Hotel Chail Residency 2.5* (Chail, Indie) — Opinie o hotelach - TripAdvisor\nHotel Chail Residency 2.5*\nKandaghat Chail Road, Chail 173217, Indie Udogodnienia hotelu\nMiejsce nr 7 wśród 10 hoteli w Chail\nNajpierw angielski Najpierw j. polski Dowolne sandschd\n“Przeciętne miejsce, wymaga liftingu”\nTak Nie Najlepszą rzeczą w tym hotelu jest jego lokalizacja, pokoje, które otwierają się na dolinę mają wspaniałe widoki, a można dojechać ponieważ znajduje się przy głównej drodze Chail. Ponadto, hotel położony jest z dala od miasta, dlatego też okolica nie są zatłoczone. Pokoje są duże, ale bardzo wymagają renowacji. Meble rozpada się i zasłony i kanapy są brudne i zakurzone. Największym...\n“Na pewno nie spełnia oczekiwania”\nTak Nie Biorąc pod uwagę rodzaj ocena można zobaczyć na tej stronie, można się spodziewać to magiczne miejsce. Chail Residency jest zdecydowanie nie jest to magiczne miejsce. Byłem w tym ośrodku na dwa dni w czerwcu 2012 roku. Pokój był przestronny, ale w łazience był brudny i lazience smierdzialo w pierwszym dniu. Personel jest bardzo uprzejmy. Jednak trudno znieść jeśli wiele osób...\nTak Nie Chail jest piękne miejsce. Ludzie, którzy kocha naturalne piękno na pewno jak to miejsce. Rozmowy o Chail Residency jego jak w domu. Jedzenie jest wspaniale. Wujek w recepcji jest po prostu wspaniała. On robi u zakochał się w domu.\nTak Nie Zatrzymałem się tu z żoną i Dzieckiem na 2 dni. Bardzo schludnie i czysto. Domową atmosferę. Znajdziesz to, że jest jak ci pobyt w domu. Będą służyć ci wszystko, czego potrzeba. Wystarczy zadzwonić Pan Malik (kierownik hotelu), a on będzie w jest mile widziany voiceIts niewielki hotel. Uciął zadbał o nas nawet wtedy, gdy poszliśmy na poranny spacer. jest to...\n“Idealne miejsce na pobyt i zwiedzanie ponownie”\nTak Nie Zatrzymałem się tu z żoną i Dzieckiem na 18. sierpnia przez 2 dni. Pierwsza rzecz chciałbym wspomnieć jest to, że ten hotel nie jest w ogóle komercyjnych. Znajdziesz to, że jest jak ci pobyt w domu. Będą służyć ci wszystko, czego potrzeba. Trzeba tylko zadzwoń Pan Malik (kierownik hotelu), a on będzie w jest mile widziany głos będzie powiedzieć OK...\nRecenzje w 3 miastach “Świetna obsługa, doskonałe kierownictwo”\nTak Nie Byłem tam na 3 lipca na kilka dni, a zrobiłam kilka specjalne prośby z moją rezerwację. Kierownictwo zapewnił, że wszystko jest możliwe z w ich zasięg było zrobić, aby przyjąć moje prośby. To był wspaniały pobyt w hotelu. Proste, a jednocześnie pyszne jedzenie, świetne non natrętny obsługa. Ogółem udany pobyt. Oby tak dalej. Dzięki cały zespół, w tym właściciel hotelu...\n“Dobre Jedzenie i pracownicy”\nTak Nie Byłam w tym hotelu w czerwcu 2012 roku. Zarezerwowałem ten hotel w oparciu o opinie na TripAdvisor. Teraz, mogę powiedzieć, że spośród wszystkich dostępnych hotele to jest przyzwoity wybór. Mimo, że to jest stary obiekt, który wymaga remontu. Ale na pewno Jedzenie jest najlepszą częścią tego hotelu pakiet, nie ma zbyt wiele opcji dostępnych w Chail na jedzenie.\nChail — zobacz kolejne recenzje (2), których autorem jest greatps jashan_pau\nTak Nie Jest to jeden z najlepszych hoteli, w jakich byłem. i o wiele bardziej jeśli wziąć pod uwagę jego stawek. Kierownik Mr Malik jest to miły, bardzo pracowity człowiek z-jak zawsze-w-Państwa-serwis "postawę. Wystarczy zapytać ich o wszystko, a on będzie bardziej niż szczęśliwi, że ci służyć. I jedzenie tutaj jest tak niesamowita, że nigdy nie myślałem o jedzeniu nigdzie indziej. Oni...\nTak Nie Moja żona i ja zatrzymaliśmy się w tej posiadłości na noc w drodze do Shimla.\nZarezerwowaliśmy pokój super deluxe i widok z balkonu byl niesamowity.\nRzeczy, które lubiliśmy:\n1. Miła lokalizacja-z dala od zgiełku życia miasta\n2. Duze, czyste pokoje, wszystkie udogodnienia-byliśmy zaskoczeni, że do takich dobrze wyposażony hotel w małym mieście jak Chail\n3. Bardzo przyjazny personel-wyróżnienie do getntlemean...\n“Przyjemne doświadczenie i bardzo domową atmosferę”\nTak Nie Mieszkaliśmy w tym hotelu na jedna noc. Mieliśmy zarezerwowane pokoje typu deluxe 301 i 302. Oba pokoje są bardzo czyste i przestronne. Widok z balkonu były niesamowite od obu pokojach specjalnie na zachód słońca. Mieliśmy również pod opieką obiad i śniadanie tutaj. Obsługa była doskonała, ponadto jakość żywności była bardzo dobra. Ja naprawdę chciałbym wspomnieć o facet w recepcji hotelu....\nElastyczne daty? Hotel Chail Residency — sprawdź inne terminy Wybierz daty\nŚwietna oferta podobnego hotelu Hotel Grand Sunset Chail, Himachal Pradesh 60 recenzji Nadal szukasz hotelu? Chail — wysoko oceniane hotele w tym miejscu lub jego okolicy\nByłeś(-aś) w Hotel Chail Residency? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nHotel Chail Residency — dodatkowe informacje\nAdres: Kandaghat Chail Road, Chail 173217, Indie Region:\nStyl hotelu: Miejsce nr 7 wśród 10 hoteli w Chail\n65 zł - 98 zł\nTripAdvisor jest dumnym partnerem firm Hotels.com, Expedia, Agoda, Venere i Tingo, dzięki czemu możesz dokonywać rezerwacji w następującym hotelu bez obaw: Hotel Chail Residency. Co miesiąc pomagamy milionom podróżnych w wyszukiwaniu najlepszych hoteli na podróże w celach wypoczynkowych i biznesowych. Zawsze oferujemy najkorzystniejsze zniżki i oferty specjalne.\nWłaściciele: A jak Twoim zdaniem przedstawia się sytuacja? Jeśli jesteś właścicielem lub zarządzasz obiektem Hotel Chail Residency, teraz możesz się zarejestrować, aby skorzystać z bezpłatnych narzędzi w celu uatrakcyjnienia ogłoszenia, zachęcenia gości do pisania recenzji lub napisania odpowiedzi na już przesłane opinie. Zarządzaj listą Powiązane hotele... Tarika's Jungal Retreat\n60 recenzji ABS:HotelCheckRates-d735250?&src=Hotel_Review&fromServlet=Hotel_Review&Action=QC_AlsoViewedAboveFold\nChail, Himachal Pradesh Więcej Kasauli Castle\n330 recenzji ABS:HotelCheckRates-d582837?&src=Hotel_Review&fromServlet=Hotel_Review&Action=QC_AlsoViewedAboveFold\n8 recenzji ABS:HotelCheckRates-d2259180?&src=Hotel_Review&fromServlet=Hotel_Review&Action=QC_AlsoViewedAboveFold\nChail, Himachal Pradesh Mniej Call now to book: 1-800-45-HOTEL from hotels.com\nChail — bezpłatny przewodnik Pobierz przewodnik opisujący najlepsze hotele, restauracje i atrakcje Zdjęcia Hotel Chail Residency (Zdjęcia podróżnych (56)) Chail — hotele w pobliżu\nTirat Bat Sheva, Jerusalem\nGild Hall - A Thompson Hotel, New York City\n4.0 z 5, Liczba recenzji: 461 Najnowsza recenzja 17 maj 2013\nAlla Tours, Sankt Petersburg\n5.0 z 5, Liczba recenzji: 327 Restauracje\n4.5 z 5, Liczba recenzji: 9 Pokaż najniższą cenę za ten hotel. (Dostępne w Hotels.com, Expedia.com, Agoda.com i innych serwisach (2))\nTripAdvisor — informacje® Serwis TripAdvisor™ zapewnia recenzje, artykuły, rekomendacje i opinie na temat Hotel Chail Residency 2.5*, Chail.


Krzyżacy Tom II - Henryk Sienkiewicz - Streszczenie.com.pl\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział I\nGdy Jurand przekroczył bramę nie wiedział gdzie się ma dalej udać. W końcu skierował się w stronę największych drzwi. Zaraz też drzwi te otworzyły się i stanął w nich młodzianek, który powiedział że komtur kazał mu go prowadzić. Doszli do sali na pierwszym piętrze gdzie Jurand został sam, a przynajmniej tak mu się zdawało. W sali panował półmrok i dopiero gdy jego oczy przyzwyczaiły się na jej końcu zobaczył stół za którym siedzieli rycerze a dalej za nimi uzbrojeni knechci. Za stołem siedzieli Danveld pośrodku, Zygfryd de Löwe, Gotfryd i Rotgier i spoglądali na swojego wroga z pogardą, którą zawsze mieli w sercach dla słabszych i pokonanych. Zebrało się też tam wiele osób, których przygoniła tu ciekawość i wszyscy zaczęli drwić i naśmiewać się z Mazura, łącznie z komturem, któremu się to spodobało. W końcu Jurand, będąc u kresu wytrzymałości krzyknął głośno żeby przekrzyczeć gwar – “Oddajcie mi dziecko jak żeście obiecali”. Danveld odpowiedział, że skoro obiecał to tak się stanie i dziewka, którą odbili zbójom a także Jurand odzyskają wolność. Zdziwili się na te słowa wszyscy a także rycerz ze Spychowa, który już pogodził się z tym, że jego ofiara pójdzie na marne i nie będzie on w stanie wyratować Danusi. Komtur posłał giermka aby przyprowadził dziewkę i po chwili na sali ktoś krzyknął, że ją prowadzą. Jurand ruszył na jej spotkanie ale gdy ją ujrzał stanął jak wryty i krzyknął, że to nie jego dziecko. Przed nim stała niedojda, którą Krzyżacy przedstawiali jako jego córkę. Cała sala wybuchła śmiechem. Jurand, w którego oczach rozpoznać można było szaleństwo począł błagać komtura o dotrzymanie obietnicy i nie łamanie przyrzeczeń i zgięty w pół począł zbliżać się do niego. Ten oburzony na jego zarzuty sam podszedł do niego i szepnął mu na ucho, że jeżeli mu ją odda to chyba z jego bękartem. W tej chwili potężne ręce Juranda schwyciły jego ciało i uderzyły nim z taką siłą o kamienną posadzkę, że jego mózg obryzgał najbliżej stojących. Sam Jurand jak rozwścieczony buchaj rzucił się do ściany gdzie wisiały zbroje i broń, pochwycił dwuręczny, wielki miecz i począł siec oniemiałych Niemców, którzy nie pomyśleli nawet o tym żeby się bronić. Upokorzenia, hańba i zdrady, które spotkały rycerza ze Spychowa ze strony Krzyżaków znalazły teraz swoje ujście i spotęgowały i tak wielką siłę tego męża. Nie było sposobu aby go powstrzymać a sala zalana była krwią i pokryta ciałami. A Jurand szalał z wielkim mieczem i nie baczył na żadne niebezpieczeństwo wycinając wszystkich, którzy stanęli mu na drodze. W końcu wszyscy schronili się na galerii i stamtąd poczęli razić go różnymi pociskami, a po chwili otworzyły się główne drzwi przez które wpadli knechci uzbrojeni w różnego rodzaju broń. Jurand rzucił się na nich i w sali znowu rozbrzmiał szczęk broni i jęk mordowanych mężów.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział II\nWieczorem, w tej samej sali, w której szalał Jurand, siedzieli Zygfryd de Löwe, brat Rotgier, de Bergow i dwóch młodzieńców, którzy niedługo mieli przywdziać płaszcze zakonne. Jurand natomiast leżał spętany siecią w lochu, ponieważ tylko ten sposób okazał się skuteczny aby okiełznać jego furię. Bracia naradzali się co począć w zaistniałej sytuacji. Postanowiono, że de Bergow pojedzie do Malborga do mistrza i opowie mu co widział. Po tym ustaleniu Zygfryd pożegnał się z nim chcąc zostać sam z bratem Rotgierem. Odprawił też dwóch młodzieńców. Gdy zostali sami ustalili, że Zygfryd zabierze Danusię ze sobą do Insburka i uczyni z nią to, czego dobro Zakonu wymagać będzie, a Rotgier pojedzie na dwór księcia Janusza przedstawić mu co zaszło w Szczytnie i ponownie poskarżyć się na Juranda. Rotgier zapytał jeszcze co się stanie gdy Jurand wyżyje i na wolność wyjdzie, ale Zygfryd odpowiedział, że choćby wolność odzyskał to nie wypowie złego słowa na Zakon.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział III\nWieści o tym co zaszło w Szczytnie przybyły do Warszawy przed posłem Krzyżackim zwielokrotnione przez plotkę. Mówiono, że Jurand samotrzeć ze swoimi ludźmi wpadł do zamku szczytnieńskiego, wyciął załogę i dopiero po dwudniowym oblężeniu, zebrane szybko siły zdołały odbić zamek. W końcu jednak na dwór książęcy przybył rycerz zakonny, którego relacji oczekiwano z niecierpliwością. Krzyżak przedstawił całe zdarzenie tak jak ustalił to z komturem z Insburka, a wszyscy zaczęli zadawać mu pytania i niedowierzać w jego wersję. Jednak Krzyżak zapytał czy sam Jurand posądzał ich o to porwanie, na co wszyscy musieli odpowiedzieć, że nie. Teraz Rotgier tryumfował i zażądał od księcia zadośćuczynienia, którym miał być sam Spychów. Jednak książę oburzył się na taką propozycję i oczywiście odmówił zarzucając zakonnikom chciwość nad miarę. Odezwał się też Mikołaj z Długolasu, który stwierdził, że więcej Krzyżakom o korzyści chodzi w tej sprawie niż o cześć. Na co Rotgier odpowiedział, że gotów jest krwią własną bronić czci Zakonu i że kto by śmiał, wbrew słowom samego Juranda, oskarżać Zakon o udział w porwaniu jego córki, niech podniesie rękawicę i zda się na sąd Boży. To mówiąc rzucił przed siebie rękawicę. Jednak żaden z rycerzy mazowieckich nie śmiał podjąć wyzwania, wiedząc o tym, że sam pan Spychowa nie posądzał Krzyżaków o to porwanie. W końcu jednak do jego uszu dobiegł głos “Jam ci jest” i z tłumu wyszedł Zbyszko i rzucił swoją rękawicę prosto w twarz Rotgiera.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział IV\nWszyscy obawiali się o Zbyszka, ponieważ wydawało się im że prawda przy Krzyżaku stoi. Wezwał go też sam książę, zaniepokojony z tego samego powodu i wypytywał, czy pewny jest swoich racji. Zbyszko opowiedział wypadki spychowskie i powiedział, że nie wie nic na pewno, ale Krzyżacy to łgarze i psubraty i zdania swojego nie zmieni.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział V\nPojedynek miał odbyć się na podwórcu zamkowym, na którym z tego powodu udeptano śnieg i rozsypano popiół. Rankiem na polu walki zjawili się rycerze i ich giermkowie Hlawa i von Krist. Na znak dany trąbą Czech z impetem rzucił się na przeciwnika, Zbyszko i Rotgier z większą rozwagą zaczęli zbliżać się do siebie. Pierwszy uporał się ze swoim przeciwnikiem Hlawa, który górował nad nim siłą i zręcznością. Natomiast siły rycerzy były wyrównane. Za Zbyszkiem przemawiała siła i sprawność, za Rotgierem natomiast doświadczenie i ćwiczenia rycerskie. Walka przedłużała się, ale w końcu Krzyżak zaczął słabnąć a gdy przyglądający się walce zaczęli krzyczeć do Zbyszka żeby bił w niego! Za Danuśkę!, wpadł on w bitewny szał i szybko skończył walkę odwalając rycerzowi zakonnemu ramię prawie aż do biodra. Poprowadzono zasapanego Zbyszka do księcia, który przeniósł się do ciepłej izby, tam pogratulował mu zwycięstwa i wziął wszystkich na świadków, również pana de Lorche, że walka odbyła się zgodnie z prawami rycerskimi i boskimi. Zbyszko nie był jednak radosny, co zauważyła księżna, ponieważ śmierć Rotgiera nie wróciła mu Danusi. Postanowił on, że wyruszy do Malborga i gdzie tylko będzie musiał żeby ją znaleźć.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział VI\nNastępnego dnia wieczorem odbyła się narada, w której udział wzięli książę, Mikołaj z Długolasu, Zbyszko i de Lorche. Ustalono, że Zbyszko pojedzie do Malborga razem z panem de Lorche, a książę da im listy do wielkiego mistrza z prośbą o wszelką pomoc. Wyruszyli też rankiem w stronę Spychowa. Gdy tam dotarli zastali gotowość bojową, ponieważ wszyscy spodziewali się, że Zbyszko poprowadzi ich na ratunek swojemu panu. Zasmucili się gdy się okazało, że tylko z małym pocztem i panem de Lorche wyruszy on do Malborga nie walczyć o Juranda ale na skargę. Nie mógł również zabrać Głowacza, który oskarżony był przez Krzyżaków o zabójstwo de Fourcy’ego. Postanowił też go wysłać z listem do Bogdańca opisującym wszystkie wydarzenia od czasu jego wyjazdu. Przed wyjazdem Zbyszko postanowił odpocząć jedną noc w Spychowie aby nabrać sił po ostatnich przejściach. Wieczorem, przed snem przyszedł do niego Sanderus, który powiedział, że jeżeli Zbyszko da mu jakiś trzos, to pójdzie do Prus i będzie wypytywał się o Danusię a nuż się czegoś dowie. Młody rycerz, choć w pierwszej chwili chciał go wyrzucić z komnaty, w końcu przystał na to i rzucił mu sporą sakiewkę.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział VII\nZygfryd de Löwe miał już wyjeżdżać do Malborga, gdy przybył goniec od Rotgiera z listem opisującym co się działo na dworze mazowieckim. Rycerz pisał w nim, że jego przyjazd opóźni się kilka dni z powodu wyzwania jakie rzucił rycerzom mazowieckim, które podjął młodzik, mąż Jurandówny. Stary komtur oczekując na wieści spędzał czas na rozmyślaniach co powinni począć z Danusią i Jurandem. Jednak przyjazd Rotgiera opóźniał się i dopiero w piątym dniu przybył orszak a pachołek przyniósł informację, że właśnie go przywieźli. Na tę informację na chwilę zamarło serce starego Krzyżaka. Rotgiera zaniesiono do kaplicy a on siedział w izbie do północy jakby odrętwiały. W końcu wezwał pachołka i kazał przynieść kociołek z węglami i czekać aż wróci. Sam udał się do kaplicy do swojego synaczka, jak mówił o Rotgierze i obiecał mu, że uraduje jeszcze duszę jego, po czym wstał i wyszedł. W sali czekał na niego Diederich, krępy człowiek do czarnej roboty. Zygfryd rozkazał mu prowadzić do Juranda. Gdy tam dotarli stary Krzyżak rozkazał katu, aby wypalił mu jedyne oko, następnie powiedział, że ponieważ przyrzeczono mu że wyjdzie wolno to tak się stanie ale język, którym szczekał przeciw Zakonowi zostanie mu odjęty. Diererich znowu wziął się do pracy i odjął Jurandowi język, a ten podobnie jak podczas wypalania oka nie wydał z siebie dźwięku. To nie był jednak koniec, Zygfryd powiedział że obiecał Rotgierowi włożyć do trumny jego prawą dłoń i kat znowu pochylił się na Jurandem. Zygfryd udał się z powrotem do kaplicy przynosząc prawicę Jurandową i włożył ją do trumny obok nóg Krzyżaka. Później udał się do wieży z zamiarem dokonania jeszcze tej nocy kolejnego odrażającego czynu, ale gdy wstąpił na schody najpierw usłyszał jakoby sapanie człowieka lub zwierzęcia a następnie ktoś popchnął go z wielką siłą tak że spadł on ze schodów i wypadł przez otwarte drzwi na dziedziniec. Tak leżącego i zemdlonego znalazł dopiero halabardnik.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział VIII\nGłowacz dotarł do Bogdańca dopiero na wiosnę. Bo chociaż wyruszył w lutym to przez odwilż, która nastąpiła niespodziewanie drogi stały się nieprzejezdne. Prowadził ze sobą orszak, który Zbyszko zdobył na Rotgierze, a teraz wysłał go w darze wraz z ludźmi Maćkowi. W końcu gdy dojechał wiele czasu spędził na opowiadaniu Maćkowi o wydarzeniach poprzednich miesięcy, a starym rycerzem targały uczucia to radości, to zawodu, ale słuchał chciwie. Okazało się też, że w tym czasie Jagienka została sierotą, co bardzo zmartwiło Czecha. Stało się to gdy Zych wybrał się wraz z opatem w odwiedziny na Śląsk i tam sam stracił życie ugodzony w tchawicę zbójecką strzałą. Opat zaś, ciężko uderzony w głowę tracił co chwilę przytomność i świadomość. Jagienka została sama i dowiedziawszy się, że Hlawa przyjechał do Bogdańca ze znacznym pocztem i nie ma wśród nich Zbyszka ruszyła pędem i wpadła do dworu wołając od wejścia co ze Zbyszkiem. Ale Maćko uspokoił ją że wszystko w porządku i nie ma się o co martwić. Następnie począł opowiadać jej o tym co usłyszał od Hlawy a ona słuchała cicha i zasmucona, choć Maćko podkreślał, że Danusia już jest stracona. Na koniec pożegnała się i ruszyła w drogę powrotną. Ruszył też z nią Hlawa a Maćko gdy został sam postanowił ruszać za Zbyszkiem.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział IX\nMaćko szykował się do drogi a Jagienka nie pokazywała się w Bogdańcu przez kilka dni. Spotkali się dopiero w drodze do Krześni w niedzielę. Jagienka poprosiła starego rycerza o radę co jej teraz czynić wypada gdy zostaje sama a Cztan i Wilk następują na nią okrutnie. W końcu ustalili, że Maćko zabierze ze sobą sierotę i chociaż do opata do Sieradza ją odstawi. Obawiał się on tylko o Bogdaniec, ponieważ był pewien, że Zgorzelice po wyjeździe Jagienki będą bezpieczne. Postanowił rozmówić się z wrogami i w tym celu wybrał się do Brzozowej, siedziby Wilka. Tam, ku zdumieniu starego i młodego Wilka, poprosił o opiekę nad Bogdańcem podczas jego nieobecności ponieważ obawiał się że Cztan, będąc prostakiem, może wyrządzić mu duże szkody. Powiedział również, że Zbyszko z jedną szlachcianką mazowiecką ożenił się i dlatego też musi wyjechać. Słysząc to młody Wilk aż zapłonął widząc przed sobą nowe możliwości i zapewnił Maćka, że będzie mieć Bogdaniec i Zgorzelice w opiece. Na koniec przysięgli na krzyż, rycerską cześć i klejnoty, że tak się stanie i Maćko mógł wracać zadowolony z siebie. Gdy dojechał do domu była już późna noc i zdziwił się bardzo światłem w oknach. Gdy wszedł ośrodka okazało się, że czeka na niego Hlawa z Jaśkiem, bratem Jagienki. Powiedział on, że siostra jego rozmyśliła się i postanowiła jednak zostać w Zgorzelicach, na co Maćko zezłościł się. Wszyscy oprócz starego rycerza buchnęli gromkim śmiechem a Maćko, gdy lepiej przypatrzył się chłopakowi, rozpoznał w nim Jagienkę i sam zaczął się śmiać. Udali się wszyscy w końcu na spoczynek, ponieważ skoro świt wyruszali w długą podróż.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział X\nGdy dotarli do Sieradza, który Jagienka podziwiała z otwartymi ustami, ponieważ nigdy jeszcze nie widziała miasta, okazało się że opat wyjechał niedawno do biskupa płockiego, aby tam dalej się leczyć. Ustalili, że ruszają za opatem do Płocka. Tam też księżna Aleksandra, która między Krzyżakami ma mir okrutny, mogłaby im pomóc w sprawie Zbyszka. Jednak drogi były rozmokłe a rzeki wylały, tak że musieli zatrzymać się przed Łowiczem. Na szczęście Hlawa znalazł smolarzy i jeden z nich zgodził się przeprowadzić ich przez lasy, sobie tylko znanymi drogami.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XI\nWyruszyli rano zagłębiając się w las a wieczorem stanęli w Budach, gdzie mieszkali smolarze. Tam zostali przyjęci gościnnie i mogli przenocować. Następnego ranka wyruszyli w dalszą drogę, która nie okazała się zbyt trudna i już pod wieczór ujrzeli wieże łęczyckie. Tam okazało się, że rzeki tak wezbrały że niemożliwa jest dalsza podróż. Postój w Łęczycy trwał dwa tygodnie i dopiero po tym czasie mogli wyruszyć w dalszą drogę. Nastała w końcu wiosna i jechać było łatwiej, więc po szesnastu dniach stanęli u bram Płocka. Tu Maćko dowiedział się w pałacu biskupim, że opat zmarł niestety przed tygodniem i właśnie dziś odbędzie się jego pogrzeb. Udali się też tam razem z Hlawą i Jagienką. Okazało się, że opat zapisał duże majętności Jagience a rycerzowi z Bogdańca jakoweś bory. Dusza Maćka zapłonęła też nienawiścią, gdy ujrzał kłaniającego się księżnej Aleksandrze Kunona von Lichtenstein. W pierwszej chwili chciał na niego nastąpić i już ruszył w jego stronę, ale opamiętał się i postanowił dowiedzieć się co robi na dworze płockim znienawidzony Krzyżak. Księżna zgodziła się zaznajomić ich, ponieważ Krzyżak nie rozpoznał Maćka, a ten zanim pozwie go na udeptaną ziemię, czego nie mógł uczynić w Płocku ponieważ księżna z gniewem zabroniła mu tego, postanowił go wykorzystać i uzyskać pismo pozwalające mu na bezpieczne poruszanie się po ziemiach krzyżackich. Uzyskał go łatwo przy poparciu księżnej, ale dowiedział się też, że nie ma wielkiego mistrza w Malborgu, więc nie znajdzie tam również Zbyszka. Postanowił jednak nazajutrz ruszać w drogę i zobaczyć co czas pokaże. Postanowili przekroczyć granicę i udać się do Brodnicy i tam zasięgnąć języka o poczcie młodego rycerza i mistrzu, a jeśliby się faktycznie okazało że nie ma go w Malborgu to dalej granicą podążyć do Spychowa. W Brodnicy dowiedzieli się od starego Krzyżaka, który niedawno bywał w Malborgu, że był tam młody rycerz, który potykał się w turnieju z sukcesem i który otrzymawszy żelazne listy od brata mistrza Ulryka von Jungingen ruszył gdzieś we wschodnie strony. Oni też zaraz skierowali się na wschód w stronę Szczytna. Gdy byli już blisko tego zamku ich oczom ukazał się na wzgórku jakaś wielka postać. Gdy podjechali bliżej okazało się, że jest to starzec pozbawiony oczu zamiast których miał dwie czerwone jamy i bez prawej dłoni. W lewej trzymał on kostur i wyszukiwał nim drogę. Po dłuższej rozmowie okazało się, że jest to Jurand ze Spychowa tak potraktowany przez Krzyżaków. Postanowili zawrócić do Spychowa i tam go bezpiecznie odstawić. Gdy tam dotarli wszyscy wybuchli gniewem przeciwko przeklętym Niemcom i chcieli od razu na nich ruszać, ale powstrzymał te zapędy stary rycerz. Dowiedzieli się również, że dwa dni temu był tu Zbyszko i że wyruszył w dalszą drogę nie wiadomo gdzie. Ksiądz Kaleb opowiedział Maćkowi czego się od Zbyszka dowiedział. Był on w Malborgu gdzie potykał się na turnieju z samym bratem komtura, Ulrykiem i ten mocno go pokochał. Gdy dowiedział się o jego niedoli poszedł z nim na skargę do wielkiego mistrza, a ten kazał komturowi szczytnieńskiemu wypuścić wszystkich więźniów i posłał ze Zbyszkiem urzędnika do tego zamku. Nie znaleźli tam jednak ani Danusi ani Juranda a sam Zygfryd pociągnął na wschód na wojnę z Litwą. Pojechał też za nim Zbyszko i zapowiedział, że dotąd nie wróci aż go dosięgnie. Maćko rozważając wszystko co usłyszał postanowił pojechać jednak do Szczytna aby porozmawiać z tamtejszym księdzem, który o wszystkich sprawach dużo wiedział i o którym ludzie dobrze powiadali.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XII\nJurand obudził się z długiego snu przy księdzu Kalebie, który począł z nim rozmawiać. Pan Spychowa mógł jedynie porozumiewać się na migi i nie zawsze mogli się dogadać. W końcu do izby weszli wszyscy z załogi Spychowa i zaofiarowali się, że pójdą na Szczytno szukać pomsty i utoczyć Krzyżackiej krwi. Ale Jurand zdjął krzyż ze ściany i podniósł go wysoko przed wszystkimi. Zrozumieli oni, że odmieniła się dusza ich pana i Bogu on pozostawia pomstę. Wszyscy wyszli z izby nieco zawiedzeni, a pozostali w niej ksiądz, Tolima i Jagienka, która przyszła zobaczyć co się dzieje. Zaczęła też ona opowiadać Jurandowi jeszcze raz jak go spotkali i jakim sposobem przywieźli go do Spychowa. Odtąd rozmawiali często i dzięki temu Jagienka coraz lepiej rozumiała Juranda. Tak płynął im czas w oczekiwaniu na powrót Maćka, którego nieobecność przedłużała się. Aż na szósty dzień przybył sam Hlawa z informacją, że stary rycerz pociągnął do kniazia Witolda a jej kazał pozostać w Spychowie.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XIII\nCzech przywiózł ważne nowiny, o których się Maćko w Szczytnie dowiedział od księdza. Otóż stary Zygfryd wywiózł dziewkę prawdopodobnie do Ragnety, blisko granicy żmudzkiej i wziął ze sobą kata, ponieważ obawiał się jego zeznań i nie wiedział, że to on Danusi broni. Maćko pojechał szukać Zbyszka aby go tam Krzyżacy podstępem nie przywiedli do zguby tak jak Juranda, ponieważ gdyby mu obiecali, że jak się stawi sam to mu oddadzą niebogę, to ten uczyniłby to a wtedy jego zguba pewna. Hlawę wysłał do Spychowa, aby w razie potrzeby odwiózł Jagienkę do Zgorzelic. To na wypadek gdyby Zbyszko Danusię odbił i tu z nią wracał. Jagienka jednak powiedziała, że wierny giermek nie ma co z nią siedzieć, bo na wojnie lepiej się przyda. A jak trzeba będzie to może przyjechać przed nimi i odwieźć ją do domu.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XIV\nPoszli też zaraz razem do Juranda aby przekazać mu nowiny. Ten gdy dowiedział się o wszystkim nie dał żadnego znaku, że dotarło to do niego. Jagienka, której bardzo żal się zrobiło starca, przypadła do nóg i powiedziała że ona nie żaden pachołek jeno Jagienka, sierota i że zostanie z nim dopóki jego Danusia nie wróci. Przed wyjazdem Hlawa opowiedział Jagience o wojnie jaka się toczy pomiędzy Żmudzinami i Krzyżakami i że zimą będzie również i z Witoldem, a potem kto wie, pewnie i z królestwem. Hlawa pożegnał się jeszcze z Sieciechówną, do której czół pociąg niezmierny a którą zabrała Jagienka ze sobą ze Zgorzelic i rano był gotowy do drogi. Na pożegnanie stary Tolima wraz z księdzem Kalebem radzili mu najpierw udać się na dwór księcia Janusza, bo tam może zasięgnąć wieści a później dopiero udać się w dalszą drogę.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XV\nCzech ruszył do Warszawy gdzie od Mikołaja z Długolasu dowiedział się najnowszych wiadomości. Zakon szykował się do wojny i wysyłał poselstwa na wszystkie dwory chcąc pokazać niewierność Witolda i Żmudzinów. Pojechało też poselstwo do Jagiełły z zapytaniem czy stanie po stronie Witolda, ale ten nic im nie odpowiedział. Lekkie oddziały jazdy krzyżackiej wpadały już w granice Żmudzi i Litwy, umacniano zamki i ściągano siły nad granicę. Czyniła to również Litwa. Hlawa słysząc te wieści postanowił jak najszybciej w drogę ruszać, tym bardziej że słysząc te wieści wybierało się również na wojnę wiele szlachty mazowieckiej i Litwinów znajdujących się na dworze.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XVI\nPo długiej podróży znalazł on Zbyszka i Maćka, który przybył dwa dni przed nim, w okolicach Kowna zniszczonego przez Witolda, gdzie znajdowały się główne siły dowodzone przez Skirwoiłłę. Maćko zły był na Czecha, że nie posłuchał jego rozkazu, ale ten zasłonił się panienką i jej przykazaniem aby do Zbyszka ruszał. Wyrzucali też sobie, że Jagienkę zabrali ze sobą i narazili ją w razie powrotu Danusi na ujmę.\nPo chwili zjawił się w namiocie Zbyszko wraz ze Sikrwoiłłą. Przybyli wysłuchać opinii Maćka na temat nowej wyprawy. Zapytywali się czy lepiej iść pod Nowe Kowano, które znajdowało się niespełna milę stąd i gdzie zostali pobici kilka dni temu, czy pod Ragnetę gdzie się ich nie spodziewają. Zbyszko opowiadał się za Ragnetą, gdzie miał nadzieję dowiedzieć się czegoś o Danusi, a może i złapać kogoś znacznego na wymianę. Popierał go Maćko długo przytaczając argumenty za wyprawą w tamte strony. Słuchał ich uważnie wódz żmudzki, a gdy skończyli wstał i począł się żegnać. Gdy Maćko spytał gdzie wyruszy, ten odpowiedział że pod Nowe Kowno.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XVII\nMaćko, Zbyszko i Hlawa z zaciekawieniem oglądali obóz wojsk Żmudzińskich. Wydały się one szczególnie dla Czecha, który nigdy nie bywał w tych stronach, niezdolne do walki z Niemcami. Słabo uzbrojeni, bez pancerza wojowie bardziej przypominali jakieś zwierzęta leśne niż zorganizowany oddział.\nRycerze z Bogdańca i Głowacz siedzieli przy ognisku a Zbyszko opowiadał co się z nim ostatnio działo. Gdy wyjechał z Malborga z pismami mistrza jeździł od zamku do zamku i wszędzie szukał Danusi a komturowie pokazywali mu lochy i wszystkie zakamarki, ale gdy zaczęła się wojna powiedzieli, że wojenne prawo inne i kazali głowę precz unosić póki cała. Przybył więc na Żmudź, gdzie miał nadzieję nabrać jeńców i jakieś zamki zdobywać, ale z tym wojskiem to niepodobna. Dalszą rozmowę przerwało przybycie Skirwoiłły, który oznajmił, że ruszają w pochód. Okazało się, że do Gotteswerder zbliżają się posiłki, które zaatakują Żmudzini, a Maćko i Zbyszko poprowadzą drugi oddział, który zaatakuje zamkowych wychodzących na spotkanie tych pierwszych.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XVIII\nRuszyli w stronę Niemna i rycerze polscy mogli podziwiać wprawę z jaką to wojsko przeprawiło się przez wezbraną rzekę. Po jej przekroczeniu podzieliło się ono na dwa oddziały i każdy ruszył w swoją stronę. Oddział Zbyszka wyruszył w stronę zamku i zapadł w zasadzce około mili od niego, oczekując na Niemców. Czekanie na oddział krzyżacki wydało się wszystkim niezmiernie długie, ale w końcu po długim czasie zwiadowcy dali znać, że nieprzyjaciel zbliża się.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XIX\nPrzepuścili przednią straż, która przeszła nie podejrzewając niczego a następnie Zbyszko ustawił oddział ciężkozbrojnych, składający się z rycerzy polskich, mazowieckich i bojarów litewskich w klin i czekali na oddział główny. Zbliżał on się ze śpiewem, a ponieważ droga była kręta do tej pory nie zauważono napastników. Gdy pierwsze szeregi knechtów pokazały się z za zakrętu Zbyszko zakrzyknął “W nich!” i ruszyli pędem w stronę Niemców. Jednak piechota w mig ustawiła się w szyk nastawiając przeciwko jeźdźcom las włóczni i berdyszów. Nie mogły go przełamać małe koniki litewskie a jeden z nich, na którym siedział Maćko cięty w goleń runął na ziemię zrzucając jeźdźca. Przez chwilę śmierć zawisła nad starym rycerzem ale ten doświadczony w niejednej walce, chwycił się drzewca berdysza wykorzystując go jako podparcie, stanął na równe nogi i dobywając miecza natarł na piechotę. Jednak jej szeregi nie zostały rozerwane a kusznicy zaczęli się skutecznie ostrzeliwać. Nie było widoków na szybkie zwycięstwo, a Niemcy mieli nadzieję wycofać się w zwartym szyku i cofnąć do zamku. Aż stało się coś nieprzewidzianego. Jeden z mazurskich rycerzy, którego brat legł już w walce, wpadając w szał i pałając chęcią zemsty podniósł ciało z ziemi i rzucił je na włócznie i berdysze a to, nabijając się na nie, spowodowało że knechci musieli je opuścić. Zanim zdołali wydobyć je z ciała rzucający wpadł między nich przewracając i tratując ludzi. W mgnieniu oka inni konni runęli w środek oddziału i bitwa zmieniła się w rzeź a piesi rozpierzchli się w różne strony gdzie dobijali ich Żmudzini z dzikim wyciem. Oddział Zbyszka zaatakował teraz jezdnych którzy bronili się w okręgu, a którzy zasypywani byli deszczem strzał. Będąc jednak dobrze opancerzeni łącznie z końmi, nic sobie z tego nie robili. W końcu Maćko rozkazał Żmudzinom pochwycić berdysze knechtów niemieckich i ciąć konie po goleniach. Zaczęły one padać i zrzucać jeźdźców. Dowodzący nimi rycerz w błękitnej zbroi rozkazał natychmiast odwrót, a ci zarzucając tarcze na plecy ruszyli w stronę zamku przebijając się przez okrążenie jak i przez oddział, który odcinał odwrót. Jednak ich konie nie były tak szybkie jak napastników więc ocalenie w ten sposób nie mogło nastąpić. Widząc to dowódca zawrócił konia, krzycząc na najbliższych mu jeźdźców aby uczynili to samo, i ruszył w stronę ścigających go. Pierwszy pędził Zbyszko i dostał cięcie po hełmie, jednak nie uczyniło mu ono szkody. Sam chcąc wziąć napastnika żywcem sczepił się z nim a ponieważ pękło pod naciskiem strzemię, obaj zwalili się na ziemię i w końcu w swoim stalowym uścisku zdusił on opór przeciwnika. Nadjechali zaraz Maćko i Hlawa a ten drugi na rozkaz Maćka zajął się jeńcem i gdy zdjął jego hełm zakrzyknął “de Lorche!”\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XX\nGdy zakończył się pościg za uciekającymi, którzy wszyscy zostali wyłapani przez dzikich Żmudzinów, Zbyszko ruszył z oddziałem w stronę Skirwoiłły w razie gdyby była potrzebna mu pomoc. Jednak gdy dotarł na miejsce zastał już tylko pobojowisko z wielką ilością trupów niemieckich i Żmudzińskich. Wódz litewski i tu odniósł zwycięstwo, choć nie przyszło ono łatwo. Zbyszko zawrócił więc i wrócił na miejsce bitwy. którą sam stoczył i zastał tam już Sirwoiłłę zadowolonego z odniesionych zwycięstw. Później gdy zasiedli przy ognisku kazał Zbyszko przyprowadzić swojego jeńca, który przyszedł ze wzgardą w oczach. Powiedział, że nie spodziewał się że ujrzy go walczącego z pogany przeciw chrześcijanom. Po dłuższej jednak rozmowie przekonał się do racji młodego rycerza i podając sobie prawice zasiedli wszyscy do wieczerzy. De Lorche stwierdził, że za niego Krzyżacy oddadzą mu kogo będzie sobie życzył, ponieważ inaczej wielki krzyk podniósłby się na zachodzie. Nagle de Lorche przypomniał sobie, że na czele posiłków zmierzali do zamku stary Zygfryd de Löwe i Arnold von Baden. Zbyszko słysząc to zerwał się na równe nogi i popędził z pachołkami przepytać jeńców zanim zostaną powieszeni. Gdy tam przybyli nagle z ich grupy odezwał się głos o ratunek skierowany do Zbyszka. Jeńcem okazał się Sanderus, który z trudem mówiąc, będąc skrępowanym wykrzyczał że wie gdzie jest Jurandówna.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXI\nJednak gdy zdjęto mu pęta ten zemdlał, ponieważ był poturbowany mocno a następnie zapadł w sen kamienny i spał tak do dnia następnego, a Zbyszka zżerała niecierpliwość. W końcu gdy odzyskał trochę siły powiedział, że stary Zygfryd wozi wszędzie ze sobą Danusię, a on jak obiecał wcześniej uczepił się Krzyżaka i wszędzie za nim podążał czekając sposobności aby przekazać nowinę Zbyszkowi. W końcu podczas bitwy rycerz Arnold, który jest ogromnej siły przebił się przez okrążenie a za nim ruszył Zygfryd z kilkoma rycerzami i kolebką, w której znajdowała się Danusia. Gdy tylko doganiał ich pościg Arnold zawracał i wstrzymywał go, a nikt nie był w stanie go pokonać czy to samotnie czy w grupie. Zbyszko począł namyślać się chwilę, a następnie krzyknął do Hlawy aby szykował konie i giermków, ponieważ ruszają zaraz. Chciał on jeszcze przed wyjazdem uwolnić de Lorche, ale ten odpowiedział, że jeńcem jego jest i na wezwanie zawsze się stawi. Wyruszyli też zaraz zmierzając w stronę pobojowiska po bitwie. Dalej Sanderus miał być ich przewodnikiem.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXII\nNa pobojowisku znalazł Maćko ślady uciekających i ruszyli za nimi w pościg. Po długim pochodzie dogonili ich w końcu wysyłając naprzód Sanderusa, który przyłączył się do uciekinierów i dawał znaki pościgowi. Stary Zygfryd i Arnold zatrzymali się w smolarni sądząc, że są tu bezpieczni. Gdy oddziałek Zbyszka dotarł do polany zobaczył dwóch Krzyżaków bez zbroi i broni, ponieważ tą wziął Sanderus z drugim pachołkiem do czyszczenia. Widząc to Zbyszko wyskoczył z krzykiem z krzaków i natarł na wrogów. Skoczyli też oni na równe nogi, ale nie zdążyli dobiec do Sanderusa. Zygfryda pochwycił zaraz Maćko natomiast Zbyszko sczepił się z Arnoldem i poczuł że znalazł się nie w ludzkim, ale niedźwiedzim uścisku. Zwalili się razem na ziemię, ale Zbyszko znalazł się pod Niemcem a ten na nim. Jednak Maćko, który szybko uporał się z Zygfrydem i oddał go w ręce pachołków skoczył na Krzyżaka i przyłożył mu mizerykordię do karku a ten puścił Zbyszka. Podniósł się on zrazu z ziemi ale zaraz usiadł ponieważ brakło mu tchu. Ale gdy zobaczył służkę, która miała pilnować Jurandówny, siły mu wróciły i zaczął wołać ?Danuśka!, Danuśka!? Znalazł ją w ciemnej izbie i doskoczył do niej, ale ta nie poznała go w ogóle i mając szaleństwo w oczach zaczęła powtarzać ?Boję się!? i wyrywać z jego objęć.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXIII\nDanusia nie poznawała nikogo i zachowywała się prawie jak dzikie zwierze. Żadnym sposobem Zbyszko nie mógł jej uspokoić i przywołać jej pamięć. Aż wzburzyło się z nim serce i porwał się z mieczem na Zygfryda, ale powstrzymał go Maćko przekonując, że tylko cześć straci a poza tym żadnego zysku nie osiągnie. Przygotowali dla Danusi świeże i wygodne posłanie a służce, tej samej która knuła już w dworcu myśliwskim, Hlawa rozkazał przebrać panią w odzienie które ona nosi a samej ubrać się w jej łachmany. Zastanawiali się co im też czynić wypada i uradzili, że muszą jak najszybciej w puszcze mazowieckie się dostać bo tam będą już bezpieczni. Opowiedzieli też rycerzowi Arnoldowi historię Danusi, a ten poprzysiągł że o niczym nie wiedział i ręki do jej męki nie przyłożył. Na cześć rycerską zaprzysiągł również, że nie będzie próbował ucieczki. Maćko rozciął mu więzy i zaproponował posiłek. Gdy wszyscy poszli spać Maćko z Hlawą ustalili, że ten drugi wyruszy przed nimi do Spychowa z wieścią o odnalezieniu Danusi a gdy tam dotrze odwiezie Jagienkę do Zgorzelic. Weźmie też ze sobą starego Zygfryda, żeby Zbyszko nie miał okazji do zadźgania go w chwili słabości i służkę i może dzięki temu Danusia prędzej do opamiętania przyjdzie. Przed świtem jednak gdy Czech miał wyruszać w drogę okazało się, że służka uciekła, a pachołkowie nie mogli jej nigdzie znaleźć. W końcu wierny giermek zebrał się i ruszył w drogę.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXIV\nO świcie, gdy mieli wyruszać, okazało się że Danusia, która w nocy kwiliła i nie mogła usnąć, zasnęła w końcu snem mocnym. Postanowili czekać i nie budzić jej a ona spała tak do południa. Zbyszko zaglądał do niej co chwilę a później usiadł przy jej posłaniu i czekał z niecierpliwością aż się obudzi. Gdy w końcu to się stało, w dalszym ciągu nie wiedziała co się z nią dzieje. Majaczyła i gorączkowała. W końcu jednak postanowili ruszać, ale gdy Maćko wydawał ostatnie rozkazy zobaczył wkraczających na polanę zbrojnych. Nie widząc możliwości wyrwania się z okrążenia poddał się i ostrzegł Zbyszka o sytuacji. Okazało się, że był to oddział prowadzony przez brata rycerza Arnolda, Wolfganga, który powiadomiony przez zbiegłą służkę o sytuacji przybył na ratunek. Stary Maćko zaczął zaraz urabiać Krzyżaków, a szczególnie Wolfganga opowiadając mu całą historię Danusi i ich, aby wypuścili ich na słowo. Po długich negocjacjach stanęło na tym, że wypuszczą oni jednego z nich i niewiastę, natomiast drugi musi pozostać. Maćko przekazał wszystko Zbyszkowi i naciskał żeby ruszał on natychmiast. Obawiał się, że Niemcom może przyjść do głowy zmienić swoją decyzję.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXV\nZbyszko chciał dogonić swojego giermka, ale ten jechał spiesznie, ponieważ chciał jak najszybciej stanąć w Spychowie. Przemierzał puszcze a później już zamieszkane tereny na Mazowszu najszybciej jak mógł i na dziesięć dni przed Bożym Ciałem stanął w gródku. Pierwsza zbiegła do niego Jagienka i gdy przekazał jej nowiny posmutniała zaraz ale po chwili opanowała się i pobiegła do Juranda. Zaraz po niej przybyła Sieciechówna, którą Hlawa przycisnął do piersi i począł całować a odskoczyli od siebie gdy w drzwiach stanął ksiądz Kaleb, któremu Czech musiał wszystko od nowa opowiadać. Jurand gdy usłyszał nowiny od Jagienki padł krzyżem i przeleżał tak do następnego ranka, a gdy powstał kazał przyprowadzić Hlawę i jeńca. Najpierw wysłuchał opowieści Czecha tocząc wielkie łzy gdy ten opowiadał o niedoli Danusi, a potem kazał przyprowadzić bliżej Zygfryda de Löwe i używając mizerykordii przeciął mu więzy. Ksiądz Kaleb widząc takie miłosierdzie zapytał jeszcze, czy chce aby puścić więźnia wolno. Jurand skinieniem głowy dał znak, że taka jest jego wola.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXVI\nTolima odprowadził starego Zygfryda do granicy. Tam pozostawił go samemu sobie i odjechał z powrotem. Zygfryd dalej jechał samotnie będąc w odrętwieniu i nie zwracając na nic uwagi. Już od jakiegoś czasu walczył z szaleństwem, do którego prawie doprowadziły go wszystkie złe uczynki i rozpacz a czarę goryczy przelał uczynek Juranda. W pewnej chwili zsiadł z konia zdjął siodło i przygotował dla siebie pętlę z uzdy. Widząc przy sobie śmierć i jakiegoś upiora powiesił się na gałęzi i tak zakończył swój żywot. Tą samą drogą dnia następnego podążał orszak w którym znajdowali się Hlawa i Jagienka. Zobaczyli wiszącego Krzyżaka i Jagienka postanowiła, że należy mu się chrześcijański pochówek. Czech, choć niechętnie wysłał parobków, którzy dokonali obrzędu. Przysypali jego grób kamieniami, a to dla tego żeby jego duch jako samobójcy nie straszył przejezdnych i ruszyli w dalszą drogę.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXVII\nZbyszko dopiero po dziesięciu dniach dotarł do granicy Spychowa a z każdym dniem podróży tracił nadzieję na wyzdrowienie Danusi. Przez całą drogę trawiła ją jakaś choroba i była tak wycieńczona, że prawie nie odzyskiwała przytomności. W końcu gdy byli już nie dalej jak milę od Spychowa odzyskała przytomność i opuściła ją gorączka. Poznała też w końcu Zbyszka i wielka radość ogarnęła oboje. Ale była to radość tylko chwilowa, ponieważ po chwili oczy jej zaczęły gasnąć a ciało ogarnęły przedśmiertne drgawki. I tak skonała.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXVIII\nGdy cały orszak zbliżał się już do Spychowa naprzeciw niego wyszła cała gromada ludzi. Na czele tej procesji szedł Jurand podtrzymywany przez starego Tolimę. Klęknął on przy noszach Danusi i widać było rozpacz pokazywaną przez każdą część jego ciała. Ruszyli dalej do gródka i złożyli ciało w kaplicy, którą kazał przygotować ksiądz Kaleb. Po tym wszystkim Jurand stracił kontakt ze światem i władzę w członkach, tak że leżał bez świadomości na łożu i uśmiechał się do swoich myśli.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXIX\nPo pogrzebie opowiedział Zbyszko księdzu o tym jak odbili Danusię i o niewoli Maćka. Ustalili, że wyślą Tolimę z okupem takim jaki ustalili z rycerzami z Baden. Jednak ksiądz zaczął zaraz po wyjeździe posłańca żałować, że nie pchnął Zbyszka na tę wyprawę, ponieważ popadł on w odrętwienie i przesiadywał całe dnie przy trumnie bądź na przyzbie. Z tego odrętwienia wyrwał go dopiero przyjazd de Lorche, który gdy dowiedział się o jego tragedii długo modlił się z nim przy trumnie Danusi. Opowiedział on też, że widział starego Tolimę w więzach u komtura lubawskiego. Zbyszko i ksiądz Kaleb zrozumieli, że okup przepadł a Maćko bezskutecznie czeka na ratunek. Postanowił też młody rycerz ruszać natychmiast w drogę. Ustalili też, że Zbyszko zażąda od Krzyżaków dużego okupu za de Lorche a dopóki Maćko nie będzie wolny po opłaceniu się braciom von Baden i okup nie będzie zapłacony, rycerz z Geldrii zostanie na Mazowszu. Pomiędzy Zbyszkiem a de Lorche zawiązała się coraz silniejsza nić przyjaźni i rycerz z Bogdańca oświadczył, że jeżeli Krzyżacy nie zapłacą to nijakiego okupu od swego jeńca nie weźmie. De Lorche zgodził się na to, ale powiedział żeby nie zdradził się z tym Zbyszko przed zakonnikami. Poradził też młodemu przyjacielowi aby udał się do Płocka gdzie przybyć ma sam król z dworem i spotkać z Wielkim Mistrzem, a będzie mu łatwiej upomnieć się o swoje i łatwiej będzie wysłuchany, nie wspominając już o turniejach ponieważ goście z zachodu koniecznie chcą potykać się ze sławnymi rycerzami polskimi. Spodobała się ta rada księdzu i Zbyszkowi, którego przybycie de Lorche wyrwało z otępienia. Zaproponował też przyjacielowi aby udał się tam z nim na co ten chętnie przystał.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXX\nDotarli do Płocka bezpiecznie i spotkali tam Tolimę z czego Zbyszko był bardzo rad. Wyrwał on się z niewoli i ocalił część okupu. Oddał ją giermkowi Hlawie, który również znajdował się w Płocku. Dopiero teraz Zbyszko przypomniał sobie, że wyjechał on z Zygfrydem przed nimi i zaczął wypytywać co się z nim działo. Dowiedział się o śmierci starego Krzyżaka oraz że jest tu Jagienka, którą wywiózł on ze Spychowa i że została damą dworu księżnej. Zdziwił się na to wszystko Zbyszko, ponieważ nikt nie wspomniał mu słowem o pobycie Jagienki w Spychowie i teraz Czech musiał mu o wszystkim opowiadać. Czech opowiedział mu również co się dzieje na dworze. Krzyżacy chcąc zjednać sobie książąt mazowieckich przeciw Witoldowi ślą poselstwo za poselstwem i już udało im się to uczynić z księciem płockim, a książę Janusz również krzyw jest na Witolda. Chcą oni przekonać również króla aby opowiedział się przeciw kniaziowi, tym bardziej że uciekł do nich rodzony jego brat Skirgiełło, którego by chętnie widzieli na Litwie.\nWieczorem odbyła się uczta, na której stawili się wszyscy znamienici goście. Był też Powała z Taczewa, który poznał Zbyszka i któremu ten opowiedział swoje przygody. Zapoznał też de Lorche ze sławnym rycerzem z czego ten bardzo był rad. Dalszą rozmowę przerwało im wejście księcia Ziemowita i księżnej Aleksandry, za którą zobaczył on Jagienkę uśmiechającą się do niego.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXI\nZbyszko padł do nóg księżnie Aleksandrze i o dobre słowo u Krzyżaków za Maćkiem błagał. Dalszą rozmowę przerwały im trąby i wejście księcia Janusza i księżny Anny Danuty. Ta gdy go zobaczyła, nie zważając na nic podeszła od razu do Zbyszka. Ten padł przed nią na kolana a ona płakała długo. W końcu nadszedł sam król w towarzystwie dygnitarzy królestwa, a wejście znowu poprzedzały głosy trąb. W pewnej chwili, gdy uspokoiło się nieco podeszła do Zbyszka Jagienka, ale nie było już między nimi takiej zażyłości jak dawniej. W końcu księżna Anna poprosiła aby służył jej podczas uczty jak kiedyś a on podczas tego służenia spoglądał na Jagienkę i dziwił się jak bardzo przez te kilka lat jeszcze wypiękniała i spoważniała. Na drugi dzień Zbyszko wraz z de Lorche przyłączyli się do orszaku księcia Janusza i udali na łowy. Wracając z mich w końcu mógł Zbyszko porozmawiać z Jagienką, która nie traciła czasu wiedząc o Maćkowej niedoli i poprosiła księżnę o list do mistrza i wymogła też aby komtur von Wenden wspomniał o sprawie w swojej relacji. Następnego dnia Powała przyszedł z informacją, że król po Bożym Ciele wyrusza do Raciąża na rozmowy z mistrzem, a ponieważ Zbyszko zaliczony jest do rycerzy królewskich wyruszy z nimi.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXII\nW Raciążu nie doszło jednak do zgody pomiędzy królem i mistrzem. Spory o Żmudź, ziemię dobrzyńską i wojnę z Litwą ciągnęły się w nieskończoność. Zbyszko tym czasem porozumiał się z Arnoldem von Baden w sprawie wykupu. Poszło mu szybko, ponieważ u Arnolda stale mieszek był pusty, a gdy nie wypił sześciu garnców piwa dziennie to czuł się pokrzywdzon. Robił jednak trudności mistrz, który twierdził, że Maćko powinien dać gardło za pomaganie buntownikom, ale gdy po raz kolejny przytoczono krzywdy jakich on i Zbyszko doznali od Zakonu i gdy król zaczął groźnie marszczyć brwi, ustąpił. Ustalono, że każda strona wyśle posłów po odbiór jeńców. Ze strony polskiej byli to Zyndram z Maszkowic, Powała z Taczewa i Zbyszko z Bogdańca, którzy razem z całym orszakiem wielkiego mistrza wyruszyli do Malborga. Miał okazję rycerz z Bogdańca przyjrzeć się temu człowiekowi, który był głową znienawidzonego Zakonu. Był on posępnym człowiekiem, przygnieciony jakby cierpieniem. Jego oblicze nie było groźne ale chmurne i przewidywał on niedługi koniec potęgi krzyżackiej.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXIII\nGdy dotarli do Malborga uderzył ich w oczy ogrom tej twierdzy, tego siedliska Krzyżaków, z którą żadna inna nie mogła się równać w ówczesnej Europie. Jednak na pytanie mistrza co powie o jej obronności Zyndram odpowiedział, że wydaje się nie do zdobycia, ale niezbadane są wyroki Boskie i każda twierdza może zmienić właściciela. Na wjeździe czekali na orszak najwięksi dygnitarze krzyżaccy będący wówczas w zamku i przeprowadzili go przez przedzamcze do zamku właściwego. Wielki mistrz przedstawił rycerzy polskich, powiedział z czym przybywają i nakazał ich ugościć. Poprowadził ich komtur przez zamek i tym razem od wewnątrz mogli przyjrzeć się zamkom. Zrobiły one jeszcze większe wrażenie niż poprzednio, gdy oglądali je z zewnątrz i upadły w nich serca na widok takiej potęgi. Komtur w końcu doprowadził ich do średniego zamku, gdzie znajdowały się ich komnaty.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXIV\nMaćko i Zbyszko długo trzymali się w ramionach a stary rycerz odgadł patrząc na oblicze młodziana, że nie ma już Danusi na świecie. W końcu Zbyszko opowiedział mu wszystkie wydarzenia, przerywając opowieść to płaczem to ciężkim wzdychaniem. Z Maćkiem źle już było, ponieważ wtrącili go do lochu Krzyżacy, gdzie odnowiła mu się stara rana, nie bacząc w ogóle na jego cześć rycerską, ale dowiedział się o nim de Lorche i narobił wielkiego rabanu. Dzięki temu przenieśli go do lazaretu gdzie poczuł się lepiej. On też przerażony był potęgą zakonną i obawiał się wielkiej wojny z nimi. Następnego dnia zjawił się Hlawa, który opowiedział o piechocie zamkowej, której ćwiczenia oglądał i powiedział, że wieczorem odbędzie się uczta u mistrza, na którą i oni będą zaproszeni. Odwiedzili też Maćka Powała i Zyndram, gdyż dowiedzieli się o jego słabości. Zyndram miał wesołe oblicze i dziwił się temu Maćko, ponieważ spodziewał się że nieswój będzie oglądając potęgę krzyżacką, ale ten odpowiedział mu, że potęga stoi na ludziach a tutaj wszyscy poddani modlą się o to żeby władza zakonna starta została i przyszło królestwo, którego ich pan jest królem. Wiedział to od osób, które przychodziły do niego upominać się o jeńców będących w polskich lochach i nie były to pojedyncze głosy. Na koniec powiedział, że Krzyżacy to taki rycerz, który siedzi na siodle z podciętymi popręgami a takiego i słabszy z konia zwali.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXV\nWieczorem w wielkim refektarzu odbyła się uczta, na której chociaż zakon ślubował ubóstwo jedzona na złocie i srebrze a popijano małmazją. Tak wielki mistrz chciał olśnić swoich gości. Wywiązała się też rozmowa, w której wielki mistrz chwalił się bogactwem Zakonu i sile stali, która jest wyrabiana w podziemiach zamkowych, na co Powała złapał wielki tasak leżący na stole zwinął go lekko w trąbkę jak pergamin i podał mistrzowi. Zyndram natomiast odpowiedział, że już raz cesarz niemiecki chciał wojować z Polakami złotem i skończyło się to psim polem. A gdy wszyscy z zaciekawieniem pytali co to takiego, odpowiedział że to pole na którym było tyle trucheł niemieckich że nie nadążono z pochówkiem i psi musieli to robić.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXVI\nGdy rycerze z Bogdańca dotarli do Płocka, okazało się że nie ma tam dworu ponieważ wyjechał on do Czerska a Jagienka udała się do Spychowa doglądać starego Juranda. Ucieszył się na to Maćko, ponieważ sami tam zmierzali i rad był że zobaczy dziewczynę. Po pięciu dniach byli już w Spychowie i stary Maćko mógł ją uściskać a ona witała go jak ojca. Jurand żył jeszcze, ale nie było z nim kontaktu a grób Danusi przybrany był pięknie kwieciem, co jak się okazało uczyniła Jagienka. Podziękował jej też Zbyszko za dobroć padając do nóg.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXVII\nJurand zmarł w kilka dni później i odprawiono mu piękny pogrzeb. Przez cały tydzień w Spychowie pełno było gości, a później nastąpiła cisza. Zbyszko powiedział że nie mają tu po co siedzieć i powinni wracać do Zgorzelic ale on musi ruszać gdzie indziej, dopełnić ślubów. Tylko wojna może z niego wytrząsnąć żal i smutek. Później da Bóg on też do nich wróci.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXVIII\nZbyszko przygotowywał się do drogi i chociaż Maćko chciał pojechać z nim i odprowadzić go do wojsk Witoldowych ten żadną miara nie chciał się na to zgodzić. Powiedział, że wyjeżdża sam tylko z trzema pachołkami. Ponieważ nie było rady, bo Zbyszko dość uparty był, przestali nalegać i zajęli się Spychowem. Skoro Maćko i Jagienka wyjeżdżali do Bogdańca i Zgorzelic, ktoś musiał zostać i gospodarzyć w grodzisku. Padło na Hlawę, który za radą Jagienki dostał te włości w dzierżawę. Nie było mu straszne ani sąsiedztwo Krzyżaków ani gospodarzenie. Upomniał się jedynie o Sieciechównę, bez której nie wyobrażał sobie tu zostać a ta chętnie zgodziła się i rada była z takiego obrotu sprawy.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XXXIX\nNazajutrz przyszedł dzień odjazdu Zbyszka. Wszyscy żegnali go na dziedzińcu a Jagienka ze łzami w oczach powiedziała mu żeby wrócił i nie ginął. Zbyszko odpowiedział, że jak Bóg da to wróci i ruszył w drogę.\nDwa tygodnie później wyruszyli też w drogę Maćko z Jagienką prowadząc długi orszak wozów wyładowanych pieniędzmi i innymi kosztownościami. Byłby Maćko jeszcze bardziej ?złupił? Spychów, na co krzywo patrzyli stary Tolima i ksiądz Kaleb, gdyby nie hamowała go Jagienka. Ale i tak rad był z tego co wiózł do Bogdańca i już wyobrażał sobie jak go urządzi. W Spychowie zostawał Hlawa, z którym stary rycerz ustalił wszystkie szczegóły. Upewnił się jeszcze czy Jagna zechce Zbyszka jak ten wróci i ją pokocha, a uzyskując pozytywną odpowiedź z optymizmem spoglądać począł w przyszłość.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XL\nZabawili nieco w Płocku, żeby załatwić z biskupem sprawy spadkowe po opacie i ruszyli śpiesznie w stronę domu. Będąc w Sieradzu wysłali pachołka do Zgorzelic, aby oznajmił o ich przybyciu. Jaśko, brat Jagienki, wyruszył im na spotkanie i od pół drogi jechali razem. Opowiedział on, że Wilk zabity na Śląsku, gdzie dobywał jednego zamku niemieckiego a Cztan ożenił się z gładką dziewką, córką kmiecia z Wysokiego Brzegu, która go za nos wodzi i po pysku leje. Ucieszył się na te wiadomości Maćko. Bogdaniec zastał dobrze utrzymany poza dworem, który chylił się ku upadkowi, ale nie przejął się tym zbytnio, ponieważ po głowie chodziła mu budowa kasztelu. Nie dla siebie ale dla Zbyszka i jego dzieci, byle tylko szczęśliwie wrócił. Postanowił też wybrać się do Krakowa w odwiedziny do grobu królowej Jadwigi, co był obiecał gdy leczył się w Bogdańcu. Wyruszył też tam z Jaśkiem, który rwał się żeby świat oglądać a gdy przybyli od znajomych dowiedział się że na dworze zbierane są informacje o Krzyżakach i że wiedzą na ich temat wszystko: ile gdzie stacjonuje wojska, jakie są rozkazy, co myśli który komtur i wiele innych szczegółów.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLI\nSzybko wrócili z Krakowa, ponieważ Maćkowi cniło się za gospodarstwem. I tak przez następne miesiące płynęło im życie w oczekiwaniu na wieści o Zbyszku. Spotykał się też codziennie Maćko z Jagienką i rozmawiali o różnych sprawach, a najczęściej o Zbyszku, gdzie jest, co porabia, czy natłukł już tylu Krzyżaków ilu poprzysiągł Danusi. Maćko cały czas zabiegał aby pomnażać majętności i gdy przyszło razu pewnego do kłótni o pole ze starym Wilkiem nie ustępował i był zawzięty, ale gdy ten powiedział że pomstę bożą za jego krzywdy ściągnie na swój ród, od razu ustąpił nie chcąc ściągać na Zbyszka niebezpieczeństwa. Co widząc stary Wilk ustąpił również i do zgody przyszło.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLII\nDo wiosny nie zdarzyło się nic szczególnego, nie napływały żadne wieści. Aż w końcu z jej nastaniem przyszły informacje o bitwach, w których Witold raz był zwycięski, a raz pokonany i o zdobyciu Nowego Kowana i zrównaniu go z ziemią. Mówiło się też, że Witold rozpoczął rozmowy pokojowe z Zakonem. Jagienka pytała Maćka, czy to znaczy że Zbyszko wróci gdy nie będzie już wojny, ale ten odpowiadał, że Witold to nie jest zwyczajny kniaź i zawsze kręci on i nie wiadomo czy szczerze czy też dla pozoru te rozmowy prowadzi. Pokój jednak stanął a Zbyszko nie wracał. Dopiero gdy nastało lato i chyliło się już ku końcowi zjawił się on w Bogdańcu. Był jednak małomówny i przygnębiony a trzeciego dnia zachorzał i musiał się położyć. Okazało się, że ma zbity bok i połamane żebra, ale nie to było przyczyną jego przygnębienia. W końcu Maćko postanowił wydobyć z niego tajemnicę. Okazało się, że spełnienie przysięgi nie przyniosło mu wcale ulgi. Złożył wprawdzie pęk pawich czubów na grobie Danusi ale nie stało mu się wcale lżej na świecie. Po dłuższej jednak rozmowie siwy Maćko wymiarkował, że to Jagienka jest przyczyną tej markotności. Nie zapomniał jeszcze Zbyszko o Danusi a ta druga dziewka zajmowała co najmniej tyle samo jak nie więcej jego myśli. Od tej chwili przestał stary rycerz martwić się i powiedział Jagience, że ona ma dla Zbyszka lekarstwo.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLIII\nMiał rację Maćko ponieważ Zbyszko dawno już byłby wyzdrowiał, ale sam on nie wiedział co się z nim dzieje. Myślał już o Danusi jak o jakiejś pozaziemskiej istocie, która straciła dla niego wszystkie ziemskie cechy i traktował ją jako patronkę swoją, którą zawsze będzie kochał. Jednak obecność Jagienki, która pielęgnowała go w trakcie choroby powodowała, co zdziwiło go niezmiernie, że nie była mu ona obojętna i wodził za nią oczyma, niezręcznie mu się z nią rozmawiało i często zapadało między nimi milczenie, ale gdy jej brakło w pobliżu to cniło mu się do niej. Zwierzył się też ze swoich rozterek Maćkowi, a ten wysłuchawszy wszystkiego cierpliwie odpowiedział tylko “Głupiś” i wyszedłszy z izby zacierał ręce. Zaczął też budowę upragnionego kasztelu, ponieważ pewny był już że nie będzie on stał pusty.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLIV\nZbyszko w końcu wyzdrowiał zupełnie i wstał z łoża. Postanowili, że udadzą się do Zgorzelic podziękować za opiekę, ale gdy baby z czeladnej trefniły Zbyszkowe włosy, które nie chciały się ułożyć w żaden sposób, do Bogdańca przybyła Jagienka prosić ich na wieczerzę. Powiedziała, że ona dałaby sobie radę z taką czupryną, a Maćko szybko wygonił baby i zostawił ich samych. Początkowo ani Zbyszko ani Jagienka nie wiedzieli co powiedzieć, choć bliskość powodowała, że ich serca biły ze zdwojoną siłą. W końcu od słowa do słowa powiedzieli sobie, że chcą być razem i wybuchli wielką radością, a największą Maćko, który słysząc krzyki wpadł do izby zobaczyć co się dzieje.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLV\nZbyszko z Jagienką zamieszkali w Moczydołach a Maćko rozpoczął stawiać kasztel z przekonaniem, że ród Gradów nie zaginie. Upewnił się w tym przekonaniu gdy Jagienka powiła bliźniaki, dwóch chłopców, których nazwali Maćko i Jaśko. W okolicy byli też ogólnie szanowani i podziwiani, a w szczególności Jagienka, która zasłużyła sobie na to swoją urodą, dwornością i gospodarnością.\nZbyszko był też jednym z najzamożniejszych rycerzy w okolicy i podziwiali go też wszyscy za to, boć przecież jeszcze niedawno jego ród miał tylko zapuszczony Bogdaniec z chylącym się do upadku dworem. Pobudzało to też wyobraźnię wszystkich, parło do czynu i dawało przykład czego można dokonać nie siedząc w domu.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLVI\nDopiero w piątym roku od małżeństwa przenieśli się młodzi do kasztelu, który lśnił nowością i świadczył o potędze rodu. Była ich już piątka, ponieważ na świat przyszedł kolejny potomek, nazwany Zychem po rodzicu Jagienki. Cała też okolica coraz częściej odwiedzała ich w nowej siedzibie i szeptała o ich bogactwie, a oni zyskiwali coraz większy szacunek.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLVII\nW końcu gdy Jagienka powiła kolejnego chłopca nazwanego Jurandem, Maćko oznajmił, że wyrusza do Spychowa gdzie jeździł już wcześniej, ale tym razem zejdzie mu dłużej. Nie było go pół roku i już Zbyszko zaczął się niepokoić, ale w końcu wrócił i oznajmił, że był w Malborgu. Wyzwał ich wroga, Kunona von Lichtenstein ale ten będąc wielkim komturem nie stanął mu, ponieważ wyjechał był z poselstwem do Witolda i nie zgodził się na to wielki mistrz. Zbyszko dopiero teraz przypomniał sobie o ślubowaniu i powiedział, że zapewne wyśmiali tam starego rycerza. Maćko przytaknął i opowiedział jak wielki mistrz wspomniał o tym przy wieczerzy a cała sala buchnęła śmiechem. Przywiózł on blachy jednego, z którym mistrz wyjątkowo pozwolił stanąć w szranki. Też nazywał się Lichtenstein i był krewnym Kunona, ale to nie to samo. Okazało się, że Maćko nie jest jeszcze taki stary i gdy się rozkręci to może stanąć każdemu. Z nadzieją też oczekiwali na wielką wojnę, która w ich mniemaniu już niedługo musiała nadejść.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLVIII\nDopiero rok później zmarł stary mistrz Konrad a jego następcą wybrano Ulryka von Jungingen, jego brata, zwolennika wojny z Polską. Maciek i Zbyszko byli przekonani, że teraz już musi przyjść do walnej rozprawy i zaczęli przygotowania do wyprawy. Wiedzieli wprawdzie, że wojna nie rozpala się jak ogień w kominie dlatego przygotowania szły powoli acz stanowczo. Takież samo przekonanie panowało i po innych dworach i siedzibach rycerskich. Cały naród szykował się do wojny.\nAle ponieważ czas płynął a wojny nie było wybrał się Maćko do Krakowa, aby zasięgnąć jakichś pewnych informacji. Wrócił stamtąd uradowany i zapowiedział wszystkim aby broń mieli gotową bo już niedługo przyjdzie im siadać na koń. Nie nastąpiło to jednak szybko. Najpierw w całym królestwie zarządzono wielkie łowy i dymiły lasy całymi miesiącami, a z Prus zaczęli uciekać kmiecie z przygranicznych wiosek, którzy prosili aby im wolno było pieszo stanąć i wziąć udział w wojnie. Chcieli pomścić swoje krzywdy na znienawidzonych zakonnikach. Do Krakowa też ściągało mnóstwo różnego rodzaju wędrowców przybyłych z Prus i tam słuchano ich uważnie i spisywano wszystko co mówią. Przeciwnie działo się w Malborgu, gdzie jak opowiadali przybysze nie zważano na wieści z Polski i z radością szykowano się do wojny ufając w swoją siłę i pomoc zachodu. Pretekstem miało być Drezdenko, które Krzyżacy podstępem zagarnęli przejmując Nową Marchię, a którego dziedzic von Ost złożył hołd królowi polskiemu. Aż w końcu gdy Witold znowu podniósł Żmudź i wspomagać ją zaczął ludźmi i prowiantem, dla wszystkich stało się jasne, że nadszedł czas.\nGdy do Bogdańca przybył posłaniec i zakrzyknął ?Wici!, Wici!? zerwał się Zbyszko i Maćko a ich twarze rozjaśniły się i jednocześnie stały się groźne. Zaczęły się przygotowania do wyprawy. Ruszyli na nią z ochotą, a Jagienka wraz z dziećmi odprowadziła ich do Sieradza. Po drodze spotkali Jaśka ze Zgorzelic, który prowadził znaczny poczet a i z każdej strony ciągnął lud na Niemca. Widząc to stary Maćko cieszył się w sercu i wróżył sobie zwycięstwo.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział XLIX\nWojna w końcu wybuchła, choć jej początki były niepomyślne dla Polaków. Krzyżacy znowu zajęli ziemię dobrzyńską, Bobrowniki i zrównali z ziemią Złotoryję. Zima i pośrednictwo króla czeskiego Wacława zahamowały jednak walki. Ale gdy przekupiony król wydał werdykt na korzyść Zakonu i gdy nastąpiło lato rozgorzeć one musiały na nowo. Nadciągnął Witold ze swoimi narodami i połączył się z królem. Ruszyli razem prosto na Malborg, ale gdy mistrz zastąpił im drogę nad Drwęcą i przeprawa okazała się niemożliwa zawrócili w stronę Działdowa, po drodze zdobywając zamek Dąbrowno. Zdobyła go chorągiew sieradzka, w której służyli Maćko i Zbyszko. Stanęli też oni ze swoim dowódcą Jakubem z Koniecpola przed radą wojenną ponieważ odbyło się to bez rozkazu królewskiego a nawet wbrew niemu. Spotkali też oni tam wszystkich znamienitych panów i rycerzy królestwa, z których część była ich przyjaciółmi. Spotkali się z de Lorche, który powitał ich wylewnie. Okazało się, że walczy on po ich stronie, ponieważ jest teraz panem Długolasu, który dostał wraz z Jagienką córką nieżyjącego już Mikołaja. Zaprosił ich na wieczerzę do swojego namiotu, który znajdował się na drugim końcu obozu. Czekał tam na nich Hlawa i Sanderus, którzy służyli w chorągwi mazowieckiej. Jadąc przez obóz przyglądali się różnym nacjom, a to Litwinom, to Tatarom, którzy z nimi przybyli i innym jak Besarabom, Wołochom, Serbom. Przejeżdżając przez obóz litewski zobaczyli dwóch wisielców, którym kniaź rozgniewany wielce kazał się samym powiesić, ponieważ zbezcześcili najświętszy sakrament w kościele. Minęli jeszcze obóz polski, gdzie największa siła tego wojska była i dotarli do namiotów Mazowsza. Po drodze spotkali gromadę ludzi, którzy przyglądali się księżycowi gdzie odbywała się walka pomiędzy królem i mnichem. Ten pierwszy zwyciężył i wszyscy poczytali to jako znak z niebios.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział L\nRano wojska ruszyły się z obozu i przed południem stanęły na skraju lasu nieopodal wsi Logdau i Tannenberg a dalej przed nimi rozciągały się pola Grunwaldu. Zyndram z Maszkowic porozsyłał zraz gońców, aby zbadali najbliższą okolicę. Cała zaś rada wojenna z królem i kniaziem, po wysłuchaniu mszy zebrała się w namiocie, aby omówić sytuację. Wzdrygał się Jagiełło przed wojną z rycerzami, którzy na płaszczach nosili krzyż i to nie dlatego że się ich bał (wcześniej już nawiedzał ich ziemię z mieczem siejąc pożogę i zniszczenie ale jako pogański książę), ale wzbraniał się przed rozlewem krwi chrześcijańskiej. Jednak wszyscy przekonywali go, że do walki przyjść musi, ponieważ dumny i butny mistrz Ulryk ani myśli o pokoju. Obawiano się powszechnie relikwii, które posiadali Krzyżacy, a jedynie Witold parł do bitwy i czekał na nią z niecierpliwością.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział LI\nW końcu na spienionym koniu przygalopował szlachcic Hanko Ostojczyk z informacją że Niemce idą. Za chwilę poczęli nadjeżdżać kolejni jeźdźcy z tą samą informacją. Nie było już wątpliwości, że nadciąga cała armia krzyżacka. Król jednak postanowił wysłuchać drugiej mszy a do wojska pchnął Witolda i Zyndrama. Gdy zakończyła się msza, król mógł już zobaczyć całą potęgę Zakonu, która czerniła się na widnokręgu. Przybyła też straż złożona z sześćdziesięciu kopii, a którą dowodził Aleksander, młodszy syn księcia płockiego.\nArmia krzyżacka zbliżyła się nieco stając w szyku w połowie pola a nad nią powiewały różne chorągwie, które Maćko i Zbyszko opisywali swoim sieradzanom. Nie znali jedyne chorągwi gości zakonnych, których mnóstwo było na polu. Mistrz mógł być też pewny, że przed nim stoi cała armia widząc chorągiew królestwa, białego orła w koronie na czerwonym tle, chociaż siły te kryły się w lesie i nijak było na nie uderzyć rycerstwu, które tylko w otwartym polu walczyło skutecznie, w gęstwinie leśnej natomiast traciło swoje walory. Radzono też jak wyciągnąć te wojska z boru. Najbardziej spodobał się mistrzowi pomysł, aby wysłać herolda z dwoma nagimi mieczami i wezwać Polaków na bój śmiertelny, a jeżeli im miejsca brakuje to ustąpią się nieco z wojskiem aby im go przyczynić.\nGdy heroldowie dotarli do wojsk polskich i stanęli przed królem, który spodziewał się poselstwa pokojowego, przekazali oni posłanie mistrza Ulryka. Ten odpowiedział, że nagie miecze, które mu przysyłają przyjmie na znak zwycięstwa a miejsce bitwy wyznaczy sam Bóg, któremu się poleca i dwie wielkie łzy spłynęły mu po policzkach. Wojska Krzyżackie, co zauważyli stojący wokół rycerze poczęły się cofać nieco. Polskie natomiast po jakimś czasie wysunęły się z boru w szyku i stanęły przed nim. Po obu stronach rycerstwo szykowało się do boju, który miał już niedługo nastąpić.\nPierwsi ruszyli Litwini atakując lewe skrzydło Krzyżackie gdzie znajdował się mistrz. Dał on znak do Frydrycha Wallenroda, który dowodził tą częścią wojsk aby również poczynał. Na znak dany przez niego ruszyło czternaście chorągwi rycerstwa. W tej chwili z ust rycerstwa polskiego wydobyła się stara pieśń bojowa św. Wojciecha, Bogurodzica i zagrzmiała nad polem, na którym miało dojść do starcia. Gdy pieśń miała się ku końcowi ze wzgórza toczyć się zaczęło dwadzieścia chorągwi pod wodzą Lichtensteina, które uderzyć miały w Polaków. Zyndram z Maszkowic widząc to dał znak mieczem i zakrzyknął “W nich! Bij!” i ruszyły polskie chorągwie na spotkanie wrogów. Litwa jednak szybko ugięła się pod naporem rycerstwa i dziki popłoch ogarnął tych wojowników. Jedynie chorągiew smoleńska, lepiej zbrojna cofała się pod naporem Niemców w stronę sił polskich. Jednak parta przez przeważające siły krzyżackie nie miała szans stawić oporu. W końcu Niemcy dotarli do chorągwi polskich i uderzyli w ich bok. Te walczyły już od godziny z chorągwiami Lichtensteina i nie ustępowały im na krok. Byli tu najsławniejsi rycerze i zbierali oni wielkie żniwo wśród rycerzy krzyżackich i ich gości. Wielcy Powała i Zawisza wzbudzali strach powszechny a nie ustępowali im i inni sławni rębacze. Powoli chorągwie krzyżackie zaczęły się cofać. W chorągwi sieradzkiej szalał Zbyszko a u jego boku walczył rozważnie stary Maćko i wszędzie szukał oczyma Kunona von Lichtenstein, ale jak do tej pory nie mógł go w tłoku spostrzec.\nGdy wracające z pogoni za Litwinami chorągwie krzyżackie uderzyły jednak w bok zwycięskich już prawie wojsk polskich zamarło serce króla, ponieważ mogło się to skończyć całkowitą klęską. Padła też chorągiew z orłem w koronie, którą trzymał Marcin z Worcimowic i wszystkim, którzy to ujrzeli zamarły serca. Jednak nie złamał ich ten widok, a najdzielniejsi mężowie rzucili się aby ją odbić i wokół niej rozgorzał bój straszliwy. Ni jeden Niemiec będący w pobliżu nie pozostał żywy i po chwili chorągiew znów powiewała nad zastępami polskimi. Widząc to nowe siły wstąpiły w mężne serca rycerzy polskich i znowu zaczęli napierać na wrogów, aż pierwsi z nich zaczęli uciekać z pola bitwy. W tej chwili do trzeciej linii polskiej, która nie brała jeszcze udziału w boju, przypadł Zyndram i dał znak aby ruszała. Ruszył też mistrz ze swoimi szesnastoma chorągwiami odwodowymi i idąc za przykładem chorągwi wracających z pogoni za Litwinami, zatoczył koło chcąc uderzyć w bok sił polskich. W niebezpieczeństwie znalazł się król, ponieważ droga tych chorągwi wiodła opodal wzgórza na którym się on znajdował. Jeden z rycerzy oderwał się z tej nawały i ruszył prosto na króla, który widząc to złożył również kopię i ruszył mu naprzeciw. Ubiegł go jednak Zbyszko z Oleśnicy, który natarł z boku na rycerza, a król dobił go tylko pozbawiając życia.\nAtak ostatnich sił krzyżackich nie spowodował jednak takich skutków jakich spodziewał się mistrz Ulryk, który galopował na ich czele. Zamiast zadać ostateczny cios wojskom polskim to raczej jego rycerze musieli przejść do obrony pod naporem polskich rycerzy. A w chwilę potem do walki przystąpiła trzecia linia polska, którą wysłał Zyndram, składająca się głównie z piechoty. I zmagania trwały jeszcze długo ale serca upadały pod płaszczami z krzyżem. A gdy wróciła Litwa, którą łatwiej było rozbić niż pokonać, zamknęło się koło wokół wojsk krzyżackich. Poległ w nim sam wielki mistrz i większość dostojników zakonnych.\nStary Maćko szukał wciąż Lichtensteina. Poszczęściło się mu tak jak szczęściło się całemu wojsku polskiemu. Znalazł go w końcu w zaroślach wraz z innymi uciekinierami i wyzwał do walki, której ten nie mógł tym razem odmówić. Maćko górował nad nim siłą i chwilę tylko trwało zanim obalił go na ziemię i dwa razy pchnął mizerykordią w gardło komtura.\nArmia krzyżacka przestała istnieć a pościg zdobył również obóz wrogów, w którym pełno było pęt przygotowanych na jeńców polskich i wina na spodziewaną ucztę.\nKrzyżacy – Tom II – Rozdział LII\nMaćko i Zbyszko wrócili do Bogdańca. Stary rycerz żył jeszcze długo, a Zbyszko doczekał chwili gdy z Malborga jedną bramą wyjeżdżał wielki mistrz, a drugą wjeżdżał polski wojewoda obejmując we władanie tą krainę aż do fal Bałtyku.\n<<Krzyżacy Tom I\nTagi:danusia krzyżacy dokładne streszczenie krzyżaków krzyżacy jagienka krzyżacy streszczenie krzyżacy streszczenie rozdziałów krzyżacy streszczenie szczegółowe krzyżacy streszczenie szczegółowe tom 2 krzyżacy szczegółowe streszczenie krzyżacy tom 2 streszczenie streszczenie krzyżaków streszczenie krzyżaków tom 2


Jerzyki, miejskie ptaki - blog Krzysztof Mączkowski\n0 obserwujących 883 notki 281962 odsłony\nKrzysztof Mączkowski, 18 lipca 2017 r.\n344 2 0 A A A\nJerzyk w locie, fot. Fotolia, Serwis PAP Nauka w Polsce\nSwoim pojawieniem się obwieszczają zazwyczaj – wraz ze słowikami – koniec serii wiosennych przylotów wielu gatunków z ciepłych krajów. Wiele gatunków siedzi już na jajkach. Przylatują w pełni okresu lęgowego. Mowa o jerzykach. Nie, nie ma błędu literowego, bo nie chodzi mi o jeżyki, kuliste kolczate stwory chodzące po ziemi, a o jerzyki – te co fruwają nad naszymi głowami z charakterystycznym piskiem.\nJerzyk jest gatunkiem, który swe życie całkowicie, że się tak wyrażę, związał z człowiekiem i z miastami. Naturalnym jego środowiskiem są … bloki i wysokie budowle, gdzie w szczelinach, otworach i specjalnie montowanych skrzynkach zakłada swe gniazda. Jerzyki to ptaki kształtem przypominające jaskółki, o ciemnym, smukłym korpusie i sierpowato zakrzywionych skrzydłach. Ale, co ciekawe, nie są ze sobą spokrewnione.\nJerzyki to małe ptaki – mają ciałko o długości do 20 centymetrów i skrzydła o rozpiętości do 40 cm, a ważą tylko 40-50 gramów. Są małe, ale niesłychanie głośne – gdy chmara jerzyków lata w lipcu nad głowami, ich charakterystyczny pisk roznosi się daleko po mieście. Ciekawostką jest to, że pisk jerzyków jest motywem często wykorzystywanym w polskich filmach. Często dość nieszczęśliwie – jerzyki przylatują w maju, a odlatują na przełomie lipca i sierpnia, a zdarzyło mi się spotkać z motywem jerzyka w obrazach, które dzieją się późną jesienią lub nawet zimą. Przekomiczne.\nJerzyki dużo zawdzięczają ludziom, ale i ludziom zawdzięczają kłopoty. Problemem, który zaczyna ograniczać populację jerzyków są źle lub wręcz skandalicznie prowadzone prace termomodernizacyjne budynków w miastach. Sama termomodernizacja – ocieplanie ścian i dachów, uszczelnianie okien – jest potrzebna, bo zmniejsza straty energetyczne, a ciepło nie ucieka szczelinami (mniej marnotrawionej energii, więcej oszczędności w portfelach), jeśli jednak jest prowadzona źle, jest przyczyną niszczenia lęgów tych ptaków.\nFatalnie wyglądają martwe jerzyki leżące pod blokiem, wyrzucane z gniazd przez robotników. Jeszcze gorzej brzmią informacje o zaklejaniu żywych ptaków siedzących na gniazdach. I nie jest to rzadkość, niestety.\nTymczasem można inaczej, lepiej, przyjaźniej dla ptaków. Ocieplanie ścian bloków nie musi oznaczać zmniejszania ilości gniazd i miejsc lęgowych jerzyków. Najpopularniejszą formą ochrony tych ptaków jest zostawienie u szczytu budynków otworów, w których jerzyki znalazłyby spokojne miejsce do swych gniazd. Jeśli nie można zostawić można wywiesić specjalne skrzynki lęgowe. Inną metodą jest stawianie „jerzykowników”, specjalnych domków z wieloma otworami, stawianych na słupach, które zasiedlają ptaki. Natomiast bezwzględnie należy wstrzymać termomodernizację w miejscach, gdzie ptaki prowadzą już lęgi!\nMówiąc o pomocy dla jerzyków należy pamiętać, że jest to gatunek, który mimo swych małych rozmiarów jest potężnym sojusznikiem człowieka w walce z … komarami. Tak! Komarami! Może lekko przesadzę, ale im więcej jerzyków, tym mniej komarów! Jak dla mnie, jest to wystarczający powód ochrony jerzyków.\nJest to także wdzięczny obiekt do obserwacji – gdy wyklują się młode jerzyki całymi rodzinami latają wysoko na niebie głośno świszcząc. Spójrzcie, drodzy państwo, w górę i zobaczycie jaką to ekwilibrystyką popisują się te małe ptaszki! Potrafią latać sporymi gromadami tuż obok siebie, potrafią dokonywać nagłych zwrotów kierunku lotu! Wszystkie naraz! Niesamowite!\nTeraz jest najlepszy okres – zwłaszcza wieczorami – by spokojnie się im przyglądać. Ktoś powiedział, że całe życie jerzyków to życie w locie. Zasłużyły na miano najlepszych ptasich lotników.\nPrzykład jerzyków pokazuje, jak przy odrobinie mądrości można pogodzić sprawy człowieka i przyrody, tym bardziej, że pomagając jerzykom pomagamy sobie.\nJeśli więc, drogi czytelniku, zobaczysz gdzieś przykład bestialskiego traktowania jerzyków, wyrzucania ich z gniazd, zamurowywania – alarmuj! To jest niezgodne z polskim prawem ochrony przyrody. Każdy z nas może być sojusznikiem naszego małego sojusznika.\nOpublikowano: 18.07.2017 14:49. Ostatnia aktualizacja: 19.07.2017 12:00.


Największy kontrakt na hybrydowe Yarisy w historii Toyoty – MamStartup\nStrona główna - Spółka - Największy kontrakt na hybrydowe Yarisy w historii Toyoty\n– Zakup największej hybrydowej floty Toyoty Yaris to znakomity wybór! Jazda hybrydą ma wiele zalet, jest to podróż w komfortowych warunkach – ekonomicznie, bez hałasu i ekologicznie. Do tego hybrydowe Yarisy wyróżniają się komfortem, cichą i płynną pracą napędu oraz automatyczną skrzynią biegów w standardzie, co na pewno docenią klienci korzystający z usług PANEK CarSharing. – mówi Sebastian Myślikowski, Kierownik Handlowy Toyota LUBIN Dobrygowski.\n– O zaletach samochodów hybrydowych przekonują się zarówno klienci indywidualni, jak i duże firmy, obsługujące liczne floty pojazdów. Napęd hybrydowy wybrały już takie instytucje jak PZU, Orange, Provident czy Panasonic, dlatego cieszy mnie fakt, iż hybrydowe samochody będą dostępne także w Warszawie, bowiem Panek CarSharing jest kolejną firmą, stawiającą na ekologiczne hybrydy w swojej flocie i to na tak dużą skalę – dodaje Sebastian Myślikowski.\n– Szukamy osób, które będą jeździć naszymi autami i opowiedzą o swoich wrażeniach. Zależy nam na tym, żeby usługa CarSharingu w PANEK była jak najlepiej dopasowana, dlatego tak wielką wagę przykładamy do tego testu i udostępniamy nowe samochody 3 000 osób bez żadnych opłat. Dla nas wartością są opinie testujących i ich sugestie, być może zainspirują nas i wprowadzimy do usługi coś, czego wcześniej nie zakładaliśmy. – zapewnia Katarzyna PANEK, rzecznik PANEK spółki S.A. ,która wprowadza na rynek CarSharing w Warszawie.\n#car-sharing #motoryzacja #samochody #spółka #Toyota #współdzielenie


28. Rajd Rzeszowski dużym wyzwaniem dla zespołu Rallytechnology – Rajdy24.pl\nDodano 11 sierpnia 2019, 13:48\nW niedzielę zakończyła się rywalizacja w 28. edycji Rajdu Rzeszowskiego, który obok krajowych rozgrywek, stanowił również piątą rundę European Rally Trophy oraz Mistrzostw Europy Strefy Centralnej. Po kolejne zwycięstwo w RSMP sięgnął urzędujący Mistrz Polski Grzegorz Grzyb, przed liderującym w klasyfikacji sezonu 2019 duetem Marczyk / Gospodarczyk oraz wracającym na polskie odcinki specjalne Bouffierem i Panserim. Niestety nie wszyscy mogli świętować dotarcie do mety rajdu, którego poziom trudności stał na bardzo wysokim poziomie.\nRobert Gabryszewski (szef zespołu Rallytechnology): Rzeszowski ponownie okazał się dla załóg dużym wyzwaniem, a tegoroczna edycja stała na naprawdę wysokim poziomie. Klasyczne odcinki, dobrze znane z poprzednich lat, pomieszane były z tymi, które zawodnicy pokonywali po raz pierwszy. Nie zabrakło też silnej obsady, do której dołączyli doświadczeni i utytułowani kierowcy, dawno nie oglądani w RSMP. Dzięki temu mogliśmy śledzić dwa dni widowiskowej walki i wielu nagłych zwrotów akcji.Po piątku mieliśmy duże powody do satysfakcji, gdy dwie załogi Rallytechnology kończyły dzień w czołowej piątce. Sylwek zaliczył naprawdę udany etap i utrzymywał świetne tempo, a Marcin po raz kolejny w tym sezonie imponował skuteczną i pewną jazdą. Świetny wynik w debiucie Skodą, był o włos, ale Rzeszów również dla Słobodziana i Kozdronia okazał się pechowy. Początkowo wydawało się, że Płachytka i Nowaczewski także wycofają się z rywalizacji, ale załoga mimo problemów zrobiła wszystko, żeby dojechać do serwisu. Przed ostatnią pętlą udało się naprawić Fiestę, a Sylwek i Jacek nie odpuści, kończąc rajd na wysokim szóstym miejscu. Dzięki temu zabierają z Rzeszowa cenne punkty i przed kolejną rundą zanotowali ważny awans w klasyfikacji generalnej. Dziękujemy załogi i kibicom za emocje mijającego weekendu, a już za niecały miesiąc widzimy się na odcinkach naszego domowego Rajdu Śląska, który odbędzie się w dniach 5-7 września. Do zobaczenia!\nTagi:28. Rajd Rzeszowski 2019, Marcin Słobodzian, Rallytechnology, Robert Gabryszewski, RSMP, Sylwester Płachytka


VETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek - Internetowy sklep dla zwierząt Zoona.pl\nStrona główna Wszystkie kategorie Kot Suplementy i witaminy dla kota Żołądek i jelita VETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek\nVETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek - Informacje\nPreparat przeciw koprofagi\nPomaga wyeliminować jedzenie własnego kału.\nZawiera amylazę, która rozkłada skrobię, poprawiając trawienie.\nOdpowiednie dla szczeniąt powyżej 12 tygodnia życia.\nszczenięta/psy o wadze do 5 kg- 1/2 tabletki 1 raz dziennie\ndrożdże browane, fosforan dwuwapniowy\nalfa amylaza 280,000 mg, oleożywica z papryki 45,500 mg, aromat 15,000mg\nsurowe białko 34,3%, surowe tłuszcze 4,9%, surowe włókno 0,9%, popiół 7,5% Wilgotność 7,6%.\ndrożdże browane, alfa amylaza, oleożywica z papryki, naturalny aromat, fosforan dwuwapniowy.\nsurowe białko (min) 33,4%, surowe tłuszcze (min) 4,4%, surowe włókno (max) 1,3%, popiół (max) 7,5%, wapń (min) 0,15% , fosfor (min) 0,77%.\nVETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek opinie, VETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek cena, VETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek zastosowanie, VETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek przeciwwskazania, VETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek przeznaczenie\nKod produktu: preprzekop30\nVETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek cena VETIQ STOOL REPEL FOR DOGS & PUPPIES 30 tabletek opinie


Polski sercanin z Irpienia: zniknęły uprzedzenia i podziały | eKAI\nEuropa Polski sercanin z Irpienia: zniknęły uprzedzenia i podziały\n12 maja 2022 | 18:10 | Beata Zajączkowska/vaticannews | Irpień Ⓒ Ⓟ\nKs. Wołos pracuje w tym 60-tysięcznym mieście, będącym sypialnią Kijowa, od pięciu lat. Przed wojną kończył budowę kościoła p.w. św. Tereski od Dzieciątka Jezus dla 150-osobowej grupy parafian, bo tylu rzymskich katolików mieszka w tym ukraińskim mieście. Większość z nich ma polskie korzenie. „To bardzo oddani ludzie. Gdy w czasie oblężenia zostałem na pewien czas zablokowany w stolicy, sami organizowali modlitwę przed Najświętszym Sakramentem i troszczyli się, by nie został sprofanowany przez Rosjan” – podkreślił ks. Wołos.\n„W czasie oblężenia Irpień był zupełnie odcięty od świata. Nie byliśmy zajęci przez Ruskich w pełni tak, jak Bucza czy Borodzianka i nie doświadczyliśmy takiego horroru, jak mieszkańcy tych miast. Ostrzał był jednak przerażający i ludzie chowali swych zmarłych w ogrodach i na podwórkach, bo niemożliwe było dostać się na cmentarz. Teraz jeżdżą już specjalne grupy, szukają tych mogił i będą je przenosić. Najbardziej ucierpiał ten rejon miasta, gdzie mieszkało dużo przesiedleńców z Donbasu. Kto nie zdążył wyjechać, kolejny raz przeżył to samo, co w 2014 roku. Śledziłem tę sytuację. Towarzyszyłem ludziom cały czas modlitwą. Przede wszystkim modlitwa do Matki Bożej, gromnica w oknie. Nie poddawałem się strachowi i każdego dnia w Godzinie Miłosierdzia wychodziłem na ulice. Modliłem się, odmawiając koronkę do Bożego Miłosierdzia i różaniec, po bratersku rozmawiałem z ludźmi, jak kogoś spotkałem. Bardzo się cieszyli, gdy widzieli księdza i to niezależnie czy byli to rzymscy, czy grekokatolicy, a nawet ludzie niewierzący. Obchodziłem poszczególne rejony miasta, patrząc na dokonane zniszczenia. Rosjanie stacjonowali niedaleko naszej parafii“ – powiedział papieskiej rozgłośni ks. Wołos.\n„Na ile było możliwe, to się chodziło i ludziom pomagało. Widziałem, jak mieszkańcy dużych blokowisk, którzy byli bez wody i gazu na podwórzu razem gotowali zupę, dzielili się tym, co mieli. To było budujące. Wojna nas zjednoczyła: ktoś drzewo przyniósł, ktoś inny zdobył wodę albo obierał ziemniaki. Było ogromne zjednoczenie. W tej grupie byli katolicy obu obrządków, prawosławni, hinduiści, niewierzący. Tworzyli wspaniałą rodzinę, nikt do nikogo nie miał najmniejszych pretensji. Jeżeli ktoś chorował, to wspólnie szukali lekarstw. Było to budujące i byłem tym naprawdę zachwycony. Także postawa wolontariuszy, którzy z narażeniem życia przyjeżdżali, czasami pod kulami, ewakuowali ludzi, nieśli im pomoc. To jest naprawdę budujące i myślę, że trzeba to w historii Ukrainy zapisać złotymi zgłoskami“ – stwierdził sercanin.\nTagi: jedność modlitwa sercanie Ukraina wojna


Opona – zarys historii\nOpona to część auta bez której nie będzie on sprawny. Oczywiście silnik możemy odpalić jednak jak poruszać się bez czterech napompowanych i dobrych opon. Oponę nakłada się na koło (felgę lub obręcz) i dzięki temu nasz samochód może ruszać w drogę.\nHistoria opony sięga końcówki lat trzydziestych wieku XIX, kiedy to w Anglii Charles Goodyear wpadł na pomysł produkowania gumy. Dzięki eksperymentom na kauczuku odkrył proces jego wulkanizacji, co doprowadziło iż stało się to zalążkiem opony, takiej jaką znamy dzisiaj. Firmę którą założył nazwał swoim nazwiskiem, do dziś opona z logiem Goodyear to gwarancja jakości i dobra marka. Kolejny znany odkrywca, którego nazwisko dzierży firma-potentat na rynku oponiarskim to Dunlop.\nPod koniec XIX wieku opatentował oponę dętkową, którą używa się w rowerach. Kilka lat po Dunlopie, światu objawił się kolejny instruktor, niejaki Michelin, który wynalazł pneumatyczną oponę rozbieralną. Jego nazwisko, to podobnie jak dwa pozostałe znane są do dzisiaj wszystkim użytkownikom pojazdów z dętkami. . Dopiero lata dwudzieste minionego millenium doprowadziły do kolejnych przełomowych odkryć. Opony niskociśnieniowe oraz wysokociśnieniowe to krok milowy w produkcji opon. Po II wojnie światowej firma Michelin zaprezentowała światu oponę radialną, by zamknąć XX wiek rewelacyjnym systemem PAX, który pozwala na jazdę samochodem nawet kiedy opona jest bez odpowiedniego ciśnienia lub przebita. Tak pokrótce przedstawia się historia opon samochodowych. Jak widać liderzy rynku oponiarskiego czerpią i korzystają z podwalin, które pozostawili im założyciele, wynalazcy, patentując swoje odkrycia pod swoimi nazwiskami i tak samo rejestrując firmy, które do dzisiaj łączone są z bezpieczeństwem i rzetelnością.\nUciekająca moda zegarków


11.10.2012 17:48 rusza kampania społeczna ztm\nZTM uczy kultury.\n"Obywatelu, nie stój murem"\nPlakat pierwszej odsłony kampanii społecznej ZTMfot. ZTM\nzgłoś naruszenie odpowiedz 28.01.2013 11:28 ~AAA\nta reklama hitlerowskich fortyfikacji wyjątkowo na miejscu "Jedną z największych podziemnych fortyfikacji Europy jest Międzyrzecki Rejon Umocniony, wybudowany w latach trzydziestych XX w. Miał stanowić barierę przed oczekiwanym atakiem armii polskiej w razie wybuchu wojny z Francją." Czy Polska najechała III Rzeszę czy na odwrót? Już bardziej pasowała by linia Maginota. Porównanie polskiej armii do najazdu koczowników najeżdżających Chiny też wyjątkowo udane.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 28.01.2013 10:47 ~AAA\nZTM uczy kultury... tu cytat ze "Zmienników" "im samym by się kultura przydała"\nzgłoś naruszenie odpowiedz 28.01.2013 10:29 ~AAA\nali, ale ładnie piszesz "jak jakaś chołota" no super bo zawsze mi zdawało że "hołota"\na tak w ogóle to takie teksty jak ten powyższy oraz inne którymi raczy nas ZTM "obywatelu to nie dyskoteka" "gapowiczu wstydź się" i coś tam jeszcze jak z filmów Miszcza Barei "Oszczędzając paliwo dalej zajedziesz" "Pamiętajcie podróżni jazda pociągiem skraca czas podróży koleją"\nA wartość perswazyjna żadna. Pozdrawiam.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 14.10.2012 11:43 ~lola\npowinno się takie plakaty powywieszać w okolicach kościołów, bo tam najłatwiej dotrzeć do tych obywateli :P\nzgłoś naruszenie odpowiedz 13.10.2012 16:46 ~qwe123\nW metrze jest to duży problem - szczególnie dla wsiadających w ostatniej chwili. Wagon pusty, a przy wejściu mur. Albo: ktoś wsiada i natychmiast się zatrzymuje, nie zwracając uwagi, że za nim sa jeszcze ludzie. Nie miejcie więc pretensji jeśli was staranuję.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 13.10.2012 16:28 ~Fakto\nSuper kampania- mamy 21 wiek,ale zachowania ludzi się nie zmieniły.warto na to zwracać uwagę i mówić blokujàcym osobom aby sie przesunęły,pomyślały!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 12.10.2012 22:51 ~Kleks\nA pasażerowie apelują do ZTM - zrezygnujcie z podwyżek cen biletów. I tak są już za drogie. Inaczej wzywamy wszystkich do blokowania tramwajów, autobusów i metra - w ramach protestu. Podwyższacie ceny biletów? To wam teraz obiecuję wzmożoną demolkę nowych autobusów i wiat przystankowych. Coś za coś\nzgłoś naruszenie odpowiedz 12.10.2012 22:24 ~taka_sobie\nPrzy wejsciu stoja murem gapowicze - bo wtedy latwiej szybciej uciec przed kontrolerem, a co do smrodu to fakt, czasem jest nie do wytrzymania. Kiedys wsiadalam na petli do tramwaju w wagonie był jeden pasazer, ale smrod taki ze musialam wysiasc i poczekac na odjazd na przystanku- ale cuchnacych pasazerow mzk nie bedzie mylo - mam nadzieję ... bo znowu bylby pretekst do podwyżki cen biletow.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 12.10.2012 21:45 ~jaa\nJeszcze niech zrobią kampanie reklamową aby "warszawiacy" się MYLI bo niedobrze sie czasem robi jak wejdzie dama odstawiona a jedzie od takiej.Myjcie sie wszyscy a zwłaszcza rano!!!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 12.10.2012 21:28 ~świadek\na kiedy zaczna uczyc kultury kierowców autobósow najgorsze są kobiety darła morde na osobę niepełnosprawna na cały autobus poszła skarga na nią niewiadomo czy to wstretne babsko ukarali


1 min read 30701\nArchitekci z Motyw Studio otwarcie mówią o swojej miłości do szarości. Macie tak samo? Dobrze się składa. Ten projekt pokazuje bowiem jak w nienachalny sposób można wzbogacić aranżację wnętrza opierającej się właśnie na szarościach. W tym przypadku kolorami dopełniającymi są brązy oraz pochodne niebieskiego. I tak powstało niezwykle ciepłe mieszkanie na warszawskiej Pradze dla dojrzałej pary.\nGłównym założeniem projektu było stworzenie przytulnego miejsca w klasycznym stylu. Ten kierunek architektoniczny cechuje się dużą elegancją, wytwornością i zamiłowaniem do luksusowych produktów. Pomimo małego metrażu (58 m2) architektom udało się zachować balans i absolutnie nie ma się wrażenia przeładowania czy przerostu formy nad treścią. Ważnym elementem dekoracyjnym tego miejsca są tapety. W części otwartej na jednej ze ścian pojawiły się przeskalowane kwiaty, natomiast w sferze intymnej architekci postawili na motyw ludzki.\nCo sądzicie o tym projekcie? Moglibyście tu zamieszkać?\nNajpiękniejsze tapety możesz kupić w naszych showromach\nTapeta Deus (Contemporary Wallpaper), Wall & Deco\naranżacja małego mieszkaniaaranżacja w stylu klasycznymArchitekt WarszawaBrinkCharme ParquetCole & Sondeski podłogowedywanykrzesłameblemieszkanie 58 m2mieszkanie w stylu klasycznymMiloniMotyw DesignNobonoboprojekt małego mieszkaniaściany i podłogistołystyl klasycznytapeta w kwiatytapetyWall & Deco