Zaintrygował cię opis powieści pt. Trzynaście powodów? Weź udział w naszym konkursie. Dzięki uprzejmości Domu Wydawniczego Rebis mamy do rozdania 5 egzemplarzy tej wstrząsającej książki. Aby zdobyć jeden z nich, wystarczyło odpowiedzieć w sposób kreatywny na poniższe pytanie.\nDlaczego Clay jest jednym z powodów, dla których Hannah postanowiła odebrać sobie życie?\nSpośród nadesłanych wypowiedzi nagrodziliśmy najciekawsze. Poniżej prezentujemy laureatki konkursu:\nLuiza: Clay na pewno jest byłym chłopakiem Hannah. Zdradził ją z jej przyjaciółką, nic dziwnego, że zrozpaczona sytuacją dziewczyna postanowiła odebrać sobie życie i umieścić na swojej nietypowej liście.\nanna: Moim zdaniem Clay był wielką miłością Hannah, ale nie potrafił do końca dotrzeć do Hannah. Dziewczyna była zagubiona a na dodatek zakochana, nie mogła więc pominąć Clay’a.\nEwka: Myślę, że Clay zrobił Hannah coś złego. Bez poważnego uzasadnienia nie mówi się tak poważnym kroku jakim jest samobójstwo. Clay na pewno zasłużył sobie na taką „pamiątkę”. Inaczej dziewczyna nie zrobiłaby czegoś takiego niewinnemu chłopakowi…\nAlexandra: Clay nie pomógł Hannah, kiedy najbardziej tego potrzebowała. Źle odczytał jej intencje, co miało późniejsze, tragiczne konsekwencje. Pojawienie się jego osoby na liście powodów do samobójstwa było pewną lekcją życia.\nmatylda: Według mnie Clay był jednym z powodów, dlatego że dręczył Hannah w szkole. Ona postanowił się zemścić i stąd taka a nie inna nauczka, nawet po jej śmierci. Chciała, aby chłopak zapamiętał do końca swojego życia, że to co robił było okropne.\nTAGI: Dom Wydawniczy Rebis Jay Asher książka nagroda powieść Rebis rozwiązanie konkursu Trzynaście powodów\nPomysły na kawę w świątecznym stylu »\nKonflikty w domach wielopokoleniowych\nGratuluję, a fantazję macie przebogatą 🙂\nGratuluję interesującego kryminału 🙂 Ciekawe wypoiwiedzi zasługujące na nagrodę


II Światowy Dzień Ubogich na Jasnej Górze - Życie Zakonne\nHome WiadomościZ kraju II Światowy Dzień Ubogich na Jasnej Górze\nW intencji najbiedniejszych modlili się na Jasnej Górze członkowie Towarzystwa Pomocy im. Św. Brata Alberta. Pomoc w wyjściu z bezdomności to główny cel prowadzonych przez nich schronisk.\n„Prowadzimy w Dębicy dwa schroniska dla w sumie ok. 150 osób – mówi Anna Wójcik\n, prezes Koła Dębickiego Towarzystwa Brata Alberta – Pomagamy kobietom i mężczyznom. Staramy się rozwijać, bo ubogich nam nie brakuje, a wręcz przybywa, więc tworzymy ciągle nowe miejsca, teraz będziemy otwierać schronisko z usługami opiekuńczymi, i taką pracę wykonujemy w skali całego kraju”.\n„Towarzystwo Brata Alberta działa od 1981 r., jest to najstarsza organizacja w Polsce, która pomaga osobom bezdomnym. Dziennie pomagamy ok. 6 tys. osób – opowiada Anna Wójcik – Pomagamy wszystkim grupom, począwszy od małych dzieci, bo prowadzimy ochronki dla dzieci, świetlice dla dzieci, poprzez jadłodajnie dla wszystkich ubogich, schroniska dla osób młodszych, których aktywizujemy i staramy się wyprowadzać z bezdomności, jak również schroniska dla osób starszych, dla których, jak mówimy, wyprowadza z bezdomności DPS (Dom Pomocy Społecznej) lub Pan Bóg. Prowadzimy także domy dla osób starszych DPS, ZOL-e, ZOP-y dla tych osób, które nie mogą w schronisku przebywać, a pomocy potrzebują. W domach pomocy społecznej prowadzone przez samorządy brakuje miejsc, więc staramy się w jakiś sposób wypełnić tą lukę, żeby każda osoba potrzebująca pomocy, bez pomocy nie została, nie została na ulicy. Staramy się kontynuować ideę Brata Alberta”.\n„Coraz więcej osób jest bardzo bogatych, klasa średnia jest coraz zmniejsza, coraz więcej jest ludzi biednych, nieporadnych życiowo – stwierdza Anna Wójcik – Również przyczyną ubóstwa jest to, że jesteśmy jeszcze w okresie pozostałości komunizmu, ci ludzie, którzy w czasie komunizmu się odnajdywali, były hotele robotnicze, w tej chwili oni są w wieku tzw. przedemerytalnym, oni tracą pracę, bo nie potrafią pracować na wolnym rynku, nie dają sobie rady, rodziny są lub ich nie ma, i oni zostają na marginesie społeczeństwa, zostają tymi najuboższymi, to jest jedna grupa tych starszych ludzi. Również wracają te pierwsze emigracje, które jak rozpoczęła się wolna Polska wyjechały za granicę, tam pracowały w większości na czarno, nie ułożyły sobie życia albo utraciły kontakt z rodzinami, i oni wracają z pustymi rękoma, oni nie mają nic. I rośnie nam trzecie grupa najuboższych, to są te osoby, które zachłysnęły się wolnością, młode osoby, które doszły do wniosku, że nie będą tutaj sobie układać życia, że nie będą się uczyć, że nie będą pracować na najniższej krajowej, tylko najlepiej wyjechać dorobić się majątku, który ma starczyć na całe życie, a okazuje się, że to nie jest tak. Ci ludzie wracają, rodziny mają rozbite, jak wracają nie umieją się odnaleźć w naszych realiach czyli wrócić do poziomu pracy z najniższą krajową. Poza tym jest coraz większy brak więzi emocjonalnych w rodzinach, pokoleniowych. Nasza wiara też jest troszeczkę ‘letnia’, każdy chce dobrze i wygodnie żyć, nie patrząc na to, że krzyż jest niezbędną częścią naszego życia, każdy odrzuca ten krzyż od siebie, a w pewnym momencie przychodzi już czas, kiedy trudno jest cokolwiek zrobić ze sobą, znaleźć pomysł na siebie i zostają jednostki pomocy społecznej”.\nOrędzie papieża Franciszka na II Światowy Dzień Ubogich – www.episkopat.pl


Na początku korzystając z okazji chciałbym pogratulować osiągniętego wyniku wszystkim pracownikom i agentom Warty oraz pozostałym laureatom aktualnego badania „Instytucja Roku”.\nNiezmiernie nas cieszy fakt, że jakość obsługi Warty może być stawiana jako wzór dla innych firm ubezpieczeniowych. Budujące jest, że to niezależne instytucje potwierdzają wysoki poziom usług, jakie oferujemy klientom od momentu procesu zakupu ubezpieczenia aż po likwidację szkód. Ta bowiem zgodnie ze sprawozdaniem Rzecznika Finansowego pozostaje najbardziej sprawna i bezproblemowa dla klientów.\nTytuł Instytucji Roku dotyczy oczywiście etapu zakupu ubezpieczenia. Wynik jaki osiągnęliśmy jest efektem wielu lat pracy i stałego doskonalenia procesu sprzedaży polis przez agentów, którzy w bardzo wielu przypadkach współpracują z Wartą od lat. Wiemy, że to właśnie oni są dla nas punktem styku z klientami, dlatego od kilku lat wprowadzamy wysokie standardy obsługi we wszystkich sieciach sprzedaży naszej firmy. Niezwykle pomocny jest eAgent, czyli nowy system sprzedażowy, którego wdrożenie rozpoczęliśmy w drugiej połowie 2018 r. To niezwykle intuicyjne rozwiązanie zbiera w jednym miejscu wszystkie informacje o kliencie potrzebne agentom w ich codziennej pracy. Pierwsze badania opinii pośredników, pokazują duże zadowolenie z tego rozwiązania.\nWysokie znaczenie ma również profesjonalny system szkoleń dla agentów, które podnoszą ich kompetencje dotyczące oferowania ubezpieczeń i prowadzenia własnej firmy. Szczególnie ta druga kwestia jest wyjątkowa na polskim rynku i pozwala naszym partnerom rozwijać umiejętności związane z przedsiębiorczością, sprzedażą, lokalnym marketingiem i promocją w social mediach. Te aspekty znacząco wpływają na jakość obsługi naszych wspólnych klientów.\nW tym miejscu warto również wspomnieć o roli jaką odgrywają nasi Regionalni Menedżerowie Sprzedaży. To oni dbają o właściwy wizerunek, utrzymanie wysokich standardów czy osiąganie wysokiej wiedzy merytorycznej. Wiem, że ich zaangażowanie, wiedza i profesjonalizm są doceniane przez agentów.\nWażnym aspektem są również produkty. Kompleksowa oferta praktycznych i użytecznych ubezpieczeń majątkowych i życiowych z pewnością ułatwia prowadzenie rozmowy z klientem. Dla przykładu w ostatnim czasie rozmawialiśmy z agentami na temat naszego nowego rozwiązania skierowanego do osób podróżujących za granicę. Stwierdzili wprost, że jest to bardzo dobre ubezpieczenie turystyczne, które dzięki prostej konstrukcji i bardzo szerokiemu zakresowi odpowiada na potrzeby klientów. Podobnie jest z naszymi pozostałymi ubezpieczeniami.\nAktywnie wspieramy działalność naszych agentów\nZależy nam, aby agencyjny kanał sprzedaży stale się rozwijał i odpowiadał na obecne trendy i oczekiwania konsumentów. Zdajemy sobie sprawę z ograniczeń i trudności jakie spotykają agentów, dlatego jako ich zaufany partner chcemy im pomagać.\nDobrym przykładem jest nasz program dla agentów wyłącznych, w którym wspieramy rozwój agencji wyłącznych, partycypując w kosztach nowych punktów sprzedaży, standaryzacji i rewitalizacji już funkcjonujących, zatrudnianiu nowych pracowników, czy współfinansując zakup lub leasing narzędzi pracy. Podnosi to z pewnością jakość obsługi i wygląd punktów agencyjnych, co jak wiemy również wpływa na ocenę w badaniu „Instytucja Roku”.\nW celu lepszego dotarcia do klientów pomagamy również naszym pośrednikom w działaniach marketingowych. Dużą popularnością cieszy się nasz „Kreator marketingowy”, czyli aplikacja, dzięki której agenci mogą tworzyć za darmo własne materiały marketingowe takie jak: ulotki, plakaty, ściągawki produktowe, wizytówki, teczki. Każdy z nich może być „podpisany” imieniem i nazwiskiem, adresem placówki i numerem telefonu. To bardzo istotne rozwiązanie, które wpływa na estetykę materiałów oferowanych naszym klientom.\nWarta z najwyższą jakością obsługi klienta podczas likwidacji szkód\nBezsprzecznie można stwierdzić, że czas, gdy pomagamy klientom rozwiązać ich problem jest bardzo ważny z punktu widzenia lojalności ubezpieczonych. Jeśli będą zadowoleni z naszej obsługi, to najprawdopodobniej pozostaną z nami, a może nawet skorzystają z innych produktów.\nDlatego tak bardzo nas cieszy pozycja lidera w zakresie obsługi klienta podczas likwidacji szkód, potwierdzona sprawozdaniem Rzecznika Finansowego. Osiągnęliśmy ją dzięki budowaniu procesów i narzędzi, które sprawiają, że szkody są przez Wartę likwidowane sprawnie, solidnie i komfortowo dla klienta. Taki cel mają spełniać nowe technologie i innowacje, które wdrażamy w firmie. Myślę, że tę użyteczność nasi klienci widzą i doceniają.\nWarta ma ambitne plany\nŚwiat nie stoi w miejscu. Dlatego nadal chcemy się rozwijać. Mamy wiele nowych pomysłów, które z pewnością pozytywnie wpłyną na jakość obsługi klienta. Mam nadzieję, że efektem będzie również jeszcze wyższa pozycja w kategorii „najlepsza jakość obsługi w placówce” oraz pozwoli nam awansować do ścisłej czołówki zestawienia uwzględniającego „najlepszą jakość obsługi w zdalnych kanałach kontaktu”. W tej bowiem dziedzinie również planujemy wiele ciekawych i innowacyjnych kroków.


Ogłupianie na temat wpływów z VAT-u - Prosta strona podatków\nVAT zwrot VAT wpływy z podatków złom budżet państwa stal odwrotne obciążenie\nMimo że oficjalnie wciąż ukrywa się stan postępującej katastrofy (w tym roku udział dochodów z tego podatku w PKB będzie jeszcze niższy niż w 2013), nawet oficjele nie mogą już ignorować faktów, które zna każdy naczelnik urzędu skarbowego: wpływy z tego podatku pod koniec zeszłego roku były wyjątkowo wręcz niskie, bo całe branże, w tym stalowa, surowców wtórnych i odpadów oraz metali kolorowych przestały płacić cokolwiek do budżetu, a kwoty żądanych zwrotów (z reguły dotychczas niewypłaconych) zwiększyły się o 9 mld zł. Gdyby nie stosowane na co dzień blokady wypłat tych zwrotów przez organy podatkowe, ich łączna kwota w 2014 r. przekroczyłaby 95 mld zł, a o planowanych na ten rok 115 mld zł dochodów można będzie tylko pomarzyć.\nPrzyczyn tego zjawiska jest wiele, a pierwszą z nich jest załatwienie przez sprytnych lobbystów (pogratulować!) tzw. odwrotnego obciążenia, czyli faktycznego zwolnienia z tego podatku właśnie branży stalowej, metali kolorowych i odpadów od dnia 1 października 2013 r. Po wprowadzeniu tych rozwiązań obroty stalą skoczyły o ponad 100%. Paradoks? Przecież o to chodziło: skoro stal sprzedaje się bez podatku i otrzymuje się w dodatku zwrot podatku naliczonego, natychmiast pod tą przykrywką zaczyna się handlować innymi towarami. Tak było ze złomem w latach 2011-2012: już wówczas lobbyści załatwili sobie nieopodatkowanie tych wyrobów w ten sam sposób jak dziś na rynku stali i innych materiałów kolorowych. Wtedy zaczęto masowo sprzedawać jako złom również pełnowartościową stal, a opinii publicznej zaczęto wmawiać, że nie można legalnie sprzedać stali z należnym VAT-em bo konkurencyjne dostawy są bez podatku. Niekompetentni politycy i urzędnicy dali sobie wmówić, że aby rozwiązać ten problem, trzeba również stal faktycznie zwolnić z opodatkowania, co zresztą się stało w ustawie z dnia 26 lipca 2013 r z dniem 1 października 2013 r. Natychmiast spadły wpływy z tego podatku, a dziś wprowadza się w błąd opinię publiczną, że niezapłacony podatek przez branżę stalową „kiedyś wpłynie do budżetu”, tylko „trochę później”. Ponoć już tak się stało, bo oficjalnie podano, że w styczniu 2014 r. dochody z tego podatku były wyższe niż w poprzednim miesiącu i styczniu 2013 r. Łatwo okłamać naszych polityków. W styczniu tego roku wpływy były wyższe niż w poprzednich miesiącach z czterech całkowicie unikatowych powodów:\nstatystycznie najwyższy w roku popyt świąteczny daje efekty fiskalne dopiero w styczniu,\npoprzez niefortunne zmiany przepisów na przełomie lat 2013 i 2014 wystąpił tzw. podwójny VAT (zmiana obowiązku podatkowego z „fakturowego” na „czynnościowy”), co częściowo w styczniu a częściowo w lutym tego roku da nieco wyższe od średnich wpływy,\nprzez powszechną blokadę zwrotów: tak dziś postępują urzędy skarbowe, bo jak władza chce, to niczego nie zwróci, bo ma takie uprawnienia,\nwyjątkowy wzrost popytu w grudniu 2013 roku na wyroby alkoholowe i tytoniowe w związku z podwyżką akcyzy z początkiem tego roku.\nNam wmawia się przysłowiową ciemnotę, że ten chwilowy wzrost wpływów jest dlatego, że obrót stalą faktycznie zwolniono z VAT-u. Wytłumaczę więc jak działa tzw. odwrotne obciążenie: producent stali nie wykazuje podatku należnego i żąda zwrotu podatku naliczonego, nabywca (hurtownik) robi to samo, inwestor z tytułu zakupu nalicza podatek należny, który jest równy podatkowi naliczonemu, czyli również nic nie płaci. Kiedy szanowni specjaliści „renomowanych firm doradczych”, które chwalą się, że załatwiły w Sejmie uchwalenie tej ustawy, miałyby wpływać do budżetu pieniądze z tego tytułu? Ogłupiać możecie polityków, a nie tych, którzy choć raz składali deklaracje VAT-7.\nKończąc chcę opisać reakcję części naszych mediów na powyższy przypadek. Człowiek chwalący się, że załatwił dla branży stalowej ten przywilej, został uznany niedawno przez jedną z gazet za „najlepszego doradcę podatkowego w dziedzinie VAT-u”. Święte słowa: na taką skalę nikt dotychczas nie załatwił zwolnienia od podatku. Pytanie na koniec: jakie było honorarium za tę usługę? Chyba możemy wiedzieć, ile kosztują w Polsce „ustawy wprowadzające korzystne zmiany dla podatników”. Przecież budżet straci na tym około 10 mld złotych w 2014 roku.


Lampa sufitowa Zuma Line Antarctica C0109-04A-F4AC ✓ Leduj.pl\n674,10 zł (548,05 zł netto)\nLampa wisząca Zuma Line Antarctica P0174-10A\n1 349,10 zł (w tym VAT)\nPlafon Zuma Line Antarctica C0109-04A-F4AC to świetny wybór dla wnętrz urządzonych w stylu glamour. Krszytały na obudowie nadają lampie cech luksusowych, dzięki czemu ciężko będzie jej nie zauważyć w pomieszczeniu. Oprócz cech dekoracyjnych, producent zadbał również o odpowiednią moc oprawy. Plafon objęty jest 24 miesięczną gwarancją.\nNapisz opinię o produkcie: Lampa sufitowa Zuma Line Antarctica C0109-04A-F4AC\nSuperbłyszcząca, zjawiskowa. POLECAM elka555, Superbłyszcząca, zjawiskowa. POLECAM


Warszawa jest spoko! - Gołdap - goldap.org.pl\nWarszawa jest spoko!\nTrzy dni spędziliśmy w Warszawie, chociaż nocowaliśmy w Łomiankach. Do stolicy pojechaliśmy 7 maja w składzie: 44 uczniów z klas IVa, Va, VIa oraz pani Agnieszka, 2 panie Gosie i pan Andrzej. Od razu po przyjeździe rozejrzeliśmy się z tarasu widokowego na 30 piętrze Pałacu Kultury i Nauki, aby zorientować się w terenie naszej wyprawy. Następnie udało się nam uratować z tonącego statku, oczywiście w Centrum Nauki Kopernik.\nTam też wykonaliśmy wiele badań, doświadczeń z wodą, elektrycznością, dźwiękiem, światłem… Świetnie się przy tym bawiliśmy. I lataliśmy „Na skrzydłach marzeń” w Planetarium Niebo Kopernika. Ogromne emocje towarzyszyły nam podczas zwiedzania Stadionu Narodowego, gdzie dosłownie na każdym kroku czuliśmy obecność naszych piłkarzy, a w uszach słyszeliśmy wiwatujących kibiców.\nSiedzieliśmy w lożach dla VIP-ów. Chcieliśmy zostać tu jak najdłużej i wtedy Oliwka wypowiedziała do naszego przewodnika słowa, które powiedzieć chciał każdy z nas „Przygarnijcie mnie…”. Podczas wizyty w Warszawie spacerowaliśmy po parku w Łazienkach Królewskich, skakaliśmy w parku trampolin Hangar 646, ze wzruszeniem oglądaliśmy zmianę warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza.\nA teraz zmiana formy notatki, ponieważ niektórzy z nas wolą pisać wierszem.\nNa Starym Mieście też byliśmy,\nZamek Królewski, Syrenkę i wiele ciekawych miejsc tam zwiedziliśmy.\nW kinie 6D seans „Oczami kota” oglądaliśmy,\ntam też porządnie się wykrzyczeliśmy.\nRozrywek nam nie zabrakło,\nzwiedzać Warszawę było warto!\nze Szkoły Podstawowej nr 2 w Gołdapi\nJak powstała Gołdap – 14 maja mija 447 lat od nadania Gołdapi praw miejskich\nKonkurs z okazji 60-lecia


Wakacyjny konkurs plastyczny dla dzieci i młodzieży | baza konkursów dla dzieci Konkursy dla dzieci\nWakacyjny konkurs plastyczny dla dzieci i młodzieży\nMłodzieżowy Dom Kultury w Jeleniej Górze zaprasza wszystkich chętnych w wieku 5-20 lat do udziału w konkursie plastycznym, którego motywem przewodnim są wakacje.\n- dla uczestników w wieku 5-12 lat Organizatorzy przewidują temat "Wakacje moich marzeń".\nTechnika wykonania prac: rysunek, malarstwo, collage, format prac A4 lub A3.\nStarszych uczestników, w wieku 13-20 lat Organizatorzy zapraszają do zmierzenia się z tematem "Pocztówka z wakacji". Technika wykonania prac: rysunek, malarstwo, grafika tradycyjna, collage; format prac A6 lub A5.\nPrace na konkurs są przyjmowane do 24 września pod adresem\nZespół Placówek Pozaszkolnych – Centrum Wspierania Uzdolnień,\nWakacje to czas odpoczynku, relaksu i zabawy w najróżniejszych zakątkach świata, naszego kraju i własnego podwórka, dlatego zapraszamy wszystkich chętnych w wieku 5-12 lat do konkursu plastycznego „WAKACJE MOICH MARZEŃ” i 13 – 20 lat „POCZTÓWKA Z WAKACJI”. Zachęcamy do wykorzystania swojego talentu, wyobraźni i pomysłowości do stworzenia fantastycznych dzieł przedstawiających Wasze wakacje.\npod wspólnym hasłem :„WAKACJE”\nORGANIZATOR : Zespół Placówek Pozaszkolnych – Centrum Wspierania Uzdolnień, ul. Marii Skłodowskiej-Curie 12, 58-500 Jelenia Góra\n- przybliżenie dzieciom i młodzieży piękna otaczającego nas świata,\n- popularyzacja niezwykłych miejsc w kraju i na świecie,\n- uwrażliwienie dzieci i młodzieży na otaczający nas świat,\n- rozwijanie wyobraźni plastycznej poprzez twórczą interpretację tematu,\n- stworzenie interesującej kolekcji prac poświęconej dziecięcym marzeniom.\nI - „WAKACJE MOICH MARZEŃ” - uczestnicy: 5 - 12 lat\nFormat prac: A4, A3,\nTechnika: rysunek, malarstwo, collage.\nII – „POCZTÓWKA Z WAKACJI” – uczestnicy: 13 – 20 lat\nFormat prac: A5, A6\nTechnika: rysunek, malarstwo, grafika tradycyjna, collage\nTERMIN SKŁADANIA PRAC: 24.09.2021 r (liczy się data stempla pocztowego)\nMIEJSCE: Zespół Placówek Pozaszkolnych – Centrum Wspierania Uzdolnień, ul. Marii Skłodowskiej-Curie 12, 58-500 Jelenia Góra.\nWyniki konkursu pojawią się w połowie października na stronie internetowej: www.mdkjelonek.pl oraz Facebooku placówki.\n- oryginalność, atrakcyjność ujęcia tematu,\n- kreatywność autora,\nPrace oceni powołane przez organizatora jury. Decyzje jurorów są ostateczne i nie podlegają odwołaniu.\nPraca może mieć tylko jednego autora, nie będą oceniane prace zbiorowe.\nNadesłane prace nie mogą być zrolowane.\nWszelkich informacji udziela Biuro Organizacji Imprez: e-mail: konkursy_mdk@op.pl\nInformacje o konkursie zostaną umieszczone również na stronie internetowej: www.mdkjelonek.pl oraz na Facebooku\nADRES ZGŁASZAJĄCEGO PRACĘ:\nIMIE I NAZWISKO OPIEKUNA………………………………………………………………\nWyrażam zgodę na użyczenie wizerunku mojego dziecka (ucznia) wychowanka i na przetwarzanie moich danych osobowych i danych osobowych mojego dziecka /ucznia /wychowanka w ramach działań statutowych placówki związanych z organizacją i przebiegiem Konkursu Plastycznego pod wspólnym hasłem: „WAKACJE”\nOrganizator: Zespół Placówek Pozaszkolnych – Centrum Wspierania Uzdolnień w Jeleniej Górze\nTermin zgłoszeń: 24/09/2021\nTermin rozstrzygnięcia: do 15 października


ŻARÓWKI H1 X-treme Vision 100% PHILIPS  - noxes.pl\nŻARÓWKI H1 X-treme Vision 100% PHILIPS\nKomplet żarówek Philips X–treme Vision – H1.\nKod produktu: TWRRAM95133\nŻarówki X-treme Vison 130% (12V / 55 W) mogą być instalowane w miejscach istniejących żarówek we wszystkich rodzajach reflektorów. Przeznaczone dla kierowców dbających o bezpieczeństwo i komfort jazdy na drodze. Wykonane w nowoczesnej technologii halogenowej zapewniającej najlepsze oświetlenie oraz styl.\nZalety żarówek X-treme Vision:\n- do 130% więcej światła na drodze\nŻarówka spełnia wymogi dotyczące przepisów obowiązujących w UE, posiada homologację. Wykonana ze szkła kwarcowego UV-block aby zapewnić optymalne bezpieczeństwo i komfort (nie powoduje żółknięcia plastikowych części reflektora).\nJakość oświetlenia wsparte jest technologią znanej na całym świecie firmy PHILIPS.


Dzień 1: Tokyo, wyjazd do Osaki - offthetrack.pl\nHome\todwiedzone krajeAzja\tDzień 1: Tokyo, wyjazd do Osaki\nDzień 1: Tokyo, wyjazd do Osaki\nby Monika Kondej 6 marca 2017\nby Monika Kondej 6 marca 2017 319 views\nPróbujemy wstać rano, ale długi lot i zmiana czasu nie sprzyjają. Niestety jak się leci na wschód to zmiana czasu jest dość uciążliwa i wstanie o 7:00 okazuje się dużym wyzwaniem.\nAle jakże inny to będzie wyjazd od dotychczasowych. Na nogach jeansy i trampki, nawet robię makijaż i suszę włosy. Makijaż! Suszarka! To mi się nie zdarzyło jeszcze na żadnym wyjeździe! Kawa na wynos z kawiarni dopełnia tej całości. Tak, to jest zupełnie inny urlop niż dotychczasowe.\nJedziemy zwiedzać Meiji Shrine. To świątynia uroczo położona w parku.\nLedwo zdążyliśmy przejść przez pierwszą bramę, rozejrzeć się co nieco po dziedzińcu, a tu jakieś zamieszanie, strażnicy pokazują żeby się przesunąć na bok. Jakaś procesja, nie bardzo wiemy o co chodzi. Ach, to ślub! Trafiliśmy na ślub!\nTrudno nam stwierdzić co się właściwie dzieje, młodzi gdzieś idą, za nimi kilka osób. To chyba jeszcze nie główna część wydarzenia. Potem jest spokój na kilkanaście minut, już o nich zapominamy, zwiedzamy sobie dalej. I nagle znów nas ustawiają w rządku, każą zrobić przejście na środku. Tym razem już idzie cały orszak.\nDobrze, że trafiliśmy na ślub, bo sama świątynia nie jest zbyt ciekawa.Głównie turyści, trochę modlących się osób, ale chyba też bardziej w charakterze zwiedzających. Największą atrakcją dla każdego jest napisanie życzenia (modlitwy) na drewnianej deseczce i zawieszenie jej w przeznaczonym do tego miejscu. Z krótkiej obserwacji wynika, że większość robi ot na potrzeby zdjęcia lub filmiku. Ach, gdzie ta maga tybetańskich świątyń…\nŚwiątynia zwiedzona, ślub zaliczony, idziemy szukać śniadania. Kręcimy się trochę po okolicy, ale nic nie możemy znaleźć. I nagle widzę co? Cat cafe! Kawiarnia z kotami. Oczywiście nie mogę przejść obojętnie. W Chinach byliśmy w kilku takich miejscach, zamawiało się ciastko, kawę albo coś innego do przegryzienia, a po kawiarni przechadzały się koty. Czy może być lepiej? Wchodzimy więc do środka, okazuje się, że trzeba wjechać windą na jakieś 8 piętro. Tak, to powinno było wzbudzić moje podejrzenia. Ale głód, jet lag i myśl o kawie w towarzystwie kotów chyba mnie zamroczyły. Oczywiście coś tam wcześniej słyszałam o kocich kawiarniach, ale nigdy nie zgłębiałam tego tematu. No i co się okazuje? Cat cafe w wydaniu japońskim to po prostu miejsce, gdzie można poprzebywać z kotami. Nie za darmo oczywiście.\nCo za dziwaczne miejsce to jest! Kawa jest, owszem, ohydna z automatu. Koty tylko rasowe. Znane mi z opowieści i gazet podobne miejsca gdzieś indziej na świecie (nawet w Polsce takie są) to kawiarnie, w których schronienie znajdują koty bezdomne, oddane, zabrane ze schronisk. Właściciele zajmują się kotami, często celem takiej kawiarni jest znajdowanie im nowego domu (czy jednak jest inaczej a ja żyję złudzeniami?). Ale nie tutaj. Tutaj to czysty biznes. Piękne, wychuchane i wymuskane koty ras wszelakich mieszkają tu na stałe, mają do dyspozycji przeróżne zabawki, obsługa oczywiście dba o nie należycie. A Japończycy za odpowiednią opłatą mogą poprzebywać z tymi kotami w jednym pomieszczeniu. Można je głaskać, ale nie można brać na ręce. Koty są mega znudzone głaskaniem i nawet bardzo nie uciekają, ale nie powiedziałabym żeby to głaskanie sprawiało im jakąkolwiek przyjemność. Fani kotów wiedzą o czym mówię – jak głaskasz kota to wiesz, czy mu się podoba czy nie, a tutaj nic, zero reakcji, całkowite zobojętnienie.\nPosiedzieliśmy trochę z tymi kotami, tyle ile należało nam się za minimalną opłatę i poszliśmy szukać śniadania dalej. Biedni ci Japończycy, żeby zobaczy kota muszą płacić. Trzymanie zwierząt domowych podobno nie jest tu zbyt powszechne, głównie ze względu na klaustrofobiczne mieszkania ale pewnie też tryb życia. Skoro Japończycy pracują po 14 godzin na dobę, raczej nie miałby kto zajmować się takim zwierzakiem.\nLżejsi o kilkadziesiąt jenów, bogatsi o dziwne doświadczenie i dalej głodni idziemy piechotą w stronę Takeshita Street. To znane na całą Japonię i nie tylko zagłębie popkultury. Liczymy na dziwacznie poubierane japońskie nastolatki i coś do jedzenia. Tym razem rozczarowania nie ma.\nJest tryliard ludzi, są przeróżne przekąski (naleśniki z owocami do wzięcia w rękę na wynos!).\nJest głośno, są nastolatki z różowymi włosami i fioletową watą cukrową, są sklepy z dziwnymi ubraniami i jest trochę jak na londyńskim Camden Town.\nW sumie to nie jest długa uliczka, gdyby nie tłum ludzi to jej przejście zajęłoby maksymalnie 10 minut. Ale dzieje się tyle, że nie wiadomo gdzie patrzeć.\nPosileni naleśnikiem z owocami, bitą śmietaną i czekoladą idziemy szukać nowoczesnego Tokyo.\nCel: przejście dla pieszych Shibuya\nTo chyba jedno z najbardziej znanych przejść na świecie. Podobno na raz potrafi nim przechodzić kilka tysięcy ludzi (no nie wiem czy to możliwe). Długa droga przed nami, nie wiem czemu idziemy piechotą zamiast podjechać metrem.\nAle zanim dojdziemy na to sławne przejście to tak naprawdę widzimy kilka innych, które o miano najtłoczniejszych na świecie też mogłyby powalczyć.\nNapatrzyliśmy się na nowoczesne Tokio. Teraz pora na najważniejszą atrakcję… Jedziemy na drugi koniec miasta, żeby zobaczyć pomnik Gundama. Czyli robota z japońskiego science fiction. Nie mam pojęcia co to, ale Fry każe nam jechać. Skoro już tu jesteśmy to selfie musi być.\nWieczorem jedziemy do Osaki. Pierwsza podróż bullet trainem. Mamy już rail pass, czyli tygodniowy bilet na pociągi. Jeszcze nie do końca orientujemy się jak to wszystko działa więc na wszelki wypadek idziemy na stację trochę wcześniej i odwiedzamy informację. Okazuje się, że przy pierwszej podróży bilet trzeba aktywować. Potem już tylko wsiada się do wybranego pociągu.\nGdy dojeżdżamy do hotelu w Osace jest już około 22:00. Jesteśmy kosmicznie głodni idziemy więc na poszukiwanie czegoś do jedzenia w najbliższej okolicy. Zaledwie dwie uliczki dalej trafiamy na market z dziesiątkami kawiarni i sklepików. Szkoda, że wszystko się właśnie zamyka… Udaje nam się jednak coś jeszcze znaleźć. Kelnerka mówi trochę (no bardzo trochę) po angielsku, niektóre rzeczy są przetłumaczone. Wybieramy to co brzmi zachęcająco.\nDobre było, zwłaszcza zielona herbata z prażonym sezamem!


Wyłonienie wykonawcy w zakresie sukcesywnej dostawy gazów sprężonych technicznych i specjalnych wraz z dzierżawą butli dla jednostek UJ (oprócz Collegium Medicum) w odniesieniu od jednej do dwóch części. - oneplace.marketplanet.pl - OnePlace\nPrzetargi i zapytania ofertowe Wyłonienie wykonawcy w zakresie sukcesywnej dostawy gazów sprężonych...\n1.Przedmiotem postępowania i zamówienia jest wyłonienie Wykonawcy w zakresie sukcesywnej dostawy gazów sprężonych technicznych i specjalnych wraz z dzierżawą zbiorników (butli) dla jednostek UJ (oprócz Collegium Medicum). Zamówienie obejmuje również usługę transportu ok. 200 szt. butli z Wydziału Chemii (ul. Ingardena 3) na Kampus UJ (ul. Gronostajowa 2), która zostanie wykonana w okresie realizacji niniejszego zamówienia. Zamawiający powiadomi Wykonawcę o konieczności realizacji transportu ww. butli co najmniej na 1 tydzień przed planowaną datą. Zestawienie obiektów UJ oraz szacunkowe zużycie gazu określa załącznik nr 2 do formularza oferty, będący jej integralną częścią, tj. jeden plik w formacie Excel.\n2.Przedmiotowe zamówienie jest podzielone na dwie części. Szczegółowy opis przedmiotu zamówienia zawiera SIWZ wraz z załącznikami.\n1d, 2h, 39m


Bentley Organic Łagodząco nawilżający żel pod prysznic\nWyprodukowany w 80% ze składników organicznych, z lawendą, Aloe Vera i jojoba.\nStworzony z pestek brzoskwini, wiesiołka, jojoby i dzikiej róży aby odżywiać i chronić skórę, olibanum aby ją odnawiać i wygładzać zmarszczki oraz grejpfruta aby odświeżać. Data ważności: 30.01.2022r.\ncena: 79,99 PLN 47,99 PLN\nBentley Organic Szampon i żel do mycia dla niemowląt i dzieci\nZ aloesem, rumiankiem i lawendą. Odpowiedni do mycia włosów i ciała żel zawiera łagodzący wyciąg z aloesu oraz odświeżający wyciąg z rumianku i lawendy. Wyprodukowany w 85% ze składników organicznych.


Przesiew dziennikarzy "Wprost" po aferze z Kamilem Durczokiem | Rekrutacja | pulshr.pl\nPo cyklu artykułów we "Wprost" na temat byłego już szefa "Faktów" TVN Kamila Durczoka, w redakcji tygodnika duże zmiany kadrowe.\n•26 mar 2015 8:56\nOkładka jednego z wydań tygodnika "Wprost" poświęcionego m.in. sprawie Durczoka/ fot. mat.pras.\nNa początku tygodnia miejsce dotychczasowego redaktora naczelnego, Sylwestra Latkowskiego zajął Tomasz Wróblewski.\nTeraz wypowiedzenia składają dziennikarze - również ci, którzy opisywali sprawę Durczoka, który miał dopuszczać się molestowania i mobbingu w TVN. Więcej na ten temat przeczytacie tutaj.\nWedług informacji portalu wirtualnemedia.pl, z tytułem żegnają się Agnieszka Burzyńska, Izabela Smolińska oraz Olga Wasilewska i Michał Majewski - autorzy artykułów o byłym już szefie "Faktów" TVN. Jak podaje portal, dziennikarze nie chcą współpracować z nowym kierownictwem, dlatego składają wypowiedzenia.\nNowy naczelny zapowiedział zmiany dotyczące tematyki pisma - chce więcej materiałów związanych z ekonomią, rodziną czy poradnictwem ekonomicznym. Nie wyklucza, że zmiany "mogą pociągnąć za sobą kolejne odejścia" - donoszą wirtualnemedia.pl.\nDo artykułu: Przesiew dziennikarzy "Wprost" po aferze z Kamilem Durczokiem\nja 2015-03-26 16:37:18\nPrzydałoby się, żeby Wprost się odtabloidyzowało. To już będzie próba odbicia się od dna.\nless187 2015-03-26 14:59:18\nDobre posunięcie z odsunięciem P. Latkowskiego, WPROST było wcześniej solidnym i obiektywnym tygodnikiem, za P. Latkowskiego stało się Faktem.


Recepty - jak z tym radzą sobie inni? - Dentonet\nRecepty – jak z tym radzą sobie inni?\nPublikacja: 15 stycznia 2012, 00:58\nSzwedzki system e-recept uznawany jest za jeden z najlepszych w Europie. Zamiast wystawiać papierowe recepty, lekarze przepisują pacjentom leki na komputerze i przesyłają zamówienie na serwer, do którego mają dostęp wszystkie apteki.\nDane przesyłane są w czasie rzeczywistym przez bezpieczne połączenie elektroniczne, co oznacza, że mają do nich dostęp tylko lekarz przepisujący lek na receptę oraz wydający go farmaceuta.\nPacjent może odebrać przepisany mu lek w dowolnej aptece na podstawie numeru ewidencyjnego zapisanego w dowodzie osobistym.\nW systemie komputerowym aptekarz ma wgląd do wszystkich leków zaleconych pacjentowi, nawet przez różnych lekarzy, dzięki czemu może poinformować go o ewentualnych przeciwwskazaniach przy ich łączeniu.\nWedług szacunków dzięki e-receptom lekarz zaoszczędza dziennie średnio pół godziny, które musiałby przeznaczyć na wypisywanie tradycyjnych druczków. Elektroniczne recepty są też bezpieczniejsze, uniemożliwiają ich fałszowanie, a w razie pomyłki lekarza mogą być szybko anulowane.\nW Szwecji nie ma zniżek na określone leki, ale pacjent płaci za nie tylko do określonej kwoty, na którą składają się wszystkie wydatki poniesione przez chorego na zakup leków na receptę w ciągu roku. Powyżej ustalonej kwoty leki sprzedawane są przez apteki ze zniżką lub nawet wydawane bezpłatnie.\nPacjent ma swój „koszyk” w systemie komputerowym aptek, w którym zapisywane są wydatki chorego na realizację recept. System na podstawie wcześniejszych zakupów pacjenta automatycznie sprawdza, czy i ile powinien on zapłacić.\nDzięki temu rozwiązaniu szwedzka administracja nadzorująca służbę zdrowia nie musi ustalać listy leków podlegających refundacji ani zakresu bonifikaty, gdyż chorzy dostają zniżki od wydanej w aptece kwoty, a nie na konkretne leki.\nW Szwecji lekarze czy aptekarze nie muszą również sprawdzać, czy dana osoba jest uprawniona do zniżki. Refundacja za leki, podobnie jak publiczna służba zdrowia, przysługuje wszystkim i nie wiąże się z obowiązkiem płacenia składki zdrowotnej. Wystarczy posiadać numer ewidencyjny (przyznawany przez urząd podatkowy).\nDopłaty do leków kosztują szwedzki budżet rocznie ok. 20 miliardów koron.\nPierwsze e-recepty zostały wprowadzone w Szwecji już w latach 90. i początkowo funkcjonowały lokalnie. Od 2000 roku sukcesywnie zaczęły obowiązywać w poszczególnych województwach, wypierając tradycyjne recepty. Dziś od 80 do 90 proc. recept jest realizowanych w sposób elektroniczny.\nE-recepty działają w oparciu o jeden ogólnokrajowy serwer, do którego podłączone są apteki. Na ten serwer lekarze wysyłają informacje o przepisanych lekach. Wykorzystują do tego różne programy komputerowe, z których część połączona jest z innymi bazami danych, na przykład z dokumentacją medyczną.\nPowstanie centralnego serwera ułatwił fakt, że jeszcze do niedawna w Szwecji istniał państwowy monopol na apteki. Istniała tylko jedna sieć i to ona odpowiadała za techniczną obsługę systemu. Od 2009 roku podlega on państwowej firmie Apotekens Service.\nKoszty informatyzacji służby zdrowia ponoszą odpowiedzialne za opiekę zdrowotną samorządy województw. To ich władze, oprócz państwowego do niedawna koncernu aptecznego, przyczyniły się do sukcesu e-recept.\nElektroniczne recepty mają również wady. Zdarza się, że na skutek usterki technicznej lub wirusa komputerowego system przestaje działać, a pacjenci nie mogą wykupić lekarstw. Jeśli problem trwa przez dłuższy czas, lekarze wystawiają papierowe recepty.\nNRL: recepty pro auctore i pro familiae nadal w wersji papierowej Lekarz\nNaczelna Rada Lekarska przypomina, że nawet po wejściu w życie przepisów o obowiązkowej e-recepcie, lekarze i lekarze dentyści będą mogli nadal wystawiać recepty pro auctore i pro familiae w wersji papierowej. Jak poinformowano w komunikacie, przedm...\t 22.01.2019 | 07:01\nPierwszy tydzień e-recepty w Polsce - 97% aptek już w systemie Lekarz\nOd 1 stycznia 2019 r. wszystkie apteki w Polsce są zobowiązane do podłączenia do platformy e-zdrowie (P1). Daje ona możliwość realizacji e-recept, ale także generowania elektronicznego Dokumentu Realizacji Recepty (DRR) – zarówno w postaci papierowej...\t 09.01.2019 | 07:01


Joanna Domańska - Nexto.pl - ebooki, audiobooki, eprasa i książki papierowe\nPowiedz mi to szeptem – audiobook\nPewnego popołudnia Maisey otrzymuje alarmujący telefon, z którego dowiaduje się, że jej matka w stanie ciężkim właśnie została przyjęta do szpitala. Kobieta nie tracąc ani chwili, wraz z nastoletnią córką rusza w podróż by jak najprędzej dostać się w rodzinne strony. To, co Maisey zastaje na miejscu przyprawia ją o gęsią skórkę, zaś przeszłość, od której próbowała uciec jej matka wraca w dość osobliwy...\nMiłość, zbrodnia, kara. Część 2 – audiobook\nTom drugi zbioru reportaży o trudnych do przeniknięcia mrokach ludzkiej duszy. Autorka - reporterka z ławy dla publiczności obserwuje dochodzenie do prawdy. Dlaczego tak się stało, że miłość łącząca na początku zwyczajnych ludzie z późniejszej perspektywy, już na sali sadowej, okazuje się uczuciem chorym, skoro zrodziła się myśl o krwawym rewanżu, gwałcie, oszukaniu obiektu adoracji. Zamysł doczekał...\nHistoria Weroniki P. Tom 1. Infolinia złudzeń – audiobook\ndokument, literatura faktu, reportaże (72)


Bez ograniczeń [Chrissie Wellington] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Chrissie Wellington Liczba stron:\nISBN: 9788375792935 Data wydania: 2013-12-12\nTo książka dla wszystkich, którzy wmówili sobie, że na realizację marzeń jest już za późno. Fascynująca lektura, dzięki której stajemy się świadkami niewiarygodnej przemiany brytyjskiej urzędniczki w mistrzynię świata w Ironmanie. Kariera Chrissie Wellington jest dowodem na to, że człowiek może osiągnąć w życiu wszystko. Jak słusznie zauważa autorka: „Nasze organizmy są zdolne do o wiele większych wyczynów, niż nam się wydaje'.\nJeżeli powoli tracisz sens tego, co robisz, powinieneś poznać historię Ch. Wellington - kobiety, która doświadczyła ogromnej siły, jaką daje sport. Po tej lekturze ma się ochotę wykreślić ze swojego słownika eufemistycznie brzmiący zwrot: „Nie da się', zakasać rękawy i zmienić swoje życie na lepsze.\nTytuł oryginalny: A Life Without Limits Copyright © 2012 by Chrissie Wellington All rights reserved WYDANIE POLSKIE © for the Polish edition: Galaktyka Sp. z o.o., Łódź 2013 90-562 Łódź, ul. Łąkowa 3/5 tel. +42 639 50 18, 639 50 19, tel./fax 639 50 17 e-mail: info@galaktyka.com.pl ; sekretariat@galaktyka.com.pl www.galaktyka.com.pl Wydanie książkowe: 978-83-7579-269-0 E-book (mobi): 978-83-7579-294-2 E-book (e-pub): 978-83-7579-293-5 Zdjęcie na okładce: © Matt Harbicht Zdjęcia na tyle okładki: © Rebecca Marshall (górne); © Rich Cruse (dolne) Konsultacja: Łukasz Grass Redaktor prowadzący: Marek Janiak Redakcja: Bogumiła Widła Korekta: Monika Ulatowska Projekt okładki: Artur Nowakowski Konwersja do formatu EPUB/MOBI - InkPad.pl Księgarnia internetowa!!! Pełna informacja o ofercie, zapowiedziach i planach wydawniczych Zapraszamy www.galaktyka.com.pl e-mail: info@galaktyka.com.pl ; sekretariat@galaktyka.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Bez pisemnej zgody wydawcy książka ta nie może być powielana w częściach, ani w całości. Nie może też być reprodukowana, przechowywana i przetwarzana z zastosowaniem jakichkolwiek środków elektronicznych, mechanicznych, fotokopiarskich, nagrywających i innych. Rodzinie – mojej największej podporze Moje zwycięstwa są waszymi zwycięstwami\nSpis treści Przedmowa 1. Ironman 2. Z dala od Norfolk 3. W poszukiwaniu siebie 4. Rozwój 5. Szczyty i wulkany 6. Nepal 7 Ja i mój Prem 8. Czarodziej z krainy Oz 9. Twarzą w twarz z Ironmanem 10. Triatlonisty chleb powszedni 11. Ciężar korony 12. Na własnych nogach 13 Nowe rekordy i złośliwy wirus 14. Bohaterowie Ironmana 15. Jak feniks z popiołów Epilog\n9 TWARZĄ W TWARZ Z IRONMANEM W NASTĘPNY WEEKEND, z bezpiecznego miejsca zza barierek, po raz pierwszy zetknęłam się z triatlonem Ironman. Było to w Zurychu, pod koniec czerwca 2007 roku. Dzień wcześniej zwyciężyłam tam w triatlonie na dystansie olimpijskim. Z klubu BRAT przyleciało do Zurychu kilkoro przyjaciół, którzy zamierzali wystartować w Ironmanie. Ich doping dodał mi skrzydeł, podobnie jak obecność Bretta. Byłam w świetnej formie – nawet pływanie poszło mi nieźle – i pomimo tego, że przy pierwszym podjeździe na Heartbreak Hill przerzutka Calvina odmówiła współpracy na niższych biegach (znowu!), dość szybko udało mi się wyjść na prowadzenie. Nie oddałam go już do końca, do czwartego zwycięstwa w swojej zawodowej karierze. To był świetny weekend. Spędziłam go wśród przyjaciół z rodzinnych stron i mogłam być znowu sobą – szczęśliwa i uśmiechnięta. I wygrałam! Zaczynałam się do tego przyzwyczajać… Nie było jednak żadnej wątpliwości, że prawdziwym gwoździem weekendowego programu był wyścig Ironman Switzerland, planowany na następny dzień. Aż do tamtej pory, ten dystans był dla mnie po prostu pewną odmianą triatlonu, którą uprawiała część zawodników i zawodniczek z mojego zespołu. Jedną z nich była Rebecca Preston, która zresztą wtedy wygrała w szwajcarskim Ironmanie. Przebiegła maraton w czasie 3 godzin 18 minut, a ja zachodziłam w głowę, jakim cudem udało jej się tego dokonać. Byłam w szoku. Jak można pobiec maraton w takim tempie po prawie 185 km w wodzie i na siodełku?! Wydawało mi się to niewiarygodne. Podekscytowała mnie także atmosfera – festiwal bezprecedensowych wyczynów i koleżeństwa; zmagań i radości z uprawiania sportu. Zza ogrodzenia, śmiałam się i cieszyłam jak niezdrowo zaaferowany dzieciak. – Chciałabyś któregoś dnia wystąpić w czymś takim? – zapytał Brett. – Tak! – wrzasnęłam, przekrzykując zgiełk. Nie zniechęcał mnie nawet dystans. Nie wiedziałam tylko, czy mam jakieś szanse. Ale połknęłam bakcyla Ironmana. Byłam zauroczona. Co do jednego nie miałam wątpliwości: dni Calvina były policzone. W każdym kolejnym wyścigu przytrafiała mu się jakaś usterka, najczęściej polegająca na braku możliwości wrzucenia najmniejszego przełożenia z przodu. To oznaczało, że niejeden raz musiałam pokonywać wzniesienia na zbyt wysokim biegu. Choć ciężko było mi się z nim rozstać, nie miałam innego wyjścia. Był tak stary, że z ramy odpadały płatki lakieru we wściekle fioletowym kolorze. Czekała mnie przesiadka na nowszy model. Otrzymałam go dzięki uprzejmości nowego sponsora zespołu, firmy Cervélo, która podarowała mi nowiuteńki rower. Na Calvinie po raz ostatni wystąpiłam w zawodach ITU Premium European Cup w holenderskiej miejscowości Holten, ukończyłam je na rozczarowującej, piątej pozycji. Popłynęłam fatalnie, a choć przykro mi o tym pisać, chroniczna niechęć Calvina do wrzucania najniższego biegu także mi się nie przysłużyła. Tydzień później, uzbrojona w nowy rower, wybrałam się do francuskiego Lorient, na zawody ITU Long Course World Championships. Znowu byłam piąta. Jakoś nie potrafiłam znaleźć nici porozumienia z rowerem Cervélo. Jakbym słyszała Calvina zrzędzącego „a nie mówiłem?”. Dopiero podczas następnego wyścigu przekonałam się do nowej maszyny. Przekonałam? To był rytuał przejścia z prawdziwego zdarzenia. Brett zgłosił mnie do kolejnego triatlonu na długim dystansie – Alpe d’Huez. Zawody były zaplanowane na pierwszy dzień sierpnia i okazały się najtrudniejszym wyścigiem, w jakim dotychczas brałam udział. Kolejnym krokiem do Ironmana. W przygotowaniach nie pomogło mi skaleczenie, które sama sobie zafundowałam kilka dni przed startem. Pewnie powinnam się spodziewać, że Calvin będzie się na mnie mścił, ale ostatni cios przyszedł w najmniej spodziewanym momencie. Próbowałam zdemontować ze starego roweru licznik, żeby przełożyć go do cervélo i podeszłam do zadania z typową dla siebie niecierpliwością. Oraz z nożem. Ręka mi się omsknęła, a ostrze wbiło się w dłoń między kciukiem a palcem wskazującym. W miejscowym szpitalu założono mi cztery szwy, owinięto rękę bandażem elastycznym i poinstruowano, bym nie moczyła jej w wodzie. Brett zareagował typowym dla siebie, może niezbyt przyjemnym, ale jakże trafnym spostrzeżeniem: „Chrissie. Tobie się może wydaje, że wszystko to ci się po prostu przytrafia. Ale to nieprawda. Chodzi o twoje zachowanie. Musisz się nauczyć lepiej kontrolować; myśleć, zanim coś zrobisz. Śpiesz się powoli”. Wtedy jeszcze łudziłam się, że Brett zasugeruje mi rezygnację z zawodów, ale dziś już nie miałabym takich wątpliwości. „Oczywiście, że bierzesz udział” – rzucił krótko. Następnego dnia pojawiłam się więc na basenie w jaskrawożółtej, gumowej rękawicy. A kolejnego przemierzałam Alpy samochodem z Holly, nastoletnią córką Bretta, która była naszą masażystką, oraz z Maxine Seear, australijską olimpijką. Maxine dołączyła do ekipy niedługo po mnie i dość szybko się zaprzyjaźniłyśmy. Pamiętam, że po drodze do Alpe d’Huez myślałam tylko „O rany!”. Nawet samochód miał kłopot z podjazdem. Dwadzieścia jeden zakrętów na trasie ciągnącej się tysiąc metrów w górę. To był ostatni etap 115-kilometrowego etapu rowerowego. Nie mogłam się już doczekać. Wszystkie trzy zostałyśmy zakwaterowane w jednym apartamencie. W nocy poprzedzającej zawody nie spałam najlepiej – chyba nigdy nie śpię. Następnego dnia za pomocą szczypczyków do paznokci wydłubałam szwy i popedałowałam na miejsce startu. Woda w jeziorze była lodowata. Pływanie nie poszło mi zbyt dobrze. Ale gdy wsiadłam na rower, coś zaskoczyło: wyszłam na prowadzenie i na podjazdach wyrwałam ostro do przodu. Miałam wrażenie, że jestem niesamowicie silna. Genialne uczucie. Czułam się trochę jak kiedyś w Nepalu. Od ludzi dowiadywałam się, że moja przewaga rośnie. Na jakimś 60. kilometrze zobaczyłam na poboczu złowrogie białe berlingo i stojącego tuż obok Bretta, który wołał: „Jedz! Jedz! Nie zapomnij o jedzeniu!”. Chwilę później dopadł mnie pech. A właściwie pierwszy z pechów. Złapałam gumę. Z tego, co mi powiedziano, gdy zsiadłam z roweru, żeby wymienić dętkę, miałam około 11 minut przewagi. Kiedy wsiadałam z powrotem, różnica stopniała do czterech minut. Drugi pech nie dał na siebie długo czekać. Zjeżdżałam zboczem doliny, przed ostatnią wspinaczką do Alpe d’Huez. Przyznam, że w zjeżdżaniu byłam beznadziejna. Trudno się dziwić, na rower szosowy po raz pierwszy wsiadłam zaledwie trzy lata wcześniej, nie miałam więc dużego doświadczenia na dwóch kółkach. Zjeżdżanie krętą drogą po stromym zboczu na złamanie karku wymaga doskonałego panowania nad pojazdem i stalowych nerwów – a z jednym i drugim byłam trochę na bakier. Z pewnością nie pomógł mi widok, jaki ujrzałam po wyjściu z jednego zakrętu i wejściu w drugi: nagle wyrósł przede mną jakiś dżip jadący z przeciwka. Drogi w Alpe d’Huez nie są zamykane na czas zawodów, a ja w całej swej gapowatości wzięłam ten zakręt trochę za szeroko i znalazłam się oko w oko z wielką, czarną terenówką. Nie miałam wyboru. A raczej miałam – między śmiercią pod kołami a zderzeniem z barierką na poboczu. Szkopuł w tym, że za barierką także mogła czyhać kostucha. Wybrałam barierkę. Okazało się, że zbocze po drugiej stronie było zalesione i niezbyt strome, co dawało szanse na przeżycie. Zderzyłam się z barierką czołowo, dałam szczupaka do przodu i pociągnęłam za sobą rower, po czym razem wylądowaliśmy w krzakach. Byłam trochę pokaleczona, poobcierana i zrobiłam sobie coś w nogę, ale wszystko to dało się jakoś przeżyć. Powyginałam też kierownicę, jednak po krótkim, okraszonym soczystymi przekleństwami, zmaganiu się ze sprzętem, udało mi się ją wyprostować i zamocować. Po chwili ponownie zjeżdżałam w dół zbocza prowadzącego do ostatniego, ostrego podjazdu. Wtedy zaczęłam wyprzedzać kolejnych zawodników z zespołu – tym razem mężczyzn. Odcinki trasy, jeden za drugim, zostawały z tyłu, a ja byłam w swoim żywiole. Po 115 km dotarłam do ostatniej strefy zmian i zaczęłam 22-kilometrowy bieg na wysokości 2200 m. Pejzaż wyglądał obłędnie. Widok na otaczające góry i dolinę zapierał dech w piersiach, co wprawdzie niezbyt pomaga w biegu na dużej wysokości, ale z pewnością daje ogromny zastrzyk euforii. To dzięki temu krajobrazowi Alpe d’Huez jest jednym z moich ulubionych wyścigów. Noga rozbolała mnie na dobre, ale się nie dałam i wygrałam klasyfikację kobiet z przewagą 29 minut nad najszybszą konkurentką i na dziewiątym miejscu w klasyfikacji generalnej. Jeśli nie złapałabym gumy i nie miała kraksy… To był punkt zwrotny. Dostrzegłam w sobie coś szczególnego: talent do długich tras. Pod względem dystansu temu wyścigowi sporo jeszcze do Ironmana brakowało, ale ze względu na bardzo trudny teren, całkowity czas nie był znacząco krótszy. Pokochałam to. Zawody na długich dystansach podobały mi się bez porównania bardziej niż te na krótkich. Od tamtej pory nie mogłam się już doczekać występu w Ironmanie. Tydzień później, usłyszawszy od Bretta pytanie, czy chciałabym wziąć udział w takim wyścigu, nie wahałam się więc ani chwili. – Czy jestem już gotowa? – upewniłam się. – Tak – potwierdził Brett. – No to chcę! Trzy i pół tygodnia później znalazłam się na starcie Ironmana w Korei. I tak los przywiódł mnie z powrotem na Jeju, malutką wyspę u wybrzeży Korei Południowej; tę samą, na której pod wybuchającym wulkanem uzmysłowiłam sobie bezcelowość mojej urzędowej pracy. Ze względu na upał oraz wilgotność powietrza, Ironman Korea jest sporym wyzwaniem. W celu aklimatyzacji, przed wylotem na zawody, Brett wysłał więc wszystkich tych, którzy mieli startować, do naszej tajlandzkiej kwatery. Problem w tym, że trwała właśnie pora deszczowa. Woda strumieniami lała się z nieba i spływała kaskadą po stopniach do basenu. Oczywiście, że poślizgnęłam się na tych nieszczęsnych schodach i odbijając się od nich jak piłka, zjechałam do wody na kościstym tyłku. Bolało jak nie wiem. Miałam wrażenie, że zgruchotałam sobie kość ogonową. Zdjęcie rentgenowskie pokazało, że kość jest na szczęście w jednym kawałku, ale świadomość tego faktu nie podziałała uśmierzająco. W oczekiwaniu na diagnozę przesiedziałam kilka godzin w tajlandzkim szpitalu, otoczona tłumem mężczyzn i kobiet z najokropniejszymi przypadłościami. Było to jedno z tych życiowych doświadczeń, których nie chciałabym powtarzać. Tydzień przed startem ledwie mogłam chodzić; o bieganiu nie było mowy. Dwa dni spędziłam w sypialni, siedząc na termoforze. Po tej termicznej kuracji wróciłam do pływania i jazdy na rowerze, ale nie widziałam żadnych szans na ukończenie maratonu. Ciężko było mi nawet wysiedzieć w samolocie do Korei… Brett został w odległym o tysiące kilometrów Leysin. Napisałam do niego e-mail, w którym wyraziłam swoje wątpliwości. Odpowiedź była jakże typowa: musisz sobie poradzić z własnym tyłkiem i nikomu ani słowa. skup się na powrocie do zdrowia i na przygotowaniach do występu w korei. w końcu czeka tam na ciebie niezła forsa. może byłaby większa, gdybyś nie wypadła za barierkę i jeszcze większa, gdybyś nie spadła ze schodków, po których niejeden się już starabanił i to na twoich własnych oczach. nawet twój trener ci mówił, że te stopnie są niebezpieczne. aha, byłbym zapomniał, jeszcze byłaś łaskawa pociąć się nożem. mam nadzieję że rozumiesz co chcę przez to wszystko powiedzieć. pora zapomnieć o „dziewczynce, której wiecznie coś się przytrafia” i zadbać o trochę samodyscypliny. z treningami sobie radzisz, a z własną głową już nie bardzo. ale wiedz że z umysłem jest tak samo jak z pokonywaniem fizycznych słabości. TRZEBA ZNAĆ JEGO SŁABE STRONY I JE ĆWICZYĆ. całe życie składa się z nawyków. do roboty. pozdro, sutto I oczywiście najmniejszej wzmianki o tym, że mogłabym nie wziąć udziału w zawodach. Miałam się stawić na linii startu niezależnie od tego, czy dam radę biec, czy nie. Posłusznie się stawiłam. Nawet gdyby nie urazy, wystawienie mnie do Ironmana sześć miesięcy po przejściu na zawodowstwo stanowiło duże ryzyko. Wszystkie moje dotychczasowe treningi były ukierunkowane na udział w triatlonie na dystansie olimpijskim. Zawodnicy występujący w Ironmanie na ogół ćwiczyli według zupełnie innego programu. Zgodnie z uznanymi normami, nie byłam przygotowana do tego występu. Większość szkoleniowców, znając moją sytuację, stwierdziłaby, że Brett postradał rozum. Ale nie znali. Byłam nikim. Być może w jakiś tajemniczy sposób moja niedyspozycja złagodziła stres przed występem. W ogóle nie czułam się podenerwowana. A w chwili, gdy znalazłam się w wodzie, ból kości ogonowej zniknął, by więcej się nie pojawić. Organizm człowieka to zadziwiająca i niesamowita maszyneria. Niestety, nie mogę tego samego powiedzieć o rowerze. Pływanie udało mi się wyśmienicie, wyszłam z wody jako pierwsza z kobiet, co dla mnie samej było zdumiewające. Owszem, uwielbiam pływać w morzu, ale raczej nie liczyłam na prowadzenie po tym etapie. Nie mogłam uwierzyć, jak dobrze sobie radzę. Dopadłam roweru. Niech to szlag… Przednia opona była płaska jak naleśnik. „Tylko bez paniki. Brett kazałby ci zachować spokój. Już to przerabiałaś” – pomyślałam. Siedem minut później byłam już na trasie, ale na szóstej pozycji. Wraz z Vijem de Velo (jak nazwałam moją maszynę) stopniowo pięliśmy się jednak w górę stawki. Po 32 km byliśmy już na drugim miejscu, a po 104 km przegoniliśmy Rebekkę i wysforowaliśmy się na prowadzenie. Nie bez trudu – przewyższenia były o wiele większe, niż się spodziewałam, temperatura wynosiła 37ºC, a wilgotność sięgała 95%. Istna sauna. Po blisko godzinie w wodzie oraz 5 godzinach i 17 minutach na rowerze, z ulgą odkleiłam się od siodełka. Jeszcze tylko maraton. Po saunie zostało tylko wspomnienie: bieg odbywał się w warunkach przypominających raczej piekarnik. Wystrzał startera rozległ się o siódmej rano; maraton zaczęłam więc wczesnym popołudniem. Na dystans składały się trzy pętle po nowo wybudowanej autostradzie. Droga to wznosiła się, to opadała, a asfalt pod nogami promieniował gorącem niczym patelnia. Nigdzie ani odrobiny cienia. Żadnych drzew. Zupełnie nic. To było piekło, walka z własną słabością. Ludzie padali w tym ukropie niczym muchy, zataczali się jak pijani, desperacko próbując dotrwać do mety, która znajdowała się jeszcze wiele kilometrów przed nimi. Ale ja czułam się zupełnie nieźle. Miałam chwilę słabości w okolicach 27. kilometra, ale przy 35. kilometrze złapałam drugi oddech. (A może czwarty albo piąty?). Choć pewnie zabrzmi to okrutnie, było coś motywującego w widoku sportowców słaniających się na nogach w okolicy pobocza. Nawet niektórzy zawodowcy gonili resztkami sił. A ja nie. Owszem, bolało. Po ukończeniu wyścigu stopy płonęły mi żywym ogniem. O otarciach nie warto nawet mówić. Ale ani przez chwilę nie wątpiłam, że dotrę do końca. I że będę na naprawdę dobrej pozycji. Linię mety pokonałam po 9 godzinach i 54 minutach. Jako pierwsza kobieta. Nie mogłam w to uwierzyć. A w każdym razie z pewnością nie uwierzyłabym, gdyby wcześniej ktoś powiedział mi, że wygram. Ale tak naprawdę w Ironmanie nic nie dzieje się przypadkiem i już na długo przed finiszem zdawałam sobie sprawę z tego, że jeśli się nie załamię – to będę pierwsza. Moja najbliższa konkurentka ukończyła wyścig ponad 50 minut po mnie. W klasyfikacji generalnej, włącznie z mężczyznami, byłam siódma. Nagrodą było 20 000 USD i przepustka na mistrzostwa świata Ironman w Kona, na Hawajach – wyścigu będącym protoplastą wszystkich Ironmanów. Miały się odbyć siedem tygodni później, w październiku. Na mecie zadzwoniłam do Bretta i poinformowałam o wygranej. – Dobra robota, mała. – Zaproponowali mi udział w Ironmanie w Kona, na Hawajach. Powinnam się zgłosić? – Dlaczego nie? Zrezygnować zawsze można. – To kosztuje 500 USD. – Wchodzisz. Zwyczajowe afterparty po wyścigu odbyło się następnego dnia, w hotelu Lotte na wyspie Jeju – tak, tym z wybuchającym wulkanem. Powrót do tego miejsca, tym razem bez garsonki i dokumentów rządu angielskiego, w charakterze uczestniczki Ironmana, która śpi na podłodze w najtańszym apartamencie dzielonym z dwoma innymi członkami zespołu, stanowił dla mnie oczyszczenie. Byłam szczęśliwsza, że życie potoczyło się tak, a nie inaczej. Po prostu byłam szczęśliwsza, kropka. Na Jeju mieszkałam razem z Luke’em Dragstrą i Vinnie’em Santaną. Luke był zaprawionym w bojach zawodowcem. Prawdopodobnie spodziewał się, że przed pierwszym występem w Ironmanie będę się bać, zamartwiać, zadawać mnóstwo pytań i ogólnie sprawiać same problemy. Ale okazało się, że nie. W trakcie tego wyjazdu zaczęliśmy się lepiej dogadywać. Od Bretta usłyszałam później, że zaskoczyłam Luke’a opanowaniem, pewnością siebie i świetnym przygotowaniem. Ucieszyłam się. To był przełom w relacjach z zespołem. Tego weekendu, wśród kolegów, uczestników Ironmana, wreszcie poczułam się jak wśród swoich. Brett także był zadowolony. Niecały tydzień później wysłał mi e-mail następującej treści: jestem z ciebie dumny, z siebie tym razem trochę mniej. nawet nie wiesz ile nerwów kosztują te moje po-sutto-nowienia co do twojej kariery. wszyscy zawsze chętnie wytkną, że jestem walnięty i że cię marnuję, ale żaden potem nie zadzwoni i nie powie „no stary lisie, miałeś rację. skąd wiedziałeś, że da sobie radę?”. nie, znowu się gdzieś zaszyją i będą czekali aż coś spieprzę, a wtedy będą mogli dogadywać „a nie mówiłem?”. fajnie, że zamknęłaś im gęby Nagle uświadomiłam sobie, pod jaką presją był Brett, gdy wysyłał mnie do Korei. Przecież to mogło okazać się kompletną klapą. Ryzykował niemal tak samo jak ja. Nie przygotowywałam się do Ironmana. Nie miałam nawet podstawowego sprzętu – ścigałam się na rowerze szosowym, z giętą kierownicą i zwykłymi kołami. Trochę rzeczy pożyczyłam od ludzi z zespołu. Na sobie miałam starą, czarną kamizelkę – niezbyt szczęśliwy pomysł na taki upał – na której wprasowałam logo drużyny. I jeszcze zbita kość ogonowa, którą Brett kazał mi zignorować. Jeśli wziąć to wszystko pod uwagę, jego przeczucie, że „dam sobie radę”, musiało cały czas wisieć na włosku. Poszedł na całość, wbrew wszelkim podręcznikowym regułom. Zresztą za chwilę zrobił to znowu: uparł się, że w następny weekend powinnam polecieć do Singapuru, żeby wziąć udział w pół-Ironmanie. Wbrew regułom? Równie dobrze można by podrzeć podręcznik i demonstracyjne obsikać strzępy. Żaden inny trener nie poparłby programu, który realizowałam. Miałam za sobą dwa długie triatlony, Alpe d’Huez i Ironmana, a teraz zamierzałam wystartować w pół-Ironmanie; wszystko to w ciągu zaledwie kilku tygodni. A za pięć tygodni miałam w perspektywie Hawaje. Inni uznaliby, że się przetrenowuję. Że za dużo podróżuję, a za mało czasu poświęcam na odpoczynek. I jeśli chodzi o Singapur, pewnie mieliby rację. Parcie na ten wyścig wynikało ze względów marketingowych – wiązała się z nim promocja zespołu w jednym z największych centrów finansowych. Chyba nigdy nie byłam tak blisko granic możliwości organizmu, jak wtedy. Padałam ze zmęczenia. Biegłam, ale nogi ciążyły mi jak z ołowiu. Było naprawdę ciężko. Tego dnia triumfowała Belinda Granger, kolejna koleżanka z drużyny. Ja byłam trzecia. Ale miałam to z głowy, a po powrocie na zgrupowanie do Tajlandii czekało mnie pięć tygodni przygotowań do najważniejszych zawodów mojego życia. Po występie w Singapurze dostałam rower wyścigowy z prawdziwego zdarzenia – tzw. „czasówkę”, na wyczynowych kołach! Nauczyłam się od Bretta, by nie przykładać dużej wagi do najnowocześniejszej technologii. Wyznawał zasadę, że zbyt wielu ludzi zabiega o najdroższy, najbardziej aerodynamiczny sprzęt, zamiast o jego napęd. Mimo to przed startem na Hawajach sam uznał, że bezwzględnie muszę mieć dobry rower czasowy. Prawie całe sześć tygodni przygotowań spożytkowałam na naukę jazdy na nowym sprzęcie. Rower do jazdy indywidualnej na czas wymaga zupełnie innego ułożenia ciała. Wreszcie nadszedł wielki dzień, a inni członkowie zespołu, którzy zakwalifikowali się do zawodów w Kona, polecieli na Hawaje. Brett zasugerował mi jednak, żebym została w Tajlandii jeszcze kilka dni. Nie chciał, abym dała się ponieść tamtejszemu szaleństwu; jak to nazwał – „nabawiła hawajskiej gorączki”. Nie miałam pojęcia, co ma na myśli, ale chętnie zostałam. Choć kontakty z chłopakami z zespołu układały się coraz lepiej, to przez dziewczęta nadal byłam traktowana jak klasowa kujonka przez gwiazdy studniówki. Liczyłam na to, że po wzięciu udziału w kilku zawodach trochę mnie zaakceptują, lecz okazało się, iż na drodze do porozumienia tym razem stanęła zawiść. Po prostu nie mogłam wygrywać. A raczej mogłam, ale z niekorzyścią dla wspólnych relacji. Przed wyjazdem Brett zaordynował zawodnikom trening w postaci minizawodów na miejscu. Ja także zostałam poddana tej próbie, na dwa dni przed odlotem. Trening składał się z 3 km pływania, dwugodzinnej jazdy na rowerze i niecałych 10 km na bieżni. Lało jak z cebra, w iście monsunowym stylu. Biegłam w strugach deszczu, rozchlapując butami kałuże. Całkiem sama, jeśli nie liczyć obserwującego mnie Bretta i dwóch bezpańskich psów. Zaliczyłam ten trening na szóstkę. Oprócz zwyczajowego „dobra robota, mała” na odchodne, Brett nie powiedział ani słowa. Ale ja wiedziałam, jak zdali sprawdzian inni, i domyślałam się, że moje wyniki dotrą do dziewcząt na Hawajach. Na początku października, tuż przed odlotem i na dziewięć dni przed wyścigiem, Brett dał mi kartkę z notatnika, z nabazgranymi – niemal zupełnie nieczytelnie – ostatnimi sugestiami (zachowałam ją). Pisał, żebym odcięła się od otoczenia i nie dała się ponieść emocjom. To tylko kolejny start, jak każdy inny. A przede wszystkim, żebym nie słuchała niczyich dobrych rad. Nie potrzebowałam wiele czasu po przylocie na Hawaje, by zrozumieć, o jakie emocje chodzi. To był cyrk na kółkach. Nie ma tam wielu miejsc do treningów, więc ludzie biegają w tę i z powrotem wciąż po tych samych drogach. Gdziekolwiek się ruszysz – ktoś ćwiczy. Każdy patrzy na każdego; czujesz się jak na pokazie mody. Wszędzie roi się od dziennikarzy przeprowadzających wywiady z zawodowcami. Ludzie oblegają targi zorganizowane przez sponsorów, w ostatniej chwili kupują brakujący osprzęt albo pomimo południowego skwaru tłoczą się kolejkach, by zdobyć podpis czempionów Ironmana. Ci, którzy szukają odrobiny wytchnienia, wysiadują po miejscowych kafejkach, lustrują mijających ich zawodników i plotkują o tym, kto w czym i gdzie brał udział, kto jest szybki, a kto wolny, kto ma kontuzję albo jest w formie; no i typują dziesiątkę najlepszych. Coś mi mówiło, że moje nazwisko w tych rozmowach nie pada. Możliwość usunięcia się w cień sprawiła mi nie lada ulgę. Nikt o mnie nic nie wiedział. Miałam nawet problemy ze znalezieniem noclegu. Gdy zapadła decyzja o moim uczestnictwie w zawodach, co lepsze kwatery były już od dawna zarezerwowane. Wreszcie udało mi się znaleźć jakiś pokój – choć powinnam raczej powiedzieć: łóżko w małym mieszkaniu – który dzieliłam z dwoma całkiem nieznanymi facetami: Scottem Neyedlim, zawodowcem z Anglii oraz Eneko Elosegui, hiszpańskim amatorem. Nasze lokum znajdowało się osiem kilometrów od Kona, w połowie wzniesienia, na które prowadziła droga o 20-procentowym nachyleniu. To oznaczało, że po każdym treningu czekała nas mordercza jazda rowerem pod górę, do domu. Taszczyłam ze sobą zakupy i zachodziłam w głowę, czy wszyscy przygotowują się podobnie. No i jeszcze to mieszkanie… Mieliśmy do dyspozycji dwa pokoje. Scott, jako główny najemca, zajął większy, a ja z Eneko ulokowaliśmy się w drugim. Całe wyposażenie stanowiły biurko, wentylator i dwa pojedyncze łóżka, pośrodku wygniecione jak stara trampolina. Kuchnia znajdowała się na zewnątrz, pod daszkiem. W pokoju obok mieszkała para z hałaśliwym psem, rozwrzeszczanym dzieciakiem i ze skłonnościami do wydzierania się na siebie nawzajem. Najdelikatniej mówiąc, kwatera okazała się dość podła. Moje przygotowanie od strony technicznej wcale nie było lepsze. Nie miałam sprzętu – jeśli nie liczyć używanych szortów, które dostałam od Rebekki przed wyjazdem do Korei (zachowałam je). Jeszcze w tym samym tygodniu kupiłam więc strój i buty. To niewiarygodne, ile tam chcieli za najprostszy top! Na nowych rzeczach wprasowałam logo drużyny. Ech, gdybym miała jakichś sponsorów, których mogłabym reklamować… I jeszcze na dokładkę złamał mi się pedał w rowerze. Nie miałam już grosza przy duszy, więc po prostu go skleiłam. W poniedziałek przed wielkim dniem wsiedliśmy z Eneko na rowery i po drodze natknęliśmy się na Belindę, Hillary i Rebekkę. Może i należałyśmy do jednej drużyny, ale przez cały tydzień nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Byłam zresztą pewna, że i tak nie chciałyby ze mną gadać, a poza tym miałam unikać wszystkiego i wszystkich, i skupić się na wyścigu. Zaplanowaliśmy z Eneko czterogodzinny trening na rowerach, a dziewczęta spotkaliśmy dokładnie w połowie trasy, po dwóch godzinach jazdy. Atmosfera w jednej chwili zgęstniała tak, że Eneko nie wiedział, gdzie się schować. Drogę powrotną rozpoczęliśmy wspólnie, ale już po chwili Belinda wystrzeliła do przodu. I tyle zostało z niepisanej umowy o niewyprzedzaniu partnerów z drużyny. Jednak nie wyczułam w tym złośliwości. Domyślałam się, że był to jej sposób na zaznaczenie swojej pozycji przed wielkim wyścigiem; psychologiczny manewr, który sama potem stosowałam. Bez wątpienia wywarł zamierzony efekt: pomyślałam, że Belinda jest na rowerze znacznie szybsza ode mnie. Jeśli chodzi o sam występ, uważam, że moja anonimowość i ignorancja paradoksalnie dały mi sporą przewagę. Mnóstwo ludzi znało na wylot trasę, teren, warunki i konkurentów. Ja nie miałam o tym wszystkim zielonego pojęcia i byłam nikim. Nie myślałam. Po prostu parłam do przodu. Nawet pobyt w naszej małej ruderze z dala od Kona i całego zgiełku miał swoje zalety. Choć nie powiem, by ostatnia noc szczególnie mi się przysłużyła. Sąsiedzi byli wyjątkowo wokalni, nawet jak na ich możliwości, gdy zaś o pierwszej w nocy przyjechała do nich policja na sygnale, dziecko rozryczało się jeszcze bardziej, a pies rozszczekał. Usiadłam wtedy na swoim zapadniętym łóżku, w pokoju dzielonym z facetem, którego dopiero co poznałam, i pomyślałam: „Jutro czeka mnie najważniejszy wyścig w moim życiu, a ja nie mogę zmrużyć oka”. Zmorzyło mnie wreszcie około wpół do trzeciej nad ranem, czyli na jakieś dwie godziny przed pobudką. O wpół do piątej zadzwonił budzik i cała nasza trójka z przekrwionymi ze zmęczenia oczami rozpoczęła przygotowania do startu. Trzy angielskie mufinki, trochę miodu, banan i herbata – to było moje śniadanie przed zawodami. Przed każdym startem, bez wyjątku, czytam też wiersz Kiplinga Jeżeli. O wpół do szóstej rano na start podrzucili nas rodzice Scotta. Jeszcze tylko ostatni przegląd rowerów i poszłam przygotować się do pływania. Mistrzostwa świata czy nie, jakoś się nie denerwowałam. Nie czułam tego respektu – albo strachu – przed wyścigiem, jak pozostali. Byłam po prostu bardzo podekscytowana. Wokół tłum ludzi, około 1600 zawodników i tysiące widzów rozlokowanych na brzegu i na ulicach. Do wody weszłam około wpół do siódmej, rozgrzałam się, a potem przecisnęłam na front stawki, gdzie wszyscy zastygliśmy w oczekiwaniu na sygnał startera. Wokół nas rozciągał się zachwycający widok. Nad wulkanem wschodziło słońce, woda była spokojna i krystalicznie czysta. Widziałam przepływające pode mną ryby i wyczekujących na start nurków z wycelowanymi w nas aparatami fotograficznymi. Za piętnaście siódma rozpoczęło wyścig 150 zawodowców, na kwadrans przed resztą stawki. Moim celem było ukończenie tego etapu w pierwszej dziesiątce. W ciągu dwugodzinnej drzemki śniłam, że dopływam czwarta i byłam z tego powodu bardzo szczęśliwa. Strzał, ruszamy. Nie płynęło mi się najlepiej. Czułam się jak w pralce; panowała wolna amerykanka. Ale ryby i koralowce pod nami dopingowały do wysiłku o wiele bardziej niż niekończące się czarne linie na basenie. Płynęłyśmy z Belindą obok siebie. Ona nabierała powietrza z głową obróconą na lewo, a ja na prawo, więc płynąc, co rusz patrzyłyśmy na siebie i rytmicznie, razem wynurzałyśmy spod wody. Zadziwiający sposób na zadzierzgnięcie bliższej przyjaźni. Po dotarciu do strefy zmian traciłam do liderów około sześciu minut, co na tym etapie stanowi bardzo dużą przewagę. Przez pierwszych 40 km na rowerze miałam wrażenie, że ruszam się jak mucha w smole. Zaczęłam się denerwować, że nie nic nie zwojuję, nie dam rady. Ale wreszcie udało mi się zostawić frustrację z tyłu, wraz z mijanymi po drodze zawodnikami. Potem wyprzedziłam Hillary i poczułam się jeszcze lepiej, a chwilę później rozpoczął się podjazd do Hawi, małego miasteczka ulokowanego na malowniczym cyplu; najbardziej na północ wysuniętym skrawku wyspy. Tam też znajduje się punkt zwrotny etapu kolarskiego. Długi, monotonny podjazd pod wiatr to moja specjalność – na podjazdach jestem w swoim żywiole, a opór wiatru jeszcze mnie dopinguje. Na tym 32-kilometrowym odcinku wyprzedziłam wielu konkurentów. Tuż przed wjazdem do Hawi wyminęłam grupkę jadących w przeciwnym kierunku zawodniczek z towarzyszącymi im na motocyklach reporterami. Wtedy zrozumiałam, że stopniowo doganiam czołówkę, choć nie zdawałam sobie sprawy z tego, że przed wspomnianą grupą były jeszcze dwie liderki. Minęłyśmy się troszkę wcześniej, ale przy prędkości 40 km/h czasami trudno jest rozpoznać płeć człowieka nadjeżdżającego z przeciwka. Uświadomiłam sobie, że powinnam je dogonić, nawet jeśli po prostu utrzymam bieżące tempo. W drodze powrotnej z Hawi, tuż przed wjazdem na autostradę Queen Ka’ahumanu, mija się niewielkie miasteczko o nazwie Kawaihae. Droga skręca tutaj łagodnym łukiem w lewo – i tam po raz kolejny zobaczyłam dziewczęta jadące przede mną. Były tuż-tuż. Czekała mnie ważna decyzja: albo usiądę im na ogonie, albo wyprzedzę całą grupę, gdyż jechały tak blisko siebie, że nie dałabym rady wcisnąć się pomiędzy nie. Wyprzedziłam. Wśród mijanych rowerzystek była Belinda. Potem dowiedziałam się, że jeden z pozostałych zawodników, Sam McGlone, na mój widok zapytał, kto to był. „Zwyciężczyni tego wyścigu” – odparła Belinda. Po trasie zawodów jeździ motocykl z tablicą z międzyczasami. Mój numer był wymieniony na dziewiątym miejscu, ale w trakcie zawodów nigdy nie ma pewności, na ile aktualna jest klasyfikacja podana na tablicy i jacy zawodnicy kryją się pod poszczególnymi numerami. Tak naprawdę byłam trzecia – wyprzedzały mnie jeszcze dwie zawodniczki, Dede Griesbauer i Leanda Cave. Wyprzedziłam obie na podjazdach, na ostatnim odcinku etapu kolarskiego, liczącym około 24 km. Rozpierała mnie energia. Gnałam jak na skrzydłach. Nagle osaczyły mnie kamery. Przeszło mi przez głowę, że być może ktoś z przyjaciół obserwuje w domu moje zmagania. Transmisję na żywo z zawodów można przecież obejrzeć w internecie. I te śmigłowce nad głową. I te wiwaty. Rany, ależ mnóstwo ludzi wyległo na ulice. Czułam się jak w transie. Trans to dobre słowo. W trakcie wyścigu miałam wrażenie, że otacza mnie wielka bańka – trochę jakbym nurkowała. Niby widziałam i słyszałam cały ten zgiełk: śmigłowce, kamery, reporterów i dopingujących widzów, ale nie opuszczało mnie poczucie nierzeczywistości; jakbym oglądała z boku kogoś innego. Druga zmiana poszła sprawnie i w ciągu kilku chwil już udeptywałam ulice Kona; biegłam ulicą Ali’i Drive, a potem dalej Queen Ka’ahumanu. W triatlonie nigdy nie wiadomo, czy po zejściu z roweru nogi przypomną sobie, jak się biega, ale moje najwyraźniej miały niezłą pamięć i teraz bez trudu niosły mnie do przodu. Nawet na tym etapie ludzie nadal nie traktowali mnie poważnie. Większość myślała chyba, że jako niemądra nowicjuszka dałam z siebie wszystko na pierwszych etapach i w biegu padnę ze zmęczenia. Komentatorów bardziej intrygował fakt, że nie mam na głowie czapki albo chociaż daszka. To przecież Hawaje, a na Hawajach wszyscy chodzą w czapkach. Ale ja nigdy nie lubiłam nakryć głowy – mam wrażenie, że każde mnie uciska. Cały mój sprzęt przeciwsłoneczny stanowiły więc ciemne okulary, kupione dwa lata wcześniej za jakieś 20 dolców na stacji benzynowej w Nowej Zelandii. Reporterzy rozpaczliwie szukali czegoś, co można byłoby powiedzieć na mój temat. Przyjaciele oglądający transmisję online złościli się i krzyczeli na nieszczęsnych ekspertów plączących się w zeznaniach. Jakieś osiem kilometrów później, ponownie minęłyśmy się z Belindą; tyle tylko że z przeciwnych stron – teraz wyprzedzałam ją bowiem o ponad trzy kilometry. Na mój widok Belinda zaczęła krzyczeć: „Zrobisz to, Chrissie! Tylko pamiętaj, jedz! Nie zapomnij o jedzeniu! Skup się!”. Taki był początek naszej przyjaźni. Pomimo rozgorączkowania, nagle ni z gruszki, ni z pietruszki przypomniałam sobie, że tego dnia miał się odbyć mecz Anglia – Francja w ramach mistrzostw świata w rugby. W biegu zapytałam jakiegoś mężczyznę wymachującego flagą z krzyżem św. Jerzego, czy zna wynik. Odkrzyknął, że Anglicy wygrali, a tym samym – na przekór wszystkiemu – zakwalifikowali się do finału. W tamten weekend gwiazdy najwyraźniej sprzyjały Anglii (nasza drużyna futbolowa też odniosła zwycięstwo). Byłam czarnym koniem tego wyścigu; moje prowadzenie stanowiło jeszcze większe zaskoczenie niż zwycięstwo angielskich rugbystów. Ale od chwili gdy znalazłam się na czele, po około pięciu i pół godzinach i blisko 170 km zmagań, nie opuszczało mnie przeświadczenie, że to nie może potrwać długo. Od zejścia z roweru po głowie tłukła mi się jedna myśl: „Dogonią mnie, dogonią mnie”. Dogonią mnie, jak tylko dotrę do Ali’i Drive. Dogonią mnie, jak skręcę w Queen Ka’ahumanu. Gdzie oni się podziali? Moja przewaga rosła i rosła. Jakieś osiem kilometrów przed metą przyszło mi do głowy, że właśnie zbliża się chwila prawdy. Brett zawsze powtarzał, iż wyścig tak naprawdę zaczyna się właśnie na tym odcinku. Czujesz się świetnie, aż tu nagle, bez ostrzeżenia dopada cię kryzys. Jego słowa dźwięczały mi w uszach. Wydawało mi się, że mój organizm powinien wytrzymać, ale z drugiej strony nie mieściło mi się w głowie, że mogłabym wygrać. Jeśli umysł się podda, ciało może być następne. Po drodze spotkałam starego przyjaciela z uniwersytetu w Birmingham, eksperta od żywienia, Askera Jeukendrupa. Był w połowie dystansu maratonu, gdy ja zbliżałam się do finiszu. Przybiliśmy piątkę. Zbiegłam w dół, do miasta, z nieodpartym poczuciem bliskości linii mety. Śmiałam się i płakałam jednocześnie, byłam kompletnie oszołomiona. Dostrzegłam stojącego z boku drogi chłopaka mojej przyjaciółki, zabrałam mu flagę, a potem wymachując nią i nadal śmiejąc się przez łzy, popędziłam na metę. Ku mojemu bezbrzeżnemu zdumieniu, jadący za mną dotychczas motocykl u podnóża wzniesienia skręcił w lewo. „O nie…” – zmartwiałam. Muppet kontratakuje. Nie przyjrzałam się mapie. Okazało się, że czeka mnie jeszcze pętla wokół centrum. Przede mną nadal były prawie dwa kilometry maratonu; dwa kilometry targania ze sobą wielkiej flagi, wymachiwania, śmiania się i szlochania. Kilkaset metrów przed metą usłyszałam dziwny, niski dźwięk i pomyślałam: „Buczą! Buczą na mnie!”. Nic dziwnego; nikt przecież nie wiedział, kim jest ta irytująca Brytyjka z flagą, więc mój triumf nie był mile widziany. Na chwilę lub dwie kompletnie oklapłam. Przeszło mi, dopiero gdy zobaczyłam dwóch postawnych tubylców, którzy dmąc w konchy muszli, witali mistrzynię świata. Kolejna tradycja wyścigu w Kona, o której nie miałam pojęcia. Aż wreszcie ją zobaczyłam. Linię mety. I po raz pierwszy przeszło mi przez myśl, że od tej chwili wszystko ulegnie zmianie. Wygrałam. Chrissie Wellington mistrzynią świata. Ukłoniłam się przed wiwatującym tłumem – tak; tym razem byłam pewna, że wiwatują na moją cześć – i około godziny 15:53, po 9 godzinach, 8 minutach i 45 sekundach od startu sięgnęłam po taśmę wieńczącą wyścig. Ujęłam ją obiema dłońmi, zerwałam pociągnięciem w dół, do kolan, a potem uniosłam wysoko nad głową. A wtedy puściły resztki tradycyjnej wyspiarskiej powściągliwości. Kompletnie się rozkleiłam; płakałam i śmiałam się jednocześnie. Gratulowali mi jacyś ważni ludzie, włożono mi na szyję tradycyjną hawajską girlandę, założono na głowę wianek. Rozemocjonowany mężczyzna w białej czapce – dziś wiem, że był to Mike Reilly, zwany „głosem Ironmana” – odciągnął mnie na bok i podetknął mikrofon. Od tamtej chwili wszystko działo się jak we śnie. Ktoś poprosił mnie o wywiad, a ja bezwiednie podążyłam za nim. Miałam łzy w oczach, a od ciągłego uśmiechania się usta bolały mnie chyba niemal tak samo jak nogi i stopy. Ludzie często pytają, jak się wtedy czułam. Do dziś nie potrafię znaleźć właściwej odpowiedzi. Najczęściej mówię, że byłam jak w transie, ale jest mnóstwo innych słów, które lepiej lub gorzej oddają tamten stan ducha, choć każde z nich z osobna jest zaledwie jego cieniem. Słów takich jak: podniecona, zagubiona, usatysfakcjonowana, nieprzytomna i dumna. Ukoronowanie wszystkich dotychczasowych treningów w postaci zdobycia największego wyróżnienia w uprawianej dyscyplinie sportu wywołuje falę euforii, o której często mówią mistrzowie. To jednak w niczym nie umniejsza wyjątkowości tego wydarzenia. I wcale nie ułatwia ubrania go w słowa. Pamiętam też swój smutek – żałowałam, że nie mogli tego widzieć moi rodzice (wykupili wakacje na Sycylii, gdy nikt jeszcze nie wiedział, iż wezmę udział w tym wyścigu; o zwycięstwie w nim nie wspominając) ani Brett (który nigdy nie odwiedza Kona; po części ze względu na kontrowersyjne wypadki z przeszłości, a po części dlatego, że uznaje, iż na tym etapie kończy się jego praca jako szkoleniowca). Poszłam na test antydopingowy, a później na wyśmienity poczęstunek do pobliskiej restauracji, gdzie objadłam się za wszystkie czasy. Potem zaś przyszła pora, by wybrać się do lokum na zboczu wulkanu i zabrać swoje rzeczy. Teraz miałam do dyspozycji pokój w hotelu, ale w przeprowadzce do apartamentu było coś symbolicznego. Nie byłam już bezimienna. W mieście na dole kotłowało się od tysięcy zawodników, których nie znałam. Tymczasem ja nagle byłam na ustach wszystkich. W ciągu kilku najbliższych dni miałam uścisnąć niezliczoną liczbę dłoni, w trakcie kolejnych wyścigów uwaga wielu ludzi będzie skupiona na mnie, a mój zwariowany taniec kurczaka stanie się tematem licznych komentarzy. O Boże… moje życie zmieniło się na dobre. Ta konstatacja ze zdwojoną siłą dotarła do mnie w ciągu najbliższych godzin. Na ciągnącej się w nieskończoność konferencji prasowej zostałam wymęczona przez grono dziennikarzy, którzy wcześniej nigdy o mnie nie słyszeli. Wreszcie wyrwałam się, by wrócić na linię mety, gdzie zostałam do końca wyścigu; do północy, kiedy to wszyscy uczestnicy nadal zmagający się z trasą są delikatnie, acz stanowczo, informowani, że czas minął. Wymieniałam uściski dłoni, rozdawałam autografy, rzucałam w tłum różne rzeczy, cieszyłam się wspólnie z innymi zawodnikami, którzy docierali na metę, tańczyłam… Ale tak naprawdę byłam tym wszystkim przytłoczona. Nie znałam żadnych sposobów na radzenie sobie ze skupioną na mnie uwagą, z najróżniejszymi propozycjami, które otrzymywałam. Jedynym znanym i zaufanym człowiekiem w całym tym zamieszaniu był Asker, który wziął na siebie obowiązki kogoś w rodzaju menedżera. Producenci rowerów, butów, firmy konsultingowe: możemy zrobić dla pani to, możemy tamto. Starałam się uśmiechać na lewo i prawo, ale w środku coś się we mnie burzyło. Udało mi się dodzwonić do przeszczęśliwych rodziców i powiedzieć im, że ich mała dziewczynka dokonała czegoś, co zapewne będzie miało daleko idące konsekwencje – o dziwo, choć raz niebędące wynikiem jakiegoś nieszczęśliwego wypadku. Moja mama zrewanżowała się wówczas opowieścią o tym, że właśnie po trzech dniach wyszła ze szpitala, gdyż w trakcie pobytu na Sycylii potknęła się o krawężnik, gruchnęła jak długa o ziemię i uszkodziła pęcherzyk żółciowy oraz jedną z nerek. Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Potem dobiłam się do Bretta. „Dobra robota, mała” – powiedział po prostu, jak zwykle. Ale dla mnie to były trzy najważniejsze słowa na świecie. Następnego dnia przysiadłam fałdów, aby napisać zwycięską mowę na ceremonię wręczenia nagród, która miała się odbyć w nocy. Nie wzięłam ze sobą wieczorowej sukni i musiałam coś pożyczyć. Czułam tremę, stojąc na scenie wraz z innymi dziewczętami z pierwszej dziesiątki, obok Belindy i Rebekki. Już nawet nie ze względu na tłum widzów, ale na samą myśl o klasie otaczających mnie sportowców. Moja mowa była dość długa. Zawsze wychodzą mi trochę dłuższe, niż początkowo zamierzam. Ale płynęła prosto z serca. Wykorzystałam ją, by zainteresować zgromadzonych problematyką międzynarodowego rozwoju. „Pracowałam jako nauczycielka pływania w szkole w Bostonie” – mówiłam. „I na własne oczy widziałam, jaki wpływ na życie dzieci może mieć sport. A potem raz jeszcze, w Nepalu, gdzie sport był jedną z nielicznych rzeczy, które mogły godzić zwaśnione strony. Sport ma ogromną moc i może być źródłem energii do pozytywnych przemian”. To była szalona noc, szalony weekend, który zakończyłam w jedyny rozsądny sposób, jaki przyszedł mi do głowy: na spokojnie i z przyjaciółmi. Choć Scotta i Eneko poznałam zaledwie kilka dni wcześniej, bardzo się polubiliśmy. Późnym wieczorem poszliśmy potańczyć do lokalu Lou Lou, gdzie odbywało się tradycyjne afterparty, a potem wspólnie wybraliśmy się do fast foodu Denny’s na najbardziej tuczące, niezdrowe i najpyszniejsze pod słońcem żarcie, składające się ze skrzydełek kurczaka, chipsów, koreczków z mozzarellą i wszelkich innych smakowitości smażonych na głębokim oleju, jakie tylko wpadły nam w ręce. Chłopcy podarowali mi srebrny naszyjnik z trzema żółwiami, symbolizującymi naszą trójkę. Nadal go noszę. Dłuższą chwilę zajęło mi odnalezienie się w nowej sytuacji, w jakiej się znalazłam po występie w Kona. Przez cały rok po prostu realizowałam kolejne zadania, które przede mną stawiano, i nigdy nie rozpatrywałam swoich postępów w jakichś szczególnych kategoriach. A już z pewnością nie spodziewałam się, że zostanę mistrzynią świata. Dopiero gdy złapałam chwilę oddechu i spokojnie sięgnęłam pamięcią wstecz, zdałam sobie sprawę, jak niezwykłe były minione miesiące. W połowie lutego zdecydowałam się przejść na zawodowstwo z myślą o występie na olimpiadzie. A tymczasem w połowie października zostałam mistrzynią świata w Ironmanie. Miałam do odbioru czek na kwotę 110 000 USD, mój czas odnotowano jako ósmy najszybszy na tej trasie w klasyfikacji kobiet, a czas maratonu – 2 godziny 59 minut i 58 sekund – był drugim w historii. Zewsząd dobijali się do mnie jacyś ludzie. Pławiłam się w zachwytach i pochwałach, jak nigdy w życiu. Takie rzeczy mogą uderzyć dziewczynie do głowy. Wiedziałam, że muszę zrobić wszystko, by tak się nie stało.\nO KSIĄŻCE: Od zwycięstwa w pierwszym wyścigu Ironman w sierpniu 2007 roku, Chrissie Wellington przebojem zawojowała jedną z najtrudniejszych i najbardziej wymagających dyscyplin sportowych na świecie, wygrywając wszystkie zawody Ironman, w jakich wzięła udział, włącznie z czterema mistrzostwami świata: w 2007, 2008, 2009 oraz 2011 roku. Kilkakrotnie pobijała ustanowione przez siebie rekordy. W książce Bez ograniczeń Chrissie dzieli się najbardziej osobistymi szczegółami z drogi do sukcesu, nie ukrywając ani jej blasków, ani cieni. Porusza kwestie treningów, rekonwalescencji, właściwego odżywiania oraz strategii psychologicznych, które doprowadziły ją na szczyt. RECENZJE: To książka dla wszystkich, którzy wmówili sobie, że na realizację marzeń jest już za późno. Fascynująca lektura, dzięki której stajemy się świadkami niewiarygodnej przemiany brytyjskiej urzędniczki w mistrzynię świata w Ironmanie. Kariera Chrissie Wellington jest dowodem na to, że człowiek może osiągnąć w życiu wszystko. Jak słusznie zauważa autorka: „Nasze organizmy są zdolne do o wiele większych wyczynów, niż nam się wydaje”. Jeżeli powoli tracisz sens tego, co robisz, powinieneś poznać historię Chrissie − kobiety, która doświadczyła ogromnej siły, jaką daje sport. Po tej lekturze ma się ochotę wykreślić ze swojego słownika eufemistycznie brzmiący zwrot: „Nie da się”, zakasać rękawy i zmienić swoje życie na lepsze. Łukasz Grass, redaktor naczelny portalu Akademia Triathlonu Historia Chrissie zachęca nas do ciężkiej pracy i dodaje wiary we własne siły. Biorąc udział w jednym z najtrudniejszych wyścigów świata, ta niepozorna zawodniczka osiągnęła rezultat, którego nie powstydziłby się niejeden mężczyzna. Gorąco polecam tę książkę nie tylko wszystkim kochającym sport, lecz także tym, których fascynuje pokonywanie ograniczeń ludzkiego ciała i ducha. Ewa Bugdoł, mistrzyni Polski w triatlonie długim, trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata na dystansie długim ITU w 2012 roku Nie przypuszczałam, że droga do zawodowego sportu (i to jakiego!...) może prowadzić przez tak wiele różnych doświadczeń życiowych. Biografia Chrissie Wellington to niesamowita opowieść o podróży w głąb siebie, która dowodzi, że nie tylko zwycięzcy są ludźmi z żelaza. Owiane legendą i pokazane z perspektywy uczestnika, zawody Ironman budzą szacunek i podziw. Ale jeszcze większe wrażenie robi upór Chrissie w poszukiwaniu własnej drogi życiowej oraz otwieraniu się na innych ludzi i na samą siebie. Ta książka to także historia o odnajdywaniu pasji do sportu, którą Wellington potrafi skutecznie zarażać. Przeczytałam ją jednym tchem. Inspirująca. Maja Włoszczowska, mistrzyni świata i wicemistrzyni olimpijska w kolarstwie górskim Historia Chrissie utwierdziła mnie w przekonaniu, że jeżeli tylko damy sobie szansę, możemy robić rzeczy niewiarygodne i nic nas nie powstrzyma – chyba że my sami wyrządzimy sobie taką krzywdę. Ta dziewczyna jest nieźle pokręcona. Chorobliwe dążenie do perfekcji mogło ją wykończyć, ale na szczęście ma otwartą głowę i kocha świat. Wiele twardych lekcji nauczyło ją niezwykłej pokory. Jest bohaterką, która wyzwoliła we mnie ambiwalentne uczucia: złości, zazdrości i podziwu zarazem. Chrissie to skupiona na sobie, skończona egoistka, co zupełnie nie przeszkadza jej być wrażliwym i dobrym człowiekiem, który chce zmieniać świat i pomagać innym. Mieszanka wybuchowa. Z tego nie mogło wyniknąć nic innego, jak niewiarygodne, wręcz kosmiczne sukcesy. Iwona Guzowska, mistrzyni świata w kickboxingu, boksie zawodowym, miłośniczka biegania i triatlonu\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Bez_ograniczen-ebookRO/p84641i99971" target="_blank" title="Bez ograniczeń [Chrissie Wellington] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bez ograniczeń [Chrissie Wellington] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Złomowanie aut Pszczyna - Auto Kurek\nStrona główna » Usługi » Złomowanie aut Pszczyna\nZłomowanie aut Pszczyna to usługa kierowana do wszystkich właścicieli pojazdów osobowych, dostawczych, ciężarowych, a nawet autobusów. Nasz auto szrot zajmie się każdym z nich. Co ważne, kasacja samochodów obejmuje pojazdy powypadkowe, zniszczone w pożarze czy popowodziowe. Postaw na nas, szczególnie że cena złomowania samochodu jest zerowa – to my wypłacimy Ci gotówkę za każdy kilogram wraku!\nAuto szrot Pszczyna- kasacja pojazdów – Auto Kurek\nAuto złom Auto-Kurek działa na rynku od wielu lat. Nasz szrot czynny jest całą dobę przez 7 dni w tygodniu. Kasacja pojazdów w Pszczynie to nasza pasja i misja, możesz liczyć na fachowe podejście do współpracy. Co ważne, demontaż samochodów to usługa przyjazna środowisku. Chcemy zaznaczyć, że własnym transportem i to za darmo przyjedziemy po zniszczony pojazd, nie musisz się tym martwić.\nMasz samochód, którym nie da się już jeździć i chciałbyś się go pozbyć? W takim razie zachęcamy do kontaktu telefonicznego, chętnie przyjmiemy Twój wóz. Wystarczy, że zadzwonisz do nas na jeden z tych numerów: 660 637 702 oraz 692 443 443, a sami przyjedziemy po auto lub umówimy się na dogodny dla Ciebie termin, kiedy to Ty przywieziesz go do nas.\nAuto szrot Pszczyna działa od lat, w tym czasie zezłomowaliśmy setki aut. Zawsze legalnie, sprawnie i według przepisów. Nie inaczej będzie w przypadku Twojego samochodu. Dlatego też będziemy potrzebowali kilku informacji na jego temat, aby go zweryfikować, między innymi numer VIN.\nOstatni etap współpracy jest bez dwóch zdań najprzyjemniejszy. To wtedy otrzymasz od nas zapłatę za zezłomowane auto. Chcemy zaznaczyć, że ostateczna kwota będzie uzależniona od tego, ile ważył samochód. Naturalnie oddanie w nasze ręce ciężarówki będzie bardziej opłacalne od zezłomowania auta miejskiego. Mimo wszystko zawsze wygrywasz, pozbywasz się pojazdu i jeszcze zarabiasz!\nusługi świadczone 24 godziny na dobę,\nszybka wycena i złomowanie samochodów,\nwłasny i darmowy transport w okolicach Pszczyny,\nzapłata za każdy kilogram zezłomowanego pojazdu.\nZłomowanie aut Pszczyna – postaw na Auto Kurek\nKasacja aut w Pszczynie i okolicach to usługa kierowana do wszystkich, którzy chcą pozbyć się wraku z podjazdu. Chcemy zaznaczyć, że w ten sposób nie tylko zwolni się miejsce, ale również zyskasz dodatkową gotówkę. Demontaż samochodu, jakim zajmiemy się po zakończeniu z Tobą współpracy, pozwoli nam na nowo wykorzystać niektóre części auta. Usuniemy jednocześnie płyny eksploatacyjne niebezpieczne dla środowiska naturalnego oraz człowieka. Zadbamy o to, aby wszystko, co może zostać przetworzone, trafiło do zakładów za to odpowiedzialnych. Współpracujemy również z rafineriami i hutami żelaza, gdzie trafiają płyny i elementy metalowe. Wybierz nasz auto szrot i zadbaj o naturę, a my odwdzięczymy Ci się zapłatą za każdy kilogram wraku, zachęcamy do kontaktu! Jeśli masz auto używane i chcesz je sprzedać, również skontaktuj się z nami!\nAuto szrot w Pszczynie chętnie przyjmie każdy pojazd do zezłomowania. Przede wszystkim nie ma znaczenia jego stan techniczny. Co więcej, możesz oddać w nasze ręce samochód osobowy, dostawczy, ale również ciężarowy – to także nie będzie miało znaczenia. Zachęcamy więc do skorzystania z naszych usług.\nDecydując się na zezłomowanie samochodu na naszym auto złomie w Pszczynie, musisz pamiętać o tym, aby przygotować kilka ważnych dokumentów. Przede wszystkim dowód rejestracyjny pojazdu, kartę pojazdu, jeśli istnieje oraz własny dowód osobisty. Po więcej informacji na ten temat zapraszamy do przeczytania naszego poradnika.\nDziałamy na rynku od lat, zawsze w pełni legalnie. Świadczymy usługi, po których nasi klienci otrzymują zaświadczenie o zezłomowaniu auta. Gdy otrzymasz od nas ten dokument, przyjdzie czas na odwiedziny Wydziału Komunikacji. Masz 30 dni na to, aby wyrejestrować samochód.\nZłomowanie aut Pszczyna i okolice


Zapraszamy Was na nowe webinarium - Jak przygotować się do ciąży z pomocą medycyny chińskiej.\nTemat długowieczności przez wiele wieków był tematem wiodącym w starożytnych Chinach. Chińczycy do perfekcji opracowali zalecenia, które miały na celu zapewnić nie tylko długie życie, ale również życie w jak najlepszej kondycji.\nStąd też interesowano się bardzo tym w jaki sposób rodzice mogą przygotować się do poczęcia swoich dzieci, aby przekazać im wszystko co najlepsze.\nI wydawać by się mogło, że brzmi to wspaniale, ale co tak naprawdę ma wspólnego ze współczesnością?\nA ma i to wiele. W obecnych czasach wiele par ma problem z poczęciem dziecka. Widzimy również, że mimo ogromnego rozwoju medycyny zachodniej wciąż w wielu przypadkach jesteśmy bezradni.\nI właśnie w tym momencie przychodzą nam z pomocą terapie naturalne z medycyną chińską na czele. Bardzo mocno zaznacza się trend, gdzie wiele klinik leczących niepłodność oferuje zabiegi akupunktury czy dietetycy włączają w swe zalecenia preparaty na bazie ziół chińskich.\nNaprawdę warto pochylić się nad wielowiekową tradycją i zaczerpnąć z niej inspiracje, które przynoszą efekty. Dlatego chciałbym na tym spotkaniu zaprezentować w jaki sposób najlepiej przygotować się do ciąży. Będę bazować na wiedzy medycyny chińskiej i innych terapii naturalnych, ale postaram się (w miarę możliwości czasowych) poszerzyć prezentowane informacje o wiedzę z zakresu medycyny funkcjonalnej, aby każdy z uczestników posiadł jak najszersze spojrzenie na tak ważny temat.\nRating: 4.5 / 5 z 38 rating


Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki - ProfesjonalneBiznesplany.pl\nStrona główna / Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki\nProfesjonalny Biznesplan Domu Opieki zawiera wszystkie potrzebne elementy poczynając od prognoz finansowych, przechodząc przez badanie rynku, a kończąc na sugestywnej treści. Został stworzony na potrzeby przedsiębiorców, którzy chcą szybko rozwinąć swoją firmę, niezależnie od tego, czy dopiero rozpoczynają działalność, czy też prowadzą ją już od dłuższego czasu. Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki zawiera szczegółowy opis zyskownej działalności przedsiębiorstwa oraz kroków, które należy poczynić, aby było to możliwe do osiągnięcia.\nAby pomóc Ci w zyskownym działaniu na rynku przygotowaliśmy specjalnie dla Ciebie: Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki.\nGotowy Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki to więcej niż dokument pokazujący, co dokładnie zrobić, oraz jak to zrobić, aby odnieść sukces. Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki to Twoje narzędzie nawigacyjne. Wyobraź sobie, że Twój biznes to statek, który płynie po nieznanych wodach. Jeśli nie będziesz miał planu zgubisz się i nie odnajdziesz drogi do celu lub co gorsza rozbijesz się na skałach.\nProfesjonalny Biznesplan Domu Opieki to przewodnik dla osób, które chcę osiągać to, co udało się do tej pory tylko nielicznym. Dzięki niemu dowiesz się, jakie działania biznesowe podjąć, aby zdobyć nowych klientów w sposób, w który sami będą chcieli polecać Cię swoim znajomym.\nPrzygotowany Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki jest przykładem tego jak powinien wyglądać skuteczny i profesjonalny biznesplan.\nKażdy Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki jest w dniu zakupu dostosowywany do aktualnej sytuacji rynkowej, a zaplanowane w nim działania przyczynią się do odniesienia sukcesu firmy oraz osoby, która z niego skorzysta w momencie zakupu.\nGotowy Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki jest dostosowywany od 3 do 5 dni roboczych, w zależności od zakresu zmian jakie muszą zostać wykonane w dokumentach w związku z aktualnie panującą sytuacją i trendami na rynku Twojego biznesu.\nProfesjonalny Biznesplan Domu Opieki zawiera plan marketingowy, który jest jasnym i prostym zestawieniem głównych trendów rynkowych, najważniejszych docelowych segmentów rynku i ich wymagań w zakresie dostarczanej wartości oraz zamierzonych sposobów nadania ofercie firmy większej wartości niż proponowane przez konkurentów.\nProfesjonalny Biznesplan Domu Opieki powstał w oparciu o analizę kilkudziesięciu firm działających na tym rynku w Polsce oraz szereg rozmów z przedsiębiorcami oraz z ich klientami. Podczas jego przygotowywania zapoznaliśmy się z specyfiką pracy oraz szeregiem błędów popełnianych zarówno przez początkujących, jak również przez doświadczonych właścicieli firm.\nDodatkowo przy tworzeniu Profesjonalnego Biznesplanu Domu Opieki zostały wykorzystane wyniki badań dotyczących konkretnego rynku, na którym działa firma oraz grup osób składających się na najlepszych klientów w branży. Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki zawiera ich dokładną analizę, przedstawia cechy, jakie powinna posiadać skierowana do nich oferta oraz pokazuje, jakie działania musisz podjąć, aby dotrzeć do Twoich najlepszych klientów.\nW Profesjonalnym Biznesplanie Domu Opieki znajdziesz praktyczne wskazówki dotyczące każdego z rekomendowanych działań biznesowych oraz dodatkowo dokładny opis każdego z nich. Dzięki niemu uda Ci się wykorzystać niewidoczne szanse, jakie daje rynek na którym działasz. Sprawisz, że klienci sami będą kontaktować się z Tobą i kupować od Ciebie. Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki jest przeznaczony zarówno dla osób planujących rozpocząć własną działalność, jak też dla tych, którzy już taką działalność prowadzą potrzebują biznesplanu dzięki któremu znacznie zwiększą osiągane przychody.\nNapisz pierwszą opinię o “Profesjonalny Biznesplan Domu Opieki” Anuluj pisanie odpowiedzi


Ulgi w opłatach za przedszkola dla rodzin wielodzietnych z Lublina | Lublin Nasze Miasto\nUlgi w opłatach za…\nUlgi w opłatach za przedszkola dla rodzin wielodzietnych z Lublina\nredakcja 24 września 2012, 15:00\nZa niecały miesiąc okaże się, jakie zniżki w opłatach za ... Magda Korgól / Archiwum\nZa niecały miesiąc okaże się, jakie zniżki w opłatach za przedszkola dostaną rodziny wielodzietne. Prezydent miasta skierował już do Rady Miasta projekt uchwały wprowadzającej takie ulgi.\nJego treść jest jednak odmienna od tego, co w czwartek zapowiadała rzeczniczka prezydenta. Projekt przewiduje jeszcze większe wsparcie dla rodzin, niż to, o którym była mowa w czwartek. Do ulg mieliby być uprawnieni rodzice mający na utrzymaniu troje lub więcej dzieci w wieku do 18 lat, lub do 25 lat gdy dziecko uczy się lub studiuje.\nZniżka na jedno dziecko uczęszczające do miejskiego przedszkola wynosiłaby 20 proc. Jeśli rodzice posyłają dwoje dzieci, to na pierwsze mieliby 20 proc. zniżki, a na drugie 80 proc. (w czwartek Ratusz mówił o 40 proc.). Trzecie i każde kolejne dziecko miałoby być zwolnione z opłat (wcześniej Ratusz mówił o zwolnieniu tylko od czwartego dziecka wzwyż, zaś na trzecie o 60-procentowej zniżce).\nZniżki dotyczyłyby opłat za pobyt dziecka przekraczający pięciogodzinną, bezpłatną podstawę. Miałyby obowiązywać od 1 stycznia. Do 20 proc. ulgi byłoby uprawnionych 1014 dzieci, do ulgi 80 proc. – 235 dzieci, zaś 24 dzieci byłoby zwolnione z opłat. O swoim projekcie (ale z mniejszymi ulgami) Ratusz poinformował po tym, jak swoją propozycję zniżek przedstawili radni PiS. Mówili o 75 proc. zniżce za drugie dziecko i całkowitym zwolnieniu z opłat za trzecie i każde kolejne dziecko w miejskim przedszkolu. Radni PiS wyjaśniali, że prezydent już wcześniej zapowiedział projekt systemu ulg, ale do tej pory go nie przedstawił, dlatego opracowali własną propozycję.\nLublin: Nowe przedszkole może powstać przy ul. Onyksowej\nUl. Wolska: Trwają prace przy budowie żłobka i przedszkola


GKS Jastrzębie przegrywa w meczu na szczycie - Dziennik Sport\n14 kwietnia 2018 27 lipca 2020 Mateusz Wojciechowski\tGKS 1962 Jastrzębie, II liga, MKS Kluczbork, piłka nożna, ROW 1964 Rybnik\nCo ciekawe oba zespoły notują passę meczów bez remisu. Gospodarze zanotowali czternasty taki mecz, z kolei goście dziewiąty. Pierwszą bramkę zdobył po solowej akcji Krystian Sanocki, który na szesnastym metrze minął jednego z rywali, a następnie potężnym strzałem umieścił piłkę pod poprzeczką. Piłkarze Jastrzębia przeważali, jednak pierwszy atak przyjezdnych po zmianie stron od razu udało się strzelić bramkę. Po zagraniu w pole karne od Krystiana Sanockiego futbolówkę z narożnika pola bramkowego do bramki skierował Robert Janicki!\nZ kolei piłkarze ROW-u Rybnik pokonali najsłabszą drużynę w tabeli 2:1. Tym samym zespół z Legionowa nie zwyciężył od dwunastu spotkań.\nPo dwóch porażkach zwycięstwo odnieśli piłkarze z Kluczborka, którzy pokonali przed własną publicznością Siarkę Tarnobrzeg 1:0.\n0:1 Sanocki, 35 min\n0:2 Janiki, 67 min\n1:0 Brychlik, 9 min\n1:1 Leleno, 39 min\n2:1 Spratek, 43 min\n1:0 Nitkiewicz, 54 min\n← Zagłębie wygrywa na trudnym terenie!\nPiłkarki Ruchu Chorzów przegrały po walce →\nGórnik Zabrze. Ta ziemia służy snajperom\n13 czerwca 2022 12 czerwca 2022 Michał Zichlarz\n19 lutego 2021 19 lutego 2021 Piotr Tubacki