 20 lat – 75 lat\nRozpatrywanie wniosków: 8:00 – 22:00\nKuki.pl – wysoka i atrakcyjna pożyczka\nKuki.pl oferuje pożyczki pozabankowe w kwocie od 250zł do 8000zł na okres od 1 do 30 dni. Pierwsza pożyczka to maksymalnie 3000zł, pierwsza chwilówka jest darmowa. Z pożyczki może skorzystać osoba w wieku od 20 do 75 lat, posiadająca telefon komórkowy oraz rachunek bankowy, ważny dowód osobisty. Podczas wnioskowania należy podać swoje podstawowe dane osobowe, adres e-mail, numer telefonu komórkowego (należy go potwierdzić kodem sms), podać swoje dane finansowe (źródło dochodów – rodzaj umowy, miesięczne przychody oraz wydatki).\nFirma posiada rachunki bankowe w: PKO BP, Pekao, mBank, BZWBK, ING, Millennium, Alior Bank, Getin Bank – osoby posiadające rachunek w jednym z tych banków mogą liczyć na błyskawiczną realizację wniosku oraz przelewu pożyczki.\nPożyczki online są bardzo praktyczne i popularne. Zdecydowanie warto znać aktualne oferty i korzystać z usług wiarygodnych instytucji pozabankowych. Zawsze można bowiem znaleźć się koszty, których nie mogliśmy w żaden sposób przewidzieć. Kuki.pl jest obecnie uważane za najprzyjaźniejszą dla klienta platformę pożyczkową. Przede wszystkim pozwala na otrzymanie znacznych środków na nieprzewidziane wydatki w krótkim czasie. Potencjalni klienci mogą otrzymać szybkie i relatywnie proste do spłaty chwilówki. Klient sam dopasowuje sumy do swoich potrzeb, reguluje należności i wyznacza termin spłaty zobowiązania bez odczuwalnych dodatkowych kosztów. Ponadto pierwsza chwilówka jest całkowicie darmowa.\nJak otrzymać pożyczkę w Kuki?\nProces jest bardzo prosty i możliwy do realizacji w kilku prostych krokach. Przede wszystkim należy na stronie usługodawcy zdefiniować kwotę pożyczki oraz termin jej spłaty. Wprowadzone parametry zależy zatwierdzić. Następnie niezbędne będzie wypełnienie wniosku. Proces składania wniosku dla nowych klientów jest jednoczesną rejestracją profilu pożyczkobiorcy. Wystarczy wprowadzić imię, nazwisko, PESEL, numery dowodu osobistego i telefonu komórkowego, adres e-mail, a także aktualny adres zamieszkania. Weryfikacja tożsamości opiera się na przelewie. Platforma wydaje decyzję o przyznaniu lub odmowie w przeciągu mniej więcej 15 minut od wypełnienia wniosku. W przypadku decyzji pozytywnej, kwota zostaje niezwłocznie przelana na konto pożyczkobiorcy.\nFirma pożyczkowa sprawdza każdego klienta pod kątem obecności w rejestrach dłużników, a także ocenia wypłacalność. Analizie podlegają standardowe rejestry takie jak: ERIF, BIG KRD oraz BIK. Jest to normalna procedura przeprowadzana w przypadku każdego pożyczkodawcy opierającego się na systemie zapewniającym odpowiedzialny kredyt.\nRaty i pożyczka w Kuki\nFirma specjalizuje się w szybkich pożyczkach online przez 7 dni w tygodniu. Konsultanci są dostępni także w weekend, co wyróżnia Kuki na tle innych pożyczkodawców. Nowi klienci mają możliwość zaciągnięcia darmowej pożyczki od 200 do 5000 zł. Platforma wyróżnia się w tym aspekcie, gdyż rzadko która instytucja pozabankowa pozwala na tak wysokie limity w przypadku pierwszej pożyczki. Jedynym warunkiem braku dodatkowych kosztów chwilówki jest wywiązanie się z zobowiązania w ustalonym terminie.\nStali klienci mogą zaciągać zobowiązania na nawet 12 000 złotych. Kuki oferuje największe dostępne chwilówki na rynku polskim. Termin spłaty jest taki sam jak w przypadku mniejszych kwot, czyli maksymalnie 30 dni. Oprocentowanie wynosi 10% w skali roku. Jeśli chodzi o raty niezbędna jest konsultacja i ustalenie warunków indywidualnych z usługodawcą.\nPozytywne opinie na temat pożyczek w Kuki\nSerwi pożyczkowy Kuki cieszy się ogromną popularnością ze względu na m.in. bardzo korzystne warunki współpracy i szybki czas realizacji. Kuki zbiera dzięki temu liczne pozytywne opinie i recenzje. Jednak nie są to jedyne atuty firmy. Mocną stroną pożyczkodawcy jest także bardzo dobrze zaimplementowana platforma obsługi klienta, która działa przez 7 dni w tygodniu, czyli także w soboty i niedziele. Pozwala to na niemal natychmiastowe otrzymanie wskazówek przed zaciągnięciem pożyczki.\nW zasadzie każde zobowiązanie w Kuki może być refinansowane o 7, 14 lub 30 dni. Pierwsza chwilówka może być refinansowana dwukrotnie i powoduje opłat z tytułu udzielenia chwilówki. Natomiast każdą następną pożyczkę można refinansować tylko raz. Ponadto są to pożyczki pełnopłatne. Oznacza to, że koszt refinansowania będzie zwiększać całkowity koszt. Ustawodawca polski ograniczył w tym aspekcie pożyczkodawcom możliwość swobodnego podnoszenia kosztów przypadku klienta zwlekającego ze spłatą. na mocy aktu bezwzględnie obowiązkowego zostały ustanowione odgórne limity. Przede wszystkim kwoty pozaodsetkowe nie mogą być większe niż 25% wartości chwilówki. Ponadto nie mogą przekroczyć 30% jej wartości w skali roku. Najlepszym rozwiązaniem dla klienta jest jednak terminowe spłacanie. Dosłownie w każdym wypadku spłata pożyczki może zostać przedłużona o 7, 14 albo 30 dni. Jak będa wyglądać realne koszty, jeśli chodzi o refinansowanie? Przy kwocie np. 8000 zł przedłużenie terminu będzie generowało koszty na poziomie 776 zł w przypadku 7 dni, 840 zł jeśli chodzi o 14 i 976 zł za 30 dni.\nDarmowa chwilówka dla nowych klientów do 3000 zł\nMożliwość pożyczki pomimo obecności zobowiązań\nPrzedłużanie terminu o 7, 14 i 30 dni\nBiuro Obsługi Klienta 7 dni w tygodniu\nPożyczkę można przedłużyć tylko raz\nWeryfikacja klienta w bazach ERIF, BIK, i KRD\nPożyczka dostępna nie od 18, a 20 roku życia\nWeź pożyczkę w Kuki.pl\nMagda\ton 27 July 2017 at 19:52\nCałkiem spoko oferta. Szybka rejestracja bez litanii niepotrzebnych pytań. No i 2500 zł w pierwszej pożyczce jest bez opłat!\nNatalia\ton 1 August 2017 at 08:46\nTanio szybko i wygodnie, polecam!\nMarta\ton 2 August 2017 at 09:13\nBardzo dobra oferta, pieniądze szybko i sprawnie.\nMarek\ton 3 August 2017 at 14:32\n2000 tysiące dostałem w 10 minut na konto. Bez problemu po zalogowaniu na stronie dobrałem dodatkowe 500 zł bez wypełniania żadnych kolejnych formularzy\ndenzel\ton 27 October 2017 at 13:19\nOpcja przedłużeń bardzo ciekawa dla klientów co mają problem spłacić w czasie, mi to wyszło bardzo tanio, informacje zwrotną dostałem bardzo szybko . Szybko działają I informują a nie ukrywają\nGruby\ton 1 December 2017 at 14:58\nSzybko zgodnie z informacjami na stronie.\nMagda\ton 6 January 2018 at 13:59\nposzło bezproblemowo. Jak ktoś potrzebuje szybko kasę to polecam


Różowe Buty Sportowe Tethys w Born2be.pl\n13h 29m 07s\nRóżowe Buty Sportowe Tethys\nDługość stopy 13 13.5 14 14.5 15.5 16\n Długość wkładki 13.5 14 14.5 15 16 16.5\nButy Sportowe Tethys na płaskiej, lekko nieregularnej podeszwie z kauczuku. Cholewka sięgająca przed kostkę, z małą pętelką z tyłu. Zapinane na 2 rzepy. Klasyczny, zaokrąglony nosek. Wykonane z przewiewnego materiału tekstylnego. Dekorowane uroczymi wstawkami holo. Wewnątrz mięciutka wkładka. Dostępne rozmiary w przedziale wiekowym od 3 do 8 lat. Przepięknie wyglądają w połączeniu z pastelową górą.\nBardzo pozytywne pierwsze wrażenie. Mając na względzie cenę, jakość przewyższa oczekiwania. Buty super, stabilne, wygodne, praktyczne i śliczne. Córka również zachwycona:)\nCórka jest nimi zachwychona\nBardzo ładne buty, chyba ulubione mojej córki. Bardzo solidnie wykonane, wyglądają na dużo droższe. Wyglądają na solidne. Nawet nie widać na nich za bardzo brudu, nie niszczą się jak niektóre już po pierwszym użyciu. Po ok miesiącu użytkowaniu wyglądają jak nowe.\nŁadne i leciutkie.polecam\nŁadne i lekkie, polecam!\nFajne, ładnie wykonane, mięciutkie, rozmiar zgodny z podanym. Polecam\nLekkie i super buty i cena ekstra


Wiele osób decydując się na różnego rodzaju pracę musi przejść właściwe badania oraz testy potwierdzające ich sprawność do wykonywania zawodu. Jedną z takich grup są osoby pracujące na wysokości. Jest to praca wymagająca całkowitej sprawności fizycznej oraz psychicznej do tego w trudnych warunkach. Osoby chcące pracować jako operatorzy wózków widłowych również są zmuszeni do pozytywnego przejścia testów psychotechnicznych. Praca ta wymaga precyzji oraz koncentracji dlatego jest to aż tak istotne. Kierowcy taksówek oraz ci którzy w swojej pracy przewożą ludzi jak na przykład kierowcy autobusów także muszą odbyć taki test. W dodatku dotyczy to osób takich jak:\nRównież osoby jakie przekroczyły liczbę 24 punktów karnych mogą zostać skierowane na badania. Sprawcy różnego rodzaju wypadków czy kierujący pod wpływem alkoholu mogą też być zobligowani do ukończenia badania. Sytuacji w których jesteśmy zmuszeni do testów jest dużo dlatego warto wiedzieć gdzie można je przeprowadzić – Psychotesty Czechowice-dziedzice\nKażda dziewczyna w dniu swojego ślubu pragnie jawić się kapitalnie


Ślub Zygmunta I Starego z Boną Sforzą - Portal Poszukiwania.pl - informacje, archeologia, historia, poszukiwania\nŚlub Zygmunta I Starego z Boną Sforzą\nWłączenie Inflant do Polski przez Zygmunta III Wazę Kapitulacja Smoleńska przed Władysławem IV Koronacja Zygmunta III Wazy na króla Szwecji Oddanie do użytku magistrali węglowej łączącej Górny Śląsk z Gdynią\nZdobycie Kijowa przez Mongołów Przywilej nieszawski Josef Mengele – Anioł Śmierci z Auschwitz Pierwsze obchody Dnia Babci Urodził się Mieczysław Pawlikowski – żołnierz i aktor\nW historiografii rola królowych często jest niedoceniana, gdyż to zwykle w woli władców upatruje się źródła ważnych postanowień. Królowa Bona do tych niedocenianych akurat z pewnością nie należy: jej wybitna osobowość nie mogła pozostać obojętna ani historykom, ani tym bardziej - jej współczesnym.\nŻonę doceniał z pewnością także mąż, Zygmunt I Stary. Choć o zawarciu związku nie zadecydowało - jak w przypadku jego syna Zygmunta Augusta - gorące uczucie, gdyż przed ślubem narzeczonej nie widział - nie było to także czyste wyrachowanie polityczne. Zygmunt chciał mieć za żonę Włoszkę - nie habsburżankę ani księżniczkę mazowiecką, a to dlatego, że kochał renesans i jego ojczyznę - Włochy. Bona była wykształcona i wychowana w tym nowoczesnym duchu, a powinowactwo z cesarzem Maksymilianem I także należało zaliczyć do jej atutów. Silniejsza okazała się w niej jednak rodowa krew Sforzów, kondotierów włoskich, którzy kilkadziesiąt lat wcześniej siłą zdobyli tytuł książąt Mediolanu (sforza znaczy siła). Apodyktyczna i ambitna, dla realizacji celów politycznych często używała intryg. Te cechy charakteru przysłoniły inne, niewątpliwe godne najwyższej pochwały. Gospodarna, starała się budować niezależność finansową władcy poprzez skupianie dóbr ziemskich. Nabyte posiadłości wzorowo organizowała, wprowadzała warzywnictwo i ogrodnictwo, propagowała jarzyny, czyli "włoszczyznę", i sztuciec przydatny w jej spożywaniu - nieznany w Polsce widelec. Dbała o polską młodzież, która zyskała możliwość zdobycia wykształcenia na uczelniach włoskich. Sprawowała mecenat nad uczonymi i pisarzami.\nNarastający konflikt z możnymi i szlachtą, wzmocniony przez zdecydowany sprzeciw wobec małżeństwa syna Zygmunta Augusta z Barbarą, zmusił ją do wyjazdu do Bari. Tam zmarła, otruta przez zaufanego doradcę. Scenę tę sugestywnie odmalował Matejko.\nIlustracja: kamea z popiersiem Bony Sforzy z 1540 r., Wikimedia Commons, domena publiczna.


Wiecie Państwo kim był Janek Krasicki? Nie? Za komuny ów młodzieniec był hołubiony, choć życiorys ma raczej parszywy. "Polski działacz komunistyczny, agitator stalinowski, funkcjonariusz Komsomołu we Lwowie, następnie członek grup dywersyjnych, członek Polskiej Partii Robotniczej i Gwardii Ludowej, formalnie ogłoszony przewodniczącym Związku Walki Młodych" - podaje Wikipedia.\nPo wrześniu 1939 roku Janek Krasicki trafił do zajętego przez sowietów Lwowa. Przyjęto go do Komsomołu. "Aktywnie włączył się w działalność na rzecz propagowania stalinizmu wśród polskiej i ukraińskiej młodzieży. (...) Między 15 a 20 października 1939 roku, w trakcie zebrania likwidacyjnego organizacji Bratnia Pomoc na Politechnice Lwowskiej, Krasicki wystąpił z referatem przypominającym o antysemickim wątku w działalności tej organizacji, zdominowanej przed wojną przez Młodzież Wszechpolską. Politechnika Lwowska była pierwszą uczelnią w Polsce, która już w 1936 roku wprowadziła, wymierzone w studentów żydowskich, getto ławkowe. Kolejni mówcy, narodowości żydowskiej, wskazali osoby będące na sali, które były działaczami organizacji antysemickich. Wskazanych następnie pobito i doprowadzono do mównicy, aby zabrali głos. Ostatecznie, według relacji Zbysława Popławskiego, część z nich wyprowadzono z sali i zastrzelono na korytarzu" - czytamy w Wikipedii.\nWiosną 1941 roku Janek Krasicki był członkiem delegacji studentów na spotkanie z I Sekretarzem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Ukrainy Nikitą Chruszczowem. Stał się bohaterem sowieckich reportaży propagandowych w lwowskiej prasie i w radiu. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej znalazł się w Moskwie. W 1942 roku wysłano go do okupowanej Polski, do tworzonej Gwardii Ludowej. "Z polecenia Małgorzaty Fornalskiej zastrzelił sekretarza PPR Bolesława Mołojca. Latem 1943 roku na polecenie zwierzchników ściągnął do Warszawy Bolesława Bieruta. Wkrótce po powrocie, 2 września 1943 roku, został aresztowany i zginął w Warszawie podczas próby ucieczki. Pochowano go na Powązkach - Cmentarzu Wojskowym" - przypomina Wikipedia.\nDlaczego przypominam tu życiorys owego indywiduum? Bo Janek Krasicki ma swoją ulicę w Sokółce! Tak, a co ciekawe ów działacz Komsomołu i stalinowiec podszywa się pod biskupa warmińskiego i cenionego poetę ery Oświecenia, Ignacego Krasickiego. Jak wół zobaczyć to można na Google Street View:\nW "papierach" mamy więc Janka, na tabliczce (chyba) Ignacego.\nSprostowanie Urzędu Miejskiego\nTymczasem Sokółka w całej swej miejskiej przestrzeni nie ma ani jednego miejsca, które upamiętniałoby założyciela miasta, a więc króla Polski i wielkiego księcia Litwy Zygmunta III Wazę. On to wszak nadał miejscowości prawa miejskie w lutym 1609 roku. Władze samorządowe hucznie świętowały 400-lecie tego wydarzenia. Nie ma co wspominać o tak mało istotnych postaciach dla historii Sokółki jak Hieronim Wołłowicz, podskarbi litewski, który wystarał się u króla o ów przywilej lokacyjny, czy Antoni Tyzehaus, żyjący w XVIII wieku autor gruntownej przebudowy miasta (ten ma chociaż tablicę sobie poświęconą na budynku muzeum).\nCzy nazwy ulic mają jakiekolwiek znaczenie? Jeżeli nie, to po cóż nam ulica Piłsudskiego (poprzednio Waryńskiego), czy Warszawska (poprzednio Armii Czerwonej)?\nW sumie nikogo w oczy nie kłują chyba tabliczki z nazwiskiem Grigorija Kunawina przymocowane do elewacji budynków przy jednej z głównych ulic w Dąbrowie Białostockiej. Ten dzielny żołnierz podczas walk latem 1944 roku pod Harasimowiczami zasłonił swoim ciałem niemiecki karabin maszynowy. Trzeba jednak pamiętać o tym, co jego towarzysze broni nieśli na bagnetach wyzwalanej Polsce. Czy ktoś wpadłby na pomysł, by nadawać ulicy imię marszałka Suworowa? Wszak jego armia - z pewnością dzielnych jegrów - maszerowała przez Podlasie, by jesienią 1794 roku roznieść na szablach mieszkańców prawobrzeżnej Warszawy.\nNazwy ulic miejscowości to polityka historyczna w małym, lokalnym wydaniu. Świadczy o nas jako społeczności, o tym, co jest dla nas ważne, jakich patronów chcemy mieć na swoich sztandarach. Janek Krasicki się do tej roli po prostu nie nadaje.\nAktualizacja, godz. 12.30: Jak informują nas Czytelnicy, w Sokółce istnieje ulica Ignacego Krasickiego. Jej nazwę - z Janka Krasickiego - wprowadzono w życie w 2009 roku. Wszystkich zainteresowanych przepraszamy za pomyłkę. Sugerowaliśmy się mapami Zumi oraz Google, gdzie wyraźnie podana jest nazwa ulicy.


Falami radiowymi RFITTH\nChorobę hemoroidalną 3-go i 4-go stopnia leczymy falami radiowymi metodą RFITTH. RFITTH - termiczna ablacja żylaków odbytu, indukowana prądem o częstotliwości fal radiowych.\nWskazania do zabiegu leczenia hemoroidów metodą RFITTH Celon\nWskazaniem do leczenia żylaków odbytu metodą RFITTH Celon jest choroba hemoroidalna w III i IV stopniu zaawansowania.\nzabieg małoinwazyjny wykonywany w znieczuleniu dożylnym w trybie ambulatoryjnym,\nkrótki czas zabiegu: cały zabieg trwa około 20 min,\nzabieg nie wymaga hospitalizacji, pacjent dwie godziny po zabiegu może wrócić do domu pod opieką osoby dorosłej,\nniewielkie dolegliwości bólowe po zabiegu,\nkrótki okres rekonwalescencji, pacjent na drugi dzień po zabiegu może wykonywać codzienne czynności.\ntydzień przed operacją należy wykonać badania: morfologia, INR, PT, APTT, elektrolity,\ndzień przed zabiegiem należy oczyścić jelito grube,\nw dniu zabiegu pacjent powinien stosować dietę zgodnie z zaleceniami lekarza,\ntrzy godziny przed zabiegiem należy wstrzymać się od przyjmowania płynów,\nna zabieg należy zjawić się 15 minut przed wyznaczoną godziną,\nzaleca się przyniesienie własnej piżamy,\npacjent na zabieg musi przybyć z dorosłą osobą towarzyszącą.\nkonsultacja do zabiegu metodą RFITTH - 180,00 zł