Program profilaktyczny - BIP Żłobek Pszczółka w Barcinie\nArt. 26 pkt 2 USTAWA z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148, 1078, 1287, 1680, 1681, 1818, 2197 i 2248 oraz z 2020 r. poz. 374) ogłoszono dnia 19 czerwca 2019 r. obowiązuje od dnia 1 września 2017 r.\nCelem żłobka jest organizowanie warunków umożliwiających dzieciom nabywanie wiedzy i umiejętności w zakresie dbałości o zdrowie, bezpieczeństwo własne i innych w różnych sytuacjach, rozwijanie sprawności fizycznej, która w dużym stopniu determinuje stan zdrowia dziecka. Opracowanie i realizacja programu profilaktyki jest dokumentem, który zawiera określone powyżej cele, porządkuje i wyznacza kierunki pracy w zakresie organizowania warunków umożliwiających nabywanie przez dzieci pożądanych postaw i zachowań w obliczu zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa. Wdrażanie programu wymaga uwzględnienia oddziaływań profilaktycznych w środowisku rodzinnym w celu osiągnięcia skuteczności w utrwalaniu wzorców zdrowego i bezpiecznego stylu życia.\nNabywaniu wiedzy o obowiązujących zasadach bezpiecznego zachowania się w żłobku i w domu oraz świadomego ich przestrzegania.\nBezpieczna zabawa w żłobku.\nHigiena osobista, otoczenia oraz zapobiegania chorobom.\nW realizacji programu wykorzystywane będą różnorodne metody, przede wszystkim metody aktywne, aby umożliwić dzieciom doświadczenie i przeżywanie tego, co jest przedmiotem zajęć. W trakcie rozmaitych zabaw inicjowane będą sytuacje edukacyjne, które w naturalny sposób pozwolą wykorzystywać dziecięcą twórczą ekspresje oraz konkursy i różne techniki plastyczne.\nMetoda przekazu wiedzy – dotycząca sposobów informowania, wyjaśniania oraz instruktażu, za pomocą której opiekun oddziałuje na świadomość dziecka. Jest ona istotna zwłaszcza w nowych sytuacjach, gdy dzieciom brak odpowiedniej wiedzy i doświadczeń. Najważniejsze jest wyjaśnienie dziecku (stosowanie do jego wiedzy i wieku) konieczności oraz sensu określonych form zachowań. Bardzo przydatne będzie stworzenie swoistego kodeksu postępowania w określonych sytuacjach.\nMetoda utrwalania pożądanych zachowań – polega na powtarzaniu pewnych czynności oraz zachowań w określonych sytuacjach edukacyjnych, a przede wszystkich sytuacjach naturalnych, również spontanicznie prowokowanych przez dzieci.\nPrezentowanie celów programów oraz zamierzeń dydaktyczno – wychowawczych umożliwiających osiągnięcie celów będzie realizowane poprzez:\nPrzekaz podczas zebrań grupowych\nUmieszczenie zamierzeń (tygodniowych, miesięcznych) na grupowej tablicy ogłoszeń, np. przed salą pobytu dzieci\nOrganizację zajęć otwartych dla rodziców\nOrganizację przedstawień teatralnych\nPrzekaz sposobów pracy, osiągnięć dzieci na łamach gazetki grupowej dla dzieci i rodziców\nSkuteczność oddziaływania na świadomość, umiejętności dzieci w zakresie przestrzegania zasad bezpieczeństwa, zdrowego stylu życia wymaga poddawania jej działaniem ewaluacyjnym. Odpowiedzi na temat efektywności założeń programu będzie można uzyskać przede wszystkim poprzez:\nobserwację zachowań dzieci w różnych sytuacjach ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji naturalnych, dotyczących np. przestrzegania wszelkich zasad bezpieczeństwa, zdrowego odżywiania, preferowanych form wypoczynku itd.\nNależy pamiętać, że środowisko żłobkowe nie jest w stanie w pełni wypracować zachowań profilaktycznych u dzieci. W podejmowanych działaniach konieczny jest udział środowiska rodzinnego, wypracowanie jednolitej płaszczyzny oddziaływania na zachowania i postawy dzieci.\n- BEZPIECZNA ZABAWA W ŻŁOBKU\nTo pierwszy obszar, w którym dziecko, mając na względzie swoje poczucie bezpieczeństwa, poczucie własnej autonomii i wolności musi nauczyć się przestrzegania nakazów i zakazów zapewniających bezpieczeństwo innym. Dziecko ma nauczyć się przewidywać i radzić sobie w sytuacjach zagrożenia poprzez właściwą ocenę ewentualnego niebezpieczeństwa, jakie może zaistnieć podczas wspólnej zabawy, wspólnego funkcjonowania z innymi dziećmi w przedszkolu.\nCele szczegółowe do realizacji zagadnienia:\npoznawanie zasad warunkujących bezpieczeństwo własne i innych podczas zabaw w żłobku\nprzestrzeganie zakazu prowokowania sytuacji zagrażających bezpieczeństwu\numiejętności rozwiązywania spraw konfliktowych i dochodzenia do kompromisu\nsprzeciwiania się przemocy fizycznej wobec siebie i innych dzieci ze strony rówieśników\nzasady bezpiecznej wspólnej zabawy\nkształtowanie podstawowych powinności moralnych, tj. życzliwość, tolerancja, rozumienie potrzeb innych, sprawiedliwość i odpowiedzialność\nzasady dbałości o własne zmysły i higienę układu nerwowego\nzna zasady bezpiecznej wspólnej zabawy\nrozumie, że zachowanie typu: wyrywanie zabawek, popychanie, sypanie piaskiem mogą zagrażać bezpieczeństwu własnemu i innych\npotrafi korzystać z zabawek, sprzętu, narzędzi zgodnie z zasadami ich użytkowania\nrozumie konieczność reagowania na sygnały, polecenia nauczyciela, których celem jest przeciwdziałanie ewentualnym zagrożeniom\nrozumie konieczność ograniczania niekontrolowanej aktywności ruchowej w sali pobytu ze względu na bezpieczeństwo innych\nrozumie potrzeby, uczuci innych\nzna różne sposoby na pokonywanie złości\numie reagować na przejawy agresji\nrozumie zasadność mówienia umiarkowanym głosem\nrozumie konieczność organizowania zabaw w miejscach do tego przeznaczonych\nrozumie zagrożenia wynikające z zabaw np. stłuczonym szkłem, brudnymi odpadami, itp.\nsygnalizuje poczucie zagrożenia bezpieczeństwa własnego i innych\nrozumie potrzebę odpoczynku i relaksu\n-BEZPIECZNE ZACHOWANIA W DOMU\npoznawanie zasad warunkujących bezpieczeństwo własne i innych\nzna zasady bezpieczeństwa w kontakcie z różnorodnymi zagrożeniami w codziennym życiu\nzna zagrożenia wynikających z zabaw zapałkami, środkami chemicznymi\nrozumie zagrożenia wynikające z samodzielnego używania leków\nprzestrzega zakazu samodzielnego użytkowaniu urządzeń mechanicznych, elektrycznych, zna możliwe konsekwencje jego łamania\n-BEZPIECZNEŃSTWO NA DRODZE\nDziecko, będąc uczestnikiem ruchu drogowego, powinno również znać podstawowe bezpiecznego poruszania się na drodze. Obowiązek przygotowania dziecka do uczestnictwa w ruchu drogowym spoczywa na rodzicach, a także na opiekunkach w żłobku. Wiek żłobkowy jest najbardziej właściwy do wyrabiania u dzieci umiejętności czy nawyków niezbędnych do bezpiecznego poruszania się po drogach w przyszłości.\nwdrażanie do właściwego zachowania się w ruchu drogowym\nzapoznanie z nazwami i znaczeniem niektórych znaków drogowych\nkształtowanie umiejętności zwracania się do policjanta w trudnych sytuacjach\nwdrażanie do zachowania szczególnej ostrożności w środkach lokomocji i na przystankach\ndoskonalenie umiejętności zapamiętywania numerów alarmowych\nzasady bezpiecznego przechodzenia przez jezdnię, poruszania się po chodniku, poboczu\nwpływ warunków atmosferycznych pór roku i doby na bezpieczeństwo na drodze\nznaczenia sygnalizacji i symboliki wybranych znaków drogowych\nrola policjanta w ruchu drogowym, spotkanie z funkcjonariuszem\njazda środkami lokomocji, bezpieczne i kulturalne zachowanie się w środkach lokomocji i na przystankach\npotrafi bezpiecznie poruszać się po drodze, stosuje zasady przechodzenia przez jezdnię, stosuje się do sygnalizacji świetlnej\nrozumie znaczenie i konieczność stosowania elementów odblaskowych\nzna wybrane znaki drogowe, rozumie ich symbolikę i funkcję (ostrzeganie, zakazywanie informowanie)\nwie do kogo zwrócić się o pomoc w trudnych sytuacjach, np. policjant\numie bezpiecznie i kulturalnie zachowywać się w środkach komunikacji publicznej, ustępuje miejsca osobom starszym i niepełnosprawnym, rozumie konieczność bezpiecznego zachowania się na przystankach\numie wykorzystywać zdobyte wiadomości i umiejętności\n- HIGIENA OSOBISTA I OTOCZENIA ORAZ ZAPOBIEGANIE CHOROBOM\nDzieciństwo to okres, w którym dziecko nabywa elementarnych nawyków związanych z dbałością o higienę osobistą i otoczenia, rozumieniem ich znaczenia w utrzymaniu stanu zdrowia. Żłobek jest instytucją w której dziecko spędza znaczna część dnia, w której - znalazłszy się w różnych sytuacjach zagrażających zachowaniu zdrowia – musi utrwalać umiejętności w tym zakresie. Ugruntowane w tym okresie przyzwyczajenia decydują o jego późniejszym stylu życia. Budowanie „świadomości prozdrowotnej” poprzez edukację oznacza nie tylko wzbogacenie wiedzy, ale i odpowiedzialności za własne zdrowie.\nwdrażanie do przestrzegania, utrwalanie nawyków higienicznych\nwdrażanie do przestrzegania zasad dbałości o ład i czystość w najbliższym otoczeniu\nzachowania wpływające na przeciwdziałanie zagrożeniom dla zdrowia\ndba o własny wygląd\nodpowiednio myje ręce i zęby\nsamodzielnie posługuje się chusteczka do nosa, grzebieniem\ndba o czystość ciała i ubrania\nrozumie zagrożenie dla zdrowia, płynące z braku dbałości o higienę\nzna sposoby przeciwdziałania zarażeniu się chorobami: zasłania usta podczas kaszlu, nos podczas kichania\nmyje ręce po skorzystaniu z toalety oraz przed posiłkami, po powrocie z podwórka\nmyje owoce i warzywa przed spożyciem\nzna ewentualne zagrożenia wynikające z picia wody bezpośrednio z kranu\nrozumie potrzebę kontrolowania i leczenia zębów\nrozumie potrzebę stosowania szczepień, poddawania się zaleceniom lekarzy\nzgłasza dorosłym dolegliwości odczuwane przez siebie lub zauważone u innych\ndba o wygląd otoczenia, np. porządku w przydzielonej szafce, szufladzie, Sali po zakończeniu zajęć, zabaw, itd.\ndba o estetykę stołu podczas spożywania posiłków\nPrzekazywanie wiedzy o zdrowym odżywianiu i kształtowanie nawyków związanych ze spożywaniem tych produktów, które warunkują utrzymanie zdrowia i prawidłowej wagi, są kolejnym ważnym zadaniem edukacji prozdrowotnej. Jest ono tym bardziej istotne, że środowisko rodzinne nie zawsze jest miejscem, w którym dba się o nawyki żywieniowe. Duża dostępność i niska cena produktów wysokokalorycznych zawierających duże ilości np. soli, cukru, tłuszczu sprawia, że rodzice sięgają po nie bez zastanowienia się nad konsekwencjami dla zdrowia tych, którzy je spożywają, nawet jeśli są to dzieci.\npoznawanie zaleceń prozdrowotnych w zakresie racjonalnego odżywiania\npoznawanie czynników zagrażających zdrowiu, związanych z żywieniem\naktywne uczestniczenie w „zdrowotnym odżywianiu”\nprodukty wpływające na utrzymanie zdrowia, określone w „piramidzie zdrowia”\nszkodliwość niektórych produktów spożywczych\nzna produkty spożywcze wpływające na utrzymanie organizmów w stanie zdrowia\nzna wpływ wartości niektórych środków spożywczych na funkcjonowanie wybranych tkanek, organów (np. witamina A na wzrok, witamina D na kość)\nzna zalecenia dotyczące rodzajów i składu posiłków spożywanych w ciągu dnia\npotrafi pokonać uprzedzenia do potraw istotnych dla zdrowia\npotrafi komponować zdrowe posiłki i aktywnie uczestniczyć w ich przygotowaniu\nrozumie konieczność ograniczania spożycia niektórych produktów (np. słodyczy, chipsów, coca - cola) z powodu możliwości narażania się na choroby, tj. otyłość, cukrzyca, …\nrozumie, że pewne produkty mogą wywoływać alergię u niektórych osób, pomimo że powszechnie uznawane są za korzystne dla zdrowia\npotrafi rozpoznać wiarygodność reklam, np. słodyczy, na podstawie wiedzy posiadanej na temat ich wpływu na zdrowie\nAktywność ruchowa dziecka, pomimo, że jest to naturalna potrzeba rozwojowa, również wymaga szczególnego zrozumienia i podejścia w organizacji środowiska żłobkowego. Zaleca się, aby na tę formę aktywności została przeznaczona znaczna część pobytu dziecka w żłobku. Umożliwianie dziecku wyzwalania energii podczas zabaw ruchowych, kształtowanie aktywnego stylu życia poprzez uświadomienie braku korzyści dla rozwoju wynikającego z biernego sposobu spędzenia czasu wolnego to kolejne ważne zadanie wychowania. Od nawyków w tym zakresie, rozwiniętych w wieku żłobkowym, będzie zależała aktywność w dorosłym życiu.\npodtrzymywanie naturalnej potrzeby aktywności ruchowej dziecka\nwdrażanie do realizacji aktywnych form wypoczynków\naktywne formy spędzenia czasu wolnego\nchętnie podejmuje działa o charakterze ruchowym\nhartuje organizm, wie, jak zapobiegać zmarznięciu i przegrzaniu\nrozumie wartość aktywnych form wypoczynku\nzna szkodliwe skutki spędzenia czasu wolnego przed telewizorem, przy komputerze\nDodanie dokumentu: Magdalena Gawrońska 14-04-2020 09:42:31\nOstatnia aktualizacja: Magdalena Gawrońska 14-04-2020 09:42:31


Józef Ignacy Schnabel - życiorys\nCzytany 96245 razy\nO sławie Schnabla jako dyrygenta, organizatora życia muzycznego oraz wieloletniego Kapelmistrza Katedry św. Jana we Wrocławiu świadczą dziś przede wszystkim liczne dokumenty z epoki. Za najważniejsze należy uznać rekomendacje prasy europejskiej z lipską Allgemeine Musikalische Zeitung na czele, w której częste relacje o kompozytorze ze Śląska mogłyby ułożyć się w zajmującą opowieść o jego szybkiej karierze w środowisku muzycznym.\nSchnabel otrzymał w młodości komplementarne wykształcenie muzyczne, które uzupełniał po swym przybyciu do Wrocławia w 1797 roku. Nauka gry na instrumentach, kompozycji i dyrygowania, zgodnie z wielowiekową tradycją, traktowana była wówczas całościowo. Dzięki tej metodzie kompozytor po napisaniu muzyki, mógł dyrygować jej wykonaniem, a jednocześnie brać w nim udział jako skrzypek lub organista. Lecz nie tylko w systemie kształcenia należy upatrywać źródła fenomenu uniwersalizmu muzycznego Schnabla. Należał on bowiem do wąskiego grona ludzi uzdolnionych, a jednocześnie bardzo pracowitych, w życiu których natchnienie szło zawsze w parze ze zdecydowaniem i nieugiętością. Dowiódł tego już w okresie swej pracy w parzyckiej szkole, kiedy z grupy swych uczniów stworzył amatorską orkiestrę, wykonującą między innymi dzieła Mozarta. Dowiódł tego także we Wrocławiu, gdzie znacząco podniósł poziom i wzbogacił repertuar zastanych orkiestr, tak iż zyskał słowa uznania samego Beethovena. Ponieważ zachowały się do naszych czasów programy koncertów wykonywanych pod dyrekcją Schnabla, łatwo możemy spostrzec, że były to przedsięwzięcia bardzo ambitne. Komplet symfonii Beethovena, wielkie oratoria Haydna, Requiem Mozarta – z tymi dziełami wrocławianie zetknęli się po raz pierwszy dzięki talentom muzycznym i organizacyjnym Schnabla.\nMuzyka w Katedrze, w okresie sprawowania przez niego funkcji kapelmistrza, również zalśniła odpowiednim do rangi tego miejsca blaskiem. Nie był to wszakże blask zeświecczonej muzyki religijnej, jaką tworzyli Mozart czy w późnym okresie życia Haydn, pełnej popisowych arii, brawurowych tematów fug czy tanecznych rytmów. Msze, offertoria, graduały Schnabla to utwory pełne melodyjności, szlachetnej prostoty i wyrafinowanej harmonii. Ich autor unikał kontrapunktycznych zawiłości, zaciemniających znaczenie słów – tekst bowiem miał być celem, nie zaś pretekstem do powstania takiej czy innej kompozycji. Dzięki tak ujętej interpretacji stylu kościelnego (Kirchenstil) powstało ponad dwieście utworów o niezaprzeczalnym pięknie, przepełnionych duchem nabożnego skupienia i odpowiednią do okoliczności wykonania powagą.\nWierzę, że nadejdą dni, kiedy twórczość Józefa Ignacego Schnabla na stałe wejdzie do repertuaru koncertów muzyki wokalno-instrumentalnej. Obecny festiwal jest przynoszącym wiele satysfakcji dowodem na rozpoczęcie się tego procesu, gdyż – tak jak w edycjach ubiegłorocznych – podczas koncertu finałowego będziemy mieli okazję usłyszeć jedno z dzieł wrocławskiego kapelmistrza, a naszego wielkiego Rodaka. Zanim jednak świat muzyczny pozna i przyjmie całość tej bogatej spuścizny artystycznej, naszym zadaniem jest chronić ją i zabezpieczyć przed upływem czasu. Dotyczy to zwłaszcza nieznanych zbiorów muzykaliów rozsianych po terenie Dolnego Śląska, które wciąż czekają na uporządkowanie i skatalogowanie, a w przyszłości na powtórne odrodzenie w żywej praktyce wykonawczej.\nOstatnio zmieniany: wtorek, 10 grudzień 2013 10:45\nWięcej w tej kategorii: Organy i muzyka organowa »


Techniki nadawania priorytetów wymaganiom | Michał Wolski\nDziś czas na opisanie technik nadawania priorytetów. Możemy je nadawać stosując szereg technik. Oto one.\nTechnika rankingu polega na określaniu przez wybraną grupę interesariuszy dostępnych priorytetów dla wymagań według przyjętych kryteriów.\nTechnika Top-Ten polega na wybraniu przez interesariuszy n najbardziej ważnych wymagań określonych według przyjętych kryteriów. Dla tych wymagań określanych jest ich ranking opisujący ważność wymagań z uwzględnieniem określonych kryteriów.\nTechnika polegająca na klasyfikacji wymagań do jednej z grup: podstawowe, pożądane, powodujące ekscytację.\nKlasyfikacja pojedynczego kryterium\nW tej technice wymaganiom przypisywany jest priorytet w zależności od wpływu implementacji tego wymagania na sukces tworzonego systemu. Wymaganiom nadawane jest jeden z trzech dostępnych priorytetów:\nObowiązkowe: Wymaganie obowiązkowe musi być zaimplementowane bez względu na koszty i jest konieczne dla sukcesu tworzonego systemu.\nOpcjonalne: Wymaganie opcjonalne określa wymaganie, które niekoniecznie musi być zaimplementowanie. Pominięcie kilku wymagań opcjonalnych nie wpływa na obniżenie sukcesu tworzonego systemu.\nMiło mieć: Wymagania, które nie wpływają na sukces tworzonego systemu, jeżeli nie zostaną zaimplementowane.\nMacierz priorytetów według Wiegera\nIstotą tej techniki jest macierz priorytetów, dzięki której ranga poszczególnych wymagań może zostać obliczona na podstawie określonych kryteriów i wagi dla tych kryteriów.\nWykorzystanie macierzy priorytetów według Wiegera jest bardzo czasochłonne w porównaniu do poprzednich technik, w związku z tym powinno być stosowane w przypadkach kiedy poprzednie techniki nie dały oczekiwanych rezultatów.\nPrzykład macierzy priorytetów według Wiegera\nOpis macierzy priorytetów według Wiegera\nW pierwszym wierszu określane są względne wagi dla kryteriów dotyczących korzyści, uszczerbku, kosztów i ryzyka.W pierwszej kolumnie znajdują się wymagania, którym będą nadawane priorytety. W kolumnie drugiej znajdują się oszacowane względne korzyści. W kolumnie trzeciej znajdują się oszacowane względne uszczerbki. W kolumnach czwartej i piątej znajdują się obliczenia podsumowujące oszacowanie dla korzyści oraz uszczerbków. Oszacowanie odbywa się wg wzoru: Wartość%(Rj) = Korzyść(Rj) * WagaKorzysci + Uszczerbek(Rj) * WagaUszczerbka. W kolumnach szóstej i siódmej znajdują się oszacowania względnych kosztów oraz procentowego udziału każdego wymagania w kosztach. W kolumnach ósmej i dziewiątej znajdują się oszacowania względnego ryzyka oraz procentowego udziału każdego wymagania w ryzyku. W kolumnie dziesiątej znajduje się obliczenie priorytetu dla każdego wymagania. Priorytet określany jest za pomocą wzoru: Priorytet(Rj) = Wartość%(Rj) / ( Koszt%(Rj) * WagaKosztu + Ryzyko%(Rj) * WagaRyzyka ). W kolumnie dziesiątej znajduje się oznaczenie rangi dla każdego wymagania w zależności od obliczonego priorytetu dla tego wymagania.\nZ moich doświadczeń wynika, że najlepiej sprawdza się technika pojedynczego kryterium. Ustalając wartość kryterium negocjuję z interesariuszami wartość kryterium dla każdego wymagania.\nAtrybuty a wymagania Dokumentowanie informacji o wymaganiach w sposób strukturalny pozwala na zapewnienie, że żadne potrzebne dane nie zostaną pominięte oraz zapewnia możliwość łatwego dotarcia przez […]


Xbox slim za 250zł | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nXbox slim za 250zł\nTemat na forum 'Dla świeżaków' rozpoczęty przez minek95, Grudzień 22, 2013.\nSiema. Kupiłem tanio xboxa slim z samym okablowaniem. I nie czyta gier. Wydaję mi się że wystarczy tylko przeczyszczyć laser. Ale jeśli to nie pomoże to co mam zrobić? Ile warty jest taki działający slim? I czy do niego może być zwykły dysk pod laptopa czy musiał bym coś w nim zmieniać?\nminek95, Grudzień 22, 2013\nWarty jest tyle co dales. Czyszczenie nic nie da ma uwalona elekt4onike lub laser. M9zna zrobic rgh bedzie mozna gry z hdd wlaczac. W t6m mom3ncie tylko oryginalne dyski lub odpowiednio przygotowan3 dyski WD\nakir, Grudzień 23, 2013


Soundgarden po raz pierwszy w Polsce! Będzie gościem Life Festival Oświęcim - RMF 24\nPoniedziałek, 18 listopada 2013 (10:00)\nZespół Soundgarden, jedna z ikon muzyki rockowej rodem z Seattle, zagra 27 czerwca 2014 r. na stadionie MOSiR w Oświęcimiu. Występ na Life Festival Oświęcim 2014 będzie pierwszym koncertem tej legendarnej grupy w Polsce. Piąta edycja festiwalu odbędzie się w dniach 25-28 czerwca.\nGrupa Soundgarden, dowodzona przez charyzmatycznego wokalistę Chrisa Cornella, powstała w 1984 roku w Seattle. Jako ikona muzyki grunge, jest wymieniana jednym tchem z takimi tuzami gatunku, jak Pearl Jam czy Nirvana. Co ciekawe, w niemal 30-letniej historii, Soundgarden nigdy jeszcze nie zagrał w naszym kraju i jest jedną z ostatnich wielkich grup rockowych, które czekają na debiut przed polskimi fanami.\nHistoria Soundgarden nie była usłana różami. Komercyjny sukces przyszedł dopiero po 10 latach działalności, dzięki płycie "Superunknown", na której znalazł się m.in. mega-hit "Black Hole Sun". W 1997 roku, u szczytu popularności, zespół przestał istnieć, gdyż - jak stwierdził perkusista Matt Cameron - "został pożarty przez showbiznes". Wokalista Chris Cornell z powodzeniem kontynuował karierę solową (nagrał m.in. piosenkę do filmu o Bondzie, "You Know My Name"), wraz z muzykami Rage Against The Machine utworzył też supergrupę Audioslave.\nBilety na koncert LFO2014 z udziałem m.in. grupy Soundgarden trafią do sprzedaży w środę, 20 listopada.\nWięcej informacji na temat festiwalu można znaleźć na stronie festiwalu i Facebooku.\nLife Festival Oświęcim 2013: Za nami niezwykły koncert! Sting porwał publiczność!\nTe gwiazdy już zagrały\nSoungarden to już kolejna wielka gwiazda, która wystąpiła na Life Festival Oświęcim. Podczas dotychczasowych edycji koncerty zagrali m.in.: Sting (2013), Peter Gabriel (2012), James Blunt (2011), Matisyahu (2011) i Ray Wilson (2010, 2013). Na scenie pojawiła się również czołówka polskiej sceny muzycznej, m.in. Perfect, Brodka, Voo Voo, Varius Manx, T.Love, Blue Cafe, Dżem, Kroke oraz Anna Maria Jopek. Kulturową i stylistyczną wielobarwność wprowadzili tacy artyści, jak np. Kozak System z Ukrainy, Jamaram z Niemiec, Hatikva 6 z Izraela, francuska Kana, belgijska Antwerp Gipsy-Ska Orkestra czy Jamajczycy z Twinkle Brothers.\nMocnym punktem programu LFO jest koncert muzyki klasycznej z udziałem znakomitych gości - byli wśród nich m.in. genialny romski skrzypek Dalibor Karvay, soliści Opery Wiedeńskiej Beate Ritter i Alexander Zbigniew Pinderak, słynny kompozytor, dyrygent i instrumentalista Krzesimir Dębski oraz młody, rewelacyjny Pianohooligan. W ramach festiwalu dwukrotnie wystąpiła Krystyna Janda (z monodramami "Biała bluzka" oraz "Shirley Valentine"), a w "Zamachu na MoCarta" udział wzięli m.in. Zbigniew Zamachowski i Wojciech Malajkat. Specjalne murale, trwale zdobiące miejski pejzaż Oświęcimia, zaprojektowali wybitni graficy: Edward Dwurnik, Andrzej Pągowski i Rafał Olbiński.\nOd 2013 roku program LFO wzbogacił się o dwa ważne wydarzenia: bieg uliczny "Tolerancja na sportowo", z udziałem gwiazd polskiego sportu (Robert Korzeniowski) oraz Street Life - hip-hopowe święto zwieńczone koncertem czołowych polskich raperów (O.S.T.R.).\nTagi:Life Festival Oświęcim, festiwal, Soundgarden, koncert\nFotoSting był gwiazdą oświęcimskiego festiwalu!


Pionki, kostki i inne Czary Mary. - Dyskusje - MLPPolska\nPionki, kostki i inne Czary Mary.\nBy Starlight Sparkle, March 1, 2019 in Dyskusje\nStarlight Sparkle 2,958\n– Rozpoczynam temat o grach planszowych.\n– Dragon Pit?\n– Tak... tego typu się pojawią.\n– To zaczynaj!!\n– Tak jest Pani Kapitan\nOd dłuższego czasu chodzi mi po głowie odtworzenie zapomnianego tematu o grach planszowych.\nUważam, że temat jest wart odnowienia i ma potencjał na coś większego niż zadeklarowanie się czy lubię lub nie lubię gier planszowych.\nWięc proponuję dyskusję, w której oprócz zadeklarowania się czy lubimy lub nie gry planszowe, to opiszmy, jak się zaczęła dla nas przygoda z grami planszowymi czy rpg, jakie są nasze ulubione gry i czy mamy paczkę znajomych, z którymi gracie regularnie lub nie.\nMoja historia z grami rozpoczęła się bardzo dawno temu w latach 90 od dobrze znanej wszystkim gry o nazwie Monopoly.\nGra była typowo rodzinna i dość długo popularna. Po jakimś czasie jednak w moje ręce trafiła gra planszowa z prawdziwego zdarzenia.\nGra posiadała wszystkie możliwe dodatki takie jak Gród, Kryptę Upiorów, Jaskinie, Labirynt Magów.\nGra posiadała zawrotną ilość grywalnych postaci i bardzo proste, przejrzyste zasady. Karty postaci były ładnie narysowane i bardzo fajnie opisane. Gracze podróżowali przez większość czasu po głównej mapie.\nGracze poruszali się po mapie w dowolną stronę, a po stanięciu na konkretnym polu decydowali co się z nimi dzieje poprzez rzucenie kotką lub pociągniecie karty.\nZ głównej mapy mogli przejść do jednej z map dodatków lub też zostać wciągnięci tam wbrew własnej woli co na niskich poziomach kończyło się śmiercią.\nCelem gry było dotarcie na środek i pokonanie czającej się tam bestii. Oczywiście gracz nigdy nie mógł być do końca pewien czy jest tam bestia, gdyż przeznaczenie losowało się na początku gry. Inny gracz, który ukończył Labirynt magów, mógł je jednak zmienić i tak przykładowo… Potężny bohater, który miał pewność co do zabicia bestii, odkrywał kartę przeznaczenia, a tam znajdowała się otchłań, co kończyło się natychmiastową śmiercią postaci.\nTo była jedna z moich pierwszych i poważnych gier planszowych, w które dane mi było bardzo długo grać.\nNa początku zupełnie wbrew zasadom, gdyż nie dało się ich ogarnąć w tak młodym wieku, a później już według zasad.\nTo zaledwie jest początek mojej przygody z grami planszowymi. Nieco później doszły do tego gry rpg i gry hybrydowe.\nW gry planszowe gram dość regularnie z moją stałą ekipą, jak również często testujemy różne tytuły, tak więc temat znam dość dobrze.\nA jak to było u was? Jak to jest w waszym przypadku czy tak jak ja posiadacie grupkę graczy, z którymi zawsze możecie się umówić na partyjkę?\nEdited March 1, 2019 by Starlight Sparkle\nObecnie gra którą wymieniłeś zwie się Talizmanem - Talizman: Magia i Miecz i jest grą bardzo dobrą, wciągającą i nawet doczekała się komputerowej adaptacji.\nJa zaczynałem od tego maleństwa -\nZasady były proste. Prowadzący wybierał sobie jakiś układ ukryty przed oczami gracza. Gracz miał 10 podejść żeby zgadnąć jaki to układ - gdzie po każdym ułożeniu prowadzący musiał zaznaczyć pionkami czarnymi i białymi czy w danym układzie gracz trafił bądź też nie w jakiś kolor. W ten sposób gracz miał podpowiedzi jak mu idzie.\nRazem z tym był klasyk jak na lata 90 -\nZ tym było już trochę ciężej bo zasady są skomplikowane a ja byłem na tyle młody, by ich kompletnie nie łapać xD\nGrałem w Talizmana i nawet mi się podobało. Faktycznie bardzo, ale to bardzo podobne do Magicznego Miecza.\nZ podobnych gier to mogę polecić Runebound.\nGra rozgrywa się w magicznej krainie, która staje na skraju zagłady. Jaka to zagłada to decyduje losowanie karty takiego jakby kryzysu. I tak na przykład mamy inwazję nieumarłych sługusów nekromanty. Następnie gracze wybierają jedną z dostępnych postaci i lądują na głównej planszy.\nNa której to przez około 24 tury przeżywają przygody, walczą z potworami i wzmacniają swoje postacie, by w końcu w 24 turze stanąć przed wcieleniem zła i go pokonać lub nie... wszystko zależy od tego, jak dobrze przygotowali się do tej walki poprzez zbieranie itemków, wzmacnianie statystyk i gromadzenie większej ilości kostek i żetonów walki, na których to opiera się cała walka.\nFajnym dodatkiem do gry są klimatyczne opisy potworów, przygód i wydarzeń, a także możliwość dokupienia do gry kilku rozszerzeń, które znacząco wpływają na rozgrywkę, dodając nowe postacie dysponujące zupełnie nowymi i często bardzo potężnymi zdolnościami. Oczywiście, jeśli ktoś potrafi wykorzystać w pełni potencjał swojej postaci.\nScenariusze są różnorodne i tylko w jednym gracze stają przeciwko sobie. W pozostałych łączą swe siły i wspierają się wzajemnie by wytropić i uśmiercić czempionów zła nim przebudzi się ich władca i staną się zbyt potężni.\nOsobiście RuneBounda oceniam na mocne 7/10, ponieważ gra daje sporo sytuacji, a rozgrywka jest naprawdę przyjemna i łatwa do opanowania. Plansza jest kolorowa, figurki ładnie wykonane i w łapkach zdolnej osoby mogą zostać naprawdę pięknie pokolorowane.\nNa wstępie chcę powiedzieć iż jestem bardzo zadowolony z odtworzenia tego tematu i obecności na forum osób które mają podobne zajawki co ja w zamierzchłych czasach.\nNiewiele jest poletek w których mogę szeroko się wypowiedzieć. Na grach RPG upłynęła moja wczesna młodość, z kolei w gry planszowe i karciane grywam dosyć często nawet dziś, a to z racji zajawek moich znajomych. To też jest to chyba jedyna dziedzina o której mógłbym gadać przez długie wieczory.\nTe fotografie to twoje egzemplarze gry? Jeśli tak to muszę pozazdrościć "Labiryntu Magów". Miałem go kiedyś - na współę z kumplem posiadaliśmy podstawkę, "Gród" i właśnie ten dodatek, ale moja matka wywaliła... Na szczęście przed paroma laty na nowo pozyskałem tą świetną grę. Mam obecnie "Magiczny Miecz", "Gród" i "Jaskinię", i prawdę powiedziawszy byłbym gotów odkupić "Labirynt Magów", tylko trudno znaleźć wiarygodnego sprzedawcę. Co do "Krypty Upiorów" - jak byłem dzieckiem to słyszałem przeróżne historie o tym dodatku, ale jako iż wychowywałem się w czasach bez internetu nie mogłem nigdzie sprawdzić wiarygodności tych rewelacji. Do tej pory nigdy nie miałem najmniejszej z nim styczności. Było jeszcze jego uzupełnieniu - "Magia", obecnie najtrudniejsze do zdobycia.\n@Zegarmistrz @Starlight Sparkle\nTutaj Panowie zarzucam link dzięki któremu dowiecie się na czym polega różnica między "Talismanem" a polskimi "Magią i Mieczem" i późniejszym "Magicznym Mieczem" - http://magiaimiecz.eu/magia-i-miecz/sfera-i-historia-gry/. Nie jest to może obszerna rozpiska, ale mam nadzieję iż wiarygodna. Pokrywa się z tym co czytałem odnośnie tej materii parę lat temu, więc staram się zaufać.\nCo do "Runebound" - widać że ładnie zrobione, utrzymuje zacny klimat fantasy, a figurki kojarzą mi się głównie z "Warhammerem". Nigdy nie słyszałem o tej grze.\nJestem głównie starym dinozaurem gier RPG. Zachowałem w domu pewną kolekcję podręczników, i pochwalę się nią jak tylko znajdę czas na zrobienie zdjęć i przygotowanie opisów. A mam o czym gadać...\nJak mogło zabraknąć takiego tematu skoro sama GlimGlam uwielbia gry planszowe\n– Prawda xD\nCo do grafik to niestety nie są moje. Magiczny miecz aktualnie znajduje się u kumpla, a tego nie ma w Polsce, więc automatycznie jest chwilowo poza moim zasięgiem. Runebounda natomiast wrzucę własne grafiki, następnym razem jak będziemy grać. Pewnie w tym lub przyszłym tygodniu. Chyba że akurat będziemy ogrywać inny tytuł, to wtedy wstawię coś innego.\nNasz egzemplarz Magicznego Miecza liczy ponad 15 lat. Kolega dostał go w prezencie na urodziny. Talisman grałem ostatnio i jest to, jak wspomniałem bardzo dobra gra.\nEdited March 5, 2019 by Starlight Sparkle\nZnalazłem w końcu trochę czasu i sił, więc tak jak zapowiadałem - zrobiłem zdjęcia mojej kolekcji podręczników do RPG, i nadszedł moment abym się nimi pochwalił.\nPodręczniki do gry na której upłynęło mi najwięcej lat grania (pomijam swój autorski system, którego tutaj nie zamieszczę) - "Dungeons and Dragons", edycja 3/3.5. Trochę tego nabyłem, pochłonęło sporo funduszy, ale według mnie było warto. Tylko trzy z tych książek stanowią zbiór podstawowych zasad (na pierwszym zdjęciu, dolny rząd), reszta to rozszerzenia które dokooptowywałem do kolekcji wraz z biegiem lat w celu urozmaicenia zabawy. Okoliczności były różne - niektóre to prezenty, jeszcze inne kupili kumple aby wprowadzić nowości do rozgrywki, ale o większość zadbałem sam. Generalnie nie są to wszystkie dodatki dostępne w Polsce, jednakże jest to chyba ponad połowa materiału wydanego na naszym rynku (pomijam gotowe kampanie i settingi). W U.S.A liczba podręczników jest znacznie większa, ekipa z Wizards of the Coast elegancko nabiła swoją kiesę wypuszczając cyklicznie kolejne mniej lub bardziej wartościowe cuda-wianki. Warto wiedzieć iż owe wydawnictwo jest własnością... Hasbro! Na drugim zdjęciu zamieściłem dodatki które zakupiłem już po zakończeniu przygody z RPG - z sentymentu, i w celu poszerzenia kolekcji. Stan najstarszych książek pozostawia sporo do życzenia, nie powinno to jednak dziwić - w latach największej zajawki kartkowaliśmy stronice tych woluminów niemal codziennie, cierpiały również trudy niejednej podróży czy dziwnych zdarzeń w trakcie sesji. Można powiedzieć iż noszą znamiona świetnej zabawy i wspomnień.\nTo co widzieliście na pierwszych dwóch zdjęciach stanowiło tylko jedną grę, to co prezentuję tutaj to 5 różnych systemów RPG - każdy inny, i każdy na swój sposób fascynujący.\n"7'th Sea" - tytuł w którym przenosimy się do fantastycznego świata zbliżonego do XVII wiecznej Europy. Jest to ciekawa pozycja, głównie ze względu na swoją mechanikę i lokacje. Niestety niewiele w to grałem. Obydwa podręczniki nie są moją własnością, a zostały powierzone mi na przechowanie przez mojego kuzyna, który wyruszył w zamorską podróż za chlebem.\n"Dzikie Pola" - nie grałem w to w ogóle, ale miło było przeczytać. Gra traktuje o XVII wieczej Polsce, jest nastawiona na rozgrywkę z rzeczywistymi, historycznymi wydarzeniami w tle, dopuszcza jednak wpływ graczy na rozwój wydarzeń i zmianę biegu dziejów. Ot, magia RPG. Według mnie "Dzikie Pola" są bardzo trudne w prowadzeniu - chcąc zachować swojski klimat rodem z "Trylogii" Sienkiewicza należało by posługiwać się odpowiednio archaicznym językiem. Dla ludzi z dużą zajawką historyczną.\n"Wampir: Mroczne Wieki" - uwielbiam! Za klimat i realia - gracze wcielają się w wampiry zamieszkujące średniowieczną Europę. Świat nieumarłych skrywany jest przed śmiertelnikami, szarpie nim zaś wewnętrzna i nieustanna rywalizacja pomiędzy klanami w celu osiągnięcia jak największej władzy. Wrogowie są niemal wszędzie, począwszy od innych wampirów, poprzez kościół i połapaną w temacie władzę świecką, na krwiożerczych wilkołakach skończywszy. Udało mi się w to trochę pograć, i bardzo polecam. Odkupiłem podręcznik od kumpla i wstawiłem do kolekcji. Jest w złym stanie, jako iż urwała się okładka. Wszystko przez to że po pijaku wyjebałem się przewróciłem się z nim na schodach.\n"Śródziemie" - Podarowany przez kumpla na przechowanie. Nie graliśmy w to zbyt wiele, wszystko z powodu dosyć topornej i rozwlekłej mechaniki. Ten podręcznik to przede wszystkim zbiór zasad i rubryk - nie wliczając opisu grywalnych ras to niewiele poświęca samemu uniwersum, sugerując iż chcąc pograć w "Śródziemie" gracze powinni najpierw zaznajomić się z twórczością Tolkiena, co również zabawy nie ułatwia. Mimo wszystko fajnie go mieć.\n"Neuroshima" - bardzo fajny, polski system RPG. Według mnie jest zlepkiem najciekawszych elementów z innych post apokaliptycznych produkcji, takich jak "Mad Max", czy "Fallout", autor pozostawia jednak grającym sporo miejsca na własną narrację - świat jest urozmaicony i dosyć elastyczny jeśli chodzi o zbudowanie klimatu. Mechanika jest przekombinowana. Podręcznik można przeczytać dla samej przyjemności zapoznawania się ze światem - tak jak i zrobiłem. Jestem właścicielem tej gry od niedawna, a kupiłem ją między innymi po to aby zasiliła kolekcję.\nTo tyle. Do całości mojej przygody z grami fabularnymi mógłbym dorzucić jeszcze nieukończony autorski system, kostki do gry oraz wszystkie zdarte gumki, połamane ołówki i pomięte kartki z zeszytów. Gry które tutaj przedstawiłem stanowią mój zbiór, nie są jednak wszystkimi spośród systemów RPG z jakimi miałem styczność. Dużo grałem również w "Warhammer Fantasy Roleplay", "Dead Lands" czy "Wiedźmin: Gra Wyobraźni", od którego w gimnazjum wszystko się zaczęło. Mógłbym o tym wszystkim dużo gadać.\nPaladyn Zanderson 440\nCóż a ja się pochwalę że na ostatnim Snowfallu w końcu nauczyłem się grać w Munchkin. dla niebeznanch jest to gra karcina symuljąca i żartująca z rpg. Grę wygrywa gracz który jako pierwszy osiągnie dzesiąty poziom postaci która odgrywa (początkowo wszyscy są ludźmi, ale co ruch swój gracz może wyciągnać kartę która zmieni jego rasę, klasę lub płeć, ale są też karty klątw które osłabią gracza) Gracze walczą w lochach z potworami które mają określone poziomy, ale nie ze wszystkimi musimy walczyć jesli mamy odpowiednią rasę. lub klasę, nie zdobywamy jednak wtedy kart skarbów które wzmacniają naszą postać, można pczywsice uciec od potwora który jest dla nas za silny ale trzba wtedy rzucić kością sześcienną i wyrzucić konkretną liczbę w innym wypadku czeka nas "Marny koniec" i strata poziom postaci, ten który osiągnie pozom 0 odpada z gry. Jest też 2 sposób na wbicie poziomu miannowicie po za walką możemy się decydowac "zastawić" posiadane karty i je sprzedać jesli ich wartość będzie wynosić 1000 szt złota możemy podnieść poziom postaci o 1. Gracze oczywiście mogą sobie pomagać w walce ( ale wtedy dzielą się łupem) jak i podkładać sobie "świnie" (wzmacniać potwory lub osłabiać walczącego gracza).\nTrochę mi zajęło by ogarnać zasady ale śmiechu był sporo i 1,5 godzinki zleciało\nGrałem też po raz pierwszy w RPG papierowe i było to nasze kucykowe i choć dostałem postać z plota (pegaz bleh) to bardzo łatwo się w wkręciłem (biłem się ze smokiem podrywałem papugi xd)\nMiałem przyjemność parokrotnie zagrać w "Munchkinów", kilka razy nawet wygrałem. Fajna zabawa, ale trzeba podchodzić do niej na sporym luzie, bo inaczej może zamienić się w wybitne narzędzie do skłócania przyjaciół. Winna temu jest antagonistyczna interakcja, gdzie de facto można celowo sprzyjać jednemu graczowi, niszcząc pozostałych, lub odwrotnie, co psuje balans w rozgrywce. Graliście z użyciem jakiś dodatków? Jest ich kilka, a ja styczność miałem z "Cthulhu", "z Karaibów" i "Obfitość". Ten ostatni to był dla mnie zupełny mindfuck, zaowocował niesamowicie chaotyczną grą przy której niewiele rozumiałem z tego co robię - to był jeden z tych razów kiedy wygrałem.\nOdwróćmy może kota do góry ogonem i zastanówmy się czy są jakieś gry karciane lub planszowe w które grać nie lubicie? Ja tak mam np. z "Cytadelą" - karcianka według której wcielamy się w budowniczego tytułowej cytadeli, mając innych graczy za rywali. Niby spoko, ale antagonizm w tej grze jest bardzo duży i niekiedy losowy (!), co nie sprzyja dobrej atmosferze podczas rozgrywki. Miał ktoś styczność?\n3 minuty temu, ByczekPazerny napisał:\nCóż @ByczekPazerny Niby mieliśmy dodetk portal ale osoboa która najbardziej ograniała zasady gry ogólnej tego dodatku nie ogarniała wieć graliśmy w wersję Super Munchkin\nDnia 13.03.2019 o 17:49, ByczekPazerny napisał:\nJeśli chodzi o Cytadelę, to mogłem zagrać, ale ostatecznie poszło w zupełnie inną stronę. Słyszałem za to o tej grze różne opinie i w większości pozytywne. Jeśli miałbym wymienić grę, w którą z całą pewnością nienawidzę grać, to byłoby tak...\nZ gier planszowych nudzi mnie bardzo "Agricola". Gra polega na budowaniu własnego gospodarstwa przez kilka rund, a potem jest sumowanie punktów i wygrywa gracz z najwyższą ich ilością. Co jednak w tej grze jest takiego, co mnie odrzuca? Otóż chodzi o losowość w kartach. Może się zdarzyć i często tak jest, że jeden z graczy wylosuje kartę, co pozwala mu kraść połowę drewna, kamieni czy innych surowców od gracza, który właśnie je zbiera i to strasznie potrafi zaburzyć balans gry, bo inni stoją niemal w miejscu, a on się rozwija na potęgę.\nZ gier karcianych to zdecydowanie "Cywilizacja" bardziej durnego systemu rozgrywki nie widziałem. Nie dość, że interakcja między graczami leży to atakowanie innej cywilizacji nic kompletnie nie daje. Zagrałem w tę grę około dwóch razy i stwierdziłeś zgodnie z 5 innymi osobami, że to leci od razu do sprzedania.\nCo do "Munchkina"... gra jest rewelacyjna. Bardzo ciekawy sposób na rozgrywkę, w którym gracze startują jako zwykli ludzie i w miarę zdobywania nowych kart mogą zmieniać swoją rasę na krasnoludy, elfy lub gnomy. Mogą również zbierać karty ekwipunku i karty klas jak wojownik, złodziej, czarodziej i tak dalej. Głównym celem rozgrywki jest dobicie 10 poziomu jako pierwszy. Jednak nie kojarzę zasady, o której pisze @Zandi Nigdy nie spotkałem się z tym, by jak ktoś spadnie do poziomu zero, to odpada z gry.\nNajczęściej gracz, którego spotka marny koniec, ląduje na poziomie 0 i zaczyna wszystko od nowa, ale jego ekwipunek i skarby, które miał przy sobie zostają "rozkradzione" czyli rozdane pomiędzy innych graczy.\nAhh i pamiętajcie... Ci, którzy grać w to zamierzacie... nie pomagać elfom choćby nie wiem jakie góry skarbów oferował. Kto grał... ten wie, o co chodzi.\nDzisiaj przedstawię wam grę, która od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie, ale nie mogłem znaleźć czasu na to, by ją wrzucić do działu. Gra, o której mówię, nosi tytuł…\nJest to gra karciana w pięknej, pikselowej grafice przypominającej troszkę gry z dawnych lat 90. Gra składa się z paru talii jak np talia bossów.\nTalii komnat i czarów\nW grze chodzi o to by jako władca ciemności, którego losujemy na samym początku, zbudować jak największy lub jak najlepiej zabezpieczony loch. Co jakiś czas do naszego budowanego lochu wchodzą bohaterowie, którzy chcą nas zabić i jeśli im się to uda, to przegrywamy grę. Oczywiście możemy się bronić. Mamy do dyspozycji talię komnat, w której znajdują się np sale ćwiczebne dla armii goblinów lub komnaty sukkubów. Komnaty mogą zakończyć życie bohatera i zależnie od tego, w jakiej komnacie umrze, to możemy dostać różne premie. Oprócz komnat można stawiać pułapki, które są albo jednorazowe, albo działają cały czas. Śmierć bohatera w komnacie z pułapką zwykle niewiele nam daje. Możemy w końcu, gdy sytuacja wydaje się beznadziejna, to sięgnąć do talii czarów i porazić bohaterów prawdziwą mocą.\nBrzmi dość prosto prawda? A teraz weźmy i dodajmy do tego talię bohaterów, która zawiera nieraz bardzo mocne przedmioty zwiększające ich życie, moc lub pozwalające im unikać spotkań w 2 albo 3 komnatach. Do tego wszystkiego dodajmy jeszcze pozostałych graczy, którzy mogą nasze komnaty zamrozić lub teleportować bohatera kilka komnat dalej, lub ze swojego lochu przerzucić herosa do naszego.\nJa mam podstawową wersję gry plus dodatek “Następny Poziom”, który wprowadza do gry mocniejszych bohaterów, lepsze przedmioty i więcej problemów. Są jeszcze jakieś inne dodatki, wśród których warto wymienić “Twarde Lądowanie”, które dodaje do gry możliwość wcielenia się w bossa z kosmosu. Dodatek oczywiście dorzuca nowych, kosmicznych bohaterów, pułapki, komnaty i czary.\nGra przeznaczona jest na maksymalnie 4 graczy, ale równie dobrze można zagrać w nią na minimalnych ustawieniach, czyli w 2 graczy. Raz grałem w 4 i powiem, że dzieje się wtedy niezły chaos w lochach. Standardowa rozgrywka w boss monster trwa około 15-30 minut i jest to idealny zabijacz czasu, gdy na kogoś czekamy lub gdy nie mamy pomysłu na nic lepszego a Munchkin się nam przejadł.\nPodoba mi się ta pikselowa grafika, a pomysł na wcielenie się we władcę lochu i pomieszkujących w nim gramotnych potworów totalnie kojarzy mi się ze starym "Dungeon Keeper'em". Jesteś pierwszą osobą która przybliżyła mi ten tytuł. Może kiedyś będę miał okazję zagrać. Wygląda na szybką i przyjemną zabawę, w sam raz na zabicie czasu np. w podróży lub w kolejce w urzędzie pracy.\nJeśli o gry planszowe chodzi to "Boss Monster" skojarzył mi się również z "Dungeon Fighter":\nSympatyczne połączenie planszówki z karcianką i poniekąd grą zręcznościową. Również w tym przypadku mamy do czynienia z humorystycznym podejściem do tematyki fantasy oraz eksploracją niebezpiecznego lochu przez karykaturalnych herosów, jednakże między graczami nie ma rywalizacji, ponieważ wszyscy uczestnicy rozgrywki wcielają się w role protagonistów - gra jest kooperacyjna, gdzie zwyciężyć może cała drużyna albo nikt. Nie ma osoby stającej po drugiej stronie barykady - wszelkie przeciwności dopierane są drogą losowości kart, począwszy od budowy lochu, na złowrogich kreaturach i ich skarbach skończywszy. Element zręcznościowy pojawia się w walce, bo jeśli ktoś zdecyduje się na użycie silniejszych artefaktów to będzie musiał rzucać kośćmi w zgodzie z zasadami przedmiotu, co sporo komplikuje. By wygenerować wysokie obrażenia musimy polegać na naszej celności i posłać sześcian na odpowiednie pole na tarczy, co sprawia nie lada wyzwanie i stanowi najbardziej losowy aspekt zabawy. Rozgrywka może potrwać długo - czasem przekroczyć godzinę, a to zależnie od liczby graczy (ponoć max 6) i ich skupienia na zabawie.\nWojowników Podziemia znam bardzo dobrze i wiele razy grywałem ze znajomymi i nadal czasem gramy.\nPasuje tylko dodać do Twojego tekstu informacje o tym, że by posłać taki sześcian na odpowiednie pole na tarczy, czasem trzeba się nieźle nagimnastykować. No na przykład trzeba rzucić kostkę spod nogi albo siedząc pod stołem lub na przykład należy stanąć metr od stołu, podskoczyć i w powietrzu obrócić się rzucając jednocześnie kostkami w odpowiednie pole.\nCałość jest bardzo przyjemna i posiada kilka dodatkowych postaci, wśród których najbardziej mnie bawi, jak ktoś gra takim leszczykiem w okularach. Chude to to i bez mięśni, ale jak zabije potworka, to odwraca się jego kartę i do następnego zabicia potwora zmienia się w super bohatera. Taki przypakowany prawie niepokonany heros. Gorzej jak już kogoś ubije, bo wraca do postaci leszcza.\nEdited March 18, 2019 by Starlight Sparkle\nWczoraj graliśmy ze znajomymi w grę planszową o nazwie Shogun.\nW grze głównym celem graczy jest podbój Japonii i trwa on 2 lata, które są podzielone na 8 rund.\nGracze w trakcie rundy toczą ze sobą walki o prowincje, zbierają podatki i ryż, które skutkują lub mogą skutkować wybuchem buntów, a także wznoszą budowle i werbują armie.\nGłówną atrakcją gry jest tak zwana wieża walki. Jest to prostokąt wysoki na około 20 centymetrów i wypełniony w środku czymś jakby dziurawymi podłogami.\nGracze wybierają, ile jednostek weźmie udział w bitwie… jednostkami są kolorowe kwadraciki… i po wybraniu ile jednostek zaatakuje jaki region, zbierają odpowiednią ilość kwadratów i dodają, do tego kwadraty stacjonujące już w regionie, po czym wszystko wrzucają od góry do wieży. Kwadraciki, które z niej wylecą to jednostki, które brały udział w bitwie i tak… jeśli wypadnie, powiedzmy 4 niebieskie i 3 czerwone, to odkłada się do pojemnika 3 niebieskie i 3 czerwone, bo się nawzajem zabijają, a na mapę wraca 1 niebieski, który symbolizuje albo armie napastnika, albo obrońcy. Potem gracz, który przegrał i był obrońcą, oddaje kartę prowincji atakującemu. Czasem zdarzy się, że z wieży wylecą tylko jednostki obrońcy i to w większej ilości lub tylko jednostki atakującego... w takim wypadku wszystkie lądują na mapie.\nA tutaj prezentuje wam swoje zdjęcie z zakończenia rozgrywki... fioletowe kwadraciki to armie najlepszego asystenta Starlight Glimmer. I oczywiście jest to zwycięska armia.\n- Jakiś Ty skromny... ale i tak Ci gratuluję!!\nDzisiaj graliśmy ze znajomymi w grę planszową o tytule The Others. Gra opowiada o zmaganiach grupy specjalnej o nazwie FAITH ze sługami 7 grzechów głównych, jak i samymi awatarami grzechów. W grze jeden z graczy prowadzi siły piekieł mające za zadanie doprowadzić do apokalipsy, a pozostali wcielający się w członków oddziału FAITH starają się powstrzymać, wydawałoby się nieuniknioną zagładę.\nGra podzielona jest na rundy, w których trakcie gracze naprzemiennie wykonują swoje akcje, na które gracz sterujący siłami grzechu może, ale nie musi reagować. Siły grzechu mają do dyspozycji nieskończoną ilość figurek potworów i karty różnych akcji magicznych, podczas gdy siły FAITH muszą skupić się głównie na sprzęcie znajdowanym podczas eksplorowania planszy i współpracy graczy.\nGracz kierujący siłami zła wygra grę, jeśli pokona wszystkich bohaterów oddziału FAITH w tym także bohaterów rezerwowych. Gracze prowadzący naszych herosów muszą w określonym czasie wykonać 3 do 4 misji, a przy tym utrzymać bohaterów przy życiu nim wskaźnik apokalipsy osiągnie ostatni poziom. Każdy pokonany bohater jest natychmiast zastępowany dodatkowym bohaterem z rezerwy, a jeśli Ci się skończą, to wygrywa gracz prowadzący grzech.\nPlansza składa się z ładnie wykonanych kafli przedstawiających wybrane fragmenty miasta, w którym toczą się zmagania ze złem, mnóstwa żetonów, kości i sporej ilości kart, a także bardzo ładnie wykonanych i pełnych detali figurek.\nNajwiększą bolączką tej gry jest cena samego tytułu, jak i dodatków do niego. Podstawka zawiera tylko dwa grzechy plus figurki dla nich i jedną grupę bohaterów. Pozostałe grzechy, oddziały, karty i figurki dostępne są w dość drogich rozszerzeniach, z czego twórcy polecieli na kasę graczy, dając np. 5 rozszerzeń i w każdym z nich dostajemy około 5 figurek przedstawiających Awatara grzechu, kilka jego sługusów i kilka kart plus kości. Rozszerzenia oddziałów są równie ubogie, gdyż zawierają 5 figurek bohaterów, kilka dodatkowych kości i takie tam pomniejsze rzeczy. Skok na kasę widoczny z kilometra.\nMimo wszystko, jeśli ktoś ma okazję zagrać, to z czystym sumieniem polecam, gdyż gra się naprawdę fajnie, a rozgrywka nie trwa długo. Całość po opanowaniu zasad może się zamknąć w półtorej godzinki.\nI jak zawsze kilka zdjęć z naszej rozgrywki.\nJakiś czas temu zagrałem pierwszy raz w grę planszową o nazwie Alchemicy.\nGra bardzo przyjemna i dość ciekawa. Grać można albo tradycyjnie, ale wtedy jeden gracz pełni funkcję “mistrza” gry albo z aplikacją.\nRozgrywka polega na “mieszaniu dwóch różnych składników w celu odkrycia ich składu. Po zmieszaniu należy jeszcze zdecydować, kto ma przetestować naszą miksturę i tak można zlecić to uczniowi, jednak jeśli mikstura będzie szkodliwa, to za kolejną próbę będzie chciał pieniędzy. Możemy również taką miksturę samodzielnie wypić, ale jeśli będzie zła, to mogą nas spotkać konsekwencję i np. sparaliżujemy się na następną rundę.\nNo dobrze, ale przejdźmy dalej do mieszania. Więc przykładowo mieszamy pióro z żabą i otrzymujemy albo plus, albo minus w jednym z trzech kolorów lub otrzymujemy miksturę białą, co oznacza, że z tej mieszanki nic nie będzie.\nGdy już otrzymamy dany znaczek, to na specjalnej kartce zaznaczamy nasze odkrycie. Każdy znaczek może być plusem lub minusem w kolorze czerwonym, zielonym lub niebieskim. Gdy już odkryjemy, że np. pióro ma zielony plus, to na specjalnej karcie skreślamy wszystkie kombinacje tego znaczka z zielonym minusem. Następnie możemy w kolejnej turze zgłosić nasze odkrycie, czyli, że np. pióro posiada 1 znaczek zielonego plusa, jeden niebieskiego i czerwony minus. Oczywiście, jeśli odkryliśmy tylko jeden symbol, to resztę strzelamy. Następnie inny gracz może podważyć nasze odkrycie, ale musi jednocześnie udowodnić, dlaczego się mylimy.\nW grze występują również pieniądze, za które można kupować artefakty, które pomagają badać mikstury, ale zdobywa się je przez sprzedaż składników lub mikstur. To drugie jest niezbyt pewne, bo jeśli nie trafimy, to spada nam ilość punktów, chyba że mamy szczęście i klient chce miksturę o znanych nam cechach. Wtedy potrzebujemy tylko odpowiednich składników i można zdobyć kilka monet.\nW pierwszej rozgrywce nie używaliśmy aplikacji, więc wrażenia odnoszą się do gry z MG, który zna zasady i wszystko szybko i sprawnie tłumaczył i pomagał. Kolejną rozgrywkę mam zamiar przeprowadzić już z aplikacją, co oczywiście opiszę tutaj w krótkiej wiadomości.\nEdited September 21, 2019 by Starlight Sparkle\nOk… dzisiaj przedstawię wam grę, w którą gramy od pewnego czasu, a która robi niezłą furorę w mojej grupie.\nChodzi oczywiście o planszowy odpowiednik gry komputerowej X-Com. Zadaniem graczy tak samo, jak w odpowiedniku komputerowych jest obrona ziemi przed najeźdźcami z kosmosu.\nGra przewidziana jest od 2 do 4 graczy i do pełni szczęścia i w ogóle zagrania potrzebna jest aplikacja.\nW czasie gry jeden z graczy pełni funkcję dowódcy X-Com, a pozostała 3 zajmuje stanowiska takie jak… Dowódca oddziału, Główny Naukowiec i Główny oficer.\nGracz będący dowódcą odpowiada za obronę światową, budżet, wydarzenia specjalne i kryzysy.\nGłówny oficer kontroluje karty wsparcia, satelity obronne i obsługuje aplikacje.\nGłówny naukowiec zajmuje się głównie opracowywaniem nowych technologii i wyszukiwaniem takich, które aktualnie najbardziej się przydadzą w rozgrywce, a dowódca oddziału odpowiada za żołnierzy, którzy bronią bazy i wykonują misje.\nKażda tura podzielona jest na dwie fazy. Fazę pierwszą, czyli planowanie akcji, w której czasie oficer odczytuje wszystkim informacje podawane przez aplikacje, wystawia na mapę świata nowe jednostki obcych, nowe wydarzenia i kryzysy, czyli specjalne wydarzenia, które zawsze są szkodliwe, a także przesuwa kontynenty na torze zagrożenia.\nW tej fazie również w losowych momentach mogą wyskoczyć takie opcje jak: Obrona bazy, Obrona światowa, Obrona satelitarna, Badania naukowe.\nTe akcje pojawiają się tylko raz na każdą fazę w dowolnym momencie i gdy wystąpią gdzieś na początku, to trzeba dobrze się zastanowić gdzie przydzielić jakie jednostki i czy w ogóle to zrobić.\nKażda jednostka przydzielona do konkretnego zadania pobiera pieniądze, więc jeśli wrzucimy zbyt dużo jednostek na mapę i nasz budżet tego nie wytrzyma, to bardzo wzrośnie nam poziom zagrożenia, a gdy ten osiągnie panikę, to przegrywamy grę.\nTak samo, jeśli wyczerpią się jednostki obcych zapasowe i wszystkie będą na mapie lub gdy baza ulegnie zniszczeniu. Dlatego też ważne jest zestrzeliwanie pojawiających się ufo, obrona bazy i wykonywanie misji, gdyż tylko poprzez wykonanie kilku misji można odsłonić zadanie ostateczne, którego zaliczenie gwarantuje wygranie gry.\nPrzejdźmy jednak dalej.\nPo fazie planowania następuje faza taktyczna. Podczas tej fazy obliczane są wydatki, najmowani nowi żołnierze i kupowane nowe myśliwce do obrony światowej.\nW tej fazie przeprowadza się również badania naukowe, broni bazy, wykonuje misje i wszelkie inne zadania.\nZadania, a także walka rozgrywa się za pomocą rzutu kostkami. Zależnie jak mamy mocne wsparcie lub żołnierzy to tyloma kostkami rzucamy. Kostki mają 2 ścianki trafienia i 4 puste ścianki.\nKażde wyrzucone trafienie daje nam 1 sukces i zależnie od zadania potrzebujemy od 1 do 3 sukcesów. Oprócz naszych kostek rzucamy również kostką obcych, która odpowiada torowi zagrożenia.\nKażde powtórzenie rzutu skutkuje podnoszeniem poziomu zagrożenia o 1.\nKostka obcych ma 8 ścianek. I tak… przy pierwszym rzucie zagrożenie wynosi 1, więc jeśli na kostce obcych wypadnie 1 to mamy porażkę i nie możemy kontynuować rzucania.\nJeśli wypadnie inny wynik, to przechodzimy dalej lub odpuszczamy. Jeśli idziemy dalej, to kolejny rzut ma ryzyko 2, więc obcych kość liczy się od 1 do 2 i tak dalej.\nGra jest trudna… to od razu mówię i wywołuje sporo czasem negatywnych emocji.\nNajlepiej się gra na najwyższym poziomie trudności, gdyż najczęściej kończy się porażką w okolicach 3 lub 4 tury.\nDaje również najwięcej satysfakcji i raz byliśmy o krok od zwycięstwa i tylko błąd dowódcy oddziału, który nie przydzielił nikogo do karty, mogącej zlikwidować kryzys spowodował to, że kryzys zniszczył nam bazę.\nMieliśmy idealnie przygotowany zespół do ostatniej misji, a także misję odsłoniętą wiec tylko przetrwać do fazy wykonywania misji.\nDlaczego ten poziom jest najfajniejszy? Ponieważ wymaga od graczy najwięcej i nie wybacza najmniejszych pomyłek, które mogą skutkować ekspresowym końcem gry.\nA teraz kilka zdjęć przedstawiających samą planszę i figurki.\nOstatnie dwa dni i w sumie troszkę dzisiejszego wraz ze znajomymi spędziliśmy przy grze planszowej o nazwie Detektywi.\nJest to… można powiedzieć scenariuszowa gra detektywistyczna.\nGracze na początku wybierają sobie po jednej postaci, która reprezentuje ich detektywa.\nKażda postać charakteryzuje się inną zdolnością specjalną, którą dodają do puli wszystkich zdolności, a później niewykorzystane postacie zmieniają się w doradców, a Ci z kolei dodają jeszcze kilka żetonów zdolności.\nNastępnie gracze tasują karty i rozkładają je odpowiednio naokoło planszy, a także dzielą między siebie obowiązki.\nDobrze jest, jeśli kilku graczy zajmie się zapisywaniem poszlak i śladów, ktoś będzie spisywał dane j i najważniejsze informacje o świadkach czy podejrzanych, a jeszcze ktoś inny zajmie się aplikacją i obsługą kart i mapy.\nNastępnie gracze przemieszczają się po planszy… wszyscy razem w jednym kierunku zawsze… gracze odwiedzają jedną z 5 lokacji i sprawdzają, co mogą tam zrobić, ile czasu im to zajmie i czego się dowiedzą.\nWszystkie wydarzenia przeprowadzone są w formie krótkiej, odczytanej z kartki historyjki i następnie gracze dostają, podpowiedz lub muszą wydać jakąś akcję, by otrzymać podpowiedź.\nPodpowiedz, może być w formie śladu, wpisu do akt lub możliwości przeprowadzenia przesłuchania, lub zbadania jakichś przedmiotów w laboratorium.\nW takim wypadku gracze posługują się aplikacją, gdzie wpisują odpowiedni kod i otrzymują gotowy raport, napisany językiem policyjnym i na nim muszą oprzeć swoje podejrzenia.\nCała rozgrywka, zależnie od scenariusza trwa od 3 do 5 dni, a każdy dzień podzielony jest na około 8 godzin.\nPrzekroczenie dopuszczalnego dziennego limitu pracy skutkuje naliczeniem punktów stresu za każdą nadliczbową godzinę. Po zebraniu… zależnie od scenariusza… około 3 punktów stresu lub więcej gracze od razu przegrywają i przechodzą do ostatniej części, czyli złożenie raportu. Dobrze jest, jeśli gracze po każdym dniu przeprowadzą między sobą rozmowę o tym, co już wiedzą, kto jest podejrzanym i dlaczego.\nPrzydatna jest również tablica powiązań podobna do tych, jakie widujemy w filmach policyjnych.\nZałożenie raportu wiąże się z rozwiązaniem krótkiego testu w aplikacji, a test jest testem wyboru odpowiedzi na pytania szefostwa i tak może być pytanie, kto jest mordercom, czego użył i gdzie uciekł.\nPodsumowując… gra jest bardzo przyjemna i lekka, wymaga skupienia i współpracy, a także nie raz dość mocnej burzy mózgów, ale za to daje sporo satysfakcji, jeśli ktoś lubi tego typu gry. Najbliżej jej do dawnej gry pecetowej i nazwie Case Closet.\nMa jednak również dwie według mnie główne wady. Jeśli już przejdziemy scenariusze, to gra w zasadzie traci sens, a także dość wysoką cenę jak na grę powiedzmy, że jednorazową.\nKolejną grą, w jaką graliśmy z naszym zespołem, była Zielona Horda. W tej grze planszowej gracze wcielają się w ocalałych wojowników, którzy próbują stawić czoła inwazji nekromantów i orków zombi. Kampania składa się z 8 misji, w których gracze przemierzają zbudowaną z kwadratów planszę przedstawiających budynki i ulice.\nZombi pojawiają się co turę w wyznaczonych na początku gry strefach namnażania i próbują wszelkimi możliwymi środkami dojść do graczy i ich zabić. Pojawiają się również nekromanci, którzy z kolei dodają kolejne strefy namnażania i starają się dojść do innej strefy, którą uciekną, a ich dodana zostanie na planszy na stałe. Gracze powinni, jak najszybciej się da eliminować nekromantów, by likwidować ich strefy namnażania.\nJednak głównym celem graczy jest wypełnienie głównego zadania misji i tak… może to być dotarcie do Trybusza i wystrzelenie głazów w strefy namnażania lub zlikwidowanie określonego miejsca albo zebranie określonych celów, które są ukryte w pomieszczeniach na planszy.\nRozgrywka podzielona jest na tury. Na początku zawsze jest tura graczy w trakcie której kierują oni wybraną przez siebie postacią. Gracze mają do wykonania 3 akcje na turę, a ich liczba może zostać zwiększona poprzez zdobywanie przedmiotów lub zdobywanie kolejnych poziomów. Poziomy gracze zdobywają, wykonując cele misji lub eliminując zombich. Po osiągnięciu nowego poziomu gracz może wybrać dodatkową zdolność. Zdolności do wyboru jest 6 i podzielone są na 4 poziomy. Na każdym poziomie gracz wybiera jedną z 2 dostępnych.\nGra jest przewidziana na 6 graczy, ale jej poziom trudności jest bardzo wysoki. My gramy w 4 graczy wiec albo dodajemy sobie po zdolności, albo dobieramy postać tak by jeden lub 2 graczy sterowało większą ilością, jednak za każdym razem ponosimy porażkę.\nA jak wrażenia z gry? Jak najbardziej pozytywne. Gra się przyjemnie, a zasady są niezwykle proste. Długość jednej gry może się wahać od godzinki do półtorej lub skończyć w ciągu 15 minut, zależnie od szczęścia graczy.\nGrę polecam wszystkim, którzy lubią kooperację i wyścig z czasem, ponieważ im dłużej gracze się ociągają, tym więcej zombi pojawia się z każdą turą, a jeśli skończą się figurki zombi, to wszystkie dostają dodatkowe ruchy w miejscu, w którym mieliby być dołożeni.\nJeśli zaś chodzi o same figurki, to standardowo są plastikowe i ładnie wykonane, lecz niepomalowane.\nWitajcie dzisiaj przedstawię wam grę planszową “W pogoni za szczęściem”.\nGra polega na przeżyciu czasu, jaki mamy w najlepszy możliwy sposób i osiągnięcie jednego z głównym życiowych celów lub zdobyciu największej ilości punktów.\nGrę rozpoczynamy od wylosowania sobie cechy dziecka, których jest naprawdę dużo i są przeróżne jak np… bogata rodzina co daje co rundę kilka złotych monet albo może być artystyczna dusza, która wpływa na zdobywanie żetonów, które wydajemy na przeróżne akcje, ale po kolei.\nGra podzielona jest na 8 rund, a w każdej rundzie dysponujemy 6 akcjami, które mogą ulec zmniejszeniu lub zwiększeniu o 1, lub 2… ale po kolei.\nGrę zaczynamy w dzieciństwie, które trwa tylko jedną rundę. W czasie dzieciństwa możemy podejmować ograniczoną ilość akcji, gdyż mamy dostęp tylko do projektów lub zakupów.\nProjekty to akcje jednorundowe lub trwające tak długo aż uda nam się je ukończyć, a robimy to poprzez wydanie odpowiedniej ilości żetonów.\nKażdy dłuższy projekt posiada od 3 do 4 poziomów i musimy zrobić każdy z nich, zanim zakończymy projekt i zdobędziemy za niego odpowiednią nagrodę.\nZakupy natomiast polegają na akcjach jednorundowych, które dają określone korzyści lub za stałych zakupach, które co rundę dostarczają nam pewną ilość żetonów w zamian za utrzymanie pieniężne np na willę trzeba płacić co rundę kilka sztuk złota, ale również co rundę otrzymujemy jakiś bonus. Jeśli natomiast nie stać nas na utrzymanie lub z jakiegoś powodu zrezygnujemy z opłacania, to oczywiście tracimy nieruchomość.\nPo rundzie dzieciństwa następuje dorosłość, która trwa przez rund cztery. W czasie dorosłości dochodzą nowe karty i nowe czasowe działania jak zdobycie pracy i związki.\nPraca podzielona jest na 3 poziomy i tak praca z poziomu pierwszego na stałe blokuje nam 1 żeton akcji i zależnie od pracy może pochłaniać konkretną ilość innych żetonów i jeśli nie opłacimy jej kosztów, to oczywiście ją tracimy i nie zyskujemy pieniędzy.\nZwiązki natomiast dają konkretne bonusy i dość mocne plusy, ale również blokują od 1 do 2 żetonów akcji na stałe, a zerwanie wiąże się z ryzykiem zdobywania stresu.\nStres, jeśli jest zbyt duży, to odbiera nam akcje na stałe lub w razie naprawdę wysokiej wartości… zabije nas. Natomiast ujemnie wartości mogą nam dodać akcje.\nZwiązki i prace należy poważnie przemyśleć, gdyż wybranie za szybko lub nierozważnie może nas kosztować utratę nawet 6 akcji i jesteśmy w kropce, bowiem co rundę nie możemy podjąć żadnego działania.\nMożemy oczywiście pracę rzucić, jak i dziewczynę/chłopaka, ale wiąże się to ze wspomnianym wcześniej stresem. Jednocześnie podczas dorosłości dalej musimy podejmować się projektów i rozwijać swoje własności, gdyż potrzebujemy cały czas punktów do zwycięstwa.\nOstatnie 3 rundy, które następują po dorosłości to starość. Wejście na ten poziom kosztuje nas prawie 6 do 9 punktów stresu i może od razu zabić postać, która już ma go zbyt dużo.\nZazwyczaj nie udaje się dotrwać do trzeciej rundy starości i wszyscy umierają już w 2.\nStarość to również ostatnia szansa na zdobycie kilku punktów lub wypełnienie jakiegoś zadania, ale z uwagi na bardzo duży stres dysponujemy w tym okresie jedną, lub dwiema… góra trzema akcjami… chyba że naprawdę dobrze przeszliśmy przez życie.\nGra posiada oczywiście kilka dodatków, które w większym lub mniejszym stopniu usprawniają i ulepszają rozgrywkę.\nGra jest bardzo lekka i przyjemna, a rozgrywka nie jest stresująca czy dołująca, ponieważ w grze nie ma wrogich działań przeciwko innym graczom i każdy gra dla siebie, a na koniec wszyscy wspólnie określają ile punktów i komu udało się zdobyć.\nGrę polecam przede wszystkim tym którzy szukają tytułu familijnego, lekkiego i niewymagającego dużego zaangażowania. Wspaniały tytuł dla ludzi, którzy chcą się spotkać przy piwku, porozmawiać i jednocześnie pograć w coś fajnego.\nOstatnie dwa dni obfitowały w gry planszowe więc i jest troszkę materiału do opisania tutaj. Podzielę to jednak na trzy części, by nie wrzucać wszystkiego naraz. Więc tak.. Na pierwszy ogień pójdzie…\n- A może to?\nW sumie, dlaczego nie… dzięki Starlight!\nFief to gra tocząca się w średniowieczu dokładnie w średniowiecznej Francji… lub w Anglii zależnie od posiadanej wersji. Wersje nieznacznie różnią się od siebie zasadami, ale główna rozgrywka pozostaje taka sama.\nW trakcie rozgrywki kierujemy poczynaniami własnego rodu, który składa się z 6 postaci, które losujemy z odpowiedniej talii kart. Na początku na mapie stawiamy jeden własny zamek, który jest siedzibą naszego rodu, a także pierwszą postać i towarzyszące jej jednostki.\nJednostki są w formie niewielkich kartonowych znaczników, ale na internecie można kupić fajne figurki, które idealnie zastąpią nam tak zamki, jak i armię i inne elementy. Dodaje to niesamowicie klimatu, a i pomaga zorientować się w sytuacji.\nJednak wracając do samej gry. Po rozłożeniu wszystkiego na planszy nadchodzi czas na pierwszą turę, w której czasie gracze poruszają po mapie, zajmują neutralne wioski, budują młyny, które dostarczają złota i werbują armię. Każda armia może się poruszać tylko z bohaterem, więc ważne jest, by powiększać swój ród. Podczas każdej rundy gracze mogą dodatkowo zagrywać karty akcji, które albo pomagają ich królestwu, albo szkodzą wrogowi jak np. zasadzka, która porywa członka wrogiego rodu lub zabójstwo albo zła pogoda czy słabe plony.\nPo zakończeniu każdej rundy następuje również faza dyplomacji w czasie której jeśli gracze mają odpowiednie postacie, to mogą zawierać małżeństwa, które są takim jak by sojuszem. Gracze, którzy zawarli między swoimi postaciami małżeństwo, mogą wygrać grę wspólnie albo potajemnie zdradzić małżonka i jakimś sposobem go uśmiercić. Poza tym gracze mogą wybrać spośród siebie króla. Król to specjalna funkcja, za którą się dostaje najwięcej punktów, a która jeśli są spełnione warunki, to musi zostać zagrana, czyli ktoś musi nim zostać. Dodatkowo król zyskuje bardzo duży bonus w postaci pieniędzy i dodatkowych oddziałów, a także może pobierać daniny od innych graczy. Jeśli król ma małżonkę, to tamta postać automatycznie dostaje tytuł królowej, co wiąże się z mniejszymi bonusami, ale również ułatwia grę.\nKolejnymi tytułami specjalnymi, o które gracze walczą to biskupi. Biskupa zdobywa się poprzez zajęcie odpowiedniej ilości wiosek na terenie biskupstwa. Biskupstwo prezentowane jest na planszy konkretnym kolorem mapy. Po wybraniu odpowiedniej liczby biskupów gracz, który ma taką postać może starać się dla niej o tytuł kardynała, a potem o papieża. Tytuł papieża umożliwia nakładanie na innych graczy ekskomuniki, co wiąże się z karami i niemożliwością zawierania małżeństw, a także papież może anulować małżeństwa. Dysponuje też kartami ściągania danin dla duchowieństwa od innych graczy.\nOczywiście główna droga do zwycięstwa to walka z innymi graczami, a więc kilka słów o niej. Walka następuje, gdy dwie armie staną na jednym polu i obydwaj gracze zadeklarują walkę. Tak… obydwa. Jest możliwe, że jeden deklaruje walkę, a drugi ustępuje pola i wtedy wykonuje się tylko jedną rundę walki lub nikt nie atakuje, ale deklarują, że blokują wrogą armię. Jeśli żaden z graczy nie zadeklaruje nic to armie się po prostu miną.\nDodatkową ciekawostką jest to, że podczas walki więcej niż jednej armii naraz gracze mogą zmieniać strony i np. w jednej rundzie walki pomagałeś graczowi A ale w drugiej rundzie zdecydowałeś się pomóc graczowi B. Co zrobi gracz, który wygra to już inna kwestia. Może będzie Ci wdzięczny i zawiążecie sojusz lub zaatakuje Twoje osłabione armie. Gra jest pełna zdrad i spisków.\nNatomiast sama walka wygląda następująco.\nGracze podliczają siłę swoich jednostek, dodają siłę postaci i rzucają kostkami na obrażenia, a następnie redukują oddziały. W każdej rundzie walki można ją kontynuować, uciec, poddać się lub jeśli mamy konnicę to spróbować się przebić na drugą stronę, ale przebija się wtedy tylko konnica.\nGra doczekała się również dwój dodatków.\nPierwszy dodaje do gry święte relikwie, które pomagają nam w walce lub pozwalają wskrzesić, postać, lub inne cuda czynić.\nDrugi dodatek natomiast wprowadza do gry możliwość wybrania się na krucjatę i zakony rycerskie. Dodaje dodatkowe jednostki i niewielką planszę. Tego dodatku jednak nie posiadamy więc i nie jestem w stanie czegoś konkretnego o nim powiedzieć.\nZgodnie z zapowiedzą, dziś opisze kolejną grę planszową, a będzie to gra pod tytułem “K2”.\nGra opowiada o wyprawie na szczyt góry, w której trakcie gracze muszą zadbać o to, by dojść jak najwyżej i jeszcze do tego by przynajmniej jeden członek ich zespołu wyszedł cało z wyprawy.\nPodróż rozpoczynamy na samym dole planszy, gdzie nie mamy praktycznie żadnych problemów. Jednak wraz z wchodzeniem na kolejne wysokości okazuje się, że każdy kolejny ruch kosztuje nas tlen, a gdy ten się skończy, to automatycznie tracimy danego członka wyprawy, a po śmierci ostatniego przegrywamy rozgrywkę. Tlen ubywa nam na dwa sposoby. Pierwszy to już wspomniane przeze mnie wcześniej przemieszczanie się, ale jest jeszcze możliwość, że tlen zniknie wraz z początkiem kolejnej rundy, gdyż na zakończenie każdej rundy losuje się wydarzenie.\nGracze mogą regenerować tlen, zakładając w trakcie podróży obozy, w których jeśli ich pionek zakończy swój ruch, to nie traci tlenu.\nGracze również mogą swoimi pionkami blokować pionki przeciwnika, bowiem różne pola mają różną pojemność, jeśli chodzi o himalaistów. I tak jeśli ktoś zdoła dotrzeć na sam szczyt, ale zablokujemy mu drogę powrotną, a nie ma obozu nigdzie w zasięgu, to tym samym eliminujemy konkretnego gracza, co powoduje stratę przez niego punktów.\nGra jest bardzo prosta i przyjemna. W sam raz na rozgrywki rodzinne lub lekkie spotkania w gronie znajomych albo jako szybka partia przed właściwą grą, która nie może się odbyć, gdyż czekamy na ostatniego gracza.\nAkurat za tą grą nie bardzo przepadam z uwagi na jej bardzo prostą mechanikę i na dłuższą metę nudnawą rozgrywkę, ale jest to tylko i wyłącznie moja opinia i są osoby, którym gra naprawdę przypadła do gustu.


Archiwa: asortyment - Strona 2 z 3 - Kicks Master\nZ pewnością każdy z nas w dzieciństwie posiadał hulajnogę. Dzięki niej umieliśmy długie godziny bawić się na podwórku, szaleć z przyjaciółmi, radośnie spędzić czas. Na szczęście dzisiaj hulajnogi powracają: da się je zauważyć w sklepach i na podwórkach, gdzie cieszą kolejne pokolenie.\nCzytaj dalej Dwa kółka, jakie dadzą wiele radości. →\nJakie przewijaki dla niemowląt oraz suszarki hotelowe powinny być w wyposażeniu toalet publicznych\nPrzewijaki dla niemowląt to dość częste wyposażenie toalet publicznych, jakie znajdziemy w hotelach, szpitalach albo galeriach handlowych. Czasami tego rodzaju przewijaki mieszczą się w toaletach (w prawidłowo wyznaczonym do tego miejscu) czy w pokojach oddanych wyłącznie dla matki z dzieckiem. Takie wyjście jest bardzo korzystne, gdyż można gładko, bez stresu i nerwów przewinąć maluszka.\nCzytaj dalej Jakie przewijaki dla niemowląt oraz suszarki hotelowe powinny być w wyposażeniu toalet publicznych →


Timberland Splitrock 2 CA11W6 Brązowe • Wyprzedaż • Oryginalne Buty\nKod Producenta: CA11W6\nTIMBERLAND. Buty, które nigdy Cię nie zawiodą! Co sprawia, że warto je kupić? To charakter obuwia, które nie daje się jednoznacznie sklasyfikować – wygląd, który nawiązuje jednocześnie do dynamiki i tradycyjnego wyglądu. Na czym polega wysoka jakość obuwia marki TIMBERLAND? To proste – wszystko dzięki najlepszym materiałom: (Skóra naturalna) oraz projektowi. Dla wszystkich, także nie znających butów tej marki mamy doskonałą ofertę – buty Timberland Splitrock 2 CA11W6 w dobrej cenie dla Ciebie! Polecamy ten model w kolorach: Brązowy. Oprócz kwestii wyglądu, należy wspomnieć również nieco o wygodzie. Kup model Timberland Splitrock 2 CA11W6, a zapomnisz, co to zmęczone stopy! Kup oryginalne buty, a przekonasz się, co to komfort i świetny wygląd.\nYou're reviewing: Timberland Splitrock 2 CA11W6\nTimberland Euro Sprint Hiker CA122I


Wspaniałe Stulecie 14 streszczenie szczegółowe odcinka (powtórka VOD lektor PL) | GdzieOgladac.PL\nWspaniałe Stulecie odc. 14 streszczenie szczegółowe po polsku. Odcinek wyemitowany zostanie w wtorek, 10 maja. Zobacz opis odcinka lub oglądaj powtórki na VOD TVP PL, gdzie dostępny jest lektor PL.\nWspaniałe Stulecie odcinek 14 streszczenie szczegółowe\nW odcinku 14. serialu Wspaniałe Stulecie Na świat przychodzi pierwsze dziecko Hürrem. Ibrahim stara się wspierać Mahidevran i jej syna Mustafę. Lala Pasza dowiaduje się, że niewolnica, która miała zostać jego synową, właśnie urodziła dziecko sułtana. Władca, chcąc uniknąć skandalu, odprawia mężczyznę z pałacu. Tymczasem trwają przygotowania do wyprawy na Rodos..\nTurecki serial Wspaniałe Stulecie 14 wyemitowany zostanie w wtorek, 10 maja o godzinie 14:00 oraz o 19:30 w TVP Kobieta. Powtórka dostępna będzie następnego dnia o 6:00 w TVP1 lub o 10:35 w TVP Kobieta. Ponadto wszystkie odcinki z lektorem PL dostępne są na TVP VOD.\nWidzew - Korona online za darmo. Transmisja na żywo w internecie\nLiverpool - Villarreal online za darmo. Live stream w internecie


2 Gromada Krakowska - Skauci Europy: zbiórka - Rozesłanie na obozy letnie\nJuż w najbliższa niedziele 17 czerwca odbędzie się uroczyste rozesłanie na obozy wszystkich jednostek Skautów Europy ze środowiska krakowskiego. W związku z tym nie będzie zbiórki Gromady 16 czerwca w sobotę tylko odbędzie się ona 17 czerwca w połączeniu z uroczystościami.\nWszystkie wilczki spotykają się w niedziele 17 czerwca o godzinie 10:00 przed kościołem św Józefa w podgórzu w galowych mundurach. Serdecznie zapraszamy na tą uroczystość rodziców, opiekunów, dziadków i rodzeństwo oraz naszych przyjaciół. Wszystkich gości i rodziny zapraszamy na godzinę 10:30 do kościoła gdzie odbędzie się msza św. Po liturgii odbędzie się uroczysty apel z udziałem wszystkich jednostek i rodzin. Po części oficjalnej wilczki będa miały grę terenową i zajęcia w ramach zbiórki. Dla rodziców w tym czasie będzie krótkie spotkanie\nWilczki przychodzą w pełnym umundurowaniu (koszula beret chusta granatowe podkolanówki) Wilczki które nie maja munduru zakładają granatowa spódniczkę i niebieska lub biała bluzeczkę z kołnierzem Należy zabrać kronikę wilczka, mała kanapkę i coś do picia warto mieć też pelerynę w razie przelotnych opadów\nAutor: anka_102 o 17:40


Zmiany w programie 500 plus. Od dzisiaj można składać wnioski przez internet - Głos Nauczycielski\nZmiany w programie 500 plus. Od dzisiaj można składać wnioski przez internet\nOd 1 lutego, czyli od dzisiaj rodzice mogą składać wnioski drogą elektroniczną – za pośrednictwem portalu Empatia, przez bankowość elektroniczną lub przez portal PUE ZUS. Osoby, które do 30 kwietnia złożą kompletny i prawidłowo wypełniony wniosek, świadczenie za czerwiec będą miały przyznane i wypłacone najpóźniej do 30 czerwca.\nW 2021 roku konieczne jest złożenie wniosku o “500 plus” na nowy okres świadczeniowy. Prawo do świadczenia “500 plus” będzie ustalane na okres od 1 czerwca tego roku do 31 maja następnego roku kalendarzowego.\n#Rodzina500plus. Ruszył nabór wniosków na nowy okres świadczeniowy‼\n💻 Wnioski można składać drogą elektroniczną przez:\n✅ portal Emp@tia,\n✅ bankowość elektroniczną,\n✅ portal PUE @zus_pl.\nℹ https://t.co/ExqJcXYXSN pic.twitter.com/M0WQ5VANlG\nOd 1 kwietnia możliwe będzie złożenie wniosku drogą tradycyjną, czyli poprzez wizytę w urzędzie lub za pośrednictwem poczty. Co ważne, tylko złożenie wniosku do końca czerwca 2021 roku gwarantuje, że świadczenie wychowawcze zostanie wypłacone z wyrównaniem od 1 czerwca.\n💻 Od dziś rusza elektroniczny nabór wniosków #Rodzina500Plus❗Środki z #500Plus mogą być przeznaczone na bieżące potrzeby rodzin, a także na cele edukacyjne: zakup przyborów szkolnych, książek czy sfinansowanie zajęć dodatkowych. Więcej ➡ https://t.co/PtsAlszdjm @MRiPS_GOV_PL pic.twitter.com/txSvBGNYxs\n— Ministerstwo Edukacji i Nauki (@MEIN_GOV_PL) February 1, 2021\nOd początku trwania programu “500 plus”, czyli od kwietnia 2016 r., do końca roku 2020 do rodzin trafiło 134,4 mld zł, a wsparciem objęto 6,5 mln dzieci.


24 godziny z życia kobiety - Stefan Zweig (eAudiobook) - Księgarnia Medyczna PZWL\n24 godziny z życia kobiety (eAudiobook)\nOpowiadanie o sześćdziesięcioletniej kobiecie, Pani C., która na skutek towarzyskiego skandalu, spowodowanego ucieczką zamężnej kobiety z młodym mężczyzną, przypomina sobie historię sprzed 20 lat. Postanawia opowiedzieć o 24 godzinach ze swojego życia, które na zawsze ją zmieniły. Dwadzieścia lat wcześniej, tuż po śmierci swojego męża, poznała w kasynie młodego Polaka, nałogowego hazardzistę. Spędziła z nim noc, właściwie nic o nim nie wiedząc. Mężczyzna wyznał jej tylko, że przegrał wszystko, co miał, z zamiłowania do hazardu okradł nawet własną rodzinę. W zamian za obietnicę, że już nigdy więcej nie przekroczy progu kasyna, Pani C. wręczyła mu potrzebną sumę pieniędzy. Spłaciwszy długi, miał rozpocząć nowe życie. Ale jeszcze tego samego wieczoru Pani C. ponownie spotkała go przy zielonym stoliku. Upokorzona publicznie, zdruzgotana, nawet po wielu latach nie zdołała jednak o nim zapomnieć.\nSłowa kluczowe: kochanka kobieta hazard wspomnienia kasyno\nAmok suivi de La ruelle au clair d...\n42,46 zł 48,00 zł\n28,70 zł 31,50 zł\nVingt-quatre heures de la vie d'un...\n27,49 zł 31,50 zł\nDworek przy cmentarzu\nDwór Karola IX


Dlaczego nie ma drugiego wejścia na perony Wołomin-Słoneczna w kierunku Warszawy z barierkami, ponieważ wszyscy mieszkańcy nowych osiedli Wołomina wchodzą na peron przez tory i tam jest bardzo dużo wypadków śmiertelnych. A wystarczy trochę chęci i polozenie kilku plyt betonowych i kręcone barierki tak jak jest przy STACJI WOŁOMIN , KOBYŁKA itd.\n(Barbara, 12.07.2011 r.)\nPragnę Panią poinformować, że sprawa dodatkowego przejścia przez torowisko przy peronach stacji Wołomin Słoneczna należy, zgodnie z Ustawą o transporcie kolejowym, do zakresu działań zarządcy infrastruktury i\nprzewoźników kolejowych. Takie przejście musi spełniać odpowiednie warunki techniczne i zapewniać bezpieczeństwo przechodniom.\n1. powiat zbudował P&R w Kobyłce, planuje w Wołominie, a co ze wschodnią częścią powiatu? Np. przy stacji w Dobczynie zaparkować może jedynie kilka aut!\n2. powiat remontuje drogi powiatowe: w Zielonce, w Ząbkach, w Kobyłce, w Wołominie... ale czy starostwo zdaje sobie sprawę, że powiat od wschodu nie kończy się w Duczkach? Proszę tylko w odpowiedzi nie wymieniać jakichś drobnych napraw jezdni, lecz zamiast tego proszę wziąć się do roboty i zacząć reprezentować cały powiat.\n(Łukasz, 08.07.2011 r.)\nJak Pan sam pisze, można już korzystać z parkingu „Parkuj i Jedź" – „P+R” wybudowanego przez wołomińskie Starostwo tuż przy stacji kolejowej w Kobyłce. Kolejny parking powstanie w Wołominie. Będziemy rozważać kolejne takie inwestycje, ułatwiające mieszkańcom dojazd „z przesiadką”. Problemem, ale nie ze strony Starostwa, jest jednak odpowiednie miejsce na budowę parkingu. Prowadzimy rozmowy z przedstawicielami PKP na temat możliwości budowy „P+R” także przy innych przystankach na terenie powiatu.\nOczywiście Starostwo bierze pod uwagę „potrzeby drogowe” wszystkich mieszkańców naszego Powiatu, głos wszystkich mieszkańców. Część z takich inwestycji jest realizowana obecnie, inne są już planowane. Rozpoczęliśmy też konsultacje społeczne przy opracowywaniu Wieloletniego Programu Inwestycyjnego Starostwa Powiatowego w Wołominie, który unormuje zamierzenia inwestycyjne Powiatu na najbliższe 5 lat. Każdy wniosek, złożony zgodnie z założeniami „Programu”, zostanie rozpatrzony. Zapraszam serdecznie do złożenia takiego wniosku.\nDot. ul. Kościelnej w Woli Rasztowskiej w kierunku przejazdu i za przejazdem. Droga jest w stanie opłakanym. Z dnia na dzień powiększają się dziury w jezdni z powodu jeżdżących samochodów - cystern. Czy starostwo zna ten problem? Droga aż prosi się o remont ze względu na tak duże obciążenie ruchu.\n(wodzuwolomin, 06.07.2011 r.)\nDziękuję za zainteresowanie sprawami naszego Powiatu. Mogę tu poinformować że, okolice przejazdu kolejowego znajdujące się w pasie linii kolejowej, są własnością kolei i to właśnie obowiązkiem kolei jest utrzymanie tego rodzaju skrzyżowania w odpowiednim stanie technicznym. Natomiast ewentualnie powstałe „dziury”, o których Pan pisze, są sukcesywnie łatane przez wyznaczoną ekipę drogową.\nJakie przepisy regulują maksymalną dopuszczalną wysokość krawężników na przejściach dla pieszych na drogach naszego powiatu. Zgodnie z § 43 ust. 5 odpowiedniego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie chodnik powinien być wyniesiony ponad jezdnie na wysokość od 6 do 16 cm jednak z wyjątkiem m.in przejść dla pieszych. Ponieważ ta kwestia wydaje się być nieuregulowana przepisami odpowiednich ustaw i rozporządzeń czy w takim razie istnieją przepisy lokalne (uchwały rady, zarządzenia) w tej dziedzinie.\n(Artur, 06.07.2011 r.)\nW odpowiedzi na Pana pytanie pragnę wyjaśnić, iż kwestię techniczne związane z budową przejść dla pieszych reguluje przepis § 127 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.).\nZgodnie z przywołanym przepisem szerokość przejścia dla pieszych w poziomie jezdni nie powinna być mniejsza niż 4 m. Natomiast na połączeniu chodnika z jezdnią należy wykonać rampę o szerokości nie mniejszej niż 0,9 m i o pochyleniu nie większym niż 15 %. Ponadto w przypadku, gdy na przejściu dla pieszych jest usytuowana wyspa lub pas dzielący jezdnię, przejście dla pieszych w obrębie tejże wyspy lub pasa powinno znajdować się na poziomie jezdni. Dopuszcza się wykonanie w takim miejscu rampy o szerokości przejścia i o pochyleniu nie większym niż 15%, przy czym wyniesienie krawężnika wyspy albo pasa nie powinno być większe niż 2 cm.\nNie ma natomiast żadnych przepisów miejscowych, które dodatkowo regulowałyby interesującą Pana kwestię.\nmoże jest to wątpliwość na wyrost - nie widziałem planów przebudowy ul.AK. Jak będzie wyglądało skrzyżowanie z ul Chodkiewicza? Ulica ta ma chodnik tylko z jednej strony a przejście przez ul.AK jest po stronie bez chodnika. Czy projektanci i władze wzięły pod uwagę bezpieczeństwo pieszych zmuszanych do przechodzenia przez Ul Chodkiewicza w wyjątkowo mało widocznym miejscu (naroże ograniczone wysokim gęstym żywopłotem). Czy można przesunąć pasy przez ul AK bliżej szkoły tak by były na przedłużeniu istniejącego chodnika?\n(Dariusz, 05.07.2011 r.)\nW projekcie przebudowy Alei Armii Krajowej w Wołominie, jak i przy każdej innej realizowanej przez wołomińskie Starostwo tego typu inwestycji, oczywiście wzięto pod uwagę możliwości zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, zarówno kierującym jak i pieszym. Na skrzyżowaniu z ul. Chodkiewicza zostanie zbudowany nowy chodnik w miejscu istniejącego, a istniejące przejście dla pieszych przez ul. AK zostanie przesunięte na drugą stronę skrzyżowania - bliżej szkoły.\nZwracam się z pytaniem, czy uczęszcza Pan drogą łączącą Wołomin - Kobyłkę - Zielonkę? Z tego co mi wiadomo droga ta jest powiatowa. Jadąc tą trasą ma się wrażenie, że dopiero była odwilż po zimie i pojawiły się skandalicznie gigantyczne dziury w drodze! Bardzo mi się podoba wyremontowany odcinek w Kobyłce przy markecie Api, ale nie oczekuję przecież cudów, że pozostała część również będzie wyglądała podobnie. Przy minionych ulewach niemożliwością było ominięcie tych strasznych dziur, ale dziś rano 2-krotnie nie udało mi się tego uniknąć. To był totalny slalom gigant! Zdaję sobie sprawę, że sytuacja finansowa powiatu jest beznadziejna, ale czy na litość boską olbrzymim kosztem będzie połatanie tych kilkunastu dziur w drodze i zaoszczędzenie mieszkańcom powiatu nerwów podczas jazdy? Nie wspomnę już o zagrożeniu bezpieczeństwa na drodze, a rowerzyści niech lepiej schowają rowery do garażu, bo wolę nie myśleć co mogłoby sie wydarzyć, jak taki rowerzysta nie ominie dziury. Powiem szczerze Panie Starosto - wstyd i jeszcze raz wstyd nam mieszkańcom powiatu, że kolejna władza rządząca nic nie robi z tym problemem.\nOczekuję szybkich i konkretnych działań z Pana strony.\n(mal_dan, 05.07.2011 r.)\nKolejne etapy poprawy wygody poruszania i bezpieczeństwa na całym ciągu komunikacyjnym łączącym Wołomin, poprzez Kobyłkę, Zielonkę i Marki z przebiegającą trasą Białystok – Warszawa będą realizowane w miarę posiadanych środków finansowych. Wykonano już remont części z tych ulic. Obecnie trwa rozbudowa Alei Armii Krajowej w Wołominie. Przeszkodą, którą także tu musimy pokonać jest nieuporządkowanie struktury własnościowej gruntów. Natomiast „dziury”, o których Pani pisze, są łatane „awaryjnie” przez wyznaczoną ekipę drogową, która jest w stałym pogotowiu.\nPanie Starosto. Ponawiam pytanie odnośnie modernizacji drogi z Zabrańca do Okuniewa. Czy jest planowany remont w/w drogi? Podczas VI sesji rady powiatu został poruszony temat remontu odcinka Zabraniec - Okuniew. Jaka była odpowiedź P.O. Naczelnika Dróg Powiatowych na zadane pytanie?\n(Daniel, 04.07.2011 r.)\nMogę Pana poinformować, że już wykonano kompleksowy projekt przebudowy drogi wraz z całą infrastrukturą. To pierwszy ważny etap na drodze do poprawy jakości podróżowania ma tym odcinku. Na dziś Starostwo oczekuje na uprawomocnienie się decyzji środowiskowej, późniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę oraz uporządkowanie struktury własnościowej działek, na których położona jest droga – co zakończy niezbędne formalności. Wtedy będą mogły rozpocząć się prace budowlane.\nCzy w trakcie Pana kadencji były przeprowadzane spotkania z władzami gmin dot. polepszeniu sytuacji komuikacyjnej w powiecie? Czy inicjował Pan spotkania z PKP, z inwestorami? To już ostatnia chwila na wykorzystanie środków z UE, a nasza powiat nie ma w tym zakresie czym się pochwalić! Proszę spojrzeć na inne powiaty k. Warszawy- stacje PKP są remontowane, wszędzie powstają parkingi, wszędzie widać nowe inwestycje drogowe.\n(Kamila, 04.07.2011 r.)\nOdpowiadając na Pani pytania, chciałbym powiedzieć, że już za kilka dni kierowcy, dojeżdżający do pracy do stolicy i nie tylko, będą mogli skorzystać z parkingu „Parkuj i Jedź" – „P+R” wybudowanego przez wołomińskie Starostwo tuż przy stacji kolejowej w Kobyłce - Ossów. Kolejny taki parking planowany jest przy Powiatowym Urzędzie Pracy i jednocześnie stacji PKP w Wołominie. Rozważamy kolejne takie inwestycje, które są znacznym ułatwieniem dla mieszkańców, jednocześnie poprawiając bezpieczeństwo i komfort dojazdu „z przesiadką”. Więcej informacji na temat poprawy stanu dróg w powiecie, ich rozbudowy i modernizacji, zapewne znalazła Pani w zasobach strony internetowej naszego powiatu: w komunikatach, informacjach i aktualnościach.\nKiedy droga w miejscowości Ostrówek gmina Klembów będzie położony nowy asfalt i oczywiście chodnik na odcinku od szkoły do ulicy Leśnej?\n(Krzysztof, 01.07.2011 r.)\nPragnę poinformować, że obecnie służby Starostwa realizują plan remontów i budowy dróg powstały jeszcze w roku 2010, w którym nie ujęto jednak jakichkolwiek zadań dotyczących tej ulicy.\nDlatego też zapraszam Pana do złożenia wniosku dotyczącego opisanej przez Pana inwestycji do Wieloletniego Programu Inwestycyjnego Starostwa Powiatowego w Wołominie. Program ten, przygotowywany przez wołomińskie Starostwo, unormuje zamierzenia inwestycyjne Powiatu na najbliższe 5 lat\ndlaczego w powiecie wołomińskim i gminie Wołomin nic się nie dzieje. Ząbki ruszyły pełną parą już kilka miesięcy temu a u nas marazm. Pora obudzić się ze snu zimowego i zacząć coś robić. Mam wrażenie, że oba urzędy zaczną\nbudowy tegoroczne w przyszłym roku. Obym się mylił. Skąd tak duże opóźnienie? Tylko ul Marecka a co z reszta dróg?\n(Andrzej, 23.06.2011 r.)\nDziękuję za zainteresowanie sprawami naszego Powiatu. Wołomińskie Starostwo prowadzi jednocześnie wiele inwestycji drogowych na terenie całego powiatu. Niektóre z dróg, mające strategiczne położenie w miastach, są drogami powiatowymi a ich remonty i modernizacje są przeprowadzane na zlecenie Starostwa. Czasami mieszkańcy mogą odnosić jednak mylne wrażenie, że prace wykonywane są przez poszczególne gminy. W sumie jednak liczy się efekt – czyli nowa, komfortowa, bezpieczna droga.\nChcę tu wymienić niektóre z tych inwestycji drogowych. Z remontem dwóch ważnych ulic, przy których funkcjonują szkoły i przedszkola, czekano do zakończenia roku szkolnego. Teraz, z początkiem wakacji inwestycje wołomińskiego Starostwa mogły ruszyć. Tak, aby wykonać maksimum prac przy minimum utrudnień dla mieszkańców. Aleja Armii Krajowej w Wołominie zostanie rozbudowana na odcinku od skrzyżowania z ulicą Piłsudskiego do ulicy Geodetów. I wyremontowany zostanie kolejny odcinek blisko dwukilometrowej ul. Batorego w Ząbkach. Zostanie tu wybudowana kanalizacja deszczowa, położona nowa nawierzchnia jezdni, nowe chodniki wraz z wygodną ścieżką rowerową a remont zakończy się jeszcze przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Kolejną inwestycją Starostwa wołomińskiego jest niedawno zakończony remont części ulicy Załuskiego w Kobyłce oraz ulicy Mareckiej w Zielonce. To kolejny etap poprawy wygody poruszania się samochodem czy też rowerem i bezpieczeństwa na całym ciągu komunikacyjnym łączącym Wołomin z Markami. Pod koniec przyszłego tygodnia kierowcy, dojeżdżający do pracy do stolicy i nie tylko, będą mogli skorzystać z parkingu „Parkuj i Jedź" – „P+R” wybudowanego przez wołomińskie Starostwo tuż przy stacji kolejowej w Kobyłce. Kolejny taki parking planowany jest przy Powiatowym Urzędzie Pracy i jednocześnie stacji PKP w Wołominie. Kończy się także remont części ulicy Szkolnej w Urlach. Jeszcze w maju oddano do użytku 25–metrową nową kładkę pieszo-rowerową na rzece Długiej w Kobyłce. W tym tygodniu naprawiono też zniszczony odcinek drogi powiatowej Ostrowik – Cięciwa, którą to drogą w łatwy sposób można dostać się do Okuniewa, Sulejówka czy też tras drogowych prowadzących w kierunku Siedlec bądź Lublina.\nStrona oglądana: 1921986 razy.


Bezpośredni import transakcji z banku - integracja z bankiem w wFirma\nIntegracja z bankiem jest możliwa (dotyczy wybranych banków). Funkcja importu transakcji dostępna jest dla wszystkich użytkowników systemu wfirma.pl, którzy posiadają aktywny pakiet Księgowość online lub Księgowość online + magazyn a także dla biur rachunkowych i ich klientów.\nAby zaimportować transakcje, należy wyrazić zgodę na pobieranie transakcji przez system. W tym celu należy przejść do modułu USTAWIENIA » INTEGRACJE » BANK I PŁATNOŚCI » TRYPAY i kliknąć przycisk DODAJ ZGODĘ.\nAby dodać zgodę wymagane jest posiadanie w systemie wprowadzonego rachunku bankowego. Cały proces opisany został dokładnie w tym artykule.\nPo wyborze rachunku oraz zatwierdzeniu zgód po stronie wFirma zostajemy przekierowani do strony TryPay gdzie wyrażamy zgodę na integrację z bankiem i monitoring transakcji.\nNastępnie wybieramy spośród listy dostępnych banków swój bank i zostajemy przeniesieni na stronę banku celem zalogowania się i autoryzacji procesu.\nPo poprawnym przypisaniu zgód zostaniemy przeniesieni do modułu START » BANK.\nPo kliknięciu w przycisk IMPORTUJ Z BANKU nastąpi wyświetlenie okna, w którym należy wybrać rachunek bankowy, kliknięcie w przycisk POBIERZ spowoduje nawiązanie połączenia z bankiem oraz pobranie transakcji z wybranego zakresu dni z wykluczeniem przelewów istniejących już w systemie.\nW przypadku korzystania zarówno z importu z pliku jak i z bezpośredniego importu transakcji z banku system dodatkowo wykona sprawdzanie dat transakcji pobranych drugą metodą (np. podczas pobierania transakcji z banku sprawdzane są przelewy pobierane z pliku) . Jeśli zostaną wykryte transakcje system poinformuje o tym użytkownika:\nZgoda na pobieranie transakcji wyrażana jest na 90 dni i po tym czasie, celem dalszego korzystania z funkcji, będzie wymagane jej odnowienie. Można ją w każdej chwili wycofać przechodząc do modułu USTAWIENIA » INTEGRACJE » BANK I PŁATNOŚCI » TRYPAY, zaznaczając rachunek i wybierając opcję WYCOFAJ ZGODĘ.\nZobacz wszystkie artykuły z kategorii: Ustawienia integracyjne


Popołudnie dobrych wspomnień 14.04.2013 | Ksiądz Roman Indrzejczyk - strona oficjalna\npopołudnie dobrych wspomnień 14.04.2013\nGosia Grabowska, sob., 05/04/2013 - 22:41\nW czwartek, 11 kwietnia odbyło się spotkanie poświęcone pamięci księdza Romana Indrzejczyka, kochanego przez wielu kapłana, nauczyciela i otwartego na serca i umysły znawcy ludzkich dusz. Ksiądz Roman Indrzejczyk zapisywał swoje myśli w różnych formach. Swoje zapiski (niechętnie nazywał je „poezją”) z charakterystyczną dla siebie skromnością odczytywał tym, którzy chcieli go słuchać (a takich osób było niemało). Osoby te nie zniknęły po odejściu księdza Romana, który kilkakrotnie czytał swoje teksty właśnie w „Bibliotece w ogrodzie” (bardzo lubił to specyficzne, żoliborskie miejsce). Przede wszystkim z myślą o nich kolejny raz zorganizowaliśmy na warszawskich Żoliborzu spotkanie, by przypomnieć uniwersalne przesłanie ś.p. księdza Indrzejczyka, porozmawiać, zamyślić się i powspominać.\nW tym roku wybrane teksty ks. Romana pięknie przeczytała znakomita aktorka pani Ewa Krasnodębska-Zakrzewska. Jej interpretacje wywoływały nie tylko wzruszenie, ale i głęboko poruszały umysły.\nSłowu towarzyszyła muzyka. Wystąpiło dwóch gitarzystów – pedagog, wirtuoz gitary klasycznej, juror w licznych konkursach – pan Ryszard Bałauszko i jego uczeń – piętnastoletni Adam Czyżewski. Profesor nie tylko grał, ale również gawędził, opowiadając o kompozytorach i granych przez siebie utworach. Nie obyło się bez bisów.\nW spotkaniu wzięła również udział zawsze chętnie nas odwiedzająca pani Anna Pawlak, siostra ks. Romana, dzięki której można było obdarować przybyłych nowo wydaną publikacją („Dobro powróci...”), zawierającą głównie zbiór pięknych życzeń na Boże Narodzenie („życzeń opłatkowych”) starannie zapisanych ręką kapłana i adresowanych w różnych latach do różnych grup ludzkich. Życzenia te stworzyły swoisty kalendarz życia i działalności księdza Indrzejczyka.\nPrzybyli mieli także możliwość zaopatrzenia się w pięknie wydany i bardzo starannie zredagowany zbiór tekstów poetyckich księdza Indrzejczyka pt. „Słowa” (ukazał się w ubiegłym roku nakładem Miejskiej Biblioteki Publicznej w Pruszkowie) a także obejrzenia wystawki książek księdza Romana, należących do naszego księgozbioru a podarowanych Bibliotece przez Autora.\nCi, którzy byli po raz pierwszy w „Bibliotece w ogrodzie” zwiedzili Gabinet Haliny Rudnickiej (pisarki tworzącej dla dzieci, dawnej właścicielki willi, w której obecnie mieści się biblioteka jej imienia) a także obejrzeli Czytelnię dla Dzieci i Młodzieży i „pokoik z książkami” dla maluchów.\nSpotkanie było przepełnione dobrą energią, ale – jak wszystko – musiało dobiec końca...