Grażyna Torbicka urodziny ile ma lat? Wywiad z Grażyną Torbicką VIVA! | Viva.pl\nRedakcja VIVA! • 24 maja 2022 12:51\nGrażyna Torbicka, jedna z najpiękniejszych i najzdolniejszych dziennikarek, wspaniała osobowość telewizyjna, a także jedyna w swoim rodzaju znawczyni kina oraz sztuki, obchodzi dziś urodziny! Pracę w Telewizji Polskiej rozpoczęła w 1985 roku, debiutując w programie Sportowa niedziela u boku Włodzimierza Szaranowicza, jest też autorką słynnego cyklu Kocham Kino. Od lat podziwiana za swój nienaganny styl, jest wzorem prawdziwej damy.\nGrażynie Torbickiej obchodzącej dziś kolejne urodziny życzymy wszystkiego najlepszego! Z tej okazji przypominamy wywiad, który ukazał się w 2019 roku w magazynie VIVA!.\nGrażyna Torbicka wywiad VIVA! - archiwum\nGra wiele życiowych ról. Dziennikarki, żony, córki, ambasadorki L’Oréal Paris, specjalistki od kina i... piłki nożnej. Urodziny obchodzi w Cannes. Z Quentinem Tarantino spotyka się w kasynie, a VIVIE! tłumaczy, co to znaczy być kobietą. Grażyna Torbicka w rozmowie, jakiej nie było!\n„Życie pisze dla każdej z nas różne scenariusze, jedno się nie zmienia, to Ty grasz główną rolę, zupełnie jak na kinowym ekranie w trakcie Festiwalu Filmowego w Cannes. To jest Twój czas i Twoja rola”. Tak brzmi manifest unikatowej kampanii zainicjowanej przez L’Oréal Paris – „Kobiety w roli głównej”. Nie ma chyba kobiety, która bardziej odzwierciedla to motto niż Grażyna Torbicka. Kobieta, która ze swojego dojrzałego piękna uczyniła niezwykły atut. Jako pierwsza Polka, w trakcie trzyletniej współpracy z L’Oréal Paris, reprezentuje Polskę na czerwonym dywanie podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, gdzie marka pełni rolę Oficjalnego Kreatora Makijażu już od 22 lat.\nZobacz: Grażyna Torbicka wspomina tatę: „Bardzo brakuje mi tych rozmów”\nMa Pani piękną biżuterię.\nJeden z pierścionków to prezent z Cannes. 24 maja obchodzę urodziny, zwykle w czasie festiwalu. A drugi kupiłam sobie w Polsce, choć moneta, która jest jego częścią, podobno pochodzi ze starożytnego Rzymu. Tak że wszystko u mnie jest włosko-francuskie.\nCiekaw jestem tych urodzin w Cannes. Tańce w porcie?\nZ L’Oréal Paris jest Pani związana od trzech lat. Na czym polega rola ambasadorki?\nTeż zastanawiałam się nad tym, zanim podjęłam decyzję. Co to będzie oznaczało? Że zagram w reklamie? Nie bardzo mnie to pociągało. Zdecydowałam się przede wszystkim dlatego, że L’Oréal Paris ma bardzo ścisły związek z kinem. Odkąd pamiętam Cannes, zawsze jest tam L’Oréal Paris. Dokładnie tyle, ile jestem związana z Cannes – 22 lata, L’Oréal Paris jest jednym z głównych partnerów festiwalu. Przyjrzałam się innym ambasadorkom, spodobało mi się to, że marka stawia na kobiety, które już coś w życiu osiągnęły. Przeszły różne etapy, nie są 20-latkami. Są dojrzałe. To cenne, że w L’Oréal Paris nie ma bezwzględnego kultu młodości. Firma oferuje produkty dla 20-latek, ale także dla 50-latek i 60-latek. I wysuwa je na pierwszy plan, mówiąc: „To jest kobieta, która ma twarz, dlatego że na nią zapracowała”. To mnie uwiodło.\nUmówiliśmy się, że w tej roli będę zajmować się popularyzacją kina, jak przez całe moje dziennikarskie życie. W tym roku prezentacja marki w Cannes odbywa się pod hasłem „Kobiety w roli głównej”. Poproszono mnie, żebym zrobiła 20-minutową prezentację na konferencję w Zamku Ujazdowskim pokazującą, jaka była na przestrzeni tych 20 lat obecność kobiet w Cannes. Jak rośnie znaczenie i rola reżyserek, aktorek, producentek. Ta prezentacja była dla mnie interesującym wyzwaniem. Robię to, co jest dla mnie ważne. Moja rola nie polega na tym, żeby panu mówić, jak świetny jest ten krem. Moja rola to mówić, że L’Oréal Paris jest naprawdę fajne, bo zwraca uwagę kobiet na to, że najważniejsze w ich życiu jest zrozumienie siebie. Odkrycie własnej wartości i podkreślanie jej.\nJeżeli chcemy mówić o makijażu – chodzi o to, żeby znaleźć najbardziej odpowiedni dla siebie. Proponowane są różne wizje kobiety, a każda z nas musi rozpoznać, jaki jej najbardziej pasuje. Który jest jej. Żeby nie udawać kogoś innego. Poza tym przekonała mnie jeszcze jedna rzecz. L’Oréal Paris od wielu lat prowadzi program dla młodych kobiet naukowców. Wspólnie z UNESCO i Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Polska była pierwszym krajem po Francji, który przystąpił do programu. Kapituła złożona z profesorów z różnych uniwersytetów w Polsce wybiera prace, które wydają im się ciekawe, nowe, rozwojowe. I kobiety na poziomie magistra, doktora i habilitanta otrzymują odpowiednie dotacje na prowadzenie badań naukowych. To jest fantastyczne. Młode kobiety, które zajmują się nauką, są jednocześnie matkami, mają rodziny. Prowadzić pracę naukową i zajmować się domem, wychowywać dzieci to wielki wysiłek. Żeby mu podołać, trzeba znaleźć wyciągniętą dłoń. I taką wyciągniętą ręką jest program „Kobiety w nauce”. Dlatego jestem w L’Oréal Paris.\nSprawdź też: Grażyna Torbicka: „Największą siłą, która może wpłynąć na bieg wydarzeń są kobiety”\nJakie kobiety grały główne role w Pani życiu?\nCzym dla Pani jest kobiecość?\n„Empowering”. To słowo robi ostatnio karierę w odniesieniu do kobiet. Co oznacza dla Pani?\nInterpretuję je na kilka sposobów. Empowered woman to kobieta o silnej osobowości, inspirująca innych, świadoma swoich wartości i swojej siły. Jak taki stan osiągnąć? Przede wszystkim być sobą, nie udawać kogoś innego. Rozpoznać swoje mocne strony. Nie bać się swoich słabości, tylko w szczerej rozmowie z samą sobą zdefiniować je. Wtedy albo znikną, albo staną się naszą siłą. Realizować swoje pasje i podążać za marzeniami, bo to da dobrą energię nie tylko nam, ale też naszym bliskim. Jeśli naturalność, prawda, szczerość są na twojej twarzy, to jesteś piękna i silna.\nJest Pani piękną, silną kobietą. Ma Pani duże poczucie własnej wartości.\nNie miałam go kiedyś. Musiałam sama sobie udowadniać, że potrafię. Jako nastolatka byłam bardzo wrażliwa na krytykę, ale gdy zrozumiałam, że nie rani mnie ona, gdy wiem, że robiłam coś, do czego miałam przekonanie, to wszystko stało się proste. Nie wchodzić w buty, które mi nie pasują. Może w związku z tym trzeba było czasami zwolnić, przeanalizować, ale za to pozostać sobą. Kolejne programy, nagrania, pokonane przeszkody dawały mi poczucie wartości. W mojej pracy spotykam bardzo ciekawych ludzi, ich losy i twórczość, jak radzą sobie w życiu, też są dla mnie inspirujące. Ja naprawdę staram się żyć bardzo świadomie, co czasami jest męczące, no ale taki mój wybór.\nPani Mama udzielała Pani rad w zawodowej sferze?\nRaczej nie. Czasami takie techniczne uwagi: jak się zachować przed kamerą, jak opanować głos, jak opanować tremę. Kamera jest bezwzględna, zwłaszcza gdy pracujesz na żywo.\nPamięta Pani swoje pierwsze Cannes?\nPolska nie była wtedy jeszcze w Unii Europejskiej, bardziej opłacało się wynająć telewizyjną ekipę francuską na miejscu. Zaprzyjaźniony producent, Francuz Hubert Piernet, czekał na mnie na lotnisku w Nicei. Przed tym siedemdziesięcioparoletnim panem otwierały się wszystkie drzwi Pałacu Festiwalowego. Poszedł ze mną do biura prasowego, żeby odebrać akredytację, a kiedy okazało się, że ktoś z Polski zapomniał mnie zgłosić i nie ma dla mnie identyfikatora, uratował mnie i poświadczył, że jestem dziennikarką Telewizji Polskiej. Jak już miałam upragnioną akredytację, zabrał mnie do pizzerii Avion (do dziś uważam, że dają tam najlepszą pizzę w mieście) i w czasie jedzenia opowiedział o zasadach poruszania się po festiwalu. Potem już musiałam radzić sobie sama.\nCiekawość tego innego, niezwykłego świata była silniejsza od strachu. Generalnie ciekawość poznawania nowych rzeczy chroni mnie przed wieloma depresyjnymi sytuacjami. Jeżeli coś się nie udaje, akceptuję to i zastanawiam się nad przyczynami niepowodzenia.\nCzasem zadawałam zbyt długie pytanie, które zjadło mi półtorej minuty. A gwiazda odpowiadała: „Tak” albo „Nie”. Na pewno trudne było spotkanie z braćmi Cohen, którzy generalnie nie lubią wywiadów, ale mają je w kontraktach i muszą ich udzielać. Siedzą obok siebie, jeden spojrzy na drugiego, wzruszy ramionami i bąknie: „No tak” albo „Nie wiem”.\nA miłe rzeczy?\nCannes jest pełne uroków. Tylko tam może się zdarzyć, że wywiad z Quentinem Tarantino masz umówiony w kasynie na życzenie reżysera. Siedzimy na podłodze na poduchach i rozmawiamy nie tylko o jego filmie „Jackie Brown”, ale o kinie. W momencie, w którym Tarantino zorientował się, że jestem pasjonatką kina, przestał zwracać uwagę na czas, cieszył się rozmową. W Cannes żyje się kinem. Wieczorem panie i panowie pojawiają się w eleganckich strojach, żeby uczcić światową premierę filmów. Święto.\nDlaczego została Pani dziennikarką?\nOdpowiadało to mojemu temperamentowi. Spodobały mi się spotkania z ludźmi. Nawet gdy z Larsem von Trierem spotykam się w Cannes po raz czwarty, za każdym razem jest to inna rozmowa, bo on jest na różnych etapach swojego życia. Ja też jestem w innym momencie, co innego mnie interesuje. Odkryłam, że mogę propagować sztukę poprzez wywiady z twórcami tej sztuki. Nie zawsze jest to kino. Wcześniej był teatr, teraz na festiwalu Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym są to także spotkania literackie i muzyczne. Zrozumiałam, że to jest moją fascynacją i może wystarczyć na całe życie.\nRozmawialiśmy o roli kobiety, roli dziennikarki, a gdyby miała się Pani wcielić w kobiecą rolę filmową, to...?\nOch, kiedyś na łamach VIVY! wcieliłam się na fotograficznej sesji w moje ulubione bohaterki filmowe. Nadal je cenię. To była Giulietta Masina i jej role, które stworzyła w filmach Felliniego. To była Faye Dunaway jako Bonnie z „Bonnie i Clyde”. Kobieta, która – jak trzeba – to z rewolwerem i cygarem w ustach stanie do walki. Także Marilyn Monroe w filmie „Pół żartem, pół serio”, kapitalnej komediowej opowieści o kobiecej solidarności, gdzie dopiero pod koniec okazuje się, że pod sukienką jest coś innego, niżby się wydawało. To film, który pokazuje, że jak mężczyźni już naprawdę nie mogą sobie dać rady w życiu, to przebierają się za kobiety.\nTakie jesteśmy. Możemy być bezwzględną Bonnie i słodką Sugar Kowalczyk z „Pół żartem, pół serio”.\nChciałbym zobaczyć Panią z rewolwerem.\nNa pewno byłyby w nim kulki niesprawiające krzywdy, tylko zniewalające.\nZagrała Pani swoją Mamę w filmie...\nUrocze doświadczenie. Ciekawe z tego względu, że film „Gwiazdy” Jana Kidawy-Błońskiego był związany z życiem mojego Taty – jest opowieścią o Janie Banasiu, bardzo popularnym piłkarzu Górnika Zabrze i reprezentacji w czasie, gdy Ojciec tam pracował. To był czas, kiedy utarło się przekonanie, że jak Krystyna Loska zapowiada mecze polskiej reprezentacji, wtedy Polacy wygrywają. Pamiętam, że gdy dostałam propozycję zagrania, poszłam do Rodziców pochwalić się: „Słuchajcie, jaki kapitalny numer, pan Kidawa-Błoński zaproponował mi, żebym zagrała ciebie, Mamo, w filmie!”. A mój Tata popatrzył i mówi: „Ale jakim cudem? Mama była wtedy dużo młodsza!”. Podołałam, dobra charakteryzacja, fryzura, kostium. Dostałam niebieski płaszczyk z lat 70. Pamiętam, taki sam wisiał w szafie mamy.\nPrzeczytaj też: Grażyna Torbicka oczarowała wszystkich stylizacją na festiwalu w Gdyni!\nPani – delikatna, kobieca – zaczynała w męskim świecie redakcji sportowej. Jak udało się Pani podbić ten świat?\nMiałam taki epizod, poprowadziłam z Włodkiem Szaranowiczem „Sportową niedzielę”. Ja bardzo interesuję się sportem. Mój Tata, Henryk Loska, oprócz tego, że był inżynierem górnictwa, był działaczem piłkarskim. Z Tatą oglądałam wszystkie mecze, jeździłam na zgrupowania. Bardzo mi tych rozmów brakuje. Niedawno oglądałam mecz Lazio Rzym – AC Milan, gdzie gra Krzysztof Piątek. Mecz na poziomie takich drużyn to zawsze widowisko. Powiem szczerze, może być lepsze od filmu.\nNo nie wiem, czy możemy to puścić?\nMecz to widowisko na miarę igrzysk. Rozgrywki gladiatorów. Proszę spojrzeć na gwiazdorów piłkarstwa, to współcześni gladiatorzy. Jak są zbudowani – te tatuaże, fryzury, które tworzą geometrię sylwetki. Wyciosane rzeźby. Niesamowite.\nMama mówi, że z charakteru jestem cały on. Mam poczucie, że wzięłam coś z obojga Rodziców. Jestem ukształtowana przez dom rodzinny. Byliśmy ze sobą mocno związani. Dużo podróżowaliśmy. W latach 70., gdy dorastałam, z namiotem wyruszaliśmy na podbój Europy.\nOczywiście. A w bagażniku wieźliśmy konserwy i ziemniaki. Wędrowaliśmy po całej Europie: Francja, Włochy, Jugosławia. Kapitalny czas, miałam 10, 11 lat. Pamiętam mój pierwszy pobyt w Paryżu z Ojcem. Wstawaliśmy o szóstej rano, żeby na piechotę zobaczyć jak najwięcej. Miałam mapę, gdzie były narysowane wszystkie najważniejsze miejsca i zabytki. Jak mnie to rozwijało! Tato powtarzał: „Musisz się uczyć języków. Bo to jest kapitał, który ci otworzy kontakty z ludźmi”. To prawda. Zaczęłam się uczyć angielskiego, potem francuskiego. A włoskiego w dorosłym życiu, gdy tak się ułożyło, że z mężem zawędrowaliśmy na dwa lata do Włoch.\nTata oceniał Pani chłopaków?\nOczywiście. Ale tutaj miałam swoje zdanie. I wiedziałam, że zostanie uszanowane. Zawsze słyszałam od Mamy i Taty: „W końcu to twoje życie”.\nOczywiście. To była bardzo zabawna sytuacja, ponieważ wizyta została umówiona, jak się później okazało, przez jego ojca, pana doktora Ryszarda Torbickiego, do którego trafiłam w związku z badaniami na prawo jazdy. Miałam drobne problemy, jak to młoda kobieta wkraczająca w życie, gdzie trzeba się uodpornić na różne trudne sytuacje i obok wrażliwości znaleźć w sobie siłę lwa. Pamiętam doskonale mojego późniejszego męża, jak pojawił się na korytarzu, gdzie czekałam na badanie.\nMało tego. Trafił mi się ktoś, kto do tego serca zajrzał i uznał, że warto ze mną zostać.\nJaka życiowa rola była dla Pani najtrudniejsza?\nTrudno mi odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ ja do każdej sytuacji w życiu podchodzę z przekonaniem, że dzieje się ona po coś. Jestem ciekawa życia, ludzi, zdarzeń. Zawodowo podejmuję te wyzwania, które mnie pasjonują, a ponieważ pasja jest silniejsza od strachu, to nie boję się, że będzie trudno. Będzie ciekawie. Życie sprawdza mnie, a ja sprawdzam życie.\nSprawdź: Grażyna Torbicka zmieniła fryzurę przed świętami!\nTAGI #wideo #Grażyna Torbicka #urodziny gwiazd #Viva! wywiad


Zadatek czy zaliczka ? Na co zwrócić uwagę przed podpisaniem umowy przedwstępnej. – Katarzyna Balcer\n+48 506 593 592\nZadatek czy zaliczka ? Na co zwrócić uwagę przed podpisaniem umowy przedwstępnej.\n23paź 23 października 2020\nUmowa przedwstępna to pierwszy krok potwierdzający Naszą wole zakupu nieruchomości. Zawiera ona informację o stronach transakcji oraz warunkach i terminie finalizacji. Z punktu widzenia banku, który ma Nam udzielić kredytu hipotecznego wystarczającą jest umowa cywilno-prawna, na tym etapie nie ma konieczności wizyty u notariusza. O tym jakie elementy powinna zawierać umowa napisze w kolejnym wpisie. Dziś tylko przedstawię różnicę pomiędzy zaliczką, a zadatkiem oraz co zrobić, aby zwiększyć swoje bezpieczeństwo.\nNiejednokrotnie słowa zaliczka i zadatek są używane zamiennie. W rzeczywistości jednak to dwie różne rzeczy. W przypadku zakupu nieruchomości chodzi o pierwszą wpłatę na poczet zakupu. Jest wymagana podczas podpisywania umowy przedwstępnej lub w ciągu kilku dni od jej zawarcia. Brak takiej wpłaty zwykle skutkuje rozwiązaniem umowy.\nNa etapie umowy przedwstępnej nie ma większego znaczenia czy wpłacamy zadatek czy zaliczkę. Sprawa komplikuje się dopiero w momencie, gdyby z jakichś przyczyn nie doszło do zawarcia aktu notarialnego przenoszącego własność, czyli aktu sprzedaży.\nZaliczka jest zwrotna. W przypadku zadatku sprawa jest nieco bardziej skomplikowana – jeśli to z naszej winy nie można zawrzeć aktu notarialnego środki przepadają, czyli sprzedający może zgodnie z prawem zachować całą kwotę. Dotyczy to np. sytuacji gdybyśmy się rozmyślili, lub nie uzyskali kredytu hipotecznego. Jeśli problem leży po stronie sprzedającego to oczywiście musi wszystko oddać.\nPlanując taką inwestycję warto rozpocząć od spotkania z doradcą finansowym, który wstępnie oceni możliwość uzyskania kredytu oraz przybliży warunki kredytu hipotecznego. Nie jest to oczywiście jednoznaczna i pewna informacja, że kredyt zostanie udzielony, ale w wielu przypadkach pozwala na zmniejszenie ryzyka. Jeśli sytuacja tego wymaga, doradca wskaże jak się przygotować. Pośrednik kredytowy korzysta z kalkulatorów bankowych i z dużą dokładnością jest w stanie określić zdolność kredytową, ale trzeba pamiętać o dwóch rzeczach – bazuje tylko na danych wskazanych przez Klienta, nie ma narzędzi do weryfikacji (z których korzystają banki). Dlatego też w rozmowie z doradcą trzeba byś szczerym, tylko dzięki temu możemy liczyć na rzetelną ocenę sytuacji. Ponadto, banki regularnie zmieniają wytyczne. Obserwujemy to szczególnie w dobie pandemii. Tak więc warto być z doradcą w stałym kontakcie.\nDruga rzecz jaką może zrobić to negocjować ze sprzedającym i spróbować wprowadzić do umowy zapis, że zadatek zostanie zwrócony w przypadku nie uzyskania kredytu w 3 bankach. Sprzedający oczywiście nie ma obowiązku się zgadzać, jeśli to zrobi to należy to traktować jako wyraz dobrej woli.\nTyle o zadatki i zaliczce. Zawsze przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy należy się na spokojnie zapoznać z jej treścią i poznać konsekwencje, tak aby później zaoszczędzić sobie nerwów.\nDzięki subskrypcji Newslettera nie przegapisz żadnego istotnego dla Ciebie artykułu. Chcesz go zamówić? Podaj tylko swój e-mail.\nKatarzyna Balcer – Ekspert Finansowy\nWitam na moim blogu. Nazywam się Katarzyna Balcer i jestem ekspertem finansowym. Zajmuję się kredytami hipotecznymi oraz gotówkowymi – figuruję w rejestrach pośredników KNF. Jestem również agentem ubezpieczeniowym – posiadam licencję Nationale Nederlanden i Ergo Hestia.\nBlog ma na celu przybliżyć podstawowe kwestie związane z kredytami. Skierowany jest do wszystkich, którzy zastanawiają się nad takim rozwiązaniem.\nPostaram się odpowiedzieć na najczęstsze pytania i rozwiać wątpliwości.\nNiski wkład własny, czyli gdzie i na jakich warunkach uzyskamy kredyt hipoteczny mając 10% środków własnych.\nZdolność kredytowa, czyli na co zwracają uwagę banki podczas oceny kredytobiorcy.\nRaty malejące czy równe ?\nZdolność kredytowa – SINGIEL\nWkład własny – ile trzeba mieć żeby móc myśleć o kredycie hipotecznym ?\nUmów się na niezobowiązujące i bezpłatne spotkanie\nTwój Ekspert Finansowy\nNazywam się Katarzyna Balcer i jestem ekspertem finansowym. Zajmuję się kredytem i pożyczką hipoteczną, kredytem gotówkowym i konsolidacyjnym a także ubezpieczeniami – majątkowymi i na życie. Posiadam licencję agenta ubezpieczeniowego Nationale Nederlanden oraz Ergo Hestia.\nAdres: Katowice, ul. Młyńska 23\nTelefon: +48 506 593 592, +48 605 993 708\nKatarzyna Balcer. © 2020. Wszystkie prawa zastrzeżone. Realizacja: PESI


Udar, a dusza. Ciało karmy. - www.boga.fora.pl\nUdar, a dusza. Ciało karmy.\nWysłany: Sob 22:15, 17 Lip 2010 Temat postu: Udar, a dusza. Ciało karmy.\nUdar, a dusza. Spiralne etapy pracy.\nel colgado napisał:\nnajmniejsze zaburzenia pracy mózgu mogą zmienić nasze zachowanie czy nawet charakter? Nośnikiem których informacji jest więc dusza?\nEl Colgado poruszył problem, nad którym zastanawiałem się tyle razy.\nByło nawet tak wiele razy, że odpowiedź zjawiała się kilka razy jako olśnienie, zapisywałem ją i… zapominałem, by znowu nie wiedzieć…\nI po jakimś czasie ponownie zadawałem sobie takie pytanie, jakie zadał El Colgado.\nBardzo mi się podoba wypowiedź Luny.\nMoże on po prostu nieustannie doświadcza snów na jawie lub bolesnych bliżej nieokreślonych odczuć? /…/ Przecież nigdzie nie otrzymujesz zapisu myśli osoby w katatonii tudzież autystycznej. Coś jednak w ich mózgu się dzieje, mogą coś czuć i o czymś myśleć, niekoniecznie na tyle intensywnie, aby to było w jakiejś oczywistej, niepokojącej formie wykazane na EEG. Przecież szereg dolegliwości związanych z uszkodzeniem mózgu polega na utracie kontaktu ze światem zewnętrznym, a niekoniecznie polega na utracie kontaktu z samym sobą, /…/ utraceniem ludzkiej duchowości.\nPrzyszedł do mnie kiedyś kolega /było to w czasie jego życia ziemskiego/ w stanie pracy mózgu typowym dla choroby psychicznej. „Mówił od rzeczy.”\nPróbowałem nawiązać z nim pełne porozumienie przez ponad godzinę.\nOn jednak żył jakby w innym świecie. Odniosłem wrażenie, że on po prostu śni!\nMoje słowa i moja rzeczywistość docierała do niego wyrywkowo i miała wpływ podobny do tego, jak czasem dotyk, czy niewygoda, wpływają lub nie, na treść snu śniącego.\nJednak jego śnienie przejawiało się w jakiś sposób w naszym realu na zasadzie podobnej jak lunatyk porusza się fizycznie w naszym realu.\nMożliwe zatem, że przynajmniej niektóre choroby psychiczne, są poszerzoną formą lunatyzmu.\nDlaczego jednak nie możemy ich tak po prostu obudzić?\nPytanie drugie: Kto ma tego dokonać – skoro budzący natychmiast staje się jakimś zniekształconym elementem ich snu?\nDlaczego jednak sami się nie budzą tak, jak człowiek budzi się z normalnego snu?\nMoże dlatego, że mamy tu połączenie sfery śnienia ze sferą realną. Oni przebywają jakby tu i tu. W zasadzie jednej sfery śnienia. Bo oni też zazwyczaj muszą spać, czyli jakby poddawać się jeszcze innej fazie snu – bardziej głębokiego. Z którego jednak nie wybudzają się tak jak większość z nas, lecz wracają do fazy swojej „choroby”.\nNie budzą się zaś z tej fazy, gdyż jednocześnie czerpią wystarczająco wiele z fazy życia „przebudzonego” (jawy).\nCzy da się to zarejestrować w falach ich mózgu?\nTrzeba byłoby spróbować.\nJednak skoro mamy tu przejawianie w mózgu jakby dwóch stanów falowych, to fale z którego stanu będzie rejestrował aparat? Czy zarejestruje wypadkową fal?\nW każdym razie zapis fal niewiele tu pomoże w ustaleniu zachodzącego procesu.\nInteresujące jest jednak to, że tym „chorym” pomagają leki psychotropowe.\nBo wywierają wpływ na fale mózgowe.\nW końcu fale się uspokajają i „wskakują” na swoje „tory”. „Chory” „budzi się” w naszym realu – wg nauk np. buddyjskich budzi się w… naszym śnie I wtedy traktujemy go już jak normalnego.\nPodobnie jak najbardziej normalnymi wydają się nam ci, którzy są podobni do nas\nWracając do uszkodzenia mózgu.\nMogę coś na ten temat powiedzieć, gdyż mam ojca po kilku udarach.\nOdwiedzając go w szpitalu obserwowałem wielu chorych z uszkodzonym mózgiem.\ni właśnie wtedy naturalnie nasuwa się pytanie o człowieka: Kim i czym jest?\nDlaczego jednak takie pytanie nie pada np. na chirurgii urazowej?\nGdzie widzi się np. połamane kończyny.\nPrzecież tam obserwujemy ludzi także ograniczonych w swoim działaniu.\nW swoich wyobrażeniach duszy widzimy ją jako poruszającą się\nDlaczego widok unieruchomionego człowieka nie rodzi pytania: Czy on ma duszę, bo jednak ze złamanymi nogami ta dusza też się nie porusza?\nBo wiemy, że dusza będąc w ciele jest zależna od niego – póki w nim jest.\nZnane jest, że niektórzy duchowi herosi trenowali siłę swojej duszy właśnie wtedy, gdy ich ciało było najsłabsze, poprzez cięższą pracę niż wtedy, gdy dobrze się czuli. /Np. Gurdźijew/\nA niepamięć swoich żywotów, to co?\nUmiera mózg i pamięci – tej, jaką znamy świadomie – nie mamy.\nJednak to nadal my – z inną pamięcią.\nNajczęściej z tym samym charakterem.\nJednak jak zaznaczył El Colgado, bywa i tak, że zmienia się też charakter.\nBo, w czym się zmienia?\nI czy na pewno znaliśmy tego człowieka, jego duszę?\nI czy on sam siebie znał?\nJak bliżej się przyjrzymy, to dostrzeżemy, że pewne rzeczy w charakterze takiej osoby się nie zmieniły. Uległy najwyżej podkreśleniu jakieś cechy, nawet takie, które dotąd mogły być blokowane, a uległy zepchnięciu inne.\nWracając do niepamięci żywotów.\nLiczne przekazy mówią, że poza ciałem fizycznym ona jest!\nRodzą się pytania: Dlaczego nie ma jej w ciele?\nI oglądamy np. na filmach, jak to przed narodzinami anioł daje zastrzyk zapomnienia\nDlaczego jednak wybitne jednostki pod względem pracy duchowej wręcz ponadludzkimi metodami ćwiczyły siłę swojego ducha?\nTak… tak… Chodzi o przekraczanie słabości fizycznego ciała, czyli np. umartwienia ciała po to, aby duch był mocniejszy od ciała.\nNiektórzy zdradzali tę tajemnicę, że duch uzyskawszy odpowiednią siłę, będzie pamiętał swoje poprzednie żywoty w następnym wcieleniu.\nGdy bowiem dusza ma zbyt niską wibrację, to jej pamięć nie może wyrazić się w czasie obecności w ciele fizycznym.\nChodzi tu o pamięć, jakiej oczekujemy na ogół, bo jest jeszcze inna pamięć – i z tej każdy korzysta. Nieświadomie. Z niej wypływa głównie charakter tego człowieka, a raczej skłonności do określonych cech charakteru, oraz siła lub słabość tych skłonności. Reszty dokonuje otoczenie, czyli tego, które skłonności będą mogły rosnąć lub maleć. Choć nie zawsze, gdyż zdarzają się skłonności tak silne, albo tak słabe, że otoczenie nie ma na nie wpływu, albo ma bardzo mały.\nOsobiście nie wierzę w rozdzielenie duszy od umysłu, ponieważ bliskie są mi poglądy buddyjskie, toteż sądzę, że oddziałanie na ciało powoduje zmiany w umyśle, ale również oddziałanie na umysł powoduje zmiany w fizyczności\nZależy, co rozumieć przez duszę i co przez umysł.\nPodobnie rozumieją ludzie pustkę.\nNawet sami buddyści nie do końca poprawnie rozumieją te zagadnienia.\nRozumienie najbardziej oświeconych mistrzów daleko odbiega od powszechnych pojęć.\nJednak masz rację, co do oddziaływań. I powinniśmy to wykorzystać.\nNp. zadowolone ciało, to i umysł zadowolony\nZadowolenie wzmacnia. Tak gromadzimy siłę.\nNastępnie – już odpowiednio wzmocnieni – możemy porwać się na coś trudnego, co będzie kolejnym etapem wzmocnienia duszy.\nCzego przykładem jest choćby życie świętego Franciszka z Asyżu: Wzmacniał się najpierw dostarczając sobie zadowolenia, a następnie przeszedł do etapu ćwiczenia.\nKierował się intuicją przez całe życie.\nLudzie tych procesów i ich kolejności nie rozumieją. Np. pierwszy etap życia Franciszka nazywają grzesznym…\nA co tam grzesznego?\nPotem jest tak, ze ludzie bez odpowiedniej mocy duszy biorą się za „duchowe trudy” i nie dają rady. Często stają się jeszcze gorsi, niż byli. Przykładem, czego choćby Inkwizycja.\nJeśli wierzy się w duszę/ducha, to wcale nie uznaje się, że charakter człowieka został w pełni "zapisany" w jego duszy, przecież to logiczne, że jest on zapisany w mózgu, wraz ze wszystkimi naszymi doświadczeniami. Myślę, że w tym kontekście można powiedzieć, że dusza po prostu nabywa pewne skłonności od umysłu - na przykład jeśli ktoś w życiu miał milion powodów do złośliwości i nienawiści, to po śmierci nagłej, gwałtownej, tragicznej - jest skłonny pozostać w miejscu, w którym żył (np. domu) i dokuczać żywym, choć wstępnie jego dusza przecież wcale nie była "złośliwa", ale zachowała pewne naleciałości charakteru zapisanego w umyśle.\nCzy są jakieś dowody, że charakter człowieka jest zapisany w mózgu głowy?\nI że wynika on z doświadczeń tam zapisanych.\nKto miał do czynienia z małymi dziećmi, które zazwyczaj miały jeszcze bardzo podobne doświadczenia (szczególnie bliźnięta), mógł zaobserwować, że posiadają już one indywidualnie odmienne charaktery bez względu na te doświadczenia. Oczywiście z czasem ich postępowanie wynika z sumy ich doświadczeń i charakteru.\nCiekawa jest Twoja koncepcja, że „dusza … nabywa pewne skłonności od umysłu”.\nTym bardziej, że wcześniej napisałaś : „Osobiście nie wierzę w rozdzielenie duszy od umysłu”\nSama sobie przeczysz?\nŻartuję. Nie postrzegam tego jako przeczenia. Wskazuje to raczej na złożoność problematyki i wieloznaczność pojęć do tego stopnia, że nawet my sami często, co innego mamy na myśli pisząc te same słowa.\nA co dopiero nasi rozmówcy.\nI czasem można mieć to samo zdanie, a się spierać, bo te same rzeczy będziemy nazywać inaczej.\ndusza … nabywa pewne skłonności od umysłu\nJeśli przez duszę będziemy tu rozumieć to, co może zostać zabite /nie przez człowieka/, czyli ciało astralne, to zarówno umysł fizyczny wywiera na nie wpływ, jak i ono na niego, gdyż samo wraz z nim tworzy całość i też jest określonym umysłem. Choć całość tę tworzą w wymiarze ponad fizycznym.\nWpływają na siebie podobnie jak opisałaś to w zdaniu:\n„sądzę, że oddziałanie na ciało powoduje zmiany w umyśle, ale również oddziałanie na umysł powoduje zmiany w fizyczności”.\nWysłany: Sob 22:23, 17 Lip 2010 Temat postu: Ciało karmy. Buddyjskie refleksje. Karmiczny wojownik.\nCiało karmy. Buddyjskie refleksje. Karmiczny wojownik.\nO prawie karmy słyszał prawie każdy.\nWielu tez spotkało się z pojęciem: „Ty jesteś tym światem.”\nSłyszy się też o licznych ciałach człowieka, ciele eterycznym, astralnym, czy mentalnym.\nMówi się o podświadomości i nadświadomości.\nPowiedzmy, zatem o ciele karmy.\nOstatnio na jednym forum spotkałem się z opinią zawierającą zarzut np. wobec Boga za zło tego świata.\nTymczasem do ciała karmy, jakie sami sobie tworzymy nawiązują w pewien sposób słowa: Co posiejesz, to zbierzesz.\nNasze działania wpływają na nasze ciała, np. na ciało fizyczne, emocjonalne, i na takiej samej zasadzie na nasze ciało karmy. Wszystkie te ciała jako budulca używają elementów świata.\nNawiązanie do ciała karmy występuje w naukach pewnej grupy różokrzyżowej, gdzie nazywane jest ono Lipiką, inaczej firmamentem mikrokosmicznym, który wraz z praatomem i istotą auryczną pozostaje po śmierci – rozkładzie ciała fizycznego, eterycznego, astralnego i mentalnego. Po czym ciało karmiczne buduje odpowiednio dla siebie odpowiednie ciała.\nInteresujące jest to, że z opisem podobnego zjawiska można się spotkać w literaturze buddyjskiej, gdzie czytamy, że nagromadzona karma tworzy świat.\nLipika jest tu zatem pewnego rodzaju umysłem.\nJednak nawet pierwszy umysł świadomy /czy stan umysłu/ jaki zaistnieje w tym świecie, nie wie nic o Lipice i mniema, że to on jest twórcą tego świata. Wg opisu buddyjskiego, lecz podobnie twórcę tego świata przedstawiają pisma wedyjskie.\nJeśli więc spojrzymy z tej perspektywy, że świat – łącznie z np. chorymi na udar w nim – jest tym, co ma nam przekazać jakąś informację. W zasadzie wysłaną od nas samych i odbitą od praw wszechświata. To oglądając np. chorego na udar oglądamy też jakiś element związany z nami – w pewien sposób siebie samych i Boga, a ściślej to naszą relację z Bogiem, jaką kiedyś stworzyliśmy.\nTutaj ludzie popełniają kilka błędów. Zajmę się dwoma.\n1.\tLekceważenie innego człowieka i traktowanie go gorzej niż samego siebie.\n2.\tBrak reakcji na spotykane zło i mniemanie, że pozwala się w ten sposób na odebranie-wypalenie karmy.\nTa druga postawa powodowała, że np. mnisi buddyjscy biernie poddawali się oprawcom, raz w Indiach muzułmańskim, a innym razem w Tybecie chińskim komunistom. Zapomnieli, że cała nauka miała dotyczyć ich stanu umysłu, oraz zapomnieli o swoich obowiązkach karmicznych. W ten sposób pogłębili swoją karmę, a nie wypalili godząc się na śmierć. Zamiast bronić swojego życia, przyjęli śmierć z rąk najeźdźców i oprawców. Tymczasem ich naturalnym i społecznym obowiązkiem była obrona swojego życia .\nPodobne zdanie wyraził Krsna na polu Kuruksetra w mowie do Arjuny, który chciał porzucić walkę i oddać się siedzeniu w lesie w medytacji. Krsna przypomniał mu jego obowiązki.\nObowiązki to nic innego jak poddanie się wypalaniu karmy. Poddanie się nie jest tworzeniem nowej karmy. Natomiast wszelkie nowe podjęte inicjatywy, którą jest też ucieczka od obrony swojego życia , czy kraju, są czynnościami tworzącymi nową karmę.\nTym bardziej, że sam buddyzm silnie akcentuje jak trudno jest inkarnować w ludzkim ciele. Zatem należy je chronić, a nie pozwalać jakimś oprawcom zniszczyć je.\nZ powodu takiej błędnej postawy buddyzm w Indiach w pewnym okresie prawie zaginął. Zniszczono mnóstwo klasztorów.\nNie chcę komukolwiek proponować, aby zaczął świat traktować jako produkt swojego umysłu, gdyż nie zostanie to odpowiednio zrozumiane, ponieważ ktoś może mieć inne wyobrażenie umysłu niż np. ja. Zatem świat trzeba traktować jak świat, lecz warto przy tym pamiętać o takiej perspektywie, że może świat to „ja sam” – nawet bez względu na definicję umysłu. Jeśli już ktoś traktuje siebie jako umysł\nWracając do ciała karmy osoby, to należy zaznaczyć, iż jest ono specyficznym umysłem, który tworzy Twój świat zgodnie ze swoim potencjałem.\nMoże, zatem tworzyć udary, które obserwujesz u innych.\nCzy masz to lekceważyć?\nNie możesz lekceważyć własnej karmy i jej owoców.\nOstatnio miałem przygodę.\nSiedziałem na działce i czytałem książkę „Dżogczen. Ścieżka samowyzwolenia.” /Lubię czytać mądrości i głupoty buddyjskie./\nObok, gdzieś na sąsiedniej działce grała bardzo głośno muzyka.\nMi jednak nie przeszkadzało to. Czytałem bez problemu. Cisza we mnie była większa, niż zewnętrzne hałasy. I niestety zacząłem się tym zajmować. Całkiem niepotrzebnie, gdyż moja uwaga uległa przy tym przechodzeniu na zewnętrzne zjawiska. Cisza wewnętrzna zaczęła maleć, zaś hałas zewnętrzny być odbieranym w sposób narastający tak, że stał się nie do wytrzymania… Nie byłem w stanie już skupić się na lekturze. Zaistniał czynnik zakłócający.\nOczywiście obserwowałem go i jako swoja karmę, owoc czegoś, co kiedyś zasiałem, jako własny sen. I wówczas postanowiłem zadziałać jak we śnie. Po prostu spokojnie pogodzić się z hałasem, zaakceptować go, nie przejmować się nim, i w tym stanie będąc po prostu go zlikwidować zgodnie z prawami danego snu i dostępnymi możliwościami.\nNawet, jeśli kiedyś zawiniłem wobec jakiejś osoby, od której teraz odbieram reakcje hałasu, to przecież akceptując to mogę poprosić to osobę o to, by ściszyła radio – jednocześnie akceptując jej działania.\nTak zrobiłem. Znalazłem źródło hałasu. Uprzejmie powiedziałem, że tez lubię muzykę … i nawet nie musiałem już kończyć, bo bardzo uprzejma pani wykazała zrozumienie tego, z czym przychodzę i udała się by wyciszyć odbiornik.\nNie musiałem zatem siedzieć i cierpieć w przekonaniu, że odbieram jakieś skutki karmiczne. Odebrałem je inaczej i jednocześnie nie musiały one mnie męczyć.\nWystarczyło je zaakceptować mentalnie i podjąć kroki w celu ich likwidacji.\nTak działają wojownicy. Dlatego nie ma w nich lęku. Akceptują przeciwnika, a nawet własną śmierć, lecz walczą najlepiej jak potrafią – bo spełniają swój obowiązek.\nWojownik po prostu jest aktywny, gdy wymaga tego sytuacja. Jednak wewnętrznie jest spokojny. To jest podstawa wygranej.\nWysłany: Pią 6:57, 06 Lis 2009\nNie 8:42, 18 Lip 2010 Temat postu: w y s ł a n e\nMówiąc o świecie nie można zapomnieć, że my także jesteśmy tym światem - w takim sensie, że przynależymy do niego. Powiedziałbym, że całościowy świat to RELACJA - między Tobą, a zewnętrznym światem. Nawet jeśli masz urojenia, to stają sie one Twoim życiem - czyli Twoim światem. W jakimś zakresie możesz to zmienić Ty lub świat zewnętrzny, czyli np. lekarz\nRELACJA tworzy Ciebie i tworzy świat zewnętrzny. Im jej więcej, tym szybciej Ty i świat się zmieniacie. Im bardziej jest pozytywna, tym bardziej Ty i świat stajecie się lepsi. Twoje zmysły i mózg są Twoją ważną składową. Nawet jeśli ograniczają Cię, to one Cię także tworzą - bez nich znikniesz jako faza, którą jesteś. I pojawisz się jako inna faza - w nowej RELACJI: w zupełnie "innym świecie" i będąc w odmiennej relacji z nim.\nPojęcie elektrycznego sygnału w mózgu nie wiele zmienia jeśli spojrzymy na świat jako różnorodne formy elektryczności /energii/. I co z tego, że użyjemy określenie "tylko"? Skoro bogactwo różnorodności tego sygnału jest oszałamiająca\nCzoła materii na zewnątrz nas możemy stawić o tyle, o ile mamy silniejszą elektryczność - ta jednak najpierw rośnie w nas, a potem zanika. Szybkość zaniku zależy od naszej RELACJI, czyli umiejętności znalezienia się w świecie.\nWysłany: Pią 7:59, 06 Lis 2009\nNie 8:43, 18 Lip 2010 Temat postu:\nDo II części na http://www.youtube.com/watch?v=Fi1WRPkOQ3k&feature=related\nPo udarze mózgu niektóre osoby mają uszkodzony akurat taki rejon mózgu, że np. nie widzą nic z lewej strony. Co wcale nie znaczy, że np. łyżki lezącej z lewej strony talerza nie ma Oni jednak jej nie znajdą. Analogicznie wpływając na to. co ma przechodzić przez mózg, można filtrować informacje docierające do naszej "wiedzy" o świecie.\nNasza energia przejawiona w fizycznej formie /ciało/ tworzy percepcję odległości. Zmiana tej energii w inną spowoduje zniknięcie odległości - możliwość natychmiastowego przemieszczania się w przestrzeni - i wchodzenie w nią poprzez powrót do materialnych energii.\nJESTEM ZAWSZE W TYM SAMYM MIEJSCU\nWielu mistyków doświadczało tego.\nKto jednak szuka bardziej przystępnej rzeczywistości, a jako rzeczywistość odrzuca sny, oraz zjawiska światowe, ten niech wie, że bliższą rzeczywistością jest jego stan osobowości.\nO takiej rzeczywistości, która będzie mógł zabrać ze sobą mówił Jezus.\nJezus często porównywał życie do snu.\nO żywych mówiąc jako o śniących lub nawet jako o umarłych.\nKto bowiem nie tworzy sobie osobowości pokonującej ten świat i daje się pokonać rzeczom tego świata. jest sam umarły. Skoro bowiem poddał się światu, to i zginie wraz z nim. A ten świat musi zginąć, gdyż nie jest prawdziwy. Prawdziwe jest poza nim. Jest zaś nazywane Królestwem Boga ze względu na swoją doskonałość, gdyż sam Bóg jest doskonały.


Można ćwiczyć i poznawać kolory, segregować ubrania. | Sklep Liger\nPuzzle magnetyczne – Przebieranki, to zabawka, która składa się z kolorowej planszy, 8 kart wzorów i 48 elementów z warstwą magnetyczną na odwrocie. Elementy z warstwą magnetyczną to obrazki związane tematycznie z częściami garderoby postaci. Zabawa polega na układaniu na planszy z tłem poszczególnych obrazków tak, by tworzyły za każdym razem inne wymyślone przez siebie warianty ubioru. Gra daje mnóstwo możliwości kreatywnych zabaw. Można ćwiczyć i poznawać kolory, segregować ubrania (np. w zależności od pory roku), wskazywać te, które nosi mama i te które zakłada tata. Możliwości są praktycznie nieograniczone.\n8 kart wzorów i 48elementów, tablica magnetyczna, instrukcja.


Limit odnawialny – dobry, gdy szybko potrzebujesz kasy Bankomania\nWybierając mieszkanie do wynajęcia nie wszyscy pamiętamy, że większość właścicieli wymaga kaucji. Jeśli nie pomyśleliśmy o tym wcześniej, uratuje nas limit odnawialny. 2020-02-14\nKoszty najmu mieszkań rosną. W Warszawie są już mniej więcej na takim samym poziomie jak chociażby w Berlinie. Z raportu Expandera i Rentier.io wynika, że największe wzrosty (ok. +10 proc.) dotyczą małych mieszkań. Rekordzistami pod względem tempa wzrostu w tym segmencie jest Toruń (+25 proc.).\nNajem mieszkania o powierzchni 50 m2 w Warszawie oznacza wydatek 2864 zł. Dla porównania w stolicy Niemiec, a także Kolonii i Dusseldorfie jest to równowartość ok. 2882 zł (ok. 13,5 euro za m2 w przypadku nowego mieszkania), przy czym zarobki w tych miastach są mniej więcej 2-krotnie wyższe niż w Warszawie.\nPrzygotowując się do wynajęcia mieszkania trzeba pomyśleć o wszystkim. W naszym budżecie muszą znaleźć się pieniądze, które co miesiąc przeznaczymy na wynajem lokalu. Kaucja to coś ekstra – kwota, którą trzeba zapłacić właścicielowi przy podpisaniu umowy wynajmu, będąca zabezpieczeniem. Co prawda może wrócić do nas wraz z wyprowadzką, ale zanim tak się stanie, trzeba ją „zainwestować”.\nKwota zadatku bywa równa. Czasem jest to jednomiesięczny czynsz, innym razem nawet trzymiesięczny. Jeśli wynajem mieszkania kosztuje ok. 2,5 tys. zł, to kaucja może okazać się barierą nie do pokonania. Co wtedy? Kołem ratunkowym może okazać się nasz limit odnawialny.\nJeśli chodzi o limit odnawialny, to wygodna alternatywa dla małej pożyczki. Co prawda klient płaci za jego przyznanie prowizję, jednak ma bardzo wygodne, dodatkowe źródło pieniędzy na nieprzewidziane życiowe sytuacje – mówi Agnieszka Rajczak, doradca PKO Banku Polskiego z Oddziału 69 w Warszawie\n– To również bardzo wygodny sposób zabezpieczenia finansowego. Aby otrzymać kredyt odnawialny np. w wysokości 8 tys. zł., oprócz zdolności kredytowej, klient zobowiązany jest zapewnić wpływy na konto jedynie w kwocie ok. 1400 zł miesięcznie. Zaletą limitu odnawialnego jest jego szybka dostępność. Dodatkowym plusem jest sposób naliczania oprocentowania – płacimy odsetki jedynie od kwoty wykorzystanej. Jeśli mamy kredyt w wysokości 8 tys. zł, a wykorzystaliśmy tylko 5 tys. zł, to tylko za te 5 tys. zł naliczone będą odsetki – podsumowuje doradca.\nZalety limitu odnawialnego w skrócie:\nLimit odnawialny powiększa dostępną gotówkę w Twoim koncie – nawet do 100 tys. zł do wydania, na co chcesz.\nMożliwość podpisania umowy online bez dodatkowych dokumentów.\nOferujemy kilka możliwości złożenia takiego wniosku:\nW aplikacji mobilnej IKO (najlepsza aplikacja na świecie wg Retail Bankier International, luty 2019 r.) z każdego miejsca w których się znajdujesz\nW serwisie iPKO – z każdego miejsca, w którym się znajdujesz, gdzie masz taką możliwość na swoim laptopie lub tablecie\nZa pośrednictwem Contact Center.\nWejście w dorosłość to nowe decyzje i nowe wyzwania. To również nowe konto. Z PKO Konta Pierwszego można przejść na wyższy poziom i stać się posiadaczem PKO Konta dla Młodych. Sam zobacz, dlaczego warto!


Pokój hotelowy – jak go przygotować na przyjęcie rodziny z dziećmi? – Mama Hotelarz\nTo właśnie tutaj rozpoczyna się i kończy każdy dzień doby hotelowej. To także tutaj małe rączki przecierają oczka zaraz po ich otwarciu. Wreszcie to również tutaj nasze pociechy wtapiają się w krainę snu i fantazji. Pomimo tego, że hotel gwarantuje atrakcje w strefie restauracyjnej i placach zabaw, to jednak pokój hotelowy jest ostoją, do której trafia dziecko między zabawami.\nPokój to najbardziej podstawowa komórka hotelu – bez niego żaden tego typu obiekt istnieć nie może. Jest to jednak miejsce nie tylko ważne z powodu pełnienia funkcji fundamentalnej, ale również ze względu na fakt, że jest to najbardziej prywatna przestrzeń dla przyjeżdżających gości. W wynajętym apartamencie powinni więc oni poczuć się dobrze, bezpiecznie i po prostu – jak u siebie w domu.\nPokój musi być bezpieczny. W końcu własne 4 kąty kojarzą nam się z ciepłem i właśnie bezpieczeństwem. Pamiętajmy, że ruchliwość i kreatywność dzieci może doprowadzić je do upadku czy płaczu z innego powodu. Musimy być więc możliwe bardzo przewidujący, chociażby odpowiednio lokując i zabezpieczając gniazdka. Unikajmy szklanych czy potencjalnie niebezpiecznych przedmiotów, zwłaszcza na wysokości, do której mogłoby dosięgnąć najmłodsze maluchy. Apartament powinien być przygotowany tak, aby nieco starsze dzieci mogły poruszać się po nim samodzielnie, bez konieczności stałej obecności rodzica w pomieszczeniu. Dzięki temu najmłodsi poczują więcej swobody, a rodzice będą mogli skupić się na odpoczynku.\nŁazienka – o co zadbać?\nW pokojowej łazience muszą znaleźć się wszelkie niezbędne sprzęty, które umożliwią dziecku dobrą zabawę podczas dbania o higienę. Jest to kluczowa kwestia zwłaszcza w przypadku dzieci najmłodszych, dla których powinniśmy przygotować również specjalną wanienkę oraz specjalną antypoślizgową matę do kąpieli.\nA co po wyjściu z wody? Tutaj najczęściej hotele zaliczają wpadkę przy okazji tak niewinnej rzeczy jak szlafroczki. Powinny być one dostosowane do wieku malucha, tymczasem ja zawsze dostaję je w rozmiarach nieadekwatnych do wieku moich dzieci. A wystarczy przecież dopytać się u rodzica, ile lat mają jego pociechy, aby jak najlepiej przygotować się na przyjazd całej rodziny!\nSypialnia – co powinno się w niej znaleźć?\nŁóżeczko to już pozycja obowiązkowa. Musimy zadbać o odpowiednią, pachnącą i kolorową pościel – która pozytywnie zadziała na każdego małego gościa – oraz dodatkowy materac w łóżeczku turystycznym. Umileniem snu będzie również gadżet lub zabawka, do której można się przytulić lub który w razie potrzeby poprawi humor dziecku. Świetnym rozwiązaniem są maskotki Whisbear, ponieważ oprócz atutów typowych dla zwyczajnego pluszaka, potrafią one generować jednostajny szum ułatwiający maluszkom zasypianie. Takie gadżety goście powinni móc wypożyczyć w hotelowej recepcji.\nSkoro kwestię snu mamy załatwioną, przejdźmy do kolejnej, czyli jedzenia. Nieco starsze dzieci mogą samodzielnie stołować się w hotelowej restauracji, te najmłodsze jednak będą najczęściej jadły w pokoju hotelowym. Aby to maksymalnie ułatwić rodzicom pokój powinien być wyposażony w specjalny fotelik do karmienia oraz akcesoria, takie jak np. podgrzewacz do butelek. Głodne dziecko jest bardzo niecierpliwe, dlatego liczy się tutaj każda sekunda!\nPozostając jeszcze w tematyce jedzenia: nie zapomnijmy o uwzględnieniu potrzeb najmłodszych również w działającym 24h/dobę room service. W jego ofercie powinny znaleźć się, oprócz pozycji dla rodziców, propozycje skierowane także do maluszków. W końcu i one potrafią mieć zachcianki w środku nocy!\nNie musimy wszystkich rzeczy posiadać w pokoju (wystarczą te najbardziej niezbędne), niekoniecznie trzeba w końcu upychać wszystkiego w apartamencie. Każdy gość może mieć inne potrzeby, nie jesteśmy w stanie przewidzieć wszystkiego. Najważniejsze, aby akcesoria były dostępne na terenie obiektu – albo do wypożyczenia, albo do zakupu w sklepiku hotelowym. Dzięki temu rodzice będą mieli spokojną świadomość, że nie muszą się niczym martwić, a wszelkie rzeczy, których mogą potrzebować, mają na wyciągnięcie ręki.\nDopiero gdy będziemy tak przygotowani, uda nam się wytworzyć atmosferę serdecznej gościnności czy wręcz nastrój własnego domu. Nasz pokój hotelowy nie będzie obcym miejscem, do którego przyjazdu trzeba się specjalnie przygotowywać, który posiada nieadekwatne akcesoria, a przestrzenią doskonale dopasowaną do potrzeb gości. Stanie się przytulnym, bezpiecznym i samowystarczalnym miejscem, do którego z całą pewnością każdy zechce jeszcze kiedyś wrócić! Postarajmy się więc, aby nasza podstawowa komórka hotelu była „zdrowa”, ponieważ w przeciwnym wypadku „chorować” będzie cały obiekt!\nZapraszam do obejrzenia siódmego odcinka: https://www.youtube.com/watch?v=cRgoYh-Yx8E\n30 października, 2019 30 października, 2019 Joanna PreisnerUncategorized\nPoprzedni wpis Do restauracji z dziećmi? Nie taki diabeł straszny…\nNastępny wpis: List do Hotelarza


W ROCZNICĘ POWSTANIA W GETCIE WARSZAWSKIM - spgolina.edu.pl\n11 kwietnia 2022 19:25\nŻółty żonkil – symbol naszej pamięci\nW kolejnych latach trwania II wojny światowej Niemcy tworzyli getta, czyli zamknięte dzielnice, w których zmuszeni byli mieszkać Żydzi. Największe z nich znajdowało się w Warszawie. To właśnie tam miało miejsce powstanie, które rozpoczęło się 19 kwietnia 1943 r.\nAby upamiętnić to niezapomniane wydarzenie, co roku Muzeum POLIN organizuje „Akcję Żonkile”, w ramach której powstało m. in. opowiadanie „Prawdziwi przyjaciele”.\nDodać należy, iż wyjątkowym symbolem pamięci o powstaniu w getcie warszawskim jest wspomniany wyżej, delikatny kwiatek. Łączy się on z historią Marka Edelmana – jednego z przywódców wymienionego zrywu przeciwko okupantowi. To właśnie on starał się po wojnie zachować pamięć o wydarzeniach i ludziach tamtego czasu. W związku z tym, co roku\n19 kwietnia składał pod pomnikiem Bohaterów Getta Warszawskiego bukiet żółtych kwiatów.\nTakże i społeczność Szkoły Podstawowej im. Juliusza Słowackiego w Golinie pamiętała o wspomnianych wydarzeniach.\nW poniedziałek na lekcjach wychowawczych, z inicjatywy Magdaleny Mielcarek – Mirek i Bogumiły Kowalskiej, uczniowie zapoznali się z historią powstania. Po wysłuchaniu opowiadań, uzupełnieniu kart pracy, każdy miał możliwość wykonania z papieru żonkila, którym mógł wyrazić swój szacunek wobec zamordowanych Żydów.


Styczeń 2020 – Fashion Doll\nJak wybrać odpowiednie i pasujące kurtki skórzane? Jak sprawić by w danej kurtce wyglądać dobrze? Czym się kierować przy doborze odpowiedniej kurtki skórzanej? Na te i jeszcze inne pytania trzeba sobie odpowiedzieć decydując się na odpowiednią kurtkę skórzaną. Pamiętać przy tym należy, że kurtki skórzane do tanich nie należą, toteż wybierając raz trzeba wybrać naprawdę odpowiednio Odpowiedni fason Odpowiedni fason kształtuje daną kurtkę skórzaną. To od fasonu zależy jak kurtka dopasowuje się do danej figury i jak leży na danej osobie. Kurtka skórzana niejednokrotnie powinna być drugą skórą osoby, która decyduje się na zakup takiej kurtki. Powinna więc na niej dobrze leżeć, nie zaginać się a osoba, która ją mierzy…\nadmin\tMożliwość komentowania Jak dobrać kurtki skórzane? została wyłączona


Członkowie zarządu naszej jednostki tradycyjnie jak co roku z okazji dnia Wszystkich Świętych złożyli wiązankę kwiatów oraz zapalili znicz w centralnym miejscu przy krzyżu na cmentarzu w Kokoszycach. Każdego roku kokoszyccy strażacy, pamiętając o wszystkich zmarłych odwiedzają cmentarz parafialny. Gest ten jest wyrazem szacunku oraz pamięci o wszystkich zmarłych założycielach i strażakach ochotniczej i państwowej straży pożarnej. więcej »\nRodzinna wycieczka strażaków do Krakowa\n22 października miała miejsce rodzinna wycieczka strażaków OSP Kokoszyce do Krakowa. Celem wycieczki było zwiedzenie Bazyliki św. Floriana oraz zabytkowych Sukiennic. Dodatkowym aspektem była również oczywiście wspólna integracja strażackich rodzin oraz spędzenie czasu w strażackim gronie. Zarząd jednostki składa podziękowania wszystkim uczestnikom oraz głównym organizatorom wycieczki – ks. Proboszczowi oraz Państwu Bożenie i Sylwestrowi Świątek. więcej »\nPomoc dla parafii Kokoszyce\n15 października na prośbę ks. Proboszcza strażacy dokonali usunięcia drzewa z terenu cmentarza parafialnego w Kokoszycach. Działania były utrudnione ze względu na bliską odległość pomników od wycinanego drzewa. W pracach udział wziął również Przewodniczący Rady Dzielnicy Kokoszyce. Zarząd OSP Kokoszyce składa podziękowania za wzorcowe wykonanie tego zadania wszystkim osobom zaangażowanym w te prace. więcej »\nZabezpieczenie dachu budynku jednorodzinnego\nW dniu 4.10.2016 r. strażacy naszej jednostki uczestniczyli w zabezpieczeniu dachu domu jednorodzinnego przy ul. Owocowej w dzielnicy Radlin II. Działania były prowadzone od godz. 13.50. do 20.30. i polegały na pokryciu zniszczonego dachu folią ochronną. więcej »\nJubileusz 75 lecia OSP Koksowni Radlin\n1 października delegacja z naszej jednostki w składzie Grzegorz Grychnik, Kazimierz Radecki i Witold Kowol uczestniczyła w uroczystościach związanych z obchodami jubileuszu 75-lecia istnienia i działalności Ochotniczej Strtaży Pożarnej w Koksowni Radlin. Jubilatce oraz wszystkim jej strażakom życzymy wszelkiej pomyślności i dalszych sukcesów w pracy na rzecz ochrony przeciwpożarowej. więcej »\nWizyta delegacji powiatu tczewskiego\n21 września wspólnie z władzami naszego powiatu, władzami miasta Wodzisławia Śląskiego oraz kierownictwem Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Wodzisławiu Śląskim w naszej jednostce gościliśmy delegację powiatu tczewskiego. W czasie wizyty miał miejsce przegląd bojowy jednostek OSP działających na terenie naszego miasta – podczas którego zostały zaprezentowane samochody bojowe oraz sprzęt będący w dyspozycji OSP. Więcej informacji na temat wizyty 23 - osobowej delegacji z Tczewa można znaleźć na stronie internetowej Starostwa Powiatowego.\nW niedziele 18 września oraz 25 września strażacy jednostki OSP Kokoszyce uczestniczyli w zabezpieczeniu Oktoberfest – imprezy, która odbyła się na płycie rynku w Wodzisławiu Śląskim. W pracach zabezpieczających łącznie uczestniczyło 11 strażaków naszej jednostki. Zarząd OSP składa podziękowania wszystkim strażakom za poświęcony czas i udział w zabezpieczeniu. więcej »\nII miejsce w polsko-czeskich zawodach pożarniczych\n17 września gościnnie na obiekcie SDH Ostrava Bartovice zostały zorganizowane międzynarodowe zawody sportowo-pożarnicze zaprzyjaźnionych i współpracujących ze sobą jednostek OSP i SDH. Organizatorami zawodów były jednostki SDH Radvanice oraz OSP Kokoszyce – zwycięzcy ubiegłorocznej edycji. W zawodach, które przeprowadzono wg regulaminu obowiązującego w Republice Czeskiej łącznie udział wzięło 9 drużyn z Polski i Czech. Zgodnie z zasadami obowiązującymi podczas zmagań zwycięzcami zostają wspólnie współpracujące ze sobą jednostki OSP i SDH, które łącznie uzyskały najlepszy czas w rozwinięciu bojowym. W tym roku najlepszymi jednostkami okazały się SDH Orlová Poruba oraz OSP Rydułtowy zajmując I miejsce. Jednostki OSP Kokoszyce oraz SDH Ostrava Radvanice zajęły II miejsce. Jesteśmy wdzięczni naszym kolegom z SDH za okazane zaangażowanie oraz profesjonalne podejście do spraw związanych z naszą wzajemną współpracą. Organizatorem przyszłorocznych zawodów są tegoroczni zwycięzcy z Polski. więcej »\nJubileusz 15-lecia współpracy OSP Radlin II - SDH Orlova\nW dniu 10 września na zaproszenie zarządu OSP Radlin II delegacja naszej jednostki uczestniczyła w uroczystościach zorganizowanych z okazji Jubileuszu 15-lecia współpracy Ochotniczej Straży Pożarnej Radlin II z czeskim odpowiednikiem ze Sboru Dobrovolnych Hasicu w Orlovej. Uroczystości rozpoczęły się mszą św. w kościele parafialnym. Po mszy nastąpiła krótka część oficjalna oraz festyn rodzinny dla wszystkich mieszkańców dzielnicy i miasta. Jubilatom dziękujemy za zaproszenie oraz gratulujemy zacnego jubileuszu współpracy i życzymy sukcesów w dalszej wspólnej działalności na rzecz poprawy bezpieczeństwa transgranicznego. więcej »\nKolejni dwaj nowi strażacy w OSP Kokoszyce\nW dniu 24 sierpnia 2016 roku odbył się kolejny egzamin kursu podstawowego OSP. Z jednostki OSP Kokoszyce do tego egzaminu przystąpili Mariusz Konieczny oraz Bartłomiej Reichel. Kursanci szkolili się od 18 lipca w systemie codziennym od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.10 do 16.20. Obydwaj nasi członkowie zakończyli swój udział w kursie z wynikiem pozytywnym. Gratulujemy uzyskanych osiągnięć oraz witamy wśród strażaków uprawnionych do udziału w akcjach ratowniczo-gaśniczych. więcej »


Koniec lata i początek jesieni to czas piłki nożnej. Sezon nie jest długi, trwa raptem dwa miesiące i wydaje mi się, że jest bardziej intensywny niż wiosenny.\nKwalifikacje przegapiliśmy, bo Krzysiek był w tym czasie jeszcze w Polsce. Został przypisany do jednej z drużyn na podstawie szkoły, do której chodzi - żeby grać z kolegami, chłopakami, których choć trochę zna. Większość chłopców w tej drużynie gra razem już od jakiegoś czasu, ale nie tylko Krzysiek jest (był?) nowy. Zgrał się z chłopakami dość szybko, w czym wydatnie pomogło to, że wielu z nich znał wcześniej, ze szkoły podstawowej, albo widuje w obecnej szkole.\nNa początku września chłopcy rozegrali sześć krótkich meczy w ramach tzw. gymboree - nie mam pojęcia co to takiego ale domyślam się, że to taki mini turniej, na podstawie wyników którego drużyny zostały rozdzielone do poszczególnych grup (złotej, srebrnej i brązowej). Ponieważ chłopcy wygrali pięć z sześciu meczy, dostali się do grupy złotej. Niby powód do radości, ale także powód do zmartwień i frustracji, ponieważ cztery z sześciu drużyn w grupie złotej to drużyny klubowe. Grające w nich dzieciaki trenują w niemal niezmienionym składzie od kilku lat, przez cały rok (a nie tylko przez 3 miesiące w roku), są zgrani i po prostu świetni. Jak łatwo się domyślić, bordowe koszulki dostają straszne cięgi, choć wcale źle nie grają.\nDzisiaj przegrali, ale 4:5 a przeciwnicy bardzo musieli się starać, bo wcale nie było tak, że od początku mieli przewagę - mecz był bardzo wyrównany.\nTym razem treningi odbywają się w pobliskim parku, więc nie musimy jeździć na nie samochodem. Czasem idziemy na nogach, czasem jedziemy na rowerach. Tuż obok boiska jest plac zabaw, na którym młodsze rodzeństwo piłkarzy bawi się razem i do tego dość zgodnie.\nNiestety dwa z ośmiu meczy są na wyjazdach, w miejscowościach oddalonych o 60 i 80 minut jazdy samochodem. Pierwszy z nich (zdjęcia na podsuszonej murawie) mamy za sobą. Kolejny - w najbliższą niedzielę. Po niedzielnym meczu będziemy na półmetku rozgrywek. Sezon kończy się pod koniec października i chyba do marca trzeba będzie zaczekać na kolejny.\nDo tej pory często było tak, że w czasie kiedy Krzysiek był na karate albo na dżudo, ja z Emilią jechałyśmy do biblioteki by wypożyczyć książki dla mnie czy dla Krzyśka. Przy okazji Emilia zawsze wybierała sobie jakieś DVD z bajkami. A że teraz Emilia umie już trochę czytać, to zabrałam ją do tej części biblioteki gdzie są książeczki dla dzieci, które zaczynają samodzielnie czytać. Emilia wybrała sobie pokaźny stosik - na szczęście ilość wypożyczanych książek nie jest limitowana.\nKilka książeczek ja pomogłam jej wybrać - to te, które zapamiętałam kiedy zaczytywał się nimi Krzyś. Emilii też bardzo się podobają.\nPo powrocie do domu Emilia zorganizowała sobie w kąciku za fotelem własną lifebrary. (Po angielsku "biblioteka" to "library", ale Emilia z uporem powtarza "life-brary" - stąd ta "życioteka.")\nPonieważ nie ma profesjonalnego stojaka na książki, wybebeszyła łóżeczko dla lalek i na nim poustawiała książki:\nWygląda na to, że Emilia połknęła czytelniczego bakcyla - książki przyniesione z biblioteki czyta chętnie a te najbardziej ulubione - wielokrotnie.\nZ co trudniejszymi wyrazami muszę jej pomóc, ale Emilia ma dobrą pamięć i sporo nowych, nawet trudnych, wyrazów szybko zapamiętuje.\nTrochę nam się zmieniła wieczorna rutyna bo teraz to Emilia chce mi czytać w łóżku przed snem. Staram się więc, żeby być w łóżku wcześniej by starczyło nam czasu i na Emilkowe czytanie po angielsku i na czytanie po polsku.\nAutor: Motylek o 09:49 6 komentarzy:\nEtykiety: Kruszynka, Książki\nIdzie jesień - widać to po ilości myszy przynoszonych do domu przez Kicię.\nZazwyczaj nie pozwalamy jej wnosić tego co upolowała do środka, ale czasem nie zauważę, jak choćby przedwczoraj, że trzyma w pysku mysz, i uda jej się wnieść zdobycz do salonu. Żeby było zabawniej, mysz jeszcze żyła, i nie wiem czy była sparaliżowana ze strachu, czy Kicia zadbała o to, by mysz nie była w stanie uciec. Kiedy zobaczyłam ruszającą się mysz, przestraszyłam się, że ucieknie między zabawki Emilii, gdzieś za szafę czy inny mebel - no i narobiłam niezłego rabanu. (Jakoś nie uśmiechało mi się czekanie aż mysz zostanie ponownie złapana przez kota albo w pułapkę, a zanim by się to stało, ileż szkód mogłaby narobić! ) Kicia na mnie spojrzała, rezolutnie chwyciła mysz w zęby i ewakuowała się na zewnątrz - drzwi balkonowe były nadal otwarte.\nKicia łapie myszy dość często, ale ich nie je, jedynie chwali się nimi przed nami - zazwyczaj wyrzucam je do kosza, chyba, że Kicia wyniesie mysz w sobie jedynie znane miejsce. (Przeważnie pozostawia je pod jabłonką bądź na wycieraczce. Raz zdarzyło jej się zostawić maleńką myszkę w moim bucie.) Natomiast z ptaszkami ma się sprawa inaczej. Bo ptaszki też stają się łupem Kici, ale te trofea znikają w żołądku zainteresowanej. Żal mi ptaszków, ale kot to jak by nie było zwierzę dzikie i nie ma co walczyć z instynktem. No i jak mam jej wytłumaczyć, że może łapać obrzydliwe myszy a smakowitych ptaszków - nie?\nLatem złapała sobie takiego małego szaraczka, przyniosła w swoje ulubione miejsce spożycia (pod jabłonką) i tak długo miauczała, aż oderwałam się od lektury i przyszłam sprawdzić co się dzieje. Nie wystarczyło, że zobaczyłam, musiałam pogłaskać i pochwalić Kicię i dopiero wówczas przestała miauczeć i zabrała się za jedzenie.\nZjadła ptaka niemal całego, wraz z piórami - został tylko łebek!\nTeraz, kiedy Kicia zjada zauważalnie mniej jedzenia z puszki już się nie martwię, że coś jej dolega. Już wiem, że tego dnia zapewne sama zadbała o wyżywienie.\nAutor: Motylek o 07:48 1 komentarz:\nW gimnazjum, w ramach zajęć szkolnych, Krzyś mógł sobie wybrać czy chce śpiewać w chórze, grać w orkiestrze lub chodzić na zajęcia z wychowania fizycznego. Na cokolwiek by się zdecydował, zajęcia odbywają się codziennie, od poniedziałku do piątku.\nPonieważ jeśli chodzi o aktywność fizyczną, Krzyś jest w dość dobrej sytuacji i niemal każdego dnia ma albo dżudo, albo karate, a sezonowo także piłkę nożną i pływanie/piłkę wodną, więc decydując się na orkiestrę dokonał, moim zdaniem, dość dobrego wyboru.\nW minionych latach wielokrotnie usiłowałam go namówić na naukę gry na jakimś instrumencie, ale zawsze odmawiał. Teraz, dla odmiany, podszedł do kwestii gry z ogromnym entuzjazmem.\nOrkiestra w szkole Krzyśka gra na instrumentach dętych.\nW pierwszym tygodniu szkoły pani prowadząca orkiestrę prezentowała poszczególne instrumenty, opowiadała o nich, a w drugim tygodniu wieczorem uczniowie i ich rodzice zostali zaproszeni do szkoły w celu wypróbowania różnych instrumentów co miało pomóc w podjęciu decyzji odnośnie wyboru instrumentu. Do pomocy zostali zaproszeni lokalni muzycy oraz osoby prowadzące orkiestry w innych szkołach.\nKrzysiek zmierzył się z klarnetem, fletem, perkusją, ksylofonem, tubą, puzonem, trąbką i saksofonem. Okazało się, że dobrze wypadł w niemal wszystkich przypadkach, więc miał twardy orzech do zgryzienia przy wyborze. Najpierw zawęził pulę do saksofonu, tuby i fletu aż ostatecznie zdecydował się na flet. (Ciekawe jak bardzo przyczyniła się do tego świadomość, że mama, w jego wieku, grała właśnie na flecie poprzecznym.)\nInstrument można wypożyczyć za opłatą ze szkoły albo z jednego z lokalnych sklepów muzycznych. Kiedy już zdecydowałam się na opcję szkolną, koleżanka z pracy zaskoczyła mnie niesamowicie proponując pożyczenie nieodpłatnie fletu, na którym grała w swoich latach szkolnych. Stwierdziła, że zna Krzyśka na tyle, że wie, że o instrument będzie dbał.\nI tak oto w naszym domu zagościła muzyka. Pierwsze lekcje gry polegają na nauce poprawnego dmuchania. Jak na razie najlepiej wychodzi to mi (jeszcze), zaraz za mną plasuje się Emilia, a na końcu Krzyś, który jednak robi słyszalne postępy. Emilia zaskoczyła mnie totalnie biorąc do rąk flet i wydobywając właściwy dźwięk za pierwszym dmuchnięciem. Talent czy przypadek?\nAutor: Motylek o 08:52 Brak komentarzy:\nRobiąc na szydełku pled (KLIK), tak mi się spodobało machanie szydełkiem, że postanowiłam zrobić sobie też i kapcie.\nPrzejrzałam wszystkie włóczkowe resztki i korzystając z dawnych notatek szybciutko zrobiłam dwie pary kapci.\nUdało mi się zużyć resztki i resztunie kilku włóczek. Jeszcze trochę zostało, ale że entuzjazm stopniał, to skończyło się na dwóch parach.\nPierwsza para, robiona nitką potrójną:\nDruga para, robiona nitką podwójną:\nAktualnie używam tej drugiej pary bo jeszcze jest w miarę ciepło a pierwsza para jest grubsza i cieplejsza.\nEmilia zaczęła naukę w szkole podstawowej, a Krzyś w gimnazjum.\nPierwszego dnia rano, przed wyjściem z domu, niezbyt chętnie ustawił się do zdjęcia. Przed domem okazało się jednak, że inni małoletni sąsiedzi też pozują do zdjęć, więc już z mniejszą łaską dziecię ustawiło się przed aparatem i nawet się uśmiechnęło.\nO ile Emilia chętnie, i bez zbędnej zachęty, dość dokładnie relacjonuje przebieg każdego dnia spędzonego w szkole, o tyle z jej brata, tradycyjnie, ciężko cokolwiek wyciągnąć. W najlepszym wypadku, na 15 sekund zanim wysiądzie z samochodu by udać się na trening, rzuci mimochodem "We learned about molecules today." ("Dzisiaj uczyliśmy się o molekułach.") A zaraz potem wysiada i koniec tematu.\nAle kilka faktów jest mi znanych.\nPo pierwsze, na zajęcia z matematyki chodzi razem z klasą siódmą. (To akurat wiem, bo zadzwonili do mnie sze szkoły jeszcze w sierpniu.) W szkole, na około setkę szóstoklasistów, po przeanalizowaniu danych otrzymanych ze szkoły podstawowej, tylko czwórce zaproponowano lekcje ze starszą klasą. Sytuacja ta bardzo mnie cieszy bo są szanse, że dziecko nie będzie się w szkole nudzić. Również dzięki temu, że w końcu ma Science (elementy fizyki, chemii, nauka o ziemi itp.), czyli coś co Krzyśka bardzo interesuje - to właśnie podczas zajęć z tego przedmiotu uczą się o molekułach.\nW ramach Social Studies zaczyna się w końcu przygoda z historią i geografią - w szóstej klasie od poznania cywilizacji starożytnych.\nW ramach wyboru pomiędzy chórem, orkiestrą i wychowaniem fizycznym, Krzyś postawił na orkiestrę, ale bardziej szczegółowo napiszę o tym następnym razem.\nW gimnazjum są już normalne 55-minutowe lekcje, a pomiędzy nimi 3-minutowe przerwy. Tylko przerwa połączona z lunchem jest dłuższa - półgodzinna. Lancz, tak jak w szkole Emilii, jest bezpłatny. W niewielu szkołach nie trzeba płacić za południowy posiłek, więc bardzo się cieszę, że akurat w szkołach moich dzieci tak jest.\nDo szkoły (i ze szkoły też) Krzyś jeździ autobusem szkolnym. Do szkoły podstawowej chodził na nogach. Wprawdzie brakuje nam jakieś 200 metrów by formalnie zakwalifikować na dowóz do szkoły, ale że w autobusie jest sporo wolnych miejsc, zostałam zapewniona, że dziecko może korzystać ze szkolnego transportu - więc korzysta.\nAutor: Motylek o 21:30 4 komentarze:\nAutor: Motylek o 21:40 2 komentarze:\nDługi weekend nad oceanem - ostatni biwak w tym roku\nLedwie dzieci wróciły z Polski, dwa dni spędziły w domu i wybraliśmy się pod namiot nad ocean. Oczywiście nie pojechaliśmy sami, ale z całą naszą polską grupą - 6 rodzin. Tym razem zarezerwowaliśmy sobie miejsca, więc nie musieliśmy się spieszyć. Dotarliśmy o 2.30 a w godzinę później dzieci już biegały po plaży.\nSiltcoos Beach, OR\nTego pierwszego dnia wiał porywisty wiatr i było dość chłodno, za to powietrze było przejrzyste i bez dymu. Po godzinie, przewiana i zmarznięta, przeniosłam się w zaciszny zakątek na wydmie a dzieci znalazły sobie nową zabawę: wdrapywały się na szczyt wydmy by potem zbiec na sam dół. Niespożyte zapasy energii pozwoliły im kontynuować zabawę przez ponad godzinę - po dziesiątym zbiegnięciu przestałam liczyć.\nUsiadły do zdjęcia na moją prośbę - wcale nie były zmęczone.\nTego pierwszego dnia, w piątek, plaża była pusta. W sobotę, następnego dnia, było zupełnie inaczej. Na plaży pojawiło się więcej osób a także dym.\nNiestety wiatr wcale nie zelżał w stosunku do piątku a jedynie zmienił kierunek, nawiewając dym znad płonących lasów. Mieliśmy ze sobą parawan, który nieco ochronił nas przed chłodem.\nChłopaki duże i małe grały w piłkę nożną na piasku, wszyscy bawili się w piachu, a starszaki po kolei wkładali jedyną piankę do serfowania jaką dysponowała nasza grupa. Deski do serfowania wprawdzie nie mieliśmy, ale dzięki piance możny było wejść do wody i nie obawiać się hipotermii.\nNiestety zapomniałam zabrać ze sobą tego dnia aparatu - został na krzesełku przy ognisku, więc zdjęć z tego dnia z plaży nie ma.\nMam za to kilka zdjęć z porannego spaceru, na jaki zabraliśmy dzieci ścieżką prowadzącą z kempingu do oceanu. Szlak biegnie częściowo wzdłuż rzeki Siltcoos.\nNiestety, z powodu zadymienia podziwianie widoków było mocno ograniczone.\nKrzyś tradycyjnie wdrapywał się na każde możliwe drzewo a Emilia tradycyjnie marudziła, narzekała i domagała się noszenia na rękach ewentualnie na barana.\nA że miała pod ręką tatę i brata, to tak długo jęczała, aż się panowie zlitowali.\nW niedzielę pojechaliśmy na plażę Heceta w pobliżu Florence.\nCechą charakterystyczną tamtej plaży jest ogromna ilość drewna wyrzucanego przez fale na piasek. Od niewielkich kawałków bo ogromne kłody, grube pnie wiekowych drzew.\nKolejni plażowicze używają tego drewna do budowy najróżniejszych szałasów i domków. Wszystkie nasze dzieci spędziły kilka godzin na wspaniałej zabawie rozbudowując zastany już szałas. Tego dnia było ciepło, ale nadal błękit nieba przesłaniał dym - ta szarość na zdjęciu to właśnie zadymienie.\nNiemal siłą trzeba było dzieci wywlekać z plaży - żołądki dorosłych domagały się konkretnego posiłku, ale dzieci zaabsorbowane zabawą, głodu nie odczuwały.\nZnajomi przywieźli pożyczone od przyjaciół kajaki - jedną dwójkę i jedną jedynkę - więc po kolei wszyscy zainteresowani próbowali swoich sił w kajakowaniu po rzece Siltcoos.\nKrzyś też wybrał się, w poniedziałkowy poranek, z kolegą Maciejem.\nPopłyną też z nimi tata Maćka, więc byłam spokojna, że w razie jak by się coś stało, chłopcy nie są sami.\nNic się nie stało, tylko nachlapali wody do środka, więc musieli się po powrocie przebrać w suche rzeczy. Ale bardzo się im podobało.\nDługi weekend minął jak z bicza strzelił i trzeba było wracać do domu.\nZ każdą pokonywaną milą dym wokół nas gęstniał i stan powietrza się pogarszał.\nTo był już ostatni biwak w tym roku. Na kolejny przyjdzie nam poczekać do następnego lata.\nHuragan Harvey straszliwie sponiewierał stan Teksas, Oregon, natomiast, pustoszą płomienie. Pali się niemal wszędzie wokół, może nie w bezpośrednim sąsiedztwie, ale na tyle blisko, by koncentracja dymu w powietrzu uniemożliwiała normalne funkcjonowanie.\nZ północy dociera do nas dym aż z Kanady. Na zachodzie pali się w pobliżu jeziora Fall Creek, nad którym biwakowaliśmy w lipcu, w pobliżu miasteczka Sisters, w którym byliśmy w sierpniu i jeszcze w kilku innych miejscach.\nNa południu, natomiast, na wybrzeżu, płoną lasy w pobliżu Brookings - to kolejne z miejsc, które swego czasu odwiedziliśmy. We wszystkich tych miejscach przeprowadzane są przymusowe ewakuacje ludności, albo mieszkańcy żyją na walizkach przygotowani na konieczność ucieczki w każdej chwili. Większość z tych pożarów wywołało uderzenie pioruna, ale część z nich wybuchło z powodu głupoty i bezmyślności ludzkiej.\nDym nad naszym miastem jest tak gęsty, że w słońce można spoglądać bez zabezpieczających okularów bo i tak niemal go nie widać, tylko czerwony krążek, jak przekrojony na pół grapefruit. Gdyby nie zapach spalenizny, mogłoby się wydawać, że spowiła nas gęsta, listopadowa mgła.\nNiestety, to nie mgła.\nCiężko się oddycha nawet jeśli nie cierpi się na żadne choroby układu oddechowego. W związku z fatalną jakością powietrza odwoływane są wszystkie zajęcia sportowe, przeprowadzane na zewnątrz (np. treningi piłki nożnej) a dzieci w szkołach nie są wypuszczane na zewnątrz. Ja też nie pozwalam bawić się moim dzieciom w ogródku - w domu powietrze, przepuszczone przez filtry Urządzenia, jest czyste. Czekamy z utęsknieniem aż wiatr powieje z zachodu, znad Pacyfiku, bo tylko wówczas sytuacja ma szanse ulec poprawie. Pożary nie zostaną opanowane wcześniej niż w połowie października, czyli jak zacznie padać w Oregonie deszcz. Deszcz, który spowodował tyle strat w Teksasie, przydałby nam się ogromnie.\nAutor: Motylek o 15:36 3 komentarze:\nMamy w domu moc koców i kocyków, ale ilekroć potrzebuję jednego z nich, okazuje się, że są w użyciu przez moje dzieci - a to stanowią ścianę lub dach jednego z domów, a to opatulają jedną z lalek lub miśków. W końcu postanowiłam zrobić sobie pled, którym będę mogła okryć sobie nogi kiedy czytam lub robię na drutach. Pled, który będzie tylko i wyłącznie mój.\nPomysł przyszedł mi do głowy, kiedy natknęłam się na kilka samotnych motków na wyprzedaży garażowej w szkole. Motki te wyraźnie wołały o ratunek, więc niezwłocznie spełniłam ich niemą prośbę - jeszcze by mogło przyjść komuś do głowy, żeby je wyrzucić! A tak znalazły zacisze w domu, w którym panuje przyjazna atmosfera dla wszelkich nitek i niteczek.\nMotków przyniesionych do domu było jednak za mało, więc przejrzałam wszystkie schowki z włóczkami i wybrałam resztki tych, które by pasowały grubością oraz kolorystycznie. Jeszcze dwukrotnie ponawiałam przegląd zapasów i za każdym razem coś tam jeszcze się znalazło.\nKoc miał być prostokątny, ale w miarę przybywania okrążeń kształt zatracał cechy prostokąta a coraz bardziej zaczynał przypominać kwadrat. Po skończeniu i zmierzeniu okazało się, że jest to jednak prostokąt ale różnica w długości boków wynosi raptem 10 centymetrów.\nPled ma wymiary 100 na 110 cm, dobrze opatula nogi i jeszcze trochę - od stóp aż do pasa - a waży 865 gram. (Tym razem nie będę wyszczególniać wszystkich użytych włóczek i ile której zeszło - wszystkie te dane są do przejrzenia na Ravelry.)\nRezultat końcowy przeszedł moje oczekiwania (estetyczne) i bardzo mi się podoba. Kici też, ale mieścimy się pod kocem obie bez problemu.\nwykończenie - oczka rakowe\nAutor: Motylek o 08:59 3 komentarze:


Tod's TO5152 (055) Home > Okulary korekcyjne > Tod's > TO5152 (055)\n020 1 000,12 zł\n433879 TO5152/055 Okulary od projektantów.Z ta designerskim dodatkiem będziesz posiadać perfekcyjne okulary na każdy dzień. Jakiś inny kolor bardziej pasuje do Twojego ulubionego ubioru? Zapoznaj się także z innymi wariantami TO5152 marki Tod's z naszego asortymentu kolekcji 2015 oraz 2016. Ta oprawka jest zaprojektowana z myślą o silnych kobietach. Odważny design i wyrazistość łączą się z klasyczną elegancją. Przy pełnych oprawkach szkła są całkowicie otoczone ramką. Ten, kto nosi okulary z przekonania, tylko w wyjątkowych przypadkach zdecyduje się na inne rozwiązanie. Kwadratowe Oprawki to klasyk formy, który za pomocą prostych linii podkreśla osobowość. Okulary z tworzywa sztucznego, tak jak te, łączą trwałość z komfortem noszenia. Model TO5152 układa się niezwykle przyjemnie na nosie i uszach. Kolor havana to bardzo ciepły, cętkowany odcień brązu, który pojawia się w każdej kolekcji. Kolor nawiązuje do wyglądu pancerza żółwia. Havana sprawia, że twarz wydaje się delikatniejsza i pasuje do jesiennych i wiosennych stylizacji. Oprócz tego, możesz zmówić u nas w korzystnej cenie także odpowiednie szkła korekcyjne. Wszystko czego potrzebujesz, to aktualna wartość dioptrii, którą możesz otrzymać od swojego okulisty. Z Cyfrowym Optykiem masz możliwość wyboru między markowymi szkłami z Niemiec lub markami premium takimi jak Seiko, Hoya und Rodenstock. Powłokę antyrefleksyjną, efekt lotosu, antystatykę itd. trzymasz w Edel-Optics bez dodatkowej opłaty. Ten model został już zamówiony i wkrótce będzie znowu dostępny. Zamawiając go teraz, zapewniasz sobie zakup w atrakcyjnej cenie, a jak tylko towar pojawi się w naszym magazynie, wyślemy Ci twoje nowe okulary Ponieważ Edel-Optics jest rajem, dla wszystkich poszukiwaczy okazji cenowych, u nas możesz dokonać zakupu tego top modelu w niezwykle atrakcyjnej cenie. To, co w innych sklepach online nazywane jest promocją, u nas jest po prostu standardem. Nowości


Magnetyczna gra w rzutki Janod - Potwory - cena: 99.00zł - Zręcznościowe / Gry dla dzieci / Zabawki według aktywności / ZABAWKI DLA STARSZAKÓW :: Tublu.pl - zabawki, artykuły i akcesoria dla dzieci i niemowląt\nMAGNETYCZNA GRA W RZUTKI - POTWORY\nMagnetyczna gra w rzutki Potwory francuskiej marki JANOD to wspaniała zabawa dla dwojga – zarówno dzieci, jak i ich rodziców. Zestaw składa się ze zwijanej na rolkę tarczy ze sznurkiem do jej zawieszenia np. na ścianie oraz z 6 magnetycznych rzutek w dwóch kolorach (3 czerwone i 3 żółte). Czarna tkanina tarczy ilustrowana jest dwustronnie postaciami kolorowych potworów, pajęczyny i nawiedzonego zamku. Rzutkami należy celować w tarczę z odpowiedniej, ustalonej przez graczy odległości, w taki sposób, by trafić w oznaczone na niej punktowane miejsca. Celem gry jest zgromadzenie w trzech rzutach jak największej ilości punktów. Gracz, któremu się to uda, wygrywa. Gra ta ćwiczy koncentrację i zręczność. Gry rozbudzają wyobraźnię, myślenie strategiczne i planowanie. To wspaniała rozrywka dla całej rodziny. Gra została zaprojektowana we Francji. Zapakowana jest w estetyczne pudełko. Idealnie nadaje się na prezent.\nMagnetyczna gra w rzutki Janod - Potwory występuje również w innych kolorach i wariantach które znajdziesz poniżej:\nSprawdź koniecznie inne pozycje w naszym sklepie: Zabawki dla 2 latków, zabawki dla 4 latków, zabawki dla 3 latków, zabawki dla dziewczynek\nLalka Anna Haba 199.00zł\nTrąbka rowerowa retro Vilac - Czerwona 45.00zł 37.99zł\nDomek dla lalek XL z 12 akcesoriami Happy Day Janod 680.00zł\nEtui na iPhone Meri Meri - Podwodny świat (X & XS) 103.00zł\nPuzzle My Race Londji - Mój Wyścig 109.00zł 85.00zł


Jeśli planujemy w najbliższym czasie zmianę samochodu, warto zainteresować się firmami oferującymi sprowadzanie samochodów zza granicy. Samochody używane również są bardzo dobrą inwestycją na lata. A przy tym\njest to zakup dużo oszczędniejszy niż zakup auta z salonu. Jeśli jesteśmy wymagającymi klientami, poszukajmy firmy sprowadzającej samochody na zamówienie. Pozwoli nam to wybrać model samochodu, jego wiek czy pojemność silnika według naszych upodobań i potrzeb. Im szybciej zaczniemy planować kupno nowego samochodu, tym więcej czasu na poszukiwania będziemy mieli.\nTe porady jak sprowadzić auto z Niemiec zaskoczą nawet profesjonalistę!Czy w 2021 zdołasz sprowadzić auto z Niemiec?Nowoczesne sposoby jak sprowadzić auto z Niemiec w każdych warunkachKto może kupić samochód?Radzimy jak kupić samochód skuteczniejJak sprowadzić auto z Niemiec - Nowe informacjeCzy sposób na to jak w 2021 kupić samochód jest łatwy?Jak kupić samochód Natychmiastowo?2021 dobrym czasem aby sprowadzić auto z NiemiecCzy w 2021 jeszcze warto kupić samochód?Oni Już Wiedzą Jak kupić samochód, Odbierz Dostęp Zanim O 6:6 System Wyłączy RejestracjęJak sprowadzić auto z Niemiec - Nowe informacjeRok 2021 - dobry czas by kupić samochódCzy w 2021 jeszcze warto sprowadzić samochód?2021 najlepszym okresem aby kupić samochódCzy w 2021 jeszcze warto kupić samochód?


Kurs Ceremoniarza – Liturgiczna Służba Ołtarza diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej\nKURS CEREMONIARZA 2018-2019\n13 września 2018 13 września 2018 przez x. Marcin\nWzorem lat ubiegłych w naszej diecezji organizowany jest Kurs Ceremoniarza. Kurs obejmuje cykl 6 spotkań weekendowych (rozpoczęcie w piątek wieczorem – zakończenie w niedziele rano). Pierwsze spotkanie odbędzie się w dniach 19 – 21 października w domu rekolekcyjnym przy Sanktuarium Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Tomaszowie Lub.\nDlatego zwracamy się z serdeczną prośbą do Księży Proboszczów i księży opiekunów starszych grup lektorskich (szkoły średnie i trzecie klasy gimnazjum) o zgłaszanie uczestników.\nZakończenie kursu i błogosławieństwo do pełnienia funkcji ceremoniarza przewidziane jest w ramach Diecezjalnej Pielgrzymki Służby Liturgicznej w czerwcu 2019.\nW celu zgłoszenia uczestników formularz zgłoszeniowy należy pobrać, wypełnić i dostarczyć do Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego (do 10 października).\nSzczegółowe informacje zostaną podane zainteresowanym po przesłaniu formularzy zgłoszeniowych.\nDuszpasterstwo LSO Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej\nKategorie 2018/2019Dodaj komentarz\nKategorie 2016/2017, AktualnościDodaj komentarz\nKurs Ceremoniarza 2016/2017 – Zapisy!\n17 września 2016 17 września 2016 przez x. Marcin\nWzorem lat ubiegłych w naszej diecezji organizowany jest Kurs Ceremoniarza.\nKurs obejmuje cykl 6 spotkań weekendowych (rozpoczęcie w piątek wieczorem – zakończenie w niedziele rano) w ośrodkach i domach rekolekcyjnych na terenie naszej diecezji. Pierwsze spotkanie odbędzie się w dniach 7 – 9 października w domu rekolekcyjnym przy Sanktuarium Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Tomaszowie Lub.\nZakończenie kursu i błogosławieństwo do pełnienia funkcji ceremoniarza przewidziane jest w ramach Diecezjalnej Pielgrzymki Służby Liturgicznej we wrześniu.\nW celu zgłoszenia uczestników formularz zgłoszeniowy należy pobrać, wypełnić i dostarczyć do Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego (do 30 września).\nFormularz Zgłoszeniowy – Kurs na Ceremoniarza\nKategorie Aktualności, Kurs CeremoniarzaDodaj komentarz


Chełm zyska nowe granice. Powiększyć chcą się Sanok, Lubin i Ustrzyki Dolne\nMichał Wroński • 3 stycznia 2022 - 06:00\nJeszcze w połowie lipca wydawało się, że Sanok powiększy się o 765 ha (fot. UM Sanok).\nPo przesunięciu granic Kleszczowa i gminy Bełchatów relacje między oboma tymi samorządami weszły w fazę „zimnej wojny”. Spory o ziemię, mieszkańców i pieniądze tlą się jednak w całej Polsce. Apetyt na „korektę” granic miał Sanok, Rzeszów, Lubin, Chełm, a ostatnio kolejny graniczny konflikt otworzył się w Ustrzykach Dolnych.\nGraniczny spór między Kleszczowem a gminą wiejską Bełchatów jest głośny, gdyż w jego tle są duże pieniądze i duża polityka. Konfliktów związanych z planami poszerzania granic gmin w całej Polsce jednak nie brakuje.\nOd 1 stycznia 2023 r. nowe obszary zyska miasto Chełm. Na podobny finisz swych starań liczy Sanok, którego wniosek w tym roku został wycofany. Z walki o nowe terytorium zrezygnował też Rzeszów.\nWładze Ustrzyk Dolnych chciałyby przejąć grunty sąsiedniej Birczy, licząc na powstanie tam lotniska, zaś prezydent Lubina gotów jest przejąć od gminy wiejskiej działkę z kłopotliwym składowiskiem odpadów, by je zlikwidować.\nMatka Polka, 2022-01-03 09:24:08\nNowy skuteczny pomysł jak skłócić Polaków i odwrócić uwagę od manewrów ograniczajacych wolne media, polskiego bezładu i szlejącego wzrostu cen. Władza się wyżywi, a ludzie zagryzą


Jak długo potrwa hossa na rynku mieszkaniowym? -\nOpublikowane dnia 19 września 2016 przez Redakcja w kategorii Nieruchomości Mieszkaniowe // 0 Komentarzy\nKorzystna sytuacja na rynku mieszkań to układ naczyń powiązanych. Zarówno kupujący, jak i sprzedający nie mogą na razie narzekać. Polacy chcą kupować mieszkania, a deweloperzy odnotowują kolejny, 11-procentowy, wzrost sprzedaży. Sprzyjające okoliczności są jednak raczej chwilowe i mogą zmienić się już w przyszłym roku.\nCoraz więcej osób podejmuje decyzję o kupnie mieszkania. Obecnie gospodarkę napędzają kolejne zmiany prawne, które w przyszłości mogą wyhamować rynek nieruchomości. Dlatego wielu z nas decyduje się na zakup lokalu właśnie teraz, aby zdążyć z otrzymaniem pomocy z programu Mieszkanie dla Młodych (MdM) czy też przed podniesieniem wkładu własnego przy kredycie mieszkaniowym.\n„Widzimy duży ruch inwestycyjny. Ponad 60% transakcji na rynku nieruchomości odbywa się z udziałem gotówki. Oznacza to, że Polacy obawiają się trzymać środki na lokatach czy powierzać je funduszom, a wolą inwestować w zakup mieszkań” – mówi w wywiadzie dla serwisu infoWire.pl Konrad Płochocki, dyrektor generalny Polskiego Związku Firm Deweloperskich.\nOd nowego roku sytuacja może ulec zmianie. Kupujący muszą przygotować się na zwiększenie wkładu własnego do 20%, co będzie sporym utrudnieniem, szczególnie dla młodych. „Brakujące pieniądze da się uzupełnić środkami uzyskanymi z programu MdM, ale będzie to możliwe tylko do 2018 r.” – zauważa rozmówca.\nJakie mieszkania kupują Polacy, czyli kilka słów o rynku deweloperskim


Węgierska minister: KE przypuściła brutalny atak przeciw Polsce » Kresy - wiadomości, wydarzenia, aktualności, newsy\n9 września 2021 /0 Komentarze/w Europa Środkowa, Europa Zachodnia, polityka, Polska, Wydarzenia /Przez Marek Trojan\nMinister sprawiedliwości Węgier, Judit Varga, wyraziła pełną solidarność węgierskiego rządu z Polską w związku z dążeniem Komisji Europejskiej do ukarania finansowo naszego kraju i zapowiedziała, że Węgry potępią „nikczemne ataki Brukseli” i mogłyby wystąpić w obronie Polski w TSUE.\nWęgierska minister sprawiedliwości Judit Varga zamieścił a w sieci komentarz do decyzji Komisji Europejskiej, która domaga się nałożenia dziennych kar finansowych na Polskę za niezawieszenie prac Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego.\nZdaniem szefowej węgierskiego resortu sprawiedliwości, tą decyzją KE „przypuściła brutalny atak przeciw Polsce, już wcześniej w bezprecedensowy sposób ingerując w wymiar sprawiedliwości i procesy ustawodawcze suwerennego państwa”. Podkreśliła, że „tym skandalicznym i aroganckim krokiem Komisja przekroczyła granicę, którą wcześniej uważaliśmy za niewyobrażalną”.\nZapowiedziała przy tym, że Węgry w uchwale staną po stronie Polski i potępią „nikczemne ataki Brukseli”.\nVarga zaznaczyła, że postępowanie przeciw Polsce jest „nie tylko oburzające, ale też absolutnie niedopuszczalne”. Przypomniała, że Polska „w dobrej wierze i pod znakiem lojalnej współpracy” powiadomiła Komisję Europejską, że zgodnie z podjętą latem decyzją Trybunału Sprawiedliwości UE zamierza unieważnić zapisy dotyczące działalności Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. Jej zdaniem KE zlekceważyła polską obietnicę i „bezpodstawnie kwestionując zapewnienia polskiego rządu, już teraz zainicjowała zastosowanie środka przymusu w postaci kary”.\nW środę szef KPRM Michał Dworczyk zapowiedział likwidację Izby Dyscyplinarnej SN. Jak powiedział, wszystko wskazuje na to, że w toku prac legislacyjnych Izba zostanie zlikwidowana, ale kiedy to się stanie zależy od ustawodawcy, bo to są decyzje polityczne.\nDodajmy, że dzień wcześniej minister sprawiedliwości i główny architekt reformy sądownictwa w Polsce, Zbigniew Ziobro podczas konferencji prasowej stanowczo odmówił możliwości likwidacji Izby Dyscyplinarnej w obliczu spodziewanych kar finansowych. Jego zdaniem, taka decyzja byłaby podjęta pod dyktatem Unii Europejskiej, zaś instytucje unijne chcą coś wymusić na Polsce. Zdaniem ministra, wniosku KE do TSUE ws. nałożenia kar na Polskę ws. Izby Dyscyplinarnej nie można skomentować inaczej, jak w kategoriach „pewnej agresji” czy „prawnej wojny hybrydowej” wobec Polski.\n– Nie da się tego wyjaśnić inaczej, niż poprzez wyjaśnienie, że mamy do czynienia z hipokryzją. Mamy do czynienia z polityką, a nie prawem, i mamy do czynienia z agresją wobec Polski pod pretekstem prawa, która służy innym celom, niż obrona wprowadzania równego prawa wobec wszystkich w ramach UE – oświadczył Ziobro.\nTagi: Izba Dyscyplinarna, Judit Varga, Komisja Europejska, TSUE, Węgry\nUkraińskie „Neptuny” będą mogły atakować również cele... NASAMS w programie Narew – propozycje koncernów Kongsberg...


Jak sie umyc nie moczac prawej nogi? - Narel - 30.12.2006 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nJak sie umyc nie moczac prawej nogi?\nno wiec mam nastepujacy problem jak w temacie :D zerwane wiazadla krzyzowe w kolanie i gips od kostki do biodra a musze sie jakos umyc na impreze sylwestrowa wiec bylbym wdzieczny za wszelkie pomysly jak zrobic zeby gips sie nie zmoczyl?\nzalaczam obrazek nogi i jeszcze dodam zeni jak nie moge na niej stanac czy cokolwiek wiec milewidzane bylby sposoby humanitarne oczywisice bez przesady :D\nworek foliowy i gumka\nwanna czy prysznic? zreszta i tu i tu niewygodnie. Ale Mazio dobrze prawi. Ja gdy mnie zagipsowali górę kadłuba myłam nad kabiną prysznicową starając sie nie zalac przy tym całej łazienki a resztę kadłuba albo w jakis dzikich miskowych kombinacjach albo mokrym ręcznikiem. Powodzenia:)\nHe, he, znam ten bol :D Masz kabine prysznicowa? Jesli tak to poloz sobie w niej jakis recznik zeby tylek Ci nie zmarzl, na noge zaloz worek na smieci i wsadz jego koniec pod gips (od strony uda rzecz jasna). Do tego mozesz sie wspomoc gumka recepturka ;) Usiadz tak zeby noga wystawala z kabiny (koniecznie na jakims stolku, zeby woda splywajac z nogi nie splywala do srodka gipsu :P ) i jazda :D Ale dwie rady - myj sie szybko i myj sie w letniej wodzie. Jak Ci namoknie w srodku gips od pary (bo widze ze masz opartunek gipsowy a nie plastikowy) to bedzie ciezko - raz ze smierdzi, dwa ze obciera :P\nProblemem moze byc siadanie w kabinie - koniecznie rob to z czyjas pomoca. Jak sie wstydzisz, to siadac mozesz w gaciach, sciagniecie ich na siedzaco przy pomocy kul (jak nie siegniesz do kostki :P ) to nie problem :P\nA jak nie masz kabiny? Znajdz jakis niewielki stolek, ew. 3-4 reczniki na sobie i kombinuj :P Generalnie podstawa to noga w gorze, zeby woda nie sciekala do gipsu :P No i worki foliowe, ale to wiadomo :)\nPoproś matkę do asysty (przed matką chyba nie wstyd być nago) i myj się 'na raty' czyli po kawałku namydlaj i spłukuj ciało.\nAsysta raczej tylko po to żebyś się nie wywalił. Rozwalić głowę o kant wanny tuż przed imprezą to niezbyt dobra opcja.\nPrzerobiłem coś takiego (co prawda gips tylko do kolana) i poślizgnąć się jest bardzo łatwo.\nzałuż se folie na noge tylko szczelnie i sie umyj\nTaaak, wykapanie sie to byl wyczyn....\nhmm no mam i przysznic i wanne ale wanna odpada bo jest narozna i 'skreca' troche ale wlasciwie to jedyny oriblem polega na tym jak zabezpieczyc ta nogebrzed dostaniem sie wody i na i pod gips...akcja z workiem no wszystko fajnie tyl ze jak go 'uszczelnic' zeby ta woda na 100% sie tam nie dostala? myslalem o jakiejs tasmie izolacyjnej czy czyms takim ale to odpada bo potem zeby to zdjac pozbyl bym sie wlosow na udach niby to nieduzo ale zawze nieprzyjemne straaasznie :<\npołóż się w wannie bez wkładania prawej nogi...chyba że nie możesz\nNarel --> Mowie - noga poza kabina, na podwyzszeniu, tak zeby pieta byla wyzej niz biodro. Do tego wpychasz folie na gips przy udzie, dla pewnosci mozesz uszczelnic jakas gumka i tyle. Gwarantuje, ze nic sie nie wleje jak zrobisz to jak nalezy. Potem tylko przed wyjsciem z kabiny wycierasz sie na siedzaco - zeby woda nie sciekla po nodze jak wstaniesz. Ale to akurat pikus, bo latwo sie przed tym zabezpieczyc, tak jak mowie - ale grunt to myc sie szybko i koniecznie w letniej wodzie, bo najgorsza jest para ktora powoduje ze wata robi sie mokra - obciera i zaczyna smierdziec :P Ja co prawda mialem plastikowy opatrunek, ale z gipsowym bedzie jeszcze gorzej, wiec tym bardziej wez sobie to do serca :D\nUwierz mi - to najlepsza metoda. Mialem ten gips 3 miesiace, kombinowalem jak moglem i w koncu wybralem ten sposob bo byl najlepszy :P\nNormalnie, bierzesz moczysz rece namydlasz, myjesz sie tam gdzie jestes brudny, mokra reka pozbywasz sie mydla i brudu. Czy mycie sie musi byc zwiazane z kapiela czy prysznicem?\nScofield --> Uwierz mi ze jak czlowiek siedzi miesiac, dwa, albo wiecej w gipsie, nie mogac sie normalnie umyc, to Twoje rozwiazanie jest dalece niezadowalajace - tam mozna sie myc na codzien, ale raz na jakis czas dobrze jest to zrobic porzadnie :)\nheh leze 3 dni w lozku trudno byc brudnym tylko miejscami.... :D ale chyba tak zrobie Regis dzieki za rade :P\nhehe :) Naprawde współczuje :) Jak ja złamałam noge to przy kąpieli omal sie nie zabiłam :] Ale dałam rade :) Będziesz miał co wspominać :D\nZadzwon to bezplatne mycie okien ;)\nNarel --> wspolczuje bracie (wnioskuje po zaroscie na nogach ;)) - zerwanie wiazadla to pskudna sprawa - ja w ten sposob sie zalatwilem 10 lat temu, do tego przewlekly stan zapalny - bardzo dlugo kulalem... efekt byl taki, ze przez dluzszy czas obiazenie szlo na drugo noge podczas chodzenia i w ten sposob drugie kolano mam tez do kitu...\nmyj sie na lewo\nnie bierz prysznica a jak bierzesz to zostaw noge za kabina\nodczep nogę i po wszystkim ją przyczep, proste:P\nnajlepiej weź duży worek owiń nim nogę z 5 gumek recepturek, na końcu taśme klejacą i włala:P\nmożesez się nawet wykompac:P\nJa jak miałem nogę w gipsie, opierałem ją o marmur nad wanną i wszystko si było ;]\nboro<-- ale skoro mowisz ze dlugo kulales i same problemy to znaczy ze o jakimkolwiek sporcie mozna zapomniec? i w tym szermierce? o cholera to straaasznie glupio : < bo nowa szpade sobie ostatnio kupilem za 350 zl :/\nUuu... Szermierke to raczej marnie widze bo tam kolana to chyba podstawa :\_ Ale sprawa nie jest przesadzona :) Ja po zerwaniu achillesa przez poltora roku nie moglem w zasadzie robic nic innego niz jazda na rowerze (tylko po plaskim) i plywanie. Ale generalnie po tego typu urazach wraca sie do sportu, tylko nie od razu. Jak mnie zszywali, to lekarz opowiadal mi o chlopaku ktory dwa miesiace po skonczeniu rehabilitacji po zerwaniu achillesa poszedl grac w noge i znow sobie zerwal sciegno. Ponoc chirurg ponad dwie godziny kombinowal (u mnie zajelo to z 35-45 minut) jak mu te strzepy pozszywac, zeby cos z tego wyszlo... Natomiast ja w tej chwili normalnie uprawiam sport, tylko zawsze sie porzadnie rozciagam i rozgrzewam. Jedynie do tenisa mam uraz :P A dwa tygodnie przed wypadkiem kupilem sobie nowa rakiete - do dzis jest praktycznie 'nowa' :P\nJedno co musze przyznac, to ze skakanie na jednej nodze porzadnie obciazylo mi drugie kolano (dodam jeszcze ze wazylem wtedy niecale 100kg) i mam z nim momentami problemy.\nAle generalnie nie ma wiekszego problemu z uprawianiem sportu po takich urazach jesli sie dobrze zalecza, a potem bedizesz ostrozny. Ot, przykladowo Alexander Herr wrocil do skokow po zerwaniu wiezadel krzyzowych, a Marcin Zajac po zerwaniu achillesa.\nTylko zalatw sobie dobra rehabilitacje (mi 'panstwowo' przyslugiwalo 10 zabiegow, po ktorych nie bylo zadnego efektu) - conajmniej 20-30 zajec zeby wrocic do jako takiej formy. Potem tylko odbudowa miesni (mi w gipsie noga schudla prawie rowno o polowe jesli o obwod chodzi :) ) i juz mozna normalnie funkcjonowac :)\nHeh panowie a jak byscie sie umyli :] nie moczac plecow :) ? to dopiero byla walka w lazience ;)\ntaa mnie tez to zastanawia jak oni to zrobili bo skakanie do dla kolan musi byc nieciekawe... :< ale trzeba na to spojrzec z 2 strony :D przynajmniej do konca mi sie zalezy skrecony staw skokowy ktory rozwalilem jakies poltowa miesiaca temu... bo z tego co mowisz to wnioskuje ze ten rok znaczy 2007 to moge sobieodpuscic jezeli chodzi o jakis sport?\nmiska + gąbka\nPowies sie za noge do sufitu :)\nNarel --> Nie... Tak zle nie bedzie, o ile nie zabierzesz sie od razu za jakis urazowy sport. To znaczy ja bym przynajmniej nie ryzykowal takowego. Owszem, do polowy roku (moze nawet do konca wakacji niestety) raczej masz jakakolwiek aktywnosc z glowy, ale potem juz pewnie bedziesz mogl sie zaczac jakos intensywniej ruszac.\nJa zerwalem sciegno w pazdzierniku 2004, gips mi zdjeli w styczniu 2005, rehabilitacje skonczylem gdzies w kwietniu, albo w maju (na matury szedlem juz bez kul, ale z problemami). Na rowerze zaczalem jezdzic po maturach (polowa maja), wiec troche ponad pol roku po urazie (8-9 miesiecy), ale dosc ostroznie. Chodzilem za to na silownie, przez cale wakacje (tzn. od polowy czerwca). Poczatkowo zeby sie poruszac i ostroznie wzmocnic nogi, ale w w sierpniu juz normalnie biegalem (tak po 2-3 km na raz, plus inne cwiczenia). Uprawiania bardziej urazowych sportow jeszcze dluzszy czas nie ryzykowalem, ale w tym roku w wakacje juz normalnie gralem w kosza, w noge, (choc dosc ostroznie, unikalem niepewnych sytuacji, nie robilem tez 'zrywow' do pilki) lazilem po sciance wspinaczkowej. Pomijajac to ze czuje ze mam cos z tym sciegnem (gorzej sie rozciaga) - co sprawia ze musze sie porzadnie rozgrzac i rozciagnac zanim zaczne biegac/grac - nie widze juz praktycznie zadnych negatywnych pozostalosci urazu. I podejrzewam ze z wiezadlami krzyzowymi bedzie tak samo.\nStary, jak ci włożyli więzadła krzyżowe w gips, to od razu możesz iść do innego lekarza. Więzadła krzyżowe NIE zrastają się samoczynnie (w przeciwieństwie do bocznych). Nawet naderwania leczy się artroskopowo, nie mówiąc już o zerwaniach, po których trzeba więzadła rekonstrułować.\nUwierz mi. Miałem to samo. Trzech lekarzy nie umiało mi pomóc i przedstawiali przeróżne diagnozy. Między innymi nosiłem 6 tygodni gips. Oczywiście, zaraz po zdjęciu, znowu doznałem skręcenia stawu, bo więzadło krzyżowe nie istniało i nic mi nie trzymało kolana na boki. Dopiero po pół roku trafiłem do specjalisty, który uświadomił mnie jakiego naprawdę urazy doznałem.\nMacu --> Ale on napisal gdzies, ze go nie zszywali/łatali ? Chyba nie... Bo ja rozumiem ze ma gips ale jest po operacji :P Z reszta az niemozliwym mi sie wydaje zeby ktos po medycynie nie wiedzial ze (prawie) wszystkie zerwane sciegna czy wiezadla sie szyje... Chociaz w tym kraju...\nRegis ---> W gips po rekonstrukcji raczej się nie wkłada (tak myślę), bo trzeba wykonywać ćwiczenia na nogę już w dzień po zabiegu. Używa się tak zwanej łuski ortopedycznej, która jest wystarczającym usztywnieniem na czas miesiąca po operacji.\nWiedza może i jest, ale problem tkwi w diagnozie. Trzeba się naprawdę znać na kolanach, by móc stwierdzić zerwanie kryżowego jedynie po obmacaniu. Trzech różnych ortopedów badało mi nogę i żaden nawet nie mruknął nic o krzyżowych. Dlatego uważam, że jeżeli coś się dzieje z kolanem, trzeba od razu robić sobie tomografię komputerową (300zł). Jedynie wówczas można być pewnym tego, co dokładnie się stało.\nCo do mycia - jakąś dużą torobka foliowa i po sprawie. ;)\nstój na lewej nodze\nMacu--> ja to skrecilem w piatek fakt dzisiaj juz niedziela ale musza mi jeszcze zrobic rezonans mangetyczny a operacja to dopiero pozniej wiem ze trzeba to zrekonstruowac chirurgicznie ale na operacje w tym kraju sie dlugo czeka... chyba zze mansz 25 tys na prywatna operacje tego....\nHmm... Dziwne. Ja czekalem 3 dni :P Chyba ze achilles jest pilniejszy od wiezadel kolanowych - nie wiem.


Operacja powiększania piersi - Rosyjskie dziewczyny z małymi piersiami\nMOJA OPERACJA BIUSTU Krem na powiększenie piersi opinii volumel\nPowiększenie piersi u Spikea moda Sims powiększania piersi, gwiazdek, którzy mają małe piersi powiększania piersi implant. Nalewka do powiększania piersi z chmielu powiększenie piersi cen Iżewsk, małe piersi i pończochy stroje kąpielowe bardzo małe piersi.\nPowiększanie Piersi Opinie regulonie na powiększenie piersi\nPowiększania piersi Qi klim małe piersi jakości hd, Porno jest bardzo małe piersi Rosyjski mała czarna dla małej czarnej piersi. Ile powiększania piersi w Rosji biustonosz dla kobiet z bardzo małymi piersiami, owoce do powiększania piersi wskazują na wzrost opinie biust.\nOperacja powiększenia piersi bielizna dla korekcji piersi Operacja powiększania piersi\nOsłony i małe piersi ile może zaszkodzić klatce piersiowej po mammoplastyki, zwłaszcza kobiet z małymi piersiami Sophie Marceau silikonowe piersi. Karmienie piersią podczas kremu Powody powiększania piersi i ból, uszczelnienia w piersi dziewczynek Plastycznej skrzynia Ufa.\nDLACZEGO NIE PODDAŁAM SIĘ OPERACJI POWIĘKSZANIA PIERSI? sprawuje efektywnej powiększenie piersi\nOperacja odbywa się w raku piersi Pani z małymi piersiami, plastikowe piersi na Ukrainie Cena demotivator o małych piersiach. Jak dbać o piersi po operacji Breast lift krem, I powiększył piersi za pomocą myśli plastikowy cena skrzynia Brest.\nKlinika Wiatroszak - Powiększanie piersi Krem zwiększyć biust Operacja powiększania piersi\nKubki do powiększania piersi próżniowe Powiększanie piersi metoda popularna, metody i techniki powiększania piersi czy biorąc żeńskich hormonów w celu zwiększenia piersi. Gdzie można dokonać zabiegu powiększania piersi za darmo Leki dla opinii powiększenie piersi, Sweterek Powiększenie piersi lewej piersi mniejsze niż prawo.\nJak przebiega zabieg powiększania piersi? Porady eksperta jodowana oczek większym biuście\nPlastyczne biustu w Zelenograd Jak zwiększyć swoje piersi za kilka dni, modlitwy w powiększaniu piersi tworzyw sztucznych piersi narośl opinie. Nie ma małe piersi skuteczny olej do powiększania piersi, chirurgia piersi jak naturalny powiększenie piersi za pomocą ich tłuszczu.\nJak wygląda rekonwalescencja po powiększaniu piersi? Porady eksperta jak zwiększyć piersi People\nMałe piersi i dziewczęta pisi chirurg plastyczny powiększania piersi, powiększenie piersi w Baku VC dziewczyny z małymi piersiami. Powiększenie piersi u rudusha Jak długo trwa operacja plastyczna biustu, sexiest małe piersi powiększenie piersi u Nowokuźnieck cenie.\nMoje Powiększenie piersi 480cc mentor Sims 3 Moda powiększania piersi Operacja powiększania piersi\nNowa technologia powiększania piersi kobieta z małymi piersiami i małe cipki, Małe cycki xxx odrzucenie implantów piersiowych. Jak odzyskiwanie skrzynię po wzroście negliż za małe piersi, jakiekolwiek implanty umieszczone w klatce piersiowej cbbe z powiększania piersi.\nImplanty piersi kupować chirurgiczne usunięcie mastitis w piersi, plastikowa klatka piersiowa cena w Moskwie bardzo małe dziewczynki w klatce piersiowej. Implanty piersiowe usunięto je jak ubierać się seksownie jeśli mała pierś, z tworzywa sztucznego powiększania piersi chirurgia Czelabińsk nieudane operacje zwiększyć biust.\nJak zwiększyć rozmiar piersi nastolatek moda dla powiększania piersi dla Sims 3, powiększenie piersi z Japonii bardzo małe i miękkie piersi. Powiększenie piersi, który ryzykuje naturalne metody powiększania piersi, Operacja powiększania piersi wartość St.Petersburg Wlew powiększania piersi chmielu.\nCzy muszę korektę piersi silikonowego\nChirurgia klatki piersiowej Kaluga