Jesteśmy zaprogramowani na czynienie dobra - Zwierciadlo.pl\nWiększość z nas ma problem ze skupianiem się na drugim człowieku, a szczególnie z reagowaniem na wyciągniętą po pomoc rękę. (Fot. Maciej Luczniewski/Forum)\nDaniel Goleman, słynny amerykański psycholog, autor książek o różnych rodzajach inteligencji, twierdzi, że kręcenie się „wokół własnego ogona” nie tylko nie daje szczęścia, ale wręcz je zabija, odbierając przy okazji radość z międzyludzkich kontaktów. W książce „Inteligencja społeczna” pisze: „Skupienie się na sobie zabija empatię, nie mówiąc o współczuciu. Kiedy koncentrujemy się na sobie, nasz świat się kurczy, bo nasze problemy i zaabsorbowanie nimi przesłaniają wszystko inne. Kiedy natomiast skupiamy się na innych, nasz świat się powiększa. Nasze własne problemy odsuwają nas na peryferie umysłu, przez co wydają się mniejsze, wzrasta natomiast nasza zdolność do łączenia się z innymi”.\nWiększość z nas ma jednak problem ze skupianiem się na drugim człowieku, a szczególnie z reagowaniem na wyciągniętą rękę. Zwłaszcza teraz, w czasach kryzysu, gdy dookoła las takich rąk. Nie wiemy, na przykład, jak odróżnić prawdziwie potrzebującego od tego, kto wyłudza. Jak pomagać, a jednocześnie się nie narzucać? Czy wspierając kogoś, nie uczymy go także bezradności?\nAle problem mamy także z reagowaniem w nagłych wypadkach, w sytuacjach zagrożenia, w których trzeba wybierać między pomocą drugiemu człowiekowi, a naszym życiem. Gdzie leży granica między odruchem serca a heroizmem? Kiedy interweniować, a kiedy brać nogi za pas?\nKilka lat temu przetoczyła się na ten temat dyskusja wywołana orzeczeniem komisji etyki Polskiego Związku Alpinistycznego w sprawie tragicznego wypadku podczas zimowej wyprawy himalaistów na Bread Peak. Dyskusja pełna osądów i moralizowania. Mnie natomiast o wiele ważniejsze wydaje się zrozumienie, dlaczego niektórzy ludzie nie zostawiają drugiego człowieka w potrzebie, bez namysłu rzucają się za nim w ogień, skaczą do wody, angażują w działania charytatywne, a inni nie.\nSeminarium duchowne w Prinston. Trwa właśnie egzamin z głoszenia kazań. Połowa z czterdziestu egzaminowanych kleryków ma za zadanie odnieść się do tematów wybranych na chybił trafił z Biblii, druga połowa – do przypowieści o dobrym Samarytaninie, który – jak wiadomo – udzielił pomocy leżącemu przy drodze rannemu, obojętnie mijanemu przez rzekomo pobożnych ludzi. Klerycy dostają dodatkowe zadanie – muszą się śpieszyć, ponieważ na wygłoszenie kazania przewidziany jest ściśle określony czas. Zgromadzeni są w pokoju, z którego co 15 minut jeden z nich idzie do sali egzaminacyjnej. Droga prowadzi obok wejścia, przy którym leży jęczący z bólu człowiek. Klerycy nie wiedzą oczywiście, że biorą udział w eksperymencie. Jak reagują? Dwudziestu czterech przechodzi, nie zwracając uwagi na jęczącego. Przy czym ci, którzy przygotowywali kazanie na podstawie przypowieści o dobrym Samarytaninie, nie są ani na jotę bardziej przejęci chorym. Spośród tych, którzy myśleli, że mają mało czasu, zatrzymał się tylko jeden, natomiast spośród przekonanych o tym, że nie muszą się śpieszyć, pomoc zaproponowało sześciu.\nJak pokazuje ten eksperyment, opisany potem w wielu pracach z dziedziny psychologii społecznej, o odruchu serca, zwanym uczenie „altruizmem”, decyduje, między innymi, czas konieczny do tego, żebyśmy mogli nie tylko zauważyć czyjeś potrzeby, ale i „dostroić się” do nich.\nCo jeszcze popycha nas do reagowania? Zaangażowanie innych ludzi. Okazuje się, że bardziej jesteśmy skłonni przyjść z pomocą wtedy, gdy ktoś już tej pomocy udziela. Na przykład chętniej przyłączamy się do akcji charytatywnych, w której bierze udział dużo osób, bardziej zdecydowanie reagujemy na czyjąś krzywdę, gdy wcześniej już ktoś zareagował. Ale uwaga! Obecność innych może czasem utrudnić podjęcie decyzji o udzieleniu pomocy. Jak zauważa profesor psychologii społecznej Wilhelmina Wosińska, w sytuacjach wymagających od nas zaangażowania staramy się zachować zimną krew, bo nie chcemy wyjść na głupka albo być posądzonymi o panikowanie. Dlatego przyglądamy się, co robią inni, a oni kątem oka obserwują nas. Wszyscy nawzajem utwierdzamy się w przekonaniu, że sytuacja nie wymaga interwencji, że wszystko jest pod kontrolą i tak naprawdę ignorujemy zagrożenie. Takie zachowania nazywane są w psychologii „niewiedzą wielu”.\nZ kolei według psychologów ewolucyjnych (m.in. Davida M. Bussa) pomagamy dlatego, żeby ocalić gatunek, w czym zresztą jesteśmy bardzo podobni do zwierząt. Rzucamy się na pomoc najpierw tym, którzy mają najwięcej podobnych genów, a więc dzieciom, rodzicom, rodzeństwu, a dopiero później wujom, ciotkom, kuzynom. Obcych ratujemy na końcu, i tak jest we wszystkich kulturach. Jednak w Ameryce gotowość do przyjścia z pomocą komuś nieznanemu jest zdecydowanie większa niż na przykład w Chinach. Dlaczego? Ponieważ w kulturach zachodnich podział na swoich i obcych jest bardziej rozmyty (tam przyjezdny szybko może stać się „jednym z nas”) niż w społecznościach zamkniętych na inne kultury czy religie.\nŚpieszymy z pomocą także dlatego, że tak nakazują normy społeczne, tego nas się uczy, za to nagradza. Właściwie nie ma na świecie społeczeństwa, które nie ceniłoby takich postaw. Wynikają one – z grubsza rzecz ujmując – z respektowania dwóch rodzajów norm społecznych: normy wzajemności i odpowiedzialności za słabszych.\nPierwsza nakazuje odwdzięczać się za przysługi, jakie wyświadczyli nam inni. To niezwykle opłacalna, z punktu widzenia interesu danej grupy, strategia. Bardziej prawdopodobne jest bowiem przetrwanie danej społeczności, jeśli jej członkowie nawzajem wymieniają się jakimiś świadczeniami. I po drugie – norma ta ma charakter edukacyjny, bo pokazuje, że warto pomagać choćby dlatego, że gdy sami znajdziemy się w potrzebie, możemy liczyć na wzajemność. Takie praktyki wprost rozkwitały za komuny. Każdy usiłował wymieniać się towarem, do którego miał dostęp: pani z mięsnego załatwiała kierowniczce kina kilo schabu, a kierowniczka odwdzięczała się jej biletem na film.\nPodobne zachowania podtrzymywane są i dzisiaj, nie tylko zresztą w Polsce. W plemionach zamieszkujących zachodnią Kanadę mocno trzyma się tradycja wydawania wielodniowych przyjęć, na które zaprasza się mnóstwo gości, a oni potem rewanżują się tym samym. W rezultacie tego obyczaju dezorganizuje się życie całych miejscowości, często dochodzi do łamania prawa. Dlatego władze Kanady zakazały takich praktyk. Jak się okazało – bezskutecznie, bo organizowanie przyjęć zeszło do podziemia, tak bowiem silna jest potrzeba odwzajemniania zaproszeń i uzyskiwania z tego tytułu społecznego uznania. Ten obyczaj przypomina jako żywo polską weselną tradycją, która nakazuje: „postaw się a zastaw”, spłukaj do cna, ale zaproś całą wieś. Po co? No właśnie po to, aby odwdzięczyć się za to, że wcześniej nas zaproszono albo „zapracować” na zaproszeni w przyszłości…\nNorma odpowiedzialności za słabszych już na takiej wzajemności się nie opiera. I nic dziwnego – ludzie, którym pomagamy: chorzy, biedni, słabsi – nie mają nic do dania poza wdzięcznością. Ale, co ciekawe, choć norma ta jest odwieczna, uniwersalna, to często jej nie respektujemy. Oto w czasie spaceru w parku widzimy mężczyznę, który słania się nogach, a potem upada. Nie udzielamy mu pomocy, ponieważ z góry zakładamy, że jest pijany.\nProfesor Wilhelmina Wosińska konkluduje: „To, czy weźmiemy na siebie odpowiedzialność niesienia pomocy zależy od wyjaśnienia przyczyn, dlaczego ktoś znalazł się w trudnej sytuacji. Może to jego wina, może sam się prosił albo mu się nie chce. Dość łatwo wtedy o zwolnienie się z odpowiedzialności”.\nWspółczuję, więc jestem\nCo zatem takie zachowanie ma wspólnego z altruizmem, definiowanym jako działanie podjęte wyłącznie z myślą o drugiej osobie, a nie dla zdobycia zewnętrznych czy wewnętrznych nagród?\nCzęść socjologów twierdzi, że nie ma czegoś takiego jak „czysty altruizm”, ponieważ za wszystkimi reakcjami prospołecznymi kryje się jakaś korzyść, czasem nieuświadomiona. Ich zdaniem działania altruistyczne są tak naprawdę egoistyczne. Profesor Robert B. Cialdini, autor świetnej książki „Wywieranie wpływu na ludzi”, uważa, że nawet współczucie, czyli dostrojenie się do uczuć i emocji drugiej osoby, nie jest czystym altruizmem, tylko strategią obliczoną na jakieś korzyści.\nInni badacze postaw społecznych dowodzą z kolei, że to właśnie empatia warunkuje reakcje altruistyczne. Amerykański psycholog społeczny Daniel Batson poparł tę hipotezę słynnym, ale brutalnym eksperymentem. Otóż badanym studentom nakazano obserwowanie koleżanki, którą poddano elektrowstrząsom. Dziewczyna z trudem to znosiła, więc poproszono kolegów, aby ją zastąpili. Połowie powiedziano, że jeśli tego nie zrobią, to i tak będą musieli pozostać w laboratorium i dalej przyglądać się cierpieniu koleżanki. Pozostali mogli opuścić pomieszczenie, co też skwapliwie uczynili. Ale co ciekawe – gdy studentom z obu grup powiedziano, że ich koleżanka przeżyła w dzieciństwie tragedię, czyli gdy wzbudzono w nich empatię, niemalże wszyscy studenci gotowi byli ją zastąpić. Wniosek? Empatia prowadzi do altruizmu, powoduje, że zapominamy o własnym komforcie, że skupiamy się na potrzebach drugiej osoby.\nEmpatia, co potwierdza wielu badaczy, jest rzeczywiście kluczem do zachowań altruistycznych. Nakazuje zatrzymać się i zareagować, nawet w sytuacji zagrożenia swojego życia. Stanowi sedno tak zwanej osobowości altruistycznej. Skąd bierze się taka postawa? Jak wynika z badań nad bliźniakami jednojajowymi wychowywanymi osobno oraz dwujajowymi wzrastającymi w tym samym domu wynika, że aż połowa cech altruistycznych okazuje się wrodzona! Ale jest jeszcze druga połowa, którą na szczęście da się kształtować w procesie wychowania.\nPsycholog Jarosław Przybylski uważa, że zachowań altruistycznych można się nauczyć:\n– O tym, czy obchodzi nas los innych, decydują wzorce wyniesione z domu. Przy czym nie chodzi tu bynajmniej o wzorce deklaratywne, o wpajanie teorii, ględzenie, że trzeba być wrażliwym na krzywdę innych i temu podobne gadki. Chodzi o praktyczne działanie, o żywy przykład. Dziecko od najmłodszych lat obserwuje bowiem, jak rodzice odnoszą się do ludzi, zwłaszcza tych postawionych niżej od nich w hierarchii: do sprzątaczki, dozorcy, żebraka. Widzi, czy mama tak samo traktuje jego kolegów, niezależnie od tego, czy pochodzą z bogatej rodziny, czy z biednej, czy dobrze się uczą, czy nie. Zachęcone przez tatę, pomaga w zbieraniu ubrań dla sierot z domu dziecka, w przygotowanie paczek świątecznych dla wielodzietnej rodziny z sąsiedztwa. I wszystkie te zdarzenia chowa w pamięci niczym w walizce, z której potem ma co wyciągać. Dlatego rodzice powinni już od najmłodszych lat aranżować sytuacje, w których dziecko może się wykazać drobnymi aktami pomocy na rzecz innych. Może to być sprzątanie podwórka, robienie zakupów chorej sąsiadce, odrabianie lekcji z mniej zdolnym kolegą. Niezależnie od tego, czy dziecko pomaga dla zabawy, czy na poważnie, może to być dla niego świetna okazja do przekonania się, jak dużo można zrobić dla innych i jaki ma to też wpływ na nas, na nasze samopoczucie.\nWilhelmina Wosińska przestrzega rodziców przed nagradzaniem za każdy dobry uczynek. Systematyczne nagradzanie powoduje, że pomaga się dla nagród, wciąż zresztą wyższych, a nie dlatego, żeby komuś ulżyć. Nagrody powinno się oferować tylko od czasu do czasu, niepublicznie i w formie niematerialnej, na przykład pochwały. Tylko taka nagroda wzmacnia poczucie sensu robienia dobrych uczynków i – co ważne – prowadzi do zinternalizowania (uwewnętrznienia) dobroczynności, która staje się głęboką potrzebą, a nie przymusem, robieniem czegoś „bo tak wypada”.\nJarosław Przybylski zauważa, że wrogiem postaw altruistycznych jest rywalizacja, na którą, niestety, stawia współczesna szkoła. Dzisiaj liczą się stopnie, wyniki testów, miejsca w rankingach. Tymczasem zamiast zagrzewać uczniów do rywalizacji, o wiele rozsądniej byłoby zachęcać ich do współpracy. Co z tego, że Jaś okaże się najlepszy z matematyki, zajmie pierwsze miejsce w olimpiadzie z polskiego, skoro jest przekonany, że nikt inny poza nim się nie liczy?\nChiński mędrzec Mencjusz już w trzecim wieku przed naszą erą napisał: „Wszyscy ludzie mają umysł, który nie może znieść widoku cierpienia innych”.\nDaniel Goleman twierdzi podobnie: nasz mózg został zaprogramowany na dobroć. Czyż nie dzieje się tak, że automatycznie przychodzimy z pomocą przestraszonemu dziecku, że chcemy uściskać kogoś kto płacze? Wiele eksperymentów socjologicznych pokazuje związek między cierpieniem jednego człowieka, a odruchem pomocy drugiego. A wszystko to za sprawą mózgu. Jak wynika z badań, kiedy odpowiadamy empatycznie na czyjeś cierpienie, aktywują się te same części mózgu, które biorą udział w doświadczaniu naszego własnego bólu.\nDlaczego zatem nie wszyscy pomagamy cierpiącym? Daniel Goleman twierdzi, że winny jest współczesny tryb życia ludzi: pośpiech, izolacja społeczna, odgradzanie się od „tych obcych”, „innych”, od enklaw biedy i cierpienia. To wszystko sprawia, że świat czekający na naszą pomoc jawi się nam niczym odległa obca wyspa, z którą nie czujemy żadnego związku. Afrykańczycy płynący na tratwach na Lampedusę w poszukiwaniu lepszego życia? Przez chwilę im nawet współczuliśmy, ale nie odczuwaliśmy ich krzywdy. Myśleliśmy: niech martwią się o nich Włosi. Nas ich dramat nie dotyczył, bo rozgrywał się gdzieś daleko.\nAle oto nadszedł czas sprawdzianu. Mamy uchodźców na granicy. Co możemy zrobić? Wbrew pozorom wcale niemało. Możemy wysłać słowa poparcia. Wspomóc materialnie albo duchowo. Najgorsze co możemy zrobić, gdy dzieje się krzywda, to nie robić nic.


Dundee, Siedziba Łowców, koniec 1862r. - Page 7\nby Anna Swinburne on 17/03/18, 03:11 am\nChoć patrzyła na Jareda, sprawiała wrażenie, że go nie dostrzega. Widocznie świeżo co wyrwana ze snu, potrzebowała chwili, by odzyskać pełną świadomość i złapać kontakt ze światem rzeczywistym. Gdy się to stało, uświadomiła sobie, że jej brat wciąż leży w łóżku, a hałas, który ją przebudził, nie był jego sprawą, a książki, która wypadła jej z ręki.\nPochyliła się, chcąc podnieść oprawiony w twardą okładkę zbiór opowiadań i zaraz odłożyła je na stolik. W następnej kolejności wstała i podeszła do łóżka, Jareda. Stała tak przez chwilę, przyglądając się bratu, a słysząc jego pytanie o dziwo... nie prychnęła zirytowana. Zrobiła coś z goła zupełnie innego.\nWskazała na brzeg jego łóżka i jeśli pozwolił jej usiąść, to też zrobiła. Nie przymuszała go do tego, by się położył. Jeśli nie będzie robił zbyt gwałtownych ruchów, nic mu się nie stanie. Chyba że chciał, by coś mu się stało, co by wcale wielu nie zdziwiło, zważywszy na to, jak zachowuje się od momentu, jak odzyskał przytomność.\n- Zła - nie... Smutna - owszem. - Odpowiedziała mu i spojrzała na niego. - Bardzo się martwi o Ciebie. Tak... samo ja. - Dodała na zakończenie, jakby się wahała, czy to w ogóle powiedzieć, ale kiedy to zrobiła, słowa popłynęły dalej. - Jared, dlaczego to robisz? Dlaczego tak się zachowujesz? Próbujesz ukarać siebie, czy nas? Chcesz, by mama cierpiała, czy jest Ci to zupełnie obojętne?\nStarała się mówić spokojnie, ale mimo szczerych chęci, nie udało jej się całkowicie ukryć irytacji i wzburzenia, jakie wywołały w niej wszystkie wspomnienia, które miały miejsce w ostatnich dniach.\nby Jared Chamberlain on 18/03/18, 07:15 pm\nGdyby cały czas przyglądał się siostrze, dostrzegłby że go unika. Bądź raczej odniósłby takie wrażenie. Zresztą, nawet by się tym nie przejmował. Jednakże dziwił się, że pomimo tego wszystkiego co on wyczyniał, Anna nadal z nim tutaj była. Nadal siedziała i dotrzymywała mu towarzystwa.\nSkinięciem głowy, zezwolił siostrze by usiadła na brzegu jego łózka. Choć najchętniej by z niego zszedł i poszedł gdzie indziej. Ale zważając na problem z chodzeniem, mógłby teraz tylko o tym sobie pomarzyć. Że też musiał być tak poturbowany.\nGdy siostra usiadła, wtedy otrzymał od niej odpowiedź. Mama nie była zła ale smutna. Po tych słowach, lekko odwrócił wzrok, jakby nie chciał na razie patrzeć siostrze w oczy. Poczucie winy? Być może.\nDlaczego on się tak zachowuje? Dobre pytania mu zadawała Anna.\n- Zawiodłem... Nie nadaję się na łowcę, ani to by być synem. Zresztą, kogo to obchodzi.\nOdpowiedział z głębokim przekonaniem. Nie patrząc w oczy Annie, a jedynie na pościel. Na swoje zabandażowane przedramiona. Mimo ran na ciele i bólu fizycznego, odczuwał także ten psychiczny. Uczuciowy. Ojciec ani razu z nim nie porozmawiał, więc Jared uznał, że nie chcąc go znać za to że zawiódł na misji. A matka? Być może nie mogła tak jak Anna przesiadywać godzinami przy nim.\nJego było godne uwagi, że przy siostrze Jared potrafił się otworzyć. Potrafił przyznać do tego, dlaczego się tak zachowuje. Po prostu, nie chciał już żyć. Wolał z tym wszystkim skończyć. Zakochał się w potworze, który zniszczył mu życie. Zabił przyjaciela, sprawił że ojciec się od niego odwrócił. Lecz czy zemsta też nim nie kierowała? Dorwałby tę wampirzycę, gdyby tylko mógł. Lecz obecnie, jego poczucie wartości, upadało.\nby Anna Swinburne on 22/03/18, 06:20 pm\nBardzo chciałaby mieć mądrość swojej matki - jak ona wiedzieć, co robić i mówić. Wciąż jednak było jej do niej daleko. Przeszkodą był nie tylko wiek, ale również doświadczenia, jak i spokój ducha, którego młoda Anna nie miała. Nie potrafiła ugasić swojej złości, która zaczynała w niej buzować za każdym razem, kiedy Jared zaczynał ten swój monolog. Denerwowało ją to, że wciąż użala się nad sobą, zamiast wziąć się w garść i pomścić przyjaciela. Była wkurzona na siebie, że nie potrafiła go zrozumieć. Tak, na siebie również była zła. Chciała mu pomóc, ale nie wiedziała jak. Próbowała do niego jakoś trafić, ale zarówno prośba, jak i groźba, nie trafiały do niego. Widział przed sobą tylko jedno - że zawalił, zapominając o całej reszcie. O niej.\nGdy siadła na krawędzi łóżka, a brat znowu zaczął te swoje tłumaczenia, zacisnęła prawą dłoń w pięść na pościeli tak mocno, że aż zbielały jej knykcie. Była to jej forma upuszczenia negatywnych emocji, które znowu zaczęły się w niej kumulować. Nie chciała wybuchnąć i zacząć się z nim kłócić, a trzeba przyznać, że była tego naprawdę bliska. Musiała się choć trochę uspokoić. Wzięła nieco głębszy wdech, ale nie na tyle, by było to jakoś mocno zauważalne. Po tym uniosła rękę i ujęła podbródek brata, zmuszając go tym samym, by na nią spojrzał.\n- Jared, powiem to ostatni raz i więcej tego nie powtórzę. I wierz mi, że naprawdę więcej tego nie zrobię. Tak samo jak nie będę więcej wysłuchiwać Twojego egoistycznego użalania się nad sobą. - Auć! Zaczęła mocno. - To mogło przytrafić się każdemu. Może nie brzmi to wiarygodnie, ale tak jest. Nie znaczy to jednak, że nie nadajesz się na łowcę. Każdy ma prawo popełnić błąd. To nie one jednak nas przekreślają lecz to, jak zachowujemy się później. Uważasz, że nie nadajesz się na łowcę - jeśli będziesz wciąż zachowywać się tak, jak do tej pory, może masz rację. Ja wiem jednak, że się nadajesz, a to, co się stało, sprawi, że będziesz lepszy niż wszyscy inni razem wzięci. Jesteś nie tylko dobrym łowcą, ale i synem. Rodzice na pewno w to nie wątpią!\nPrzez cały ten czas patrzyła na niego, nie wiedząc tak naprawdę, czy jej słowa coś dadzą. Było jej ciężko - była zarówno zła, ale i smutna. Z jednej strony chciała nim potrząsnąć, a z drugiej mocno przytulić, chcąc dodać mu w ten sposób otuchy. Nie wiedziała, która z opcji będzie najlepsza. Miała prawo nie wiedzieć - miała tylko piętnaście lat.\n- Jared... ja... musisz wiedzieć, że... - wypuściła gwałtownie powietrze z płuc, po czym wciągnęła porcję świeżego. - Mnie to obchodzi. Mnie obchodzi to, co myślisz, jak się czujesz. Mamę i tatę również. My wszyscy chcemy dla Ciebie dobrze - martwimy się o Ciebie. Chcemy Ci pomóc, ale Ty musisz dać sobie pomóc, a nie wciąż nas odtrącać.\nNie wiedziała, czy to, co mówi, ma jakikolwiek sens, czy coś z tego do niego dotrze. Miała jednak nadzieję, że tak będzie. Nie wiedziała, co jeszcze mogłaby zrobić, by wziął się w garść.\nby Jared Chamberlain on 24/03/18, 03:10 pm\nCo miał jej innego powiedzieć, jak wciąż był w kiepskiej syuacji psychicznej, nie wiedząc za bardzo co ze sobą zrobić? Dodatkowo nie znosząc przebywania w szpitalu? Nawet nie interesowało go to, że pogarszał momentami swój stan i przedłużał ten pobyt. Nie potrafił myśleć inaczej, choć raz jeden słowa jego siostry do niego dotarły. Jak będzie teraz?\nZmuszony do spojrzenia na nią, uczynił to, kiedy uniosła jego podbródek. Trzeba przyznać, że zaczęła ostro. A to znaczy że nakazywała mu uważnie się słuchać. Niestety, nie ze wszystkim się z nią zgadzał. Choćby w kwestii rodziców.\n- Rodziców to raczej nic nie obchodzę...\nStwierdził, sądząc że matka go pewnie ratowała to musiała. Bo jest jej synem. Z kolei ojciec. Jego nie widział odkąd trafił do tego pomieszczenia. Od niepowodzenia misji, nie zjawił się w tej sali. Dlatego dla Jareda to oznaczało, że zawalił a ojciec nie chce go znać.\nKolejne słowa mocno zacisnęły mu serce. Może nie rodzice ale że on ją obchodzi. Że Anna się o niego bardziej martwi. W końcu całymi dniami czy nocami przesiaduje tutaj. Ilekroć się budził, wciąż ją widział.\nTym razem jednak odwrócił głowę i spuścił lekko włącznie ze wzrokiem.\n- Anna... Nie widzę na jedno oko... Być może nie będę widział... Nie potrafię nic w dłoniach utrzymać. Nie wiem w jakim stanie jest moja noga. I Ty myślisz, że mogę być lepszym łowcą? Schrzaniłem misję. Nie tego oczekiwał po mnie ojciec. Nie sprostałem tak ważnemu zadaniu jakie mi przydzielił. W dodatku... Eryk nie żyje... To ja powinienem być na jego miejscu.\nOstatnie zdania ciężej się mu wypowiadało. Jakby jego stan na powrót zaczynał się pogłębiać. Wciąż nie mógł poradzić sobie z tym co tliło się w nim od emocji. Przeżył, a sądził że nie powinien. Trudno było mu się pogodzić z zaistniałą sytuacją. Nawet nie wierzył w to, że z tych wszystkich ran wyszedłby bez kontuzji. Można było wywnioskować, że poddawał się. Przestał walczyć.\nPrzeniósł tym samym spojrzenie na sąsiedni stolik, jakby chcąc się upewnić, czy nie leży tam coś ostrego. Zapewne jak zostanie sam, zacznie czegoś szukać.\nby Anna Swinburne on 25/03/18, 11:11 am\nCzuła się bezsilna. Widziała, jak jej słowa odbijają się od brata, jak piłeczka rzucana o ścianę. Trafiały w próżnię. Miała wrażenie, że nie mówi do swojego brata, a do zupełnie obcej sobie osoby, której nie znała i nie rozumiała. To było straszne. Chciała pomóc, ale traciła nadzieję na to, że da radę cokolwiek zrobić. Czy powinna się poddać? Coś takiego przeszło jej przez myśl. Zmroziło ją to lekko.\nWestchnęła, kiedy kolejny raz zaczął ten swój wywód, jaki to jest zły, beznadziejny, jak wszystko zawalił, że rodzice na pewno się na nim zawiedli. Siedząc do tej pory zwrócona twarzą do niego, obróciła się, siadając zupełnie bokiem. Złapała za krawędź jego szpitalnego łóżka i pochyliła się do przodu. Wyglądało to tak, jak gdyby siedziała na murze i wychylała się, by sprawdzić jak daleko stąd jest do ziemi i oszacować, jak długo będzie spadać. Milczała. Milczała, jak mówił i milczała, kiedy przestał mówić. To wszystko było bez sensu. On jej nie wierzył. Odtrącał ją, nie chcąc jej pomocy. Nie wiedziała, czy w ogóle zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo ją ranił? Pewnie był ślepy, skupiony na sobie. Pieprzony egoista.\nZsunęła się z łóżka, co wyglądało na kapitulację. Stanęła na podłodze, podnosząc głowę do góry. Patrzyła przed siebie, na ścianę. On się poddał - ona sprawiała bardzo podobne wrażenie.\n- Dobrze. Skoro chcesz się użalać nad sobą, proszę bardzo. Rób to. Zabij się nawet jeśli to ma Ci przynieść ukojenie.\nPoczuła jak z zewnętrznego kącika oka wypływa jej łza. Szybko ją starła, nie chcąc okazywać w tej chwili słabości.\n- Zrób to, skoro Twoje życie jest takie straszne, skoro wydaje Ci się, że tak będzie lepiej.\nZ każdym kolejnym słowem dawała coraz większy upust swej złości. Ani razu jednak nie spojrzała, bojąc się tego, że wybuchnie. Odsunęła się od łóżka, kierując swe kroki... do wyjścia.\n- Chcesz zostać zapamiętany jako słabeusz i tchórz - proszę bardzo.\nJeśli w żaden sposób jej nie powstrzymał, miała zamiar wyjść z sali i trzasnąć drzwiami. Kiedy znalazła się na korytarzu, kilkoro oczu zwróciło się w jej stronę, ale widząc młodą pannę Chamberlain i to w jakim jest stanie, szybko uciekli - nie tylko wzrokiem, ale dosłownie rozpierzchli się we wszystkie możliwe kierunki, znikając za zakrętem, czy za pierwszymi drzwiami, które znajdowały się najbliżej.\nChciało jej się płakać i jednocześnie bić pięściami. Była wściekła na Jareda i na siebie. Nie tylko on tu zawiódł - ona również. Pierwszy raz w życiu czuła się bezsilna - pierwszy raz nie wiedziała, jak do niego dotrzeć.\nNawet nie zarejestrowała, kiedy ruszyła korytarzem w kierunku centrum posiadłości. Jej nogi niosły ją same i nim się zorientowała, co robi (działała jakby w jakimś hipnotycznym transie), stała przed drzwiami gabinetu ojca. Czuła, jak ściska ją całą w żołądku. Nie chciała tu być, bała się tego spotkania, ale musiała to zrobić dla brata. Uniosła rękę i nim zdążyłaby się rozmyślić, zapukała mocno i stanowczo. Odsunęła się, czekając, aż drzwi zostaną jej otworzone, albo usłyszy zaproszenie do środka. Miała nadzieję, że zastanie ojca...\nby Jared Chamberlain on 25/03/18, 12:40 pm\nPotrzebował widocznie kogoś, kto mocniej przebije się przez jego psychikę. Doceniał starania siostry, ale nie potrafił w tej chwili myśleć inaczej. Być może jeszcze bolało go serce, po zranionym uczuciu jakim obdarzyła go wampirzyca. Nie potrafił pogodzić się z tym co go spotkało i Eryka. Widział się jako słabeusza. A tego co zaraz usłyszał od siostry, nie spodziewał się. Czy chciał zostać zapamiętanym jako tchórz i słabeusz? Nie chciał. Ale miał wrażenie, że za takiego go już mają. Nic nie wartego przyszłego łowcę.\nSiostry nie zatrzymywał. Nawet nie wiedział co ma jej odpowiedzieć. Nie widział też jej łez spływających z oczu. Jako że ta wstała i stała do niego plecami. A on, siedział ze spuszczoną głową. Został sam, kiedy Anna wyszła. Dosłownie sam w tym pokoju. Wszyscy się od niego odwrócili... Po co ma żyć? Przez jakąś dłuższą chwilę siedział tak aż nie podjął próby przeszukania swojej szafki nocnej, jak i sąsiedniej. Na tyle, ile mógł się wychylić. Lecz niestety, obie były puste. Nie zawierały w sobie nic ostrego. Nawet na ich blacie nic takiego nie było. Najwyraźniej każdy wiedząc o stanie jego psychiki i prób samobójczych, postanowili nie zostawiać nic ostrego, lub możliwego do skaleczeń.\nby Brian Chamberlain on 25/03/18, 12:41 pm\nBrian od rozmowy z Nicole, miał kilka ważnych spraw do załatwienia. Odbył poważną rozmowę z Dowódcą, który to nie ma co ukrywać, nie był zadowolony z sytuacji jaka miała miejsce parę dni temu - związaną z niepowodzeniem misji i śmierci młodego łowcy. Mimo współczucia, ostrzegł Briana by następnym razem rozsądniej podchodził do wyznaczania ważnych zadań młodym łowcom. Zależy im przecież na ludziach a nie trupach. Wampirzycę i tak będzie trzeba na nowo wytropić i zabić.\nPóźniej była przerwa obiadowa a po niej wrócił do gabinetu by dokończyć sprawdzanie raportów. Stał przy oknie i przeglądał papier po papierze, jakby chcąc porównać kilka faktów. Ubrany standardowo na czarno, jak z rana, w koszuli spodniach i obuwiu. Nadal nosił żałobę po śmierci rodziców. Usłyszawszy pukanie, nie spojrzał nawet w stronę drzwi, lecz rzucił krótkie hasło:\nBardziej mógłby się spodziewać któregoś z podwładnych, żony czy szwagra, ale chyba nie córki.\nby Anna Swinburne on 27/03/18, 11:08 pm\nKiedy odgłos pukania do drzwi rozbrzmiał w korytarzu, a tym samym w jej uszach, poczuła jak wszystkie wnętrzności wywracają jej się do góry nogami. Zapragnęła stąd uciec, bojąc się spotkaniem z ojcem. W końcu unikała go przez ostatnie dni jak tylko mogła. Miała jednak ku temu powody, a kiedy sobie o nich przypomniała, poczuła jak zaczyna wzbierać w niej lekka złość. Wycofać się jednak nie wycofała, bo zaraz po jej pukaniu, do jej uszu dotarł głos ojca, który został nieco stłumiony przez zamknięte drzwi.\nWzięła głęboki wdech, nim złapała za klamkę. Musiała sobie dodać odwagi i dać parę minut na to, by się opanować. Kiedy była gotowa, nacisnęła szybko na klamkę i pchnęła drzwi, nim zdążyłaby się rozmyślić.\n- Ja tylko na chwilę.\nOznajmiła, stając w progu, nie pytając nawet oto, czy przeszkadza. Nie miała zamiaru zabierać ojcu więcej czasu, niż było to konieczne tym bardziej, że czuła, że zaczęła się nieco denerwować.\nUnikając wzroku ojca, weszła do jego gabinetu, zamykając za sobą drzwi. Tak, to oznaczać mogło tylko tyle, że nie ruszy się stąd, póki nie przekaże mu tego, z czym do niego przyszła.\nWidać, że wciąż miała żal do ojca oto, co wydarzyło się tamtej nocy, gdy przynieśli Jareda. Choć sama nie zachowała się najlepiej, to nie ona go uderzyła w twarz. Słowami jednak też można mocno zranić, a ona nie przebierała w nich.\nby Brian Chamberlain on 28/03/18, 07:06 pm\nMożliwe że Brian spodziewałby się kogokolwiek, ale nie Anny. Sądząc, że córka jest na niego obrażona, nie chce go widzieć. Odczuł to, jak bardzo go unikała, więc nie nachodził jej. Sam wiedział że nie postąpił dobrze, ale też że było konieczne. Sprowokowała go pyskowaniem, że na nieszczęście Nicole była tego świadkiem. Gdy ujrzał córkę, otwierającą drzwi i wchodzącą do środka, przez moment czuł jakby czas mu się zatrzymał. Niby miał z nią porozmawiać przy kolacji, to sytuacja stała się zupełnie odwrotna. Anna stała w jego gabinecie.\n- Anna... Coś się stało?\nZapytał ze spokojem, ale też z lekkim przejęciem widząc jej stan. Mimo spuszczonego wzroku, to jednak odnosił wrażenie, że może płakała?\nOd razu podszedł do swojego biurka i odłożył papiery, po czym wskazał krzesło wolne.\nPoprosił. Dla niej, pewnie mogło być dziwne, że jest taki dobry i nieco łagodniej do niej mówi. Ale jeżeli chciał naprawić swoje relacje z córką, sam musiał też się przełamać. To on przecież ją uderzył. Był winny jej przeprosiny i wytłumaczenie, dlaczego to zrobił. Ale pierw chciał się dowiedzieć, co się dzieje. Czyżby chodziło o Jareda?\nby Anna Swinburne on 30/03/18, 01:11 am\nDziewczyna również nie myślała, że się tu zjawi - że sama przyjdzie do ojca. Miała w końcu swoje postanowienie - nie chciała go widzieć i z nim rozmawiać. Wciąż była na niego zła za to, że uderzył ją w twarz. Nieważne, że sama wykrzyczała mu, że go nienawidzi. Może i była świadoma tego, że nie uda jej się go wiecznie unikać, jednak... chciała to robić jak najdłużej. Za sprawą brata jednak stało się inaczej. Gdyby nie Jared, pewnie nie znalazłaby w sobie tyle odwagi i by tu nie przyszła, a skoro już tu była.\n- Nie... to znaczy... tak.\nDukała, nie wiedząc za bardzo, czy coś się stało, czy też po prostu nie przesadza. Z drugiej jednak strony, czy przesadą było to, że martwiła się o swojego brata, który wciąż mówił, ale i próbował odebrać sobie życie, twierdząc, że zawiódł wszystkich, etc.? Fakt, był idiotą, ale nie mogła patrzeć na to, jak się męczy, jak rani siebie i wszystkich dookoła. Tylko dla niego tu jest, a przynajmniej tak chciała myśleć.\nRuszyła w stronę biurka, kręcą głową w zaprzeczającym geście.\n- Nie chcę przeszkadzać - ja tylko na chwilę.\nMimo obietnicy, że nie zajmie dużo czasu, zajęła krzesło, które wskazał jej ojciec.\n- Chodzi o Jareda. Martwię się o niego. - Od razu przeszła do rzeczy, co by nie przedłużać w nieskończoność. - Obudził się przed chwilą i znowu zaczął wygadywać głupoty o tym, że wszystkich zwiódł, że nie nadaje się na łowcę i lepiej będzie, jeśli by nie żył. - Nie wiedziała, ile wie o sprawie ojciec, dlatego opowiedziała mu pokrótce jak to wygląda. - Przyszłam, prosić Cię... tato, byś... z nim porozmawiał. Może Ciebie posłucha.\nWidać było, że naprawdę się stara, być spokojną i rozmawiać z nim tak, jak gdyby tamto wydarzenie między nimi, nie miało miejsca, ale można było wyczuć, że próbuje zachować jako-taki dystans. Nawet zawiesiła na chwilę głos, nim wypowiedziała „tato”. Oj, żal, jaki miała do ojca, był chyba naprawdę duży. Może to sprawi, że Brian uwierzy, że szczera rozmowa z córką i przeprosiny, są tu potrzebne. Chyba że nie zależało mu na dobrych relacjach z Anną, a tak też mogło być.\nby Brian Chamberlain on 30/03/18, 05:12 pm\nByła niepewna. Ale jednak coś musiało się wydarzyć. Anna mimo jego prośby, by usiadła, znów się powtórzyła że przyszła tylko na chwilę. Nie skomentował tego, bowiem skoro już tutaj jest, wypadałoby z nią porozmawiać.\nGdy zajęła wskazane krzesło, on sam zbliżył się i zajął to drugie przed swoim biurkiem. By mieć córkę niemal na wprost, gdy ta zacznie mówić.\nSłuchał jej uważnie, czując to samo, co powiedziała mu rano Nicole. Jared się obudził, ale nadal nic się z jego psychiką nie zmieniło. Na słowa córki, zamknął na moment oczy i zamilkł. Zdawać by się mogło, że wiedział o tym i że sam się tym przejmuje.\n- Porozmawiam z nim. Mama już mnie o to prosiła. Ale również ja chciałbym porozmawiać z Tobą.\nPowiedział spokojnie, ale sam się nieco stresował. Jakby następne słowa wychodziły mu trochę ciężko.\n- Anno... Chciałbym Cię przeprosić za ostatnie co uczyniłem. Za uderzenie Ciebie. Nie powinienem, ale swoim zachowaniem podniosłaś mi ciśnienie, że nie zapanowałem nad swoimi emocjami.\nZaczął szczerą rozmowę z córką, patrzą wprost na jej twarz. Miał nadzieję, że mu to wybaczy i będą mieli to za sobą. Że zaczną od nowa, że tak powiedzmy. budować relację ojciec i córka.\nby Anna Swinburne on 01/04/18, 04:51 pm\nUsiadła i... zaraz tego pożałowała. Dopiero w chwili, kiedy to zrobiła, uświadomiła sobie, że teraz ciężej będzie się jej stąd wydostać. Gdyby wciąż stała przy drzwiach, mogłaby przekazać ojcu to, z czym do niego przybyła, a później po prostu wyjść. Tak prosto, a ona wszystko sobie skomplikowała. Nie było jednak już odwrotu. Jedyna nadzieja, że ojciec nie będzie chciał z nią rozmawiać o tym, co stało się parę dni temu. Pewnie znowu na nią wsiądzie, a teraz - kiedy nie było z nimi matki, będzie mógł zrobić, co zechce.\n- To idź do niego. Teraz.\nWeszła mu w słowo, kiedy wspomniał o tym, że mama też już była u niego z tą samą prośbą. Poczuła lekką złość, bo dotarło do niej, że ojciec zamiast iść do Jareda, on siedział i nic nie robił. Wiedziała, że odezwała się do niego niegrzecznie, a do tego wyglądało to tak, jakby wydawała mu rozkazy. Cóż... pewnie zaraz znowu się jej oberwie.\nTo nie było jednak wszystko, co chciał powiedzieć jej ojciec i kiedy wspomniał o tym, że chce z nią porozmawiać, podniosła na niego oczy. Nie wiedziała, czego ma się po nim spodziewać, ale domyśliła się, o czym chce z nią porozmawiać. Poczuła... lekką panikę, w wyniku której nie odpowiedziała mu, zastanawiając się, jak stąd uciec. Nie chciała z nim rozmawiać, bowiem nie chciała słuchać kazań. On jednak nie pozwolił jej zwiać, bo nim dziewczyna zdążyła wstać, mówił dalej.\nZacisnęła mocniej palce na krawędzi siedziska krzesła, na którym przyszło jej spocząć. W moment odwróciła wzrok od twarzy ojca, nie chcąc w tej chwili na niego patrzeć. Żałowała, że nie może zamknąć uszu na jego słowa, ani się poruszyć. Chciała stąd wyjść, ale czuła, że powinna tu zostać i z nim porozmawiać, choć rozmowa ta na pewno nie będzie należała do łatwych. Myślała jednak, że to jej się dostanie, a nie że... usłyszy „przepraszam”.\nKiedy znaczenie słów ojca dotarło do niej, nie mogła w to uwierzyć. W życiu by nie pomyślała, że jej ojciec ją przeprosi. Było to duże zaskoczenie, ale bardzo pozytywne. Nie myślała, ze jej ojca stać na coś takiego. Złość, którą dotąd pielęgnowała w sobie tak dokładnie, nagle zaczęła przygasać. Czy... mówił poważnie? Naprawdę ją przepraszał?\nSpojrzała na niego. Uniosła głowę, dalej milcząc, nie wiedząc za bardzo, jak powinna zareagować. Poprawiła się na krześle nerwowo. Nie na taką rozmowę była przygotowana. Co powinna zrobić? Odchrząknęła.\n- Ja... - zamilkła, wciąż zbierając myśli. - Ja... też nie powinnam się tak zachować, ale... bardzo martwiłam się o Jareda. Musisz mnie zrozumieć tato. Myślałam, że nie żyje... że nie przeżyje. Tak bardzo się o niego bałam.\nZaczęła się nieskładnie tłumaczyć. Nie wiedziała, co powinna mu powiedzieć, co zrobić. Powinna również go przeprosić? W końcu go sprowokowała. Może to jej wina? Nie powinna tak myśleć - nie powinna sądzić, że to wszystko przez nią. Oboje zawinili. Ona nie czuła się gotowa na tą rozmowę - nie teraz.\n- Ja - wstała z krzesła. - Tato, na pewno masz dużo pracy. Będę szła.\nChciała stąd uciec, byle tylko nie ciągnąć dłużej tej rozmowy. Dziwnie rozmawiało się jej z ojcem, który chyba pierwszy raz w życiu przyznał się jej do błędu. Musiała jednak przyznać, że była mu wdzięczna, za te słowa. Nie zmieniało to jednak faktu, że chciała stąd wyjść. Brian, jeśli chciał to teraz wyjaśnić z córką, by zażegnać kryzys między nimi, powinien ją jakoś zatrzymać, chyba że aż tak mu na tym nie zależało...\nby Brian Chamberlain on 01/04/18, 10:20 pm\nWydany przez córkę rozkaz był dla niego zaskoczeniem. Ale też nie podobało mu się, że tak się zwróciła do jego osoby. Przemilczał to jednak, odbierając w tej sytuacji inaczej to co powiedziała Anna. Że z Jaredem trzeba natychmiast porozmawiać. Jeszcze chłopak sobie coś zrobi. Skoro poza Nicole, dodatkowo Anna mu mówi to samo, to znaczy że pokładał w nim nadzieję, że on coś zdziała jako ojciec. Jeszcze by brakowało, by szwagier mu kazania prawił.\nZanim zdecydował się pójść, chciał pierw zamienić kilka słów z córką. W końcu to też jest jego dziecko i potrzebuje ojca. Powinna dziękować matce, że miała tak dobry wpływ na niego. Ale prawda, uderzenie własnego dziecka było z jego strony nie na miejscu. Ciężko szło mu zebranie się w sobie i ułożenie odpowiednich słów, by nie zranić własnego dziecka, ale dał radę powiedzieć to magiczne "przepraszam", którym jak widać, zaskoczył Annę.\n- Rozumiem. Tamtego dnia emocje wzięły górę u nas wszystkich. Oboje przekroczyliśmy swoje granice.\nOdpowiedział jej na słowa, w których nieskładnie jakoś próbowała się wytłumaczyć. Zaskoczył ją i zmieszał. Widział po niej, że chciała już uciec z jego gabinetu. Nie będzie jej zatrzymywał. Miała prawo się go nawet bać. Tak też odbierał jej zachowanie.\n- Idź do mamy. Będzie chciała z Tobą porozmawiać. Ja zajrzę zaraz do Jareda.\nMówił ze spokojem, patrząc na córkę.\n- Chciałbym, żebyś pojawiła się na kolacji. Przyjdziesz?\nNim wyszła, zapytał jeszcze. To mogło oznaczać, że będzie pewnie chciał podjąć próbę odnowienia ich relacji. Wtedy powinna być po rozmowie z matką, która zapewne pomoże jej pozbierać myśli. Bez Nicole on sam nie wiedział, jak sobie by poradził z dziećmi. Zwłaszcza z Anną. Bez swojej ukochanej żony, nie miałby tak wspaniałej rodziny i dzieci. Ona była ich główną podporą rozwiązującą kryzysy. Miała bardzo dobry wpływ na każdego z nich.\nby Anna Swinburne on 02/04/18, 01:21 am\nW ogóle nie zdawała sobie sprawy z tego, jak ojciec mógł odebrać jej zachowanie. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że ten pomyśli, że ona się go boi. Bać się... nie, to nie to. Była na niego zła - a przynajmniej jeszcze przed chwilą tak było, ale żeby się go bać. Był jej ojcem. Może nie najlepszym, ale który rodzic był zawsze idealny? Nawet matce zdarzało się popełniać błędy, tyle że ona umiała się do nich przyznać niemal od razu, kiedy zda sobie z tego sprawę. Z ojcem było inaczej. Jednak to nie zmieniało jednego - Anna nie bała się go. Gdyby wiedziała, że tak odbierze jej zachowanie, może... może bardziej uważałaby na to, co robi i mówi, a nie zachowywała się jak spłoszony kot, który za wszelką cenę próbuje uciec z pułapki, w którą został złapany.\nNie dodała nic na temat swoich emocji, jako że chyba powiedziała już wszystko. Dość nieskładnie, ale to chyba wystarczyło, by ojciec ją zrozumiał. Słysząc dalsze słowa, zdziwiła się. Miała iść do matki? Ale po co? Od razu pomyślała o tym, że kobieta będzie chciała z nią porozmawiać o tym, co dziś zrobiła. Może nawet ją skarci. Cóż... należało się jej. W końcu do tej pory to ona była uznawana za tą rozważną, a tu proszę - dziś udowodniła, że może mieć równie głupie pomysły, co Jared. Słysząc, że ojciec pójdzie do niego, ulżyło jej nieco.\n- Dobrze, od razu do niej pójdę... - odparła, zakładając, że zastanie rodzicielkę w jej gabinecie, a jeśli nie to... trudno - będzie jej szukać. - Dziękuję.\nDodała jeszcze, kiedy ojciec oznajmił, że też od razu pójdzie porozmawiać z Jaredem. Na to właśnie liczyła, a mimo to zrobiło jej się głupio - w końcu znowu odezwała się bez szacunku do ojca, kiedy rozkazała mu iść do chłopaka.\nDroga od krzesła do drzwi, choć krótka, zdawała się ciągnąć w nieskończoność. W końcu jednak udało się dotrzeć dziewczynie do nich. Słysząc prośbę ojca i pytanie, zatrzymała się przed wyjściem z ręką wyciągniętą w stronę klamki. Myślała, że tego dnia już nic ją nie zaskoczy, ale jak widać, bardzo się myliła. Słysząc kolejną prośbę, by zjawiła się na kolacji, obróciła się do ojca.\n- Dobrze. Będę - odparła krótko. - O tej samej godzinie, co zwykle?\nZapytała, a jeśli uzyskała odpowiedź, otworzyła sobie drzwi. Nie wyszła jednak od razu. Jeszcze raz obróciła głowę w stronę ojca.\n- Tato... ja też Cię przepraszam. To nieprawda, że Cię nienawidzę...\nI nie była wstanie powiedzieć nic więcej, ponieważ poczuła, jak łzy zapiekły ją pod powiekami. Odwróciła głowę i szybko opuściła jego gabinet, szybkim krokiem wracając do skrzydła szpitalnego. Całą drogę ocierała oczy, z których uparcie wciąż płynęły łzy. Na ustach jednak widniał uśmiech, bowiem kiedy wypowiedziała te słowa na końcu do swego ojca, odniosła wrażenie, jakby ktoś ściągnął z jej barków niewyobrażalnie wielki ciężar.\nby Brian Chamberlain on 02/04/18, 01:43 am\nMógł oceniać błędnie, ale takie odnosił wrażenie, zauważając iż chciała jak najszybciej opuścić jego gabinet. Dwa razy się powtarzała, że przyszła tylko na chwilę. Ta chwila jednak zaczynała trwać dla ich obojga w nieskończoność. Tak samo jak próba przejścia od siedzenia do wyjścia dla Anny.\nBrian chciał by Anna poszła to matki, żeby i Nicole jakoś wsparła córkę swoimi radami i może też opieprzem. O tym drugim nie bardzo wiedział, co nawyrabiali w stołówce. Chciał po prostu, aby córka porozmawiała z matką i kto wie, zwierzyła się że ojciec ją przeprosił. To miał być dowód dla Nicole, że spełnił jej prośbę. Samemu z kolei poczuł się także jakoś dziwnie lekko. Sumienie że uderzył własne dziecko, zeszłoby w pełni, gdyby Anna przyjęła jego przeprosiny.\nNa jej podziękowanie, skinął głową. Nim wyszła, poprosił ją o obecność przy kolacji. Zjedzą wspólnie z mamą, choć bez Jareda, który zmuszony niestety jest siedzieć w skrzydle szpitalnym. Ale być może Brian będzie miał mały pomysł. O ile będzie możliwy do zrealizowania. Pierw musi przestawić synowi myślenie.\nPotwierdził córce. A gdyby coś się zmieniło, zostanie o tym powiadomiona.\nSiedząc na krześle, przeniósł wzrok przed siebie na puste krzesło. Lecz kiedy Anna znów się odezwała, przeniósł na nią swoje oczy. To co usłyszał, było wręcz miłe dla uszu i serca, że i ona zdała się na odwagę, powiedzieć te słowa.\n- W porządku. Przyjmuję przeprosiny.\nByć może dostrzegł jej mokre oczy, albo mogło mu się zdawać. Córki nie zatrzymywał. Gdy wyszła, został sam w gabinecie. Przetarł twarz dłonią i westchnął. Z dziwną ulgą, że najtrudniejsze ma za sobą. Z jednym dzieckiem udało mu się na razie uratować odrobinę relację. Być może na kolacji będzie znacznie lepiej? Się okaże. Pozostawała kwestia Jareda. Wstał z krzesła i wyszedł od razu z gabinetu, zamykając pomieszczenie na klucz. Skierował swoje kroki do skrzydła szpitalnego, stanąwszy przed salą chorych. Wielu przechodzących korytarzem łowców, zwracało uwagę na jego obecność. Z którymi się dzisiaj nie witał, to przywitał, mijając na korytarzach.\nNacisnął klamkę i wszedł do środka. Nie lubił tego pomieszczenia. Zamknął drzwi za sobą i odszukał łózko z leżącym Jaredem. Odwróconym do niego plecami. Włożył ręce do kieszeni spodni i ruszył w jego kierunku. Stanął za łóżkiem, oglądając syna w jakim był stanie. Aż serce mi ścisnęło, widząc tyle bandaży. Najgorszy co prawda na twarzy, przykrywający jego lewe oko. Dodatkowo usztywniona noga. Nie miał pojęcia, czy chłopak zasnął, czy udawał. Ale patrząc na niego - milczał.\nby Anna Swinburne on 02/04/18, 02:18 pm\nChoć rozmowa jej z ojcem trwała naprawdę krótko, poczuła się naprawdę lepiej. Może to nie była odpowiednia pora, na poruszanie tego tematu, ale tak chociaż przestali to odwlekać. Anna przyszła do ojca, choć nie było to dla niej łatwe, a mężczyzna wykorzystał tą sytuację bardzo dobrze, niemal z marszu przepraszając córkę za swoje zachowaniem, czym wzbudził w niej lekkie zdziwienie, ale i wdzięczność, co zakończyło się w wiadomy sposób, że i ona go przeprosiła. Można by pomyśleć, że sprawa została wyjaśniona, ale chyba dobrze byłoby, gdyby jeszcze o tym porozmawiali - tym razem nie na szybko i nie wtedy, kiedy jedna ze stron może szybko uciec. Cóż, kolacja wydawała się do tego wręcz idealna. To będzie pierwszy raz od kilku dni, kiedy Anna zje wreszcie z rodzicami normalny posiłek, a nie wciąż w sali, w której przebywał Jared. Było jej trochę dziwnie, ponieważ myślała, że zostanie zmuszona do tego dopiero wtedy, gdy jej brat, będzie mógł chodzić, albo gdy matka wymusi to na niej.\nZgodnie z prośbą ojca, nie wróciła do sali, w której leżał Jared, a udała się do gabinetu matki, mając nadzieję, że właśnie tam ją zastanie. Stając przed drzwiami, zastanawiała się chwilę, czy na pewno chce to zrobić, ale z drugiej strony - niby czemu miała się tego obawiać? Rozmowa z nią na pewnie nie będzie gorsza od tej, którą właśnie przeprowadziła z ojcem, choć wiedziała, że oberwie się jej za to, co miało miejsce dziś rano. Westchnęła, ubolewając nad własnym losem i głupotą, po czym zapukała do drzwi i zaczekała, aż usłyszy zaproszenie. Gdyby tak się nie stało, miała zamiar zapukać jeszcze raz, a gdyby i to nie przyniosło żadnego efektu, odeszłaby, mając w planach poszukać matki gdzie indziej. Na pewno gdzieś tu krążyła po skrzydle szpitalnym. Wątpiła, by za dnia jej opuściła, chyba że była potrzebna gdzie indziej, ale gdyby tak było, na pewno dowie się tego od kogoś.\nby Nicole Chamberlain on 02/04/18, 02:19 pm\nPo rozmowie z Brianem, postanowiła wrócić do swoich obowiązków, ale nim do tego doszło, udała się do sali, w której położono jej syna. Kobieta miała to szczęście, że nie zastała tam swojej córki. To dobrze, bowiem kobieta miała nadzieję, że ta da sobie chwilę luzu. Nie powinna tak całymi dniami przesiadywać u brata tym bardziej, że od czasu tej nieszczęsnej misji, bardzo zaniedbała swoje obowiązki w skrzydle szpitalnym. Początkowo przymykano na to oko. Nadal to robili, ale trwać w to nieskończoność nie mogło. John, jej opiekun w szpitalu już i tak zwrócił uwagę Nicole na to, że dziewczyna olewa ostatnio swoje obowiązki. Obiecał, że da jej jeszcze kilka dni, by mogła wziąć się w garść, ale nie dłużej. Jeśli chciała zostać lekarzem, powinna poważniej do tego podchodzić, a nie traktować to jak zabawę, którą zawsze może przerwać, kiedy jej się to znudzi.\nJared spał, gdy weszła do sali. Nie chcąc go obudzić, zabawiła tu tylko chwilę. Podeszła do niego, poprawiając mu kołdrę i odgarniając włosy z umęczonej twarzy. Wyglądał tak marnie. Serce ją bolało, kiedy patrzyła na niego w takim stanie. Żałowała, że nie mogła go ochronić, przestrzec przed wszystkim. Nie był jednak już dzieckiem, a nawet gdy nim był, kobieta nie zawsze mogła być przy nim, by zadbać o niego.\nPosiedziała z nim chwilę, przyglądając się, jak śpi. Kiedy wychodziła, pocałowała go w czoło i wróciła do swoich obowiązków. Zasiadła w gabinecie i pochylona nad papierami, straciła rachubę czasu. Dopiero pukanie do drzwi, które rozległo się w pomieszczeniu, sprawiło, że odzyskała kontakt ze światem doczesnym. Uniosła głowę, zamykając jedną z teczek, którą miała przed sobą.\nZawołała spokojnym i miłym głosem. Jak na razie nie wstawała od biurka, chcąc wpierw poukładać wszystkie teczki z dokumentami, które miała przed sobą. Chciała uniknąć tego, że później czegoś nie będzie mogła znaleźć.\nby Jared Chamberlain on 02/04/18, 08:51 pm\nNie mogąc znaleźć nic, co by sobie życie odebrać zrezygnowany padł na poduszki i trochę skrzywił się z bólu. Napinanie brzucha jednak nie wyszło mu na dobre. A dodatkowo narobił sobie zawrotów głowy. Odwrócił się na bok, próbując zasnąć ale nie mógł. Jedynie leżał próbując wymyślić cokolwiek, aby stąd zwiać. Utrudniało mu w tym usztywnienie nogi. Za bardzo nie był wstanie się normalnie poruszać. Wściekły był nie tylko na oprawcę, ale i na siebie. Że jest taki słaby. Ze dał się omamić wampirzycy i zrobiła z niego pośmiewisko. Że zawiódł rodziców, w tym bardziej ojca i nie powinno go tutaj być. Nie spodziewał się z kolei jednego. Że w tym pomieszczeniu, przy jego łóżku pojawi się ojciec. Słyszał kroki, ale ten ktoś wciąż milczał. Kroki były coraz głośniejsze, ale zatrzymały się w jego okolicy. Serce mu zaczęło bić, jakby obawiał się teraz odwrócić i ujrzeć kogoś, kogo by się nie spodziewał. Zrobił to jednak. Pierw odwrócił głowę i kiedy zobaczył ojca, automatycznie się podniósł do siadu.\nPytanie, brzmiało bardziej jak stwierdzenie. Ale też nie mógł uwierzyć, że go tutaj widzi. Czyżby teraz miał dostać opieprz za to jak schrzanił całą misję? Otrzyma teraz od niego kazanie jaki to jest bezużyteczny? W końcu Brian wychowywał go również twardą ręką, lecz nie do takiego stopnia do jego ojciec, a Jareda dziadek. Normalnie młody Chamberlain bał się cokolwiek odezwać. Panika i stres zaczynały brać górę w młodym łowcy.\nby Brian Chamberlain on 02/04/18, 08:59 pm\nNie myślał, że w oczach swojego syna ujrzy strach i to przed jego osobą. Podobnie było chwilę temu z jego córką. Tyle, że ona bardziej chciała uciec z jego gabinetu, kiedy podjął z nią krótką rozmowę. Jared niestety nie mógł uciec. Nie miał jak i nie z usztywnioną nogą.\n- Spokojnie. Nie nadwyrężaj ciała.\nGestem ręki nawet nakazał synowi się opanować, mówiąc spokojniejszym tonem. Był w skrzydle szpitalnym, więc trzeba było się odpowiednio zachowywać.\n- Jak się czujesz? Mama i Anna niepokoją się o Ciebie. Sprawiasz im przykrość swoim postępowaniem, kiedy starają się Ci pomóc.\nProsto z mostu, ale i ze spokojem. Co prawda, Brian nie ukrywał po sobie, że on zaniepokojony był stanem zdrowia swojego syna. Nie spodziewał się, że psychika Jareda może tak ucierpieć. Sądził inaczej, że Jared będzie pragnąć zemsty, ale stało się coś innego. Ten chciał odebrać sobie życie.\nby Anna Swinburne on 02/04/18, 09:45 pm\nTak jak myślała... matka była w gabinecie. Szansy na ucieczkę już nie miała... Znaczy się, mogła teraz po prostu się odwrócić i odejść, ale... matka na pewno wyszłaby na korytarz, gdyby nikt, mimo jej zaproszenia, nie wszedł do środka i chciałaby sprawdzić, czy coś się może nie stało. Anna jedyną szansę na ucieczkę widziała już tylko w tym, że ta może być zajęta, chociaż... Z westchnieniem, otworzyła drzwi, zdając sobie sprawę z tego, że za dużo analizuje i myśli. Powinna wreszcie skupić się na tym, co jest tu i teraz, a nie wciąż i wciąż zastanawiać się, „a co by było gdyby...”\nDrzwi otworzyła na tyle szeroko, by spokojnie wejść do środka. Spojrzała na matkę, która siedziała za biurkiem, będąc wciąż pochylona nad papierami.\n- Mamo... mogę wejść?\nZapytała, zatrzymując się zaraz za drzwiami, których na razie nie zamykała. Czekała na to, co odpowie jej kobieta, choć wątpiła, by kazała jej teraz wyjść. Jeśli zaprosiła ją do środka, dziewczyna obróciła się przodem do drzwi zamknęła je cicho, po czym podeszła do biurka, za którym siedziała jej matka.\nby Nicole Chamberlain on 02/04/18, 09:46 pm\nNie czekała na nikogo, nie licząc pracownika skrzydła szpitalnego, który miał ją poinformować, gdy tylko Jared się obudzi. Obiecała w końcu Brianowi, że gdy tylko się to stanie, pośle po niego. Słysząc pukanie do drzwi, pomyślała, że to właśnie któryś z lekarzy, albo stażysta, albo pielęgniarka, że jej syn się właśnie obudził. Kiedy jednak podniosła wreszcie głowę z nad papierów, jej oczom ukazała się Anna. Nie myślała, że ta szybko zjawi się u niej. Prędzej by się spodziewała tego, że będzie jej unikać, a tu... była i czekała na jej decyzję. Nicole przyjrzała się córce. Widziała, że ta by z wielką chęcią stąd uciekła. Aż nie mogła się nie uśmiechnąć do niej. Jak widać, nie tylko Briana czasem obawiały się ich dzieci.\n- Nie, nie przeszkadzasz Ann. Wejdź do środka, zamknij drzwi.\nPoprosiła, spiesząc się z wkładaniem dokumentów do teczek, by móc całą uwagę poświęcić córce. Kiedy się z tym uporała, wstała z fotela, odkładając papiery na brzeg biurka. Obeszła je i podeszłą do córki. Złapała dziewczynę za ramiona, patrząc na nią z ciepłym uśmiechem.\n- Jared się już obudził?\nZapytała, bowiem rzadko się zdarzało, by Anna opuszczała swojego brata. Skoro tak było, coś musiało się stać. Miała oczywiście nadzieję, że nie było to nic poważnego.\n- Chodź, usiądziemy na kanapie. Tam będzie się lepiej rozmawiać.\nWskazała córce miejsce po drugiej stronie gabinetu i kiedy dziewczyna jej już odpowiedziała na postawione przez nią pytanie, poprowadziła ją w stronę kanapy.\nby Jared Chamberlain on 02/04/18, 10:47 pm\nWewnętrznie Jared nieco panikował, obawiając się że ojciec właśnie go zjedzie za niepowodzenie misji i śmierć Eryka. Ale ten, nie wydawał się być jakoś zły. Nie zaczął też tego ważnego tematu, tylko przeszedł na nieco standardowy o jego zachowaniu. Jared mimo gestu i słów ojca, nie położył się. Siedział, jakby wolał zachowywać cały czas czujność.\nNa pytanie nie bardzo wiedział co ma odpowiedzieć. A na twierdzenie, że mama i siostra się o niego martwią, jedynie spuścił wzrok. Również i tutaj milczał. Jakby nie zdawał sobie sprawy z tego, że nie tylko chcąc sobie bardziej zaszkodzić, ranił również rodzinę. Zrozumiał więc jedno, obie poskarżyły się ojcu i pewnie dlatego pojawił się tutaj.\n- Przysłały Cię do mnie? Sam nie chciałeś przyjść... Dla Ciebie jestem teraz nikim. Zawiodłem. Wiem o tym. Nie tego się po mnie spodziewałeś. Nie potrzebujesz takiego syna, który teraz jest do niczego... To ja powinienem zginąć a nie Eryk.\nNie wytrzymał, że słowa same wylatywały z jego ust. Spojrzał nawet na ojca, mówiąc mu to prosto w twarz. Jakby nie bał się tego, że zaraz dostanie od niego w twarz. Nawet nie wiedział, że ojciec podniósł już rękę na jego siostrę.\nZauważyć też można było, że lekko drżał na Ciele. Fala emocji nie działała na niego dobrze. Doprowadzała do tego, że chciał faktycznie ze sobą skończyć. Nawet serce go bolało, przez uczucia do wampirzycy, czując miłość, zdradę i nienawiść jednocześnie.\nby Brian Chamberlain on 02/04/18, 10:50 pm\nSłysząc mowę syna, potwierdzał jak bardzo jest z nim źle. Że to co mówiły Nicole i Anna to prawda. Jego psychika wisiała na włosku. Katował się i karmił poczuciem winy. Nie tego po nim się spodziewał Brian, to prawda. Sądził że mimo takiego zdarzenia, Jared weźmie się w garść i chociaż będzie dążył do zemsty. Tak jednak nie było. Miał także do niego wyrzuty, że nie odwiedzał go wcześniej. Jakby to miało jakiekolwiek znaczenie. A może przychodził, ale Jared spał? Może widział go już nie raz w takim stanie, kiedy nikogo nie było w sali? Nawet Anna mogła tego nie wiedzieć, skoro zasypiała przy łóżku Jareda. Prawdę jedynie znała Nicole. Ona wiedziała, że Brian ani razu tutaj nie przyszedł. Aż do teraz.\n- Owszem, zawiodłeś. W tym możemy się zgodzić.\nPotwierdził jego słowa. Tym samym obchodząc łózko, usiadł na brzegu od prawej strony, uważając na jego nogi. Jak było trzeba, to je trochę przysunął. Splótł dłonie i położył na udzie, wpatrując się uważnie na Jareda.\n- Lecz nie chodzi mi tu konkretnie o misję, ale bardziej o Twój związek z wampirzycą. Wiedziałem że coś Was łączy. Ta misja miała być dla Ciebie lekcją i jednocześnie nauczką. Czy zrozumiałeś, jakie popełniałeś błędy? Na co liczyłeś, zawierając jakąkolwiek relację z krwiopijczynią? Pomyślałeś o tym, że mogłeś narazić także rodzinę na niebezpieczeństwo?\nSpokojnie pociągnął z nim temat. Musiał naprostować synowi myślenie. Zgubił się we własnych myślach, nie wiedząc widocznie, którą ścieżką podążyć. Skoro nie dały radę Nicole i Anna, on musiał to zrobić. Inaczej na dobre stracą Jareda.


Aleja Piękności - Kosmetyka - KosmetykawPolsce.pl Portal kosmetyczny w Polsce. Kosmetyka, kosmetyczki, salony Spa, kosmetologia, studia urody, makijaż, fryzury, medycyna estetyczna, stylizacja paznokci, wyposażenie gabinetów kosmetycznych, producenci kosmetyków, hurtownie kosmetyczne\nW naszym salonie największą uwagę zwracamy na życzenia klienta dotyczące nowej fryzury. Pomożemy Państwu w doborze klasycznej lub awangardowej fryzury dopasowanej do każdego typu urody. Zależnie od rodzaju włosów i pożądanego efektu końcowego, fryzjer dobierze odpowiednią metodę strzyżenia.\nOprócz tego oferujemy szeroką gamę usług kosmetycznych jak peelingi chemiczne, mezoterapia, cellulologia, stylizacja paznokci, przekłówanie uszu, henna, liftingujący masaż twarzy, makijaż okolicznościowy, makijaż permanentny, a ponad to kursy i szkolenia kosmetyczne\nStrona Internetowa: www.alejapieknosci.bialystok.pl\nTelefon: 784 082 277\n792 614 283\nUlica: ul. Aleja Józefa Piłsudskiego 7\nKod pocztowy i Miasto: 15-443 Białystok


Mleczaki To Podstawa, Masz Zdrowe Zęby? A Twój Pupil\nmleczaki podstawa masz zdrowe co to znaczy\nMleczaki To Podstawa, Masz Zdrowe Zęby? A Twój Pupil?, Magnolia Na Zdrowy Oddech, Mailowe Porady.\nDefinicje medyczne od lekarzy na M\nCo znaczy, że Maluch na fotelu Definicja fartuchu to postrach niejednego dorosłego. Nic więc dziwnego, iż wizyta u stomatologa to spory stres również dla dziecka. Regularnie takie spotkanie kończy się krzykami i płaczem\nCo znaczy, że Menopauza nie oznacza pauzy od dentysty Definicja bardziej narażone na zapalenie ozębnej i infekcje tkanki, która otacza zęby – alarmują dentyści. Również kości żuchwy i same zęby stają się osłabione, w szczególności u kobiet z\nCo znaczy, że Menedżerowie zjadają ...własne zęby Definicja XXI wieku”, jest chorobą zawodową menedżerów średniego i wyższego szczebla. To naturalna, mobilizująca do działania reakcja organizmu w wypadku trudnej, która jednokrotnie ma za\nCo znaczy, że Mity i fakty w stomatologii - ciąża Definicja zabobonów krąży wokół problemów chorób zębów i j. ustnej. Zapewne przewarzająca część kształtowała się poprzez stulecia, a przecież naukowa dentystyka (edukacja o chorobach zębów\nCo znaczy, że Myjąc zęby oszczędzajmy wodę! Definicja kran w trakcie szorowania zębów, mogłoby to zaoszczędzić liczba wody potrzebną do dziennego zapotrzebowania 1,2 mln ludzi – twierdzi Barbara Young szefowa brytyjskiej agencji\nCo znaczy, że Mycie zębów może uchronić przed zawałem Definicja przyczynę zgonów w stanach zjednoczonych ameryki - łączy się zazwyczaj z paleniem tytoniu, brakiem aktywności fizycznej i zbyt tłustą dietą. Lecz ostatnio spis czynników ryzyka\nCo znaczy, że Mail wirtualny, fotel realny Definicja poprzez internet lub w e-mailu zapytać o sposobność kanałowego leczenia w znieczuleniu ogólnym? Nic prostszego. Taką wirtualną usługę - chyba jako pierwszy w Płocku - uruchomił\nCo znaczy, że Mamy dwa biura praw pacjenta Definicja Zdrowia działa Biuro Praw Pacjenta (bezpłatny tel. 0 800 - 190 590). Niezależnie od ministerialnego biura działa także Rzecznik Praw Pacjenta Narodowego Funduszu Zdrowia. Jest nią\nCo znaczy, że Mleczaki ważniaki Definicja dziwnego – o zęby nie dbamy, a przewarzająca część problemów to rezultat zaniedbań z dzieciństwa. W tej kwestii mało zmieniło się w ostatnich latach. Prawie 60% trzylatków ma\nCo znaczy, że Minikino na fotelu u dentysty Definicja dentystycznym? Dlaczego nie. W jednej z warszawskich klinik pacjenci w czasie długotrwałego leczenia kanałowego mogą oglądać filmy albo słuchać ulubionych koncertów. Wizyta w\nCo znaczy, że Marek Balicki nowym ministrem zdrowia Definicja ministra zdrowia w rządzie Leszka Millera, lecz po 3 miesiącach zrezygnował ze stanowiska na symbol protestu przeciwko mianowaniu Aleksandra Naumana na prezesa Narodowego Funduszu\nCo znaczy, że Mało dentystów z NFZ w Gorzowie Definicja kontraktach z NFZ, iż zdrowie i życie pacjentów jest zagrożone - ostrzegają gorzowscy dentyści. Lekarze napisali tak w liście do wojewody lubuskiego, podobne pismo wysłali do\nCo znaczy, że Mając równe zęby, masz szansę na pracę? Definicja wprost – uśmiech ma znaczenie w kontakcie z drugą osobą, a aż 69% zwróciło uwagę na uśmiech swojego współpracownika. Zgadzają się z tym szefowie. Aż 71% ankietowanych pracodawców\nCo znaczy, że Mieć hollywoodzki uśmiech Definicja znamy z okładek wielu magazynów to domena znanych postaci, szczególnie z show biznesu. Wyrazista biel i wzorowy niemal kształt zębów to zasługa zabiegów z zakresu stomatologii\nCo znaczy, że Mleczaki z dziurą Definicja dziur w zębach - donosi JADA - pismo Amerykańskiego Związku Stomatologów. Amerykański naukowiec C. Andrew Aligne z Rochester postanowił zbadać zależność między biernym paleniem a\nCo znaczy, że Moda na aparaty ortodontyczne Definicja jesteś obiektem kpin lub kąśliwych uwag? Nie przejmuj się, już nie masz się czego wstydzić. Stały aparat ortodontyczny staje się wręcz modny – stwierdza w specjalnym raporcie\nCo znaczy, że Można czytać w myślach? Definicja dobrej drodze do powstania metody na odczytywanie ludzkich myśli. Mają zamierzenie zastosować w tym celu sposobność pomiaru pochłaniania podczerwieni poprzez tkankę mózgową. W\nCo znaczy, że Metamfetamina zabójstwem dla zębów Definicja ADA) przestrzega wszystkich przed zgubnym wpływem zażywania bardzo niebezpiecznego narkotyku - metamfetaminy. Narkotyk ten, podobny do amfetaminy, bardzo silnie uzależnia i ma\nCo znaczy, że Muzyka łagodzi obyczaje i nie tylko... Definicja poprosił 25 ochotników, tak aby poszeregowali 30 krótkich utworów muzycznych od w najwyższym stopniu do najmniej przyjemnych. Pośród pierwszych przeważała muzyka klasyczna (między\nCo znaczy, że Mniej reklamy tytoniu w Wielkiej Brytanii Definicja jedne z najsurowszych na świecie regulaminów ograniczających reklamę wyrobów tytoniowych. Producenci tytoniu będą mogli reklamować własne produkty wyłącznie w miejscach, gdzie są\nCo znaczy, że Myj zęby - unikniesz udaru i zawału Definicja udaru i zawału, bo istnieje związek pomiędzy infekcją dziąseł a chorobami serca - potwierdzają amerykańscy badacze. Informację podaje serwis EurekAlert . badacze z Columbia\nCo znaczy, że Mamy srebro! Definicja Lekarskie w Zakopanem. Drużyna siatkówki męskiej, której patronowaliśmy zajęła ostatecznie drugie miejsce w turnieju. Finał odbył się dziś (sobota 27.09) o godz. 16.00. Po\nCo znaczy, że Mniej nasyconych kwasów tłuszczowych! Definicja nasyconych kwasów tłuszczowych, które niekorzystnie wpływają na zdrowie. Efektem ich nadmiaru jest większe ryzyko rozwoju chorób układu krążenia i wystąpienia zawału serca\nCo znaczy, że Markus Merk odznaczony Definicja niemiecki krzyż zasługi. Ceremonia wręczenia odznaczenia odbyła się w poniedziałek w Moguncji. Karierę sędziowska Merk rozpoczął już wieku 12 lat. W 1988 roku zadebiutował jako\nCo znaczy, że Małe i bolesne Definicja zlokalizowane na błonie śluzowej j. ustnej, warg albo języka z wytworzeniem miejscowego stanu zapalnego. Afty i powiązane z nimi choroby regularnie nawracają. Jeżeli pojawiają się\nCo znaczy, że Mała licówka, duża zmiana Definicja pacjentów cieszą się licówki. To są stałe uzupełnienia protetyczne służące w stomatologii estetycznej do pokrycia nieestetycznych powierzchni wargowych i policzkowych zębów\nCo znaczy, że Muzyka uspokaja pacjenta Definicja narzędzi – to znane wszystkim odgłosy dochodzące z gabinetu stomatologicznego. I do tego źródło dodatkowego stresu dla większości pacjentów. Następne badania potwierdzają, iż\nCo znaczy, że Małpie harce z nitkowaniem zębów Definicja kierujący obserwacje zachowań małp na terenie Tajlandii, dostarczyli argument, który - miejmy nadzieję - przekona wielu opornych pacjentów do stosowania nici dentystycznych\nCo znaczy, że Młodzi i starzy surfujcie po Internecie Definicja zachować osobom starszym sprawność umysłową w doskonałej formie. Po przeprowadzeniu wielu badań do takich wniosków doszli amerykańscy uczeni, które opublikowane zostały w\nCo znaczy, że Muzyka łagodzi ból Definicja kanadyjski naukowiec. Nie chodzi tu o każdą muzykę ale wyłącznie o tę przyjemną dla indywidualnego ucha. Nieważne czy słuchasz muzyki klasycznej, rockowej czy jazzowej. Twój mózg\nCo znaczy, że Mały kolczyk, duży problem Definicja Hajfie opisali śmiertelny sytuacja 22-letniego pacjenta, który na skutek powikłań po kolczykowaniu języka zmarł w szpitalu. W momencie przyjęcia do szpitala, lekarze stwierdzili u\nCo znaczy, że Mleczaki ratują życie Definicja cudowny lek przyszłości. Budują ludzkie zarodki. Mają cudowną umiejętność przekształcania się w dowolny rodzaj komórek: mięśni, kości, wątroby albo mózgu. W najwyższym stopniu\nCo znaczy, że Miesiączka ma wpływ na stan dziąseł u kobiet Definicja cierpieć na skutek stanów zapalnych dziąseł i j. ustnej - zaobserwowali badacze z Izraela. Zespół badaczy z Rambam Medical Center w Haifie porównał stan zdrowia dziąseł i j\nCo znaczy, że Miód lepszy od antybiotyku? Definicja nieodzowny obiekt wielu potraw, a również regularnie postrzegany jako lek. Używany jako składnik naparu, efektywnie łagodzi bóle gardła – wynika z najnowszych badań. Być może\nCo znaczy, że Mały pacjent w gabinecie Definicja maluchy pomiędzy pierwszym a trzecim rokiem życia. Potem, jak się przyzwyczają, jest lepiej, lecz wybrane ze strachu bywają nawet agresywne - tłumaczy Beata Boroń-Sobuś, pediatra\nCo znaczy, że MŚ 2006 - usługi dentystyczne w Dortmundzie za darmo Definicja piłkarskich udających się na MŚ-2006 do Dortmundu. Jak informuje PAP – studenci pewnej prywatnej szkoły chirurgii dentystycznej w Witten/Herdecke na przedmieściach Dortmundu będą\nCo znaczy, że Miesiąc Totalnie Zdrowego Uśmiechu - bezpłatne przeglądy nowoczesną kamerą wewnątrzustną Definicja Polskim Towarzystwem Stomatologicznym organizują we wrześniu ogólnopolski program profilaktyczno-edukacyjny Miesiąc Totalnie Zdrowego Uśmiechu. Tegoroczna edycja koncentruje się\nCo znaczy, że Mniej reklam zdrowsze życie Definicja poważnych problemów zdrowotnych dzieci na Wyspach, może przyczyniać się spora liczba reklam promujących niezdrową żywność. Ostatnio opublikowany raport wskazuje jednak na spory\nCo znaczy, że Można żuć w Singapurze Definicja istniejący od 12 lat absolutny zakaz sprzedaży gumy do żucia. Aktualnie dopuszczono do obrotu gumę z czterech wybranych spółek. Nie znaczy to jednak swobodnej sprzedaży tego\nCo znaczy, że Materiały do przekłuwania języka wpływają na rozwój bakterii Definicja nierdzewnej mogą w znacząco większym stopniu spowodować postęp bakterii, niż ozdoby plastikowe. Badania zostały przeprowadzone poprzez badaczy z Uniwersytetu Medycznego w\nCo znaczy, że Miętowy powiew pasty blend-a-med Definicja rodzajami pasty do zębów blend-a-med pojawiły się właśnie w centrach handlowych największych polskich miast. Zapach wykorzystano tu jako obiekt informacyjny, wzmacniający przekaz\nCo znaczy, że Mamo, naucz mnie ...szczotkować ząbki! Definicja którzy nie uczą swoich dzieci jak we właściwy sposób dbać o higienę zębów. Badania, przeprowadzone w ostatnim czasie na Wyspach Brytyjskich wykazały, iż 20% dzieci w wieku\nCo znaczy, że Mycie zębów prowadzi do napadu padaczki? Definicja napady drgawek wywołane są nadmiernymi, gwałtownymi wyładowaniami elektrycznymi w komórkach nerwowych. Powodem padaczki bywają np. zmiany pourazowe mózgu, zapalenie opon mózgowych\nCo znaczy, że Mało śpisz? Ryzykujesz powstanie stanu zapalnego w organizmie Definicja stworzenia stanu zapalnego w organizmie – czytamy na łamach pisma „Biological Psychiatry”. Nawet niewielkie niedobory snu mogą prowadzić do pobudzenia układu odpornościowego do\nCo znaczy, że Mamy najbardziej szczerbate dzieci w Europie Definicja stomatologiczne. Dlatego do dzieci przyjeżdżać będą obwoźne dentobusy. To świetny pomysł - mówi DZIENNIKOWI wiceminister zdrowia Jarosław Pinkas. W Polsce nie ma sześciolatka\nCo znaczy, że Medycyna największym dziełem ludzkości Definicja Brytyjczycy wybrali wynalazki, które miały największy wpływ na postęp ludzkości. Pierwsze trzy miejsca zajęły odkrycia z dziedziny medycyny. Na internetowej stronie londyńskiego\nCo znaczy, że Marian Czakański nowym ministrem zdrowia Definicja ministra zdrowia, którym został Marian Czakański. A oto życiorys nowego ministra, który znaleźliśmy na internetowej witrynie Orlenu: Marian Czakański, lat 58, ukończył Wydział\nCo znaczy, że Medyczny okrągły stół się załamał Definicja zostały wczoraj po południu zawieszone, po tym jak trzy organizacje związkowe: Solidarność , OPZZ i Federacja Związków Zawodowych odmówiły dalszego udziału w jego pracach. Związki\nCo znaczy, że Matka oskarżona o zaniedbania Definicja z amerykańskiej miejscowości Bethlehem została postawiona przed sądem i oskarżona o narażenie zdrowia swego 5-letniego syna. Okazało się, iż syn pani Eneidy Resto musiał mieć\nCo znaczy, że Mailowe porady pomagają pacjentom Definicja Medical Journal. Analizowano zasięg i skalę medycznych porad świadczonych e-mailem i opinie na ten temat, jakie wyrażali zarówno lekarze jak i pacjenci. Współautor badań dr Josip\nCo znaczy, że Magnolia na zdrowy oddech Definicja gumy do żucia albo cukierka jest skutecznym metodą na walkę z nieprzyjemnym zapachem z ust. Szczypta kory magnolii dodana do miętowej gumy do żucia albo cukierków, efektywnie\nCo znaczy, że Masz zdrowe zęby? A twój pupil? Definicja natury stomatologicznej. Uzębienie pupili, podobnie jak nasze wymaga regularnych zabiegów pielęgnacyjnych. Niezbędne jest czyszczenie zębów przynajmniej trzy razy w tygodniu, a\nCo znaczy, że Mleczaki to podstawa Definicja skoro i tak wypadną?”. Oczywiście, iż wypadną, lecz nie powinny być zepsute, ponieważ próchnica automatycznie przenosi się z nich na zęby stałe. Pierwsze zęby są słabiej\nDefinicja Mleczaki To Podstawa, Masz Zdrowe Zęby? A Twój Pupil?, Magnolia Na Zdrowy Oddech, Mailowe Porady Pomagają Pacjentom, Matka Oskarżona O Zaniedbania, Medyczny znaczenie.\nCo to jest Mleczaki To Podstawa, Masz Zdrowe Zęby? A Twój Pupil wytłumaczenie.\nCo oznacza? Definicja mleczaki podstawa masz zdrowe co to jest.


Archiwa: lokomotiv moskwa - Piłkarski Świat.com\nGrzegorz Krychowiak: Będzie dużo ciężej zakwalifikować się na Mistrzostwa Świata\n16 kwietnia 2021 Victoria Gierula\nGrzegorz Krychowiak ostatnimi czasy błyszczy w lidze rosyjskiej, do tego coraz lepiej gra w reprezentacji Polski. W rozmowie z TVP...\nLiga Mistrzów: Lokomotiv pokonany przez Salzburg po katastrofalnych błędach w obronie\n1 grudnia 2020 Krzysztof Książek\nLokomotiv z wyłączonym przez koronawirusa Grzegorzem Krychowiakiem stanął przed ważnym wyzwaniem w kontekście pozostania w europejskich pucharach. Stanął, lecz poległ....\nGrzegorz Krychowiak zakażony koronawirusem zdaniem rosyjskich mediów\n30 listopada 2020 Krzysztof Książek\nJak informuje rosyjski Sport Inside mimo środków ostrożności stosowanych przez klub, COVID-19 nie ominął Krychowiaka. Nie jest zresztą jedynym zawodnikiem,...\nLiga Mistrzów: Atletico odbiło się od moskiewskiego muru. Bez goli w Madrycie\n25 listopada 2020 Krzysztof Książek\nAtletico mimo dużej przewagi w sytuacjach strzeleckich nie potrafiło przekuć tego na choćby jednego gola. Ultradefensywne nastawienie przyjezdnych z Moskwy...\nLiga Mistrzów: Podział punktów na Red Bull Arena\n21 października 2020 Kamil Rykaczewski\nW meczu 1. kolejki grupy A Ligi Mistrzów, RB Salzburg zremisował na własnym stadionie z Lokomotivem Moskwa 2:2 (1:1). Pierwszą...\nPiękny gol Krychowiaka w meczu ligi rosyjskiej (Video)\n27 sierpnia 2020 Kamil Rykaczewski\nGrzegorz Krychowiak (Lokomotiv Moskwa) zdobył gola w przegranym 2:3 meczu z Achmatem Grozny, w ramach 5. kolejki rosyjskiej ekstraklasy. W...\nLiga Mistrzów: Zwycięstwo Juventusu rzutem na taśmę\n6 listopada 2019 Krzysztof Dziadek\nLokomotiv Moskwa uległ przed własną publicznością Juventusowi 1:2 w meczu 4. kolejki grupy D fazy grupowej rozgrywek Champions League. (więcej…)\nLokomotiv Moskwa wykupi Krychowiaka, chyba że sam zawodnik zablokuje transfer\n8 stycznia 2019 Krzysiek Gajdur\nGrzegorz Krychowiak rozegrał odpowiednią ilość meczów, aby zostać wykupionym przez Lokomotiv z Paris Saint Germain, może być jednak tak, że...\nKrychowiak: Były momenty bardzo dobrej gry\n16 listopada 2018 pawel2322\nGrzegorz Krychowiak wrócił do regularnych występów z drużynie klubowej, ale defensywnemu pomocnikowi nadal daleko do formy jaką prezentował jeszcze w...\nFiodor Smołow dołącza do Lokomotivu Moskwa\n9 sierpnia 2018 Krzysiek Gajdur\nReprezentant Rosji, Fiodor Smołow zmienił FK Krasnodar, na aktualnego mistrza Rosji, Lokomotiv. Kontrakt będzie obowiązywał do czerwca 2022 roku, mistrzowie...\nKrychowiak i Rybus mają nowego kolegę!\n31 lipca 2018 patryk\nBenedikt Howedes został oficjalnie nowym zawodnikiem Lokomotivu Moskwa. (więcej…)\nPewna wygrana Atletico, bramka Rybusa\n15 marca 2018 Krzysiek Gajdur\nLokomotiv Moskwa przegrał z Atletico Madryt 1:5 w rewanżowym meczu 1/8 finału Ligi Europy. Bramkę dla drużyny z Moskwy zdobył...\nLE: Austriacka niespodzianka\n8 marca 2018 Bartłomiej Wrzesiński\nW pierwszej serii spotkań 1/8 finału Ligi Europy RB Salzburg dość nieoczekiwanie, po bardzo dobrym występie, pokonał 2:1 na wyjeździe...\nLE: Poznaliśmy pary 1/8 finału\n23 lutego 2018 Bartłomiej Wrzesiński\nDzisiaj o godzinie 13:00 w szwajcarskim Nyonie rozlosowano pary 1/8 finału Ligi Europy. Szczególnie ciekawie zapowiada się starcie Arsenalu z...\nLE: Pogrom Lokomotivu, remis w Tiraspolu\n28 września 2017 Łukasz Brzozowski\nW 2. kolejce Ligi Europy grupy F Lokomotiv odniósł swoje premierowe zwycięstwo wygrywając 3:0 z FK Zlin, natomiast Kopenhaga jedynie...


Potworny makijaż Andrei de la Ossa | Kreacje online\nWizażystka Andrea de la Ossa zamienia się w koszmarne potwory\nJak piękny romantyczny horror w najlepszym stylu Wpuść mnie, możemy się zdziwić, że nagle Andrea De La Ossa pojawiła się w jedną z tych ciemnych nocy, kiedy księżyc znika z nieba i w której ciemność prawie nas otacza w taki sposób, że znikamy.\nDe La Ossa jest wizażystką, jak pokazano jej zdjęcia, na których ona sama jest modelką. Przekształca się w taki sposób, że może całkowicie sparaliżować cię przerażeniem, jeśli nikt nie powie ci, że za rogiem czeka na ciebie przyjazne powitanie.\nDe La Ossa to piękna vlogerka, która dla niektórych nie ma problemu z przemianą się makijaże, które byłyby bombą na noc Halloweenjak sie masz). Chociaż nie jesteśmy o tej porze roku, nic nie przynosi przerażających postaci, które ta artystka pokazuje nam swoimi niesamowitymi umiejętnościami makijażu.\nAndrea ma nawet swój własny kanał na YouTube podziel się swoim talentem z tymi, którzy chcą zacząć od pysznej sztuki terroru, w której głównymi bohaterami są koszmarne historie. Jak mówi: «Stworzyłem ten kanał na YouTube w nadziei, że znajdę ludzi, którzy mieli ciekawość i inspirację, by poczuć się piękniej.»\nEl makijaż rekina To naprawdę jest dość uderzające i że z pewnością można uzyskać bardziej prawdziwy przymiotnik dla świetnego pomysłu, jakim jest. Reszta jego przemian jest naprawdę ekscytująca dla tych, którzy kochają przerażające i horrory, w których ciemność i ciemność są najbliższymi sposobami na straszenie się na śmierć.\nMasz swój kanał YouTube stąd, na Facebooku y na Instagramie zbliżyć się do jego sztuka w makijażu.\nPełna ścieżka do artykułu: Kreatywne online » Ogólne warunki » Artyści » Wizażystka Andrea de la Ossa zamienia się w koszmarne potwory\nWybór 20 bezpłatnych książek na temat liternictwa\nKsiężniczki Disneya rysowane tak, jakby były współczesnymi dziewczynami


Będziemy mogli zrealizować dwa zaplanowane projekty | Wawerskie Centrum Kultury\nSerwis korzysta z informacji zapisanych za pomocą plików cookies. Jeżeli chcesz zmienić ustawienia dotyczące cookies, możesz to zrobić w ustawieniach swojej przeglądarki internetowej. Rozumiemy, że kontynuując przeglądanie naszej strony wyrażasz zgodę na użycie plików cookies\nDział Animacji Kultury i Projektów\nPromocja i Organizacja Imprez\nWCK Filia Wawerska Strefa Kultury\nWCK Filia Aleksandrów\nWCK Filia Anin\nWCK Filia Falenica\nWCK Filia Marysin\nWCK Filia Radość\nWCK Filia Zastów\nWCK jest otwartą przestrzenią realizacji i ekspresji potrzeb mieszkańców dzielnicy Wawer. Chcemy, żeby było centrum życia lokalnego i miejscem rozwoju zainteresowań kulturalnych mieszkańców. Miejscem rozwoju kapitału społecznego i kulturowego, które będziemy razem współtworzyć.\nGEN HIPOKRYZJI - Wywiad z GRZEGORZEM JARZYNĄ\nGrzegorz Jarzyna, reżyser i dyrektor TR Warszawa: Żyjemy w systemie opartym na strachu i zniewoleniu. Jego istotą jest komercyjna eksploatacja konsumentów. Dzięki teatrowi możemy się z niego „wylogować”.\nKultura nadaje sens życiu\nWywiad z Elżbietą Dzikowską - podróżniczką, historykiem sztuki, sinologiem, reżyserem i autorką programów tv i radiowych\nWawer na Urzeczu\ndr Łukasz Maurycy Stanaszek\nCzekamy na Twoje pomysły!\nBędziemy mogli zrealizować dwa zaplanowane projekty\nWawerskie Centrum Kultury otrzymało dofinansowanie z Warszawskiego Programu Edukacji Kulturalnej, Funduszu Animacji na dwa projekty: projekt partnerski Wawerskiego i Wolskiego Centrum Kultury oraz Centrum Kultury Wilanów pt. "WWW-WAWER, WOLA, WILANÓW" i na wsparcie zespołów amatorskich, projekt pt. IDEA-lni młodzi a profesjonalni". Realizacja projektów będzie trwała od kwietnia do grudnia 2017r.\nWszelkie materiały zamieszczone na stronie www.wck-wawer.pl są własnością Wawerskiego Centrum Kultury.\nKorzystanie z nich bez zgody właciciela jest zabronione.\nWawerskie Centrum Kultury ul. Żegańska 1a 04-713 Warszawa tel. 22 443 70 73 wawer.wck@um.warszawa.pl


Łódź: 10 mln zł na sprzęt i remonty w Centrum Zdrowia Matki...\nŁódź: 10 mln zł na sprzęt i remonty w Centrum Zdrowia Matki Polki\nPonad 10 mln zł na zakup sprzętu medycznego i remonty infrastruktury przekazało Ministerstwo Zdrowia Instytutowi Centrum Zdrowia Matki Polki. Większość kwoty przeznaczona zostanie na aparaturę do terapii niemowląt w dwóch klinikach neonatologicznych.\n- Na sprzęt służący do pogłębionej diagnostyki i terapii noworodków oraz niemowląt przeznaczono siedem milionów złotych. Otrzyma je Klinika Neonatologii oraz Klinika Intensywnej Terapii Wad Wrodzonych Noworodków i Niemowląt. Zaplanowano zakup rezonansu magnetycznego i nieinwazyjnego sprzętu monitorującego i diagnostycznego poprawiającego jakość diagnostyki i leczenia oraz komfort małych pacjentów – podkreśliła rzeczniczka ICZPM Beata Aszkielaniec.\nW połowie grudnia 2015 roku w ICZMP zostanie otwarta po remoncie Klinika Neonatologii, oferująca opiekę dla noworodków i niemowląt wymagających szczególnej opieki, między innymi wcześniaków – po modernizacji liczba miejsc w Klinice zwiększy się z 51 do 60.\nJest to druga z klinik neonatologicznych, działających w ICZMP, która zostanie gruntownie zmodernizowana. W 2014 roku oddano do użytku Klinikę Intensywnej Terapii Wad Wrodzonych Noworodków i Niemowląt. Jak informowała wówczas kierownik kliniki profesor Iwona Maroszyńska, uruchomienie dodatkowych 11 łóżek, powiększyło możliwości terapeutyczne – zamiast 400 placówka była gotowa do przyjęcia 600 małych pacjentów rocznie.\n- Jest to jedyny w Polsce ośrodek zapewniający optymalne warunki do diagnostyki i kompleksowego leczenia najtrudniejszych i najbardziej złożonych wad rozwojowych – zaznaczyła.\nOkoło 550 tys. zł z dotacji przeznaczone zostanie na zakup zestawu do badań endoskopowych i czynnościowych przewodu pokarmowego dla Kliniki Gastroenterologii, Alergologii i Pediatrii. Aparatura pozwoli na wykrycie bardzo wczesnych i płaskich ognisk neoplazji i udoskonali prowadzenie nadzoru endoskopowego nad pacjentami z dużym ryzykiem przemiany nowotworowej.\nCzytaj: Łódź: 5 lat na restrukturyzację Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki>>>\n- Nowoczesny sprzęt ułatwi szybkie podejmowanie decyzji operacyjnych, pozwoli na zmniejszenie ryzyka powikłań związanych ze stresem okołooperacyjnym, a także umożliwi prowadzenie nadzoru nad terapią i postępowaniem z pacjentami z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit – wyjaśniła Aszkielaniec.\nRzeczniczka szpitala zaznaczyła, że ICZMP jest zobligowany do wykorzystania dotacji do końca roku. Ponad 2,6 mln zł przeznaczone zostanie na modernizację wind oraz remont instalacji przeciwpożarowej w budynku.\nInstytut CZMP w Łodzi składa się z dwóch kompleksów szpitalnych: ginekologiczno–położniczego i pediatrycznego. Placówka zapewnia kompleksową opiekę w obu zakresach i w wielu dziedzinach, zwłaszcza w opiece nad tzw. ciążami wysokiego ryzyka oraz opiece nad płodem i noworodkami z wadami rozwojowymi jest ośrodkiem o najwyższej referencyjności. Rocznie w ICZMP hospitalizuje się około 40 tysięcy pacjentów, w przychodniach udziela się ponad 180 tysięcy porad specjalistycznych. (pap)


Calisia.pl - Otwarcie Podwórka Talentów NIVEA w Kaliszu\nOtwarcie Podwórka Talentów NIVEA w Kaliszu\n2019-09-23 12:44:43 Marcin Suchodolski\nSpecjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 2 dla Dzieci Słabo Słyszących i Niesłyszących ma okazję do świętowania. Już 2 października o godzinie 11:00 odbędzie się uroczyste otwarcie „Podwórka Talentów NIVEA”. Wywalczyło je dla dzieci Koło Filmowe DEAFCALISIA prowadzone przez nauczycieli: Annę Banach, Annę Noskowską i Marcina Suchodolskiego, wysyłając film konkursowy o talentach niesłyszących uczniów. W tym kolorowym, niestandardowym i rodzinnym placu zabaw znajdują się trzy strefy: naukowa, artystyczna i sportowa, które łączą zabawę z edukacją. Dzieci wraz z rodzicami w sposób kreatywny mogą spędzać czas na świeżym powietrzu, rozwijać swoje talenty oraz integrować się. Nareszcie najmłodsi z wadą słuchu mają wymarzone miejsce nauki, zabawy i relaksu.


Forum Mleczarskie: Nowość – sery Valbon dla koneserów!\nNowość – sery Valbon dla koneserów!\nŹródło: Hochland Polska Dodano: 2013-12-22 23:33:07\nFirma Hochland Polska od nowego roku proponuje koneserom sera pleśniowego sery Valbon z ofertą premium w rozsądnej cenie. Oferta Valbon obejmuje nie tylko brie i camemberty w wyrafinowanych wariantach smakowych, ale także prawdziwe francuskie przysmaki Valbon Delice i Valbon Rouge.\nWyjątkowość oferty podkreśla także nowe opakowanie premium. Dostępne warianty to :\n- Valbon Camembert oryginalny – cena 5,99 zł za opakowanie 180 g;\n- Valbon Camembert chili – cena 5,99 zł za opakowanie 150 g;\n- Valbon Brie: oryginalny, oliwki – cena 5,99 zł za opakowanie 200 g;\n- Valbon Delice – cena 6,39 zł za opakowanie 125 g;\n- Valbon Rouge – cena 8,39 zł za opakowanie 200 g.\nSery Valbon – zainspirowane oryginalną, francuską recepturą – produkowane są od 2000 roku w Polsce – w zakładzie produkcyjnym Hochland Polska w Baranowie k. Ostrołęki, jednym z najnowocześniejszych zakładów przemysłu spożywczego w Polsce. Od samego początku przebojowo zdobyły polski rynek i na stałe zagościły w domach wielu konsumentów. W ofercie dominują sery pleśniowe paczkowane, te w opakowaniach jednostkowych 100-200 g. Valbon to produkt idealny nie tylko na specjalne okazje, ale także na spotkania z rodziną czy przyjaciółmi.\nWprowadzeniu na rynek serii serów pleśniowych Valbon dla koneserów będą towarzyszyły specjalnie zaplanowane działania promocyjno – sprzedażowe, więcej szczegółów już wkrótce!


Kalendarium elbląskie 14-20 stycznia odc 30\nKalendarium elbląskie: 14-20 stycznia (odc.30)\nNa stropie odbudowywanego kościoła św. Mikołaja\nCo wydarzyło się w Elblągu na przestrzeni wieków pomiędzy 14 a 20 stycznia? Jak wielki Händel komponował operę dla Elbląga i kto dokończył jego dzieła? W jakich okolicznościach budowano Plac Słowiański? Co stawało na przeszkodzie odbudowy kościoła św. Mikołaja? Dlaczego w roku 1971 strajkowano w Elblągu, Szczecinie i w Łodzi? Jak doszło do zalania Wyspy Nowakowskiej? Tego i innych ciekawostek możecie się dowiedzieć z kolejnego odcinka naszego kalendarium.\n14 stycznia 1756 r.\nTen, który dokończył Händla\nTego dnia w Gdańsku zmarł Johann Jeremias du Grain (ur. ok. 1700), kompozytor pochodzenia francuskiego, działający w Elblągu i Gdańsku.\nJan Jeremiasz był prawdopodobnie potomkiem francuskich protestantów, którzy w XVII wieku wyemigrowali do Prus. Studiował w Hamburgu, ucząc się u samego Jerzego Filipa Telemanna. Po ukończeniu studiów osiadł w Elblągu, podejmując pracę organisty w najważniejszym w tym czasie elbląskim kościele – Najświętszej Marii Panny. Można przypuszczać, że dorabiał sobie udzielając lekcji muzyki i był też nauczycielem w Gimnazjum Elbląskim. Kroniki podają, że w 1731 r. ożenił się z gdańszczanką.\nPrzełomowym momentem w życiu du Graina był rok 1737. Elbląg obchodził jubileusz 500-lecia. Rektor Gimnazjum Jerzy Daniel Seyler zaproponował na tę okazję wystawienie opery napisanej na zamówienie miasta przez największego europejskiego kompozytora – Jerzego Fryderyka Händla. Seyler znał osobiście Händla ze studiów w Halle. W dodatku osobistym sekretarzem kompozytora był absolwent elbląskiej uczelni – Jan Chrystian Schmidt. Jakby tego było mało, akurat w tym czasie Haendel opuścił Anglię, by podleczyć się w Aachen. Wprawdzie z do Elbląga z Aachen jest kawał drogi, ale Seyler miał dar przekonywania i pełną sakwę argumentów. 15 października Schmidt tak z Elbląga pisał do Matheusa Douburga: „...dziś mogę Panu udowodnić, jak bardzo nasz mistrz powrócił do zdrowia. Proszę pomyśleć, drogi panie Douburg, że mieszkańcy Elbląga, tego małego miasta w Prusach, skąd piszę te słowa, gdy dowiedzieli się o Jego obecności, osiągnęli rzecz niebywałą – Jego udział w przygotowaniach obchodów 500-lecia grodu. Aby udowodnić swoje całkowity uleczenie, mistrz zdecydował się napisać kantatę, którą skomponował w parę dni z niewiarygodną lekkością i szczęściem! W tej chwili zajmuje się próbami tego dzieła, które chce sam dyrygować i kiedy zakończy, powrócimy do Londynu, do którego zamierzamy dotrzeć w ostatnich dniach tego miesiąca i to w lepszych nastrojach, niż te, w których wyruszaliśmy”.\nNiestety, choroba Seylera pokrzyżowała plany i operę wystawiono dopiero 28 listopada 1737 roku. 30 z 40 motywów muzycznych opery „Hermann von Balcke” napisał Händel, a pozostałe 10 – du Grain (co zostało potwierdzone na wydanym z okazji premiery plakacie). Opera choć była wielkim sukcesem, nie przyniosła du Grainowi stabilizacji w Elblągu. W 1739 roku przeniósł się do większego Gdańska, choć nie miał tam zapewnionej stałej pracy. Postanowił zarabiać na życie koncertami, prowadząc niewielką orkiestrę, chór i solistów. Sam występował w roli kompozytora, dyrygenta i klawesynisty. Koncerty te cieszyły się dużym powodzeniem.\nW 1747 roku znany już muzyk otrzymał stałą posadę organisty w kalwińskim kościele św. Elżbiety w Gdańsku. Zmarł podczas prowadzonego przez siebie koncertu w Domu Angielskim w Gdańsku 14 stycznia 1756 roku. Wiele z jego barokowych kompozycji przetrwało i dziś prezentowanych jest przez zespoły muzyki dawnej. Wykonują je również gdańskie zespoły barokowe.\n15 stycznia 1971 r.\nOd rana zastrajkowały załogi przedsiębiorstw transportowych w Elblągu, dostarczających pieczywo do sklepów. Dzień wcześniej stanęła komunikacja miejska.\nStrajki wybuchły jeszcze przed świętami, 16 grudnia 1970 r. robotnicy wyszli na ulice i rozpoczęły się krwawe zamieszki. W Warszawie doszło do zmiany władz – miejsce I sekretarza PZPR Władysława Gomułki zajął Edward Gierek. Jednak rząd nie wycofał się z drastycznych podwyżek cen, więc nastroje wcale się nie poprawiły. W dodatku w Elblągu zaczęły się represje – przywódców strajków zwalniano z pracy, wiele osób zatrzymano i przesłuchiwano, a nawet bito. Natomiast nikogo z władz nie ukarano za śmierć niewinnych ludzi i bicie robotników.\n14 stycznia na ulice Elbląga nie wyjechały tramwaje i autobusy. Załoga żądała m.in. odwołania dyrektorów. Następnego dnia stanął transport i zaopatrzenie sklepów. Do protestu dołączyli pracownicy browaru, spółdzielni „Plastyk”, zakładów meblarskich ZWP i pozostałych dużych zakładów w mieście.\nStrajki w Elblągu ucichły 18 stycznia, po wymianie kadrowej w komitecie partii i stopniowej realizacji części postulatów. Jednak atmosfera wciąż była napięta. Mimo że cenzura starała się ograniczać dostęp do informacji, to dzięki rozgłośni Wolna Europa wiadomo było o kolejnych wielkich strajkach w Szczecinie (22 stycznia) i Łodzi (10 lutego). Gierek i Jaroszewicz jeździli po kraju i spotykali się z robotnikami. Dopiero w połowie lutego napięcie zmalało, bo rząd PRL wycofał się z wprowadzonych 12 grudnia podwyżek.\n16 stycznia 1955 r.\nTrud odbudowy kościoła\nW wyniku nocnej wichury zniszczeniu uległy zabytkowe sklepienia i okna podnoszonego z ruin kościoła św. Mikołaja. Wichura zerwała też dach nad zakrystią.\nZburzony i wypalony kościół św. Mikołaja znajdował się w niezamieszkałej dzielnicy, pośrodku staromiejskich ruin i początkowo nie było woli, by go odbudować. Zarówno księża, jak i wierni liczyli na przekazanie im położonych bliżej i mniej zniszczonych kościołów św. Anny i Trzech Króli, ale stalinowskie władze miały inne plany i kościoły te rozebrano.\nDopiero w 1949 r. ks. Wacław Hipsz podjął się zabezpieczenia i odbudowy kościoła zabytkowego (jak wówczas nazywano dzisiejszą katedrę). Wierni ręcznie usunęli pięciometrową warstwę gruzu, ale dalsze prace musieli przeprowadzić specjaliści. Na murach rosły już samosiejki, a niezwiązane dachem filary zaczęły się pochylać.\nKs. Hipsz został jednak zmuszony przez władze do opuszczenia Elbląga i prace na kolejne cztery lata stanęły. W dodatku zimowa wichura w styczniu 1955 roku zniszczyła już zabezpieczone zabytkowe sklepienia i okna świątyni oraz zerwała dach nad zakrystią. Nowy proboszcz, Gedymin Pilecki, zbierał środki i materiały na dalszą odbudowę. Gromadził też zabytkowe wyposażenie z innych, zrujnowanych kościołów. Ale jeszcze w 1957 r. kościół św. Mikołaja nie był przykryty dachem.\n17 stycznia 1957 r.\nW sali Biblioteki Miejskiej przy ul. Łączności 2 odbyło się zebranie założycielskie Polskiego Towarzystwa Historycznego w Elblągu.\nW 1954 roku, gdy obchodzono 500-lecia przejścia Elbląga pod władanie Polski, zawiązała się grupa społeczników i miłośników historii miasta, która doprowadziła do otwarcia Muzeum Miasta Elbląga oraz wydania publikacji pt.: „Z dziejów Elbląga”. Zespół ten postanowił utworzyć oddział Polskiego Towarzystwa Historycznego. Doszło do tego 17 stycznia 1957 roku. Prezesem został Włodzimierz Sierzputowski. Zadania, jakie postawili sobie elbląscy historycy, dotyczyły pogłębiania i popularyzowania wiedzy historycznej o mieście i regionie, organizowanie odczytów i wydawnictw. Prezes w miejscowym radiowęźle wygłaszał pogadanki na ten temat. Z jego inicjatywy doszło do wydania pierwszego tomu Rocznika Elbląskiego. Powołano Wolne Studium Humanistyczne, z wykładami na temat archeologii, historii i etnografii. Zarząd wystąpił też do władz miasta o przywrócenie historycznych nazw ulic i przemianowanie ulicy Bielańskiej na Nitschmanna oraz Długiej na Komeńskiego.\n18 stycznia 1816 r.\nDla uczczenia pruskiego zwycięstwa w wojnach napoleońskich Nowy Rynek przemianowano na Plac Fryderyk Wilhelma. Tę datę przyjmuje się jako początek przebudowy miasta w XIX wieku.\nZarówno Stare jaki i Nowe Miasto do końca XVIII wieku otoczone były murami obronnymi i fosami. W XIX wieku było to już anachronizmem, miasta plantowały umocnienia, pozyskując cenny teren pod zabudowę śródmiejską. Tak było i w Elblągu. Już podczas pierwszej wizyty Fryderyka, króla Prus, uzyskano od niego zgodę na likwidację umocnień i połączenie obu miast w jeden organizm. Tak powstał Nowy Rynek, przy którym zbudowano ratusz i odwach. Z czasem wokół rynku, zwanego już placem Fryderyka Wilhelma, zbudowano banki, pocztę, resursę i inne budynki. Kolejną inwestycją był zupełnie nowy, imponujący ratusz oraz – już w XX wieku dwa pomniki: Hermanna von Balka (na fontannie) i cesarza Wilhelma I.\n19 stycznia 1983 r.\nPowódź na wyspie\nOk. godz. 5:30 woda przerwała wał czołowy Zalewu i wdarła się na Wyspę Nowakowską, zalewając ok. 3 tys. ha.\nOd kilku dni mocno wiało. Wiatr spiętrzył wodę w Zalewie Wiślanym i podniósł jej poziom o półtora metra. W Urzędzie Wojewódzkim w Elblągu ogłoszono alarm powodziowy. Spływające z terenu informacje były coraz bardziej dramatyczne. Było jeszcze ciemno, gdy woda przerwała wały czołowe na Wyspie Nowakowskiej. Z pomocą pospieszyło wojsko. Do powodzian wysłano amfibie, a żołnierzy do łatania przerwanych wałów. Barkami zwożono worki z piaskiem, ale wyrwy były tak wielkie, że nie sposób było zatamować wodę. Straty były olbrzymie, w wodzie utonęły setki sztuk bydła i mniejszy inwentarz. Zniszczeniu uległy uprawy i dobytek w zagrodach.\nPowódź w Batorowie z 1983 r.\nPowódź 1983 roku miała swój wymiar propagandowy – otóż wojsko, które 13 grudnia 1981 „zaprowadziło w kraju ład i porządek”, teraz sprostało nowym wyzwaniom, ratowało ludzi przed powodzią. Żuławy zyskały złą sławę – do pracy przy melioracji wysyłano tzw. „niebieskie ptaki”, czyli młodzież uchylającą się od nauki i pracy. Tworzono specjalne oddziały OHP. A gdy ktoś narozrabiał, od razu wysyłano go „na Żuławy – rowy kopać”. Po tamtej powodzi podwyższono wały i opracowano plan zagospodarowania Żuław. Minęło 26 lat i 14 października 2009 i woda znów poważnie zalała Wyspę Nowakowską. Mimo iż zagrożenie było większe niż w 1983 roku, powodzi tej już tak nie nagłośniono.\n20 stycznia 1945 r.\nTego dnia zlikwidowano elbląski podobóz Stutthofu. Więźniowie powrócili do obozu koncentracyjnego, a stamtąd pieszo gnani byli w kierunku Lęborka.\nObóz koncentracyjny Stutthof powstał już 2 września 1939 roku. Początkowo więziono w nim Polaków z Gdańska i Pomorza. W ciągu 5 lat do obozu trafiło 110 tys. obywateli 28 krajów. Męczeńską śmierć poniosło 65 tys. osób. Od 1944 roku w Stutthofie prowadzono masową zagładę Żydów.\nTysiące więźniów pracowało w nieludzkich warunkach na rzecz III Rzeszy. W rejonie Prus Wschodnich założono 29 podobozów Stuthoffu. Podobozy znajdowały się również na terenie Elbląga, a więźniowie pracowali w stoczni i fabryce lokomotyw Schichaua, w zakładach Komnicka i wielu innych.\n25 stycznia 1945 roku, gdy Rosjanie otoczyli Elbląg, komendant Stutthofu wydał rozkaz ewakuacji obozu. 11.600 wyniszczonych więźniów, bez stosownych ubrań, wyruszyło w „marszu śmierci” na zachód. Niewielu przeżyło ewakuację, a Niemcom nie udało się zatrzeć śladów zbrodni.\nKartki z elbląskiego kalendarium publikowane są na antenie telewizj Truso TV (kanał 140 sieci Vectra) oraz na facebookowym fan page'u Truso TV\nA w tle widoczne mury kamienic, za jakiś czas rozebrane i na ich miejsce powstały trawniki.\nDopiero 10 lat po wojnie zaczęto odgruzowywać katedrę. .. .Elbląg to naprawdę było miasto od początku traktowane jak 'coś' trzeciej kategorii i z wyłączeniem 20 lat bycia miastem wojewódzkim trwa to do dziś.\nJak coś 3 kat. Ale cegły są w warszawie i w gdańsku na starym miescie. Zawsze nas okradano.\n"Kroniki podają, że w 1831 r. ożenił się z gdańszczanką" poprawcie na 1731.\nZobaczymy czy PiSowski rząd wycofa się z zakamuflowanych podwyżek energii, oraz wzrostu cen wszystkich towarów i usług, którymi jest zainteresowany, bo ma od tego VAT, czyli strumień pieniędzy na swoje 5 cyfrowe wynagrodzenia, premie i zmowę milczenia na zgodę na Belków, Glapińskich, pociotków w spółkach skarbu państwa, Misiewiczów, Andruszkiewiczów\nA jak to sie ma do tego art? Wchodzisz na portel zasmiecasz to forum. Jestes chory z nienawisci. Plujesz jadem, nienawidzidz ludzi, powinienes sie leczyc.\nchory tefałenowiec oderwał sie na chwilę od telewizora i nadaje\nTam na kościele to pan Kowalski i pan Jabcznski.\n@Mayk - Jabczynski pomyłka.\nNa fotce z katedry widać tramwaj jadący ulicą Kowalską\nDzisiaj od powodzi w 1983 roku. .i naprawy wówczas wałów, nic sie nie zmieniło. Wtedy nieroby i ci co narozrabiali, kopali rowy, oszczeszczali śluzy, dzisiaj nieroby. .. nic nie robią, albo siedzą w aresztach a z naszych podatków my ich utrzymujemy. A zagrożenie powodzią jak było tak jest, bo wiatry północne jak wiały tak wieją i tzw, cofki zawsze bedą. oby nie odbiło nam sie. .cofka, kiedy nas zaleje. Pamietam powódź z 1983 roku, to moje rodzinne strony wyspa Nowakowska. .\nNa tych trawnikach dla zul wybudowano PIJARNIE PIWA.


Okno dachowe Velux – korzyści dla komfortu i zdrowia - Naturalna Energia\nOkno dachowe Velux – korzyści dla komfortu i zdrowia\nDla niektórych z nas poddasze to najlepsza część domu: cisza, jasne światło i komfort. Posiadanie dobrze zaprojektowanego strychu jest jak posiadanie idealnego sanktuarium. Gdy mówimy już o dobrze zaprojektowanym poddaszu, okna to właściwie 50% sukcesu. Przyjrzyjmy się więc bliżej oknom dachowym marki Velux, ich zaletom i tym, jak przyczyniają się do jakości poddasza i naszego życia.\nOkno dachowe Velux zapewnia bezpośrednie światło\nOkna dachowe zapewniają, że jasne światło dzienne będzie nam towarzyszyć w tym odległym miejscu domu. Właściwie nie chodzi tylko o to, że to naturalne światło jest tak przyjemne, ale okazuje się, że jest tak ważne dla naszego zdrowia! Światło dzienne było wykorzystane przez wieki jako główne źródło światła we wnętrzu i stanowiło ukrytą część architektury tak długo, jak długo istniały budynki. Nie tylko zastępuje światło elektryczne w ciągu dnia, redukując zużycie energii na oświetleniu, ale pływa również zarówno na obciążenia grzewcze, jak i chłodzące, co czyni go ważnym parametrem energooszczędnego projektu. Ponadto najnowsze badania dowiodły, że światło dzienne zapewnia szereg korzyści zdrowotnych i komfort, który sprawia że okno dachowe Velux jest niezbędne dla osób przebywających w budynkach. Światło dzienne jest związane z:\nmniejszym zmęczeniem ogólnym\nmniejszym zmęczeniem oczu\nMarka Velux przeprowadziła intensywne badania i wydał książkę zawierającą informacje i zalecenia, narzędzia, metryki i kody dotyczące tematów takich jak światło dzienne, wentylacja, komfort cieplny, akustyka, energia i środowisko. Znajdziemy tam dane na temat światła dziennego, energii i klimatu wewnętrznego – co jest użytecznym narzędziem dla tych, którzy planują budowę domu lub pracę w budownictwie i przemyśle architektonicznym. Dobre światło dzienne zapewnia odpowiednie oświetlenie w ciągu dnia. Okno dachowe Velux pozwala na bezpośredni kontakt z promieniami słońca w domu, zapewniając najwyższą jakość światła, co oznacza bardzo dużą intensywność, jaką daje bezpośrednie światło „z pierwszej ręki”.\nWygląd ścian ma ogromne znaczenie dla odbioru wnętrza. Ich wykończenie może zmienić całkowicie wystrój i charakter pomieszczenia.…\nCatalano idealnym połączeniem funkcjonalności i estetyki\nTechnologia bardzo często idzie w parze z estetycznym wyglądem. Remontując łazienkę, powinniśmy postawić na jakościowy sprzęt…\nRodzaje umywalek na rynku\nUmywalka jest elementem wyposażenia łazienki, z którego korzystamy najczęściej. Przy niej wykonujemy całą masę zabiegów…