Zestawienie zawiera 70 pozycje(i).\nTytuł oryginału: "The Apple tart of hope".\nFitzgerald, Sarah Moore [>>]\nPiasecka, Anna Tłumaczenie\n189,  strona ; 20 cm.\nZaginął Oscar Dunleavy - chłopiec, który piekł najlepsze tarty jabłkowe na świecie...\nOskar został uznany za zmarłego. Znajomi ze szkoły nie są szczególnie zaskoczeni zniknięciem chłopca. Z tym, co się stało, nie mogą się pogodzić dwie osoby - przyjaciółka Meg i jego młodszy brat Stevie.\nPogrążeni w żałobie, smutku i chaosie, decydują się zrobić wszystko, aby ustalić, co tak naprawdę stało się z Oscarem. Dowiadują się, czym jest lojalność i przyjaźń oraz odkrywają potęgę nadziei, która nigdy nie umiera.\nNa okładce: Zawsze pozostaje przynajmniej okruch...\nOznaczenia odpowiedzialności: Sarah Moore Fitzgerald ; przekład: Anna Piasecka.\nWypożyczalnia 114 69885 III\nWypożyczalnia 29 42819 III\nNr karty: 026798 od dnia: 2019-02-07\nWypożyczona, do dnia: 2019-03-26\nZonia uwielbia konie. Spędza z nimi cały czas, biegnie do nich zawsze, by odreagować swoje stresy, uwielbia je obserwować. Jej rodzice prowadzą stajnię. To jej świat.\nZonia trenuje pod okiem ojca, byłego mistrza jeździectwa. Zdobywa medale, stara się o stypendium renomowanej angielskiej szkoły jazdy. Pech chce, że jej najgroźniejsza konkurentka też bierze lekcje u ojca Zoni.\nJak poradzić sobie z rywalizacją? Czy Zoni uda się przekonać ojca, że można osiągnąć dobre rezultaty, szanując konie? Której z dziewczyn uda się zdobyć stypendium - wytrwałej uczennicy, czy wrażliwej, zakochanej w koniach Zoni? A może stypendium tak naprawdę nie ma znaczenia, a ważna jest tylko więź z tymi cudownymi zwierzętami?\nTo książka dla wszystkich, którzy kochają konie. I dla tych, którzy chcieliby je lepiej poznać, ale nadal nie wiedzą, od czego zacząć.\nPrzeczytaj i powiedz, czy jesteś tylko meteorem, czy też prawdziwym wielbicielem koni?\nStanowi część cyklu. Na okładce i stronie tytułowej: Prószyński i S-ka. Na okładce: Dążymy do jednorazowych sukcesów, oczekując, że przyniosą [>>] długotrwały efekt.\nOznaczenia odpowiedzialności: Ewa Nowak.\nSERIA/CYKL: Seria miętowa (Warszawska seria rodzinna) stanowią >>\nObjazdówka po Europie. Marzenie połowy licealistów i trzech czwartych studentów. Aby nie dać zgnuśnięć swoim marzeniom, w podróż wybrały się dwie pary: Magda i Kuba - już zaręczeni - oraz Damroka i Wiktor - status związku: "to skomplikowane". Podróż przez Niemcy, Francję i Hiszpanię jest okazją do sprawdzenia trwałości ich związków. Do poszukania (wspólnie lub odrębnie) odpowiedzi na pytanie o wzajemne zaufanie, o granice, których nie można przekroczyć, by nie zranić drugiego człowieka, o wymagania i oczekiwania wobec innych. Podróż staje się szybko trudną lekcją docierania się. Tu nie można, jak w domu, trzasnąć drzwiami i odciąć się od świata. Od domu dzielą ich setki kilometrów. Jest tylko "tu i teraz". Nie wszystko da się przewidzieć, ale nie ma tego złego, co by ... Poznają przecież interesujących ludzi i dowiedzą się o sobie ciekawych rzeczy. Czy wrócą tacy sami, czy odmienieni? Czy ich związki przetrwają? Co im po tej "podróży życia" pozostanie - tylko wspomnienia i masa pamiątek?\nPrzystojny licealista Hadrian występuje w reklamach i budzi zainteresowanie wielu dziewczyn. Jego kuzyn Arek jest nieśmiałym, niepewnym własnej wartości chłopakiem. Obaj, każdy po swojemu, będą musieli zmierzyć się z pierwszą miłością. Seria miętowa to współczesna Polska: aktualne problemy, radości i tematy z życia tu i teraz.\nKamila - piękna, tancerka, mistrzyni tańca towarzyskiego, od dwóch lat szczęśliwie zakochana w Arturze, wrażliwym matematyku. Dorota - bardzo przeciętnej urody, zakompleksiona marzycielka, singielka, której pasją (jedyną) jest nauka angielskiego. Co łączy te dwie, na pozór tak różne dziewczyny? Po pierwsze - przyjaźń. Po drugie: trudne relacje z rodzicami. Rodzice Kamili ciągle się kłócą. O wszystko. Kamila, patrząc na nich, ma czasem wrażenie, że zachowują się jak dzieci. Rodzice Doroty to spełniający się zawodowo i towarzysko światowej sławy scenografowie, którzy najlepiej wypadają z córkami na fotografii, a obowiązki rodzicielskie scedowali na babcię. Choć obie dziewczyny przygotowują się do matury, młodzieńcze serca nie drzemią - pojawiają się uczucia. Jakby ich nie nazwać - zadurzeniem, fascynacją, młodzieńczą miłością - działają różnie - czasem są budujące, czasem destrukcyjne. Kruchość młodzieńczych związków jest powszechna, co nie znaczy, że mniej boleśnie odczuwana niż w wieku dojrzałym. A zdrada boli zawsze. I ma różne oblicza. Co jest w niej bardziej istotne: fakt jej zaistnienia czy pobudki kierujące człowiekiem? I czy warto zawsze mówić prawdę?\nNiewzruszenie to już jedenasta książka Ewy Nowak. Główni bohaterowie powieści - rodzeństwo Marianna i Lew Henselowie- mają niebanalne poczucie humoru, a na dodatek biorą pod swój dach bardzo oryginalne zwierzę. Siostra i brat borykają się też z problemami, ale i one nie są typowe. Czy miłość jest kwestią wyboru, czy nie zależy od naszej woli? Czy wśród młodzieży istnieją bariery mentalne dotyczące związków, a jeśli tak, to na czym mogą polegać takie dzisiejsze "mezalianse"? Jak bardzo zobowiązujące jest młodzieńcze wyznanie wiecznej miłości? To pytania, które dręczą bohaterów, ale czy znajdą na nie jednoznaczne odpowiedzi?\nChłopak, z którym źle się układa, terroryzujący rodzinę ojciec i kłopoty w szkole... Życie Ady nie jest usłane różami, ale kiedy pojawia się ten trzeci, sprawy komplikują się jeszcze bardziej.\nZonia uwielbia konie. Spędza z nimi cały czas, biegnie do nich zawsze, by odreagować swoje stresy, uwielbia je obserwować. Jej rodzice prowadzą stajnię. To jej świat. Zonia trenuje pod okiem ojca, byłego mistrza jeździectwa. Zdobywa medale, stara się o stypendium renomowanej angielskiej szkoły jazdy. Pech chce, że jej najgroźniejsza konkurentka też bierze lekcje u ojca Zoni. Jak poradzić sobie z rywalizacją? Czy Zoni uda się przekonać ojca, że można osiągnąć dobre rezultaty, szanując konie? Której z dziewczyn uda się zdobyć stypendium - wytrwałej uczennicy, czy wrażliwej, zakochanej w koniach Zoni? A może stypendium tak naprawdę nie ma znaczenia, a ważna jest tylko więź z tymi cudownymi zwierzętami? To książka dla wszystkich, którzy kochają konie. I dla tych, którzy chcieliby je lepiej poznać, ale nadal nie wiedzą, od czego zacząć. Przeczytaj i powiedz, czy jesteś tylko meteorem, czy też prawdziwym wielbicielem koni?\nWypożyczalnia 29 42339 IV\nTytuł oryginału: "A dog`s way home".\nPyron, Bobbie. [>>]\n375,  strona : ilustracje ; 21 cm.\nDla jedenastoletniej Abby jej owczarek szetlandzki Tam jest najlepszym przyjacielem. Dla Tama jego dziewczynka jest całym światem. Rozumieją się bez słów i wspólnie odnoszą sukcesy.\nNiespodziewanie rozdzielił ich wypadek samochodowy na krętej górskiej drodze, gdy wracali z wygranych zawodów agility. Abby, nieprzytomną, przewieziono do szpitala. Pies tymczasem znalazł się w górach uwięziony w klatce, w której był przewożony.\nJak się z niej wydostanie i jak sobie poradzi wśród dzikiej górskiej przyrody? Mimo upływu czasu i braku wiadomości o psie Abby niezmiennie wierzy, że Tam żyje, i nie zaprzestaje poszukiwań. A pies wciąż zmierza na południe, do domu i do swojej dziewczynki, choć dzielą go od niej setki kilometrów.\nCiepła, wzruszająca opowieść dla wszystkich, którzy mają serce na właściwym miejscu.\nNa okładce: Wzruszająca historia owczarka szetlandzkiego, który przemierzył góry, by odnaleźć swoją dziewczynkę.\nOznaczenia odpowiedzialności: Bobbie Pyron ; przełożyła Anna Pajek.\nWypozyczalnia nr 119 30792 III\nTytuł oryginału: "Klara egen seger".\nHagmar, Pia [>>]\nKiełbowska, Anna. Tłumaczenie\nWarszawa : Wydawnictwo Rea, .\nKlara / Pia Hagmar : 8\n133 strony ; 20 cm.\nMonika bez pytania zgłasza siebie i mnie do biegu terenowego z przeszkodami.\n- Tak naprawdę to nie możesz mnie zmusić - mówię do niej.\nAle co to pomoże? Monika już taka jest. Jak coś postanowi, to tak będzie. To, że ja się boję i że nie chcę, ani trochę jej nie obchodzi.\nŻeby wziąć udział w zawodach, musimy trenować. Janek i jego zarozumiały starszy brat Piotr pomagają nam zbudować tor przeszkód w lesie. Z początku treningi idą dobrze, ale potem przychodzi ten straszny moment...\nOznaczenia odpowiedzialności: Pia Hagmar ; [tłumaczenie z języka szwedzkiego Anna Kiełbowska].\nSERIA/CYKL: Klara stanowią >>\nTyt. oryg.: "Klaras dröm ".\nOd dawna pragnęłam jeździć konno. Pragnęłam to mało powiedziane. Marzyłam o tym, fantazjowałam, marudziłam, płakałam, czasami wyłam z wściekłości i znowu marudziłam, ale to nic nie pomogło. Moja mama nadal uważa, że szkółka w Jerzykowie nie jest prawdziwą szkółką jeździecką. "To tylko zwykłe gospodarstwo z kilkoma starymi, wyczerpanymi końmi". I dlatego nie wolno mi tam jeździć. Koniec kropka. Innej szkółki nie ma w okolicy. Teraz prawie dałam za wygraną i jużnie próbuję jej przekonywać. To i tak nie ma sensu ... A teraz mama jeszcze zdecydowała, że się przeprowadzamy. Nie chcę tej przeprowadzki, ale jej to nie obchodzi.\nZimowe smutki Klary\nTyt. oryg.: "Klaras vintersorg".\nCiągle jeszcze nie mogę do końca uwierzyć, że jestem opiekunką Ikara. Jeżdżę dopiero od pół roku i nadal jestem tylko mizernym, początkującym jeźdźcem, który na końskim grzbiecie potrafi tyle co nic. Opiekunami zostają zwykle ci, którzy sąw szkółce już dłuższy czas. Opiekun konia to, zaraz po właścicielu, najważniejsza osoba w stajni. Czasem wyobrażam sobie, że Magda, która jest moim instruktorem jazdy konnej, odkryła, że jestem wyjątkowo obiecującym jeźdźcem. Ale prawda jest taka, że Magda pozwoliła mi zostać opiekunem chyba tylko dlatego, że dobrze dogaduje się z moją mamą. To zresztą nie jest ważne. Najważniejsze jest to, że mogę zajmować się Ikarem prawie zupełnie sama.\nKlara, właścicielka konia\nTyt. oryg.: "Klara Andersson, hästagäre ".\nZanim strach mnie dopada, zdecydowanie wciskam pięty w boki Stara. Jeśli mam umrzeć, muszę chociaż uratować honor. Muszę pokazać tacie, że Star jest dobrym koniem. Kępy trawy wirują pod nami. Kółko za kółkiem pędzimy ze Starem po pastwisku. Wodze powiewają a ja wczepiam się w grzywę. Tata nie rozumie, co się dzieje. Dla niego dobry koń to szybki koń, a dobry jeździec to taki, który nie spada z konia przy szybkiej jeździe. Śmigamy obok furtki, a tam stoi tata i rozdziawia usta ze zdumienia. Mama wygląda na przerażoną. - Ależ ty świetnie jeździsz, Klaro! - woła tata z zachwytem i bije brawo. - Czy zrozumiałeś wreszcie, dlaczego kupiłam konia? - pyta mama i patrzy na niego z triumfem.\nDo startu, gotowi, hop!\nTyt. oryg.: "Klara, färdiga, ga ".\n- Zecydowałaś się ? - pyta Monika. Próbuję robić wrażenie, że nic nie rozumiem, ale Monika niestety wie, że ja tylko próbuje się wymigać. Za dwa miesiące odbędą się zawody w skokach przez przeszkody i wyścigi na Torze Wyścigowym w Karczeńsku. Monika chce, żebym zgłosiła Stara do wyścigu. Gdybym umiała lepiej jeździć i gdyby Star był dobrze wyszkolony, to może bym się odważyła. Ale ja jestem dopiero początkująca i niewiele ponadto, a Star to tylko małe chude konisko bez mięśni. Trzeba by cudu, żebyśmy się nie ośmieszyli w gonitwie. - Zresztą nie masz wyboru. Ja już cię zgłosiłam - dodaje Monika i usmiecha się podstępnie.\nWyprawa z przygodami\nTyt. oryg.: "Klara, äventyrsritt ".\nNagle znajdujemy się środku o wiele większej przygody niż kiedykolwiek mogłybyśmy sobie wyobrazić. Pędzimy z tętentem obok siebie wąską leśną ścieżką. Suche igły wirują przy kopytach koni, pęd powietrza smaga mi twarz. Czuje się dokładnie tak, jak bohaterka ruszająca na ratunek ludzkości. Przeszkadza mi tylko lęk, że lada chwila mogę spaść z konia. Bohaterki nie powinny spadać, ale ja nie jestem przyzwyczajona do jazdy na oklep.\nTyt. oryg.: "Klaras ridlägersommar, ".\nKlara zawsze marzyła o własnym koniu. Śledź jej losy na jeździeckich ścieżkach, zawodach w skokach przez przeszkody, przeżycia w szkole i pasjonujące przygody. Star odmawia wejścia do przyczepy. Wzburzony parska i rzuca łbem. Opiera się przekornie, a jego wypolerowane na błysk kopyta tkwią jak przyśrubowane do ziemi. Dobrze wie, że wejście do przyczepy niczym nie grozi, ale on po prostu nie ma na to ochoty. - Jeśli zaraz nie wyjedziemy, spóźnimy się - mówi mama. Odkąd tata zapisał nas na obóz jeździecki, liczyłam dni do jego rozpoczęcia. Dwa tygodnie intensywnego treningu dla Stara i dla mnie. Trudno mi sobie wyobrazić lepsze zajęcie na letnie wakacje. jednak przy całym tym oczekiwaniu, denerwuję się. A jeśli wszyscy inni na obozie będą się ze mnie śmiać? Jeśli powiedzą, że ktoś kto jeździ tak kiepsko jak ja, nie powinien mieć własnego konia? A jeśli nie uda nam się wsadzić Stara do przyczepy, to jak mam tam dojechać?\nTyt. oryg.: "Klaras i Hallondalen, ".\n- Klaro, pojeździmy razem konno po szkole? - pyta Janek. - Jasne, możemy pojeździć - odpowiadam niedbale. Ale w środku moja dusza śpiewa z radości. Odważył się spytać o to, o co ja nie miałam odwagi. Myślałam, że nigdy więcej nie zobaczę Janka z obozu jeździeckiego - a teraz zaczął chodzić do mojej klasy. I do tego, naprawdę potrzebuję nowego przyjaciela, teraz, gdy Ania tak się pogniewała na mnie za to, że nie może ćwiczyć skoków na ujeżdżalni. Zupełnie jakby to była moja wina, że trzeba mieć własnego konia, aby móc uczestniczyć w tych treningach.\nTyt. oryg.: "Klaras egen seger, ".\nKlara zawsze marzyła o własnym koniu. Śledź jej losy na jeździeckich ścieżkach, zawodach w skokach przez przeszkody, przeżycia w szkole i pasjonujące przygody. Monika bez pytania zgłasza siebie i mnie do biegu terenowego z przeszkodami. - Tak naprawdę to nie możesz mnie zmusić - mówię do niej. Ale co to pomoże? Monika już taka jest. Jak coś postanowi, to tak będzie. To, że ja się boję i że nie chcę, ani trochę jej nie obchodzi. Żeby wziąć udział w zawodach, musimy trenować. Janek i jego zarozumiały starszy brat Piotr pomagają nam zbudować tor przeszkód w lesie. Z początku treningi idą dobrze, ale potem przychodzi ten straszny moment...\nTyt. oryg.: "Klara och Jonte".\nKlara zawsze marzyła o własnym koniu. Śledź jej losy na jeździeckich ścieżkach, zawodach w skokach przez przeszkody, przeżycia w szkole i pasjonujące przygody. - Masz kłopoty ze słuchem? - syczy Janek. - Nie dzwoń tu stale. To naprawdę dość męczące. Co mu jest? Normalnie kiedy dzwonię, zwykle trudno go uciszyć, a teraz rzuca tylko słuchawką. I pojeździć razem konno, jak to zwykle robimy, też nie chce. Na pewno gniewa się na mnie. Ale dlaczego? Przecież nic mu nie zrobiłam. Z początku jestem tylko zaskoczona i smutna. Strasznie brakuje mi Janka. Ale mijają dni i w końcu zaczynam być zła. Dlaczego mam się przejmować Jankiem, skoro on nie przejmuje się mną? Kiedy Sebastian pyta, czy pojeździmy razem, zgadzam się. Dlaczego nie, teraz gdy Janek nawet już nie chce ze mną rozmawiać.\nTyt. oryg.: "Klara för start".\n- Stworzymy własną drużynę a potem pobijemy drużynę szkółki jeździeckiej z hukiem - mówi Monika. - Słowo daję Magda przekona się że wybrała złą drużynę. Rozczarowanie Moniki, że nie została wybrana do drużyny na konkurs skoków, jakby nagle gdzieś się ulotniło. - Nie wiem, czy chcę być w drużynie - odpowiadam. - Przestań tchórzyć, Klaro - odpala Monika. - Przecież odważyłaś się już wcześniej startować w konkursach skoków. Monika nic nie rozumie. To nie startu w konkursie skoków się boję. Boję się być w jednej drużynie razem z nią. Jeśli mi się nie powiedzie, popsuję wszystko całej drużynie. A zgadnijcie kto wtedy będzie się na mnie wściekać! [Fragment książki]\nKlara i źrebak\nTyt. oryg.: "Klara och fölet".\n- Ciii! - słychać jakiś głos. - Musisz być cicho. Rozglądam się zdezorientowana. Znad krawędzi boksu Miry wygląda mama. Ma potargane włosy i rozognione policzki. - Chodź tu Klaro - szepcze. - Ale podchodź po cichutku. Nagle rozumiem. Serce zaczyna mi bić jak szalone i walić tak mocno, że czuję jego bicie w całym ciele. Niemal nie mam odwagi oddychać. Na drżących nogach podkradam się do boksu Miry i wyglądam znad krawędzi. Nie wiem, ile razy śniłam koszmary o źrebaku Miry. Widziałam go martwego, leżącego na słomie, małego i bezradnego, nie do uratowania. Pani weterynarz nie robiła dużej nadziei, ale może, może się uda...\nTyt. oryg.: "Klara och Star, ".\nDziewczyna na białym kucyku ogląda mnie od góry do Z dołu. Jej oczy są zimne. - Chciałaś coś? - pytam niecierpliwie. Dziewczyna uśmiecha się protekcjonalnie. - Nie widzisz, że jesteś o wiele za duża na swojego konia? - pyta słodkim aksamitnym głosem.- Twoje nogi zwisają przecież do połowy jego uda. To naprawdę nie wygląda normalnie. Zawraca gwałtownie swojego kucyka i odjeżdża kłusem. Ale jej słowa pozostają. Wirują w mojej głowie coraz szybciej. Czuję się tak, jakbym miała się za chwilę udusić. Równie dobrze mogła mnie kopnąć w brzuch, tak to boli. Zaczynam być za duża na Stara, wiem o tym. Ale jak mam i bez niego żyć?\nNowy koń Klary\nTyt. oryg.: "Klaras nya häst, ".\nNie mogę oderwać wzroku od ekranu komputera.Teraz, kiedy dokładniej przyglądam się zdjęciu, widzę, że koń niejest aż taki podobny do Stara, jak sądziłam na początku. Grzywa jest cieńsza, nogi dłuższe, a brzuch o wiele większy. - Nie chcę naciskać, żebyś kupiła nowego konia, ale jeśli masz ochotę, to przecież zawsze możemy pojechać go obejrzeć - mówi mama. - Oczywiście, jeśli nie jest jeszcze sprzedany. Musimy zadzwonić i spytać. To dziwne. Jeszcze jakąś minutę temu byłam przekonana, że nigdy więcej nie będę chciała mieć nowego konia. Ale po obejrzeniu zdjęcia na ekranie czuję się inaczej. - Zadzwoń od razu - mówię na to. - Pospiesz się mamo!\nTyt. oryg.: "Klara och hemligheten, ".\nSebastian patrzy na mnie taki zmartwiony, że moje serce prawie pęka. - Co się stało? - pytam. - Bo coś się przecież stało, prawda? - Nie mogę o tym mówić - odpowiada Sebastian i wygląda jeszcze bardziej nieszczęśliwie. - Obiecałem. - Obiecałeś, komu? - pytam. Ale Sebastian potrząsa tylko głową. - Nie pytaj więcej - prosi.- Będzie tylko gorzej. Klara jest szczęśliwa z powodu Indry, swojego nowego konia. Jednak Sebastian ma tajemnicę, która wywraca wszystko do góry nogami.\nKlara na Islandii\nSen nocy świętojańskiej\nWypozyczalnia nr 119 30312 III\nWypożyczalnia 29 36472 III\nGalopem do gwiazd [Książka mówiona]\nOstatnia część opowieści o Szogunie - niezwykłym "koniu na receptę".\nTym razem grupa przyjaciół z Dąbrówki staje w obliczu tajemniczych zjawisk występujących w przyrodzie i próbuje rozwikłać zagadkę podejrzanej rośliny, znamion na końskich brzuchach i siwiejących ogonów.\nAtrakcją wakacji jest wizyta ekipy filmowej z reżyserem Sebastianem Nieziemskim na czele, która zamierza nakręcić dokument o historii Szoguna. Co wydarzy się na planie? Czy zwierzęta wyczują nadchodzące niebezpieczeństwo?\nGalopem do gwiazd to poruszająca opowieść o wszechświecie, ludziach i zwierzętach, którzy na różne sposoby próbują okazać sobie miłość.\nTo historia prawdziwa, wywołująca zarówno radosny śmiech, jak i łzy. Bo po burzy zawsze wychodzi słońce.\nSERIA/CYKL: Koń na receptę stanowią >>\nMiłość do koni bywa lekiem. Przekonała się o tym grupa dzieci spędzająca wakacje na wsi w ośrodku hipoterapii. Między podopiecznymi a zwierzętami wytwarza się coraz mocniejsza więź. Szczególnie ważny staje się tytułowy koń na receptę. Szogun, którego chce odebrać ośrodkowi jego właścicielka. Dzieci, szukając rozwiązania, zamierzają opublikować i sprzedawać napisany przez siebie tomik "Wiersze na jedno kopyto". Czy ich wysiłki okażą się skuteczne, a zarobione pieniądze wystarczą na wykupienie Szoguna, by mógł nadal służyć ich niepełnosprawnym kolegom? Koń na receptę to poruszająca opowieść o wielkiej sile przyjaźni, radzeniu sobie z przeciwnościami losu i satysfakcji ze wspólnego działania. Przede wszystkim jednak jest to historia o miłości pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem. Miłości, która niesie uzdrowienie.\nKontynuacja powieści "Koń na receptę".\nW okolicy dzieją się niezwykłe rzeczy: inwazja królików, podejrzane ucieczki koni i innych zwierząt gospodarskich, dziwne malunki na murach Starego Młyna, muzyka dobiegająca z lasu i przemykająca postać Czarnego Maxa.\nTo tylko niewielka część pasjonujących wydarzeń, które sprawiają, że dzieci ponownie jednoczą siły, aby rozwikłać tajemnicę białej klaczy i kolorowych koni.\n"Grzywą malowane" to poruszająca opowieść o próbach porozumienia się ludzi i zwierząt. Jednak przede wszystkim jest to historia o przeznaczeniu i o tym, że sztuka może uratować czyjeś życie.\n"Galopem do gwiazd" to poruszająca opowieść o wszechświecie, ludziach i zwierzętach, którzy na różne sposoby próbują okazać sobie miłość.\nCzytelnia nr 17 452 K.452\nTytuł oryginału: "Chase".\nBarclay, Linwood. [>>]\nSokołowska-Ostapko, Adriana. Tłumaczenie\n235,  strona ; 22 cm.\nZe ściśle tajnego laboratorium ucieka więzień - obiekt eksperymentów. Wabi się Czip i jest prawdziwym superpsem - potrafi myśleć jak człowiek (albo i lepiej!) i działać sprawnie jak komputer. Na dodatek zapisano w nim bezcenne, poufne informacje. Dlatego teraz ludzie w białych fartuchach depczą mu po piętach - a oni raczej nie są miłośnikami zwierząt.\nCzip ma ważne zadanie: musi dotrzeć do chłopca, któremu także grozi niebezpieczeństwo, i ochronić go. Przydadzą się do tego wszczepione psu bazy danych, ale będzie musiał także wykorzystać naturalny instynkt.\nCzy zdąży na czas? Wygląda na to, że złapał już trop.\nOznaczenia odpowiedzialności: Linwood Barclay ; przełożyła Adriana Sokołowska-Ostapko.\nPowieść i opowiadanie sensacyjne (literatura dla młodzieży)\nWypożyczalnia 113 47425 III\nWypożyczalnia 29 41703 III\nTytuł oryginału: "Fire storm".\nPoznań ; Wrocław : Wydawnictwo Dolnośląskie - Publicat. Oddział, copyright 2017.\nNastoletnia gwiazda jeździectwa, Casey Blue, ma wszystko, o czym marzyła - sławę, mistrzowskiego konia Sztorma oraz chłopaka, który ją kocha. Jednak gdy na jej drodze staje Kyle West, sławny i przystojny trener jazdy konnej, dziewczyna popada w poważne tarapaty. Zwycięstwo w prestiżowych zawodach Burghley Horse Trials to jej cel, ale stawką jest nie tylko Wielki Szlem...\nCzy dla wygranej Casey zaryzykuje własne życie?\nStanowi część trylogii. Na okładce: Wygrana ponad wszystko.\nOznaczenia odpowiedzialności: Lauren St John ; przełożył z angielskiego Łukasz Małecki.\nTytuł oryginału: Race the wind, 2013\nDla Casey Blue zakwalifikowanie się do prestiżowych zawodów jeździeckich jest spełnieniem dziecięcych marzeń. Niestety cudowny splot wydarzeń zmienia się w koszmar. Ojciec dziewczyny zostaje oskarżony o popełnienie zbrodni, a ona sama pada ofiarą podstępnego szantażu. Co gorsza, Casey znów ma problemy ze swoim koniem. Casey może stracić wszystko, co kocha. Jak nigdy wcześniej potrzebuje pomocy...\nTytuł oryginału: Fire storm, 2014\nNastoletnia gwiazda jeździectwa, Casey Blue, ma wszystko, o czym marzyła - sławę, mistrzowskiego konia Sztorma oraz chłopaka, który ją kocha. Jednak gdy na jej drodze staje Kyle West, sławny i przystojny trener jazdy konnej, dziewczyna popada w poważne tarapaty. Zwycięstwo w prestiżowych zawodach Burghley Horse Trials to jej cel, ale stawką jest nie tylko Wielki Szlem... Czy dla wygranej Casey zaryzykuje własne życie?\nWypożyczalnia 29 40720 IV\nWypożyczalnia 29 40558 IV\nJesień w klinice małych zwierząt w Leśnej Górce [Książka mówiona]\nWarszawa : Wydawnictwo BIS, [2016.]\nDo Leśnej Górki zawitała jesień, mieszkańcy intensywnie gromadzą zapasy na zimę. A w klinice profesor Borsuk, doktor Łasiczka, doktor Kuna, sanitariusz Ryś i siostry Wiewiórki niosą pomoc chorym zwierzętom. Opatrują rany, wykonują ważne operacje, udzielają porad, wypisują recepty i wspierają swoich pacjentów oraz ich rodziny w trudnych chwilach. Poznajemy ich niezwykłe przygody oraz codzienne radości i smutki. Jesień w Klinice Małych Zwierząt to ciepłe i zabawne opowiadania oswajające ze szpitalem i zabiegami medycznymi oraz światem przyrody.\nCzyta: Tomasz Szwed.\nSERIA/CYKL: Klinika małych zwierząt w Leśnej Górce stanowią >>\nZapraszamy do Kliniki Małych Zwierząt w Leśnej Górce. Prowadzą ją małe zwierzęta: profesor Borsuk i jego biały personel - doktor Łasiczka, Suseł, siostry Wiewiórki, sanitariusz Ryś i wiele innych ważnych postaci. Opowiadania o lekarzach i ich pacjentach, o radościach, smutkach, niezwykłych przygodach i sukcesach medycznych wykształconych specjalistów o miłych pyszczkach, miękkich futerkach i barwnych piórkach.\nDo Leśnej Górki zawitała jesień, mieszkańcy Lasu gromadzą zapasy na zimę. W Klinice jak zwykle jest dużo pracy. Profesor Borsuk, doktor Łasiczka, doktor Kuna, sanitariusz Ryś i siostry Wiewiórki udzielają porad chorym zwierzętom, opatrują rany, wykonują ważne operacje. Poznajcie niezwykłe przygody, medyczne sukcesy, kłopoty i radości wykształconych specjalistów o miłych pyszczkach, miękkich futerkach i barwnych piórkach. Posłuchajcie też piosenek pana Psa z Leśnej Górki.\nKiedy las przykrywa biała kołderka śniegu i nadchodzą mroźne dni, życie zwierząt staje się trudne, czasem nawet niebezpieczne. Kto schroni się w podziemnym tunelu, kto zapadnie w sen zimowy, a kto śmiało ruszy przez zaspy? Klinika małych zwierząt w Leśnej Górce jest przygotowana do zimy - tu każdy pacjent znajdzie pomoc i opiekę. Trzeci tom opowieści o mieszkańcach Lasu. Kolejne przygody lekarzy o miłych pyszczkach i miękkich futerkach. Ciepłe, przyjazne i zabawne opowiadania niosą wiedzę o świecie przyrody i oswajają z medycyną. Doskonała lektura dla wszystkich, którzy chcieliby w przyszłości leczyć ludzi lub zwierzęta.\nW Leśnej Górce już wiosna! Ulubiona pora roku Zwierząt i Ptaków. Wszyscy kopią nowe nory, zakładają gniazda i łączą się w pary. Trwają zaloty, walki o terytorium, budzi się nowe życie. Nad zdrowiem mieszkańców czuwa personel medyczny Kliniki Małych Zwierząt.\nTej wiosny w Lesie pojawia się nieoczekiwanie chłopiec o imieniu Franciszek. Czy to na niego czekają wszystkie Zwierzęta?\nOto nowe przygody lekarzy o miłych pyszczkach i miękkich futerkach, ich przyjaciół i znajomych z Zaborskiego Lasu. Opowiadania o świecie przyrody i leśnej medycynie.\nWypożyczalnia 29 2350 K.2350\nWypozyczalnia nr 119 9238 K.9238 (BD)\nAgata Widzowska ; ilustracje Ksenia Berezowska.\nRzeszów : Wydawnictwo Dreams Lidia Miś-Nowak, 2016.\n175,  s. : il. ; 20 cm.\nWypożyczalnia 29 39910 III


Warzenko noclegi, nocleg w Warzenku (Przodkowo / kartuski / pomorskie) od 40zł: hostele, ośrodki, schroniska - Meteor\nStrona główna noclegi jezioro noclegi Warzenko\nWarzenko ( położony w centrum Warzenka )\nCzęsto zadawane pytania dotyczące noclegów w Warzenku\nKtóry nocleg w Warzenku znajduje się najbliżej centrum?\nNajbliżej centrum Warzenka znajduje się ośrodek wypoczynkowy "Ośrodek Warzenko".\nIle propozycji noclegów znajdę w Warzenku?\nWarzenko to miasto w którym znajdziesz około 1 noclegów.\nGdzie w Warzenku znajdę najtańszy nocleg?\nNajniższe ceny w Warzenku ma ośrodek wypoczynkowy "Ośrodek Warzenko". Przenocujesz tam już za jedyne 35 złotych.\nKtóry hotel w Warzenku ma najwięcej miejsc noclegowych?\nNajwięcej miejsc w Warzenku oferuje ośrodek wypoczynkowy "Ośrodek Warzenko". Umożliwia zakwaterowanie 181 osób.\nKtóra oferta w Warzenku ma najlepsze opinie?\nNajwiększym uznaniem wśród gości cieszy się ośrodek wypoczynkowy "Ośrodek Warzenko".


Forum biznesowe • Zobacz wątek - niszczarka, jaka?\nprzez sylwia4012 » 12 wrz 2015, 16:52\nNiestety wiele osób ma problem z odpowiednia ochrona danych, zwłaszcza zawartych na rachunkach/fakturach czy umowach w firmach. Niezbędna jest nie tylko ochrona tego, co w systemie, ale i na papierze. Niszczarek jest sporo, ale jak wybrac tą, która nie będzie droga, a sprawdzi się w okreslonych sytuacjach? Na http://www.niszczarkawallner.pl/ jest pokrótce opisane, jakie mamy na rynku niszczarki i na co zwracać uwagę wybierając je dla potrzeb biura czy domu.\nRe: niszczarka, jaka?\nKupiłem sobie jakąś philipsa i nie narzekam nie wiem co to za różnica jaka niszczarka standardy wymagają żeby działała a każda nowa działa a czy się zepsuje to zależy od szczęscia\nprzez a.wolanczykk » 02 lut 2016, 12:25\nMam niszczarkę samsunga. Nie jest droga. Kupiłem ją na allegro za bodajże 60 zł. Używam jej praktycznie codziennie i jeszcze się nie zepsuła. Nie zacina się w niej papier. Wszystko chodzi tak jak powinno. Za tą cenę uważam, że warto ją kupić. Polecam, jestem z niej bardzo zadowolony.\nprzez krowka23 » 04 lut 2016, 11:16\nDobre są podobno Opus na Segato są dostępne są wszystkie modele. Pracując w biurze kiedyś mieliśmy jakiegoś no name'a, tak ciął grubo że każdy kto z kosza wyciągnąłby papiery śmiało by poskładał dokumentacje i miał dane osobowe,adresowe itd. Grubość noży i przede wszystkim ich trwałość jest podstawą przy wyborze niszczarki, tak mi się wydaję, mówię z doświadczenia ciachającej\nDołączył(a): 27 lip 2015, 13:38\nprzez aviver » 06 kwi 2016, 08:49\nMoim numerem jeden jest zdecydowanie niszczarka ścinkowa ProfiOffice Piranha EC5CC http://www.dobiura.com/pl/p/Niszczarka- ... -EC5CC/251 Funkcjonalna, łatwa w obsłudze i przede wszystkim się nie zacina\nprzez Ajlar » 01 maja 2016, 18:42\nFajna jest stronka: http://www.niszczarkibiurowe.com/producenci/ - opisane sa tam wszelkie progi tajnosci niszczonych dokumentow, na co zwracac uwage itp itd oraz opisani producenci sprzetu. Polecam przejrzec przed zakupem niszczarki do firmy.\nprzez Exi10 » 04 maja 2016, 08:38\nDzięki wielkie za linki bo też poszukuję, a nie chciałem nowego tematu zakładać. W sumie wszystkie wyglądają na dobre cenowo i jakościowo, więc teraz muszę dokonać wyboru.\nDołączył(a): 04 maja 2016, 08:30\nprzez Arzstiv » 04 maja 2016, 14:31\nNie miałem pojęcia, że takie drogie są te niszczarki. Chciałem sobie nawet do domu taką sprawić, ale za taką cenę, to chyba sobie samemu wolę zrobić taką niszczarkę.\npogotowie szklarskie Bielsko-Biała\nDołączył(a): 04 maja 2016, 14:25\nprzez ewelina546 » 15 cze 2016, 22:54\nSprzęt typowo biurowy znajdziesz tu https://abcprezentacji.pl/Planery-k563/ . Mają praktycznie wszystko, niszczarki też . Zajrzyj w zakładkę promocje, może akurat jest jakaś tańsza .\nprzez Krakusia » 16 cze 2016, 08:03\nteż zastanawiam się nad kupnem niszczarki chciałabym jednak, żeby można w niej było niszczyć dokumenty razem ze zszywkami bo mam całe pliki pozszywane i strasznie dużo czasu zajęłoby mi ich oddzielanie


Problem z MiG-ami-21 dla Mozambiku - Altair Agencja Lotnicza\nNiemieckie służby celne zatrzymały transport 3 samolotów MiG-21 przeznaczonych dla Mozambiku.\nO sprawie donosi dziennik Der Spiegel. Według jego informacji niemieccy celnicy postanowili zatrzymać transport 3 ex-rumuńskich MiG-ów-21, które przewożono w 6 kontenerach w jednym z wagonów składu kolejowego do portu w Bremerhaven, skąd miały zostać wysłane do Mozambiku.\nRumuńskie zakłady Aerostar, mieszczące się w Bacau, zajęły się przeglądami naprawczymi 6 samolotów bojowych MiG-21bis i pary szkolnych MiG-21UM, które Forca Aérea De Moçambique (FAM, wojska lotnicze Mozambiku) zakupiły z nieznanego źródła. Rumuni zajęli się także wyszkoleniem ich pilotów (Rumunia wyremontowała MiGi-21 Mozambiku, 2013-11-11).\n3 pierwsze MiG-i-21 trafiły do Afryki w ub. r., wykonując samodzielny przelot z Rumunii do Mozambiku. Obecnie niemieccy celnicy stwierdzili, że transport 3 kolejnych MiG-ów nie miał odpowiednich pozwoleń na przewóz przez terytorium naszych zachodnich sąsiadów. Niemiecka prokuratura wszczęła już śledztwo w sprawie możliwości naruszenia przepisów dotyczących handlu uzbrojeniem. Według dziennika Der Spiegel Aerostar miał już podobne zarzuty w 2008.\nFAM powoli odzyskują zdolność bojową. Oprócz wspomnianych MiG-ów-21 ostatnio nabyły również parę rumuńskich samolotów Aerostar R40S Festiwal, używanych do szkolenia podstawowego i jeden samolot szkolenia zaawansowanego Aero Vodochody L-39ZO. W ub. r. ujawniono, że Mozambik zakupił z drugiej ręki także 2 transportowe An-26B, których przeglądami naprawczymi zajęli się Ukraińcy.


AGNIESZKA KREGLICKA -GOŁĄBKI MOJEJ MAMY - Wszystko o gotowaniu w kuchni - Ugotuj.to\nagnieszka kreglicka -gołąbki mojej mamy\nCiasto czekoladowe mojej mamy\nCiasto: 1 szklanka mleka, 2 szklanki cukru, 2 szklanki mąki, 1 szklanka oleju, Pol szklanki kakao, 2 jaja, 1 cukier waniliowy, 2 łyżeczki sody, POLEWA: 1/3 margaryny Kasi, 4 łyżki wody, 4 łyżki cukru, 1 łyżka kakao, 1 łyżeczka soli Składniki na ciasto mieszamy ze sobą. Następnie dodajemy 1 szklan\nZAKWAS (ROZCZYN):\t3 łyżki mąki żytniej,\t1 łyżka mąki pszennej,\t1/2 szklanki wody zimnej przegotowanej,\tszczypta soli\tCHLEB:\tzakwas,\t1/2 kg mąki tortowej,\t1/2 kg mąki chlebowej (żytniej),\t3 łyżeczki soli,\t1 1/2 łyżeczki cuk\nDrożdżówka domowa mojej mamy\n150ml ciepłego mleka,4 żółtka, 0.5 szkl. cukru, cukier waniliowy, 3 szkl. mąki, łyżeczka suchych drożdży, 1/2 kostki miękkiego (nie może być rozpuszczone - ważne!) masła, ok. 1/2 - 3/4 szklanki dowolnych posiekanych i umytych bakalii (oczywiście nie jest to składnik obowiązkowy) Wszystkie składniki\n, ciasto będzie wtedy niższe. Pieczemy w 180 C przez 50-55 min. Po upieczeniu wyjmujemy, nie wymaga studzenia w piekarniku, potem otwierania drzwiczek itp. Podajemy całkowicie wystudzony, a najlepiej żeby spędził kilka godzin w lodówce. http://moderntasteblog.blogspot.com/2013/01/z-zeszytu-mojej-mamy\nSzarlotka mojej mamy z pianką!\n450 gram mąki, 200 gram masła, 3 łyżki śmietanki 12%, 3-4 jajka, 1 łyżeczka proszku do pieczenia, 200 gram cukru,budyń wanilinowy/śmietankowy-opcjonalnie, cynamon , 4 duże jabłka (ja używam kwaśnych) Wszystkie składniki ugnieść na ciasto (maka, 100 gram cukru, masło, żółtka, śmietanka i proszek) pod\nRe: Agnieszka Kreglicka\nmoze sie pokłociły .. o mozzarellę ? :)) Pani Capponi zazwyczaj ma duuuzo do powiedzenia., I to nie tylko na temat kuchni:)\nSzczecin ma trzecia Miss Polonie!\nPo Lidii Wasiak i Joannie Gapinskiej, trzciecia szczecinianka w historii - Joanna Drozdowska - siegnela po korone najpiekniejszej. W finale znalazlo sie wiecej przedstawicielek naszego wojewodztwa: II wice zostala Monika Laskowska z Darlowa, a Miss Elegancji Agnieszka Pawlak ze Szczecina\nByło niedawno na ematce o tym jak to gwiazdy zaniżają swoją wagę. I oto dzisiaj wchodzę na Instagrama i widzę Agnieszkę Hyży ( tak to ona, chociaż wygląda jak Kreglicka). I dziewczę wmawia zachwyconym fankom, że oto wychudła i ma rozmiar z liceum. Mianowicie 32. Albo jestem ślepa, albo coś źle\nRe: Szczecin ma trzecia Miss Polonie!\nDarlowa, a Miss Elegancji Agnieszka Pawlak ze Szczecina. > Mnie to akurat wcale nie dziwi, wrecz przeciwnie - potwiedza to tylko slynna w > kraju i na swiecie urode szczecinienek. > Warto wspomniec za Miss Swiata - Kreglicka, tez urodzila sie w naszym miescie. No i zapomnialem dodac ze\nTV nie ogladam wogole\nsobie co jakis czas. Ostatnio czytalam sobie te z zupelnie poczatkowych numerow - chyba czteroletnie! Tak wiec dla mnie idealnym kucharzem jest Agnieszka Kreglicka - za otwartosc na tradycje i nowinki, roznorodnosc kuchni - z wielu krajow, za podejscie do gotwania - wszystko jest proste, za\nniestety, ale opalenizna z solarium\nJolanta Kwaśniewska), A ostatnio widziałam na tvn style babkę, która doradzała w kwestii zdrowego odżywiania w programie Klaudii Carlos. Babka nazywała się Agnieszka Kreglicka i miała koloryt cery identyczny jak Carlos, z tym, ze Carlos jest mulatką i wygląda w swoim kolorze pieknie, czgo o tej\nRe: sałatka jesienno-zimowa na wieczór....\nprzesmazona chwile na oliwie z orzechami wloskimi. zamieszac. moim zdaniem to doskonala salatka. zarazam nia znajomych - czesto niepewnych poczatkowo, bo zestawienie skladnikow niektorych niepokoi:) a przepis pamietam z wysokich obcasow sprzed kilku bodaj lat - jego autorka byla agnieszka kreglicka\nRe: Jeszcze a propos kotletów\npytania o nasze polskie podworko - kobiety szefuja np warszawskim Boathouse i Oregano. Mozesz sobie jeszcze poszukac, iloma renomowanymi knajpami kieruje Agnieszka Kreglicka, czym zajmuje sie Marta Gessler, Magda Gessler i z czego zyje Wieslawa Szczep :) Mam nadzieje, ze glowka cie nie rozboli\nRe: "Teraz Brygida" kuchnia tv program załamka?\n> tutaj sie nie zgadzam, on jest wlasnie jedyna (poza agnieszka > kreglicka) osoba w tv kuchnia ktora ma jakas wiedze, i widac ze > uwielbia to co robi choc prowadzi zdaje sie kilka restauracji, > pozatym z jego programu mozna dowiedziec sie wiele roznych bardzo\nprzedszkolanka i tam uczyc podstaw gotowania jajka na twardo, "Poziom cwaniactwa np. Piotra Przykazy jest odpychający i niesmaczny." tutaj sie nie zgadzam, on jest wlasnie jedyna (poza agnieszka kreglicka) osoba w tv kuchnia ktora ma jakas wiedze, i widac ze uwielbia to co robi choc prowadzi zdaje


Humanista na giełdzie: Dlaczego kupiłem akcje Brand24\nA więc jednym z czynników, które przykuły moją uwagę jest fakt, że zamiast czerwonych słupków zaczęły pojawiać się rosnące zielone słupki. Niby rzecz bardzo naiwna, ale pozwala zaczepić oko na spółce.\nNowe cenniki dla klientów\nDruga sprawa to zmiana cenników, którą obecnie przeprowadza Brand24. Dla nowych klientów cenniki uległy zmianie bodajże od końca września, więc ich wpływ zobaczymy w wynikach czwartego kwartału. Dla dotychczasowych klientów zmiany wprowadzane są później, a ich wpływ zobaczymy dopiero w wynikach za Q1 2022.\nOczywiście wprowadzenie nowego cennika, oprócz tego, że klienci zapłacą więcej, może skutkować odejściem części klientów. A więc dopiero po pewnym czasie można ocenić, czy zmiana ta przyniosła ogólnie więcej pożytku czy strat. Jednak ostatni przykład iFirmy, gdzie zmiana cennika pięknie zwielokrotniła przychody spółki, pokazuje że na takie rzeczy warto zwracać uwagę, zwłaszcza w biznesach gdzie nie generuje to dodatkowych kosztów.\nW każdym razie jest to pewnego rodzaju moment zwrotny w działalności spółki, a że Brand24 stoi wynikowo głównie na narzędziu Brand24, więc jeżeli zmiana cennika jednak się powiedzie (co jest oczywiście scenariuszem bazowym), może przełożyć się pozytywnie na przychody i dalszy rozwój biznesu.\nDrugi produkt zawitał na pokładzie Brand24\nJak pisałem wyżej, dotychczas spółka stała na jednym narzędziu, udostępnianym w modelu SaaS. W tym momencie w spółce zawitało nowe rozwiązanie o nazwie Custom Reports. W skrócie jest to wejście na wyższy poziom z oferowaniem usług. Zamiast mieć dostęp do narzędzia i samodzielnie analizować uzyskane wyniki, klienci spółki mogą zażyczyć sobie gotowy raport z analizą i wnioskami przygotowanymi przez Brand24. Oczywiście za znacznie większą stawkę.\nJeżeli rozwiązanie to się przyjmie, może otworzyć nową nogę przychodową w ramach już istniejącej bazy klientów. Czekamy aż spółka zacznie raportować tą gałąź przychodów, aby można ją było niezależnie analizować.\nPowyżej wklejam świeżą rozmowę z Michałem Sadowskim, prezesem Brand24, gdzie wspomina o nowościach i planach spółki na najbliższe kwartały i lata.\nOczekiwania kontra spadający wykres\nNa koniec powróćmy jeszcze do wykresu spółki zamieszczonego powyżej. Jak napisałem i pokazałem, w raportach spółki pojawiają się w końcu zielone słupki sugerujące poprawę. W podobnym tonie odczytuję wypowiedzi prezesa zaprezentowane w powyższym nagraniu. A mimo tego w ciągu ostatnich trzech miesięcy giełdowy kurs Brand24 spadł o ok. 20%, z poziomu 25 zł do 20 zł. I co ważne, mówimy tu o okresie, gdy wdrażana jest już podwyżka cenników dla nowych klientów.\nDlatego też inwestorskie spojrzenie na spółkę powinno moim zdaniem uwzględniać ten czynnik. Z pewnością pracownicy i osoby powiązane z biznesem są aktywni na rynku kapitałowym i gdyby ostatnie miesiące w Brand24 oznaczały zdecydowaną poprawę i wielki krok w przód, zobaczylibyśmy wspinający się wykres, a nie spadający. Jest to moim zdaniem duży znak ostrzegawczy, że być może czegoś nie wiemy i przed zakupem akcji należałoby znacząco pogłębić analizę.\nChcę to mocno zaakcentować, gdyż technika bardzo często wyprzedza fundamenty. Nie chcę, żeby jakieś grono osób wybrało się ze mną na wycieczkę z 20 zł na 15 zł, jeżeli takowa się wydarzy.\nPół roku na zyskanie szerszego spojrzenia\nBrand24 w poprzednich latach nie przypominał ani jednorożca ani dynamicznie rozwijającej się spółki. Z przykrością piszę te subiektywne odczucia, bo wiem, że zapewne prezes Sadowski przeczyta ten tekst. Być może moje oczekiwania były zbyt wysokie w stosunku do tego, co spółka i otoczenie (Facebook!) mogły dowieźć. Z pewnością słabo czują się inwestorzy, którzy kupowali akcje w okolicy 40 zł lub powyżej, a dzisiaj obserwują wartość swoich pakietów mniejszą o połowę.\nZdecydowałem się jednak kupić akcje spółki, gdyż sądzę, że możemy stać u progu momentu, który odmieni losy spółki. Być może dzięki nowym produktom, nowym cennikom i poprawie przychodów spółka zyska nowe środki na szybszy wzrost, który rozpędzi tą śniegową kulę. Takie jest założenie mojej transakcji i jeżeli moje spojrzenie się potwierdzi, chcę w tym ruchu uczestniczyć od samego początku. Cena 20 zł za akcję na tle przeszłego wykresu wydaje się niemal promocją, przy założeniu, że obserwujemy teraz punkt zwrotny.\nOczywiście informacje na temat omawianych tu zmian i procesów uzyskamy dopiero za jakiś czas. Dla mnie kluczowy będzie raport roczny oraz raport za pierwszy kwartał 2022 roku. Pokaże się wtedy, jak obecni klienci zareagowali na zmianę cennika, czy tempo pozysku nowych klientów nie spadło, jak rozwija się nowy produkt oraz dojdą dwa kolejne słupki do wykresów. Jeżeli będą to słupki zielone i będą one wyższe od dotychczasowych, znacznie szersza rzesza inwestorów powróci myślami do Brand24. Jeżeli okaże się, że coś nie wypaliło, trzeba będzie sprawę przemyśleć na nowo.\nW każdym razie ja sam czekam do połowy 2022 roku, aby podjąć jakieś dalsze decyzje transakcyjne. Na razie akcje wylądowały w portfelu i nie planuję dalszych ruchów przez kolejne sześć miesięcy. Co ważne, nie planuję również uśredniać w miarę spadków. Jest to jeszcze młody biznes i wiemy, że wiele rzeczy może pójść nie tak (każdy ruch Facebooka czy Google'a może tu diametralnie zmienić rynek), więc zwiększanie ekspozycji bez wiedzy, czy spodziewane przeze mnie procesy się potwierdzą byłoby zbyt ryzykowne.\nJakie jest Wasze zdanie na temat spółki?\nAutor: Humanista na giełdzie o 13:37\nSadek 29 grudnia 2021 15:06\nBardzo doceniamy wiarę w naszą skromną Spółkę. Jesteśmy zmotywowani, żeby w nieodległej przyszłości udowodnić wartość Brand24. Tworzymy kolejne produkty, ale też sam Brand24 przechodzi transformację z narzędzia dającego dane, w aplikację dającą wnioski, czy nawet porady. Także biznesowo dużo się dzieje (jak wspomniana przez Ciebie zmiana cen, w którą mocno wierzymy).\nJeszcze raz dziękuję i zapraszam na styczniowe spotkanie po publikacji wyników za Q4.\nAnonimowy 29 grudnia 2021 19:20\nProsba o informacje czy ma Pan CIGames nadal w portfelu? Bo jakis czas temu tez kupilem czekajac na wybicie ok 1.8-1.9 a na liczniku mamy 1.5zl . I taka pewna obawa czy Opisywana wyzej "technika" sie nie powtórzy?\nHumanista na giełdzie 29 grudnia 2021 19:33\nSprzedałem 26 listopada po 1.61 zł. Co do zasady obrona poziomu 1,50 zł nie przekreśla szans na wybicie, ciągle jest to wyższy dołek niż poprzedni.\nMartin 3 stycznia 2022 13:31\nCzy te ostatnie wzrosty B24 są związane z publikacją niniejszego artykułu ? Jaki timing :-) A Buffet pisał, że nie zna nikogo kto stosuje z powodzeniem timing ani nawet nie zna osoby, która znałaby taką osobę.\nHumanista na giełdzie 3 stycznia 2022 15:50\nMyślę, że jest szereg czynników. Z jednej strony mój tekst. Z drugiej opublikowany wywiad z prezesem Sadowskim. Z trzeciej teksty na StockWatch o analizie spółek SaaS (w tym i B24). Z czwartej analiza techniczna opublikowana przez Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych. A z piątej optymalizacja podatkowa, czyli fakt, że do 28 grudnia sprzedawano akcje dla uzyskania strat podatkowych, a od 29 grudnia można już "bezkarnie" kupować akcje ze skutkiem podatkowym na rok 2022. Więc czynników jest wiele :)\nAnonimowy 7 stycznia 2022 20:43\nJa znam taką osobę ;-)\nMartin 4 stycznia 2022 19:05\nFajnie uzyskać odpowiedź na komentarz pod artykułem :-) Przeglądałem sporo artykułów na blogu ale nic nie znalazłe, dlatego mam pytanie a taką małą spółkę również z NC: MPAY czy przyglądałeś się jej może ponieważ też wygląda perspektywicznie.\nHumanista na giełdzie 5 stycznia 2022 14:33\nZ zasady nie inwestuję na rynku NC, więc nie miałem jej na radarze. A jeszcze ostatnie zawirowania z Rafałem sprawiają, że nawet gdybym bardzo wierzył w biznes, pewnie bym nie zainwestował.


Strona główna Aktualności 19.08.2020 15:54\nfot. Rick Loomis/Los Angeles Times via Getty Images\nDavid Shayer, inżynier Apple odpowiedzialny za stworzenie iPoda podzielił się niedawno historią z gatunku tak niesamowitych, że aż trudno w nie uwierzyć.\nA jednak - amerykański rząd zlecił specjalny projekt czterem wybrańcom z Apple. Ich zadanie było ściśle tajne i nikt z ich macierzystej firmy - w tym Steve Jobs - o tym nie wiedział.\nW roku 2005 Shayer wraz z dwoma kierownikami działu iPod (oprogramowania oraz produktu) oraz wiceszefem działu sprzętu Apple mieli stworzyć specjalne urządzenie dla Ministerstwa Energetyki w USA.\nMiała to być specjalna wersja iPoda, która miała służyć za przenośny licznik Geigera (czyli wykrywania radioaktywności). Urządzenie miało więc możliwość nagrywania danych i amerykański rząd uznał, że paradując z czymś, co wygląda jak iPod, pracownicy Ministerstwa nie będą w ten sposób wzbudzać podejrzeń, gdy dokonują pomiarów radioaktywności.\nChodziło o to, by nie budzić paniki, jeśli doszłoby do incydentu związanego z radioaktywnością, bądź nie zwracać na siebie uwagi w trakcie poszukiwań skradzionego bądź przemycanego uranu. Opinia publiczna miała o tych działaniach nie wiedzieć.\nCo ciekawe, po projekcie nie pozostał żaden fizyczny ślad w formie dokumentacji, gdyż cała komunikacja odbywała się twarzą w twarz.\nEntuzjastów technologii może zaciekawić fakt, że system operacyjny, z którego korzystał iPod nie był oparty na Unixie, tak jak macOS, iOS, iPadOS, watchOS i tvOS. Apple wykorzystało jako bazę oprogramowanie stworzone przez firmę Portal Player, które gigant z Cupertino wykupił.\nNiskopoziomowe elementy oprogramowania (tj. zarządzanie energią, sterowniki pamięci, czy jądro systemu) pochodziły od Portal Player.\nNatomiast te wysokopoziomowe zostały zakupione od firmy Pixo (założonej przez byłych inżynierów Apple), która tworzyła wtedy w C++ system operacyjny do telefonów. Pixo OS stał się własnością Apple, który usunął wzmianki o firmie Pixo w iPodzie, natomiast firmę jako całość w 2003 r. wchłonął Sun Microsystems.


„Za jakie grzechy, dobry Boże?” w PKL - Portal WPR24\n„Za jakie grzechy, dobry Boże?” w PKL\n14 sierpnia 2016 8:30\nWyśmienita komedia w niedzielny wieczór? Nie ma się nad czym zastanawiać! W Pruszkowskim Kinie Letnim czeka film „Za jakie grzechy, dobry Boże?”. Już o 20.30 zapraszamy na pl. Jana Pawła II. Śmiechu będzie, co niemiara!\nPaństwo Verneuil to konserwatywni katolicy. Claude i Marie mają cztery dorosłe córki. Żyjący na co dzień w arystokratycznym luksusie rodzice marzą tylko o jednym. Żeby wydać swoje pociechy za mąż, za dobrych i odpowiednio sytuowanych mężczyzn. Oczywiście katolików. Jest tylko jeden kłopot…\nTrzy córki nie są aż tak konserwatywne. Isabelle, Odile oraz Segolene wyszły już za mąż. Ich wybrankami są kolejno Arab, Żyd i Chińczyk. Nadzieja na katolicki ożenek spoczywa więc na barkach Verneuil. Ta przyprowadza do domu narzeczonego, który faktycznie jest katolikiem. Jest tylko jedno ale… mężczyzna jest czarnoskóry. Co z tego wyniknie?\nTwórcy filmu podjęli się trudnego tematu uprzedzeń na tle rasowym i religijnym. Warto tu jednak dodać, że wyszli z tego obronną ręką. Stereotypy zostają tu obalone w przezabawny, komiczny sposób. Nikt bez względu na wiarę czy kolor skóry nie został tu oszczędzony. Zabawne dialogi, kąśliwe docinki, ironiczne uwagi i cięte riposty – to wszystko sprawia, że widz śmieje się do łez.\nNa pokaz zapraszamy na pl. Jana Pawła II. Na widzów będą czekać leżaki i krzesełka. Seans startuje o godz. 20.30.


Warsztat - czyli jak sobie radzić w internecie - Internet - poradniki internetowe, oprogramowanie, adresy WWW, blogi, blokowanie stron - Strona 2\nStrona główna » Moja firma » Biznes » e-Firma » Samouczek\nKomputer firmowy to maszyna do pracy, a nie domowe urządzenie, o które dbamy i utrzymujemy nim porządek. Oczywiście nie chodzi o brak kurzu, a porządek na dyskach oraz na pulpicie. W większości przypadków na pulpicie komputera firmowego znajduje się kilkadziesiąt różnych ikonek, folderów i dokumentów. Czasami znalezienie w tym gąszczu czegoś potrzebnego zajmuje dużo czasu i nerwów. Dlatego też, jeśli chcemy mieć porządek na pulpicie a lubimy pracować z dużą ilością ikonek i folderów, warto zainstalować aplikację Fences, dzięki której w łatwy sposób zorganizujemy poszczególne pliki.\nKażdy wie, jak wszechstronnym urządzeniem jest komputer. O ile „goły” komputer bez oprogramowania jest niewiele warty, to już dodatkowe aplikacje rozszerzają jego możliwości niemal w nieograniczony sposób. Podobnie sprawa wygląda w przypadku, gdy chcemy zarejestrować w komputerze dźwięk z mikrofonu lub zewnętrznego odtwarzacza. Musimy wtedy skorzystać z odpowiedniego oprogramowania. Nie wszystko jest standardowo w systemie, dlatego też część oprogramowania możemy pobrać bezpłatnie z Internetu.\nWindows 7 to niewątpliwie wreszcie udana wersja systemu od giganta z Redmond. Po nieudanej Viscie, Siódemka stara się zatrzeć ślady po swoim poprzedniku, niestety czasem zbyt natrętnie. Windows 7 posiada między innymi funkcję wykrywającą problemy związane z instalowaniem aplikacji, która nie zawsze działa poprawnie. Jak to rozwiązać?\n51 - 100 z 638 artykułów


Społeczeństwo brytyjskie, mimo swojego wielokulturowego charakteru, jest coraz bardziej rasistowskie. Statystyki są bardziej niż alarmujące, a obiektem nienawiści rasowej pada coraz więcej londyńczyków z rożnych grup etnicznych.\nNajnowszy sondaż przeprowadzony przez Opinium Research na 1000 londyńczykach nie napawa optymizmem. Wynika z niego, że 40 proc. z nich doświadczyło dyskryminacji rasowej, a 20 proc. boryka się z tym problemem regularnie. Ofiarą rasizmu łatwiej jest paść w centrum miasta (przyznała się do tego ponad połowa ankietowanych), niż na przedmieściach (tutaj ofiarą dyskryminacji padło 30 proc. londyńczyków).\nDyskryminacja na tle rasowym dotyka przede wszystkim członków mniejszości etnicznych, w tym zwłaszcza czarnych. Ale nie wolni są od niej także biali – szczególnie imigranci z Europy Środkowo – Wschodniej. 40 proc. ankietowanych przyznało, że było źle traktowanych w miejscach publicznych, takich jak sklepy czy restauracje, natomiast 31 proc. rasizmu doznało w szkole lub na uniwersytecie.\nWśród przepytanych londyńczyków 63 proc. stwierdziło, że rasizm jest powszechny, a 58 proc. uważa, że ludzie dopuszczają się dyskryminacji na tle rasowym raczej nieświadomie, niż celowo. 38 proc. ankietowanych przyznało ponadto, że regularnie słyszy rasistowskie komentarze, ale że traktuje je najczęściej jak żarty. Duża część londyńczyków uważa także, że to właśnie rasizm stoi za nierównością w dostępie do pracy. 60 proc. mieszkańców stolicy sądzi, że niektóre zawody są całkowicie zamknięte dla mniejszości etnicznych.\nWybór Sadiqa Khana na burmistrza Londynu może nieco zmienić obraz sytuacji, ponieważ ostatnie wybory niejako zaprzeczyły temu, jakoby londyńczycy kierowali się ksenofobicznymi/rasistowskimi pobudkami. W najnowszym sondażu 58 proc. londyńczyków przyznało także, że Brytyjczycy są i tak znacznie mniejszymi rasistami, niż to było jeszcze 20 lat temu.


Festyn Sportowy z okazji IX Święta Rodziny Krakowskiej na Stadionie MOS Zachód | MOS – Zachód\nFestyn Sportowy z okazji IX Święta Rodziny Krakowskiej na Stadionie MOS Zachód\nW sobotę 22 maja na Stadionie Międzyszkolnego Ośrodka Sportowego Kraków Zachód odbył się Festyn Sportowy z okazji IX Święta Rodziny Krakowskiej. Jest to wydarzenie cyklicznie organizowane przez Urząd Miasta Krakowa we współpracy z jednostkami kultury, oświaty i sportu dla wszystkich mieszkańców miasta. Nasz ośrodek od początku trwania imprezy, bierze czynny udział w obchodach Święta Rodziny Krakowskiej. W tym roku wszystkie placówki, organizowały iwenty we własnych obiektach. Zostało to podyktowane względami bezpieczeństwa sanitarnego, by zapobiec rozprzestrzenianiu się COVID 19. Wcześniej formuła obchodów, przewidywała wspólną organizację Święta Rodziny przez wszystkie instytucje w jednym miejscu.\nW sobotni poranek, od godziny dziewiątej instruktorzy MOS Zachód, przygotowali na stadionie przy Placu na Groblach 23 Festyn Sportowy. Szereg atrakcyjnych konkurencji sprawnościowych dla dzieci ze szkół podstawowych i przedszkoli. Oczywiście rodzice i opiekunowi, też mogli spróbować swoich sił, rywalizując ze swymi pociechami. Każde dziecko, które zebrało na specjalnym poświadczeniu komplet naklejek, zaliczając wszystkie konkurencje sprawnościowe, otrzymywało dyplom i drobny upominek. Dodatkowo w trakcie festynu, można było oglądać niezwykle interesujący trening reprezentantów Polski w blind footballu, czyli piłki nożnej dla niewidomych. Kto nie przyszedł, niech żałuje.\nNiestety w godzinach południowych, warunki atmosferyczne pogorszyły się na tyle że musieliśmy z żalem skrócić nasz festyn. Obfite opady deszczu, skutecznie wystraszyły kolejnych chętnych, którzy właśnie w tym dniu chcieli odwiedzić gościnny Stadion Międzyszkolnego Ośrodka Sportowego Kraków Zachód. Oczywiście, zapraszamy wszystkie dzieci na nasze zajęcia. Tych najmłodszych na Akademię Przedszkolaka, nie co starszych na zajęcia nauki jazdy na łyżwach. Nasze sekcje narciarska i siatkówki również czekają na młodych sportowców.\nKrótki film z Festynu Sportowego z okazji Święta Rodziny Krakowskiej\nZdjęcia możecie zobaczyć w zakładce GALERIA


SKU: 207-00500DOBAK.TECH005 Kategoria: Mega Paka, Wszystkie, Owoce suszone\nMieszanka kompotowa to doskonale dobrana kompozycja suszonych owoców, która idealnie wpasuje się na wigilijny stół, oraz inne rodzinne okazje. Aromatyczny kompot z suszu to smak, który jest nieodłącznym elementem Bożego Narodzenia, a jego błyskawiczny sposób przygotowania sprawia, że tym smacznym napojem możemy cieszyć się również w pozostałe, długie, zimowe wieczory. Gwarancją niepowtarzalnego, tradycyjnego smaku jest idealna proporcja najwyższej jakości suszonych owoców.\nMieszanka kompotowa Moreso przygotowana została zgodnie z tradycyjną recepturą z suszonych śliwek, moreli, jabłek i gruszek.\nPrzygotowanie: Zawartość torebki wsyp do garnka i zalej wodą, odstaw na ok 30 minut. Po tym czasie gotuj pod przykryciem ok 30 minut. Kompozycja naszych owoców sprawdzi się idealnie do przygotowania aromatycznego kompotu na wigilijny stół dla całej rodziny, a także na co dzień do obiadu.\n243 kcal – wartość energetyczna\n55 g – węglowodany\n6,5 g – błonnik\n2,1 g – białko\nNapisz pierwszą opinię o „Mieszanka kompotowa 500g” Anuluj pisanie odpowiedzi


Parasol, Rykarda - Against The Sun | recenzje ArtRock.pl\nParasol, Rykarda — Against The Sun\nwydawnictwo: Pomaton EMI 2013\nBardzo rzadko mi się zdarza, żebym na koncert nie musiał jechać dobrych kilkuset kilometrów. Tym razem wyjątkowo było inaczej, bo do miejscowego klubu Pani K jest niecałe dziesięć minut samochodem. Bo jakoś tak się zdarzyło, że przy okazji polskiej trasy koncertowej Rykarda Parasol zawitała też i do Sanoka. Taki wykonawca u nas? Frekwencja była zaskakująca, bo piwnica, która robi za salę koncertową tego klubu, pękała w szwach, a szczerze mówiąc nie zdziwiłbym się, gdyby było tylko piętnaście osób i to łącznie z muzykami.\nTo pierwsza recenzja płyty tej pani na naszym portalu i wypada nieco przybliżyć jej postać naszym czytelnikom. Pamiętam takie wypowiedzi niezbyt zorientowanych w temacie, że co to jakiś dziwny pseudonim – Rykarda, do tego jeszcze Parasol. To chyba coś tak dla jaj, niezbyt poważnie? Nic dla jaj, wszystko poważnie, do tego żaden pseudonim tylko własne imię i nazwisko. A czy dziwne? Jak się jest córką polskiego Żyda, to takie nazwisko jest zupełnie normalne. Imię też po tatusiu, Ryszardzie. Żeby zakończyć genealogiczną układankę, to mama Szwedka, a Rykarda urodziła się w USA. Jej muzyka – często określane jest to jako tak zwany folk-noir. Chyba nawet dość trafnie, bo z jednej strony Rykarda to typowy (prawie), amerykański singer-songwriter, z drugiej dosyć blisko jej do Cave’a (muzycznie), Cohena i PJ Harvey (wokalnie, oprócz tego jakbym słyszał trochę Courtney Love?), a z trzeciej w co bardziej rockowych fragmentach jej płyt słychać, że europejska zimna fala z początku lat osiemdziesiątych też obca jej nie jest. I jej muzyka jest wypadkową tego wszystkiego.\nNiby nic specjalnie oryginalnego, ale w połączeniu z dobrymi tekstami, dobrą muzyką, dobrym głosem i sporą charyzmą jest to coś naprawdę intrygującego. W naszej redakcji pierwszym, który poznał się na talencie tej pani, był kolega Mieszko Wandowicz (który zostawił nas dla splendorów kariery naukowej), ale nie jakoś nie zdążył nic o niej napisać. Za to zaraził, przynajmniej mnie, bakcylem tej muzyki, dlatego każda nowa płyta tej pani jest dla mnie sporym wydarzeniem. Raczej powinienem dodać, że ta nowa płyta była dla mnie wydarzeniem, bo poprzednie dwie poznałem jakiś czas po ich ukazaniu się.\nTa nowa specjalnie się od nich nie różni – jest to zbiór kilkunastu piosenek utrzymanych w odpowiednim melancholijno ponurym klimacie. Właściwie takich samych jak poprzednio. I tak samo dobrych. Co prawda gdyby je wymieszać z tymi z poprzednich krążków trudno byłoby zauważyć różnicę, ale świadczy to raczej o tym, że Rykarda od początku wiedziała co chce, jej styl był od początku ostatecznie dopracowany.\n„Against The Sun” nie sprawiła mi zawodu. Co prawda i tak poprzednia, „For Blood And Wine” podoba mi się bardziej, ale to bardziej kwestia osobistego gustu, a nie ewentualnej zniżki formy. Różnice w poziomie artystycznym między poszczególnymi krążkami są tak subtelne, że spokojnie mogę napisać, że jak na razie Rykarda Parasol utrzymuje niezmiennie wysoki poziom.\nPierwsze moje spotkanie z muzyką z nowej płyty, było oczywiście jak to w tych czasach – przez Internet. Agnieszka znalazła gdzieś notkę, że wyszedł nowy album Rykardy, podparty linkiem do strony artystki, a tam był nowy klip, bodajże do „The Cloak of Comedy”. No i to było naprawdę dobre, trzeba było zaopatrzyć się w całą płytę. To był dobry pomysł, żeby ten utwór promował całą płytę – jest najbardziej nośny, żeby nie powiedzieć przebojowy, ma fajny, szybko wpadający w ucho refren, dobry szlagwort. Podobny jest „I Vahnt Tou Beh Alohne”. Reszta to raczej spokojne, kameralne piosenki. Poprzednie krążki były chyba nieco bardziej dynamiczne i osobiście wolę ją w tej bardziej rockowej wersji, ale od czasu, kiedy Our Hearts First Met, gładko łykam wszystko, co ta pani nagra.\nJedna z lepszych płyt tego roku – pierwsza piątka, może siódemka. Osiem gwiazdek .\nA koncert był znakomity, mimo, że tłok, piwnica i trochę duszno. I szkoda, że nie było pełnej sekcji rytmicznej, tylko dwie gitary, bas i klawisz. Kolega Magister Tarkus widział koncert Rykardy w pełnym, rockowym składzie i mówił, że było mocno. W Sanoku było bardziej kameralnie, ale też mocno – tylko inaczej. Ta pani ma charyzmę i spokojnie w tej piwnicy to udowodniła. A wykonanie „Texas Midnight Radio” wbijało w podłoże.


Dla mnie wszystkie istniejące w dotychczasowej formie religie, i to bez wyjątku, są najzwyczajniej w świecie nie do zaakceptowania. Więcej – jestem pewien, że w niedalekiej przyszłości będą one również takie dla większości ludzi. Stanie się tak z jednego prostego powodu: wszystkie one brzmią po prostu niezmiernie prymitywnie! Oczywiście prymitywnie dla człowieka XXI wieku, który wie znacznie więcej, niż jego szacowni antenaci. Dlatego chciałbym skłonić tych wszystkich, którzy to czytają lub też przeczytają w przyszłości, do refleksji na temat naszej jedynej i jedynie słusznej ludzkiej drogi.\nMamy taki oto początek, czyli wielkie COŚ się zesrało i następuje tzw. Wielki Wybuch! Zero życia przez kilka miliardów lat, tzn. życia w takiej formie, które znamy. W końcu warunki, jakie panują we wszechświecie, nie sprzyjają jakiejkolwiek egzystencji – przynajmniej według stanu nauki i naszego poznania: jest nie tylko zbyt gorąco, ale również brakuje odpowiednich ku temu pierwiastków. Po jakimś czasie jednak następuje schłodzenie naszego wszechświata do tego stopnia, że powstają kwarki (skondensowane cząstki energii), które łączą się i tworzą protony i neutrony, czyli podstawowe cząstki atomów. A jak już pojawiają się one i dochodzi do tego jeszcze grawitacja, to można powiedzieć, że od tego momentu mamy niejako już „z górki”, ściślej – życie, jakie za kolejne miliardy lat pojawi się na Ziemi, być może jest w pewien sposób nieuniknione, bo wpisane właśnie w naturę wszechświata.\nGdy mamy zatem już za sobą cały ten zgiełk naszego początku, gdy wykształciły się planety krążące wokół słońca, a pośród nich również Ziemia i pojawiło się na niej życie, i nie wskutek kreacjonizmu a zwykłej (może bardziej niezwykłej?) ewolucji tegoż właśnie wszechświata, po kolejnych kilku miliardach lat pojawia się człowiek. Oczywiście nie od razu taki, z jakim mamy do czynienia dzisiaj. Początki są nie tylko trudne, ale nawet niezbyt chwalebne. Cóż, nie od razu w końcu Rzym zbudowano, więc i z nami jest podobnie. Ale nie to jest w tym momencie dla mnie istotne, ważny jest – On i Ona i ich dalsza droga. A droga jest jedna podstawowa: On, jako istota silniejsza, dominuje! A jak dominuje, to ustala pewne porządki i zasady, podług których obie istoty postrzegają otaczający ich świat. Krótko mówiąc od tego momentu mamy do czynienia z męskim punktem postrzegania rzeczywistości! Stąd rodzi się szereg konsekwencji, łącznie z tym, co mamy dzisiaj: pierwsi szamani – to oni, mężczyźni; ci, którzy stworzyli świat, to oczywiście bogowie z naczelnym bóstwem, którym jest naturalnie On! I tak dalej, i tak dalej. Kobiety w tym kontekście? Cóż, one co najwyżej mogą pełnić role służebne - żon, nałożnic i matek. Jeżeli już pojawi się jakaś zielarka, to będzie w najlepszym razie znachorką. A jak zajdzie jakimś klechom za paznokcie, to zostanie uznana za czarownicę i spalona na stosie wzniesionym oczywiście przez mężczyzn w imię obrony wiary! Tak wygląda w ogromnym skrócie to, co nas spotkało. A teraz wyobraźcie sobie naszą historię trochę inną, jej alternatywną stronę.\nOtóż na początku dzieje się tak, jak wyżej, bo na to wpływu nie mamy. Potem jednak jest już diametralnie inaczej, a ściślej – to kobiety, jako istoty bardziej rozważne, więcej przeczuwające, o wiele bardziej empatyczne, zostają przywódczyniami ludzkich społeczności; to one znajdują się u podłoża pierwszych wierzeń, to one tworzą pierwsze religie i pierwsze boginie! To one są kapłankami, prorokiniami, władczyniami! To ich punkt widzenia świata uchodzi za obowiązujący, jedyny i właściwy. Podoba się? Nie musi. Co innego jest tutaj dla mnie ważne: Gdyby tak właśnie było, jak przed momentem napisałem, to jak myślicie, w jakim miejscu dzisiaj znajdowałby się nasz świat – w tym samym? Czy historia ludzkości zbudowana byłaby z szalonych wojen i milionów bezsensownych jej ofiar? Czy nasz świat nadal zmierzałby w...\n– Halo?! Uwaga! Dziura, czarna dziura przed nami! Aaaaaaa...!!\nPo raz drugi się zesrało. Tym razem jednak nie było to COŚ, ale niezwykle małe nic.\nPoniekąd ciąg dalszy.\nWczoraj było o miłości i czyhających na nią pułapkach, dzisiaj postanowiłem pociągnąć temat i przytoczyć scenkę z mojego scenariusza filmowego Motel Dwóch Serc, gdzie dwóch panów na wyjeździe bawi się w pokoju z dwiema młodymi, powabnymi kobietkami.\nMotel. Wnętrze. Wieczór.\nMarcin: Rebiata! Teraz cicho – muszę zadzwonić.\nIrmina: Jaki on poważny: „Muszę zadzwonić”! A dzwoń sobie. W końcu telefony od tego są, żeby z nich dzwonić. Dzyń – dzyń – bell, dzyń – dzyń – bell ...\nMarcin: Irmina! Proszę cię, ciszej.\nIrmina: Bo się żonka dowie i wałek do ciasta pójdzie w ruch, prawda? A niech się dowie, że kochany mąż znalazł w końcu swoją królewnę z bajki...\nMarcin: Robert, uspokój ją!\nRobert: Irmina, nie wygłupiaj się. Nie dzwoni do żony. To ważny telefon w interesach.\nRobert: On nie ma żony. To znaczy już nie ma.\nIrmina: Zabił ją. Od razu to wiedziałam. Źle mu z o oczu patrzy. (do Marcina, ze śmiechem) Ty morderco!\nMarcin: Nikt się nie zgłasza.\nIrmina: Bo ją zabiłeś!\nIrmina: I jeszcze jaki zdziwiony. Tą, do której dzwonisz. Zabiłeś ją, morderco!\nMarcin: Dopiero nim będę. A zacznę od ciebie, ty trzpiotko!\nRobert: Napijmy się.\nIrmina: Świetnie! Wypijmy za... za jego doskonałe morderstwo.\nRobert: Wypijmy za nasze spotkanie.\nMarcin: Wypijmy za młodość. Za waszą młodość, dziewczęta!\nIrmina: Mari – za twoją młodość!\nMaria: Za naszą młodość!\nIrmina: I jeszcze za ciebie, suficie, boś nie pił całe życie!\nMarcin: A teraz sobie popląsamy, trzpiocie jeden.\nMarcin podkręca radio, z którego do tej pory raczej cicho, nieprzeszkadzająco sączyła się muzyka. Teraz, już znacznie głośniej, rozbrzmiewa utwór Tango libido Maleńczuka i Pudelsów. Irmina i Marcin tańcząc, wtórują wokaliście.\n 26.02.2015 r.\nTo, co w nas niezmienne od tysięcy lat, to z całą pewnością potrzeba miłości. Problem w tym, że jak ona już się pojawi, to nie zawsze to doceniamy i potrafimy o nią należycie zadbać. Bo żeby trwała nie ulega wątpliwości, że należy o nią właśnie odpowiednio zadbać! I pielęgnować – dzień po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku, w innym przypadku odejdzie, a my pozostaniemy w pustce codzienności. Oczywiście, odejścia są różne: można powiedzieć, że gdy kobieta odchodzi od mężczyzny, to odchodzi po prostu kobieta i nic takiego się nie dzieje. Tyle, że się dzieje! Bo żadna strata, gdy się kogoś kocha, nie jest bezbolesna i obojętna – bez względu na płeć. Można również powiedzieć, że gdy mężczyzna porzuca kobietę, to wali się niejako cały świat. Bo on dla niej, to coś więcej niż jakiś tam partner – to jedność, wspólnota, opoka i nierzadko właśnie cały jej świat!\nMiłość może również odejść pomimo naszych wysiłków, aby ją zatrzymać. Tutaj winna będzie jednak przede wszystkim codzienna monotonia i rutyna, która z czasem pojawia się chyba w każdym niemal związku. Cóż, życie. Gorzej, niestety, że to nie koniec pułapek w jakie wpadamy, istnieje bowiem jeszcze jedno niebezpieczeństwo rozpadu związku – nasza natura i tkwiąca w niej poligamia! Coś, co tkwi w nas na tyle głęboko, że, jak się okazuje, nie jest łatwe do zabicia nawet przez wielowiekowe konwenanse i normy wypracowane przez społeczeństwa w imię ochrony rodziny! Nie chcę przez to powiedzieć, że nie ma wśród nas monogamistów – jak najbardziej są! I to wcale niemało. Jednak poligamia tkwi w nas niezmiernie głęboko i niczym cierń przypomina o sobie co jakiś czas kolejną zdradą, i to nawet, wydawałoby się z pozoru, w idealnym związku! Dlaczego? Odpowiedź wydaje się dziecinnie prosta: wykształcone przez społeczeństwa normy, jakim podlegamy, ich uwarunkowania, nie są na tyle silnie zdeterminowane, aby wygrać w konfrontacji z naszą naturą! Okazują się one bowiem zbyt kruche, niewiele znaczące, wręcz nieistotne, aby zatrzymać ją lub jego przy sobie – chociaż, muszę przyznać, że z reguły jego. Bo to on dużo częściej odchodzi od kobiety po wielu latach, bardziej lub mniej udanego małżeństwa czy też konkubinatu, do kogoś, kto z reguły jest dużo młodszy, a tym samym ponętniejszy. To on w ten sposób łapie niejako ostatni bonus od życia – czego ma zresztą świadomość! – i odchodzi do młodszej, powabnej partnerki, która, niczym red bull, dodaje mu skrzydeł! Naturalnie, to mało wyszukany sposób, w jaki natura bierze górę nad normami społecznymi. Tyle że kogo w takich sytuacjach obchodzi savoir vivre, dużo ważniejsza od niego staje się po prostu zwykła adrenalina, którą mężczyzna dostaje w postaci młodości partnerki. Lojalność i oddanie w poprzednim związku idą precz, odrzucone ze wzgardą w kąt, liczy się jedynie to, co przed nami. A przed nami widnieje obietnica szczęścia, któremu na imię… Jola, Ania, Dagmarka, Justysia, krótko mówiąc, to po prostu imię nowej, młodszej partnerki.\nIdę na „Idę”!\nDlatego, że nadal naszym filmem rządzą ludzie, którzy myślą przede wszystkim o tzw. targecie, czyli potencjalnej widowni, a nie o artystycznym aspekcie filmu, mamy do czynienia z powszechną miernotą i siedzimy w polskim grajdole. I najgorsze, że siedzieć będziemy nadal, ponieważ Oskar przyznany Pawłowi Pawlikowskiemu za Idę niczego tutaj nie zmieni. Nie może tego zrobić, ponieważ musiałaby się przede wszystkim zmienić naszą mentalność, a tego zrobić się nie da, ot tak, na zawołanie i pstryknięcie palcami. Więc nadal będziemy kręcić filmy przaśne, hermetyczne, a przez to zrozumiale jedynie dla widzów znad Wisły, albo z krajów dawnego wschodniego bloku. Nadal będziemy się zadowalać czymś, co swojskie, zaściankowe, mocno trzymające się w opłotkach tradycyjnego myślenia – z nielicznymi jedynie wyjątkami.\nNaturalnie, byłaby szansa na zmianę na lepsze, ale tutaj potrzeba byłoby więcej takich Pawłów Pawlikowskich! Tylko skąd ich wziąć?! A jeżeli nawet są – w co wierzę, przynajmniej w obszarze scenariuszowym – to pojawia się pytanie zasadnicze: kto ich dostrzeże i uwierzy w nich, kto wypromuje? Ci, którzy urzędniczo zarządzają polskim filmem nie tylko w imieniu państwa, decydują o nim, to ludzie z reguły ograniczeni w postrzeganiu życia, mentalnie tchórzliwi i bojący się jakiegokolwiek ryzyka! Więc niby dlaczego miałoby się coś zmienić po tej wyjątkowej nagrodzie dla filmu Pawła Pawlikowskiego, hm? Zna ktoś odpowiedź? Chętnie ją poznam.\nJako że dzisiaj jest filmowo, więc postanowiłem okrasić ten wpis dalszym ciągiem dialogu dwóch kumpli, płynących rowerem wodnym po rzece. Ta scenka przedstawia niemoc porozumienia się. Kogo? Może filmowców z widzami. Chociaż zapewne nie tylko. \nAdam, nie otwierając oczu, mówi:\n– Wiesz, co robię, gdy chcę porozmawiać z kimś miłym i inteligentnym?\n– No, słucham – mówi Jurek.\n– Dzwonię do siebie. Proste nie? (śmiech)\nJurek wzrusza ramionami i pociąga łyk piwa z kolejnej dzisiaj butelki.\n– Powiedziałbym, że nawet prostackie.\n– Oczywiście, bo pieprzysz jak potłuczony.\n– Niby dlaczego? – obrusza się Adam.\n– A kto odbierze telefon, gdy ciebie nie będzie, cwanioku?\n– Jak to kto? Sekretarka, ciemniaku. Moja sekretarka! Zawsze ona odbiera, gdy ja nie mogę. No i co, zatkało ruskie kakao? (obopólny śmiech)\nKilka gorzkich refleksji na niedzielę.\n1.Bez względu na tytuł naukowy czy też zajmowane stanowisko państwowe, ludzie wypowiadający się na temat niedozbrajania Ukraińców w broń w obecnym konflikcie z Rosją, są dla mnie najzwyczajniej w świecie intelektualnymi pięknoduchami, a argumenty, jakie przy tym przytaczają, pozostają spektakularnymi niewypałami! I piszę to najdelikatniej jak mogę, bowiem ten brak realizmu powinno się nazwać znacznie dobitniej.\nDlaczego tak uważam? To proste: argumenty tych, którzy opowiadają się za utrzymaniem status quo, są w zasadzie takie: pierwszy – niepotrzebna eskalacja konfliktu, drugi – że to niepotrzebne drażnienie Rosji! Niestety, oba nietrafione. Bo tak jak Rosja, bez względu na wszystko, zrobi to, co sobie znacznie wcześniej wytyczyła, tak samo młodzi chłopcy, zarówno po jednej jak i po drugiej stronie, będą nadal niepotrzebnie ginąć w imię chorej wizji szaleńca. Ale, jak się okazuje, ofiary nieistotne, ważne, żeby robić z Rosją interesy! Żeby nie drażnić kolosa na glinianych nogach!\nPowiem tak – mamy do czynienia, wypisz wymaluj, z powtórką z historii: przed wojną próbowano za wszelką cenę udobruchać Hitlera polityką ustępstw – najlepiej czyichś, swoje bowiem niezmiernie bolą – podczas wojny z kolei nie wierzono w obozy koncentracyjne i systemową eksterminację ludzi. Czym to się zakończyło, wiemy wszyscy. Czy to czegoś nas nauczyło? Jak się okazuje niczego. Wychodzi więc na to, że rodzaj ludzki posiada immanentnie wpisaną głupotę w swoją naturę i jest mu z nią najzwyczajniej w świecie dobrze. Aż przykro.\nGłupota, głupota i jeszcze raz głupota! I niewyobrażalna wręcz krótkowzroczność i bezduszność rządzących tym światem. Tyle.\n2.Te słowa kieruję do tej części Polek i Polaków, którzy uważają, że nie powinniśmy pomagać Ukrainie, bo… bo Ukrainiec nigdy nie będzie Polakowi przyjacielem, że takiego państwa jak Ukraina w ogóle nie powinno być itd., itp., krótko mówiąc w postrzeganiu tu i teraz decydują u nich zaszłości. Dlatego tym wszystkim, którzy tak właśnie myślą i mówią, powiem tyle: wolę mieć do czynienia z Ukraińcem niż Rosjaninem! Moje doświadczenia są diametralnie inne, niż to, co się wydarzyło incydentalnie na Wołyniu podczas drugiej wojny światowej. Czym innym jest bowiem spuszczenie z łańcuchów morderczych instynktów podczas trwania wojny, a zupełnie czym innym zaplanowana na zimno eksterminacja narodu! Wtedy mieliśmy do czynienia z wojną i wykorzystaniem tego czasu przez nacjonalistów i zwykłych bandytów wojennych, dzisiaj mamy zbrodnicze działanie Rosji i to ze szczególną wręcz premedytacją. Zresztą, Rosja zawsze tak działała, więc w zasadzie nic nowego. Nowe jest jednak dla mnie to w tej sytuacji, niestety, co większość Polaków o tym konflikcie myśli. Piszę większość, ponieważ sondaże tak pokazują. Mam nadzieję jednak, że są one błędne.\n3.Ci, którzy mieszkają dzisiaj na wschodzie Ukrainy i tak ochoczo pomstują na władze w Kijowie, powiem jedno: możecie nie interesować się światem, ale tym, co dzieje się w granicach Rosji więcej niż powinniście! A dzieje się tak, że wkrótce podzielicie los Naddniestrza, Abchazji czy Osetii. To regiony, w których czas się zatrzymał i gdzie nie żyje się najłatwiej. Jakie są tego powody, znają tylko rządzący na Kremlu. Jakiekolwiek jednak są tego przyczyny, jedno jest pewne – wielu ludzi mieszkających na ww. terenach, żałuje podjętego kiedyś wyboru. Albowiem zawsze jest jednak lepiej zgubić z mądrym, niż znaleźć z głupim.\nNie będzie zwiększenia kwoty wolnej od podatku! Sejm większością głosów wrzucił poselski projekt jej podwyżki do kosza. Powód? Nader prozaiczny i jak zwykle przy tego typu sprawach zawsze na podorędziu: budżet państwa nie wytrzyma takiego obciążenia! Czyli ile? Około 14 miliardów złotych. Co ta informacja oznacza? Ni mniej ni więcej jak tylko to, że liczba ludzi żyjących w naszym pięknym kraju pomiędzy obowiązującą dzisiaj kwotą wolną od podatku (3091 zł), a proponowaną przez Twój Ruch (6253 zł), jest po prostu ogromna! I uwłaczająca zadowolonemu z życia społeczeństwu! Więc pieprzenie głodnych kawałków i zwykłych farmazonów, że budżet państwa tego nie wytrzyma, to najzwyczajniej w świecie zasłanianie nim swojej bezduszności i zwykłej głupoty. Bo właśnie fakt, że tych osób jest tak dużo, którzy balansują pomiędzy ww. sumami, obliguje posłów do natychmiastowego podwyższenia tej kwoty! I to bez zbędnej dodatkowej dyskusji! Tego wymaga od posłów po prostu zwykła ludzka przyzwoitość.\nNiestety, przyzwoitość większości posłów obecnego parlamentu (nie tylko zresztą obecnego) jest obca, więc stało się tak, jak się stało – projekt została odrzucony. Z drugiej jednak strony jak mogło być inaczej, skoro od wielu lat rządzą w tym kraju bezduszni technokraci, którzy potrzeby najuboższej części społeczeństwa mają najzwyczajniej w świecie w przysłowiowej d.?\nWkrótce będziemy mieć wybory. Na początek prezydenckie. Sondaże mówią o wygranej obecnej głowy państwa. W zasadzie żadna niespodzianka – ludzie nie lubią zmian. Tyle tylko, że zmiany w tym kraju są niezbędne! A takie mogą dzisiaj przynieść jedynie dwa ugrupowania: partia Zielonych oraz Twój Ruch J. Palikota. Cała reszta gwarantuje jedynie zakonserwowanie zastanego układu i ich chocholi taniec na zgliszczach państwa. Dlatego mam ogromną nadzieję, że nawet może nie tyle w prezydenckich, ile w najbliższych wyborach do parlamentu, społeczeństwo pokaże tym panom i paniom należny im gest – sławny od lat 80-tych na całą Polskę gest Kozakiewicza!\nWyjazd – sposób na zmianę losu?\nSisxto Rodriguez, to doskonały przykład na potwierdzenie czegoś, o czym już kiedyś pisałem, mianowicie – że miejsce, w którym przychodzimy na świat, w którym wzrastamy, uczymy się, pracujemy, próbujemy odnieść większy czy też mniejszy sukces, niekoniecznie nam sprzyja, bo nic z tych naszych starań nie wynika. To znaczy wynika tyle, że oczywiście jesteśmy, żyjemy, uprawiamy na co dzień swój jakiś tam skromny ogródek, jednak bardziej jako ludzie niespełnieni niż zrealizowani tak, jak tego pragniemy. Jest bowiem tak, jakby miejsce, w którym przyszło nam istnieć, ograniczało nas swoimi granicami, przytłaczało swoją energią i nie pozwalało rozwinąć skrzydeł do lotu w przyszłość, w świat! I nieważne, ile wykonamy przy tym prób, aby wzbić się w górę i pofrunąć by poczuć w końcu pełnię życia, jak najgłębiej doświadczyć własnego istnienia, albowiem wszystkie nasze próby będą po prostu nieudane. A dzieje się tak prawdopodobnie tylko z jednego powodu – miejsca, w którym uparcie tkwimy od lat i w którym jesteśmy właściwie niejako skazani na niepowodzenie! I dopiero wyjazd, opuszczenie swojego dotychczasowego środowiska, przecięcie tej pępowiny z którą jesteśmy zrośnięci niczym las z mchem, jest w stanie odmienić nasz los na lepsze, jest w stanie zmienić naszą karmę!\nMam głębokie przeświadczenie, że tak właśnie się stało z S. Rodriguezem. On, co prawda, nie wyjechał, nie opuścił swojego rodzinnego miejsca, niemniej zrobiła to za niego jego twórczość. Gdyby tak się nie stało, gdyby nie zrządził tego zwykły przypadek, pozostałby być może na zawsze anonimowym muzykiem, który kiedyś coś tam grał, nagrał jakąś płytę czy dwie i, tak jak nagle się pojawił, tak samo błyskawicznie zniknął, zamilkł. Na szczęście, dzięki Opatrzności, a właściwie uporowi jego fana z RPA, który chciał dotrzeć do autora utworów za wszelką cenę, mieliśmy to szczęście, że dowiedzieliśmy o istnieniu S. Rodrigueza i jego muzyki. Gdyby nie to jest więcej niż prawdopodobne, że do dzisiaj pozostałby on dla nas i dla świata anonimowy, a jego twórczość prawdopodobnie odeszłaby niezauważona i niedoceniona tak, jak na to zasługuje. Więcej – on by odszedł niespełniony jako artysta. Nie jako człowiek – mąż, ojciec, pracownik, a właśnie jako artysta! I to byłoby już, przynajmniej w mojej ocenie, porażką, zarówno jego, jak również tzw. show biznesu, a w końcu i nas – słuchaczy, wielbicieli jego talentu. Chociaż, z drugiej strony, już sama świadomość utraty czasu, w jego przypadku ponad ćwierćwiecza, w wyniku niezawinionej przez siebie anonimowości, musi pozostawiać pewien żal i smutek, zarówno – tak myślę – u samego artysty, jak i zwolenników jego talentu. Musi pozostawiać świadomość utraty czegoś, co tak naprawdę odeszło na zawsze i bezpowrotnie, a my poprzez tę utratę jesteśmy o wiele ubożsi. Bo to, co mógł nam dać w sferze artystycznej, po prostu odeszło. Minęło. I to najboleśniejszy fakt historii zwanej „Sugar Man”.\nGdy o tym piszę, myślę o takich jak on, wielu anonimowych a zdolnych w różnych artystycznych dziedzinach, bez możliwości zaistnienia, przebicia się, bo… po prostu nie ta karma w tym miejscu, w którym żyją. Może rzeczywiście jedynym sensownym wyjściem, aby odwrócić jałowy bieg wydarzeń, jest wyjazd, opuszczenie miejsca w którym się tkwi od chwili przyjścia na świat, opuszczenie swojego miejsca zamieszkania i wyjście życiu naprzeciw, hm?\n 17.02.2015 r.\nMówią: mamy dobre prawo, tylko sędziowie nie korzystają z niego w sposób właściwy, tzn. nie zasądzają takich kar, na które ono pozwala, a które w społecznym odbiorze byłyby postrzegane nie tylko jako usprawiedliwione, ale również, co istotne, jako sprawiedliwe! No dobrze, jeżeli nawet jest tak, jak mówią, to ja mam tutaj pewne pytanie: Dlaczego wymiar sprawiedliwości dziwnie twardo karze słabych, bezbronnych (czytaj: bez właściwych koneksji i odpowiednio dużych pieniędzy, czyli bez możliwości skutecznej obrony), a nadzwyczaj łaskawie obchodzi się ze zwykłymi bandytami, ludźmi władzy – również tej lokalnej, czy tymi, którzy cieszą się tzw. uznaniem w środowiskach, które u nas są uprzywilejowane? Czy to świadczy o sile i mocnych podstawach państwa prawa? Wątpię!\nPisałem kiedyś, że nigdy nie zapomnę tego, co zrobił swego czasu były premier T. Mazowiecki – przy całym szacunku dla jego osoby – odrzucając propozycję L. Wałęsy w sprawie skorzystania na jakiś czas z formy dekretowania pewnych ustaw. Chodziło w tej propozycji nie tyle o sprawowanie rządów za ich pomocą, co wyraźnie zaznaczył prezydent L. Wałęsa, ile o to, żeby przy ich pomocy regulować te dziedziny życia, które wymagałyby natychmiastowej reakcji państwa.\nDzisiaj, po wielu latach od początku zmian ustrojowych, widać, jak bardzo trafna była to propozycja, a fatalną w swoich skutkach odmowa jej przyjęcia. Fatalną, albowiem odrzucenie skutkowało wieloma aferami, bezkarną działalnością parabanków, świadomym upadkiem wielu państwowych i prywatnych firm (Ostatnio na moim lokalnym podwórku stało się tak właśnie z KKSM: firma, która istniała od stu czterdziestu lat i która świetnie prosperowała, w ciągu roku czy dwóch została doprowadzona do upadku i nikt za to nie odpowiedział! To jaskrawy przykład kpiny z praworządności i uczciwych obywateli! A przecież nie jest to jakiś wyjątkowy przypadek, to reguła świadomie chorego państwa!), dziwną, zaskakującą niemocą wymiaru sprawiedliwości, bezkarnością przestępców – również tych w garniturach; niechlujstwem decyzyjnym państwowych urzędników (komorników, lipnych policjantów, pracowników skarbówki, sędziów i prokuratorów), ich świadomym działaniem na niekorzyść państwa i poszczególnych obywateli. Niestety, do dzisiaj płacimy cenę za tamtą koszmarną w swoich skutkach decyzję, bo komuś, jak zwykle, zabrakło wyobraźni. Więcej – gorzej, że w ogóle nie wyciągnęliśmy żadnych wniosków z przeszłości i popełnionych przez nas błędów, co skutkuje również dzisiaj i będzie skutkowało negatywnie w przyszłości. Bo to, że koszta tego już są ogromne i będą rosły, to pewnik! A będzie tak dlatego, ponieważ Polska wygląda tak, jak nasze firmy ochroniarskie: dotkliwie nieprofesjonalna, bo skrajnie przede wszystkim niepełnosprawna!\nNiespodzianka – news z ostatniej chwili: to nieprawda, że żaden z synów ukochanego przez wielu Rosjan generalissimusa Josifa Wisarionowicza Stalina nie żyje, jeden, ten najmłodszy, jest nadal, istnieje i ma się świetnie, bo kroczy dumnie drogą wyznaczoną przez swojego protoplastę. To Władimir Władimorowicz Putin, któremu nic tak nie poprawia humoru z rana, jak lista zabitych w jakimkolwiek konflikcie, który uda mu się rozpętać w imię swojej chorej wizji świata! Krótko mówiąc ukochany syn gruzińskiego rzeźnika Dżugaszwilego święci dzisiaj triumf! Polityka jego ojca – choćby i tylko mentalnego – będzie prowadzona nadal, bo to skuteczna polityka podstępu, ustawicznego zagrożenia, nieufności, stałej podejrzliwości i totalnej wręcz nienawiści do wszystkiego, co obce, nierosyjskie!\nPolitycy mówią, że tego konfliktu nie można rozwiązać militarnie. Bzdura! Ten konflikt można rozwiązać jedynie w ten właśnie sposób! Ponieważ Putin i jego chory kraj nie uznaje dialogu, on zna jedynie język siły, mowę agresji. Dlatego szlag mnie trafia, gdy w kółko słyszę to bezradne – „kruchy rozejm; jeszcze długa droga przez nami do całkowitego zakończenia konfliktu; najważniejsze to zawieszenie broni”, ble, ble, ble. Każde bowiem zawieszenie broni, to kolejne ataki bandytów ze wschodu i ustawiczne napieranie na wojska ukraińskie, aby wycofały się jak najdalej w głąb kraju. Zgodnie zresztą z buńczucznymi zapowiedziami separatystów, że podejdą aż pod Kijów!\nJako że nie jestem politykiem, więc mogę pozwolić sobie na więcej, na dużo ostrzejszą krytykę, niż politycy, którzy mają gęby pełne frazesów i niedopowiedzeń. Dlatego, mimo że nigdy nikomu niczego złego nie życzyłem, tobie, panie P., życzę jednego: losu Rasputina! Nic więcej, tylko jego losu. Bo to prawdopodobnie jedyne wyjście z sytuacji, w której znalazła się Rosja i Ukraina z twojej woli. Sen szaleńca powinien się skończyć jak najszybciej!\nDzisiaj trzynasty, więc trochę… pechowo?\nWiększość ludzi potrzebuje przewodnika, który przywróci im godność, wzmocni wiarę w życie, w sens własnego istnienia, da im poczucie siły. Takich ludzi w naszej ogólnoludzkiej historii, co zrozumiałe, mieliśmy sporo. Mieliśmy ich również w naszej, polskiej.\nNiewątpliwie do największych z nich należał w ostatnim stuleciu Józef Piłsudski, dzięki którego politycznym umiejętnościom mogliśmy się cieszyć odzyskaniem niepodległości po 123 latach od jej definitywnej utraty (III rozbiór). Podobny geniusz polityczny cechował również Lecha Wałęsę, który, co prawda, w innych diametralnie okolicznościach, jednak również, można powiedzieć, pozwolił nam poczuć się u siebie w domu, po 45-latach radzieckiej zależności. Trzecim, który uzupełnia ów wielki polski triumwirat, to bez wątpienia Karol Wojtyła – bez względu na to, czy jesteśmy osobami związanymi z Kościołem czy też nie i jak się zapatrujemy na jego pontyfikat. Tyle fakty.\nDzisiaj z ww. trójką wielkich Polaków próbuje się zrównać Jarosława Kaczyńskiego, a wcześniej jego brata Lecha. Nie będę się pastwił nad św. pamięci byłym prezydentem, powiem krótko o jego żyjącym bliźniaku: to największy szkodnik sceny politycznej, jakiego nie mieliśmy od wieków! To człowiek, który znany jest nie tyle z budowy czegokolwiek, ile jedynie z rujnacji wszystkiego i wszędzie. To człowiek, który lubi wszystko podważać, wstrząsać, burzyć, więc podważa, wstrząsa i burzy. I robi to z premedytacją szaleńca i z opaską na oczach. Bo taki jest i tak po prostu ma! Dziel i rządź – to jego podstawowa maksyma.\nNa szczęście w ostatnim czasie dał nam wolne od siebie – zniknął z mediów, więc ja i mnie podobni odpoczywamy od niego. I świetnie, lubię takie niespodziewane prezenciki. Nawet jeżeli są krótkotrwałe. Bo to, że pan prezes wróci, to pewne, może nawet z podwojonym zapasem żółci. Nie ma bowiem lekko – koszmary tak łatwo się nie kończą.


NVIDIA po raz pierwszy w historii wyprzedziła Intela w kwestii kapitalizacji. Twórcy GeForce’ów i Quadro zawdzięczają to konsekwentnemu wzrostowi i lekkiej zadyszce Intela. – ITReseller\nAkcje NVIDII wzrosły w środę o 2,3%, osiągając rekordowy poziom 404 USD za akcję, co oznacza, że kapitalizacja rynkowa producenta układów graficznych wyniosła 248 miliardów USD. Tymczasem kapitalizacja Intela to nieco ponad 246 miliardów dolarów.\nAkcje NVIDII znalazły się w czołówce najsilniejszych na Wall Street w ostatnich latach, ponieważ firma systematycznie poszerzała zakres działalności. Układy NVIDII poza kartami graficznymi, tak konsumenckimi, jak i profesjonalnymi, to także rozwiązania dla centrów danych, samochodów autonomicznych czy wspomagające sztuczną inteligencję.\nPodczas gdy akcje Intela straciły prawie 3% w 2020 r., akcje NVIDII wzrosły aż o 68%. Inwestorzy obstawiają, że przejście na pracę zdalną z powodu pandemii koronawirusa będzie nadal napędzać szybki rozwój działalności segmentu NVIDII odpowiadającego za centra danych. W ostatnich latach Intel również zmagał się z większą konkurencją ze strony konkurentów, a jego kapitalizacja rynkowa spadła już poniżej poziomu koreańskiego Samsunga i tajwańskiego TSMC.\nWarto jednak zaznaczyć, że ostatni czas to bardzo intensywne inwestycje ze strony Intela – zarówno w nowe linie produkcyjne, przechodzenie na 10 nm, jak i na poszerzenie działalności, w tym zakup startupów zajmujących się AI. Pomimo gwałtownego wzrostu akcji NVIDII, jej sprzedaż pozostaje ułamkiem wielkości osiąganych przez Intela. Analitycy z Refinitiv przewidują wzrost przychodów NVIDII w bieżacym roku podatkowym o 34% (do 14,6 mld USD), podczas w przypadku Intela niewielki, bo wynoszący 2,5% wzrost, to nadal sprzedaż o łącznej wartości 73,8 mld USD.\nSamsung Galaxy Tab S7+ będzie prawdopodobnie pierwszym tabletem z procesorem Qualcomm Snapdragon 865+.


Ja podobnie poszukuję m.in. minivana lub kombi i Kia Carens jest w kręgu naszego zainteresowania, w miarę nam się podoba.Ale zastanawia mnie to co napisałeś krzys7 "rocznik 2010 z małym przebiegiem kupisz za 20-25 tys", gdzie udało Ci się kupić taką sztukę? bo jak przeglądam oferty, to właśnie w tym budżecie co najwyżej rocznik 2008... A jak oceniasz w rzeczywistości przestrzeń ładunkową w bagażniku?\nPosty: 12Rejestracja: 20 Lis 2015, 10:12\nA co myślicie o tych ogloszeniach:[link wygasł][link wygasł][link wygasł][link wygasł]\n1. Niska cena, Radom, handlarz = złom2. Ten ładny, zdecydowanie najlepszy3. Tani od handlarza 4. Cena nie porywa ale również bardzo ładny\nA z tych który będzie ok:[link wygasł][link wygasł][link wygasł]\nWszystkie choć Hyundai ma dużo wyświetleń i dziwna konfiguracja wyposażenia Za to kombi, więc najbardziej rodzinny, łatwo się zapakujesz\nPisz do łysy30, on Ci opowie trochę o Civicu Koniu\nCo sądzicie o tym ogłoszeniu:[link wygasł]Warto się tym zainteresować? Ogłoszenie wygląda na bardzo atrakcyjne...\nkamilmoto napisał(a):Ogłoszenie wygląda na bardzo atrakcyjne...Za tą kasę bardzo ciężko znaleźć Civa z 2006 roku, który jakoś trzyma się kupy, a co dopiero rok młodszego. Albo sprzedający nie ma kompletnie rozeznania na rynku albo świadomie opuścił z ceny aż 5 tys. zł, znając słabe strony tego egzemplarza (bo jeśli auto byłoby faktycznie bezwypadkowe i z polskiego salonu to bez problemu sprzedałby je za 30 - 31 tys. zł.). Osobiście obstawiam tą drugą opcję, ale jeśli masz blisko nie zaszkodzi obejrzeć - a nuż to faktycznie okazja.\nPo rozmowie z łysy30 postanowiłem jednak zrezygnować z Civica UFO na rzecz Opla Astry J prosze o ocenę tych egzemplarzy:[link wygasł][link wygasł]Prosiłbym również o pomoc w znalezieniu ciekawego egzemplarza kamilmoto\n1.6 ma zamulać? Przecież wkleiłeś 1.4 100KM.. Demonem prędkości nie będzie, Astra jest ciężka więc jak chcesz mieć dynamiczniejsze auto to 1.4 T 140KM.\n69,00 PLN Festool UVEX Okulary ochronne 500119 z kategorii Pozostałe akcesoria samochodowe 960,00 PLN Eufab Bagażnik na rowery amber 3, uchwyt na hak 257,07 PLN Obcinarka do rur PLASTICUT - zestaw fi 16, 20, 25/26, kup u jednego z partnerów Galeria motoryzacyjna\nRenault Pro+ - cztery rodzaje zabudów ...Renault Pro+ przedstawia cztery rodzaje zabudów w nowym pick-upie Renault Alaskan, doskonale pokazujących pełne spektrum know-how marki: Alaskan ambulans, pojazd ratowniczo-pożarniczy, samochód z wysięgnikiem koszowym i pojazd ...Mercedes-Benz S CoupeJeszcze kilka lat temu klasa S w wersji coupe nazywana była modelem CL. Mercedes zmienia jednak nomenklaturę i jednocześnie stara się odświeżyć gamę. O stylizacji niemieckiego sportowca można mówić raczej pozytywnie. Sylwetka ...Mercedes Klasy V z pakietem AMG- sportowy styl w segmencie vanów, będzie miał swoją polską premierę podczas VII Ogólnopolskich Targów Motoryzacyjnych i Biznesowych Fleet Market, które odbędą się już 24 listopada 2015 w Centrum EXPO XXI w Warszawie.


Zielony makaron, szpinakowy - Kuchnia pokoleń - Kuchnia pokoleń\n90g świeżego szpinaku 360g mąki dodatkowo mąka do posypywania niecała połowa łyżeczki soli 1 łyżka oliwy z oliwek 2 jajka\nPięknie wygląda, smakuje też bardzo dobrze, bardzo delikatny. Nie jest wyczuwalny szpinak więc możecie go użyć do różnych sosów. Szpinak nadaje pięknego zielonego koloru.\nBardzo ładnie wygląda na talerzu w towarzystwie białego lub pomidorowego sosu. trochę z tym pracy, ale czasami warto poświęcić trochę czasu żeby zjeść domowy makaron 🙂\nZa pomocą blendera zmiksować wcześniej umyty i wysuszony szpinak, wrzucić go do miski, dodać sól, mąkę i jajka. Dokładnie wyrobić ciasto na gładką masę, mocno ugniatając rękoma. Masa powinna stać się jednolita i błyszcząca. Następnie przykryć wilgotną szmatką i zostawić na 30 minut, żeby ciasto odpoczęło. Jeśli ciasto będzie zbyt klejące podsypywać mąką, oczywiście delikatnie i troszeczkę.\nThermomix – do naczynia miksującego wrzucić szpinak, czas 20sek, obroty 9\ndodać mąkę, jajka, czas 2 minuty,naczynie zamknięte, interwał\nMakaron krojony w maszynce do makaronu – podzielić ciasto na mniejsze kawałki, obsypać lekko mąką i przepuścić przez maszynkę, aby uzyskać długo cienki płat. Robić to najpierw na grubszy płat, następnie zmniejszyć na cieńszy.\nNa czysty, osuszony i obsypany mąką blat położyć płaty ciasta i zostawić na kilka minut do lekkiego obsuszenia. Jak już ostatni kawałek ciasta będzie rozwałkowany to można zacząć ciąć na paski zaczynając od pierwszego płata ciasta. Ustawić przystawkę na makaron o grubości 3-5 milimetrów i delikatnie ciąć ciasto. Wycięte paski makarony wieszam na wieszaki i zostawiam do lekkiego przesuszenia, można położyć na blacie obsypanym mąką. Wymieszać delikatnie makaron i tak może sobie leżeć i czekać, aż go ugotujecie.\nDo lekko osolonej gotującej się wody wrzucić część makaronu i gotować 1-2 minuty, następnie wyjąć i odcedzić.\nBardzo smaczny i delikatny makaron, bardzo polecam. Jestem pewna że zachwyci wszystkich wyglądem i swoim delikatnym smakiem.\nTarta ze szpinakiem i porem, super\nJabłecznik delikatny, przepyszny z surowymi jabłkami


ProjekTranswersalny: CHWYTY POLEMICZNE - STRATEGIE OBRONNE\nTomasz Markiewka opublikował świetny tekst o pleniących się chwytach polemicznych, których wartość jest niespecjalnie wielka. Do jego uwag chciałbym dorzucić kilka własnych, dotyczących strategii obrony zdania przedstawianego przez kogoś, kogo się ceni, bądź swojego własnego.\nJak Markiewka, nie uważam, że sam jestem bez winy. „Co nie zmienia faktu, że są one denerwujące i powinniśmy dążyć do ich zredukowania”.\nArgument z osiągnięć. Struktura tego argumentu jest zadziwiająco prosta — sukces osiągnięty w sferze nauki, kultury, biznesu chroni daną osobę przed krytyką, dlatego że osiągnięcia „pozwalają na więcej”. W ostatnim czasie spotkałem się z tym chwytem polemicznym w odniesieniu do mojej krytyki wywiadu Poliamoria: kilka srok za ogon oraz zastrzeżeń, jakie wysunąłem pod adresem posta Jacka Dehnela o Krzysztofie Charamsie.\nW pierwszym przypadku argument był dwuelementowy. Po pierwsze, zostałem uznany za osobę niekulturalną, czego wyrazem miało być pokazanie analogii między tekstem z Wysokich Obcasów a wypowiedziami Dariusza Oko. Po drugie, uzasadnieniem mojej niekulturalności miał być fakt, że wypowiadająca się w wywiadzie Alicja Długołęcka wiele zrobiła na terenie seksuologii, porównywanie jej z Oko jest więc nie na miejscu, nawet jeśli moje argumenty są w znacznym stopniu trafne. W drugim przypadku zarzucono mi, że nazwanie Jacka Dehnela dandysem jest nie na miejscu, gdyż był nominowany do najważniejszej polskiej nagrody literackiej i jest ważną osobą w sferze polskiej literatury. Odmiennie jest za to z uznaniem Charamsy za „diwę ze spalonej ambony” (moja uwaga, że dla niektórych Dehnel może być właśnie diwą, jako osoba nosząca się a la dandys, pojawiła się w kontekście tej uwagi, z pytaniem, czy licentia poetica pozwala usprawiedliwiać u jednych to, co zarzuca się innym) — Dehnel może sobie na to pozwolić jako osoba o znaczących sukcesach.\nArgument „z prowadzenia wojny”. Celuje w nim Dariusz Oko, który krytykę pod swoim adresem przedstawia jako wojnę toczoną z Kościołem rzymsko-katolickim, a nawet z samym Jezusem. Sam zresztą zostałem włączony w ową strategię wojenną, zdaniem Oko jestem bowiem „gejem walczącym”. Dziwna to dla mnie wojna w sytuacji, w której często i afirmatywnie korzystam z dorobku ludzi związanych z Kościołem. Mimo że często nie podzielam zdania Barbary Chyrowicz, z satysfakcją czytam jej teksty, omawiam je także ze studentami, stawiając jako wzór porządnie robionej argumentacji bioetycznej. W swoich artykułach korzystam z myśli Akwinaty, jestem stałym czytelnikiem prac Wacława Hryniewicza, wysoko cenię Waltera Kaspera i wiele prac Josepha Ratzingera. Nigdy też nie twierdziłem, że należy zabronić Kościołowi posiadania własnej doktryny i nauczania jej. Czym innym jednak jest swoboda wyznania, a czym innym próba narzucenia doktryny kościelnej państwu demokratycznemu. Jeszcze czymś innym jest mało elegancka, by nie rzec wulgarna, krytyka całych grup społecznych, której dokonuje Oko.\nArgument ze „zbyt wysokich wymagań”. Tutaj jako przykład mogę podać wymianę zdań pod tekstem Doroty Wielowieyskiej poświęconego Charamsie. Pojawiła się tam opinia o złamaniu celibatu, zresztą bardzo popularna w polskiej prasie. Rodzimi dziennikarze nie odróżniają od siebie celibatu i ślubu czystości. Treściwie wyjaśnił to jezuita, Marek Blaza:\n„Celibat to stan bezżenny. Np. każdy kawaler czy panna żyje w celibacie. Dlatego w niektórych językach (np. francuskim czy włoskim) celibatariusz to po prostu kawaler/panna, nieżonaty/niezmężna. Nie jest to zatem termin religijny w sensie ścisłym. Owszem, kapłan rzymskokatolicki żyje w celibacie, czyli w stanie bezżennym. Nie składa on żadnych ślubów tak jak zakonnicy. Stąd popełnienie grzechu nieczystego przez zakonnika to nie tylko złamanie przykazania Bożego, ale i złamanie ślubu czystości.\nA zatem, kapłan rzymskokatolicki, który żyje w konkubinacie nie łamie celibatu, ale popełnia grzech przeciw VI i/lub IX przykazaniu Bożemu. Natomiast kapłan-zakonnik w takiej sytuacji ponadto łamie notorycznie ślub czystości”.\nZarzut o złamanie celibatu, czyniony Charamsie – ostatnio przez Bolesława Parmę w Faktach i Mitach – nie wydaje się dobry. Na tę uwagę odpowiedziano mi, że skoro katolicy z Polsce tego nie odróżniają, to p. Wielowieyska także nie musi.\nArgument z odczuć. Spektakularny wyraz znalazł w polemice z moim tekstem o Poliamoria: kilka srok za ogon. Mój tekst – poza brakiem kultury – nie jest dobry także dlatego że jego źródłem jest mój lęk przed tym, że być może p. Długołęcka ma rację. Poprosiłem o wskazanie fragmentów, które uzasadniają taką opinię, niestety — nie wskazano mi ich. Zarzut pisania „z lęku” był jednak dalej powtarzany, mimo wskazania przeze mnie, że w swoim tekście odnotowuję jako słuszną uwagę Deborah Anapol, że poliamoria ma także swe ciemne strony: „O ile Puszczalscy są nieproblematyzującą wielomiłości zachętą do tego, by zacząć żyć inaczej, Anapol targają liczne wątpliwości. Ma ona świadomość, że wielomiłość - jak każda idea - ma swoje ciemne strony: jako poręczne pojęcie maskujące seksoholizm, uzależnienie, instrumentalny stosunek do drugiego człowieka”. Strategia pisania „z lęku” ma mnie dyskwalifikować, ale argumentem za tym, że ją stosuję, są odczucia, których polemistka nie próbowała nawet zweryfikować pod wpływem moich argumentów.\nArgument z odwracania kota ogonem. Wiąże się on z chwytem, który Tomasz Markiewka opisuje jako „Jestem w dyskusji, ale mnie w niej nie ma”. „Nie mam czasu na czytanie tego, co piszesz…”, „chcę grzecznie skończyć, a Ty ciśniesz…”, „merytoryczność to nie jest najważniejsza rzecz”, „emocje są ważnym argumentem” — jednoznacznie ustawia to dyskusję na zasadzie: ocenię coś, ale nie będę wdawał się w merytoryczną polemikę. Ale niech mi ktoś powie, że nie chcę rozmawiać, albo że jedyne, co pozostaje, to ocena wymiany zdań przez czytelników, wtedy odwrócę kota ogonem: „obrażasz mnie”, „o właśnie, to ta Twoja otwartość na rozmowę”.\nArgument z wozu i przewozu. To strategia wpisywania przeciwnika w inkryminowany przez siebie „obóz” polityczny i światopoglądowy. Choćby uznanie, że krytyka wywiadu o Poliamorii jest wsparciem dla prawicy. Albo – jak uczynił to Dehnel pod moim adresem – literacko zgrabne zarzucenie mi rozpylania wody święconej i „kruchta-lności” (słowotwórstwo moje), żeby tylko nie ustosunkować się do argumentu (chodziło m.in. o specyfikę stawiania głosu i mówienia, zawodowo związaną z klerem, czy zacytowanie reguł dobrego myślenia w sformułowaniu Michała Hellera, a także o pokazanie, że można być krytycznym nie przekraczając zasad dobrego smaku, co zrobiłem na przykładzie Pawła Gużyńskiego).\nArgument z sarkazmu i ROTFLu. Od wtorkowej debaty podmiotem tych argumentów stał się Adrian Zandberg. Osoby konkurujące o głosy w wyborach zamiast odnieść się do jego wypowiedzi często gęsto kolportują sarkastyczne memy czy tworzą personalne posty, które mają zdyskredytować jego i jego środowisko.\nAutor: Marcin Maria Bogusławski o czwartek, października 22, 2015