TEODOR HERZL. U Wrót. nowego życia... (ALTNEULAND) POW IEŚĆ UTOPJA. M. J. FREID i S-ka WARSZAWA. - PDF\nTEODOR HERZL. U Wrót. nowego życia... (ALTNEULAND) POW IEŚĆ UTOPJA. M. J. FREID i S-ka WARSZAWA.\nDownload "TEODOR HERZL. U Wrót. nowego życia... (ALTNEULAND) POW IEŚĆ UTOPJA. M. J. FREID i S-ka WARSZAWA. http://rcin.org.pl"\n1 TEODOR HERZL U Wrót nowego życia... (ALTNEULAND) POW IEŚĆ UTOPJA M. J. FREID i S-ka WARSZAWA\n3 TEODOR HERZL U wrót INSTYTUT f Ń LtTrn^ CK ICH PA- B i B L I O T E K A C0-33U Warszawo, ul. Nowy Swiaf 7 TeL 26*68-63 nowego życia... [ALT N EU LAND) Po wieść u top ja Przekład z 9-go wydania niemieckiego HENRYKA ADLERA z przedmową tłómacza. A jeśli zechcecie, Nie będzie to baśnią. NAKŁADEM M. J. FREIDA i S-ki W A R S Z A W A\n4 mego Ojca Jal^óba Herzla ur. 14 kwietnia 1855 r., zmarł. 9 czerwca 1902 r. mojej Siostry Pauliny Herzl ur. 10 marca 1859 r., zmarł. 7 lutego 1878 r. POŚWIĘCAM. Zakłady Graficzne Zjednoczeni Drukarze" Warszawa, Elektoralna 15.\n5 Herziowska wizja państwa żydowskiego, a rzeczywistość. WSTĘP. W roku 1923 miała zostać zrealizowaną utopja herzlowskiego Altneuland", wyśniona z początkiem bieżącego stulecia/,w tym roku miał Port-Said stracić swe dawne znaczenie punktu węzłowegomla żeglugi światowej, a miejsce jego zająć port Hajfy. Różnica poziomów Morza Martwego i Śródziemnego została już dawno wyzyskaną, a potężne turbiny, ustawione,'pod Jpowstałym tu wodospadem, przypominającym swą wielkością wodospad Niagary wytwarzały prąd elektryczny dla całego kraju. Siłą elektryczną poruszały się koleje, biegnące doliną Jordanu wzdłuż wschodniego i zachodniego wybrzeża morza Kineret, którego fale pruły liczne parostatki i łodzie motorowe. Ożywczy prąd elektryczny wprawiał w catym»kraju w ruch fabryki, warsztaty rzemieślnicze i gospodarstwa rolne, zwane tu otwartemi fabrykami. W pobliżu morza Kineret dowiercono się pokładów nafty, z Morza Martwego eksploatowano sole potasowe, konkurujące śmiało na rynku światowym ze strasfurtskiemi, a asfalt, brom, siarka i foi>fat mnożyły i bogactwa starouowej ziemi. Na dawnych bagniskach wyrosły ogromne lasy eukaliptusowe,"które 03uszyły i uzdrowiły okolicę. Krajobraz palestyński pociąga swym urokiem turystów z całego świata, źródła gorące w Tiberias cieszą się już większą wziętością niż karlsbadzkie, a klimat Górnej Galilei konkuruje śmiało z łagodną Riwierą. Naród żydowski, uzdrowiwszy Palestynę, załatwiwszy się z malarją i ze swemi licznemi cierpieniami niewoli, zaczyna rozmyślać za pośrednictwem swych uczonych, jakby to pomóc innym cierpiącym rasom, a z ust jednego z jego licznych idealistów, baktrologa Steinecka, pada hasło, absorbujące dziś najszlacheniejsze umysły Europy: po szczęśliwem przeżyciu powrotu Żydów, chciałbym przygotować repatriację ^murzynów do ich ojczyzny". Na starej ziemi palestyńskiej żyje nowy, zdrowy naród, który poza wspomnianemi zdobyczami techniki stwarza u siebie największe cudo, a mianowicie: nową, wymarzoną formę współżycia ludzkiego, nigdzie na świecie nie istniejący twór społeczny: Newe Społeczeństwo. Nowe Społeczeństwo jest realizacją tych wszystkich snów, które absorbowały teoretyków doktryn ekonomicznych 19 wieku panuje tu najswobodniejszy mutualizm społeczny, uznający koegzystencję innych form «połecznych, ale którego ideałem jest spółdzielczy system społeczny, nię\n6 sprowadzający sztucznego wyrównania ludzi, ale umożliwiający swobodną grę sił i dający wszystkim członkom społeczeństwa owe największe dobro: równe możliwości początkowe. Uspołecznia się ziemię, czyniąc z niej wartość niesprzedalną w myśl starohebrejskięgo prawodawstwa agrarnego, odrodzonego obecnie przez Żydowski Fundusz Narodowy, cała instytucja wychowania i oświaty pozostaje pod kierownictwem społeczeństwa i na jego otrzymaniu. Własnością społeczeństwa są wszystkie środki użyteczności społecznej aż do przedsiębiorstw prasowych włącznie.' 1Odradza się starohebrejski kult ducha, staro-nowy naród realizuje u siebie ideały proroków, a w świętem Jeruzalem " powstaje obok świątyni Izraela gmach Pałacu Pokoju, będący kuźnią wszystkich wielkich poczynań, mających służ) ć całej ludzkości. Co z tych genjalnych pomysłów i proroczj^ch^przepowiedni na rok 1923 zrealizowało się dziś z końcem 1928 roku w odradzającej się Palestynie? Odpowiedź na to pytanie musiałaby być tematem specjalnej, obszernej rozprawy, a taka konfrontacja rzeczywistości palestyńskiej Iz o-\_ą kopalnią możliwości, jakie znajdujemy w utopji Herzla byłaby rzeczą nader wdzięczną i ciekawą. Chciałbym się tu zatrzymać nad jednym momentem. Chodzi o genjalne przewidsenie owego fermentu społecznego, który stał się istotą narodowego odrodzenia w Palestynie. A więc: nie stworzenie, na stary zmurszały wrzór europejski, państwra z klasą panujących i niewolników, z wojskiem, militaryzmem, szowinizmem klasowym i narodowym. Ale: nowe, wolne, odrodzone społeczeństwo, nie wyrównujące sztucznie ludzi i nie stawiające nikomu tam na drodze do jego pełnego rozwoju i osobistej szczęśliwości, lnnem i słowy: w najdrobniejszych niemal szczegółach obraz tego pożycia społecznego, jakie czytelnik znajdzie na kartach tej książki. I pomijając inne fakty, których spełnienie znajdujemy w dzisiejszej Palestynie, jak między innemi wskazanie dla realizującego się planu elektryfikacji inż. Rutenberga lub prorocze zapowiedzi powstania miejscowości, istniejących dziś naprawdę, jak Magdala (Migdal) i t. p to sam zarys koncepcji społecznej, która stała się ideałem nowego jiszuwu* palestyńskiego i tak genjalne przewidzenie rozwroju ruchu spółdzielczego świadczą o prawdziwie proroczych momentach w wizji herzlowskiej. Rok 1523 nie przyniósł realizacji herzlowskiej utopji rok 1928 zastaje jeszcze Palestynę daleką od piękna i doskonałości Altneuland u, ale w jednem zbliżyliśmy się do proroczego snu twórcy sjonizmu w jego przepowiedzi Nowego Społeczeństwa, Nowego Życia: Stoimy^ dziś. w Erec Israejl u jego wrót... H enryk A dler (Neszer).\n7 KSIĘGA PIERWSZA ROZDZIAŁ PIERWSZY. Dr. Fryderyk Lowenberg siedział przy okrągłym, marmurowym stoliku kawiarni, pogrążony w głębokiej melancholji. Była to jedna ze starych, miłych wiedeńskich kawliarni na Alsergrund. Przychodził do niej już od łat, jeszcze jako student. Z regularnością biurokraty zwykł był tu wstępować o piątej popołudniu. Blady, chorowity kelner witał go uprzejmie. Lówenberg oddawał grzeczny ukłon równie bladej kasjerce, z którą n i gdy nie rozmawiał. Później zasiadał przy okrągłym stoliku, wypijał kawę i czytał wszystkie gazety, w które go kelner obficie zaopatrywał. A kiedy się już załatwił z dziennikami, tygodnikami, czasopismami humorystycznemi i fachowemi co nie trwało nigdy mniej niż dwie godziny przychodziła kolej na rozmowy z przyjaciółmi, albo na marzenia w samotności. To znaczy: niegdyś miał możność rozmawiania, obecnie pozostały mu tylko marzenia, gdyż dwaj jego dobrzy towarzysze, którzy z nim spędzali, owe osobliwie puste i beztroskie godziny wieczorowe w Cafe Birkenreis, zmarli w ostatnich miesiącach. Obaj byli starsi od niego, było więc, jak to jeden 5\n8 z nich, Henryk, w liście pożegnalnym do Lówenberga pisał, zanim sobie strzelił w skroń chronologicznie uzasadnione, że oni prędzej od niego popadną w zwątpienie". T)rugif Oswald, wywędrował niedawno do Brazylji, by się poświęcić pracy nad osiedleniem proletarjuszy żydowskich, i tam padł ofiarą żółtej febry. Wspomniane wypadki złożyły się na to, że Fryderyk Lówenberg zasiadał teraz samotny przy starym stole, a kiedy już przebrnął przez stos gazet, pogrążał się w marzeniach, nie szukając sposobności do rozmowy. Czuł się zanadto znużony, aby zawierać nowe znajomości, jakgdyby nie liczył dopiero dwudziestej trzeciej wiosny życia, lecz był starcem, który się zbyt często rozstawał z drogimi mu ludźmi. Tak oto siedział wpatrziony w lekką mgłę, osłaniającą odległe kąty sali. W okół bilardu stało kilku młodych ludzi, uzbrojonych w długi1e kije, gotowych do śmiałych uderzeń. Nie okazywali wcale niezadowolenia, chociaż znajdowali się w podobnem do niego położeniu: byli to przyszli lekarze, świeżo upieczeni doktorzy prawa i absolwenci politechniki. Ukończyli wyższe studja i nie mieli żadnego żajęcia. Większość wśród nich stanowili Żydzi, których zwyczajem było uskarżać się, gdy przypadkowo nite' grali w bilard lub w karty, jak ciężko to w tych czasach" znaleźć sobie jakieś utrzymanie. Tymczasem spędzali ów czas" na ciągłej grze. Lówenberg litował się nad ich bezmyślnością, ale zarazem im zazdrościł. Był to wszak lepszjy gatunek proletarjusza, ofiara świato- 6\n9 poglądu, który przed dwudziestu lub trzydziestu laty opanował średnie warstwy żydostwa. Synowie mieli zostać czemś innem, niż ich ojcowie. Precz z handlem,, z interesami1! Nastąpił więc ma-, sowy najazd młodzieży na oświecone" zawody:. Skończyło się na rozpaczliwym nadmiarze ludzi studjujących, którzy nie znajdowali zatrudnienia, nie nadawali się do solidnego sposobu życia, do* urzędów nie mogli się wślizgnąć, jak ich koledzy chrześoijanje i, wyrażając się po kupiecku, nie znajdowali na się popytu. Ci, którzy posiadali jakiś majątek, mogli go pomału strwonić, albo utrzymywali się z kiesy ojcowskiej. Drudzy polowali na dobrą partję", z miłą perspektywą, że zostaną małżonkami na żołdzie teściów. Inni wreszcie puszczali się na bezwzględną i nie zawsze uczciwą konkurencję w zawodach, które wymagały wystawnego trybu życia. Miało się więc sposobność obserwowania dziwnego i smutnego widowiska, jak ci, którzy nie chcieli być zwykłymi kupcami, robilii interesy jako akademicy" na sekretnych chorobach albo na niedozwolonych procesach. Niektórzy zostawali z biedy dziennikarzami} u tych stawała się, przedmiotem handlu opinja publiczna. Jeszcze inni hałasowali na zgromadzeniach publicznych, puszczając na rynek bezwartościowe hasła, aby w ten sposób pozyskać popularność i nawiązać stosunki partyjne, którie później mogły dać korzyści. Lówenberg nie chciał pójść żadną z tych dróg. Nie nadajesz się do życia", powiedział mu Oswald pod wpływem złego humoru, przed wyjazdem do Brazylji; brzydzisz się bowiem zbyt wielu 7\n10 rzeczami. Musi się posiadać zdolność przełknięcia czegoś w rodzaju robactwa lub innego świństwa. Z tego się tyje, nabiera sił i dochodzi do czegoś. Ty zaś nie jesteś niczem więcej jak tylko porządnym oisłem. Ofieljo, Mź do klasztoru...! W to, żeś porządnym człowiekiem, nikt ńiie uwierzy, ponieważ jesteś Żydem... Cóż więc? Z temi paroma groszami spadku prędzej się załatwisz, niż z praktyką prawniczą. Później będziesz wszak musiał rozpocząć pracę nad czemś, czego się brzydzisz, albo się powiesić. Proszę ciei,, kup sobie stryczek dopóki masz jeszcze guldena. Na mnie nie masz co liczyć. Po pierwsze, nie będzie mnie tu, a powtóre, jestem twoim przyjacielem". Oswald chciał go namówić, by z nim pojechał do Brazylji. Fryderyk Lowenberg nie mógł się jednak na to zdecydować. Tajemniczej przyczyny swego wahania me wyjawił jednak przyjacielowi, który wówczas wywędrował do obcego kraju, by tam znaleźć wczesną śmierć. Przyczyna miała podkład marzycielski: było to jasno-blond i wyjątkowo słodkie stworzenie. Nie ważył się nawet z obydwoma bliskimi przyjaciółmi mówić o Ernestynie. Obąwwił się żartów na temat swego wypieszczonego uczucia. A teraz zabrakło tych dwóch dobrych druhów. Nie mógł ich więcej, gdyby nawet chciał, prosić o radę lub spodziewać się współczucia. Była to bardzo ciężka sytuacja. Chciał sobie Wyobrażać, coby tak obaj powiedzieli, gdyby nie byli odeń odeszli, lecz jeszcze siedzieli na swych dawnych miejscach przy okrągłym stoliku. Zmrużył 8\n11 oczy i wywoływał w marzeniach tę rozmowę: Przyjacielu, jestem zakochany a raczej, kocham,.. Biedaku, powiedziałby Henryk. Natomiast Oswald: Z takiiem głupstwem bardzo ci do twarzy, Fryderyku. To więcej niż głupstwo, moi drodzy przyjaciele, to już wybujały obłęd. Gdyż pan Loffler, jej ojciec, na pewno mnie wyśmieje, kiedy go będę prosić o rękę Ernestyny. Nie jestem niczem więcej, jak kandydatem adwokackim z pensją 40 guldenów miesięcznie. Nie mam nic, zupełnie nic. Ostatnie miesiące mnie zrujnowały. Owych kilkaset guldenów, które mi pozostały w spadku, już isię wyczerpało. Wiem, że było głupstwem, tak się wszystkiego pozibawić. Ale chciałem być wpobliżu nie>j, podziwiać jej wdzięki, wsłuchiwać się w jej cudowny głos. Dlatego musiałem odwiedzać latem zdrojowisko, w którem bawiła, bywać w teatrze i na koncertach. Należało isię również przyzwoicie ubierać;, chcąc przebywać w jej towarzystwie. Teraz nie mam już nic więcej, a kocham ją tą samą miłością, nie, raczej bardziej niż kiedykolwiek! Cóż więc chcesz zrobić? zapytałby się Henryk. J Chcę jej wyznać miłość i prosić, by kilka lat na mnie czekała, aż zdobędę jakieś stanowisko. I oto słyszy w marzeniu ironiczny śmiech Oswalda:\n12 O tak, czekać, tak nierozsądna nie jest Ernestyna Loffłer, by czekała na głodomora, aż jej uroda przekwitnie. Ha! ha! ha! Ale śmiech ten rozległ się w rzeczywistości tuż przy Fryderyku Lówenbergu, tak że przerażony rozwarł oczy. Przed nim stał pan Schiffmanj, młody urzędnik bankowy, którego Fryderyk poznał w domu Lofflerów, i śmiiał się serdecznie: Poszedł pan, panie doktorze, przypuszczalnie wczoraj późno spać, kiedyś już teraz taki śpiący. Nie spałem odpowiedział Fryderyk zakłopotany. No i dziś przeciągnie się do późna w nocyj wszak pójdzie pan do Lofflerów? Pan Schiffman usiadł swobodnie przy stole. Fryderyk nie darzył tego młodzieńca zbytnią sympatją. Niemniej tolerował jego towarzystwo, gdyż mógł z nim mówić o Ernestynie i od niego się dowiadywał do jakiego teatru ona zamierza pójść. Pan Schiffman pozostawał bowiem w świetnych stosunkach z kasjerką teatralną i dysponował biletami wejścia na przedstawienia, ciesiząoe się największem powodzeniem. Fryderyk odpowiedział: Tak, mam na dziś zaproszenie do Lofflerów. Schiffman wziął gazetę do ręki i zawołał: Coś nadzwyczajnego! Co? To ogłoszenie. Ah, czyta pan również ogłoszenia? rzekł Fryderyk, uśmiechając się ironicznie. Dlaczego: również? odparł Schiffman. 10\n13 Czytam w pierwszym rzędzie ogłoszenia. To jest właśnie najciekawsze w gazecie nie mówąc już 0 notowaniach giełdowych. Czyżby naprawdę? Nie czytałem jeszcze nigdy notowań giełdowych. No tak, pan.,. Ale ja. Wystarczy, że spojrzę na cedułę giełdy, a znam już całe położenie Euiropy... Potem idą zaraz ogłoszenia. Niema pan pojęcia, czego one w sobie nie zawierają. Znajdujesz się pan jakby na rynku. Jest tu mnóstwo rzeczy 1 ludzi do sprzedania. To znaczy,: do sprzedania jest wszystko na świecie, tylko nie zawsze) można osiągnąć żądanej ceny... Kiedy tak przeglądam dział ogłoszeniowy, dowiaduję się jakie się nadarzają okazje. Dobrze jest o wszysktiem wiedzieć A niczego n e potrzebować Ale tu zwraca już od kilku dni moją uwagę ogłoszenie, którego nie rozumiem. Czy jest zredagowane w obcym języku? Przypatrz się pan, panie doktorze. Schiffman trzymał przed nim gazetę i wskazywał mu na drobne ogłoszenie, które tak brzmiało: Poszuikuje się wykształconego i zrozpaczonego młodego człowieka, który jest gotów zrobić w swem iżyciu ostatni eksperyment, Zgłoszenie pod N. O. Body do ekspedycji. Tak, ma pan słuszność rzucił Fryderyk to jest bardzo dziwne ogłoszenie. Wykształcony i zrozpaczony młody człowiek. Takich dałoby się może znaleźć. Ale następne zdanie komplikuje sprawę. Jakże bardzo musiałby ktoś być zrozpaczo-.11\n14 ny, by przedsięwziąć ostatni eksperyment w życiu. Zdaje się, że go też pan Body nie znalazł. Widzę bowiem, iż ogłoszenie ciągle się powtarza. Chciałbym jednak wiedzieć kim jest ów Body z tym swoim dziwnym gustem. To nie jest nikt. Jakże nikt? N. O. Body nobody: nikt po angielsku. Ach, tak... O angielskim nie pomyślałem. Dobrze jest o wszystkiem wiedzieć ii niczego nie potrzebować. Jednak czas pójść, jeśli się nife' chcemy spóźnić do Lofflerów. Właśnie dziś należy być punktualnym. Dlaczego właśnie dziś? zapytał Lowehberg. Żałuję. Na to nie mogę odpowiedzieć. Zachowanie dyskrecji jest dla mnie putnktem honoru... Przygotuj się pan jednak na niespodziankę... Kelner) Płacić I Niespodzianka? Fryderyk odczuł nagle jakiś nieokreślony strach. Kiedy opuszczał z Sćhiffmanem kawiarnię, zauważył w niszy u drzwi chłopczyka],, około lat dziesięciu. Dzieciak, przyodziany w cienką marynarkę, uniósł ramiona wysoka, złożonemi rękoma przywarł kurczowo do ciała, odgarniając nogami cienką warstwę śniiegu, który nawiał dio tego osłoniętego kąta. To jego podskakiwanie wydawało się prawie komiczne. Ale Fryderyk zauważył, że biedne dziecko, obujte w potargane trzewikal, strasznie zmarzło. Sięgnął po pugilares, wydobył przy świetle najbliższej latarni z pośród drobnych pieniędzy trzy mie- 12\n15 dziane grajcary *) i wręczył je chłopcu. Ten wziął je i wyszeptał drżącym z zimna głosem;,.dziękuję" poczem odbiegł szybko. Co? Pan popierasz ulicznych żebraków? zapytał Schiffman zgorszony. - Nie sądzę, by ów malec dla przyjemności wygniatał śnieg grudniowy... Zdaje mi się również, że był to dzieciak żydowski. W takim razie niech się zwróci do gminy żydowskiej albo do Alliance Israelite, a nie wyistaje nocami przy kawiarniach. - Nie denerwuj' się pan, panie Schiffman, Wszak mu pan nic nie dał. Drogi doktorze odpowiedział Schiffman stanowczo jestem członkiem towarzystwa dla zwalczania ubóstwa i żebractwa. Składka roczna jeden gulden. *) Grajcar dawna moneta austrjacka. 50-ta częśę korony (Przyp. tł\_wn.)\n16 RO ZD ZIAŁ DRUGI. Rodzina Lófflerów mieszkała na drugiiem piętrze wielkiego domu dochodowego przy ulicy Gonzaga. W suiterynie znajdował się skład sukna firmy Maurycy Lóffler i Spółka". Kiedy Fryderyk i Schiffman weszli do przedpokoju, poznali po wielkiej ilości już zawieszonych płaszczów i palt, że towarzystwo będzie dziś liczniejsze. niż zwykle. ^Kompletny magazyn ubrań" pomyślał Schiffman. W salonie było kilka osób, znanych Fryderykowi. Obcy! był mu jednak ów łysy pan, który stał przy Ernestynie, oparty o fortepian i uśmiechał się do niej poufale. Młoda dziewczyna wyciągnęła przyjaźnie dłoń do Lówenberga: Panie doktorze, pozwól pan sobie przedstawić: oto pan Leopold Weinberger. -r- Współwłaściciel firmy Samuel Weinberger i Synowie w Bemie uzupełnił pan Loffler w tonie uroczystym, nie kryjąc swego zadowolenia. Obaj mężczyźni podali sobie ręce, a Fryderyk skonstatował przy. tej sposobności, że pan W einberger, współwłaściciel berneńskiej firmy, porządnie 14\n17 zezuje i ma bardzo spoconą dłoń. Nie uraziło to Fryderyka, gdyż wyzbył się teraz pierwszego podejrzenia, które go opanowało przy wejściu, Ernestyna miałaby z takim mężczyzną... to było nie do pomyślenia. I gdy tak oto patrzył teraz na nią, jak stojąc wysmukła, pełna powabu, pochyliła lekko cudną główkę, nie mógł się oprzeć uczuciom zachwytu. Musiał się jednak nieco cofnąć, gdyż nadchodzili in ni goście, serdecznie witani. Tylko pan Leopold Weinberger trzymał się poniekąd natrętnie przy boku Ernestyny. Fryderyk zapytał się Schiffmana: i Ten pan Weinberger jest na pewno stałym domownikiem Lófflerów? Nie, odparł Schiffman znają się dopiero od czternastu dni, ale to jest porządna firma sukmana. Co jest porządne, paniie Schiffman, firma czy sukno? rzucił Fryderyk rozbawiony, uspokoiwszy się zupełnie, bowiem człowiek, którego się dopiero znało od czternastu dni, nie był na pewtno narzeczonym Ernestyny. Jedno i drugie odpowiedział Schiffman. Samuel Weinberger i S-wie otrzymują ile tylko chcą pieniędzy na cztery procent. Pierwsza klasa... Dziś jest tu wogóle bardzo elegancko. Popatrz pan: ten oto chudziak t wyjbałuszonemi oczami, to Schlesinger, prokurent barona Goldsteina. Przykry człowiek, ale bardzo łubiany. Dlaczego? Co znaczy, dlaczego? Ponieważ jest proku 15\n18 rentem barona Goldsteina... Czy zna pan tego z siwemi faworytami? To jest wielki spekulant Laschner, jeden z najwybitniejszych giełdziarzy. Gra kilkoma tysiącami papierów wartościowych bez wahania. Teraz jest właśnie bardzo bogaty. Życzyłbym sobie jego fortuny. Czy będzie na przyszły rok jeszcze coś miał, tego nie wiem. Dziś nosi jego żona największe brylanty..., czego jej wszyscy zadroszczą. Pani Laschner siedziała w kącite salonu z kilkoma równie wystrojonemi damami i rozprawiała namiętnie o kapeluszach. Pozostałe grupy znajdowały się jeszcze w chłodnym nastroju przed kolacją. Zdawały się również być poinformowane o mającej nastąpić niespodziance, o której Schiffman wspomniał w kawiarni. Robiono tajemnicze miny, porozumiewając się szeptem. Fryderyk czuł się nieswojo, chociaż nie wiedział dokładnie dlaczego. W tem towarzystwie odgrywał wraz z Schiffmanem najmniejszą rolę. Zwykle tego nie dostrzegał, gdyż Ernestyna pozostawała w jego towarzystwie, ilekroć u nich gościł. Ale dziś nie zwróciła nań uwagi, ani nie zamieniła z nim kilku słów. Pan Weinberger z Berna umiał na pewno prowadzić zajmującą konwersację. Jeszcze jedno odczuł Fryderyk jako upokorzenie. Oto on i Schiffman zjawili się jedyni w tem towarzystwie nie we fraku albo w smokingu, tylko odziani w zwykły strój wieczorowy. Tem wyróżniali się nawet zewnętrznie jako parjasi tego wieczoru. Byłby najchętniej odszedł, ale nie starczyło mu odwagi, aby to uczynić. Wielki salon był już zapełniony. Oczekiwano jednak widocznie jeszcze kogoś. Fryderyk zwrócił 16\n19 się z zapytaniem do towarzysza niedoli. Sehiffman znał przyczynę, gdyż właśnie podsłuch ił był uwagę pani domu: Czeka się jeszcze tylko na Grima i Blaua. Któż to taki? zapytał Fryderyk. Co? nie zna pan Griina i Blaua, tych najdowcipniejszych ludzi Wiednia? Wszak niema towarzystwa, niema wesela, ani jakiejkolwiek innej zabawy, bez Griina i Blaua. Griin jest bardziej nastawiony; na grę słów, Blau bawi się kosztem ludzii. Bywa też częściej policzkowany, ale to go nie zraża. Ma specjalnie do tego stworzoną twarz. Nie czerwienieją wcale, gdy się ją policzkuje... W lepszych sferach żydowskich są ci dwaj panowie łubiani. Rozumie się, że jeden nie znosi drugiego wszak są konkurentami. Małe poruszenie w salonie. Wszedł pan Gfnfi, wysoki, chudy mężczyzna o rudawej bródce, którego uszy silnie od głowy odstające, zwracały ogólną uwagę. Pan Blau nazywał je nieobrąbłonetni uszami", gdyż ich górne brzegi były w zupełności spłaszczone. Matka Ernestyny przywitała sławnego żartownisia z uprzejmym zarzutem: Dlaczego dopiero teraz, panie Griin? Nie mogłem przyjść później odpowiedział dowcipnie. Ci, którzy to usłyszeli, uśmiechnęli sie wdzięcznie. Przez twarz trefnilsia przesunął się jednak cień: zjawił się Blau. Pan Blau, mężczyzna średniego wzrostu, lat około trzydziestu, miał gładko ogoloną twarz a na 17\n20 kilnie zagiętym nosie rozsiadła mu się brodawka. Byłem w Wiedeńskim Teatrze powiedział na premjerze. Po pierwszym akcie wyszedłem. Wiadomość wzbudziła zainteresowanie. Mężczyźni i kobiety skupili się wokół Blaua, który w dalszym ciągu opowiadał: Pierwszy akt nie padł ku ogólnemu zdziwieniu. Pani Laschner zawołała rozkazująco do swego męża:. Moritz, chciałabym na to jutro pójść! Przyjaciele librecisty bawili się świetnie. Tak dobra była operetka? zapytał Schlesinger, prokurent barona Goldsteina. Nie, tak zła wyjaśniał Blau. Przyjaciele autora bawią się tylko wówczas, gdy utwór jest kiepski. Goście zasiedli do stołu. Wielka jadalnia pomieściła z trudem dzisiejsze towarzystwo. Siedziano w wielkiem ścieśnieniu. Ernestyna przy panu Weinbergerze. Fryderyk i Schiffman zajęli miejsce na samym końcu stołu. Z początku było więcej stuku ł brzęku talerzy, łyżek, noży, widelców i t. p., niż rozmów. Wtem zawołał Blau do swego rywala, siedzącego po drugiej stronie stołu: Griin, nie jedźcie tak głośno. Nikt nie może usłyszeć własnej ryby.,. -Pan nie powinien jeść ryby tylko kotlety, zaprawione zazdrością. Zwolennicy pana Griina śmieli się z tego dowcipu. 18\n21 Ale uwaga biesiadujących została odwrócona od obydwóch żartownisiów, gdy pewien starszy mężczyzna, siedzący obok pani Loffler, odezwał się nieco podniesionym głosem: I u nas na Morawach sytuacja się pogarsza, mniejszych miejscowościach grozi ludziom naprawdę niebezpieczeństwo. Jeżeli Niemcy znajdują się w złem usposobieniu, wybijają Żydom szyby. Jeśli się Czechom humor popsuje, to Żydzi są narażeni na włamania. Biedni ludzie zaczynają opuszczać kraj. Nie wiedzą jednak dokąd by się mieli udać. Moritz, zawołała w tej chwili pani Laschner chcę pojutrze koniecznie pójść do Burgteatru. Daj teraz spokój odpowiedział giełdziarz. Doktór Weiss opowiada nam, jak tam u nich na Morawach wygląda. Na honor, nieładnie. Samuel Weinberger, ojciec Leopolda Weinbergera, wmieszał się do rozmowy: Pan, panie doktorze, jako rabin, patrzysz na sprawę przez zbyt ciemne okulary. Weissowi wydaje się zawsze wszystko czarnem, rzucił jeden z trefnisiów, ale żart ten przeszedł bez echa. Samuel Weinberger ciągnął dalej: Czuję się w mojei fabryce najzupełniej pewny. Kiedy mi urządzają jakieś sceny, wołam policję, albo udaję się do komendy miasta. Jeśli tłuszcza tylko ujrzy bagnety, ma przed niemi respekt. To jest jednakowoż smutne położenie zauważył rabin Weiss łagodnie. 19\n22 Adwokat Dr. Walter, który się niegdyś nazywał VeigJstock, wtrącił: Nie pomnę, kto to powiedział: przy pomocy bagnetów można wszystko zrobić, nie podobna się tylko na nich usadowić. Jak widzę zawołał Laschner zanosi się już znowu na to, źe będziemy wszyscy musieli nosić żółtą łatę. Albo wywędrować dodał rabin. Ale proszę mi powiedzieć, dokąd? zapytał Walter. Czy jest gdziekolwiek indziej' lepiej? Nawet w wolnej Francji biorą antysemici górę. Doktór Weiss, ubogi rabin małego morawskiego miasteczka, nie orjentująę się zupełnie w jakiem przebywa towarzystwie, zdobył się jednak na nie* śmiałą uwagę: Istnieje od kilku lat ruch, zwany sjonizmem. Pragnie on rozwiązać kwestję żydowską przy pomocy kolonizacji, zakrojonej na szeroką miarę. Wszyscy, którzy nie mogą dłużej wytrwać w swych starych siedzibach, mieliby wywędrować do Palestyny. Mówił zupełnie spokojnie i nie zauważył, jak siedzącym wokół niego zbierało się coraz bardziej na śmiech, był więc porządnie zaskoczony wesołością, która wybuchła, gdy z ttst jego padło słowo: Palestyna. Ton śmiechu był różnoraki. Kobiety chichotały, mężczyźni zanosili się rycząc. Tylko Fryderyk Lowenberg uznał ten wybuch wesołości za brutalny i nietaktowny wobec starego człowieka. BJau wykorzystał pierwszą przerwę w ogólnym śmiechu, aby zauważyć: 20\n23 Gdyby w nowej operetce był taki jeden żart, czulibyśmy się wyśmienicie. Grun zawołał: Zostaję posłem we Wiedniu. Ponowny śmiech. Inni wołają w międzyczasie: ja również! ja również! Moi panowie, wszyscy nie mogą kandydować na to stanowisko. Sądzę, że rząd anstrjacki nie zaakredytuje tylu żydowskich posłów. Musicie się oglądnąć za innemi posadami. Stary rabin był bardzo zakłopotany i nie śmiał wznieść głowy z nad swego talerza. W międzyczasie rzucili się obaj dowcipnisie z prawdziwą rozkoszą na ten żartobliwy materjał. Przeprowadzili podział nowego kraju, malując stosunki, które tam zapanują. W sobotę będzie giełda zamknięta. Król nagrodzi męiżów, którzy się zasłużą ojczyźnie albo giełdzie, orderem Dawida, albo orderem mięsnego miecza". Kto miałby, jednak zostać królem? Na każdy wypadek baron Goldstein powiedział trefniś Blau. Pan Schlesinger, pokurent tego znakomitego bankiera, zauważył niezadowolony: Proszę o niewciąganie w dyskusję osoby barona von Goldsteina, chociażby podczas mojej obecności. Prawie wszyscy obecni dali mu potakując głową do zrozumienia, źe się na to zgadzają. Dowcipny pan Blau był naprawdę często nietaktowny. Wciągać osobę barona Goldsteina do dyskusji znaczyło posunąć się trochę za daleko w śmiałości. Blau ciągnął jednak dalej: 51\n24 Ministrem sprawiedliwości zostaje doktór Walter. Otrzyma baronostwo z przydomkiem von Yeiglstock". Baron Walter von Veiglstock. Wszystko wybuchło śmiechem. Adwokat zaczerwienił się na wspomnienie swego rodzinnego nazwiska i zawołał do żartownisia: Nie czuł pan już dawno obcej' dłoni na swej twarzy. Grim, którego dowcip polegał na grze słów, szepnął swojej sąsiadce słowo, składające się z kombinacji zgłosek wyrazów policzkować i nazwiska Veiglstock dawało to razem: Ohrfeiglstock. *). Pani Laschner wypytywała się: Czyj w Palestynie będą również teatry? W innym bowiem razie nie wyjadę tam. Bezwątpienia, szanowna pani odpowiedział Griin. Na uroczystem przedstawieniu w nadwornym teatrze jerozolimskim zbierze się cała Izraelita. Rabin Weiss zauważył nieśmiało: Z kogo właściwie, moi panowie, kpicie? Z siebie samych? No cóż, mielibyśmy to brać poważnie? rzekł Blau. ~ Jestem dumny z mego żydostwa, wtrącił Laschner bo gdybym nie był z niego dumny, pozostałbym wszak i tak nadal Żydem. Wolę wobec tego być dumny. *) Tej gry słów niemieckich; ohrfeigen policzkować nazwiska Veiglstok niepodobna było oddać w języku polskim (Przyp, tłum.) 27\n25 W tej chwili wyszły obydwie służące, aby przynieść inne półmiski. Pani domu zwróciła uwagę: W obecności służących byłoby raczej pożądane nie mówić o sprawach żydowskich. Blau odparł z miejsca: Przebaczy, mi szanowna pani, nie wiedziałem, że jej służące nie są poinformowane o żydowskiem pochodzeniu państwa. Kilka osób się roześmiało, No tak, powiedział Schlesinger autorytatywnie nie musi się tego jednak zbyt głośno podkreślać. Wniesiono szampana. Schiffman trącił swego sąsiada Lówenberga łokciem: Teraz nastąpi punkt kulminacyjny. Co nastąpi? pytał Fryderyk. Nie domyśla się pan jeszcze wciąż? Nie, Fryderyk nie odgadł tego jeszcze dotychczas. Ale za chwilę miało mu się wszystko stać jasne. Pan Lóffler uderzył nożem o swą szklankę i powstał. Nastąpiła cisza. Panie pochyliły się wtył Dowcipniś Blau wetknął prędko do ust kęs i żuł podczas przemówienia Lofflera: Wielce szanowni państwo! Z prawdziwem zadowoleniem mam zaszczyt państwu zakomunikować radosną wiadomość. Moja córka Ernestyna zaręczyła się z panem Leopoldem Weinbergerem, współwłaścicielem firmy Samuel Weinberger i Synowie w Bernie. Niechaj żyje młoda para! Vivat! Niech żyje! Vivat! Niech żyje! Wszyscy po- 23\n26 wstali. Zadźwięczały kielichy. Później okrążano stół w kierunku rodziców i narzeczonych, składając im gratulacje. Również Fryderyk LSwenberg odbył tę drogę, ehoeiaż ciężka mgła zasłoniła mu oczy Przez chwilę stał przed Ernestyną, usiłując zbliżyć kielich w swej drżącej dłoni do jej szklanki. Ona popatrzyła szyjbko w inną stronę. Nastrój przy stole stał się później bardziej ożywiony. Toast następował po toaście. Schlesinger wygłosił bardzo poważne przemówienie. Griin i Blau steli na wysokości swego zadania: Griin powykręcał w swym toaście jeszcze więcej zgłosek niż zwykle, a Blau robił wszelkiego rodzaju nietaktowne aluzje. Towarzystwo wpadło w jak najlepszy humor. Fryderyk słyszał to wszystko niewyraźnie, jakby z oddali i miał wrażenie, że otacza go gęsta mgła, wśród której niczego nie widać i ciężko oddychać. Uczta zbliżała się ku końcowi. Fryderyka opanowała jedna myśl: uciec, jak najdalej uciec od tyćh wszystkich ludzi. Czuł saę zbytecznym w tym pokoju, w tem mieście i wogóle na tym świacie. Ale kiedy po uczcie chciał się wysunąć,, korzystając z małego zamieszania, nie zwróciwszy na siebie uwagi, zaszła mu drogę Ernestyna. Miło dźwięczał jej głos, kiedy przemówiła: Nic mi pan jeszcze nie powiedział, panie doktorze... C ói mam pani powiedzieć, panno Ernestyno? ' "94\n27 r Źyc.zę pani szczęścia. Tak, tak życzą pani dużo szczęścia z okazji tych zaręczyn. Ale oto stanął już przy niej narzeczony, objął ją swem ramieniem z samopoczuciem właściciela i pociągnął za sobą. Ernestyna uśmiechnęła się.\n28 ROZDZIAŁ TRZECI Kiedy Fryderyk Lówenberg znalazł się wśród ciemności nocy zimowej', zadał sobie pytanie: co było właściwie wstrętniejsze, czy ów władczy gest Weinhergera z Berna, czy też uśmiech młodego dziewczęcia, które dotychczas uważał za tak czarujące. Bo jakże. Dopiero od czternastu dni znał ów współwłaściciel firmy tę uroczą dziewczynę i miał już prawo kłaść swą spoconą dłoń na jej ciało. Co za wstrętny handel! Nastąpiło rozwianie się pięknej złudy. Pan współwłaściciel miał bezsprzecznie pieniądze, a Fryderyk ich nie posiadał. W tej sferze, gdzie istniało tylko zrozumienie dla przyjemności i korzyści, był pieniądz wszystkiem. A jednak miał być w przyszłości zdany na owe koła żydowskiej burżuazji. Z tymi ludźmi będzie musiał żyć i niestety od nich też czerpać swe utrzymanie, gdyż oni właśnie stanowią klientelę praktykującego adwokata. Kiedy się udało wybić, zostaje się doradcą prawnym takiego pana, jak Laschner o fantastycznem szczęściu, by dostać klienta, jak Baron Goldstein, niema co marzyć. Chrzieściańskie towarzystwo i katolicka klientela należą do najbardziej niedostępnych rzeczy na świecie. Cóż więc pozostaje? Albo się podporządkować kołom Lofflerów, podzielać ich płytkie zapatrywa 26\n29 nia żyjciowe, zastępować interesy wątpliwych finansistów, by w nagrodę za pilną pracę móc sobie po tylu. a tylu latach otworzyć kancelarję i mieć aspiracje do ręki i posagu dziewczęcia, które po czternastodniowej znajomości poślubia pierwszego lepszego; albo, jeśli komuś to wiszystko razem zbrzydnie, popaść w samotność i biedę. Pogrążony w takich myślach dotarł do kawiarni Birkenreis. Cóż bowiem miał teraz począć w swyra ciasnym pokoiku? Była godzina dziesiąta. Pójść spać? Tak, gdyby się można było więcej nie obudzić... Przed drzwiami byłby nieomal nadeptał na jakieś małe ciało. Na stopniu u wejścia przykucnął chłopczyk. Fryderyk poznał go: był to ten sam chłopiec, któremu wręczył przed kilkoma godzinami jałmużnę. Zapytał szorstko: Co? Znów tutaj żebrzesz? Chłopczyk odpowiedział głosem drżącym z zimna: Czekam na mego tatę. Potem powstał, znowu podskakiwał i rozgrzewał się, wymachując szybko ramionami. Fryderyk był tak nieszczęśliwy, iż nie odczuł litości dla marznącego dziecka. Wszedł do sali pełnej dymu i usiadł na swojem zwykłem miejscu przy stole. O tej godzinie bywa w kawiarni mało gości. Tylko w kątach siedziało kilku spóźnionych graczy, którzy( się nie mogli rozstać i za każdym razem zapowiadali ostatnią rundę, po której następowała,,całkiem ostatnia" i,,,nieodwołalni e ostatnia" wraz z zaklęciami w rodzaju kiep ze mnie" i t. p. 27\n30 Przez chwilę siedział Fryderyk, patrząc przed się osłupiałym wzrokiem. Potem zbliżył się do stołu jakiś gadatliwy znajomy. Fryderyk pochwycił jedną z leżących gazet, udając, że czyta. Ale kiedy spojrzał na gazetę padł przypadkowo jego wzrok znów na to ogłoszenie, o którem Schiffman mówił przed kilkoma godzinami: Poszukuje się 'Wykształconego i zrozpaczonego młodego człowieka:, który jest gotów zrobić ostatni eksperyment w swem życiu. Zgłoszenia pod N. O. Body do ekspedycji. Jak dziwne. Teraz odnosiło się to wezwanie do niego! Ostatni eksperyment! Życie mu już i tak obmierzło. Zanim je porzuci, jak jego biedny przyjaciel Henryk, mógłby jeszcżie coś przedsięwziąć. Rozkazał kelnerowi, by mu podał papier listowy i napisał tych kilka słów do N. 0. Body: Jestem poszukiwanym przez pana człowiekiem. Doktór L6wenberg IX. Hahngasse 67. Podczas, gdy zaklejał list, zbliżył się ktoś za jego plecami: Szczoteczki do zębów! szelki!, a może guziczki do koszul, łaskawco?" Fryderyk odprawił natrętnego domokrążcę szorstkiem słowem. ów cofnął się, westchnąwszy, przyjczem rzucił trwożliwe spojrzenie na kelnera, który mu mógł kazać opuścić kawiarnię. Żal się zrobiło Fryderykowi, że nastraszył biednego człowieka, zawołał go napowrót i rzucił mu dwudziestohalerzówkę do skrzynki z towarami. Biedak nadstawił mu swój kramik, mówiąc:\n31 Nie jestem żebrakiem,.. Musi pan coś kupić, inaczej' nie mogę przyjąć pieniędzy. Aby się go pozbyć, wziął Fryderyk ze skrzynki guziczki do koszul. Dopiero teraz podziękował mu domokrążca i odszedł. Fryderyk przypatrywał sięi obojętnie, jak doszedł do kelnera i wręczył mu otrzymaną monetę. Kelner wyjął z kosza czerstwy chleb, podał go biednemu człowiekowi, który wypchał nim chciwie kieszenie surduta. Powstał, by odejść. Kiedy stanął przed drzwiami kawiarni zobaczył znowu marznącego chłopca, tym razem z domokrążcą, oddającym mu twarde kawałki chleba. Był to widocznie ojciec chłopca, Co tu robicie? zapytał Fryderyk. Daję mu to pieczywo, szanowny panie, odpowiedział domokrążca aby je zaniósł do domu, do mej żony. To jest dzisiaj mój pierwszy t a r gowany pieniądz. Czy to prawda? wypytywał Fryderyk. - Oby tak nie było prawdą, jak nią j est mówił mężczyzna, wzdychając. Zewsząd mnie wyrzucają kiedy tylko chcę uprawiać mój handel. Jeśli się jest Żydem, to lepiej1zaraz rzucić się do Dunaju. Fryderyk, który dopiero przed chwilą zakończy! swe porachunki z życiem, spostrzegł, iż nadarza mu się sposobność być uczynnym i komuś pomóc. Znalazł możliwość skierowania swych myśli w innym kierunku. Wrzucił list do skrzynki pocztowej. Później szedł dalej z obydwoma biedakami i wsłuchiwał się w opowiadanie domokrążcy: Przybyliśmy z Galicji. W Krakowie mieszka- 29\n32 łem z jeszcze trzema rodzinami w jednym pokoju. Utrzymywaliśmy się z przypadkowych zarobków. Więc pomyślałem: gorzej już być nie może i przyjechałem tutaj z żoną; i dziećmi. Nie jest nam tu lepiej, ale też nie gorzej. Ile macie dzieci? Łkając zcicha ciągnął domokrążca dalej: Miałem ich pięcioro, troje mi już odumarło od czasu, jak tu przebywam. Teraz mam tylko tego oto i małą dziewczynkę, która jeszcze jest przy piersi... Dawid, nie pędź tak prędko! Chłopczyk odwrócił siei Matka była tak głodną, mówił gdy jej przyniosłem te trzy grajcary, otrzymane od pana. Tak? To pan byłeś owym dobrym człowiekiem? rzekł domokrążca, przyczem chciał sięgnąć po rękę Fryderyka, by ją ucałować. Fryderyk cofnął rękę: Cóż wam wpadło na myśl, człowiecze?... Powiedz mi, chłopcze, co zrobiła matka z temi kilkoma centami, *). Kupiła mleko dla Mirjam odpowiedział mały Dawid. Mirjam, to nasze drugie dziecko objaśnił domokrążca. A matka głodowała nadal? zapytał Fryderyk wzruszony. Tak, panie odrzekł Dawid. Fryderyk miał przy sobie jeszcze kilka guldenów. Było mu prawie obojętne czy je posiadał, *) Cent równął się grajcarowi Przyp* tłum. 30\n33 czy też nie, gdyż 1 tak już skończył z życiem. Tym ludziom mógł ulżyć w biedzie, chociażby na krótki czas. Gdzie mieszkacie? zapytał domokrążcę. Na Brigittenauer Lande. Zajmujemy tam pokoik ale i ten nam już wypowiedziano. Dobrze, teraz chcę się przekonać, czy to wszystko prawda. Idę z wami do domu. Proszę odpowiedział domokrążca. Nie sprawia panu przyjemności te odwiedziny. Leżymy na słomie... Chciałem jeszcze pójść do innych kawiarni. Ale jeśli pan sobie życzy, to idę do domu. Szli przez Augartenbriicke w kierunku Brigittenauer Lande. Dawid, który teraz kroczył przy ojcu, zapytał cichym głosem: Tata, czy mogę zjeść kawałek chleba. Jedz odparł ojciec i ja zjem kawałek. i7ia mamy jeszcze zostanie. Poczem ojciec i syn żuli głośno twarde pieczywo, wyciągając je ze swych kieszeni. Stanęli przed wysokim, nowowybudowanym domem przedmieścia. W powietrzu unosiły się jeszcze wilgotne wyziewy nowej budowli. Domokrążca pociągnął za dzwonek, Wszyscy ucichli. Po chwili nacisnął ponownie miedziany guzik i rzekł: Dozorca wie już kto przyszedł. I dlatego się nie śpieszy. Częstokroć stoję tak przez godzinę. Grubjanin z nilego. Bywa, że nie mam odwagi przyjść, gdy nie starczy mi na zapłacenie pięciu grajcarów. Co robicie wówczas? pytał FryderyK. 31\n34 Wtedy przechadzam się aż do rana-, dopóki nie otworzą bram. Fryderyk nacisnął teraz sam guzik i pociągnął kilka razy silnie klamką. Dał się słyszeć szelest za bramą. Dochodził odgłos dreptających nóg, brzęczących kluczy, a przez szpary zajaśniało światło. Brama się rozwarła. Dozorca oświecał ich latarką i krzyczał: Kto tak darł za dzwonek? Co? Ta hołota żydowska? Nio ja ten oto pan. Dozorca klął dalej: Co za śmiałość! Milcz, durniu! huknął Fryderyk, rzucając mu; srebrną monetę przed nogi. Kiedy dozorca usłyszał dźwięk srebrnej monety, przemówił już ciszej i uniżenie: Nie myślałem wielmożnego pana, tylko tego oto Żyda. Milczcie! powtórzył Fryderyk i przyświećcie m.i przez schody. Dozorca pochylił się i podniósł monetę. Cała korona! To musi być na pewno jakiś dostojny pan. Mieszkam na piątym piętrze, szanowny panie, zauważył domokrążca. Może nam pan dozorca pożyczy kawałek świecy. -Littwakowi niczego nie pożyczę zawołał stróż, ale jeśli czcigodny pan chce świecy*.. W yjął zaraz ogarek z latami i dał go Fryderykowi. Później znikł mrucząc. Fryderyk, Littwak i Dawid ruszyli schodami na piąte piętro. Dobrze uczynili biorąc ze sobą świecę, gdyż 32\n35 na schedach panowaty ciemności egipskie. Także w jednookiennym pokoiku, Littwaka nie było światła, chociaż jego żona,, której posłanie stanowiła słor ma, nie spała, tylko siedziała wyprostowana. Fryderyk zauważył w półmroku, rozjaśnionym przez światło ogarka, że wąska przestrzeń pokoju była zupełnie pozbawioną mebli- Nie znajdowały się tu ani krzesła, ani stoły, ani szafy. Na framudze okiennej stało kilka flaszeczek i rozbitych garnków. Całość przedstawiała obraz skrajnej nędzy. Kobieta trzymała przy wychudłej piersi małe, kwilące niemowlę. Przyjrzała im się trwożliwym i zdrętwiałym wzrokiem: Kto to, Chaim? wykrztusiła przestra-* szona. Jakiś dobry pan uspokaja! ją mąż. Dawid podszedł do niej. Matko oto chleb rzekł, wręczając jej odpadki. Rozłamała kawałek z trudem i wsunęła sobia pomału kęs do ust. Była bardzo słaba i wychudła, ale jej wybiedzone oblicze zdradzało jeszcze ślady minionej piękności. Tu oto mieszkamy rzekł Chaim Littwak1 z gorzkim uśmiechem. Nie wiem jednak na pewno, czy będziemy jeszcze pojutrze i to mieli. Już nam wypowiedziano. Kobieta westchnęła głośno. Dawid legł na słomie i przytulił się do niej. Ile potrzebujecie, aby tu zostać? zapytał Fryderyk. Trzy guldeny objaśnił Littwalc. 1 Gulden dwadzieścia za komorne, a resztę pozostaję 33\n36 dłużny dozorczyni, Skąd wezmę na pojutrze trzy guldeny? Jeślii nie zapłacę znajdziemy się na ulicy. Trzy guldeny mówiła kobieta, jęcząc cicho i beznadziejnie. Fryderyk sięgnął do kieszeni. Miał przy sobie osiem guldenów. Wręczył je domokrążcy^, Sprawiedliwy Boże! Czy to możliwe zawołał Chaim, a łzy potoczyły mu siię po twarzy. Osiem guldenów. Rebeka! Dawid! Bóg nam dopomógł, Niechaj będzie błogosławione Jego imię. Rebeka nie wiedziała również co ma począć. Unioj;ła się na kolana i podczołgała się do zbawcy. W prawej ręce trzymała drzemiące niemowlę. a lewą usiłowała sięgnąć po dłoń Fryderyka, aby ją ucałować. Szybko cofnął się by uniknąć tego wyrazu podzięki. Nie róbcie takich historyj. Dla mnie tych kilka guldenów nic nie znaczy czy je mam, czy też nie... Dawid może mi poświecić na schodach. Kobieta cofnęła się na swe łoże i rozpłakała się z radości. Chaim Littwak zaczął odmawiać jakąś hebrajską modlitwę. Fryderyk opuścił mieszkanie i schodził po schodach, odprowadzany przez Dawida. Kiedy się znaleźli na drugiem piętrze, DawV3, który unosił wysoko świecę, przystanął i rzekł: - Bóg zrobi ze mnie silnego mężczyznę a wóczas panu odpłacę. Fryderyka zastanowiły ton i słowa malca. Było w tem coś w swoim rodzaju silnego i dojrzałego. Jle masz lat? zapytał go. Zdaje mi się, że dziesięć odpowiedział Dawid. 34\n37 Czem pragniesz zostać? Chcę się uczyć. Bardzo wiele się uczyć. Fryderyk westchnął mimowoli: A czy sądzisz, że to wystarczy? Tak odpowiedział Dawid. Słyszałem, że kiedy się człowiek czegoś nauczy, to stajei się silnym i wolnym. Bóg mi dopomoże, iź będę się mógł uczyć. Potem wyjadę z moimi rodzajami i z Mirjam do Erec-Israel. Do Palestyny? zapytał Fryderyk zdziwiony. Co tam poczniesz? To jest nasz kraj. Tam możemy się stać szczęśliwymi. Biedny chłopczyk żydowski nie wydawał się wcale śmieszny, kiedy swój program na przyszłość streścił energicznie w dwóch słowach, Fryderyk musiał pomyśleć o niedorzecznych bredniach wesołków Gruna i Blaua, którzy na temat sjonizmu robili tak płytkile dowcipy. Dawid dodał jeszcze: A kiedy coś osiągnę, to panu odpłacę. Wszak nie tobie dałem pieniądze, tylko twoim rodzicom zauważył Fryderyk, uśmiechając się, Co się daje memu ojcu, daje się i mnie. Ja za wszystko odpłacę za dobre i złe. Dawid wypowiedział to energicznie i ścisnął swój mały kułak, skierowując go przeciwko mieszkaniu dozorcy, przed którem się teraz znaleźli. Fryderyk położył dłoń na głowie chłopca: Niechaj ci Bóg naszych ojców dopomoże! Zdziwiły go własne słowa, kiedy je wypowiedział. Od czasów swego dzieciństwa, gdy z ojcem 35\n38 chodził do świątyni, Fryderyk nie wiedział nic więcej o Bogu naszych ojców". To dziwne spotkanie obudziło w nim jednak stare, zapomniane uczucia ii prziez długą chwilę opanowała go tęsknota za domem ojcowskim, za głęboką wiarą młodości, kiedy to jeszcze obcował z Bogiem ojców w modlitwach. Zjawił się dozorca. Fryderyk powiedział mu: -- Od dziś pozostawicie w spokoju tych biednych ludzi inaczej będziecie mieli ze mną do czynienia. Zrozumiano? Ponieważ słowom towarzyszył nowy napiwek, zadowolił się grubjanin mrukliwem wypowiedzeniem słów: Całuję rączki, wielmożny panie. Fryderyjk podał małemu Dawidowi rękę i wyszedł na pustą ulicę przedmieścia.\n39 ROZDZIAŁ CZWARTY W liście, który Fryderyk otrzymał od N. O. Body z ogłoszenia w dzienniku, był podany wytworny hotel przy Ringstrasse jako miejsce spotkania. Przybył w oznaczonej godzinie i zapytał się o Mr. Kingscourta. Wskazano mu salon na pierwszem piętrze. U progu przywitał go wysoki, barczysty mężczyzna: Czy dr. Lowenberg? Tak jest. Siadaj pan, panie doktorze. Usiedli. Fryderyk obserwował obcego uważnie, czekając na wyjaśnienie z jego strony. Mr. Kingscourt był mężczyzną lat około pięćdziesięciu, o siwiejącej brodzie i gęstych brunatnych włosach, przeplatanych srebrnemi włóknami, a siwiejących już na skroniach. Palił powolnemi pociągnięciami wielkie cygaro. Pali pan, doktorze? Obecnie nie odpowiedział Fryderyk. Mr. Kingscourt wypuścił starannie z ust kółka dymu i śledził z zajęciem rozpływające się w powietrzu mgliste linje, a dopiero kiedy zupełnie znikły rzekł, nie patrząc na swego gościa: Dlaczegr się panu życie znudziło? 37\n40 W tej kwestji nie udzielam informacji - odpowiedział Fryderyk spokojnie. Mr. Kingscourt przyjrzał mu się teraz uważnie, skinął głową potakująco, otrząsnął popiół z cygara, poczem powiedział: Do djaska! Ma pan słuszność. To mnie przecież i tak nic nie obchodzi... Kiedy dojdziemy do porozumienia, przyjdziie czas, że mi pan opowie. Tymczasem chcę panu powiedzieć, kim jestem. Moje właściwe nazwisko brzmi: Kónigshoff, Pochodzę z szlachty niemieckiej. Za młodu byłem oficerem, ale mundur wojskowy stał się dla mnie za ciasny. Nie znoszę obcej woli nad sobą, chociażby miała najlepsze intencje. Słuchać drugich, to było dobre przez kilka lat. Ale potem musiałem zniknąć. Inaczej nastąpiłaby eksplozja i narobiłaby szkody... Wywędrowałem do Ameryki, przybrałem nazwisko Kingscourt, zdobyłem majątek w przeciągu dwudziestoletniej pracy w pocie czoła a kiedy dotarłem już tak daleko, poślubiłem kobietę... Co pan mówisz, doktorze? Nic, Mr. Kingscourt. Dobrze. Czy pan żonaty? Nie, Mr. Kingscourt... ale sądziłem, że mi pan powiesz, na czem polega ów ostatni eksperyment, który mi pan ma zaproponować. Zbliżam się już do tego, doktorze... Jeślibyśmy mieli zostać razem, opowiem panu szczegółowo, jak się zacząłem dorabiać, aż zdobyłem moje miljony. Mam bowiem miljony... Co pan mówisz? Nic, Mr. Kingscourt. 38\n41 Energja, to grunt, doktorze. Od niej wszystko zależy. Co się bardzo usilnie chioe), tego się na pewno osiąga. Dopiero w Ameryce się przekonałem jaką leniwą i pozbawioną woli hołotą są Europejczycy. Bierz mnie licho!... Krótko mórwiąc, miałem powodzenie. Ale kiedy już tak daleko dotarłem, zacząłem odczuwać moją samotność. Przypadek chciał, że pewien Kónigshoff, mój bratanek, służący w gwardji, popełnił jakieś głupstwo. W ziąłem chłopca do siebie właśnie podczas zalotów. Chciałem sobie stworzyć ognisko domowe i znaleźć żonę, którąbym mógł obwiesić klejnotami, jak każdy inny parwenjusz. Tęskniłem za dziećmi, abym przecież wiedział, dlaczego tak długo i ciężko pracowałem. Sądziłem, iż postępuję pioruńsko mądrze, biorąc biedną dziewczynę za żonę. Była córką jednego z moich poddanych. Okazałem dużo dobroci jej i jej ojcu. Rzecz jasna: zgodziła się. Uważałem to za miłość, ale ona była tylko wdzięczna, albo może tchórzliwa. Nie miała odwagi mi dać kosza. Tak więc zagospodarowaliśmy się, a mój bratanek zamieszkał u mas. Powie pan, że było głupstwem stanąć, jako człowiek stary, wśród dwojga młodych, którzy się ostatecznie musieli odnaleźć. Wymyślałem sobie też, po odkryciu prawdy, od osłów. Ale gdyby nie on, znalazłby] się inny. Krótko mówiąc: oboje mnie oszukiwali, przypuszczam, że od pierwszej chwili. Kiedy, ich- wyśledziłem, ręka moja sięgnęła po rewolwer. Później wyperswadowałem sobie, że sam ponoszę winę. Puściłem ich. Podłość jest rzeczą ludzką, a każda sposobność streczycielką. Musi się omijać człowieka, 39\n42 jeśli się nie chce paść jego ofiarą. Widzi pan, tu oto nastąpiło moje załamanie. Wtedy zaczęła mnie nawiedzać myśl położenia kresu tej całej komedji kulą rewolwerową. Pomyślałem jednak, że na samobójstwo będę jeszcze zawsze miał czas. Rozumie się, iż gromadzenie złota, stawało się dla mniie teraz zbyteczne. Do zdobywania nowych zasobów nie miałem już chęci, marzeń o rodzinie miałem już dosyć. Pozostała mi samotność jako ostatni ekspery. mant. Musiałaby to jednak być wielka i niespotykana samotność. Zdała od ludzi, z ich nędznemi walkami, brudami i sprzeniewierzeniami. Prawdziwa, rzeczywista, głęboka samotność bez pragnień i walk. Pełny i prawdziwy powrót do natury. A tą samotność odnalazłem. Tak odnalazł ją pan? rzekł Fryderyk, który jeszcze nie odgadł intencyj Amerykanina. Tak, doktorze, zwinąłem interesy i ponownie znikłem moim znajomym z oczu. Nikt nie wie, gdzie się podziałem. Wybudowałem sobie dobry jacht i ulotniłem się na nim. Przez wiele miesięcy wałęsał się człowiek po morzach. To jest wspaniałe życie, musi pan przyznać. Nie chciałby się pan z niem zapoznać? albo zna je pan już może? Nie znam go, odparł Fryderyk ale pragnąłbym je poznać. * Dobrze, doktorze... Życie na jachcie jest już wolnością, ale jeszcze nie samotnością. Musi się wszak mieć wokół siebie załogę, musi zawijać z portu do portu, aby nabrać węgla. Styka się człowiek ponownie z ludźmi, a to brudzi, Ale ja znam wyspę na Morzu Południowem, gdzie można być zupełnie 40\n43 samotnym. Tam pragnę źyć. Jest to mała wysepka w archipelagu Cooksa, Zakupiłem ją i kazałem robotnikom z Rarontogi wybudować na niej komfortowy dom dla mego użytku. Budynek jest tak ukryty wśród skał, że nfile zwraca z żadnej strony uwagi prze* jeżdżających morzem okrętów. Zresztą i okręty przepływają tam rzadko. Moja wyspa robi tak z przodu jak i z tyłu wrażenie niezamieszkanej... Żyję tam z dwoma sługami, jednym niemym murzynem, którego już miałem w Ameryce i jednym Tahityjczykiem, wyciągniętym przeze mnie z wody w porcie awaryjskim, gdzie się chciał utopić z powodu nieszczęśliwej miłości. Teraz odbywam moją ostatnią podróż po Europie, aby poczynić zakupy tych rzeczy, które mi są potrzebne na tej odległej wyspie. A mianowicie: książki, przyrządy fizykalne i broń. Żywność zakupuje dla mnie. Tahityjczyk na najbliższej, zaludnic.nej wyspie. Udaje się tam każdym rankiem z moim murzynem na elektrycznej łodzi. Jeśli potrzebuję czegoś poza tem, to mogę wszystko nabyć w Rarontodze za pieniądze, tak samo, jak gdziekolwiek indziej na świeoie... Czy rozumie pan? Owszem, Mr. Kingscourt, tylko nie wiem, dlaczego mi pan to wszystko opowiada. Dlaczego, doktorze? Dlatego, że chcę zabrać ze sobą człowieka, któryby mi towarzyszył, abym nie zapomniał mowy, ludzkiej i bym miał przy sobie kogoś, coby mi zamknął powieki, gdy umrę. Czy chce pan nim zostać, doktorze? Fryderyk milczał, zastanawiając się w przeciągu pół minuty. Później rzekł zdecydowanym tonem: Tak. 41


Wiele rozmaitego typie przedsiębiorstw, aby efektywniej zapoznawać się ze swoimi użytkownikami, określa się na utworzenie specjalnej strony internetowej, na której będą potrafili przedstawić swoją ofertę, a jeszcze wspominać o jakichś ważnych doświadczeniach z bycia firmy. Aby jednak było się to możliwe, stworzona strona musi stać zauważona, dzięki czemu dojdzie do odpowiedniej jakości odbiorców. W jaki twórz się do ostatniego wziąć?\nNiebagatelne znaczenie jest przede wszystkim pozycjonowanie stron internetowych. Związane stanowi ono z szeregiem zaawansowanych zadań, jakie posiadają sprawić, że nasz serwis komputerowy będzie pojawiał się na liczb częściach wyszukiwania w prostych wyszukiwarkach internetowych. Posiada zatem cudowne znaczenie, gdyż, jak podkreślają liczne badania, poszczególni internauci zwracają przede wszystkim opinię na serwisy dostające się na dwóch pierwszych częściach. Uważa toż zatem nacisk na to, w który rób będzie rozwijać się popularność własnej strony. Dopiero przeprowadzenie odpowiednich działań połączonych z pozycjonowaniem da nam to, że do naszego serwisu trafi wielka liczba osób.\nOmawiane działania związane są między innymi z wprowadzaniem odpowiednich słów kluczowych, które będą odnajdywane przez roboty wyszukiwarek. Organizowane są specjalne artykuły zawierające te frazy, jakie korzystają za zadanie stworzyć pozory popularności danego serwisu. Bardzo często wykorzystywanym zabiegiem są tak zwane artykuły sponsorowane, które zamierzają przekierowywać klientów na wybraną stronę internetową. Kampania związana z jednymi słowami kluczowymi wymaga i dostosowania treści strony. Optymalizacja, bo o niej mowa, związana jest między innymi z przygotowywaniu stosownych tagów czy nagłówków. Kluczowe są również koleje w kodzie strony, które dopasują ją pod wspomniane wcześniej roboty wyszukiwarek.\nPozycjonowanie stron internetowych idzie w oczywisty sposób zwiększyć tak zwaną "klikalność" serwisu, która właśnie przenosi się na ostatnie, że będziemy pojawiać się na liczb stronach wyszukiwania także dzięki temu kupować więcej klientów.


African Masks dostarcza maseczki potrzebującym i wspiera miejscowych krawców - Outriders\nW pierwszym miesiącu działania inicjatywy miejscowi krawcy, głównie kobiety, przygotowali prawie 8500 masek. Ta praca dała im bardzo potrzebne wsparcie finansowe. Przedsięwzięcie jest finansowanie w ramach crowdfundingu i udało się już zebrać niewiele mniej niż pierwotnie zakładane 4,5 tys. euro.\nEmilie Serralta, działaczka humanitarna, która założyła organizację African Masks, opowiada Outriders, w jaki sposób jej inicjatywa zapewnia zatrudnienie lokalnym krawcom oraz jak sprawiedliwie i bezpiecznie rozdzielać maseczki.\nMieszkasz w Europie. Dlaczego rozpoczęliście kampanię polegającą na szyciu i dystrybucji maseczek w Afryce?\nMieszkałam w kilku państwach afrykańskich i pracowałam tam przez ostatnie 20 lat, zaczęłam omawiać więc kwestię noszenia maseczek ze współpracownikami z Nigerii, Beninu i Kenii. Wiedziałam, że utrzymanie dystansu społecznego będzie wyzwaniem w transporcie publicznym oraz na nieformalnych osiedlach w dużych miastach. Maseczki wydawały się być tanim i użytecznym narzędziem potrzebnym w walce z pandemią w miejscach, w których dystans społeczny i warunki sanitarne są poważnym problemem.\nZdjęcie Michael Kalamo\nPonadto niektóre rządy wprowadziły obowiązek noszenia maseczek bez ich udostępnienia wszystkim potrzebującym. W ten sposób ludzie stali się jeszcze bardziej bezbronni. Jeżeli nie możesz sobie pozwolić na zakup maseczki, z pewnością nie będzie cię stać na zapłacenie 200 dol. grzywny za to, że jej nie nosiłeś. Miałam również nadzieję, że maseczki mogą stać się alternatywą dla wprowadzenia zasad całkowitej izolacji, której nie da się utrzymać w krajach rozwijających się.\nW jaki sposób upewniasz się, że sprawiedliwie rozdzielacie maseczki? Czy masz kontakty w terenie, aby zrozumieć, kto znajduje się w pilnej potrzebie?\nW Afryce ogromną rolę odgrywa mobilizacja społeczna, która ma charakter endogenny, tam się zaczęła. Wiele lokalnych społeczności wykonało ogromną pracę i zaczęło wcześnie dbać o profilaktykę, warunki sanitarne oraz dystrybucję żywności. African Masks jest po to, aby wesprzeć ten już istniejący proces.\nWspółpracując z lokalnymi organizacjami, koordynujemy wysiłki, aby dotrzeć, głównie w miastach, do najbardziej potrzebujących grup. Są to ludzie, których charakter wykonywanej pracy zmusza do kontaktu z innymi, np. kupcy, kierowcy minibusów, taksówek i taksówek motocyklowych. To ludzie, którzy mieszkają w miejscach, w których potwierdzono przypadki Covid-19 i żyjący na nieformalnych osiedlach (czyli w slumsach), gdzie utrzymanie dystansu społecznego i warunki sanitarne stanowią poważny problem. To również osoby znajdujące się w grupach ryzyka. Na przykład organizacja Goma Actif rozdała 300 maseczek osobom starszym w Gomie, w Demokratycznej Republice Konga.\nTo długa lista i nie możemy rozdać maseczek wszystkim, ale pomaga nam stosowanie się do określonych kryteriów. Na przykład w Nairobi wzięliśmy za cel jeden, konkretny lokalny rynek, gdzie zachorował jeden z kupców, i rozdaliśmy maseczki wszystkim pozostałym kupcom tam pracującym.\nW jaki sposób African Masks zapewnia krawcom miejsca pracy?\nW Afryce istnieje silna tradycja krawiectwa i szeroki wybór pięknych tkanin. Ludzie nadal kupują ubrania wykonane w sklepach krawieckich. Czasami nasi krawcy mają swoje lokalne firmy i naliczają nam cenę rynkową za maseczki. W Kenii współpracujemy z domem mody Tenge Vuli. To przedsiębiorstwo społeczne, które produkuje maseczki na swój koszt, więc nie czerpie z tego zysku.\nW Beninie współpracujemy z grupą kobiet-liderek swoich społeczności, które zbierają tkaniny, wycinają odpowiednie kawałki materiału i dają krawcom do szycia. Zaoszczędzono w ten sposób sporo pieniędzy, więc one same mogły wyprodukować 1500 maseczek. Do tej pory w produkcję maseczek zaangażowanych było co najmniej 30 osób. Wszystkie otrzymały wynagrodzenie, za wyjątkiem wolontariuszek w Beninie. Wszystkie pieniądze, które dostajemy, są wydawane na maseczki, oprócz pewnych oczywistych opłat, takich jak przelewy bankowe lub platforma crowdfundingowa.\nKoordynuję produkcję maseczek, promuję inicjatywę i zbieram fundusze podczas pobytu w Europie. Nasi partnerzy w terenie zajmują się dystrybucją i edukacją ludzi. I nikt nie jest wynagradzany, za wyjątkiem krawców.\nW jaki sposób upewniasz się, że ty, twoi wolontariusze i ci, którym pomagacie, są bezpieczni, w czasie gdy dostarczacie maseczki? Czy macie jakieś protokoły bezpieczeństwa?\nOsoby rozdające maseczki same je noszą. Na przykład nasz partner w Kenii, CGHRD, zajmował się dystrybucją żywności, zanim zaczęliśmy z nim współpracować. Pracownicy CGHRD nie nosili maseczek, więc im je zaoferowaliśmy. Niektóre grupy były już świadome konieczności noszenia maseczek, np. wspomniana Goma Actif.\nNastępnie rozmawialiśmy o tym, jak bezpiecznie przeprowadzić dystrybucję, jak wytłumaczyć ludziom konieczność noszenia maseczek, jak je czyścić. Ludzie prowadzący dystrybucję szkolili pozostałych członków swoich grup. Mamy również grupę na WhatsAppie dla wszystkich naszych partnerów z różnych krajów, gdzie możemy wymieniać wskazówki dotyczące dystrybucji i bezpieczeństwa.\nTo wszystko może stanowić pewne wyzwanie. Zmieniają się również strategie dostarczania maseczek, aby uniknąć chaosu, ponieważ wiele osób pilnie ich teraz potrzebuje.\nCzy analizowałaś, skąd pochodzi większość waszych darowizn?\nTo moje prywatne pieniądze, darowizny od moich przyjaciół, rodziny, przyjaciół moich przyjaciół, a ostatnio także od innych osób, które czytały artykuły i zauważyły nasze działania na platformach społecznościowych. Pochodzą głównie z Europy, ale także z Afryki.\nJaka jest przyszłość tej inicjatywy?\nBędziemy robić swoje, dopóki maseczki nie będą produkowane na masową skalę i nie zostaną rozdane wszystkim potrzebującym. Głównym wyzwaniem jest dalsze finansowanie produkcji maseczek, a my zastanawiamy się nad alternatywami dla finansowania społecznościowego.\nLista partnerów organizacji African Masks w Afryce:\nCoalition for Grassroots Human Rights Defenders (CGHRD) i Kitisuru Citizen Forum. Możesz ich znaleźć na Facebooku: tutaj oraz tutaj. Twitter: @cghrdkenya or @rachaelmwiks.\nWomen Africa. On Twitter: @WomenAfrica35.\nFondation Reine Hangbé. On Twitter: @inforeinehangbe.\nW Demokratycznej Republice Konga:\nGoma Actif. On Twitter: @Gomactif and on Instagram: @Gomactif.\nAmnesty International Senegal and Y en A Marre, a pro-democracy movement.\nZa zdjęcia dziękujemy: Michael Kalamo.\nInformację o dystrybucji maseczek pochodzi od: Emilie Serralta (19 maja 2020).


Zakup mieszkania od dewelopera - na co pożądane byłoby zwrócić uwagę? - Artykuły i informacje\nNajwiększym błędem, jaki można popełnić w czasie kupienia mieszkania to pochopne podejmowanie decyzji. Częstokroć kusi nas ciekawa cena, rabaty, piękna okolica lub doskonałe mieszkanie, jakie na pierwszy rzut oka wydaje się nieposzlakowane. Jednak zakup nowego mieszkania wcale nie jest tak lekki, jak mogłoby nam się wydawać. W związku z tym zanim zdecydujemy się na konkretne nowe mieszkania Lublin zwróćmy uwagę na kilka znaczących rzeczy.\nJeżeli kupujemy mieszkanie od dewelopera, zwróćmy uwagę na jego wcześniejsze inwestycje. Czy zostały sporządzone punktualnie? Czy są stworzone dobrze, trwale i stylowo? Wcześniejsze inwestycje dewelopera mogą niemało powiedzieć nam o nim samym i o jego realizacjach (mieszkania nowe w Lublinie).\nPłacąc za mieszkania deweloperskie Białystok, oczekujemy najwyższej jakości, wskutek tego warto korzystać z ofert promowanych, renomowanych oraz profesjonalnych deweloperów. Kupując nowe mieszkanie, powinnyśmy także klarownie stwierdzić swoje wyczekiwania, zaś przy odbiorze mieszkania sprawdzić, czy wszystko pozostało skonstruowane należycie . Na odbiór mieszkania powinno się zabrać ze sobą centymetr, poziomicę i kilka innych przydatnych rzeczy, dzięki jakim sprawdzimy czy wszystko pozostało skonstruowane zgodnie z projektem. Ważne są też kwestie skarbowe. To normalne, iż każdy z nas poszukuje najbardziej intrygującej propozycji. Kupno ładnego, ogromnego i zarazem taniego mieszkania (szerzej na stronie https://www.archicom.pl/inwestycje-mieszkaniowe/forma) (szerzej pod adresem https://archicom.pl/mieszkania-z-ogrodkiem/) to marzenie wielu z nas. Aczkolwiek nie dajmy się nabrać na zbyt niską cenę.\nCzęsto za niską cenę kryją się inne koszta, które będziemy musieli ponieść. Jeśli mamy wątpliwości czy dana oferta jest atrakcyjna oraz opłacalna, skorzystajmy z usług stosownego doradcy finansowego, który pomoże nam w podjęciu decyzji. Konsultant finansowy ustali czy dana oferta jest warta zainteresowania, pomoże nam również w prowadzeniu negocjacji. Dzięki temu łatwiej będzie nam podjąć właściwą decyzję.


Fajny Ogród Rośliny Rośliny ozdobne Krzewy Pigwowiec chiński (Pseudocydonia sinensis) - wymagania, uprawa, pielęgnacja, porady\nPigwowiec chiński to inaczej pigwowiec okazały. To niewielki krzew, który nie tylko jest niezwykle dekoracyjny, ale także rodzi smaczne owoce. W Polsce wykorzystuje się je na przetwory. Uprawa nie jest wymagający, więc możesz zaprosić go do swojego ogrodu bez obaw, że się nie uda. Dowiedz się, jak pielęgnować pigwowca.\nPigwowiec chiński a pozostałe gatunki\nPseudocydonia sinensis, czyli inaczej pigwowiec chiński, jest znana także pod inną nazwą – pigwowiec okazały. To drugi uprawiany w ogrodach gatunek tej wyjątkowej rodziny roślin. Pierwszym jest pigwowiec japoński. Także zasługuje na uwagę, jednak chiński jest częściej wybierany ze względu na dużą wytrzymałość i odporność na niesprzyjające warunki uprawy.\nPigwowiec chiński to mrozoodporny krzew. Ma cierniste gałązki, dość wiotkie na górze, które dorastają do 2 m wysokości. Pigwowiec chiński ma ładny, rozłożysty pokrój i interesujące liście. Ładnie się prezentuje zarówno w czasie kwitnienia, jak i w czasie owocowania. Odmiany mają różne kolory kwiatów – czerwone, pomarańczowe, jednak wszystkie takie same owoce. Osiągają około 7 cm długości, są bardzo twarde. A może zainteresuje cię także ten artykuł o uprawie berberysu zwyczajnego?\nOwoce pigwowca – zbiór i zastosowanie\nDrobne, twarde i kwaśne owoce pigwowca są jednym z najważniejszych powodów, by zasadzić roślinę w ogrodzie. W Polsce w zasadzie nie osiągają ostatecznej dojrzałości, dlatego wykorzystuje się je wyłącznie do przetworów, nie nadają się do spożywania na surowo. Ze względu na kształt i kolor, często są mylone z pigwą – drzewem z rodziny gruszkowatych.\nNalewka z pigwy czy wino z pigwy, a właściwie pigwowca, mają delikatnie kwaskowaty, orzeźwiający smak. Obojętnie, ile cukru dodasz, zawsze będą smakować słodko-kwaśno. Nalewka z pigwy i wino z pigwy są przygotowywane z owoców po przemrożeniu. Obojętnie od odmiany, żółte kuleczki powinny być zbierane po przymrozkach. Jeśli jest to niemożliwe (na przykład boisz się, że padną łupem ptaków), możesz włożyć je na co najmniej dobę do zamrażalnika. Sprawdź także artykuł o uprawie klonu tatarskiego.\nUprawa pigwowca – stanowisko\nPigwowiec chiński ma dość małe wymagania. Krzewy lubią stanowiska słoneczne, wtedy najlepiej się rozwijają i najszybciej rosną. Dobrze poradzą sobie także w lekko zacienionych częściach ogrodu. Miejsce powinno być także osłonięte przed wiatrem i nieszczególnie narażone na chłodne podmuchy zimą.\nTo niezwykle wytrzymała roślina. Będzie się dobrze czuła w każdej ziemi ogrodowej. Najlepiej jednak dają sobie radę w podłożu żyznym, przepuszczalnym i próchniczym. Przed sadzeniem glebę warto wymieszać z kompostem lub ziemią do kwiatów. Należy jednak unikać torfu, ponieważ pigwowiec nie toleruje lekko kwaśnego ani kwaśnego podłoża. Po posadzeniu wokół pnia należy usypać kopczyk, by chronić korzenie młodych roślin przed zimnem. Starsze egzemplarze raczej nie są podatne na mróz. Co ważne, pigwowiec jest bardzo tolerancyjny w stosunku do braku wody. A może zainteresuje cię także ten artykuł o przetworach z pigwowca?\nPigwowiec chiński – pielęgnacja\nTe krzew uda się nawet mniej doświadczonym ogrodnikom-amatorom. Szybko się rozwija i nie potrzebuje w zasadzie większych zabiegów pielęgnacyjnych. Oczywiście warto pamiętać o jego regularnym podlewaniu, zwłaszcza w czasie suszy, nie musi być jednak zbyt obfite.\nPigwowiec warto nawieźć, zwłaszcza jeśli zależy ci na tym, by obficie owocował. Pierwszy zabieg przeprowadza się wiosną, warto to powtórzyć 2-3 razy w sezonie. Sięgnij po wieloskładnikowy preparat mineralny do roślin ogrodowych.\nOczywiście, jak większość krzewów, pigwowce potrzebują także przycinania. To także może być co nieco wymagające, głównie dlatego, że rośliny kwitną i owocują na starszych pędach, więc nie można ich zbyt mocno skrócić. Przycinanie wykonuje się wyłącznie raz w roku, od razu po przekwitnieniu. Wtedy roślina od razu zawiązuje pączki na kolejny rok.\nPigwowiec to wspaniały soliter. Jest piękny, niezbyt duży, naprawdę zachwycający. Można także zrobić z niego naturalny, niestrzyżony żywopłot, chociaż to wymaga dużo doświadczenia w przycinaniu. Bardziej wytrwali ogrodnicy wykorzystują krzew na drzewko bonsai, ale to także jest dość trudne. Sprawdź także ten artykuł o uprawie pigwowca japońskiego.\npigwowiec krzewy ozdobne krzewy liściaste krzewy owocowe porady eksperta uprawa wymagania porady praktyczne poradnik porady ogrodnicze ogród piękny ogród zasady pielęgnacji


Wystawa "Rewolucja w fotografii" - szczegóły\nPrzypominamy o wystawie "Rewolucja w fotografii - technologia cyfrowa wczoraj i dziś" zorganizowanej z okazji 5-lecia Fotopolis.pl w warszawskim Muzeum Techniki. Zostaną na niej zaprezentowane najnowsze modele cyfrówek najważniejszych producentów oraz ciekawe eksponaty związane z rozwojem cyfrowej fotografii. Wystawę można zwiedzać od najbliższego czwartku, 26 października. Najciekawsze atrakcje będą czekać na zwiedzających podczas czterech pierwszych dni trwania wystawy w ramach FotopolisEXPO.\nNa wystawie obejrzymy wiele ciekawych eksponatów - zgodnie z założeniami zarówno najnowsze produkty, jak i modele z zamierzchłej jeśli chodzi o fotografię cyfrową przeszłości. Polską premierę będzie miała pokazywana po raz pierwszy w naszym kraju półprofesjonalna lustrzanka cyfrowa Samsung GX10. Podczas czterech dni EXPO Sony zaprezentuje po raz pierwszy niemal pełną gamę obiektywów do lustrzankowego systemu Alpha - od amatorskich zoomów, po stałoogniskowe perełki jak 35 mm F1.4G czy Carl Zeiss Planar T* 85 mm F1.4 ZA. Natomiast w gablotkach znajdą się między innymi Sony Mavica SD7 i mechanizm stabilizacji obrazu A100. Leica zaprezentuje pierwszy model cyfrowego dalmierzowca z legendarnej linii M - M8 - oraz należącą do Systemu 4/3 lustrzankę Digilux 3. Olympus udostępnił pełny przekrój cyfrówek, które wypuścił od 1996 roku, w tym oczywiście kilka modeli przełomowych (np. 1,5-megowy model E-100 RS fotografujący z prędkością do 15 kl./s i wyposażony w obiektyw z systemem optycznej stabilizacji obrazu!).\nCieszy nas, że polskie przedstawicielstwa niektórych firm bardzo się zaangażowały w nasze wspólne przedsięwzięcie i na własną rękę próbowało zebrać jak najbardziej obszerną listę ciekawych eksponatów, np. licytując je w internetowych serwisach aukcyjnych (jak choćby Nikon). Obejrzymy też kilka aparatów rozłożonych na części pierwsze oraz matryce stosowane w różnych modelach. Nie zabraknie oczywiście optyki. Jednym słowem - dla każdego coś miłego.\nWystawa "Rewolucja w fotografii - technologia cyfrowa wczoraj i dziś" będzie prezentowana w warszawskim Muzeum Techniki w Pałacu Kultury i Nauki - potrwa do 25 listopada. Jednak podczas czterech dni FotopolisEXPO, 26-29 października na zwiedzających czekać będzie najwięcej atrakcji: nie tylko prezentacji, warsztatów i wykładów, ale także najwięcej eksponatów, eksperci z firm fotograficznych i bezpłatny wstęp na hasło Fotopolis.\nSzczegółowy program prezentacji można znaleźć pod tym adresem. Serdecznie zapraszamy!\nOrganizacja zwiedzania: (22) 656 67 47\nod 26 do 29 października wstęp bezpłatny na hasło Fotopolis.pl\nWernisaż wystawy "Zdjęcia tygodnia" - relacja\nFotopolisEXPO - relacja z niedzieli\nFotopolisEXPO 2006 - nowości fotograficzne w teorii i praktyce\nNajlepsze "Zdjęcia tygodnia" w Café Kulturalna


Mały książę, który zapomniał spojrzeć w górę - Piękno umysłu\nMały książę, który zapomniał spojrzeć w górę\nMały książę. Nie wiem dlaczego, ale istnieją osoby, które przenikają do głębi, choć nawet się do nich nic nie powiedziało, nie doszło jeszcze do spojrzenia. Właśnie dzisiaj on i nikt inny wywołał we mnie to uczucie, bez którego ten dzień poszedłby w zapomnienie, jak każdy inny.\nMiałam jakieś sześć lat, kiedy miałam już w zwyczaju patrzeć jak przemierza ulicę. Był rudy i przypominał mi książkową postać znaną jako mały książę. Każdego popołudnia pojawiałam się na balkonie z twarzą opartą o balustradę i nogami spuszczonymi niczym pozostałe zwisające z niego rośliny.\nDoskonale wiem, że ten chłopak był wyjątkowy, tak wyjątkowy, że nie pasował do otaczającego go świata\nZanim zapadł zmierzch, jak każdego dnia przechodził przez ulicę długimi krokami, patrząc przy tym w podłoże, ręce mając wypełnione książkami z twarzą tak smutną, że trudno sobie wyobrazić. Zawsze marzyłam o tym, żeby choć raz spojrzał w górę, abym spojrzeniem mogła przekazać mu jak wiele życie mogłoby mu zaoferować, gdyby tylko przestał iść przez nie zawsze pochylonym. Nie spojrzał.\nTo, co o nim wiem, wiem wyłącznie z komentarzy, które dostawały się do mnie stąd i zowąd. Ot, cała historia.\nMały książę poddany diagnozie\nJego problemem jest to, że za dużo czyta. Taki osąd wygłoszono na temat Juana Delgado. Od homeopaty do psychologa, a nawet akupunkturzysty, księdza, piekarza, sprzedawcy w kiosku, rodziny i oczywiście bibliotekarza. Wszyscy ocenili tak samo. A może jeden wpływał na drugiego.\nKiedyś Juan Delgado wrócił do domu wyczerpany zwyczajowym spacerem po swoim umyśle. Po usłyszeniu tej frazy nie jeden raz poddał się akceptując, że książki stanowiły jego rzeczywisty problem.\nJak miał w zwyczaju robić, zanim wsiadł do autobusu, poszedł do centrum handlowego na stoisko z książkami, aby się z nimi pożegnać. Następnie poszedł do działu z ubraniami i chwyciwszy kilka wieszaków z ubraniami udał się do przymierzalni.\nCałkowicie nagi zaczął przyglądać się swojemu odbiciu, zupełnie jakby to robił po raz pierwszy\nŚwiatła przymierzalni zaprojektowane i ustawione tak, aby wszystko wydawało się lepsze i ładniejsze, ledwie dawały radę wykrzesać nieco życia z jego wątłej postury. Tam, gdzie wcześniej zalegały gęsto kręcone włosy, połyskująca skóra opinała się na czaszce niczym ściśle przylegająca maska.\nPodkreślone krągłości w miejscu, gdzie wcześniej znajdowały się brwi stanowią wspomnienie po głębokim spojrzeniu, teraz zupełnie już zmienionemu z powodu brakujących rzęs. Twarz znajdowała się między policzkami pozbawionymi zarostu, tęskniącymi za kolorem, za szlakiem, po którym mogły wędrować całujące usta.\nPodkreślała brak koloru, tęskniła za szlakiem, po którym mogły wędrować całujące usta.\nSkóra w części łonowej, wcześniej pokryta gęstwiną czarnych włosów, skąd wynurzała się cała siła rozrodcza, przypominała teraz przedwczesną rzeźbę, nieznającą przyjemności fizycznej, marmurową i kruchą.\nPodniósł kościste ramiona i zaplótł je na karku, szukał bez rezultatu jakiegoś śladu owłosienia pod pachami. Całe jego ciało, niegdyś pulchne i sprężyste, teraz tylko przeźroczysta skóra, sprawiająca wrażenie, jakby zaraz miała się przerwać, bez żadnego śladu pieszczoty.\nTo nie książki stanowiły problem\nOdbicie się zamazało i zniknęło za napływającymi do oczy łzami. Mały książę po raz kolejny spuścił wzrok i mina przypominająca uśmiech zagościła na jego twarzy. Tam, gdzie tylko litery mogą zakorzenić się silnie, gdzie tylko one mogą dotrzeć, jedna dziurka się otworzyła na jego piersi pozostawiając miejsce na włos w kolorze srebrnym.\nCzas minął i pewnego dnia przestałam przesiadywać na balkonie, z którego nie widziałam już jego sylwetki przemierzającej ulicę. Zrozumiałam, że książki nie były niczemu winne, były natomiast schronieniem przed wszystkim dla tego samotnego małego księcia.


Plugin rezerwujący slot dla admina. - Szukam pluginu - AMXX.pl: Support AMX Mod X i SourceMod\nPlugin rezerwujący slot dla admina.\nSiemanko, zatem na forum nie znalazłem odpowiedniego tematu, w internecie również nie znalazłem niczego co działało by jak należy więc piszę ten temat. O co mi chodzi ? Otóż chodzi mi o plugin który w przypadku zapełnienia serwera będzie zwalniał miejsce dla admina, poprzez kikowanie gracza, tzn. Serwer ma 13 slotów, na serwerze gra 13 graczy, w momencie gdy admin chce wejść kikuje gracza i admin wchodzi normalnie. Bardzo by mi zależało na czymś takim z racji tego iż nie chciał bym nie potrzebnie zabierać miejsca dla graczy rezerwując slot w normalny sposób, zwłaszcza iż tych miejsc za wiele nie ma. Liczę na pomoc i pozdrawiam serdecznie.


Naszyjnik z zawieszką "Minimalistyczną" • Ruda Klara\nNaszyjnik wykonany jest z blachy miedzianej i skórzanego rzemienia. Ręcznie malowana zawieszka miedziana ma prostą, minimalistyczną formę. Zawieszka ma wysokość 6,5 cm i szerokość 4 cm. Możesz także dopasować do naszyjnika bransoletkę z tej kolekcji, dostępną na innej aukcji.\nWisior jest zawieszony na skórzanej obroży o długości 42 cm + 5 cm łańcuszek. Jesli chcesz inny wariant obroży napisz do mnie, zamiana jest mozliwa.\nNaszyjnik świetnie pasuje do stylu swobodnego jak i wizytowego. Możesz go z radością nosić przez cały rok.\nBransoletka skórzana "Z sercem" szara\nDOPAMINA II- srebro


Biuro na sprzedaż, Warszawa Targówek Bródno, 880 000 PLN, 120,5 m2, domy-63391 | Domy.pl\nKomercyjne na sprzedaż: Warszawa, Targówek, Bródno\nCena za m²: 7302,90 PLN / m²\nDostępne od: 2010-07-09\nLokal użytkowo-biurowy z dwoma niezależnymi wejściami - od ulicy oraz od strony osiedla mieszkaniowego.LOKAL_POMIESZCZENIA:3 pokoje biurowe:WC: ceramikaPom. socjalne:Hala obsługi/recepcja:DO LOKALU DOPROWADZONA: - instalacja elektryczna , centralne ogrzewanie, woda zimna i ciepła, kanalizacja- ściany pokryte gładzią gipsową, a podłogi wykładziną/podłoga niepylna/- instalacje: komputerowa, przeciwpożarowa, wentylacja- ochrona, drzwi antywłamaniowe, monitoring, kamery- winda osobowaDo lokalu przynależą 4 miejsca postojowe na terenie osiedla mieszkaniowego. Miejsca parkingowe znajdują się na zamkniętym terenie, do którego wstęp mają tylko posiadacze miejsc parkingowych /wejście za pomocą pilota/Sprawdź oferty na naszej lub oferty z rynku pierwotnego na stronie https://citymark.flathunters.pl . Zachęcamy do kontaktu telefonicznego z naszymi agentami. (numery telefonów znajdziesz na naszej stronie w dziale "pracownicy").Oferujemy profesjonalną i pełną obsługę w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz z zakresu pośrednictwa kredytowego. Pracujemy dla Państwa od 1996r.Zamieszczone ogłoszenie ma charakter jedynie informacyjny i nie stanowi oferty w rozumieniu art.66 Kodeksu Cywilnego. Dokładamy wszelkich starań, aby informacje dotyczące oferowanych nieruchomości były możliwie dokładne i aktualne. Liczba wyświetleń ogłoszenia: 27\nKomercyjne na sprzedaż: Warszawa Targówek Bródno Numer ogłoszenia: domy-63391\nJesteś zainteresowany ofertą? Interesuje mnie oferta numer 63391 - Komercyjne na sprzedaż, Warszawa, Targówek, Bródno, powierzchnia: 120,5 m², pokoje: 5, cena: 880 000 PLN. Proszę o kontakt.


Porozumienie Ukrainy i MFW, które może odblokować 700 mln dol. pomocy dla Kijowa - Bankier.pl\nGospodarkaPorozumienie Ukrainy i MFW, które może odblokować 700 mln dol. pomocy dla Kijowa\nfot. Oleg Totskyi / / Shutterstock\nPrzedstawiciele MFW i władze ukraińskie osiągnęły porozumienie w sprawie działań, które mają wesprzeć reformy w tym kraju w kontekście programu pomocowego stand-by - czytamy w komunikacie MFW.\nDaje to podstawę do przeprowadzenia przeglądu programu, co z kolei może skutkować przekazaniem Ukrainie ok. 700 mln USD pomocy oraz do rozpatrzenia ukraińskiego wniosku o przedłużenie obowiązywania programu.\n"Misja MFW i władze Ukrainy osiągnęły porozumienie na szczeblu urzędników w sprawie zaktualizowanego zestawu gospodarczych, finansowych i strukturalnych strategii, które mają pomóc w poradzeniu sobie z gospodarczym i zdrowotnym kryzysem spowodowanym Covid-19 przy utrzymaniu makroekonomicznej i finansowej stabilności (...)" - cytuje MFW szefową misji Bułgarkę Iwannę Wladkową-Hollar.\nW czerwcu 2020 roku MFW zatwierdził 18-miesięczny pakiet pomocowy dla Ukrainy o wartości ok. 5 mld dolarów, który ma być wypłacony w pięciu transzach. Pierwsza transza kredytu, która trafiła do Kijowa, wyniosła 2,1 mld USD.\nProgram ma pomóc Ukrainie udźwignąć wyzwania związane z pandemią Covid-19 poprzez utrzymanie równowagi płatniczej i wsparcie budżetowe. By otrzymać kolejne transze pomocy, Kijów powinien wypełnić zobowiązania uzgodnione z MFW.


Budowa profesjonalnego call center dla 116 111 - telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży możliwa dzięki aukcji charytatywnej "Sztuka dostrzegania"! - Co nowego w Fundacji? - O Fundacji - Site\nBudowa profesjonalnego call center dla 116 111 - telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży możliwa dzięki aukcji charytatywnej "Sztuka dostrzegania"!\nAukcja charytatywna 30 obrazów z cyklu „Sztuka dostrzegania” związanych z 30-leciem PwC przyniosła ponad 680 000 złotych dochodu. Zdobyte środki zostaną przeznaczone na projekty charytatywne czterech organizacji społecznych, w tym budowę profesjonalnego call center dla 116 111 - telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży.\nDzięki współpracy PwC Polska z domem aukcyjnym DESA Unicum i malarzem Michałem Zaborowskim została zorganizowana aukcja ponad 30 obrazów, których bohaterami były wybitne osoby ze świata kultury, sportu i życia społecznego oraz biznesu. 22 października o godz. 19.30 podczas specjalnego wydarzenia w Warszawie wszystkie obrazy zostały sprzedane, a wynik aukcji przekroczył wszelkie oczekiwania. Zostało zebrane ponad 680 000 złotych. Dzięki aplikacji DESA Unicum każdy zainteresowany mógł wziąć także udział w licytacji online.\n“Pieniądze z aukcji przekazane zostaną Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, Centrum Edukacji Obywatelskiej, Fundacji Integracja oraz Fundacji Innowacji Społecznej. Kwota jaką udało się uzyskać robi ogromne wrażenie. Jeszcze raz dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w aukcji i w ten sposób przyczynili się do tej nadzwyczajnej celebracji 30-lecia obecności PwC w Polsce” - mówi Adam Krasoń, prezes zarządu PwC w Polsce.\nMonika Sajkowska, prezeska Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę\nNajwyższe licytowane kwoty dotyczyły licytacji portretów trzech ikon polskiej muzyki i piosenki. Za 160 tys. zł został kupiony obraz Kory, za 40 tys. zł nabywcę znalazło płótno z wizerunkiem Anny Marii Jopek - a portret Kayah poszedł na licytacji za 32 tys. zł. W cyklu “Sztuka Dostrzegania” autorstwa malarza Michała Zaborowskiego znalazły się także takie ikony polskiego filmu, polskiej muzyki i literatury, jak m.in.: Krzysztof Penderecki, Krzysztof Zanussi, Anna Dymna, Muniek Staszczyk, ale także Wisława Szymborska, Janusz Gajos i Wojciech Młynarski. Sportretowani zostali także wybitni sportowcy, tacy jak Adam Małysz, Robert Korzeniowski czy Robert Lewandowski oraz ludzie ze świata biznesu – m.in. Dariusz Miłek, Krzysztof Pawiński czy Jan Kulczyk i Jan Wejchert. Cena wywoławcza każdego obrazu wynosiła 1000 zł.\nFinał projektu społecznego - aukcja charytatywna z okazji 30. urodzin PwC\nFundacja Dajemy Dzieciom Siłę od 13 lat prowadzi 116 111 – telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Dzwonią do niego dzieci na chwilę przed podjęciem próby samobójczej, gdy nie widzą sensu życia lub nie mogą znieść samotności. W tym czasie konsultanci odebrali ponad 1,4 miliona połączeń z wołaniem o pomoc. Pomoc psychologiczna i psychiatryczna dla dzieci w Polsce jest w dramatycznym kryzysie. Widzimy ogromną potrzebę działania i rozwoju telefonu zaufania, bo dla wielu dzieci jest on jedyną dostępną formą pomocy.\nTelefon 116 111 dzwoni bez przerwy. Odbieramy 200-300 połączeń na dobę i dostajemy od 800 do 1500 wiadomości miesięcznie. Te dane stale rosną, dlatego nieustannie rozwijamy możliwości pomocy dzieciom. Wiąże się to ze zwiększeniem liczby pracujących konsultantów oraz polepszaniem warunków ich pracy. Środki uzyskane z licytacji wesprą zakup wyposażenia i odpowiednie wyciszenie pomieszczeń, co umożliwi jeszcze lepszą odpowiedź na potrzeby dzwoniących dzieci i poprawi komfort pracy konsultantów.\nOd lewej: Piotr Wróblewski z Gdańskiej Fundacji Innowacji Społecznej, Monika Sajkowska prezeska Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, Jędrzej Witkowski z Centrum Edukacji Obywatelski i Ewa Pawłowska z Fundacji Integracja.


Znaleziono obiektów: 1253\n(Gross Heinzendorf) gm. Polkowice, pow. polkowicki, dolnośląskie\nBudynek wzniesiony na planie czworoboku, z niższymi przybudówkami, trzykondygnacyjny, nakryty czterospadowym dachem łamanym. Całość dziedzińca otacza owalny mur kamienny z neogotycką dzwonnicą, widoczne relikty fosy. więcej »\n(Tannenberg) gm. Dzierżoniów (wiejska), pow. dzierżoniowski, dolnośląskie\nJest to założenie dwukondygnacjowe z użytkowym poddaszem , kryte dachem czterospadowym z lukarnami, powstałe na planie prostokąta. Fasada (elewacja zachodnia) siedmioosiowa, z głównym wejściem umieszczonym w ganku.Od strony północno - zachodniej umieszczono wyniosłą, cylindryczną wieżyczkę . Elewacj... więcej »\ngm. Dobromierz, pow. świdnicki (dolnośląski), dolnośląskie\n(Hausdorf) gm. Środa Śląska, pow. średzki, dolnośląskie\n(Hausdorf ) gm. Nowa Ruda (wiejska), pow. kłodzki, dolnośląskie\nJest to budynek murowany, potynkowany, dwuskrzydłowy, założony na planie litery ?L?, dwukondygnacyjny, z użytkowym poddaszem, nakryty dachem naczółkowym z lukarnami i powiekami. Fasada siedmioosiowa, z głównym wejściem umieszczonym w centralnym dwukondygnacyjnym ryzalicie. W elewacjach bocznych dwa ... więcej »\ngm. Kąty Wrocławskie, pow. wrocławski, dolnośląskie\n(Lampersdorf) gm. Środa Śląska, pow. średzki, dolnośląskie\nKaczorów - Pałac (ul. Pollaka 4)\n(Ketschdorf) gm. Bolków, pow. jaworski, dolnośląskie\nDwór w Kaczorowie został wzniesiony w 1561 r. Około 1829 r. przebudowano go na eklektyczny pałac. Kolejne przekształcenia rezydencji zaszły w XIX w. Pałac z cegły, tynkowany, na rzucie prostokąta, dwukondygnacyjny, z dachem czterospadowym z lukarnami. Centralny trzyosiowy ryzalitem zawiera wejści... więcej »\nKadłub - Dwór\n(Kadlau) gm. Miękinia, pow. średzki, dolnośląskie\nWilla położona na boku prostokątnego układu folwarku . Pozostałe budynki folwarczne - zaniedbane , chylące się ku zagładzie .. więcej »\nKadłub - Pałac\nPałac w Kadłubie z około połowy XIX wieku, przebudowany na początku XX wieku. Pierwszy budynek pałacu pochodzący z około połowy XVIII wieku nie zachował się. Obecny pałac, pochodzący z początku XX wieku, wielokrotnie przebudowany, zatracił cechy stylowe. Obecna bryła pałacu, którą można obserwować,... więcej »\ngm. Ziębice, pow. ząbkowicki, dolnośląskie\nRóżnie źródła podają. Czasem budynek jest dworem, czasem pałacem, a jeszcze czasem folwarkiem. Ja przyjmuję, że to folwark i tak też jest zaznaczony na mapie zabytków Wzgórz Strzelińskich i Niemczańskich. więcej »\n(Ober Kunzendorf) gm. Ziębice, pow. ząbkowicki, dolnośląskie\nKamieniec - Pałac (nr 47)\n(Kamnitz ) gm. Kłodzko (wiejska), pow. kłodzki, dolnośląskie\nPałac usytuowany jest na terenie dawnego folwarku, który znajduje się na południowo-zachodnim końcu wsi Kamieniec. Prowadzi do niego utwardzona droga wiejska. Budowla zajmuje południową część zespołu folwarcznego; za nią rozciąga się niewielki park a dalej pola uprawne. Przez tę drogę pałac sąsiaduj... więcej »\n(Kamenz) gm. Kamieniec Ząbkowicki, pow. ząbkowicki, dolnośląskie\nBudowla neogotycka wzniesiona na wysokim wzgórzu zakupionym w 1812 roku przez holenderską księżniczkę . Główna część założona na planie prostokąta o wymiarach 75 na 50 m, z wieżami w narożach. Zastosowano nietynkowaną cegłę klinkierową. Czterokondygnacyjny, skrzydła tworzą prostokątny wewnętrzny dzi... więcej »\ngm. Kamienna Góra (wiejska), pow. kamiennogórski, dolnośląskie\nKamienna Góra - Pałac Grodztwo\n(Landeshut) gm. Kamienna Góra (miejska), pow. kamiennogórski, dolnośląskie\n(Stein) gm. Długołęka, pow. wrocławski, dolnośląskie\n(Ziebern) gm. Żukowice, pow. głogowski, dolnośląskie\nMurowany z cegły na rozczłonkowanym rzucie czworobocznym, dwukondygnacyjny, pokryty dachami łamanymi i dwuspadowymi. Wejście z dwubiegowymi schodami z kamienną, zniszczoną już rzeźbioną balustradą. Wnętrza dwu- i trzytraktowe zachowały kolumnowe piece, stolarkę i okucia z epoki klasycyzmu. Właścicie... więcej »\n(Karlsdorf) gm. Jordanów Śląski, pow. wrocławski, dolnośląskie\nBudynek murowany, na planie prostokąta , trzytraktowy, trzykondygnacyjny, nakryty dachem mansardowym. Pilastry na elewacjach akcentują narożniki budynku i portal wejściowy, zwieńczony niewielkim trójkątnym przyczółkiem. Poniżej pałacu przy wejściu na podwórze gospodarstwa po lewej, oficyna dworska ... więcej »\n(Kahrau) gm. Niechlów, pow. górowski, dolnośląskie\nKlasycystyczny dwór wybudowany w drugiej połowie XIX wieku na miejscu poprzedniego. Piętrowa budowla zbudowana na planie prostokąta, nakryta płaskim dachem z ryzalitami w osi. więcej »\nKarpacz - Dwór (ul. Gimnazjalna 7)\n(Krummhuebel) gm. Karpacz, pow. jeleniogórski, dolnośląskie\n(Fishbach) gm. Mysłakowice, pow. jeleniogórski, dolnośląskie\nBudowla trzykondygnacyjna, na planie czworoboku, z wewnętrznym dziedzińcem. Na południowej elewacji, nad ostrołukowym wejściem w neogotyckim stylu, znajduje się pięcioboczny, zwieńczony krenelażem, wykusz z trojgiem zdwojonych okien. Z czasów średniowiecznej budowli, pozostała jedynie cylindryczna w... więcej »\nKarpno - Dwór\n(Karpenstein) gm. Lądek-Zdrój, pow. kłodzki, dolnośląskie\nKarpno - Zamek Karpień\n(Burgruine Karpenstein) gm. Lądek-Zdrój, pow. kłodzki, dolnośląskie\nZamek wznosił się na skalistym wzgórzu wysokości 758 m n.p.m.. Jest najsłabiej rozpoznaną wśród warowni sudeckich. Założenie składało się z zamku górnego oraz przedzamcza położonego na północny zachód od niego i mającego nieregularny, dostosowany do terenu plan. Całość zajmuje obszar 30/74 m. Zamek ... więcej »\n(Herzogtal Arnsdorf) gm. Polkowice, pow. polkowicki, dolnośląskie\nBudynek pokryty jest zróżnicowanym dachem.Pseudo-ryzalitowa fasada wskazuje na wpływy barokowej architektury wiedeńskiej. Stworzył ją najprawdopodobniej architekt Krzysztof Hackner (1663-1741), twórca pałaców Hatzfeldów we Wrocławiu i Żmigrodzie. więcej »\n(Käntchen) gm. Marcinowice, pow. świdnicki (dolnośląski), dolnośląskie\nPałac w Kątkach zbudowany został w XVII w. Pozostałości fosy świadczą iż rezydencja powstała na miejscu wcześniejszego, być może średniowiecznego założenia. Część źródeł podaje - że powstał w XVw . W obecnej bryle powstał w wyniku przebudowy w 1860 r., kiedy majątek należał do rodziny hrabiów von Ze... więcej »\n(Süsswinkel) gm. Długołęka, pow. wrocławski, dolnośląskie\nBudynek barokowy, murowany z cegły i otynkowany, wzniesiony na planie prostokąta, z siedmioosiową fasadą od wschodu, z wydatnym, jednoosiowym ryzalitem na osi i ze szczytem ujętym spływami, zamkniętym wyłamanym gzymsem. Dwór ma dwie kondygnacje, jest podpiwniczony. Układ wnętrz dwutraktowy z sienią ... więcej »\n(Kammelwitz) gm. Kąty Wrocławskie, pow. wrocławski, dolnośląskie\nBudynek na planie prostokąta z dachem dwuspadowym, podpiwniczony, jednopiętrowy. W części centralnej dwuosiowy ryzalit z facjatą przekrytą dachem dwuspadowym. Dwupiętrowe wieżyczki na narożach ściany frontowej. W środkowej części dachu wieża z tarasem widokowym nakryta hełmem. Po obu stronach... więcej »\n(Költschen) gm. Dzierżoniów (wiejska), pow. dzierżoniowski, dolnośląskie\nBudynek murowany z cegły, potynkowany, założony na planie prostokąta, trzykondygnacyjny, nakryty łamanym dachem czterospadowym mansardowym. Fasada (elewacja wschodnia) dziesięcioosiowa, z przebudowanym, pierwotnie zapewne centralnym głównym wejściem. Główne wejście przypuszczalnie poprzedzał podcie... więcej »\n(Kiettelau) gm. Niemcza, pow. dzierżoniowski, dolnośląskie\nBudynek barokowy, dwukondygnacjowy. więcej »\n(Gut Kittlau) gm. Jemielno, pow. górowski, dolnośląskie\n(Klitschdorf) gm. Osiecznica, pow. bolesławiecki, dolnośląskie


Pepco | Studium przypadku | anegis.com\nPepco - studium przypadku AX największego polskiego dystrybutora mody.\nPEPCO - sieć sprzedaży detalicznej odzieży i artykułów gospodarstwa domowego otworzyła pierwszy sklep w 2004 roku w Polsce. Obecnie posiada ponad 1700 sklepów w 11 krajach europejskich i zatrudnia ponad 16 000 pracowników. PEPCO ma wizję, aby stać się najbardziej znaną marką dyskontową odzieży i AGD. Kluczem do realizacji tej wizji jest rozwój łańcucha dostaw i infrastruktury wspierającej.\nFirma PEPCO potrzebowała redukcji rozmiaru bazy danych Dynamics AX, aby zapewnić ciągłość działania operacji biznesowych. Standardowy proces usuwania danych wykorzystujący Data Migration Framework (DMF) okazał się nieskuteczny w przypadku dużej bazy danych PEPCO.\nZespół ANEGIS opracował skrypty do usuwania historycznych zasobów i transakcji magazynowych oraz wszelkich związanych z nimi rekordów. ANEGIS zmodyfikował również standardowe raporty finansowe, aby radziły sobie z dużą ilością danych.\nPo udanym przetestowaniu skrypty zostały zoptymalizowane pod proces usuwania przeprowadzony w wąskim oknie serwisowym.\nProces usuwania zakończył się sukcesem – odzyskano ponad jedną trzecią przestrzeni w bazie danych przy jednoczesnym zachowaniu integralności bazy danych i funkcjonalności systemu Dynamics AX.\nAnaliza danych w celu wyodrębnienia tych, które mogą zostać usunięte bez naruszania integralności systemu Dynamics AX\nOpracowanie skryptów do usuwania danych\nTest skryptów na 1000 próbnych rekordów\nTest usunięcia danych na kopii produkcyjnej bazy danych\nSprawdzenie wpływu procesu na raportowanie finansowe\nOptymalizacja skryptów do uruchomienia w oknie serwisowym


Wieloletni członek zespołu "Lady Pank" przechodzi dramatyczne chwile. Niestety, mały synek słynnego muzyka zmaga się z genetyczną chorobą. Jan Borysewicz prosi fanów o pomoc.\n"Lady Pank" to jeden z najpopularniejszych polskich zespołów, który istnieje już od lat wczesnych lat 80. i mimo upływu lat, wciąż ma wiernych odbiorców. Teraz do swoich fanów zaapelował jeden z założycieli, a także liderów muzycznej grupy - Jan Borysewicz. Niestety, okazuje się, że zaledwie 3-letni synek Andrzeja Łabędzkiego, który przez lata grał w "Lady Pank", zmaga się z poważną, genetyczną chorobą.\nApel Jana Borysewicza. Ruszyła zbiórka dla synka gitarzysty "Lady Pank"\nFani "Lady Pank" z pewnością pamiętają Andrzeja Łabędzkiego, który od 1994 roku, przez 7 lat, był gitarzystą zespołu i stworzył utwór "Mały rastaman". Niestety, okazuje się, że słynny muzyk właśnie przechodzi dramatyczne chwile, a jego 3-letni synek cierpi na zespół Noonan. Chłopczyka czeka wiele operacji i wymaga stałej opieki lekarzy. Teraz o pomoc swojemu wieloletniemu koledze prosi Jan Borysewicz.\nZapewne pamiętacie Andrzeja Łabędzkiego naszego kolegę, który grał w zespole Lady Pank kilka lat. Mam do was serdeczną prośbę, okażcie dobre serce i pomóżmy Andrzejowi w walce o zdrowie jego ciężko chorego synka. My jako zespół Lady Pank już to robimy. Bądźcie chojni kochani - zaapelował na udostępnionym w mediach społecznościowych nagraniu.\nLider "Lady Pank" postanowił namówić swoich fanów do udzielenia się w zbiórce, która ruszyła na stronie zrzutka.pl, jak podkreślił muzyk, zespół już dokłada własną cegiełkę, by pomóc chłopczykowi. Jak dowiadujemy się z akcji poświęconej Wrzonkowi, zespół Noonan to choroba genetyczna, która objawia się między innymi wadami nerek, niedosłuchem, skoliozą, wadami układu sercowo-naczyniowego czy niskorosłością. U synka Andrzeja Łabędzkiego, tuż po narodzinach, zdiagnozowano nieprawidłowości w budowie serca, obniżone napięcie mięśniowe czy opóźnienie rozwoju fizycznego. Jak podkreślił były gitarzysta "Lady Pank", bez wsparcia osób trzecich nie dadzą sobie rady:\nMimo, iż od trzech lat pracujemy ponad siły, robimy wszystko co w naszej mocy, boję się, że bez Waszego wsparcia nie damy rady pomóc Wawrzusiowi w takim stopniu, jak to jest możliwe. Z całego serca, chociażby za myśl o nim, dziękuję.\nRodzina wciąż wierzy, że 3-latek w przyszłości będzie mógł prowadzić normalne życie - skończyć szkołę, dostać pracę, założyć rodzinę. Pomożecie?\nZobacz także: Panasewicz kończy dzisiaj 60 lat! Jak wokalista Lady Pank zmienił się od czasów debiutu? WIDEO\nW mediach społecznościowych Jana Borysewicza pojawił się apel do fanów "Lady Pank". Artysta w poruszającym nagraniu, zwrócił się do nich o pomoc dla synka wieloletniego gitarzysty zespołu.\nAndrzej Łabędzki grał w zespole "Lady Pank" w latach 1994-2001.\nPartnerka Michała Wójcika z Ani Mru Mru jest chora na raka. Zbiórka pieniędzy cieszy się wielkim sukcesem!\nKilka dni temu Michał Wójcik z kabaretu "Ani Mru Mru" zamieścił w sieci apel o pomoc dla jego chorej na raka partnerki. Kochani, całe życie pomagałem dziś wyciągam rękę i proszę o pomoc was. Moja Jani zachorowała, ma raka- ale rak to nie wyrok i chcemy podjąć z nim walkę. Dziś proszę was o pomoc o fundusze na pobyt Jani w klinice. Liczy się każda chwila i każdy grosz- mówi Michał Wójcik. Na stronie pomagam.pl ruszyła zbiórka pieniędzy na leczenie partnerki gwiazdora. W ciągu trzech dni udało się zebrać zapisaną kwotę - ponad 150 tysięcy złotych. Dziś jest ona jeszcze większa! Partnerka Michała Wójcika z kabaretu Ani Mru Mru choruje na raka. Polacy ruszyli z pomocą Wstrząsający apel Michała Wójcika spotkał się z niezwykłym przyjęciem jego fanów: Jani jest... Matką, Partnerką i Kobietą starającą się radzić sobie w świecie biznesu. Niestety, spotkało ją coś niedobrego i teraz wszyscy staramy się jej pomóc, żeby jak najdłużej mogła być Matką, Partnerką (a może i żoną :)) i Kobietą Sukcesu... Na każdym polu. Ja też tylko pomagam... - czytamy na stronie zbiórki (tutaj) Jaki jest stan zbiórki na dziś (04.07)? Zebrano już ponad 213 tysięcy złotych, a datki wpłaciło ponad 4,3 tys. osób! Mamy nadzieję, że te pieniądze wystarczą na leczenie Janiny! Michał Wójcik i Janina są parą od kilku lat. W kwietniu 2019 roku zostali rodzicami, mają syna Michała. We wrześniu 2019 roku zaręczyli się i planują ślub. Michał Wójcik ma także troje dzieci z poprzednich związków.


Hiszpania - Zmarł Carlos Hugo de Borbón-Parma - lewica.pl\nHiszpania: Zmarł Carlos Hugo de Borbón-Parma\n18 sierpnia w Barcelonie zmarł na raka prostaty Carlos Hugo de Borbón-Parma, głowa książęcej rodziny Burbonów-Parmeńskich, karlistowski pretendent do tronu Hiszpanii oraz twórca lewicowej Partii Karlistowskiej (Partido Carlista). Jego pogrzeb odbył się 28 sierpnia w Parmie we Włoszech.\nCarlos Hugo urodził się 8 kwietnia 1930 roku w Paryżu jako syn Xaviera, tytularnego księcia Parmy, i jego żony Madeleine de Bourbon-Busset. 28 czerwca 1963 roku wyrokiem sądu we francuskim La Seine, zmienił imię na Charles Hugues i został obywatelem Francji. Od 1980 roku był również naturalizowanym obywatelem Hiszpanii. W 1964 roku wziął ślub z holenderską księżniczką Irene Oranje-Nassau (rozwiedli się w 1981 roku).\nW 1972 roku został przywódcą ruchu karlistów, który początkowo odwoływał się do poglądów konserwatywnych, prokatolickich i antydemokratycznych. Carlos Hugo zapoczątkował reformę ruchu i stworzył Partię Karlistowską, odwołującą się do ideałów socjalizmu samorządowego (socialismo autogestionario) i postulującą powstanie monarchii socjalistycznej (monarquía socialista). III Kongres PC w 1972 roku określił partię jako masową, klasową, demokratyczną, socjalistyczną, federalistyczną i monarchistyczną. Zmian tych nie zaakceptowała Tradycjonalistyczna Wspólnota Karlistowska (Comunión Tradicionalista Carlista), która uznała Carlosa Hugona za zdrajcę.


Wielopiła REMA Reszel z 2000r.w bdb stanie- Ogłoszenia branży drzewnej - Giełda DREWNO.PL\nOferta nr: 82245 Inne w tej kategorii\nSPRZEDAM: Wielopiła REMA Reszel z 2000r.w bdb stanie\nSprzedam wielopiłę DMJK-140,rok prod.2000,w bardzo dobrym stanie technicznym,używana tylko przez dwa lata.Jestem jej pierwszym właścicielem,posiadam pełna dokumentację techniczna.\nMaszyna przeznaczona jest do przecierania bali i pryzm na deski,elementy do opakowań i palet,oraz różnego rodzaju listwy.\nPosuw materiału odbywa się podajnikiem gąsienicowym\no szerokości 300mm,którego prędkość jest regulowana w zakresie 1 do 29m/min.Maksymalny rozstaw skrajnych pił wynosi 280mm.Największa średnica pił 400mm umożliwia piłowanie materialu o grubości do 140mm.Prędkość obrotowa wrzeciona 3400 obr/min.\nSilnik główny o mocy 18,5kW.\nKonstrukcja spawana odporna na uszkodzenia mechaniczne.Waga maszyny 3200kg.\nCena 40000zł netto\nWielopiła REMA Reszel z 2000r.w bdb stanie