Książki, które polecam | Finansowe Kaizen\nKsiążki to jedne z wielu narzędzi do rozwoju naszego intelektu. Nie tylko poszerzają naszą wiedzę, ale także słownictwo. Dlatego postaram się dodawać tutaj książki, które naprawdę polecam.\nPomijam w tym zestawieniu wiele książek, które przeczytałem. Wybrałem najlepsze moim zdaniem książki. Lista jest otwarta i co jakiś czas będą pojawiały się tutaj nowe pozycje. Po kliknięciu w obrazek zostaniesz przekierowany na stronę porównywarki, która wskaże Ci miejsce, gdzie możesz dostać daną książkę w najniższej cenie. Za każde kliknięcie w obrazek (nie ważne, czy kupisz daną książkę) otrzymuję kilka groszy, za co Ci dziękuję. Linki są z programu partnerskiego, do którego możesz się zapisać tutaj i wykorzystać go na swojej stronie.\nR. Kiyosaki – Bogaty Ojciec, Biedny Ojciec\nTej książki chyba nie trzeba opisywać. Podstawowa lektura dla każdego, kto chce zrozumieć swoje nawyki finansowe.\nW książce nie otrzymamy konkretnej wiedzy, ale wskazuje ona konkretny kierunek. Książka opisuje krok po kroku, dlaczego jedni ludzie biednieją, podczas gdy drudzy się bogacą.\nPodważa znaną bardzo dobrze w każdym domu zasadę: „Ucz się! Skończ dobrą szkołę, a potem znajdź dobrze płatną pracę”.\nNie tędy droga do finansowej niezależności. Z tej książki dowiesz się dlaczego.\nM. Dutko – Targuj się! Zen negocjacji\nKsiążka z kategorii „Must-have”. Dr Dutko opisuje w niej przeróżne techniki negocjowania. Książka nawołuje do negocjowania prawie wszędzie. Od negocjacji podwyżki z szefem, po negocjowanie ubrań na bazarku. Napisana bardzo przystępnym językiem, opisuje sytuacje z życia wzięte.\nDlaczego większość ludzi boi się negocjować.\nJak zostać skutecznym negocjatorem.\nJak rozpoznać motywacje drugiej strony negocjacji.\nOraz co Cię powstrzymuje przed rozpoczęciem negocjacji.\nSam dzięki tej lekturze wynegocjowałem kilkanaście stówek.\nH. Ford – Moje Życie i Dzieło\nJedna z najlepszych książek, jakie do tej pory przeczytałem. Bardzo pouczająca i poruszająca książka. Jeżeli planujesz założyć własną firmę to ta pozycja jest dla Ciebie obowiązkowa. Chyba każdy z nas zna firmę FORD MOTOR COMPANY. Która na rynku jest już ponad 100 lat!\nStuletnia firma to chyba najlepsza reklama, aby zachęcić Cię do zapoznania się z treścią tej książki.\nPamiętaj, że ten Pan nie żyje już od 70 lat. A jego Dzieło trwa nadal. Chyba każdy z nas chciałby zostawić coś po sobie.\nJeden z moich ulubionych cytatów z książki:\n„Nawyk niepowodzenia wynika z umysłu rodzącego obawy i przylgnął do ludzi pozbawionych wyobraźni”.\nM. Szafrański – Finansowy Ninja\nFinansowy Ninja to dosyć świeża pozycja na rynku książek o finansach osobistych. Powiedziałbym, że to kompletny zbiór zagadnień potrzebnych do zapanowania nad swoimi finansami. Jeśli mam być szczery to po przeczytaniu tej książki i zastosowaniu rad w niej zawartych będziesz czuł, że trochę przynudzam, bo przecież Ty już wszystko wiesz! 🙂\nMichał wyczerpał temat jeżeli chodzi o domowe finanse.\nKsiążka jest obszerna (544 str., tabelki, obliczenia i wykresy). Lekka w czytaniu to ona nie jest, ale warta każdej minuty czytania. Zdecydowanie polecam!\nTa pozycja, jest dedykowana dla ludzi, którzy myślą o założeniu własnej firmy. Książka opiera się w głównej mierze na promowaniu franchisingu w oparciu o historię Mc Donald’s. Momentami potrafi zniechęcić do zakładania biznesu, ale pokazuje w jaki sposób powinieneś myśleć o swojej firmie.\nNie zamykaj się i od początku myśl o stworzeniu globalnej marki i sprzedawaniu swojego „know how”. Książka także pokazuje, dlaczego większość małych firm upada.\nDlaczego świetny mechanik nie da rady prowadzić warsztatu i zatrudniać kilku ludzi? Z tej książki się tego dowiesz.\nKolejna pozycja godna polecenia. 5/5!\nW. Isaacson – Steve Jobs\nPana Jobsa nikomu przedstawiać nie trzeba, ale książkę warto przeczytać. Choćby z tego względu, że pokazuje jak ważna w życiu jest pasja, wiara w swoje marzenia i charyzma.\nSukces Steva Jobsa to dla wielu nas senne marzenie.\nKsiążka pokazuje z jakimi przeciwnościami zmagał się Jobs podczas rozpoczynania działalności i w trakcie jej trwania.\nWedług mnie to lektura obowiązkowa dla każdego. Wciąga od pierwszego akapitu.\nSzczerze polecam! Gruba Berta (730str.)\nClayton M. Christensen – Co będzie miarą twojego życia?\nKsiążka Claytona Christensena, jest bardzo ciekawą pozycją dla każdego kto chciałby poznać odpowiedzi na pytania takie jak:\nOsiągnę sukces i spełnienie zawodowe?\nMoje relacje z małżonkiem, dziećmi i pozostałymi członkami rodziny oraz przyjaciółmi staną się dla mnie trwałym źródłem szczęścia?\nBędę żyć uczciwie i nie zrobię nic, za co trafia się do więzienia?\nNa te i wiele innych pytań (w tym tytułowe) odpowiada właśnie ta książka. Myślę, że potrafi przedefiniować cele życiowe i naprawdę zmusza do refleksji nad swoim życiem. A może Ty wiesz już, co będzie miarą Twojego życia ?\nPeter Schiff – Gospodarka, rozwój, krach. Na czym to polega?\nTa książka to absolutna podstawa, dla każdego kto interesuje się choć trochę ekonomią. A jeżeli się ekonomią nie interesuje, to po lekturze tej książki zacznie. Książka odpowiada na kilka ciekawych pytań, takich jak:\n• Jak to jest, że Państwo może cały czas wydawać i nie brakuje im pieniędzy?\n• Jak takie podejście wpływa na nas wszystkich?\n• Dlaczego jedne kraje są bogatsze od innych?\nKsiążka jest swego rodzaju opowiadaniem i ma sporo obrazków, które pomagają sobie wyobrazić sytuacje w niej opisane. Wesoła, z humorem. Bezsprzecznie dla każdego powyżej 16 roku życia.\nGary Keller – Jedna Rzecz\nKsiążka Garego to walka ze złą wielozadaniowością, autor przekonuje nas, że aby być efektywnym w tym co się robi, należy skupić się na Jednej rzeczy!\nKsiążka napisana lekko, czyta się ją bardzo przyjemnie i daje fajne spojrzenie na codzienne sprawy.\nWarto aby sięgnęły po tą pozycję osoby, które tak jak ja mają problem ze skupieniem i łapią „5 srok za ogon” 🙂\nWyobraź sobie tylko: mieć do zrobienia tylko jedną rzecz w ciągu dnia? – Fajnie prawda? 🙂\nGorąco polecam, nie będę zdradzał więcej szczegółów.\nKsiążka w mojej ocenie 9/10\nKsiążka – Kto zabrał mój ser? to bardzo lekka pozycja dla każdego. Napisana w formie opowieści, którą bardzo przyjemnie się czyta.\nDo mnie trafiła zupełnie przez przypadek, ale po przeczytaniu jej nie mam złudzeń, że jest wartościowa!\nKsiążka dla każdego, kto boi się zmiany, boi się dać krok w nieznane.\nW książce poznajemy czwórkę bohaterów, z których każdy ma nieco inny charakter i inaczej podchodzi do zachodzących zmian.\nZ książki każdy wyniesie tyle ile będzie chciał. Ja wyniosłem bardzo dużo i polecam tę książkę. Mocne 9/10


Przychodnia Fredry w Toruniu - Zdrowie chorego najwyższym prawem\nW związku z koniecznością ograniczenia wizyt pacjentów w Przychodni utworzyliśmy dodatkowy, tymczasowy adres mailowy, na który mogą Państwo składać zapotrzebowania na przedłużenie recept (dotyczy tylko POZ dzieci i dorośli) recepty@przychodniafredry.pl. W mailu należy podać swoje dane: imię i nazwisko, adres, pesel, numer telefonu, rodzaj leku, dawkowanie oraz ilość opakowań, a także nazwisko lekarza prowadzącego. Czas oczekiwania na realizację do 3 dni roboczych. W celu odbioru recept, które zostały zamówione wcześniej można także skontaktować się z nami mailowo lub telefonicznie. Nie trzeba pojawiać się w Przychodni osobiście.\nZalecamy ograniczenie wizyt w Przychodni (bez poważnej przyczyny)! Przyjęcia pacjentów odbywają się po wcześniejszym umówieniu telefonicznie na konkretną godzinę. Na terenie przychodni obowiązuje nakaz noszenia maseczki i dezynfekcji rąk.\nWszelkich niezbędnych informacji związanych z koronawirusem można uzyskać pod numerami telefonów wyznaczonych przez Ministerstwo Zdrowia i NFZ.\nPoradnia dla kobiet jest nieczynna do odwołania.\nlek. stom. Ewa Maria Życzyńska\npn.-pt. od 8.00 do 18.00\nwięcej o przychodni...\nPrzychodnia Fredry ma sześćdziesięcioletnią tradycję świadczenia usług zdrowotnych dla mieszkańców Bydgoskiego Przedmieścia i Starówki w Toruniu. Już trzecie pokolenie pacjentów od dziecka do wieku dojrzałego korzysta z naszej opieki i wysoko ją sobie ceni. W 2002 roku przekształciliśmy się z podmiotu publicznego w Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej o nazwie „Przychodnia Fredry”. Realizujemy narodowy program ochrony zdrowia w partnerstwie z NFZ... więcej\nPoradnia ogólna oferuje opiekę medyczną nad pacjentami dorosłymi - od 18 roku życia, cztery gabinety, dwóch lekarzy pierwszego kontaktu, gabinet zabiegowy oraz gabinet promocji zdrowia, lekarz pierwszego kontaktu dostępny od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 18.00, rejestracja pacjentów w rejestracji ogólnej i przyjęcia przez lekarzy na bieżąco. Oferujemy następujące świadczenia lekarskie i pielęgniarskie: badania i porady lekarskie w zakresie medycyny ogólnej... więcej\nw poradni wg. kolejności zgłaszania\nwięcej o poradni ogólnej...\nwięcej o poradni dziecięcej...\nPoradnia dziecięca oferuje opiekę medyczną nad dziećmi - pacjenci do 18 roku życia, trzy gabinety, gabinet dla dzieci chorych, gabinet dla dzieci zdrowych oraz gabinet szczepień, lekarz pediatra dostępny od poniedziałku do piątku, rejestracja pacjentów w poradni dziecięcej i przyjęcia na bieżąco, zapisy dzieci na listę pozytywną przychodni od poniedziałku do piątku. Oferujemy następujące świadczenia lekarskie i pielęgniarskie: badania i porady lekarskie w zakresie pediatrii dzieci chorych i zdrowych... więcej\nPoradnia dla Kobiet Ginekologiczno - Położnicza w Przychodni Fredry oferuje: jeden gabinet wyposażony w najnowocześniejszy sprzęt medyczny, lekarz przyjmuje codziennie, rejestracja pacjentów w poradni, w kolejności zgłaszania się na wyznaczony dzień i godzinę, program profilaktyki raka szyjki macicy. Ponadto oferujemy następujące świadczenia lekarskie i pielęgniarskie: kompleksową opiekę medyczną nad kobietami ciężarnymi, opiekę nad położnicą położnej środowiskowo-rodzinnej... więcej\nwięcej o poradni dla kobiet...\nwt.-pt. wg. rozpiski na stronie poradni\nwięcej o poradni stomatologicznej...\nPoradnia Stomatologiczna oferuje: dwa gabinety w przychodni oraz trzy gabinety szkolne wyposażone w nowoczesny sprzęt stomatologiczny, gabinety w przychodni czynne są od poniedziałku do piątku, rejestracja pacjentów w poradni stomatologicznej wg. kolejności zgłaszania się do lekarza. Oferujemy następujące świadczenia lekarskie i pielęgniarskie: badanie i leczenie zębów, wykonywanie zabiegów z zakresu chirurgii stomatologicznej, protetykę stomatologiczną... więcej\nData: 30 czerwiec 2022\nLiczba odwiedzin: 199967\nAktualizacja: 26 październik 2021\nZakup urządzeń medycznych i sprzętu komputerowego dla Przychodni Fredry w Toruniu


Warszawa. Odnaleźli kolejne szczątki w dawnym ogrodzie więzienia "Toledo". Pośród kości zachował się wojskowy orzełek | TVN Warszawa\nKolejne szczątki odnalezione na terenie dawnego więzienia Toledo | Poszukiwania IPN / Twitter\nKolejne szczątki na terenie dawnego więzienia "Toledo" | Piotr Życieński / IPN\nKolejne szczątki na terenie dawnego więzienia Toledo\nSzczątki kolejnych czterech osób odnaleziono na terenie dawnego komunistycznego więzienia "Toledo" na Pradze Północ. Specjaliści Instytutu Pamięci Narodowej podają, że czaszki trzech z nich noszą charakterystyczne ślady po strzale w tył głowy. Niewykluczone, że ofiarami byli wojskowi, ponieważ pośród kości odkryto fragment przypinki z orłem.\nPrace archeologiczne na terenie więzienia "Toledo" przy ulicy 11 listopada prowadzi od wiosny ubiegłego roku Biuro Poszukiwań i Identyfikacji IPN. W tej chwili badany jest teren pomiędzy i pod garażami, które wybudowano na obszarze należącym częściowo do ogrodu więziennego, gdzie - według relacji świadków - miało również dochodzić do grzebania ciał zmarłych i pomordowanych więźniów.\nW środę badacze poinformowali na Twitterze o odnalezieniu szczątków kolejnych czterech osób. - W zbiorowej mogile znajdowały się przemieszane szczątki czterech osób. Poddano je wstępnej ocenie antropologicznej w miejscu ich odnalezienia. Widzimy, że szczątki zostały naruszone, trwa próba wyjaśnienia czy doszło do tego w czasie prac budowlanych, czy może w jakiś inny sposób - wyjaśnia ks. Tomasz Trzaska z Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN. - Czaszki trzech osób noszą ślady postrzałów. Przy szczątkach jest też orzełek, należy więc domniemywać, że są to ofiary wojskowe - zaznacza. Takie metalowe emblematy były noszone przez żołnierzy na rogatywkach i furażerkach.\nDotychczas w ramach prac na terenie dawnego więzienia karno-śledczego UB i NKWD odnaleziono szczątki 27 osób. - Nie wszystkie miały ślady postrzałów w potylicę. Wiemy, że na tym terenie mogły być również chowane osoby zamęczone podczas śledztwa lub zmarłe w trakcie pobytu w więzieniu. Rozstrzelanie metodą katyńską oraz miejsce odnalezienia ostatnich szczątków pozwalają nam typować, że są to ofiary reżimu komunistycznego, stracone w latach bezpośrednio po II wojnie światowej - informuje Trzaska.\nPróbują ustalić tożsamość\n- W tej chwili jest zbyt wcześnie, by mówić o identyfikacji osób. Pobieramy materiał genetyczny do badań i równolegle prowadzone jest typowanie, do kogo mogły należeć szczątki. Próbujemy typować między innymi na podstawie listy ofiar, na których wykonano wyroki śmierci w więzieniu "Toledo" - mówi Trzaska. Istotnymi wskazówkami dla badaczy mogą być na przykład informacje o tym, ile osób stracono konkretnego dnia. Są one porównywane z liczbą osób odnalezionych w danej mogile. - Przy każdym tego typu odkryciu informowani są prokuratorzy IPN - dodaje.\nPracownik Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN opisuje również, że po odkryciu szczątków badacze dokumentują znalezisko i w miarę możliwości starają się przyporządkować kości do danego szkieletu. Następnie szczątki są zabezpieczane i kierowane do prosektorium, gdzie przeprowadzane są bardziej szczegółowe oględziny i badania, które pozwalają na odtworzenie okoliczności śmierci. - Prace będą kontynuowane aż do momentu przeszukania całego obszaru dawnego więzienia. Planujemy pracować nieprzerwanie przez cały sierpień, w miarę prowadzonej rozbiórki garaży przez dewelopera. - zapowiada Trzaska.\nWięzienie istniało od momentu wejścia wojsk sowieckich na Pragę\nWięzienie Karno-Śledcze Warszawa III (Toledo) to więzienie Urzędu Bezpieczeństwa i NKWD istniejące od chwili wejścia w 1944 roku wojsk sowieckich na Pragę. Było znane z wyjątkowo brutalnych przesłuchań. Historycy IPN przypominali wcześniej, że było ono przeznaczone dla żołnierzy Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych oraz innych więźniów politycznych, których reżim stalinowski uznał za niebezpiecznych dla nowej władzy.\nWięzienie to, w którego murach wykonano egzekucje na wielu członkach podziemia niepodległościowego, istniało do 1956 roku. "Wśród więźniów uchodziło za najsurowsze" - podkreślił IPN.\nInformowaliśmy również o kolejnym etapie prac w dawnym więzieniu przy Rakowieckiej:\nKolejny etap prac IPN w dawnym więzieniu przy RakowieckiejBiuro Poszukiwań i Identyfikacji IPN / Facebook\nŹródło zdjęcia głównego: Poszukiwania IPN / Twitter\nOdnaleźli szczątki trzech młodych osób. "Obszar kryje jeszcze wiele dramatycznych tajemnic"\nWrócili do poszukiwań na terenie dawnego więzienia "Toledo", znaleźli kolejny grób


BIP Biblioteka Śląska\nCzas wygenerowania treści 2022-05-21 20:34:12\nPlany postępowań o udzielenie zamówień - aktualne\nPlany postępowań o udzielenie zamówień - archiwum\nOgłoszenia o zamówieniach powyżej kwot unijnych\nOgłoszenia o zamówieniach poniżej kwot unijnych\nOtwarcie ofert i wybór najkorzystniejszej oferty\nData dokumentu: 2014-01-17\nZgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w wyżej wymienionej ustawie.\nImię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres składającego wniosek.\nZakres żądanej informacji.\nFormę przekazania informacji.\nWniosek można złożyć na formularzu, którego wzór dostępny jest na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Biblioteki Śląskiej w Katowicach. Art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm.) stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.\nZgodnie z art. 14 wyżej wymienionej ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki, którymi dysponuje zobowiązany nie umożliwiają udostępnienia jej w taki sposób i w takiej formie. Wówczas wnioskodawca jest powiadamiany o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, a podmiot wskazuje w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeśli wnioskodawca w terminie 14 dni od powiadomienia nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.\nZgodnie z art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm.) jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, Biblioteka Śląska ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępniania lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. O wysokości opłaty wnioskodawca zostanie powiadomiony w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.\nWniosek.pdf [380 kB]\nWprowadzenie: 2014-01-17 13:30:11\nOstatnia aktualizacja: Kierownik Działu Informatycznego inż. Zenon Pochała 2020-04-14 07:52:38\nOdpowiedzialny merytorycznie: Dyrektor Biblioteki Śląskiej\nDokument podpisano: 2020-04-14\npl. Rady Europy 1 40-021 Katowice\ntel.: +48 (32) 20 83 875\nfax.: +48 (32) 20 83 720


Rosjanie znowu górą w kosmicznym wyścigu. Nakręcili film fabularny w kosmosie! - blog Salon Kulturalny\nFilmowcy, którzy zajmowali się przygotowaniem materiału zdjęciowego do filmu fabularnego o lekarce, która udaje się na orbitę do chorego kosmonauty, wrócili na Ziemię!\nCzytaj też: Marsjański łazik ma za sobą spory dystans. Jezioro i rzeka istnieją na Marsie!\nCzytaj też: Majątek Elona Muska jest warta tyle, ile majątki niegdyś najbogatszych razem wzięte\n"Wezwanie" - film kręcony w kosmosie\nOpublikowano: 17 października 2021, 19:30


Buderus świętuje 25-lecie obecności na polskim rynku!\nFirma Bosch rozpoczęła budowę struktur handlowych w Polsce już w 1992 roku. Dwa lata później, w maju w 1994 roku, rozpoczęła swoją działalność Buderus Technika Grzewcza Sp. z o.o. – spółka-córka Buderus GmbH. Pierwszymi urządzeniami produkowanymi przez Buderus były kotły żeliwne i stanowiły one 90% obrotu. Już 4 lata od startu działalności w Polsce, marka obchodziła swój podwójny jubileusz – 100-lecie pierwszego patentu Buderusa na członowy kocioł grzewczy z żeliwa szarego i 50-lecie wytwarzania regulatorów.\nWkraczając na rynek w 1994 roku Buderus sprzedawał ok. 400 kotłów rocznie. Dziś jest to ok. 17 500 urządzeń. Obecnie najwyższą dynamikę sprzedaży uzyskują odnawialne źródła ciepła, w szczególności pompy ciepła. Przez te lata marka bardzo rozwinęła się technologicznie. 25 lat temu Buderus jako jedyny na rynku opatentował technologię „Thermostream”, pozwalającą na pracę bez regulacji temperatury wody na powrocie.\nAktualnie udział kotłów kondensacyjnych w sprzedaży stanowi min. 95%, a coraz większego znaczenia nabiera automatyka – inteligentne sterowanie cyfrowe z możliwością zarządzenia urządzeniami z poziomu smartfona.\nIstotną rolę w rozwoju marki pełnią również szkolenia. Na początku czerwca br. Buderus otworzył nowoczesne, zmodernizowane Centrum Szkoleniowe dla instalatorów, serwisantów, handlowców oraz projektantów. Cały obiekt stworzony został zgodnie z aktualnymi nowoczesnymi wizualizacjami marki Buderus.\nKlienci cenią Buderusa przede wszystkim za wysoką jakość produktów.\nMarka była wielokrotnie nagradzana zarówno przez instytucje i stowarzyszenia branżowe, jak również przez samych konsumentów. Buderus trzy razy został uhonorowany wyróżnieniem „Super Marka”, które podkreśla niesłabnącą pozycję marki na rynku oraz wysoki poziom zaufania klientów. Na przestrzeni lat został również doceniony za nowoczesne rozwiązania technologiczne, otrzymując tytuł „Lider Nowych Technologii” dla przedsiębiorstw i instytucji wdrażających nowe technologie oraz przestrzegających najwyższych standardów jakości. Buderus może pochwalić się także takimi wyróżnieniami jak Budowlana Marka Roku (trzy tytuły), „Złoty Instalator” czy „Konsumencki Lider Jakości”. A to tylko niektóre wyróżnienia.\nObecnie Buderus posiada kompleksową ofertę innowacyjnych systemów grzewczych o mocy od 2,0kW do 1,85MW. Oferta obejmuje kotły: stojące, wiszące, konwencjonalne i kondensacyjne. Źródłem paliwa może być: gaz lub olej. Istotną rolę w asortymencie marki Buderus odgrywają także systemy wykorzystujące energię odnawialną: kolektory słoneczne i pompy ciepła. W ofercie Buderus można znaleźć także systemy regulacji, grzejniki, elementy wyposażenia kotłowni i instalacji c.o., bloki energetyczne oraz podgrzewacze c.w.u.\n- Nasze bogate portfolio to źródło naszego sukcesu. Przez ostatnie lata zaobserwowaliśmy znaczącą zmianę w świadomości naszych klientów jeśli chodzi o wybór urządzeń grzewczych. Użytkownicy coraz częściej zwracają uwagę nie tylko na parametry, ale również na ekologiczny aspekt urządzenia, wygląd oraz komfort zarządzania za pomocą smartfona. Przez te 25 lat odpowiadaliśmy na aktualne potrzeby naszych klientów i właśnie dzięki temu udało nam się zbudować silną markę. Planujemy dalej rozwijać nasze portfolio w oparciu o najnowsze trendy technologiczne w branży grzewczej – podsumował Krzysztof Ciemięga, Dyrektor Generalny Bosch Termotechnika.\nAirvents to z jedna z marek handlowych portfolio VENTS GROUP, która powstała z myślą o profesjonalistach oraz ich indywidualnych potrzebach i wymogach, związanych z realizacją projektów...\nOstatnimi czasy coraz popularniejsze wśród Polaków robi się ogrzewanie podłogowe. To rozwiązanie bardzo wygodne i mające wiele zalet, nie wyparło jednak tradycyjnych grzejników. Wiele osób...\nJeśli dopiero co wszedłeś w posiadanie starego domu lub mieszkasz w nim od dawna i zastanawiasz się nad potencjalnymi oszczędnościami, z pewnością w końcu zadasz sobie pytanie o to, jakie...\nInteligentna technologia pomp ciepła bazuje na wykorzystywaniu ciepła zakumulowanego w powietrzu i dostarczeniu go do jednostki wewnętrznej, z której dystrybuowane jest do obiegu grzewczego. Taki...


Producent NiGHTS nie weźmie udziału przy tworzeniu nowej odsłony serii na konsolę Wii? | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 23 marca 2007, 09:27\nInformacja o wydaniu nowej pozycji spod znaku kultowego NiGHTS na konsolę Wii z pewnością ucieszyła tych graczy, którzy pamiętają ciągle pierwszą jej odsłonę, stworzoną w 1996 roku na konsolę Sega Saturn. Okazało się jednak, że Yuji Naka, główny producent NiGHTS into Dreams..., nie będzie najprawdopodobniej współproducentem owej gry.\nO całym fakcie poinformowali nas redaktorzy serwisu ComputerandVideoGames, kontaktując się z Naką, który opuścił przed rokiem firmę Sega i założył własne studio pod nazwą Probe. Na pytanie czy będzie w jakiś sposób zaangażowany w produkcję nowego NiGHTS odpowiedział w sposób następujący: „W tym momencie nie mam takich planów”. Definitywnego zaprzeczenia zatem nie ma, lecz sama wizja powrotu oryginalnego twórcy NiGHTS trochę się oddaliła. Niemniej jednak ciągle wierzymy w to, że Naka zdecyduje się zmienić zdanie.\nW pierwszym NiGHTS into Dreams... mogliśmy się wcielić w dwie postaci – 14-letnich Claris Sinclair i Elliota Edwardsa. Co wieczór wyruszali oni w podróż do Nightopii, cudownej krainy snu. W wyniku nieoczekiwanego zwrotu akcji została ona niestety zaatakowana przez mroczne siły Nightmare – świata alternatywnego względem Nightopii. Głównym zadaniem Claris oraz Elliota jest powstrzymanie dowódcy sił ciemności, tzw. Wizeman The Wicked. Pomaga im w tym NiGHTS, jeden z mieszkańców Nightmare, stworzony przez Wizemana. Rozgrywka polega na odnajdywaniu kul zwanych Ideyas, symbolizujących uwięzionych przez Wisemana ludzi, oraz walce z jego służącymi. Zabawa utrzymana jest w konwencji przygodowej gry akcji.


Pogotowie jeździeckie: 07/31/15\nRĘCE JEŹDŹCA-JAK POWINNY PRACOWAĆ część druga\nPrzeczytaj: RĘCE JEŹDŹCA część pierwsza.\nW jaki sposób pracować rękami przy przekazywaniu zwierzęciu informacji? Wśród jeźdźców pokutuje przekonanie o konieczności pracy nadgarstkiem w dół i w górę, ewentualnie czwartym palcem dłoni w ruchu otwierającym i zamykającym w pięść. Wszystko po to, by sygnał był delikatny. Nie twierdzę, że takich sygnałów nie wolno absolutnie używać, ale w żaden sposób nie będą one dla konia delikatne, jeżeli będzie on „wisiał” na tych wodzach albo jeździec będzie miał spięte ramiona i sztywne ręce. Poza tym, ruch z nadgarstka czy palca będzie krótki, mechaniczny, mało sprężysty i nieprecyzyjny. Jednak tym, co najmniej „przemawia” za tego rodzaju sygnałami jest jego „jednokierunkowość”. Wodze działają wówczas tylko przytrzymaniem w kierunku: do tyłu. Takie wodze będą dla zwierzęcia wyłącznie „rozmówcą” kierującym polecenia dla jego mordy. Człowiek jadący wierzchem, z „buzią” podopiecznego nie powinien rozmawiać. Mimo, że tam macie „podczepione” wodze, musicie poprzez nie przekazywać informacje dotyczące szyi, głowy, klatki piersiowej, łopatek. Powinniście poprzez wodze kierować polecenia dotyczące rozluźnienia i ułożenia tych części ciała, a przede wszystkim sygnały skupiające. W poprzednim poście napisałam, że koń wykonuje polecenie nie podczas dawania sygnału, tylko tuż po nim, po „powrocie” wodzy do stanu wyjściowego. Przy „pracy” nadgarstkiem, jego zgięcie jest sygnałem, a wyprostowanie owym powrotem. Jednak przy „pracy” czwartym palcem, by „oddane” wodze były stanem wyjściowym, jeździec musiałby mieć go większość jazdy nienaturalnie „otwartego”.\nWracam teraz do tego, że poprzez wodze jeździec powinien „rozmawiać” z podopiecznym na temat jego rozluźnienia, ustawienia i skupienia, a nie „walczyć” z pyskiem. Poprzez „pociągnięcia” za wodze prowadzicie z podopiecznym dialog. Jeżeli dialog, to nie zapominajcie, że koń też do was „mówi”, więc wasz sygnał jest często odpowiedzią na „informacje” „płynące” od istoty tuż pod wami. W związku z tym, trzeba namawiać i informować konia, „mówiącego”: „jestem spięty i sztywny”, by rozluźnił wskazane przez jeźdźca mięśnie i stawy. Taki sygnał, to jakby inicjowanie „falującego ruchu mięśni”. To, jak „rzucenie kamienia” do wody, by „stworzyć” falę, która rozejdzie się po tafli. Im dalej mają dojść fale i bardziej mają być wydatne, tym „większy kamień wrzucicie do wody”, tym bardziej ekspresyjny i energiczny ruch wykonacie wodzą. Sygnały inicjujące rozluźnienie będą różniły się ową ekspresją, sprężystością i „siłą” w nie włożoną w zależności od tego, jak mocno spięty jest wierzchowiec, jak bardzo uparty i zaparty. Sygnały będą różne w zależności od tego, jak daleko chcemy „pchnąć” falę. Czy ma ona objąć tylko szyję, dojść do łopatki czy, wzmocniona pukającym sygnałem łydki, ma dotrzeć aż do końskiego zadu. Jednak cechą wspólną tych sygnałów musi być „prowadzenie” ich już z ramienia. Obojętnie czy sygnały są krótsze, dłuższe, bardzo delikatne, czy nieco bardziej wyraziste przy ich dawaniu, powinny pracować wasze stawy: ramieniowy i łokciowy.\nRuch rąk jeźdźca powinien różnić się w zależności od tego, czy dana ręka pracuje wodzą wewnętrzną czy zewnętrzną. Zazwyczaj wodzą zewnętrzną pracujemy w kierunku własnego pępka. Ruch wewnętrzną wodzą powinien być gestem otwierającym ją nieznacznie w bok. W obu tych przypadkach długość przytrzymania wodzy, ekspresja z jaką pociągacie za wodzę, zależy od tego co chcecie zwierzęciu przekazać i jaka jest jego odpowiedź na wasze polecenie. Każdy sygnał to słowa, które chcecie „wypowiedzieć”, musicie więc myśleć tymi słowami, tymi informacjami, które chcecie przekazać. Czując sztywną szyję wierzchowca, bez szansy jej zgięcia, myślicie: „rozluźnij przyjacielu ten mięsień u nasady szyi, ale nie rozpraszaj się, skup się na pracy. Nie możesz „odblokować” tego mięśnia? Pewnie, bo masz źle ustawiona łopatkę z tej strony. Nie rozpychaj się nią jak człowiek odstawionym łokciem. Trzymaj go przy ciele. O tak, super. Ale spokojnie nie rozpędzaj się tylko dla tego, że nie do końca rozumiesz moje polecenie”- i pod ten dialog w waszej głowie pracujecie wodzami. Każda taka informacja, czyli sygnał dawany wodzami, musi mieć też swoją tonację, tembr, głośność i musi nieść emocje. Czasami musicie krzyknąć, gdy „uczeń” nie skupia się i was nie słucha, a do skoncentrowanego słuchacza możecie mówić prawie szeptem. Polecenie do wykonania, którego koń nie rozumie, którego znaczenia dopiero się uczy, będzie musiało być przez was często powtarzane. Przy zrozumiałej dla zwierzęcia „prośbie”, powtórzeń nie będzie trzeba używać.\nChcę zwrócić również uwagę na to, że poprzez nierozmawiające za pomocą wodzy ręce, też czegoś uczycie waszego podopiecznego. Utwierdzacie go w przekonaniu, że może powielać błędy, że może mieć spięte mięśnie, że może „walczyć” z opiekunem, że może oprzeć ciężar na jego rękach. Trzymając napięte wodze, człowiek jednak mimowolnie wykonuje nimi pewien gest. Jeździec czując podświadomie, że koń oprze się na wodzach, pociągnie albo szarpnie za nie, napina i usztywnia rękę w oczekiwaniu na „przyjęcie ciężaru”. Te „oczekujące ręce” „mówią”: „tak koniu możesz się usztywnić, napiąć mięśnie i wykrzywić się, jesteśmy gotowe na podtrzymanie twojego ciężaru”. Taką informację spięte ręce przesyłają nawet wówczas, gdy jeździec „puści” wodze, tyle tylko, że bez ostatniego członu. Dodatkowo, człowiek bez ich udziału nie jest w stanie „usłyszeć” co do niego „mówi” wierzchowiec. Taki brak świadomej „konwersacji” między jeźdźcem a jego podopiecznym, jest nagminny podczas przejść między chodami. Wielu jeźdźców uważa, że podczas owych przejść należy dawać tylko sygnały podganiające do wyższego ruch albo zwalniające do chodu niższego. Niewielu jednak określa wówczas zasady na jakich dane przejście zwierzę ma wykonać.\nJest jeszcze bardzo ważna kwestia dotycząca właściwego zrozumienia przez konia sygnałów dawanych poprzez wodze. Jeżeli przy pracy wodzami wierzchowiec będzie zmieniał tempo i rytm chodu, będzie to oznaczało, że źle rozumie treść „polecenia”. Gdy zwierzę przyspieszy napierając na wędzidło, to będzie to dla was informacja, iż potraktował „prośbę” jako zachętę do „przepychanki” z opiekunem. Zwolnienie tempa przez podopiecznego powinno wam zasugerować konieczność użycia pukających łydek, by zwierzę powróciło do tempa poprzedniego. Powinniście tak zareagować, kontynuując pracę wodzami, aby ową pracę podopieczny zrozumiał jako sygnały „proszące” o zwolnienie ruchu. Po takiej waszej „interwencji”, wierzchowiec powinien zrozumieć swój błąd i skupić się na właściwym zrozumieniu sygnału.\nAutor: Olga Drzymała o 01:25:00\nJAK ROZMAWIAĆ Z KONIEM (70) ROZWAŻANIA NIEPOUKŁADANE (44) JAK ZROZUMIEĆ KONIA (42) DOSIAD (36) WODZE (26) ZAANGAŻOWANIE ZADU (21) ODPOWIEDZI NA PYTANIA (18) MOWA CIAŁA (17) RÓWNOWAGA (17) JEŹDZIECKIE ABC... (15) PRACA NA LONŻY (13) ZRÓB ĆWICZENIE (8) CHODY BOCZNE (7) "EKSPERT" "RADZI" (5) JAK PRACUJEMY (4)


8 MEDALI W JÓZEFOWIE\nTriumfatorem swojej kategorii został Karol Narożniak, który stoczył cztery zacięte i zwycięskie walki z zawodnikami z Wrocławia, Sosnowca i Włocławka. Karol walczył dzielnie, gdyż w początkowych rundach eliminacyjnych trafił na bardzo silnych i dynamicznych przeciwników. Podczas walki doskonale udało mu się wykorzystać swoje atuty, a do tego nie ustępował ani na krok pola walki swoim rywalom i właśnie to ten element zadecydował o końcowym sukcesie Karola Narożnika w tym prestiżowym turnieju.\nDużym optymizmem napawa fakt, iż młodzi srebrni medaliści: Hubert Szulim i Kajetan Baran najlepiej realizowali zadania taktyczne podczas czterech pojedynków, co jest bardzo budujące i jest prognostykiem przyszłych najwyższych sukcesów. Dobrze spisali się: Damian Cholewicki, Julia Kłosińska i Igor Nakonieczny, którzy także zostali wicemistrzami turnieju, ulegając dopiero w finale zawodnikom z Warszawy, Ostrowi Mazowieckiej, Ostródy i Augustowa.\nBrązowe medale zdobyli: Maksymilian Rak i Karol Burzyk, którzy musieli uznać wyższość zawodników z Ostrołęki i Olecka. Czwarte miejsca otrzymali: Aleksandra Miętus i Kuba Brzezik.\nNa wyróżnienie zasługują Piotr Jodda, Mateusz Leśniczak i Kuba Brzezik, którzy wygrali swoje pierwsze trudne walki. Niestety w kolejnych rundach nieznacznie przegrali z zawodnikami z Łomży oraz Józefowa i nie udało im się zająć wymarzonego miejsca na podium.\nUznanie należy się młodym uczestnikom – Wojtek Fijałkowski, Kamil Szczapa, Maksymilian Rak, Igor Tomkowicz, Igor Nakonieczny – debiutantom w pełno kontaktowych turniejach ogólnopolskich, ponieważ odważnie podjęli trudy przygotowań i rywalizacji w silnie obsadzonych zawodach.\nW turnieju wzięli udział także: Kuba Popowski, Stanisław Marczuk, Marcin Cholewicki, Damian Dorosiński, Kacper Dąbrowski, Bartek Kazimierczak, Michał Mroziński, Bartek Kielczyk i Łukasz Zach.\nOko trenera i opiekuna bardzo cieszą postępy i rozwój umiejętności, na które kładziony jest szczególny nacisk podczas systematycznego treningu. Poziom i zaangażowanie jaki prezentują młodzi zawodnicy napawa olbrzymim optymizmem i motywacją do dalszych wytężonych ćwiczeń.


[ARTYKUŁ] ZDANIE PO ZDANIU – PISANIE PROZY - opowiadanie - Opowi.pl\n[ARTYKUŁ] ZDANIE PO ZDANIU – PISANIE PROZY\nPoprzednie części: [ARTYKUŁ] Tu rządzi imperatyw [ARTYKUŁ] TECHNIKA POEZJI – AWANGARDA VS IGNORANCJA [ARTYKUŁ] Ekspozycja, czyli nie umiem w narrację\n„Nie ma zasady na pisanie” – powtarzam to za każdym razem, gdy pracuję z autorami bardziej lub mniej żądnymi technicznej wiedzy, przy czym tym pierwszym studzę zapał do jej nabywania, a drugim robię dobrze, gdyż zaraz oddychają, najwyraźniej z ulgą. I w przypadku jednych, i drugich dodaję po chwili: „…ale istnieje kilka zasad, które temu pisaniu nadają kształt”.\nI dziś chcę te zasady przedstawić Opowijczykom (tak mi się przypominają, ale kompletnie nie chce mi się odnośnie każdego pisać artykułu, zawrę je więc na samym końcu tego, kiedy skończę już o głównym wątku: budowaniu zdaniem).\nAbsolutnie nie piszę tego dla grupy autorów, którzy wiedzą już wszystko (więc trudno, aby wiedzieli więcej) albo wiedzą najlepiej (więc za nic ich nie przekonam). Nie piszę tego artykułu też dla tych, którzy zamykają swoją pisaninę w szufladzie o nazwie „to tylko moje i tylko takie kcem” lub zawieszają na wieszaczku z doklejoną karteczką „to i tak tylko Opowi”.\nArtykuł powstał więc przede wszystkim dla tych, którzy chcą skupić się na zadowalaniu czytelnika; chcą skupić się na tym, by jego tekst odbierano tak, jak sobie to wyobrażają, czyli aby dotarło. I w końcu na tym, by się sprzedać. Tak chamsko, zwyczajnie napisać i wydać sobie lekki bestseller. Najczęściej jednak pracuję z ludźmi, którzy spadli już na ziemię z chmurki zwanej słodką nieświadomością i przekonali się o dwóch rzeczach:\n– Nie napiszę takiej książki, jaką chcę napisać, ale napiszę taką książkę, jaką umiem napisać.\n– Nie napiszę książki stylem wymarzonym, ale takim, jaki sobie wypracuję zgodnie z mieszaniną stylów przyjętych z książek autorów, których czytam, i stylem takim, jakiego się nauczę i jaki wyszlifuję.\nJak smutna jest dla niektórych prawda, że pisanie wymaga szlifu? Dość, ale apetyt rośnie w miarę jedzenia, więc gdy zaczniesz uczyć się pisania albo nie będziesz się uczyć, ale zaczniesz tak po prostu MYŚLEĆ O TYM, CO PISZESZ, twoja pisanina stanie się mniej chaotyczna, lecz nie przestanie być przecież kreatywna i „twoja”; możesz więc tylko zyskać.\nTo właśnie ten moment, w którym mam plan na opowiadanie i wiem już wszystko: od sposobu poznania się bohaterki z bohaterem, aż po kolor płaszcza powiewającego na wietrze w trakcie ostatniej bitwy. Ale nadchodzi taki moment, gdy samo siedzenie na toalecie i wyobrażanie sobie poszczególnych scen nie wystarcza. Zaryzykuję więc, otworzę Nowy Dokument Tekstowy i napiszę: MOJE PIERWSZE FANTASTYCZNE ZDANIE!\n[żart. Tak naprawdę niżej jest o początkach szlifowania, a do tego przyda się już jakiś first draft, czyli wstępny szkic tego, co ma być kiedyś powieścią]\nZ czego składa się zdanie? Przypomnij sobie nudne lekcje polskiego, te o technicznym podejściu do sprawy. Zdanie składa się z części zdania (hello, Captain Obvious!). Części zdania to kolejno: podmiot, orzeczenie, przydawka, dopełnienie i inne, których nie jestem specjalnie fanką. Przede wszystkim dlatego, że obiecałam ci receptę na powieść lekką. Lekka powieść pisana jest językiem przystępnym, a narracja wypadać powinna naturalnie. Więc zamieńmy sobie części zdania na części mowy. I co? Mamy więc rzeczownik, czasownik, przymiotnik, a także przysłówek.\n[w tym momencie zastanawiasz się pewnie, czy Skoia zwariowała i naprawdę chce opisać JAK ZBUDOWAĆ ZDANIE POWIEŚCI? I czy tak się w ogóle da?!]\nNo pewnie, że tak. W sensie, że niekiedy się da, a nie, że zwariowałam. No, chyba że może troszeczkę. Przy czym kolejny raz przypomnę, że nie ma zasady na pisanie – warto zapamiętać to już teraz – istnieją tylko wskazówki. To wszystko tu opisane to właśnie takie wskazówki.\n01. RZECZOWNIK – kto? co? – nazywa rzeczy, obiekty, miejsca, osoby, czynności, organizmy, zjawiska, pojęcia abstrakcyjne.\nMoże być nim pot, mogą być to łzy, może być to but z cholewką lub peleryna naszego bohatera – zgodzisz się, że rzeczowniki te są plastyczne, prawda? Takie sobie zwykłe rzeczy proste do wyobrażenia. Jesteś w stanie je sobie wykreować „przed oczami”, mają więc one wartość i siłę oddziałujące na czytelnika. Obrazują, wbijają się w głowę, tworzą obraz. Jedne mocniej (pot oznacza zmęczenie, łzy kojarzą się ze smutkiem), inne słabiej, więc wymagają dopowiedzeń (but z cholewką niepachnącą zachęcająco, krwistoczerwona peleryna). Tak samo silne rzeczowniki to te personifikujące uczucia: miłość i nienawiść, wierność i zdrada, nadzieja i depresja. Posiadają one mocniejszą wartość – miłość kojarzy się ciepło, mile, a nienawiść zupełnie odwrotnie. Wszystkie rzeczowniki, które budzą silne skojarzenia, nazywane są rzeczownikami obrazowymi, plastycznymi. Używasz głównie ich, a wykorzystując je, maksymalnie poruszasz wyobraźnię czytelnika. To twoja baza.\nZupełną odwrotnością są wszystkie rzeczowniki teoretyczne, abstrakcyjne. Takie, których nie da się wyobrazić, nad których sensem trzeba się zastanowić, a czasem nawet poszukać ich znaczenia w słowniku. Będą to, kompletnie przykładowo: perspektywa, pomysł, akumulacja, tożsamość. Ich sens wyłania się dopiero, gdy przeczyta się całe zdanie. Więc, jeśli będzie ich w tekście za dużo, stanie się on mętny, trudny w odbiorze, a styl całego tekstu stanie się męczący.\nNa tym etapie zaznaczę, że wymagający czytelnik lubi prostotę przekazu. Nie banał, więc nie chodzi mi o banalne rozwiązania fabularne, bo najlepszą intrygę warto wykombinować, ale, opisując ją niejasnymi zdaniami, narażasz się na niezrozumienie i przekombinowanie. Miej na uwadze, by w prozie fantastycznej, przygodowej, nastawionej na „bohater coś robi” rzeczowniki plastyczne przeważały nad tymi abstrakcyjnymi. Tych ostatnich nie da się zmierzyć, policzyć, dotknąć czy powąchać. Nadużywane zmęczą, ale nie oznacza to, by ich w ogóle unikać. Często jednak trudne wyrażenia czy głębokie metafory tłumaczone są przez autorów na najprostszych przykładach:\n„Całe nasze życie jest jak kamień rzucony w wodę. Nigdy nie wiemy, jakie kręgi zatoczymy naszym upadkiem, czyją śmierć spowodujemy i kogo uzdrowimy”. – Nie jesteś w stanie wyobrazić sobie „życia” samego w sobie, ale „kamień w wodzie” jest już całkiem obrazowy, prawda? Nie ma więc rzeczowników gorszego czy lepszego sortu, ale dawanie przykładu na abstrakcyjne rzeczowniki pomaga w ich pojęciu i rozbudowuje ci tekst. Dodaje ambicji i ułatwia sprawę czytelnikowi.\n02. CZASOWNIK – co robi? co się z nim dzieje? – przedstawia stany i czynności.\nMoim zdaniem to najważniejsza dla autora część mowy, biorąc pod uwagę zasadę „pokaż, nie opisuj”, czyli ruch przeciwko banalizowaniu powieści, wykluczający spłycającą tekst ekspozycję, o którym będzie niżej. Nie ma na niego zasady, ale warto pamiętać, by ograniczać „być” i „mieć”, a także „czuć się”:\n„było mi smutno”/„poczułam smutek”:\nMYŚLI [w przypadku narracji 1-osobowej bądź mowy pozornie zależnej w narracji 3-osobowej]: negatywne, niespokojne i zlęknione, wycofane, poczucie winy i beznadziejności, niska samoocena, myśl o śmierci.\nSamo napisanie „było smutno” nie wywoła… smutku. Ani u bohaterki, ani u mnie, nawet jak wykorzystasz wyolbrzymienie w postaci: „było mi bardzo smutno”/„poczułam przepełniający mnie smutek”. Ewentualnie wywoła smutek w betareaderach, analizatorach, oceniających czy we mnie.\nNie popadaj jednak w paranoję. „Być”, „mieć” i „czuć” są ważne, przydatne, jeśli potraktujesz je z umiarem i w momentach, które zwyczajnie wyczujesz, jednak odradzam masowe wykorzystywanie ich w opisach postaci („była ruda, miała krzywy nos i zadatki na pisarkę”) oraz miejsc („pokój był duży, miał białe ściany…”). W tym ostatnim uważaj też na „stać” czy „leżeć” (chociaż to wszystko zależy też od wyczucia, gdyż istnieją powtórzenia będące związkiem stylistycznymi, podkreślającym moc czasownika, ale i każdego innego wyrazu). Ja mogę tylko radzić. I tak też radzę: lepiej napisać „miał zielone oczy”, niż przekombinować z „gdy stawał w lustrze, widział swoje zielonookie odbicie”.\nOdnośnie czasowników warto też wspomnieć, że nie należy się ich bać. W sztuce pisania chodzi o to, by wysłużony czasownik – czy też inne słowo – nabrał świeżości. Arthur Schopenhauer mawiał, że korzysta się ze zwykłych słów, a mówi się rzeczy niezwykłe. Miej na uwadze, że niektóre dopowiedzenia będą odbierać moc czasownikom, osłabią ich znaczenie. Są to wszystkie dopowiedzenia, których usunięcie nie zmieni znaczenia, ale ich wstawienie niby ma upewnić czytelnika w tym, co chcemy mu przekazać. Niby, ponieważ to tylko wymysł autora; silenie się, by czytelnik zrozumiał to, co samo w sobie jest już jasne z góry.\n„jakoś wyczuł, że…”, „zaczęłam zastanawiać się nad…”, „wydaje mi się, że tracę nadzieję…”. Czy jeżeli napiszesz: „wyczuł, że…”, „zastanawiałam się…”, „tracę nadzieję…”, nie przekażesz sensu lepiej? Prościej? Treściwiej i konkretniej, ale bardziej „w punkt”? Nie osłabiaj swoich czasowników bez powodu.\n03. PRZYMIOTNIK – jaki? jaka? jakie? – określa cechy istot żywych, rzeczy, zjawisk, pojęć i stanów.\nNajwiększą trudnością autorów jest rezygnacja z przymiotników. Nie policzę momentów, ile razy z bólem serca wycinałam zdania za dobre, zbyt poetyckie.\nJęzyk polski jest rozwinięty i istnieje sieć rzeczowników, które mogłyby zastąpić twój epitet (rzeczownik + przymiotnik), dlatego zanim napiszesz „silny wiatr”, pomyśl o zawierusze. Ten lekki, na podobnej zasadzie, warto zastąpić zefirkiem czy samym… wiaterkiem.\nTak jak w przypadku osłabiania czasowników, często wydaje nam się, że, pisząc „to była straszna zbrodnia!”, podkreślamy tragizm sytuacyjny. Nope… To tak nie działa, ponieważ rzeczownik „zbrodnia” jako esencja sama w sobie, rzeczownik plastyczny, kojarzy się negatywnie już z marszu.\nW takim razie po co przymiotnik, skoro rzeczowniki są wystarczająco plastyczne? Na przykład po to, aby ukazać różnicę lub wartość: peleryna miała być krwistoczerwona, a nie trawiastozielona, a bohaterka miała być zainteresowana bohaterem, a nie znudzona jego żarcikami. Pozwól, by znaczenie wybrało wyraz, a nie wyraz nabierał znaczenia, które według ciebie posiada. Nie łudź się, że czytelnik wywróży sobie z kosmosu dopowiedzenie do rzeczownika, którego nie postawisz, bo będzie ci się wydawał logiczny. W twoim wyobrażeniu „chata” jest stara i spróchniała, ale pominąłeś przymiotnik? Ekstra! W moim, dopóki tego nie napiszesz, może być po prostu drewniana albo nawet z piernika. Jeżeli masz do przekazania jakąś ideę – MYŚL, jak ją zapisać i jakich słów użyć.\nPrzy przymiotnikach i – następnie – przysłówkach pilnuj nadmiarów. Łatwo jest nagromadzić epitetów, a potem trzymać kciuki, by czytelnik nie porzygał się tęczą w opisie pocałunku pełnego „cudownych”, „wspaniałych”, „romantycznych” chwil czy nie przewrócił oczami, gdy po raz kolejny walka będzie „trudna”, „bolesna”, „zacięta”. Zwyczajnie nie przedobrzaj.\nNajdziwniejszym przymiotnikiem, którego nie polecam używać, jest „dziwny”. Jak wyobrazisz sobie coś dziwnego? W przypadku zwierzęcia… róg wystający z tyłka jest już wystarczająco dziwny czy jeszcze nie? A w przypadku kogoś „dziwnego”? Nie wiem, czy wyobrazić sobie fetysz nastrajania okaryny jako grę wstępną do seksu w pozycji misjonarskiej czy okładanie porem po głowie księdza w czasie zaplanowanej kolędy? Nic nie mówisz, pisząc „dziwny”, tak samo jak nic nie mówisz, pisząc „jakiś”, więc dla dobra mojej wyobraźni… po prostu nie.\n04. PRZYSŁÓWEK – określa czynności, stany oraz inne cechy. W języku polskim tworzy się najczęściej od przymiotników, za pomocą końcówek -e, -o.\nNajczęstszy sprawca pleonazmów. Wielki Twórca Tautologii. Nadmierny Nadmiernik. Zbędny jak skarpety kubotom. Nikt o zdrowych zmysłach cicho nie szepta, szybko nie pędzi, nie kontynuuje dalej i nie robi czegoś banalnie prostego.\nPrzeważnie przysłówkiem starasz się wmówić mi, że „bohater jest DOKŁADNIE taki” albo „WYJĄTKOWO nie taki”, ewentualnie „ZUPEŁNIE taki, a nie inny”. Wyobraź sobie taką sytuację w kolejnej ocenie na bitwie:\n„Całkowicie pewny siebie przekroczył próg”. – Dobrze, że nie w trzech czwartych.\nPrzysłówki również rozdmuchują tekst i rozciągają ci niemiłosiernie zdania („wreszcie”, „jakoś”, „bezsprzecznie”), a także zacierają sens, którego czytelnik przestaje być pewien („był trochę smutny”, „była niemożliwie zwinna”) – wśród ich nadmiaru tekst przestaje być prosty, przystępny, a staje się wyolbrzymiony, prefabrykowany, fałszywy i mglisty. Przeważnie umieszcza się przysłówki w first draftach, na etapie pisania, opisywania, a potem, gdy zamienia się opisy rozmów w żywe dialogi, a relację zachowań zamienia się w sceny, część przysłówków ląduje w koszu.\nOczywiście też nie jest tak, że każdy przysłówek jest be. Zdarza się, że nie warto z niego rezygnować, na przykład wtedy, gdy podkreśla nowe, niepodejrzewane wartości: można „uśmiechać się” i radośnie, i smutno. To pierwsze samo przez się kojarzy się czytelnikowi po czasowniku „uśmiechać się”, więc przysłówek byłby zbędny, ale w „uśmiechać się smutno” jest pewna magia obrazowania, która nęci i bez której samo „uśmiechać się” nie wyraziłoby prawdziwego znaczenia. Czytelnik nie miałby prawa domyślić się, co wyobraża sobie autor.\n05. ZAIMEK – zastępuje rzeczownik (np. ja), przymiotnik (np. mój), przysłówek (np. tam) lub liczebnik (np. tyle) i pełni ich funkcje w zdaniu.\nZaimek jest potrzebny. Przede wszystkim dlatego, aby nazywać, ale nie nadużywać imion, określenia „bohater” czy ksyw. Aby nie silić się i sięgać desperacko po „blondynów” czy „niebieskookie”. W narracji trzecioosobowej całkiem potrzebny, chociaż i narrator potrafi przesadzić z pisaniem o kimś i rzeczach, czynach przynależnych temu komuś: „(…) jego ręka powędrowała w kierunku jego twarzy, po chwili klepiąc w jego czoło, a jego wzrok zatrzymał się na jego butach. A raczej ich braku…”.\nTo dość uciążliwe, nie sądzisz?\n„O kurczę! Do domu nie wrócę, by nie zbudzić matki! Dojdę w tym, co mam na nogach, a na nogach miałem klapki…”\nWidzisz tam gdzieś jakieś „moje klapki”? „Moje nogi”? „Swoją matkę”? Nie? Więc posłuchaj Łony i przestań tworzyć egocentryków! Czy ktoś jeszcze pamięta moją pierwszą ocenkę w bitwie trzynastej, a tam część o tekście Vasto Lorde – à propos – na którą (#smuteczek) nie dostałam odpowiedzi? Napisałam tam:\n„Kolejny chłodny dzień jesieni dał się poznać od gorszej strony silnymi porywami wiatru, który targał moje długie włosy. (…) Moje ciche myśli przerwało skrzypienie drzwi. Odwróciłem się i spojrzałem na drzwi wejściowe, lecz te stały nieruchomo, zamknięte od środka. (…) Nagle zadzwonił mój telefon. Moją pierwszą myślą było (...)”. – Skupmy się na bohaterze, którego na całkowitej nieświadomce wykreowałeś na egoistycznego buraka. Mnie, mój, moje. Moja głowa, moja ręka, moje ciuchy, mój kostium, moje gardło, moja myśl… LITOŚCI! Mogę tego wymienić naprawdę dużo. Główny bohater ma stylizację jak wymuskany egocentryk z papieru. Facet opisuje swoje myśli. Wiesz, że narracja pierwszoosobowa, która nie jest formą pamiętnikarską, to myśl? Czyli znajdujemy się poniekąd w głowie główniaka. (…) Borze Najzieleńszy, przecież to zabiło ci całą historię i naturalność postaci.\nAno właśnie. Amen.\nJuż prawie technicznie kończymy pierwsze fantastyczne zdanie, a raczej znamy jego części. Wiemy już, co i jaką pełni w nim funkcję, możemy więc spojrzeć na swoje zdanka i zastanowić się nad każdym z osobna. I w końcu, jak poukładać te wszystkie części? Sam SZYK w polskich zdaniach jest dość swobodny – raczej technicznie poprawny, ale jak przekombinujesz z przekładaniem wyrazów, to niektóre zdania mogą wydawać się nieco kulawe, niezgrabne, mimo technicznej poprawności.\nJeżeli archaizować chcesz lub Nową Biblię XXI wieku tworzysz, to zawsze pisać Yodą możesz.\nOdnośnie sensu zdania i przekazu, warto pisać zdania i dzielić w nich informacje na wypływające chronologicznie, wtedy narzucasz czytelnikowi logiczny wywód i sprawiasz, że płynie on z tekstem, równo, ciągiem.\nINFORMACJE UMIESZCZONE NA KOŃCU ZDANIA BUDZĄ NAJWIĘKSZĄ UWAGĘ CZYTELNIKA. To od autora – częściej bardziej nieświadomie niż świadomie – zależy, na co czytelnik ma położyć nacisk w trakcie odbioru i która informacja ze zdania (w przypadku zdań złożonych z wielu informacji) zapadnie mu najbardziej w pamięci:\n„Po trzech godzinach drogi, kiedy przeszli przez slumsy, zauważyli w końcu, że drepcze za nimi czarnowłosa dziewczyna…".\n„Zauważyli, że drepcze za nimi czarnowłosa dziewczyna, dopiero gdy przeszli przez slumsy, po trzech godzinach drogi…".\n„Po trzech godzinach drogi zauważyli, że drepcze za nimi czarnowłosa dziewczyna; dopiero kiedy przeszli przez slumsy…".\nTo od ciebie zależy, jaką informację czytelnik zakoduje jako najważniejszą. Czy będzie to obecność dziewczynki, upływ czasu czy spacer przez slumsy? Pamiętasz Szekspirowskiego „Makbeta”?\n„Królowa, mój panie, nie żyje” – tak brzmiał oryginał. Istnieje wśród niektórych grup autorskich przekonanie, by najważniejsze części zdania umieszczać na jego końcu, te nieco mniej ważne na początku, a o najmniejszej wartości – w samym środku. Na podobnej zasadzie buduje się już nie tylko zdania, ale i… CAŁE AKAPITY. Najważniejsze informacje powinny znaleźć się na ich końcu jako suma tej przeprawy, jaką był cały on.\nNie ma reguły odnośnie długości akapitów. Żadnej. Ale odnośnie długości samych zdań napiszę co nieco:\nDŁUGOŚĆ ZDANIA nadaje tempo. Te długie zabierają w podróż, porywają, a krótkie zmuszają do skupienia się na konkretach. W opisie przyrody można pozwolić sobie na spacer pomiędzy drzewami, więc nie ma co ograniczać się do pojedynczych, jednak w scenach walki nie ma sensu wylewać dygresji na tematy wszelakie – stąd „kropka za kropką” zdania najczęściej pojedyncze, urywane, opisujące konkretne ruchy. Cios za ciosem. Krótkie zdania mają więc sens, jeśli mowa o upraszczaniu opisów wydających się problematycznymi (akcja, w której każdy krok ma znaczenie) i budowaniu napięcia. Proste zdania skonstruowane za pomocą rzeczowników plastycznych i bez zbędnych upiększaczy w postaci przysłówków czy nadmiaru przymiotników budzą emocje, zawierają często dramat. Liczy się wtedy dosłownie każdy wyraz. I znów: „The queen, my lord, is dead”.\nAby zaoszczędzić czytelnikowi ziewania, przemieniaj. Baw się. Nie stosuj jedynie zdań krótkich czy długich, ale przeplataj je ze sobą. Najczęściej zdania krótkie ubarwiane są przez długie. Krótkie wywołują efekt sprawozdania, a długie uzupełniają myśli, dopieszczają je.\nA długość samych słów? Niektórzy pisarze uważają, że nie należy używać dłuższego synonimu, jeżeli można zastąpić go krótszym.\nDALSZOPLANOWE PORADY, o których wspominałam na początku:\nIstnieje w gronie literatów-techników kilka zasad, którymi rządzi się współczesna literatura i których przestrzeganie ułatwia autorom budowanie bestsellerów. Tych, i wielu innych zasad trzyma się grupa autorów, którym się wiedzie, i taka, którą aż chce się czytać i na którą jest popyt (wykluczając wydawane na potęgę przez wydawnictwo Novae Res gnioty młodzieżowe propagujące gwałt czy rasizm, np. „Demon Żądzy” czy książki będące wpierw fanfikami One Direction publikowanymi na Wattpadzie, a także literaturę aŁtorKasi Michalak) – biorę przede wszystkim pod uwagę książki napisane dobrze. Napisane poprawnie. Napisane lekko. Taki po prostu całkiem ambitny bestseller:\n– Pokazuję, nie opisuję (ang. Show, don’t tell) [http://nerdy-ocenkujo.blogspot.com/2016/09/show-dont-tell.html];\n– Zadaję sobie pytania [Przykłady: co usiłuję powiedzieć? Jakie słowa przekażą to najlepiej? Jaki dobór słów uczyni ten obraz jasnym? Czy to jest wystarczająco świeże? Czy da się powiązać ze sobą sceny, nie mając wiedzy, którą posiadam w głowie jako autor? Czy mogłem to wyrazić krócej? Czy napisałem coś niezręcznego, czego dałoby się uniknąć? I inne…];\n– Nie mnożę bytów ponad potrzebę [Brzytwa Ockhama – dobra powieść unika dłużyzn, czyli naddatków informacji, które nie wnoszą niczego do rozwoju fabuły i postaci. Z tego powodu nie opisujemy każdej sekundy, każdego oddechu czy czynności z życia bohatera, a jedynie to, co ma znaczenie fabularne];\n– Jeżeli coś pokazuję, to muszę to wykorzystać [Strzelba Czechowa – powieść jest strukturą logiczną, a sceny tworzą związek przyczynowo-skutkowy, fabuła musi być spójna, a gdy umieścisz w niej nic nie znaczące elementy, zagłuszasz bieg historii];\n– Mam świadomość, że streszczenia nie budują atmosfery tekstu;\n– Traktuję research jako świętość [http://wspolnymi-silami.blogspot.com/2015/03/o-researchu-i-kanonie-sow-kilka.html];\n– Znam pojęcie imperatywu [http://wspolnymi-silami.blogspot.com/2015/03/imperatyw-nie-dla-bo-tak.html];\n– Strona bierna powinna być unikana w narracji [tak z zasady, bo wycofywanie narratora nie jest przekonujące, to zmniejszanie własnej odpowiedzialności często wykorzystywane przez polityków: „Sprawdziłem raz jeszcze analizę badań prowadzonych w sprawie Tu-154 i nie zauważyłem błędu” vs „Sprawdzono raz jeszcze analizę badań prowadzonych w sprawie Tu-154 i nie zauważono błędu”];\n– Unikam wszelkich „-oz”, ponieważ wiem, że nawet witamina C w nadmiarze jest szkodliwa [np. zaimkoza, wielokropkoza, wtrącenikoza, akapitoza, słowotokoza, dialogoza i inne „ozy”, i inne „kozy”…, pomijając – oczywiście – rzeczowniki abstrakcyjne takie jak „metamorfoza” lub plastyczne, np. „płoza”];\n– Nie mylę imienia czy zaimka z kolorem włosów [blondyn czy niebieskooki są przecież traktowane na równi z poziomkowoustą czy odstającouchym, dopóki nie są pisane wielką literą i nie stają się ksywą]\n– Mam świadomość możliwości nieświadomej kreacji Mary Sue lub Garego Stu i potrafię walczyć z ideałami [http://nerdy-ocenkujo.blogspot.com/2016/03/bohaterze-moj-czyli-pomowmy-o-ideaach.html]\n– Nie buduję banalnością obrazową:\nDonald Hall powiedział kiedyś: „dobrzy pisarze są oryginalni, jak gdyby widzieli rzeczy po raz pierwszy, a swoją wizję przekazują językiem tak, by docierała do nas, do innych”. Oryginalność to spojrzenie pod innym kątem i da się to wprowadzić praktycznie w każdej sytuacji. Czerwony jak krew? Nawet cegła jest już dość ciężkostrawna w polskiej literaturze (podziękuj Ryśkowi). W poradniku „Po Bandzie”, na którym dość często się tu opieram, czytam: „czerwony jak brzuszek gila, nos klauna, szminka Madonny, strój kardynała, miejski autobus i światło na skrzyżowaniu...”.\n– Czytam na głos to, co napiszę, zanim ujrzy to światło dzienne, tj. kliknę magiczne „publikuj” [praca dykcji: autor dobiera najlepiej brzmiące słowa tak, aby dawały najlepsze wrażenie. Czy zdania nie są monotonne? Równej długości? Akcentowane tak samo, zawsze z rzeczownikiem na początku? Czy nie występują tu rymy wewnętrzne odwracające uwagę czytelnika? Czy dostrzegam niezamierzone powtórzenia, a spójniki oddają tempo?];\n– Zdaję sobie sprawę z tego, że interpunkcja nie jest widzimisiem [nadaje melodyjność utworu, oddziela zdania składniowe w zdaniu złożonym, dzieli zdanie na przyswajalne części i przez to ułatwia zrozumienie sensu całości].\nI teraz (moje ulubione):\n– Jasne, że nie muszę trzymać się tych reguł! Ba! Nawet, trzymając się ich, mogę nadal pisać źle, bez wyczucia, intuicji, tego „czegoś”, co niewątpliwie jest jakimś zalążkiem nieposiadanego lub nierozwiniętego talentu… Aczkolwiek pewnych idiotyzmów już wtedy nie popełnię ;)\nNastępne części: [ARTYKUŁ] KTO PYTA – NIE BŁĄDZI [ARTYKUŁ] PRZEGLĄD ZASAD – KOMPENDIUM WIEDZY STARYCH WYJADACZY DLA ŚWIEŻAKÓW\nCzytano 961 razy\nrządnymi, czy żądnymi?\nw tym znaczeniu przez "ż" ;) dzięki za czujność!\nUff. długie. Warto jednak przeczytać, coś zawsze można wynieść dla siebie :)\nPopraw jeszcze "łódzić się" na "łudzić się".\nBorze Najzieleńszy, fstyd. Afe! Zwaliłabym na noc i zmęczenie, ale bez sensu. Są po prostu wyrazy, które szybciej napiszę niż poprawię. Gdyby gdzieś tu znalazło się w artykule miejsce dla "wujka", na pewno napisałabym go przez "ó", wszak mój ulubiony miał długą brodę i krągły mięsień piwny ;)\nSkoiastel :))) Ciesz się, że "Najzieleńszy Brze" nie poprawiłem, gdyż... odruchowo chciałem to zrobić. Na szczęście powstrzymałem swoją natychmiastową chuć i przeczytałem zwrot/miano drugi raz, już ze zrozumieniem :)\n"Po czym poznać człeka? Poprawki przyjmuje, a nie szczeka". (ot, tak mimowolnie mi się zrymowało ;) )\nNie dość, że wpierw zrobiłem literówkę, to jeszcze nie pod komentarzem wstawiłem poprawkę :))) Chyba czas na odpoczynek nocny...\nWszystkie poprawki zawsze mile widziane :) a rym trafiony; aż w pierwszej kolejności pomyślałam, że na pewno "skądś", a nie wymyślony tu i teraz. A potem spojrzałam na to, komu odpisuję, i przestała mnie ta profeska dziwić. Lubię twoją twórczość w każdej odsłonie :)\nJa też idę spać. Dobrej nocy!\nSkojastel, jeszcze na dobranoc - Nie wiem, czy czytałaś moje trzy wierszyki "Polski to trudna język". Traktują właśnie o pułapkach w zapisie i znaczeniu polskiej mowy.\nTeraz już naprawdę dobranoc. Miłych snów o wieloznaczności słów :)\nPrzeczytałam każde słowo, a i na ekspozycję zerknęłam i... tak myślę sobie, że nie dziwię się pisarzom (znanym w świecie), że piszą jedną książkę rok lub dwa. Żeby zastosować się do wszystkiego, co tutaj przytoczyłaś, faktycznie musiałabym analizować każde zdanie, wątek, akapit kilka razy, by uzyskać pożądany efekt (przez odbiorców). To, co napisałaś, to w istocie bardzo cenne rady, ale, czy kiedy pisze się od serca, autor się tak w stu procentach do nich stosuje? Bo trochę wygląda mi to sztywno. Piszę o moich odczuciach. Z pewnością należy zachować jakiś porządek, ale utwory, które mają stać się w przyszłości poszukiwanymi pozycjami, bestsellerami to przede wszystkim tematyka. Wierzę, że nawet najlepszy pomysł opisany chaotycznie nie przyciągnie, ale super warsztat o niczym też nie znajdzie poklasku.\nReasumując (moja mama mawiała: w tym cały ambaras, żeby dwoje chciało naraz) potrzeba i warsztatu, i dobrego pomysłu :)\nNapisz więc, Skoia, kilka słów o dobrym temacie :) To był żart oczywiście :)\nDziękuję za rady, które jak zawsze biorę sobie do serca i serdecznie pozdrawiam :)\n"czy kiedy pisze się od serca, autor się tak w stu procentach do nich stosuje" – no pewnie, że nie. Teraz wyjdę na taką, która zanim coś wstawi, to zadaje sobie multum pytań i zastanawia się nad każdym zdaniem :D\nZdaję sobie sprawę, że tekst wygląda sztywno. Chciałam, by artykuł zmusił do myślenia. Nie aby od teraz, pisząc każde zdanie, zagłębiać się w jego sens i myśleć piętnaście minut, czy "hmm, na pewno użyłam dobrych słów?", bo w takim tempie napiszesz przez cały dzień pół strony, zmęczysz się, zniechęcisz, rzucisz pisanie w cholerę. Ale aby zdać sobie sprawę, że da się kształtować powieść zdaniami, w których każdy wyraz ma znaczenie i robi na czytelniku odpowiednie wrażenie. W sumie o "zdać sobie sprawę" chodziło mi w tym artykule najbardziej.\nWychodzę z założenia, że trzeba po prostu pisać. Byle jak, od serca, ciągiem, nieprzerwanie, dopóki się nie skończy.\n[Ale też z umiarem, co by iść normalnie spać, a rano, zanim się znów zacznie, to spokojnie zjeść śniadanie, wypić kawę. Zorganizować sobie dni tak, by wyrabiać limity, samemu ustawiać sobie poprzeczkę, ale pisać i wyrabiać sobie nawyk pisania. Nie ma autorów, którym nie wyszło. W tym biznesie tak naprawdę nie ma przegranych, to pocieszające. Są tylko ci, którzy oddali zwycięstwo walkowerem].\nA jak już wylejesz z serducha wszystko, to wtedy dopiero kształtujesz. Nadajesz formę. Bez sensu jest analizowanie każdego zdania, kiedy wena każe nam pisać to, co ślina na język przynosi. Szkoda wtedy tej weny; lepiej pisać, póki jest chęć, korzystać z czasu i przypływu energii do tego. Na poprawki przyjdzie czas później. I też niekoniecznie – są i tacy, co nie muszą poprawiać wielu zdań, bo piszą z marszu i od razu w trakcie kreowania first draftu podświadomie stosują te zasady, jakby o nich wiedząc tak po prostu. I to chyba właśnie jest talent – tak myślę. Że od razu piszą i od razu trafia, nawet gdy warsztatowo tak sobie, to efekt robi już samo pisanie z pisania.\nPrzecież nie ma takich, u których nie dałoby się poprawić niczego. Jestem w stanie wziąć do ręki jakąkolwiek książkę i znajdę coś, cokolwiek, do czego można się od biedy przyczepić, ale... po co? Jak będziemy tylko poprawiać, to nigdy niczego nie wydamy. Nigdy niczego nie skończymy. Nigdy z niczego nie będziemy zadowoleni. A nie o to przecież tu chodzi. I zgadzam się z tobą, gdy piszesz, że "super warsztat o niczym też nie znajdzie poklasku". Bo warsztat to nie wszystko. Pierwsza zawsze jest wizja. Pierwszy jest zawsze pomysł. A żeby go mieć? Żeby był dobry? Chyba już samo to, że wpadł do głowy i autor chce coś z niego "lepić", to znaczy, że jest dobry. Że kręci i nęci, siedzi w głowie i nie chce sobie pójść, zniknąć ze łba. Mam w zanadrzu tylko takie ogólniki o tym, że nie ma pomysłów złych, raczej brakuje zapału do rozwinięcia ich, nadania im kształtu, ewentualnie że czerpać natchnienie można przecież zewsząd, nic na siłę i takie tam gadanie. ;)\nSkoiastel, czyli wiesz jak to jest u mnie :) Zrozumiałyśmy się :)\nDziękuję! Wynika dla mnie z tego wykładu jedna prawda - to co pisuję to ledwo projekty projektów. Potwierdzają to niezdarne próby poprawienia tego com wcześniej zapisał. Trzeba mieć dużą wiedzę, aby znaleźć granicę własnego poziomu, bo inaczej można wpaść w pułapkę permanentnego "poprawiactwa". Z drugiej strony trzeba mieć dużą wiedze o sobie, aby nie wpaść w pułapkę "samodoskonałości". Jedynym rozwiązaniem wydaje się być pisanie i sprawdzanie poczytności (przy pamiętaniu, że nie istnieje czytelnik uniwersalny). Każdy, kto pisze chciałby być czytany, ja także. Mam jednak tą wewnętrzną wiedzę, że zupełnie wystarczy mi, jeśli to co napiszę spodoba się najbliższym i zarazi ich chęcią czytania innych. Nie potrzeba mi ani wydawnictwa ani reklamy, a mając takie anioły stróże jak Opowijczycy mogę mięć nadzieję, że moje szanse na opowiedzenie moich opowieści są całkiem realne. Dziękuję! Amen!\n"inaczej można wpaść w pułapkę permanentnego "poprawiactwa" – tak! tak, z ust mi to wyjąłeś :) ja oto w nią wpadłam i teraz w kółko męczę trzy rozdziały, nie potrafiąc ruszyć dalej. Mój wewnętrzny "stylista" w zmowie z "korektorem" dawno zagłuszyli tego wesołego "kretyna" odpowiedzialnego po prostu za pisanie tego, co ślina na język przynosiła. To jest paskudztwo straszne, demotywujące i upierdliwe. Więc najpierw... piszmy :)\nBardzo ładne, przydatne kompendium i jeszcze napisane przystępnie. Przeczytałem z przyjemnością i polecam każdemu, bo w brew temu co napisałaś nie ma takich pisarzy "co wiedzą już wszystko". A jak któryś tak o sobie myśli, to tym bardziej powinien zajrzeć - narcyz nadęty :D Mam tylko jedną wątpliwość: jak się stroi okarynę?!\nNie mam pojęcia :D myślałam, że ty mi powiesz.\nOkaryny się nie stroi, to instrument gliniany dęty - Naz nie rób człowieków w cymbały;)\nKarawan może też być z porcelany.\nTo ja napisałam pierwsza o strojeniu :D\nhaha, biedny Naz :) jeszcze mu się oberwało.\nSkoiastel Tak myślałem że okaryny się nie stroi ale zawsze jest szansa że wiesz coś cZego ja nie wiem.\nTeż przeczytałam z zaciekawieniem tekst. I muszę przyznać, że pisanie to mozolna praca. To dlaczego na rynku spotyka się tyle gniotów pisarskich. Ja osobiście nie mam aspiracji na wydanie książki, piszę bo chcę i lubię. Przelewam na papier swoje myśli i myśli zasłyszane. Podróżuję środkami komunikacji od czterech lat, mam porządny notes, w którym zapisuję zasłyszane rozmowy, sytuacje. Jest to skarbnica wiedzy. Czy istnieje przepis na upieczenie bestsellera? W październiku ubiegłego roku byłam gościnnie u państwa Stasiuków w Wołowcu i zrozumiałam, że pisarzem jest się przez całe życie, tylko potrzeba chwili kiedy się zabłyśnie. Pan Stasiuk swoją pierwszą powieść napisał po wyjściu z więzienia, a potem zachłysnął się Bliskim Wschodem i to była jego pigułka na pisanie. Żaden pisarz nie jest alfą i omegą, choć niektórzy tak myślą. Dużo nauczyłam się z powyższego tekstu, ale mam jedno zapytanie, chociaż zastanawiam się czy mogę, ja taką mała pytać taką wielką osobowość... napisałaś - mieszaniną styli - czy stylów jak niektórzy sądzą.\nBieszczad czy Bieszczadów, meczy czy meczów itp. I jeszcze jedno na spotkaniu z dziennikarką Katarzyną Kubisiowską i promocji jej książki o Pilchu dowiedziałam się o konflikcie. Czy można pisać wszystko. Pozdrawiam i dziękuję za dużą pigułkę porad.\nSama napisałam "styli", bo zwykle ta odmiana w moim przypadku to brzydka naleciałość ze środowiska, w którym dość długo się kiedyś obracałam. Słuchałam więc raperów z Trójmiasta, tj. "Sumy Styli". Nie jest to nadal oficjalnie poprawne – powinno być "stylów" i za moment na to też poprawię w artykule. Nie oddawałam go w ręce żadnej bety, więc pewnie jeszcze wiele "perełek" da się z niego wyciągnąć. Ale przynajmniej jest materiał do zadawania pytań :D\nDość trudno przedstawić obraz sytuacji w obrębie dopełniacza liczby mnogiej:\nA) Te wyrazy, które mają temat zakończony na spółgłoskę twardą, przyjmują w D. l. mn. końcówkę -ów, np. kłopotów (kłopoT – końcówka twarda), paluszków (paluszeK), panów (paN), stołów (stóŁ). I to jest jest jeszcze w miarę proste. Potem robi się tylko gorzej.\nB) Rzeczowniki z tematem zakończonym na spółgłoskę historycznie miękką (tzw. stwardniałą, bo "stwardniała" z czasem), czyli -c, -cz, -dz, -dż, -rz, -sz, -ż, przybierają w D. l. mn. końcówkę -y lub -ów, np. działaczy, bandaży (rzadko: bandażów), pisarzy (przestarzały: pisarzów), chłopców, palców.\nI tutaj wchodzi nasz "styl". Niby ma "L" na końcu, więc głoska miękka, ale jednak okazuje się, że "styli" jest niepoprawne. Dlaczego? Głoska "L" była DAWNIEJ miękka i odmieniała się na "i", stąd mamy do tej pory "nauczyciel – nauczycieli" zamiast "nauczycielów", albo "promil – promili" zamiast "promilów". Potem ktoś stwierdził, że "LI" nie jest jednak zbyt męskie i końcówka "ów" będzie świadczyła o mocniejszym wydźwięku wyrazu. I taki oto męskoosobowy "król" zaczęto odmieniać również "królów" – twardziej, silniej – A nie "króli", tak mięciutko i delikatnie, jak dawniej, na święto "Trzech Króli". I tak już zostało... Niektóre wyrazy jednak, takie jak "nauczyciel" właśnie czy "promil" nie zasłużyły sobie najwyraźniej na bycie mocno męskimi.\nNiektóre wyrażenia się już "przyjęły" w obu formach, prawdopodobnie przez uzus językowy, np. badyl – badyli albo badylów, figiel – figli albo figlów i krokodyl – krokodyli albo krokodylów. "Styli" jednak zostało z "-ów", jakby komuś to "li" bardzo przeszkadzało. Styl musiał kojarzyć się kiedyś najwyraźniej bardzo męsko. Zobaczymy jednak, co przyniesie czas. Może kiedyś jeszcze chłopaki z Gdańska będą mogli powiedzieć, że nie mają błędu fleksyjnego w nazwie swojej grupy :D\nC) Rzeczowniki męskie zakończone na spółgłoskę miękką najczęściej przyjmują końcówkę -i, np. gości (gość), koni (koń), leni (leń), ale jeżeli są to osoby (więzień, uczeń, przechodzień), to mamy -ów (więźniów, uczniów, przechodniów).\nW grupie wyrazów z tematem zakończonym na spółgłoskę miękką -J częściej pojawia się końcówka -ów, np. przebojów, dziejów, krajów, ale czasem obie końcówki uznawane są za poprawne, np. napoi (wymawiamy: napoji) albo napojów, pokoi albo pokojów, tramwajów (w języku potocznym również forma tramwai).\nRzeczowniki męskie zakończone na -anin: (chrześcijanin, mieszczanin, Amerykanin, dominikanin) przybierają w D. l. mn. formę bezkońcówkową, np. chrześcijan, mieszczan lub końcówkę -ów, np. Amerykanów, dominikanów.\nJeżeli chodzi o Bieszczady – http://obcyjezykpolski.pl/polszczyzna-od-reki-pana-literki/z-bieszczad-i-z-bieszczadow/ – tu masz bardzo przystępne wyjaśnienie :)\nMecze – http://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/;3133\nDo tych zasad dochodzą jeszcze: uzus i wyczucie, ponieważ język polski (jak widać po "stylu" czy "nauczycielu") to przede wszystkim wyjątki. Mamy przechlapane, tyle powiem :/ najlepiej chyba nosić ze sobą jakiś słownik kieszonkowy on-line, a w razie wątpliwości przy "wyczuciu", posiłkować się PWN-em.\nA co do "konfliktu" o pisaniu o wszystkim? Cóż... Ja wychodzę z założenia, że – technicznie rzecz biorąc –można przecież poruszyć każdy temat każdym środkiem. O czym tylko się chce i jak się chce. Zadałabym inne pytania. Czy warto pisać o wszystkim i czy takie pisanie, trafi do publiki, na której nam zależy? Jeżeli masz dwie zgodne odpowiedzi na "tak", w zgodzie ze sobą jako osobą piszącą – po prostu zacznij to robić.\nSkoiastel wielkie dzięki za wyjaśnienie, a nawiązując do królów to mnie uczono, że jeśli chodzi o władców to królów, a jeśli o zwzwierzęta to króli i chyba tak jest tak do dzisiaj, chociaż można powiedzieć królików. I jeszcze jedno spotkałam się ze stwierdzeniem, że nie powinno się pisać... piękna kobieta, bo to nie jest jednoznaczne. :-)\nOdmiana z PWN-u:\nkrólik (władca plemienia lub małego państwa) -ka, -kiem; -kowie, -ków\nkrólik (zwierzę) -ka, -kiem; -ki, -ków\nkról (władca): -la; -lowie, -lów, ale: Trzech Króli (święto)\ndawniej władcę się odmieniało "król – króli", miękko, "L" stwardniało z czasem :)\nkról (karta; zwierzę) -la; -le, -li\nA odnośnie kobiet, pamiętam, że siostra, gdy byłam młodsza, mówiła mi, że nie ma kobiet brzydkich, są tylko niezadbane ;) a tak na poważnie. Czytelnik, jeżeli napiszesz tylko "kobieta", może nie wychwycić, że chodzi ci o jakąś przecudowną piękność. Ja, na przykład, na "kobietę" reaguję przeciętnie. Ni mnie chłodzi, ni grzeje. Ot, zwykła babeczka. Jeżeli nie chcesz, aby czytelnik wyobrażał sobie wyidealizowanej miss wszechświata (według własnego lubianego kanonu urody, oczywiście, póki nie opiszesz dokładniej bohaterki; więc jeśli czytelnik lubi blonydnki, to wyobrazi sobie blondynkę), to śmiało napisz, że była "piękna". Tak samo będzie, jeżeli napiszesz "brzydka" – ja wyobrażę sobie kobietę wychudzoną, z potarganymi włosami, zmarszczkami, podkrążonymi oczami. Ktoś inny, kto nie lubi, na przykład, rudych kobiet, wyobrazi sobie rudą. Czasami nie warto więc używać określeń "piękny", "brzydki", ale opisać wygląd. Wtedy czytelnik, wyobrażając sobie dane cechy postaci, sam odpowie sobie na pytanie, czy postać mu się podoba, czy nie. Nie zdecydujesz za niego i nie narzucisz mu "ta ma ci się podobać, bo JEST PIĘKNA, BO JA TAK MÓWIĘ".\nW ogóle wystrzegałabym się przed korzystaniem z "pięknej kobiety", a przynajmniej grubo bym się zastanowiła, w jakim przypadku używać tego połączenia. Jeżeli w trzecioosobowej narracji narratora wszechwiedzącego, to automatycznie zrobisz z niego pierwszego fana bohaterki: była piękna, a gdy kroczyła, unosiła się lekko, jej włosy falowały z każdym krokiem, tak samo jak piersi... bla bla bla do zwymiotowania. Brawo! Właśnie udało nam się stworzyć Mary Sue.\nJeżeli natomiast "pięknej kobiety" użyjemy mową pozornie zależną z perspektywy bohatera "Ivo spojrzał na nią raz drugi. O rety! Jaka ona była piękna! Mamma mia!" lub w dialogu, monologu, myśli, lub w narracji pierwszoosobowej: "– Jesteś taką piękną kobietą...", to czemu nie? Zaznaczysz tym, że bohatera interesuje ta oto, według niego, piękność.\n"Zgubiłam się we własnym zdaniu złożonym :D\noczywiście, chodziło mi o to, że jeżeli CHCESZ, aby czytelnik wyobrażał sobie wyidealizowaną piękność, to śmiało napisz, że "była piękna".\nSkoiastel dzięki i jak wiele można posiąść wiedzy z zadawania pytań. Jeszcze jedno spotkałam się u współczesnych pisarzy z np...burzaminęłabezśladunaniebiepojawiłasięterazwielobarwnatęczarozpiętawielkimłukiemnadcałymmiastem... czy jest taka forma pisania powieści. :-)\nI jeszcze jedno często wpadają mi w ręce różne przekłady tych samych powieści lub wierszy. I o dziwo różnią się zupełnie od siebie. Czy tłumaczenie może być tak dalekie od oryginału.\nZnaczy się... ekhm... Ja to bym nie chciała takiej powieści czytać. Ani pisać. Albo w ogóle to nie chciałabym takiej sprawdzać chociażby pod kątem poprawności.\nJasne, że zdarzają się ELEMENTY pisane w ten sposób; sama zaczerpnęłam to od Cobena (jego słynny adwokat, Horace "Pocokomuprysznicjeślimaperfumy" Foley, który lubił nadużywać wody kolońskiej), ale częściej piszę z myślnikiem. Na przykład miałam kiedyś w opowiadaniu o laboratorium botanicznym coś takiego w narracji: Ewentualnie szybko zejdzie z ziemskiego padołu otruty jadem "Nie-wiem-czy-jestem-ważką-czy-modliszką" Boaz. (Boaz jako imię eksperymentu).\nNie jestem specjalistką od tłumaczeń, ale wydaje mi się, że różnice w prozie są konieczne, ponieważ nie tłumaczy się dosłownie, raczej przekłada i parafrazuje, opisuje to samo, ale własnymi słowami. Powody mogę podać co najmniej trzy:\nPo pierwsze, tłumacz też ma swój wyrobiony styl pisania prozy. Swój układ wyrazów, swoje maniery, swój "smak".\nPo drugie, zwykle nie da się tłumaczyć dosłownie, gdyż często powieści pisane dla czytelników jednego kraju, nie będą zrozumiałe przez innych. To samo dzieje się chociażby z tworzeniem napisów do seriali – trzeba być elastycznym. Przykładowo angielskie frazeologizmy albo wyrażenia ze slangu – w moim towarzystwie najczęściej śmiano się z polskich małolatów, którzy "deal with it" (pogódź się z tym) tłumaczyli dosłownie: "handluj tym". Albo "cut some slack" na "obciąć jakiś zastój" zamiast "wrzucić na luz". To działa w dwie strony, przecież polskich pisarzy piszących "bez ogródek" angielski tłumacz nie przetłumaczy jako „without little garden”.\nPo trzecie, polski język jest bardzo rozwinięty, zróżnicowany. U nas wiele słów ma wiele znaczeń, a synonim jednego słowa nie musi być synonimem dla drugiego. Toteż zwykłe "być" może oznaczać "żyć", "przebywać" albo "uczestniczyć", ale przecież "żyć" i "uczestniczyć" to nie są już synonimy dla siebie, łączy je jedynie pobieżność znaczeniowa do "być". Cholernie trudno więc jest być dobrym tłumaczem i pisać w zgodzie ze sobą i autorem, i czytelnikiem z innego kraju czy społeczeństwa niż autor.\nOdnośnie poezji uważam, że tę najlepiej czytać w oryginalne – ponieważ głównym jej zamysłem jest wielowymiarowość i często o to chodzi autorom, by każdy czytelnik odczytywał sens inaczej, po swojemu.\nSkoiastel jednak nasz język jest skomplikowany :-)\nSkoiastel dla oczywiście też taka ciągłość wydaje się zbyt uciążliwa, ale można się pobawić. A z myślnikami też ciekawie. Przy takim pisaniu można ukryć interpunkcję. :-)\nMaurycy Lesniewski 24.06.2017\nSkoiastel zgadzam sie z Tobą, dobry tłumacz musi wychwycić sens, nastrój i wczuć sie w klimat. Tłumaczenie słowo w słowo wszystkiego dosłownie to tragedia. Najważniejsze w tłumaczeniu to zrozumieć autora, i umiejętnie przełożyć jego myśli i zamierzenia na właściwy drugi jezyk.\nJa też przeczytałam z zaciekawieniem. Od razu myślałam o swoich błędach i o tym, jak wiele razy wiele osób wspominało o tym samym, więc to nie może być nieprawda :).\nNo i daję 5 oczywiście :).\nPrzeczytałem. Sporo pożytecznej wiedzy, przyznam szczerze. Ja wprawdzie hołduję zupełnie innym zasadom w kwestii prozy, bo podchodzę do niej inaczej: W zależności od tego, jaki ma być jej wydźwięk, tak konstruuję klimat, zdania etc. Kluczowym, co ja przekazałbym innym piszącym, jest/są:\nA) co jest najważniejsze w twoim utworze, a to prowadzi do B), czyli do zadawania sobie odpowiednich pytań. Im lepiej się na nie sobie odpowiada, tym lepsza będzie historia (opowieść) bo będzie przemyślany ciąg logiczny.\nJak widzę zdania w stylu: Karolina miała czarne długie kręcone włosy, wstała rano i ubrala (tu opis dokladny odzieży i butow i akcesoriow) to o ile nie jest to pastisz, to zakladam niedojrzałość piszącego - bo skupia się na postaci bardzo, a samej akcji jest zazwyczaj za zero groszy, bo tak daleko autorka nie sięgnęła. Są też piszący, którzy mają tysiąc stron opowieści na sucho w głowie, ale nie mają flow, więc nie wymyślą akcji, itede itepe\n- to są wszystko rzeczy do wypracowania. Można je wyćwiczyć i bez znajomości podstaw gramatyki - wystarczy czytać ze zrozumieniem nie tylko treść.\nEllie Victoriano 22.05.2017\nSkoia, ile Ty mnie nauczysz *-*\nJestem na telefonie i mecze się ze spadkiem temperatury ciała, więc wybacz, że nie napisze długiego i merytorycznego komentarza, ale podziękowania przekazać mogę i muszę.\nTak więc - dziękuję za wszystkie rady, czas i wysiłek włożony we wszystkie artykuły jakie napisałaś *-* Są one mega przydatne, naprawdę. Nawet jeśli nie ze wszystkim się zgadzam, to po przeczytaniu Twoich artykułów zawsze staram się nieco pobawić pisaniem. Chodzi o shorty pisane do szuflady, i sprawdzam, jak mi to wyjdzie. A to chyba pomaga w znalezieniu własnego stylu XD\nW każdym razie jeszcze raz dziękuję i mam nadzieję, że innym również pomożesz dzięki artykułom :3\nDzię-ku-ję :) i mega się cieszę, że coś komuś gdzieś się przydaje. To budujące i motywuje do składania takich tekstów dalej.\nPowodzenia w zbijaniu! :3 zdrówka życzę.\nSkoia, to ja życzę więcej motywacji :D Zdrowia też xD\nCieszę się, że taki tekst został napisany. Z pewnością niejednemu się przysłuży! :D\nJestem pełna podziwu i stwierdzam, że jeszcze wiele muszę się nauczyć.\nKażdemu życzę wiary i nie poddawania się w pisaniu. ;)\nPrzeczytałam i ja. Oby więcej takich artykułów, bo zawsze można doszukać się czegoś cennego. Tak sobie to rozpatruję pod katem oceny bitw i widzę pewne, hm, zbieżności. Widać, że masz wyrobione zdanie co do niektórych spraw. Odniosę to do mojego przypadku. Jestem Ci wdzięczna za ocenę i poświęcony czas na ślęczenie nad bitwami, bo wnosisz powiew świeżości, ale nie tylko. Potrafisz dokopać i Ty o tym wiesz. Twarda dupa jest tu bardzo potrzebna. ;) Właśnie jestem na etapie przerabiania bitwy na opowiadanie i korzystam z Twoich rad, choć nie ze wszystkich. Pewnie zauważyłaś rozbieżność w ocenach - a to dla mnie jest bardzo cenne. Pozwala spojrzeć z innego punktu widzenia - Waszego (czyt. osób oceniających, czytelników). Nie można brać wszystkich uwag dosłownie, bo to nie o to chodzi. Mamy wyrobić sobie swój styl, a to niestety jest po trosze zbiór tego, co podoba się nam u innych autorów. Jest to długi proces i niejednego może zniechęcić do pracy nad sobą. Na pocieszenie napiszę tylko, że ludzie się różnią i gusta też mają inne. Grunt to dużo pisać i być wyczulonym na uwagi innych. Każdy, kto to lubi, dojdzie kiedyś do momentu, gdzie pójdzie do przodu i choć spróbuje pchnąć swoje teksty dalej. Czy mu się to uda? Tego nie wiedzą najstarsi Indianie... Wszystko zależy od pracy nad sobą, może i szczęścia, ale najważniejsze w tym wszystkim jest to, żeby próbować. ;) Dzięki.\nOsobiście dorzuciłbym do tego jeszcze jedną (w sumie drobną (acz bardzo przydatną)) zasadę której dobrze byłoby się trzymać dla wygody (przeciętnego) czytelnika - unikaj nadmiaru wtrąceń w nawiasach. Bardzo to poprawi czytelność artykułów.\nSzkoda, że nie trafiłam na ten artykuł wcześniej, ale jestem tutaj (na Opowi) wciąż za krótko, żeby wszystko wyłapać.\nPo takich tekstach zazwyczaj tracę zapał do pisania, bo dociera do mnie, że są jeszcze tematy, o których nie mam pojęcia tak do końca. Owszem, dużo zmieniło się w moim stylu na przestrzeni ostatnich 10 lat, ale to wciąż nie jest to co chcę osiągnąć. Podejrzewam, że nigdy nie przekroczę tej magicznej granicy, którą sobie wyznaczyłam, ale warto próbować.\nFakt, każdy autor powinien wykreować swój własny styl, bo nic tak nie przyciąga czytelników jak kreatywne pisanie.\nPozostaje poczytać mi inne artykuły i przejrzeć bloga :)\nAgnieszka Gu 26.10.2017\nBardzo ciekawy i przystępnie napisany artykuł :) Trochę humoru i sporo wiedzy. Dobrze, że się przegryzłam i doczytałam do końca. Z pewnością warto przyswoić sobie z niego co nie co :) Pozdrawiam 5


Reklama-na-samochód.pl - Darmowy katalog firm - DRON.pl\nReklama-na-samochód.pl w Bydgoszczy świadczy usługi w zakresie oklejania samochodów, reklamy na pojazdach. Reklamy na samochodach wykonujemy kompleksowo: przygotowujemy projekt graficzny, dobieramy odpowiednią folię, przygotowujemy samochód pod oklejanie i finalnie oklejamy pojazd. Można u nas zamówić zarówno oklejenie całego samochodu folią wylewaną, jak i oklejenie częściowe zawierające np: dane kontaktowe, logo firmy, stronę www. Oklejamy wszystkie modele samochodów oraz pojazdy nietypowe jak motory, tramwaje, autobusy, jachty, ciężki sprzęt budowlany itp. Dzięki naszemu doświadczeniu z łatwością przemienisz swój pojazd w reklamę mobilną już dziś.\nPełna nazwa firmy: Reklama-na-samochód\nUlica i nr budynku: Flisacka 26 85-425\nTel. komórkowy: 509900221\nTagi wpisu: , oklejanie samochodów, reklama na samochodach\nNasza firma świadczy szeroki zakres usług reklamowych. Agencja reklamowa Goodpix stawia na praktyczne rozwiązania na długie lata, co w obszarze projektowania logotypów ma ogromne znaczenie. Nasza specjalność to identyfikacja wizualna, kreacja graficzna, reklama w internecie, fotografia reklamowa, tworzenie treści i szereg innych. Umiejętnie łączymy nowoczesny design z przemyślaną strategią. Nasze działania są rozważne i zawsze przynoszą oczekiwany efekt....