tu i teraz: Słoneczne wspomnienia. Biscotti.\nSłoneczne wspomnienia. Biscotti.\nZa oknem jesień w całej swojej okazałości, zamiast gorących promieni słońca z nieba, spadają na nas rude liście. Przy leżącym nieopodal cmentarzu coraz większy ruch przypominający o tym, że listopad zbliża się wielkimi krokami. W kubku herbata z pigwą i sokiem z żurawiny zamiast lemoniady. W głowie natłok myśli, mieszające się wspomnienia z planami. Wyciągnęłam nawet dawno nieużywaną talię kart i ułożyłam trzy razy pasjans, zadając jedno i to samo pytanie. Myślę nawet o spotkaniu z wróżką, ale to już byłoby chyba szaleństwo? Najlepiej zaufać swojej intuicji, prawda?\nPróbując oderwać się od ciągle tych samych myśli, wspominam wakacje spędzane w słonecznej Italii. Gorące słońce, szum morza, najlepszą na świecie pizzę, pełne energii włoskie buon giorno, i tą beztroskę w duszy. Wszystko było wtedy takie proste. I nie trzeba było się tak bardzo zastanawiać nad tym co dalej... liczyło się tylko tu i teraz.\nI w ramach takich wspomnień powstają włoskie ciasteczka. Choć w Prato nigdy nie byłam.\nBiscotti di Prato, bo o nich mowa, to włoskie ciasteczka, które wypieka się dwa razy. Dzięki temu są kruche i chrupiące, idealne do maczania w porannej kawie. Ich historia sięga czasów legionów rzymskich! Dzięki temu, że można je długo przechowywać, towarzyszyły legionistom w ich podbojach. I tak sobie myślę, że to niesamowite, że takie ciastka przetrwały wieki, że ktoś kiedyś je jadł i my teraz też ciągle je robimy i rozkoszujemy się ich smakiem. Naprawdę, niesamowite.\n[przepis znaleziony u niezawodnej Dorotki]\n1 łyżeczka ekstraktu z wanilii (lub z migdałów, jak wolicie)\nJajko ubijamy mikserem razem z cukrem (bez rozdzielania na białko i żółtko). Dodajemy ekstrakt, mąkę wymieszaną z proszkiem, następnie dosypujemy migdały i morele, mieszamy. Obsypując dłonie mąką formujemy w podłużny chlebek o długości około 20 cm. Układamy na blaszce oprószonej mąką (ciasto będzie lepiące). Pieczemy w temperaturze 175ºC przez 25 minut, aż będzie złotobrązowe i twardsze. Wyjmujemy i studzimy.\nPo wystudzeniu kroimy go nożem z piłką na 1 cm kromeczki, na ukos. Układamy je na blaszce (poziomo) i podpiekamy, aż wyschną i zrobią się chrupiące (odwaracając w połowie pieczenia na drugą stronę) - przez około 15 minut w temperaturze 180ºC.\nZ przepisu otrzymujemy około 15 biscotti, które można długo przechowywać w szczelnym pojemniku. Smacznego!\nBiscotti mogą być wspaniałym prezentem - właśnie dzięki temu, że mogą być długo przechowywane. A jeśli chcecie się dowiedzieć więcej o historii biscotti - zapraszam TUTAJ.\nAutor: amarantka o 14:21\nU mnie też mnóstwo jesiennych liści.Ale pasjansa nie potrafię stawiać...\nWakacyjne wspomnienia pozwalają przetrwać jesienno-zimowy czas.\nBiscotti wspaniałe!Pyszne składniki.\n18 października 2010 14:44\nA ja sie zbieram i zbieram, zeby zrobic biscotti i wreszcie musze sobie to gdzies zpaisac, żeby nie zapomnieć. Bardzo mis ię spodobały twoje zdjęcia ciasteczek i bardzo chcę je wreszcie zrobic :)\n18 października 2010 15:49\nAmatantko, uwielbiam biscotti, choć jeszcze bardziej wielbi je moja Mama:)\nTwoje są piękne, chętnie bym się poczęstowała!\n18 października 2010 16:27\njak byś chciała to proponuję moje karty anielskie :) cudo.\n18 października 2010 17:16\nale nabrałam ochoty na takie biscotti!\nCóż za piękne zdjęcia! I biscotti rewelacyjne!\nMiło czytać u Ciebie o wakacyjnych wspomnieniach, chyba większość z nas zaczyna już tęsknić za latem:)\n18 października 2010 18:56\nbiscotti ciągle przede mną... Twoje tak cudnie wyglądają że mam ochotę sięgnąć przez monitor :)\n18 października 2010 19:03\nale cudne:) schrupala bym je sobie ze smakiem:)\n18 października 2010 22:42\nMiliony ludzi, które jadły biscotti; miliony ludzi, którzy przemierzali ulice, którymi ja chodzę codziennie. Tak, Aniu, to absolutnie niesamowite. Historie, wspomnienia...\nMam nadzieję, że wszystko Ci się ułoży jak najlepiej, kochana! :*\noj, brzmią cudownie - chętnie bym ich spróbowała :) mniam!\n19 października 2010 09:58\nMusze kiedys spróbować je zrobić, wyglądają bardzo apetycznie ! No i chyba sa smaczne skoro tyle ludzi je jada ;)\nDziękuję za odwiedziny i bardzo miłe słowa :)\n19 października 2010 10:23\nuwielbiam, a Twoje zdjęcia rewelacja :)\n19 października 2010 11:10\nWyglądają przepięknie. Przepiękne zdjęcia. Ach rozmarzyłam się :-)\n19 października 2010 11:25\nDei biscotti molto carini, ciao\nKtóryś raz widzę te ciasteczka, ale Twoje zdjęcia to mnie powaliły po prostu. Ile bym dała, by choć jedno zjeść!!!\n19 października 2010 13:14\nmam takie same talerze :)\n19 października 2010 22:47\nŻadnych wróżek... Tylko zamęt i nic więcej...\nJak biscotti nie pomagają to... upiec jeszcze coś i jeszcze raz pooglądać zdjęcia, albo nawet parę razy:)\nCiepło pozdrawiam, Amarantko:)\n20 października 2010 10:34\nW lipcu robiłam po raz drugi w życiu, zawsze korzystam z jednego przepisu- od Pani A. Kręglickiej.\n22 października 2010 19:59


Orientacja na prawo | Page 7 | Strona Józefa Darskiego - Jerzego Targalskiego\nJeśli Jarosław i Lech Kaczyńscy marzyli kiedyś w skrytości ducha o swoich „pięciu minutach” w polityce, to właśnie je przeżywają. Na pewno jednak chcą, żeby trwały one dłużej i żeby przyniosły Polsce korzyści. Czy i jakie mają na to szanse? Wiele zależy od czynników nieprzewidywalnych i przypadkowych. Wiele jest też spraw zakrytych...\nCZARNA KSIĘGA ANTYKOMUNIZMU, CZYLI O AMERYCE ŁACIŃSKIEJ\nKrzysztof Wittels, Orientacja na prawo\nPoniżej zamieszczamy artykuł omawiający książkę Artura Domosławskiego pt.: "Gorączka Latynoamerykańska". Tekst ten nie reprezentuje naszych poglądów ani przekonań (negatywnych) na temat komunizmu w Ameryce Łacińskiej. Tym niemniej opinie autora wydają się ciekawe i być może warte dyskusji - ABCnet. Właśnie przeczytałem „Gorączkę...\nHAŃBA CZY CHWAŁA,GARB CZY SKARB?\nNikt już nie wadzi się z Bogiem o Polskę. Zacichły nocne rodaków rozmowy. Nikt już nie prowadzi takich dialogów: „ - Wyobraź sobie, Piotrze – ożywia się Rotmistrz – śniło mi się dziś, nie uwierzysz, Powstanie Styczniowe! Uroczysko takie albo, jak się w Koronie mawiało, nomenklatura. Chaszcze, trzęsawisko, mgła. Sam jestem,...\nWSZYSTKO BYŁO WIADOMO\nKrzysztof Czabański, Lektury, Orientacja na prawo\n„SPOZA STOŁU” - rok 1989 7 lutego, wtorek L. powtórzył mi coś, co mówił już wcześniej, przy okazji X plenum KC. Otóż, jego zdaniem, w trakcie drugiej części plenum, Ciosek zaaranżował podpisanie umowy między Czyrkiem i Mazowieckim (plus Ciosek i Orszulik), że w zamian za relegalizację "S", opozycja - a właściwie "S" - nie zbojkotuje wyborów i...\nNOŻYCE POPRAWNOŚCI W ONECIE\nPoniżej przedstawiamy kilka komentarzy nadesłanych przez naszego Czytelnika z okresu wyborów prezydenckich usuniętych przez cenzurę ONETz z forum dyskusyjnego z uzasadnieniem: „Komentarz nadesłany przez Ciebie do forum został usunięty ponieważ narusza regulamin Forum. Dziękujemy za skorzystanie z naszych usług. Onet.pl”. Oto...\nKiedy trudno zrozumieć jakieś wydarzenie lub zachowanie ludzi, dobrze jest zadać sobie parę prostych pytań. Po pierwsze, komu przyniosło korzyść to, co się stało? Do tego klasycznego, rzymskiego pytania dodaję jeszcze kilka innych. Dlaczego wciąż nie może powstać koalicja PO i PiS? I czego możemy się spodziewać w najbliższych miesiącach?...\nWitold Filipowicz, Orientacja na prawo\nWładza generalnie nie lubi wszystkiego, co zakłóca jej święty spokój oraz ogranicza swobodę. Władza nawet nie lubi samej siebie. Ten twór, postrzegany z zewnątrz przez tzw. zwykłego obywatela jako monolit, wcale takim monolitem nie jest. Wewnątrz jest równie spokojnie i stabilnie, jak pod powierzchnią skorupy ziemskiej, gdzie ścierają się...\nCzy zauważyliście minorowy ton wypowiedzi dziennikarzy w studio wyborczym TV. Bardzo „profesjonalny” był zwłaszcza prezenter, który usiłował wmówić Kaczyńskiemu co czuł w momencie ogłoszenia wyników. Cztery razy powtarzał „ nareszcie”. Czyżby chciano przylepić Kaczyńskiemu etykietę TKM? Prezenterka Polsatu w dniu ogłoszenia oficjalnych wyników...\nCZY MEDIA ELEKTRONICZNE SĄ STRONNICZE\nMariusz Mazurkiewicz, Orientacja na prawo\nZbadajcie sami. Zróbcie tak jak ja. Przez ostatni tydzień wystawiałem komentarze w czterech głównych serwisach internetowych. Po 50 przeciw Kaczyńskiemu i przeciw Tuskowi. Przeważająca większość przeciw Tuskowi została ocenzurowana. Niemal wszystkie przeciw Kaczyńskiemu zostały przez moderatorów użyte. Komentarze były wystawiane z różnych...\nKACZYZM KONTRA ZAKWASZONY TUSKIZM\nKonrad Jachimowicz, Orientacja na prawo\nDo najnowszego numeru „Newsweeka” przecisnęła się informacja o wyrzucenia z pracy autora krytycznego wobec otoczenia Donalda Tuska artykułu w nowym tygodniku „Ozon”. Wcześniej interwencja kierownictwa TVP uniemożliwiła wyprodukowanie i emisję filmu o kandydacie PO na prezydenta. To kolejny sygnał, że elity III RP nie życzą sobie, by...\nBogini sprawiedliwości i praworządności przedstawiana jest jako dama z kilkoma nieodłącznymi atrybutami: mieczem, wagą, rogiem obfitości i opaską na oczach. Ta opaska symbolizuje, obowiązującą i w naszym systemie, równość wobec prawa. Zasada tej równości wyrażona została w art. 32 Konstytucji RP. Nie ma od niej żadnych odstępstw, żadnych...\nCO Z TĄ WOJNĄ ?\nDziś przypada 1 dzień zaplanowanej na 5 dni kampanii prezydenta mającej na celu zahamowanie rosnącej opozycji społecznej wobec wojny w Iraku. Jednakże zaufanie do sposobu w jaki Bush prowadzi wojnę w Iraku spadło [w USA] już tak nisko, że aby je przywrócić potrzeba z pewnością więcej niż te 5 dni. Tak jak ta wojna przetrwa prezydenturę Busha...\nJózef Darski, Media, Orientacja na prawo\n28 sierpnia mogliśmy zobaczyć jak wygląda pluralizm poglądów w mediach III RP. W audycji p. Małgorzaty Łaszcz wystąpiła czwórka zasadniczo różniących się poglądami osób: Mieczysław Rakowski i Janina Paradowska oraz Piotr Stasiński i Stefan Bratkowski. Zazwyczaj do programu zapraszana jest jedna osoba w miarę prawdomówna, jeden tchórzliwy...\nLIST DO REDAKCJI I ODPOWIEDZI KRZEMIŃSKIEGO I DARSKIEGO\nLIST DO REDAKCJI Bardzo podziwiam i cenię prace, jaką „Orientacja” prowadzi - póki co, znam tylko te na necie. Od kilku dni z sentymentem czytam zamieszczone przez Was Archiwum Contry. Ja też, w ramach nader skromnych możliwości, próbowałam przetłumaczyć rodakom konieczność bojkotu tzw. "kontraktowych wyborów", ja też b. podobnie...\nPRAWDZIWA HISTORIA „SOLIDARNOŚCI”\nDoszły do nas informacje na temat niecodziennych odkryć jakich dokonali znani profesorowie Kieres i Friszke. Znaleźli oni nowe, zupełnie nieznane źródła, dzięki którym będą mogli wreszcie napisać prawdziwą i obiektywną historię „Solidarności”. Jak donoszą nasi agenci, umieszczeni głęboko w strukturach IPN, profesorowie podzielą się swoimi...\nREZOLUCJA IX SYMPOZJUM „W TROSCE O DOM OJCZYSTY”\nPodczas Wielkiego Sierpnia dwadzieścia pięć lat temu Polacy zerwali się do walki o niepodległość i demokrację. Ruch „Solidarności” z lat 1980-1981 wzbudził ogromne nadzieje całego Narodu, stając się źródłem takich wartości i ideałów jak wolność i niepodległość, prawda i sprawiedliwość, odrodzenie wiary, podmiotowość i godność społeczeństwa,...\nList z pogróżkami do redakcji i odpowiedź J. Darskiego\nOtrzymaliśmy list z pogróżkami, który niżej przytaczamy w całości. Niestety, autor nie potrafi pisać polskimi literami listów internetowych, stąd nie wiemy czy nazywa się Miąkowiec, Miłkowiec czy Miśkowiec. Adres mailowy jest również napisany błędnie. Wprawdzie po nocach ze strachu spać nie mogę, ale zdobyłem się na odpowiedź. LIST W...\n„PUBLIC RELATIONS” – KSZTAŁCENIE OGŁUPIAŁEGO MOTŁOCHU\nZbigniew Jankowski, Orientacja na prawo\n„XX wiek charakteryzują trzy zjawiska o wielkim politycznym znaczeniu: rozwój demokracji, rozwój korporacyjnej władzy oraz rozwój korporacyjnej propagandy jako mechanizmu służącemu ochronie korporacyjnej władzy przed demokracją” - pisał australijski historyk korporacyjnej propagandy Alex Carey w pionierskiej pracy publikowanej pośmiertnie pod...\nPrzeciwnicy Iranu dostali kolejny argument o terrorystycznym charakterze tej islamskiej republiki. Jej nowym prezydentem został Mahmoud Ahmadinejad – zaufany człowiek konserwatywnych ajatollahów, od czasów rewolucji islamskiej jej gorliwy zwolennik i funkcjonariusz reżimu. Lider pokolenia młodych fundamentalistów, chcących powrotu do ideałów...\nODESŁANE NA BERDYCZÓW\nWiesława Kwiatkowska, Orientacja na prawo\nPublikujemy poniżej artykuł o bezkarności stalinowskich zbrodniarzy w III RP. Biorąc pod uwagę stan bezprawia i tego co sądy w III RP uważają za sprawiedliwe (vide ostatni wyrok w sprawie Kaczyńskiego), bezkarność oprawców nie dziwi, dziwiłyby dopiero wyroki skazujące. Interesujące jest natomiast, iż artykuł ten został napisany w 1999 roku na...\nOBŁUDNA KIEŁBASKA PRZEDWYBORCZA\nNie pierwszy raz rządzące elity postkomunistyczne tubami propagandowymi TVP (telewizji partyjnej) oznajmiły emerytom i rencistom o uchwaleniu ustawy o jednorazowym dodatku finansowym dla tej grupy społecznej. Nie byłaby to kiełbaska wyborcza, gdyby nie było w tym nieco obłudy! A prawdę przedstawiam w oparciu o własny przypadek i dokumenty...\nPRAWDA ŚCIŚLE TAJNA!\nJan Kowalski, Orientacja na prawo\nTekst poniższy został początkowo przesłany do „Dziennika Polskiego”. Jego redakcja jednak na informacje tu zawarte nie zareagowała, a samego artykułu, rzecz jasna nie opublikowała, gdyż opowiada się za lustracją ale innych czasopism i gazet. Autor był członkiem LDP”N” – Oddziału Małopolskiego i w maju 1986 roku uciekł SB, która...\nW jednym z numerów miesięcznika Komentarze ukazał się artykuł zatytułowany „Wszyscy urzędnicy są równi”.(1) Pomijając kwestię, iż zmiana tytułu oryginalnego zmieniła wymowę całości w stosunku do zamierzonej, warto odnieść się do samego tytułu. Otóż tytuł jest mylący, a ściślej zawarte w nim stwierdzenie niezupełnie zgodne z prawdą. Nie ma...\nRADA ETYKI UBEKISTANU POTĘPIA\n9 maja 2005 roku Magdalena Bajer wysłała w imieniu Rady Etyki Mediów III RP, której przewodniczy, list do „Przeglądu Konińskiego” potępiający red. Krzysztofa Dobreckiegio za ujawnienie TW „Beibi” czyli Bożeny Brzezińskiej, prywatnie koleżanki Stefana Bratkowskiego, prywatnie kumpla kilku członków REM. Jak z tego widać REM popiera lustrację pod...\nZRÓB SE SAM - Opowieści z Planety OxO\nZdarza się Ci czasem, że wkurzony wysokością cen towarów czy usług postanawiasz, że zrobisz coś sobie sam? Robiłeś sobie meble z płyt?, malowałeś mieszkanie?, naprawiałeś kompa lub samochód? Jeżeli nie jesteś zbyt bogaty, pewnie tak. A wiesz dlaczego? No jasne, że wiesz, – bo tak jest taniej. Mój ojciec - emeryt też tak myśli, dlatego...\nOsinowy kołek potrzebny od zaraz. Upiory wstają znów z letargu i mają się jak żywe. Albo jeszcze lepiej. Był taki dowcip: co to jest szczyt bezczelności? Napaskudzić komuś pod drzwiami, zadzwonić i poprosić o papier toaletowy. Wojciech Jaruzelski znów dzwoni do naszych drzwi. Ogłosił, że życzy sobie powołania w Polsce Komisji Prawdy i...\nPRZEDWYBORCZA PRAPREMIERA LEKTORA\nW majową niedzielę bieżącego roku miała miejsce peregrynacja relikwii św. Teresy w jednej ze śląskich parafii. Podniosła uroczystość, tłumy wiernych przybyłych z okolicznych dekanatów na wieczorne spotkanie ze świętą Teresą od Dzieciątka Jezus. Po Apelu Jasnogórskim po 21 rozpoczęło się nabożeństwo liturgiczne z udziałem księży i wiernych z...\nGrzegorz Indulski, Dariusz Wilczak: „On Kwaśniewski. Kulisy władzy.”\nW maju ukaże się książka Grzegorza Indulskiego i Dariusza Wilczaka, dziennikarzy, którzy niejednokrotnie już musieli zmieniać miejsce pracy, pt.: „On Kwaśniewski. Kulisy władzy.” Poniżej zamieszczamy kilka fragmentów, a niebawem zrecenzujemy całą pozycję, która zawiera szereg istotnych informacji, ale także sfabularyzowane wątki pełniące rolę...\nList do redakcji - czego boją się w "Rzeczpospolitej"\nW „Rzeczpospolitej” z dnia 22 kwietnia 2005 r. ukazał się artykuł pt.: „Donosili w Rzeszowie” na temat rzeszowskiej inicjatywy Ujawnić Prawdę. „Rzeczpospolita” odmówiła publikacji poniższego listu od czytelnika Pana Marka Czachora. Z prawdziwą przyjemnością wyręczymy redaktorów dziennika, który udaje, że nie jest "Wybiórczą", naszych...\nUJAWNIĆ BY UKRYĆ\nJedną z metod często stosowanych przez tajne służby by ukryć i uwiarygodnić ważnych agentów jest poświęcenie (spalenie) mniej istotnych lub już bezużytecznych, którzy stanowią niepotrzebne obciążenie lub mogą przynieść niewiele pożytku. Taką operację wykonano z powodzenie na Litwie, gdzie poświęcono agenta i złodzieja małego kalibru, byłego...


Artykuł pochodzi z: Budujemy Dom 9/2017\nPodłogi na gruncie izolują od zimna i wilgoci z podłoża, te na piętrze – od hałasów z parteru. Tynki wewnętrzne zakrywają instalację elektryczną i są niezbędnym wykończeniem wnętrz. Ponadto wszystkie te elementy dekorują dom. Wybór materiałów jest tak szeroki, że trudno zdecydować się na konkretne rozwiązania. Zawarte poniżej odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania pomogą rozwiać wątpliwości.\nPrace związane z układaniem podłóg i tynkowaniem oznaczają półmetek budowy. Mury stoją, przykryte są dachem, okna i drzwi zewnętrzne są wstawione. Wnętrza tynkuje się po wylaniu podłóg, a po ich wyschnięciu układa się posadzki. Na ogół potem przychodzi pora na urządzanie kuchni, łazienek i aranżację pozostałych wnętrz.\nJAK UŁOŻYĆ PODŁOGĘ NA GRUNCIE?\nW zależności od lokalizacji podłogi (na gruncie lub na stropie) oraz rodzaju konstrukcji stropu (betonowa czy drewniana) poszczególne warstwy podłogowe dobierane są w odmienny sposób. Na parterze podłoga styka się bezpośrednio z gruntem, konieczne jest więc zabezpieczenie jej przed wnikaniem wilgoci i ograniczenie strat ciepła. Niezbędne więc jest ułożenie folii izolacyjnej lub papy podkładowej i połączenie ich z izolacją poziomą ścian fundamentowych na całym obwodzie, na wewnętrznych ścianach konstrukcyjnych i działowych.\nPodłogi na gruncie układa się na betonowym podkładzie stabilizującym (tzw. chudziaku grubości 8–10 cm) ułożonym na warstwie podsypki wyrównującej grubości 10–15 cm. Warstwy te powinny być wykonane na etapie wznoszenia ścian. Poziom powierzchni betonu powinien znajdować się 20–25 cm poniżej ostatecznego poziomu wykończonej posadzki parteru, a w przypadku stosowania szczególnie grubych izolacji podpodłogowych – odpowiednio głębiej. To na warstwie chudziaku układamy izolacje przeciwwilgociową.\nfot. Złoty Sęk\nDzieci Doroty i Piotra przez całe wakacje, a nawet dłużej, mają w przydomowym ogrodzie cudowną labę. Pluskają się do woli w sezonowym basenie, wdrapują po linowej drabince na drzewa, grają w badmintona na zieloniutkim trawniku. Kiedy po tym wszystkim czują się nieco zmęczone – wypoczywają na hamakach na zadaszonym tarasie. Dorośli również mają tu swoje ulubione zakątki.\nWiata garażowa może być niedrogą i stosunkowo prostą do wykonania alternatywą dla garażu w bryle domu.\nW 12 krokach opisujemy, jak wykonać Sufit podwieszany w dwóch wersjach.\nW 12 krokach opisujemy, jak wykonać obudowę wanny prostokątnej i narożnej.\nMacie taras? W takim razie ten remont przytrafi się Wam na pewno. Najpopularniejszym rodzajem tarasu jest bowiem w naszym kraju betonowa płyta obłożona płytkami, przeważnie z ceramiki lub klinkieru. Przy polskim klimacie takie rozwiązanie przetrwa w dobrym stanie kilkanaście lat, jeśli zaś wykonawcy byli niedbali – góra kilka.\nCzasami stary parkiet wystarczy wycyklinować, żeby znowu dobrze wyglądał. Kiedy indziej taka renowacja to za mało, co więcej – może się okazać, że trzeba wymienić nie tylko posadzkę, ale i spodnie warstwy podłogi. W pięćdziesięcioletnim domu pod Warszawą, w części pomieszczeń potrzebne było cyklinowanie, w innych ułożono nowy parkiet, a jeszcze gdzie indziej wymienioną całą podłogę z podkładem włącznie.\nO wyborze sposobu ogrzewania zwykle decyduje dostępność paliw, cena ich samych oraz urządzeń grzewczych. Zastanowienie nad tym na ile wygodna jest ich obsługa oraz jakie dają możliwości sterowania przychodzi dopiero później. A to cechy nie mniej ważne, często kluczowe dla naszego zadowolenia bądź rozczarowania pracą instalacji grzewczej.\nTrwałą nawierzchnię ogrodową można zbudować na wiele sposobów. Jednak materiały do wykańczania jej powierzchni różnią się wytrzymałością, estetyką, ceną i zapewniają odmienny komfort użytkowania. Niektóre z nich mają wszechstronne zastosowanie. Inne nadają się jedynie na ścieżki bądź tylko na podjazdy.\nMinimalistyczny design, zróżnicowane wzornictwo, wygoda użytkowania – to tylko niektóre z zalet prysznicowego odpływu liniowego. Aby jednak w pełni cieszyć się kąpielą, musimy dobrze zaplanować instalację odwodnienia i fachowo przeprowadzić montaż.\nJak powinna być zbudowana instalacja solarna, ile kolektorów warto założyć, jakie będą z nich korzyści oraz ile to wszystko będzie kosztować? To pytania, które zadaje sobie wielu budujących. I całkiem słusznie, bo instalacja słoneczna musi być przede wszystkim przemyślana.\nChoć system centralnego odkurzania nie jest zbyt skomplikowany, łatwo go wykonać i nie musi być bardzo drogi – niektórym inwestorom wydaje się zbędnym luksusem. Jeśli rozważamy jego ułożenie, pamiętajmy, że podwyższy on wartość rynkową domu i zapewni znacznie większy komfort sprzątania, niż urządzenie przenośne.\nPompy ciepła nie wymagają codziennej obsługi, bo działają w pełni automatycznie. Są przy tym wyjątkowo tanie w eksploatacji. Równocześnie ich ceny przez ostatnie lata bardzo spadły, przez co stały się realną konkurencją dla kotłów.\nWłasny dom dla każdego jest miejscem szczególnym. Tu spędzamy większość wolnego czasu, odpoczywamy, spotykamy się z rodziną. Wprowadzając się do nowego budynku, czynimy odpowiednie starania, aby był on bezpieczny, komfortowy i ekonomiczny w utrzymaniu. Aby taki był, niezbędne jest wyposażenie go w system alarmowy i najlepiej też w instalację inteligentną, umożliwiającą wygodne zarządzanie wieloma domowymi urządzeniami.\nKominy są niezbędne w prawie każdym domu. Powinny być tak dobrane i eksploatowane, by nie zaburzały pracy kotła, nie osadzał się i nie wytrącał się w nich nadmiar sadzy oraz nie przysparzały trudności z rozpaleniem ognia w kominku. Wadliwie postawiony komin może również zaburzać działanie automatyki kotła, a nawet doprowadzić do pożaru.\nPrzed zimą większość inwestorów chce zadaszyć swój wymarzony dom. Sam wybór pokrycia dachowego to jedno z przyjemniejszych zadań – w rodzajach, kształtach i kolorach materiałów pokryciowych można przebierać. Trzeba jedynie pamiętać, że nie każde pokrycie nadaje się na każdy dach.\nDuże panoramiczne przeszklenia to znak rozpoznawczy nowoczesnych budynków, synonim luksusu. Coraz częściej przewidziane są w projektach domów. Niekiedy zajmują nawet całą powierzchnię ścian, zapewniając piękny widok na ogród bądź okolicę. Doskonale doświetlają wnętrza – co w naszym klimacie ma duże znaczenie. Nie zawsze muszą się otwierać, choć najpopularniejsze rozwiązanie to przesuwne wyjście na taras.\nSkuteczne odprowadzenie wody z połaci za pomocą rynien i rur spustowych to dopełnienie dobrze wykonanego pokrycia dachu. W uzasadnionych przypadkach i na skomplikowanych dachach system odprowadzania wody powinien być wspomagany instalacją przeciwoblodzeniową. Brak skutecznego systemu rynnowego oraz zaleganie lodu i śniegu na dachu może bowiem powodować uszkodzenia budynku.\nBez energooszczędnej wentylacji nie ma naprawdę energooszczędnego domu. Jednak zakup dobrej centrali to za mało. Dla działania systemu znaczenie ma wiele czynników – od dobrego zaplanowania kanałów, przez szczelność budynku, aż po sposób sterowania i dbałość w czasie eksploatacji.\nCo właściwie oznacza wybór jakiegoś rozwiązania systemowego? Przede wszystkim, to że kupujemy nie jeden produkt, ale całą ich grupę. Każdy dopasowany do pozostałych i opracowany tak, żeby osiągnąć jak najlepszy efekt i ułatwić pracę. Do tego możemy jeszcze liczyć na długą gwarancję, a produkty systemowe w ostatecznym rachunku nie są wcale droższe od tradycyjnych.\nDom zamyka się oknami i drzwiami, natomiast garaż – bramą. Wrota trzeba odpowiednio dobrać, gdyż różnią się termoizolacyjnością i sposobem otwierania. Nie warto rezygnować z napędu, który bardzo podnosi komfort obsługi.\nW każdym domu użytkuje się liczne urządzenia elektryczne, rozmaite oświetlenie, alarm, komputery itp. Potrzebna jest do nich nowoczesna instalacja elektryczna oraz odpowiedni osprzęt. Instalacje biegną pod tynkiem, natomiast osprzęt i oświetlenie są widoczne i powinny harmonizować z wystrojem wnętrza.\nWełna mineralna występuje w bardzo wielu odmianach. Różnice pomiędzy nimi są przy tym znacznie większe, niż w przypadku styropianu. Dlatego przy wyborze musimy przede wszystkim wiedzieć, jakie cechy są niezbędne przy danym zastosowaniu.\nStyropian to najpopularniejszy w Polsce materiał termoizolacyjny i w ogóle jeden z najczęściej wykorzystywanych materiałów budowlanych. Dlatego niemal każdy z budujących dom w którymś momencie musi zdecydować jaki styropian kupić.\nW pierwszym domu Ani i Jarka udało się wszystko. Chwalą idealny metraż, parterowy układ pomieszczeń, system grzewczy z pompą ciepła i podłogówką, wentylację mechaniczną z rekuperatorem krzyżowym. Pan Domu, którego konikiem jest motoryzacja, ma również oddzielny przestronny garaż z miejscem na narzędzia i kanałem roboczym.\nMieszkanie za granicą niewątpliwie otwiera wyobraźnię na różnorodne rozwiązania architektoniczne. Karolina i Bartek kilka lat spędzili w Stanach Zjednoczonych i przywieźli stamtąd konkretne wyobrażenia o własnym wygodnym domu.


Utilitia - walidator - korzystał ktoś? - Portal telekomunikacyjny Telix.pl\nJesteś tutaj:Strona główna-Inne-Hydepark-Utilitia – walidator – korzystał ktoś?\nUtilitia – walidator – korzystał ktoś?2014-05-28T13:20:31+01:00\nStart › Forum › Inne › Hydepark › Utilitia – walidator – korzystał ktoś?\n28 maja 2014 at 13:20\nMam swoją stronę i przeczytałem na jednym forum, że za pomocą Utilitia [url]http://www.utilitia.pl/ [/url] mogę sprawdzić jej dostępność. Robiłem tam wszystko zgodnie z instrukcją, ale cały czas nie wiem czy o to chodziło. Kojarzy ktoś te narzędzie i może mi powiedzieć jak to zrobić? Dużo się mówi o wykluczeniu społecznym, a zamierzam startować o wsparcie z Unii więc te elementy do poprawy na stronie również bym ujął.


Aloes: lipca 2013\nWszystkie dobrodziejstwa naturalnie stabilizowanego miąższu Aloe Vera zamknięte są w środku opakowania z zielonym liściem Aloe Vera na etykiecie Aloe Vera Gelly. W przypadkach, w których niezbędne jest łagodne lecz skuteczne łagodzenie Galaretka Aloe Vera staje się prawdziwym przyjacielem a nie rzadko nawet wybawieniem. Dzięki w pełni naturalnym znieczulającym cechom miąższu aloesowego, który posiada aloe vera gel forever koi a wręcz hamuje świąd i pieczenie będące wynikiem ukąszeń insektów czy też innych czynników. Galaretka aloesowa ułatwia dużo lżej przejść przez pierwszy,\nnajczęściej bolesny i zdecydowanie dotkliwy etap gojenia delikatnych uszkodzeń skóry, jakimi są: zacięcia, zadrapania, skaleczenia, oparzenia oraz inne. Dzięki adhezyjnym właściwościom Aloe Vera Gelly najczęściej stosuje się ją\nEtykiety: aloe vera forever, aloe vera gelly forever, forever living


Zaprojektowane w Polsce ultralekkie koła hybrydowe poprawią zasięg aut elektrycznych - Energetyka24\nFelga Fibratech ma konstrukcję hybrydową. Składa się z części kompozytowej i z niewielkiej części aluminiowej, ważącej niecałe pół kilograma. Część kompozytowa składa się z dwóch elementów - włókna węglowego oraz żywicy. Obecnie w najnowszych autach pojawiają się felgi wykonane w całości z włókien węglowych. Rozwiązanie pozwala obniżyć wagę felgi z 6 – 13 kg w przypadku felgi aluminiowej, do nawet 3,5 kg. Oparte na włóknach węglowych felgi będzie można znaleźć np. w Fordzie Mustangu Shelby GT500, którego debiut jest zapowiadany na 2020 rok. Koła z włókna węglowego montuje w swoich modelach też Porsche.\nRynek aftermarket dla motoryzacji, zgodnie z przewidywaniami GlobeNewswire, ma osiągnąć wartość 1,4 bln dol do 2024 roku. (Newseria)


VIII Lubelskie Spotkania Modelarskie Lublin, 16 - 17 listopada 2013 r. - page 5 - Ogólna dyskusja - Modele z zapałek - forum\nCzerwiec 23, 2018, 04:14:17\nAutor Wątek: VIII Lubelskie Spotkania Modelarskie Lublin, 16 - 17 listopada 2013 r. (Przeczytany 27760 razy)\n« Odpowiedź #60 dnia: Listopad 30, 2013, 04:49:23 »\nProblemem jest oczywiście dojazd, ale może warto wynająć choć na niedzielę samochód i przyjechać z dzieciakami, żeby zobaczyły.\n« Odpowiedź #61 dnia: Listopad 30, 2013, 11:27:04 »\nCytat: Martin w Listopad 27, 2013, 08:53:36\nSwoją drogą rozmawiałem z koleżankami z pracy i gdyby Wasza impreza była nie tylko w weekend, można by było napisać jakiś projekt dla niepełnosprawnych dzieci w klimatach modelarskich. Problemem jest też wypad do Lublina, dla takich osób.\nNie jest problemem taki wypad dla nas. Może zorganizować warsztaty modelarskie dla tych dzieci? Połączyło by się z jakąś małą wystawą naszych prac.\n« Odpowiedź #62 dnia: Grudzień 02, 2013, 05:35:37 »\nRozmawiałem wstępnie na temat ewentualnych warsztatów i padły oczywiste pytania dotyczące kosztów takich zajęć, jak zajęcia miałyby wyglądać. itd.\nPomysł się spodobał, kwestia dogadania szczegółów. Obecnie mamy urwanie głowy, po nowym roku będziemy myśleć.\n« Odpowiedź #63 dnia: Grudzień 02, 2013, 10:31:20 »\nNa naszej stronie jest dostępna nasza subiektywna relacja z imprezy, zapraszamy!\n« Odpowiedź #64 dnia: Grudzień 06, 2013, 07:26:21 »\nCytat: Martin w Grudzień 02, 2013, 05:35:37\nOtóż my takie warsztaty dla dzieci organizujemy od początku współpracy z "Olimpem". Dzieciaki przez sobotę i niedzielę kleją i malują modele zarówno plastikowe jak i z drewna. Około godziny 13.00 ich prace są nagradzane, co zresztą można było zobaczyć również w tym roku. Z tym że organizacją tego konkursu zajmuje się Olimp, my tylko dajemy instruktorów. Są też tam panie animatorki. Myślę, że na przyszły rok można by było te dzieciaki o których mowa przywieść do Lublina. Tylko kwestia jest transportu.\n« Odpowiedź #65 dnia: Grudzień 25, 2013, 07:50:44 »\nJeśli chodzi o koszty takich pokazów modelarskich to należy zakupić modele do sklejania, farby, kleje, pędzelki, Robiliśmy takie warsztaty koło Łukowa, gmina Łuków wzieła koszty na siebie, my natomiast zapewnialiśmy siłę fachową obsługę imprezy. Piotrek, Robert, Bogdan doglądali dzieciaków, ja robiłem pokaz klejenia, była też wystawa naszych modeli, plus także byli modelarze RC, koledzy z Grup Rekonstrukcji Historycznej. Do kosztów modeli, nalezy doliczyć również koszty przejazdu, oraz ew. wyżywienia. Koszt tamtej imprezy zamknął się w granicach 4 tysięcy. Myślę, że jest to suma adekwatna do tego wszystkiego co można zobaczyć na imprezie. Myślę Marcinie, że ty ze swoimi modelami również mógłbyś się pokazać na tej wystawie, zrobić również pokaz sklejania modelu z zapałek. Podejrzewam, że w Hrubieszowie są też modelarze plastikowi, którzy chcieli by się pokazać, czy modelarze RC. Sala - najlepiej sala gimnastyczna w szkole. Na tej stronie jest relacja zdjęciowa z tej imprezy:\n« Odpowiedź #66 dnia: Grudzień 25, 2013, 07:53:32 »\n« Odpowiedź #67 dnia: Grudzień 26, 2013, 10:18:16 »\nW Hrubieszowie jest jakaś modelarnia przy jednej ze szkół, tylko tam budują tam jakieś szybowce i chyba nic poza tym. Co do modelarzy plastikowych to nie wiem czy ktoś taki jest.\nTakie warsztaty musiałyby być finansowane z projektu, wiec i kwota dofinansowania byłaby większa.\nProjekty się pisze do maja i do sierpnia wiadomo co dostanie dofinansowanie. Termin realizacji wrzesień - listopad.\nW tym roku prowadziło się u nas 9 na 11 złożonych projektów, więc szanse są duże.\nInicjatywa się spodobała i jeśli padną konkretne postanowienia, skontaktuję się z Wami.


Zainteresowanie prezentami komunijnym w sieci wzrosło o blisko 30 proc. - E-commerce\nZainteresowanie prezentami komunijnym w sieci wzrosło o blisko 30 proc.\nAutor: dlahandlu.pl 30 kwietnia 2019 10:09\nWraz z majówką rozpoczyna się sezon uroczystości komunijnych. Polacy w tym roku wydadzą na prezenty średnio o kilkadziesiąt złotych więcej niż przed rokiem. W przypadku sklepów internetowych ta kwota to średnio ponad 550 złotych – wynika z najnowszej analizy serwisu Ceneo.pl. W porównaniu do ubiegłego roku zainteresowanie prezentami komunijnym w sieci wzrosło o blisko 30 proc.\nZa sprzedawcami i producentami już pierwsza fala zamówień prezentów komunijnych. Poszukiwania upominków rozpoczęły się w połowie kwietnia. Kolejna zwiększona liczba zamówień spodziewana jest po majowym weekendzie. Wpływ na to mają m.in. późniejsze tegoroczne święta wielkanocne. Serwis Ceneo.pl postanowił sprawdzić, które kategorie w tym roku są najpopularniejsze wśród klientów szukających prezentów komunijnych. Na czele bez zmian. Lider w tym zestawieniu jest niezmienny od lat – to kategoria z rowerami. Tuż za nią znalazły się produkty z takich kategorii jak deskorolki oraz dewocjonalia. Na kolejnych miejscach wylądowały takie kategorie jak: zegarki, hulajnogi, aparaty fotograficzne, smartwatche, konsole do gier. Ranking najpopularniejszych prezentów zamykają przedmioty z takich kategorii jak słuchawki, drony, klocki – wymienia Tomasz Jankowski PR Manager Ceneo.pl.\nWiele osób szukając prezentu, stawia też na wygodę i bezpieczeństwo oraz oszczędność czasu. W porównaniu do ubiegłego roku zainteresowanie upominkami komunijnymi w sklepach internetowych wzrosło o ponad 28% – wynika z danych Ceneo.pl. To przede wszystkim zasługa coraz bogatszej oferty produktów, krótszego czasu wysyłki i nowoczesnego i prostego procesu zakupowego.\nCeneo.pl RSS komunia RSS prezenty RSS zakupy internetowe RSS


Nadinspektor Wexford 2: Grzechy ojców [Ruth Rendell] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00231 007385 21295890 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788376747644 Data wydania: 2018-10-02\nTytuł oryginału A New Lease of Death Copyright © Ruth Rendell, 1969 First published as A New Lease of Death by Hutchinson, an imprint of Cornerstone. Cornerstone is part of the Penguin Random House group of companies Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Replika, 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone Redakcja Joanna Pawłowska Korekta Maria Ignaszak Skład i łamanie Dariusz Nowacki Projekt okładki Mikołaj Piotrowicz Konwersja publikacji do wersji elektronicznej Dariusz Nowacki Wydanie elektroniczne 2018 eISBN 978-83-7674-764-4 Wydawnictwo Replika ul. Szarotkowa 134, 60-175 Poznań tel./faks 061 868 25 37 replika@replika.eu www.replika.eu\nMojemu ojcu i Simonowi\nWszystkie cytaty na początku rozdziałów pochodzą z Modlitewnika Powszechnego.\n1 Zgodnie z prawami Królestwa Bożego chrześcijanin może zostać ukarany śmiercią za haniebną i dotkliwą obrazę. Artykuł trzydziesty dziewiąty Była piąta rano. Inspektor Burden widział więcej świtów niż większość ludzi, jednak w zasadzie nigdy mu to nie przeszkadzało, zwłaszcza latem. Lubił ten spokój, wygląd małego, wiejskiego miasteczka w stanie wyludnienia, twarde, niebieskie światło, które miało ten sam odcień i jasność co światło zmierzchu, ale bez jego melancholii. Dwóch mężczyzn, którzy byli przesłuchiwani w sprawie bójki w jednej z kafejek w Kingsmarkham, przyznało się niezależnie i niemal jednocześnie ledwie piętnaście minut wcześniej. Teraz byli zamknięci w dwóch pustych, pobielonych celach na parterze tego rażącego nowoczesnością budynku policji. Burden stał przy oknie w biurze Wexforda, spoglądając na niebo, które miało ów szczególny, zielonkawy odcień akwamaryny. Przecięło je zwarte stado ptaków. Przypomniały Burdenowi czasy dzieciństwa, gdy, tak jak o świcie, wszystko wydawało się większe, czystsze i bardziej znaczące niż obecnie. Zmęczony i cierpiący lekkie mdłości otworzył okno, by pozbyć się dymu papierosowego i woni potu młodzików, którzy w środku lata nosili skórzane kurtki. Z korytarza dobiegał do niego głos Wexforda, który witał się z pułkownikiem Griswoldem, szefem policji. Burden zastanawiał się, czy Griswold, który przyjechał tuż przed dziesiątą i wygłosił długą mowę na temat tępienia chuligaństwa, domyślił się, że on zajmował się tym przez całą noc. Tak to jest, pomyślał niesprawiedliwie, jak się wtrąca w nie swoje sprawy. Brzęknęły ciężkie drzwi frontowe i samochód Griswolda odpalił. Burden patrzył, jak toczy się przez podjazd, mija wielkie, kamienne donice wypełnione różowymi pelargoniami i wyjeżdża na Kingsmarkham High Street. Komendant prowadził sam. Burden z aprobatą i niechętnym rozbawieniem zobaczył, że Griswold jedzie akurat jakieś dwadzieścia osiem mil na godzinę, aż dojechał do czarno-białego znaku oznaczającego koniec ograniczenia prędkości. Wtedy samochód nabrał prędkości i szybko zniknął z widoku na pustej, wiejskiej szosie, która prowadziła do Pomfret. Odwrócił się, słysząc, że do środka wszedł Wexford. Ciężka, surowa twarz nadinspektora była nieco bardziej poszarzała niż normalnie, ale nie przejawiał innych oznak zmęczenia, a w jego oczach, ciemnych i twardych jak bazalt, widać było błysk triumfu. Był potężnym mężczyzną o mocnych rysach twarzy i głębokim, onieśmielającym głosie. Jego popielaty garnitur – jeden z wielu nisko zapinanych, dwurzędowych garniturów – dziś był bardziej niechlujny i pognieciony niż zazwyczaj. – Prawda w oczy kole – odezwał się – jak powiedziała staruszka do męża, zanim wydłubała mu oko. Burden ze stoickim spokojem przyjmował takie wulgaryzmy. Wiedział, że były obliczone na to, by go zniesmaczyć; zawsze się udawało. Wąskie usta ułożył w krzywy uśmiech. Wexford podał mu niebieską kopertę. Burden ucieszył się z możliwości ukrycia swojego zakłopotania. – Właśnie dostałem to od Griswolda – powiedział Wexford. – O piątej rano. Kompletny brak wyczucia czasu. Burden spojrzał na znaczek z Essex. – Sir, czy to ten człowiek, o którym mówił wcześniej? – Cóż, Mike, z zasady nie dostaję listów pochwalnych ze starego, dobrego świata, nie? To od wielebnego pana Archery’ego, który skorzystał ze swoich wpływów. – Opadł na jedno z dosyć lichych krzeseł, które jak zwykle zaskrzypiało protestująco. Wexford miał do tych krzeseł ambiwalentny stosunek, tak jak do wszystkich agresywnie nowoczesnych mebli w swoim biurze. Błyszcząca, pokryta kaflami podłoga, prostokąt nylonowego dywanu, krzesła z gładkimi chromowanymi nogami, bladożółte weneckie żaluzje – wszystko to w ocenie Wexforda nie było „praktyczne”, były to tylko łapacze kurzu i fikuśne graty. A jednocześnie, gdzieś w głębi duszy, odczuwał ogromną dumę. Spełniały swoją rolę. Robiły wrażenie na przychodzących tutaj obcych, takich jak autor tego listu, który Wexford wyciągał właśnie z koperty. Napisany był na dość grubym, niebieskim papierze. Z boleśnie autentycznym akcentem wyższych sfer nadinspektor powiedział afektowanie: – Mój drogi, możemy się zwrócić do komendanta policji Mid-Sussex. Byliśmy razem w Oksfordzie, nie wiedział pan? – Wykrzywił twarz w swego rodzaju złym uśmiechu. – Niech to wszyscy diabli. Nie cierpię takich rzeczy. – A byli? – Co byli? – Byli razem w Oksfordzie? – Pojęcia nie mam. Coś w tym stylu. Może byli w Eton. Griswold powiedział tylko tyle: „Teraz, gdy zwinęliśmy tych przestępców, chciałbym, żeby pan rzucił okiem na list od mojego bardzo dobrego przyjaciela, pana Archery’ego. Wspaniały gość, jeden z najlepszych. To dla pana. Chciałbym, by udzielił mu pan wszelkiej możliwej pomocy. Dotarło do mnie, że ma to coś wspólnego z tym draniem Painterem”. – A kto to jest? – Łobuz, który jakieś piętnaście czy szesnaście lat temu dostał za swoje – lakonicznie odparł Wexford. – No to zobaczmy, co ten pastor ma do powiedzenia. Burden zaglądał mu przez ramię. List napisany został w probostwie św. Kolumba, Thringford, Essex. Grecki zapis litery „e” wzbudził w nim lekką niechęć. Wexford czytał na głos. – „Szanowny Panie, żywię nadzieję, iż wybaczy mi pan, że zabieram jego cenny czas…” Nie za bardzo mam wybór, nie? „Uważam tę sprawę za raczej pilną. Pułkownik Griswold, komendant…” Bla bla bla i tak dalej… „Był tak miły i powiedział mi, że jest pan człowiekiem, który być może byłby w stanie pomóc mi z tym problemem, zatem po konsultacji z nim pozwalam sobie pisać do Pana”. – Wexford chrząknął i poluzował wygnieciony popielaty krawat. – Muszę powiedzieć, że cholernie kluczy, zanim przejdzie do rzeczy. Ach, proszę bardzo. „Pamięta pan sprawę Herberta Arthura Paintera…” No raczej. „Jak rozumiem, to pan ją prowadził. Z tego względu zwracam się najpierw do pana, zanim, w dużej mierze wbrew swojej woli, zacznę zadawać pytania, do zadania których jestem zobowiązany”. – Zobowiązany? – Tak pisze ten facet. Nie mówi dlaczego. Reszta to pochlebstwa, i że może jutro przyjechać i spotkać się ze mną – nie, dzisiaj. Ma dzwonić dziś rano, ale „spodziewa się, że zechcę się z nim spotkać”. – Nadinspektor wyjrzał przez okno, gdzie ponad York Street wznosiło się słońce, i powiedział, po swojemu przekręcając cytat: – Pewnie śpi w tej chwili na Polach Elizejskich pełnych zimnej baraniny, czy gdzie tam sypiają pastorzy. – O co tu w ogóle chodzi? – Boże, Mike, to chyba oczywiste? Niech pan nie wierzy w te pierdoły, że niby „jest zobowiązany wbrew swojej woli”. Nie sądzę, żeby dużo zarabiał. Pomiędzy poranną mszą a spotkaniem Koła Biblijnego pewnie pisze kryminały. Musi być zdesperowany, skoro uważa, że zdobędzie czytelników, wskrzeszając Paintera. – Chyba pamiętam tę sprawę – z zadumą powiedział Burden. – Właśnie skończyłem szkołę… – I zainspirowała pana do wyboru ścieżki kariery, tak? – zakpił Wexford. – „Synu, kim zostaniesz w przyszłości?” „Tato, będę detektywem”. Burden był prawą ręką Wexforda od pięciu lat i zdążył się uodpornić na jego prowokacje. Wiedział, że był dla niego swego rodzaju zaworem bezpieczeństwa, obiektem żartów, na którym Wexford mógł dać upust swojemu brutalnemu i czasami szokującemu poczuciu humoru. Mieszkańców tego niewielkiego miasteczka, których Wexford bezkrytycznie określał jako „naszych klientów”, poza przypadkami, gdy dopuścili się przestępstwa, lepiej było oszczędzać. Burden był pod ręką, by skanalizować wściekłość swojego szefa, jego kpiny i sarkazm. Teraz służył jako gąbka wchłaniająca szyderstwa odnoszące się do Griswolda i jego przyjaciela. Popatrzył przenikliwie na Wexforda. Po męczącym, frustrującym dniu i nocy ten list był kroplą, która przepełniła kielich. Wexford spiął się z irytacji, zmarszczki miał głębsze niż zwykle, całe jego ciało drżało ze złości skierowanej przeciwko głupcom. To napięcie musiało się rozładować. – Cała ta sprawa z Painterem – przebiegle powiedział Burden, wślizgując się w rolę terapeuty – wywołała sporo plotek, prawda? Śledziłem ją w gazetach, bo to była duża lokalna sensacja. Nie pamiętam, czym poza tym się wyróżniała. Wexford wsadził list z powrotem do koperty i włożył ją do szuflady. Ruchy miał precyzyjne i starannie kontrolowane. Jedno niewłaściwe słowo, pomyślał Burden, a podarłby go na kawałki, cisnął je na podłogę i zostawił na pastwę ekipy sprzątającej. W tych okolicznościach jego słowa najwyraźniej okazały się właściwe, bo Wexford odezwał się ostrym, zimnym głosem: – Dla mnie była ważna. – Bo to pan ją prowadził? – Bo to była pierwsza sprawa morderstwa, którą prowadziłem samodzielnie. Była ważna dla Paintera, bo doprowadziła go na szubienicę, i śmiem twierdzić, że była też ważna dla wdowy po nim. Przypuszczam, że nieco to nią wstrząsnęło, przynajmniej na tyle, na ile cokolwiek mogło wstrząsnąć tą dziewczyną. Burden nieco nerwowo patrzył na niego, jak wpatrywał się w dziurę w cytrynowożółtej, skórzanej tapicerce siedziska krzesła, którą papierosem wypalił jakiś przesłuchiwany. Czekał na wybuch. – Nie wybiera się pan do domu? – zamiast tego obojętnie zapytał Wexford. – Już nie warto – odparł Burden, tłumiąc ziewnięcie. – Poza tym moja żona wyjechała nad morze. Jako pantoflarz odkrył, że przy nieobecności Jean i dzieci dom jest jak kostnica. Ta strona jego charakteru w połączeniu z relatywną młodością, flegmatyczną naturą i niejaką pruderią dawała Wexfordowi wiele możliwości dowcipów i złośliwostek. Ale Wexford powiedział tylko: – Zapomniałem. Burden był dobry w swojej robocie. Ten brzydki, potężny mężczyzna szanował go za to. Choć Wexford mógłby z niego szydzić, to doceniał fakt posiadania zastępcy, który w nieco ponury sposób był przystojny i podobał się kobietom. Mając przed sobą tę ascetyczną twarz, rozjaśnioną współczuciem, które Wexford nazywał „miękkością”, były bardziej skłonne otworzyć serce niż podczas rozmowy z majestatycznym, pięćdziesięciopięcioletnim zawodnikiem wagi ciężkiej. Jednakże nie miał silnej osobowości i zwierzchnik go przyćmiewał. Teraz, żeby skanalizować to gwałtowne ożywienie, miał zamiar narazić się na reprymendę za głupotę. Zaryzykował. – Jeśli zamierza pan wykłócać się z tym Archerym o głupoty, to może lepiej przypomnijmy sobie fakty? – My? – Cóż, sir, w takim razie pan. Pewnie po takim czasie to i owo umknęło panu z pamięci. Wybuchowi towarzyszył skrywany śmiech. – Boże Wszechmogący! Naprawdę pan sądzi, że nie wiem, o co panu chodzi? Jeśli będę chciał pogadać z psychiatrą, to zatrudnię zawodowca. – Zamilkł, a śmiech zmienił się w skrzywioną minę. – W porządku. To może mi pomóc… – Ale Burden nie zamierzał popełnić błędu i odprężyć się przedwcześnie. – To znaczy, żeby uporządkować fakty dla cholernego pana Archery’ego – warknął Wexford. – Ale wie pan, tam nie ma żadnej zagadki, żadnych sprytnych małych wybiegów. Painter to zrobił. – Palcem wskazał na okno. Rozległe niebo Sussex zaciągało się różem i złotem, kleksami łagodnego, kremowego różu, jak kroplami akwareli. – To pewne jak wschód słońca – powiedział. – Nigdy nie było żadnych wątpliwości. Herbert Arthur Painter zabił swoją dziewięćdziesięcioletnią pracodawczynię, waląc ją w głowę siekierą, a zrobił to dla dwustu funtów. Był brutalnym, zaciekłym kretynem. Niedawno czytałem w gazecie, że Rosjanie takich aspołecznych ludzi nazywają „nieludźmi”, i to idealnie go opisuje. Osobliwa postać do opisywania przez pastora. – O ile go opisuje. – Przekonamy się – powiedział Wexford. *** Stali przed mapą przyczepioną do żółtej tapety we wzór „spękanego lodu”. – Zginęła we własnym domu, zgadza się? – zapytał Burden. – To jeden z tych wielkich domów przy drodze na Stowerton? Na mapie widać było całą tę, raczej senną, okolicę. Kingsmarkham, miasteczko targowe liczące sobie około dwunastu tysięcy mieszkańców, znajdowało się w jej centrum, ulice zaznaczone były na brązowo i biało, sielskie okolice na zielono z ciemniejszymi, szmaragdowymi plamami oznaczającymi lasy. Wybiegające z niego drogi były jak pajęcza sieć, jedne prowadziły na południe, do Pomfret, inne do Sewingbury na północnym wschodzie. Porozrzucane wioski, Flagford, Clusterwell i Forby, były jak maleńkie pchły w pajęczynie. – Dom nazywa się Victor’s Piece – powiedział Wexford. – Śmieszna nazwa. Zbudował go samodzielnie jakiś generał po wojnach Aszanti. – To tutaj. – Burden stuknął palcem w pionową nić sieci, która prowadziła z Kingsmarkham do Stowerton na północy. Zamyślił się w coraz jaśniejszym świetle. – Chyba go kojarzę – powiedział. – Paskudna nora z masą zielonej stolarki. Do zeszłego roku był tam dom starców. Pewnie z niego zrezygnują. – Przypuszczalnie. Przynależy do niego parę akrów ziemi. Skoro już pan wie, o co chodzi, możemy chyba usiąść. Burden przesunął swoje krzesło pod okno. Było coś kojącego, a zarazem odświeżającego w widoku budzącego się, pięknego dnia. Drzewa rzucały długie cienie na pola, a intensywnie niebieskie i jaskrawe nowe światło błyszczało na łupkowych dachach starych domów. Szkoda, że nie mógł urwać się razem z Jean. Blask słońca i świeże, uderzające do głowy powietrze kazały mu myśleć o wakacjach i nie pozwalały przypomnieć sobie szczegółów sprawy, która dawno temu tak wstrząsnęła Kingsmarkham. Przeszukał pamięć i ku swemu zawstydzeniu stwierdził, że nie pamięta nazwiska tej zamordowanej kobiety. – Jak ona się nazywała? – zapytał Wexforda. – To było jakieś zagraniczne nazwisko, prawda? Porto- czy Primo-coś tam? – Primero. Rose Isabel Primero. To było nazwisko po mężu. Żadne tam zagraniczne, urodziła się w Forby Hall. Jej rodzice byli dziedzicami Forby. Burden dobrze znał Forby. Turyści trafiający w tę rolniczą okolicę pozbawioną morza, gór, zamków i katedr obowiązkowo jechali do Forby. Przewodniki absurdalnie umieszczały je na piątym miejscu listy najładniejszych wiosek w Anglii. Każdy miejscowy kioskarz miał pocztówki z tamtejszym kościołem. Sam Burden żywił do tego miejsca dość ciepłe uczucia, bowiem jego mieszkańcy wydawali się być niemal całkowicie pozbawieni przestępczych skłonności. – Może ten Archery to jakiś krewny – podsunął. – Może potrzebuje jakichś danych do rodzinnych archiwów. – Wątpię – mruknął Wexford, wygrzewając się w słońcu jak wielki, szary kocur. – Jej jedynymi krewnymi była trójka wnucząt. Roger Primero, wnuk, obecnie mieszka w Forby Hall. Nie odziedziczył tego majątku, musiał go kupić. Nie znam szczegółów. – W Forby Hall mieszkała rodzina Kynastonów, tak przynajmniej mówi matka Jean. Przypominam panu, że to było wiele lat temu. – Zgadza się – odparł Wexford z nutą zniecierpliwienia w dudniącym, basowym głosie. – Pani Primero z domu była Kynaston i miała prawie czterdzieści lat, gdy wyszła za doktora Ralpha Primera. Jej ziomkowie pewnie krzywo na to patrzyli – niech pan pamięta, że to był przełom wieków. – Był lekarzem ogólnym? – Chyba jakimś specjalistą. Gdy przeszedł na emeryturę, zamieszkali w Victor’s Piece. Nie byli jakoś szczególnie zamożni. Gdy doktor umarł w latach trzydziestych, pani Primero na życie zostało jakieś dziesięć tysięcy funtów. Mieli jedno dziecko, syna, ale zmarł wkrótce po ojcu. – Chce pan powiedzieć, że mieszkała sama w tym wielkim domu? W jej wieku? Wexford, wspominając, zacisnął usta. Burden znał niemal nienaturalną pamięć swojego szefa. Gdy był dostatecznie zainteresowany, łatwo sobie wszystko przypominał. – Miała jedną służącą – powiedział Wexford. – Nazywała się… nazywa, wciąż żyje… Alice Flower. Była sporo młodsza od swojej pracodawczyni i pracowała dla niej jakieś pięćdziesiąt lat. Prawdziwa służąca ze starej szkoły. Można by pomyśleć, że skoro żyły w taki sposób, to stały się raczej przyjaciółkami niż panią i służącą, ale Alice znała swoje miejsce i aż do dnia śmierci pani Primero były „Madame” i „Alice”. Znałem Alice z widzenia. Była poniekąd miejscową osobistością, gdy przyjeżdżała do miasteczka po zakupy, zwłaszcza gdy Painter zaczął ją przywozić daimlerem pani Primero. Pamięta pan, jak kiedyś wyglądały pielęgniarki? Nie, nie pamięta pan. Cóż, Alice zawsze miała na sobie długi granatowy płaszcz i granatowy kapelusz, który uznawano za „porządny”. I ona, i Painter byli służącymi, ale Alice była dużo ponad nim. Korzystała ze swojej rangi i wydawała mu polecenia jak sama pani Primero. Dla swojej żony i kolegów był Bertem, ale Alice mówiła o nim „bydlak”. Nie w twarz, oczywiście. Na to by się nie odważyła. – Chce pan powiedzieć, że się go bała? – Poniekąd. Nienawidziła go i nie znosiła jego obecności. Ciekawe, czy nadal mam ten wycinek. Wexford otworzył dolną szufladę biurka, w której trzymał osobiste, półoficjalne drobiazgi, ciekawostki, które go zainteresowały. Nie miał wielkiej nadziei, że znajdzie to, czego szukał. W czasie, gdy zamordowano panią Primero, policja Kingsmarkham gnieździła się w starym, żółtym budynku z cegły w centrum miasteczka. Cztery czy pięć lat temu budynek został zburzony i zastąpiony tym porażająco nowoczesnym blokiem na peryferiach. Wycinek pewnie zaginął podczas przeprowadzki ze zniszczonego sosnowego biurka do nowego, z lakierowanego palisandru. Wexford przekopywał się przez notatki, listy, dziwne małe pamiątki, aż wreszcie wyłonił się z triumfalnym uśmiechem. – Proszę bardzo, „nieczłowiek” we własnej osobie. Przystojny, jeśli ktoś lubi taki typ. Herbert Arthur Painter, były żołnierz Czternastej Armii w Birmie. Dwadzieścia pięć lat, zatrudniony przez panią Primero na stanowisku szofera, ogrodnika i złotej rączki. Wycinek pochodził z „Sunday Planet”, kilka kolumn druku otaczających dwukolumnowy blok. Była tam wyraźna fotografia, a Painter patrzył wprost w obiektyw. – Ciekawe – powiedział Wexford. – Zawsze patrzył innym prosto w oczy. Pewnie po to, żeby zasygnalizować niewinność, jeśli ktoś wierzy w takie brednie. Burden musiał już widzieć to zdjęcie, ale kompletnie tego nie pamiętał. To była duża, przystojna twarz z prostym, choć mięsistym nosem i rozszerzonymi nozdrzami. Painter miał szerokie, wygięte wargi, które w męskiej twarzy wyglądały jak ordynarna parodia ust kobiety, proste, wysokie brwi i krótkie, mocno pofalowane włosy. Te włosy były tak kędzierzawe, że wyglądały, jakby boleśnie naciągały skórę głowy. – Był wysoki i dobrze zbudowany – ciągnął Wexford. – Twarz jak u ładnego, przerośniętego mopsa, nie sądzi pan? Podczas wojny był na Dalekim Wschodzie, ale jeśli upał i nędza go wycieńczyły, to nie było tego widać. Był zdrowy jak koń. Przepraszam za te wszystkie zwierzęce porównania, ale Painter był jak jakieś zwierzę. – Jak to się stało, że pani Primero go zatrudniła? Wexford zabrał mu wycinek, popatrzył na niego przez chwilę i złożył. – Od śmierci doktora – powiedział – do tysiąc dziewięćset czterdziestego siódmego roku pani Primero i Alice Flowers walczyły, żeby to miejsce jakoś się trzymało, wyrywały chwasty, wzywały kogoś, gdy trzeba było naprawić półkę. Może pan sobie wyobrazić. Przewinęło się tam wiele kobiet z Kingsmarkham, które pomagały w prowadzeniu domu, ale prędzej czy później wszystkie odchodziły do fabryk. Dom zaczął popadać w ruinę. Nic dziwnego, gdy sobie pomyśleć, że pod koniec wojny pani Primero była po osiemdziesiątce, a Alice miała prawie siedemdziesiąt lat. Poza tym, pomijając wiek, pani Primero nigdy nie tknęła prac domowych. Nie została do tego wychowana i nie odróżniłaby fartucha od pokrowca na fotel. – Trochę była z niej jędza, co? – Była taka, jaką stworzył ją Bóg i wychowanie – odparł Wexford ponuro, ale z ledwie wyczuwalnym tonem ironii. – Ja zobaczyłam ją dopiero po śmierci. Była uparta, trochę złośliwa, dziś nazwano by ją „zachowawczą”, miała tyrańskie zapędy i chciała wszystkim rządzić. Dam panu kilka przykładów. Gdy zmarł jej syn, jego żona i dzieci byli w bardzo złej sytuacji. Nie wiem, jakie tam były przychody i rozchody, ale pani Primero chciała im pomóc finansowo, oczywiście na swoich warunkach. Rodzina miała przyjechać i z nią zamieszkać, takie tam. Przypuszczam, że po prostu nie byłaby w stanie utrzymać dwóch domów. Inna sprawa, że była bardzo pobożna. Gdy była już za stara, żeby chodzić do kościoła, upierała się, by chodziła za nią Alice. Coś w stylu zastępcy. Ale miała swoje słabości. Uwielbiała wnuka, Rogera, i miała jedną bliską przyjaciółkę. Wrócimy do tego później. Jak pan wie, po wojnie bardzo brakowało domów, był też duży problem ze służącymi. Pani Primero była inteligentną kobietą i zaczęła się zastanawiać, w jaki sposób mogłaby wykorzystać jeden problem, żeby rozwiązać drugi. Na terenie Victor’s Piece była powozownia ze strychem. Trzymała tam wspomnianego już daimlera. Od śmieci doktora nikt nim nie jeździł – pani Primero nie umiała prowadzić i nie trzeba wspominać, że Alice też. Paliwo było bardzo cenne, ale można było kupić swój przydział, wystarczająco, żeby pojechać na zakupy i zabrać kilku znajomych na cotygodniową przejażdżkę. – Czyli Alice była aż taką przyjaciółką? – upewnił się Burden. – Damie udającej się na przejażdżkę samochodową może towarzyszyć pokojówka – uroczyście oświadczył Wexford. – Tak czy inaczej, pani Primero zamieściła w „Kingsmarkham Chronicle” ogłoszenie, że zatrudni młodego, krzepkiego mężczyznę do prac ogrodowych, napraw, dbania o samochód i prowadzenia go, w zamian za kwaterę i trzy funty tygodniowo. – Trzy funty? – Burden nie palił ani nie pociągał go ekstrawagancki styl życia, ale robiąc weekendowe zakupy, wiedział, na jak niewiele wystarczały trzy funty. – Cóż, Mike, w tamtych czasach trzy funty były warte dużo więcej – powiedział Wexford niemal ze skruchą. – Pani Primero kazała odmalować stryszek, podzielić go na trzy pomieszczenia i doprowadzić wodę. Hotel to to nie był, ale na Boga, w tysiąc dziewięćset czterdziestym siódmym ludzie cieszyli się, mając jeden pokój! Dostała wiele odpowiedzi, ale – Bóg jeden wie z jakiego powodu – wybrała Paintera. Podczas procesu Alice powiedziała, że sądziła, że skoro ma żonę i małą córeczkę, to będzie spokojny. Zależy, jak zdefiniować „spokojny”, co? Burden odsunął krzesło ze słońca. – Pani Primero zatrudniła też jego żonę? – Nie, tylko Paintera. Ona zajmowała się małą. Rozumie pan, gdy się sprowadzili, dziecko miało tylko dwa lata. Gdyby żona miała pracować w domu, musiałaby zabierać córkę ze sobą. Pani Primero by tego nie zniosła. Z jej punktu widzenia pomiędzy nią a Painterami była ziejąca przepaść. Przypuszczam, że przez cały czas, który tam spędzili, nie zamieniła z panią Painter więcej niż kilka słów, a co do tej dziewczynki… Miała na imię bodaj Theresa… Ledwie była świadoma jej istnienia. – Nie wydaje się szczególnie sympatyczną kobietą – uznał Burden. – Była typowym produktem swoich czasów i swojej klasy – tolerancyjnie stwierdził Wexford. – Niech pan nie zapomina, że była córką pana na włościach, gdy pan na włościach jeszcze coś znaczył. Z jej punktu widzenia panią Painter można było porównać z żoną chłopa. Nie wątpię, że gdy pani Painter była chora, posyłała jej miskę zupy i jakieś koce. Poza tym pani Painter była skryta. Była bardzo ładna, bardzo cicha i cieszyła się swego rodzaju poważaniem. Trochę bała się Paintera, co nietrudno zrozumieć, skoro była taka drobna, a Painter był wielkim, zwalistym brutalem. Gdy rozmawiałem z nią po tym morderstwie, zauważyłem, że ma siniaki na ramieniu, za dużo siniaków jak na zwykłe kuchenne wypadki, i gotów byłbym pójść o zakład, że mąż ją tłukł. – Czyli w zasadzie – powiedział Burden – tworzyli dwa zupełnie odrębne gospodarstwa. Pani Primero wraz ze swoją służącą mieszkały same w Victor’s Piece, a rodzina Painterów we własnym domu na tyłach ogrodu. – Nie wiem, czy tak na tyłach. Powozownia stała jakieś sto stóp od tylnych drzwi do domu. Painter chadzał do Victor’s Piece tylko po to, żeby zanieść węgiel i odebrać polecenia. – Ach – mruknął Burden – z węglem to była skomplikowana sprawa, coś tam pamiętam. Czy to nie było sedno tej całej sprawy? – Painter miał rąbać drewno i nosić węgiel – kontynuował Wexford. – Alice nie mogła już dźwigać i Painter w południe miał przynosić pełne wiadro – nigdy nie rozpalały ognia wcześniej – i kolejne o szóstej trzydzieści. I o ile nie miał nic przeciwko pracy w ogrodzie czy zajmowaniu się samochodem, to z jakiegoś powodu nie zgadzał się na to noszenie węgla. Robił to – pomijając częste spóźnienia – ale zawsze na to narzekał. Ten obowiązek w środku dnia przeszkadza mu w obiedzie, powiedział, i nie lubił wychodzić w zimowe wieczory. Czy nie mógłby przynosić dwóch wiader o jedenastej? Ale pani Primero nie chciała o tym słyszeć. Powiedziała, że nie ma zamiaru przekształcać swojego salonu w kopalnię. Burden się uśmiechnął. Jego zmęczenie niemal się ulotniło. Zje śniadanie, ogoli się i weźmie prysznic, i będzie jak nowo narodzony. Zerknął za zegarek, a potem wyjrzał na High Street, gdzie w „Carousel Cafe” właśnie unosiły się rolety. – Napiłbym się kawy – oświadczył. – No to jest nas dwóch. Niech pan kogoś pośle. Wexford podniósł się i przeciągnął, poprawił krawat i przygładził włosy, które były zbyt rzadkie, żeby się rozczochrać. Kawa dotarła w tekturowych kubkach z plastikowymi łyżeczkami i małymi kostkami cukru zapakowanymi w papier. – Teraz lepiej – odetchnął Wexford. – Mam mówić dalej? Burden kiwnął głową. – W sierpniu tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego roku minęły trzy lata, jak Painter pracował dla pani Primero. Umowa najwyraźniej działała całkiem nieźle pomimo problemów, które Painter robił z tym węglem. Nigdy nie przyniósł go bez komentarza i zawsze prosił o podwyżkę. – Pewnie sądził, że ona śpi na pieniądzach? – Oczywiście, skąd miał wiedzieć, ile miała w banku czy w akcjach, czy cokolwiek to było. Z drugiej strony wszyscy wiedzieli, że trzyma pieniądze w domu. – W sejfie? – Ale skąd. Wie pan, jakie są staruszki. Część miała poupychaną po szufladach w papierowych torbach, część w starych torebkach. Burden miał nagle przebłysk pamięci. – A w jednej z tych torebek było dwieście funtów? – Owszem – potwierdził Wexford ponuro. – Może by i mogła sobie na to pozwolić, ale pani Primero odmówiła podniesienia Painterowi płacy. Skoro mu się ta sytuacja nie podobała, mógł odejść, ale to by oznaczało utratę mieszkania. Pani Primero, jako bardzo stara kobieta, łatwo marzła i lubiła zaczynać palić już we wrześniu. Painter uważał to za fanaberię i jak zwykle zaczął narzekać… Przerwał, gdy rozległ się dzwonek telefonu, i sam podniósł słuchawkę. Z krótkich „Tak, tak… W porządku” Burden nie był w stanie się domyślić, kto dzwonił. Z lekkim niesmakiem dokończył kawę. Obrzeże tekturowego kubka nasiąknęło. Wexford odłożył słuchawkę. – Moja żona – wyjaśnił. – Czy umarłem? Zapomniałem, że mam dom? Skończyła sprzątać i nie mogła znaleźć książeczki czekowej. – Zachichotał, sięgnął do kieszeni i wyciągnął ją. – Nic dziwnego. Będę ją musiał jej podrzucić. Niech pan idzie do domu i trochę się prześpi – dodał z nagłą łagodnością. – Nie lubię znać tylko części historii – burknął Burden. – Teraz wiem, co czują moje dzieciaki, gdy przerywam w połowie bajkę na dobranoc. Wexford zaczął upychać rzeczy w swojej teczce. – Pomijając kwestie poboczne – powiedział – niewiele już zostało. Powiedziałem panu, że to było oczywiste. To było wieczorem dwudziestego czwartego września, zimna, mokra niedziela. Pani Primero wysłała Alice do kościoła. Wyszła jakieś piętnaście po szóstej, o wpół Painter miał przynieść węgiel. Przyniósł go o czasie i zgarnął dwieście funtów. – Chciałbym usłyszeć o tych kwestiach pobocznych – powiedział Burden. Wexford był już przy drzwiach. – Następnym razem. – Uśmiechnął się. – Nie może pan powiedzieć, że zostawiam pana w zawieszeniu. – Jego uśmiech zniknął, a twarz stwardniała. – Pani Primero została znaleziona o siódmej. Była w salonie, leżała na podłodze przy kominku, w wielkiej kałuży krwi. Krew była na ścianach i na jej fotelu, a w palenisku spoczywała pokryta krwią siekiera. Ciąg dalszy w wersji pełnej  Wojny Aszanti – seria czterech wojen między wojskami brytyjskimi a Konfederacją Aszanti w latach 1823–1896. Aszanti – główna grupa etniczna żyjąca na terenie dzisiejszej Ghany – byli jednym z niewielu narodów afrykańskich stawiającym znaczny opór brytyjskim imperialnym ambicjom w Afryce.\nNadinspektor Wexford 2: Grzechy ojców\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nadinspektor_Wexford_2__Grzechy_ojcow-ebookRO/p1052455i1181709" target="_blank" title="Nadinspektor Wexford 2: Grzechy ojców [Ruth Rendell] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nadinspektor Wexford 2: Grzechy ojców [Ruth Rendell] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dekoracje na miarę XXI wieku - Na Wysokim Obcasie\nDekoracje na miarę XXI wieku\nposted by Na Wysokim Obcasie on listopada 18, 2017 No Comments\nKażdy z nas stara się, aby czuć się w domu jak najlepiej. W tym celu kupuje się różne dodatki i dekoracje, nadaje się pomieszczeniom duszę. Są wtedy niepowtarzalne, a my czujemy się w nim dobrze. Od wielu lat dba o to również firma HAFT. Specjalizuje się w aranżacji wnętrz. Łączy tradycję kaliskiego dziewiarstwa i 140-letnie doświadczenie na rynku z najnowszymi trendami, aby każdy klient znalazł coś dla swojego domu. Firma stawia przede wszystkim na piękno, funkcjonalność i porządne wykonanie swoich produktów, dzięki czemu od wielu, wielu lat zdobywa serca zadowolonych klientów.\nFirma oferuje najwyższej jakości firany, zasłony, panele firanowe, obrusy, serwety, bieżniki, poszewki na poduchy, a nawet rolety rzymskie i wiele, wiele innych.\nWystarczy zajrzeć do nich na stronę lub przejrzeć najnowszy katalog, aby poznać szeroką gamę ich produktów. Zakochacie się od razu, tak jak my.\nNa początek moją uwagę przykuła biała, żakardowa, wzorzysta firanka. Znajdują się na niej postaci budowniczych w dźwigu, w walcu, którzy budują dom. Doskonale nadaje się do pokoju małego wielbiciela Boba budowniczego. Firanka prezentuje się doskonale. Wykonana została z niezwykłą starannością z najwyższej jakości materiału. Nie ma obaw, że zniszczy się już po jednym praniu, jednak trzeba się z nią obchodzić bardzo delikatnie.\nInna firanka, którą wybrałam, doskonale pasuje do każdego pomieszczenia. Piękne wzory sprawiają, że wygląda niepowtarzalnie. U dołu są łezki prześwitujące, które dodają uroku każdemu pomieszczeniu. Wykonana została bardzo starannie z wysokiej jakości materiału. Jest dużo bardziej wytrzymała od tej powyższej. Bardzo mi ona przypadła do gustu. Przyznam, że nigdy dotąd takiej nie widziałam.\nOprócz firanek otrzymałam także obrus w kratkę. Posiada on specjalne wykończenie zwiększające odporność na plamy. Obrus prezentuje się naprawdę pięknie. Doskonały na każdą okazję. Wykonany z plamoodpornego materiału. Bardzo łatwo się go pierze i szybko schnie. Jest doskonały na Bożonarodzeniowy stół. Nawet, gdy zaleje się go barszczem nic si nie stanie i łatwo spierze. Dla mnie doskonały.\nOstatnim produktem, który podbił moje serce jest okrągły haftowany bieżnik. Ma on jasno brązowy kolor. Doskonale wygląda na dużym, jak i na małym stole. Jest doskonałą dekoracją podczas spotkań z koleżankami przy kawie. Wszystko jest wykonane bardzo starannie. Bieżnik jest bardzo dokładnie wykończony. Wygląda idealnie na każdym stole i dodaje mu uroku.\nPodsumowując: HAFT to polski producent, działający na rynku od wielu lat, posiadający zarówno ogromne doświadczenie jak i dostosowany, nowoczesny park maszynowy oraz wykwalifikowaną kadrę pracowniczą. Wszystkie produkty są wykonane z najlepszych surowców i z największą starannością. Widać, że producent stawia na zadowolenie klientów. Produkty są trwałe i doskonale się prezentują. Bardzo spodobały mi się produkty tej firmy i na pewno będę stałym ich klientem. Jestem pozytywnie zaskoczona. Polecam w 100%!!\nJeżeli zaciekawiły Was ich produkty, to może Was zainteresować prowadzony na stronie producenta program lojalnościowy oraz możliwość sprzedaży wysyłkowej.\nZapraszam Was do odwiedzenia strony, jak również do obserwowania profilu na Fb, aby być na bieżąco ze wszystkimi nowościami.


Piłeczki – Przedszkole Językowe Europejska Akademia Dziecka w Dzierżoniowie\nZabawa jest nieodłącznym elementem życia człowieka. Pojawia się ona bardzo wcześnie, bo już w żłobku i towarzyszy nam całe życie. To dzięki zabawie dzieci w przyjemny sposób poznają świat. Ananaski bawiły się piłeczkami, wsadzając je w otwory w kartonie. Dzieci miały okazję pomanipulować ćwicząc spostrzeżenie wzrokowe.


Zabytkowy mur przy głównym częstochowskim dworcu ma zostać odbudowany - Miejska\nZabytkowy mur przy ulicy Piłsudskiego w Częstochowie został w większości wyburzony. Zgodnie z wcześniejszymi planami miał oddzielać budowany przy peronach parking od ulicy. Pozostałość po dworcu Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej będzie chroniona jako zabytek.\nDziałające w Częstochowie organizacje, zajmujące się ochroną historii i estetyki miasta oraz środowiska naturalnego, wystąpiły do władz wojewódzkich o zachowanie fragmentu muru przy dworcu PKP. Wyburzenie przeszło wiekowego odgrodzenia było związane z budową węzłów przesiadkowych. Dawniej okolice ulicy Piłsudskiego były wizytówką miasta, ponieważ znajdowało się tam wyjście z głównego częstochowskiego dworca kolejowego, skąd podróżni docierali m.in. w Aleje. Z planów obecnych inwestycji wynika, że tak może być ponownie.\n16 lipca częstochowski oddział Stowarzyszenia Architektów Polskich oraz Częstochowski Alarm Smogowy otrzymały zapewnienie z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Katowicach, że w planach jest wpisanie oryginalnej części muru do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Jednocześnie wyjaśniono między innymi, że nadzór budowlany wydał nakaz rozbiórki, opierając się na ekspertyzie z grudnia 2018 r., według której stan odgrodzenia nie był dobry.\nPozostała część muru ma być naprawiona, a zgodnie z deklaracją MZDiT w Częstochowie wyburzona część ma zostać odtworzona ”w trwałej technologii z zachowaniem wizualnego charakteru oryginału poprzez zastosowanie analogicznych materiałów wykończeniowych i sposobu ich ułożenia”. Inaczej mówiąc, pozostałości po Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej mają przetrwać, a ulica Piłsudskiego po zakończeniu inwestycji, takich jak budowa węzła oraz domniemana przebudowa dworców kolejowego oraz autobusowego, powinna wyglądać jak wcześniej.\nWięcej: Pozostałości muru przy ulicy Piłsudskiego prawdopodobnie będą chronione jako zabytek\nTags: czas, dworzec, kolej, mur, pkp, sarp, węzeł\nW Częstochowie pojawi się osiemnaście nowych wiat przystankowych


Tyliczki liczą tylko pięć domów i 20 mieszkańców, a będą mieć centrum rekreacji! | Gazeta Lubuska\nTyliczki liczą tylko…\nLucyna Makowska 15 października 2018, 21:00\n- Zawsze mi się marzyła taka ekologiczna inwestycja - mówi Michał Morżak- Mam nadzieję, że będzie służyć całemu regionowi. Lucyna Makowska\nPrzeczytaj też: OPUSZCZONY KOŚCIÓŁ POŚRODKU NIEISTNIEJĄCEJ WSI. TO MIEJSCE JAK Z APOKALIPSY [ZDJĘCIA]\nGdy wójt gminy, Michał Morżak opowiadał o toczących się rozmowach z dużą firmą z Wolina o lokalizacji jeziora i domków wypoczynkowych właśnie w tej okolicy, niektórzy kazali mu się pukać w głowę.\n- Przed dwoma laty przyszli do mnie przedstawiciele inwestora z propozycją budowy jeziora i kompleksu wypoczynkowego, też myślałem, że skończy się na planach - mówi M. Morżak. - Negocjacje były trudne, ale owocne. Zawsze mi się marzyło, by w ekologiczny sposób wykorzystać walory naszej gminy, w której na ciężki przemysł liczyć nie możemy. A teraz to już się dzieje. Jest już pozwolenie na budowę i w sobotę rozpoczęły się już prace.\nW pierwszym etapie w najmniejszej wsi gminy, Tyliczkach zamieszkujących 20 osób, powstanie zbiornik wodny na powierzchni 8 ha, na nim inwestor chce zbudować 15 domków wypoczynkowych i połączyć ją pomostem ze stałym lądem, gdzie w przyszłości też ma powstać 50 kolejnych domków. Będzie to ogólnodostępny teren, z wykorzystaniem rowerów wodnych, łódek, z plażą. W dalszych etapach w planie są hotele, restauracje. Ukończenie pierwszego etapu inwestor zapowiada na koniec marca przyszłego roku.\n- Gdy widziałem, że tak naprawdę powodzenie tej inwestycji zależy od nas, przeprowadziłem konsultacje społeczne i mając zielone światło od mieszkańców zawarliśmy umowę na sprzedaż gruntów-- dodaje wójt.- Było to poprzedzone studyjnym wyjazdem radnych i mieszkańców do podobnego ośrodka tej firmy na Kaszubach.\nM. Morżak, jest przekonany, że ta wielopokoleniowa inwestycja zmieni perspektywy rozwoju gminy na lata, zarówno przestrzennymi gospodarczym.\nWięcej w sobotnim wydaniu Gazety Lubuskiej.


Koalicja rządząca w Rumunii: Kontrowersyjny polityk oskarżony o szantaż - Money.pl\nStrona głównaPrawoWiadomościKoalicja rządząca w Rumunii: Kontrowersyjny polityk oskarżony o szantaż\nKoalicja rządząca w Rumunii: Kontrowersyjny polityk oskarżony o szantaż\nPaństwowe Biuro Antykorupcyjne (DNA) w swym komunikacie poinformowało, że Voiculescu groził w sposób bezpośredni lub przez pośredników przedstawicielom trzech spółek.\nBiznesmena Dana Voiculescu jest założycielem, wchodzącej w skład rumuńskiej koalicji rządzącej, Partii Konserwatywnej. Podejrzany jest również były szef wpływowej grupy medialnej.\nPaństwowe Biuro Antykorupcyjne (DNA) w swym komunikacie poinformowało, że Voiculescu _ groził w sposób bezpośredni lub przez pośredników _ przedstawicielom trzech spółek _ rozpoczęciem agresywnej kampanii oszczerstw, jeśli nie podpiszą kontraktów reklamowych z grupą prasową, którą kieruje _.\nDo szantażu miało dojść między 2007 a 2012 rokiem. DNA tłumaczy, że jeden z trzech przedsiębiorców uległ presji i podpisał z Voiculescu pięć umów, opiewających na łączną sumę 900 tys. euro.\nInny przedsiębiorca odmówił podpisania kontraktu i wraz ze swą firmą stał się celem ataku medialnego - podało biuro. Voiculescu odrzuca oskarżenia służb antykorupcyjnych. Twierdzi, że nie zna wspomnianych biznesmenów.\nPolityk jest byłym współpracownikiem cieszącej się złą sławą rumuńskiej komunistycznej służby bezpieczeństwa, Securitate. W 1989 roku powołał Partię Konserwatywną, dziś wchodzącą w skład centrolewicowej koalicji rządzącej. W latach 90. XX wieku założył spółkę Intact Media, kontrolującą kilka kanałów telewizyjnych, stacji radiowych i dwie gazety.\nW ostatnich miesiącach sąd skazał Voiculescu za korupcję na pięć miesięcy więzienia. Obecnie trwa proces w sądzie apelacyjnym. Rumunia zaostrzyła walkę z korupcją po wejściu do Unii Europejskiej w 2007 roku.\nKontrowersyjny polityk oskarżony o szantaż Podejrzany jest biznesmena Dana Voiculescu, założyciel wchodzącej w skład rumuńskiej koalicji rządzącej Partii Konserwatywnej.\nBrat prezydenta podejrzany o łapownictwo Urzędująca głowa państwa dystansuje się od problemów brata i nie komentuje sprawy.\nTagi: rumunia, wiadomości, wiadmomości, gospodarka, prawo, wiadmości\nAfera w Rumuni. Kontrowersyjny polityk oskarżony o szantaż\nKoalicja rządząca w Rumunii rozpadła się. Kto będzie rządził?\nKryzys w Rumunii. Basescu mówi o "zamachu stanu"\nNiedemokratyczne praktyki w Rumunii martwią Brukselę


Ochraniacze kolana segmentowe do treningu i sparingów sportów walki\nOchraniacze segmentowe na kolana chroniące je przed urazami. Sprzedawane w parach.\nOchraniacze segmentowe wykonane z pianki o średniej twardości dzięki czemu chronią kolana przed urazami podczas kontaktu z twardym podłożem oraz podczas uderzania. Ochraniacze te przeznaczone są do treningu oraz sparingu w klasie lekkiego kontaktu. Elastyczne ściągacze umożliwiają stabilność, nie krępują ruchów oraz dobrze dopasowują się się do ciała. Ochraniacze nadają się do Muay Thai MMA BJJ K!oraz innych sportów walki w których kolana narażone są na kontuzje podczas uderzania lub maja kontakt z twardym podłożem\nMateria: poliester, pianka\nŚciągacze owijki usztywniacze na kolana HMS para\nKorona do treningu mięśni szyi Mr Dragon\nMagnezja kruszona 250 gram HMS talk


TEST Jeep Renegade 2.0 Multijet 140 KM 4x4 Limited: pierwszy baby Jeep - SE.pl\n17.04.2015, godz. 02:55\nOd kilkudziesięciu lat amerykańska marka Jeep jednoznacznie kojarzona jest z samochodami dla prawdziwych facetów. Niezapomniany Willys dzielnie radził sobie na wojennych frontach, kultowy Wrangler jest synonimem dzikiej przygody wykraczającej poza utarte schematy, a wielki wódz Grand Cherokee udanie łączy luksus z ponadprzeciętnymi właściwościami terenowymi. A Renegade? To pierwszy "baby Jeep", który zamierza ostro namieszać w nieodkrytym do tej pory przez amerykanów segmencie modnych miejskich crossoverów.\nModel Renegade jest całkowitą nowością w stajni legendarnego producenta samochodów zza Wielkiej Wody. Auto zostało zademonstrowane szerszemu gronu w 2014 roku podczas motoryzacyjnych targów w Genewie i niemalże z marszu stało się tematem wielu dyskusji. Renegade to pierwszy w historii Jeep zbudowany od podstaw przy olbrzymim wsparciu Fiata. Wystarczy dodać, że płyta podłogowa użyta do jego produkcji pochodzi z Fiata 500L, a bliźniaczym modelem, z którym "baby Jeep" będzie toczył walkę o klienta jest najnowsza wariacja na temat kultowej "pięćsetki" czyli model 500X. Dodatkowo, Renegade wkracza na teren silnie obsadzony, reprezentowany przez takich graczy jak Skoda Yeti, Opel Mokka czy Renault Captur. Czy mały i niedoświadczony Renegade nie zatracił tym samym przywódczych i typowo męskich cech swoich starszych i większych braci?\nZnane detale Jeep'a\nKorzystając z niesłabnącej mody na uterenowione (z pozoru) samochody jeżdżące głównie po mieście nazwane ambitnie croosoverami, producenci aplikują nam wszelkiej maści efektowne i pełne rzucających się w oczy dodatków nadwozia. Im bardziej auto jest pstrokate, nieszablonowe i nietuzinkowe z wyglądu, tym większa szansa, że klientela reprezentowana przez płeć piękną (i nie tylko) zwróci na nie uwagę. Czy Renegade także wpisuje się w opis miejskiego modnisia zwanego crossoverem?\nPrzeczytaj: TEST Jeep Wrangler 2.8 CRD: komandos na czterech kołach\nBez wątpienia patrząc na samochód centralnie z przodu od razu wiemy, że stoi przed nami Jeep. Pionowa atrapa chłodnicy z charakterystycznymi siedmioma ramionami oraz okrągłe lampy jednoznacznie przywodzą na myśl kultowego Wranglera. Pudełkowata sylwetka pełna kątów prostych i ostrych załamań także przypomina nieco bardziej terenowego większego brata.\nNa nadwoziu nie zabrakło również kilku detali i smaczków stylistycznych kryjących się chociażby pod postacią fantazyjnie zarysowych tylnych świateł z niewielkim logo Jeepa na obudowach lamp. Podczas, gdy konkurencja skupia się na obłych i łagodnych kształtach, twórcy Renegade obrali zupełnie inną drogę stylistyczną i... chwała im za to. "Baby Jeep" pomimo niewielkich rozmiarów (długość 4236 mm, szerokość 1805 mm, wysokość 1667 mm) oraz skojarzeń z zabawką dla nieco starszych chłopców i dziewczynek prezentuje się jak prawdziwy Jeep i nie przynosi wstydu swojej dumnej rodzinie. Trudna sztuka połączenia ram wpasowujących się w aktualnie panującą modę oraz pozostawienie mocnego charakteru, w tym przypadku została opanowana niemalże do perfekcji.\nPodobne połączenie stylów i charakterów można spotkać wewnątrz samochodu. Wszystkich tych, którzy obawiali się, że kabina najmłodszego Jeepa zostanie zalana iście włoską fantazją totalnie maskującą charakter dzikiego zachodu muszę uspokoić. Siedząc za kierownicą Renegade klimat przygody jest więcej niż tylko wyczuwalny.\nZobacz: Jeep Renegade najmniejszą terenówką legendarnej marki\nZgodnie z panującą modą na pokładzie nie mogło zabraknąć kolorowych i rzucający się w oczy dodatków. Biała skórzana tapicerka foteli wraz z pokrywającym większą część kabiny brązem zostają idealnie ożywione poprzez pomarańczowe dodatki pojawiające się na wspominanych fotelach, tylnej kanapie, obudowach głośników oraz na tunelu środkowym. Wnętrze tak skonfigurowanego samochodu prezentuje się radośnie, a wkomponowany w deskę rozdzielczą wyświetlacz systemu multimedialnego oraz schludny i uporządkowany panel klimatyzacji nie wpływają negatywnie na ogólną kompozycje kokpitu. Wszystkie te elementy świetnie współgrają z delikatnymi, aczkolwiek widocznymi detalami dodającymi szczyptę niepowtarzalnego charakteru.\nLogo Jeepa nie tylko zostało wyszyte na oparciach przednich foteli, ale także znalazło się na obudowach głośników. Na szczycie konsoli środkowej tuż nad ekranem systemu multimedialnego widnieje napis ."Since 1941", a przed pasażerem ulokowano solidny uchwyt pomagający wyjść z twarzą podczas terenowych harców. Clou programu pozostaje natomiast obrotomierz. Obrotomierz, który na końcu swojej skali został "pochlapany" błotem. Dodatkowo, wysoko poprowadzona i muskularna maska widziana z pozycji kierowcy daje poczucie, że poruszamy się autem, które jest dużo większe i bardziej potężne niż sugerują suche dane techniczne.\nZobacz także: Fiat 500X: włoski atak na klasę crossoverów – ZDJĘCIA\nCzy w tym całym szaleństwie i skupieniu uwagi na dopracowaniu stylistycznych szczegółów auta nie zapomniano o jego praktyczności? Wnętrze małego Jeepa jest przestronne. Ilość wolnej przestrzeni zarówno na przednich fotelach jak i na tylnej kanapie jest wystarczająca. Nawet osoby o ponadprzeciętnym wzroście nie muszą bać się o swoje czupryny. Bagażnik? Jego pojemność jest typowa dla średniej przyjętej dla tego segmentu aut, a sama przestrzeń bagażowa legitymująca się 351-litrami pojemności ma regularne kształty.\nNa zdecydowany plus zasługuje jakość wykonania wnętrza. Skórzana tapicerka pokrywająca fotele jest miękka i przyjemna w dotyku, a większość materiałów nie daje podstaw do obaw o solidność konstrukcji.\nOferta silników mogących pracować pod maską "baby Jeepa" jest więcej niż zadowalająca. Do wyboru są trzy jednostki benzynowe oraz trzy silniki napędzane olejem napędowym. Paletę otwiera wolnossące 1.6 o mocy 110 KM, a na samej górze stoją 170-konne silniki 2.0 Multijet oraz 1,4 MultiAir. Wszystkie wyżej wymienione jednostki można znaleźć pod maskami różnych modeli Fiata oraz Alfy Romeo.\nCzytaj: TEST Jeep Grand Cherokee SRT 6.4 V8 HEMI: bestia dla twardzieli\nZa napęd testowanego egzemplarza odpowiadał silnik, który zdaje się być optymalnym rozwiązaniem dla Jeepa Renegade. 2-litrowy Multijet o mocy 140 KM oraz maksymalnym momencie obrotowym równym 350 Nm, zapewnia małemu Jeepowi dobre osiągi (9,5 s od 0 do 100 km/h) i charakteryzuje się dużą elastycznością. Jedynie kultura pracy szczególnie przed osiągnięciem odpowiedniej temperatury mogłaby być nieco wyższa. Średni apetyt na paliwo? W cyklu mieszanym według wskazań komputera pokładowego wyniósł 8,1 l/100 km.\nJednak nie od dziś wiadomo, że tym, czym szczycą się wszystkie modele Jeepa, są ponadprzeciętne zdolności terenowe. Czy najmniejszy i najmłodszy przedstawiciel rodziny również ma terenowe zadatki? W przypadku podstawowych wersji silnikowych Renegade jest autem przednionapędowym. Patrząc na auta konkurencji w postaci modnych crossoverów nie jest to zaskoczenie, ponieważ klienci tego segmentu nie przywiązują aż tak dużej wagi do napędu 4x4.\nDecydując się na "baby Jeepa" z 2-litrowym turbodieslem albo mocną 170-konną "benzyną" dołączany napęd na "cztery łapy" dostajemy w standardzie. Dodatkowo, najmniejszy przedstawiciel z amerykańskiego stada posiada znany z większych braci selektor wyboru trybu jazdy oraz pracy układu napędowego. Przy pomocy pokrętła (umieszczonego nieco zbyt nisko i za daleko od kierowcy) można wybrać jeden z 4 trybów pracy napędu (Auto, Sand, Mud, Snow) adekwatny do nawierzchni po jakiej się aktualnie poruszamy. Na tym jednak nie koniec. Najbardziej dzielna w terenie wersja Trailhawk wyposażona jest w reduktor co jest ewenementem nie tylko wśród miejskich crossoverów, ale także pośród większych i z pozoru bardziej groźnych SUV-ów. Jeśli do tego wszystkiego dodamy wysoki prześwit na poziomie 198 cm oraz zadziwiająco wręcz dobre kąty zejścia (32 stopnie), rampowy (156 stopni) oraz mało nieco odstający od reszty kąt natarcia (21 stopni) otrzymamy obraz modnego auta miejskiego, które wertepom się nie kłania.\nNie przegap: Fiat 500X wjeżdża do Polski: znany oficjalny CENNIK\nPrzyznacie, że te wszystkie dane wyglądają bardzo atrakcyjnie. A jak jest w praktyce? Mały Jeep zarówno w grząskim terenie jak i sypkim piachu dzielnie prze do przodu. Możliwość stałego zblokowania napędu 4x4 zdecydowanie pomaga, a po wybraniu odpowiedniego trybu systemu JAD (Jeep Active Drive) samochód stara się wykorzystać wszystkie swoje możliwości do pokonania każdej kolejnej przeszkody. Swoje trzy grosze dokłada od siebie także skrzynia biegów, która ma bardzo krótko zestopniowane dwa pierwsze przełożenia. W przypadku testowanego egzemplarza najsłabszym terenowym ogniwem okazały się szosowe opony. Pytanie tylko, czy potencjalny klient Renegade będzie miał ochotę na bardziej poważne zabawy w terenie?\nPoza utartymi szlakami "baby Jeep" spisuje się przyzwoicie. A jak jest na asfalcie? Także pozytywnie. Zawieszenie zostało ustawione z priorytetowym traktowaniem komfortu. Inżynierom Jeepa udało się w należyty sposób skalibrować silę wspomagania układu kierowniczego. Nie jest on przesadnie mdły i w czytelny sposób potrafi przekazać informacje na temat tego, co akurat dzieje się z przednimi kołami. Jedynie dwa pierwsze dość krótkie biegi powodują, że podczas jazdy w korku trzeba dość często sięgać do lewarka zmiany biegów. Z kolei będąca na końcu skali "szóstka" jest już typowym nadbiegiem, którego użycie ma racjonalny sens dopiero od prędkości 100 km/h.\nCeny Jeepa Renegade zaczynają się od 69 900 zł za wersję Sport z przednim napędem oraz silnikiem 1.6 l o mocy 110 KM. Jest to kwota wyższa od podstawowych wersji konkurencyjnych Fiata 500X, Opla Mokki czy chociażby Skody Yeti. Renegade wyposażony w napęd 4x4 ze 140-konnym Dieslem pod maską łamie barierę 100 000 zł (wersja Limited kosztuje dokładnie 107 300 zł). W przypadku podobnie skonfigurowanych wersji z napędem na cztery koła konkurenci również okazują się tańsi.\nSprzawdź: Jeep Renegade w Polsce: pełny CENNIK małej terenówki\nNie ulega wątpliwości, że jak na absolutnego debiutanta w segmencie modnych crossoverów Jeep stworzył bardzo dopracowane pod każdym względem auto. Dodatkowo, wraz zakupem Renegade otrzymujemy wyczuwalny z daleka niepowtarzalny klimat amerykańskiej wolności oraz ponadprzeciętne na tle klasowych rywali zdolności terenowe. Czy te wszystkie zalety przełożą się na rynkowy sukces "baby Jeepa"? Odpowiedź na to pytanie byłaby z pewnością bardziej oczywista, gdyby nie szeroka konkurencja, która jest nie tylko bardziej doświadczona, ale także posiada bardziej atrakcyjną cenę zakupu. Pewność można mieć za to co do jednego - na poboczach Renegade 4x4 będzie raczej nie do pokonania.\nJeep Renegade 2.0 Multijet - dane techniczne\nJeep Renegade2.0 Multijet 4x4 Limited\n140 KM/ przy 3750 obr./min\n350 Nm/ przy 1500 obr./min\n6 /4,6 /5,1 l\ntagi: Jeep Jeep Renegade Jeep Renegade 2.0 Multijet Jeep Renegade dane techniczne Jeep Renegade OPINIE Jeep Renegade TEST autor: Paweł Kaczor


Przedświąteczny aromat domowych ciast • Kuchnia Lidla\nPrzedświąteczny aromat domowych ciast\nWypieki z jabłkami i pomarańczami aromatyzowane przyprawami korzennymi lub karmelem wprawią Cię w świąteczny nastrój.\nZapach domowych wypieków dochodzący do nas podczas przedświątecznej krzątaniny zwiastuje, że za moment zaczniemy uroczyste świętowanie. Paweł Małecki wprowadza w tym tygodniu w iście świąteczny nastrój. Poczuj w swoim domu zapach karmelizowanych w miodzie i cukrze jabłek, aromat korzennych przypraw oraz woń świeżo wyciskanych pomarańczy. Przygotuj na swój świąteczny stół sernik z karmelizowanymi jabłkami. Zrób również szybkie i proste w wykonaniu ciasto korzenne, pokryte lukrem przygotowanym na bazie soku pomarańczowego.\nŚwiąteczny sernik z karmelizowanymi jabłkami


Pisanie prac filologia angielska - Katalog Stron\nW katalogu znajduje się 1743 stron zebranych w 296 podkategoriach. Na akceptację oczekuje 8 stron. Obecnie gości online - 5.\nprace po angielsku, pisanie prac po angielsku, angielski prace, praca licencjacka po angielsku, praca magisterska po angielsku, pomoc w pisaniu prac po angielsku\nNiepubliczne Przedszkole Promyczek powstało w 2010 roku. Wydział Edukacji Urzędu Miasta Bielska-Białej wpisał nasze przedszkole na listę placówek niepublicznych. Jako placówka niepubliczna podlegająca pod Kuratorium Oświaty realizujemy podstawę programową MEN....\nStudencka księgarnia językowa obsługuje swoich klientów zarówno w siedzibie stacjonarnej, jak również za pomocą swojego sklepu internetowego. Przegląd materiałów językowych w księgarni jest tak ogromny, że osoby zainteresowane na pewno znajdą poszukiwaną książ...\ninteresujące zajęcia dla dzie »\nChcesz, żeby Twoja latorośl rozwijało zdolności ruchowe? Rozwiązaniem może być gimnastyka sportowa dla najmłodszych. Jeśli jesteś z Łodzi bądź okolic - musisz zapoznać się z naszą ofertą. Oferujemy lekcje ogólnorozwojowe (lecz również dla dzieci ale również do...\nKursy elektroniki samochodowe »\nSzkolenia oraz kursy z zakresu elektroniki samochodowej prowadzące przez firmę Tomsad. Kursy odbywają się cyklicznie w mieście stołecznym Warszawa. Podczas kursów uczymy budowy analizatora can, odczytu informacji z magistrali can, nadawania i odbieranie ramek,...\nWiedzę można uzupełnić bez względu na wiek. Wystarczą chęci, a my zajmiemy się całą resztą. Do zapoznania się z naszą stroną namawiamy wszelkie osoby, które pragną ukończyć szkołę podstawową, liceum ogólnokształcące lub przygotować się do matury. Proponujemy n...\nAngielszczyzna jest w dzisiejszych czasach jednym z w najwyższym stopniu popularnych języków na świecie. Z tej racji z pewnością warto zadbać o to, żeby jego naukę rozpocząć jak najwcześniej. Język angielski dla dzieciaków jest częścią propozycji Szkoły Językó...\nData dodania - 25.05.2020 zobacz szczegóły tego wpisu »\npisma dla nauczycieli angiels »\nProfesjonalne pismo dla anglistów Teacher to odpowiedź na współczesne potrzeby nauczycieli języka angielskiego i również innych osób, które pracują przy nauczaniu. Czasopismo to skarbiec innowacyjnych a oprócz tego świeżych pomysłów, które mogą przydać się w p...


Zamieszkaj z duchem, czyli ranking nawiedzonych miast - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 30-10-2020, 11:20\nWielka Brytania to państwo z wysokim odsetkiem starych domostw i olbrzymim rynkiem wtórnym wiekowych nieruchomości. Wraz z historycznym domem można nabyć… kilka zjaw. By tego uniknąć, tworzone są rankingi nawiedzonych miast. Co na to zainteresowane duchy? Strach zapytać!\nW okolicach Halloween agencja OnlineMortgageAdvisor.co.uk sporządza ranking najbardziej nawiedzonych miast Wielkiej Brytanii. Liczy się wszystko, co kojarzy się z duchami i zjawiskami paranormalnymi, czyli: liczba cmentarzy, stwierdzonych zjawisk paranormalnych, opuszczonych domów, nawiedzonych dróg, bezpieczeństwo po zmroku wraz ze wskaźnikiem przestępczości oraz ilością światła słonecznego w roku. Według tych kryteriów najstraszniejszymi miastami w 2020 r. są Newport, Birmingham, Leicester, Nottingham i Liverpool.\nOczywiście są osoby, które lubią dreszczyk emocji i adrenalinę. Tym jednak, którzy wolą, by umarli pozostali w zaświatach, poleca się miasta z drugiego końca rankingu: Edynburg (60 nawiedzonych punktów), Cambridge (60) i York (30).\nPo co sporządza się takie zestawienia? Wielka Brytania to kraj z najwyższym odsetkiem starych domostw. Spora część ma kilkuwiekową historię, która – jak wiadomo – nie zawsze plecie się szczęśliwie. Kupując dom, warto mieć więc pewność, że po salonie nie będą się przechadzali lokatorzy sprzed kilkudziesięciu czy nawet kilkuset lat. Bo cóż może być gorszego dla właścicieli od nawiedzonego przez duchy domu? Już chyba tylko pająki.\nTurystyka / Zamieszkaj z duchem, czyli ranking nawiedzonych miast


Za tydzień do Łodzi przyjadą największe wydawnictwa z całej Polski, by prezentować kryminały, biografie i poezję | Express Ilustrowany\nZa tydzień do Łodzi…\nZa tydzień do Łodzi przyjadą największe wydawnictwa z całej Polski, by prezentować kryminały, biografie i poezję\nAgnieszka Jedlińska 16.11.2019\nSześćdziesięciu wystawców zgłosiło swój udział w jesiennej edycji Targów Ciekawej Książki. Mottem dziewiątej edycji imprezy są słowa Juliana Tuwima: „Tak pisać, by słowom było ciasno, a myślom przestronnie”. W Hali Expo przy al. Politechniki już w piątek pojawią się polskie wydawnictwa, hurtownie książek, księgarnie, antykwariaty oraz instytucje kultury i stowarzyszenia związane z rynkiem książki takie jak: Znak, Czarna Owca, In Rock, Sonia Draga czy Agor.\n– Najbardziej cieszy nas, że udało nam się zaprosić do udziału w targach blisko dwadzieścia łódzkich wydawnictw takich jak Księży Młyn, Akapit Press, Literatura, czy Uniwersytetu Łódzkiego –mówi Sylwia Kotecka, kierownik targów.\nWśród wystawców pojawi się także Dom Literatury.\n– Dla nas to doskonała okazja, żeby zaprezentować twórczość łódzkich poetów i eseistów – dodaje Maciej Robert, zastępca dyrektora Domu Literatury. – Przygotujemy spotkania literackie z Krzysztofem Woźniakiem, Anną Szumacher, Arnoldem Cytrowskim.\nNa spotkania stawia też Biblioteka Miejska.\n– Nasze stoisko w trakcie targów odwiedzi m.in. Marta Madejska, autorka głośnej „Alei Włókniarek”. Paweł Braun, dyrektor Biblioteki Miejskiej w Łodzi opowie o reformie i nowoczesnych bibliotekach. Goście posłuchają też o biblioterapii oraz wezmą udział w grze miejskiej na terenie imprezy, w której do wygrania będą cenne nagrody – zapowiada Dorota Sztyler, kierownik Działu Promocji i Marketingu Biblioteki Miejskiej w Łodzi.\nW ramach targów książki odbędą się też Targi Gier Planszowych i Kreatywnej Zabawy „Play Arena”.


NASIELSK. Były sobie pieniądze »\nW Samorządowym Przedszkolu w Starych Pieścirogach odbyło się pierwsze spotkanie w ramach VII edycji programu grantowego „Były sobie pieniądze” organizowanego przez Fundację BGK\nProgram ma zasięg ogólnopolski i jest przeznaczony dla placówek, które znajdują się na terenie gmin do 100 tys. mieszkańców. Samorządowe przedszkole w Starych Pieścirogach jako jedna z 10 placówek przedszkolnych z całej Polski zostało włączone do programu zyskując tym samym możliwość wzbogacenia programu nauczania o zestaw ciekawych lekcji o tematyce finansowej oraz ekonomicznej.\nCelem programu jest podniesienie poziomu wiedzy finansowej dzieci i młodzieży oraz wprowadzenie ich w świat finansów tak, aby potrafiły lepiej funkcjonować w nowoczesnym społeczeństwie. Jest on realizowany poprzez przeprowadzenie przez nauczycieli autorskich lekcji o finansach w określonych grupach wiekowych. Każda placówka która zakwalifikowała się do udziału w programie otrzymała pakiet edukacyjny wspierający lekcje. Zawiera on film edukacyjny „Skąd biorą się pieniądze”, plansze „Historia pieniądza”, sklepik – zabawka, bankomat-zabawka, przykładowe scenariusze zajęć, skarbonki.\n-Uważam, że nauka o finansach jest bardzo ważna – zaznacza Marta Czarniecka, inicjatorka programu w Przedszkolu. – Pewne zależności ekonomiczne można zauważać od najmłodszych lat, bo dzieci stosują je bezwiednie. Jako mama trójki dzieci widzę to na co dzień. Przykładem może być chociażby to, że podczas zabawy dzieci wymieniają się np. pewnymi dobrami – klocki za samochód, lalka za książeczkę. Dlaczego warto rozwijać w nich świadomość ekonomiczną – mówi M. Czarniecka.\nPo tych zajęciach dzieci będą znały: wartość pieniądza, podstawy zarządzania finansami, rolę i funkcję banków.\n– Do udziału w programie zgłoszona została jedna grupa, czyli 25 osób – grupa Misie, której jestem wychowawcą – mówi Monika Chrzanowska. – Dzieci uczestniczyły już w pierwszych zajęciach podczas których poznały banknoty oraz ich wartość. Podczas zajęć same przygotowały odpowiednią liczbę banknotów, tak by kupić w kasie bilet na spektakl teatralny pt. „Jaś i Małgosia” – dodaje pani Monika.


Galerie handlowe w Wodzisławiu Śl.: Najpierw Karuzela, potem Stara Kopalnia | Dziennik Zachodni\nJacek Bombor 23 września 2013, 9:18\nGaleria Stara Kopalnia powstanie przy ul. Marklowickiej arc. inwestora\nWodzisław Śląski miał do tej pory poważny kompleks Rybnika - z powodu braku galerii handlowych. Ale wkrótce będzie miał dwie i to nowocześniejsze. 4 grudnia otwarta będzie w miejscu dawnego PKS Galeria Karuzela, która powstaje w ekspresowym tempie. A potem Stara Kopalnia.\nOprócz marek odzieżowych będzie także market spożywczy. Będą także toalety oraz poczekalnia dla pasażerów komunikacji publicznej. To jeszcze efekt porozumienia inwestora z samorządowcami.\nGALERIA KARUZELA W WODZISŁAWIU ŚL. NA ZDJĘCIACH\nWśród najemców znaleźli się już: Martes Sport, Euro Apteka, Deichmann, POLOmarket, RTV Euro AGD, CCC, Reserved, Mohito, Sinsay, Cropp, House, Rossmann, Pepco, Relay. Budynek jest jednokondygnacyjny i znajduje się około 150 metrów od rynku, przy skrzyżowaniu ulic: Targowej i Witosa. W pobliżu znajduje się parking (jeszcze w budowie), który pomieści 220 samochodów.\n- Parking przy Galerii Karuzela będzie bezpłatny - informuje Joanna Marczak, z Retail Concept.\nTymczasem kilka dni temu pojawiła się elektryzująca wiadomość: trwa budowa kolejnej galerii, która wyrośnie na obrzeżach Wodzisławia Śląskiego, przy ulicy Marklowickiej. Bezpośrednio przy drodze do Świerklan i dalej zjazdu na A1.\nBędzie się nazywać Galeria Stara Kopalnia. Wrażenie robi projekt wizualizacji, nawiązujący do starych śląskich budynków industrialnych. Będzie też szyb kopalniany. Nie wykluczone, że inwestorzy wykorzystają urządzenia z dawnej kopalni 1 Maja, która do 2000 roku istniała w mieście. - Wielkość 10 tysięcy metrów kwadratowych. 12 miejsc dla wiodących marek, 400 miejsc na parkingach, innych od tych, które pojawią się w Karuzeli i galeriach w Rybniku. Trwają zaawansowane rozmowy, więcej zdradzić nie mogę - wyjaśnia nam Arkadiusz Wesołowski, prezes spółki, która - jak mówi Wesołowski- skupia kilku biznesmenów z Wodzisławi Śląskiego.\n- Nie mogę zdradzić, kto za tym stoi mówi - mówi tajemniczo. Czy inwestycja jest pewna? Czy przypadkiem nie chodzi tylko o wysondowanie rynku i sprawdzenia, czy znajdą się nabywcy? - Spokojnie, galeria powstanie, już tam trwa palowanie, proszę sprawdzić - uspokaja Wesołowski. Ale zastrzega, że inwestycja nie ma ściśle określonego harmonogramu, a więc wcale nie jest pewne, że będzie gotowa w 2014 roku.\nAby wodzisławianie nie musieli jeździć do Rybnika, w ofercie nowych galerii muszą się znaleźć kompleksy kinowe. Wiadomo, że w Karuzeli nie będzie takiego miejsca, ale jest szansa, że zadba o to Stara Kopalnia. W tym miesiącu ma się sprawa rozstrzygnąć. Inwestorzy prowadzą rozmowy na temat otwarcia w tym miejscu marketu budowlanego.\n- Nie potwierdzam, nie zaprzeczam - mówi Wesołowski.\ngaleria stara kopalnia


BIUSTONOSZ ZOE SEMI SOFT Sklep UNIKAT-COMP.PL - Unikat-Comp\n» BIUSTONOSZ ZOE SEMI SOFT\nCena: 97,00 zł 97,00 zł 97.00\nKod produktu: BI ZOE SEMI SOFT CZARNY-MORELA 90E\nJeżeli zależy Ci na dobrym podtrzymaniu, a przy tym jesteś fanką biustonoszy pół-usztywnianych, koniecznie wybierz ZOE semi-soft.\nMiseczki otulone zostały czarnym i przyjemnym w dotyku flockiem podbitym połyskującą morelową dzianiną. Model posiada nieodpinane ramiączka z możliwością regulacji na całej długości.\nNa mostku umieszczono przyciągającą wzrok zdobinę.\nBiustonosz został zaprojektowany z myślą o kobietach, które poszukują bielizny dającej wygodę i komfort użytkowania.


Aga & Michał – Portugalia – Słodko Gorzko\nAga & Michał - Portugalia\nTym razem z moimi ulubionymi Rabusiami popędziliśmy do słonecznej Portugalii! Aga i Michaś to dwójka kochanków z Rzeszowa. Zaobrączkowali się w lipcu i stwierdzili, że na sesję polecimy w miejscu, które uwielbiają czyli Portugalia! Jak powiedzieli tak zrobiliśmy na jesień kiedy u nas już temperatura nie była zbyt przyjazna a tam słońce prażyło pełną mocą ;)\nNa początku zaatakowaliśmy rejony najbardziej wysunięte na zachód począwszy od Cabo da Roca do Praia do Abano. Ta ostatnia to absolutny kosmos, odrobinkę skryty i nie tak łatwo dostępny czy łatwy do fotografowania ale przeeeeepiękny! Następnie popędziliśmy naszą czerwoną rakietą z japonii na południe… Algarve jak zawsze zachwycało ;) Widzi człowiek te plaże po raz kolejny i ciągle się nimi zachwyca.\nRabusie od początku do końca pozowali jak profesjonalni modele… Michał ponoć wygrał nie raz tytuł “Mistera Mokrego Podkoszulka” i dokładnie to widać na zdjęcia dlaczego! :D ( Michaś nie bij! :D ). Aga jak tylko zaczynała kręcić kiecą to zaczynało dziać się pełne szaleństwo. Kochane z Nich Wariatki! :D\nAha… trochę prywaty. Na sesję zabrałem swoją ukochaną Małżonkę. Jakoś tak wyszło, że mieliśmy wtedy rocznicę naszego ślubu. Chciałem pokazać jaki ze mnie kochany Mężuś… Wszystko było pięknie poza lotami powrotnymi… Przez pomyłkę ja wylatywałem z Faro, Ona z Lizbony :D Idealny prezent dla Żony w rocznicę prawda? ( hihi ). Z całej sytuacji został tylko spoooro uśmiechu co świadczy tylko o tym jak bardzo Żona ma mnie kocha. Najlepsza! Aha… obiecałem Jej, że o tym nie wspomne co by nie wyszło jaki ze mnie Ogar organizacji więc… nie wspominam :D Zapraszam!\nPatrycja & Mateusz – Sardynia