Trzy pałacyki - to warto zobaczyć w Gminie Rudnik - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Styl życia turystyka i rekreacja Trzy pałacyki – to warto zobaczyć w Gminie Rudnik\nKompleks parkowo-pałacowy w Jastrzębiu prezentuje się doskonale.\nOkres przedwiośnia jest bardzo dobrym czasem na piesze i rowerowe wędrówki szlakiem parków i pałacyków. W Gminie Rudnik znajdują się trzy interesujące obiekty w sołectwach: Jastrzębie, Szonowice i Strzybnik. Trzy różne pałace, trzy różne koleje losu i trzy światy.\nKompleks parkowo pałacowy w Jastrzębiu prezentuje się doskonale, obiekt przez wiele lat po wojnie pełnił funkcje prewentorium. Na pobyty sanatoryjne i uzdrowiskowe do jastrzębskiego pałacu kierowane były dzieci ze schorzeniami górnych dróg oddechowych z całej Polski. Specyficzny mikroklimat tego miejsca jest ponoć unikatowy w całej południowej części naszego kraju, a jego walory doceniane były już w okresie przedwojennym. Pałac po różnych perypetiach kilka dobrych lat temu znalazł godnego i majętnego gospodarza, co widać już na pierwszy rzut oka. Wyremontowany dach, lśniące wieżyczki, odnowiona elewacja pałacu i budynku gospodarczego, który niegdyś stanowił mieszkania dla służby, wypielęgnowany park i całe obejście. Właściciele mają wizję i cel dla tego obiektu. Przeznaczenie całego kompleksu, w niedalekiej już chyba przyszłości, stanowić będzie albo centrum szkoleniowo-konferencyjne, hotel, albo sanatorium-uzdrowisko. Tak mówią spacerujący w niedzielne popołudnie mieszkańcy Jastrzębia.\nPałacyk w Szonowicach z roku 1820, jak na brak lokatorów i gospodarza, nie wygląda źle, choć z roku na rok stan jego się pogarsza. Właścicielem całego terenu jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa z siedzibą w Opolu. Obiekt jest w zarządzie przedsiębiorstwa Agromax w Raciborzu. Zarządca dba o to by obiekt i jego otoczenie utrzymać w jak najlepszym stanie. Teren jest regularnie sprzątany i doglądany. Główną aleją wokół pałacu można pospacerować w pięknym i czystym otoczeniu. Ostatni lokatorzy opuścili pałac kilka lat temu. Było kilka prób sprzedania go przez agencję ale nie znalazł się nabywca. W pałacyku mieścił się kiedyś ośrodek zdrowia, przedszkole, biura Państwowego Gospodarstwa Rolnego oraz mieszkania pracowników gospodarstwa. Pałac jest we względnie dobrym stanie technicznym. Dach został zabezpieczony i wyremontowany, budynek jest zabezpieczony przed nieuprawnionym wejściem. Wokół pałacyku jest przepiękny, nieco zarośnięty samosiejkami park ze starodrzewiem. Cała lokalna społeczność podejmuje starania by obiekt znalazł dobrego gospodarza. Wielokrotnie temat ten trafiał pod obrady lokalnych rajców. Ci niestety nie przejawiali większego zainteresowania przejęciem i zagospodarowaniem terenu, choć pomysłów ze strony Rady Sołeckiej i Sołtysa wsi Szonowice było już naprawdę wiele. Jak mówią mieszkańcy, była próba przeznaczenia obiektu na cele mieszkaniowe dla repatriantów ze wschodu, czy na cele komunalne Gminy Rudnik. Ostatnie prośby i pisma sołtysa wsi to próba zainteresowania Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa by część pałacu przeznaczyć jako wkład własny w realizacji Rządowego Programu Mieszkanie PLUS. Drugi pomysł skierowany przez sołtysa wsi do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Rudniku to przeznaczenie części pałacu po byłym przedszkolu na realizację projektu utworzenia dziennego Domu Pobytu dla Seniorów czemu sprzyja i dobra lokalizacja, i spokojne, pełne zieleni, otoczenie pałacu. Rada Sołecka i Sołtys mają także pomysł jak pozyskać środki pozabudżetowe na rewitalizację starego zadrzewienia wokół parku. By zrealizować te wszystkie pomysły i zamierzenia potrzeba tylko i aż, dobrej woli Rady Gminy, a tej wobec pomysłów mieszkańców Szonowic brakuje od kilku dobrych lat. Może pałacyk doczeka nowych rajców, bardziej mu przychylnych, a co za tym idzie dobrego gospodarza?\nNajmniej szczęścia spośród trzech odwiedzonych przeze mnie pałacyków, w całych powojennych losach miał kompleks parkowo pałacowy w Strzybniku. W mojej ocenie najciekawszy z nich. Po wojnie w pałacu, podobnie jak w Szonowicach były: przedszkole, świetlica wiejska i mieszkania dla pracowników Państwowego Gospodarstwa Rolnego. Dziś mimo ogromnych zniszczeń i zaniedbania widać dawną świetność i potencjał tego miejsca. Strzybnicki kompleks to nie tylko pałac i park to do dziś istniejące zabudowania gospodarcze: stara kuźnia, zegarowa wieża i kilka przepięknych spichlerzy, a w odległym zakątku parku mauzoleum z grobową kryptą. Dziś strzybnicki majątek to już totalna ruina łącznie ze zdewastowanym mauzoleum ale wbrew pozorom zagląda tu mnóstwo turystów, spacerowiczów i rowerzystów z całej południowej Polski. Każdy kto tu zawita jest oczarowany miejscem jednocześnie zadając sobie pytanie – kto jest winien temu, że obiekt aż tak podupadł? Trudno dziś szukać winnych, personalnie odpowiedzialnych za taki stan rzeczy. Niemniej, być może gdyby w porę ktoś zareagował, wystąpił z inicjatywą, petycją, zadbał o to by obiekt trafił w dobre ręce, dziś moglibyśmy podziwiać go tak jak ten w Jastrzębiu. W otoczeniu pałacu jest przecież cała wiejska społeczność z sołtysem i radnym na czele, to lokalni liderzy od których wiele w wiosce może zależeć. Po upadku Państwowego Gospodarstwa Rolnego w Strzybniku pałacyk wraz parkiem trafił w ręce prywatnego właściciela, który nie za bardzo przejmował się jego losem. Czy miejscowi decydenci przejmowali się bardziej niż właściciel? Wielka szkoda, że na czas nikt w porę nie zadziałał i zareagował. Trudno. Stało się jak się stało, nie jest to przecież odosobniony przypadek. Dziś prócz walących się murów, zawalonych stropów, wystających pni ścinanych naprędce, drzew, w całym parku zalegają hałdy śmieci, pampersów, worków, wykarczowanych z domowych ogródków roślin, plastikowych kanistrów, szkła i innych odpadów. Ktoś urządza tu sobie zwykłe śmietnisko. Co rusz można się potknąć o stary drut, sznur czy rozbitą butelkę. Niezrozumiałym jest taki widok. Czy to nikomu, z pobliskich mieszkańców, nie przeszkadza? Nie ważne kto jest właścicielem tego terenu. Te hałdy śmieci przypuszczam, że w 99% pochodzą z najbliższego otoczenia parku i pałacu. Obecnego właściciela, jak mówią mieszkańcy, nikt tu nie widział więc raczej tych śmieci ukradkiem tu nie podrzuca. Miejsce piękne. Przecudne okazy strych drzew: kilka kasztanów jadalnych, zabytkowy potężny klon czerwony, cisy, lipy, a wszystko ustrojone plastikowymi workami i hałdami nikomu niepotrzebnych odpadów.\nPoprzedni temat:Koncert charytatywny SKZR Źródło dla Filipka [ZDJĘCIA]\nNastępny temat:Ruszył Konkurs „Obywatel IT”- granty nawet do 150 tys. zł


Frijoles Negros - pasta z czarnej fasoli - Gwatemala - soultravel\nFrijoles Negros – pasta z czarnej fasoli – Gwatemala\nFrijoles Negros – pasta z czarnej fasoli to gwatemalski dodatek do placków, pieczywa i ryżu, choć świetnie sprawdzi się również jako dip do chrupiących przekąsek. A nasza propozycja to smaczne połączenie pasty z bezglutenowymi naleśnikami.\nOjczyzną frijoles negros, jak wspomnieliśmy, jest Gwatemala. Jeśli wyruszycie z nami na wyprawę do Ziemi Majów, tamtejsza kuchnia z pewnością zaskoczy Was różnorodnością dań z czarnej fasoli. Nasza dzisiejsza propozycja to smaczny duet tradycji z polskimi bezglutenowymi naleśnikami. Przysmak w sam raz dla wegetarian, maluchów, alergików i po prostu – dla osób doceniających kuchnię fusion.\nKuchnia gwatemalska jest podobna do lepiej znanej w Polsce kuchni meksykańskiej, lecz jest mniej pikantna (frijoles negros świetnie komponuje się również z tortillą). A jeśli chcecie serwować pastę dzieciom, nie dodawajcie do niej po prostu chilli i limonki, które mogą powodować alergie.\nPasta z czarnej fasoli (frijoles negros)\nszklanka czarnej fasoli namoczonej na 12 godzin\nświeża czerwona papryczka chilli, mała, bez pestek\nPrzed gotowaniem fasoli wymień wodę na świeżą, gotuj do miękkości i nie odlewaj – do miksowania pasty przyda się z pewnością trochę płynu. Pokrojoną w pióra cebulę podsmaż na oleju, pod koniec smażenia dodaj posiekany czosnek i sól. Połącz wszystkie składniki w kielichu blendera lub umieść je w wysokim naczyniu i zmiel blenderem ręcznym na gładką masę. Polecamy doprawiać według indywidualnych preferencji.\n0,5l mleka roślinnego (może być pół na pół z wodą)\n2 jajka lub 2 łyżki moczonego przez 10 minut w ciepłej wodzie zmielonego siemienia lnianego\nŁączymy składniki w blenderze. Mąki mieszamy wedle upodobań, my polecamy taką samą ilość każdej z nich – razem około 250-300 gramów. Ciasto ma mieć konsystencję słodkiej, lekko gęstej śmietany, taką, by z łatwością jego niewielka ilość rozlewała się po powierzchni mocno rozgrzanej patelni. Najsmaczniejsze są cienkie i gorące, o delikatnym kokosowym aromacie.\nWyprawa ze Znawcą do Gwatemali z Soul Travel 2019\nkuchnia światasmaki podróżybezglutenowefasolafusionwegańskiewegetarianizmSoul Travel


11. Wiosenne Spotkania Taneczne - zaproszenie - Nowy Kurier Zamojski\nStrona główna Kultura 11. Wiosenne Spotkania Taneczne – zaproszenie\n11. Wiosenne Spotkania Taneczne – zaproszenie\nJuz niebawem w Zamościu odbędzie się Wojewódzki Przegląd Zespołów Tanecznych – „11 Wiosenne Spotkania Taneczne – Zamość 2017”.\nOrganizator, Młodzieżowy Dom Kultury zaprasza uczniów szkół podstawowych, gimnazjów oraz szkół ponadgimnazjalnych z województwa lubelskiego do udziału w przeglądzie.\n11 Wiosenne Spotkania Taneczne – Zamość 2017 odbędą się w hali OSiR w Zamościu, w sobotę 22 kwietnia w godzinach 9.00-14.00\nDzieci i młodzież będą rywalizować w tańcu w trzech kategoriach:\nI kategoria – uczniowie szkół podstawowych – klasy 1- 3;\nII kategoria – uczniowie szkół podstawowych – klasy 4 – 6;\nJury dokona oceny prezentacji i przyzna I, II, III miejsca w każdej kategorii wiekowej oraz wyróżnienia i nagrody specjalne.\nGłównym celem przeglądu jest popularyzacja tańca nowoczesnego wśród młodych ludzi, wymiana pomysłów i doświadczeń w zakresie pracy z dziećmi i młodzieżą, promowanie utalentowanych tancerzy przez wyłonienie najlepszych zespołów przeglądu oraz pobudzenie kreatywności artystycznej dzieci. W przeglądzie mogą wziąć udział zespoły taneczne ze szkół i placówek z województwa lubelskiego.\nZgłoszenia należy kierować na adres MDK ul. Kamienna 20, 22-400 Zamość do 12.04.2017 roku. Wszelkie informacje dotyczące przeglądu dostępne są na stronie www.mdk.zam.pl. lub pod numerem telefonu 84 638 44 46.\nPoprzedni artykułW Zamościu i regionie nauczyciele strajkują. Które szkoły biorą udział w manifestacjach?\nNastępny artykułObchody 154. rocznicy bitwy Powstania Styczniowego pod Krasnobrodem


Coś dla optymistów - Wojciech Imielski. Moja psychologia\n9 lutego 2014 Wojciech Imielski Absurd i bzdura, Nie tylko dla kobiet, Rysunki, Wpływ społeczny-manipulacja-propaganda 0\nW wielu miejscach podkreślam, że optymizm uważam za słuszną i wartościową, ale mocno przereklamowaną postawę życiową. Będzie na ten temat artykuł, ale dzisiaj wstawiam tematycznie powiązany rysunek:\nJest to zresztą znany żart, który ja tylko zilustrowałem.\nTen obrazek w wersji kolorowej i wiele innych ilustracji obejrzysz odwiedzając profil Wojciech Imielski – rysownik, ilustrator, grafik.\nMiłej niedzieli, jeśli niedziela w ogóle może być miła 🙂


Aktualności - STREETBALLPOLSKA.PL Stowarzyszenie koszykowki ulicznej.\n+48 61 666 02 72\nTERMINARZ GRAND PRIX WIELKOPOLSKI 2019\nHW WILD SNAKES, DAMODA.PL i TORONTO TEAM mistrzami BOSCH GRAND PRIX POLSKI 2016\n15.08.2016, godz. 02:01\nPrzez dwa dni na Rynku łódzkiej Manufaktury rozgrywany był finałowy turniej cyklu BOSCH GRAND PRIX POLSKI 2016. W sobotę rywalizację rozpoczęli mężczyźni. 16 zespołów podzielonych na czter... » więcej\nW Bydgoszczy poznaliśmy ostatnich finalistów\n07.08.2016, godz. 21:39\nOstatni turniej eliminacyjny cyklu BOSCH GRAND PRIX POLSKI 2016 rozegrano u bram stadionu Zawiszy w Bydgoszczy. Po niezwykle zaciętej rywalizacji wyłoniliśmy ostatnich finalistów w kategoriach OPE... » więcej\nUkraiński LAVISS Równe najlepszy w Rzeszowie\n26.07.2016, godz. 10:17\nW rozegranym w Rzeszowie turnieju eliminacyjnym BOSCH GRAND PRIX POLSKI na starcie stanęło 34 zespoły męskie i 4 żeńskie. W rywalizacji mężczyzn na najwyższym stopniu podium stanęli gracze L... » więcej\nWeekend dla HW WILD SNAKES Warszawa\n17.07.2016, godz. 17:11\nTo był bardzo udany weekend dla HW WILD SNAKES Warszawa. W sobotę wygrali GRAND PRIX Ostrowi Mazowieckiej izapewnili sobie prawo gry w turnieju finałowym BOSCH GRAND PRIX POLSKI, a dziś w Mińsku ... » więcej\nHW WILD SNAKES Warszawa najlepsi w Ostrowi Mazowieckiej\n16.07.2016, godz. 16:50\nW Ostrowi Mazowieckiej odbył się kolejny turniej eliminacyjny cyklu BOSCH GRAND PRIX WIELKOPOLSKI 2016. Wśród 16 startujących elkip bezkonkurencyjni okazali się zawodnicy HW WILD SNAKE z Warszaw... » więcej\nREZERWOWI Kutno mistrzami GRAND PRIX WIELKOPOLSKI\n10.07.2016, godz. 21:40\nOsiem zespołów wyłonionych w turniejach eliminacyjnych oraz z klasyfikacji generalnej przystąpiło do turnieju finałowego GRAND PRIX WIELKOPOLSKI. W niezwykle wyrównanej stawce większość mecz... » więcej\nJEŻYCKIE KUNY wygrywają GP Poznania\n09.07.2016, godz. 23:53\nJEŻYCKIE KUNY wygrały GRAND PRIX Poznania ostatni turniej eliminacyjny cyklu PRAND PRIX WIELKOPOLSKI. W finale pokonali COCO JAMBO Wrocław 18:12 a ponieważ już wcześniej wywalczyli kwalifikację... » więcej\nJEŻYCKIE KUNY Poznań najlepsze w Gnieźnie\n03.07.2016, godz. 23:01\nRozegrany na gnieźnieńskim Rynku kolejny turniej eliminacyjny z cyklu GRAND PRIX WIELKOPOLSKI zakończył się zwycięstwem JEŻYCKICH KUN z Poznania. Był to ostatni turniej eliminacyjny wliczany d... » więcej\nGRAND PRIX Międzychodu dla PELIKANÓW Poznań\n03.07.2016, godz. 22:46\nRozegrany w Międzychodzie kolejny turniej eliminacyjny z cyklu GRAND PRIX WIELKOPOLSKI przyniósł sukces debiutującej w rozgrywkach ekipie PELIKANY Poznań, która w finale pokonała miejscową BLO... » więcej\nRED BULL KING OF THE ROCK ma zwycięzcę\n28.06.2016, godz. 10:23\nMATEUSZ SZWED W ŚWIATOWYM FINALE RED BULL KING OF THE ROCK Druga polska edycja zawodów streetballowych Red Bull King Of The Rock dobiegła końca. W warszawskim finale wzięło udział ... » więcej\nSLAM DRINKERS Biłgoraj najlepsi w Zamościu\n26.06.2016, godz. 10:50\nRozegrany na zamojskim rynku turniej eliminacyjny z cyklu BOSCH GRAND PRIX POLSKI stał pod znakiem niezwykle wysokiej temperatury.W tych trudnych warunkach toczyła się zacięta rywalizacja o zwyci�... » więcej\nJEŻYCKIE KUNY Poznań wygrywają w Słupcy\n19.06.2016, godz. 22:31\nKolejny turniej eliminacyjny GRAND PRIX WIELKOPOLSKI rozegrano w Słupcy. Tym razem przy pięknej pogodzie na na słupeckim rynku na najwyższym stopniu podium stanęli gracze JEŻYCKICH KUN z Poznani... » więcej\n« poprzednie 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 następne »\n© streetballpolska.pl All rights reserved.


Florencja: Plac Katedralny, Medyceusze i Michał Anioł - Pedeka.pl\nObudziliśmy się rano i wyszliśmy na balkon.\nWidok był równie wspaniały jak wczoraj w nocy. Jesteśmy w samym centrum miasta, a w hotelu jest zadziwiająco cicho. Śpi się więc doskonale.\nFlorencja: Plac Katedralny, Medyceusze i Michał Anioł – Plac Katedralny\nPo małym śniadaniu rozpoczęliśmy zwiedzanie. Najpierw obejrzeliśmy Plac Katedralny w świetle dziennym.\nRobi jeszcze większe wrażenie niż wieczorem. Na Placu Katedralnym pod numerem 9 mieści sięMuzeum Katedralne. Są tu zgromadzone największe oryginalne zabytki z katedry i baptysterium. Obowiązkowo trzeba zobaczyć drzwi Ghibertiego, ich kopia jest po wschodniej stronie baptysterium naprzeciw wejścia do Duomo.\nWielkie wrażenie robi rzeźba Magdaleny Donatella.\nZostała ona przedstawiona jako stara kobieta, bardzo naturalistycznie. Nie wpisuje się w żaden z trendów przedstawiania postaci biblijnych w swojej epoce.\nNie rozumiem, dlaczego Michał Anioł darzył taką niechęcią swoją Pietę, że aż usiłował ją zniszczyć.\nJak chyba wszystkie prace Michała Anioła, tak i Pieta jest po prostu arcydziełem. Realizm i przedstawienia i jednocześnie ogromny ładunek emocji, które zawarł w tym przedstawieniu artysta nie pozwalają przejść obojętnie obok. Piszę o tym, bo w mieście tak pełnym niezwykłych dzieł sztuki człowiek czasem spostrzega, iż z obojętnością mija zabytki, które gdzie indziej stanowiłyby główną atrakcję.\nFlorencja: Plac Katedralny, Medyceusze i Michał Anioł – Katedra\nKatedra sprawia wewnątrz wrażenie trochę pustej.\nTo odczucie, być może pewnego zawodu, chwilę później niknie. Dzieje się tak za sprawą wycieczki. Po prostu obowiązkowo powinno się wejść na kopułę. Już od teraz trzeba walczyć z nadciśnieniem i klaustrofobią. Naprawdę warto pokonać 463 stopnie. Wchodząc\nmożna zupełnie z blisko obejrzeć freski Vasariego mieszczące się w jej wnętrzu. Z dołu trzeba by posiłkować się lornetką, bo przecież kościół ma ponad 100 metrów wysokości. A z samego szczytu rozciąga się wspaniały widok na Florencję i okolice.\nDopiero z góry widać jak wspaniałym przedsięwzięciem była budowa katedry.\nPo zejściu na dół warto jeszcze udać się do krypty, aby obejrzeć pozostałości wcześniejszej świątyni. Na uwagę zasługują zachowane mozaiki.\nW baptysterium na zewnątrz trzeba obejrzeć drzwi. Po północnej stronie znajdują się te najstarsze wykonane przez Ghibertiego. Uważa się je często za pierwszy zabytek sztuki renesansowej. Do tej historii z pewnością jeszcze wrócę.\nW środku dech zapiera mozaika na suficie, przedstawiająca różne sceny biblijne. Widać tu wpływy sztuki bizantyjskiej. Można poczuć się jak w którymś z kościołów znajdujących się daleko na wschód od Italii.\nNa podłodze z kolei jest mozaikowa podłoga z wzorami arabskimi.\nPo chodzeniu pół dnia z zadartą do góry głową, postanowiliśmy nieco odpocząć, wypić cappuccino i zjeść ciasto. Wybraliśmy lokal tuż obok katedry. Oprócz dobrej kawy mieliśmy też wspaniały widok.\nFlorencja: Plac Katedralny, Medyceusze i Michał Anioł – Medyceusze\nRuszyliśmy w poszukiwaniu śladów rodziny Medyceuszy, która zbudowała potęgę miasta, i której Florencja zawdzięcza swoje wspaniałe zabytki. Obejrzeliśmy Kaplicę Medyceuszy. Niestety obowiązywał zakaz fotografowania, więc zdjęć nie będzie.\nKaplica jest dość niezwykła, zwłaszcza jeśli chodzi o kolorystykę – dominują brązy, zielenie i dekoracyjne kolory rzadko spotykanych kamieni i marmurów.\nObok znajduje się zakrystia nowa z rzeźbami Michała Anioła.\nObejrzeliśmy sąsiadujący z kaplicą kościół San Lorenzo dzieło Brunelleschiego. Tak, to temu artyście zawdzięczamy kopułę florenckiej katedry i prace nad jej budową.\nW krypcie znajduje się nagrobek Donatella. Tu także obowiązywał zakaz fotografowania. Podziwialiśmy dziś tylko z zewnątrz pałac Medyceuszy\nPotem poszliśmy na obiad do restauracji „Academia”. Zjedliśmy bruschietę, ravioli z sosem grzybowo-truflowym i pizzę, wypiliśmy wino i wodę. Na koniec był deser. Tym razem cantucci z vino Santo. To bardzo ciekawy deser i przede wszystkim smaczny, ale kuchni tutejszej poświęcić muszę osobny wpis.\nWszystko kosztowało 46 euro.\nFlorencja: Plac Katedralny, Medyceusze i Michał Anioł – Michał Anioł\nPotem w niewielkiej kolejce musieliśmy poczekać na wejście do Muzeum Akademii. Tam oczywiście największe wrażenie robi rzeźba Dawida Michała Anioła.\nTak, rzeczywiście nie mylicie się. Coś jest nie tak z proporcjami tej rzeźby, ale to był świadomy zabieg artysty. Warto też wejść na pierwsze piętro, aby obejrzeć obrazy. Marcin znalazł tam interesujące dzieło, przedstawiające ukrzyżowane Chrystusa i narzędzia tortur.\nPo takiej dawce sztuki musieliśmy chwilę odpocząć. Pobyt w hotelu trochę się nam przedłużył, bo zasnęliśmy.\nWieczorem poszliśmy na spacer na drugą stronę rzeki. Po drodze obejrzeliśmy Plac Signori z ratuszem i rzeźbami,\nprzeszliśmy słynnym mostem Ponte Vecchio stanowiącym jeden z symboli miasta.\nNa kolację zjedliśmy pizzę, wypiliśmy trochę wina.\nZa wszystko zapłaciliśmy 28 euro. Jedzenie, jak to we Włoszech, znów było dobre.\nNastępnego dnia oglądaliśmy kolejne piękne miejsca.\nDodane przez Małgosia dnia 2013-02-08


Firmy (1) Produkty Og�oszenia Wiadomo�ci (20) Targi Szkolenia Ksi�garnie Co chcesz znale�� ?\n 2 Nast�pna strona Centrum Klima integruje procesy logistyczne\nCentrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych (HVAC) – integruje procesy logistyczne w celu zapewnienia wszystkim klientom najwy�szego poziomu obs�ugi.\nCentrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – uruchamia kolejn� lini� produkcyjn�, wytwarzaj�c� elementy przeznaczone g�ównie na eksport. W ci�gu ostatnich 3 lat spó�ka zainwestowa�a w nowoczesne maszyny ju� 16 mln z�, w tym w ca�kowicie zrobotyzowan� maszyn� do zgrzewania kolan – VARB 60 renomowanej szwajcarskiej firmy SOUTEC. Centrum Klima dynamicznie rozwija wysokomar�ow� sprzeda� eksportow�, która w I po�owie 2011 wynios�a 33% przychodów i wzros�a a� o 38% wobec analogicznego okresu 2010 roku. Docelowo eksport ma stanowi� 45% sprzeda�y spó�ki.\nCentrum Klima – nowe maszyny i wy�sza mar�owo��\nCentrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych oraz klimatyzacyjnych – zakupi�a kolejne dwie maszyny Spiro i Omera, dzi�ki którym rozszerzy swoj� ofert� produktow�. B�dzie to w pe�ni zrobotyzowana, najnowocze�niejsza w Europie linia produkcyjna tego typu. Tym samym spó�ka podnosi mar�owo�� sprzeda�y oraz uniezale�nia si� od dostawców. W 2010 roku Centrum Klima zainwestowa�a w nowe maszyny ponad 1,65 mln euro.\nCentrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – otrzyma�a pozwolenie na u�ytkowanie nowopowsta�ego kompleksu produkcyjno-biurowo-magazynowego w Wieruchowi\nCentrum Klima – sprzeda� nieruchomo�ci w Piastowie\nW dniu 1 lipca 2010 roku, Centrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – zawar�a przedwst�pn� umow� sprzeda�y nieruchomo�ci zlokalizowanej w Piastowie z\nWydatki Centrum Klima na rozw�j produkcji przekroczy�y ju� 1,65 mln euro w 2010 roku\nCentrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – intensywnie inwestuje w rozwój parku maszynowego. Od pocz�tku 2010 roku na zakup nowych urz�dze� wydatkowa\nCentrum Klima zrealizowa�a prognozy finansowe\nCentrum Klima – wiod�cy w na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – w 2009 roku osi�gn�a przychody ze sprzeda�y w wysoko�ci 71,7 mln z�, realizuj�c tym samym zapowiadane p\nCentrum Klima kontynuuje rozbudow� parku maszynowego\nCentrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – zakupi�a kolejne, specjalistyczne urz�dzenie renomowanej w�oskiej firmy OMERA\nCentrum Klima dla bran�y deweloperskiej\nCentrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – dostarczy�a elementy instalacji wentylacyjno-klimatyzacyjnej dla Osiedla Wilanów w Warszawie. To ju� pi�ta\nCentrum Klima – wiod�cy na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – uzyska�a w dniu dzisiejszym decyzj� KNF o zatwierdzeniu prospektu emisyjnego.\nCentrum Klima – wiod�cy w na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – w ramach realizacji strategii konsekwentnej rozbudowy parku maszynowego, zakupi�a kolejne urz�dzenie do\nCentrum Klima – wyniki za II kwarta� 2009\nCentrum Klima – wiod�cy w na rynku polskim oraz licz�cy si� w Europie producent i dystrybutor systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – osi�gn�a w II kwartale 2009 zysk netto na poziomie 2,1 mln z�, co oznacza wzrost o 74% wobec I kwarta�u\nNWZA Centrum Klima zdecydowa�o o nowej emisji akcji\nNadzwyczajne Walne Zgromadzenie Centrum Klima – najwi�kszego w Polsce oraz licz�cego si� w Europie producenta i dystrybutora systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych – zdecydowa�o o podwy�szeniu kapita�u zak�adowego spó�ki.\nCentrum Klima – lider w segmencie wentylacji i klimatyzacji w Polsce – zawar�a kontrakt z w�osk� firm� OMERA na dostaw� urz�dzenia do produkcji asortymentu o du�ych �rednicach. Nowoczesna maszyna pozwoli na usprawnienie procesu wytwarzania\n 2 Nast�pna strona ReklamaZam�w reklam�


SOCZEWKA W OBRĄCZCE – hellowedding.pl\nObrączki ślubne to ważna pozycja na liście rzeczy do zrobienia młodej pary. W porównaniu z organizacją dużej imprezy wydaje się to być drobnym szczegółem. Z kolei złote krążki będą z nami do końca życia. W rezultacie muszą być dobierani niemal tak starannie, jak partner! Czego powinieneś szukać? Ważną cechą jest soczewka w pierścieniu.\nZAPEWNIJ KOMFORT Z OBIEKTYWAMI\nObrączki mają wyraźny kształt zwany profilem. Ma to wpływ zarówno na estetykę, jak i komfort noszenia. Najczęściej spotykane są płaskie, sfazowane, półkoliste, wklęsłe i okrągłe. W końcowym typie dysku pojawia się soczewka w pierścieniu. Oznacza to, że przekrój pierścienia ma kształt elipsy.\nJaki jest jego cel? Ilość metalu w kontakcie z korpusem jest zmniejszona dzięki zaokrąglonym bokom. Dzięki temu soczewka w pierścieniu chroni przed otarciami, uciskiem i otarciami. Dzięki temu możesz cieszyć się życiem, nie martwiąc się o to, jak niewygodna jest obrączka. Choć może się to wydawać oczywiste, noszenie bolesnej biżuterii na co dzień jest problematyczne. Zwłaszcza, że pierścionek reprezentuje nasze małżeństwo.\nOBIEKTYW BYŁ OBSERWOWANY, WIĘC BYŁO ŁADNIE\nJeśli chodzi o obrączki, najważniejszym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest wygoda. Ale spójrzmy prawdzie w oczy, każda para chce, aby byli atrakcyjni. I słusznie, biorąc pod uwagę, że będzie się na nie gapić przez kilka następnych dziesięcioleci. To kwestia osobistych preferencji, jeśli chodzi o estetykę. Z drugiej strony soczewka pierścieniowa jest atrakcyjną opcją dla większości ludzi.\nMa wygląd delikatnej biżuterii dzięki zaokrągleniu. Ten efekt jest lubiany przez wiele kobiet. Soczewka jest popularna wśród tych, którzy preferują subtelne dodatki lub nie noszą biżuterii na co dzień.\nA jeśli ten profil nam się nie podoba, ale cenimy sobie wygodę? Warto wybrać tarcze o węższym profilu. Soczewka w obrączce jest szczególnie przydatna przy szerokich obrączkach. Powierzchnia metalu stykającego się z korpusem jest znacznie mniejsza w przypadku tarczy mniejszej niż 5 mm niż w przypadku szerszych pierścieni.\nPierścienie soczewkowe cieszą się dużą popularnością ze względu na wygodę jaką zapewniają. Soczewka pierścienia to nic innego jak wirowanie po wewnętrznej stronie, zapobiegające całkowitemu przyleganiu pierścienia do skóry. Dzięki temu pierścienie soczewkowe doskonale dopasowują się do dłoni, nie sprawiają problemów osobom z opuchniętymi palcami, a po prostu ułatwiają proces nakładania i zdejmowania ozdoby z palca. Pierścionki soczewkowe można znaleźć w prawie każdym projekcie obrączek; jednak soczewka jest zwykle uformowana w pierścienie szersze niż 4 mm, ponieważ nie jest to konieczne w węższych modelach.\nPierścień w soczewce\nPierścionek z soczewką jest bezsprzecznie przydatny do noszenia tej pięknej i znaczącej biżuterii na co dzień. Zaleca się, aby osoby, które chcą nosić szerszy pierścionek, przeszły tę procedurę. Pierścień obiektywu jest znacznie lżejszy i łatwiejszy do usunięcia i wymiany. Ponieważ ta biżuteria będzie wystawiona na działanie pary przez wiele lat, powinna być nie tylko piękna, ale także wygodna w noszeniu. Jednak to Twoja osobista preferencja – każda obrączka, z soczewką lub bez, reprezentuje wieczną miłość i oddanie. W efekcie zaprojektuj swoją biżuterię ślubną w taki sposób, aby za każdym razem, gdy na nią spojrzysz, będzie Ci ciepło!\nPrevious PostSZMARAGD JAK ROZPOZNAĆ\nNext PostJAKI ZEGAREK DO GARNITURU?


Internetowa telewizja 15 maja 2018\nObecnie nowością jest telewizja online. Jest ona dostępna w Internecie i daje większe możliwości niż jej tradycyjna poprzedniczka. Sprawdź to.\nJeśli należysz do grona osób aktywnych na pewno nie raz miałeś następujący problem. Być może przebywałeś poza domem i nie mogłeś obejrzeć premierowego odcinak swojego ulubionego serialu? Zdarza się to bardzo często. Teraz, jeśli tylko masz dostęp do komputera lub laptopa możesz oglądać wszystko czego chcesz. Możesz robić to przez Internet, w każdym miejscu w jakim się znajdujesz- w parku, tramwaju lub podczas dłuższej podróży służbowej. Rozwój technologii spowodował, że telewizja jest także w Internecie. Dzięki temu można pogodzić aktywny tryb życia z ulubionym sposobem spędzania wolnego czasu.\nNie jest trudno odszukać w Internecie strony przekazujące program telewizyjny w formie online. Wystarczy, abyś wszedł na wybraną przez siebie stronę z telewizją internetową. Tam co do zasady nie będziesz musiał się logować, jednak czasem rejestracja jest wymagana. Jednak zajmie Ci ona tylko kilka chwil, podasz swoje dane, ustalisz login i hasło, które będziesz musiał zapamiętać. Wykorzystasz je przy logowaniu się na portalu przy następnych wizytach w tym miejscu. Jeśli już będziesz zarejestrowanym użytkownikiem serwisu będziesz mógł bez przeszkód z niego korzystać. Będziesz miał możliwość wybierania spośród olbrzymiej liczby kanałów i oglądać programy i seriale, które najbardziej lubimy. Większość portali z telewizją online jest darmowa i nie musisz płacić ani grosza za ich aktywne użytkowanie.\nChyba, że chcesz być uprzywilejowanym użytkownikiem. Wtedy będziesz mógł wybrać pakiet Premium. Dzięki niemu będziesz mógł oglądać wszystkie kanały nawet wtedy, kiedy serwery strony będą przeciążone z powodu dużej liczby korzystających. Będziesz miał także możliwość korzystania z większej liczby kanałów. Mało tego oglądane przez Ciebie programy, seriale i filmy będą w dużo lepszej jakości. Zatem warto rozważyć wybór takiego udogodnienia. Jednak oczywiście ten element będzie dodatkowo płatny. Nie jest to mimo wszystko duży koszt i naprawdę warto go ponieść dla lepszego standardu oglądania.\nBez wątpienia można stwierdzić, że telewizja internetowa to powiew nowoczesności i znak nowych czasów. Dostęp do niej jest bardzo łatwy, wystarczy bowiem komputer, laptop, tablet, czy nawet telefon komórkowy. Do tego dostęp do Internetu i już. Możesz rozpocząć oglądanie ulubionych programów telewizyjnych. I to w wybranym przez siebie miejscu, a nie tylko w salonie w Twoim domu. Korzystając z telewizji online masz dostęp nie tylko do programów emitowanych w danej chwili, ale także do archiwalnych odcinków. Mało tego, zwykle masz dostęp do dużej liczby kanałów, nie musząc wydawać na to ani złotówki. Zatem, jeśli jeszcze nigdy nie korzystałeś z tej formy oglądania telewizji spróbuj i sam przekonasz się jakie to wygodne.


Pomoce szkolne oraz tablice interaktywne. - vektor sport\nHome » Sprzedaż » Inne Sklepy » Pomoce szkolne oraz tablice interaktywne.\nTablice interaktywne dla szkół to produkt, który cieszy się rosnącym zainteresowaniem i stanowi ciekawa alternatywę dla tablicy tradycyjnej. W propozycji firmy, która oferuje pomoce szkolne można znaleźć nowoczesne oraz funkcjonalne tablice interaktywne dla szkół. Firma proponuje również montaż takich tablic w placówce szkolnej. W ofercie znajdziemy między innymi tablice, które umożliwiają pracę dwóm osobom jednocześnie. Tego rodzaju oprzyrządowanie stanowi jeden z innowacyjnych elementów interaktywnego środowiska nauczania, współpracuje z przenośnymi tabletami, a także komunikuje się bezprzewodowo z komputerem. Dostępne w ofercie tablice są również odporne na uszkodzenia i nie posiadają ostrych ani wystających części, co jest bardzo istotne dla nauczycieli i wychowawców.\nTwój pies doznał urazu i chcesz, żeby jego schorzenie szybko się poprawiło? Zdecyduj się na uprzęże rehabilitacyjne dla psów, które obecnie znajdziesz na naszej stronie internetowej. Odnajdziesz tam bardzo wiele wartościowych produktów, które śmiało możesz wybierać. Nasza firma działa w taki sposób, ...


KRÓTKO: Wycieczka trzech kolegow zakończyla się na drzewie | Lubliniec Nasze Miasto\nKRÓTKO: Wycieczka trzech kolegow zakończyla się na drzewie\nPolicjanci z lublinieckiej komendy wyjaśniają okoliczności wypadku, w którym ranny został 19-latek oraz jego dwaj 18-letni koledzy. Podróżujący „małym fiatem” młodzi ludzie, zakończyli jazdę na przydrożnym drzewie\nDo zdarzenia doszło na ul. Droniowickiej w Lublińcu. Kierujący fiatem 126p, 19-letni mieszkaniec Sadowa z nieustalonych jeszcze przyczyn utracił panowanie nad pojazdem, zjechał na pobocze a następnie uderzył w przydrożne drzewo. Ranny kierowca oraz dwaj 18-letni pasażerowie z Wierzbia trafili do szpitala.\nPolicjanci zbadali stan trzeźwości 18-latków, którzy jak się okazało, byli pijani. Badanie próbki krwi kierowcy wykaże, czy on także spożywał alkohol, zanim usiadł za kierownicą. Wiadomo już, że młody człowiek nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdem. Grożą mu teraz 3 lata więzienia.


"Moim najgłębszym marzeniem jest, żeby nad moją trumną rabin odmówił kadisz. Wtedy mógłbym w pełni nazwać się katolikiem, bo katolickość to »całość« (słowo »katolicki« pochodzi z greckiego kat'holon, czyli »według całości«), korzenie żydowskie i wyrastające z nich pędy - chrześcijaństwo" - mówił nam w styczniu 1999 r. ks. Stanisław Musiał.\nRozmowa ukazała się w “Gazecie Wyborczej” pod tytułem “Kadisz za księdza”. Wzbudziła spory oddźwięk - jak i inne Jego wypowiedzi. Dla nas stała się początkiem szeregu spotkań ze Staszkiem: mówiliśmy o Jego zakonie i Jego Kościele - tym realnym i tym wyśnionym, o źródłach i przejawach antysemityzmu niektórych duchownych i wiernych, o kulisach negocjacji w sporze o krzyże w oświęcimskim Karmelu, w których to rokowaniach aktywnie uczestniczył. Ale równie zajmujące były opowieści Staszka o duchowym i intelektualnym dojrzewaniu chłopaka z małopolskiej wsi, który z czasem stał się przecież jednym z najbardziej znanych - przez jednych uwielbianym, przez innych znienawidzonym - w Polsce duchownych.\nZe spotkań tych powstała książka. “Krzysiu, Witku, zrobiliście wspaniałą robotę” - pisał do nas jesienią 2000 r. z wakacji, odsyłając kolejne partie autoryzowanego tekstu i proponując plan dalszej pracy. A przecież to Jego udział decydował o jakości materiału.\nAle potem poprosił o wstrzymanie druku. “Za taką książkę mnie zniszczą” - mówił. “A dla mnie Kościół i zakon są wszystkim. Wydacie to po mojej śmierci”.\nRzeczywiście: tak niektórzy hierarchowie - w tym sam prymas Józef Glemp, jak niektórzy zakonni przełożeni nie ukrywali niezadowolenia z Jego publicznych wypowiedzi. Już wcześniej zakazano mu komentowania sprawy “krzyży oświęcimskich i tematów pokrewnych”. Potem pojawiła się nawet groźba wysłania Go gdzieś na zapomnianą parafię za wschodnią granicą. To nie były gesty godne tego wyśnionego Kościoła.\nKs. Stanisław Musiał zmarł 5 marca 2004 r. Na razie spełniło się jedno Jego marzenie: kiedy żegnaliśmy Go na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, rabin odśpiewał kadisz. (Witold Bereś, Krzysztof Burnetko)\nKRZYSZTOF BURNETKO, WITOLD BEREŚ: - Czym dla Ciebie jest wiara? Co to znaczy dzisiaj być człowiekiem wierzącym?\nKS. STANISŁAW MUSIAŁ: - By odpowiedzieć na to pytanie, trzeba się zastanowić, jakie są źródła wiary. A to skomplikowana sfera. Są przecież różne wrażliwości. Są ludzie, którzy przechodzą obok wiary i wzruszają ramionami. Inni starają się dociekać rozumowo. Jeszcze inni ją przeżywają - albo jako dramat, albo jako euforię. Chodzimy po tym świecie, czymś się zajmujemy, myślimy, mamy jakieś uczucia, przeżywamy konflikty. Większość z nas pyta czasem: skąd się tu wzięliśmy? Próbuje to wytłumaczyć nauka, ale jej możliwości też się w pewnym momencie kończą.\nWszystko sprowadza się do pojęcia Początku i Wieczności. Tu nie ma różnic między ateistami a wierzącymi. Pojawiają się dopiero potem: niewierzący uważają, że u źródła wszystkiego jest materia, która się przekształca, a wierzący twierdzą, że u źródła wszystkiego jest jakaś umysłowość, byt niematerialny.\nDla mnie człowiekiem wierzącym jest każdy, kto w specjalny sposób przeżywa pytania: kim jestem? oraz: czym jest świat? Wyobrażam sobie ludzi, którzy takich pytań sobie nie stawiają albo nie mają związanych z nimi lęków czy wątpliwości. Niedawno czytałem pamiętnik Marcela Reicha--Ranickiego, najsłynniejszego krytyka literatury w Niemczech, który twierdzi, że problem Boga nigdy się w jego długim życiu nie pojawił. Pod żadną postacią: ani pytań, czy Bóg jest, ani też lęków bądź nadziei.\nWierzę mu - ale mnie temat Boga kiedyś poruszył i dla mnie sprawy wiary są w życiu ważne. Wiem też, że nie da się tutaj użyć argumentów do końca racjonalnych: na zasadzie, że dwa razy dwa jest cztery. Lecz moim zdaniem u Początku rzeczywistości musi być Coś, co mnie zna i mnie kocha - oraz kocha każdego innego człowieka. Dla mnie jest to rzeczywistość, którą nazywam Bożą i w którą jestem jakoś włączony.\nTo podstawa. Dopiero później nakłada się na nią chrześcijaństwo, które - przez Chrystusa - odpowiada mi na kolejne pytania i pozwala na bliższe poznanie tej rzeczywistości. Bo każde spotkanie z Chrystusem coraz bardziej przekonuje mnie do Niego, choć równocześnie sprawia, że wydaje mi się On coraz bardziej niepoznawalny: czasem wydaje mi się wręcz dziwny, czasem chciałbym, by był zupełnie inny itp. Zdarza się, że przekaz o Chrystusie mnie irytuje: chciałbym móc usunąć z Ewangelii wiele wątków, których nie rozumiem, które mnie drażnią.\n- Choćby przypowieść o fidze, która nie rodzi, więc trzeba ją niszczyć. Pytam: co ta biedna figa - i kryjący się za nią obraz - zawiniła, że ma być skazana na potępienie? To są rzeczy, które dają do myślenia. Miałem ten luksus, że od dzieciństwa mogłem się nad tym zastanawiać...\n- Powinny Ci więc być bliskie wątpliwości współczesnych reformatorów, np. Drewermanna, który pyta: "Bo co to by był za Bóg, który w swym Synu Jezusie ukazuje swoją wszechmoc, natomiast w obliczu morza ludzkich cierpień pozostaje bezczynny?". I wyprowadza stąd tezę, że dowodem istnienia Boga musi być ślad obecności Chrystusa w naszym życiu. A dalej: że w związku z tym trzeba wrócić do źródeł - do Jezusa, bo instytucjonalny Kościół od Niego odszedł. Ba, jest zaprzeczeniem autentycznej, niewidzialnej, lecz jedynie rzeczywistej religii.\n- Drewermann to teologiczne przepychanki. Bo w rzeczywistości potrzebne jest i jedno, i drugie. Owszem, forma może skutecznie przesłonić meritum, któremu ma służyć. Instytucja może obrócić się przeciw posłaniu, które reprezentuje. Bywało tak w dziejach Kościoła. Przykładem choćby średniowiecze - z chrześcijaństwem spektakularnym, ale jakże nieludzkim, a więc przesłaniającym posłanie Chrystusa. Lecz z drugiej strony świat jest tylko światem i, jak mi się wydaje, bez formy i instytucji wiele treści nie zostałoby zauważonych i nie przetrwałoby.\nWszyscy reformatorzy Kościoła popadli w te same koleiny: wytworzyli własną hierarchię i własny kult. Może oszczędniejszy w środkach, ale jednak. Rozumiem, że Drewermann cierpi z powodu monumentalności Kościoła jako instytucji, ale jak bez instytucji nieść przesłanie Chrystusa?\n- Po co tworzyć instytucje zastępcze, jeśli istnieje ta, która się sprawdza od dwóch tysięcy lat...\n- Właśnie: lepiej reformować tę istniejącą.\n- Ks. Józef Tischner mówił w "Między Panem i Plebanem": "Spójrzcie na nowoczesne społeczeństwa kręgu kultury zachodniej. One się oddalają od Boga, dechrystianizują, sekularyzują, odchodzą od Kościoła. A jednocześnie stają się coraz bardziej miłosierne, coraz bardziej humanitarne i - w sensie stosunku do bliźniego - chrześcijańskie". Czy aby doczekać zbawienia, trzeba być zdeklarowanym wierzącym, czy wystarczy - jak pisał Jacek Kuroń w głośnym w latach 70. eseju "Chrześcijanie bez Boga" - być dobrym człowiekiem? Czy niewierzący mają szansę?\n- Kiedyś wydawało mi się, że jeśli ktoś deklaruje się jako niewierzący, to w jakimś sensie świadomie opowiada się raczej za złem niż za dobrem. Ale gdy poznałem wielu ludzi z obrzeży chrześcijaństwa czy też niewierzących, to zacząłem ich podziwiać. Okazało się, że oni często są lepsi od nas, chrześcijan...\nMy, chrześcijanie, mamy w ręku specyficzne narzędzie: gdy dopuścimy się jakiejś winy lub przestępstwa, możemy oczyścić się przez akt spowiedzi. Wtedy wszystko się zaczyna od nowa - chrześcijanin po wyznaniu grzechów uważa się za czyściutkiego człowieka. A że na ogół spowiedź odbywa się bez większego przeżycia, więc wracamy do starych błędów.\nNiewierzący nie mają tego komfortu, tej furtki, muszą sami walczyć o swoje postawy moralne. Muszą też sami zmagać się ze swymi słabościami - bo jako niewierzący nie mogą przecież szukać oparcia w Bogu. Dlatego jestem dla nich pełen podziwu.\nStoimy tu przed absolutną tajemnicą: wiary-niewiary. Często niewierzący wydają mi się “bardziej” wierzący niż ja także dlatego, że przynajmniej nie profanują imienia Boga - jak ja to czynię, gdy grzeszę. Dlatego też bliscy mi są Żydzi, tak oszczędni w wymawianiu imienia Jahwe. Przez to zachowali więcej wrażliwości dla tajemnicy Boga: dla własnej religijności i dla ludzi innej wiary czy niewierzących. My zaś, chrześcijanie, stale się posługiwaliśmy Bogiem: Bóg był jako hasło na sztandarach, Bóg był na żołnierskich pasach itd. Chcieliśmy religię eksportować, używaliśmy imienia Boga w celu podbijania czy zdobywania ludzi dla naszej wiary, poszerzenia naszego stanu posiadania. Przez to ją spłyciliśmy.\nNaturalnie w świecie zawsze będzie istnieć potrzeba religijności. Ale równocześnie powinien wytworzyć się modus vivendi wierzących i niewierzących: minimalny kodeks zachowań, który będzie obowiązywał nas wszystkich. Oczywiście, zawsze pozostaną obszary sporne: będziemy się kłócić, bo będziemy pytać, kto to jest “człowiek”, czy płód jest już istotą ludzką, czy jeszcze nie itd. Rzecz w tym, by te spory nie sprowadzały się do chęci całkowitego pognębienia przeciwnika. I chyba ku temu powoli idziemy.\n- Czy więc deklaracja "Dominus Iesus", która jest jednak odbierana jako wywyższanie się Kościoła, nawet nie tyle wobec niewierzących, co wobec innych chrześcijan, była tylko wypadkiem przy pracy?\n- Ja też nie twierdzę, że każda religia ma tę samą wartość - tak jak nie twierdzę, że każda muzyka jest równej wartości. Funkcjonują dziś zjawiska będące religią wyłącznie z nazwy. Przykładem grupa Moona: nie wiadomo, co za tym stoi, religijność czy jedynie pieniądz. Dziś bowiem na ludzkiej potrzebie wiary można robić pieniądze. Widziałem to w Stanach Zjednoczonych: wystarczy 20 ludzi, zakładają Kościół i zaczynają korzystać ze zwolnień podatkowych itd.\nW przypadku religii zachodzi nadto zjawisko podobne do zakochania: gdy się w kimś zakocham, mówię: to najpiękniejsza kobieta na świecie. Może stwierdzeniem tym wyrządzam przykrość innym, które też uważają się za piękne, ale trudno.\nProblem “Dominus Iesus” leży w niepotrzebnych dopowiedzeniach. Gdyby kard. Ratzinger powiedział: my, chrześcijanie, wierzymy, że dla nas jedyną drogą jest Chrystus i że ta wiara jest łaską, nikogo by tym nie obraził. Ale stwierdzenie, że tylko Kościół katolicki ma pełnię środków do zbawienia, inne zaś Kościoły, wspólnoty religijne czy inni ludzie mają co najwyżej jakieś okruchy, jest już budowaniem muru. To są doprecyzowania pochodzące z minionych wieków. Kiedyś uważano, że wszystko musi być precyzyjnie określone: gdy ktoś umarł, to idzie albo do czyśćca, albo do piekła. Piekło to będzie ogień. Czyściec to męczarnia, ale czasowa. Niebo zaś - radość. Wydawało się, że człowiek - i Kościół - zdał sobie wreszcie sprawę, że ze względu na złożoność świata takie podejście wiedzie na manowce. Bo im więcej znamy elementów rzeczywistości, tym mniej wiemy i tym jaśniej widać, że świat jest tajemnicą, która nas przytłacza. A tu nagle pojawia się dokument, który znowu sprawia wrażenie, że ktoś wie wszystko.\nOczywiście, jeśli Pan Bóg objawił się w Jezusie Chrystusie, to jest to zobowiązujące. Ale przecież objawienie dokonało się środkami ludzkimi - dotarło do nas za pośrednictwem przekazów pochodzących od człowieka, a więc niedoskonałych. Element ludzki w Ewangelii musi wpływać na jasność objawienia. To dlatego jedni wierzą, a inni pozostają sceptycznymi. Zatem w sytuacji, gdzie oczywistość nie jest zniewalająca, powiedzenie, że tylko my jedyni mamy najlepszy dostęp do Prawdy, jest przesadą.\n- Czy więc ci, którzy nie doznali łaski wiary, a są po prostu dobrymi ludźmi, pójdą do nieba?\n- Pójdą. Zresztą, cokolwiek by mówić o “Dominus Iesus”, ten tekst mówi o wyłączności Kościoła na pełnię wiedzy o Chrystusie jedynie w płaszczyźnie doktrynalnej. Tylko w tej mierze Kościół uznany jest tam za jedynego depozytariusza objawienia. Natomiast niewiele mówi się o kwestii zbawienia. Nie twierdzi się, że wśród zbawionych będzie więcej katolików czy chrześcijan. Nawet jeśli przyjąć, że Kościół zna najpełniej prawdę Chrystusa, to niekoniecznie katolicy będą pierwsi w niebie. Może się okazać, że będą ostatni.\nKościół w swej historii różnie to formułował, ale dziś wśród teologów panuje zgoda, że droga do zbawienia jest otwarta dla każdego, tak dla wierzących, jak niewierzących. Ostatecznie nikt nie wie, jak Pan Bóg dociera do człowieka. Deklaracja “Dominus Iesus” nie odmawia nikomu zbawienia. Owszem, stwierdza, że trudniej będzie zbawić się tym, którzy nie są u tego źródła, jakim jest Kościół katolicki, ale już nie precyzuje, na ile stanowi to barierę. Tymczasem sam Chrystus powiedział, że najważniejsza jest miłość bliźniego. Wszystko w Kościele ma być jedynie pomocą do jej realizowania. Autor “Dominus Iesus” kard. Ratzinger, strażnik prawowierności Kościoła, także podkreśla, że najważniejsza jest miłość bliźniego, wyjście poza siebie, poza swoją jaźń, swoje ego.\nKim dzisiaj byłby Jezus?\n- Wybitny żydowski pisarz Amos Oz po wizycie Jana Pawła II w Izraelu pisał: "Stosując dzisiejszą terminologię, można by powiedzieć, że Jezus żył jak Żyd - reformator, a umarł jak Żyd - nonkonformista. Zastanawiam się często, jak Rabbi Jezus czułby się w katedrze lub wśród ziemskich manifestacji katolickiej potęgi. Zastanawiam się, jak by ten szczery, ironiczny, bosy, młody Galilejczyk-poeta postrzegał Wikariusza Chrystusa, gdyby spotkał go dziś odbywającego podróż przez Galileę wraz ze swą majestatyczną świtą, otoczonego przez tysięczne zbrojne żydowskie straże". Kim byłby dzisiaj Jezus? Jak czułby się w Kościele?\n- Pan Jezus mógł przyjść na świat tylko wtedy, kiedy przyszedł. Dziś moglibyśmy go fotografować, nagrywać, prześwietlać. Nie byłoby tajemnicy. Dzięki temu, że przyszedł, kiedy przyszedł, nie mamy Jego portretu, a Jego przedziwne słowa dotarły do nas w różnych wersjach - były przecież spisywane już po Jego śmierci.\nTaka choćby Ewangelia św. Jana pokazuje Chrystusa mówiącego innymi słowami niż inne Ewangelie - prawdopodobnie jest to już wyraz oczekiwań pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Mnie to nie razi, przeciwnie: to wspaniałe, jak ta wspólnota po zmartwychwstaniu Chrystusa Go przeżywała. Był dla nich Wodą Żywą, Drogą, Prawdą i Życiem, do tego stopnia, że wkładali mu te słowa w usta, bo przecież prawdopodobnie Chrystus sam ich nie wypowiedział.\nGdyby Chrystus przyszedł dziś, zostałoby to zarejestrowane przy pomocy współczesnej techniki - a wtedy byłby to Chrystus narzucający się człowiekowi. Nie mielibyśmy nawet wolności wyboru: przyjąć Go czy odrzucić. Tak, jak nie możemy odrzucić gwiazd estrady czy polityki, które wtłaczają się do naszych mózgów przez telewizor, gazety, Internet. Dobrze też, że nie mamy Jego portretu; gdybyśmy wiedzieli, jak wyglądał Jezus, to przy naszej mentalności, nastawionej na pięknych idoli, sukces, wielu by powiedziało: “E, tam, on wcale nie jest przystojny”.\nPytanie Oza natomiast przesunąłbym na uczniów Chrystusa. Gdyby oni, Piotr i inni Apostołowie, Paweł, oglądali dziś to, co ludzie i Kościół zrobili z Jezusem, byliby przerażeni. Dla nich Chrystus był Mistrzem. Tymczasem my uczyniliśmy z Niego nieledwie pogańskiego bożka. Przecież to poganie używali do pozyskiwania zwolenników takich narzędzi socjotechnicznych, jakimi są wielkie budowle, przepych, rytuały itp. Pierwotne chrześcijaństwo odrzucało to z odrazą: uczyło prostego, skromnego życia, w którym Bóg był obecny nie przez ceremonie i ozdoby, ale przez miłowanie bliźnich i praktykowanie dobra przy minimum środków zewnętrznych. Lecz kiedy religia chrześcijańska zdławiła pogaństwo i od 392 r. stała się religią państwową, to przejęła jego środki oddziaływania na ludzką psychikę. I zaczęła nimi szafować.\nOd dziecka żyję w obrębie chrześcijaństwa. Kiedyś wielkie celebry, olbrzymie i pełne złota świątynie, biskupie stroje i papież niesiony w lektyce mnie fascynowały i wydawały mi się dowodem potęgi mojej wiary. Dziś nie mogę ich znieść, rażą mnie. Chcę skromności, bo widzę, że przez tę pompę Kościół staje się odległy od ludzi, a czasem i śmieszny.\nChrześcijaństwo trzeciego tysiąclecia\n- Leszek Kołakowski pisze: "Chrześcijaństwo jest wystawione na ciężką próbę przez własną nieumiejętność takiego głoszenia Słowa, które Słowo to żywotnym czyni, które do sumienia dociera, sumienie otwiera przez przykład i wiarę, zwłaszcza wśród ludzi młodych i wykształconych. Nie wierzę w to jednak, by chrześcijaństwo przegrać miało". Czy jesteś optymistą odnośnie do losów chrześcijaństwa, losów Kościoła?\n- Włoski filozof Vattimo, zresztą krytyk Papieża, twierdzi, że już za dwa pokolenia chrześcijaństwo będzie musiało być zupełnie inne niż dziś, bo we współczesnym świecie tak szybko zmieniają się odczucia i potrzeby ludzkie. I nie chodzi tylko o stosunek do zewnętrznych atrybutów religii, ale też o odbiór treści duchowych. Ludzi coraz bardziej raził będzie nie tylko przepych czy formalizm Kościoła, ale także styl, w jakim prezentuje im się prawdy wiary. Choćby właśnie język, jakim Kościół ciągle próbuje głosić swe Słowo.\nKościół, by przetrwać, będzie musiał się pogodzić z tym, że treści duchowe nie mogą być narzucane. Że zamiast formy nakazu trzeba użyć formy sugestii, propozycji. Mówić takiemu młodemu człowiekowi: zastanów się, przemyśl to, spróbuj, podejdź do życia odpowiedzialnie, jeśli chcesz, to przyjmij, wybierz.\nŻycie wymusi też olbrzymie zmiany strukturalne. Jeśli już dziś w Kościele francuskim praktykuje tylko minimalna część wiernych, jeśli świątynie muszą być zamykane z powodu braku księży, jeśli są diecezje, gdzie od 20 lat nie było święceń kapłańskich - to ten aparat musi się zreformować. Inaczej runie - a raczej zaniknie.\nNa sytuację w polskim Kościele patrzę dosyć pesymistycznie. Jeśli materialnie duchowieństwo w dalszym ciągu będzie odstawać od społeczeństwa, to wyobrażam sobie taką małą rewolucję francuską. Jeśli z jednej strony będziemy mieli dużo biednych w Polsce, z drugiej strony tak silna będzie klasa bogatych, do której należy wielu księży (wystarczy porobić zdjęcia naszych domów, klasztorów, plebanii), to - kto wie? - może kiedyś dojść do jakichś aktów obrazoburczych. W roku Rewolucji Francuskiej 95 procent ludzi przystąpiło w Paryżu do komunii wielkanocnej. A wystarczyły dwa, trzy lata i Kościół widzialny został zmieciony.\nGdy obserwuję społeczeństwo francuskie czy niemieckie, widzę z kolei inną - równie groźną - tendencję. Na małych wsiach sekowani są niekiedy ci, którzy chodzą do kościoła.\n- Skąd w takim razie biorą się tłumy młodych ludzi wiwatujących na cześć Jana Pawła II i słuchających jego twardych i jednoznacznych słów? Może młodzież szuka religii wyrazistej, ze stałymi, niechby i narzuconymi z góry zasadami? Może potrzeba autorytetu i drogowskazu w poruszaniu się po skomplikowanym świecie XXI w. przeważa nad potrzebą wolności?\n- Człowiek zawsze szuka drogi. Jedni wybierają wolność i chcą sami dojść do decyzji. Innym w wyborze pomagają autorytety. Jeszcze inni godzą się poddać czyjejś władzy - czy to z lenistwa, czy ze strachu przed myśleniem.\nKościół powinien być zaczynem w drodze do Boga. A gdy jem dobry chleb, to nie czuję przecież smaku zaczynu. Im więc mniej Kościół będzie ostentacyjny i pewny własnej siły, im słabsze będzie w nim przekonanie, że jest jedyną dobrą drogą, tym lepszym stanie się zaczynem.\nNaturalnie, wielu młodych ludzi potrzebuje dziś drogowskazów. Lecz drogi nie wskazują zakazy obwarowane anatemami i strachem przed karą. Drogę się wedle drogowskazu wybiera - musi więc on zakładać myślenie, refleksję, dobrą wolę, otwartość, miłość.\n- Papież Jan XXIII jeszcze jako ksiądz Angelo Giuseppe Roncalli w 1903 r. za swój ideał przyjął zalecenie Tomasza a Kempis z "Naśladowania Chrystusa": "być nieznanym i niezbyt szanowanym". Jakie jest motto Twojego powołania?\n- Moja droga była nietypowa i kręta: zostałem wyznaczony do kariery naukowej, dano mi czas na studia i na doktorat, a się nie wywiązałem. Teraz widzę, że to było opatrznościowe. Bo gdybym się wywiązał, zrobił doktorat, to może bym został tu, w Collegium na ul. Kopernika w Krakowie albo w innej jezuickiej szkole. Może nawet awansowałbym na dziekana czy rektora? Pędziłbym spokojny żywot profesora, wspieranego w dobrym samopoczuciu pochwałami kolegów, pochlebnymi recenzjami czy szacunkiem (a może raczej strachem) studentów. I pewnie bym się nie wychylał, stałbym w szeregu. Tymczasem życie mam nieco utrudnione, bo moi przełożeni źle patrzą na mnie, jako że zawiodłem ich oczekiwania. Lecz inaczej nie przeszedłbym tego rozwoju, który mam szczęście przeżywać - i to tym intensywniej, im jestem starszy. Bo okazuje się, że z wiekiem staję się coraz wrażliwszy na jakiekolwiek zakłamania instytucjonalne.\nMoją dewizą mogą być słowa z Apokalipsy, by “nie ukochać życia aż do śmierci”. Zastanowiły mnie one kiedyś. Odtąd staram się na swoją miarę robić coś dobrego, być życzliwym ludziom, czasem komuś konkretnemu pomóc, ale z drugiej strony pamiętać, by nie ukochać życia aż do śmierci. Bo, owszem, to życie jest naszą jedyną własnością. Lecz rzecz w tym, by nie traktować jej egoistycznie, tylko o niej myśląc. Takie podejście dało mi dystans do wszelkich działań ludzkich. Tak do pochwał, których jest niewiele, ale czasem się zdarzają, ale i do nagan, jakie mnie spotykają. Lecz i dystans do własnych opinii. Kiedyś miałem poglądy nadzwyczaj rygorystyczne, teraz ich nie mam - stałem się łagodniejszy w sądach. Sam się więc zmieniam. I dopiero to daje człowiekowi wolność, jak zrelatywizuje siebie samego. Staram się być zadowolony z tego, co mam, i z losu, jaki jest mi dany. Nie przejmuję się tym, jak będę umierał.


System PEKA: Kolejna przerwa konserwacyjna - znowu nie doładujesz karty | Poznań Nasze Miasto\nSystem PEKA: Kolejna przerwa konserwacyjna - znowu nie doładujesz karty\nSystem PEKA - kolejna przerwa konserwacyjna Maciej Urbanowski\nSystem PEKA. Na środę, 17 września, zaplanowano kolejną przerwę konserwacyjną. Znowu nie będzie można doładować karty. Sprawdź, jak długo potrwają utrudnienia.\nPrzerwa konserwacyjna rozpocznie się w środę, 17 września, o godz. 22 i potrwa do godz. 1 (czwartek, 18 września). W tym czasie nie będzie działał system sprzedaży biletów przez Internet, w punktach sprzedaży biletów nie doładujemy też kart PEKA.\nSystem PEKA - wszystko, co powinieneś wiedzieć\nJak informuje ZTM Poznań, prace te nie są związane z działaniem czytników karty PEKA w pojazdach, które funkcjonują niezależnie.\npeka w poznaniu\nsystem peka nie dzia...\nRekordowa liczba zakażeń koronawirusem w Wielkopolsce - aż 123. Dwie osoby zmarły\nTak kiedyś wyglądał Poznań. Sprawdź, czy rozpoznasz te miejsca!\nbasen akwawit eksplo...\nnieczynny basen akwa...\npływalnia akwawit le...\njak wygląda akwawit ...\nNieczynna od dwóch lat pływalnia Akwawit w Lesznie [ZDJĘCIA i FILM]\nW styczniu 2018 roku podjęto decyzję o tym, że basen Akwawit w Lesznie zostanie zamknięty. Pływalnia to był wówczas pierwszy aquapark w Polsce, który ściągał do Leszna masę turystów. Teraz jego prywatni właściciele chcą sprzedać basen miastu. Zobaczcie, jak wygląda basen Akwawit ...\nwielka szama na stad...\nTłumy pod stadionem w Poznaniu. Co się działo?\nW weekend w Poznaniu odbyła się Wielka Szama na Stadionie, czyli Festiwal Smaków Food Trucków 2020. Impreza przyciągnęła pod stadion przy Bułgarskiej prawdziwe tłumy łakomczuchów. Zobacz zdjęcia i wideo.\npogrzeb anny karbown...\nanna karbowniczaak p...\npogrzeb ani karbowni...\nanna karbowniczak ch...\npożegnanie anny karb...\nW piątek, 11 września, na cmentarzu parafialnym w Chodzieży odbył się pogrzeb naszej Koleżanki, tragicznie zmarłej Anny Karbowniczak, dziennikarki „Głosu Wielkopolskiego”, portalu internetowego chodziez.naszemiasto.pl oraz tygodnika regionalnego „Chodzieżanin”. W ostatniej drodz...\nanimal fest poznań\ntargi zoologiczne po...\nW weekend, 5-6 września, na Międzynarodowych Targach Poznańskich miłośnicy zwierząt mają co oglądać. Wszystko za sprawą targów Animal Fest.\nUwaga! Nowe ograniczenia dla podróżujących po Europie\nuciekl z miejsca zda...\nTrwają poszukiwania kierowcy, który w czwartek, 3 września 2020 około godz. 14, śmiertelnie potrącił rowerzystkę w miejscowości Brzekiniec na granicy powiatu chodzieskiego i wągrowieckiego. Policja uruchomiła specjalny numer telefonu i wyznaczyła nagrodę. Więcej informacji w arty...


1Zpresso JE-PLUS | Żarnowy młynek do kawy | CoffeeLove\n» 1Zpresso JE-PLUS Ręczny żarnowy młynek do kawy\nCena: 998,90 zł 998.90\n1Zpresso JE-PLUS - ręczny młynek żarnowy\nTen model młynka marki 1Zpresso pokochają wszyscy, którzy przede wszystkim cenią sobie idealnie zmielone ziarna zarówno pod espresso, ale także pod przelewowe sposoby ekstrakcji. Młynek JE-PLUS posiada stalowe żarna stożkowe o średnicy 47 mm, które pokrywa Itamill. Gwarantują one płynność jego pracy oraz łatwy i wygodny dostęp do regulacji mielenia. Zastosowanie w produkcji solidnych materiałów idzie w parze ze stylowym designem.\nCo polubisz w młynku 1Zpresso JE-PLUS:\nduża średnica żarna przyczynia się dokładnego i równego przemiału oraz wzorcowej stabilizacji\njest idealny do tradycyjnego espresso oraz wszystkich alternatywnych metod parzenia\nmocowany magnetycznie pojemnik na zmieloną kawę ułatwia korzystanie z JE-PLUS\notwierany spód pozwala na przesypanie lub mielenie kawy bezpośrednio do portafiltra - jest kompatybilny z portafiltrami 51 i 58 mm\ndokładność przemiału, za który odpowiadają stalowe, stożkowe, pentagonalne żarna o średnicy 47mm\nJednorazowo zmielisz w nim 35 - 40 gramów kawy. Z takiej ilości możesz przygotować kawę dla kilku osób.\n1Zpresso JE-PLUS sprawdzi się doskonale przy mieleniu kawy do espresso, ale także we wszystkich alternatywnych metodach parzenia. Jest chętnie wybierany zarówno do dripa, Kality, Chemexa, AeorPress'a, French Pressa, czy ekspresu przelewowego. Sprawdzi się również w przypadku mielenia kawy do przyrządzania cold brew oraz parzenia po turecku czy w kawiarce.\nMłynek ma zainstalowane 47 mm stalowe, stożkowe żarna, pokryte Itamillem. Ich wielkość sprawia, że do mielenia odbywa się szybko i bez użycia dużej siły. Oś jest wyposażona w dwa łożyska. Jej stabilność, oraz odpowiednia konstrukcja i jakość żaren odpowiadają za równy przemiał.\nStopień mielenia ustawisz łatwo za pomocą pokrętła na górze młynka. Bez problemu dobierzesz też odpowiednie ustawienie - skala ma aż 40 stopni (10 oznaczonych cyfr i dodatkowe punkty pomiędzy nimi). Każdy stopień powoduje zmianę ustawienia o 0,0125mm.\nObudowa młynka wykonana jest z aluminium, które dodatkowo częściowo pokryte jest silikonem o strukturze imitującej drewno. Części wewnątrz młynka wykonano ze stali nierdzewnej. Drewniany uchwyt rączki dodaje całości niezwykle stylowego charakteru. Idealny do zastosowania w domu, podróży, czy w kawiarni. Funkcjonalne i solidne etui pozwoli zabrać go w dowolne miejsce.


Nowy FRITZ!Box to ruter, który zastąpi wszystkie domowe urządzenia sieciowe | CHIP\nFRITZ!Box Fon WLAN 7390, najnowszy flagowy produkt z rodziny FRITZ!Box, skupia w sobie wszystkie funkcje komunikacyjne. Oferuje transfery z prędkością 100 megabitów na sekundę za pomocą szerokopasmowej linii VDSL, lecz może również współdziałać z innymi technologiami, np. ADSL, ADSL2+ lub siecią LAN. Jest nawet w stanie łączyć się z Internetem bezprzewodowo, za pomocą USB i modemu UMTS/HSPA, nie wspominając o modemach kablowych, zachowując w każdym scenariuszu pełną funkcjonalność sieciową i telefoniczną. Kombajn sieciowy AVM wyposażony jest standardowo w modem VDSL i ADSL, centralkę telefoniczną obsługującą telefonię analogową, VoIP i ISDN, WLAN, DECT, gigabitowy switch i serwer plików.\nFRITZ!Box 7390 jest jednym z pierwszych urządzeń w swojej klasie, które potrafi równocześnie używać pasma 2,4 GHz oraz 5 GHz. Zaletami wykorzystania zakresu częstotliwości 5GHz są większe przepustowości oraz mniejszy tłok w eterze, powodowany przez liczne komputerowe sieci bezprzewodowe i inne urządzenia radiowe (np. piloty do bram czy elektroniczne niańki) realizujące transmisję w popularnym paśmie 2,4 GHz.\nFRITZ!Box Fon WLAN 7390 jest jednym pierwszych urządzeń oferujących dwa szybkie porty USB, umożliwiające podłączenie różnorakich peryferiów, jak np. drukarki, zewnętrzne napędy dyskowe i innych wykorzystujących uniwersalną magistralę szeregową. Wszelkie podłączone do FRITZ!Box zasoby mogą być współdzielone przez wszystkich autoryzowanych użytkowników sieci, przez co zmniejsza się ilość potrzebnych, lecz również kosztownych, urządzeń.\nFRITZ!Box posiada dodatkowo cztery gigabitowe interfejsy Ethernet do szybkiej wymiany danych w lokalnej sieci LAN. Nowy router AVM ma również wbudowane 512 MB wewnętrznej pamięci, którą można wykorzystać do przechowywania plików, faksów, wiadomości głosowych, zdjęć oraz muzyki i udostępniania ich w sieci. Funkcjonalność NAS (Network Attached Storage) pozwala współdzielić zasoby dyskowe nie tylko w całej sieci lokalnej, ale – jeśli takie są wymogi – również w Internecie, za pomocą bezpiecznego połączenia. Dzięki pamięci USB i zewnętrznym dyskom można bezproblemowo rozszerzyć pojemność wbudowanej pamięci.\nRouterem FRITZ!Box można zastąpić nawet osiem urządzeń, z których każde wymagałoby oddzielnego zasilania. Dodatkowo, FRITZ!Box obsługuje tryb „Eco” dla interfejsów WLAN, DECT i Ethernet, który redukuje zużycie energii do niezbędnego minimum. Szczególną cechą routera FRITZ!Box jest inteligentne zarządzanie pasmem, dzięki któremu możliwe jest równoczesne, bezproblemowe korzystanie z aplikacji sieciowych, np. telefonii internetowej (VoIP), internetowej telewizji (IPTV), streamingu multimediów i ściągania plików za pomocą sieci BitTorrent, bez wpływu na jakość poszczególnych usług (rozwiązanie idealne dla sieci, gdzie IP jest podstawowym protokołem komunikacji oraz pakietów usług typu „triple-play”). Dodatkowo, adresacja IPv4 oraz IPv6 jest wspierana zarówno w połączeniach lokalnych, jak i dostępie do sieci globalnej. Regularne, darmowe aktualizacje oprogramowania umożliwiają użytkownikom korzystanie z nowych, atrakcyjnych funkcji i ulepszeń wprowadzonych już po zakupie urządzenia. Bezpieczeństwo inwestycji w nowe urządzenie AVM ma zapewniać również pięcioletnia gwarancja. FRITZ!Box Fon WLAN 7390 jest dostępny w sprzedaży w Polsce, w sugerowanej cenie 970zł (brutto).\nKolejna, oficjalna aktualizacja oprogramowania FRITZ!Box 7390 przyniesie nowe funkcje telefoniczne, WLAN, NAS, IPv6 i USB. Przegląd najciekawszych nowości:\nBezprzewodowy dostęp do Internetu dla gości (izolacja od zasobów sieci lokalnej)\nUlepszone funkcje trybu spoczynkowego interfejsu WLAN i ochrona rodzicielska\nWsparcie dla IPv6 w sieci lokalnej oraz Internecie.\nSprzęt i akcesoria AVM Fritz routery urządzenia sieciowe


Kup i pobierz za 30,50 zł ($ 6,92)\nRozmiar: 320 str. 64 ilustracje\nTagi: konfliktów wojskowych, wydarzenia historyczne, polityczna intryga, ŚredniowieczeEdytuj\nCopyright © by Bellona Spółka Akcyjna, Warszawa 2017\nCopyright © by Robert F. Barkowski\nDzieje powszechne nie są krainą szczęścia.\nOkresy szczęścia [bez wojen] w dziejach to puste karty historii.\nGeorg Wilhelm Friedrich Hegel, Wykłady z filozofii dziejów, t. 1, Warszawa 1958, s. 41\nFascynacja historią to bakcyl, którego łapiemy często u progu wieku młodzieńczego, gdy wśród łakomie czytanych książek pojawiają się również te opisujące dzieje różnych krajów i narodów. U niektórych fascynacja ta przeradza się z czasem w nieustanne poznawanie, badanie, szukanie i analizowanie historii. Wówczas stają przed nami otworem liczne źródła pisane, wspaniałe publikacje historyków i zaciszne sale bibliotek. Jest to pasja, od której nie można się uwolnić. Nieważne, jakie później profesje człowiek wykonuje ani jakie zdobędzie wykształcenie – zamiłowanie do historii pozostaje. Podobnie było ze mną. Dziadek we wczesnym dzieciństwie przymuszał mnie, bym czytał mu gazety i ganiał do rodzinnej biblioteki. Z czasem, niesiony chęcią pogłębiania wiedzy, sięgałem coraz zachłanniej po nowe książki. Prawie bez wyjątku były to książki historyczne. Utonąłem bezpowrotnie w nieprzebranych otchłaniach historii. A że wychowałem się w Gdańsku, to mimowolnie historia tego miasta i regionu znalazła się na pierwszym planie.\nSprawa dojrzała, gdy w 1978 roku wszystkim gdańskim szkołom podstawowym narzucono udział w konkursie na audycję radiową z miastem Gdańskiem w roli głównej i wybranym fragmentem z jego przeszłości jako motywem przewodnim. Zaaferowane grono pedagogiczne wyznaczyło mnie, wówczas ucznia 8 klasy szkoły podstawowej, do napisania scenariusza tej audycji. Do pomocy dano mi dwóch utalentowanych kolegów z klasy, a nad wszystkim czuwała bacznie drużynowa szkolnego harcerstwa. Nie wierzyłem we własne szczęście: nareszcie mogłem popuścić cugli – tak mi się przynajmniej wydawało. Napisałem scenariusz ukazujący dzieje Gdańska od założenia grodu w X wieku do rzezi miasta przez Krzyżaków w 1308 roku. A że nie pociągały mnie przemiany społeczne czy wyrobnictwo przedmiotów materialnych, w opisie dominowały walki, boje, potyczki i konflikty. Byli tam szarżujący szlachetni rycerze, najeżona włóczniami waleczna piechota, łodzie sczepione w abordażu, wały grodów kruszone miotanymi głazami. A oprócz tego książęta, królowie, piękne księżniczki. Walki o Gdańsk, wokół miasta i z udziałem samych gdańszczan. Co zrobiła rada pedagogiczna? Wycięła ze scenariusza wszystko, co tylko pachniało wojną, świeciło błyskiem miecza czy huczało bitewnym zgiełkiem. Wraz z tym opadły wszelkie namiętności, odeszły w niepamięć dramaty i tragedie ludzkie. Zostały suche daty, fakty i nic więcej, tak jakby Gdańsk zbudowała jakaś maszyna bez ludzkiego udziału. Jak na ironię losu scenariusz ten wygrał rzeczony konkurs i w nagrodę otrzymaliśmy każdy po egzemplarzu książki z fotografiami ukazującymi, jak to ówczesna partia rządząca w pocie czoła doprowadzała Gdańsk do świetności w latach siedemdziesiątych XX wieku.\nPo tylu latach nadarzyła mi się okazja napisania książki opisującej dzieje wojenne Gdańska w średniowieczu na tle historii politycznej miasta – tyle że bez cenzury społecznych nakazów i ideologicznego nadzoru. W niniejszej publikacji przybliżę wszystkie te konflikty zbrojne, które udało mi się wyłuskać z dostępnych materiałów, powiązane z Gdańskiem i jego mieszkańcami, toczone od X wieku do zakończenia wojny trzynastoletniej w 1466 roku, czyli do schyłku średniowiecza1. Konflikty te odcisnęły swe piętno na historii i na losie mieszkańców Gdańska. Są to wydarzenia ciekawe i pełne emocji, ukazujące, jak społeczność tego nobliwego miasta dawała sobie radę z zawieruchami wojennymi wywołanymi grą polityczną kolejnych potentatów dysponujących atrybutami władzy lub do rządzenia aspirujących. Czy nabyte przez to doświadczenia, nagromadzane wiekami i wzbogacane kolejnymi konfliktami, ukształtowały gdańszczan? Czy przyczyniły się w jakimś stopniu do powstania późniejszej dewizy miasta Nec temere, nec timide2, co w polskim przekładzie znaczy „bez strachu, ale z rozwagą”, „ani zuchwale, ani bojaźliwie” czy też „bez zuchwałości, ale i bez lęku”. Coś w tym tkwi, o czym mogą zaświadczyć wojenne doświadczenia miasta.\nW książce tej wykorzystałem źródła w językach łacińskim i staroniemieckim oraz liczne opracowania historyków polskich i niemieckich. Jest to praca popularyzująca historię, przeznaczona dla jak najszerszego kręgu pasjonatów i miłośników naszych dziejów, a przede wszystkim dla tych, którzy mają czas i ochotę na poznanie dziejów Gdańska od jego innej, nieco bardziej zadziornej strony. Dlatego nie poruszam w niej zagadnień poświęconych kwestiom gospodarczym, kulturalnym czy społecznym, nie zajmuję się stylami architektury, głębokością Motławy, miłostkami żon patrycjuszy czy liczbą cegieł w murach kościoła Mariackiego. Jest za to wiele o szczęku oręża i o gdańszczanach, którzy nie stronili od wojaczki, gdy zachodziła tego potrzeba. Fakty znalezione w źródłach pisanych i opracowaniach, wzbogacone o niektóre hipotezy historyków, tworzą w tej publikacji gotowe ramy dla rzeczywistości historycznej. Starałem się te ramy wypełnić treścią mogącą poruszyć wyobraźnię, pozwalającą Czytelnikowi na wysuwanie własnych wniosków i przemyśleń, skłaniającą do refleksji.\nZarys przedhistoryczny do X wieku\nKonflikty zbrojne są elementem towarzyszącym ludzkiej cywilizacji od początków jej istnienia. Choć zdanie to brzmi cyniczne i wydaje się wyzute z emocji, jego sens oddaje istotę historii. Już pierwsze gromady naszych praprzodków, oprócz intensywnego łączenia się w przeróżne twory społeczne, nie stroniły od użycia siły i przemocy, wynajdując w tym celu przemyślne techniki i taktyki wojenne. Nie inaczej bywało na obszarach Pomorza Gdańskiego. W czasach ustępowania epoki lodowcowej grupy osadnicze coraz śmielej i liczniej napływały na Pomorze. Ponieważ gruby zwał lądolodu przesuwał się powoli z południa na północ, siłą rzeczy Pomorze zostało zaludnione i zagospodarowane później, niż tereny leżące na południu Europy. Ludność napływowa ochoczo imała się takich zajęć jak uganianie się za reniferami czy zapalczywe krzesanie ognia. Renifery odgrywały kluczową rolę w życiu codziennym: ich mięso służyło za pokarm, ze skór wytwarzano ubrania, ścięgna wykorzystywano jako cięciwy do łuków i grubsze nici, a rogów używano do wyrobu narzędzi i broni. Potwierdzają to wydobywane na światło dzienne przez badaczy prehistorii kolejne przedmioty pochodzące jeszcze z końca epoki kamiennej (ok. 11–12 tys. lat temu). Znajduje się wśród nich obrobiony róg renifera znaleziony w okolicy Chełmna, najstarszy ślad ludzkiej działalności na Pomorzu3. Oprócz tych czynności związanych z codzienną egzystencją nie stroniono od zatargów, konfliktów i wojaczki. Zawsze znalazło się indywiduum silniejsze, sprytniejsze, szybsze, lepiej uzbrojone, które rozwiązywało spór, rozwalając czaszkę oponenta maczugą nabitą zaostrzonymi krzemieniami. W takiej scenerii przez Pomorze przetaczały się kolejne ludy, przez naukowców zwane „kulturami”, różniące się od siebie pod wieloma względami, np. wyrobem narzędzi, produkcją garnków czy sposobem pochówku zmarłych. Niektóre gromady pozostawały na dłużej, inne migrowały dalej. Nierzadko napływowa grupa migracyjna mieszała się z ludnością osiadłą lub egzystowała obok, zajmując sąsiednie tereny. Niezależnie od tych różnic po każdej kulturze pozostały w ziemi (do dziś odnajdywane) różne rodzaje uzbrojenia, wykonane z kamienia, kości zwierząt, krzemienia, drewna, brązu czy żelaza. Cały ten arsenał, zawierający dzidy, miecze, noże, groty strzał, topory i siekiery, wyraźnie wskazywał, że ich właściciele chadzali nie tylko na polowania. Oprócz znalezisk materialnych, wydobytych na światło dzienne łopatą archeologa lub poszukiwacza-amatora, a także przedmiotów odkrytych przypadkowo podczas prac budowlanych lub rolniczych, nic więcej na temat tych czasów nie wiadomo.\nRównież w czasach starożytnych, już bliższych nam, a jednocześnie nadal bardzo odległych, Pomorze Gdańskie trwało w niebycie historycznym, głęboko ukryte na zimnej i nieznanej Północy, daleko za kręgami znanego świata. Długo było ono nieznane kwitnącym w basenie Morza Śródziemnego wysoko rozwiniętym cywilizacjom antycznym. Dopiero potężny blask bursztynu wydobył je z pomroków dziejowych. Magiczna siła przyciągania tego klejnotu, jednego z najbardziej poszukiwanych i pożądanych w starożytności, uruchomiła szlaki handlowe pomiędzy Bałtykiem a odbiorcami w Egipcie, Grecji, Kartaginie i Rzymie. Jednak ewentualność, że antyczne wyprawy kupieckie docierały bezpośrednio aż do Bałtyku, można zdecydowanie wykluczyć. Nawet Fenicjanie, długo panujący na morzach jako najlepsi żeglarze starożytności, raczej nie opłynęli całej Europy Zachodniej i nie sforsowali cieśnin duńskich4. Co prawda znalazł się pewien nieprzeciętny i odważny podróżnik, Pyteasz z Massali (380 p.n.e.–310 p.n.e.), który twierdził w swym dziele O Oceanie (Perí tou Okeanoú), że na dalekiej Północy dotarł do wyspy, na której brzeg wzburzone morze wyrzuca bursztyn. Bardzo trafnie i rzeczowo opisał właściwości bursztynu. Mogłoby to świadczyć o tym, że faktycznie wpłynął na Bałtyk, dopłynął w okolice ujścia Wisły, albo że uzyskał wiarygodne informacje od pośredników.\nPyteasz, mieszkaniec greckiej kolonii w dzisiejszej Marsylii, wyruszył ze swą ekspedycją pomiędzy 325 a 320 rokiem p.n.e. Na tej podstawie wielu naukowców nie wyklucza możliwości, że odważny odkrywca działał na rozkaz i polecenie samego Aleksandra Wielkiego5. Faktem jest, że dokładnie w tym samym czasie, gdy Aleksander Wielki dotarł na Dalekim Wschodzie do granic znanego świata, Pyteasz badał mroczne krainy północnej Europy. Niestety, dzieło śmiałego odkrywcy nie zachowało się do naszych czasów. Przetrwały jedynie niewielkie fragmenty, utrwalone w cytatach i polemikach niektórych autorów antycznych. Na dodatek relacje Pyteasza były kwestionowane w starożytności, co wynikło z dwóch powodów. Pierwszym była zwykła zazdrość „kolegów naukowców”, jak w przypadku greckiego historyka Polibiusza (ok. 200–ok. 118 p.n.e.), który uzurpował sobie prawo do bycia największym autorytetem i bagatelizował dokonania innych badaczy (brzydka cecha, która przetrwała do naszych czasów). Drugim powodem nagonki na Pyteasza było niezrozumienie jego rewelacyjnych odkryć, takich jak np. pływające kry lodowe. Innym ważnym odkryciem Pyteasza była obserwacja nieznanego dotąd Grekom zjawiska przypływów i odpływów i słuszne połączenie tego z fazami księżyca. Pyteasz zarzucił ówczesny świat nauki ogromem rewelacji, nowinek, odkryć i wiadomości – i wzbudził tym zazdrość i frustrację kolegów, którzy w przypływie zawiści zarzucili mu kłamstwo, a jego podróż odkrywczą uznali za nierealną (jeszcze jedna brzydka cecha znana też w czasach współczesnych).\nJedno jest pewne – złoto Północy, jak nazywano bursztyn, docierało do śródziemnomorskich rynków zbytu. Szlaki bursztynowe przechodziły przez tereny wielu różnych i często sobie wrogich plemion, dlatego więc na ich granicach zakładano stacje pośrednie. W ten sposób ciągnące karawany ponosiły nierzadko dodatkowe opłaty, ale podróżowały względnie bezpiecznie. Zazdrośni kupcy antyczni trzymali rzecz jasna wszystkie szczegóły związane z transportem bursztynu w pilnie strzeżonej tajemnicy, w tym: opisy geograficzne, umowy handlowe z naczelnikami plemion, skład etniczny tychże plemion, ich nazwy i wielkość. Dopiero sukcesy militarne Cesarstwa Rzymskiego w przełomowych latach pierwszego tysiąclecia zmieniły ten stan rzeczy, gdy legiony najpierw zajęły Galię, a następnie dotarły nad Ren i Dunaj i zaczęły przenikać w mroczne knieje Germanii. Z tego też okresu pochodzą najwcześniejsze, jeśli nie liczyć relacji Pyteasza, dotychczas znane informacje na temat Morza Bałtyckiego, Pomorza i Zatoki Gdańskiej wraz z Wisłoujściem, zawarte w źródłach pisanych, które wyszły spod piór współczesnych badaczy, geografów i historyków. Wymienić tu należy między innymi takich autorów jak Pomponiusz Mela, Pliniusz Starszy6 (23/24–79), Tacyt (58–120) czy Ptolemeusz z Aleksandrii (100–160/168), którzy podczas tworzenia swych dzieł korzystali z różnych, nierzadko nawzajem się uzupełniających źródeł.\nJednym z tych źródeł informacji była wiedza zebrana przez poprzedników. Tak było w wypadku Pliniusza Starszego, który między innymi nie omieszkał wykorzystać wspomnianej już relacji z podróży odkrywczej Pyteasza. Najważniejszym źródłem były jednak wiadomości pozyskane od kupców i handlarzy, zapuszczających się w odległe rejony świata, lub od osób związanych z różnymi formami aktywności militarnej Cesarstwa Rzymskiego. Już w 5 roku n.e. Rzymianie wysłali drogą morską ekspedycję zwiadowczą7, która wystartowawszy u wybrzeży Morza Północnego, pożeglowała w kierunku wschodnim, zahaczywszy zapewne o południowo-zachodnie rejony Bałtyku. Czy odważni i kierowani odkrywczym impulsem podróżnicy dotarli do Zatoki Gdańskiej, będącej przecież już wtedy głównym punktem docelowym co najmniej dwóch albo i więcej szlaków bursztynowych, wiodących przez niebotyczne połacie Europy i łączących wybrzeże Bałtyku w okolicach Zatoki Gdańskiej z Rzymem? W ramach tego handlu wymiennego mieszkańcy regionu gdańskiego bogacili się, gromadząc towary pochodzące z Rzymu, w tym też wyroby luksusowe oraz elementy uzbrojenia. Oprócz wytworów kultury materialnej nad Bałtyk napływały wieści z dalekiego świata, w tym z samego Rzymu, centrum ówczesnej cywilizacji.\nRzymian nęciły nie tylko możliwości sprowadzania drogocennego bursztynu – kierowały nimi również pobudki innej natury. Inspirowani poszukiwaniami nowych powiązań handlowych, nauką czy chęcią podbojów, docierali do najdalszych zakątków. Nie dziwi zatem, że niespokojny duch, jakim był cesarz Nero, wysłał w 63 roku ekspedycję badawczo-zwiadowczą nad Bałtyk. Na jej czele stanął nieznany z imienia Rzymianin8, pochodzący ze stanu ekwitów; wiadomo jedynie, że odpowiedzialny za tę wyprawę był rzymski urzędnik (senator?) o imieniu Julian. Okazała się ona bardzo owocna. Cesarski wysłannik powrócił do Rzymu objuczony bursztynem w tak niebotycznych ilościach, że starczyło go nie tylko na ozdobienie areny w Koloseum, lecz także na przystrojenie zmagających się o życie gladiatorów.\nNie mniej ważne od spraw materialnych okazały się wnikliwe obserwacje dokonane przez wspomnianego rycerza w krajach, które przyszło mu zwiedzić lub o których posłyszał od pośredników. Pliniusz Starszy wykorzystał relację rzymskiego rycerza z wyprawy w okolice wybrzeża „germańskiego” w swoim 37-tomowym monumentalnym dziele encyklopedycznym Historia naturalna. Posłużyła ona historykowi do opisania geografii Germanii, Pomorza Gdańskiego i obszarów do niego przyległych. Należy wziąć pod uwagę, że Germanią9 określano wtedy (oczywiście z punktu widzenia Rzymian) co prawda wszystkie ziemie na północ od Dunaju, leżące pomiędzy Renem i Wisłą, lecz terminem tym posługiwano się wyłącznie w znaczeniu geograficznym, a nie etnicznym. Tym samym na obszarach tak rozumianej Germanii mieszkały zarówno plemiona germańskie, jak i słowiańskie. Z opisów Pliniusza i pozostałych pisarzy antycznych wyłaniają się niczym z mgły coraz wyraźniejsze kontury obszarów południowego Bałtyku. Dowiadujemy się zatem o Wiśle, jej ujściu do Zatoki Wenedzkiej (Gdańskiej), Morzu Bałtyckim (Morze Swebskie, Ocean Sarmacki), wyspach i zamieszkujących tam plemionach. Niektórzy historycy nie wykluczają, że pod oryginalną nazwą wyspy Actania10 wymienione zostało dzisiejsze Oksywie. Co do zamieszkujących tam plemion to wiadomo, że „już od V–IV wieku p.n.e. nad Bałtykiem żyje prasłowiański lud Wenedów”11, jak skonkludował wyniki analizy przekazów historycznych Gerard Labuda i inni wybitni badacze.\nO obecności Prasłowian na wybrzeżu pisał już wspomniany Pomponiusz Mela w 58 roku p.n.e. czy też nieco później aleksandryjski geograf Ptolemeusz, podający, że zamieszkują tam „[…] ogromne ludy: Wenedowie wzdłuż całej Zatoki Wenedzkiej [czyli Gdańskiej]”12. Z dalszej lektury dzieła Ptolemeusza wynika, że na wschód od Wenedów, czyli od ujścia Wisły, mieszkały plemiona pruskie, co pokrywałoby się z wnioskami naukowców wskazujących, że migracja tych niesłowiańskich plemion (zwanych też prabałtyckimi) na teren Prus nastąpiła już parę wieków wcześniej13. Tak więc plemiona prasłowiańskie (Wenedowie) osiadłe wzdłuż Zatoki Gdańskiej u ujścia Wisły sąsiadowały przez parę stuleci z zamieszkałymi na wschód plemionami prabałtyckimi (pruskimi). Tu mimochodem nasuwa się dygresja odnosząca się do prowadzonych ostatnimi czasy z coraz większą namiętnością dyskusji o tym, skąd wzięli się Słowianie: czy byli w środkowej Europie od najstarszych czasów, czy też przybyli tu z innych terenów. Moim zdaniem Słowianie nie nadeszli znad bagnistych rozlewisk Prypeci gdzieś na dalekiej Ukrainie i Białorusi ani nie wyłonili się z wyimaginowanego „obłoku archeologicznego”. Byli tu od co najmniej tych czasów, o których wspominają antyczni historycy rzymscy i greccy, którzy nie mieli żadnych politycznych, społecznych czy ideologicznych powodów, by zniekształcać historię na dzisiejszą modłę. Pisali o Wenedach-Słowianach, traktując ich jako aktualną wówczas rzeczywistość, i nie musieli wtedy grzebać łopatami i łomotać kilofami w ziemi, gdyż kontakt ze Słowianami lub wiadomości o nich mieli z pierwszej lub drugiej ręki.\nJak rozwijały się stosunki sąsiedzkie dwóch etnicznie różnych grup: czy kończyło się tylko na handlu, wymianie kulturalnej i wzajemnym przenikaniu się grup osadniczych? Być może dochodziło do konfliktów zbrojnych, ale z braku jakichkolwiek dowodów źródłowych nęcącą możliwość ich opisania należy tu wykluczyć.\nKurhan K-3 w Lewinie – tablica informacyjna (fot. Przemysław Szalecki)\nWróćmy jednak do bursztynu. Otóż, gdy Rzymianie obdarzyli zamiłowaniem określony towar, to nie powstrzymywały ich przed jego pozyskaniem ani trudy dalekich podróży, ani niebezpieczeństwa związane z jego transportem. Sunęły zatem nad Zatokę Gdańską karawany kupieckie, by zaspokoić potrzeby rzymskiej arystokracji, poszukującej tego luksusowego klejnotu. Ludność tubylcza ujścia Wisły bogaciła się na tym handlu niepomiernie, o wiele bardziej od innych słowiańskich plemion zamieszkujących pozostałe obszary Polski w tym czasie. Świadczy o tym masowy wręcz napływ monet rzymskich na Pomorze. Do tej pory znaleziono ich stosunkowo dużo na terenie Pomorza, zarówno w postaci pojedynczych skarbów, jak i luźnych znalezisk. Przykładem tego może być 700 sztuk monet znalezionych w Juszkowie niedaleko Pruszcza Gdańskiego czy sfałszowany denar (mniejsza zawartość srebra) cesarza Lucjusza Werusa (130–169) odkryty w Oliwie14. Masowe zakopywanie zebranych monet w ziemi oznaczało tylko jedno: że w tamtym czasie pieniądz w formie monety nie stanowił jeszcze na Pomorzu obiegowego środka płatniczego. Dlatego ich posiadacze ukrywali swoje zbiory w ziemi, czekając na sposobność wymagającą ich użycia. Okazja taka nadarzała się, gdy np. jakiś kupiec uparł się, by za swoje towary otrzymać opłatę w srebrze. A jak już wspomniałem, ludność Pomorza dzięki korzystnemu handlowi bardzo wcześnie zaczęła gromadzić bogactwa – czy to w formie zakopanych monet, czy też towarów luksusowych. Dobra materialne i chowane skrzętnie monety pochodziły nie tylko z handlu bursztynem, ale i ze sprzedaży poszukiwanych gdzie indziej towarów. Siłą rzeczy najbardziej rozpowszechniony był handel rybami, których mieszkańcy Pomorza mieli przecież pod dostatkiem. Niebagatelne dochody przynosił eksport soli, dość obficie występującej na Pomorzu, którą chętnie nabywały między innymi plemiona Wielkopolski. Niezwykle dochodowy, aczkolwiek mało chwalebny, był także handel niewolnikami. Niewolników z tych stron spotkać było można już w starożytności na odległych targach basenu Morza Śródziemnego. Tych nieszczęśników zdobywano przeważnie podczas konfliktów zbrojnych z sąsiadami, ale nie tylko. W tamtych czasach nie szafowano zbytnio litością, a to oznaczało, że w niewolę dostawali się wszyscy, którzy nie byli w stanie się obronić, w tym uchodźcy z sąsiednich terenów dotkniętych przeróżnymi katastrofami naturalnymi lub działaniami wojennymi. Do tego dochodziła jeszcze jedna, specyficzna dla mieszkańców pasa nadmorskiego metoda „zarobkowania”. Mowa tu o tak zwanym prawie brzegowym, czyli łupieniu bez jakichkolwiek skrupułów i opamiętania wszystkich rozbitków morskich. Każdy statek wraz z zawartością, który na skutek złych wiatrów rzucony został na brzeg morski, stawał się łupem dla okolicznych mieszkańców. Każdy rozbitek – bez względu na status! – tracił wszelkie prawa i bywał po ograbieniu mordowany lub w najlepszym przypadku dostawał się w niewolę. Ludność mieszkająca w pobliżu morza była w tych kwestiach bezlitosna, ale czyż ta zatwardziałość nie była reakcją na warunki życiowe? Jakież okoliczności hartowały Pomorzan do tego stopnia? Może życie w ciągłym napięciu i strachu przed najazdem od strony morza? Wiadomo, że osady nadmorskie bardzo często padały ofiarami krwawych i bezpardonowych najazdów pirackich, ulegając najczęściej kompletnemu zniszczeniu przy jednoczesnym wymordowaniu przeważającej części mieszkańców. Późniejsze najazdy wikińskie prowadzone od VIII wieku były tego najbardziej wymownym świadectwem.\nWszystkie opisane tu oznaki narastającego dobrobytu ludności zamieszkującej Pomorze Gdańskie są z pewnością symptomatyczne dla późniejszej świetności samego Gdańska, który w wielu źródłach średniowiecznych określany jest najbogatszym miastem Europy. Tę względną sielankę zburzyły jednak częściowo (lub co najmniej zakłóciły) migracje stosunkowo nielicznych gromad ludności germańskiej, przybywających mniej więcej od początków naszej ery z niektórych wysp bałtyckich, lecz głównie ze Skandynawii.\n1. Kiedyś za koniec średniowiecza uznawano rok 1453, w którym wynurzone z otchłani azjatyckich stepów hordy plemion tureckich zdobyły Konstantynopol, niszcząc prześwietne Cesarstwo Bizantyjskie i przemieniając największą ówczesną świątynię chrześcijaństwa, bazylikę Hagia Sophia, w meczet. Obecnie datę zakończenia średniowiecza przesunięto na rok 1492, w którym odkryto Amerykę\n2. Słowa te znajdują się na wstędze umieszczonej pod lwami w herbie Gdańska.\n3. J. Kostrzewski, Ludy okresu kamiennego, [w:] Historia Pomorza. Tom I do roku 1466, red. i opr. Gerard Labuda, Poznań 1972, s. 93.\n4. R. Pietschmann, Geschichte der Phönizier, Berlin 1889, s. 291.\n5. J. Herrmann, Welt der Slawen, Geschichte, Gesellschaft, Kultur, Leipzig–Jena–Berlin 1986, s. 17; W. Hubert, Wojny bałtyckie, Bydgoszcz 1938, s. 26.\n6. Pliniusz Starszy – wybitny rzymski uczony, oficer i urzędnik państwowy w jednej osobie. Dowodził w 79 roku jako prefekt rzymską flotą stacjonującą niedaleko Wezuwiusza w porcie Miseno (łac. Misenium) w Zatoce Neapolitańskiej. Podczas wybuchu wulkanu Pliniusz zginął, gdy próbował ze swymi statkami przyjść na pomoc okolicznej ludności.\n7. L. Leciejewicz, Słowianie zachodni. Z dziejów tworzenia się średniowiecznej Europy, Wodzisław Śląski 2010, s. 23.\n8. C. Plinii, Secundi naturalis historiae libri XXXVII, red. Ludwig von Jan Karl Mayhoff, Stuttgart 1967–2002, XXXVII, 45.\n9. Warto wspomnieć o dwojakim znaczeniu pojęcia „Germania” – raz geograficznym, raz etnicznym. W tym właśnie bardzo zrozumiałym i klarownym kontekście nadmieniłem w poprzedniej publikacji, by nie stawiać znaku równości pomiędzy określeniem Germania (w znaczeniu geograficznym) i Niemcy (w znaczeniu etnicznym). Zob. R.F. Barkowski, Słowianie połabscy. Dzieje zagłady, Warszawa 2015.\n10. C. Plinii, Secundi naturalis historiae libri XXXVII, op. cit., IV, 97.\n11. G. Labuda, Fragmenty dziejów Słowiańszczyzny zachodniej, t. 1, Poznań 1960 s. 109; J. Kostrzewski, Przeobrażenia społeczne i etniczne na Pomorzu w okresie rzymskim, [w:] Historia Pomorza. Tom I do roku 1466, część I, op. cit., s. 190.\n12. M. Plezia, Greckie i łacińskie źródła do najstarszych dziejów Słowian, Poznań 1952, s. 38.\n13. G. Labuda, M. Biskup, Dzieje zakonu krzyżackiego w Prusach, Gdańsk 1988, s. 40.\n14. J. Kostrzewski, Przeobrażenia społeczne i etniczne na Pomorzu w okresie rzymskim, [w:] Historia Pomorza. Tom I do roku 1466, część I, op. cit., s. 189.


Wyszkoni Konkol - Pomponik\nPlotki Pomponik » wyszkoni konkol\nArtykuły na temat: wyszkoni konkol\nŁzy i Ania Wyszkoni idą na noże\nŁzy: "Złodziejstwo i oszustwo. Dla kasy idzie po trupach. Żenada". Ania Wyszkoni: "Byłabym wdzięczna moim kolegom, gdyby się ode mnie odczepili".\nKrajobraz po odejściu Wyszkoni\nŁzy "Bez słów", Universal\nŁzy: Wbrew przeciwnościom losu\nW połowie czerwca do sklepów trafił nowy album zespołu Łzy zatytułowany "Historie których nie było". Przed jego nagraniem wokalistka Anna Wyszkoni i gitarzysta Adam Konkol, najważniejsze osoby w formacji, zmagały się z problemami osobistymi i zdrowotnymi. W rozmowie z portalem INTERIA.PL artyści opowiedzieli w jaki sposób te sprawy wpłynęły na nowy album Łez.\nŁzy świętują 15-lecie. Będą atrakcje\n2 lutego w warszawskim klubie Hard Rock Cafe odbędzie się urodzinowy koncert zespołu Łzy. Poznajcie szczegóły tego wydarzenia!\nŁzy: To wielki sukces\nByliśmy z kamerą na jubileuszu 15-lecia grupy Łzy. Zobaczcie, co działo się w Hard Rock Cafe w Warszawie!\nŁzy: W Polsce wiele do zrobienia\nGrupa Łzy jest jednym z najpopularniejszych polskich zespołów, który ma w naszym kraju rzesze oddanych fanów. O popularności zespołu najlepiej świadczą wyniki sprzedaży płyt Łez. INTERIA.PL zapytała Anię Wyszkoni i Adama Konkola czy Łzy nie powinny w takim razie spróbować swoich sił poza granicami naszego kraju.\n"Nie nadaję się do pracy w sklepie"\nWyszkoni i gitarzystą Adamem Konkolem. Opowiedzieli oni także m.in. o wiernych fanach, płycie akustycznej i obchodach... 20-lecia istnienia.\nWideo na temat: wyszkoni konkol


ściereczki nasączone do czyszczenia ekranów Fellowes 100szt.\nOpakowanie zawiera 100 nasączonych biodegradowalnych ściereczek do czyszczenia ekranów\nCzyszczą szyby skanerów, komputerów PDA, filtry monitorów, ekrany monitorów CRC, TFT/LCD i laptopów\nNie pozostawiają smug, posiadają właściwości antystatyczne, nie zawierają alkoholu i są przebadane dermatologicznie\nPosiadają przyjazną środowisku formułę\nsprężone powietrze Esperanza 400ml\ntablica korkowa Wielkor 30x40 cm rama korkowa\nTablica korkowa Wielkor 30x40 cm rama korkowa.\ndziurkacz Titanum HP-60 do 52 kartek\nDziurkacz Titanum HP-60 do 52 kartek.\nWytrzymały, metalowy dziurkacz. Posiada wskaźnik środka strony i ogranicznik formatu.\nŚrednica dziurki: 5,5 mm. Wysokość stosu kartek: 5,0 mm.\nDługopis Titanum AA998.\nJeden z najpopularniejszych długopisów jednorazowych.\nGrubość linii pisania: 0,7 mm. Wymienny wkład.\nPrzezroczysta obudowa i zatyczka, która oznacza kolor wkładu.


Na podstawie art. 11, 13, 14, 16 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 688 z późn. zm.) oraz uchwały Nr XXI/175/2016 Rady Gminy Wiślica z dnia 25 listopada 2016 r. w sprawie przyjęcia wieloletniego programu współpracy Gminy Wiślica z organizacjami pozarządowymi oraz innymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego w zakresie realizacji zadań publicznych Gminy na lata 2017-2021.\ni) zapewnienie odpowiednich strojów sportowych dla zawodników podczas treningów i meczów;\nRealizacja przedsięwzięć obejmuje okres od dnia podpisania umowy do 31.12.2020 r.\nNa realizację przedsięwzięć w zakresie rozwoju sportu zamierza się przeznaczyć z budżetu gminy w 2020 r. środki finansowe w wysokości: 54.000,00 zł.\nPodaje się do wiadomości, że w 2019 r. przyznano uprawnionym podmiotom dotację w ogólnej kwocie 54 000 zł na zadania z zakresu kultury fizycznej i sportu.\nOfertę wraz z wymaganymi załącznikami należy złożyć w zamkniętej kopercie w nieprzekraczalnym terminie: od 10.02.2020 r. do dnia 02.03.2020 r. do godz. 15:00 włącznie z adnotacją: „Oferta na realizację zadań publicznych z zakresu kultury fizycznej i sportu w 2020 roku ”nazwa podmiotu składającego wniosek, w siedzibie Urzędu Miasta i Gminy Wiślica ul. Okopowa 8 na sekretariacie lub przesłać pocztą na adres: Urząd Miasta i Gminy Wiślica, ul. Okopowa 8, 28 – 160 Wiślica z adnotacją na kopercie jw. O zachowaniu terminu decyduje data złożenia oferty do Urzędu lub data stempla pocztowego.\nOfertę należy złożyć na druku stanowiącym Załącznik nr 2 do Zarządzenia 2020 Burmistrza Miasta i Gminy Wiślica z dnia 2020 r. Druk oferty wraz ze wzorem umowy jest dostępny w Referacie Organizacyjnym Urzędu Miasta i Gminy Wiślica, oraz w wersji elektronicznej na stronach: bip.ug.wislica.pl/ w zakładce „aktualności bip” lub na stronie promocyjnej www.wislica.pl. Wzór umowy oraz sprawozdania z realizacji zadania stanowią kolejno Załącznik nr 3 i zał. nr 4 do zarządzenia Nr 12/2020 z dnia 5 luty 2020 Burmistrza Miasta i Gminy Wiślica.\nDo rozpatrzenia i zaopiniowania ofert podmiotów ubiegających się o dofinansowanie zadań realizowanych w 2020 r. w zakresie kultury fizycznej i sportu powołana zostanie Komisja przez Burmistrza Miasta i Gminy Wiślica w drodze Zarządzenia.\n4. Przy rozpatrywaniu wniosków Komisja dokona ich oceny pod względem formalnym oraz merytorycznym, zgodnie z kartą oceny wniosku stanowiącą Załącznik Nr 3 i Nr 4 do Burmistrza Miasta i Gminy Wiślica Nr 13/2020 z dnia 5 luty 2020 r. w sprawie ustalenia trybu powołania i pracy komisji konkursowej opiniujących oferty złożone w otwartym konkursie na realizację zadań z zakresu kultury fizycznej i sportu na terenie Miasta i Gminy Wiślica.\n1. Zlecenie zadania i udzielenie dofinansowania następuje z odpowiednim zastosowaniem przepisów art.16 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 688 z późn. zm.) oraz innych właściwych przepisów .\n2. W przypadku przyznania podmiotowi dotacji w kwocie niższej niż wnioskowana, dotowany podmiot dokona protokolarnie weryfikacji kosztorysu realizacji zadania określonego we wniosku z wyszczególnieniem w nim zakresu wydatków jednostkowych wraz z ich kosztami, które będą przez podmiot finansowane lub dofinansowywane z przyznanej dotacji. Protokół uzgodnień stanowić będzie załącznik do umowy.\n3. Burmistrz Miasta i Gminy może odmówić podmiotowi wyłonionemu w konkursie przyznania dotacji i podpisania umowy, gdy okaże się, iż rzeczywisty zakres realizowanego zadania znacząco odbiega od opisanego w ofercie, podmiot lub jego reprezentanci utracą zdolność do czynności prawnych , zostaną ujawnione nie znane wcześniej okoliczności podważające wiarygodność merytoryczną lub finansowa oferenta.\n6. Po ogłoszeniu wyników otwartego konkursu ofert, Burmistrz Miasta i Gminy Wiślica zawiera umowę o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie realizacji zadania publicznego z wyłonionymi organizacjami pozarządowymi lub podmiotami wymienionymi\nDotowany podmiot zobowiązany jest do dostarczenia oryginałów dokumentów (faktur, rachunków) oraz dokumentacji celem kontroli prawidłowości wydatkowania dotacji oraz kontroli prowadzenia właściwej dokumentacji z nią związanej. Powyższa kontrola nie ogranicza prawa do kontroli całości realizowanego zadania pod względem finansowym\nW przypadku rezygnacji podmiotu lub odmowy podpisania umowy przez Burmistrz Miasta\nOpublikował: Administrator Strony Data publikacji: 10-02-2020 09:07\nModyfikował: Administrator Strony Data modyfikacji: 11-02-2020 13:14