ul. Dworkowa 11/11\nT: 48 504 141 203\nNumer stoiska: B16\n4 Flower Sp. z o. o. to polska rodzinna firma handlowa. W naszej grupie kapitałowej mamy również największeg producenta doniczkowych roślin cebulowych (rocznie produkujemy ponad 3 mln szt. doniczek hiacynta, narcyza, krokusa, amarylisa) oraz kompozycji. 4Flower wyspecjalizowane jest w obsłudze sieci handlowych DIY jak i spożywczych oraz centrów ogrodniczych. Kompozycje tworzymy wykorzystując rośliny i różnorodne opakowania ze szkła, wikliny, drewna, metalu oraz materiałów dekoracyjnych, zawsze pamiętając o najwyższej jakości i atrakcyjnej cenie.\nT: +48 518 734 207\nNumer stoiska: C10\nGłównym produktem oferowanym szerokiemu gronu klientów są krzewy iglaste uprawiane w pojemnikach, w tym również szczepione i pienne. W naszym asortymencie znajdziecie Państwo także drzewa i krzewy liściaste, wybranych gatunków i odmian, np. ciekawe odmiany magnolii.\nT: 62 78 32 000\nNumer stoiska: B18\nAgrecol Sp. z o.o. jest uznanym producentem nawozów ogrodniczych, preparatów do pielęgnacji roślin oraz konfekcjonerem środków ochrony roślin z przeznaczeniem na rynek hobby. Od prawie 30 lat do chwili obecnej przebył długą drogę i dzięki wspólnej pracy z klientami osiągnął pozycję lidera w branży.\nT: 77 416-26-83\nNumer stoiska: B21\nT: 166 236 150\nNumer stoiska: C2\nAgrimpex Spółka z o.o. to lider na rynku agrowłókninw Polsce. Głównymi markami są Pegas Agro oraz Agrimpex.Naszym celem jest systematyczny rozwój produktów,poszerzanie oferty i zaspokajanie potrzeb profesjonalnych rolników i hobbystów - miłośników ogrodu. Możemy poszczycić się wprowadzeniem agrowłoknin do masowego użytku na rynku polskim.\nFirma Agronas jest największym producentem nasion traw w Polsce i jednym z liderów w produkcji nasion rolniczych.\nT: (48) 66 80 471\nNumer stoiska: B17\nAgrosimex to nowoczesna firma zajmująca się dystrybucją środków ochrony roślin, nawozów i akcesoriów ogrodniczych, z ponad 25-letnią historią działalności na polskim rynku. Dzisiaj należy do elitarnego grona największych w Polsce dystrybutorów środków ochrony roślin i z sukcesami pracuje na tę pozycje w segmencie nawozowym oraz akcesorii.\nALONET / IMPORTER TORFU\nT: 48 601 287 846\nIMPORTER TORFU I SUBSTRATÓW TORFOWYCH Z ŁOTWY I ESTONII\nT: 48 663-063-435\nNumer stoiska: A21\nFirma ALSEED GARDEN powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie hobbystów na nasiona najwyższej jakości. Kontynuujemy ponad 25-letnie tradycje firmy ALSEED, oferując profesjonalne nasiona w małych opakowaniach holenderskich firm nasiennych: DAPco, Bakker Brothers oraz Holland Select. W swojej ofercie mamy odmiany bardzo plenne, odporne na choroby i łatwe w uprawie. Jakość oferowanych produktów jest na najwyższym poziomie. Nasiona zaprawiane w Holandii, pakowane w hermetyczne opakowania zapewniające przedłużoną trwałość.\nWarszawska 9, Spalice\nT: 71 314 73 63\nT: 48 509774095\nGreen Garden to rodzinna, polska firma, działająca od 1932 roku, produkująca innowacyjne, chronione patentem podłoża z mikroorganizmami\nT: 81 585 00 95\nT: 32 273 59 73\nBest-Pest Sp. J.\nT: 32 617-75-71\nT: 48 669609903\nBiOgardena to wyższa jakość nawożenia: połączenie skuteczności działania z bezpieczeństwem stosowania. Wysokie NPK, bez strat azotu, długodziałające, organiczne, bez karencji, bezpieczne dla zwierząt i ludzi. Sprawdzone w rolnictwie profesjonalnym teraz dostępne detalicznie. Atrakcyjna cena i marża\nT: 61 820 41 75\nNumer stoiska: C21\nBiznes Ogrodniczy jedyny na rynku ogólnopolski magazyn branży ogrodniczej skierowany do właściceli, kierowników sklepów oraz centrów ogrodniczych, kupców sieci DIY, hurtowni, szkółkarzy i producentów. Reztelne źródło informacji o rozwoju branzy ogrodniczej, nowoścach produktowych i aktualnych wydarzeniach. Miesięcznik jest skutecznym medium reklamowym, wspomaga rozwój dytrybicji produktów ogrodniczych.\nOrganizator Forum Branży Ogrodniczej oraz pomysłodawca nagród: Top Innowacja i Złota Strelicja\nT: 61 8262512\nNumer stoiska: B22\nBros to polski producent, dostarczający od ponad 20 lat produkty, które chronią pomieszczenia i najbliższe otoczenie przed dokuczliwą obecnością insektów i gryzoni. Obok skutecznych środków poprawiających komfort i higienę środowiska, firma posiada szeroki asortyment nawozów oraz preparatów pielęgnacyjnych sygnowanych marką BIOPON.\nT: 48 604 628 401\nNumer stoiska: B33\nFirma Bruno Nebelung GmbH jest niemiecką firmą, z ponad dziewięćdziesięcioletnią tradycją z landu Münster. Oferujemy Państwu następujące produkty: nasiona kwiatów i warzyw, nasiona na łąki kwietne, nasiona na poletka łowieckie, cebulki kwiatowe, nasiona traw, gotowe rośliny Profi Line.\nGrupa Cellfast jest jednym z czołowych polskich przetwórców tworzyw sztucznych oraz wiodącym producentem węży, akcesoriów ogrodowych, systemów rynnowych i podsufitek w tej części Europy, opartym w 100% na polskim kapitale.\nT: + 48 77/ 40 48 555\nF: + 48 77/ 40 48 557\nNumer stoiska: A22\nSpecjalizujemy się w dostawie najwyższej jakości materiałów niezbędnych w rolnictwie i ogrodnictwie. Ponadprzeciętne zaufanie do naszej marki to efekt wieloletniej pracy, doświadczenia oraz partnerstwa z kluczowymi dystrybutorami. Oferowane produkty importowane są bezpośrednio od producenta.


Milczenie o zamachu za dostawę szczepionek? Czeski wicepremier nazwany "zdrajcą ojczyzny" - Polsat News\nMilczenie o zamachu za dostawę szczepionek? Czeski wicepremier nazwany "zdrajcą ojczyzny"\n05.05.2021, 14:43 Świat\nNa zdjęciu Jan Hamaczek, wicepremier i minister spraw wewnętrznych Czech.\nW postępowaniu cywilnym domaga się odszkodowania w wysokości 10 mln koron (około 387 tys. euro) za nazwanie go przez liderów partii prawicowych i konserwatywnych, "zdrajcą ojczyzny".\n- Cały czas czekałem, aż pojawią się jakieś dowody. W całym artykule nie ma ani jednego cytatu – powiedział Hamaczek i dodał, że spodziewał się, że pojawi się bezpośredni świadek, potwierdzający "mój szatański plan". - Tak się nie stało – oświadczył.\nZOBACZ: Premier Czech: eksplozja w składzie amunicji nie była aktem terroryzmu państwowego\n- Ufam Hamaczkowi. To nonsens, że chciał przehandlować w Rosji sprawę Vrbietic za szczepionki Sputnik V - powiedział Babisz w czeskiej telewizji publicznej.\nCZECHYCZESKI WICEPREMIERJAN HAMACZEKSPRAWA HAMACZKASPUTNIK VŚWIATSZCZEPIONKIWYBUCH W VRBĚTICACHZDRAJCA OJCZYZNY


" Chór to nie tylko szkoła śpiewu, to sposób na życie wesołe i radosne..." - PDF\nDownload "" Chór to nie tylko szkoła śpiewu, to sposób na życie wesołe i radosne...""\n1 " Chór to nie tylko szkoła śpiewu, to sposób na życie wesołe i radosne..." Chór szkolny skupia uczniów lubiących łączyć swoje pasje, talent z artystycznym sposobem wyrażania siebie. To bardzo wymierny środek, by realizować swoje pragnienia, ukształtować swoje zainteresowania muzyczne, doskonalić się, dążyć do harmonijnej współpracy, skupienia na sobie i innych. To także doskonała szkoła współodpowiedzialności, gdyż uczy wytrwałości, odpowiedzialności i umiejętności pracy w zespole. Jednocześnie doskonale sprzyja zawiązywaniu przyjaźni i pielęgnowania jej. Dostarcza radości ze wspólnego śpiewania. W naszej szkole pomysł utworzenia chóru sięga początkowych lat istnienia szkoły. Od września 2006 roku chór prowadzi nauczyciel muzyki mgr Jolanta Karge. Na początku każdego roku szkolnego odbywa się nabór kandydatów, dlatego też jego skład nieustannie się zmienia. Na zajęcia uczęszczają w większości uczniowie klas IV-VI, ale nie ma sztywnych ram wiekowych i dzięki temu w składzie są nawet dzieci z klasy O. Spotkania odbywają się dwa razy w tygodniu. To jednak nie tylko żmudne, długotrwałe ćwiczenia. To również doskonalenie siebie, kształcenie słuchu muzycznego i harmonicznego, wyrabianie wrażliwości, odkrywanie oraz rozwijanie własnych talentów. To jednocześnie dbanie o właściwą emisję głosu, prawidłową dykcję i postawę, ćwiczenie oddechu. To miejsce uwrażliwiania się na piękno otaczającego świata. Dzieci mają doskonałe możliwości zaprezentowania swoich umiejętności na licznych uroczystościach w ciągu roku szkolnego zarówno na terenie placówki, jak i poza nią. Są to m.in. akademie z okazji Dnia Edukacji Narodowej, Święta Szkoły, Dnia Niepodległości, Jasełka.\n2 Do szerokiego repertuaru chóru szkolnego należą utwory patriotyczne, ludowe, dziecięce, religijne, ale również z zakresu muzyki popularnej, rozrywkowej. W latach chór uczestniczył w Ogólnopolskim Programie Rozwoju Chórów Szkolnych Śpiewająca Polska", w którym zdobywał liczne nagrody. Był to program skierowany do najmłodszych aby poprzez śpiew mogli odkrywać radość płynącą z życia, doświadczać bogactwa i potęgi muzyki, odczuwać i czerpać satysfakcję ze wspólnego śpiewania tak, by poprzez wspólnie spędzony czas odkrywali siebie oraz uczyli się wewnętrznej dyscypliny i otwierali swe serca na świat kultury.\n3 Dotychczasowe osiągnięcia chóru szkolnego to m.in.: udział w Koncercie Kolęd wspólnie z kółkiem teatralnym naszej szkoły oraz chórem młodzieżowym PSM I st. w Tczewie i Chórem Viola z Gdyni Fikakowo w parafii p.w. św. Karola Boromeusza oraz w kościele św. Jana Chrzciciela w Gdyni Złoty Dyplom oraz Puchar Dziekana Wydziału IV w XI Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych w Akademii Muzycznej w ramach Ogólnopolskiego Programu Śpiewająca Polska - Złoty Dyplom oraz Puchar Dziekana Wydziału IV w X Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych w Akademii Muzycznej - ubogacenie śpiewem obchodów rocznicy gen. Zaruskiego w Gdyni udział na zaproszenie w poprowadzeniu wigilii na statku Dar Pomorza wspólnie z chórem nauczycieli - zorganizowanie Spotkania z kolędą dla rodziców naszej szkole - Brązowy Dyplom w IX Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych w Akademii Muzycznej - Złoty Dyplom w VIII Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych w Akademii Muzycznej Złoty Dyplom w VII Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych w Akademii Muzycznej - udział w wigilii na statku Dar Pomorza Złoty Dyplom w IV Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych w Akademii Muzycznej\n4 Złoty Dyplom i Puchar Rektora Akademii Muzycznej w III Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych - zorganizowanie Spotkania z kolędą w Domu Opieki Społecznej w Gdyni Chyloni - udział na zaproszenie w otwarciu wystawy w Muzeum Morskim - Srebrny Dyplom w II Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych w Sopocie w ramach Międzynarodowego Festiwalu Mundus Cantat udział w I Pomorskim Przeglądzie Chórów Szkolnych Członkowie zespołu corocznie od 2011 roku wyjeżdżają na początku roku szkolnego na mini obóz muzyczno - integracyjny do Garczyna. Tam lepiej się poznają uczestnicząc w wielu atrakcjach, m.in. zajęciach artystycznych połączonych ze śpiewem, tańcem, malowaniem, graniem, podchodach, podczas których po prostu integrują się. To wtedy zawiązują się pierwsze muzyczne przyjaźnie i następuje odkrywanie radości ze wspólnego przebywania ze sobą, śpiewania. Tu dzieci uczą się umiejętności współgrania i współdziałania oraz współodpowiedzialności.\n6 Chór szkolny to świetny sposób na spędzanie czasu, pielęgnowanie własnych pasji. To miejsce, w którym można realizować i wyrażać siebie za pomocą sztuki oraz wykorzystać swoje możliwości. Pomaga odkrywać nowe umiejętności i talenty. Będąc jednym z ogniw całości można poczuć wagę tego, jak każdy pojedynczy element może wpłynąć na całość, efekt finalny długotrwałych przygotowań i wspólnych działań a to dzięki bezpośredniemu obcowaniu ze sztuką w czystej formie. Tu można doskonale uwrażliwić się na muzykę i jej piękno. To także sposób na aktywne wyrażanie swoich emocji i przeżyć wewnętrznych. Kierując się słowami Goethego: Gdzie słyszysz śpiew, tam wejdź, tam dobre serca mają. Źli ludzie, wierzaj mi, ci nigdy nie śpiewają serdecznie zapraszamy do włączenia się w tę piękną i niesamowitą przygodę jaką jest wspólne śpiewanie i muzykowanie.\nINNOWACJA PEDAGOGICZNA. Moje serce śpiewa, tworzy i gra. Moje serce dzięki temu - duszę ma.\nINNOWACJA PEDAGOGICZNA Moje serce śpiewa, tworzy i gra. Moje serce dzięki temu - duszę ma. Opracowały: Katarzyna Wojtyczka, Dorota Wcisło I. TYTUŁ INNOWACJI Moje serce śpiewa, tworzy i gra. Moje serce\nProgram pracy z uczniem uzdolnionym muzycznie Śpiewam i gram\nProgram pracy z uczniem uzdolnionym muzycznie Śpiewam i gram Muzyka towarzyszy mi od najmłodszych lat i zajmuje szczególne miejsce w moim życiu. Obserwując dzieci i młodzież obawiam się, że za parę lat


Zasilanie w L470 | LenovoZone Forum\nZasilanie w L470\n15 sie 2018, 08:30\nPacjent to laptop L470, gdy pracuje na zasilaczu sieciowym to w opcjach zasilania cały czas jest zapis że bateria jest rozładowywana, dlaczego ? skoro pracuje na zasilaczu\nRe: Zasilanie w L470\nStrona Microsoftu niestety nie do końca odpowiada na to pytanie - przypuszczam, że nie zmieniałeś ładowarki i używasz oryginalnej.\nZdarza się, że taki komunikat pojawia się przy wysokiej temperaturze (takiej jak np. ostatnio w Polsce), kiedy to uruchamia się zabezpieczenie przed przegrzaniem baterii.\nSpróbuj wygenerować raport na temat baterii, być może znajdzie się w nim coś interesującego.\nGenerowanie raportu: Wiersz poleceń (cmd) -> powercfg /energy /output "C:/batteryreport.html"\nW cudzysłowie możesz wskazać jakąkolwiek ścieżkę.\nnie mam dostępu do kompa aby to wygenerować ale na 100% nie jest to wina opałów, laptop pracuje w temp otoczenia max 22-23 C\nGdy będziesz miał już dostęp do sprzętu to spróbuj wygenerować wspomniany raport.\nJeśli masz dostęp do baterii to wyjmij ją, a następnie spróbuj odinstalować i ponownie zainstalować sterowniki baterii.\n16 sie 2018, 17:12\nmówisz o tych menedżerze urządzeń "Bateria Microsoft o metodzie........" ?\n16 sie 2018, 17:30\ntak sie zastanawiam ze raczej to wygląda na niedopracowany BIOS gdyż :\n- problem z rozładowywaniem sie baterii gdy jest podłączony do stacji dokującej (okolo 30% przez noc)\n- to co w tym poscie, dziwny komunikat baterii mimo podlaczenia do sieci\n- przy zamykaniu win 10 (szybkie zamykanie) mruganie diody zasilającej co według instrukcji obsługi świadczy o hibernacji, wiem szybkie zamykanie to coś podobnego do hibernacji, jednak laptop powinien odróżnić zamykanie od normalnej hibernacji, szczególnie ze jest kompatybilny z win 10.\nCała historia może być też spowodowana problemami z aktualizacjami Win10 - niestety dosyć często takowe się zdarzają.\nMówię generalnie o baterii Tak, znajduje się ona w menedżerze urządzeń, ale jak dokładnie ona się u Ciebie nazywa to już niestety mi ciężko przewidzieć\nPróbowałeś całkowicie wyłączyć możliwość hibernacji w laptopie (wiersz poleceń z uprawnieniami admina -> komenda "powercfg -h off") i sprawdzić efekt takiego działania?\n16 sie 2018, 20:32\nale co ma windows do tego ze wyłączony laptop podłączony do stacji rozładowuje sie w błyskawicznym tempie ? dzisiaj zrobilem cos innego...wszedłem do biosu i wyłączyłem kompa, czyli nic a nic nie działał tutaj Windows a mimo to bateria sie rozładowuje gdy laptop siedzi wyłączony w stacji. Wiec co mi przychodzi do głowy to zły BIOS, który cos tam nie wyłącza itp, zle zarządza podzespołami laptopa.\nTak BIOS najnowszy. Czytam teraz sobie angielskie forum Lenovo, pełno jest tematów, w roznych modelach laptopów, o drenażu baterii przy wyłączonym laptopie i rozwiązaniem było wypuszczenie przez lenovo poprawionego Biosu


In vitro – najważniejsze pytania | Fundacja Głos dla życia\nIn vitro – najważniejsze pytania\n1. Jakie były początki procedury in vitro?\nSztuczne zapłodnienie pozaustrojowe (in vitro) polega na zapłodnieniu komórki jajowej nasieniem męskim i uzyskaniu poczęcia dziecka poza organizmem kobiety za pomocą jednej z kilkunastu metod.\nPierwsze eksperymenty przeprowadzono na płodach królika i szczura po ich wyjęciu z macicy i ponownej implantacji. Po pierwszym udokumentowanym narodzeniu królika, które miało miejsce w 1959 roku, zaczęto prowadzić badania nad rozwojem płodu człowieka poza organizmem matki. W 1963 roku D. Petrucci zapłodnił w probówce gametę żeńską, a uzyskaną zygotę utrzymał przy życiu przez 59 dni. Pierwsze narodziny dziecka poczętego w probówce (Louise Brown) miały miejsce w 1978 roku w Szpitalu Publicznym w Oldham (Wielka Brytania). Przełomu tego dokonali Robert Edwards (embriolog, profesor uniwersytetu w Cambridge) i Patrick Steptoe (chirurg ginekolog i pionier laparoskopii). W 1984 roku przyszła na świat Zoe Leylan – dziecko, które w stanie embrionalnym było zamrożone.\nW Polsce pierwsze urodzenie w wyniku sztucznego zapłodnienia in vitro miało miejsce w Instytucie Położnictwa i Chorób Kobiecych kierowanym przez profesora Mariana Szamatowicza w Białymstoku 12 listopada 1987 roku.\n2. Jaka jest skuteczność in vitro?\nW literaturze medycznej skuteczność in vitro ocenia się zwykle przez pryzmat liczby urodzeń uzyskanych z transferu zapłodnionej komórki jajowej. Liczba ta nie obejmuje tych jednak istnień ludzkich, które powstały, ale nie zostały przeniesione do macicy kobiety.\nZ raportu American Society for Reproducti ve Medicine (ASRM) wynika, że zaledwie 7,5% ludzkich embrionów powstałych w wyniku zastosowania metod sztucznego zapłodnienia rodzi się żywych.\n„W przypadkach, co do których zgromadzono wiarygodne statystyki, zaledwie u 4,2% embrionów wytworzonych z zastosowaniem technik wspomaganego rozrodu (ART) dochodzi do żywych narodzin” (Bioethics Research Notes, 1/2003).\n3. Jak często przy stosowaniu procedury in vitro występują ciąże mnogie?\nZ rządowego raportu USA wynika, że 33,6% ciąż zapoczątkowanych in vitro to ciąże mnogie, a 51% dzieci poczętych w wyniku in vitro rodzi się z ciąży mnogiej (Division of Reproductive Heath, National Center for Chronic Disease Prevention and Health Promotion, May 26, 2006)


RozwÃ³d a choroba dwubiegunowa ðŸ’• - Adwokat Marlena SÅ‚upiÅ„ska\nStrona GÅ‚Ã³wna / blog / RozwÃ³d a choroba dwubiegunowa\nRozwÃ³d a choroba dwubiegunowa\nChoroba dwubiegunowa to powaÅ¼ne schorzenie natury psychicznej. WiÄ…Å¼e siÄ™ ono z wystÄ™powaniem skrajnych wahaÅ„ nastroju. Chory moÅ¼e odczuwaÄ‡ bowiem przez pewien okres depresjÄ™, a nastÄ™pnie maniÄ™. Nie ulega wÄ…tpliwoÅ›ciom, Å¼e choroba dwubiegunowa ma bardzo powaÅ¼ny wpÅ‚yw na Å¼ycie pacjenta. Nierzadko jest ona rÃ³wnieÅ¼ przyczynÄ… rozwodÃ³w. W poniÅ¼szym artykule â€“ â€žRozwÃ³d a choroba dwubiegunowaâ€� znajdziesz garÅ›Ä‡ informacji, ktÃ³re z pewnoÅ›ciÄ… przybliÅ¼Ä… Ci tytuÅ‚owe zagadnienie.\nJeÅ›li czeka CiÄ™ rozwÃ³d, w ktÃ³rym gÅ‚Ã³wnÄ… przesÅ‚ankÄ… jest choroba dwubiegunowa, to jestem w stanie Ci pomÃ³c. Udzielam odpÅ‚atnym porad prawnych dla klientÃ³w z caÅ‚ej Polski, w tym takÅ¼e online i telefonicznie. Zapraszam do zapoznania siÄ™ z ofertÄ… mojej Kancelarii (Adwokat Rozwody PoznaÅ„) oraz do kontaktu.\nRozwÃ³d a choroba dwubiegunowa â€“ gÅ‚Ã³wne wnioski\nChoroba dwubiegunowa to schorzenie psychiczne powaÅ¼nie wpÅ‚ywajÄ…ce na Å¼ycie pacjenta.\nNierzadko stanowi ona podstawÄ™ pozwu rozwodowego.\nSÄ…d moÅ¼e jednak oddaliÄ‡ powÃ³dztwo w tym zakresie ze wzglÄ™du na jego sprzecznoÅ›Ä‡ z zasadami wspÃ³Å‚Å¼ycia spoÅ‚ecznego.\nW toku postÄ™powania rozwodowego sÄ…d zawsze korzysta z opinii biegÅ‚ego â€“ lekarza psychiatry, ktÃ³ry dokonuje oceny stanu zdrowia strony oraz wpÅ‚ywu choroby na jej Å¼ycie.\nChoroba dwubiegunowa moÅ¼e rÃ³wnieÅ¼ stanowiÄ‡ podstawÄ™ do uzyskania stwierdzenia niewaÅ¼noÅ›ci maÅ‚Å¼eÅ„stwa (â€žrozwodu koÅ›cielnegoâ€�).\nJak juÅ¼ napisaÅ‚am na wstÄ™pie, choroba dwubiegunowa nierzadko jest przyczynÄ… rozwodu. Jest tak szczegÃ³lnie wÃ³wczas, gdy schorzenie nie jest odpowiednio leczone, przez co zachowania pacjenta przyczyniajÄ… siÄ™ do rozpadu poÅ¼ycia maÅ‚Å¼eÅ„skiego. Co waÅ¼ne, jeÅ¼eli chodzi o rozwÃ³d, istotna moÅ¼e byÄ‡ choroba dwubiegunowa nie tylko u maÅ‚Å¼onkÃ³w, ale rÃ³wnieÅ¼ u dzieci.\nChoroba dwubiegunowa u maÅ‚Å¼onka\nJeÅ¼eli wiesz, Å¼e TwÃ³j maÅ‚Å¼onek cierpi na chorobÄ™ dwubiegunowÄ… i zamierzasz siÄ™ z nim rozstaÄ‡, musisz wiedzieÄ‡, Å¼e okolicznoÅ›Ä‡ ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia sprawy rozwodowej. Schorzenie jednak powinno zostaÄ‡ wczeÅ›niej zdiagnozowane, nie moÅ¼esz bowiem opieraÄ‡ swoich twierdzeÅ„ wyÅ‚Ä…cznie na podejrzeniach.\nChoroba dwubiegunowa wiÄ…Å¼e siÄ™ z wystÄ™powaniem stanÃ³w manii oraz depresji. JeÅ¼eli z takimi problemami zmaga siÄ™ TwÃ³j maÅ‚Å¼onek, Ty rÃ³wnieÅ¼ masz bardzo powaÅ¼ny kÅ‚opot. Trudno jest bowiem Å¼yÄ‡ z kimÅ›, kto dziaÅ‚a przez pewien czas w euforii, w oderwaniu od rzeczywistoÅ›ci, a za jakiÅ› czas jest apatyczny i caÅ‚kowicie obojÄ™tny wobec tego, co dzieje siÄ™ wokÃ³Å‚ niego.\nTwÃ³j maÅ‚Å¼onek zmagajÄ…cy siÄ™ z chorobÄ… moÅ¼e w stanie manii na przykÅ‚ad wydawaÄ‡ pieniÄ…dze w sposÃ³b niekontrolowany, zaciÄ…gaÄ‡ rÃ³Å¼nego rodzaju zobowiÄ…zania, z ktÃ³rymi nastÄ™pnie moÅ¼e sobie nie radziÄ‡. Z kolei bÄ™dÄ…c w fazie depresji, moÅ¼e on zaniedbywaÄ‡ dzieci, a takÅ¼e wszelkie sprawy dotyczÄ…ce prowadzenia wspÃ³lnego gospodarstwa domowego. Wszystko to moÅ¼e przyczyniÄ‡ siÄ™ do rozpadu poÅ¼ycia maÅ‚Å¼eÅ„skiego.\nZanim jednak zdecydujesz siÄ™ na rozwÃ³d z osobÄ…, ktÃ³ra cierpi na chorobÄ™ dwubiegunowÄ…, musisz pamiÄ™taÄ‡ o jeszcze jednej rzeczy. OtÃ³Å¼ negatywnÄ… przesÅ‚ankÄ… orzeczenia rozwodu jest jego sprzecznoÅ›Ä‡ z zasadami wspÃ³Å‚Å¼ycia spoÅ‚ecznego. SÄ…d moÅ¼e uznaÄ‡ Å¼Ä…danie rozwodu z osobÄ… z chorobÄ… dwubiegunowÄ… za sprzeczne z zasadami wspÃ³Å‚Å¼ycia spoÅ‚ecznego. I w konsekwencji nie daÄ‡ Wam rozwodu. MaÅ‚Å¼onkowie bowiem zobowiÄ…zani sÄ… do wzajemnego wspierania siÄ™ w trudnoÅ›ciach.\nchoroba dwubiegunowa maÅ‚Å¼onka\nChoroba dwubiegunowa u mnie\nJeÅ¼eli cierpisz na chorobÄ™ dwubiegunowÄ…, to najwaÅ¼niejszÄ… kwestiÄ… jest jej zdiagnozowanie. DziÄ™ki temu moÅ¼esz rozpoczÄ…Ä‡ leczenie, ktÃ³re ograniczy jej objawy. SÄ… ludzie, ktÃ³rzy Å¼yjÄ… z chorobÄ… dwubiegunowÄ… przez dÅ‚ugie lata i odnoszÄ… liczne sukcesy na polu rodzinnym i zawodowym.\nGdyby jednak TwÃ³j maÅ‚Å¼onek zdecydowaÅ‚ siÄ™ wystÄ…piÄ‡ z pozwem o rozwÃ³d, bÄ™dzie musiaÅ‚ wykazaÄ‡, Å¼e doszÅ‚o do zupeÅ‚nego i trwaÅ‚ego rozpadu poÅ¼ycia. ChcÄ…c powoÅ‚aÄ‡ siÄ™ na TwojÄ… chorobÄ™, bÄ™dzie on musiaÅ‚ udowodniÄ‡, Å¼e zostaÅ‚a ona zdiagnozowana. JeÅ¼eli natomiast sÄ… to tylko przypuszczenia Twojego maÅ‚Å¼onka, sÄ…d raczej nie weÅºmie ich pod uwagÄ™.\nMusisz wziÄ…Ä‡ pod uwagÄ™, Å¼e sÄ…d bÄ™dzie rozpatrywaÅ‚ wszystkie okolicznoÅ›ci danej sprawy. W zwiÄ…zku z tym zbada rÃ³wnieÅ¼ wpÅ‚yw choroby oraz Twoich zachowaÅ„ na rozpad maÅ‚Å¼eÅ„stwa. Nie moÅ¼esz wykluczyÄ‡, Å¼e sÄ…d uzna, iÅ¼ wina za rozkÅ‚ad poÅ¼ycia leÅ¼y wÅ‚aÅ›nie po Twojej stronie, jeÅ¼eli wskaÅ¼e na to biegÅ‚y w przygotowanej przez siebie opinii.\nMoÅ¼e byÄ‡ jednak tak, Å¼e wina bÄ™dzie leÅ¼aÅ‚a po stronie Twojego maÅ‚Å¼onka. PrzykÅ‚adem moÅ¼e byÄ‡ sytuacja, w ktÃ³rej dopuÅ›ci siÄ™ wzglÄ™dem Ciebie zdrady lub nie bÄ™dzie CiÄ™ wspieraÅ‚. To, ktÃ³ry z maÅ‚Å¼onkÃ³w zostanie uznany za winnego rozpadu zwiÄ…zku zawsze zaleÅ¼y od okolicznoÅ›ci konkretnej sprawy. Nawet Twoja choroba dwubiegunowa nie musi przesÄ…dzaÄ‡ o winie!\nMoÅ¼e siÄ™ tak rÃ³wnieÅ¼ zdarzyÄ‡, Å¼e na chorobÄ™ dwubiegunowÄ… cierpi Wasze dziecko. Uzyskanie rozwodu w takim przypadku nie jest niemoÅ¼liwe, aczkolwiek moÅ¼e byÄ‡ utrudnione. Wynika to bowiem z faktu istnienia tak zwanych negatywnych przesÅ‚anek rozwodowych. JednÄ… z nich jest dobro wspÃ³lnych maÅ‚oletnich dzieci maÅ‚Å¼onkÃ³w. SÄ…d zatem zbada, czy Wasze rozstanie nie bÄ™dzie mieÄ‡ negatywnego wpÅ‚ywu na dobro dzieci. Choroba dwubiegunowa dziecka nie moÅ¼e bowiem stanowiÄ‡ podstawy do tego, aby uwolniÄ‡ siÄ™ od opieki i odpowiedzialnoÅ›ci za nie.\nChoroba dwubiegunowa a wina za rozpad zwiÄ…zku\nPrzypisanie winy maÅ‚Å¼onkowi, ktÃ³ry cierpi na chorobÄ™ dwubiegunowÄ…, za rozpad poÅ¼ycia nie jest prostÄ… kwestiÄ…. Co wiÄ™cej, zasadniczo nie moÅ¼na przypisaÄ‡ winy komuÅ›, kto zmaga siÄ™ z chorobÄ… psychicznÄ…. Niemniej jednak do kompleksowego rozpoznania kwestii winy konieczne staje siÄ™ uzyskanie opinii biegÅ‚ego, ktÃ³ra moÅ¼e mieÄ‡ kluczowe znaczenie w orzekaniu o winie. SÄ…d nie ma bowiem wiedzy oraz doÅ›wiadczenia dotyczÄ…cego chorÃ³b psychicznych, dlatego teÅ¼ pomocna bÄ™dzie analiza dokonana przez specjalistÄ™ z tej dziedziny.\nBiegÅ‚y przed sporzÄ…dzeniem opinii dokona badania maÅ‚Å¼onka zmagajÄ…cego siÄ™ z chorobÄ… dwubiegunowÄ…. Na podstawie tego testu oceni on, czy dana osoba jest w stanie odpowiadaÄ‡ za podejmowane przez siebie decyzje. JeÅ¼eli tak, wÃ³wczas sÄ…d bÄ™dzie mÃ³gÅ‚ orzec o winie za rozkÅ‚ad poÅ¼ycia, w przeciwnym razie odstÄ…pi od tego Å¼Ä…dania.\nwina za rozpad zwiÄ…zku\nChoroba dwubiegunowa a alimenty na maÅ‚Å¼onka\nOrzeczenie rozwodu moÅ¼e wiÄ…zaÄ‡ siÄ™ z zobowiÄ…zaniem jednego z maÅ‚Å¼onkÃ³w do wykonywania Å›wiadczeÅ„ alimentacyjnych na rzecz drugiego. Dzieje siÄ™ tak wÃ³wczas, gdy jedna ze stron znalazÅ‚a siÄ™ w niedostatku, czyli nie jest w stanie samodzielnie zaspokajaÄ‡ swoich usprawiedliwionych potrzeb i nie posiada wÅ‚asnych Å›rodkÃ³w â€“ wynagrodzenia za pracÄ™, emerytury czy renty, ani teÅ¼ dochodÃ³w z wÅ‚asnego majÄ…tku albo gdy sÄ…d uznaÅ‚ jednego z maÅ‚Å¼onkÃ³w za wyÅ‚Ä…cznie winnego rozpadu poÅ¼ycia, a orzeczenie rozwodu wiÄ…Å¼e siÄ™ z istotnym pogorszeniem sytuacji maÅ‚Å¼onka niewinnego.\nSÄ… to reguÅ‚y generalne, ktÃ³re znajdujÄ… zastosowanie w przypadku rozwodÃ³w osÃ³b cierpiÄ…cych na choroby psychiczne. Taka osoba bardzo czÄ™sto ma problemy z zarabianiem na swoje utrzymanie, przez co Å›wiadczenie alimentacyjne moÅ¼e byÄ‡ jak najbardziej uzasadnione. PamiÄ™taj, Å¼e zawsze rozstrzyga o tej kwestii sÄ…d, podobnie jak o wysokoÅ›ci alimentÃ³w.\nChoroba dwubiegunowa a relacje z dzieÄ‡mi\nWystÄ™powanie choroby dwubiegunowej powaÅ¼nie wpÅ‚ywa na funkcjonowanie pacjenta w wielu aspektach jego Å¼ycia. WÅ›rÃ³d nich sÄ… rÃ³wnieÅ¼ relacje z dzieÄ‡mi. Z tego teÅ¼ wzglÄ™du kwestie dotyczÄ…ce najmÅ‚odszych nierzadko sÄ… rozstrzygane przez sÄ…d.\nChoroba dwubiegunowa a wÅ‚adza rodzicielska\nChoroba dwubiegunowa moÅ¼e negatywnie wpÅ‚ywaÄ‡ na prawidÅ‚owe wykonywanie wÅ‚adzy rodzicielskiej. Z tego powodu choroba dwubiegunowa nierzadko bywa podstawÄ… do ograniczenia wÅ‚adzy rodzicielskiej, a nawet do jej odebrania. Osoba zmagajÄ…ca siÄ™ z ty schorzeniem moÅ¼e bowiem nie byÄ‡ w stanie zagwarantowaÄ‡ naleÅ¼ytej opieki nad dzieÄ‡mi oraz prowadzenia ich spraw.\nO ograniczeniu albo pozbawieniu wÅ‚adzy rodzicielskiej zawsze decyduje sÄ…d. JeÅ¼eli podstawÄ… takiego Å¼Ä…dania jest choroba psychiczna, wÃ³wczas konieczne staje siÄ™ poddanie danej osoby badaniu biegÅ‚ego z zakresu psychiatrii. Lekarz moÅ¼e stwierdziÄ‡, czy schorzenie faktycznie wystÄ™puje, a ponadto okreÅ›liÄ‡, jak silny jest jego wpÅ‚yw na funkcjonowanie pacjenta. Dopiero po uzyskaniu tego rodzaju opinii sÄ…d moÅ¼e podjÄ…Ä‡ decyzjÄ™ w zakresie wÅ‚adzy rodzicielskiej.\nChoroba dwubiegunowa a kontakty z dzieÄ‡mi\nKontakty z dzieÄ‡mi sÄ… nie tylko prawem, ale i obowiÄ…zkiem rodzicÃ³w. O sposobie ich wykonywania moÅ¼e zdecydowaÄ‡ sÄ…d, jeÅ¼eli otrzyma on taki wniosek.\nW przypadku osoby cierpiÄ…cej na chorobÄ™ dwubiegunowÄ… dobrze jest, aby kontakty z dzieÄ‡mi odbywaÅ‚y siÄ™ w obecnoÅ›ci drugiego rodzica. W razie potrzeby istnieje rÃ³wnieÅ¼ moÅ¼liwoÅ›Ä‡ ich wykonywania w obecnoÅ›ci kuratora. Nie moÅ¼na jednak caÅ‚kowicie izolowaÄ‡ rodzica od dzieci, poniewaÅ¼ moÅ¼e to odbiÄ‡ siÄ™ negatywnie na ich rozwoju oraz na wiÄ™zi Å‚Ä…czÄ…cej czÅ‚onkÃ³w rodziny.\nRozwÃ³d a choroba dwubiegunowa â€“ od czego zaczÄ…Ä‡?\nDo rozwodu zawsze naleÅ¼y siÄ™ dobrze przygotowaÄ‡. Przede wszystkim zastanÃ³w siÄ™ nad tym, jakie sÄ… Twoje oczekiwania wobec sÄ…du â€“ orzekanie o winie, alimenty, kontakty z dzieÄ‡mi, miejsce ich staÅ‚ego zamieszkania czy teÅ¼ wÅ‚adza rodzicielska.\nJeÅ¼eli masz jakieÅ› wÄ…tpliwoÅ›ci dotyczÄ…ce sprawy, skontaktuj siÄ™ z prawnikiem. Adwokat lub radca prawny wytÅ‚umaczy Ci wszystkie zawiÅ‚oÅ›ci zwiÄ…zane z rozwodem, pomoÅ¼e przygotowaÄ‡ strategiÄ™ procesowÄ…, a takÅ¼e napisze pozew i zastÄ…pi CiÄ™ w postÄ™powaniu.\nPamiÄ™taj o tym, Å¼e choroba Twojego maÅ‚Å¼onka musi byÄ‡ uprzednio zdiagnozowana, aby mogÅ‚a stanowiÄ‡ okolicznoÅ›Ä‡ istotnÄ… z punktu widzenia sprawy o rozwÃ³d. Ewentualnie jej wykrycie moÅ¼e nastÄ…piÄ‡ w ciÄ…gu postÄ™powania sÄ…dowego. Musisz rÃ³wnieÅ¼ mieÄ‡ na uwadze, Å¼e sÄ…d na pewno skieruje stronÄ™ cierpiÄ…cÄ… na chorobÄ™ dwubiegunowÄ… na badanie biegÅ‚ego â€“ lekarza psychiatry.\nSamo postÄ™powanie najprawdopodobniej bÄ™dzie trudne i moÅ¼e trwaÄ‡ dÅ‚ugo. Osoba cierpiÄ…ca na chorobÄ™ dwubiegunowÄ… moÅ¼e bowiem zachowywaÄ‡ siÄ™ rÃ³Å¼nie, w zaleÅ¼noÅ›ci od fazy, w jakiej siÄ™ aktualnie znajduje.\nDuÅ¼e znaczenie bÄ™dÄ… takÅ¼e mieÄ‡ Å›rodki dowodowe. W takim przypadku bÄ™dÄ… to przede wszystkim zeznania Å›wiadkÃ³w oraz dokumenty, w tym dokumentacja medyczna, a takÅ¼e nagrania i dowody dokonywanych operacji finansowych.\nMusisz rÃ³wnieÅ¼ pamiÄ™taÄ‡, Å¼e sÄ…d moÅ¼e oddaliÄ‡ zÅ‚oÅ¼ony przez Ciebie pozew, jeÅ¼eli uzna, Å¼e rozwÃ³d jest sprzeczny z zasadami wspÃ³Å‚Å¼ycia spoÅ‚ecznego. W ocenie sÄ…du tego rodzaju Å¼Ä…danie moÅ¼e wyglÄ…daÄ‡ jako chÄ™Ä‡ pozostawienia drugiej strony samej sobie. Wszystko zaleÅ¼y jednak o konkretnej sytuacji, a jej oceny zawsze dokonuje sÄ…d.\nChoroba dwubiegunowa a â€žrozwÃ³d koÅ›cielnyâ€�\nChoroba dwubiegunowa moÅ¼e stanowiÄ‡ podstawÄ™ do uzyskania stwierdzenia niewaÅ¼noÅ›ci maÅ‚Å¼eÅ„stwa zwanego potocznie â€žrozwodem koÅ›cielnymâ€�. Å»eby jednak byÅ‚o to moÅ¼liwe, schorzenie musi mieÄ‡ wpÅ‚yw na wyraÅ¼enie zgody maÅ‚Å¼eÅ„skiej, czyli na moment jego zawarcia. Narzeczeni muszÄ… byÄ‡ w peÅ‚ni Å›wiadomi swojej decyzji, a choroba dwubiegunowa byÄ‡ tutaj powaÅ¼nÄ… przeszkodÄ…. Co wiÄ™cej, gdyby ktoÅ› zawarÅ‚ maÅ‚Å¼eÅ„stwo, zatajajÄ…c przed drugÄ… stronÄ™ fakt, iÅ¼ cierpi na tego typu schorzenie, moÅ¼e wprowadziÄ‡ swojego maÅ‚Å¼onka w bÅ‚Ä…d, ktÃ³ry jest niezwykle istotny.\nOkolicznoÅ›ci te mogÄ… byÄ‡ podstawÄ… do wniesienia skargi o niewaÅ¼noÅ›Ä‡ maÅ‚Å¼eÅ„stwa do sÄ…du biskupiego. W piÅ›mie tym naleÅ¼y przedstawiÄ‡ swojÄ… proÅ›bÄ™, powoÅ‚aÄ‡ dowody oraz odpowiednio umotywowaÄ‡ swoje stanowisko, czyli opisaÄ‡ historiÄ™ swojego maÅ‚Å¼eÅ„stwa. Jest to niezwykle waÅ¼ne, poniewaÅ¼ na podstawie skargi sÄ…d uÅ‚oÅ¼y pytania do stron oraz powoÅ‚anych przez nie Å›wiadkÃ³w. Po rozpoznaniu sprawy oraz przeprowadzeniu wszystkich dowodÃ³w sÄ…d wyda wyrok, od ktÃ³rego moÅ¼na wnieÅ›Ä‡ apelacjÄ™ do sÄ…du wyÅ¼szej instancji.\nOgraniczenie wÅ‚adzy rodzicielskiej czÄ™sto towarzyszy rozpadowi maÅ‚Å¼eÅ„stwa, ale nie jest to reguÅ‚Ä…. U jego ÅºrÃ³dÅ‚a mogÄ… leÅ¼eÄ‡ rÃ³Å¼ne powody - od nieprawidÅ‚owego zachowania rodzica po zamieszkiwanie w sporej odlegÅ‚oÅ›ci od siebie. Ograniczenie wÅ‚adzy rodzicielskiej moÅ¼e przybraÄ‡ rÃ³Å¼ne formy, jednakÅ¼e zawsze decyduje o tym sÄ…d. Co warto wiedzieÄ‡ o ograniczeniu... Czytaj wiÄ™cej


Danych o ilości i jakości materiałów niebezpiecznych zalegających na dnie Bałtyku jest za mało, by móc rzetelnie prognozować skalę zagrożenia – wskazał we wtorek na posiedzeniu Komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej podsekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury Grzegorz Witkowski. - Problematyka wszystkich zatopionych w Morzu Bałtyckim materiałów niebezpiecznych jest zagadnieniem niezwykle złożonym, interdyscyplinarnym, międzynarodowym, specjalistycznym, dlatego wymaga wielopłaszczyznowej współpracy członków wspólnoty międzynarodowej, a także wielu resortów i podmiotów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej – powiedział we wtorek podczas posiedzenia sejmowej Komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej podsekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury Grzegorz Witkowski.\nBrak odpowiedzialności konkretnego organu administracji publicznej\nWiceminister dodał też, że "działania inwentaryzacyjno-wydobywcze" polskich obszarów morskich niosłyby ze sobą "ogromne koszty". - Zgodnie ze zaktualizowanymi szacunkami kosztów, które zostały przekazane Najwyższej Izbie Kontroli (…) koszt przeprowadzenia działań na całych polskich obszarach morskich wyniósłby ok. 1,5 bln zł – powiedział Witkowski.\nCzytaj też: Tykające bomby na dnie Bałtyku\nPodkreślił, że MI powołało "zgodnie z zaleceniami pokontrolnymi" NIK międzyresortowy zespół ds. zagrożeń wynikających z zalegających w obszarach morskich RP materiałów niebezpiecznych, do którego włączeni są m.in. szef Kancelarii Premiera, minister obrony narodowej, ministrowie właściwi do spraw energii, gospodarki wodnej, klimatu, środowiska. Jak zaznaczył podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Marcin Przydacz, rola MSZ jest w kwestii materiałów niebezpiecznych "stosunkowo ograniczona". - Działania, które podejmuje MSZ dotyczą głównie problemu zatopionej broni chemicznej i koncentrują się na zwiększaniu świadomości międzynarodowej, dotyczącej zagrożeń z tym związanych, ale także na temat poszukiwań możliwych rozwiązań w układzie dwu- i wielostronnym – powiedział Przydacz.\nCo na ten temat mówi GIOŚ?\nMałgorzata Marciniewicz-Mykieta z Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska zaznaczyła, że w kwestii zagrożeń wynikających z wraków "dotychczasowe badania nie wykazują na problemy, o których można by mówić jako o katastrofie ekologicznej”. - W zeszłym roku rozszerzyliśmy badania o nowe lokalizacje znajdujące się w najbliższej – bezpiecznej – okolicy dwóch zalegających wraków - Franken i Stuttgart – poinformowała Marciniewicz-Mykieta dodając, że wyniki mają być znane w czerwcu br. - Badając przeszło sto wskaźników jakości wód w Morzu Bałtyckim, zarówno w strefie przybrzeżnej, jak i w strefie wód otwartych dotychczasowy monitoring nie wykazał na jednoznaczne powiązanie przyczynowo-skutkowe wpływu na obecny stan jakości (wód) zarówno bojowych środków trujących, jak i paliwa wyciekającego z zatopionych wraków – wskazała.\nPoseł Kacper Płażyński (PiS) podczas dyskusji zaapelował do MSZ o częstsze podejmowanie tematu m.in. podczas rozmów plenarnych i ogólnodostępnych sesji. - Nie chciałbym się obudzić za 10-15 lat w sytuacji, że już wtedy będziemy musieli się pozbyć tych chemikaliów, bo jednak się okaże, że są szkodliwe bardziej niż myśleliśmy wcześniej, a jedyne firmy, które będą w stanie zająć się tym problemem, to będą firmy na przykład niemieckie z uwagi na ich zaawansowanie technologiczne, i jeszcze finansowane z naszych podatków – powiedział Płażyński.(PAP)


Otóż Nikolay, wyżywając się na pilocie, podświadomie wyżywał się na Plamenie\n- No niee, jak ja wyglądam... - jęknęła Karolina, stając przed lustrem tuż po zakończeniu kolejnego katorżniczego meczu tenisowego. Novak przyjrzał się jej z ukosa.\n- Yyy... bardzo ładnie. - powiedział dość nieśmiało.\n- Tylko tak mówisz. Wyglądam jak wiedźma, jak ja się mojemu Vijusiowi Jajintusiowi pokażę?\n- Nie wiem kto to, ale wielki z niego szczęściarz. A teraz oddaj się w moje ręce, to Mistrz Grzebienia cię zadziwi.\nJakkolwiek dwuznacznie by to zabrzmiało, Serb nic złego na myśli nie miał. Po prostu wyjął z plecaka czerwony plastikowy grzebień i zajął się rozczesywaniem rozwichrzonej czupryny Karci. Ta pozwoliła mu na to, bo przez kilka tygodni bardzo się zaprzyjaźnili.\n- Jak będzie bolało, to krzycz. - ostrzegł chłopak.\n- Nie boli. - zapewniła, z ciekawością przyglądając się jego zabiegom.\nWkrótce na niespokojnej głowie panny Karoliny gościła całkiem poukładana fryzura. Novak spojrzał na nią z nieukrywaną dumą.\n- No, proszę. Ślicznie wyglądasz.\n- Dzięki. Od kiedy z ciebie taki kunstmistrz?\n- Lata praktyki. Zawsze czesałem koleżanki.\nDziewczyna uśmiechnęła się do niego, przyjaźnie uściskała i wybiegła, by szybko wręczyć prezent Villemu, który miał dziś urodziny.\nNovak wyszedł zaraz za nią. Minę miał bardzo zadowoloną.\nOprócz bezwstydnego wręcz zadowolenia z życia Ewa wniosła do domu także córeczkę, która nie wytrzymała spaceru kondycyjnie. Postawiła Darię na ziemi i odetchnęła ciężko. Jeśli miała w plecach jakiś dysk to z pewnością go zgubiła, bo młoda panna Ivanova swoje ważyła.\n„Cóż, starzeję się.” – pomyślała z humorem kobieta.\n- Mamuś, to ty? – z kuchni dobiegło ją wołanie starszej córki.\n- Mhm. – przytaknęła.\nW pomieszczeniu, oprócz córki, zastała też męża. Dziewczyna zmywała naczynia, a Nikolay coś pisał. Na widok żony odłożył długopis, przypomniawszy sobie, co wcześniej jej obiecał.\n- Idźcie do siebie, tak? – gestem wskazał drzwi swoim pociechom. Ton jego głosu nie pozostawiał wątpliwości, że to rozkaz.\nVanessa nadspodziewanie posłusznie zrobiła zwrot niczym radziecki porucznik, ciągnąc za sobą siostrę. Niespokojnie zerknęła na matkę, przeczuwając, co zaraz może nastąpić.\n- No, kochanie, teraz powiesz mi gdzie tak długo byłaś. – pan i władca usiadł wygodniej, spoglądając na połowicę pytająco.\n- Ano w parku. – odpowiedziała żona marnotrawna, zgodnie z prawdą zresztą.\n- Z Plamenem?\nDobry nastrój momentalnie uleciał z Ewy jak powietrze z przekłutego balonika. Obrzuciła ślubnego groźnym spojrzeniem, które wywoływało strach nawet w zadziornej Vanessie.\n- Nikolay, znowu zaczynasz? Musisz od razu wyobrażać sobie jakieś cuda na kółkach?\n- Cuda? Nic nie wymyślam, nie chcę tylko, żeby dowalał się do ciebie jakiś fircyk. A ty wyglądasz na zadowoloną. – prychnął pogardliwie.\n- Zaraz, zaraz, bo czegoś nie rozumiem. Sugerujesz, że...\n- Tak. Nawet nasza córka zauważyła, że podobasz mu się.\n„Nie po raz pierwszy ta mała diablica jest tak spostrzegawcza” – pomyślała pani Ivanova z lekkim odcieniem dumy, zanim na dobre poddała się oburzeniu. Głośno powiedziała co innego.\n- No nie, na miłość Trockiego! Mam tego dość. Nie będę więcej ci się tłumaczyć z tego, co robię. To ty masz problem, a nie ja.\nNikolay miał ochotę zapytać po prostu „what the fuck”, ale zrezygnował z tego pomysłu, nie chcąc, mimo wszystko, mocniej urazić małżonki. Zapytał po prostu niewerbalnie. Ewa, będąc osobą bystrą, pojęła, o co mu chodziło.\n- Niestety, Nikuś, to ty masz problem. Nigdy mi nie wierzysz, a ja tobie zawsze. To chyba nie jest normalne, prawda? Jeśli robisz to z miłości, to naprawdę dziwnie ją pojmujesz.\nEwa bez zastanowienia przyznała sama przed sobą, że trochę nagrzeszyła, ale miała pewność swojej racji. I nie zamierzała ustąpić.\n„Zobaczysz, jeszcze mnie przeprosisz” – pomyślała zuchowato.\nWysłany: Sob 22:11, 31 Maj 2008 Temat postu:\nKarolina wyszła po zakupy do najbliższego supermarketu, jak to żartobliwie określała, "po pieluchy". W czapce z daszkiem, ze słuchawkami na uszach i ekologiczną torbą płócienną w dłoni, poziomem luzackości przebijała wszystkich raperów, tych samozwańczych i tych prawdziwych. Przestąpiła próg sklepu, od razu poszukując warzyw, o które prosiła ją Tiia. W zamyśleniu przyglądała się marchewce, gdy obok niej zabrzmiał znajomy głos:\nStał przy niej szeroko uśmiechnięty Novak. Odwzajemniła uśmiech.\n- Cześć, Serb! - zawołała przyjaźnie.\n- Cóż to, koleżanko, szykujesz kolację? W takim razie może się wproszę, bo moja kochana mama wyjechała i nie chce mi się robić dla siebie tylko...\n- Rozczaruję cię, ja nie umiem gotować. - zaśmiała się dziewczyna - Myślę, że Wielki Mruk coś wyczaruje z tych warzywek. Ale na kawę zaprosić cię mogę, w końcu ostatnio ułożyłeś mi fryzurę.\nJeszcze szerszy "banan" zagościł na twarzy Djokovica.\n- Super. Teraz chodź, pomożesz wybrać mi jakiś jogurt i po lizaczku sobie kupimy.\nNikolay nie podejrzewał, żeby jego żonie przeszła złość w ciągu jednej nocy, więc nie zdziwił się, gdy podczas śniadania porozumiewała się z nim głównie za pomocą pogardliwych min i znaczącego milczenia. W ogóle atmosfera przy stole była dość ponura, bo nawet Vanessa i Daria, istoty nad wyraz gadatliwe, umilkły, zmrożone złowrogą aurą roztaczaną przez ich matkę.\nNagle wszyscy gwałtownie podkoczyli: Ewa, szukając talerza, otworzyła jakąś szafkę, nieświadoma jej zawartości. Wysypały się z niej... pudełka od zapałek. Całkiem sporo.\n- Job twoja...!- zirytowała się pani Iwanowa - Możesz mi powiedzieć, co tu robi to cholerstwo?!\nPytanie było skierowane do Nikolaya, który czym prędzej zrobił skruszoną minę. Fakt faktem, zapomniał o tym, że właśnie w kuchennej szafce utknął swoją kolekcję.\n- Pytam, co to tu robi?!\n- Przepraszam, zapomniałem o tym. - Iwanow definitywnie przybrał postawę chłopca przyłapanego na brzydkim uczynku.\n- Poszoł won mi z tym! Już!\n- Na twoim miejscu bym uważała... - szepnęła Vanessa do ucha ojca.\nNikolay zgodził się z tym i potulnie spełnił żądanie żony.\nNie tylko Karolina wybrała się tego dnia na zakupy. Uczyniła to również Asia, wygnana z domu okropną chęcią na czekoladowe płatki. Uznała, że jeśli ich nie zje, na pewno uschnie. Postanowiła więc je jak najszybciej nabyć.\n"Kurna, Nesquik czy Chocapiki? - myślała, przyglądając się kuszący paczuszkom. Każda nęciła: zarówno królik, jak i pseudo piesek. Paczka żółta i brązowa.\nPo długim namyśle wybrała wreszcie Nesquik. Szła już do kasy, gdy nagle ktoś wpadł na nią z impetem i boleśnie zderzyła się z półką sklepową.\n- Przepraszam! Nie zauważyłem cię! - w głosie pechowca brzmiała skrucha.\nAsia spojrzała na delikwenta, gotowa go solidnie objechać. Blondyn, o dużych niebieskich oczach i pełnych ustach przyglądał się jej przepraszająco. Nie wiedzieć czemu, Joanna nagle zamknęła usta, a gotowe już do wyrzutu obelgi gdzieś się zagubiły.\n-Aaa, ten... nic się nie stało... Asia patrzyła na blondyna, nie wierząc w to, co dzieje się wokół niej. Oto właśnie stała twarzą w twarz z Orrim Pállem Dýrasonem vel. "the bum-bum machine", perkusistą jej ukochanego zespołu. Po raz pierwszy chyba zapomniała języka w gębie.\n-Na pewno nic Ci nie jest?- Orri uśmiechnął się lekko, widząc speszoną minę dziewczyny. Był niemniej przerażony od niej, w końcu nie przywykł wpadać na ludzi w sklepach, zwłaszcza w obcym kraju. Jednak fakt, iż ta niewysoka, ruda osóbka, stojąca właśnie przed nim, wygląda na niemniej wystraszoną, dodał mu odwagi.- Wybacz, nie mówię za dobrze po fińsku...\n-Nie ma sprawy, znam angielski- uśmiechnęła się Asia- I nie, na pewno nic mi się nie stało, nie musisz się... znaczy, nie musi się Pan...\n-Orri jestem- chłopak wyciągnął dłoń w jej stronę.\n-Asia, miło mi.- odparła, patrząc mu w oczy. Wciąż nie wierzyła w to, co się dzieje. Miała wrażenie, że to sen i zaraz zadzwoni budzik, brutalnie wyrywając ją z tego, niewątpliwie przyjemnego, stanu.\nZapadło chwilowe milczenie. Orri, ponownie lekko speszony, spuścił wzrok. Zastanawiał się, czy jakikolwiek sposób ciągnięcia tej rozmowy był sensowny, w końcu nie znał fińskiego, a i z angielskim miał spore kłopoty. Bał się, że dziewczyna nie zrozumie tego, co mówi. Zastanawiał się też, czy Asia rozpoznała w nim perkusistę Sigur Rós, czy też był on dla niej kompletnie anonimową osobą. "W końcu nie jesteśmy bardzo popularną grupą", pomyślał.\nNagle usłyszeli głośne wołanie.\n-Asiaa!- dziewczyna obróciła się i dostrzegła Karolinę, ciągnącą za rękaw nieznanego jej bruneta i biegnącą w jej stronę. Przewróciła oczami i uśmiechnęła się przepraszająco do Orriego.\n-Muszę lecieć, przyjaciółka leci w moją stronę i to, jak widzę, nie sama...- rzekła, ponownie napawając się błękitem oczu pana Dýrasona.- Do zobaczenia na koncercie w Helsinkach...- posłała mu tajemniczy uśmiech i ruszyła przed siebie.\nOrri zaśmiał się w duchu. "Poznała". Pomachał jej na pożegnanie, ciesząc się, że będzie mu dane ujrzeć ją ponownie.\n-Czyżbym w czymś przeszkodziła?- zapytała Karcia, widząc niezbyt wesołą minę Joanny. Chwilowo zapomniała o swoim towarzyszu, który "przeciągnięty" przez nią przez pół supermarketu stał za dziewczynami i ciężko oddychał, niczym kenijski biegacz po przebyciu dystansu 10 kilometrów.\n-Nie, skaąądże. Po prostu uniemożliwiliście mi podryw- Asia mrugnęła do przyjaciółki.- A na serio, nadal nie wierzę w to, co się przed chwilą stało...\n-W to, że Ci przeszkodziliśmy?- dociekała Karolina, beztrosko zajadając lizaka.\n-Ożesz...- Asia roześmiała się i złapała za głowę.- Nie, w to, że właśnie rozmawiałam z perkusistą mojego ukochanego zespołu... W to, że zrozumiałam jego łamaną angielszczyznę, w to, że mogłam beztrosko pogapić się w jego piękne oczęta... W sumie nic wielkiego.\nZaskoczona mina dziewczyny mówiła sama za siebie.\n-Chyba musisz mi więcej opowiedzieć o tym panu- uśmiechnęła się tajemniczo.\n-Dobra, dobra. Ty mi lepiej powiedz, co za nieszczęśnika ciągnęłaś za sobą przez pół sklepu, hm?\nJak na zawołanie, do dziewcząt podszedł Novak, poprawił swoją bujną, ciemną fryzurę i wystawił w kierunku Joanny rządek równiutkich, białych zębów.\n-Novak Djokovic, bardzo mi miło- podał dziewczynie rękę.- Uprzedzając Twoje pytania, nie, nie jestem Finem, przybyłem tu ze słonecznej Serbii.- uśmiechnął się jeszcze szerzej.\n-Eee... bardzo mi miło.\n-Mnie również. Może lizaczka?- zaproponował brunet, wyciągając zza pazuchy wielkiego, czerwonego lizaka. Asia wzięła słodycz, po czym nie wytrzymała i parsknęła serdecznym śmiechem.\nOstatnio zmieniony przez Aino dnia Śro 21:13, 04 Cze 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 19:23, 11 Cze 2008 Temat postu:\nPlamen wszedł do mieszkania i dosłownie po sekundzie coś wpadło na niego z prędkością torpedy, prawie zwalając biedaka z nóg. Upewniwszy się, że ma za sobą solidną ścianę, odsunął owo coś od siebie. „Coś” okazało się być „kimś” – a konkretniej, jego dziewczyną. Rozpoznałby wszędzie włosy w oryginalnym, niezidentyfikowanym odcieniu, charakterystycznie zmrużone oczy i opaleniznę pochodzącą zapewne z solarium.\n- Co ty tu robisz, niewiasto? – ośmielił się zapytać Konstantinov.\n- No jak to co! Przyjechałam do ciebie. – zaświergotała luba – Cieszysz się?\n- Szaleję ze szczęścia. – odpowiedział Plamen głosem tak radosnym jak kondukt żałobny.\nBułgarka zmarszczyła idealnie wyprofilowane brwi i wydęła pełne usta w geście dezaprobaty.\n- Wszystko jedno. Padam z nóg.\nTo powiedziawszy prędko udał się na kanapę, włączył telewizor i od niechcenia zaczął przerzucać kanały w poszukiwaniu Formuły 1. Według jego wiadomości jakiś wyścig miał się niedługo rozpocząć.\n- Zostawisz ty tego pilota? – zapytała znudzona kobieta, widząc że jej ukochany nie może wybrać stacji.\n- A co, przeszkadza ci? – Plamen nie zamierzał usłuchać. – Podaj mi piwo, kobieto.\n- Chciałbyś. – prychnęła urażona Bułgarka. – Przynieś sobie.\n- Dawaj, mówię. No, ruchy!\n- Tobie chyba na głowę padło.\n- Podaj, bo cię walnę! Masz trzy minuty, puchu marny.\nRada, nierada, kobieta powlokła się do kuchni po czteropak, żeby zatkać buzię Plamenowi. A Konstantinov rzucił w nią poduszką i od razu poczuł się lepiej.\n„Czemu nie mam takiego gustu jak Nikolay, nooo...” – jęknął w duchu.\nKarolina, Novak i Asia wyszli z supermarketu, postanawiając przechadzkę, bowiem pogoda była świetna. Lizaki również zrobiły swoje, więc towarzystwo wesoło gawędziło, co chwila wybuchając śmiechem. Starsze osoby oglądały się za nimi, taka radość i młodość emanowała z tej trójki. Nagle rozdzwonił się telefon Novaka: wygrywał znajomą Karolinie piosenkę – „Moji su drugovi”.\n- Djorde, ja cię uduszę. – obiecał Serb, nie tracąc czasu na powitania. – Czegoś chciał?\nPrzez chwilę słuchał i kiwał głową. Potem westchnął i rzekł.\n- Dobra. Masz rację, wreszcie. Zaraz będę.\n- Przykro mi, kochane, ale muszę was opuścić, mała awaria w domu. – Djokovic zwrócił się do dziewczyn, uśmiechając przy tym szeroko. – Do zobaczenia, a zwłaszcza do ciebie mówię, niewierna.\n- Cześć. – Karolina klepnęła Serba w plecy – Spotkamy się jutro na treningu.\n- Fajny z niego chłopak. – rzekła Joanna, odprowadzając go wzrokiem.\n- Tak czy owak – to jest Novak. – zaśmiała się Karolina. – Ale zostawmy wszystkich Serbów tego świata, opowiedz mi o tym z Sigurów...\nWysłany: Pią 18:13, 04 Lip 2008 Temat postu:\n"Koncert islandzkiego zespołu Sigur Rós, który odbędzie się 4 lipca b.r., został przeniesiony na prośbę zespołu z Helsinek do Lahti. Za ewentualne utrudnienia w dojeździe przepraszamy."\nAsia, przeczytawszy wiadomość na forum, długo nie mogła uwierzyć w to, co widzi. Siedziała przed komputerem z otwartą ze zdziwienia buzią.\n"Na prośbę zespołu? Do nas, do Lahti?"\nW takim stanie zastał ją tata i nie omieszkał zapytać, dlaczego ma taką głupią minę.\n-Koncert Sigurów przeniesiony do naszego miasta. Już nie musisz ze mną jechać.- odparła krótko, a zdziwienie na jej twarzy pomału zaczął zastępować szeroki uśmiech.\n-Żarty sobie robisz?- ojciec Joanny również nie mógł uwierzyć w tą wiadomość.- Z Helsinek na nasze, za przeproszeniem, zadupie? Niemożliwe.- parsknął śmiechem.\n-Och. No patrz.- dziewczyna pokazała mu wiadomość. Zdumiony, pokręcił głową.\n-No to ładnie...\n-Mooogę iść sama, prawda?- oczy Asi zrobiły się wielkie niczym u kota ze sławetnego "Shreka". Ojciec pokiwał głową.\n-Dobra, ale mi tam się nie upij za bardzo!\n-Pff- prychnęła dziewczyna.- Ale dziękuję!- odpowiedziała i rzuciła się swojemu tatusiowi na szyję. Gdy ten wyszedł z pokoju, usiadła z powrotem do komputera i zaczęła się zastanawiać, co takiego skłoniło zespół do przeniesienia koncertu...?\nHarri od kilku dni nie ruszał się z obrębu własnego mieszkania. Pierwsze dni wakacji zwykle przyprawiały go o zły nastrój, w tym roku nie było inaczej. Dobijało go dosłownie wszystko- ładna pogoda za oknem, fakt, że musi siedzieć w domu, również to, że chciałby wyjść, ale nie ma gdzie i nie ma z kim. Na dodatek Asia była ostatnimi dniami zalatana- tu wyjazd, tam wyjazd, tu lody z koleżankami, tam koncert- że nie miała czasu go odwiedzić. Owszem, dzwoniła, ale rzadko i nie rozmawiali zbyt długo. Olli miał przeczucie, że coś się między nimi psuje. Miał jednak nadzieje, że to tylko przejściowe...\n-Halo?- mruknął chłopak.\n-Cześć słonko!- po drugiej stronie usłyszał wesoły głos swojej dziewczyny.- Wpadam dziś do Ciebie i nie masz prawa się sprzeciwić! Ostatnio siedzisz tylko w domu i się nie ruszasz, a i ja nie mam za bardzo czasu... Trza to nadrobić!\n-Fajnie.- uśmiechnął się pod nosem, jednak w jego głosie nie było słychać zbytniej radości.\n-Już słyszę ten Twój entuzjazm... taaa.- stwierdziła kąśliwie Joanna.- Ale nie ma gadania. Będę za... hmm, pół godziny?\n-Pół godziny? To ja muszę posprzątać...- zaśmiał się chłopak.- W takim razie do zobaczenia!\nWypad na lody, do kina oraz mini- rajd po mieście najwyraźniej dobrze zrobił Harriemu. Chłopak zachowywał się zupełnie normalnie- śmiał się, dowcipkował i w niczym nie przypominał zdołowanego Harriego sprzed kilku dni.\n-No i jak, smutasie, lepiej się czujesz?- zapytała Asia, przysiadając na pobliskiej ławce. Lahti wielkim miastem nie jest, jednak po takiej przechadzce czuła, że nogi odmawiają jej posłuszeństwa.\n-Jasne, że lepiej- uśmiechnął się chłopak- dziękuję.- mówiąc to, cmoknął ją w policzek. - Muszę się teraz Tobą nacieszyć, w końcu niedługo wyjeżdżasz do Helsinek...\n-Nie wyjeżdżam- odparła z uśmiechem Joanna. Harri wybałuszył oczy.\n-Jak to? Nie jedziesz na Sigurów?\n-Niee... Ja nie jadę, oni przyjeżdżają tu.\n-Nie rozumiem...- Olli podrapał się po głowie.\n-Koncert został przeniesiony na prośbę zespołu z Halsinek... do Lahti- uśmiechnęła się szeroko dziewczyna.- A może wybrałbyś się ze mną?\n-Eee... wiesz, chyba muszę odmówić, bo...\n-... tak, tak, zaśniesz tam chyba. Wiem- skrzywiła się Asia. Harri przewrócił oczami i zamknął jej usta pocałunkiem...\nKarcia i Novak przechadzali się ulicami miasta, beztrosko zajadając czerwone lizaki o smaku truskawkowym. Rozmawiali, śmiejąc się do rozpuku, czym zwrócili na siebie uwagę kilku starszych pań, przechodzących nieopodal. Wszystkie zgodnie na ich widok pukały się w głowy, co bawiło ich jeszcze bardziej.\n-Patrz, a to nie Twoja koleżanka tam się obściskuje z jakimś chłopakiem?- Novak wykazał się sokolim wzrokiem, wypatrując siedzącą jakieś kilkadziesiąt metrów dalej parę.\n-A tak, to Asia i jej chłopak, Harri- odparła Karcia.- Chodź, idziemy im przeszkodzić...\n-Mam nadzieję, że pomysł z przeniesieniem koncertu nie okaże się niewypałem...- powiedział Jónsi, wokalista Sigur Rós, pakując gitarę do futerału.- Takie akcje kilka dni przed występem to dość ryzykowna sprawa...\n-Oj, nie narzekaj- Orri nie tracił optymizmu.- W razie czego proszę zwalić wszystko na mnie, w końcu to mój pomysł.\n-No właśnie... co Cię tak ciągnie do tego... jak to miasto się zwało?\n-Lahti- odpowiedział Dýrason, bawiąc się pałeczką od swojej perkusji.- Urocze miasto...\n-A może żeś na jakąś ładną grouppie się natknął, hę?- do rozmowy włączył się klawiszowiec, Kjartan.\n-Phi- prychnął perkusista.- Chciałbyś, co?- uśmiechnął się.\n-No ba.- zaśmiał się Kjartan.- Ale ani słowa mojej żonie!\n-Ok- Orri mrugnął porozumiewawczo. Nagle podeszła do niego mała, na oko ośmioletnia, dziewczynka. Była to Vaka, córeczka Orriego z pierwszego małżeństwa.\n-Tatusiuuu...- pociągnęła blondyna za nogawkę.- A pójdziemy zobaczyć Świętego Mikołaja?\n-Oj, Muminku...- westchnął. Nie miał zielonego pojęcia, gdzie mieszka ten cały Mikołaj. Sam w niego nie wierzył, ale jego była wmawiała małej bajeczkę o staruszku w białą brodą tak długo, że teraz żal mu było wyprowadzać ją z błędu. Zapytał ukradkiem chłopców z zespołu, czy czasem nie wiedzą, gdzie mieszka Święty. Po uzyskaniu odpowiedzi, że "gdzieś na północy, Rovaniemi to się chyba zwie" westchnął ponownie.\n-Kochanie, zobaczymy. Dobrze?- widząc zmartwioną minę córki, roztrzepał delikatnie jej blond czuprynę- No, już, Muminek się rozchmurza, tak? Póki co tatuś ma na głowie koncert...\nWysłany: Nie 17:02, 06 Lip 2008 Temat postu:\nKarolina posiadała talent do przeszkadzania, to nie ulegało najmniejszej wątpliwości. Władczo nakazała Novakowi być cicho i skradała się do zajętej sobą pary niczym jaki kot. Kiedy znalazła się tuż za koleżanką, bezceremonialnie uderzyła ją w ramię.\n- Bu! - zawołała.\nPrzestraszona Asia krzyknęła, odwracając się jak na komendę. Karcia zaczęła się śmiać.\n- Kobieto, jeszcze jeden taki numer, a zejdę na zawał! - zawołała żałośnie Joanna.\n- Cześć. - przywitała się beztrosko "kobieta", siadając na ławeczce. - Bardzo cię przepraszam, ale wiesz, że kocham przeszkadzać. Novak zauważył, że się obściskujesz z Wąpierzem, więc...\nW tym momencie Bogu ducha winny chłopak został zmierzony spojrzeniem "I will kill you znienacka" numer dziesięć. Tym najgroźniejszym.\n- Chłopcze! Żebym ja przypadkiem nie podpatrzyła, co ty robisz z tą degeneratką!\n- Przepraszam bardzo. MY się nie całujemy. - zaprotestował Serb.\n- Spróbowalibyście. - odezwał się Harri. - Powiedziałbym wszystko Villemu.\n- Bo z ciebie kabel i tyle. Aha, Harri, przedstawiam ci Novaka Djokovica, a'ka Serba. Novak, to jest Harri, chłopak Aśki.\nMężczyźni wymienili uściski dłoni i uśmiechy. Tymczasem Asia zamyśliła się tak, że dopiero dźwięk, jaki wydawał wpadający do kosza patyczek po lizaku pozwolił jej wrócić na ziemię.\n- Karcia, wiesz co? - zagadnęła nagle.\n- Sigury przenieśli koncert z Helsinek do Lahti.\nDziewczyna aż otworzyła buzię ze zdumienia.\n- No co ty? Oni chcą DOBROWOLNIE - podkreśliła to słowo - DOBROWOLNIE zagrać na tym zadupiu?\n- Dokładnie tak... Dziwne to trochę, ale przynajmniej koncert na miejscu i mogę iść sama... Hej, a może pójdziesz ze mną? Harri nie chciał.\n- Bezguście. - skwitowała Karcia. - Jasne, że chcę iść. Spytam jeszcze dla formalności Janne i Tii, ale na pewno pozwolą. Kurde, usłyszę "Hoppipollę" na żywo! Yes, yes, yes!\nNovak uśmiechnął się, słysząc jej podekscytowany pisk. Przyzwyczaił się do niego, bowiem po każdej wygranej na korcie akcji Karolina albo krzyczała w najróżniejszych językach, albo piszczała niczym zwariowana siedmiolatka.\n- Nie uśmiechaj się, Novaczku - kociaczku. - Karcia od razu poznała tę minę. - Co z tego, że na korcie piszczę? Ty sapiesz i stękasz.\nJoanna i Harri spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Harri nagle zwrócił się do niepoprawnej "teniserki" z miną niewiniątka:\n- To może nie będziecie ujawniać intymnych szczegółów, co?\nEwa rzadko miała okazję pobyć w domu sama. Tym razem jednak takowa się nadarzyła: córki, jak mówiła Vanessa, "wegetowały" u babci w Bułgarii, a Nikolay, w przeciwieństwie do niektórych kolegów, trenował. A pani Ivanova leniła się niemożliwie. Właśnie oglądała sobie powtórkę meczu Rosja - Holandia, pojadając lody waniliowe wprost z pudełka. Przy mężu nigdy nie mogła tego robić. Nagle jej telefon zapiszczał. sygnalizując, że przyszła do niej wiadomość tekstowa. W dodatku od Plamena. Wzięła aparat do ręki i odczytała:\n"Ewuniu, ratuj, bo mnie zamkną, jeśli uduszę tę wariatkę. Ja już za siebie nie ręczę. Rusz swój nieziemski tyłek i przyjdź do mnie, bo się powieszę chyba..."\nEwa parsknęła śmiechem, po czym odpisała:\n"Zostaw ty mój tyłek w spokoju, degeneracie. To Nevena jest J. Lo Bułgarii, a nie ja."\n"Nie mam pod ręką Neveny." - brzmiała rozpaczliwa odpowiedź "Mogę wysłać to coś na zakupy, niech się nawet zgubi w tym centrum, ale przyjdź! Bo naprawdę zaraz popełnię harakiri."\n"No dobrze, dobrze" - zgodziła się kobieta "Przyjdę, nie zabijaj się tylko."\n"Kocham cię, kobieto!" - w tym momencie nietrudno było sobie wyobrazić Plamena podskakującego z radości.\nWobec takiej deklaracji Ewa, choć cokolwiek niechętnie, zebrała swoje walory i postanowiła zbadać, co się dzieje z Konstantinovem.\nOstatnio zmieniony przez karcia13511 dnia Nie 17:36, 06 Lip 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 22:57, 07 Sie 2008 Temat postu:\nBeztrosko strzepuję kurz ze starej książki, którą znalazłam w biblioteczce ojca i wpatruję się w pożółkłą okładkę. Jej czerwony kolor stracił dawny blask. Zastanawiam się, czy i ja kiedyś stanę się zżółkłym wspomnieniem, którego nie stać na odrobinę wytchnienia i powrotu do przeszłości. Dotykam delikatnie brzucha, które jeszcze miesiąc temu miało w sobie jakiś sens, mimo iż należało do rzeczy, które nie wspomina się z uśmiechem na twarzy. Przypominam sobie też dzień, w którym postanowiłam, że to będzie koniec. Że nie chciałabym nic co łączyłoby mnie chociaż w mały sposób z kimś kogo nienawidzę. Czuję jeszcze zimne żelastwo, które penetrowało moje Ego i wewnętrzny krzyk dziecka, jakby mówiło: pozwól mi żyć. Przysiadłam na skórzanym fotelu, którego tapicerka była zimniejsza od lodu. Westchnęłam. To był Słowacki...\nCzy Słowacki rozumiał potrzebę miłości, czy był tylko cholerykiem, który za wszelką cenę chce być najlepszy. Czy pisał dla takiej osoby jak ja? Czy tylko po to, aby zjednać czytelników. Czego do cholery chciał od życia?\nZaczynam się zastanawiać odkąd przeklinam. Może od dnia, kiedy pozwoliłam... Kiedy popełniłam największy błąd mojego życia. Kiedy niby niechcący wywróciłam kryształowy wazon z wodą. Kiedy nie zmyłam jego oddechu z mojej szyi, kiedy pozwoliłam mu nawet zostać na noc, kiedy raz jeszcze pozwoliłam mu na to aby mnie dotykał. Tak, wtedy zaczęłam przeklinać. Tylko to mi zostało, właśnie wtedy.\nNie stać mnie na uczucia wyższe, szuję się jak dziwka, która zamordowała maleńkie stworzonko, rosnące we mnie. Pieprzony świat! Co on wie o miłości? Kiedy nie można być z kimś kogo się kocha miłością pierwszą, świeżą, piękną... Gdy brak oddechu na samą myśl o nim. Gdy czasami sen zwleka z powiek, a serce bije pod wpływem przepływającej w niej adrenaliny. Gdy pada, a Tobie wydaje się, że świeci. Gdy truskawki smakują jak czekolada, a każda muzyka jest piękniejsza jedna od drugiej. Gdy słyszy się jej dźwięk zawsze, mimo iż nie ma w pobliżu żadnego radia...\nPieprzyć tego kogoś, kto wymyślił całe to cholerne uczucie...\nWysłany: Czw 20:06, 21 Sie 2008 Temat postu:\nKarolina ubierała się do wyjścia. Z ukosa przyglądała się sobie w lustrze. Uznała, że wygląda ładnie, więc odwróciła się od zwierciadła i włożyła płaszczyk, bo było chłodno. Owe zabiegi przed lustrem bardzo zainteresowały Tiię, która właśnie pojawiła się na horyzoncie ze swoim najmłodszym synkiem na ręku.\n- Niesamowite! Młoda się stroi! - zawołała.\n- Młoda się nie stroi, tylko idzie na pidżama party do Serba - sprostowała dziewczyna.\n- Do Serba powiadasz? Villuś nie będzie zazdrosny?\n- Villuś pojechał do Rovaniemi na letni obóz. Poza tym ja idę się bawić, a nie na randkę.\n- No, no, Karciu, ja też tak mówiłam - śmiała się Tiia.\n- Zajmij się dziećmi, Finko złośliwa. Wracam jutro rano, jak mówiłam.\nDziewczyna wyszła, zostawiając wciąż śmiejącą się panią Ahonen w przedpokoju. Szła żwawo, co kilka kroków podskakując. Myślała trochę o Ville. Nie miała z nim kontaktu, odkąd wyjechał - wybrał nieomal obóz przetrwania w tundrze, co wiązało się z brakiem zasięgu i prądu. Karolina tęskniła, ale nie tak mocno, jak się tego po sobie spodziewała. Kto wie, może dzięki Novakowi, kortom i siłowni.\nTak rozmyślając, stanęła przed małym domkiem, w którym mieszkał Novak. Zapukała. Otworzył jej Serb, jak zwykle szeroko uśmiechnięty.\n- Cześć! - uścisnął ją przyjaźnie.\n- Cześć. No jak, gotowy do naszej imprezki?\n- Oczywiście. Popcorn zrobiony, napoje kupione, mama szykuje dla nas naleśniki... Pełen wypas, że się tak wyrażę.\n- Faktycznie, dałeś z siebie wszystko, Novaczku - Karolina pokiwała głową z uznaniem. - Ile osób będzie?\n- Razem sześć. Ty, ja, moi bracia, Ana i Jelena.\nKarolina nie wiedziała, kim są owe "Ana i Jelena", ale pomyślała, że chętnie je pozna.\nNovak wprowadził ją do pokoju. Siedzieli już tam jego bracia, znani Karci - Marko i Djordje - oraz wspomniane dziewczyny. Jedna z nich bardzo ładna, o ciemnych oczach i karnacji, druga zdecydowanie mniej urodziwa, miała czarne włosy i zwracający uwagę, nieforemny nos.\n- Djevojki, to jest Karolina - Novak swobodnie przedstawił koleżankę. - Karciu, ta ciemna na twarzy to Ana, druga to Jelena. Możesz mówić do niej Jelonka albo Jeca, bo rzadko reaguje, kiedy ktoś woła ją pełnym imieniem.\nTak osobliwe przedstawienie wywołało chóralny wybuch śmiechu.\n- Ma rację – Jelena spojrzała na Novaka niemal z uwielbieniem. – Kiedy ktoś woła mnie po imieniu to nie zawsze kapuję, że to do mnie...\nKarolina uśmiechnęła się. Obie były sympatyczne, choć Ana wydała się jej zdystansowana i zbyt dumna, by od razu się spoufalać.\n- Dobra, zaczynamy – Novak wziął do ręki pilota. – Panie i degeneruchy, dziś w programie mamy wielki tenis Nadala.\nTowarzystwo wpatrzyło się w ekran. Nie zrobił tego tylko najmłodszy Djordje, który wytrzeszczył oczy na brata.\n- CO Nadal ma wielkie? – spytał.\n- TENIS, matołku. O grę chodzi. A coś ty myślał?\n- Eee, nic takiego – chłopak parsknął śmiechem, a za nim reszta.\n- Mamo! – zawołał żartobliwie Novak. – Mały Djole znowu nie umył uszu!\nW odpowiedzi wszyscy usłyszeli dochodzącą z kuchni obietnicę wieczornej kontroli, która niezbyt dobrze wróżyła najmłodszemu z rodzeństwa.\n- Nie martw się Djoko, twój TENIS jest o wiele większy – pocieszyła go Karolina.\n- A ty skąd wiesz, widziałaś? – zapytały chórem obie Serbki.\n- Ha, żeby to raz...\nDziewczyny zatkały sobie dłońmi usta i wymieniły porozumiewawcze, roześmiane spojrzenia.\nMecz udał się nadzwyczajnie. Emocji było pod dostatkiem, radości też. Po ostatniej piłce rozpoczęła się swoista feta – Nadal poległ. Na tę okoliczność powstała nawet piosenka: „Russian guy is coming to court and beat Nadal”, wyśpiewywana przez młodzież na melodię pieśni Achmeda, martwego terrorysty.\n- Więc dobrze, co cię skłoniło do myśli samobójczych?\nPytanie Ewy zabrzmiało iście prokuratorsko – tak też miało zabrzmieć. Plamen odpowiedź miał gotową, ale nie udzielił jej od razu, ponieważ heroicznie powstrzymywał wybuch śmiechu. Nigdy wcześniej kobieta w dżinsach i bluzie dresowej, sięgająca mu mniej więcej do łokcia, nie stała przed nim w oskarżycielskiej pozie, celując dodatkowo weń palcem, zakończonym umalowanym na czerwono paznokciem. Ale, jak to się mówi, nowe doświadczenia poszerzają nasze horyzonty: Konstantinow powstrzymał wybuch wesołości i odpowiedział.\n- Co mnie skłoniło? Pewna młoda panna po nieudanym seansie u fryzjera i solarium. Co pani na to, pani doktor?\n- Syndrom znudzenia swoją lubą – zawyrokowała Ewa monotonnym głosem, jakby codziennie stawiała około stu takich diagnoz. – Mój mąż to przerabiał, nie martw się, samo minie. Jeśli chcesz to cofnąć, możesz zabrać młodą na kolację albo na spacer i odświeżyć relacje. Ewentualnie kupić krokodyla.\nTym razem Plamen nie wytrzymał i roześmiał się.\n- Krokodyla? Czytałaś Fredrę, tak?\n- Vanessa czytała. Ten pomysł z krokodylem zrobił na niej wrażenie.\nKonstantinow pokiwał głową, pełen uznania dla gustu literackiego swojej córki.\n- Hej, wiesz co – zastanowiła się pani Iwanowa. – Właściwie nie wyglądasz jak ktoś na skraju depresji, więc nie wiem, po co się do ciebie fatygowałam...\n- Ewka! – jęk Plamena pełen był rozpaczy. – Czy to moja wina, że masz cudowną moc łagodzenia moich zmartwień? Zupełnie jak dżem śliwkowy mojej mamy...\n- Być porównaną do dżemu śliwkowego to wspaniałe uczucie...\n- A pewnie, pewnie. Domyślam się, że Nikołajowi bardzo smakuje...\nW odpowiedzi został obrzucony spojrzeniem typu „taa, jasne”.\n- Ach, więc Nikolay jest jak pies w truskawkach – domyślił się Plamen. – Sam nie zje, a koledze nie da?\n- Coś tak jakby.\n- Gdyby nie młoda, to kolega sam by sobie wziął. Ale cóż, życie.\nZa to stwierdzenie oberwał po głowie.\n- Wziąłbyś, o ile dżemik by ci pozwolił.\n- To akurat najmniejszy problem. Chcesz zobaczyć? – mówiąc to podniósł kobietę w górę i po prostu przerzucił sobie przez ramię.\n- Aaa, puść mnie, wariacie! – zaprotestowała Ewa.\n- Sama chciałaś, więc cśś.\n- Zabiję cię, tylko postaw mnie na ziemi!\nPlamen tylko się uśmiechnął.\nWysłany: Pon 22:51, 24 Lis 2008 Temat postu:\n-Padaa... - stwierdziła inteligentnie Asia, przyglądając się kroplom deszczu spływającym po szybie. Jej wzrok utkwił gdzieś w martwym punkcie. Nagły błysk, a następnie potężny huk dobiegający sprawiły, iż dziewczyna, brutalnie wyrwana z zamyślenia, podskoczyła na krześle. - I grzmi...Ech.\nSpojrzała na ludzi, uciekających w popłochu przed burzą. "Kto jest na tyle głupi, żeby wychodzić w taką pogodę, ja nie wiem...", pomyślała. W pewnej chwili wydawało jej się, że gdzieś niedaleko mignęła jej sylwetka Ville...\n-E, wydawało mi się chyba... - powiedziała do siebie i wstała w celu udania się do kuchni po kolejną porcję płatków. Wracając z powrotem do pokoju, z michą pełną płatków w jednej i gorącą herbatą w drugiej ręce, usłyszała nagle walenie do drzwi. Nie, to nie było pukanie, to było walenie. Wzdrygnęła się, słysząc ów dźwięk.- Kogo tu, do cholery, niesie?\nOdstawiła jedzenie na stolik i ruszyła, by otworzyć. W głębi duszy cieszyła się, że nikogo nie było w domu, w przeciwnym razie można było spodziewać się nieprzyjemnych uwag w kierunku osoby pukającej...\nZa drzwiami stał nikt inny, tylko Ville, wyglądający jak siedem nieszczęść. Blond włosy, wystawione na deszcz, jakoś smętnie oklapły, a wzrok skierowany na Joannę uderzał żałością.\n- Ville, na litość fińską! – zakrzyknęła dziewczyna. – Co cię napadło?\n- Sam nie wiem – przyznał.\n- Wejdź, wyglądasz, jakbyś miał się rozchorować. No, już!\nChłopak posłusznie podreptał za Joanną do pokoju. Litościwa koleżanka podała mu ręcznik, aby nieco obsuszył mokre włosy, a następnie zrobiła herbaty z cytryną. Siadając obok niego na kanapie, rozkazała:\n- Mów zaraz. Co się dzieje?\nVille westchnął boleśnie.\n- Chodzi o Karolinę.\n- Co z nią? – żywo zainteresowała się Joanna.\n- No... jest jakaś taka dziwna.\nW tym momencie Asi wyrwało się prychnięcie. Szybko zakryła usta dłonią i zapytała:\n- Dziwna? W jakim sensie?\n- Nie spędza ze mną tyle czasu co zwykle. Ciągle albo trenuje, albo się uczy...\n- To źle? O ile wiem, to zawsze marzyła, aby grać w tenisa, a co do nauki... Urodziła się jako dobra uczennica.\n- Ty wiesz, że nie o tym mówię! – jęknął Larinto.\n- W takim razie o czym, na świętą pałeczkę Orriego?\nVille zrobił kwaśną minę.\n- Ten Serb...\nW tym momencie Asia poszukała na podłodze wolnej przestrzeni i legła na niej, powalona histerycznym śmiechem. Kiedy już wytarzała się po dywanie do woli, wstała, uspokoiła oddech i zaczęła wyjaśniać:\n- Głupku. Przecież ona kocha ciebie, a nie Serba, czy tak?\n- Dobra, dobra... Ale czemu ciągle chodzi gdzieś z nim? O, waśnie teraz poszła do niego do domu, na imprezę, rozumiesz? Na imprezę!\n- A ty byś nie poszedł, jakby zaprosiła cię fajna koleżanka?\nChłopak nie zaszczycił jej odpowiedzią. Wobec tego Asia kontynuowała wywód:\n- Daj spokój, Ville. Jestem pewna, że Karolina tylko lubi Novaka. Nie denerwuj się, tylko z nią pogadaj, okej?\nPrzytaknął, wcale nie przekonany.\nNikolay wygodnie ułożył się na kanapie, zapewne powalony na nią padającym deszczem i depresją wynikającą ze złej pogody. Nieopodal niego na podłodze przysiadła jego młodsza córka. Nie zwracając wielkiej uwagi na ojca, tworzyła z klocków fantastyczne konstrukcje, w tym replikę Wawelu. Iwanow skrycie błogosławił ją za tak spokojne zachowanie – dostawszy od żony kategoryczne polecenie trzymania małej z dala od kuchni, spodziewał się kataklizmów i złorzeczeń. Tymczasem Daria mile go zaskoczyła. Wdzięczny ojciec postanowił to wykorzystać. Odłożył gazetę i przemówił:\n- Posłuchaj mnie uważnie, kochanie...\nDaria posłusznie zamieniła się w mały, rozczochrany słuch.\n- Idź do kuchni i powiedz mamie, że tata chce herbatę – poprosił.\nZ rosnącym zdumieniem obserwował, jak córka robi zwrot niczym porucznik armii Sowieckiej i pokornie maszeruje do kuchni, w korytarzu przyspieszając i wpadając do pomieszczenia z piskiem kapci. Nasłuchiwał.\n- Mamo! Mamo! – zawołała dziewczynka.\n- Słucham córeczko?\n- Chciałabym kakao.\nSfrustrowany ojciec uderzył się dłonią w czoło. Uznał, że dzieci są wyjątkowo złośliwe.\nKontemplację przerwał mu dźwięk komórki. No tak. Znowu Kazijski.\n- Czego?! – warknął Nikolay na przywitanie. – Nie, dobrze się czuję. Mów, co masz powiedzieć i spadaj. Impreza? A, właściwie możemy przyjść. W końcu trzeba wykopać Stoeva.\nPogadawszy jeszcze o tym i owym, rozłączył się. Następnie niechętnie podniósł się z kanapy. Udał się do kuchni, aby sprzedać żonie informację o imprezie.\nWysłany: Nie 23:18, 30 Lis 2008 Temat postu:\nVille sunął powolnym krokiem w kierunku swojego domu. Zastanawiał się, co w tej chwili robi Karolina.\n-Pewnie paraduje w piżamie przed tym durnym Serbem... w pidżamie albo i bez... Perkele! - ciche pomrukiwania przerodziły się niemal w krzyk, przez co Larinto naraził się na wystraszone i pogardliwe spojrzenia przechodzących obok pań w tradycyjnych, fińskich beretach z moheru. - A pies Wam buźki lizał... - mruknął w kierunku seniorek i kontynuował swoje rozmyślania. - No nie... ja nie mogę dopuścić do tego, żeby jakiś... jakiś... Serb oglądał moją dziewczynę w pidżamie! Dzwonię do niej!\nTo mówiąc pospiesznie wybrał numer Karci.\n-Słucham? - w słuchawce usłyszał radosny głos dziewczyny. W tle rozległ się czyiś głośny śmiech - Ville rozpoznał w nim śmiech Novaka. Momentalnie przestał myśleć racjonalnie. - Haaalo?\n-Karolina, ja wiem, że Ty tam jesteś z Novakiem, w pidżamie, albo i bez, nie interesuje mnie to, nie wiem, w czym on jest lepszy ode mnie, ale jeśli tak jest, to pozwolę Ci odejść, bylebyś tylko była szczęśliwa, ale chcę, żebyś wiedziała, że Cię kocham i zawsze będę, no to cześć - wydusił z siebie pospiesznie, na jednym oddechu, chłopak i szybko się rozłączył.\nKarcia wciąż układała sobie w głowie to, co usłyszała. Novak, pidżama, że ją kocha... Nie miała zielonego pojęcia, o co chodziło Ville... Po minucie jednak wszystko do niej dotarło - chłopak był o nią najnormalniej w świecie zazdrosny i znalazł dość oryginalny sposób na zakomunikowanie jej tego. Nie wytrzymała i parsknęła głośnym śmiechem.\n-Co się dzieje? - zapytała Ana, zdziwiona nagłym wybuchem radości u koleżanki.\n-Kto dzwonił? - swoje trzy grosze wtrącił również Novak.\n-Chłopak dzwonił... jest o mnie zazdrosny... - wykrztusiła Karcia pomiędzy jednym, a drugim napadem śmiechu.\n-Yyy... i to Cię rozbawiło? - Ana nie ukrywała zdziwienia.\nKarolina pokiwała tylko głową. Ze śmiechu nie mogła wydusić z siebie słowa. Nova, Ana i Jelena spojrzeli na siebie i wzruszyli ramionami, wracając do beztroskiej konsumpcji ciasteczek.\n-Widzisz, widzisz! Ona mnie zdradza z tym Serbem! Ja Ci od początku mówiłem, a Ty, że nie, że mnie kocha i tak dalej... Aśka! Ona woli Novaka! - Ville wyrzucał z siebie słowa z prędkością karabinu maszynowego. Joanna nie miała zielonego pojęcia, o co mu chodzi.\n-Yyy... tak, cześć, Ville, miło mi Cię słyszeć... - wydusiła w odpowiedzi na monolog chłopaka. - A teraz mam prośbę - mógłbyś powtórzyć, bo nie zrozumiałam?\n- Karolina. Novak. Pidżama. On. Ją. Pidżama out. Oni razem. - wydukał przez zęby. - Teraz rozumiesz?\nJoanna z trudem powstrzymywała śmiech. W końcu nie wytrzymała i głośno zaśmiała się do słuchawki.\n-Co? Co? Jaki idioto? O co Ci w ogóle chodzi? - Larinto wyraźnie się zirytował. - Ona mnie tu zdradza, a Ty mnie wyzywasz od idiotów?\n-Przyłapałeś ją na zdradzie? Złapałeś ją za rękę? Widziałeś ją bez pidżamy? - przy ostatnim pytaniu Aśka ponownie powstrzymywała się przez parsknięciem śmiechem. Ville milczał - No widzisz, nie! Więc się nie irytuj, tylko dzwoń i odkręcaj to wszystko! Albo nie! - dodała po chwili - Nie dzwoń, bo Cię chyba pogoni... Wróci do domu, to z nią pogadaj, przeproś, wyjaśnij to i owo, ot co! A teraz nie zawracaj mi tu głowy, lekcje odrabiam, cześć!\n-Yyy... cześć - zdezorientowany Larinto rozłączył się i tępo spojrzał na ekranik swojej Nokii. - Kobiety są dziwne, naprawdę... - mruknął pod nosem. Stwierdził jednak, że dziewczyna ma rację. Postanowił porozmawiać z Karoliną, kiedy tylko ona wróci do domu.\n-Ten Larinto to jednak debil - stwierdziła rezolutnie Joanna, siadając przed komputerem. - W ogóle faceci to idioci...\nCiężko westchnęła. Miała ochotę wyjść dziś gdzieś, najlepiej z Harrim, ale ten stwierdził, że nie ma dla niej czasu. Brak zajęć tego wieczora skłonił ją do siedzenia w domu i tępego spozierania w ekran komputera.\n"Piiiip!" - sygnał nadchodzącej wiadomości sprawił, że Asia podskoczyła. "Antero przesyła wiadomość". Dziewczyna szeroko się uśmiechnęła.\nAntero był internetowym znajomym Joanny. Poznali się przed lahdeńskim koncertem Sigur Rós. Doszło do tego, że bawili się na nim razem. Od tamtej pory utrzymują ze sobą regularne kontakty.\n>>Co tam u Ciebie, jak żyjesz? Co się stało, że siedzisz w domu, chyba miało Cię dziś nie być? <<\n>>Ach, daj spokój. Chłopak mnie wystawił... Miałam z nim wyjść, ale powiedział, że nie ma dla mnie czasu, buc jeden. A kij mu w oko!<<\n>>Uuu... nieciekawie. Jak tak można?!<<\n>>Ja nie wiem, jemu chyba nie zależy... od jakiegoś czasu ma mnie gdzieś... Coś się chyba wypaliło, mam wrażenie, ze niedługo się rozstaniemy...<<\n>>Może nie będzie tak źle...<<\n>>No nie wiem...<<\n>>Eee, nie będzie źle. A póki co - może dasz się gdzieś wyciągnąć, na wieczorny spacerek?<<Joanna>>A nie jest za późno?<<\n>>A gdzie tam! Szykuj się, za 15 minut jestem u Ciebie!<<\n>>Ok, to do zobaczenia! ;*<<\nPospiesznie wyłączyła komputer i pobiegła do łazienki. Może ten wieczór nie jest jeszcze stracony?\n- Możecie mi wyjaśnić, co żeście zrobiły? - Novak przyglądał się sobie w lustrze.\nSerb w tym momencie tylko w ogólnym zarysie przypominał siebie samego. W zarysie mniej ogólnym wyglądał raczej jak wyjątkowo bogata i kapryśna stara dama: włożył na siebie wzorzystą bluzkę i chyba jedyną spódnicę z maminej szafy, z narażeniem życia wyszukał buty na wysokich obcasach i blond perukę. Dla lepszego efektu dziewczyny pomazały go cieniami do powiek i krwistoczerwoną pomadką.\n- Sam chciałeś - zripostowała Jelena, pieszczotliwie roztrzepując koledze perukę. - Ale przyznajcie, nieźle nie?\n- Nie no, dla nas bomba!\nTrzeba dodać, że same nie wyglądały mniej oryginalnie w różnokolorowych maseczkach na twarzy i w turbanach z ręczników na głowach.\n- Ja otworzę, ja! - wrzasnęli razem Novak i Jelena, biegnąć do przedpokoju na wyścigi.\n- AAAAAA! - nagle w korytarzu zabrzmiał donośny wrzask wzniecony przez trzy głosy.\nAna i Karolina, nieźle przerażone, zerwały się i pobiegły do reszty.\n- Ville, do diaska! - krzyknęła zdziwiona dziewczyna. - Co ty tu...?\nVillle nie odpowiedział. Wpatrywał się przerażeniem w Novaka i Jelenę. Wobec braku reakcji ukochanego, Karcia wzięła go za rękę i wprowadzia do najbliższego pomieszczenia - kuchni.\n- Słucham cię. Po co tu przylazłeś i o co ci wlaściwie chodzi?\nTylko kawałek. Proszę o rozwinięcie\nWysłany: Wto 13:38, 03 Lut 2009 Temat postu:\nPożegnanie trenera nie podobało się Ewie. Przewidywała niezbyt dobrą zabawę, znając już usposobienie swoich rodaków grających w siatkówkę, ale i tak było gorzej, niż myślała. Stoev i spółka pili końskie ilości rakiji... i właściwie nic poza tym. W dodatku obok jej męża znalazła się młoda kobieta, która prowadziła z nim ożywioną konwersację. Nie tylko zresztą: nazywając rzecz po imieniu, po prostu flirtowała z Iwanowem. On zdawał się być z tego zadowolony, a zadbana aż do przesady nieznajoma rzucała czasem Ewie pełne wyższości spojrzenia.\n"Nienawidzę go. Ohydny, tępy..." - pomyślała nagle kobieta, wstając gwałtownie.\nPoszła na balkon, nalewając sobie po drodze rakiji. Rzadko piła, ale jak szaleć, to szaleć. W końcu na tej imprezie właśnie niejeden abstynent się przełamał, czego efekty można było podziwiać.\n- Chyba właśnie piekło zamarza - usłyszała znajomy głos. - Pijesz?\nZa Ewą znalazł się Plamen, jakby zwabiła go jakaś telepatyczna siła. Wyglądał na wesołego i całkiem trzeźwego.\n- Jak widać - odpowiedziała.\nKonstantinov objął ją i pocałował.\n- Musisz być naprawdę zła.\n- Bo jestem - mruknęła, chociaż Plamen zdołał ją przynajmniej w sześćdziesięciu procentach udobruchać.\n- Opowiadaj, co się stało?\nSpokojnie wysłuchał całej historii. Kiedy kobieta skończyła, zerknął w stronę kolegi i parsknął śmiechem. Przez jakiś czas nie mógł powstrzymać nagłego wybuchu wesołości.\n- Co w tym śmiesznego? – zdumiała się.\n- Bo widzisz... Ta panna, co podrywa Nikusia, to moja panna. Rita. Zdaje się, że robi mi na złość...\n- No proszę. Ty nie jesteś zazdrosny i nie pilnujesz tej swojej urodziwej panienki?\nBułgar roześmiał się.\n- Nie. Stoję obok ładniejszej, to po co mam Rity pilnować? Musiałbym chyba upaść na głowę albo chociaż piłką dostać.\nTaką, dość swobodną, wypowiedzią zdołał do końca rozchmurzyć Ewę. Zawsze ją rozbrajał, mówiąc w ten sposób.\nSpędzili w swoim towarzystwie naprawdę uroczy wieczór, na szczęście nie wiedząc, że obserwuje ich baczne oko Kazijskiego. A to oznaczało kłopot.\n- I myślałem, że ty z tym Serbem... Wiesz – Larinto buntowniczo spoglądał na swoją dziewczynę.\nKarolina przewróciła oczami i z rozpaczą rozejrzała się po kuchni. Najchętniej wzięłaby teraz stojącą na kuchence patelnię i wymierzyła Ville porządny cios. Ograniczyła się tylko do reprymendy:\n- Ville! – krzyknęła zirytowana. – Ja rozumiem, zazdrość i te sprawy, ale opanuj się! Wydzwaniasz do mnie, gadasz coś o piżamie... A potem przychodzisz tutaj, jakby to nie mogło poczekać!\n- Sugerujesz, że to nieważne?\n- Ważne, ale... Nie masz żadnych, żadnych podstaw, żeby być zazdrosnym. I to o kogo? O Novaka!\n- A z kim spędzasz teraz najwięcej czasu? Z Serbem! Kto cię widzi w piżamie? Serb!\n- Po pierwsze, chodzimy razem na zajęcia, więc przecież się nie odizoluję, bo ty tego chcesz. Po drugie, jakbyś nie zauważył, wszyscy mamy na sobie piżamy, ponieważ jest wieczór i zapewne pójdziemy spać. Tak kiepsko z logiką?\n- Żebyście tylko spać poszli... – mruknął chłopak.\nKarolina zacisnęła zęby, wyprowadzona z równowagi.\n- Ville, idź stąd.\n- Idź stąd! Nie chcę cię widzieć dopóki nie zastanowisz się nad swoim postępowaniem i mnie nie przeprosisz. Zachowałeś się podle!\nLarinto posłuchał i wyszedł, trzasnąwszy przy tym dwa razy drzwiami, aż zadźwięczały szyby. Dziewczyna opadła na krzesło i nagle zaczęła płakać.


SHERATON CASCAIS RESORT - Cascais, Portugalia\nRua Das Palmeiras Lote 5 - Quinta Da Marinha, Cascais, Portugalia\nDysponujący słonecznym tarasem, ogrzewanym basenem i rozkładanymi fotelami plażowymi, Sheraton Cascais Resort oferuje luksusowe pokoje z widokiem na ogród. Tradycyjny hotel został otwarty w 2007 i jest przykładem współczesnej architektury w Cascais.\nObiekt jest usytuowany w morskiej dzielnicy Cascais, w pobliżu Museu Conde de Castro Guimarães, Museum of the Sea i Cascais Hipodrom. Obiekt znajduje się w 4 km od centrum miasta Cascais.\nHotel jest położony w sąsiedztwie kasyn, kawiarni i barów.\nSheraton Cascais Resort oferuje 146 pokoi wyposażonych w darmowe wi-fi, telewizję wielokanałową, urządzenia do parzenia kawy/herbaty, indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych i sofę zapewniając wygodny pobyt w Cascais. Pokoje są wyposażone w prywatne łazienki i meble z ciemnego drewna.\nW restauracji codziennie podawane jest dobre śniadanie. Restauracja oferuje świeże śródziemnomorskie posiłki oraz gościnną atmosferę. Zapraszamy gości zrelaksować się w barze Lounge i napić się drinka.\nObiekt jest godzien uwagi ze względu na dobrą lokalizację w 30 minutach jazdy do lotniska Lizbona-Portela.\nHotel oferuje zabiegi kosmetyczne, turecką łaźnię parową i masaż stóp dla relaksacji gości. Wśród różnych zajęć sportowych są jazda konna, tenis ziemny i jazda na rowerze.\nSheraton Cascais Resort, Portugalia


PannaTalarkowa - Cytaty.info, str. 4\nWszystkie teksty, str. 4 174 teksty 585\n23 kwietnia 2012 roku, godz. 19:40 93,7°C 2\nPod ciężarem smutku, Dusza w pięść się zaciska, pozornie milczymy, ale z oczu już żal tryska. Nie łatwo rozmawiać o troskach, kiedy w około tyle ludzkiego zimna, pustych spojrzeń, niezrozumienia. Ciepło do wnętrza szybko dociera, ale baczmy też na to, że tylko to szczere, w Sercach zamieszka.\n24 kwietnia 2012 roku, godz. 12:09\nAnno, ta myśl powstała, oj, już dawno temu, kiedy miałam ciężki okres w życiu, byłam strasznie zagubiona, czułam się samotna, otaczały mnie osoby, które były strasznie obojętne, nie miałam nikogo do kogo mogłabym się przytulić, wygadać, czuć się bezpiecznie. Teraz w moim życiu jest ktoś taki, kto sprawił moje życie szczęśliwym, wiele rzeczy się zmieniło, nadal miewam gorsze dni, ale razem, nie już sama, widzę barwy życia :-)\nZawsze byłam optymistką, ale jak każdy człowiek miewałam i miewam lepsze i gorsze dni. Jednak zawsze szłam i będę szła przez życie z dewizą, że uśmiech to klucz do ludzkich smutnych oczu i serc. Tym bardziej szczery uśmiech :-)\nDlatego posyłam Tobie uśmiech, życząc Ci ciepłego dnia, pełnego szalonych, beztroskich wrażeń :-))\n20 kwietnia 2012 roku, godz. 16:56 49,3°C 2\nLudzie jakoś nie lubią przyznawać się do swoich porażek, za to mają milion innych wymówek, że to co zrobili było fajne.\n20 kwietnia 2012 roku, godz. 17:49\nDojrzałość to dojrzałość.\n19 kwietnia 2012 roku, godz. 14:51 63,1°C 7\nSerce, dosłownie jak kotlet, wytrzyma bicie młotkiem przykrości i złości, ale smażenia na oleju wiecznej nieszczerości i braku miłości, nie zdoła unieść. Spali się i ufność zaczadzi.\n19 kwietnia 2012 roku, godz. 15:59\nMiłego i słonecznego :-)\n18 kwietnia 2012 roku, godz. 11:15 37,1°C 1\nTo co płoche, zwykle raczy najszczerszym.\n17 kwietnia 2012 roku, godz. 15:20 44,7°C 4\nWażne, aby unikać w życiu słowa niezdecydowanie, bo niedobrze, gdy poprzez nasze decyzje oddajemy komuś lub czemuś tylko cząstkę siebie, często nie zdając sobie sprawy z tego, że ktoś lub coś potrzebuje nas całych.\n18 kwietnia 2012 roku, godz. 11:14\nRadku, możliwe, że masz rację, ale zostawię to już tak jak jest.\nNo Ewo, prawda, ale myślę, że jednak trzeba się motywować, żeby oddawać siebie w całości, no chyba, że wcale tego/kogoś nie chcemy.\n16 kwietnia 2012 roku, godz. 17:38 111,0°C 4\nGdzie wiary już nie ma, tam nadzieja gdzieniegdzie poległa.\n17 kwietnia 2012 roku, godz. 23:55\na wiesz, że "nadzieja umiera ostatnia, po niej nie ma już nic"\n14 kwietnia 2012 roku, godz. 12:23 40,3°C 1\nSzczęścia nie da się opisać słowami, z tym jest jak ze smakiem mlecznej czekolady, to trzeba poczuć.\n16 kwietnia 2012 roku, godz. 9:45\nNo popatrz, coś niesamowitego\n13 kwietnia 2012 roku, godz. 14:00 90,7°C 3\nPrzyjaciel nie powinien być wiadrem, do którego można by wlać wszystkie swoje "życiowe pomyje" a raczej ulubionym kubkiem, gdzie dostaje "coś pysznego" i kubek, i Ty.\n17 kwietnia 2012 roku, godz. 23:58\n12 kwietnia 2012 roku, godz. 12:59 90,1°C 0\nKochając za bardzo, krzywdzisz przede wszystkim, siebie człowieku.\n13 kwietnia 2012 roku, godz. 12:29\nEwcia, ja wiem, czas uczy mnie pokory :P\n10 kwietnia 2012 roku, godz. 19:22 11,9°C 0\nKłamstwo to śmieć, już kolejnego dnia wyrzucamy je w kosz pełen nieszczerości, i tak koło się kręci.\n6 kwietnia 2012 roku, godz. 21:49 8,9°C 0\nBezsensu jest się stresować przez faceta, to jest niewarte niczego.\n6 kwietnia 2012 roku, godz. 23:43\nTalarku, my przez nich oni przez nas stresujemy się na wzajem;)\n4 kwietnia 2012 roku, godz. 18:23 95,7°C 2\nTak o nas mówią, jak nas w danej chwili lubią.\n18 kwietnia 2012 roku, godz. 11:15\n3 kwietnia 2012 roku, godz. 21:21 33,2°C 1\nNiektórzy chorują na pewną przypadłość, do kogo nosa nie wtrynią, tam za psa robić będą\n3 kwietnia 2012 roku, godz. 22:20\nU mnie tradycja jest, dzięki moim rodzicom za co im bardzo dziękuję... :-) Bardzo cenię sobie przeżywanie świąt w atmosferze rodzinnej, wtedy jakoś bardziej duchowo człowiek przeżywa te święta...\nNo niestety, trzeba się pogodzić z tym, że świat teraz kręci się wokół konsumpcji... Ceny rosną, płaca stoi w miejscu, a na jedzenie, dzięki tym rosnącym ceną wydajemy więcej, zamiast się skupić bardziej na jakiś ideałach, którymi powinniśmy się kierować, to nic tylko ta pogoń... No, ale co się dziwić o wszystko teraz ciężko, a jeśli chce się żyć to trzeba pracować i gnać ;-)\n2 kwietnia 2012 roku, godz. 18:22 33,1°C 0\nNie wiem co gorsze, to czy polityka jest taka pojebana, czy politycy, ale na bank to drugie.\n2 kwietnia 2012 roku, godz. 00:53 36,6°C 3\nW życiu trzeba do wszystkiego dochodzić.\n3 kwietnia 2012 roku, godz. 20:47\nKonto utworzone 29 grudnia 2010 roku\nWszystkie teksty Aforyzmy Myśli Wiersze\n16 Znajomi 2 Ulubieni 13 Obserwujący 0 Autorzy Teksty znajomych Teksty ulubionych Teksty autorów Nominacje Polecany przez Rekomendacje\n• 2020-05-08, godz. 10:40\nmotylek96 polecił(a) twórczość autora na 5PannaTalarkowa\n• 2020-05-03, godz. 20:48\nJulkaa dodał(a) do zeszytu tekst Nie trwońmy czasu na [...] autorstwa PannaTalarkowa\n• 2017-10-22, godz. 8:27\nnatalia(__ups skomentował(a) tekst Im więcej uciekamy z [...] autorstwa PannaTalarkowa\n• 2017-10-22, godz. 2:38\nnicola-57 skomentował(a) tekst Im więcej uciekamy z [...] autorstwa PannaTalarkowa\n• 2014-11-21, godz. 23:42\nsylwia12555 skomentował(a) tekst Im więcej uciekamy z [...] autorstwa PannaTalarkowa\n• 2014-04-10, godz. 12:35\nPannaTalarkowa dodał(a) nowy tekst Życie toczy się na [...]\n• 2013-07-11, godz. 15:10\nPannaTalarkowa skomentował(a) tekst Zagubione serce, to [...] swojego autorstwa\n• 2013-07-11, godz. 14:58\nonejka skomentował(a) tekst Zagubione serce, to [...] autorstwa PannaTalarkowa\n• 2013-07-11, godz. 14:53\nPannaTalarkowa dodał(a) nowy tekst Zagubione serce, to [...]\n• 2013-06-28, godz. 13:45\nawatar skomentował(a) tekst Abstynencja jest jak [...] autorstwa PannaTalarkowa