Jama [Aleksander Kuprin null] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00282 003848 21768266 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Aleksander Kuprin null Liczba stron: 241\nISBN: 9788711677001 Data wydania: 2019-05-06\nAleksander Kuprin Jama SAGA Egmont\nJama Copyright © 2018 Aleksander Kuprin i SAGA Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788711677001 1. Wydanie w formie e-booka, 2018 Format: EPUB 2.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA oraz autora. SAGA Books, spółka wydawnictwa Egmont\nWiem, że wielu czytelników uzna tę opowieść za niemoralną i nieprzyzwoitą, niemniej jednak z całego serca dedykuję ją matkom oraz młodzieży.\nCzęść pierwszaIDawno temu, na długo jeszcze przed nastaniem kolei żelaznej, najdalsze peryferie dużego południowego miasta zamieszkiwali z pokolenia na pokolenie furmani — na służbie oraz prywatni. Od nich cała dzielnica wzięła swą nazwęa. A nazywano ją Jamską Słobodą lub po prostu Jamską, Jamkami albo jeszcze krócej — Jamą. Po pewnym czasie, gdy trakcja parowa wyparła przewóz konny, dziarskie plemię furmańskie zatraciło swoje zawadiackie maniery i junackie obyczaje, wzięło się za inne zajęcia, rozproszyło się i porozłaziło. Jednakże po Jamie na wiele lat — a nawet do dziś — pozostała zła sława, jako o miejscu arcyuciesznym, pijackim, gdzie łatwo o bójkę, zaś nocną porą niebezpiecznym.Jakoś samo z siebie wynikło, że na ruinach tych starych, zagrzanych miejsc, gdzie niegdyś rumiane żołnierki i czarnobrewe pulchne wdowy handlowały potajemnie wódką oraz wolną miłością, stopniowo zaczęły wyrastać jawne domy publiczne, usankcjonowane przez władze, znajdujące się pod oficjalnym nadzorem i celowo podporządkowane surowym przepisom. Pod koniec dziewiętnastego stulecia obie ulice Jamy — Wielka Jamska i Mała Jamska — były zajęte po obu stronach wyłącznie przez domy rozpusty. Domów prywatnych zostało nie więcej niż piętnaście, a i to mieściły się w nich szynki, piwiarnie i małe sklepiki z różnymi drobiazgami, zaspokajające potrzeby jamskich prostytutek.Tryb życia oraz obyczaje są niemal jednakowe we wszystkich przeszło trzydziestu zakładach, różnica polega wyłącznie na opłacie pobieranej za miłość na godziny, a co się z tym wiąże, na pewnych drobiazgach zewnętrznych — doborze bardziej lub mniej atrakcyjnych kobiet, względnej elegancji strojów, przepychu pomieszczeń i luksusie wnętrz.Za najelegantszy uchodzi zakład Treppla, przy wjeździe w Wielką Jamską, pierwszy dom po lewej. To stara firma. Obecny właściciel nosi całkiem inne nazwisko i jest radnym miejskim, a nawet członkiem magistratu. Dom jest piętrowy, biało-zielony, zbudowany w pseudoruskim, filuternym ropetowskim stylu, z kalenicami, rzeźbionymi obramieniami okien, kogucikami i drewnianymi koronkowymi szlaczkami. Na schodach dywan z białym pasem. W przedpokoju wypchany niedźwiedź trzymający w wyciągniętych łapach dużą drewnianą tacę na bilety wizytowe. W sali tanecznej parkiet, w oknach ciężkie zasłony z malinowego jedwabiu i tiulu, wzdłuż ścian białe krzesła ze złoceniami oraz lustra w złoconych ramach. Dwa gabinety wyposażone w dywany, sofy i miękkie atłasowe pufy. W sypialniach błękitne i różowe latarenki, kanausowe kołdry i czyste poduszki. Panienki w wydekoltowanych sukniach balowych obszytych futerkiem albo w kosztownych maskaradowych kostiumach huzarów, paziów, rybaczek, gimnazjalistek, a większość z nich to nadbałtyckie Niemki — postawne, ładne kobiety o białej karnacji i pełnych piersiach. U Treppla płaci się za wizytę trzy ruble, a za całą noc — dziesięć.Trzy zakłady dwurublowe — Zofii Wasiliewny, „Starokijowski“ i Anny Markowny — są nieco pośledniejsze, uboższe. Pozostałe domy przy Wielkiej Jamskiej biorą po rublu, a wyposażone są jeszcze gorzej. Zaś na Małej Jamskiej, którą odwiedzają żołnierze, drobni złodziejaszkowie, rzemieślnicy oraz szary ludek i gdzie płaci się pięćdziesiąt kopiejek, a nawet mniej, jest już bardzo brudno i ubogo. Podłoga w sali nierówna, obłuszczona i pełna zadr, w oknach czerwone szmatki kumaczowe, sypialnie niczym boksy w stajni, przedzielone cienkimi przepierzeniami nie sięgającymi nawet do sufitu, a na łóżkach, na zbitych siennikach, poniewierają się wymięte, podarte, ciemne od długiego używania, poplamione prześcieradła oraz dziurawe flanelowe koce. Powietrze stęchłe i zadymione z domieszką oparów alkoholu i woni spermy. Kobiety w kolorowych perkalowych gałgankach lub mundurach marynarskich, w większości zachrypnięte lub gęgające przez na wpół zapadnięte nosy, o twarzach noszących jeszcze ślady wczorajszych cięgów i zadrapań, prostacko wymalowane poślinioną czerwoną tekturką z pudełka po papierosach.Przez okrągły rok, każdego wieczora — z wyjątkiem trzech ostatnich dni Wielkiego Tygodnia oraz wigilii Zwiastowania, które mijają jak z bicza trząsł — ledwie tylko się ściemni, zapalają się przed każdym domem nad rzeźbionymi czterospadowymi podjazdami czerwone wiszące latarnie. Ulica wygląda tak, jak gdyby świętowano Paschę — wszystkie okna jasno oświetlone, wesoła muzyka skrzypiec i fortepianu rozbrzmiewa spoza szyb, bezustannie podjeżdżają i odjeżdżają dorożki. We wszystkich domach drzwi wejściowe otwarte są na oścież, z ulicy widać przez nie kręte schody, wąski korytarz na górze, świetliste błyski rzucane przez kryształowy klosz lampy, zielone ściany przedsionków z wymalowanymi szwajcarskimi pejzażami. Do samego rana setki i tysiące mężczyzn wchodzą i schodzą po tych schodach. Bywają tu wszyscy: ledwie trzymający się na nogach zaślinieni starcy szukający sztucznej podniety i chłopcy — kadeci i gimnazjaliści — niemal dzieci. Brodaci ojcowie rodzin, szacowne filary społeczeństwa w złotych okularach, nowożeńcy, zakochani narzeczeni, czcigodni profesorowie o głośnych nazwiskach, złodzieje, mordercy, liberalni adwokaci, surowi stróże moralności — pedagodzy; czołowi pisarze — autorzy żarliwych, namiętnych artykułów o równouprawnieniu kobiet; kapusie, szpiedzy, zbiegli katorżnicy, oficerowie, studenci, socjaldemokraci, anarchiści i najemni patrioci. Nieśmiali i bezczelni, chorzy i zdrowi, mający po raz pierwszy do czynienia z kobietami i starzy wszetecznicy wyniszczeni przez wszystkie rodzaje rozpusty. Jasnoocy pięknisie i pokraki złośliwie wykoślawione przez naturę, głuchoniemi, ślepi, beznosi, ze sflaczałymi, obwisłymi ciałami, o smrodliwym oddechu, łysi, trzęsący się, pokryci pasożytami — brzuchate, hemoroidalne małpy. Przychodzą swobodnie i zwyczajnie, jak do restauracji czy na dworzec, siedzą, palą, piją, gorączkowo udają wesołość, tańczą wykonując obrzydliwe ruchy imitujące akt seksualny. Niekiedy wybierają uważnie i długo, a czasem z wulgarnym pośpiechem łapią pierwszą z brzegu kobietę, wiedząc z góry, że nigdy nie spotkają się z odmową. Niecierpliwie płacą z góry i na publicznym łóżku, które jeszcze nie ostygło po ciele poprzednika, bezsensownie dopełniają największej i najpiękniejszej z tajemnic świata — tajemnicy poczęcia nowego życia. Kobiety zaś z obojętną gotowością, jednakowymi słowami i wyuczonymi profesjonalnymi ruchami zaspokajają jak maszyny ich żądze, by zaraz po nich, tej samej nocy, z tym samym słowem, uśmiechem i gestem przyjąć trzeciego, czwartego, dziesiątego mężczyznę, nierzadko czekającego już na swą kolejkę w sali ogólnej.Tak mija noc. Gdy nadchodzi świt, Jama powoli cichnie i jasny poranek zastaje ją pustą, przestronną, pogrążoną we śnie, z zamkniętymi na cztery spusty drzwiami i ślepymi okiennicami. A pod wieczór kobiety znów się obudzą i zaczną się szykować do następnej nocy.I tak bez końca, dzień za dniem, miesiące i lata, pędzą w swoich publicznych haremach dziwny, niewiarygodny pseudożywot, te odrzucone przez społeczeństwo, wyklęte przez rodzinę ofiary męskiego temperamentu, kloaki dla nadmiaru pożądania, strażniczki rodzinnego honoru — czterysta głupich, leniwych, histerycznych, bezpłodnych kobiet.IIDruga po południu. W drugorzędnym, dwurublowym zakładzie Anny Markowny wszystko pogrążone jest we śnie. Duża kwadratowa sala z lustrami w złoconych ramach, dwoma dziesiąti pluszowych krzeseł, ustawionych statecznie pod ścianami, z oleodrukami Makowskiego Bojarska uczta i Kąpiel, z kryształowym żyrandolem zwisającym pośrodku — również śpi, a w ciszy i półmroku wydaje się nie zadumana, surowa, dziwnie smutna. Wczoraj, tak jak każdego innego dnia, płonęły światła, rozbrzmiewała dziarska muzyka, snuł się niebieski dym z papierosów, przesuwały się pary kobiet i mężczyzn kręcąc biodrami i wyrzucając wysoko w górę nogi. A cała ulica lśniła od świateł czerwonych latarń nad bramami oraz od blasku padającego z okien i roiła się do samego rana od ludzi i pojazdów.Teraz ulica opustoszała. Uroczyście i radośnie płonie w blasku letniego słońca. W sali jednak wszystkie firanki są opuszczone i dlatego jest w niej ciemno, chłodno i tak osobliwie pusto, jak bywa za dnia w pustych teatrach, cyrkach i pomieszczeniach sądowych.Mgliście połyskuje czarny, wygięty bok fortepianu, słabo świecą żółte, nadgryzione zębem czasu klawisze. Stęchłe, nieruchome powietrze zachowało jeszcze wczorajszą woń — czuć je perfumami, tytoniem, kwaśną wilgocią dużego, nie zamieszkanego pokoju, potem niezdrowego i nie domytego kobiecego ciała, pudrem, mydłem borno-tymolowym i pyłem z żółtej pasty, którą wczoraj wypastowano parkiet. Dziwnego czaru dodaje tym zapachom aromat więdnącej turzycy. Dzisiaj Zielone Świątki. Hołdując dawnemu obyczajowi pokojowe kupiły na targu rano, kiedy panienki jeszcze spały, całą furę turzycy i rozrzuciły długą, grubą, chrzęszczącą pod nogami trawę wszędzie — w korytarzach, gabinetach, na sali. Zapaliły też lampki oliwne przed wszystkimi obrazami. Panienki, zgodnie z tradycją, nie śmią tego czynić swymi skalanymi w ciągu nocy rękami.Dozorca zaś ozdobił rzeźbioną bramę w ruskim stylu dwiema ściętymi brzózkami. Podobnie we wszystkich domach, przy gankach, balustradach i drzwiach jaśnieją białe cienkie pnie z wiotką, umierającą zielenią.Cicho, pusto i sennie w całym domu. Słychać, jak w kuchni rąbią kotlety na obiad. Jedna z panienek, Lubka, boso, w samej koszuli, z gołymi rękami, niezbyt ładna, piegowata, ale krzepka, o jędrnych kształtach, wyszła na wewnętrzne podwórko. Poprzedniego wieczora miała tylko sześciu gości na godziny, nikt z nią nie został na całą noc i dlatego wspaniale, słodko wyspała się sama na szerokim łożu. Wstała wcześnie, o dziesiątej i z przyjemnością pomogła kucharce umyć podłogę oraz stoły w kuchni. Teraz karmi łańcuchowego psa Amura chrząstkami i okrawkami mięsa. Wielkie rude psisko o długiej błyszczącej sierści i czarnym pysku skacze na dziewczynę przednimi łapami mocno napinając łańcuch i niemal się dusząc, to znów wyginając grzbiet i merdając ogonem pochyla łeb ku ziemi, marszczy nos, unosi wargi w uśmiechu, skomli i aż kicha z podniecenia. Ona zaś, drażniąc się z nim, krzyczy z udawaną srogością:— Ach ty, bałwanie! Ja ci dam! Jak śmiesz?A tak naprawdę to z całego serca cieszy ją rozradowanie i względy Amura, chwilowa władza nad psem, noc przespana bez mężczyzny i Zielone Świątki znane z mglistych wspomnień dzieciństwa, i skrzący się słoneczny dzień, który tak rzadko przychodzi jej oglądać.Wszyscy nocni goście już się rozjechali. Nastał najpowszedniejszy, cichy dzień.W pokoju pryncypałki podano kawę. Zasiadło do niej towarzystwo składające się z pięciu osób. Sama pryncypałka, na której nazwisko zarejestrowany jest dom — Anna Markowna, kobieta około sześćdziesiątki, niziutka, okrągłej tuszy. Przypomina z wyglądu trzy miękkie, galaretowate kule — dużą, średnią i malutką — wtłoczone na siebie bez żadnych odstępów. To jej spódnica, tors oraz głowa. Dziwna rzecz — oczy ma blądoniebieskie niczym młoda dziewczyna lub nawet dziecko, usta natomiast starcze, z bezsilnie zwisającą Wilgotną dolną wargą. Jej małżonek — Isaj Sawwicz — też niskiego wzrostu, siwy, cichutki, małomówny staruszek. Siedzi pod pantoflem u żony — był w tym domu portierem w czasach, gdy Anna Markowna pełniła tu funkcję gospodyni. Żeby być w czymkolwiek przydatny, sam się nauczył grać na skrzypcach i teraz wieczorami przygrywa do tańca, a częstokroć gra też marsza żałobnego dla rozhulanych subiektów, spragnionych pijackich łez.Następnie dwie gospodynie — starsza i młodsza. Starsza — to Emma Edwardowna. Wysoka, tęga szatynka w wieku czterdziestu sześciu lat, z tłustym wolem składającym się z trzech podbródków. Jej ziemista twarz ma kształt gruszki rozszerzającej się od czoła w kierunku policzków. Ciemne, hemoroidalne kręgi otaczają malutkie czarne oczka. Nos — garbaty, wargi surowo zesznurowane, na twarzy wyraz władczego spokoju. Nie jest dla nikogo tajemnicą, że za rok, dwa Anna Markowna, przechodząc w stan spoczynku, sprzeda jej zakład ze wszystkimi prawami, przy czym część należności otrzyma w gotówce, a część na raty, na weksel. Dlatego panienki traktują ją na równi z pryncypałką i odczuwają przed nią lęk. Te, które coś przeskrobały, bije własnoręcznie — okrutnie, z zimnym wyrachowaniem i z tym samym spokojem na twarzy. Zwykle miewa wśród panienek faworytkę, którą zadręczą swą zaborczą miłością i niebywałą wprost zazdrością. I jest to nieporównanie gorsze od bicia.Druga ma na imię Zosia. Bardzo niedawno wybiła się spośród zwykłych panienek, które na razie zwracają się do niej bezosobowo, schlebiając jej i nazywając poufale „gosposią“. Chuda, ruchliwa, z lekkim zezem i różową cerą, czesze się na baranka i uwielbia aktorów, zwłaszcza grubych komików. Do Emmy Edwardowny odnosi się uniżenie.Wreszcie piąty kompan — miejscowy rewirowy, Kerbesz. Łysawy, mą posturę atlety, rudą brodę w kształcie wachlarza, jasnoniebieskie senne oczy i cienki, lekko ochrypły, przyjemny głos. Wszystkim wiadomo, że przedtem służył w wydziale śledczym i był postrachem rzezimieszków z powodu swojej straszliwej siły fizycznej i okrucieństwa wobec przesłuchiwanych.Ma na sumieniu kilka ciemnych sprawek. Całe miasto wie, że dwa lata temu ożenił się z bogatą siedemdziesięcioletnią staruchą, a rok później ją udusił. Udało mu się jednak zatuszować jakoś tę sprawę. Zresztą i pozostała czwórka też w swoim życiu z niejednego pieca chleb jadała. Ale podobnie jak dawni pojedynkowicze nie odczuwali żadnych wyrzutów sumienia na wspomnienie swych ofiar, tak i ci ludzie patrzą na mroczne i krwawe sprawki ze swojej przeszłości jak na drobne przykrości, nieuniknione w wykonywanym zawodzie.Piją kawę z tłustą, parzoną śmietanką, a rewirowy — z benedyktynem. Właściwie to rewirowy nie tyle pije, ile sączy z łaskawą miną.— Więc jakże to, Fomo Fomiczu? — pyta przypochlebnie pryncypałka. — Przecież ta sprawa funta kłaków niewarta… Wystarczy jedno pana słówko…Kerbesz powoli wychyla pół kieliszka likieru, rozprowadza lekko językiem po podniebieniu oleisty, mocny trunek, przełyka go, nieśpiesznie popija kawą, po czym przesuwa serdecznym palcem lewej ręki po wąsach w prawo i w lewo.— Niech pani pomyśli, madame Szajbes — mówi wpatrując się w stół, rozkładając ręce i mrużąc oczy — niech pani tylko pomyśli, na jakie ryzyko się narażam! Dziewczyna została podstępnie wciągnięta w to… jak mu tam… no, słowem, do domu publicznego, mówiąc elegancko. Teraz rodzice poszukują jej przez policję. Ta-ak. Trafia z jednego miejsca do drugiego, z piątego do dziesiątego… Wreszcie ślad urywa się u pani i to — pomyśleć tylko! — w moim rewirze! Cóż mogę zrobić?— Panie Kerbesz, ona przecież jest pełnoletnia — mówi pryncypałka.— One są pełnoletnie — potwierdza Isaj Sawwicz. — Mamy na piśmie, że z dobrej woli…Emma Edwardowna mówi basem, z chłodną pewnością siebie:— Dalibóg, traktowana jest tutaj jak rodzona córka.— Przecież nie o tym mówię — krzywi się z niezadowoleniem rewirowy. — Niech się pani postawi w mojej sytuacji… Służba nie drużba. Boże mój, i bez tego kłopotów co niemiara!Nagle pryncypałka wstaje, szura pantoflami i leniwie mrugając do rewirowego pozbawionym wyrazu, bladoniebieskim okiem, proponuje:— Panie Kerbesz, może rzuci pan okiem na nasze przeróbki. Chcemy trochę powiększyć lokal.— A-a! Z przyjemnością…Po dziesięciu minutach oboje wracają nie patrząc na siebie. W ręce Kerbesza wsuniętej do kieszeni szeleści nowiutka sturublówka. Nie ma już więcej mowy o zdeprawowanej dziewczynie. Rewirowy, pośpiesznie dopijając benedyktyna, biada nad upadkiem dzisiejszej moralności.— Mam syna Pawła, gimnazjalistę. Przychodzi kiedyś do mnie, łajdak, i oznajmia: „Tato, koledzy mi wymyślają, że jesteś policjantem, że służysz na Jamskiej i bierzesz łapówki w domach publicznych.“ Na miłość boską, niechże pani przyzna, madame Szajbes, czy to nie impertynencja?— Aj-aj-aj!… I jakie tam łapówki?… Ja też mam…— Powiadam mu: „Idź, łajdaku, i powiedz o tym dyrektorowi, żeby się to więcej nie powtórzyło, bo inaczej tata doniesie na was wszystkich naczelnikowi okręgu.“ I jak pani myśli, co się stało? Przyszedł i powiedział: „Nie jestem już twoim synem — poszukaj sobie innego.“ Argument! No to spuściłem mu solidne lanie! Oho-ho! Teraz się do mnie nie odzywa. Ja mu jeszcze pokażę!— Ach, co tu gadać — wzdycha Anna Markowna, dolna warga opada jej, wyblakłe oczy zachodzą mgłą. — My naszą Bertusię — jest w Gimnazjum Fleischera — specjalnie trzymamy w mieście, przy zacnej rodzinie. Rozumie pan, tu mimo wszystko byłoby niezręcznie. A ona przynosi mi z gimnazjum takie słówka i wyrażenia, że nawet ja się rumienię.— Dalibóg, Aneczka się rumieni — potwierdza Isaj Sawwicz.— Można się zarumienić — gorąco potakuje Kerbesz. — Tak, tak, rozumiem panią. Boże mój, do czego to wszystko zmierza! Do czego zdążamy? Pytam was, co chcą osiągnąć ci rewolucjoniści i różni studenci czy też… jak ich tam? Niech mają żal do samych siebie. Wszędzie zepsucie, moralność upada, nie ma szacunku dla rodziców. Rozstrzeliwać ich i tyle!— A u nas zdarzył się przedwczoraj taki przypadek — wtrąca z podnieceniem Zosia. — Przyszedł klient, tęgi mężczyzna…— Przestań pieprzyć! — przerywa jej ostro, w burdelowym żargonie, Emma Edwardowna, która przysłuchiwała się słowom rewirowego nabożnie kiwając przechyloną na bok głową. — Lepiej zajęłabyś się śniadaniem dla panienek.— Na nikim już nie można polegać — ciągnie gderliwym tonem pryncypałka. — Każda służąca to ścierwo, oszustka. A panienki tylko myślą o swoich kochankach. Wyłącznie żeby mieć własną przyjemność. A swoje obowiązki zaniedbują.Niezręczne milczenie. Ktoś puka do drzwi. Za nimi rozlega się cienki kobiecy głos.— Gosposiu! Proszę przyjąć pieniądze i dać mi żeton. Pietia wyszedł.Rewirowy wstaje i poprawia szablę.— Czas na służbę. Wszystkiego najlepszego, Anno Markowno. Pomyślności, Isaju Sawwiczu.— Może jeszcze kieliszeczek na drogę? — wyciąga rękę nad stołem ślepawy Isaj Sawwicz.— Dziękuję. Nie mogę. Wystarczy. Mam honor…— Dziękujemy za miłe towarzystwo. Proszę o nas nie zapominać.— Zawsze do usług. Do widzenia.Zatrzymuje się jednak na chwilę w drzwiach i mówi znacząco:— Mimo wszystko dam wam dobrą radę — lepiej spławcie gdzieś zawczasu tę panienkę. Oczywiście, to wasza sprawa, ale po starej przyjaźni — uprzedzam.Wychodzi. Gdy jego kroki cichną już na schodach i zatrzaskują się za nim frontowe drzwi, Emma Edwardowna parska przez nos i mówi z pogardą:— Kombinator! Chciałby i tu, i tam wyciągnąć forsę…Powoli wszyscy opuszczają pokój. W domu panuje ciemność. Słodko pachnie na wpół zwiędłą turzycą. Cisza.IIIDo obiadu, który podawany jest o szóstej wieczorem, czas ciągnie się nieskończenie długo i nieznośnie monotonnie. Zresztą w ogóle ta dzienna przerwa jest najgorsza i najbardziej jałowa w życiu domu. Przypomina nieco nastrojem senne, próżniacze godziny spędzane podczas wielkich świąt w instytutach oraz innych zamkniętych żeńskich szkołach, kiedy to koleżanki się rozjechały, jest dużo swobody i dużo bezczynności, kiedy przez cały dzień panuje ckliwa nuda. W samych tylko haleczkach i białych koszulkach, z gołymi ramionami, niekiedy boso, kobiety włóczą się bez celu z pokoju do pokoju, wszystkie nie umyte, nie uczesane, leniwie stukają wskazującym palcem w klawisze starego fortepianu, leniwie wróżą z kart, leniwie się kłócą i z dręczącym rozdrażnieniem oczekują wieczora.Lubka po śniadaniu zaniosła Amurowi resztki chleba i okrawki szynki, ale pies szybko jej się sprzykrzył. Kupiła na spółkę z Niurą berberysowe cukierki i pestki słonecznika, a teraz obie stoją za ogrodzeniem oddzielającym dom od ulicy, gryzą ziarenka, których łupiny zostają im na podbródkach i na piersiach, i obojętnie plotkują o wszystkich przechodniach na ulicy: o latarniku nalewającym naftę do ulicznych latarń, o stójkowym z kontrolną księgą doręczeń pod pachą, o gospodyni innego zakładu przebiegającej przez ulicę do sklepiku…Niura to niewysoka dziewczyna o niebieskich wyłupiastych oczach, jasnych jak len włosach, z błękitnymi żyłkami na skroniach. Ma w twarzy coś bezmyślnego i niewinnego, niczym biały baranek wielkanocny z cukru. Jest żywa, ruchliwa, ciekawska, wszędzie się pcha i ze wszystkimi się zgadza, pierwsza zna wszystkie nowinki, a gdy mówi, to tak miele językiem, że na czerwonych wargach pękają bąbelki śliny jak u małych dzieci.Naprzeciwko wyskakuje na moment z piwiarni kędzierzawy podpity chłopak z bielmem na oku, posługacz, i biegnie do sąsiedniego szynku.— Prochorze Iwanowiczu, hej, Prochorze Iwanowiczu — woła Niura — niech się pan poczęstuje słonecznikiem.— Zapraszamy do nas — podchwytuje Luba.Niura parska i dodaje, krztusząc się ze śmiechu:— Na ciepłe nóżki.Nagle otwierają się frontowe drzwi i ukazuję się w nich groźna postać starszej gospodyni.— Fuj! Cóż to za skandal? — woła władczym głosem. — Ile razy mam wam powtarzać, że nie wolno wylatywać na ulicę w dzień i to jeszcze — fuj! — w samej bieliźnie. Nie pojmuję, jak można tak nie dbać o reputację. Przyzwoite, szanujące się panienki nie powinny wystawiać się na widok publiczny. Chyba, dzięki Bogu, jesteście w porządnym domu, a nie w żołnierskim zamtuzie na Małej Jamskiej.Panienki wracają do domu, idą do kuchni i długo siedzą na taboretach, obserwując nadąsaną kucharkę Praskowię, majtając nogami i w milczeniu gryząc pestki.Wpokoju Mańki Malutkiej, którą nazywają też Mańką Awanturnicą i Mańką Białaską, zebrało się całe towarzystwo. Siedząc na brzegu łóżka, Mańka i druga panienka, Zoja, wysoka, ładna, z łukowato zarysowanymi brwiami, szarymi, lekko wyłupiastymi oczyma, z typową białą, poczciwą twarzą rosyjskiej prostytutki, grają w karty w „sześćdziesiąt sześć“. Najbliższa przyjaciółka Mańki Malutkiej, Żenia, leży na wznak za ich plecami na łóżku, czyta wystrzępioną książkę Dumasa Naszyjnik królowej i pali papierosa. W całym zakładzie ona jedyna jest amatorką książek, czyta namiętnie, co jej wpadnie w ręce. O dziwo jednak połykanie powieści z gatunku płaszcza i szpady nie uczyniło jej sentymentalną i nie nadwątliło wyobraźni. Najbardziej podoba jej się w powieściach długa, chytrze pomyślana i zręcznie rozwikłana intryga, wspaniałe pojedynki, przed którymi wicehrabia rozwiązuje kokardy u swoich trzewików na znak, że nie zamierza ustąpić ani na krok ze swej pozycji, i po których markiz, przebiwszy hrabiego na wylot, przeprasza, iż zrobił dziurę w jego pięknej nowej kamizelce; sakiewki pełne złota, od niechcenia rzucane na lewo i prawo przez głównych bohaterów, przygody miłosne i cięte dowcipy Henryka IV — słowem, cały ten pikantny, zdobny w złoto i koronki heroizm minionych stuleci historii Francji. W życiu codziennym na odwrót, ma trzeźwy umysł, jest skora do drwin, praktyczna i cynicznie złośliwa. Wśród panienek w zakładzie zajmuje takie miejsce, jakie w szkołach zamkniętych przypada największemu siłaczowi, drugorocznemu albo tej najładniejszej uczennicy — uwielbianej i tyranizującej inne. Jest wysoką szczupłą brunetką o przepięknych, piwnych płonących oczach, małych dumnych ustach, z wąsikiem nad górną wargą i ciemnym niezdrowym rumieńcem na policzkach.Nie wypuszczając papierosa z ust i mrużąc oczy od dymu, coraz to odwraca stronice poślinionym palcem. Nogi ma do kolan gołe, stopy wielkie, prostackie — powyżej dużych palców ostro sterczą brzydkie, zniekształcone kostki.Tutaj też, założywszy nogę na nogę, lekko pochylona, siedzi z robótką w ręku Tamara, cicha, sympatyczną, ładniutka dziewczyna, lekko rudawa, o tym ciemnym lśniącym odcieniu włosów, jaki się widuje na grzbietach lisów zimą. Prawdziwe jej imię brzmi Glikeria lub pospolicie Łukeria. Zgodnie jednak ze starym obyczajem domów publicznych pospolite imiona Matrion, Agafij, Siklinitij są zastępowane dźwięcznymi, przeważnie egzotycznymi pseudonimami. Tamara była niegdyś mniszką lub, być może, tylko nowicjuszką w klasztorze i do tej pory jej twarz zachowała obrzmiałą bladość oraz wyraz obłudnej skromności i płochliwości właściwy młodym mniszkom. Trzyma się na uboczu, z nikim się nie przyjaźni, nikomu nie zwierza się ze swego dawnego życia. Prawdopodobnie oprócz pobytu w klasztorze ma na swym koncie wiele przygód — jakaś milcząca występna tajemnica kryje się w jej powolnej mowie, w umykającym spod długich opuszczonych rzęs spojrzeniu ciemnozłotych oczu, w manierach, uśmieszkach i intonacjach skromnej, lecz rozpustnej świętoszki. Pewnego razu panienki z niemal nabożnym przerażeniem usłyszały, że Tamara biegle mówi po francusku i niemiecku. Tkwi w niej jakaś wewnętrzna, powściągana siła. Mimo jej pozornie łagodnego i zgodnego charakteru wszyscy w zakładzie traktują ją z ostrożnym szacunkiem — i pryncypałka, i koleżanki, i obie gospodynie, a nawet portier, ten prawdziwy sułtan domu rozpusty, postrach i bohater wszystkich.— Biję — mówi Zoja i odwraca atut leżący pod talią koszulką do góry. — Melduję czterdzieści, chodzę w asa pik, proszę, Maniu, o dziesiąteczkę. Skończyłam. Pięćdziesiąt siedem i jedenaście, sześćdziesiąt osiem. Ile masz?— Trzydzieści — mówi Mańka urażonym tonem, odymając wargi. — No tak, tobie to dobrze, pamiętasz wszystkie lewy. Rozdawaj… No i co dalej, Tamarko? — zwraca się do koleżanki. — Mów, ja słucham.Zoja tasuje stare, poczerniałe, wytłuszczone karty, podsuwa Mani do przełożenia, następnie rozdaje, pośliniwszy przedtem palce.Tymczasem Tamara opowiada Mani cichym głosem, nie przerywając szycia.— Wyszywałyśmy płaskim ściegiem, złotą nicią antymisy, palie, szaty biskupie… w trawki, kwiaty, krzyżyki. Bywało, że siedziałyśmy przy oknie, a okienka malutkie, okratowane — światła mało; pachnie oliwą, kadzidłem, cyprysem, rozmawiać nie wolno — mateczka była surowa. Któraś intonowała z nudów wielkopostną pieśń. Pięknie śpiewały, prześlicznie, a życie takie spokojne i zapach cudowny, śnieżek za oknem, jak we śnie…Żenia opuszcza wystrzępioną książkę na brzuch, rzuca papierosa ponad głową Zoi i mówi ironicznie:— Znamy to wasze spokojne życie. Noworodki topione w wychodku. Szatan ciągle krąży wokół waszych świętych miejsc.— Melduję czterdzieści. Miałam czterdzieści sześć! Skończyłam! — wykrzykuje z podnieceniem Mańka Malutka i klaszcze w dłonie. — Otwieram trzy.Tamara odpowiada Żeni z ledwie widocznym uśmieszkiem, który prawie nie rozciąga warg, tylko sprawia, że w ich kącikach tworzą się malutkie figlarne, dwuznaczne dołeczki, zupełnie jak u Mony Lizy na portrecie Leonarda da Vinci.— Ludzie plotą dużo na temat mniszek… Cóż, jeśli nawet czasem grzeszyły…— Kto nie grzeszy, ten nie ma za co żałować — wtrąca poważnie Zoja i ślini palec.— Siedzimy tak, haftujemy, od złota plamy przed oczyma tańczą, a od porannego stania łamie w nogach, łamie w plecach. A wieczorem znowu służba. Zastukasz do celi mateczki: „Przez modlitwy świętych naszych ojców, Panie, zmiłuj się nad nami.“ A mateczka odpowiada z celi basikiem: „Am-men.“Żenia patrzy na nią przez chwilę z uwagą, kręci głową i mówi znacząco:— Dziwna z ciebie dziewczyna, Tamaro. Przyglądam ci się i nie mogę wyjść z podziwu. Rozumiem, że idiotki w rodzaju Sońki bawią się w miłość. Po to są idiotkami. Ale ty, która chyba z niejednego pieca chleb jadłaś i o niejedno się w życiu otarłaś, też pozwalasz sobie na takie głupstwa? Po kiego licha haftujesz tę koszulę?Tamara powoli przypina tkaninę szpilkami na kolanie, wygładza naparstkiem szew i odpowiada nie podnosząc oczu, lekko przechyliwszy głowę na bok:— Trzeba coś robić! Nudno tu. W karty nie grywam i nie lubię.Żenia nie przestaje kręcić głową.— Nie, doprawdy, przedziwna z ciebie dziewczyna, bardzo dziwna. Od klientów zawsze dostajesz więcej niż my wszystkie. Idiotko, zamiast gromadzić pieniądze, na co je trwonisz? Kupujesz perfumy po siedem rubli za flakonik. Komu to potrzebne? Teraz znów nakupiłaś jedwabiu za piętnaście rubli. Przecież to dla twojego Sieńki.— Oczywiście, że dla Sienieczki.— Też znalazłaś skarb. Złodziejaszek zatracony. Przyjeżdża do zakładu niby jakaś wysoka szarża. Tylko tego brakuje, żeby cię bił. Rzezimieszki to lubią. I pewnie cię obdziera?— Daję tyle, ile sama zechcę — odpowiada krótko Tamara i przegryza nitkę.— Temu też się dziwię. Z twoim rozumem, twoją urodą, podłapałabym sobie takiego gościa, który by mnie wziął na utrzymanie. Miałabym własny powóz i brylanty.— Co kto lubi, Żeniu. Z ciebie też ładna i miła dziewczyna, i charakter masz taki niezależny, śmiały, a ugrzęzłyśmy obie u Anny Markowny.Żenia nie wytrzymuje, wybucha z niekłamaną goryczą:— Tak! No chyba! Tobie szczęście sprzyja!… Masz samych najlepszych klientów. Robisz z nimi, co zechcesz, a do mnie przyłażą albo same staruchy, albo niemowlaki. Nie wiedzie mi się. Albo z soplami u nosa, albo żółtodzioby. Właśnie najbardziej nie znoszę młokosów. Przyjdzie taki, obrzydliwiec, tchórzy, spieszy się, dygoce, a jak zrobi swoje, nie wie, gdzie oczy ze wstydu podziać. Skręca go z obrzydzenia. Chętnie strzeliłabym takiego w mordę. Nim zapłaci rubla, miętosi go w kieszeni, aż zrobi się gorący i wilgotny od potu. Chłystek! Matka mu daje dziesięć kopiejek na bułkę paryską z kiełbasą, a ten oszczędza na dziwki. Niedawno był u mnie jeden kadecik. Celowo, jemu na złość, powiedziałam: „Masz tu, milusi, cukierka na drogę, possiesz sobie, jak będziesz wracał do korpusu.“ Najpierw się obraził, a potem wziął. Specjalnie popatrzyłam później z ganku: wyszedł, obejrzał się i szybko włożył cukierka do ust. Świniak!— Ze staruchami jeszcze gorzej — odzywa się łagodnym głosem Mańka Malutka i figlarnie spogląda na Zoję. — Jak myślisz Zojeczko?Zoja, która skończyła grę i właśnie zamierzała ziewnąć, teraz już ani rusz ziewnąć nie może. Ni to się chce rozgniewać, ni to roześmiać. Odwiedza ją stały klient, jakiś wysoko postawiony staruszek z wypaczonymi nawykami erotycznymi. Cały zakład ma z niego dobrą zabawę.Zoi udaje się wreszcie ziewnąć.— Ach wy, diablice — mówi schrypniętym głosem. — Niech go ziemia pochłonie, starego przeklętnika!— Mimo wszystko najgorsi — ciągnie Żenia — gorsi od twego dyrektora, Zojeńko, gorsi od mojego kadeta, gorsi od wszystkich — są wasi kochankowie. Cóż to za radość — przyjdzie pijany, zgrywa się, natrząsa, próbuje udawać nie wiadomo kogo, ale nic mu z tego nie wychodzi. Proszę bardzo — chło-pa-czek. Cham nad chamy, brudny, wyświniony, cuchnący, całe ciało w bliznach, jednym się tylko może pochwalić — jedwabną koszulą, którą mu wyhaftuje Tamara. Klnie, sukinsyn, bluzga, rwie się do bitki. Tfu! Nie — zawołała nagle wesołym, dziarskim głosem — jedyna osoba, którą kocham wiernie i bez obłudy, na wieki wieków, to moja Manieczka, Mańka Białaska, Mańka Malutka, Mańka Awanturnica.I nagle objąwszy Manię za ramiona i piersi, przyciągnęła ją ku sobie, przewróciła na łóżko i zaczęła długo i namiętnie całować jej włosy, oczy, wargi. Mańka ledwie zdołała jej się wyrwać — z potarganą jasną szopą włosów, cała zarumieniona od szarpaniny, zażenowana, ze spuszczonymi, zwilgotniałymi ze śmiechu oczyma.— Przestań, Żenieczko, przestań. Co ty wyprawiasz?… Puść!Mania Malutka — to najłagodniejsza i najspokojniejsza panienka w całym zakładzie. Dobra, ustępliwa, nie potrafi odmówić niczyjej prośbie i chcąc nie chcąc wszyscy traktują ją z dużą czułością. Czerwieni się z powodu byle głupstwa i właśnie wtedy jest najbardziej ponętna, jak ponętne potrafią być bardzo jasne blondynki o delikatnej karnacji. Ale wystarczy, by wypiła parę kieliszków ulubionego benedyktyna, a zmienia się nie do poznania i wyprawia takie awantury, że musi interweniować gospodyni, portier, a niekiedy nawet policja. To dla niej pestka uderzyć klienta w twarz albo chlusnąć mu w oczy winem, przewrócić lampę, zwymyślać pryncypałkę. Żenia otacza ją jakąś dziwną tkliwą opieką i szorstkim uwielbieniem.— Obiad, panienki! Obiad! — woła biegnąc korytarzem gospodyni Zosia. Otwiera w biegu drzwi do pokoju Mani i rzuca pospiesznie:— Szybko na obiad, panienki!Idą znów do kuchni, ciągle tylko w bieliźnie, nie umyte, w pantoflach i na bosaka. Podano smaczny barszcz ze spyrkami i pomidorami, kotlety i ciastka — rurki z kremem śmietankowym. Żadna jednak nie ma apetytu, co jest następstwem siedzącego trybu życia i nieprawidłowego snu, jak również tego, że większość panienek zdążyła już, niczym dziewczęta z internatu w świąteczny dzień, posłać wcześniej do sklepu po chałwę, orzechy, rachatłukum, kiszone ogórki, krówki śmietankowe i zepsuć sobie całkiem apetyt. Tylko jedna Nina, mała wiejska dziewczyna z perkatym nosem, zaledwie dwa miesiące temu uwiedziona przez jakiegoś komiwojażera i sprzedana przez niego do domu publicznego, je za cztery. Nie straciła jeszcze zapobiegliwego apetytu kobiety z ludu.Żenia, która ledwie podłubała z obrzydzeniem kotlet i zjadła pół rurki, mówi do niej z obłudnym współczuciem:— Fiokłusza, może byś zjadła i mój kotlecik? Jedz, kochana, jedz, nie krępuj się, musisz się poprawić. A wiecie, panienki, co wam powiem — zwraca się do koleżanek — przecież nasza Fiokłuszka ma solitera, a kiedy człowiek ma solitera, zawsze je za dwoje: połowę za siebie, połowę za glistę.Nina gniewnie sapie i odpowiada przez nos nie pasującym do jej postury basem:— Żadnych glist nie mam. To pani ma glisty i dlatego jest pani taka chuda.I niewzruszenie opycha się dalej, a po obiedzie, senna jak boa dusiciel, beka głośno, pije wodę, czka i ukradkiem, by nikt nie widział, kreśli znak krzyża na ustach wedle dawnego obyczaju.Ale już w korytarzu i pokojach słychać dźwięczny głos Zosi:— Ubierać się, panienki, ubierać się. Nie ma co się rozsiadać… Do roboty…Po kilku minutach we wszystkich pokojach czuć swąd przypalonych włosów, mydło borno-tymolowe, tanią wodę kolońską. Panienki stroją się na wieczór.IVNastał późny wieczór, a po nim ciepła ciemna noc, ale jeszcze długo, do samej północy żarzyła się gęsta malinowa zorza. Portier Symeon zapalił wszystkie kinkiety na ścianach sali i żyrandol, a także czerwoną latarnię nad gankiem. Był to chuderlawy, lekko przygarbiony, małomówny i surowy mężczyzna o szerokich kanciastych ramionach, brunet, ospowaty, z pozostawionymi przez tę chorobę łysinkami w brwiach i wąsach, o matowoczarnych, zuchwałych oczach. W ciągu dnia miał wolne, spał, przez całą zaś noc siedział w przedpokoju pod lampą, podawał i zdejmował płaszcze oraz interweniował w razie jakiegoś zamieszania.Przyszedł taper — młody, wysoki, delikatny blondyn z bielmem na prawym oku. Póki nie zeszli się goście, uczyli się po cichutku z Isajem Sawwiczem „pas d’Espagne“ — tańca, który właśnie zaczynał wchodzić w modę. Za każdy taniec zamówiony przez gości dostawali trzydzieści kopiejek od tańca łatwego i półrublówkę od kadryla. Z tego połowę zabierała pryncypałka, Anna Markowna, a drugą muzykanci dzielili równo pomiędzy siebie. W ten sposób taper otrzymywał tylko jedną czwartą całego zarobku, co rzecz jasna było rażącą niesprawiedliwością, albowiem samoukowi Isajowi Sawwiczowi słoń nadepnął na ucho. Taper musiał bez przerwy uczyć go nowych motywów, poprawiać i zagłuszać jego błędy głośnymi akordami. Panienki z niejaką dumą opowiadały gościom o taperze, że uczęszczał do konserwatorium i przez cały czas był tam prymusem, ale z powodu żydowskiego pochodzenia i choroby oczu nie udało mu się go ukończyć. Wszystkie odnosiły się do niego opiekuńczo, z jakimś przyjaznym, nieco ckliwym współczuciem, co wiąże się w dużej mierze z wewnętrznymi zakulisowymi obyczajami panującymi w domach rozpusty, gdzie pod zewnętrzną wulgarnością i ciskaniem sprośnych słów kryje się taki sam ckliwy sentymentalizm jak na żeńskich pensjach i ponoć w katorżniczych więzieniach.Wszystkie panienki już ubrane i gotowe na przyjęcie gości skręcały się z nudów. Mimo iż większość kobiet odczuwała w stosunku do mężczyzn, z wyjątkiem swoich kochanków, całkowitą, a nawet lekko zabarwioną wstrętem, obojętność, przed każdym takim wieczorem w ich duszach ożywały i lęgły się mgliste nadzieje — nie wiadomo, kto je wybierze, czy nie zdarzy się coś niezwykłego, śmiesznego lub frapującego, czy gość nie zadziwi swą szczodrością, a może zdarzy się cud, który odmieni całe życie? Te przeczucia i nadzieje przypominały podniecenie hazardzisty, który przed wizytą w klubie przelicza swoją gotówkę. Poza tym, mimo swej bezpłciowości, nie straciły jednak najważniejszego, instynktownego dążenia kobiet — chęci podobania się.Zdarzało się wprawdzie, że dom odwiedzali zupełnie niezwykli osobnicy i działy się tam wówczas dantejskie sceny. Nagle zjawiała się policja razem z przebranymi szpiclami, aresztowała jakichś przyzwoitych z wyglądu, nieskazitelnych dżentelmenów i wyprowadzała ich poszturchując w kark. Czasem wywiązywały się bójki pomiędzy pijanymi awanturnikami i portierami ze wszystkich domów, zbiegającymi się na pomoc swemu koledze, podczas których leciały szyby z okien i fortepianowe deki, a nogi pluszowych krzeseł zamieniały się w narzędzia walki, krew zalewała parkiet w salonie oraz stopnie schodów, ludzie z przekłutymi bokami i rozbitymi głowami walili się w błoto przed bramą. Towarzyszył im zwierzęcy, pożądliwy zachwyt Żeńki, która z płonącymi oczyma i uszczęśliwionym śmiechem pchała się w sam środek burdy, klepała się po biodrach, klęła i podjudzała, gdy tymczasem jej przyjaciółki piszczały ze strachu i chowały się pod łóżka.Niekiedy przyjeżdżał wraz z tłumem pieczeniarzy jakiś członek artełu albo kasjer, który dawno już zagalopował się w trwonieniu wielotysięcznych sum, grze w karty i skandalicznych hulankach, a teraz szastał ostatnimi pieniędzmi w niepohamowanej pijackiej malignie, zanim popełnił samobójstwo albo znalazł się na ławie oskarżonych. Zamykano wtedy na cztery spusty drzwi i okna przybytku i przez dwie doby bez przerwy trwała rosyjska orgia, koszmarna, smętna, dzika, pełna krzyków i łez, poniewierania kobiecych ciał. Urządzano rajskie noce, podczas których pokracznie wygibali się na golasa przy dźwiękach muzyki pijani, krzywonodzy, włochaci, brzuchaci mężczyźni oraz kobiety o zwiotczałych, ziemistych, sflaczałych ciałach, pili i żarli jak świnie w łóżkach i na podłodze, w dusznej, pełnej oparów alkoholowych atmosferze, skażonej oddechami ludzkimi i wyziewami nie domytej skóry.Z rzadka odwiedzał zakład atleta cyrkowy, sprawiający w niewysokich pomieszczeniach wrażenie czegoś nienaturalnie masywnego, niczym koń wprowadzony do pokoju, Chińczyk w granatowym kaftanie, białych pończochach i z warkoczem, Murzyn z kafeszantanu w smokingu i pantalonach w kratkę, z kwiatkiem w butonierce i w wykrochmalonej bieliźnie, która — ku zdziwieniu panienek — nie tylko nie brudziła się od czarnej skóry, lecz wydawała się przy niej jeszcze bardziej olśniewająco biała.Mężczyźni owi poruszali stępiałą wyobraźnię prostytutek, rozbudzali ich skostniałą wrażliwość i profesjonalną ciekawość, i wszystkie one chodziły za nimi niemal zakochane, zazdroszcząc i docinając sobie nawzajem.Zdarzyło się kiedyś, że Symeon wpuścił na salę jakiegoś starszego pana ubranego jak mieszczanin. Nie było w nim nic szczególnego — poważna, chuda twarz z wystającymi guzowato kośćmi policzkowymi, niskie czoło, broda w klin, gęste brwi, jedno oko wyraźnie wyżej od drugiego. Wchodząc podniósł palce do czoła, chcąc się przeżegnać, szukając świętego obrazu na ścianach, lecz nie znalazłszy go, nie stropił się bynajmniej, opuścił rękę, splunął i od razu z rzeczową miną podszedł do najgrubszej w całym zakładzie panienki — Kat’ki.— Chodźmy! — rzucił krótko i kiwnął zdecydowanie głową wskazując jej drzwi.W czasie jego nieobecności wszystkowiedzący Symeon, strojąc tajemnicze, a nawet nieco dumne miny, zdążył powiedzieć swojej ówczesnej kochance Niurze, która z okrągłymi ze zgrozy oczyma natychmiast przekazała szeptem swoim koleżankom, w wielkim sekrecie, że ów mieszczanin nazywa się Diadczenko i że ubiegłej jesieni podjął się — pod nieobecność kata — wykonać egzekucję jedenastu buntowników i własnoręcznie powiesił ich w ciągu dwóch dni. I — aczkolwiek to okropne — nie było wówczas ani jednej panienki w całym zakładzie, która nie poczułaby zawiści do grubej Kat’ki i nie doświadczyłaby strasznej, cierpkiej, przyprawiającej o zawrót głowy ciekawości. Kiedy Diadczenko wyszedł po półgodzinie ze swoją stateczną i surową miną, wszystkie kobiety w milczeniu, z otwartymi ustami, odprowadziły go do wyjścia, a potem patrzyły za nim z okien, gdy szedł ulicą. Następnie rzuciły się biegiem do pokoju, w którym ubierała się Kat’ka, i zasypały ją pytaniami. Patrzyły z nie doznawanymi dotychczas uczuciami, niemal ze zdumieniem, na jej gołe, czerwone, tłuste ramiona, na zmiętą jeszcze pościel, na starą zatłuszczoną jednorublówkę, którą Kat’ka pokazała im, wyciągnąwszy z pończochy. Nie potrafiła jednak zaspokoić ich ciekawości — „mężczyzna jak każdy inny“ — mówiła spokojnie, trochę zaskoczona, ale dowiedziawszy się, kim był jej gość, rozpłakała się nagle, sama nie wiedząc czemu.Ten człowiek, najnędzniejszy spośród nędzników, upadły tak nisko, jak tylko może sobie człowiek wyobrazić, ten dobrowolny kat obszedł się z nią bez brutalności, ale z takim brakiem cienia jakiejkolwiek pieszczoty, z takim lekceważeniem i drewnianą obojętnością, z jaką nie traktuje się nie tylko człowieka, lecz choćby psa czy konia, a nawet parasola, palta czy kapelusza, potraktował ją jak jakiś brudny przedmiot, który przez moment bywa nieodzowny, ale zaraz potem staje się obcy, nieprzydatny i wręcz wstrętny. Całej grozy tej myśli gruba Kat’ka nie była w stanie pojąć swoim móżdżkiem spasionej indyczki i dlatego płakała — jak jej się samej wydało — bez przyczyny i bez sensu.Zdarzały się również inne wypadki wstrząsające mętnym, plugawym życiem tych nieszczęsnych, chorych, głupich kobiet. Bywały przypadki dzikiej, nieokiełznanej zazdrości zakończone strzelaniną z rewolweru i truciem się. Czasami, niezwykle rzadko, rozkwitała na tej mierzwie delikatna, płomienna i czysta miłość, czasami kobiety opuszczały nawet zakład przy pomocy ukochanego, jednakże niemal każda w końcu tam powracała. Dwa lub trzy razy okazało się nagle, że kobieta z domu publicznego jest brzemienna, i choć z pozoru wydawało się to czymś śmiesznym i wstydliwym, w gruncie rzeczy było wzruszające.I cokolwiek by się działo, każdy wieczór przynosił z sobą takie podniecające, napięte oczekiwanie pikantnych wydarzeń, że inne życie, poza domem rozpusty, wydawało się tym leniwym, bezwolnym kobietom jałowe i nudne.VOkna są otwarte na oścież w pachnącą wieczorną ciemność, tiulowe firanki kołyszą się lekko od niezauważalnego powiewu. Pachnie rosistą trawą z mizernego ogródka przed domem, trochę bzem i więdnącymi liśćmi brzózek ustawionych przy bramie z okazji Zielonych Świątek. Luba w granatowym aksamitnym kaftaniku z głębokim dekoltem i Niura ubrana na „bobo“ w różowe szerokie wdzianko do kolan, z rozpuszczonymi jasnymi włosami i loczkami na czole, leżą objęte na parapecie okiennym i nucą z cicha bardzo znaną wśród prostytutek i zawsze aktualną pieśń o szpitalu. Niura cichutko, nosowo, ciągnie pierwszym głosem, Luba wtóruje jej matowym altem: Dziś wypiszą ze szpitala, Do domu się zbieram, Doktor Krasow nie pozwala, A niech go cholera.b We wszystkich domach otwarte okna są jasno oświetlone, a przed bramami płoną wiszące latarnie. Obie panienki doskonale widzą wnętrze salonu w zakładzie Zofii Wasiliewny, znajdującym się naprzeciwko — żółty błyszczący parkiet, ciemnowiśniowe draperie na drzwiach ściągnięte sznurami, fragment czarnego fortepianu, tremo w złoconej ramie i to przemykające, to znów kryjące się sylwetki kobiet w strojnych sukniach oraz ich odbicia w lustrach. Rzeźbiony ganek Treppla po prawej stronie tonie w błękitnawym świetle elektrycznym kulistej lampy z matowego szkła.Wieczór był cichy i ciepły. Gdzieś bardzo daleko za torem kolejowym, za czarnymi dachami, za smukłymi pniami drzew, nisko nad ciemną ziemią, gdzie oko nie dostrzega, lecz raczej wyczuwa potężne, zielone tchnienie wiosny, rumieni się purpurą i złotem skroś szaroniebieską mgłę wąska smuga zorzy wieczornej. I w tej niewyraźnej, dalekiej poświacie, w łagodnym powietrzu, w zapachach nadchodzącej nocy była jakaś tajemnicza, wyczuwalna melancholia, która bywa tak subtelna wieczorami na przełomie wiosny i lata. Dobiegał przytłumiony szum miasta, dolatywały tęskne nosowe dźwięki harmonii, myczenie krów, suche szuranie czyichś kroków, laska z okuciem dźwięcznie stukała o płyty chodnika, leniwie i nierówno dudniły koła dorożki toczącej się wolno po Jamie i wszystkie te dźwięki zachwycająco i miękko wplatały się w zamyśloną drzemkę wieczoru. Nawet gwizd parowozów dobiegający od torów kolejowych, nakreślonych w ciemności zielonymi i czerwonymi światełkami, rozlegał się z cichą, śpiewną ostrożnością. Rano przyszła tu salowa, Przyniosła bułeczki. Przyniosła bułeczki, Dała po troszeczku. — Prochorze Iwanowiczu! — woła nagle Niura do kędzierzawego posługacza z piwiarni, który jak czarny cień przebiega przez drogę. — Hej, Prochorze Iwanowiczu!— A niech cię! — odburkuje tamten ochryple. — Czego tam?— Kazał się panu kłaniać jeden pana znajomy. Dziś go widziałam.— Jaki znajomy?— Taki ładniutki… Sympatyczny brunecik… Nie, lepiej niech pan spyta, gdzie go widziałam?— No, gdzie? — Prochor Iwanowicz przystaje na chwilę.— U nas na półce, podrzucił jajo kukułce.— Eee! Głupia krowa!Niura śmieje się piskliwie na całą Jamę i pada na parapet, wierzgając nogami w długich czarnych pończochach. Potem, gdy się już wyśmiała, robi nagle wielkie okrągłe oczy i mówi szeptem:— A wiesz, że on w zaprzeszłym roku zadźgał nożem jedną kobietę? Właśnie ten Prochor. Jak Boga kocham.— Coo? Na śmierć?— Nie, nie na śmierć. Wylizała się — mówi Niura z wyraźnym żalem. — Ale dwa miesiące przeleżała w Aleksandrowskim. Doktorzy mówili, że gdyby tak ciutkę wyżej — to koniec. Kita!— A za co on ją?— Skąd mam wiedzieć? Może pieniądze przed nim chowała albo zdradziła. Był jej kochankiem — alfonsem.— No i co, siedział?— Nie. Nie mieli dowodów. Była wtedy straszna draka. Biło się ze sto osób. Ona też oświadczyła policji, że nie ma żadnych podejrzeń. Ale Prochor sam się potem chwalił: tym razem Duńki nie zaciukałem, ale dokończę kiedy indziej. Nie ujdzie mi. Zrobię z nią koniec!Luba wzdryga się cała.— Mściwe są te alfonsiaki — mówi cicho, ze zgrozą w głosie.— Coś niesamowitego! Wiesz, ja z naszym Symeonem kręciłam przez cały rok. Co za łajdak, istna bestia! Cała chodziłam w siniakach. I to nie, żeby za coś, tak po prostu, poszedł ze mną rano do pokoju, zamknął drzwi i dalej się pastwić nade mną. Ręce wykręca, w piersi szczypie, za gardło dusi. Niby całuje, całuje, a tu jak mnie w wargę ugryzie, aż krew tryska… Ja zaczynam płakać, a on tylko na to czeka. Rzuca się na mnie jak bestia, aż się trzęsie. Wszystkie pieniądze mi zabierał, co do kopiejki. Nie miałam za co paczki papierosów kupić! Skąpy jak diabli ten Symeon, wszystko na książeczkę składa… mówi, że jak uzbiera tysiąc rubli, to pójdzie do klasztoru.— Ee?— Jak Boga kocham! Zajrzyj tylko do jego pokoju — przez okrągłą dobę, dniem i nocą pali się lampka oliwna przed obrazami. Bardzo gorliwy do Boga… Pewnie dlatego, że grzechy ma śmiertelne. To morderca.— Coś ty?— A niech go tam, skończmy już o nim, Luboczka. No, dalej… Pójdę do japteki, kupię zajzajeru, Struję się i już — zaczyna Niura cichutkim głosikiem.Żenia, ująwszy się pod boki, przechadza się w tę i z powrotem po sali, kołysząc biodrami i przeglądając się we wszystkich lustrach. Ma na sobie krótką pomarańczową suknię z atłasu, układaną od pasa w proste, głębokie fałdy, która faluje miarowo w takt jej poruszeń. Mańka Malutka, namiętna hazardzistka, gotowa rżnąć w karty dwadzieścia cztery godziny na dobę, gra z Paszą w „sześćdziesiąt sześć“, przy czym dla wygody obie kobiety zostawiły między sobą wolne krzesło, a lewy zbierają wprost do spódnic, na kolana. Mańka włożyła brązową, bardzo skromną sukienkę z czarnym fartuszkiem i czarnym karbowanym żabocikiem. Ten strój świetnie pasuje do jej delikatnej płowej główki i filigranowej figurki, odmładza ją i czyni podobną do gimnazjalistki.Jej partnerka Pasza to bardzo dziwna i nieszczęśliwa dziewczyna. Dawno już powinna przebywać nie w domu rozpusty, lecz w klinice psychiatrycznej, a to z powodu dokuczliwych zaburzeń nerwowych sprawiających, że oddaje się zapamiętale, z chorobliwą namiętnością każdemu mężczyźnie, który ją wybierze, choćby był nawet najbardziej odstręczający. Koleżanki natrząsają się z niej i trochę nią gardzą z powodu tej ułomności, jak gdyby zdradziła zawodową nienawiść do mężczyzn. Niura bardzo udatnie przedrzeźnia jej westchnienia, jęki, okrzyki i namiętne słowa, od których tamta nie może się powstrzymać w momencie ekstazy i które są słyszalne przez dwa lub trzy przepierzenia w sąsiadujących pokojach. O Paszy chodzą słuchy, że trafiła do domu publicznego wcale nie wskutek nędzy czy też oszustwa, lecz wstąpiła doń sama, dobrowolnie, by zaspokoić swój zwierzęcy, nienasycony instynkt. Ale pryncypałka oraz dwie gospodynie dogadzają Paszy na wszelkie sposoby i sprzyjają jej obłąkańczej słabości, ponieważ dzięki niej dziewczyna jest rozchwytywana i zarabia czterokrotnie, pięciokrotnie więcej od całej reszty. Zarabia tak dużo, że w ruchliwe dni świąteczne w ogóle jej nie wyprowadzają do pośledniejszych gości albo odmawiają im pod pretekstem jej choroby, ponieważ stali lepsi goście czują się urażeni, gdy słyszą, że ich znajoma panienka jest zajęta z kim innym. A takich stałych gości Paszka ma zatrzęsienie. Wielu z nich darzy ją naprawdę szczerą, aczkolwiek zwierzęcą miłością, a niedawno dwóch bywalców równocześnie chciało nawet wziąć ją na utrzymanie: Gruzin — subiekt ze sklepu handlującego kachetyńskimi winami oraz jakiś agent kolejowy, bardzo dumny i bardzo biedny szlachcic, słusznego wzrostu, z wystrzępionymi mankietami, z okiem przesłoniętym czarnym krążkiem na gumce. Pasza, bierna we wszystkim z wyjątkiem swojej ślepej lubieżności, poszłaby, rzecz jasna, z każdym, kto chciałby ją zabrać, ale zarząd domu czujnie strzeże w jej osobie swych interesów. Bliski obłęd już się czai w jej miłej twarzyczce, w półprzymkniętych oczach, zawsze uśmiechających się łagodnie jakimś pijanym, błogim, wstydliwym, a zarazem pożądliwym uśmiechem, w jej miękkich wilgotnych wargach, które bez przerwy oblizuje, w krótkim cichym śmieszku — śmieszku kretynki. Równocześnie ta prawdziwa ofiara publicznej żądzy jest w życiu codziennym niezwykle dobroduszna, ustępliwa, absolutnie bezinteresowna i okropnie wstydzi się swej wybujałej chutliwości. Wobec koleżanek jest delikatna, bardzo lubi się całować, obejmować i spać z nimi w jednym łóżku, ale wszystkie czują do niej lekki wstręt.— Manieczko, kochaneczko moja najmilsza — mówi przymilnie Pasza dotykając ręki Mani — powróż mi, moje złotko.— Oj-oj — Mania wydyma wargi jak dziecko. — Pograjmy jeszcze.— Manieczko, moja śliczna, najpiękniejsza, moje złotko drogie, kochane…Mania ustępuje i rozkłada talię na swoich kolanach. Wychodzi czerwienny dom, niewielki interes pieniężny i spotkanie w pikowym domu z królem treflowym w dużym towarzystwie.Pasza klaszcze radośnie w dłonie.— Ach, to mój Lewanek! No tak, przecież obiecał dzisiaj przyjść. Na pewno Lewanek.— To twój Gruzin?— Tak, tak, mój Gruzinek. Och, jakiż on jest miły. Najchętniej nigdy bym go od siebie nie puściła. Wiesz, co mi powiedział ostatnim razem? „Jeśli dalej będziesz w domu publicznym, to cebe zabiję i sebe też.“ I tylko okiem na mnie łypnął.Żenia, która przystanęła opodal, usłyszała jej słowa i spytała wyniośle:— Kto niby tak powiedział?— Mój Gruzin, Lewan. Ciebie i siebie zabiję.— Głupia. Żaden z niego Gruzin, zwykły Ormiaszka. Zwariowana idiotka.— A właśnie że Gruzin. I to dość dziwne z twojej strony…— Mówię ci — Ormiaszka. Ja wiem lepiej. Idiotka!— Czemu mi wymyślasz, Żeniu? Przecież ja cię nie obrażam.— Tego by jeszcze brakowało! Głupia! Czy ci nie wszystko jedno, kim on jest? Zakochałaś się w nim czy co?— Właśnie że się zakochałam!— Tym bardziej jesteś głupia. A tego ze znaczkiem na czapce, ślepego, też kochasz?— A jakże! Bardzo go szanuję. Jest naprawdę solidny.— Kolkę-buchaltera też? I dostawcę? I Antosia-kartosia? I grubego aktora? U-ch, bezwstydnica! — wykrzykuje nagle Żenia. — Patrzeć na ciebie bez wstrętu nie mogę. Ty suko! Gdybym była na twoim miejscu, nieszczęsna, życie bym raczej sobie odebrała, powiesiłabym się na sznurówce od gorsetu. Ty gadzino!Pasza w milczeniu przesłania rzęsami oczy pełne łez. Mania staje w jej obronie.— Co ty tak, Żeniu… Czemu na nią tak…— Ech, wszystkie jesteście dobre! — ostro przerywa jej Żenia. — Żadnej godności!… Przychodzi cham, kupuje cię niczym kawałek wołowiny, najmuję jak dorożkarza według taryfy do miłości na godziny, a ty się rozklejasz: „Ach, kochaneczek! Ach, nieziemska namiętność!“ Tfu!Gniewnie odwraca się do nich plecami i z powrotem zaczyna swój spacer po przekątnej sali, kołysząc biodrami i przeglądając się w każdym lustrze.Tymczasem Izaak Dawidowicz, taper, wciąż jeszcze męczy się z opornym skrzypkiem.— Nie tak, nie tak, Isaju Sawwiczu. Niech pan odłoży na chwilę te skrzypce i posłucha mnie. Motyw brzmi tak.Gra jednym palcem i beczy okropnym kozim głosem, typowym dla wszystkich kapelmistrzów, jako że kiedyś próbował jednym z nich zostać:— Estam, es-tam, es-tiam-tiam. No, teraz niech pan powtarza za mną pierwszą frazę od początku… No… ein, zwei…Próbę obserwuje uważnie oparta o fortepian szarooka Zoja o okrągłej twarzy i kolistych łukach brwi, bezlitośnie wysmarowana tanim blanszem i różem, oraz Wiera, wiotka, zmizerowana, w kostiumie dżokeja — okrągłej czapeczce z prostym daszkiem, jedwabnej kurteczce w biało-granatowe paski, w białych obcisłych rajtuzach i lakierowanych długich bucikach z żółtymi wyłogami. Wiera istotnie podobna jest do dżokeja ze swą wąską twarzą, w której pod opadającą na czoło dziarską grzywką żywo błyszczą błękitne oczy osadzone zbyt blisko garbatego, nerwowego, bardzo ładnego noska. Kiedy wreszcie po wielu próbach muzykantom udaje się zgrać, niziutka Wiera podchodzi do rosłej Zoi drobiącym krokiem, z wypiętą pupą i rozsuniętymi łokciami, jak chodzą tylko kobiety w męskich kostiumach, i składa przed nią komiczny dworski ukłon. I ogromnie zadowolone zaczynają sunąć po parkiecie.Żwawa Niura, która zawsze pierwsza przynosi wszystkie nowinki, zeskakuje nagle z parapetu i woła zachłystując się z pośpiechu i podniecenia:— Do Treppla… podjechała… luksusowa dorożka… ze światłem elektrycznym… Oj, dziewczynki… można umrzeć na miejscu… na hołoblach elektryczność…Wszystkie panienki, z wyjątkiem dumnej Żeni, wychylają się z okien. Przy bramie Treppla rzeczywiście stoi dorożka. Nowiutki wytworny wolant lśni świeżym lakierem, na końcach hołobli płoną żółtym światłem dwie malutkie elektryczne latarenki, wysoki siwy koń niecierpliwie potrząsa pięknym łbem z różową plamką na chrapach, przebiera w miejscu kopytami i strzyże cienkimi uszami. Brodaty gruby woźnica siedzi na koźle jak posąg, wyciągnąwszy ręce wzdłuż kolan.— Ach, gdyby tak się przejechać! — piszczy Niura. — Ojczulku, hej, ojczulku — woła przewieszając się przez parapet — przewieź biedną dziewczynę… Zapłacę w naturze…Ale dorożkarz śmieje się, robi prawie niedostrzegalny ruch palcami i siwy koń natychmiast, jakby tylko na to czekał, rusza z miejsca rączym kłusem, pięknie zawraca i odpływa w ciemność razem z wolantem oraz szerokimi plecami woźnicy.— Fuj! Świństwo! — rozlega się w pokoju pełen oburzenia głos Emmy Edwardowny. — Kto to widział, żeby przyzwoite panienki pozwalały sobie wywieszać się z okna i krzyczeć na całą ulicę. Skandal! I to oczywiście Niura, zawsze ta okropna Niura!Wygląda majestatycznie w swojej czarnej sukni, z żółtą zwiotczałą twarzą, ciemnymi workami pod oczyma i trzema zwisającymi, trzęsącymi się podbródkami. Panienki, niczym pensjonarki, które coś zbroiły, statecznie sadowią się na krzesłach stojących pod ścianami, oprócz Żeni, która nie przestaje obserwować swego odbicia w lustrach. Kolejni dwaj woźnice podjeżdżają naprzeciwko, do domu Zofii Wasiliewny. Jama się ożywia. Wreszcie turkot kół na jezdni urywa się przed bramą Anny Markowny.Portier Symeon odbiera od kogoś płaszcz w przedpokoju. Żenia zagląda tam, opierając się obiema rękami o futrynę, natychmiast jednak odwraca się i odchodzi wzruszając ramionami i kręcąc przecząco głową.— Nie wiem, kto to, ktoś całkiem nieznajomy — mówi półgłosem. — Nigdy u nas nie był. Jakiś gruby ojczulek w uniformie i złotych okularach.Emma Edwardowna mówi rozkazującym tonem dźwięczącym jak trąbką kawaleryjska.— Panienki, na salę! Na salę, panienki!Wchodzą kolejno dumnym krokiem: Tamara z obnażonymi białymi ramionami i szyją oplecioną sznureczkiem sztucznych pereł, gruba Kat’ka o mięsistej kwadratowej twarzy i niskim czole — również wydekoltowana, tyle że skórę ma zaczerwienioną i pryszczatą. Za nią perkatonosa nowicjuszka Nina, niezgrabna, w sukience papuziozielonego koloru, druga Mańka — Mańka Duża vel Mańka-Krokodyl i jako ostatnia — Sońka-Rumpel, Żydówka o ciemnej, brzydkiej twarzy i bardzo wydatnym nosie, który stał się przyczyną jej przezwiska, ale za to o tak pięknych, ogromnych oczach, łagodnych i smutnych, płonących i wilgotnych zarazem, jakie pośród kobiet całego świata miewają tylko Żydówki.VIStarszy gość w uniformie urzędu dobroczynności wszedł powolnym, niepewnym krokiem, lekko pochylony do przodu, pocierając kolistym ruchem dłonie tak, jak gdyby je mył. Ponieważ wszystkie kobiety trwały w uroczystym milczeniu, jakby go nie zauważając, przeszedł przez całą salę i usiadł na krześle obok Luby, która zgodnie z etykietą podwinęła tylko trochę spódnicę, zachowując przy tym roztargnioną i dumną minę panienki z przyzwoitego zakładu.— Dzień dobry pani — zagadnął.— Dzień dobry — odpowiedziała krótko.— Jak się pani miewa?— Dziękuję. Może mnie pan poczęstuje papierosem?— Niestety nie palę.— A to pięknie. Mężczyzna i nie pali. No więc niech mnie pan poczęstuje szampanem z lemoniadą.Mężczyzna milczał.— Och, aleś ty skąpy, ojczulku! Gdzie pan pracuje? Jest pan urzędnikiem?— Nie, nauczycielem. Uczę języka niemieckiego.— A ja pana już gdzieś widziałam, ojczulku. Pańska twarz jest mi skąds znajoma. Gdzie ja pana mogłam spotkać?— No, doprawdy nie mam pojęcia. Może na ulicy.— Może i na ulicy… Poczęstowałby mnie pan choćby pomarańczą. Mogę zamówić?Mężczyzna, rozglądając się dokoła, milczał w dalszym ciągu. Twarz zaczęła mu błyszczeć, pryszcze na czole poczerwieniały. Szacował powoli wszystkie kobiety, wybierając odpowiednią dla siebie, i jednocześnie czuł się skrępowany własnym milczeniem. Nie było o czym rozmawiać, poza tym drażniła go obojętna natarczywość Luby. Podobała mu się gruba Katia z powodu obfitego, krowiego cielska, ale prawdopodobnie — ważył w myślach — jest bardzo zimna w miłości, jak wszystkie tęgie kobiety, a w dodatku ma brzydką twarz. Podniecała go również Wiera swym chłopięcym wyglądem i silnymi udami opiętymi w biały trykot i Mania Białaska przypominająca niewinną gimnazjalistkę, i ładna Żenia o zuchwałej, smagłej twarzy. Długą chwilę przyglądał się Żeni, ale tylko poprawił się, niezdecydowany, na krześle — domyślił się bowiem z jej nonszalanckiego, nieprzystępnego i niedbałego zachowania, jak również z tego, iż otwarcie nie zwracała nań najmniejszej uwagi, że jest najbardziej rozpuszczona ze wszystkich panienek w zakładzie, przyzwyczajona, że klienci tracą na nią więcej pieniędzy niż na inne. A pedagog był człowiekiem oszczędnym, obarczonym dużą rodziną i wyniszczoną, umęczoną jego męskimi wymaganiami żoną, cierpiącą na całe mnóstwo kobiecych chorób. Prowadząc zajęcia w żeńskim gimnazjum i w instytucie, żył stale w jakiejś skrywanej, lubieżnej malignie i tylko niemieckie opanowanie, skąpstwo i tchórzliwość pomagały mu trzymać w ryzach wiecznie rozbudzoną żądzę. Ale ze dwa, trzy razy w roku za cenę nieprawdopodobnych wyrzeczeń wysupływał ze swego nędznego budżetu pięć czy dziesięć rubli, odmawiając sobie ukochanego kufelka piwa wieczorem i oszczędzając na tramwaju konnym, przez co był zmuszony pokonywać piechotą ogromne odległości w mieście. Odkładał te pieniądze na kobiety i tracił powoli, ze smakiem, starając się jak najbardziej przedłużyć przyjemność i obniżyć jej koszty. Za swoje pieniądze wymagał bardzo dużo i to rzeczy właściwie niemożliwych — jego sentymentalna niemiecka dusza gorąco łaknęła niewinności, nieśmiałości, poezji w wizerunku płowowłosej Gretchen, ale jako mężczyzna marzył, pragnął i potrzebował, by jego pieszczoty wprawiały kobiety w uniesienie, drżenie i słodką niemoc.Zresztą o to samo chodziło wszystkim mężczyznom — nawet tym najpodlejszym, najbardziej szpetnym, pokracznym, a nawet impotentom — i dlatego stare jak świat doświadczenie dawno już nauczyło kobiety udawać za pomocą poruszeń i jęków najgorętszą namiętność, gdy tymczasem w ekstatycznych chwilach zachowywały całkowity chłód.— Proszę przynajmniej zamówić u muzykantów jakąś poleczkę. Niech panienki sobie potańczą — burknęła Luba.To było mu na rękę. Przy muzyce, pośród tanecznego ścisku, o wiele łatwiej było wstać i wyprowadzić z sali jedną z panienek, niż zrobić to wśród ogólnego milczenia i sztywnego bezruchu.— A ile to kosztuje? — spytał ostrożnie.— Kadryl — pół rubla, a inne tańce — trzydzieści kopiejek. A więc można?— No cóż… proszę… Ja tam nie żałuję — zgodził się udając hojność. — Komu mam powiedzieć?— A tym tu, muzykantom.— Dlaczego nie… ja z przyjemnością… Panie muzykancie, poproszę o coś lekkiego — powiedział kładąc srebrną monetę na fortepianie.— Co pan sobie życzy?\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Jama-ebookRO/p1145532i1301198" target="_blank" title="Jama [Aleksander Kuprin null] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Jama [Aleksander Kuprin null] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


filtry kabinowe, Filtron, BMW X3, 2004 - 2010 (E83) - Motochemia\nfiltry kabinowe Filtron do BMW X3, 2004 - 2010 (E83)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika BMW X3 z rocznika 2004 - 2010 (E83) dla których mamy dedykowane filtry kabinowe Filtron.\nfiltry kabinowe Filtron według typu silnika w BMW X3 z rocznika 2004 - 2010 (E83):\nfiltry kabinowe Filtron do BMW X3\nfiltry kabinowe Filtron do BMW X3 2004 - 2010 (E83)\nDlaczego warto wybrać filtry kabinowe Filtron do BMW X3 z rocznika 2004 - 2010 (E83)?\nJako klient, który szuka filtry kabinowe firmy Filtron do BMW X3 z rocznika 2004 - 2010 (E83) z silnikiem xDrive 20 d - (1995 ccm), na pewno dobrze znasz odpowiedź na to pytanie. Filtron to wysokiej klasy filtry kabinowe. W naszym sklepie mamy około 2 które spełnią Twoje oczekiwania i będą pasować zarówno do silnika 2.0 d - (1995 ccm) jak i xDrive 35 d - (2993 ccm). Aktualnie w bazie mamy 2 produktów które pasują do rocznika 2004 - 2010 (E83). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność. Nieważne czy masz silnik xDrive 25 i - (2497 ccm) lub xDrive 20 i - (1995 ccm) albo 2.5 i - (2494 ccm) - u nas znajdziesz filtry kabinowe, które na pewno do niego pasują. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki!\nPrzykładowe filtry kabinowe Filtron do BMW X3 z rocznika 2004 - 2010 (E83)


Przychodnie prywatne - al. Piłsudskiego, Łódź Widzew - niepubliczne przychodnie zdrowotne - Panorama Firm Reklamuj się u nas\nPrzychodnie prywatne - al. Piłsudskiego, Łódź, łódzkie\n"Dentex" Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej\n42 674 34 70\nal. Piłsudskiego 157 /142, Łódź\nSumińska Alina Gabinet Lekarza Rodzinnego\n42 674 12 48\nal. Piłsudskiego 155, Łódź\nUsługi Medyczne "Almed" Sp. z o.o.\n42 674 74 70\nWilczyńska-Konarska Marzanna NZOZ


Ślub poza granicami kraju - marzenie wielu par ⋆ Sklep - Maja\nŚlub poza granicami kraju – marzenie wielu par\nNa ten wyjątkowy moment czekamy całe nasze życie. Głównie kobiety planują go już w dzieciństwie. Marzą o cudownej balowej sukience, złotej karocy i księciu na rączym rumaku. Wiadomo, że z upływem czasu, te marzenia ewoluują. Ale ciągle mamy w głowie pewien schemat, który chcemy w przyszłości zrealizować.\nCzasami dajemy się ponieść trendom. A śluby za granicą są obecnie wyjątkowo popularne. Każdy pragnie, by ten dzień był wspaniały. A ślub w Rzymie, czy w Barcelonie na pewno będzie nie do zapomnienia. Młodzi często pragną wziąć ślub w miejscu, które coś dla nich znaczy. Obecnie dużo podróżujemy po świecie. Czasami bywa tak, że poznajemy się na wyjeździe. Bywa też tak, że to miasto szczególnie miło nam się kojarzy i dokładnie tam chcemy powiedzieć uroczyste „tak”.\nBardzo popularne są zaślubiny w Grecji. Ten słoneczny kraj jest wprost stworzony do zabawy. Tam czas biegnie całkiem inaczej. Wielka uczta nad brzegiem morza przy dźwiękach tradycyjnej greckiej muzyki to z pewnością cudowne przeżycie. Z tych samych przyczyn wybiera się również włoską prowincję, gdzie mieszkańcy są wyjątkowo życzliwi. Dodatkową zaletą tych krajów jest przepyszne jedzenie.\nCzasami też bywają inne sytuacje. Zagraniczne wojaże nierzadko są pełne nieoczekiwanych niespodzianek.\nPo przejrzeniu powyższego tekstu korci Cię, by napisać na tej stronie jakieś komentarze o nas (https://goldwasser.pl/)? Nie wahaj się! Każda opinia będzie dla nas kluczowa.\nOdkrywamy inną kulturę, smakujemy miejscowe potrawy, a także zawieramy nowe, intrygujące znajomości. Tropikalny klimat i upalna letnia atmosfera bardzo pomagają wakacyjnym uczuciom. W cudownych okolicznościach przyrody bardzo szybko stracić głowę dla tutejszych ludzi. Dlatego, bywa, że z takiego odpoczynku powracamy z małżonkiem. Jest to bez wątpienia dosyć ryzykowny krok, ale dla zakochanych nie ma przeszkód.\nA kiedy już powrócimy do kraju, należy pamiętać o wielu sprawach. Sprawdźmy zatem przed powrotem, które dokumenty musimy wypełnić i gdzie pójść, by nasz związek małżeński został potwierdzony przez rodzime prawo. Później już tylko można wydrukować fotografie i pochwalić się przyjaciołom, bo taki ślub to rzecz bez precedensu.


Popularność automatycznych zegarków ze Szwajcarii - Mim Media\n5 października, 2019 3 października, 2019 pikseoWygląd i zdrowie\nZegarki ze Szwajcarii są od lat uznawane za jedne z najtrwalszych, niezawodnych oraz długowiecznych. Dzieje się tak nie bez powodu, gdyż Szwajcarzy do perfekcji opanowali produkcję wysokiej klasy zegarków automatycznych. Dzięki ich ręcznemu składaniu oraz bardzo ścisłej kontroli jakości, automatyczne zegarki szwajcarskie są niesamowicie cenione nie tylko w światku miłośników zegarków naręcznych.\nZegarki szwajcarskie z automatycznym mechanizmem\nAutomatyczne zegarki były popularne przed erą zegarków kwarcowych. Ich popularność wtedy bardzo zmalała, by od niedawna znowu powrócić. Wiele firm nie przestało jednak produkowania zegarków automatycznych. Ich produkcją cały czas zajmowały się firmy szwajcarskie, które mogą się poszczycić jednymi z niezawodnych czasomierzy z mechanizmami automatycznymi. Kupując zegarki szwajcarskie – sklep online posiada wiele modeli – zwracamy przede wszystkim uwagę na uznane marki. Automatyczne mechanizmy są nakręcane przez ruch ręki, co powoduje, że posiadamy na swojej ręce miniaturową maszynownię. To właśnie ta świadomość oraz fakt, że te zegarki mają tak zwaną „duszę”, sprawił, że istnieje spore grono ludzi, które kocha automatyczne zegarki ze Szwajcarii. Dzięki dobremu i dokładnemu mechanizmowi, zegarki ze Szwajcarii mogą posiadać bardzo niewielkie, niemal niezauważalne odchyły od normy. To właśnie ten aspekt sprawia, że są tak poszukiwane, i mogą być cenione przez laików i znawców branży zegarkowej. Moda na automatyczne zegarki może być porównań do powrotu płyt winylowych na rynek. W obu przypadkach mamy do czynienia z powrotem starszej, trochę zapomnianej technologii, która okazuje się niezwykle ceniona przez miłośników zegarków, które nie są tylko cyfrowymi urządzeniami. Automatyczne zegarki to coś więcej niż tylko zwykły zegarek.\nSzwajcarskie modele potrafią urzec szczególikami ich konstrukcji, które potwierdzają kunszt ich wykonawców. Wiele modeli jest wykonanych tak pieczołowicie, że mogą być podziwiane godzinami, nawet przez wytrawnych znawców branży zegarkowej. Szwajcarskie zegarki są konkurencją dla nowocześniejszych czasomierzy i w oczach wielu dalej z nimi wygrywają swoim tradycyjnym mistrzostwem wykonania oraz projektowania przez inżynierów pracujących w szwajcarskich zakładach.


Co to jest One Stop Shop (OSS)? | Fullbax\nStrona główna >> Biznes w Chinach >> Co to jest One Stop Shop (OSS)?\nRok 2021 przyniósł zmiany regulacji w obszarze podatku od towarów i usług, które objęły sprzedawców internetowych oraz operatorów interfejsów elektronicznych. Dokładnie 1 lipca 2021 r. wszedł w życie nowy unijny pakiet VAT dla sektora e-commerce. Czym charakteryzuje się procedura VAT One Stop Shop (OSS)? Odpowiedź znajdziesz w naszym artykule. Zapraszamy do lektury!\nOne Stop Shop – definicja\nOne Stop Shop – rejestracja\nOne Stop Shop a import z Chin\nOne Stop Shop (OSS) to procedura unijna, umożliwiająca podatnikom, którzy świadczą usługi lub dokonują dostaw na rzecz konsumentów w UE, składanie deklaracji i płacenie VAT w jednym państwie członkowskim, czyli w tzw. państwie identyfikacji. Od 1 lipca 2021 r. podatnicy nie muszą już rejestrować się w celach podatkowych we wszystkich państwach członkowskich, w których świadczą te usługi lub wysyłają towary. Warto dodać, że procedura OSS stosowana jest we wszystkich krajach członkowskich UE i zastępuje ona funkcjonujący dotychczas VAT MOSS, czyli Mały Punkt Kompleksowej Obsługi w zakresie podatku od towarów i usług.\nVAT One Stop Shop obejmuje przedsiębiorców, którzy świadczą usługi telekomunikacyjne, elektroniczne oraz nadawcze, a także firmy zajmujące się sprzedażą towarów online na rzecz klientów indywidualnych z terenu Unii Europejskiej.\nRejestracji do procedury OSS możesz dokonać za pośrednictwem strony internetowej podatki.gov.pl, co oznacza, że możliwe jest wyłącznie zgłoszenie drogą elektroniczną. W tym celu należy wejść na stronę: https://www.podatki.gov.pl/vat/e-deklaracje-vat/formularze-vat/, gdzie znajdują się wszystkie formularze i spośród nich wybrać ten odpowiedni. Przy każdym formularzu znajduje się również instrukcja, która z pewnością usprawni cały proces wypełniania dokumentów. Warto również dodać, że wszystkie formularze interaktywne z poniższej tabeli możesz złożyć z wykorzystaniem kwalifikowanego podpisu elektronicznego.\nZmiany regulacji w obszarze podatku od towarów i usług dotyczą również sprzedaży na odległość towarów importowanych z krajów pozaunijnych, a więc kwestie te obejmują także import z Chin. Pakiet ten zakłada zwolnienie z VAT dla importu towarów w przesyłkach o wartości nieprzekraczającej 150 euro, uzależniając to zwolnienie od zadeklarowania VAT w ramach IOSS, czyli Import One Stop Shop.\nRozważając kwestię importu towarów z Chin a VAT, warto zwrócić uwagę na to, że procedura ta ma na celu uproszczenie obowiązków w zakresie podatku VAT dla podatników dokonujących sprzedaży na odległość towarów importowanych, ponieważ umożliwia elektroniczną rejestrację dla celów podatku VAT w jednym państwie członkowskim, które jest tzw. państwem identyfikacji. Co więcej, IOSS pozwala na deklarowanie i płacenie należnego podatku VAT w ramach jednej elektronicznej miesięcznej deklaracji w tzw. państwie identyfikacji.


Dusk, proeuropejski, który wysłał reklamodawców „Brexit” do piekła\nHome Top News Dusk, proeuropejski, który wysłał reklamodawców „Brexit” do piekła\nDonald Tusk, lider głównej polskiej opozycyjnej platformy obywatelskiej. / Afp\nLider serwisu Obywatelskiego prowadzi wojnę przeciwko władzy wykonawczej PiS, której obwinia za napięcia z Brukselą oraz nadużywanie władzy i politykę korupcyjną\nWiemy, dlaczego chcą wyjechać (UE); Naruszenie zasad demokratycznych bez kary. W ten sposób Donald Tusk, lider głównej polskiej opozycji obywatelskiej, zaatakował rząd z Fortu Warszawa podczas jednej z niedzielnych masowych demonstracji. Były szef Rady Europejskiej, który spędził siedem lat w Brukseli i był jednym z liderów wojny z Brexitem, odkąd Julio zdecydował się na powrót w zeszłym miesiącu, wzniósł flagę bitwy w Polsce bez marginesów integracji i europeizmu. Wskazał na „sto procent” dla polityki krajowej.\nJest w pełni zaangażowana w architektoniczny koniec radykalnej konserwatywnej partii PiS w cieniu Jarosława Kaczyńskiego, która ma niezwykłą historię naruszeń praw (LGTBI, kobiet, wolności prasy), kontroli sądowej i wielu innych spraw korupcyjnych. Nadużycie władzy dotknęło jej przywódców (w tym Kaczyńskiego) dwa lata temu.\nZmierzch (1957), lider Europejskiej Partii Ludowej, formalnie powrócił na tron Platformy Obywatelskiej w lipcu ubiegłego roku. Zrobił to, potępiając „złą” partię rządzącą; Słowo zgodne z tą odpowiedzią – „Ciekawe, gdzie w piekle skończą ci, którzy promują Brexit” – rozpoczęło polityk na jednym z najważniejszych etapów negocjacji, by opuścić Wielką Brytanię.\nDusk był wówczas najbardziej aktywnym facetem na Twitterze, który trafiał na pierwsze strony gazet dzięki wiadomościom na żywo i od czasu do czasu gościł Europejski Szczyt z muzyką do filmów akcji (w stylu „Armageddon”). Kiedy przejął go w listopadzie 2019 roku, jego następca Charles Michael powiedział: „Przynajmniej na początku mogę być bardzo ostrożny w swoich tweetach.\nTen absolwent historii Uniwersytetu Gdańskiego, który początkowo był związany z ruchem „Solidarności”, a także pracował jako dziennikarz, zwyciężył w 2014 roku jako szef Agencji Koordynacyjnej Państw UE Herman van Rompuy. „Kiedy proszą mnie o zdefiniowanie w kilku słowach dwóch kadencji Przewodniczącego Rady Europy, zawsze bez wahania odpowiadam tylko jedną odpowiedzią: „Jedność”, „Motyw wiodący”, praca, prawie moja pasja, zaczynając od tego அவர் Tak układa swoje życie w biurze .\nPo szarej ścieżce w polityce pod kontrolą Borysa Budki osiągnął tę „jednostkę” jako jego „wybawca” (teraz we wnętrzu). Jego szybka i potężna dialektyka pozwala ożywić Platformę Obywatelską, która kontrolowała kraj już w latach 2007-2014. Określa również zamiar wymuszenia zmiany elektoratu przed wyznaczonym terminem kolejnego spotkania z wyborami. 2023.\nDusk chce zostać ponownie wybrany na premiera Polski i jest zaangażowany w możliwą wojnę przeciwko Polexitowi, czemu rząd zaprzecza, nie popiera sondaży (88% prawników polarnych jest w UE, a tylko 7% z zadowoleniem przyjmuję odejście) Nie.


Jastrzębie-Zdrój. Kolej ma wrócić do Jastrzębia, projekt kosztuje ponad 500 milionów • www.tujastrzebie.pl\n2022-04-27, Autor: TŚ, źródło: Miasto Jastrzębie-Zdrój\nPKP Polskie Linie Kolejowe oceniły dokumenty i wybrały 34 projekty, które zostaną zrealizowane. Wśród nich jest inwestycja w Jastrzębiu-Zdroju. Szacunkowa wartość projektu wynosi 503 814 924 zł.\nZnamy już listę projektów zakwalifikowanych do realizacji w ramach programu Kolej+. Podczas konferencji w Janowie Lubelskim zaprezentował je premier Mateusz Morawiecki z ministrem infrastruktury, Andrzejem Adamczykiem. Jednym z 34 realizowanych połączeń będzie Jastrzębie-Zdrój – Orzesze.\nTo bardzo dobra wiadomość dla naszego miasta. Od lat zabiegamy o przywrócenie kolei do Jastrzębia-Zdroju. Cieszymy się, że nasz głos wreszcie został wzięty pod uwagę a nasz projekt zaakceptowany. Warto przypomnieć, że Jastrzębie-Zdrój wraz z partnerami partycypuje w kosztach inwestycji – skomentowała prezydent Anna Hetman.\nProjekt zakłada wykorzystanie przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A istniejącej infrastruktury oraz odbudowę odcinków linii kolejowych w historycznym przebiegu. Fragment nowej linii zostanie zbudowany między Rondem Porozumienia Jastrzębskiego i dawnym przystankiem Jastrzębie-Zdrój Górne, odbudowany zostanie fragment linii 159 na terenie Jastrzębia oraz między Żorami i Orzeszem i zrewitalizowany jego fragment między Jastrzębiem, Pawłowicami i Żorami. Połączenie obsługiwać ma 18 pociągów: 12 z nich kursowałoby na trasie Katowice-Żory-Jastrzębie, 6 dodatkowo obsługiwałoby odcinek łączący Żory i Rybnik. Szacunkowa wartość wynosi 503 814 924 zł.\nTen program powstaje przy współpracy z samorządami, bo któż lepiej wie o potrzebach mieszkańców małych i średnich miejscowości niż wójtowie, burmistrzowie, prezydenci, marszałkowie. To dzięki współpracy z nimi realizacja programu Kolej+ jest możliwa. Inwestycje do programu zgłosili właśnie samorządowcy. Dziękuję za dobrą współpracę – mówił podczas konferencji prasowej Andrzej Adamczyk, Minister Infrastruktury.\nTagi: kolej+, pociągi w Jastrzębiu, Kolej wróci do Jastrzębia, Andrzej Adamczyk, Anna Hetman


Spotkania policji z harcerzami - Wschowa Ziemia Wschowska Sława Szlichtyngowa Powiat wschowski zw.pl\nSpotkania policji z harcerzami\nPiątek, 05 lipca 2019 o 13:10, aktualizacja Środa, 17 lipca 2019 o 10:58, autor: Paulina Makuch 1 1010\n3 lipca, funkcjonariusza wschowskiej komendy wraz ze strażnikiem miejskim spotkała się z harcerzami z obozu odpoczywającego w Lginiu. Spotkanie odbyło sie w ramach akcji "Kręci mnie bezpieczęństwo nad wodą" i "Narkotyki i dopalacze zabijają". Podczas rozmowy z dziećmi i młodzieżą poruszono tematy bezpieczeństwa na wakacjach.\nPolicjanci z Komendy Powiatowej Policji we Wschowie, razem z innymi służbami kontrolują miejsca, gdzie wypoczywają dzieci na terenie powiatu. Również prowadzą rozmowy edukacyjne z uczestnikami kolonii.\nW trakcie spotkań przekazują uwagi dotyczące bezpieczeństwa. Zwracają uwagę i mówią jakich zachowań unikać podczas wakacyjnego wypoczynku. Młodsi po spotkaniu, wiedzą jak być bezpiecznym w domu, nad wodą czy w lesie. Starszych poinformowano o zagrożeniach z powodu brania środków odurzających. Dowiedzieli się od funkcjonariuszy, co mają zrobi, gdy pogorszy się pogoda.\nProfilaktyka spotkań będzie kontynuowana do końca wakacji.\n(Źródło: KPP Wschowa)\nSłuszna sprawa bezpieczeństwo na pierwszym miejscu tyle przecież ostatnio żywiołów przeszło przez nasz kraj\nCzytelniaBenefity w pracy - czyli motywacja pracownika\nMyśliwi przyjadą na Parafiadę Myśliwską\nRemont drogi w Ciosańcu\nNarodowy Dzień Pamięci Ofiar Ludobójstwa Wołyńskiego\nRemont w SP Jędrzychowice trwa\nOgień na obwodnicy\nOd dziś każdy może sprawdzić przeznaczenie terenu\nTurniej siatkówki plażowej 70+\nZabawa na piachu w Lginiu\nDroga do Konotopu będzie zamknięta


WIGILIA CARITAS PUCK 2019r. – Fara Puck\n20 grudnia, 2019 przez admin\nWIGILIA CARITAS PUCK 2019r.\nDnia 19 grudnia 2019r. odbyła się Wigilia dla najuboższych z parafii p.w. Św Apostołów Piotra i Pawła w Pucku zorganizowana przez Parafialny Zespół Caritas w Pucku.\nPoprzedzona została Mszą Świętą, po której wszyscy przybyli do Sali Mario na uroczysty poczęstunek. Ksiądz Proboszcz Jerzy Kunca przywitał zgromadzonych i złożył obecnym życzenia świąteczne, odśpiewana została kolęda i podzielono się opłatkiem. Czas trwania Wigilii został umilony muzyką w wykonaniu Reprezentacyjnej Orkiestry Dętej Ziemi Puckiej oraz pięknym świątecznym przedstawieniem przygotowanym przez Siostrę Rafaelę i Panią Małgorzatę Marzejon. Uroczysta kolacja przebiegła w miłej atmosferze, przy dźwiękach kolęd śpiewanych przez wszystkich do nastrojowej muzyki którą zapewnili Państwo Katarzyna i Lubomir Szmyt wraz z Panem Janem Trofimowicz, który wspaniale zadbał o pełną integrację wśród zebranych. Było mnóstwo śpiewu, konkursy, szczere uśmiechy i gesty życzliwości. Po skosztowaniu dań wigilijnych smakowicie przyrządzonych przez kucharza Sali Mario Pana Mariusza Cendrowskiego, zebrani cieszyli się smakiem swojskich ciast, upieczonych przez członkinie Caritas.\nTegoroczne świąteczne spotkanie przy wigilijnym stole zorganizowane przez Caritas Puck przebiegło w bardzo miłej atmosferze przepełnione było życzliwością, uśmiechem i dobrymi słowami płynącymi prosto z serca.\nZ tego miejsca cały zespół Caritas składa ogromne podziękowanie wszystkim, którzy mieli choćby niewielki wkład w zorganizowanie i przebieg tego świątecznego dnia. Szczególnie wszystkim sponsorom i ofiarodawcom, do których należą:\n– Cukiernia Piekarnia Hoffman\n– Piekarnia Cukiernia Konkol\n– Laguna s.c. Przetwórstwo ryb Ustarbowski T., Rekowski S.\n– Wędzenie i przetwórstwo ryb „Rafa” Spółka Jawna\n– Zakład Handlowo – Produkcyjny Ida\nDzięki Waszej ofiarności mogliśmy ugościć naszych podopiecznych, którzy z radością kosztowali potraw rybnych i wypieków.\nRaz jeszcze wielkie i szczere podziękowania dla wszystkich.\nZespół Caritas w Pucku\nTekst: Małgorzata Markowska\nFoto: Piotr Kropidłowski – Kaszuby 24\nPoprzedni artykuł„TAK POMAGAM" Następny artykuł PIELGRZYMKA DO WŁOCH


Konferencja – jak z geogebrą można pokazać matematykę | ZS w Tymbarku\nKonferencja – jak z geogebrą można pokazać matematykę\nW dniu 27.02.2014 roku w Zespole Szkół im. KEN w Tymbarku odbyła się konferencja\n„Jak z GeoGebrą można pokazać matematykę”, w której uczestniczyli nauczyciele matematyki ze wszystkich szkół ponadgimnazjalnych powiatu limanowskiego. Konferencję przygotowała i poprowadziła Janina Konieczna, która jest certyfikowanym trenerem i ekspertem GeoGebry oraz dyplomowanym nauczycielem matematyki w Zespole Szkół im. KEN w Tymbarku.\nSpotkanie otworzyła pani mgr Jolanta Dunikowska – Wszołek Dyrektor Zespołu Szkół w Tymbarku. Na początku Pani Dyrektor powitała wszystkich przybyłych nauczycieli i poinformowała, że konferencja jest objęta patronatem honorowym Jana Puchały – Starosty Limanowskiego, patronatem Stowarzyszenia ROSE i Warszawskiego Centrum GeoGebry oraz podała kilka informacji na temat Zespołu Szkół w Tymbarku.\nNastępnie w swoim wystąpieniu podkreśliła, że matematyka odgrywa ogromną rolę w wielu dziedzinach życia i dlatego tak ważne jest jej nauczanie. W związku z tym doskonalenie warsztatu pracy nauczyciela i poszukiwanie nowych ciekawych form pracy z uczniem w pracy dydaktycznej nauczyciela jest bardzo cenne. GeoGebra w nauczaniu matematyki może wspomagać nauczanie i uczenie się matematyki. Na koniec swojego wystąpienia pani dyrek-tor Jolanta Dunikowska – Wszołek życzyła wszystkim przybyłym nauczycielom sukcesów zawodowych, satysfakcji w pracy z uczniami oraz dobrych i owocnych wrażeń z konferencji.\nKolejnym punktem konferencji był wykład wygłoszony przez Janinę Konieczną, w którym na początku przedstawiła prezentację wykonaną w programie GeoGebra zawierającą krótką historię programu GeoGebry i jego celów.\nNastępnie pokazała przykłady swoich apletów, które animują różne zagadnienia matematyczne oraz podzieliła się swoimi doświadczeniami w pracy z programem na lekcji matematyki. W dalszej części wykładu zaprezentowała w jaki sposób można wykorzystać do swojej pracy gotowe aplety zamieszczone na GeoGebraTube, GeoGebraWiki, gdzie szukać wskazówek do nauki i obsługi programu oraz zachęcała do uczestnictwa w kursach e-learningowych prowadzonych przez ROSE.\nKolejnym punktem spotkania były warsztaty przeprowadzone przez Janinę Konieczną w pra-cowni komputerowej. Uczestnicy otrzymali materiały warsztatowe, które zawierały bardzo szczegółowe instrukcje do wykonania apletów. Na podstawie materiałów i wskazówek prowadzącej nauczyciele samodzielnie wykonywali aplety wykonane w GeoGebrze ilustrujące przykładowe zadania z planimetrii i algebry.\nNa podstawie przygotowanych zadań pokazano w jaki sposób można animować pojęcia matematyczne, jak niektóre zadania można przedłużać lub zwiększać poziom ich trudności tak aby uczniom ułatwić zrozumienie matematyki i uatrakcyjnić jej uczenie się.\nSpotkanie trwało 3 godziny. Wszyscy uczestnicy konferencji byli bardzo zadowoleni i wyrazili, że bardzo dużo się nauczyli i dowiedzieli o programie GeoGebra. Ponadto stwierdzili, że brakuje tego typu spotkań, które służą jednocześnie wymianie doświadczeń i integracji.


Zła krew — Metafinanse\n21 lipca 2018 Zostaw komentarz\nBad Blood: Secrets and Lies in a Silicon Valley Startup, książka autorstwa Johna Carreyrou.\nHashtag: książka, którą ostatnio przeczytałem.\nPewnie słyszeliście o Theranos. Jeżeli nie, to ominęła was niezła drama.\nTheranos to (miał być) startup, który zrewolucjonizuje medycynę oferując wygodne i łatwo dostępne testy krwi. Bez strzykawek, bez bólu i nieprzyjemności. Nawet bez wizyty u lekarza — testy byłyby możliwe do przeprowadzenia w domu.\nMiała wystarczyć tylko kropla krwi, by wykonać 50 różnych testów.\nBrzmi za dobrze, by było prawdziwe? No właśnie…\nOkazało się, że to wszystko ściema. Książka Carreyrou przedstawia jak powoli nakręcała się spirala kłamstw i przekrętów, jak stosowano nieuczciwe praktyki wobec pracowników, partnerów biznesowych i agend rządowych. Pokazuje też, na przykładzie Elizabeth Holmes, jak szkodliwy potrafi być kult osobowości.\nNaprawdę fascynująca lektura. Czyta się ją jak thriller.\nDo tego dobrze wpisuje się w moje osobiste rozczarowanie elitami Krzemowej Doliny i okolic. Holmes i jej oszustwa to bardzo jaskrawy przypadek. Ale innych przykładów nie trzeba wcale szukać tak daleko.\nElon Musk robi rzeczy co najmniej głupie. Robi też rzeczy złe.\nI kto wie, czy będzie potrafił „dowieźć” swoje obietnice dotyczące produkcji kolejnych modeli Tesli. Jak na razie, wyniki są poniżej oczekiwań, a kolejni analitycy podnoszą wątpliwości czy ta piramida zbudowana na kolejnych rundach finansowania od inwestorów ma szanse się utrzymać.\nTak jak Holmes udało się zebrać 9 miliardów dolarów finansowania pozostając przez cały ten czas bez działającego produktu, tak Tesla wciąż utrzymuje się na powierzchni bez generowania zysku i bez osiągania założonych celów produkcyjnych.\nMark Zuckerberg robi to samo. Rzeczy głupie, rzeczy złe.\nJeff Bezos i Amazon – to samo.\nPora zdać sobie sprawę, że firmy to nie są twoi przyjaciele. CEO to nie są twoi kumple. I niekoniecznie wzory do naśladowania. Fanbojowanie Apple, Elona Muska i jego firm, Amazonu, czy na dobrą sprawę każdej innej firmy — to naiwność.\nFirmy nie chcą się z tobą zaprzyjaźnić. Nie chcą zmieniać świata na lepsze. Chcą zarabiać. Czasem nieetycznie. Czasem nieuczciwie.\nWięc zastanów się zanim następnym razem retweetniesz kolejny wpis Elona.\nA książkę jeszcze raz polecam.


Jaki sport na lato? - portal DOZ.pl\nStrona główna Poradnik o zdrowiu Jaki sport na lato?\nJest to zestaw ćwiczeń wykonywany przy rytmicznej muzyce, podczas których zwiększa się wymiana tlenowa w organizmie. Powtarza się poszczególne zestawy ćwiczeń, które są unikalnym połączeniem tańca i gimnastyki.\nKorzyści z regularnego uprawiania aerobiku to przede wszystkim:\npozytywny wpływ na wydolność układu sercowo – naczyniowego,\ndotlenienie organizmu i lepsze wchłanianie tlenu,\npiękna, zgrabna sylwetka,\nprzyjemność, odpoczynek i świetna zabawa.\nKażde zajęcia z aerobiku powinny składać się z 4 części: rozgrzewki trwającej ok 5-15 minut, części właściwej (ok. 20-60 minut), wyciszenia (ok. 5-8 minut) oraz rozciągania (ok. 5-10 minut).\nNa zajęcia z aerobiku należy zabrać ze sobą odpowiednie buty, sportowy i wygodny ubiór, a także dużą ilość płynów w celu uniknięcia odwodnienia podczas wykonywania ćwiczeń.\nćwiczenia aerobowe powinny iść w parze z właściwym odżywianiem się. Ruch plus zdrowa dieta to przepis na sukces.\nzajęcia należy rozpoczynać stopniowo. Najbardziej narażone na urazy są stopy i nogi ze względu na dużą ilość podskoków, skrętów i skoków.\nnajczęstsze urazy to m. in. zapalenie mięśni, ścięgna Achillesa i ból łydek, złamanie kości śródstopia oraz ostrogi i pięty.\ngłówne przeciwwskazania to urazy układów mięśni, stawów, kości lub ścięgien, astma, dolegliwości układu oddechowego i choroba wieńcowa.\nJest to jeden z najprzyjemniejszych letnich sportów. Daje nie tylko zdrowie, ale także kontakt z przyrodą i niezapomniane chwile na łonie natury.\nJazda na rowerze usprawnia cały układ mięśniowy, oddechowy i krążenia. Pod wpływem pedałowania uda i łydki stają się smuklejsze, zgrabniejsze, wzmacniają się mięśnie brzucha, bioder oraz rąk.\nWysiłek powoduje także dotlenienie organizmu, zwiększenie wydolności oraz przeciwdziała pojawianiu się żylaków na nogach. Jest dobrym elementem zapobiegania otyłości, cukrzycy, chorób serca czy osteoporozy.\ndo jazdy na rowerze należy się w odpowiedni sposób przygotować. W celu uniknięcia zakwasów lub kontuzji należy poćwiczyć jazdę „na sucho”. Do tego należy dodać ćwiczenia rozciągające, wszelkiego rodzaju skłony i przysiady. Po zejściu z roweru ćwiczenia te należy powtórzyć.\nmożemy jeździć codziennie, ale zacznijmy od niewielkich odległości.\npamiętajmy o zachowaniu podstawowych zasad bezpieczeństwa na drodze. Największym problemem rowerzystów są nieuważni kierowcy samochodów. Najlepiej jest więc wybierać specjalne ścieżki rowerowe. Jeżeli korzystamy z jezdni to bezapelacyjnie musimy przestrzegać przepisów ruchu drogowego. Dobrym rozwiązaniem jest oznakowanie roweru tak, by był dobrze widoczny dla kierowców. Specjalne odblaskowe naklejki znajdziemy w sklepach ze sprzętem sportowym.\nTo świetna propozycja na wakacyjne, rodzinne popołudnia. Jest to gra dwu- lub cztero- osobowa, która polega na przebijaniu nad siatką lotki za pomocą rakietki.\nSport ten jest znany na całym świecie, uprawiany w formie rekreacyjnej jak i profesjonalnej (jest dyscypliną olimpijską).\nNa poziomie turniejowym badminton wymaga zręczności, siły, refleksu i szybkości.\nRekreacyjnie jest sposobem na przyjemnie i aktywne spędzenie wolnego czasu. Podstawowe zalety badmintona to zwiększanie sprawności fizycznej, poprawienie wydajności organizmu, odciążenie układu kostnego i przeciwdziałanie skrzywieniom kręgosłupa.\ncena rakietek do badmintona waha się w przedziale od 25 zł do nawet 400 zł za sprzęt używany przez zawodowych graczy. Lotki to wydatek ok. 25 zł za kilka sztuk.\nlotkę najlepiej przebijać przez siatkę (lub inną przeszkodę), w niedalekiej odległości między graczami.\nsprzęt do gry jest lekki i prosty w użyciu, dlatego też gra może być dobrą formą odpoczynku dla całej rodziny.\nZdobywa coraz większą popularność jako forma aktywnego odpoczynku.\nPolega na przemieszczaniu się po stromym terenie przy użyciu przynajmniej rąk dla utrzymania równowagi. Jest uprawiana zarówno w zamkniętych pomieszczeniach, jak i na świeżym powietrzu.\nMoże przybierać formę klasyczną, która polega na używaniu wyłącznie rąk, zaś sprzęt wykorzystywany jest tylko do asekuracji.\nSprzęt asekuracyjny możemy także wykorzystać czynnie. Wtedy możliwe jest zawisanie na linie i założonych punktach asekuracyjnych, dzięki którym wspinacz wchodzi wyżej. W wakacyjnych kurortach coraz więcej jest miejsc, gdzie rekreacyjnie można spróbować swoich sił we wspinaczce.\nWażne jest tutaj przede wszystkim poczucie równowagi, gibkość oraz silne palce i mięśnie obręczy barkowej.\nJednorazowe wejście to wydatek rzędu 12-15 zł od osoby. Przeważnie w cenę wliczony jest specjalistyczny sprzęt i opieka instruktora.\nPodstawowe korzyści z uprawiania tego sportu to głównie kształtowanie mięśni i sylwetki oraz wyraźnie zwiększenie siły rąk. To dobre ćwiczenie rozciągające, kształtujące równowagę oraz precyzję.\nwspinaczka skałkowa zwykle kojarzy się z niebezpieczeństwem i dużym wysiłkiem. Sport ten w profesjonalnej formie wymaga odwagi i dobrej kondycji fizycznej, ale uprawiany rekreacyjnie przynosi wiele zabawy i radości.\nbezpieczeństwo z pewnością zapewni nam odpowiednia asekuracja. Ryzyko wypadku na sztucznej ściance jest stosunkowo niewielkie, mimo to należy pamiętać o podstawowych zasadach bezpieczeństwa.\nNie ma nic przyjemniejszego niż spędzenie upalnego dnia nad wodą. Będąc na otwartym basenie lub na strzeżonej plaży możemy oddać się przyjemności pływania, które zbawiennie wpływa na nasz organizm:\nmodeluje sylwetkę ,\npozwala stracić nadmiar tkanki tłuszczowej i tym samym wspomaga odchudzanie,\npoprawia odporność organizmu i zwiększa jego wydolność,\nopóźnia oznaki starzenia się,\nPływanie znacznie poprawia układ krążenia, ponieważ cały organizm zostaje równomiernie dotleniony, a serce pracuje miarowo.\nOgromną zaletą korzystania z basenu jest jego zbawienny wpływ na układ kostny. Pływanie angażuje najważniejsze mięśnie, które są odpowiedzialne za prawidłową postawę.\nDodatkowo zmniejsza bóle kręgosłupa, dlatego polecana jest osobom prowadzącym siedzący i bierny tryb życia. Pływanie korzystnie wpływa także na układ oddechowy, ponieważ zwiększa pojemność życiową płuc i wzmacnia mięśnie oddechowe.\nPływanie kraulem lub żabką powoduje wyrobienie mięśni brzucha i grzbietu. Dodatkowo relaksując się w wodzie zachowujemy zdrowie i urodę. Jest to dobry sposób na rozluźnienie, odprężenie i relaks.\npływanie jest bardzo zdrowe, ale musi być również bezpieczne. Dlatego wybierając się na odpoczynek nad wodą, kierujmy się zdrowym rozsądkiem. Kąpielisko powinno być strzeżone przez ratowników.\nzanim wejdziemy do wody realnie oceńmy swoje możliwości. Nie rzucajmy się też do niej bez oswojenia się, ponieważ nagły kontakt z zimną wodą natychmiastowo wywołuje skurcze naczyń i spływanie masy krwi żyłami do serca. Może ono nie wytrzymać tak intensywnej pracy i wówczas mamy do czynienia ze wstrząsem termicznym.\nnigdy nie pływajmy po alkoholu – powoduje on obniżenie odporności organizmu, samooceny i poczytalności.\nnie wolno skakać do wody o niesprawdzonym dnie, ponieważ dno wody dynamicznie potrafi się zmienić.\nnajwiększe zagrożenia w wodzie to m. in. zmęczenie, zachłyśnięcie się wodą, nadmierne wyziębienie organizmu, skurcz mięśni, wartki nurt wody i wodorosty – zawsze rozsądnie i odpowiedzialnie korzystajmy z wakacyjnych kąpieli.\nPrzeczytane 18947 razy\nAktywność fizyczna to każda forma ruchu. Poniżej znajdują się propozycje sportów dla tych, którzy chcą aktywnie i z korzyścią dla swojego organizmu spędzić wakacje.


Sanepid celuje w Uber Eats. Ale oberwać mogą restauratorzy - GFP Legal - Kancelaria Prawna Wrocław\nSanepid celuje w Uber Eats. Ale oberwać mogą restauratorzy\nUsługa Uber Eats staje się coraz popularniejsza w największych miastach Polski. Amerykański gigant oferuje możliwość zamawiania posiłków przez aplikację smartfonową z restauracji, które nie mają swoich własnych dostawców. Kurierzy współpracujący z amerykańską korporacją transportują posiłki samochodem, skuterem, a ostatnio – coraz częściej – nawet rowerem. W praktyce współpraca z Uberem może okazać się dla restauratorów ryzykowna. Dlaczego? Inspekcja sanitarna ma wątpliwości, czy warunki transportowania żywności przez kurierów, zwłaszcza tych przemieszczających się na rowerach, spełniają wymogi higieniczne. Problem jednak w tym, że sanepid nie jest pewny, kogo powinien karać za ewentualne uchybienia: restaurację wydającą posiłek czy Ubera, którego kurierzy pośredniczą w dostawie żywności. Amerykańska firma twierdzi, że jest jedynie pośrednikiem technologicznym, a nie organizatorem procesu. Spełnienie wymogów sanitarnych transportu żywności przerzuca na kontrahenta. Może więc się zdarzyć, że za przewinienia kurierów Ubera odpowiedzialnością będą obarczani właściciele lokali gastronomicznych. Sprawę na łamach Dziennika Gazeta Prawna – dodatek Firma i Prawo nr 93(4743) z dnia 15 maja 2018 r. komentuje nasz ekspert z zakresu prawa żywnościowego radca prawny Bartosz Fogel w publikacji Jakuba Tyczyńskiego pn. “Sanepid celuje w Uber Eats. Ale oberwać mogą restauratorzy. Uber Eats: złapią kuriera, karę zapłaci restaurator?”.\nW ocenie naszego eksperta trzeba mieć na uwadze, że Uber nie świadczy usług transportowych ani usług logistycznych ani też nie jest przewoźnikiem, a wszystkie usługi transportowe lub logistyczne są świadczone przez niezależnych wykonawców zewnętrznych, którzy nie są zatrudnieni przez Ubera. Za nadzór nad żywnością odpowiada w takim przypadku sprzedawca żywności, czyli restauracja. Uber Eats udostępnia jedynie platformę technologiczną (aplikację), dzięki której możliwe jest nawiązanie współpracy na linii restaurator – kurier – konsument. Restauracja nie ma bezpośredniego wpływu na warunki transportowe żywności, w tym aby zmusić kuriera do określonych czynności (np. prania toreb czy umycia rąk). Kurier zawiera bowiem umowę bezpośrednio z Uber Eats, a nie z restauracją, ale Uber Eats powinien mieć wpływ na przestrzeganie przez kurierów norm sanitarnych. Restauracja odpowiada natomiast za to, aby jedzenie dotarło do odbiorcy w stanie spełniającym wymogi dotyczące higieny żywności, a korzystając z Uber Eats ponosi również odpowiedzialność wobec klienta docelowego (konsumenta) za to, aby żywność dostarczona była w odpowiednich warunkach sanitarnych. W razie nałożenia na restaurację kary za nieprzestrzeganie wymogów sanitarnych przez kuriera, w ocenie mec. Bartosza Fogel istnieje szansa aby domagać się jej zwrotu od Ubera na podstawie przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej. Wartość poniesionej kary to bowiem szkoda dla restauracji. W pierwszej kolejności należałoby jednak przyjrzeć się treści zawartych z Uberem umów. Tych – wbrew zapewnieniom korporacji, że są dostępne na ich stronach internetowych – nie udało się jednak poznać.


Pompy i silniki LIEBHERR, pompy tłoczkowe, LPVD, części zamienne do pomp\nPompy i silniki hydrauliczne Liebherr\nNasz magazyn części zamiennych jest doskonale zaopatrzony a podstawowe grupy rotacyjne łącznie z blokami tłocznymi do pomp i silników wielotłoczkowych takich typów jak: LPVD, LPV, LPF, LMV, FMV, FMF, LMF / 45, 64, 75, 90, 100, 107, 125, 140 mamy praktycznie w ciągłej sprzedaży.\nPonadto szczególnie w starszych maszynach Liebherr były montowane silniki i pompy hydrauliczne takich producentów jak Linde czy Rexroth o następujących oznaczeniach : B2PV, BPV, BPR, BMV, BMR, BMF, A8V, A8VO, A6V, A6VM, A4V czy A4VG.\nElementy do w/w jednostek mamy również w ciągłej sprzedaży.\nPonieważ wymienione typy należą do najbardziej rozpowszechnionych w Europie jednostek i jak wiadomo klient nie chce czekać po kilka dni na dostawę części i pragnie natychmiast rozpocząć naprawę maszyny, która stojąc przynosi mu każdego dnia straty, my ze swojej strony staramy się na bieżąco każdego dnia uzupełniać nasze zapasy magazynowe nowymi dostawami.\nProsimy pamiętać aby przy zapytaniach o części zamienne zawsze podawać wszystkie dane z tabliczki znamionowej danej jednostki. Bardzo często zdarza się bowiem, że pompy i silniki Liebherr mają zakodowany typ lub nazwę producenta w numerze fabrycznym bądź seryjnym wybitym na tabliczce i dlatego tak ważne jest aby podać nam dokładne i wszystkie dane jakie widnieją na tabliczce znamionowej abyśmy mogli je przekodować i zaoferować odpowiednie elementy. Można też wraz z zapytaniem wysłać zdjęcie tabliczki.


Przy dworcu PKP szykują się duże zmiany w ruchu - Rawicz24\nOpublikowano: wt, 25 sie 2020 20:12 2020-08-25T20:12:00.000Z\nWeź się wać pań do roboty. Za co płacą mieszkańcy?\nTo jest bardzo dobry pomysł z takim rozwiązaniem a przede wszystkim logiczny i przydatny w celu usprawnienia ruchu. Za to dokładne przeciwieństwo jak dla mnie wszelkiej logiki jest zrobienie ulicy Ignacego buszy jednokierunkową w kierunku Plant podczas gdy ul Grunwaldzka i Szarych Szeregów także jest jednokierunkowa w tym samym kierunku. Kompletnie... Rozwiń\nMamy Rawicz betonowy. A czy Pan Kubik poinformował, jak duże podatki w związku z betonowym miastem za brak zieleni będziemy odprowadzać do Państwa? Otóż nie! Wczoraj widziałem na FB zdjęcia Pana radnego Marka i rzeczywiście, byłem dziś sprawdzić na rynku. Kostka jest popękana, nie równo ułożona, tak jakby to był II lub III gatunek. Czy ktoś ma kont... Rozwiń