00284 006614 18985217 na godz. na dobę w sumie\nSebastianowi Benjaminowi Ederowi\nPrzedsłowie Niniejsza książka zrodziła się ze złości — ze złości na autokratyczną i zarozumiałą butę, z którą wszędzie i w każdej szkole dyskryminuje się, upokarza i pozbawia nadziei tych rzekomo nieuzdolnionych, nieutalentowanych, „głupich” lub „leniwych” uczniów, tak jakby z natury byli ludźmi drugiej kategorii, ułomnymi i nierokującymi na poprawę. Pierwszym i głównym celem tej książki jest przełamanie tego stereotypu krzywdzącego wielu ludzi, przede wszystkim w sercach i umysłach tych, którzy sami są nim dotknięci. Książka, którą Czytelnik ma przed sobą, ma dodać odwagi i dostarczyć szeregu wskazówek, w jaki sposób, samodzielnie się ucząc, można sobie pomóc — także bez pomocy otoczenia, które odmawia wsparcia bądź z uprzedzenia, bądź z własnej niemocy. Lekturę tej książki polecam zarówno kobietom, jak i mężczyznom, młodym i starszym, dzieciom i dorosłym — każdemu, kto potrafi już na tyle dobrze czytać, aby zrozumieć spójny, logiczny wywód, zarówno uczniom czy studentom, jak i pracującym dorosłym, którzy wyswobodzili się już spod szkolnej presji; tym wszystkim strapionym i zatroskanym ludziom, których trudności związane z nauką zdają się przerastać, ale także tym wszystkim zainteresowanym i bystrym osobom, które chcą po prostu uczyć się szybciej i systematyczniej niż dotychczas. Książkę tę kieruję do tych, którym tryb szkolnego sposobu uczenia się przypominał do tej pory rozprawę sądową z Procesu F. Kafki, czyli proces od początku do końca bezsensowny i niezrozumiały — z zagmatwanym oskarżeniem i wyrokiem niedającym się racjonalnie pojąć; proces budzący grozę, w którym oni sami musieli odgrywać rolę oskarżonego. Panie i dziewczęta z grona moich czytelników z góry proszę o wybaczenie. Książka jest tak zredagowana, jak gdyby uczenie się było w przeważającej mierze kwestią męską, i uczeń jest w niej przeważnie rodzaju męskiego. Być może popełniłem błąd, powstał on jednak tylko i wyłącznie dla stylistycznego uproszczenia, z tych samych powodów lingwistycznej lekkomyślności, która określa Indirę Gandhi lub Goldę Meir premierem, a nie premierką. W tym miejscu apeluję z całą powagą i stanowczością do wszystkich pań: uwolnijcie się od tego tysiącletniego przesądu, że jesteście nierozgarnięte, mniej inteligentne i mniej uzdolnione od mężczyzn, stworzone do wykonywania tylko zawodów związanych z czynnościami usłużnymi. To, że pod niektórymi względami jesteście inne, nie stanowi dowodu na waszą niższość umysłową. To, że być może nauczyłyście się mniej, dowodzi tylko braku treningu w sposobie uczenia się, podobnie zresztą jak ma to miejsce w przypadku mężczyzn. Pomimo tego utrwalonego przesądu rola kobiet w procesie dydaktycznym w krajach wysoko rozwiniętych staje się z roku na rok coraz ważniejsza. To przeważnie matki odrabiają ze swoimi dziećmi zadania domowe, i już teraz znacznie więcej jest nauczycielek niż nauczycieli. Zawód nauczyciela będą w przyszłości wykonywać przeważnie kobiety. Dlatego uważam, że to właśnie kobiety mogą najwięcej skorzystać z tej książki, nawet jeśli obecnie pracują „tylko” jako panie domu. Właśnie pani domu, przy całym znoju pracy codziennej, ma czasem w ciągu dnia spokojną chwilkę, która pozwoliłaby jej na systematyczne i ukierunkowane dokształcanie się — powinna z tej okazji regularnie korzystać. Książka pokaże paniom, jak mogą one wykorzystać na naukę wolny czas, nie opuszczając domu i nie uczęszczając na drogie kursy — nie muszą przy tym wpadać w panikę w obliczu ogromu pracy związanego z nowym zadaniem. W swojej książce nie czynię różnicy pomiędzy dziećmi, młodzieżą i dorosłymi, wszystkich nazywam uczniami. Jest to celowe działanie, gdyż takiej różnicy w istocie nie ma. Uczeń na kursie przysposobienia zawodowego i licealista, student i doktor, który nagle musi zacząć studiować nowy i nieznany sobie przedmiot, w zasadzie niewiele się od siebie różnią — jedynie rodzajem i ilością tego, czego dotychczas się uczyli. Jeżeli chcą przyswoić sobie całkowicie obce informacje, to proces uczenia się, który muszą przejść, jest w zasadzie taki sam jak u dziecka, które zmaga się z podstawami matematyki lub języka obcego. Dlatego nazywam ich wszystkich uczniami i proszę, aby czterdziesto- i pięćdziesięciolatkowie nie mieli mi tego za złe. W niektórych miejscach książka może stwarzać wrażenie, jak gdyby była atakiem skierowanym przeciwko nauczycielom jako takim. W rzeczywistości tak nie jest. Znam olbrzymią liczbę nauczycieli w różnych rodzajach szkół, którzy dokładają wszelkich starań, aby przekazać swoim małym i dużym uczniom nie tylko wiedzę, lecz także to, w jaki sposób należy się uczyć. Dwóm spośród nich winien jestem szczególne podziękowania — panu profesorowi dr. Giselherowi Guttmannowi i jego asystentowi dr. Wernerowi Herknerowi z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Wiedeńskiego. Swoimi niezliczonymi i cennymi wskazówkami bardzo mi pomogli i — taką mam nadzieję — uwolnili moją pracę od licznych chochlików myślowych, które laikowi, siłą rzeczy, musiały się zdarzyć. Redakcja poprosiła mnie o załączenie w przedsłowiu swoistej „instrukcji obsługi” dla tej książki. Nie mogę jednak udzielić żadnej innej rady poza tymi, które tak czy owak znajdziecie w środku, oraz tej jednej jedynej: nie wystarczy samo przeczytanie tej książki, trzeba przede wszystkim zgodnie z nią działać. Ten, kto przeczyta niniejszą książkę tak, jak inne, niewiele na tym skorzysta. Jej zasadnicze części to opisana w rozdziale pierwszym kartoteka autodydaktyczna, pasjans autodydaktyczny przybliżony w rozdziale drugim oraz wskazówki dotyczące programowania karteczek do nauki, zawarte w rozdziale czwartym. Wysiłku związanego ze sporządzeniem takiej kartoteki, poprawnym opisaniem karteczek i właściwym sposobem korzystania z nich nie mogę niestety oszczędzić żadnemu czytelnikowi, podobnie jak wysiłku uczenia się w ogóle. Jeśli spośród wszystkich czytelników tylko kilkuset zdecyduje się skorzystać z moich porad i jeśli taka sama liczba pozbędzie się błędnego przekonania, że na naukę jest się za leniwym, za głupim lub za starym, to będę ze wszech miar zadowolony i szczęśliwy. Wiedeń, luty 1972 Sebastian Leitner\nCo wyuczone, to wyuczone Samotność uczenia się Młody mężczyzna siedział w promieniach słońca w ogródku kawiarnianym i czytał. Ta kawiarnia była jednym z wielu miejsc wokół wiedeńskiego uniwersytetu, w których asystenci i studenci szukali wytchnienia i relaksu, a czasem okazji do spotkania kogoś interesującego lub po prostu kąta, w którym mogliby oddać się lekturze prasy. Obserwowany młody mężczyzna przyszedł tutaj w bardziej wzniosłym celu: czytał odbitki skryptu. Pobieżny obserwator mógłby wziąć go za studenta teologii, ponieważ co parę chwil, po upływie kilku minut czytania, podnosił wzrok ku niebu i poruszał bezdźwięcznie wargami, jakby w modlitwie. Nie prowadził on jednak dialogu z Wszechmocnym, a pismo leżące przed nim na stoliku kawiarnianym nie było święte. Był to skrypt prawniczego kursu, przedstawiającego, jak zdradzała okładka, austriackie postępowanie upadłościowe. Ten młody człowiek uczył się. Przynajmniej uważał, że w ten sposób może się czegoś nauczyć. Podczas uczenia się chodzi o to, aby szczególnie dobrze zapamiętać to, co najważniejsze. Aby ułatwić sobie to zadanie, student zaznaczał więc w swoim skrypcie słowa, które uznał za istotne. Logiczne jest, że autorzy takich skryptów podczas ich pisania starają się używać jak najtrafniejszych i najzwięźlejszych sformułowań. Ujmują w nich tylko te informacje, które są niezbędne do zaliczenia zbliżającego się egzaminu. Dlatego wszystkie słowa były w tym skrypcie ważne i student musiał prawie wszystkie z nich podkreślić. Jednak z uwagi na to, że nawet w postępowaniu upadłościowym istnieje hierarchia wartości, używał markerów różnokolorowych: do najważniejszych słów używał koloru czerwonego, do mniej ważnych — zielonego i wreszcie, tak na wszelki wypadek, jeszcze czarnego. W poprzek skryptu leżała czysta kartka, którą po każdym spojrzeniu w niebo ów student przesuwał o kilka linijek w dół. Po chwili całą procedurę powtarzał po raz kolejny. Możemy nie dowierzać, ale z pewnością przekonamy się, że ten pilny młodzieniec z czasem zostanie doktorem, które to określenie synonimiczne jest ze słowem uczony, nawet jeżeli nastąpi to dopiero po kilku oblanych egzaminach. Mógłby zostać niezgorszym prawnikiem, adwokatem średniego formatu, zacnym sędzią lub wiernym urzędnikiem, ale to, że jemu i tysiącom innych studentów rzeczywiście uda się ten podniebny lot, należy przypisać raczej kwestii przypadku niż podejmowanym przez niego wysiłkom w uczeniu się. To, że zostanie mu w pamięci choćby kilka przepisów postępowania upadłościowego, będzie graniczyć z cudem. Jest to jeden z najznakomitszych dowodów na prawie nieograniczoną wydajność ludzkiego umysłu — cud porównywalny z fenomenem silnika benzynowego, który byłby w stanie funkcjonować, gdyby w baku miał słodką wodę, a w misce olejowej — smołę. Takich ambitnych studentów spotkać można we wszystkich miastach i krajach na świecie. Siedzą w bibliotekach i w wynajmowanych pokojach, na równiku i za kołem podbiegunowym, w Hyde Parku, w kibucach i na ławkach moskiewskiego zarządu ogrodów miejskich, w słońcu lub w blasku lampki biurowej, i wszyscy uczą się, uczą się, uczą się. Uczą się dat wydarzeń historycznych, staroniemieckich lub hebrajskich słówek, konstytucji swoich krajów, tajemnic matematyki i podróży kosmicznych, tego, jak się buduje mosty i domy, tego, jak leczyć ludzi i zwierzęta, także tego, jak nawracać niewierzących; pism Lenina, złotych słów Mao, przemówienia Lincolna pod Gettysburgiem, zawiłości fizyki kwantowej, techniki radarowej i napędu rakietowego. Nie chodzi jednak o to, czego się uczą, ale o to, jak się uczą. Niektórzy uczą się nawet, co jest szczególnie zadziwiające, pedagogiki i psychologii, co dawałoby im tę niezwykłą okazję, by nauczyć się samemu technik uczenia się. Niestety, nie robią tego. Także swoją wiedzę przyswajają w taki sposób, jak uczył się postępowania upadłościowego wspomniany młodzieniec — zerkając co chwilę w niebo i szepcząc bezdźwięczne, bezowocne modlitwy. Uprawiają pole swojego umysłu niczym indyjscy chłopi — już tylko w bardzo odległych zakątkach kraju — obrabiający swoją ziemię za pomocą drewnianych pługów, metodami wywodzącymi się ze starożytności i średniowiecza, z zapałem i bez rozumu, wytrwale, ale bezmyślnie. Uczą się na tyle nieracjonalnie, że cały uczony świat naszych czasów powinien wyć ze złości i rozpaczy — ale nikt słowem się nie odzywa. Harują niczym fellachowie. Marnują swój czas i nasze pieniądze. Rujnują swoją przyszłość i tym samym naszą, która byłaby przyszłością umysłu, a bardziej konkretnie: przyszłością racjonalnego uczenia się. Bezwartościowe wprowadzenie do studiów Przyczyna takiego stanu rzeczy jest niezwiązana lub związana nie tylko z tym, że nasze szkoły źle lub staromodnie prezentują materiał. Istnieje całe mnóstwo nowoczesnych i praktycznych instytutów, organizacji i kursów, które przekazują materiał szkoleniowy rzeczywiście w sposób bardziej praktyczny i zrozumiały. Jednak w najistotniejszej kwestii także one zawodzą. Przede mną leży prospekt instytucji oferującej kurs korespondencyjny, którego skrypt (w tym wypadku dotyczący księgowości) jest godnym pochwały i naśladowania przykładem poglądowo i zwięźle sporządzonego opisu tej tematyki. Jest bezsprzecznie dobry. Jednak w kwestii tego, jak się uczyć, powyższe opracowanie zawiera jedynie puste, nic niemówiące frazy. „Do dzieła!” — pisze autor tej pozycji. Najprawdopodobniej ma w tym miejscu na myśli zabranie się do nauki. Przytoczone poniżej rady nie są nawet warte papieru, na którym są wydrukowane: „Sporządź plan tego, jak chcesz podzielić czas”. Student nie dowiaduje się jednak, co ma w tym podzielonym czasie robić. Uczyć się? Oczywiście. Ale jak — pozostaje przemilczane. „Najważniejsza jest regularna nauka” — to stwierdzenie jest w połowie nieprawdziwe: z całą pewnością dobrze jest, jeżeli regularnie zabieramy się do studiowania przedmiotu; jednak cała systematyczność nie przyniesie efektu, skoro dane ćwiczenie, które się regularnie i sumiennie wykonuje, jest realizowane bez zastanowienia i powiązania systemowego. Kto chce się nauczyć pływać, musi nie tylko regularnie trenować, lecz także wiedzieć, jakie ma przy tym wykonywać ruchy. „Lepiej przerobić mniej niż za dużo na jeden raz” — zgadza się. Ale co znaczy „przerobić”? Na ten temat broszura milczy. „Zeszyty należy opracowywać dokładnie w tej kolejności, w której będą nadsyłane” — patrz wyżej: to samo dotyczy również czasownika „opracowywać”. „Najlepiej jest zabrać się do pracy tam, gdzie panuje spokój, jest dobre oświetlenie i nikt, i nic nie będzie przeszkadzać” — cóż za wyśmienita rada! A może autor uważa, że niektórzy studenci bez szczególnej przyczyny preferują hałas, złe oświetlenie i obojętne jest im to, że ktoś im w trakcie nauki przeszkadza?! „Następnie proszę kilka razy, w skupieniu, przeczytać poszczególne fragmenty” — to brzmi już konkretniej, poza kilkoma istotnymi kwestiami: „kilka razy” — to znaczy ile? Trzy? Pięć? Dziesięć razy? „W skupieniu” — a co to ma znaczyć? Na baczność, z wciągniętym brzuchem, wzrokiem utkwionym na wprost? A może w asanie — pozycji osób ćwiczących jogę, które dzięki całkowitej kontroli nad ciałem chcą uwolnić ducha? Opracowania mające stanowić wprowadzenie studentów do pracy na studiach, będące swoistą „instrukcją obsługi” studiów, powinny zdecydowanie więcej oferować studentom. Praca umysłowa nie jest udręką umysłową Musieć się czegoś nauczyć — to sformułowanie ciągle brzmi jak jakaś kara, wyrok skazujący na uciążliwe prace przymusowe. Czynnikiem zaostrzającym tę karę jest to, że udręce należy stawić czoła w całkowitej samotności, bez pomocy osób trzecich i bez instrukcji, w jaki sposób można łatwiej zrealizować zamierzone cele. Koniec wersji demonstracyjnej.\n


Moja mała czytelnia: "Kalamburka" M. Musierowicz\nMałgorzata Musierowicz "Kalamburka" (2001 r.) - literatura dziecięca/młodzieżowa, powieść.\nWydawnictwo Akapit Press, 2001 r., 285 s.\n"Kalamburka" miała być ostatnim tomem słynnej Jeżycjady, jednak ze względu na prośby fanów Autorka postanowiła napisać jeszcze kilka części. W poprzednich książkach bohaterkami były Borejkówny, ich krewniaczki lub koleżanki. Tym razem fabuła skupia się na postaci Mili Borejko, seniorce rodu. Możemy poznać jej dzieciństwo i młodość, które ze względu na trwającą wojnę nie było wcale kolorowe. Jesteśmy świadkami jej pierwszych miłostek, oświadczyn a w końcu i przyjścia na świat córek. Dzięki temu można uzupełnić wiedzę - dowiadujemy się, w jaki sposób Borejkowie znaleźli się w Poznaniu, a potem na Roosvelta 5. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, jak bardzo moje wiadomości o seniorach rodu były ubogie.\n"Kalamburka" jest niezwykła. Nie tylko ze względu na wyjątkowy zapis - cofania się w czasie (pierwszy rozdział ma miejsce w 2000 r., a ostatni w 1935 r.). Było bardzo dziwnie bez córek Mili i Ignacego, ich przyjaciół. Ponadto czułam pewien urok. To trochę tak, jakbym czytała czyjś pamiętnik.\nJednak tak jak i w poprzednich tomach nie przypadło mi do gustu kilka osób. Szczególnie Ignacy. Irytował mnie nieco swoim egocentryzmem i wiecznym bujaniem w obłokach. Ta Mila naprawdę musiała go kochać, skoro tyle z nim wytrzymała... ;-)\nCzternasty tom Jeżycjady na pewno na długo zostanie w mojej pamięci. Jest ciekawą skarbnicą wiedzy o początkach rodziny Borejków. Warto ją przeczytać choćby z tego powodu.\nEtykiety: 4/6, Akapit Press, Jeżycjada, literatura dziecięca/młodzieżowa, literatura polska, Małgorzata Musierowicz, powieść\nMimo zachęcającej recenzji, raczej nie przeczytam, gdyż jestem trochę uprzedzona do tej autorki\n22 lipca 2011 15:27\n@ tristezza: A cóż takiego ona Ci uczyniła?:)\n22 lipca 2011 15:31\nUwielbiam Jeżycjadę i chcę ją niedługo przeczytać od nowa. Akurat "Kalamburka" podobała mi się najmniej przez to cofanie się w czasie :)\n22 lipca 2011 15:39\n@ niedopisanie: Kompletnie nie pamiętam tego wątku. "Kwiat kalafiora" czytałam chyba z 5 lat temu, czas chyba na przypomnienie pierwszych tomów. One były najlepsze.\n22 lipca 2011 15:41\nLubię Musierowicz, więc na pewno kiedyś przeczytam tę książkę:)). pozdrawiam!!\n22 lipca 2011 15:55\n"Kalamburka" to jedna z moich ulubionych części Jeżycjady! Cudna:)))\n22 lipca 2011 15:59\nMi niestety nie podeszła, nie pasuje mi styl w jakim jest napisana, chwilami nie wiadomo czy sie czyta o beacie o sygicie czy może wróciliśmy do dzieciństwa. Ale nie zmienia to faktu że jest to jedna z moich ulubionych historii i mimo wszystko będę ją polecała innym:)\n22 lipca 2011 16:55\nDo "Kalamburki" jeszcze nie dotarłam, poprzestałam bodajże na 4 cześciach. Chociaż preczytałam ostatnią ;)\n23 lipca 2011 19:16\nBardzo lubię książki Pani Musierowicz, dlatego "Kalamburka" nie jest dla mnie tajemnicą ;)\nPowiem tak: książka bardzo mi się podobała, nawet pomimo obecności irytującego Ignacego (co to jest, że wszyscy czują do niego niechęć...?).\nAle i tak moją ulubioną częścią Jeżycjady jest "Ida sierpniowa" :)


Domino (I) » Sztywny » Pokatne.pl\nKryminał! Popełniłem kryminał! To znaczy, jest zbrodnia, są zwłoki (i to nie jedne!) więc to chyba kryminał, tak? Miłej lektury. Pierwsza część z... kilku.\nKrzysiek, dwudziestokilkulatek, który z całej ekipy stawił się pierwszy do pracy, nie potrafił patrzeć Marzenie w oczy. Poprawiła jedwabny szlafrok, który zarzuciła na kolorową piżamę i zniknęła w kuchni. Wróciła chwilę później z butelką wody, podchodząc bardzo blisko, wprawiając robotnika w jeszcze większe zakłopotanie.\nWciąż stała nad nieruchomym robotnikiem, sącząc kawę, gdy usłyszała nerwowy bieg po piętrze, a później na schodach. Nagle do pokoju wbiegł zdyszany mężczyzna z nienaganną fryzurą i w samych slipach.\n- Co jest? Kurwa, Marzena! Ja wszystko rozumiem, ale robotnika? Przecież on u nas pracuje!\n- Bardzo ładnie cię proszę.\nMarzena podeszła do męża i położyła dłoń na jego kroczu. Następnie zaczęła masować wzgórek.\n- Wiesz, że mogę się naprawdę odwdzięczyć. Zgodzę się na to.\n- Na co zgodzisz… To?!\nAndrzej oblizał usta, myśląc intensywnie, przerzucając wzrok między żoną, a nieprzytomnym robotnikiem.\n- Muszę się ubrać, a ty podjedź samochodem od tyłu.\n- Kocham cię! – krzyknęła za oddalającym się mężem.\nStara szopa ziała licznymi dziurami, przez które wpadał blask czerwcowego słońca. Pod ścianami walały się pordzewiałe i połamane narzędzia, tył zajmowały pojedyncze bale starego, przegniłego siana. Pomimo negatywnego, pierwszego wrażenia, środek szopy był oazą czystości. Betonowa, równa posadzka zajmowała powierzchnię trzy na trzy metry i była nieskazitelnie czysta. Z wszystkich wierzchołków wyrastały grube, stalowe belki, połączone w poziomie innymi, tworząc razem solidny szkielet w kształcie sześcianu. Dach został wykonany z grubej blachy, z którego zwisał gruby łańcuch, zakończony skórzanymi paskami; wydawało się, że jedno z drugim tworzy jedną wielką plątaninę. Na jednej z krawędzi posadzki stała prosta, metalowa szafka zamykana na kluczyk, a naprzeciwko gładki, stalowy stół z uchwytami na ręce i nogi. Stół był mobilny – można było go obracać wokół dwóch poziomych osi, w tył i w przód oraz na boki.\nMarzena stanęła naprzeciwko stołu, do którego przymocowano Krzyśka. Cały nagi, spał w najlepsze, pochrapując. Kobieta uśmiechnęła się i podeszła bliżej, ściągając skórzane rękawiczki. Ciepłymi dłońmi dotknęła penis i zaczęła go delikatnie masować. Gdy budził się powoli do życia, jego właściciel odzyskiwał przytomność.\n- O Jezu… - Robotnik syknął z bólu, gdy otwarł oczy. Kręcił głową, nie mogąc znieść światła lamp zamocowanych w górnych narożach konstrukcji.\nMarzena nie odezwała się słowem, tylko wzięła stary, drewniany taboret, walizkę i postawiła wszystko niedaleko stołu z Krzyśkiem. Ten wreszcie odzyskał wzrok i świadomość.\n- Co się dzieje? Kurwa, moja głowa!\n- Mam tu tabletkę, która pomoże. Łyknij… i popij. Dobrze. – Podała robotnikowi przedmioty zabrane z walizki.\nKrzysiek wciąż zdezorientowany posłuchał ciepłego, opiekuńczego głosu Marzeny.\n- Migrena niedługo przejdzie. Wybacz, trochę przesadziłam ze środkami usypiającymi.\n- O co tu chodzi? I dlaczego jestem goły?! Wypuść mnie! Pomocy!\nKobieta stała niewzruszona, obserwując zmieniające się oblicze młodego mężczyzny. Od jego konsternacji, poprzez zdziwienie, szok, kończąc na przerażeniu. Pozwoliła mu się samemu uspokoić.\n- Wybacz tę… szopkę, nomen omen, ale była konieczna.\n- Dlaczego jestem uwięziony?\n- Bo wiem, że dobrowolnie nie zgodziłbyś się na seks ze mną.\n- I dlatego mnie pani naćpała?!\n- Kobieta musi sobie jakoś radzić w życiu.\n- Wypuść mnie, pizdo!\n- Oj, Krzysiu, po co te wulgaryzmy? Nie lepiej spędzić wspólny czas w miłym gronie, wśród przyjaciół?\n- Żebyś źle nie odczytał swojego ciała, chłopaku. Nie podnieca cię cała ta sytuacja, po prostu podałam ci silne środki na wzwód. Na wypadek braku współpracy z twojej strony. Zapewniam cię jednak, że nie uprawiamy żadnego sado-maso. Brzydzimy się wręcz bólem.\nMarzena klepnęła męża, gdy się oddalał, po czym sama przywarła do penisa uwięzionego chłopaka. Od razu widać było, że jest w tym dobra. Mocno się zaangażowała.\nDla potwierdzenia swych słów, wylała resztę i znów wszystko zlizała, na końcu podrażniając zębami brodawkę chłopaka. Gdy usłyszała, że mąż doszedł, podeszła do niego i oczyściła jego kutasa. Krzysztof cały zaczerwieniony, patrzył półprzytomnym wzrokiem na całą scenę.\nPoruszała się powoli, wchodząc i wychodząc, ale szybko skończyła się jej cierpliwość i zaczęła rżnąć Krzysztofa bez opamiętania. Kątem oka dostrzegła, że Andrzej znów się masturbuje, zamykając oczy i głośno wzdychając. Nagle Krzysztof zaczął wydawać nieartykułowane, urywane krzyki, stłumione szmatą.\n- O kurwa, o kurwa, o kurwa…\n- Nie ma czasu. Musimy jeszcze wrócić do szopy i ją wysprzątać. Samochód tak samo. Przynieś mi sznur i zacznij szukać większych kamieni.\nGdy Andrzej męczył się z ciałem, Marzena krążyła w pobliżu i przynosiła na tyle duże kamienie, żeby je samej unieść. Gdy je znosiła, Andrzej odbierał je i za pomocą sznura mocował do worka. Byli już przy końcu, gdy usłyszeli głos za plecami.\n- Kamienie się kradnie, tak?\nOboje znieruchomieli nad zwłokami schowanymi w bagażniku. Dopiero po chwili powoli się odwrócili.\nZa nimi stał leśniczy w morowej kurtce i gumiakach. Obgryzał leniwie jabłko.\n- No proszę, czyż to nie państwo bogaccy. Śpią na pieniądzach, a kamienie do ogródka kradną. Wstyd.\n- Weź go zagadaj, a ja wyrzucę zwłoki do wody – Andrzej wyszeptał do Marzeny.\n- Nie wiem, zrób mu laskę w krzakach. Wymyśl coś!\nRozmawiali tak, dopóki leśniczy nie zrobił dwóch kroków.\n- Pan Mieczysław? Dobrze pamiętam?\n- Proszę mi tu nie słodzić i po imieniu nie mówić. To będzie słony mandat.\n- Czy mogę porozmawiać z panem na osobności?\n- Nie ma takiej opcji, proszę pani. Może za to pani pokazać swój dowód osobisty.\n- Panie Mieczysławie, oczywiście zaraz pokażę, tylko muszę coś wyjaśnić.\nUśmiechając się szeroko, chwyciła otyłego mężczyznę z krótkim wąsem pod rękę i siłą odciągnęła od samochodu. Z trudem zniosła woń na wpół przetrawionego alkoholu. Na początku leśniczy zamierzał protestować, ale Marzena posłała mu takie spojrzenie, że skapitulował.\n- Panie Mietku, mogę tak się spoufalić z panem? Pan może do mnie mówić Marzena. Poczułabym się bardziej komfortowo.\n- Nie wątpię, ale jestem na służbie, a nie na kawie.\n- Oczywiście, wszystko rozumiem i nie zamierzam panu utrudniać, chcę tylko, żeby pan mnie zrozumiał. Ja tego nie chciałam!\n- No tego, tego wszystkiego! Mówiłam mu, żebyśmy nie ryzykowali i kupili głazy w ogrodniczym, ale on tylko swoje, że nie będzie płacił za kamienie. Prawda jest taka, że jest strasznie skąpy.\n- To tłumaczy, w jaki sposób się dorobił.\n- No właśnie. Szczerze powiedziawszy mam już dość. – Głos Marzeny się załamał. – Już nie wytrzymuję tych wszystkich tajemnic, które mi powierza. A na dodatek zdradza mnie!\nKobieta prowadziła leśniczego coraz głębiej, aż samochód i Andrzej zniknęli za parowami i drzewkami.\n- Tak. Jak już tak rozmawiamy ze sobą szczerze, to się muszę do czegoś przyznać.\n- Nie byłam z mężem od roku.\n- Też coś! Taka atrakcyjna kobieta i żyje w celibacie? Nie chce się wierzyć.\n- Ale to prawda! Nie dość, że muszę z nim łamać prawo, to jeszcze jestem taka samotna…\n- Niech się pani rozwiedzie. Dostanie pół majątku i będzie mogła poszukać kogoś lepszego.\nPrzy ostatnim zdaniu leśniczy popatrzył dziwnie na Marzenę, lekko się uśmiechając.\n- Gdyby to było takie proste, Mietku. Jestem z bogobojnej rodziny, wiesz, jaki byłby wstyd, jakby się wszyscy dowiedzieli? Poza tym wciąż jestem naiwna i mam nadzieję, że uda mi się go w końcu zmienić.\n- No cóż, mandat na pewno w tym pomoże. Niech nie myśli, że jest bezkarny.\n- Gdzie byłeś, gdy byłam młodsza? Żeby Andrzej był chociaż w połowie takim mężczyzną jak ty…\nOstatnie słowa wyszeptała, kładąc dłonie na jego kroczu.\n- Pani Marzeno, tak nie wypada!\n- Błagam, przy tobie czuję się prawdziwą kobietą. Nie odbieraj mi tego.\nPocałowała go, gdy nieśpiesznie mocowała się z paskiem i rozporkiem. Poczuła smak pasztetu i papierosów w ustach, ale nawet na chwilę się nie zawahała. W końcu uwolniła kutasa Leśniczego ze spodni i czym prędzej upadła na kolana.\n- Jaki wielki! Mój Boże…\nTym razem zachwyt nie był udawany. Objęła sztywniejącego penisa w obie dłonie, podziwiając jego rozmiary.\n- My z dziada pradziada wychowywani w lesie. Zdrowe powietrze i dużo ruchu… wie pani, to znaczy, wiesz Marzenko…\nTylko tyle była w stanie powiedzieć z grubym kutasem w ustach. Chociaż śmierdział uryną i potem doprowadzał ją do szału. Ściskała owłosione jądra, próbując wepchać go jak najgłębiej, ale ledwie pokonała połowę drogi. Przewracała oczami i mocno się śliniła, ale nie ustawała w próbach połknięcia go do końca.\n- O Jezu, Marzenko, udusisz się zaraz.\nZrobiła się czerwona, ale nie odpuszczała.\nNagle rozległo się głuche uderzenie, a Mietek poleciał na Marzenę, przygniatając ją do ziemi.\n- Zamknij się! To ja.\n- Andrzej? Pomóż mi!\nPomógł jej wydostać się spod cielska leśniczego ze spuszczonymi do kolan spodniami.\n- No proszę, kazałem ci odwrócić jego uwagę, ale liczyłem, że na gadaniu poprzestaniesz.\n- Dlaczego go uderzyłeś?!\n- Jego też musimy się pozbyć. Pewnie widział ciało.\n- Nie widział, idioto! Myślał, że kradniemy kamienie.\n- Zostawiamy go i uciekamy – Marzena zawyrokowała.\n- Dlaczego? Przecież to będzie podejrzane.\n- Nie będzie. Był napruty, jak się ocknie, pomyśli pewnie, że to tylko delirium. Poza tym to będzie jego słowo przeciw naszemu.\n- No to go dobij i pozbądź się ciała!\n- Nie bądź taka uszczypliwa, oboje wpadliśmy w to gówno.\n- Dobra, przepraszam. Skończyłeś?\n- Tak. Ciało ładnie poszybowało w dół. Nie wynurzył się.\n- Jedźmy stąd jak najszybciej. Mamy jeszcze mnóstwo roboty.\nPóźnym popołudniem rozdzielili się. On wziął samochód na myjnię, ona szorowała każdą powierzchnię, na której mógł zostać ślad po Krzysztofie. Zmęczenie dawało jej się we znaki, ale nie było mowy o odpoczynku, dopóki nie usunie wszelkich śladów. Dopiero późnym wieczorem wrócili do domu.\nNa miejscu nikogo nie było, robotnicy dużo wcześniej skończyli, więc mieli dom tylko dla siebie. Andrzej od razu chwycił za butelkę whisky i udał się na ogród, żeby zapić się na śmierć, jak to ujął. Marzena, chociaż wykończona, bała się iść spać, dlatego oddała się kolejnym porządkom. Wreszcie poszła wyrzucić śmieci do kosza. Kiedy stała przy bramie, podjechał pod nią chłopiec na rowerze, na oko szesnastoletni. Dziwnie się uśmiechał i bezczelnie na nią patrzył.\n- Pomóc ci w czymś, dziecko?\n- Widziałem, co zrobiliście. – Uśmiechał się z dumą.\n- Nie wiem, o co ci chodzi, lepiej wracaj do domu.\n- Widziałem was na klifie.\nDopiero teraz dotarło do Marzeny o czym mówił chłopak. Momentalnie zrobiło jej się zimno, musiała przełknąć ślinę. Panicznie rozglądała się za Andrzejem, gdyż sama nie wiedziała, co ma robić. Niezwykle nieprzyjemne tak jak rzadkie wrażenie w jej przypadku.\n- Słuchaj, młody, chyba ci się coś wydawało…\n- Wielki worek wpadający do wody to raczej nie zwidy.\nMarzena zacisnęła dłonie na barierce bramy wjazdowej.\nMłodzieniec nie przestawał się uśmiechać, zamiast odpowiedzieć od razu, najpierw wzruszył ramionami.\n- Bo ja wiem? Jest pani piękną kobietą…\nMarzena odetchnęła z ulgą i jednocześnie doszła do wniosku, że dzisiejsza młodzież jest zepsuta do cna. Chłopak widział spadające ciało i zamiast dzwonić po policję, chciał sobie podupczyć. Marzena jednak była daleka od moralizowania i wychowywania cudzego bachora.\n- Wejdź, proszę. Myślę, że się dogadamy.\nPrzepuściła go razem z rowerem i zaprowadziła do garażu. Młody zrobił się nerwowy i podekscytowany.\n- Byłeś kiedyś z kobietą?\nOd razu wiedziała, że kłamie.\n- W takim razie pokaż mi swój sprzęt.\nChłopak wyraźnie stracił rezon, zawstydził się.\n- Ale jak, że tu?\n- A co, mam ci zrobić dobrze w domu, gdzie jest mój mąż? Pojebało cię?\nJednym ruchem spuścił spodenki z majtkami. Był już wyraźnie pobudzony.\n- No, no, nie masz się czego wstydzić, młody. Jak ci w ogóle na imię?\n- Masz niezły sprzęt, Michał.\n- Dzięki, hehe.\nPodeszła do niego, uśmiechnęła się ciepło i klęknęła. Wzięła do ręki młodego penisa, który w oka mgnieniu przybierał na twardości. Wystarczyły trzy ruchy, żeby był w pełni gotowy.\n- Przyznam, że tak młodego kutaska to jeszcze nie miałam.\n- Ssij mi pałę, suko.\nSpojrzała na niego zszokowana. Na początku spoglądał na nią hardo, pełen podniecenia, ale widząc jej minę, ogarnęły go wątpliwości.\n- Sorry, myślałem, że tak się powinno mówić. Tak mówią…\n- Przestań oglądać pornole, bo ci mózg lasują. Do kobiety należy zwracać się z szacunkiem, rozumiesz?\n- Jeżeli kobieta chce poświntuszyć, powie ci o tym.\n- Będę pamiętał, proszę pani.\nWróciła do masturbacji, czerpiąc z niej miłą satysfakcję. Nie trwało to jednak długo.\n- O rzesz, tyle spermy jeszcze nie widziałam.\n- Przepraszam. Ja już pójdę.\n- Dokąd to? – Chwyciła go za rękę, gdy spróbował się odsunąć. – Dopiero się rozkręcam.\nChociaż penis Michała zmiękł, nie przejęła się tym. Zaczęła go masturbować na nowo, całego klejącego się od nasienia.\n- Chcesz zobaczyć moje piersi?\nOdsłoniła biustonosz, potem uwolniła piersi. Uśmiechnęła się z zadowoleniem, gdy usłyszała głośne westchnienie. Penis Michała chwilę później zesztywniał. Wzięła go do buzi, smakując chłopaka i jego spermę. Mieszanka była wyborna i poczuła, że wilgotnieje, dlatego przerwała na chwilę i uwolniła się ze spodni.\nŚrednia: 8.56/10 (22 głosy oddane)\nSztywny 5 września 2019\nMagda · 24 sierpnia 2019\nPrzez chwilę poczułam się jakbym czytała dobrą książkę. Liczyłam na dłuższe opowiadanie, więc czekam szybkie pojawienie się kolejnej części!\nAgnessa Novvak · 24 sierpnia 2019\nKtoś mi ostatnio wypomniał, że świntuszę w swoich opowiadaniach... Moje wymysły przy tym to się do dobranocki nadają 😀\nSztywny · Autor · 25 sierpnia 2019\nLudziom od pieniędzy się w głowach poprzewracało 🙂\nI nad czym tu dyskutować? Nie wiadomo czy śmiać się czy płakać po przeczytaniu tego opowiadanka. Czy to kryminał czy erotyka - wulgaryzmów nie brakuje. I tu się z Agnessą zgadzam. Ale w obecnych czasach u młodzieży na codzień więcej się słyszy wulgaryzmów niż "spraw analnych". Autor ma wybujałą wyobraźnię i jak na razie nie wiadomo o co tu chodzi. A świntuszenia (w sensie anal + inne "wymysły") ja tu nie widzę. Widzę tylko troszkę chorą wyobraźnię autora w sensie kryminalnym.\nBayadynka · 7 września 2019\nCzytam dwa razy tekst:\nMotywy i sposób ukazania go przez postacie w akcji jest warsztatowy. Oczywiście, zawsze można lepiej. xD Bluzgi nie rażą. Naprawdę, czyta się to jak dobrą książkę. Tempo jest odpowiednie, emocje postaci i tło ich działań są jasne dla czytającego, Dialogi masz intuicyjne i żywe. W opisach, co jest istotne, to dostaje odpowiedni czas antenowy, co nie budzi zainteresowania, jest konkretnie skrócone. Nie ma parcia "na, dalej, dalej, dalej".\nMasz tu kilka ortów, ale niech wypunktuje je ktoś inny.\nCzęść pierwsza jest lepsza od drugiej i patrząc na obie:\nKurwa. Styl masz zajebisty, tylko się nie spiesz!


Ponownie ciekawsza końcówka - analiza futures na WIG20 - WP Finanse\nZ rejonu cenowego: 2393 – 2396 pkt. bykom udało się jak wiadomo zainicjować relatywnie silny ruch odreagowujący (końcówka piątkowej sesji). Co prawda głównie spółki z sektora bankowego stały za wzrostem indeksu WIG20 (szerokość rynku nie była zatem zbyt duża), ale styl tej inicjatywy mógł się z pewnością podobać. W każdym bądź razie stanowił spore zaskoczenie dla posiadaczy krótkich pozycji, którzy „ewakuując się” z rynku jeszcze bardziej zdynamizowali ten impuls (zmniejszyła się liczba otwartych pozycji).\nW efekcie kontrakty już w piątek dotarły do eksponowanego przeze mnie węzła Fibonacciego: 2421 – 2425 pkt. Dokładnie we wskazanym korytarzu cenowym wypadła ostatecznie cena zamknięcia.\nPrzypominam ten fakt, gdyż od początku wczorajszej sesji wymieniony obszar cenowy nadal odgrywał istotną rolę. Co prawda pierwsze takty poniedziałkowej odsłony ewidentnie należały do niedźwiedzi (wpływ silnych spadków w Japonii), ale z biegiem czasu obóz byków zaczął stopniowo przejmować inicjatywę. Z pokonaniem oporu: 2421 – 2425 pkt. był jednak zauważalny problem, choć z drugiej strony nie przekładało się to na wzrost presji podażowej. Warto w tym kontekście nadmienić, że ze zdecydowanie większym animuszem poranne straty odrabiały rynki bazowe. Na ich tle ponownie zachowywaliśmy się zatem nieco słabiej, choć trudno tutaj mówić o jakichś dużych dysproporcjach. Faktem pozostawało jedynie to, że sesja nie była z pewnością interesującym widowiskiem.\nSytuacja, analogicznie jak w piątek, zmieniła się jednak w samej końcówce notowań. Ponownie było to związane z działaniami podejmowanymi przez obóz byków. Ich efekt jest widoczny na załączonym wykresie (górny cień świecy i naruszenie strefy: 2421 – 2425 pkt.). Oceniając tę kolejną próbę wykreowania ruchu wzrostowego przez pryzmat techniki trudno zatem mówić o jakimś dużym sukcesie byków. Tym bardziej, że na rynku kasowym styl inicjowanego ruchu pozostawiał wiele do życzenia (zlecenia koszykowe). Sporym mankamentem wczorajszej odsłony była także raczej mało satysfakcjonująca płynność i to też w moim odczuciu warto podkreślić.\nAbstrahują od tych kwestii, mieliśmy jednak do czynienia z kontynuacją ruchu wzrostowego, zapoczątkowanego w piątek, w rejonie wsparcia: 2393 – 2396 pkt. Z tej perspektywy patrząc popyt wykazywał się większą aktywnością, choć tak jak sugerowałem w opracowaniach online, dopiero przełamanie węzła: 2448 – 2454 pkt. wraz z plasującą się w tym rejonie Median Line mogłoby zostać potraktowane jako czynnik uwiarygodniający bieżącą inicjatywę byków. Niewykluczone, że kontrakty powróciłyby wówczas ponownie w okolice węzła: 2487 – 2492 pkt., choć przy zachowaniu obecnego stylu walki kupującym może być ciężko pokonać opór: 2448 – 2454 pkt.\nTymczasem już w rejonie zniesienia 50.0% i wypadającej tutaj wewnętrznej linii trendu (szczegóły przedstawiłem we wczorajszych opracowaniach online) doszło do wzrostu presji podażowej.\nNie był to jednak na tyle silny akcent podażowy, by już na obecnym etapie wydarzeń można było zakwestionować wiarygodność całej próby wykreowania ruchu wzrostowego. Jak zwykle w takich sytuacjach poczekałbym na przełamanie jakiejś lokalnej, sensownie zbudowanej strefy wsparcia Fibonacciego (rozwinę ten wątek w swoim pierwszym opracowaniu online).


Maciej Motas: Pakt Piłsudski-Hitler?\nniedziela, 16, styczeń 2022\nsobota, 29 sierpień 2009 09:44\nOd dłuższego czasu dominuje w Polsce specyficzna tendencja, aby kolejne rocznice historyczne wykorzystywać jako pretekst do wzniecania konfliktów z Rosją. Tak było w przypadku niedawno obchodzonej rocznicy Powstania Warszawskiego (Rosjanie stali po drugiej stronie Wisły), stanu wojennego (weszliby czy nie?), cudu nad Wisłą (przy tej okazji ani słowa dzięki komu bolszewicy znaleźli się pod Warszawą) oraz nawet zamachu majowego (który miał rzekomo ocalić Polskę przed komunistycznym przewrotem). Nie inaczej stało się w przypadku 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej.\nPowstał zatem realny dylemat, jak rocznicę wybuchu wojny z Niemcami przekuć w nowy konflikt z Rosją?\nRocznica wybuchu II w. św. wywołała falę dyskusji i komentarzy przede wszystkim w odniesieniu do okoliczności zawarcia niemiecko – radzieckiego paktu o nieagresji z 23 sierpnia 1939 r. Na temat owego porozumienia wypowiadają się zarówno Polacy, jak i Rosjanie. W wypowiedziach strony rosyjskiej spotkać się można z argumentacją uzasadniającą zawarcie paktu Ribbentrop-Mołotow, wcześniejszym polsko-niemieckim porozumieniem wymierzonym w Moskwę. Tłumaczenie takie wywołało falę oburzenia i krytyki ze strony polskiej. Czy słusznie? Czy Polska pod rządami sanacji faktycznie prowadziła politykę równowagi, polegającą na utrzymywaniu równej odległości zarówno od Niemiec, jak i od Rosji?\nCiekawe wnioski formułuje w tym względzie ostatnio dr Stanisław Żerko na łamach specjalnego wydania „Polityki” (nr 3/2009), pisząc: „Prowadzoną od 1934 r. przez Warszawę politykę nazywano czasem w polskim MSZ polityką równowagi (...) O równowadze czy zachowywaniu przez Warszawę równej odległości w stosunku do Berlina i Moskwy można było jednak mówić tylko w odniesieniu do strategicznych założeń polityki tego okresu. Określanie natomiast mianem równowagi realizowanej po 1934 r. przez Becka polityki wobec Niemiec i ZSRR jest nieuzasadnione i prowadzi do interpretacyjnych nieporozumień. Stosunki Polski ze Związkiem Radzieckim psuły się z roku na rok i osiągnęły dno w okresie kryzysu sudeckiego 1938 r., podczas gdy w relacjach polsko-niemieckich następowało coraz silniejsze zbliżenie”. Na marginesie warto podkreślić, że wspominany numer „Polityki” rozprawia się też z nośnymi, także w kręgach prawicowych i konserwatywnych, hasłami, że trzeba było iść razem z Niemcami na Rosję.\nPolsko-niemiecka deklaracja o niestosowaniu przemocy z 26 stycznia 1934 r. wpłynęła w zasadniczy sposób na przerwanie izolacji Niemiec oraz w istotny sposób osłabiła francuski system sojuszy wschodnich. Deklaracja wywołała falę spekulacji nie tylko w Moskwie. Przekonanie o bliskiej współpraca Berlina i Warszawy było powszechne także w Czechosłowacji, państwach bałtyckich (nawet w utrzymującej przyjazne stosunki z Polską Łotwie) oraz, co najistotniejsze, w szerokich kołach dyplomacji francuskiej (Francja dowiedziała się o deklaracji od strony niemieckiej). Jak pisze w pracy „Polityka równowagi 1934-1939. Polska między Wschodem a Zachodem”, przywoływany często ostatnio jako znawca przedmiotu, Marek Kornat: „stronie polskiej niełatwo było wytłumaczyć się przed opinią zagraniczną, jak to możliwe, że Hitler «za darmo» zgodził się na porozumienie z Polską, z którą żaden rząd niemiecki wcześniej nie chciał zawrzeć podobnego w formie układu, żądając po prostu cesji terytorialnej Pomorza i Górnego Śląska jako minimum (...) To był najpoważniejszy argument przeciwników Polski (chyba raczej przeciwników porozumienia niemiecko-polskiego – przyp. M.M.). Ich przekonanie, że rząd polski swe kordialne (z pozoru) stosunki z elitą III Rzeszy okupił tajnymi zobowiązaniami – jawiło się jako więcej niż prawdopodobne”. Ceną za wolną rękę w Austrii i Czechosłowacji miały być wspólne plany podboju na wschodzie, połączone z powrotem do federacyjnych planów Piłsudskiego utworzenia Ukrainy. Taka ocena polityki i zamierzeń sanacji nie była czymś odosobnionym.\nPrzed wojną formułowali ją niektórzy przedstawiciele Narodowej Demokracji, wśród nich np. Marian Seyda. Symptomatyczne, że nawet w czasie II wojny, której przebieg sprzyjał ocenie przedwojennej polityki sanacji, formułowano podobne zarzuty. W artykule z 1942 r. „Armia sanacyjna czy armia narodowa”, powstałym w środowisku NOW, czytamy: „Piłsudski, osiągnąwszy pełnię władzy w Polsce, wrócił na swą starą drogę współpracy politycznej z Niemcami. Zawarł on mianowicie w roku 1934 polsko-niemiecki pakt nieagresji, mający obowiązywać 10 lat (...) Jeśli były jakie przygotowania wojenne, to skierowane były one przeciw Rosji i to Rosji ze wspomnień 1920 roku. Hitler natomiast wspaniale wyzyskał układ polsko-niemiecki. Po pierwsze przez ten układ wyszedł on z politycznej izolacji w Europie i przełamał pierścień otaczających go przeciwników (...) Nastąpił Anschluss Austrii. Sanacja, zamiast przejść z miejsca do obozu przeciwniemieckiego, wlokła dalej Polskę w ogonie niemieckiej polityki, nie zawahała się nawet dopomóc Niemcom do rozbioru Czechosłowacji, państwa, które w tych warunkach było niejako naturalnym sojusznikiem Polski w walce przeciwko Niemcom. Jest to może największa i najgłupsza zbrodnia polityczna sanacji”.\nW tym samym tonie utrzymany był, pisany na parę miesięcy przed wybuchem Powstania Warszawskiego w 1944 r., tekst Czesława Buniewskiego, działacza zbliżonego do kręgów ONR-owskich, „Kulisy dwudziestolecia dziejów Polski wskrzeszonej” (pełny tekst publikowany był w latach 1992-1993 na łamach miesięcznika „Szczerbiec”). Nieprawdą są zatem stawiane często, także i przez historyków, zarzuty, że powyższa argumentacja pochodzi rodem z komunistycznej propagandy. Powojenny historyk marksistowski Karol Lapter, w swojej pracy „Pakt Piłsudski - Hitler” wydanej w 1962 r., zdaje się powtarzać jedynie niektóre tezy z narodowo- demokratycznego arsenału (nie pierwszy to i nie ostatni tego typu przypadek w Polsce Ludowej).\nWe współczesnej Rosji na pewno zauważalna jest tendencja do częściowej przynajmniej rehabilitacji polityki prowadzonej przez Stalina. Wielka wojna ojczyźniana stanowi zaś, obok powrotu do prawosławia i tradycji białej Rosji, jeden z mitów założycielskich nowej Rosji, w której nieprędko dojdzie do zrównania zbrodni Hitlera i Stalina. Strona polska, o ile powinna się zdecydowanie przeciwstawiać próbom rehabilitacji zbrodni komunistycznych, o tyle nie może pozostać ślepa na błędy popełnione przez polityków polskich. Lata 1934–1938 obfitowały w liczne dowody na ścisłą współpracę polskiego rządu z III Rzeszą, apogeum tej współpracy przypadło na wspólną akcję wymierzoną przeciwko Czechosłowacji i jej faktyczny rozbiór. Strona polska dała się zwieść wyrachowanej polityce niemieckiej, obliczonej na parę lat, „ocieplania stosunków z Polską” (wyciszenie antypolskich tendencji, wielu politykom wskazywało na odejście od polityki pruskiej dominującej w Republice Weimarskiej), pomagając Niemcom wyjść z międzynarodowej izolacji i walnie przyczyniając się do odbudowy ich potęgi i zajęcia najlepszych pozycji strategicznych do ataku na nią samą. Kosztem była nieufność, jaką wobec Polski nabrały przede wszystkim Moskwa, Paryż i Praga. Strona rosyjska, pisząc o współpracy polsko-niemieckiej, popełniła w całej sprawie jeden błąd, nie powinna powoływać się na tajne porozumienie niemiecko-polskie. Nieistnienie bowiem tego dokumentu zostało już dawno w nauce wykazane. Jak bowiem pisze wspominany już powyżej K. Lapter: „Nie oznaczało to oczywiście, że istniała formalna umowa dotycząca takiego współdziałania przeciwko ZSRR. Mówiono wprawdzie o istnieniu takiego tajnego układu, cytowano nawet jego tekst, ale o wiele ważniejszy od istnienia czy nieistnienia formalnej umowy polsko-niemieckiej był fakt, że Polska postępowała tak, jak gdyby umowa taka istniała”.\nOceniając na koniec postawę polskiego rządu, należy zauważyć, że prowadzi on słuszną politykę nie reagowania (zapewne gdyby premierem był J. Kaczyński rozdawano by już karty mobilizacyjne, a na obecność Putina nie byłoby co liczyć) na szum medialny i prasowe publikacje płynące z Rosji (ciekawe, co by było, gdyby Rosjanie za każdym razem oficjalnie reagowali, gdy w polskiej prasie pisze się o „wspólnej defiladzie Rydza-Śmigłego z Hitlerem odbieranej w Moskwie”, a tekstów takich przecież nie brakuje), na których tle planowane na 1 września wystąpienie premiera Rosji może wielu zaskoczyć. I jeszcze jedna refleksja. Pomimo wszystko pierwsza (faktycznie) osoba w Rosji na uroczystościach na Westerplatte się pojawi, podczas, gdy „nasz strategiczny” amerykański sojusznik, wysyłając do Polski urzędnika niższej rangi, po raz kolejny pokazał miejsce Polski hierarchii ważności swoich sojuszy.\nArtykuł ukazał się na portalu\nCzytany 11296 razy\tOstatnio zmieniany piątek, 11 marzec 2016 14:15\nWięcej w tej kategorii: « Leszek Miller: Pragmatyczna, a nie ideologiczna\tPrzemysław Sieradzan: O Narocznickiej inaczej... »


Inzaghi: Nikt się tego nie spodziewał\nSimone Inzaghi na konferencji prasowej po spotkaniu z Udinese chwalił swój zespół, oraz zapewniał, że nikt przed sezonem nie spodziewał się takich wyników ze strony rzymskiej drużyny.\n- To było dla nas bardzo ważne spotkanie. Widzieć zawodników wchodzących na murawę z takim nastawieniem jest czymś z czego jestem bardzo dumny. Gracze świetnie się spisali. Musimy starać się kontynuować tę drogę, ponieważ mamy pozornie niekończącą się serię spotkań przed nami. Będę musiał wybrać najlepszą opcję, by zachować każdego w dobrej dyspozycji.\nInzaghi wypowiedział się również na temat eksperymentalnego duetu Nani-Anderson w ataku: "Spisali się naprawdę dobrze. W pierwszej połowie byli mniej widoczni, ale zrobili to o co prosiłem. Udinese to zespół, którego nie da się łatwo przejść, ale uważam, że zasłużyliśmy na wygraną.\n- Lazio jest niespodzianką dla wielu osób. Idziemy do przodu i powoli coraz więcej zaczyna się o nas mówić. Na początku sezonu nikt się tego nie spodziewał. Niektórzy mówili, że skończymy na 10 miejscu. Ciężko będzie utrzymać to tempo, ale będziemy się starać honorować każde spotkanie - zakończył opiekun Orłów.\nźródło: własne / kubamessi / 2018.01.24, 23:20 powrót


BFSxEmirates / Relacja z Dubaju - Beauty Fashion Shopping\nData: 23 LUTEGO 2016\nDzisiaj mam dla Was (nareszcie) relację z Dubaju! Kilka słów wstępu… do Dubaju zostałam zaproszona w ramach współpracy z liniami lotniczymi Emirates. Na miejscu spędziliśmy trzy pełne dni, które mieliśmy wypełnione po brzegi. Wszystkie „atrakcje”, których doświadczyliśmy podczas wyjazdu można wykupić przez usługi Arabian Adventures. Jest to główna firma w Dubaju, która zajmuje się organizacją czasu wolnego (safari, kolacja na statku, city tour, rejs jachtem, wyjazd na tor formuły 1, nurkowanie i wiele, wiele innych). Osobiście bardzo polecam, ponieważ z każdej rzeczy byliśmy niezwykle zadowoleni, a pracownicy Arabian Adventures świadczą naprawdę wysokiej jakości usługi. Ceny wielu atrakcji są bardzo przystępne, ale też wiele rzeczy można zrobić we własnym zakresie jak np. zwiedzanie samego miasta :)\nDubaj mnie zachwycił. To absolutnie niesamowite, że w ciągu kilkudziesięciu lat wioska poławiaczy pereł zmieniła się w ogromne miasto z tyloma rzeczami NAJ. W końcu Dubaj ma NAJwyższy budynek na świecie, NAJwiększe akwarium w centrum handlowym, NAJwiększe centrum handlowe na świecie, NAJwiększy pierścionek na świecie, NAJwiększą sztuczną wyspę i wiele, wiele innych rekordów. W poniższej relacji będziecie mogli przeczytać o moich wrażeniach, o ciekawostkach i o praktycznych informacjach. Jeżeli zatem jesteście gotowi, to… ZACZYNAMY! :)\nJuż pierwszego dnia wybraliśmy się do Mall of Emirates czyli centrum handlowego, w którym znajduje się między innymi stok narciarski. W środku można wykupić „zabawę” z pingwinami, pobrać lekcje jazdy na nartach czy zjechać na sankach. Następnie przyjechał po nas kierowca Arabian Adventures wraz z przewodnikiem i rozpoczęliśmy nasz mały city tour. Pierwszym miejscem na mapie był oczywiście jeden z najsłynniejszych i najdroższych hoteli na świecie Burj Al Arab (w którym można wypić najdroższy drink na świecie, gdzie na dachu znajduje się lądowisko oraz pokazowy kort tenisowy, który widać po lewej stronie na zdjęciu).\nCiekawostka: w Dubaju tylko kilka plaż jest publicznych – lepiej to sprawdzić zanim będziemy chcieli skorzystać z kąpieli słonecznych.\nJeśli chodzi o wyjazd do Dubaju, to najlepiej wybrać okres od listopada do marca – wtedy temperatury sprzyjają zwiedzaniu: jest ciepło, ale nie ma upałów i duchoty. W miesiącach letnich temperatury sięgają pięćdziesięciu stopni, więc możecie sobie wyobrazić jak ciężko chodzić wtedy po mieście i czerpać przyjemność ze zwiedzania.\nPodczas naszego wyjazdu pogoda była idealna – słonecznie, ciepło i przyjemnie (około 20-25 stopni).\nZe względu na wysokie upały wszystkie przystanki autobusowe są klimatyzowane, a w tych nowszych znajdują się również automaty z napojami i jedzeniem. Podobno latem z przystanków często korzystają budowlańcy, którzy chociaż przez chwilę mogą odpocząć w chłodnym pomieszczeniu.\nNaszym kolejnym punktem na mapie zwiedzania były meczety. Nie należy do nich wchodzić. Z tego co pamiętam, to jest jeden otwarty dla turystów, ale my do niego nie dojechaliśmy.\nNasz przewodnik opowiadał, że w Dubaju są również kościoły katolickie, a tolerancja religijna jest tutaj naprawdę na wysokim poziomie. Podobnie jest z ubiorem. W mieście, 80% ludności to cudzoziemcy, 20% to miejscowi. Każdy ubiera się według własnych zasad, ale należy pamiętać, że jednak jesteśmy w kraju arabskim. Nie chodzi o to, aby zakrywać się od stóp do głów, ale unikać wyzywających ubrań.\nDubaj to bardzo tolerancyjne miasto. Oczywiście, niektórych zasad trzeba pilnie przestrzegać np. turysta nie może kupić w sklepie alkoholu (nie dotyczy to hoteli i restauracji). Alkohol może kupić tylko osoba posiadająca specjalną licencję. Przewodnik opowiadał nam, że to dzięki tym „zasadom” nie ma tutaj przestępczości, można w nocy chodzić po mieście bez obaw, a ludzie, którzy tu żyją są szczęśliwi. Sporo osób pisało, że mamy na siebie uważać, że mąż ma mnie pilnować itd.. Tutaj nie jest tak jak w innych krajach arabskich: Egipcie, Tunezji czy krajach Afryki. Nikt nikogo nie zaczepia (przynajmniej my się z czymś takim nie spotkaliśmy). Trafialiśmy na bardzo przyjazne i kulturalne osoby. Wynika to głównie z tego, że żyje tutaj naprawdę bardzo dużo osób z całego świata, więc widok kobiety z Europy nie jest tutaj niczym nowym.\nKolejnym naszym krokiem była wizyta na targach. Targ złota, targ tekstyliów, targ przypraw i stara, arabska dzielnica Dubaju – Bastakiya. Uważam, że naprawdę warto się tam wybrać, ponieważ jest to zupełne przeciwieństwo nowoczesnego Dubaju.\nSouk przypraw to istny raj dla wszystkich smakoszy! Na targach spodobało mi się to, że nikt nie był nachalny. Owszem, sprzedawcy zachęcali po kilka razy do kupna, ale wystarczyło podziękować i dawali spokój.\nNastępnie przepłyneliśmy klasyczną Abrą (drewnianą łodką) przez Dubai Creek na drugą stronę i ruszyliśmy pod pałac szejka – jedyny, pod który można podejść i zrobić zdjęcie.\nCo ciekawe… w Dubaju używa się bardzo często wielbłądziego mleka. Wszystkie rzeczy, do których dodaje się to mleko przybierają nazwę „camel” np. camel milk gelato, Camelcino (cappuccino) itd.\nTak prezentuję się droga do pałacu Szejka – niestety dalej już nie można podejść.\nPiękna zieleń na środku pustyni? Tutaj nie ma rzeczy niemożliwych! :)\nPo spacerze ruszyliśmy w kiernku nowego Dubaju a dokładniej pod Burj Khalifa, gdzie czekał na nas lunch i pokaz fontann!\nLunch zjedliśmy w Abdel Wahab – egipskiej restauracji (ceny takie jak u nas) z widokiem na „tańczące fontanny” i najwyższy budynek świata.\nPokaz fontann, to jedna z najpiękniejszych rzeczy jakie widziałam. Obszar, na którym tańczą fontanny jest ogromny. Pokazy odbywają się w ciągu dnia o 13:00 i 13:30 a później od 18:00 do 23:00 co pół godziny. Za każdym razem jest inny „układ taneczny” i inna muzyka w tle. W dzień fontanny zrobiły na mnie ogromne wrażenie – jeszcze wtedy nie wiedziałam jak piękne są w nocy!\nJeszcze spacer po okolicznych uliczkach i tym sposobem zakończyliśmy nasz city tour. Jeszcze tego samego dnia czekał nas wyjazd na safari…\nCiekawostka: w Dubaju wszystko jest nowe, niezniszczone – budynki, hotele, samochody. Na ulicach nie zobaczymy starych aut a drogi są milion razy lepsze niż u nas. W mieście jest czysto a wszystko dookoła robi ogromne wrażenie. Z jednej strony czujemy, że jesteśmy w państwie arabskim, z drugiej zaś strony cała masa turystów, mieszkańcy z całego świata, sklepy najlepszych marek czy restauracje takie jak KFC, Subway pokazują, że jest to kraj postępowy, otwarty na wszystko z zewnątrz.\nWyjazd na safari był naprawdę fantastycznym przeżyciem. O 15 przyjechał po nas kierowca z Arabian Adventures, który zabrał nas terenowym samochodem na pustynię. W aucie poznaliśmy jeszcze cztery osoby – dwie Australijki i parę z Irlandii. Po 45 minutach jazdy (po drodze minęliśmy studio filmowe, miejsce gdzie odbywają się słynne wyścigi konne, gdzie trenuje drużyna rugby) wreszcie dotarliśmy na pustynie.\nNa początku udaliśmy się do oazy na mały poczęstunek. Niesamowite jest to, że w Dubaju nawet na środku pustynii znajdują się zielone drzewa, panele słoneczne, ciepła woda, system nawadniania roślin. Następnie rozpoczeliśmy offroad samochodami terenowymi. Świetne przeżycie i dużo frajdy.\nTuż przed zachodem słońca zatrzymaliśmy się na pamiątkowe zdjęcia. Widoki zdecydowanie zapierały dech w piersiach!\nPóźniej udaliśmy się do wioski, gdzie czekała na nas kolacja, napoje i różne atrakcje takie jak pokaz tańca brzucha, możliwość wypróbowania sandboardingu itd.\nWieczór był naprawdę bardzo udany i jeżeli kiedykolwiek będziecie się wybierać do Dubaju, to naprawdę polecam własnie taką atrakcję. Z jednej strony niesamowicie dzikie widoki, a z drugiej strony widoczna ręka człowieka, która nawet na pustyni może zrobić coś absolutnie niesamowitego. Jestem wielką fanką wszystkiego co dzikie, ale w tym przypadku nawet mnie zachwyciła potęga Dubaju.\nDrugi dzień zaczęliśmy od zwiedzania największego centrum handlowego na świecie – Dubai Mall. Liczy ponad 1200 sklepów najlepszych marek, znajduje się w nim lodowisko, akwarium, zoo, kompleks rozrywki, masa restauracji i wiele innych atrakcji. Rocznie centrum odwiedza 40 milionów ludzi, ale władze Dubaju już pracują nad rozbudową, aby liczba ta wzrosła do 100 milionów! To się nazywa rozmach…\nNas najbardziej interesowało akwarium. Wykupiliśmy więc bilet za 100 dirhamów (około 100 zł), który obejmował przejście pod tunelem, możliwość wejścia na wieżę obserwacyjną i zwiedzanie zoo. Można również kupić droższe bilety, które upoważniają do przejazdu łódką po akwarium, zawierają możliwość karmienia krokodyli czy nurkowanie z płaszczkami i rekinami. Szaleństwo!\nAkwarium zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Możliwość zobaczenia płaszczki z bliska, przyjrzenie się zębom rekina to fantastyczna sprawa. Późniejsze atrakcje takie jak zoo czy labolatorium, gdzie trzymają jaja krokodyli itd. (trochę jak w Jurassic Park) mniej mi sie podobało. Generalnie Dubai Mall to kolejna rzecz, która jednych może zachwycić, innych odrzucić, ale na pewno nikt nie przejdzie obojętnie.\nPo zwiedzaniu Dubai Mall pojechaliśmy taksówką na Wyspy Palmowe zobaczyć najbardziej wysunięty i jeden z najpiękniejszych hoteli na świecie – Atlantis. Ciekawostka: tutaj nie łapie się taksówek, one łapią Ciebie. Wystarczy, że potrzebujesz taksówki – ona od razu się pojawia. Taksówki mają różne kolory dachów, ale istotnym faktem jest to, że dach różowy jest przeznaczony tylko dla kobiet lub dla małżeństw. Reszta jest dla wszystkich. Ceny są normalne, takie jak u nas. Wracając jednak do hotelu Atlantis, to kolejną ciekawostką jest to, że mają tam apartament podwodny z oknami w sypialni i łazience, przez które można podziwiać najdziwniejsze stworzenia morskie. Niczym komnata Posejdona!\nNa drugi dzień zwiedzania wybrałam sukienkę maxi, sandały i małą torebkę.\nsukienka – bik bok\nbuty – sarenza\nokulary – caroline abram (dostępne w salonach optic collet)\ntorebka – michael kors z chiara boutique\nPo pamiątkowych zdjęciach i spacerze na sztucznej wyspie złapaliśmy taksówkę (a raczej ona złapała nas) i ruszyliśmy w kierunku Dubai Marina czyli wysokich drapaczy chmur ulokowanych przy wybrzeżu Zatoki Perskiej. Dzień wcześniej przewodnik polecił nam udać się do restauracji na 52 piętrze hotelu Mariott, z której rozchodzi się przepiękny widok na Wyspy Palmowe. Nie mogliśmy nie skorzystać!\nCzy ta panorama nie przypomina troszeczkę Nowego Jorku? ^^\nNasz plan był taki: wejść do restauracji, zamówić sobie jakiś napój i delektować się ładnym widokiem. Myśleliśmy, że ceny będą zaporowe, ale okazało się, że nie są takie złe. Dania w przedziale 40-70 dirhamów, więc postanowiliśmy zjeść tu lunch.\nWidok był naprawdę niesamowity! Z jednej strony Wyspy Palmowe, z drugiej strony port i jachty a także centrum skydivingu! Skok ze spadochronem nad sztuczną wyspą? Kto wie… może kiedyś ^^\nFascynujące, że widoczne na zdjęciu wyspy zostały stworzone przez człowieka. Usypana wyspa, tunele pod wodą – coś niewyobrażalnego. By the way w Dubaju najczęstszym słowem, które pada z ust turystów, przewodników czy nawet kierowców, jest: unbelievable. Sama powtarzałam je niejednokrotnie.\nWiecie, że na Wyspach Palmowych swój dom ma rodzina Beckhamów, Robert De Niro czy cała masa sportowców. Ciekawostka jest taka, że w Dubaju nie ma żadnych podatków, swoją działalność gospodarczą może założyć każdy no i nie ma tutaj polityki takiej jak u nas.\nResztę dnia spędziliśmy na spacerowaniu po Dubai Marina, a wieczorem pojechaliśmy na zaplanowaną przez Arabian Adventures kolację na statku. Kolacja składająca się z trzech dań, piękne widoki, spokojna muzyka w tle i niezwykle romantyczna atmosfera – taka kolacja walentynkowa tylko dzień po. Było cudnie!\nTak zakończył się nasz drugi dzień. Kolejna ciekawostka: w Dubaju pierwszym dniem tygodnia jest niedziela (wszyscy zaczynają wtedy pracę), a więc weekend zaczyna się w piątek i trwa do soboty.\nNa trzeci dzień mieliśmy zaplanowany wjazd na najwyższy budynek świata – Burj Khalifa! Burj Khalifa ma 828 metrów (ledwo mieścił się na zdjęciu w całości!) a jego konstrukcja jest niezwykle zachwycająca.\nWjazd na górę zajmuje minutę, a w windzie możemy zobaczyć mały, efektowny pokaz wizualny.\nDopiero z góry widać, że przecież ciągle jesteśmy na pustyni. Niesamowite jest to, że w ciągu tak krótkiego czasu zostało wybudowane „nowe miasto”, które cały czas się powiększa.\nWidok jest piękny, a jedyne słowo, które chcemy powiedzieć, to: „WOW” (po raz kolejny).\nPo wizycie na Burj Khalifa udajemy się do kolejnego zaskakującego miejsca czyli miejscowości Al Barari (oddalonej od centrum o 25 km). Dlaczego znowu jest to niezwykłe miejsce? Jadąc autostradą przez pustynie nagle skręcamy w oazę zieleni i naszym oczom ukazuje się dosłownie labirynt z zielonych drzew, krzewów i kwiatów. Gdzieś pośrodku znajduje się restauracja, która niczym nie przypomina ani arabskich klimatów, ani nawet nowoczesnego Dubaju. To przytulne, europejskie miejsce, gdzie można smacznie zjeść i delektować się zielenią oraz śpiewem ptaków.\nWłaśnie tutaj – w restauracji The Farm spotkaliśmy się z przedstawicielem Emirates czyli Sofią. To było naprawdę bardzo miłe spotkanie. Sofia przyjechała do Dubaju aż z Nowego Jorku. Mieszka tu ponad rok i uwielbia to miescje. Takich historii poznaliśmy sporo w ciągu tych trzech dni – taksówkarze, kierowcy czy osoby pracujące w hotelu. Wszyscy którzy się tutaj przeprowadzili są niezwykle uśmiechnięci i szczęśliwi.\nPo spotkaniu udaliśmy się do hotelu. Zatrzymaliśmy się w hotelu Hilton Garden Inn tuż obok Dubai Mall of Emirates (czyli centrum handlowego, w którym znajduje się stok narciarski). Jeżeli chodzi o noclegi to są one stosunkowo drogie, ale… można znaleźć naprawdę fajne oferty cenowe jeżeli wiemy gdzie szukać :) Polecam Wam zajrzeć tutaj – KLIK.\nW hotelu szybko się przebraliśmy i ruszyliśmy do wioski Global Village. To takie małe „miasteczko”, które skupia w sobie jarmarki z różnych państw. Mamy dzielnice Egiptu, Pakistanu, Libii, Maroka, Zjednoczonych Emiartów Arabskich i wielu innych. W środku każdej z nich możemy zobaczyć lokalne produkty, czyli to, z czego słynie dane państwo.\nUwaga – jeżeli chcemy coś kupić, to należy się targować. W Global Village znajdziemy również wesołe miasteczko, kilka restauracji i wiele innych atrakcji. Wejście kosztuje tylko 15 dirhamów, więc naprawdę warto odwiedzić to miejsce.\nPo zrobieniu zakupów i zwiedzeniu Global Village pojechaliśmy zobaczyć wieczorny pokaz fontann. To dopiero było coś! Na Facebooku możecie zobaczyć filmik – klik. Tym pięknym akcentem skończyła się nasza krótka, ale intensywna podróż po tym absolutnie niesamowitym mieście.\nWiem, że nie udało nam się zwiedzić wszystkiego, ale wiem również, że kiedyś tu wrócę – może na dłużej. Chciałabym bardzo podziękować marce Emirates za wspólny projekt podróżniczy! To była naprawdę fajna podróż i mam nadzieję, że udało mi się Was tam zabrać – przez snapa, przez zdjęcia na social media i właśnie przez ten post. Chciałabym jeszcze tyle napisać, o wielu rzeczach pewnie zapomniałam, ale jeśli tylko macie pytania: PISZCIE ŚMIAŁO w komentarzach. Na każde pytanie odpowiem :)\nDziękuje, że towarzyszyliście mi podczas tej podróży. Mam nadzieję, że przed nami kolejne kierunki! :)\n*wybaczcie za nadużywanie słowa „niesamowity” ^^\nKOLEJNA RELACJA Z DUBAJU TUTAJ – KLIK.\nKomentarze na temat “BFSxEmirates / Relacja z Dubaju”\n23 lutego 2016 o 10:44\nNa czym polegała na współpraca jeśli można zapytać? Na reklamie linii lotniczych czy samego miejsca? Dubaj wygląda niesamowicie. Skąd Ci ludzie czerpią wodę?\n23 lutego 2016 o 13:13\nWodę pozyskują z Zatoki Perskiej metodą odsalania :) Jeśli chodzi o współpracę to nie polegała ona typowo na reklamie :) Chodziło o przetestowanie liń lotniczych i przy okazji zobaczenie Dubaju.\nWspółpraca marzeń ! :)\nPaula Ty i Twój mąż robicie przepiękne zdjęcia ! Kolekcjonujecie je gdzieś w formie papierowej?\nZazdroszczę wspomnień ♥\nMyślałaś kiedyś, żeby założyć popularny ostatnio Project Life?\n23 lutego 2016 o 10:46\nTy jak zwykle olśniewająca :-) A Dubaj niesamowity. Wpisany na naszą listę podróży. Może za rok ….\nJak ja Wam zazdroszczę tych podróży! Do Dubaju co prawda pewnie nie odważyłabym się pojechać, ale widoki są wręcz cudowne.. Nie mogę się napatrzeć. Na żywo pewnie robi to o wiele większe wrażenia. Pozdrawiam serdecznie!\n23 lutego 2016 o 14:04\nDlaczego nie odwazylabys sie pojechac ?\nMieszkam tutaj od 4 lat i pomimo tego ze nie wszystko jest tak cudowne jak sie na poczatku sie wydaje to na pewno jest to kraj wart odwiedzenia i na pewno jest to jendo z najbezpiecznieszych miejsc w jakim mialam okazje przebywac. Odkad sie tu przeprowadzilismy anwet pzrez chiwle nie cuzlam zadnego zagrozenia. Jesli chodzi o historie z TV to mysle ze trzeba przezde wszystki pamiertac ze jest sie w kraju arabskim z prawem szariatu. Pomimo tego ze nie wplywa to na codzienne zycie to w okreslonych sytuacjach ma znaczenie i tak np za jade pod wplywem alkoholu mozna trafic do wiezienia, za posiadanie narkotykow nawet marihuany – dozywotnie wiezienie, absolutnie nie wolno pzreklinac i obrazac innych ludzi, poza tym mozna naprawde normalnie zyc i czasami zapominam ze mieszkam nad Zatoka Perska.\n23 lutego 2016 o 16:03\nIza, jeśli mogę zapytać, mieszkasz w Dubaju, czy masz na myśli inne miasto? Mogłabyś coś więcej opowiedzieć o życiu w tym miejscu?\nTak, mieszkam w Dubaju od 4 lat i kilku miesiecy. Pamietam kiedy przylecialam tutaj poraz pierwszy absolutnie nie wiedzaialm czego sie spodziewac , z jednej strony kraj arabski, z drugiej Dubaj nazywany jest NY Bliskiego Wschodu.\nJest w tym wile prawdy , od strony architektury, miasto wyglada bardzo amaerykansko , z 12 pasowa autostrada przez srodek miasta , drapaczami chmur .. Jest to jednak panstwo arabskei i to rowniez bartdzo rzucza sie w oczy : meczety, kobety w abayach, mezczyzni w tradycyjnych bialych ubranaich – kondurach ( lub diszdasz). Dubaj nie ma jednak nic wspolnego z karjami arabskim z polnconej Afryki o czy wsponiala Paulina, jetsto kraj w ktorym nikt nikogo nie zaczepia na ulicach w ktorym nie ma biedy , zebrania na ulicah. Nie oznacza to ze wszyscy ludze zyjacy tutaj zarabiaja „duze pieniadze”. Natomisat jak rowniez wsponiala Paulina aby tuatj mieszkac ,trzeba miec wize rezydencka a aby miec wize nalezy byc zatrudniony – podspusjac kontrakt z firma , dostaje sie podstawowa pensje ( od 800 AEd – ok 800 PLN min do setek tysiecy , dla dobrze wyksztalconych eurpoejczykow z dosiwadczeniem zawododmym – od 10k PLN to ok 30k PLN) , + accomodetion (mieskznaie lub pieniadze na mieszkanie) + transportation ( gotowka lub dowoz do prazy) dlatgeo nie ma tutaj bezdomnosci, bezrobocia – no chyba ze w przypadku lokalsow ale w ich przypadku bezrobocie nie wiaze sie z bieda. Dubaj to kraj, w ktorym na akzdym kroku widac „warstwowosc ” spoleczenstwa, roznica pomiedzy najnizsza pesnja a srednio pensja jest ogromna – 30 razy wyzsza. Pakisanczycyc i Hindusi to ludzie ktorzy stanaowa najwieksza czesc spoleczensitwa i to rowniez ludzie ktorzy zarabiaja najmniej wykonujac prace na budwach, przy sprzataniu ulicitd. , choc jest tez sporo Hindusw na bardzo wyskocih managerskich pozycjach, nastepna grupa sa Filipinczycy , ktorzy wykonuja troszke lepiej platnie prace : opiekunki do dzieci, kelnerzy , customer service, pielegniarki natomaist bardzo trudna spotkac jest Filipnaczyka na stanowisku menagerskim. I tak naprawde to dzieki tym ludziom zyce pozostalych mieszkancow Dubaju jest takie „latwe” – to oni siwdcza tanie uslugi , na ktore mieskzjac w Eurpie wielu ludzi nie byloby stac . Natsopena grupa to Libanczycy, ktorzy traktuja Dubaj jak swoj drugi dom. Eurpoejczycy, Australijczycy i Amerykanie stanaowia tak naprawde niewielki odstek mieskzancow Dubaju choc na codzien to z nimi spedzam najwecej czasu.To rowniez nardowowsci ktore maja tutaj naczesciej prace na stanowsikach specjalistow lub menagreskich ( wyzszego i nizszego stopnia). codzienne zycie wyglada bardzo „normalnie” i dubaj z kazdym rokiem zmienia sie , staraj sie pzrypominac craz barzdoej misata europejskie lub amerykanskie. Gdu sie tu pzreprowadzilam nie bylo praktycznie mzolsowci zeby isc gdzie na spacer, wszwedzie jezdzilo sie samochodem, a potem prosto do galerii handlowej. Ostatinio jednak jest coraz wiecj parkow, promenda wzdluz morza , coraz wiecj miejsc do biegania, spacerowania. Jesli chodzi o ubior to tak jak wpsonila aPaulina, mozna ubierac sie absolutnie „po europejsku” ale zachwujac minimum respektu to tuetjszej kutory i tak np za pojscie wsuper krotkich szortach do Dubai Mall, mozna zstac wyproszonym .Nie powinno sie tez okzaywac publicznie uczuc choc zdaza sie to coraz czescej, ja juz sie do tego pzryzwyczailam :-) Brakuje mi natomiast eurpoejskiej menatlnosci, bo choc „miedzynarodwe srowdowisko” brzmi bardzo fajnie to czasami w pracy jest to meczace , parcuaj atu ludzie z calego swiata i kazdy ma pwojone jakies okreslone, wyuczone zachwoania. Wiele rzeczy na poczatku w Dubaju szkouje, szczegolnie eurpoejczykow – brak panstwowej sluzby zdrowia, jelsi nie ma sie wykupinoego ubezpieczenia, za wszystko trzrba placic, jesli sie nie zpalci, nikt nikogo nie bedzie lecyzl. Naprawde rozgrywa sie tutaj wile dramatow, matek ktore zostawiaja chore dzieci w szpitalu bo nie mpga zaplacic za ich leczxenie,rodzin tracaacych cale oszczednosci poniewaz ktos potrzebuje podstawoej operacji np wstawienia bajpasu. Pamietam gdy pojecham do szpitala ( wygladajcego jak dobry hotel) i pierwsza rzecza o kora zostalam zapytana byla moja karta kredytowa i karta ubezpieczeniowa. Nie wszystkie szpitale sa luksusowe- w zaleznosci od radzju ubezpieczenia, mozna leczyc sie wokreslonych klinikach. Nagminne sa tutaj sytacje odsylania do kraju ludzi ktorzy z powody chorby nie daja sie do pracy i ktorzy ze wzgelduy na niewystaczajace ubezpiecznie nie moga sie tutaj leczyc. Szkolnictwo jest rowniez prytwane- i znow w zaleznosci od mzoliwosci finansowych , mozna dziecko posalc do okreslonej szkoly , czesne wacha sie od 2000-3000PLN za rok do 100000 PLN Za rok – sporo firm oferuje jako czaesc kotraktu school allowence w roznej wyskosci, w zaleznosci od pozycji na jakiej jest sie zatrudnionym. Urlop macierzynki trwa 45 dni, nie ma mozliwosci pojscia na „zowlniene lekarksie” nawet przy bardzo zlym samopoczucie, tak wiec w obu ciazach pracowalam do doslownie ostataniego dnia. Zycie w Dubaju zminei aperspektywe patrzenia na swiat, na innych ludzi, na swoj wlasny kraj ( zaczelam doceniac bardziej to jakie sszczescie mialam rodzac sie w tej a nie innej czesci swiata) mzoliowsc poznanai ludzi z calego swiata, zycia z nimi na codzien, zrozumienia ich mentalosci to naprawede niesamowiet dswiadczenia . Jest to jednak taka troszke ” luksusowa banka” oddalona od eurpojeskiej rzeczywistosci. Nadal pamaietam, ze moje pierwsze wrazenie gdy tutaj pzryjachala to uczucie jakbym pzrzniosla sie do serailu Beverly hills 90210, piekni ludzie, dobre samochody, kobiety uibrane w ubranai najlepszych projektantow, slonce, plaza, imprezy jak z Fashion TV.\nPo jakims aczsie zaczyna sie odkrywac kolne „warstwy” Dubaju, ktore nie sa juz tak spektakularne. Nie jestto miejsce w ktorym mozna zapuscic korzenie.Tutaj wszyscy sa „pzrejzadem”- jedni na dluzej inni krocej. Zjednej strony jest to fajne poniewaz wszyscy sa w takiej samej syutacji , kazdy jest expatem starajcym sie odnzlezc w nowej rzeczywistoci. Z drugiej, sprawia to ze tak jak napisalam nie da sie tutaj nigdy poczuc jak w domu, traktowac Dubaju jaki „sopwjego miejsca”, poza tym jesli tylko straci sie prace trzeba kraj opuscic bo wiza zostaje uniewazniona.\nNapewno jest to mistao warte odwiedzenia, jelsi ktos ma mozlowsc przyjachac aby tu pracowac – to chyba tez warto – pisze chyab bo niekazdy nadaje sie do Expackiego zycia . Ja nie zaluje.\nAle sie rozpisalam.\n25 lutego 2016 o 14:51\nTak, mieszkam w Dubaju od $ lat.\nZycie w Dubaju d jest …latwe. SLoneczna pogoda, tanie uslugi, zarobki bez podatkow to wsystko sprawia ze zyje sie tutaj dobrze. Jest to kraj arabksi z prawem szariatu ale tajk naprawde nie odczuwa sie tego na codzien. Wiekszosc moich znajomych to Eurpoejczycy, mam tez malo grupe znajomych Polakow. Jets to nadal jednak zycie expackie i nie ukrywam ze tesknie za Polska, za europejska kultura… Choch pewnie gdy zdecydujemy sie wrocic bedziemy tesknic za Dubajem :-)\nDubaj jest na pewno wart odwiedzenia, to niesamowita miszanka nowoczesnosci , taki NY Blsikeigo Wschodu i kultury arabskeij w najbardziej luksusowym wydaniu.\nJesli ktos ma mozliwosc sie tu przeprowadzic i pracowac to chyab tez polecam , pisze chyba bo nie kazdy nadaje sie na bycie „expatem”, ja w akzdym razie nie zaluje decyzji o przyjezdzie tutaj.\n24 lutego 2016 o 20:40\nWow, 4 lata to naprawdę dużo! Przyznam, że kilka lat temu miałam propozycje pracy w Dubaju (na naprawdę rewelacyjnych warunkach), ale nawet nie za bardzo brałam jej pod uwagę, właśnie ze wzgledów kulturowych. Może i to miasto bardzo tolerancyjne, ale jednak obowiązuje tam inne prawo, zwyczaje i tradycje. Troche się obawiałam, że nie bedę dobrze się czuć w miejscu działąjacym na zupełnie innych zasadach niż kraje europejskie :)\n25 lutego 2016 o 14:53\n4 lata to duzo i malo. Prawie kazdy kto przyjedza do Dubaju, twierdzi ze zostanie tutaj rok, moze dwa a ansteponie zostaje kilka lat :-) Gdy juz zoprganizuje sie tutaj swoaj „codziennosc” to anwet nie waidomo kiedy mija rok za rokiem :-)\n23 lutego 2016 o 10:53\nPaula! Super przeżycia, świetny post. Zazdroszczę że mogłaś zobaczyć tyle niesamowitych rzeczy. Śliczne zdjęcia oraz bardzo fajne stylizacje!\n23 lutego 2016 o 11:03\nPiękne zdjęcia! Dziękuję też za super relację na snapie, oglądałam na bieżąco :D\nPaula, nie planujesz jakiejś wyprzedaży w najbliższym czasie?\n23 lutego 2016 o 13:15\nNa początku kwietnia na pewno zrobię jakąś wyprzedaż :)\n23 lutego 2016 o 11:07\nWygląda imponująco! Mam takie marzenie, żeby chociaż być tam raz. Wydaje mi się, że nie jest to miejsce na kilkakrotne odwiedzanie, ale raz na około 2 tygodnie można :).\n23 lutego 2016 o 11:08\nZazdroszcze! Zdjecia naprawde niesamowite :) Paula ktire GoPro macie?:)\nGoPro 4 Black Edition :)\n23 lutego 2016 o 11:09\nCzy język angielski jest tam językiem urzędowym? Nie ma problemu żeby się tam przeprowadzić i mówić tylko po angielsku?\nWłaśnie! Zapomniałam o tym wspomnieć :) Język angielski jest językiem urzędowym, dopiero po angielskim jest arabski :)\n23 lutego 2016 o 16:01\nDziękuję bardzo za odpowiedź! :)Relacja jest niesamowita,a miasto robi ogromne wrażenie :) Moje marzenie jeśli chodzi o miejsce zamieszkania :)\n29 lutego 2016 o 21:24\nPaula – językiem urzędowym jest arabski choć w powszechnym użyciu jest angielski.\nŚwietna relacja, uwielbiam Cię! pozdrawiam :*\n23 lutego 2016 o 11:20\nMam pytanie odnośnie cen – mogłabyś coś więcej zdradzić, jak zaplanować finansowo taki wyjazd? ;)\n23 lutego 2016 o 13:20\nJeśli chodzi o wyjazd to najdroższe są bilety, ale można np. znaleźć oferty za 1800 zł w dwie strony. Hotel to znacznie mniejszy wydatek, i najlepiej szukać na stronie, do której podałam link. Reszta – czyli ceny na miejscu to już kwestia indywidualna (mozesz korzystac z metra, albo z taksówek, ceny są jak u nas) :) Jeśli masz bardziej szczegółowe pytania to wyślij mi proszę maila :)\n23 lutego 2016 o 11:24\nWOW – coś niesamowitego, też to muszę powiedzieć :), świetne zdjęcia!\nPS. Czyli w skrócie sponsorem Waszej cudownej podróży do Dubaju było Emirates? Czy musieliście sobie coś sami opłacić?\n23 lutego 2016 o 13:38\nTak :) własne wydatki, czy rzeczy, które robiliśmy w czasie wolnym sami opłacaliśmy, ale lot, hotel i atrakcje zorganizowane przez Arabian Adventures mieliśmy opłacone.\n24 lutego 2016 o 13:49\nno coś pięknego – grzechem było by nie skorzystać :)\nCzekam na relację z kolejnej podróży, pewnie ktoś Wam coś niebawem zaproponuje widząc taką super relację z Dubaju :)\n23 lutego 2016 o 11:31\nŚwietna relacja ! Moim marzeniem jest być tam kiedyś ! Pozdrawiam Cię gorąco\n23 lutego 2016 o 11:34\nFajnie ze dostosowałas sie do tamtejszych zwyczajów jeśli chodzi o ubiór. W związku z tym mam pytanie , jaka jest Twoja opinia jeśli chodzi o osoby mieszkające lub przebywające w Polsce mając zasłonięte twarze itd, czy nie uważasz ze skoro są w naszym kraju powinni dostosować sie do naszej kultury ? Czekam na odp ;)\n23 lutego 2016 o 13:35\nUważam, że każdy powinien chociaż w małym stopniu dostosować się do kultury danego miejsca :) Niekoniecznie jeśli chodzi ubiór, bo ja również nie chodziłam zakryta od góry, do dołu ale ogólnie o zachowanie :)\n23 lutego 2016 o 11:43\nPo prostu mega! Piękni tam!\n23 lutego 2016 o 12:05\nZ tym zakładaniem działalności gospodarczej absolutnie sie nie zgodzę – panuje tam prawo ze owszem przyjezdny moze założyć firmę ale tylko w spółce z obywatelem Zjednoczonych Emiratów przy czym owy obywatel musi bezwzględnie mieć conajmiej 51% udziałów czyli większość po to by wszelakie dobra i akcje zostały w kraju.\nPoza ta jedna kwestia post bardzo fajny, pozdrawiam :)\n23 lutego 2016 o 13:24\nTylko przy spółce :) Gdybym ja chciala zalozyc fime w duty free, to moge to zrobić ot tak :) są nawet polskie firmy, które pomagają założyć tam działalność :)\n23 lutego 2016 o 12:07\nŚwietna relacja! Nie za dużo, nie za mało. Na chwilę z szefem Europy wyrwalam die do tak niesamowitego miejsca. Tylko pozazdrościć! Świetnie Paula, tak trzymaj :)\n23 lutego 2016 o 12:09\nMam pytanie w sprawie przewodnika :) w jakim języku zostaliście oprowadzeni po Dubaju ? I skąd kochana czerpiesz te wszystkie wiadomości na temat tego co warto zobaczyć w danym kraju/mieście ?\n23 lutego 2016 o 13:32\nW Dubaju pierwszym językiem jest angielski i właśnie w tym języku kontaktował się z nami przewodnik :) Przed każdym wyjazdem dużo czytam na temat danego miejsca :)\n23 lutego 2016 o 12:23\nZ przewodnikiem rozmawiałaś w języku angielskim? :) Zdjęcie piękne, i można tylko zazdrościć tak wspaniałego wyjazdu :)\n23 lutego 2016 o 13:33\nTak, w języku angielskim :)\n23 lutego 2016 o 12:30\nDubai Mall i Mall of Emirates to dwa rozne centra handlowe – a stok jest w tym drugim ;)\n23 lutego 2016 o 13:30\nPrzecież o tym napisałam :) Na początku poszliśmy do Mall of Emirates przy naszym hotelu gdzie jest stok narciarski a drugiego dnia udaliśmy się do Dubai Mall czyli największego centrum handlowego na świecie :)\nw tekscie na poczatku jest mowa o ‚Dubai Mall of Emirates’, co jest mylace ;)\n12 października 2016 o 16:27\nCzytanie ze zrozumieniem sie kłania ;p\nIle mniej więcej trzeba przygotować pieniążków na taki kilkudniowy ,,wypad ” do Dubaju? Mam ma myśli wyjazd, który łączy zarówno odpoczynek jak i zwiedzenie najważniejszych miejsc? ;)\nMyślisz, że lepiej pojechać do Dubaju na zorganizowany wyjazd czy raczej spróbować zaplanować to na własną rękę? :)\n23 lutego 2016 o 13:27\nLepiej pojechać na własną rękę i zorganizować sobie czas na miejscu przy pomocy np. Arabian Adventures :)\n23 lutego 2016 o 12:48\nBardzo, bardzo ładnie opisałaś wszystko :)\nWspaniały wpis i piękne zdjęcia ? Najlepsza relacja którą kiedykolwieg widziałam ?\nAle mi miło!!! <3 dziekuje!\nPo pierwsze absolutnie fantastyczne zdjęcia!! Dzięki nim i Twojemu opisowi choć przez chwilę poczułam się jakbym była tam razem w wami cudownie ;) Uwielbiam Twoje posty podróżnicze i z całego serca życzę Ci więcej tak inspirujących,fantastycznych i WOW podróży! :D Pozdrawiam x\nDziękuję!!! <3 :)\n23 lutego 2016 o 13:08\nCiekawa relacja. I muszę Ci powiedzieć, że te orientalne stylizacje bardzo Ci pasują! :)\nMam tylko jedna uwagę ( z czystej życzliwości ) Dubaj to nie państwo tylko miasto w ZEA. Rzuciło mi się to w oczy w tekście. :)\n23 lutego 2016 o 13:40\nJeżeli gdzieś napisałam „państwo” to wynikło to z tego że post pisałam o 2 w nocy! :) Z tego co widzę tylko raz się pomyliłam – już poprawione, dzieki! :)\n23 lutego 2016 o 13:09\nFANTASTYCZNY post! Przyznam szczerze, że czekałam na niego z niecierpliwością :) Piękne zdjęcia, dużo ciekawostek i porad dla tych, którzy dopiero się wybiorą do tego cudownego miejsca. Jednym słowem IDEALNA wycieczka po Dubaju :)\nDziękuję za relację i mam nadzieję, że zabierzesz nas w jeszcze kilka miejsc :)\nJuż kiedyś to pisałam, powtórzę się ale poprzez Twoje relacje- naprawdę ma się wrażenie jakby się tam było!\nSuper Paula, mam nadzieję, że jak najwięcej firm będzie chciało z Wami współpracować i zabierzesz nas w jeszcze wieeele podróży! :)\nP.S. Byłaś w Barcelonie, jak porównujesz ich tańczące fontanny do tych z Dubaju? Bo mnie wydaje się, że w Barcelonie są najpiękniejsze na świecie, kiedy wieczorem wjedzie się na samą górę ! :) ale obym kiedyś zobaczyła na żywo również te z Dubaju! :D\n23 lutego 2016 o 13:41\nTe w Dubaju zrobiły na mnie większe wrażenie :)\n23 lutego 2016 o 13:36\nDo Dubaju przyjechałam prawie dwa lata temu, aby zaczac swoją przygodę jako stewardessa dla linii Emirates. Zawsze ciekawią mnie doświadczenia i wrażenia innych osób odwiedzających Dubaj. Miło się czytało Waszą relację. Widać gołym okiem, że miasto przypadło Wam do gustu. Pozdrawiam, Magda.\nZapraszam też na mojego bloga podróżniczego: flying-with-emirates.blogspot.com\n23 lutego 2016 o 13:39\nObszerna relacja. Dubaj jak widać to jedno z wielu bardzo interesujących miejsc na świecie, które warto zobaczyć.\n23 lutego 2016 o 14:02\nJesteś przepiękną kobietą! Twój gust jest niesamowity, bardzo podoba mi się stylizacja z safari. Czy mogłabyś napisać w co byłaś wtedy ubrana?\n23 lutego 2016 o 19:28\nSpodnie z F&F (Tesco), koszula z Mohito i chusta z Parfois :)\n23 lutego 2016 o 14:24\nPrzepiekne zdjecia!! Super opisane. Chcialabym sie dowiedziec o cenach itp jak zorganizowac sobie taki wyjazd samodzielnie:) moj email: [email protected]\n23 lutego 2016 o 15:20\nWspaniała relacja, widoki na zdjęciach są po prostu oszałamiające, więc mogę sobie tylko wyobrazić jak pięknie musi tam być na żywo.\nTaki wyjazd to z pewnością wspomnienia do końca życia! :)\n23 lutego 2016 o 15:31\nTakie posty lubię najbardziej!\nPiękne zdjęcia, przydatne informację – Paula robisz to świetnie :) Oby jak najwięcej takich wpisów :)\n23 lutego 2016 o 15:37\nŚwietna relacja z wyjazdu :-) Mam pytanie, czy trudno przystosować się do zmiany czasu? Pozdrawiam\n23 lutego 2016 o 19:27\nW Dubaju nie było problemu, ponieważ to tylko 3 godziny :) Ale już w Nowym Jorku (6 godzin) odczuwałam jet lag :)\n23 lutego 2016 o 16:08\nCzym zajmuje się Twoja firma ? ;)\nMoja firma to głownie mój blog, działania PR i marketingowe dla firm i stylizowanie :) Blog również otwiera mi nowe możliwości na działalność firmy.\n23 lutego 2016 o 16:42\nU nas niedziela też jest wg chrześcijan uważana za pierwszy dzień tygodnia! Ot, taka ciekawostka:). A relacja bardzo piękna. Cudowne zdjęcia i niesamowite miejsce. Pozdrawiam.\n23 lutego 2016 o 16:52\nTylko że według chrześcijan to dzien święty i należy wtedy odpoczywać/celebrować a w Dubaju w niedziele wszyscy idą do pracy jak u nas w poniedziałek :)\n23 lutego 2016 o 16:43\nŚwietna relacja! Czytałam z zapartych tchem <3\nDubaj jest na naszej liście miejsc do zobaczenia, więc na pewno skorzystamy z przetartych przez Was szlaków w tym niesamowitym mieście :))))\n23 lutego 2016 o 18:27\nSkąd tak dobrze znasz angielski? Chodzilas na jakieś kursy ?\n23 lutego 2016 o 19:26\nCały czas się uczę :)\n24 lutego 2016 o 18:52\nA uczysz sie samodzielnie (np przy pomocy jakiś książek / kursów itp) czy wlasnie uczęszczając na kurs bądź korepetycje? :)\n23 lutego 2016 o 18:29\nAbsolutna rewelacja! Jestem zachwycona.. „Byłam” z Wami podczas tego wyjazdu i jestem podczas waszego pobytu w Zakopanem :) Zazdroszczę :)\nPost naprawdę niesamowity :)\n23 lutego 2016 o 19:00\nWitam :) Mam jedno pytanko. Czytałam jakiś czas temu o Dubaju i pamiętam, że była tam adnotacja iż kobieta niezamężna poniżej 25 roku życia nie może sama wybrać się do Dubaju – bez męża, ojca lub brata. Ja się już co prawda do tego wieku nie kwalifikuję, a zamierzam się tam wybrać, ale może są jakieś określone przepisy tego typu i wiek się zmienił. Wiesz coś może o tym? Pozdrawiam serdecznie :)\n23 lutego 2016 o 19:25\nNic mi o tym nie wiadomo :) może to jest przepis dotyczący osób, które chcą przyjechać i zamieszkać? Bo wydaje mi się, że na pewno nie dotyczy turystów. Najlepiej poszukać informacji w internecie :)\n23 lutego 2016 o 19:06\nBardzo ciekawa relacja,gratulacje bo widać ze sporo musiałaś sie przy niej napracować – niezwykle dokładna i przepiękne zdjęcia ! Tylko o jedna rzecz chciałabym dopytać – jak rozumiesz to ze w Dubaju nie ma żadnej polityki ? Bo domyślam sie ze to skrót myślowy..\nTak, dokładnie :) chodziło mi, że nie ma polityki takiej jak u nas :) Tam mają szejka, którego bardzo szanują :)\n23 lutego 2016 o 19:31\nA jak zrobilas na glowie taki turbanik ?:)\n23 lutego 2016 o 19:42\nWitam. Super relacja z wycieczki i piękne zdjęcia … Mogłam sobie powspominać czas który ja tam spędziłam :)… Dubaj przepiękny :) zupełnie co innego niż to co oglądamy na codzień u siebie :)… Poprostu inny świat :)…\nA co do wcześniejszego komentarza o kobietach poniżej 25roku życia: dla mnie kompletna bzdura , ja byłam w Dubaju z 5 letnią córka – nikt sie za nami nie oglądał nic nie komentował (jesteśmy blondynkami czyli zupełnie inne niż mieszkańcy ) … Jeżdzę dużo po świecie i dla mnie jak dotąd to był najbardziej bezpieczny kraj… W samym Dubaju jest tyle obcokrajowcow i turystów ze oni tam już nie zwracają uwagi ani na ubiór ani na zachowanie (czytałam czasem ze np na ulicy nie wolno palić- a spotkałam wiele palących osób) …\nPolecam wszystkim wyjazd do Dubaju bo jest naprawdę pięknie i zjawiskowo – a na pewno bezpiecznie!\n23 lutego 2016 o 23:14\nNiestety nie jest to bzdurą. W internecie też jest pełno informacji na ten temat. I teraz zależy to po prostu od poglądów i nastroju osoby kontrolującej na lotnisku. Akurat ode mnie w Dubaju były same małżeństwa więc nie było tego problemu. Ja jestem niezamężna – mam drugą połówkę, ale mogę mieć problem z „wjazdem tam” pomimo tego, że mam 28 lat – słyszałam wiele opinii, na ten temat. W biurze podróży też różnie mówią. Więc pytam ludzi, którzy tam byli jak to naprawdę z tym jest. Może Ty akurat miałaś szczęście. Paula jest mężatką i była tam z racji zaproszenia – to różnica. Jako dowód nawet załączam adres jednego forum.\nPs. To nie jest reklama :) http://www.loter.pl/forum/stopover-w-dubaju-z-dziewczyn%C4%85\nA co do tego, że jest tam niebezpiecznie…. ja nic takiego nie napisałam. Pytam tylko o tę jedną rzecz. Dubaj jest całkowicie bezpieczny i o tym akurat wiem. Wszyscy to powtarzają. Pozdrawiam\n24 lutego 2016 o 09:11\nAbsolutnie nie ma problemu z przyjazdem dla niezameznej, mlodje kobiety. Sama bylam tu 3 razy jako turystka zaniczym zdecydowalm sie przeprowadzic , nie bylam wtedy mezatka. Odwiedzilo mnie tu rowniez sporo osob (kolezanek singielek, par bez slubu) i nikt nie mial zadnego problemu. Byc moze ktos pomylil ZEA z Arabia Saudyjska, gdzie rzeczywiscie bardzo trudno jest dostac wize niezamznej kobiecie, szczegolnie jesli nie ma skonczonych 30lat. Wg prawa Dubaju natomisat nie wolno mieszkac razem jesli nie jest sie malzenstwm ale to w przypadku rezydentow – nie turystow, ktorzy mieskzja w hotelach.\n24 lutego 2016 o 10:39\nDziękuję :) Właśnie o taką odpowiedź mi chodziło. Bo ludzie mówili mi naprawdę różne rzeczy. Pozdrawiam :)\n24 lutego 2016 o 16:08\nTeż uważam to za bzdurę :). Mam 20 lat, średnio dwa razy w roku zdarza mi się latać samolotem z przesiadką w Dubaju (też liniami Emirates) i ani razu nie zdarzyło mi się, żeby ktoś mnie z tego powodu zatrzymał na lotnisku, mimo samotnego zwiedzania miasta.\n23 lutego 2016 o 19:48\nCóż – można Ci pozazdrościć ;) fajna relacja ;)\n23 lutego 2016 o 20:03\nuwielbiam Twoje posty :) zawsze dopięte na ostatni guzik!\n23 lutego 2016 o 20:52\nDawno nie widziałam tak pięknych zdjęć. :) Zauroczyłaś mnie Dubajem. Szczególnie podobają mi się zdjęcia z Sahary i Al Barari. Myślisz, że jest to dobre miejsce na podróż poślubną?\n25 lutego 2016 o 23:47\nzdecydowanie tak!!! :)\n23 lutego 2016 o 22:33\nPrzecudowne zdjecia, przeżycia, doświadczenia! Zazdroszczę! Dzieki takim osobom jak Ty ( w sumie Wy;)) można poznawać swiat nie wychodząc z domu, ale także dowiedziec sie praktycznych rzeczy i zaplanowac własna nieziemską podróż. Sama się już rozglądam za biletami i hotelem, bo z pewnością tam pojadę. Pozdrawiam cieplutko:)\n23 lutego 2016 o 23:28\nSwietna relacja i piekne zdjecia! Sama czesto spedzam czas w Dubaju bo mamy mieszkanie na „Palmie”. Gdybys byla kiedys jeszcze to bardzo chcialabym zaprosic Cie na kawe :)\nProsze powiedz gdzie i kiedy kupilas ta sukienke maxi z Bikbok, poniewaz nigdzie nie moge jej znalezc.\n25 lutego 2016 o 23:46\nSłowianie w podroży pisze:\n23 lutego 2016 o 23:48\nNiesamowite widoki!!! :)\nPolka Girl pisze:\n24 lutego 2016 o 02:44\nPrzepiekne fotorelacja! Swietne zdjecia :) Bardzo chetnie bym sie tam wybrala, jeszcze w tych stronach nigdy nie bylam.\n24 lutego 2016 o 15:14\nPrzepiękne fotorelacje i opis *.* Śledxiłam całą waszą podróż na snapie i jestem nią zachwycona. Coś pięknego i cudownego. Trudno uwierzyć, że to miasto to pustynia i kiedyś nic tam nie było,że w tak krótkim czasie tak bardzo się rozwinęło. Chodź nigdy nie było na moijej liście do odwiedzenia od kiedy Ty tam pojechała i dodawała snapy znalazło się na niej !\n24 lutego 2016 o 18:15\nChciałam się dowiedzieć skąd ta sukienka gdy spotkaliście się z Sofią?\nsukienka od Sylwii Majdan – znajdziesz w niej stylizacje pod postem z Dubaju :)\n25 lutego 2016 o 13:25\nCzy Twoja firma ma jakąś stronę internetową? :) Czy zainteresowane firmy kontaktują się poprzez np bloga? Pozdrawiam!\n25 lutego 2016 o 23:43\nPrzez bloga :)\n25 lutego 2016 o 16:20\nMega dużo wspaniałych zdjęć, także fajnie taką relację się oglądało z krótkimi i konkretnymi wypowiedziami. Pozazdrościć im przystanków :D\n27 lutego 2016 o 13:31\nPaula,dziękuję za ten wspaniały wpis. Widać,że włożyłaś w niego mnóstwo pracy,by przekazać nam jak najwięcej wiedzy,super z Twojej strony! Interesuję się Dubajem od pewnego czasu,bo planuję tam polecieć i wydawało mi się,że wiem już dużo,ale i tak znalazłam tu kilka informacji,o których wcześniej nie słyszałam/nie czytałam. Dziękuję Ci bardzo!\n29 lutego 2016 o 13:43\nTwoje relacje z podróży są świetne. Nie zawsze można znaleźć PRAKTYCZNE wskazówki w internecie. Super!\n29 lutego 2016 o 15:32\nsuper zdjecia jak zawsze- jedyny blog jaki obserwuje ! :) mam pytanie- na jednym zdjeciu widze sukienkę z bik boka- kupilas ją moze gdzies w Polsce? czy przez zagraniczną stronę? obecnie nigdzie nie moge namierzyc ich sklepu w PL…\n29 lutego 2016 o 20:41\nPiękne zdjęcia ! Zazdroszczę tej wyprawy i współpracy… Cos niesamowitego :) cieszę sie ze taka firma zobaczyła twoja ogromna pasje do podróży… W pełni na to zasługujesz ;))) pozdawiam !\nRenata P. pisze:\n7 marca 2016 o 18:21\nWlasnie bylam w Dubaju kilka dni I zdecydowanie jestem na TAK. To miasto jest zdecydowanie warte odwiedzenia.\n9 marca 2016 o 13:55\nCudowna zielona sukienka! Zdradzisz, skąd ją masz? :)\n8 kwietnia 2016 o 19:09\nDubai jest swietny :) Nie moge sie doczekac kolejnej wizyty :)\n1 czerwca 2016 o 07:13\nWspaniałe miejsce :) Zazdro ! :)\n5 lipca 2016 o 14:47\nCo za piękne miejsce dziękuje ,że choć troche mi przybliżyłaś Dubaj juz teraz nie bałabym się tam pojechac ;)\n19 lipca 2016 o 15:35\nDubaj zachwyca! Przede wszystkim na zdjęciach i przy „pierwszym spotkaniu”, moim zdaniem gorzej jest przy dalszym poznaniu. Mieszkałam i pracowałam w Dubaju niecały rok. Pojechałam tam spełniać swoje marzenie, zostać stewardessą pracując dla Emirates. Nigdy tego doświadczenia nie zapomnę! Było cudownie, tak jak pisała Iza w komentarzach powyżej „jak w serialu”. Jednak życie w Dubaju a bycie tam na wakacjach to dwie różne sprawy. Trzeba pamiętać o zasadach których nie ma w Europie, o różnicach kulturowych etc. Moje ulubione- spacery po mieście to przez większość roku ciężka sprawa biorąc pod uwagę upały. Pracując tam trzeba pamiętać, że za bycie pod wpływem alkoholu można trafić do więzienia a wtedy pracodawca wyrzuca cię z pracy i zostajesz na lodzie, za zbyt krótkie szorty czy bluzkę na ramiączkach można zostać wyproszonym przez ochronę z galerii etc. Coś co u nas wydaje się abstrakcyjne tam już takie nie jest. Nazwałam Dubaj miastem „WOW” bo dzieją się i istnieją tam niezwykle zaskakujące rzeczy. I te pozytywne i negatywne. To nie jest miejsce gdzie spełniają się girls dream o diamentach i przystojnym mężu, to miasto gdzie wszystko Cię może zaskoczyć.Dubaj trzeba zobaczyć, by zobaczyć te wszystkie fascynujące rzeczy czy też by docenić kraj, w którym się urodziliśmy, by nie narzekać już na służbę zdrowia czy duchotę, ale by tam żyć trzeba pamiętać o tym, że jakby tolerancyjni nie byli mieszkańcy jest to miasto muzułmańskie.\n28 września 2016 o 16:59\ndwie uwagi: na ulicach owszem są stare samochody, szczególnie mini wany, busy itd. Przemieszczają się nimi głównie robotnicy. Po drugie temperatury są znacznie wyższe, może wy trafiliście na taka pogodę. ja byłam w listopadzie i wychodząc z lotniska o godzinie 23.00 temperatura sięgała 45 stopni i długo trwało zanim przyzwyczaiłam się do tempetatur o zaczęłam normalnie oddychać.\n28 września 2016 o 22:10\nPodobno w lutym to normalne że jest 20-25 stopni. Było idealnie, można było normalnie zwiedzać itd.\n28 września 2016 o 21:56\nCzekałam na ten wpis !:D a co z wizami ?? Wybieramy sie z mezem w grudniu ,możesz cos więcej odpisać :)\nPs. Cudowne zdjecia i stylizacje ,jak zawsze w punkt !\n28 września 2016 o 22:09\nWiz nie ma :)\n11 stycznia 2017 o 17:53\nA jak z wizą? Otrzymuje się po przylocie na lotnisko na podstawie paszportu? Lecimy w maju :)\nWizy zostały zniesione :)\n1 marca 2017 o 11:13\nJaki jest koszt taxi w Dubaju? Np. Z hotelu Atlantis do Marina Dubai?\n2 października 2017 o 15:00\nCzy mogłabyś napisać który wybraliście city tour ze strony aarabian adwentures bo jest ich kilka ?\n3 października 2017 o 20:02\n4h po Dubaju (stara i nowa dzielnica) :)


💐 KWIATY Z DOSTAWĄ ŚW.-PAWEŁ - KWIACIARNIA ONLINE ŚW.-PAWEŁ\nKwiaty dla Św.-Paweł Zjazd Kwiat dostawy dla Św.-Paweł ,Zjazd - twój Św.-Paweł Kwiaciarnia\nKwiaty i kosze upominkowe dla Św.-Paweł\nŚw.-Paweł Kwiaciarnia i prezenty\nNiech kwiaty dla Św.-Paweł zadbają o twoje kwiatowe zamówienie przy okazji; urodzinowe bukiety, kwiaty na Dzień Matki, kwiaty na Walentynki, nowo narodzonego dziecka i wiele innych. Oferujemy szeroki wybór kwiatów, roślin kwiatowych i kosze w bardzo konkurencyjnych cenach, które można będzie dostarczyć gdziekolwiek w Św.-Paweł. Zamówienia dokonaj online i twoje kwiaty zostaną dostarczone do Św.-Paweł przez kwiaty dla Św.-Paweł.\nNasze biura są OTWARTE, a nasza lokalna kwiaciarnia w Św.-Paweł jest również OTWARTA NA DOSTAWY.\nSprawdź nasze dostawy obszarów w Św.-Paweł, Zjazd:\nWyślij kwiaty i prezenty do Św.-Paweł z kwiatami w Św.-Paweł. Specjalizujemy się w dostarczaniu kwiatów, bukietów, koszów, prezentów i ciast w Św.-Paweł.\nKWIATY Z DOSTAWĄ W ŚW.-PAWEŁ - KWIACIARNIA W ŚW.-PAWEŁ, OFERUJĄCYCH TEN SAM DZIEŃ DOSTAWY KWIATÓW\nKwiaty dla Św.-Paweł - kwiaciarni, który zapewnia ten sam dzień dostawy kwiatów w Św.-Paweł . Używamy rozległą sieć lokalnych Św.-Paweł kwiaciarnie i twój bukiet kwiatów dostarczony w Św.-Paweł.\nPOZWÓL NAM ZADBAĆ O TWÓJ KWIATY W ŚW.-PAWEŁ\nNiech kwiaty dla Św.-Paweł dbaj o swoje kompozycje kwiatowe z okazji; w tym bukiety na urodziny, kwiaty, Dzień matki, Walentynki kwiaty, noworodka i wiele innych. Oferujemy duży wybór kolorów, roślin, bukietów i koszy w bardzo niskich cenach, że nie będzie pasował w każdym miejscu w Św.-Paweł. Zamów online, i twoja dostawa kwiatów do Św.-Paweł dbają kolorów Św.-Paweł.\nDOSTAWA KWIATÓW W ŚW.-PAWEŁ\nDrużyna internet kwiaciarnia stara się zapewnić państwu wysoką jakość kolorów, roślin i prezentów dostępnych w Św.-Paweł, najlepsza cena. Każdy klient jest dla nas bardzo ważne i staramy się dać naszym największym profesjonalnym uwagę do każdego zamówienia. Wszyscy nasi pracownicy zapewniają wysoki poziom obsługi klientów dla twojej dostawa kwiatów w Św.-Paweł.\nLOKALNYCH KWIACIARNI W ŚW.-PAWEŁ\nDostarczamy bukiety kwiatów w ponad 900 miast na całym świecie. W każdym mieście współpracujemy z zaufanymi lokalnych kwiaciarni jak w przypadku Św.-Paweł. Pracy z tej sieci lokalnych kwiaciarni, możemy zagwarantować, że dostarczamy wysokiej jakości bukietów i że twoje kwiaty pozostaną świeże. Możemy dbać o swoje last minute zamówień kolorów lub można zamówić piękny bukiet kwiatów, kilka miesięcy.\nKwiaty dla Św.-Paweł, Zjazd\nKwiaty autorskie do Św.-Paweł • 2021


Kverneland - Obrazek, fotka, zdjecie, photo #609902 - Galeria rolnicza agrofoto\nA ja powiem tylko tyle "ale urwał".\nA tak poważnie kamień czy to jakiś nowy typ zabezpieczenia?\nNo prawdopodobnie kamień, ale co ciekawe resor wcale się nie odciął a od razu urwało korpus\nTeraz tylko wypatrywać pseudorolnika73 w komentarzach.\nza mocno napiete resory skoro sie nie wypial badz za duzo pior resorowych.\ntakie robią teraz te maszyny ja mam 2 skibówke starą i chyce o kamien i sie nie urwie\nciekawe ile remont\nZdarzają się i takie przypadki u mnie w vogel&noot tez tak się przytrafiło ze ten pręt mocujący się urwał ale czekajcie zaraz #Rolnik1973 wam powie co o tym myśli\nKoszt naprawy nie powinien być duży, bo nic poważnego nie pękło, tylko ten sworzeń od tego ciegna co idzie w ramie i jeden z elementów napinających, który z resztą prawdopodobnie wcześniej się urwał i przez to resor był napięty na max i wystarczył jeden kamień i po robocie\nJak rolnik się wypowie to zarzucę mu litanię fotek rozerwanych pługów Unii\nhahahah On dziś zajęty walecznie broni Ursusa pod jakaś fotką\nteż mi się zdarzyło parę razy\ngalinek3140 chciałem to samo napisać jak tylko zdjęcie zobaczyłem haha\nale popiół ;/\n@pawel, ale z tego co pisałeś pod inną fotką, to miałeś dodawać km do Claasa w razie czego a nie skib z pługa odejmować\nNo właśnie nie dodawałem, ale jak widać to wystarczyło żeby rozwalić pług a tak na poważnie, to przy zaschniętej glinie claas wylewa siódme poty\nTo w końcu tylko 80km i 4 skiby, a na glinie w dodatku zaschniętej to nie dziwne, że ma ciężko\nBtw. jak się Claasik sprawuje? Ile ma godzin i czy byś go polecił?\nOgólnie nie narzekam, obecnie ma 4188 h jeśli się nie mylę. Była jedna awaria, otóż krzyżak od przedniego WOM idzie kilka cm pod chłodnicą. Wyrobił się i uszkodził chłodnicę, a poza tym wszystko ok Polecam ciągnik bo jest mocny i dość wygodny\na podobno kv sie . nie psuje w moim v&n dwa razy tak się stało tylko że z przednim .\nClaasa masz od nowości ? który to rocznik ?\nCiągnik mam od grudnia tamtego roku 2005 rok\naż dziwne pług dobrej firmy coś może słabszy kawałek materiału był


Klienci stawiają od razu na meble do kuchni, co cechują się niezaprzeczalnie znakomitą jakością. Do takich z pewnością zaliczany jest nowy asortyment cenionego na rynku producenta, który sukcesywnie zamieszcza oferowane przez siebie nowości na stronie www. Informacje są nieustannie sprawdzane przez ciekawych klientów, szukających inspiracji w każdym możliwym miejscu.\nZ pewnością przyda Ci się istotna witryna (https://laoliva.pl/pl/c/PRODUKTY/18), jeżeli masz zamiar przeczytać więcej szczegółów na ten temat. Zapraszamy zatem, byś kliknął w ten link.