Nadeszła najbardziej ponura pora roku. Krótkie i szare dni, noce tak długie i ciemne, że odnieść można wrażenie, iż na zawsze przygniotły świat mglistą pięścią mroku. Są jednak uniwersalne sposoby, by ten stan jesiennego otępienia stał się mniej dokuczliwy. Prócz gorącej herbaty z kropelką lata w postaci soku owocowego jest jak zawsze w takich momentach niezawodna muzyka. Wprowadza ona w nasze życie niezwykłą harmonię, wycisza emocje, łagodzi wszelkie stany napięcia. Leży właśnie przede mną płyta będąca idealną propozycją na mgliste i długie jesienne i zimowe wieczory oraz wszystkie te niechciane stany ducha. Album emanuje brzmieniem zapraszającym do tego, by usiąść wygodnie w głębokim fotelu i otulić się dźwiękami jak ciepłym wełnianym swetrem. Autorem owej muzyki jest Bjørn Riis, gitarzysta niezwykle cenionej w wielu kręgach norweskiej grupy Airbag, który debiutuje jako samodzielny artysta, wydając solowy album pod własnym nazwiskiem.\nPłyta „Lullabies In A Car Crash” nie jest przełomowym dziełem nakreślającym nowy muzyczny horyzont. Nie jest to żadna stylistyczna ani brzmieniowa rewolta, ani tym bardziej prowokacja mająca na celu wywrócenie panującego porządku do góry nogami. Krążek „Lullabies In A Car Crash” to nieco ponad 51 minut rzetelnie zagranej muzyki utrzymanej w klimacie Airbag. Jest to solidna dawka wysublimowanego, delikatnego oraz starannie wyważonego brzmienia na najwyższym poziomie. Jeśli prawdą jest to, co pisał na stronie internetowej Airbag Bjørn Riis, iż na zawartość tej płyty złożyły się kompozycje odrzucone przez zespół, to życzę wielu wykonawcom takich odłożonych do schowka kompozycji. Bjørn Riis nagrał muzykę, nad której znaczeniem nie ma co dyskutować, gdyż należy najzwyczajniej zagłębić się w nią. A piękno, jakie ona niesie ze sobą, jest wyczuwalne bez większego wysiłku.\nSporo na tym albumie gitar wszelakich, począwszy od brzmień akustycznych, gęstych riffów i długich solówek wywodzących się wprost ze szkoły Davida Gilmoura. W zasadzie to one kreują dźwiękowy wizerunek albumu. To pełne pastelowych gitar brzmienie płyty zostało zanurzone w harmonijne i niebywale delikatne tło kreowane przez analogowe instrumenty klawiszowe. Pojawiające się tu i ówdzie loopy, zwłaszcza w kompozycji „Stay Calm”, uwypuklają nieco mroczny charakter tych utworów. Całość brzmi niezwykle delikatnie. Pełno tu echa, tła, przestrzeni, ale także mroku oraz wyraźnie wyczuwalnego niepokoju ze sporą nutą melancholii. Słuchając tak emocjonalnie zaangażowanej muzyki odczuwam na całym ciele mrowienie przeplatane z objawami lęku, które sygnalizuje niepokojące kłucie w okolicach brzucha. Takie same uczucia towarzyszą mi zawsze, gdy sięgam po albumy Airbag. Z ogromną satysfakcją przyjmuję fakt, iż Bjørn Riis debiutuje na swojej płycie w roli wokalisty, dysponuje on bowiem aksamitnym, delikatnym głosem, doskonale wtapiającym się idealne w brzmienie albumu. W zespole swoje wokalne możliwości uwalnia jedynie w chórkach.\nAlbum „Lullabies In A Car Crash” to bardzo osobista płyta Bjørna. W tekstach porusza on istotne tematy, które nurtują wielu z nas. Samotność, odrzucenie, utrata bliskich nam osób, brak zrozumienia oraz stająca się nie do zniesienia egzystencja w świecie pełnym nienawiści i wrogości do tego co odmienne – to tematy, z jakimi mierzy się Bjørn Riis. Taka tematyka nie jest obojętna żadnej wrażliwej istocie. Z wieloma zagadnieniami poruszanymi przez Bjørna możemy się utożsamić. Jego muzyka bardzo mocno podkreśla znaczenie tych tekstów.\nW nagraniach debiutanckiego krążka Bjørnowi pomagali koledzy z jego macierzystej jednostki, a mianowicie Henrik Fossum grający na perkusji oraz Asle Tostrup, który obsługiwał loopy, jest również odpowiedzialny za efekty dźwiękowe. Produkcją materiału zajął się wieloletni współpracownik zespołu Airbag Vegard Sleipnes, który pomógł Bjørnowi wyszlifować na błysk to arcydzieło. Płyta „Lullabies In A Car Crash” to bardzo osobiste artystyczne wyznanie Bjørna Riisa. Słuchając tej muzyki myślą biegnę do niedawno wydanego albumu Jerzego Antczaka „Ego Georgius”. Jestem przekonany, że obydwu panom chodzi o to samo. Zarówno Jerzy jak i Bjørn najzwyczajniej w świecie chcą sobie pograć, wypowiedzieć się językiem muzyki, bez zbędnej ideologii czy też gatunkowego zaszufladkowania. A że w obu tych przypadkach ikona Pink Floyd ukształtowała ich jestestwo muzyczne, słychać to w każdej nucie obydwu tych płyt i nie jest to – przynajmniej dla mnie – minusem dla ich muzyki.\nTrudno wyróżnić jakąkolwiek kompozycję z płyty Bjørna, ponieważ materiał ten należy traktować jako całość. Jednak po głębszym wsłuchaniu się, finał tego krążka pozostaje na długo w pamięci. Myślę tu o kompozycjach: „The Chase” oraz „Lullaby In A Car Crash”, a także wspomniana już kompozycja „Stay Calm” Te wyróżnione utwory przywodzą mi na myśl album „All Rights Removed”. Czasem linie melodyczne tych kompozycji, potęgowany nastrój oraz natężenie brzmienia są zbieżne z kompozycjami z tamtego albumu, jednak nie przeszkadza mi to w zasłuchiwaniu się w tę muzykę. W internecie na anglojęzycznych stronach widzę wpisy pełne zachwytu nad debiutem Bjørna, pod którymi mógłbym podpisać się z całkowitą odpowiedzialnością za słowa. Zapewne znajdzie się grupa rodaków wytykających tej muzyce wtórność, powtarzalność oraz przewidywalność. Pozostaję obojętny na te uwagi i nawet nie przyjmę zaproszenia do dyskusji. Dla mnie prywatnie to bardzo wartościowy album, pełen po brzegi pięknej muzyki. Gdyby każdy artysta potrafił tak wyrazić swoje emocje za pomocą muzyki jak Bjørn Riis, to świat byłby lepszy.\nNa koniec dodam, iż płytę „Lullabies In A Car Crash” wydała norweska oficyna Karisma. Firma ta nie posiada wybitnie obfitującego w tytuły katalogu, ale za to znajdziemy tam samo muzyczne dobro pod postacią albumów Airbag, Fatal Fusion, Brimstone, D’accorD, jak również ten solowy album Bjørna Riisa. Karisma pomyślała też o takich starych i niereformowalnych słuchaczach jak ja i proponuje „Lullabies In A Car Crash” na dwóch 180-gramowych krążkach analogowych. Cóż to będzie za rozkosz – prawda?


Niedziela Palmowa – Komunikat – Lipnica Murowana\nUroczystość Niedzieli Palmowej dla wszystkich Lipniczan jest wielkim Świętem. Przeżywając obecną sytuację epidemiczną i stosując się do wydanych rozporządzeń, po konsultacjach ze służbami porządkowymi, bardzo prosimy o stosowanie się do obowiązujących limitów wiernych w naszym kościele.\nWewnątrz świątyni może przebywać 30 osób. Pozostałych wiernych prosimy o pozostanie na zewnątrz kościoła w bezpiecznym dystansie oraz z założonymi maseczkami.\nNad przebiegiem uroczystości na Rynku oraz przed kościołem czuwać będą odpowiednie służby.\nW trosce o nasze wspólne bezpieczeństwo oraz zdrowie, bardzo prosimy o dostosowanie się do obowiązujących norm.\nSzósta niedziela Wielkiego Postu nazywana jest Niedzielą Palmową, inaczej Niedzielą Męki Pańskiej. Rozpoczyna ona najważniejszy i najbardziej uroczysty okres w roku liturgicznym – Wielki Tydzień. Liturgia Kościoła wspomina tego dnia uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, o którym mówią wszyscy czterej Ewangeliści. Uroczyste Msze św. rozpoczynają się od obrzędu poświęcenia palm i procesji do kościoła. Zwyczaj święcenia palm pojawił się ok. VII w. na terenach dzisiejszej Francji. Z kolei procesja wzięła swój początek z Ziemi Świętej. To właśnie Kościół w Jerozolimie starał się bardzo dokładnie powtarzać wydarzenia z życia Pana Jezusa. Dzisiaj odnowiona liturgia zaleca, aby wierni w Niedzielę Męki Pańskiej zgromadzili się przed kościołem, gdzie powinno odbyć się poświęcenie palm, odczytanie perykopy ewangelicznej o wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy i uroczysta procesja do kościoła. Podczas każdej Mszy św., zgodnie z wielowiekową tradycją, czyta się opis Męki Pańskiej (według relacji Mateusza, Marka lub Łukasza – Ewangelię św. Jana odczytuje się w Wielki Piątek). Obecnie kapłan w Niedzielę Palmową nie przywdziewa szat pokutnych, fioletowych, jak to było w zwyczaju dawniej, ale czerwone. Procesja zaś ma charakter triumfalny. Chrystus wkracza do świętego miasta jako Król i Pan.\nA w Lipnicy to już 62. raz jak na Lipnickim rynku odbędzie się konkurs Palm Wielkanocnych. Od pokoleń lipczaninie wykonywali palmy, które święcone były w niedzielę palmową. Ubiegły rok pokrzyżował plany organizatorom, i zmuszeni byli odwołać konkurs. W tym roku chcą kontynuować tą piękną i ważną dla Lipnicy tradycję ludową, jednak ze względu na sytuację pandemiczną, wydarzenie będzie organizowane bez udziału publiczności i wydarzeń towarzyszących.\nPrevious: Rekolekcje Wielkopostne\nNext: TRIDUUM PASCHALNE – PROGRAM


Dziecięcy fotelik samochodowy - na co zwrócić uwagę?\nArt. 39 ust.3 ustawy Prawa o ruchu drogowym mówi:\n„W pojeździe samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa dziecko do lat 12, nieprzekraczające 150 cm wzrostu, przewozi się w foteliku lub innym urządzeniu do przewożenia dzieci, odpowiadającym wadze i wzrostowi dziecka oraz właściwym warunkom technicznym.”\nPierwszą i podstawową kwestią przy wyborze fotelika jest sprawdzenie, czy przeszedł on odpowiednie testy homologacyjne. Oznaczenie informujące o przejściu badań homologacyjnych to naklejka z pomarańczowym tłem u znakiem E oraz liczbą oznaczającą kraj, w którym przeprowadzono badania.\nJasna sprawą jest, że pośród mnogości fotelików z homologacją są modele lepsze i gorsze. Dla najmniejszych dzieci, do 10 kg najbezpieczniejszym rozwiązaniem są fotele – kołyski, obowiązkowo montowane tyłem. Z punktu widzenia bezpieczeństwa jest to rozwiązanie najlepsze, bo w razie wypadku podpiera głowę dziecka, a siły działające rozkładają się na całą powierzchnię oparcia.\nZakres wagowy podawany na foteliku nie jest jedynym wyznacznikiem momentu, w którym musimy fotelik wymienić. Również musimy zwracać uwagę na wzrost dziecka. Jeżeli głowa wystaje ponad oparcie, to niezależnie od wagi czas na zmianę rozmiaru fotelika. Jeżeli nie możemy się zdecydować na konkretny model, warto w miarę możliwości pożyczyć fotelik od kogoś znajomego i przeprowadzić „jazdę testową” z małym pasażerem.\nDzieci, tak jak i dorośli mają swoje upodobania i w jednym foteliku mogą czuć się lepiej, a w innym gorzej.\nNa zakupy fotelika należy wybrać się tym samochodem, w którym fotelik będzie montowany. Pozwoli nam to dokonać koniecznych przymiarek i wyeliminować od razu modele, z którymi jest problem z dopasowaniem lub są dla nas niewygodne w montażu\nKolejną bardzo istotną kwestią jest prawidłowy montaż fotelika. Tą teoretycznie prostą czynność warto kilkakrotnie przetrenować bez dziecka. Zaoszczędzi nam to późniejszej nerwówki, gdy z płaczącym dzieckiem na ręku będziemy próbowali szybko zamocować fotelik w aucie. Badania wskazują, że nawet połowa fotelików dziecięcych bywa zainstalowana nieprawidłowo.\nWiększość fotelików nadal montowana jest przy pomocy pasów bezpieczeństwa. Nie jest to rozwiązanie idealne, ale pozwalające na dopasowanie fotelika do większości aut.\nZasady montażu są dość proste. Należy przeprowadzić pas bezpieczeństwa w odpowiedniej kolejności przez wszystkie wymagane punkty montażowe. Oznaczone są one kolorami, w fotelikach montowanych przodem do kierunku jazdy – czerwone, tyłem do kierunku jazdy – niebieskie.\nNowszym systemem mocowania jest rozwiązanie o nazwie Isofix. Do fotelika z tym systemem musi być przystosowane siedzenie samochodowe. System ten zapewnia znacznie większe bezpieczeństwo w przypadku uderzeń bocznych.\nNiezależnie od wyboru rodzaju systemu montażu i fotelika warto pamiętać o kilku niezmiennych zasadach:\n- najbezpieczniejszym miejscem jest środek tylnej kanapy (jeśli montujemy fotelik pasami, musza być trzypunktowe);\n- pasy mocujące nie mogą być skręcone;\n- nie można pomijać żadnego z punktów montażowych zaznaczonych kolorem przez producenta;\n- dziecko siedzące w foteliku musi mieć odpowiednio wyregulowane pasy bezpieczeństwa.\nWarto stosować się do tych wskazówek, mogą one uratować życie małego pasażera.\nJak duże jest Wasze dziecko? Jak często wozicie go w samochodzie?


9 tys. zachorowań w Polsce? Trzeba się przygotowań na gorsze – Ks.Tadeusz Isakowicz-Zaleski\n9 tys. zachorowań w Polsce? Trzeba się przygotowań na gorsze\n9 tys. zachorowań w Polsce?…\nTe wyliczenia mają zasadniczą wadę. Autorzy bowiem, jak sami piszą, założyli, że „statystyki w krajach dotkniętych COVID-19 nie były zatajane ani sztucznie modyfikowane.”\nI to moim zdanie jest błąd, bo dane fałszuje bardzo wiele państw, poczynając od komunistycznych Chin, poprzez rządzone autorytatywnie Białorus i Rosję oraz „rozhuśtaną” przez oligarchów Ukrainę, a na krajach zachodnich, zżartych przez ideologię lewacką, skończywszy.\nZwracam na na to uwagę nie po to, aby straszyć, ale po to, aby być przygotowanym na o wiele gorsze scenariusze. Niech w tym wypadku będzie Polak mądry przed szkodą.\nCategory: Rozmyślania w bloguBy Tadeusz Isakowicz-Zaleski 23 marca 2020\nTags: koronawirus Polska\nPreviousPrevious post:Bohaterski kapłan z Bergamo oddał życie za innychNextNext post:Groźna sytuacja na Ukrainie. A na Białorusi ma leczyć sauna, wódka i traktor. Hospody pomyłuj!


Powiadomienie o Windows 10 (tray) i niemożliwy do usunięcia folder $Windows.~BT - Windows 7 - dobreprogramy - forum\nPowiadomienie o Windows 10 (tray) i niemożliwy do usunięcia folder $Windows.~BT\nStiletto (Stiletto) 2015-10-16 13:32:05 UTC #1\nJak w temacie. Wywaliłem i zablokowałem aktualizację odpowiedzialną za ikonkę w tray i powiadomienia o możliwości instalacji Win10 (KB 3035583), jednak ona nadal się tam znajduje (po restarcie). Dodatkowo na dysku C mam folder $Windows.~BT, który zajmuje ok. 1,6 GB i którego nie mogę usunąć nawet z prawami administratora.\nczosnek17 (czosnek17) 2015-10-16 14:22:14 UTC #2\nSpróbuj nadać sobie we właściwościach uprawnienia do folderu.\nfunbooster (funbooster) 2015-10-16 14:33:57 UTC #3\nOdpal jakiekolwiek distro linuxowe w trybie live i usuń folder\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2015-10-16 14:47:09 UTC #4\nWystarczy skorzystać z systemowych narzędzi, czyli oczyszczania dysku, szczegóły: http://betanews.com/2015/09/11/remove-unwanted-windows-10-upgrade-files-from-windows-7-and-windows-8-x/\nStiletto (Stiletto) 2015-10-16 19:18:53 UTC #5\n@rgabrysiak Oczyszczanie dysku, pomimo zaznaczenia tych plików instalacyjnych i długiego działania nie usunęło folderu $Windows.~BT. Co do złośliwych aktualizacji wymienionych w artykule, to usunąłem je już wcześniej, mam wyłączone automatyczne aktualizacje, ale po usunięciu nie ukrywałem ich i teraz patrzę, że znowu były zainstalowane. Jak to możliwe??\n@czosnek17 Mógłbyś napisać coś więcej o tych uprawnieniach? Patrzyłem we właściwości i jeżeli o to chodziło, to administratorowi brakuje tylko uprawnień specjalnych (próbowałem usunąć jako administrator, z resztą Windows sam to proponuje i wyświetla UAC), tak samo jak użytkownikowi SYSTEM.\nrgabrysiak (rgabrysiak) 2015-10-16 19:32:50 UTC #6\nPatrząc na to ostatnio dzieje się z aktualizacjami systemu Windows nic mnie już nie zdziwi. W kwestii nieusuwalnego folderu, zastosuj się do porady użytkownika funbooster a na bank się go pozbędziesz.\nStiletto (Stiletto) 2015-10-16 20:24:58 UTC #7\n@rgabrysiak Zgadzam się, to już przechodzi ludzkie pojęcie. Co do rady @funbooster, to właśnie tworzę bootowalne usb.\nTo co w tym wszystkim najdziwniejsze, to że po usunięciu tych aktualizacji (które zainstalowały się z powietrza, bo sam wybieram, które mają się zainstalować), chwilowo mam spokój w temacie wysokie obciążenie procesora przez svchost.\nJeżeli nic w kwestii svchost się nie zmieni na gorsze, to można chyba śmiało powiedzieć, że od premiery Win10, Windows razem ze starszymi edycjami zamienił się po prostu w wirusa.\nStiletto (Stiletto) 2015-10-16 22:02:06 UTC #8\n@rgabrysiak, @funbooster Niemiła niespodzianka. Na liveCD nie udało mi się usunąć tego folderu, zostałem jedynie zasypany komunikatami o “niedozwolonej operacji”. Jak się pozbyć tego ■■■■■■■■■■?\nW_O_L_F (W O L F) 2015-10-17 16:04:32 UTC #9\nPróbowałeś unlocera do usunięcia folderu


Definicja Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych\nMapa hydrogeologiczna wyrobk co to jest\nCo to jest Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych. Wyjaśnienie wyrobisk górniczych Mapa wyrobisk.\nCo to jest Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych\nDefinicja MAPA HYDROGEOLOGICZNA WYROBISK GÓRNICZYCH: Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych\nMapa wyrobisk górniczych, na której są wyróżnione przedmioty hydrogeologiczne, miejsca i natężenia wypływów wody, kierunki spływu wód, zbiorniki wodne w wyrobiskach górniczych i ewentualnie inne zjawiska hydrogeologiczne.[MR].\nZnaczenie hydrogeologiczna seryjna M.h.s. stanowi kartograficzne odwzorowanie warunków występowania, rozprzestrzenienia, dynamiki i właściwości fizykochemicznych wód podziemnych, a również ich zastosowania i mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych.\nZnaczenie hydrogeologicznych złóż Badania hydrogeologiczne złóż są prowadzone równocześnie z geologicznym rozpoznawaniem złóż, wedle dyrektywą w kwestii zasad określania warunków hydrogeologicznych przy mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych.\nZnaczenie ujęcia wód podziemnych M.o.u.w.p. tytułujemy mechanizm stałego śledzenia ilościowych i jakościowych zmian wód podziemnych w → strefie ochronnej i w samym ujęciu, w celu kontroli skuteczności ich mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych.\nZnaczenie hydrogeologii górniczej Wykorzystanie techniki izotopowej w hydrogeologii górniczej opiera się raczej na zasadzie, że pomiędzy wodami strefy utrudnionej zamiany i strefy stagnacji a współczesnymi mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych.\nZnaczenie Występowanie w skale porów na tyle drobnych, iż zatrzymują wodę pomimo działającej na nią siły ciężkości i uniemożliwiają jej przepływ. Wg klasyfikacji sedymentologicznej przeciętna średnica mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych.\nCzym jest Mapa hydrogeologiczna znaczenie w Słownik definicje M\nCo znaczy Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych w słowniku:\nBadanie Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych definicja.\nPojęcie Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych znaczenie.\nJak działa Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych? Jak użyć Mapa hydrogeologiczna wyrobisk górniczych słownik.\nDefinicja Mapa hydrogeologiczna wyrobk znaczenie.\nCo znaczy Mapa hydrogeologiczna wyrobk słownik.


Magia świąt przy kawie\nW grudniowy wieczór, kiedy panuje świąteczna atmosfera, w tle ulubione kolędy, a Ty siedzisz w ukochanej kawiarni z filiżanką pysznej kawy. Tego roku wraz z Costa Coffee poczujesz prawdziwą magię!\nJak co roku, w zimowym menu Costa Coffee nie zabraknie bestsellera - Piernikowej Light. Na szczęście Piernikowa Light łączy w sobie wszystko, co najlepsze! Przygotowana na chudym mleku, z bezcukrowym syropem piernikowym, udekorowana posypką, która pod wpływem ciepła zmienia kolor na złoty, podawana jest z ciasteczkowym ludzikiem. Wystarczy, że usiądziesz w wygodnym fotelu w kawiarni Costa Coffee i będziesz rozkoszować się nadchodzącym Bożym Narodzeniem.


Czy Panda Antywirus chroni komputer przed Malware? - Outsourcing IT\nHome » Biznes » Czy Panda Antywirus chroni komputer przed Malware?\nPosted by Aneta R. in Biznes | Możliwość komentowania Czy Panda Antywirus chroni komputer przed Malware? została wyłączona\nOchrona zasobów komputerowych jest jednym z ważniejszych zagadnień, o które należy zadbać. Programów antywirusowych na rynku mamy bardzo wiele, aczkolwiek wskażemy na to, że nie każdy jest bardzo dobry i wystarczający. Panda Antywirus to jeden z czołowych programów chroniących komputer przed różnego rodzaju złośliwym oprogramowaniem. Oferta jest zróżnicowana, a zatem należy przed zakupem dokładnie określić to czego tak naprawdę potrzebujemy. Panda antywirus pozwala swobodnie korzystać z internetu bez obaw, że grożą nam różne wirusy.\nPowstaje pytanie o to czy Panda Antywirus ochroni nas przed malware? Musimy zapytać o to, czym jest Malware? Jest to wszelkiego rodzaju szkodliwe oprogramowanie, które może zaszkodzić naszemu komputerowi. Możemy wskazać na trojany, wirusy, phishing, rootkity, spyware, ransomware, adware oraz inne zagrożenia, których celem jest wykradzenie poufnych informacji oraz innych cennych danych. Czy zatem Panda Antywirus może nas przed tymi wszystkimi zagrożeniami ochronić? Jak najbardziej tak. Oczywiście powinniśmy dobrać dla siebie taki rodzaj oprogramowania, który będzie spełniał nasze indywidualne oczekiwania.\nCo nam daje Panda Antywirus?\nMówiąc o Panda Antywirus, możemy wskazać na takie aspekty jak:\nmaksymalne bezpieczeństwo dotyczące poufnych danych\nochrona przed oszustami w sieci\nbezpieczne komunikowanie się za pomocą sieci Wi-Fi\nskuteczność w ochronie domowej sieci przed działaniem hakerów\npełne bezpieczeństwo w korzystaniu z domowych urządzeń, z internetu na tych urządzeniach\nPanda antywirus bardzo skutecznie blokuje wszelkiego rodzaju szkodliwe oprogramowanie nie tylko na komputerach, ale także na innych urządzeniach. Jako doskonały przykład możemy tutaj podać chociażby smartfony. Dzięki zastosowaniu dwukierunkowej zaporze ogniowej, mamy do czynienia z pełnym zabezpieczeniem domowej sieci Wi – Fi. Pakiet zabezpieczeń, o którym tutaj mówimy, wykrywa wszelkiego rodzaju luki w zabezpieczeniach, dzięki czemu nie ma mowy o pominięciu jakiegokolwiek zagrożenia. Co również bardzo ważne, program chroni nas przed wyciekiem poufnych danych do różnego rodzaju serwisów internetowych. W głównej mierze chodzi o zabezpieczenie haseł bankowych, o bezpieczeństwo naszych finansów.\nPanda Antywirus to jeden z najlepszych programów chroniących zasoby komputera przed różnego rodzaju oprogramowaniem Malware. Tym samym jeśli zależy nam na pełnym bezpieczeństwie, powinniśmy rozważyć możliwość sięgnięcia właśnie po ten rodzaj zabezpieczenia. Panda antywirus jest oprogramowaniem nie tylko bardzo dobrym i skutecznym, ale ponadto także jest to oprogramowanie stosunkowo niedrogie. Możemy wybrać opcję w wersji podstawowej, a jeśli już ją posiadamy, to możemy się zdecydować na odnowienie licencji, co nas będzie nieco mniej kosztować. W każdym razie jeśli zależy nam na pełnym bezpieczeństwie naszego komputera i zawartych w nim danych, to powinniśmy postawić na Panda Antywirus, na jeden z czołowych programów antywirusowych na rynku.


Zielono Zakręceni: Paprotka pośrednia (Polypodium interjectum) (1/1)\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\nTEMAT: Paprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2016/06/14 04:38\t#4220\nPaprotka pośrednia jest jednym z trzech gatunków paprotek występujących na stanowiskach naturalnych w Europie i jest krzyżówką/ hybrydą Polypodium vulgare x Polypodium cambricum (australe). Z wyglądu, podobna jest do Polypodium vulgare ale osiąga znacznie większe rozmiary - .jej liście dorastają do 60cm długości i 15cm szerokości.\nJest gatunkiem, który dość szybko się rozrasta, warto więc zabezpieczyć jej sporo więcej miejsca, niż innym paprotkom. Tolerancyjna wobec stanowiska, potrafi znieść pewne niedogodności - u mnie dobrze radzi sobie w miejscu suchym,piaszczystym i słonecznym, jak również w półcieniu i ziemi próchniczej zdrenowanej.\nDobrze znosi nasze zimy, w zasadzie nie wymaga zabezpieczania.\nNa Wyspach Brytyjskich, spotykamy ją w ogrodach pod angielską nazwą - 'intermediate polypody'.\nOstatnio zmieniany: 2018/03/23 00:14 przez Poll.\nZa tę wiadomość podziękował(a): Poll, hanya, piku, zuzanna2418\nPolypodium interjectum\t2016/06/15 01:09\t#4495\nOtrzymane podziękowania: 17704\nJa, do opisu Tomasza mogę dodać tylko to, iz jest bardzo dynamicznie rosnącą paprotką. Przyrasta niezawodnie, w szybkim tempie. W odróżnieniu od paprotek walijskich (Polypodium cabricum) startuje stosunkowo wcześnie i pod koniec maja są już dobrze widoczne młode, rozwinięte frondy.\nNim pokażą się nowe pastoraly, ze względów estetycznych warto usunac stare liscie - moźemy wtedy w pelni obserwować , jak pokazują się a potem rozwijają w jasnozielone , świeże frondy. jeśli tego nie zrobimy, liście same uschną i będą sukcesywnie odpadać.\nInną miłą dla nas ogrodników cechą jest jej 'odpornośc na jesień'. Nawet po pierwszych sporych przymrozkach jej liście nadal sa w doskonałym stanie. Na zdjęciach Polypodium interjectum w październiku'2015r\nJak widać na pierwszy rzut okiem, dwa miesiące wcześniej prezentowała się znacznie mniej okazale\nOstatnio zmieniany: 2016/07/26 19:57 przez Poll.\nPolypodium interjectum\t2016/08/24 01:00\t#21784\nNie ma zbyt ozdobnych liści, ale kępy, które stosunkowo szybko tworzy, warte są rzucenia okiem.\nfot.22.08.2016r, suchy skalny murek o wystawie zachodniej\nPrzy schodkach po prawej (po lewej Polypodium vulgare Bifidum Cristatum)\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2016/09/22 08:01\t#25664\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum) wiosną\nOstatnio zmieniany: 2018/03/23 00:13 przez Poll.\nPolypodium interjectum\t2016/10/31 21:27\t#33252\nJesienią, nawet zasypana liśćmi, paprotka pośrednia prezentuje się pięknie.\nPolypodium interjectum\t2016/11/01 17:14\t#33336\nW jesiennej odsłonie\nPolypodium interjectum\t2017/06/21 00:36\t#72051\nPo jesieni czas na wiosnę Pojawiła się na powierzchni ziemi wieloma pastorałami, więc kępa jest wiele większa, mocno przyrosła\nPolypodium interjectum na skalnym murku o zachodniej wystawie.\nPolypodium interjectum\t2017/12/10 18:45\t#97020\nŚwietnie radzi sobie na suchych i mocno nasłonecznionych stanowiskach.\nOstatnio zmieniany: 2018/03/23 00:16 przez Poll.\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/02/14 21:35\t#104618\nPodczas mrozów, liście tej paprotki (jak i innych parotek), zwijają się, odsłaniając zarodnie znajdujace się na ich spodzie\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/06/28 22:11\t#123577\nPolypodium interjectum jest jedną z wcześniej pokazujących się paprotek. Rozwija się szybko i dynamicznie i podobnie szybko sie rozrasta\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/07/04 21:21\t#124211\nPolypodium interjectum , powoli zarasta murek oporowy.\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/08/13 22:20\t#128273\nPolypodium interjectum dość szybko się rozrosło, ale w tym roku, ze względu na upały, nie jest tak wysokie, jak w ubiegłych latach\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/09/28 19:34\t#132548\nJesienią, paprotki, to jedne z najciekawiej wyglądających paproci\nOstatnio zmieniany: 2018/11/17 19:50 przez Poll.\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/10/26 21:56\t#135805\nPolypodium interiectum prezentuje się pięknie nawet jesienią, zasypana opadłymi liśćmi . Jest dość wysoka, więc jej frondy sa zawsze dobrze widoczne z daleka\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/11/07 18:15\t#136984\nMimo dość późnej pory, odebrałam kilka sadzonek od paprotki pośredniej i wysadziłam w różnych miejscach, które wydawały mi się kamienno-bezduszne. Uwielbiam widok paprotek zwieszających się z pomiędzy kamieni\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/11/07 19:21\t#137001\nJa tam nie odbieram, jak chcę to same dają\nMoje Polypodium interjectum pomiędzy kamieniami ułożonymi wzdłuż ścieżki.\nFotki z początku września.\nOstatnio zmieniany: 2018/11/17 19:51 przez Poll.\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/11/07 21:30\t#137036\nBaju, baju, będziem w raju... Ciekawe, kto to opowiadał, jak pracowicie wciskał kłącza pomiędzy kamienie?\nPaprotka pośrednia (Polypodium interjectum)\t2018/11/17 19:02\t#138094\nOtrzymane podziękowania: 9181\nPolypodium interjectum u mnie w ogrodzie\nOstatnio zmieniany: 2018/11/17 19:27 przez Kondzio.


Lexus-Forum • Zobacz wątek - Mk3 fotele wentylowane jak to działa. I pytanie o audio\nMk3 fotele wentylowane jak to działa. I pytanie o audio\nprzez Fifkers » 20 lip 2017, o 22:06\nMyślę nad zakupem GSa MK3 i nie znalazłem odpowiedzi w kwestiach, które mnie zastanawiają.\nPo pierwsze jak działa system wentylacji foteli? Czy można jakoś to zamontować w samochodzie, który nie ma fabrycznie tego bajeru? Jeśli tak to co jest potrzebne?\nI drugie pytanie o audio. Czy jest duża różnica w jakości dźwięku między audio Mark Levinson, a zwykłym? Ile głośników jest w jednym i drugim systemie?\nRe: Mk3 fotele wentylowane jak to działa. I pytanie o audio\nprzez Kafecz » 20 lip 2017, o 22:30\nA byly auta bez wentylowanych foteli?\nCo do ML. Mialem w poprzednim aucie ( BMW ) naglosnienie podstawowe razem z navi professional. Dla mnie sluchanie muzy w Lexusie to poezja\nprzez Fsport » 20 lip 2017, o 22:45\nFifkers napisał(a): Myślę nad zakupem GSa MK3 i nie znalazłem odpowiedzi w kwestiach, które mnie zastanawiają.\nWszystkie mają wentylowane.. Jak chcesz to Przyjedź to Ci pokaże jak działają. Teoretycznie ciężko sobie wyobrazić dopuki nie poczujesz sam praktycznie. Co do Mark Levinsona to Najlepsze nagłośnienie według mnie aż ciary przechodzą i czyste brzmienie Ja mam 12 głośników chyba jak się nie myle. Jak zastanowisz się nad zakupem to mam do sprzedania taki egzemplarz jak co to pisz na priv.\nprzez Fifkers » 21 lip 2017, o 05:09\nNie w każdym egzemplarzu jest wentylacja (chłodzenie), chyba tylko podgrzewanie jest w każdym. Chodzi mi o to czy można np. założyć fotele z wersji z wentylacją do auta, które tej wentylacji nie miało.\nA co do audio to domyślam się, że ML jest dobre, ale kwestia czy dużo lepsze od zwykłego nagłośnienia w GSie i czy koniecznie szukać egzemplarza z tymi bajerami.\nprzez Fsport » 21 lip 2017, o 09:58\nFifkers napisał(a): Nie w każdym egzemplarzu jest wentylacja (chłodzenie), chyba tylko podgrzewanie jest w każdym. Chodzi mi o to czy można np. założyć fotele z wersji z wentylacją do auta, które tej wentylacji nie miało.\nPokaż które nie ma wentylacji.. Bo Ja nie znam. ML przebija wszystko i jest warte grzechu. Zawsze na dobrym wyposażeniu warto moec auto po za tym lexusy mają zawsze na wysokim poziomie mk3 mają wszystkie ML więc o co Ci chodzi to nie Opel Insignia czy inne badziewie..\nprzez ad4m » 21 lip 2017, o 10:28\nWarto podkreślić, że wentylowane jest niestety tylko samo siedzisko fotela a nie jego oparcie tak jak w niektórych innych samochodach marek premium.\nprzez Fifkers » 21 lip 2017, o 10:55\nKolego Fsport, nie upieraj się przy swoim jak bzdury wypisujesz... Część GSów nie ma wentylacji foteli i kropka. Na pokrętle grzania foteli część ma czerwone i niebieskie symbole, a część tylko czerwone. Jak nie ma niebieskiego tzn. że nie ma wentylacji, a tylko podgrzewanie. Co do ML też nie każdy ma ten system. Na radiu jest napis Mark Levinson albo go nie ma.\nprzez Kafecz » 21 lip 2017, o 11:14\nNie rozumiem. Chcesz kupic auto z wentylami i z ML czy nie? Jezeli nawet sa GS-y bez tego wyposazenia to chyba niewiele ich jest. Na przykladzie mk4 moge Ci powiedziec ze kazdy ma. W IS dopiero wersja Premier ( czy jak to sie tam zwie) ma w standardzie. Co do wentylowanego oparcia. Imo wentylatory sa pod siedzeniem i tlocza powietrze do oparcia.\nprzez kuskus83 » 21 lip 2017, o 11:54\nJa mam wersje elegance po lifcie i nie mam wentylacji i ML\nTylko grzanie a nagłośnienie zwykłe Lexus premium sound\nDaje rade ale szału nie ma\nZ wentylacja przezyje ale gdy usłyszałem co potrafi ML w innym Gsie do dzis mnie ściska\nZ tego co sie orientuje to i wersje w prestige nie wszystkie miały wentylacje bo było to opcja do wykupienia chyba ze sie myle\nprzez Fifkers » 21 lip 2017, o 12:16\nKafecz napisał(a): Nie rozumiem. Chcesz kupic auto z wentylami i z ML czy nie? Jezeli nawet sa GS-y bez tego wyposazenia to chyba niewiele ich jest. Co do wentylowanego oparcia. Imo wentylatory sa pod siedzeniem i tlocza powietrze do oparcia.\nGSów ogólnie jest niewiele, więc nie ma w czym wybierać, szczególnie jak budżet nie jest wysoki. Stąd moje pytanie, bo jeśli trafi się egzemplarz bez wspomnianego wyposażenia to może byłaby opcja doposażenia używanymi częściami vide fotele. Skoro piszesz, że ta wentylacja opiera się na wentylatorach w siedzisku to może wiesz czy wystarczy takie fotele zakupić na allegro i zamontować (plus przełącznik) i będzie działało czy może standardowo nie ma wiązki dla takich foteli, albo jeszcze coś jest potrzebne i nie da się tak zrobić?\nKuskus83, obawiałem się takiej odpowiedzi na temat audio, ale dzięki.


Wszystko o motoryzacji » Middleman.com.pl\nZ jakiego powodu części zestawu rozrządu muszą być oryginalne?\nPrzy remontowaniu auta wiele razy stoimy przed koniecznością wybrania, czy powinniśmy nabyć część oryginalną, czy też wystarczy tylko odpowiednik.\nW rzeczywistości dobrze byłoby pójść na pewnego rodzaju kompromis, w formie kupna elementów tak fabrycznie nowych, jak i nieoryginalnych.\nPosted on 08/07/2020 8:19am\nOsoby, które nie chcą już godzic się na dużą ilość kompromisów w czasie kupowania używanego auta, mogą tego uniknąć, udając się wprost do dealera ulubionej marki. W taki sposób można by wybrać poszczególne części oprzyrządowania czy też oczywiście silnik albo kolor nadwozia.\nBardzo podstawowym czynnikiem jest też fakt, że doskonale znamy historię auta i to, że ma on gwarancję.\nPosted on 14/05/2020 11:37am\nZ tą Ameryką to jest tak, że albo spoglądamy na wszystko, co stamtąd i hip, hip hurra, czyli każda rzecz nam odpowiada i jesteśmy zachwyceni przez bardzo długo, lub od razu widzimy jakieś minusy. Podobnie, gdy spojrzymy na samochody amerykańskie. Możemy uważać, że są zbyt drogie, że po naszych rodzimych drogach to się nimi za bardzo nie pojeździ.\nUładzona przestrzeń to podstawa. Przesądza o skupieniu, pozwala zebrać myśli i skutecznie pracować a nawet odprężać się.\nPorządkuj trochę każdego dnia. Nie jest to łatwa rada dla perfekcjonistek, jako że począwszy sprzątać w kuchni, mogą zakończyć w toalecie.\nPosted on 08/07/2020 8:18am\nPomału nadchodzi czas, gdy trzeba opony letnie zamienić na opony zimowe. Ich wymiana jest dosyć niekomfortowym procesem. Niemniej jednak można zaopatrzyć się w opony całoroczne i nie martwić się o wymianę. Niestety na mokrym podłożu mają złą przyczepność. Nie oferują one takiej pewności jak opony specjalistyczne. Oczywiście jest to tańsze rozwiązanie, ale nie należy oszczędzać na zdrowiu i bezpieczeństwie zarówno nas samych jak i naszych bliskich.\nIm więcej chwil siedzimy w swoim samochodzie, tym nie tylko więcej uwagi zwracamy swoje bezpieczeństwo, ale też i na sam komfort jazdy. Niestety, prawda jest taka, że producenci aut poszukują mniejszych kosztów tam, gdzie to jest realne, a co się z tym łączy, nasze samochody są coraz gorzej izolowane, przez co w ich wnętrzu nierzadko panuje hałas. Na szczęście są warsztaty], które potrafią zaradzić temu kłopotowi i przy użyciu odpowiednich produktów wyciszają wozy, co teraz staje się naprawdę częste.\nElementy do kombajnów, jakie sprawdzają się doskonale\nWyjątkowe oraz sprawdzające się idealnie części do kombajnów, które polecane są przez specjalistów w pierwszej kolejności, to jakość sama w sobie. Stawiając na zaufane firmy możemy mieć pewność tego, że elementy do kombajnu posłużą nam przez szczególnie długi czas. Długoletnie użytkowanie firmowego sprzętu poprawia pracę całej maszyny, co jest zauważalne przez użytkowników już od początku. Różnorodne, potrzebne w określonym czasie części służące jako uzupełnienia do kombajnów, robią wrażenie na kupujących.\nUrwana miska olejowa, porysowany błotnik, urwane lusterko? A może zamierzasz zrobić mały lifting samochodu? Części motoryzacyjne do samochodów okazują się niezbędne w najmniej oczekiwanych chwilach. Jeśli nie dysponujesz własnym warsztatem ani nie masz w sobie nic z Jeremy’ego Clarksona.\nWybór odpowiedniego smaru, takiego jak kluber isoflex istotnie wpływa na kondycję wykorzystywanego sprzętu\nPosiadając firmę produkcyjną dbałość o narzędzia jest zasadniczym warunkiem dobrego prosperowania warsztatu i zdecydowanie ułatwia pracę ludziom, którzy manewrują sprzętem. Każdy ceniący się właściciel fabryki za priorytet obiera sobie nieobecność szkód przez przeoczenia i nieodpowiednie konserwowanie sprzętu.\nPoszukując firm wykonujących zawodowe oklejanie pojazdów dobrze jest sprawdzić komentarze w internecie\nObecnie wykorzystanie pojazdów samochodowych w rozmaitych celach jest niezmiernie duże. Są one głównym przedmiotem aktywności firm dostawczych i przewozowych, dużo korporacji zaopatruje swoich pracowników w auta służbowe, i w ogromnej mierze używają z nich osoby prywatne.


Maxaudio - 8 PR 1 metr bieżący\nKIMBER KABLE - 8 PR 1 METR BIEŻĄCY\n742,0 pF @ 20 kHz\n0.459 μH @ 20 kHz\n0,057 Ω @ 20 kHz\n± 0,5 dB dc – 50 kHz\n8PR to przewód głośnikowy o dużym przekroju. Składa się z szesnastu przewodzących miedzianych linek, po 8 w czarnej i brązowej izolacji. Doskonale sprawdza się w każdym systemie a zwłascza tam gdzie potrzebne jest mocne przenoszenie najniższych częstotlwisości. Przekrój 2 x 5.26 mm2, sprzedawany w konfekcji lub ze szpuli, może być wykorzystany do bi-wiringu, bi-ampingu.\nDodaj swoją opinię na temat produktu "8 PR 1 metr bieżący"


Ciekawostki o Rycerzowej | WGmedia.eu\nCiekawostki o Rycerzowej\nczwartek, 10 08 2017\nBacówka PTTK na Rycerzowej położona jest na terenie Żywieckiego Parku Krajobrazowego, a w pobliżu znajdują się trzy rezerwaty przyrody. Pierwszy, najbliższy to „Dziobaki" - zachowujący fragmenty buczyny karpackiej, gdzie występują ponad 120-letnie drzewa. Drugi to „Muńcoł" i chroni występującą tam gromadnie śnieżyczkę przebiśnieg. Ostatni to „Oszast", gdzie po dziś dzień zachowała się pierwotna Puszcza Karpacka regla dolnego.\nMorfologia Hali Rycerzowej jest wybitnie osuwiskowa. W zagłębieniach osuwiskowych będących silnie nawodnionymi obszarami, występują młaki i torfowiska. Jedno z takich torfowisk występuje w bezpośrednim sąsiedztwie schroniska, po jego południowej stronie. Po lewej stronie szlaku znajduje się niewielka nisza osuwiskowa zamknięta półkolistym wałem po osi, którego dawniej biegł szlak. Wewnątrz wału znajdowało się okresowe bezodpływowe jeziorko osuwiskowe zwane Sporkowym Stawkiem. Osiągało 15 metrów długości, 10 metrów szerokości i ponad 1 metr głębokości. Zasilane było z topniejących śniegów, opadów oraz okolicznych źródeł. Remont drogi gruntowej doprowadził do zagłady tego stawku.\nPomysłodawcą budowania w górach małych obiektów przeznaczonych wyłącznie dla turystów indywidualnych był Edward Moskała wybitny działacz PTTK, którego starania doprowadziły do powstania kilkunastu Bacówek PTTK w polskich górach.\nBacówka PTTK na Rycerzowej jest pierwszą wybudowaną bacówką PTTK w Polsce. Budowę rozpoczęto 1 sierpnia 1974 roku i zakończono dokładnie rok później. Uroczyste otwarcie nastąpiło 14 września 1975 roku. Bacówka została zaprojektowana przez inż. Stanisława Karpiela jako powtarzalny model architektoniczny wykorzystany przy budowie innych tego typu obiektów w górach. Drzewo pozyskano z okolicznych lasów. Stolarkę okienną i drzwi wykonał Zakład Remontowo-Budowalny PTTK w Kowarach. Deski na podłogi i dach przekazały Zakłady FOTO-PAM w Miastku. Natomiast budynek stawiała brygada ciesielska Krężeloków z Koniakowa. Zimą 1974/1975 gotowa była konstrukcja bacówki, która postawiono w Soblówce z zamiarem przetransportowania ją helikopterem. Okazało się to jednak niemożliwe, konstrukcję, zatem rozebrano i przewieziono furmankami na miejsce budowy.\nW latach 1976-1983 działało w Bacówce PTTK na Rycerzowej oryginalne stowarzyszenie ludzi związanych z ruchem bacówkarskim - Klub Bacówkarzy. W pomieszczeniu dzisiejszej kotłowni znajdowała się siedziba Klubu, urządzona przez jego członków. Raz w roku Klub organizował tu uroczyste spotkania, na których zarówno rozstrzygano ważne dla Klubu kwestie jak i doskonale się bawiono. Klub posiadał własny organ prasowy, periodyk „Baca Radzi”.\n„Aby promować ruch bacówkarski, Moskała założył w lecie 1976 roku Klub Bacówkarzy na Rycerzowej ( 3 VII 1976). Do uczestnictwa w Klubie zaprosił ludzi, którzy budowali Bacówki, lub pracując w PTTK wspierali ich budowanie(…).Edek sam opracował ceremoniał obrzędów bacowskich i zebrania nasze może bardziej posiady-biesiady, miały specyficzny smaczek. Edek, który piastował godność Bacy Naczelnego, sam redagował i wydawał periodyk „Baca Rządzi”. Cały pisany był w gwarze góralskiej Edka, a teksty były opatrzone jego dowcipnymi rysuneczkami. Do Klubu przychodzili nowi, odchodzili starzy, ale zawsze było około trzydziestu baców i juhasów. Na zebraniach dorocznych gromadziło się zazwyczaj około dwudziestu pięciu ludzi. Klub miał też własną góralska kapelę.(…).” [Marek Eminowicz” Edward Moskała Wspomnienie”]\nŹródło: Bacówka PTTK na Rycerzowej\nZdjęcia w tekście: Jacek Seweryn


Pisemny przetarg nieograniczony na sprzedaż urządzenia: ŁADOWARKA KOŁOWA ŁT -35 - BIP Zakład Usług Komunalnych w Szczecinie\nPisemny przetarg nieograniczony na sprzedaż urządzenia: ŁADOWARKA KOŁOWA ŁT -35\nGMINA MIASTO SZCZECIN - ZAKŁAD USŁUG KOMUNALNYCH\nz siedzibą w Szczecinie przy ul. Ku Słońcu 125a\nogłasza pisemny przetarg nieograniczony na sprzedaż urządzenia:\nŁADOWARKA KOŁOWA ŁT -35\nproducent Huta Stalowa Wola S.A. Polska\nnr fabryczny 416/0811121200360\ntyp silnika: spalinowy zapłon samoczynny SW 680MAN/HANOMAG\nmoc silnika 162 kW obr/m 2200\npojemność łyżki 3,2m3\nszerokość łyżki 2,90m\nmasa własna 18 800 kg\nszybkość I/II/III 0-31 km/h\nilość godzin pracy 8 489,4 mtg\nprzebieg 5344 km\nopony 23,5-25 16PR\nMax nacisk osi P/T 22 500 kg\nDługość całkowita 7,95m\nrok produkcji 1993.\nUrządzenie służyło do wykonywania n/w prac:\n- załadunek materiałów sypkich;\n- urabianie gruntów;\n- wykonywanie i zasypywanie wykopów\n- równanie terenu;\n- obalanie drzew;\n- sprzątanie gruzu, śniegu itp.\nPrzy zastosowaniu dodatkowego osprzętu można znacznie rozszerzyć zakres wykonywanych prac.\nWykonywanie wszystkich ruchów roboczych odbywa się przy pomocy hydrauliki siłowej.\nUrządzenie przeznaczona do pracy w klimacie umiarkowanym w temp. otoczenia -40 do + 40C\nUrządzenie w celu uruchomienia wymaga wykonania n/w napraw:\n- wymiana akumulatorów rozruchowych silnika spalinowego;\n- wymiana płynów eksploatacyjnych silnika spalinowego oraz układu roboczego (oleje, filtry, płyn chłodzący);\n- smarowanie łożysk układu roboczego;\nwymiana szyby tylnej kabiny operatora;\n- naprawa bieżąca łyżki ładowarki (uzupełnienie zębów roboczych, prostowanie przegięć);\n- bieżąca konserwacja i malowanie konstrukcji stalowej nośnej.\nPrzeznaczone do sprzedaży urządzenie znajduje się na terenie bazy Klucz, Gmina Miasto Szczecin.\nWarunkiem przystąpienia do przetargu jest złożenie pisemnej oferty w siedzibie ZUK przy ul. Ku Słońcu 125A w sekretariacie do dnia 18.07.2011r. do godz. 11 00w zamkniętej i opisanej kopercie „Nie otwierać przed dniem 18.07.2011r. godz. 11 30”.\nOtwarcie ofert nastąpi w dniu 18.07.2011r. o godz. 11 30w siedzibie ZUK w sali konferencyjnej.\nCena wywoławcza – 57 300,00 zł brutto (słownie: pięćdziesiąt siedem tysięcy trzysta zł 00/100).\nOferent pozostaje związany ofertą przez okres 30 dni od daty przetargu.\nOferent, który zechce przystąpić do przetargu zobowiązany jest wnieść wadium w gotówce w wysokości 2.865,00 zł na rachunek bankowy ZUK - Bank PEKAO S.A I Oddział Szczecin 22 1240 3813 1111 0000 4393 2038 w terminie do dnia 15.07.2011r.\nWadium osoby wygrywającej przetarg nie podlega zwrotowi i jest zaliczane na poczet sprzedaży urządzenia objętego postępowaniem.\nWadium nie podlega zwrotowi w przypadku, gdy:\nżaden z uczestników przetargu nie zaoferuje co najmniej ceny wywoławczej;\noferent, który wygrał przetarg uchyli się od zawarcia umowy.\nWadium złożone przez oferentów, których oferty nie zostaną wybrane lub zostaną odrzucone zostanie zwrócone niezwłocznie po dokonaniu wyboru oferty. Oferent, który wygra przetarg zobowiązany jest we własnym zakresie dokonać transportu urządzenia objętego przedmiotem przetargu bądź dokonać wszelkich innych czynności związanych z odbiorem urządzenia.\nimię, nazwisko adres lub nazwę firmy i siedzibę oferenta;\ncenę brutto, za jaką oferent zobowiązuje się zakupić urządzenie. Cena oferty nie może być niższa od ceny wywoławczej;\noświadczenie oferenta, że zapoznał się ze stanem przedmiotu przetargu;\nkopie dokumentu potwierdzającego dokonanie przelewu kwoty wadium.\nKryterium oceny oferty będzie cena.\nZUK zastrzega sobie prawo zamknięcia przetargu bez wybrania którejkolwiek z ofert, o wynikach przetargu oferenci zostaną powiadomieni pisemnie.\nPytania w sprawie urządzenia prosimy kierować do Pani Jolanty Gałeckiej nr tel. 91-48-57-150 w dniach od pn. do pt. w godzinach 700– 1500.\nDodanie dokumentu: Arkadiusz Ulicki 30-06-2011 08:02\nOsoba, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji: 30-06-2011\nOstatnia aktualizacja: Arkadiusz Ulicki 30-06-2011 08:02


Solić czy nie solić? Oto jest pytanie, artykuł - jedzenie.info.pl\nŻycie bez soli nie byłoby możliwe. Zawarty w niej sód odpowiedzialny jest bowiem za prawidłowe funkcjonowanie komórek naszego organizmu. Ze względu na wszechobecną sól w produktach, które spożywamy na co dzień do jego niedoboru dochodzi niezwykle rzadko. Częstszym problemem, z którego niestety nie każdy jeszcze zdaje sobie sprawę jest nadmierne jego spożycie.\nDzienne spożycie soli nie powinno przekraczać 5 g, czyli takiej ilości, która mieści się na płaskiej łyżeczce od herbaty. Dawka zaś, która jest wystarczająca do tego, by nasze komórki prawidłowo funkcjonowały to zaledwie 3,8 g. Okazuje się jednak, że każdego dnia znacznie przekraczamy tę normę. Jedzenie poza domem, korzystanie z gotowych produktów, przegryzanie słonych przekąsek i nadmierne przyprawianie potraw sprawia, że codziennie do naszego organizmu trafia o ponad 2,5 g więcej soli niż potrzeba.\nCałkowite wyeliminowanie soli z naszej diety będzie po pierwsze niebezpieczne a po drugie zupełnie niemożliwe. Sól jest niemal wszędzie - w kupowanych w supermarketach wędlinach, w sosach w torebkach i słoikach, w ketchupie i mieszankach przypraw, w jedzeniu typu fast-food a nawet w pieczywie i niektórych słodyczach. Nie wystarczy tylko odstawić solniczkę, by znacząco zredukować ilość spożywanej soli. Należy rozsądnie robić zakupy i zamiast jeść “na mieście” postawić na domowe, zdrowe posiłki.\nWśród wielu z nas pokutuje mniemanie, że jedzenie niesłone to jedzenie, które jest bez smaku. Mówi się przecież, że dopiero sól pozwala wydobyć prawdziwy smak z potraw. Nic bardziej mylnego. Prawdziwy smak potraw można poczuć dopiero wtedy, kiedy przestanie się nadmiernie doprawiać je solą i przyprawami, których głównym składnikiem jest glutaminian sodu. Wystarczą dwa dni ograniczania soli, by nasz organizm po prostu przestał się jej domagać w nadmiarze. Zdrowe posiłki naprawdę mogą być smaczne. W miejsce soli zacznijmy po prostu stosować zioła i naturalne przyprawy. Bazylia, estragon, tymianek czy imbir na tyle wzbogacą smak i zapach potraw, że sól po prostu stanie się zbędna.\nNa koniec kilka przydatnych wskazówek, które pozwolą nam zredukować ilość dodawanej do potraw soli:\nPotrawy dosalajmy pod koniec gotowania - wtedy wchłoną one o wiele mniej soli niż wtedy, kiedy dodalibyśmy sól na początku.\nNa stawiajmy soli na stole - po co dosalać coś, co było doprawiane w trakcie gotowania?\nZdrowe posiłki przygotowujmy w garnkach, które umożliwiają gotowanie na parze i patelniach, na których możliwe jest smażenie bez dodatku soli i tłuszczu.\nJedzmy zdrowiej, smaczniej, rozsądniej. Tak niewiele trzeba, by poprawić stan zdrowia swojego organizmu. Więcej o zdrowych posiłkach: http://www.wyrzucsolniczke.pl/gotuj-bez-soli\nMniej soli na zdrowie - jak ograniczyć spożycie soli? Soli nie można jeść do woli


W polskich Bieszczadach pojawiły się węże pleniowe – co to takiego? Sprawdźcie, jeśli akurat nic nie jecie – Viralka\n12 szerów, 119 points\n1 Bieszczady i Nadleśnictwo Baligród\n„A może by tak rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady?” - to kultowy tekst używany w wielu memach. Niestety jest on regionalny (tylko dla Polaków), ponieważ mieszkańcy innych krajów mogą po prostu nie skojarzyć o co chodzi z tymi Bieszczadami i trzeba by było wszystko tłumaczyć, a cały żart straciłby w ten sposób swój urok. My jednak doskonale wiemy o co chodzi i skąd wziął się kultowy tekst.\nDarujmy sobie jednak już tłumaczenie i przejdźmy do właściwego tematu. Dzisiaj główną rolę odegra u nas profil na Facebooku Nadleśnictwa Baligród. Znajduje się ono w Bieszczadach, a osoba odpowiedzialna za prowadzenie FP robi to naprawdę dobrze. Można się stamtąd dowiedzieć wiele ciekawych rzeczy, jak również obejrzeć niemniej ciekawe filmy. Nie inaczej jest tym razem. Leśniczy z Baligrodu postanowił bowiem pokazać nam coś o tajemniczej nazwie „pleń”. Do filmu dodał opis: „Wszyscy już po obiedzie ? 😉 ... to czas na zagadkę”.\nUżywanie tabletów powoduje powstawanie poważnej choroby - lepiej na to...\n78169 6 szerów\n32883 7 szerów\n50066 6 szerów\n157110 9 szerów\n19669 9 szerów\n11284 8 szerów\n118101 10 szerów\nWilk w Bieszczadach pogryzł małe dzieci. Jego dziwne zachowanie udało się nagrać na wideo


Czerwiec | 2017 | Serafin Maszyny\nDni Otwarte 25-26.05.2018\nStaranne przygotowania, tłumy gości i godziny pokazów\nWysoka trawa nam nie straszna\nNa pierwszy ogień poszły urządzenia marki Grillo. Specjalnie przygotowane do tego pole z wysoką trawą dość łatwo poddało się kosiarkom Climber 7 i Climber 10, a także ciągnikom jednoosiowym z odpowiednimi przystawkami. Swoje możliwości pokazał także najnowszy model kosiarki FD 2200 TS. Koszenie uzupełniały także wielofunkcyjne ładowarki AVANT z kosiarką Muthing.Prace na skoszonej trawie pokazały nasze glebogryzarki (odpowiednio na ciągniku Grillo 110 i ładowarce AVANT). Odwiedzający mieli okazję przyjrzeć się z bliska pracy brony wirnikowej, walca do zagęszczania gruntu oraz łyżki przesiewającej.\nEfektywne prace ziemne\nPo pokazaniu sposobów dbania o ogród przyszedł czas na prace ziemne. Tutaj prym wiodły już AVANT-y, doskonale współpracujące z naszym osprzętem. I tak, na świeżo skoszonym polu pokazać swą siłę mogła wiertnica Digga PDX2, a także koparka łańcuchowa Digga HiDrive, minikoparka, łyżka „4w1”, a także młot hydrauliczny i chwytak do drewna.\nTo jednak nie było wszystko. Następnie pokazy przeniosły się na plac przed naszą


W Małopolsce grypa zbliża się wielkimi krokami\nOpublikowano: 2016-12-15 15:28:30 przez system\nSezon grypowy coraz bliżej! Od początku września w województwie małopolskim z objawami grypy i chorób grypopodobnych do lekarzy trafiło 104 449 osób, a hospitalizacji wymagało już 385 z nich . Eksperci Ogólnopolskiego Programu Zwalczania Grypy apelują, aby nie lekceważyć żadnych objawów, ponieważ grypa niesie za sobą możliwość wystąpienia groźnych dla życia powikłań pochorobowych. Grudzień to ostatni moment na wdrożenie profilaktyki. Koszt szczepienia jest niewielki w porównaniu do kosztów leczenia samej choroby i jej powikłań, dlatego lepiej zapobiegać niż leczyć.


Wspomnienie Janusza Głowackiego | Viva.pl\nDziś pogrzeb jednego z najwybitniejszych polskich dramaturgów. „Świat bez Głowy’’, czyli wspomnienie o Januszu Głowackim\nKATARZYNA PRZYBYSZEWSKA • 11 września 2017 12:00\nKiedy poszła wieść, że nie żyje, nikt nie uwierzył. Surrealistyczny żart, jak z jego książek, sztuk, scenariuszy. Puenta, na którą nikt nie był przygotowany. Życie składa się też ze śmierci, ale w jego przypadku było to dziwnie absurdalne. Lubił cytować Fausta, więc może wszyscy wierzyliśmy, że tak jak on zaprzedał duszę diabłu. O Januszu Głowackim pisze Katarzyna Przybyszewska.\nTamtego popołudnia odprowadziłam go wzrokiem aż do Czytelnika. Okna mojego gabinetu wychodzą na Wiejską. Ogólnie dużo się tu dzieje. Demonstracje, marsze, politycy, telewizyjne kamery i artyści wpadający na obiad do kultowej kawiarni. Głowacki na stałe wpisał się w ten obraz. Lubił zaglądać do Czytelnika, choć jego towarzystwo powoli się wykruszało. Gustaw Holoubek, Andrzej Łapicki, Henryk Bereza, Tadeusz Konwicki… Niewielu mogło usiąść przy „stoliku Holoubka”, nad którym wisi zdjęcie „Aktora nad Aktorami”. Jakiś czas temu powieszono też portret Tadeusza Konwickiego. Słynna pani Jadzia, która wydawała obiady, głośno krzycząc: „Schabowy do odebrania!”, kiedy jeszcze żyła, przeganiała wszystkich.\nAle nie Głowackiego.\nPo drodze na chwilę przystanął przed witryną księgarni, ktoś go zagadał, stali może minutę, dwie. Wyglądał jak zawsze. Miał rozpiętą koszulę jak zawsze, chodaki na nogach, jak zawsze. Rękę w kieszeni, jak zawsze. Pożegnał się z tym kimś skinieniem głowy, jeszcze dwa kroki i zniknął w drzwiach Czytelnika. Wróciłam do biurka. Teraz myślę, że powinnam pobiec do kawiarni, przywitać się. Ale skąd mogłam wiedzieć, że widzę go po raz ostatni?\nJerzy Iwaszkiewicz, dziennikarz, felietonista, od lat 50. ubiegłego stulecia przyjaciel Głowackiego, mówi, że kiedy usłyszał o jego śmierci, pomyślał, że to żart. Niesmaczny, ale żart. Siedzieli przecież z Januszem tydzień wcześniej w Juracie i był w dobrej formie. Wyciągnął go nad morze na kilka dni. Chodzili po plaży, na placki ziemniaczane do baru i jeździli na rowerach sprawdzać, czy z rządowej rezydencji nie ukradli prezydenta. Trafili na ładną pogodę w tym brzydkim tegorocznym lecie, ale woda w Bałtyku była zimna, więc Janusz, świetny pływak, tym razem nie zamoczył nogi. Więc ta wiadomość o śmierci jak grom z jasnego nieba. Iwaszkiewicz do Marka Przybylika, który zadzwonił z tą wieścią, powiedział tylko, tak w stylu Głowackiego: „Nie pierdol”. Ale potem siedział długo wbity w fotel i zaczęło do niego docierać, że choć wszyscy myśleli inaczej, Głowa nie był nieśmiertelny.\nMucha Ihnatowicz, graficzka, znawczyni kuchni, przepętali się z Głowackim przez setki przyjęć w latach 60., też nie wierzy. Mówi: „Janusz był ostatnim z nas, który wciąż, mimo wieku, był młody. Nie spierdzielał jak inni. Zachował ten niebezpieczny, chłopięcy urok, który niósł go przez lata, uwodził kobiety, onieśmielał starzejących się facetów. On się nie starzał. I nawet jak już mu się »kostium« zaczynał marszczyć, w całej jego wyprostowanej postawie, nonszalanckim sposobie bycia, błysku w oku, ta młodość pozostała”.\nI potem Mucha podaje mi na kartce kilka numerów do ludzi, którzy co nieco wiedzą o Głowackim. „Chciałam dać ci jeszcze numer do takiej jednej, która dobrze znała Janusza”, dodaje. „Otworzyłam notes i zamarłam. Spojrzałam na nazwiska. Ponad połowa już nie żyje, wielu przepadło bez wieści, a na tę resztę coś mi się wylało i numery są zamazane. Jesteśmy matuzalemami. Nie… Nas już nie ma. A teraz Janusz… On był ostatnim bastionem”.\nGłowa nigdy nie mówił o chorobach. Choroba, słabość w jego słowniku nie istniały. Mógł przyznać, że się wzrusza albo że jest wrażliwy. Ale wrażliwy to nie słaby. A słaby to stary, a Janusz nie chciał być stary. Od kilku lat tracił słuch, gdy nie dosłyszał, jakby od niechcenia, zawstydzając rozmówcę, dopytywał z przymkniętym okiem: „Co?”, ale do głowy by mu nie przyszło, by założyć aparat słuchowy, bo to przecież byłaby ta słabość. I ta starość. Mało kto wiedział, że chorował. Że od miesięcy dwa razy w tygodniu bada krew. Ale robił to w przychodni na swoim szlaku z mieszkania na Bednarskiej do Czytelnika na Wiejskiej, więc to było jakby przy okazji. Pytania o stan zdrowia zbywał. W tej apoteozie życia był tak przekonujący, że kiedy ponad rok temu rozmawialiśmy po śmierci mojego Taty, sporo młodszego zresztą od Janusza, miałam wrażenie, że to rozmowa z rówieśnikiem, który w przeciwieństwie do mnie już pogodził się z faktem, że ci przed nami, zgodnie z kosmicznym planem, muszą odejść pierwsi. Oni – tak. On – nie.\nNie lubił mówić o sobie. Ktoś, komu Janusz powiedział coś intymnego albo mimochodem się zwierzył, był szczęściarzem. Zazwyczaj rozmowa z nim była ping-pongiem. Odbijaniem piłeczki, wsłuchiwaniem się w puenty, by nadążyć za jego tokiem myślenia. Prywaty w tym nie było wcale. Nie było też opowiadactwa ani gawędziarstwa. Iwaszkiewicz wspomina, że na kilkadziesiąt lat przyjaźni z Głową ten raz tylko przyznał się do jakiegoś problemu. Spacerowali wówczas dwie godziny wokół kamienic przy Czytelniku. I, jak opowiadał Iwaszko: „Mówiłem ja, Głowa słuchał i potakiwał”.\nChoć wielu próbowało zmierzyć się z jego legendą, sam postanowił napisać swoją biografię. Na własnych warunkach, osobiście decydując, co i jak chce powiedzieć. „Z głowy” Głowackiego rozeszło się w setkach tysięcy egzemplarzy. O dzieciństwie, dorastaniu, życiu w PRL-u, potem emigracji pisał ironicznie, sarkastycznie, z dystansem. Mówił zresztą, że dystans, ironia, szyderstwo to jego życiowa strategia, którą wymyślił sobie już w młodości. I się jej trzyma, bo jest mu łatwiej. Ale czasami przyznawał, że wieczne ironizowanie rzeczywistości ma też swoje słabe strony. Kiedy ironizujesz, w pewnym sensie udajesz, a jak długo można udawać? Skrywać się za maską błazna i szydercy?\nGdzie jest granica? I czy można zza niej wrócić?\nOstatnio pisał kontynuację „Z głowy”. Pisał już jakiś czas i ciągle nie mógł skończyć, bo jakiś nowy wątek wpadał mu do głowy i książka rozrastała się po drodze, a końca nie było widać. I „Z głowy 2” nie skończył. Wydawnictwo do dziś nie dostało maszynopisu do czytania. Czy to nie ironia? Życie niedokończone, bez kropki nad „i”, tak jak lubił.\nZapytany, czy pisze prawdę o sobie, odpowiadał: „Każdy dokument jest kreacją, więc oczywiście będę trochę kłamał”. Więc gdzie skłamał, gdzie napisał prawdę?\nPrawdą jest to, że urodził się 13 września 1938 roku w Poznaniu. Ten Poznań to przypadek, bo właśnie tam przebywała matka Głowackiego, gdy ten postanowił przyjść na świat. Z wojny pamięta leżące na ulicach trupy, gwałty, krzyki i uciekających ludzi. Nie wracał do wojennych wspomnień, co nieco napisał w „Z głowy”, nie tworząc z tego martyrologii. Był bardzo związany z matką, redaktorką w książkowych wydawnictwach, która, gdy był chory, czytała mu Prousta, a gdy przyznał się jej, że chce zostać pisarzem, najpierw go przytuliła, a potem odepchnęła i wyszła z pokoju, głośno trzaskając drzwiami.\nPrawdą jest, że dostał się do Szkoły Teatralnej na Miodowej w Warszawie, skąd po roku go wyrzucono „za brak talentu i cynizm”, bo nie chciał udawać jajka i „się toczyć”. Potem przez chwilę studiował historię, by wylądować na polonistyce, gdzie u Jana Kotta napisał pracę o dramatach Przybyszewskiego. Jako recenzent teatralny w Polskim Radiu krytykował profesorów ze Szkoły Teatralnej, a od 1964 roku zaczął pisać do warszawskiej „Kultury” reportaże, potem felietony. Krystyna Morgenstern, artystka, wdowa po reżyserze Januszu Morgensternie: „Wszyscy czekaliśmy na felietony Głowackiego. Były tak inteligentne i przewrotne, że partia nie wiedziała, czy go skarżyć, czy mu dziękować. Szybko stał się kultowy, a my co tydzień mieliśmy znak zapytania: Co będzie w kolejnym felietonie”.\nPrawdą jest też, że w 1968 roku wydał zbiór opowiadań „Wirówka nonsensu”, który dał mu przepustkę do świata ówczesnej kultury.\nReszta jest albo prawdą, albo fikcją, bo o życiu literackiej i artystycznej stolicy krążyły legendy. I Janusz był jedną z nich. Talent, cynizm i uroda sprawiły, że szybko wszedł na szczyt stołecznego parnasu.\nMucha Ihnatowicz: „Wchodził Głowacki i inni przestawali się liczyć. Przyćmiewał i mężczyzn, i kobiety. Wszyscy patrzyli tylko na niego. Przystojniejszy niż Brando, ciekawszy niż Bogart. Kobiety za nim szalały, faceci mu i zazdrościli, i go podziwiali”.\nChodził wyprostowany po Nowym Świecie, w rozpiętej białej koszuli. Jakby zacytować Sailora z „Dzikości serca” Davida Lyncha, ta koszula była jego „symbolem niezależności i wiary w wolność jednostki”.\nW jednym z wywiadów Głowacki zapytany, czy uroda pomaga mężczyźnie w życiu, odpowiedział: „Za granicą tak. W kraju nie. Jako pisarzowi strasznie mi szkodziła. Nikt nie wierzył, że coś potrafię. W Polsce uważa się, że pisarz powinien być mały, garbaty i przegrany. Nie należy dobrze traktować twórcy, który dobrze wygląda i jest zadowolony”.\nGdyby tylko posłuchać opowieści z tamtych czasów, wydawać by się mogło, że artyści nic nie robili, tylko, używając współczesnego słownictwa, „lansowali się na salonach”.\nA „salony” to były Hybrydy, Kameralna, SPATiF, Ściek na Trębackiej i Czytelnik na Wiejskiej. W Czytelniku właśnie spotykam się z Grażyną Hase, projektantką mody, kultową postacią lat 60. i 70., porozmawiać o Januszu. „Weszłam tu, mówi, i nie zobaczyłam żadnej znanej twarzy”. Rozejrzała się. „Janusz zwykle siadał tam, w rogu. Zakładał jedną długą nogę na drugą, czytał”. Płacąc za dwa kompoty, zapytałam panią za ladą, czy obok zdjęć Holoubka i Konwickiego teraz zawiśnie Głowacki. Usłyszałam: „To prezes zdecyduje”. Jakiś złośliwy chochlik podszepnął mi, że Janusz skomentowałby to tak: „Zawsze jest jakiś prezes”. A gdzie legenda?\nNa tym szlaku wiodącym przez Krakowskie Przedmieście, Nowy Świat, Aleje Ujazdowskie złamało sobie życie wielu artystów. Ale nie Głowacki. Picie było na porządku dziennym, bo świat na trzeźwo był nie do wytrzymania. Jak się piło w PRL-u, Janusz opowiedział Pawłowi Smoleńskiemu w wywiadzie do „Gazety Wyborczej”. I była to rozmowa niezwykła, bo z jednej strony śmieszna, z drugiej przerażająca. Ale znów powtarzając za Głowackim, wszystko w życiu jest albo śmieszne, albo straszne. Mówił: „Dlaczego artyści mieli nie pić? W ogólnej frustracji w modzie było marnowanie sobie zdrowia i talentu. Większości się udało. Ale tak się składa, że więcej świetnych książek albo filmów powstało wtedy po pijanemu niż teraz na trzeźwo”.\nPrawdą jest, wracając do prawd i mitów, że pił wtedy dużo z Himilsbachem i Maklakiewiczem. Ale nigdy tak do dna, bo jakiś niezwykły instynkt samozachowawczy nie pozwolił mu zmarnować talentu. „Wchodząc do Ścieku, opowiadał, wybierałem sobie na sali najbrzydszą kobietę i piłem, patrząc na nią. Kiedy już wydawała mi się piękna, wołałem kelnera, płaciłem rachunek i wychodziłem”. Przy tym „rozsądnym” piciu udało mu się napisać kilka zbiorów opowiadań, w tym wspomnianą „Wirówkę nonsensu”, „Nowy taniec la-ba-da i inne opowiadania”, „W nocy gorzej widać”, scenariusze do „Rejsu”, „Polowania na muchy” czy „Trzeba zabić tę miłość”, a także sztukę „Kopciuch”. Z tym „Kopciuchem”, a raczej na jego premierę w Royal Court Theatre w Londynie, pojechał w grudniu 1981 roku. Jeszcze nie wiedział, że zaczyna nowy rozdział w swoim życiu. Ale to była prawda. Nie mit.\nNie lubił „gdybać”. Bo i jaki tego sens? Co by było, gdyby został w Polsce? Odpowiadał w swoim stylu: „Pewnie skończyłbym jako alkoholik”. A potem dodawał: „Albo napisałbym świetną książkę o stanie wojennym. Zawsze czułem, że przechodzi mi koło nosa wielki temat”. Stan wojenny zastał go w Londynie i w „próbach” do „Kopciucha”. W jednych dżinsach i dwóch koszulach, bo walizkę miał pustą, by przywieźć do domu prezenty. Jak napisał w „Z głowy”: „…dzięki akcji generała Jaruzelskiego i krzywdzie narodu polskiego w jednej chwili zamieniłem się z nikomu nieznanego prowincjonalnego pisarza w zupełną znakomitość”. W Warszawie zostawił ówczesną narzeczoną, późniejszą żonę, Ewę Zadrzyńską i dwuipółletnią córkę Zuzię. Krótko potem wezwała go Ameryka. Bennington College w Vermont zaproponował mu prowadzenie kursów o Kafce, Czechowie i Dostojewskim. Ale Głowę ciągnął Nowy Jork i Broadway. Podśpiewując Sinatrę z filmu „New York, New York”, tłumaczył sobie: „Jeśli uda ci się tutaj, uda ci się wszędzie”.\nJak mówi Jerzy Iwaszkiewicz, Janusz nigdy nie mówił źle o Ameryce. Nawet jak wspominał swoje emigracyjne początki, pomieszkiwanie u ludzi, chodzenie na piechotę, bo nie stać było go na metro, niedojadanie czy znoszenie do domu wyrzuconych na ulicę materacy, bo nie miał na czym spać, zawsze była w tym ironia i dystans. Wszyscy powtarzają za Głowackim, że emigrant traci wszystko prócz akcentu, i to też było jego udziałem, ale przecież, jak pisał Beckett, nie ma nic śmieszniejszego niż nieszczęście. Opowiadał: „Strasznie się w Nowym Jorku naupokarzałem. To było upokorzenie znanego w Polsce pisarza, o którym nikt tu nic nie wie i którego książek czy sztuk nikt nie ma ochoty przeczytać”.\nRafał Olbiński, dziś światowej sławy malarz, wówczas również nowojorski początkujący emigrant: „Przez kilka miesięcy Janusz mieszkał u mnie w pracowni na 85. i Lexington Street. Każdy z nas marzył o »american dream«, a Janusz bardzo chciał, żeby to było szybko. Ale nie udawało się. Piliśmy czasem wino w pobliskim Central Parku i marzyliśmy: »Mieć cztery tysiące dolarów na miesiąc. To byłaby bajka«”.\nSpotkanie ze słynnym dramaturgiem Arthurem Millerem zaowocowało pierwszą szansą na sukces. Wystawienie „Kopciucha” w 1984 roku w broadwayowskim Public Theatre było dla Głowackiego sprawą życia i śmierci. Pierwsza sztuka w Nowym Jorku. Jakby była klapa, już by się z tego nie podniósł. Ale nie było klapy tylko entuzjastyczne recenzje, gratulacje i szansa na godne życie w Ameryce. Zuzanna Głowacka, córka Janusza, wspomina, że kiedy po przyjeździe do Nowego Jorku weszła do mieszkania, które zajmował ojciec, zobaczyła malutkie zakratowane okno, wychodzące na inne zakratowane okno. Tata przytulił ją i powiedział: „Zapamiętaj to, Zuziu, nareszcie jesteś w wolnym kraju”.\nDwa lata po „Kopciuchu” wystawiono kolejną sztukę Janusza, „Polowanie na karaluchy”. Rzecz o polskich emigrantach, cierpiącym na bezsenność pisarzu i jego żonie aktorce też okazała się sukcesem. Głowacki bohaterów ubrał w swoje emigracyjne doświadczenia. W swoją bezsenność, bo cierpiał na nią całe życie, w swoje lęki przed jutrem, frustracje, że nic nie jest tak, jak być powinno, w swoją samotność, bo w Nowym Jorku wszyscy są samotni, choć się do tego nie przyznają. Sukces tu wcale nie oznacza, że jesteś na szczycie. Głowacki bywał na szczycie, ale wiedział, jak łatwo z niego spaść. Gdy coś osiągnął, jak opowiada Rafał Olbiński, nie miał już czasu na marzenia i wspominanie ojczyzny. Trzeba było dalej pracować, walczyć. Po sukcesie kolejnego przedstawienia, wystawionej w 1992 roku „Antygonie w Nowym Jorku”, odetchnął, że do kraju wróci z tarczą, nie na tarczy.\nKiedy wcześniej, w 1989 roku, po ośmiu latach nieobecności, wylądował na Okęciu i postawił nogę na polskiej ziemi, już w wolnej Polsce, poczuł wzruszenie. I to wzruszenie go prześladowało. Ameryka, Polska. Nowy Jork, Warszawa. Pomiędzy – ocean niepewności. Zostać? Wrócić? Krystyna Morgenstern: „Nie umiał sobie znaleźć miejsca. Stale mówił: »Już wyjeżdżam«. Potem szybko wracał. I znów w gotowości do odlotu”. „Wtedy, powiedział mi kiedyś, musiałem zrobić coś, czego przez lata unikałem. Zastanowić się nad sensem własnego życia”.\nW filmie dokumentalnym o Januszu, „Depresja mon amour”, w reżyserii Rafała Mierzejewskiego z 2008 roku, Głowa wspominał 11 września 2001. Mówił: „Wyglądało to jak z horroru, takiego po wybuchu bomby atomowej. Ulice były pokryte tysiącami kobiecych butów, a dookoła uciekał tłum ludzi pokrwawionych i okrytych kurzem. Ten kurz pochodził ze spalonych mebli i ze spalonych ciał. I wtedy mi się przypomniała moja ucieczka z powstania warszawskiego, kiedy byłem sześcioletnim chłopcem. Wyprowadzała mnie matka, szliśmy w tłumie ludzi, a za naszymi plecami paliła się Warszawa”. Po ataku na World Trade Center dla wielu ludzi runął mit bezpiecznej Ameryki. Dla Janusza trochę też. Czasem właśnie to wydarzenie podawał jako powód powrotu do Polski. Ale to też był trochę mit. Rafał Olbiński: „Janusz był zmęczony Nowym Jorkiem. To jest miasto dla młodych ludzi, którzy mają siłę, by walczyć. W Nowym Jorku nie możesz się zatrzymać nawet na chwilę, bo już czujesz czyjś oddech na plecach. Poza tym, jak mawiał Cezar, lepiej być pierwszym na prowincji niż drugim w Rzymie. Mimo niezwykłego talentu Janusz tam był jednym z wielu, w Polsce był największą gwiazdą”.\nW 2004 roku zmarła matka Janusza, jak twierdzą niektórzy, najważniejsza kobieta w jego życiu. Mieszkanie na Bednarskiej zostało puste. Janusz, mimo że matki już nie było, coraz częściej się w nim pojawiał. Znów, jak za dawnych czasów, chodził swoim szlakiem od Bednarskiej do Ujazdowskich. Tylko wtedy nie było już ani Kameralnej, ani Ścieku na Trębackiej, ani tego SPATiF-u. Zawsze powtarzał, że nie dekoracje są ważne, ale ludzie. Ludzi też było mniej. Himilsbach i Maklakiewicz, starzy kompani od kieliszka, już nie żyli, wielu się rozpierzchło po świecie, wielu, w nowej rzeczywistości, zmieniło. Już nie było tej szalonej atmosfery, tej wiecznej zabawy, tego picia i jednoczenia się przeciw wspólnemu wrogowi, czyli partii. Nowa Polska, z jednej strony wolna i otwarta, nie pamiętała już tamtego świata, z którego wyrósł. Trochę szukał jej śladów. I tak w 2004 roku poznaliśmy się w Lotosie na Belwederskiej, w którym czas zatrzymał się 30 lat wcześniej. Gdzie wciąż podawano tatara, sałatkę warzywną, setę i galaretę. Sama nie wiem, co tam wtedy robiłam, ale to spotkanie zaowocowało naszą serdeczną znajomością, więc ilekroć przejeżdżam przy Lotosie, błogosławię ten wieczór.\nJanusz szybko stał się ulubieńcem nowych mediów, co – jak mówi Grażyna Hase – wiecznie wypominało mu polskie piekiełko. Udzielał wywiadów w prasie, pojawiał się w telewizji, komentował wydarzenia od politycznych, kulturalnych po sportowe. Choć bywało, że kpił z mediów i mówił, że są miałkie, lubił tę swoją ekspozycję. Zawsze jednak na własnych warunkach. Nie skorzystał z zaproszenia do show Kuby Wojewódzkiego, bo chciał w programie być sam, a gospodarz wzbraniał się, że konwencja jest inna. Janusz miał w dupie konwencje i w tym tkwiła jego niezależność. Mówiło się o nim „bywalec”, ale on zwykle po godzinie opuszczał przyjęcia. Zmieniło się też jego życie osobiste. Po rozwodzie związał się z pieśniarką, aktorką i kompozytorką z Ukrainy Oleną Leonenko. Janusz uwielbiał Olenę. Była jego pokrewną duszą i fascynowała go nie tylko jej uroda, ale przede wszystkim talent. Rozdarte serce, słowiański smutek. Razem napisali wiele filmów, słuchowisk, sztuk. Janusz zawsze powtarzał: „Olena jest niesamowita”. Iwaszkiewicz wspominał, jak kiedyś podczas występu Olena zrzuciła buty, nie przerywając śpiewania. „Szepnąłem Januszowi na ucho: »Zrobiła to tak, jak Édith Piaf«. Był autentycznie wzruszony”.\nNigdy nie zamieszkali razem, do czego się przyznawali, bo jak w jednym z wywiadów mówiła Olena: „Kiedy on musi być sam – jest sam. Kiedy ja muszę być sama – jestem sama. Dajemy sobie przestrzeń, każdą przestrzeń. Nigdy nie czuję się przy nim samotna. Jest zawsze, kiedy go potrzebuję”. Mało kto wiedział, że kilka lat temu się pobrali.\nJanusz, choć przypięto mu łatkę playboya, jak mówi Grażyna Hase, w kontaktach z kobietami był delikatny, wrażliwy, nieco wycofany. To one go podrywały, nie on. Nigdy też o kobietach nie opowiadał, był dyskretny. Nie lubił też mówić o ludziach, o których wiedział więcej i których widział w niewygodnych okolicznościach. Po śmierci aktorki Elżbiety Czyżewskiej odmówił udzielenia wywiadu do książki, która wówczas o niej powstawała. „Przyjaciele” Czyżewskiej byli oburzeni. Rozmawialiśmy o tym. Powiedział: „Nie chcę kłamać, a po co mam mówić rzeczy, które wywołają sensację”. Ale kiedy do Polski sprowadzono prochy Czyżewskiej, która od lat 60. mieszkała w Nowym Jorku, jako jedni z nielicznych z Iwaszkiewiczem uczestniczyli w pochówku. „Przyjaciół” Czyżewskiej raczej nie było.\nPisanie mi nie idzie. Męczę się kolejny dzień. Otwieram i zamykam komputer. Kiedyś zwierzyłam się Januszowi, że nienawidzę pisać. I to chyba coś nie tak, żeby dziennikarz nienawidził pisania. Skwitował to krótko: „Pisać lubią tylko grafomani”.\nOn nie cierpiał pisania i pisanie go męczyło. Kiedyś powiedział, że dbając o swój wizerunek playboya, bywalca i kawiarnianego pisarza, nie może się przyznawać do tego, że codziennie rano zasłania zasłony i pisze przez pięć godzin, nie wstając od biurka. To by zniszczyło jego mit. Pisał ręcznie, na białych kartkach. Nie umiał pisać na maszynie, o komputerze nie wspominając. Nie był człowiekiem techniki, komórkę miał starą, na przyciski, z poprzedniej epoki. Kiedy już napisał swoje, dyktował to zaprzyjaźnionej od lat pani, która przepisywała na komputerze. Dokładnie tak, jak przed laty pierwsze recenzje i opowiadania dyktował matce. Któregoś razu, gdy opowiadanie okazało się zbyt śmiałe, a może świńskie, matka ostrym ruchem odsunęła od siebie maszynę. „Tego ci nie przepiszę”, powiedziała, a Janusz zrozumiał, że jeśli dyktując, będzie się wstydził tego, co napisał, rzecz trzeba skreślić i napisać od nowa.\nNie był płodnym pisarzem. I pisał wolno. Napisał zaledwie kilka książek, kilka scenariuszy filmowych, kilkanaście sztuk, z których, jak sam twierdził, udały mu się tylko cztery: „Kopciuch”, „Polowanie na karaluchy”, „Antygona w Nowym Jorku” i „Czwarta siostra”. Choć była to oczywiście kokieteria, te właśnie cztery dramaty dały mu za granicą status pisarza kultowego i do dziś wystawiono je w kilkudziesięciu krajach świata. „Antygonę” pisał trzy lata, cyzelując każde słowo, błąkając się nocą po Central Parku, by uchwycić atmosferę bezdomnego Nowego Jorku. „Good night, Dżerzi” też zajęło mu parę lat. Nieźle go zmęczył scenariusz do „Wałęsy. Człowieka z nadziei” w reżyserii Andrzeja Wajdy. Nie do końca zgadzał się z reżyserem, który nie chciał w scenariuszu kilku scen, które dla Janusza były kluczowe dla filmu. Opowiadał mi kiedyś, naśladując styl mówienia reżysera, że korespondencja między nim a Wajdą weszła w fazę służbową. „Drogi Januszu”, tytułował swoje listy Wajda, a potem następował wykład, dlaczego tej sceny nie umieści w filmie. „Drogi Andrzeju”, zaczynał swoją polemikę Głowacki, dlaczego ta scena być jednak powinna. Książka, którą potem wydał, „Przyszłem, czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy”, była znakomitym i zabawnym podsumowaniem pracy dwóch Mistrzów, ale też gorzką satyrą na dzisiejszą Polskę.\nChoć o Głowackim zawsze mówiło się, że jest jednym z największych polskich pisarzy, rzadko kto czytał coś Głowackiego. Głowacki nie jest pisarzem łatwym i przyjemnym. Każde słowo i zdanie jest przemyślane i zmusza do myślenia. Janusz poważnie traktował swoją misję. Kiedyś na prelekcji tłumaczył studentom, ile czasu poświęcił, by nauczyć się ciekawie pisać, że „ktoś gdzieś wszedł”. Mało kto potrafi też wymienić tytuł choćby jednej z jego książek, ale na przyjaźń z Głowackim zawsze był snobizm i wypadało się tym pochwalić. Sam Janusz mówił, że książki pisze dla siebie, a jeśli przy okazji kogoś zainteresuje, to dobrze. I dodawał: „Spotkało mnie już w życiu tyle zawodów od czytelników czy widzów moich sztuk, że jestem przygotowany na brak zrozumienia”.\nZresztą konia z rzędem temu, kto rozumiał Głowackiego. Kto zawsze uchwycił jego dowcip, pojął ironię, nadążył za jego tokiem myślenia. Janusz przysłuchiwał się dyskusjom, jakby nieco wycofany, z boku, a potem jedno słowo, puenta, myśl i cała ta gadanina celnie, trafnie podsumowana. Po co tyle gadać. Wychodził, a ta myśl krążyła w powietrzu, wśród ludzi, przekazywana z ust do ust. Mówić „Głowackim” – kolejny snobizm. Myśleć „Głowackim” – tego nie potrafił nikt.\nOstatnie lata nie były łatwe dla Janusza. To znaczy on twierdził, że wszystko jest OK. Jak zawsze. Miał swoją samotnię na Bednarskiej, w mieszkaniu po matce, gdzie rzadko kogoś zapraszał. Choć po powrocie do kraju zrobił w nim remont, wszystko wyglądało jak żywcem wyjęte z lat 60. Książki były wszędzie, doszły tylko plakaty z premier jego sztuk. Pisał, jadał w Czytelniku, spacerował swoim szlakiem. Żył, tak jak zawsze żył. Ale było inaczej. Z wielu powodów.\nWrócił do wolnej Polski i to go napędzało. Mógł bez cenzury pisać o tym, co mu w duszy grało. Jednak polityka, którą się starał nie zajmować, burzyła jego spokój. Nie rozumiał nowej władzy. Tego, że Czesława Miłosza i Lecha Wałęsy miało nie być w podręcznikach do literatury czy historii. W wywiadzie, którego udzielił Donacie Subbotko z „Gazety Wyborczej”, mówił, że „spieprzyliśmy ten świat”. I, cytując Janusza, „dalej go pieprzymy”. To był jego ostatni wywiad, choć o tym nie mógł wiedzieć. Mówił gorzko. O Putinie, Trumpie, polskich rządach, narodowej telewizji, którą jak włącza, to „albo się popłacze, albo roześmieje”, o uchodźcach, narodowych kompleksach, krytykach w Polsce, którzy mu zawsze „jebali” sztuki w swoich recenzjach. Dużo przeklinał, ale Janusz generalnie przeklinał, choć robił to z wdziękiem wybitnego pisarza i językoznawcy.\nLudzie, którzy go ostatnio widzieli, mówili, że miał smutne oczy. Jedni twierdzili, że schudł i zmarniał, z postawnego mężczyzny zrobił się mały, jakby się skulił. Inni, że to wcale nieprawda. Grażyna Hase: „Widziałam go niedawno w Juracie. Wyglądał jak zawsze. Nie zauważyłam niczego podejrzanego. Nawet się zastanawiałam, jak to jest, że on od pół wieku się nie zmienił. Sylwetka, ruchy, styl ubierania. Świat się zmienił, a Janusz pozostał taki sam”.\nA te smutne oczy… W filmie „Depresja mon amour” Janusz mówił: „Myślę, że coś, co dziś łączy ludzi bardziej niż internet i popkultura, to silne poczucie depresji”. Depresja, moja miłość. Coś w tym było. Kazimierz Kutz powiedział kiedyś o Januszu, że jest małą, wrażliwą dziewczynką, ukrytą w ciele dorosłego mężczyzny. A Janusz zawsze powtarzał, że przegrani ludzie, których przerasta rzeczywistość, są mu bliżsi niż wygrywający. I to nie była kokieteria.\n12 sierpnia wyjechał razem z żoną i przyjaciółmi do Egiptu, do Marsa Alam. 18 sierpnia wieczorem poczuł się tak źle, że trzeba było wezwać pogotowie. Zmarł o piątej nad ranem następnego dnia. Egipscy lekarze napisali w akcie zgonu, że to „zastoinowa niewydolność serca wskutek podwyższonego ciśnienia krwi”. Janusz chciał, by jego prochy rozsypano „gdzieś”, to znaczy „gdziekolwiek”. Na wakacjach zamiast odpoczywać, zwykle pracował. Był pracoholikiem, choć trochę to ukrywał. Większość jego książek nabierała formy właśnie na wakacjach. Ze świeżą głową siadał do prawie gotowych już tekstów i zmieniał kolejność rozdziałów, poprawiał, cyzelował zdania, słowa i puenty. A że „Z głowy 2” prawie skończył, pewnie, jak to on, szukał mocnego zakończenia. Życie dopisało je samo. Janusz by powiedział: „Śmierć na koniec? Jakie to banalne!”.\npartner Zaplanuj swój wymarzony ślub!\npartner Zdrowe i piękne włosy po farbowaniu? Znamy sekret Julii Bijoch i Charlize Mystery!\nPoznaj nową odsłonę koloryzacji!\npartner Odkryj najmodniejszy manicure na wiosnę!\nWSPOMNIENIE „Najbardziej kręciło ją pisanie i faceci” 22 lata temu odeszła Agnieszka Osiecka\n…w którym szczerze rozlicza się z życiem!\nO TYM SIĘ MÓWI „Cały czas jest ze mną, czuję go, słyszę… Moja miłość się nie skończyła, trwa”\nOlena Leonenko poruszająco o życiu z Januszem Głowackim\nTYLKO U NAS! Olena Leonenko-Głowacka o mężu: „Do ostatniej chwili nie wiedział, że umiera”\nPierwszy wywiad po śmierci Janusza Głowackiego\nO NIEJ JEST GŁOŚNO Przygnębiona, załamana... Pierwsze zdjęcia Britney Spears od 3,5 miesiąca wstrząsnęły jej fanami\nO TYM JEST GŁOŚNO Włodzimierz Szaranowicz kończy karierę. Za decyzją komentatora stoi poważna choroba...\nO TYM SIĘ MÓWI Wiemy, kto wygrał pierwszą polską edycję Dance, Dance, Dance!


Aneros - Plug analny, masażer prostaty - Progasm Classic - zPieprzykiem\nNumer zamówienia: EP-AN010A\nJeden z najpopularniejszych modeli plugów firmy Aneros, występujący w kilku wersjach kolorystycznych.\nTen korek analny ma spore rozmiary, ale nie umniejsza to jego mobilności. W niej właśnie leży klucz do sukcesu produktów Aneros oraz do sprawnego i stymulującego pobudzenia prostaty. Zastosowano w nim nową, udoskonaloną główkę, zwiększającą skuteczność przy masażu prostaty.\nWydajny również w pobudzeniu punktu K, co widocznie zwiększa przyjemność użytkownika. Włożony w męskiego anusa gwarantuje niesamowitą rozkosz z masażu punktu P. Duży rozmiar, dla bardziej zaawansowanych miłośników seksu analnego.


Wątki apokaliptyczne w serialu "Ślepnąc od świateł" » FILMETER\nmarzec 07, 2022 autor Kacper Thomas\tkategoria Felietony i eseje\nTendencje ,,pre-apokaliptyczne” to dość ciekawe zestawienie w ramach jednej produkcji. Takim może niewątpliwie poszczycić się serial Ślepnąc od świateł, wyprodukowany dla i przez HBO (przy współpracy z Głębokim OFFem) przez Krzysztofa Skoniecznego. Serial powstał na podstawie (chociaż bliżej mu jest do „w oparciu o”) książki Jakuba Żulczyka o tym samym tytule. Opowiada o tygodniu z życia warszawskiego dilera, Kuby. Główny bohater jest zmęczony dotychczasowym życiem i chce je zmienić. W tym samym czasie - gdy można by przypuszczać, że Kuba wychodzi na prostą, a „pracodawca” Kuby, Jacek, również stabilizuje swoją sytuację - na wolność wychodzi dawny partner w interesach Jacka, Darek (potocznie zwany Dario). Zbieg okoliczności sprawia, że pozorne poczucie bezpieczeństwa w środowisku warszawskich imprezowni, gwiazd show-bizu oraz handlarzy narkotykami zostaje zachwiane, a Kuba musi stoczyć walkę z swoimi koszmarami.\nPierwotnie serial był wyświetlany na kanale HBO w tradycyjnej formie, w telewizji, po jednym odcinku na tydzień. Po zakończeniu emisji w telewizji, serial trafił na platformę streamingową HBO GO. Widzowie (głównie fani) obliczyli, w ilu dniach zamyka się akcja serialu. Wyliczyli również, za ile dni serialowych jest Wigilia (która jest elementem fabuły).\nPrzez to zaczęli oglądać serial głównie w okresie Bożego Narodzenia, zaczynając w odpowiednim odstępie czasowym od 24 grudnia. Taka opcja dała możliwość aktywnego uczestnictwa widzów w serialu, tzn. odtwarzali oni konkretne dni „serialowe” w rzeczywiste dni tygodnia (np. „czwartek” w czwartek). Nie stoi więc nic na przeszkodzie, by odbiorcy zrobili z tego pożytek i uaktywnili serial poza streaming. Zrobiono z tego grę, której uczestnicy mogą zatopić się w świat Kuby i warszawskich imprezowni, a obok swoich własnych przeżyć towarzyszyć bohaterom serialu w ich zmaganiach. Staje się to wówczas interaktywne doświadczenie, wykraczające poza, mimo wszystko, tradycyjne oglądanie serialu na platformie streamingowej.\nKuba ma bardzo poukładane życie. Jest tym „kolesiem”, który czasami pojawia się na imprezach i prywatnych zabawach, ale zasada jest bardzo prosta – nikt o nim nic nie wie. Każdy go jakoś kojarzy, ale nikt nie zna jego imienia, jak naprawdę wygląda, czym się zajmuje, gdy nie „biega” (oczywiście Kuba nie biega, jest poważnym dilerem). Ma przyjaciółkę Pazinę (w rzeczywistości ma na imię Marysia) i „byłą” – Paulinę. Jego szefem jest Jacek, człowiek o fizjonomii Michael‘a z Grand Theft Auto. Kuba od czasu do czasu jeździ ze Stryjem, żeby pomóc mu załatwić problemy z dłużnikami (np. z Pajdą czy Sikorem). Sikor wprowadził Kubę do dilerki, ale razem z Pajdą i Stryjem są postaciami, przez które stabilny i poukładany świat Kuby zawali się w gruzy. Przyczyni się do tego właśnie wychodzący na wolność Dario, dawny wspólnik Jacka.\nTo typ spod ciemnej gwiazdy, stary i obleśny, wydaje się na początku być po prostu zwyrodniałym gangsterem, który dopiero co wyszedł z więzienia.\nPoznając go mamy wrażenie, że jest po prostu bardzo złym człowiekiem. Jego metody są staroświeckie: on sam tkwi w przeszłości i karmi się nią. Nie stara się być w żaden sposób nowoczesny. Z czasem jednak dochodzimy do wniosku, razem z Kubą i jego otoczeniem, że Dario nie jest nawet psychopatą, nie jest nawet człowiekiem - jest demonem, koszmarem, dybukiem. Przypomina to trochę sytuację jak z Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa, gdzie Szatan posiadał kilka postaci, z których każda odpowiadała jego różnym cechom. Dario sam w sobie jest przeszłością i tęsknotą za prawdą, szczerością, której brakuje Kubie i całej imprezowej Warszawie. Nie dziwi więc nawiązanie do Bułhakowa – Dario w pewien sposób również stara się zaprowadzić porządek w „nienormalnej” Warszawie. Może nie jest do końca zły? Woland również nie był…\nSerial zawiera również silne wątki apokaliptyczne, czy też bardziej pre-apokaliptyczne. Przejawia się to w kilku aspektach. Bardzo dobrze widać w zabiegach stylistycznych, w których reżyser bardzo wyraźnie oddzielił sny od koszmarów, a te od rzeczywistości.\nRzeczywistość ma szare bary, wypłukane z kolorów. Sny Kuby są natomiast ich pełne - nasycone barwy i niemalże namacalne tego, co się w nich widzi. Koszmary są jednak inne. Przypominają trochę przeszłość, bo mają filtr jak z kaset VHS, a to co widzi w nich Kuba to jak Czarnobyl, jak krajobraz po Końcu Świata (swoją drogą – te ujęcia były rzeczywiście kręcone w Prypeci, miejscowości położonej niedaleko elektrowni czarnobylskiej.\nOkazuje się, że postacią, która doprowadzą do stanu krytycznego Kubę jest właśnie Dario. Skąd się wziął Dario w życiu Kuby? Za sprawą trzech osób, które niejako uformowały (pośrednio czy bezpośrednio) Kubę-dilera-whistleblowera (jak mówił o nim serialowy Mariusz). Są to wcześniej wspomniany Sikor, Pajda i Jacek. Ten pierwszy wprowadził Kubę do „firmy” Jacka. Pajda natomiast, gdyby nie usłyszał w barze o zakopanej pod drzewem torbie, nie był winny Sikorowi pieniędzy, nie wykopałby rzeczonej torby, która później trafiła do Stryja, a Stryj podrzucił ją Kubie. W Magrebie Kuba poznałby Daria, ale nie wiązałby z nim żadnych relacji. To wszystko co dzieje się w zasięgu osób, które miały styczność z torbą (w której było dużo gotówki i „czyściocha”). Apokalipsa dzieje się na naszych oczach. Sytuacja tylko ją popycha do przodu i przyspiesza tempa.\nKuba chce odejść. Zacząć życie od nowa, z dala od „Mazowieckiej, Betlejem”, od Warszawy. Chce jej zniszczenia i modli się o to do Boga. Widzi w swoich snach jak Pałac Kultury jest zalewany po sam szczyt i jak oplata go wielka ośmiornica. Chce uciec od przeszłości, od teraźniejszości. Czy jednak apokalipsa rozwiązuje sprawę? Nie do końca. Postać Daria, ze względu na swoją nierzeczywistość i bycie jakby duchem, staje się mentorem Kuby. Kuba śni o „niej” – kreaturze, którą widuje w blokach. Ciemnej, kleistej mazi, która porusza się jak symbiont. Czym jest ona? Czy jest nią prawda?\nDario w snach Kuby jest jej kapłanem (scena w śnie, w której Dario jest dziwnie ubrany). Częste nawiązania demona (lub anioła, którym jest Darek), do prawdy („prawda nas wyzwoli”) pozwala pociągnąć interpretację tej postaci do wcześniej zaproponowanego sposobu, tzn. Dario w Warszawie jest jak Woland w Moskwie. Przybył (czy też powrócił), by naprawić zepsute miasto, przywrócić jej i jej mieszkańcom prawdę o niej i ich samych. Ucieczka do Argentyny, na którą się decyduje Kuba nic nie pomoże.\nDarek nie tyle szantażuje bohatera, co stara mu się uświadomić, z kim tak naprawdę współpracował i kim tak naprawdę jest. Nie ma to znaczenia, jak nowym samochodem jeździ, czy mieszka w penthouse i jak eleganckie ubrania nosi. To, że sprzedaje narkotyki czyni go przestępcą i z przestępcami pracował. Darek stara się przywrócić szczerość, jawność.\nPoczucie końca lub dążenie do niego dotyczy wszystkich bohaterów.\nPodsumowując serial można powiedzieć, że jest to antologia ludzi samotnych, bardzo opuszczonych i smutnych. Pod przykrywką dobrej zabawy, kumpelskich relacji są trochę jak małe dzieci, które nie do końca rozumieją co dzieje się wokół nich. Pragnienie apokalipsy w modlitwie Kuby dotyczy zniszczenia miasta i jego mieszkańców, ale nie uleczenia ich. Darek, niczym Woland, stara się pokazać, w jak bardzo zakłamanych relacjach funkcjonuje Warszawa – chce jej przynieść prawdę. Lecz prawda jest brutalna, jest niewygodna, jest bolesna. Koniec świata dzieje się na oczach bohaterów.\nNawiązania biblijne do potopu, do deszczu, który ma przykryć kluby na Mazowieckiej i do tego diaboliczna postać Darka, który jest zarazem zły, ale prawdziwy, szczery, a także jest kimś nie z tego świata – tylko potwierdzają, że jest to opowieść o zbliżającej się apokalipsie. Wszystko jest nie tak, jak miało być – przeszłość, a z nią prawda o sobie samym, kolą w oczy Kubie, który za wszelką cenę chce się wyrwać, oderwać od niej, od doświadczeń ostatnich kilku dni i uciec.\nOd tego nie ma jednak ucieczki, o czym w końcowej scenie przypomina mu Darek. Mimo, że spadają czarne jak smoła krople deszczu, nie będzie żadnej apokalipsy – trzeba się pogodzić z sobą samym i tym, kim się tak naprawdę jest. Ucieczka nic nie da. Prawda nas wyzwoli.


Pomoc zdalna – AGMAsoft\nPOMOC ZDALNA Jeżeli chcesz uzyskać pomoc zdalną z naszej firmy wykonaj następujące czynności:\nPo pobraniu TeamViewer-a na Twój komputer uruchom go (Twoja przeglądarka może automatycznie uruchomić plik po pobraniu) - na ekranie powinno pojawić się okno jak na kolejnym slajdzie.\nPodaj "Kod sesji" i "Nazwę" (dla starszych wersji należy podać "Twój ID" oraz "Hasło" )osobie, która udzieli Ci pomocy zdalnej (hotline 606287183 lub email agmasoft@agmasoft.pl).\nPrzesuwaj slajdy w lewo, aby dowiedzieć się więcej.\nO programie TeamViewer\nTeamViewer to jedna z najlepszych dostępnych aplikacji do współdzielenia pulpitu online i współpracy przez Internet.\nPochodząca z Niemiec spółka TeamViewer GmbH powstała w 2005 roku. Jej działalność skupia się na rozwoju i dystrybucji najnowocześniejszych rozwiązań do współpracy i komunikacji przez Internet. Po dynamicznym wejściu na rynek nastąpił etap szybkiego wzrostu firmy; stworzone przez nas oprogramowanie jest obecnie stosowane na ponad 100 mln komputerów w 200 krajach. Obecnie aplikacja jest dostępna w ponad 30 językach.\nUnikalna, innowacyjna technologia jest podstawą funkcjonowania globalnej, niezwykle wydajnej sieci serwerów TeamViewer, umożliwiając przekierowywanie połączeń na zasadzie geolokalizacji.\nKrótka charakterystyka zasad bezpieczeństwa TeamViewer:\nDodatkową funkcję bezpieczeństwa stanowi podpisywanie wszystkich naszych programów za pomocą technologii podpisywania kodu firmy VeriSign. Dzięki temu zawsze można zidentyfikować wydawcę oprogramowania.\nNawet samodzielnie utworzone narzędzia QuickSupport Custom Design są dynamicznie podpisywane podczas ich generowania.


Pewny typ dnia z tenisa Ehrat – Vesely – 4 czerwca (wtorek) | Dobre typy bukmacherskie\nDobre typy bukmacherskie Analizy bukmacherskie Pewny typ dnia z tenisa Ehrat – Vesely – 4 czerwca (wtorek)\nNa godzinę 14:00 zaplanowano początek spotkania pomiędzy Ehratem, a Veselym w ramach drugiej rundy turnieju w Prostojev. Faworyt tego boj jest tylko jeden jest im Vesely, który powinien bez większych problemów wygrać ten pojedynek.\nRóżnica klas pomiędzy tymi zawodnikami trzeba podkreślić, że jest ogromna. Vesely obecnie zajmuje sto piąte miejsce, ale możliwości jak i potencjał ma znacznie większy. W ostatnich tygodniach Vesely pauzował i na pewno głodny jest gry i zachce zanotować jak najlepszy występ. A trzeba podkreślić, że stać jest jego na to. Już w pierwszej rundzie dostaje dobrego rywala na przełamanie, ponieważ będzie to zawodnik piątej setki rankingu ATP.\nJiri gra u siebie i na pewno odpadnięcie w tak wczesnej fazie turnieju byłob dla niego bardzo bolesne. Tym bardziej, że we wcześniejszych latach ten zawodnik bardzo dobrze radził sobie na kortach w Prostojev.\nMożna powiedzieć, że brakuje dla niego ogrania i solidnej gry na dobrym powiedzie. Jednak trzeba przyznać że jak podchodził do spotkania będąc faworytem to wywiązywał się z swoich zdań bardzo dobrze. Podczas przegranych spotkań walczył o każdą piłkę, a ten pojedynek powinien wygrać przede wszystkim, że jest bardziej doświadczonym zawodnikiem.\nCiężko spodziewać, się, żeby Ehrat byłby wstanie sprawić dla niego większe problemy, jak ten zawodnik w najlepszym momencie swojej kariery był sklasyfikowany na koniec trzeciej setki rankingu ATP. W ostaniach turniejach prezentował eis trzeba przyznać, że całkiem dobrze i zanotował kilka sensacyjnie wygranych jak 2-0 z Cuevasem, gdzie to nie stracił nawet jednego seta. Czy też zwycięstwa z Zlecarem, Darices czy Kruferem.\nJednak w pierwszej rundzie tego turnieju tego turnieju nic wybitnego nie pokazał. Do pojedynku z Dimą przystąpił jako zdecydowany faworyt, a trzeba podkreślić, że był to pojedynek wyrównany, w którym wygrał skromnie 2-1.\nEhrat – Vesely 2 1.38 TOTALBet\nPoprzedni artykułPewny typ z French Open Tsitsipas – Krajinović- 31 maja (piątek)\nNastępny artykułTyp dnia z tenisa: Struff – Kecmanovic – 12 czerwca (środa)


Biedronka: „Wszystko na wielkanocny stół” w ofercie\nSieć sklepów Biedronka przygotowała specjalną ofertę z okazji zbliżających się Świąt Wielkanocnych.\nProdukty prezentowane przez Biedronkę w najnowszym folderze pt. "W tym tygodniu. Wszystko na wielkanocny stół" dostępne są od 26 do 31 marca br. albo według dat podanych przy produktach lub do wyczerpania zapasów.\nJak podaje Biedronka, wśród produktów, które w ubiegłym roku przed Świętami Wielkanocnymi zyskały największą popularność w stosunku do standardowego, nieświątecznego tygodnia, były chrzan tarty, biała kiełbasa oraz budynie. W tygodniu poprzedzającym święta klienci częściej sięgają też po jaja, śledzie, zielony groszek, majonezy czy produkty służące do przygotowania ciast (np. gotowe kremy czy owoce w puszce).\nKlienci chętniej kupują także mięsa, które rzadziej goszczą na polskich stołach, takie jak królik czy kaczka. Coraz większą uwagę zwracają też nie tylko na to, co przygotują do postawienia na wielkanocnym stole, ale również na świąteczny wystrój wnętrz. Sieć Biedronka proponuje wybór ciętych kwiatów, a w aktualnej ofercie dostępne są m.in. róże, żonkile i goździki, a także rośliny doniczkowe, np. rododendron, bukszpan czy kalanchoe w wielkanocnej doniczce.\nWiększość sklepów Biedronka będzie otwarta w najbliższy piątek, 30 marca br., do godz. 22:00, a w wybranych lokalizacjach do godz. 23:00. Natomiast w sobotę, 31 marca, placówki będą czynne do godz. 13:00. W okresie wzmożonego ruchu w sklepach planowana jest większa liczba pracowników niż w standardowym tygodniu.\nDołącz do dyskusji: „Wszystko na wielkanocny stół” w ofercie Biedronki


Informacje zarządcy cmentarza - PGKiM Ryn\nLista grobów przeznaczonych do likwidacji listopad 2021\nZapytanie ofertowe - dostosowanie części powierzchni Ekomariny Ryn na potrzebę…\nLista grobów nieopłaconych, przeznaczonych do likwidacji z dnia 29 października…\nLista grobów nieopłaconych, przeznaczonych do likwidacji z 29 lipca 2021\n1. Zarządcą Cmentarza jest Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Rynie Sp. z o.o.w Rynie.\n2. Siedziba Zarządcy Cmentarza znajduje się w Rynie przy ul. K. Wallenroda 10.\n3. Godziny urzędowania Zarządcy Cmentarza: od poniedziałku do piątku 7:00- 15:00 Przyjmowanie interesantów odbywa się od poniedziałku do piątku w godzinach od 8:00 do 14:00. Sobota, dni świąteczne oraz nagłe zdarzenia prosimy dzwonić pod nr 505 019 047\n4. Podmiot zajmujący się organizacją pogrzebu zobowiązany jest do przedłożenia pisemnego upoważnienia od dysponenta grobu. Zarządca Cmentarza uprawniony jest do weryfikacji danych zawartych w upoważnieniu.\n5. Dostarczenie niezbędnych dokumentów i oświadczeń musi nastąpić nie później niż 24 godziny przed planowanym pogrzebem lub ekshumacją. W przypadku niezachowania tego terminu Zarządca cmentarza ma prawo zabronić dokonania tych czynności.\n6. Na terenie cmentarza bezwzględnie zakazuje się:\nwysypywania odpadów poza pojemniki do tego przeznaczone.\n7. Na terenie cmentarza zakazuje się dokonywania następujących czynności bez uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody Zarządcy Cmentarza:\nwykonywania prac kamieniarskich, budowlanych i renowacyjnych,\nustawiania ławek, ogrodzeń i innych elementów małej architektury,\nprowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej czy zarobkowej, w tym w szczególności akwizycji oraz zarobkowej działalności artystycznej,\numieszczania reklam i wykładania wizytówek,\nprzenoszenia lub zabierania z cmentarza wszelkich elementów jego wystroju.\n8. W przypadku stwierdzenia ustawienia rzeczy określonych w ustępie 7b, 7e zarządca ma prawo do zdemontowania rzeczy bez prawa do odszkodowania.\n9. Za zniszczenia i szkody powstałe w związku z działaniem siły wyższej, kradzieżą i aktami wandalizmu Zarządca Cmentarza nie ponosi odpowiedzialności.


Jakie są zalety blachy perforowanej COR-TEN - Staleo.pl\nJakie są zalety blachy perforowanej COR-TEN\nCzłonkowie pracowni architektonicznej Major Architekci udowodnili, że hala sportowa o powierzchni 2500 m2 zlokalizowany we Wrocławiu przy zabytkowym gmachu 9. Liceum Ogólnokształcącego może być przykładem ciekawej architektury.\nArchitekci idealnie połączyli tradycyjną zabudowę z cegły, ze współczesnymi kubaturami, a całość przesłonili kotarami z blachy perforowanej z materiału 2 mm COR-TEN® Rv 20-27 o prześwicie 50 %, pozyskanej od firmy Perforacja - blachy perforowane sp. z o.o.\nNowy kompleks sportowy znakomicie wpasowano w historyczną zabudowę. Centralna część kompleksu została przysłonięta perforowaną blachą, dzięki której stworzono drugą, częściowo transparentną warstwę elewacji.\nDzięki zastosowaniu nowości - blachy perforowanej COR-TEN® pokrywającej się z czasem rdzawą patyną uzyskano kolorystykę korespondującą z ceglanymi fasadami i pobliską zielenią parkową, co dało ciekawe efekty wizualne.\nCOR-TEN® perforowany, który oferuje Perforacja - blachy perforowane sp. z o.o. to materiał specyficzny. Jest to stal o zwiększonej odporności na warunki atmosferyczne, wynikającej głównie z obecności pierwiastków stopowych miedzi, chromu, niklu, a także fosforu. Materiał ten rdzewieje, lecz nie jest to zwykła rdza, ale patyna, która pełni funkcję ochronną. Dzięki niej stale o zwiększonej odporności na warunki atmosferyczne mogą być wykorzystywane w konstrukcjach zewnętrznych bez konieczności poddania ich osobnej obróbce powierzchni.\nW normalnych warunkach proces tworzenia się patyny trwa 18-36 miesięcy. Początkowo powłoka ma kolor czerwono-brązowy, ale z czasem nabiera ciemniejszego zabarwienia. W atmosferze przemysłowej patyna wytwarza się szybciej niż w środowisku podmiejskim, natomiast w terenach nadmorskich wolniej z uwagi na obecność chloru. Blachy perforowane COR-TEN® z firmy Perforacja - blachy perforowane sp. z o.o. nie wymagają więc dodatkowych zabezpieczeń, ani obróbek powierzchni.\nPerforacja - blachy perforowane sp. z o.o. Kraków zaprasza do współpracy projektantów, architektów i wykonawców fasad oraz elewacji.


Spotkanie organizacji młodzieżowych dot. walki z dezinformacją - Przemysław Czarnek\nSpotkanie organizacji młodzieżowych dot. walki z dezinformacją\nMinister Edukacji i Nauki Przemysław Czarnek uczestniczył w spotkaniu z przedstawicielami Niezależnego Zrzeszenia Studentów, Parlamentu Studentów, Rady Dzieci i Młodzieży, Rady Młodych Naukowców i Krajowej Rady Doktorantów w sprawie realnej walki z dezinformacją, w sposób szczególny dotyczącej obecnej sytuacji międzynarodowej.\nPodczas konferencji prasowej Minister wskazywał, iż przekaz w portalach społecznościowych jest ograniczony i narażony na splot prawdziwych i fałszywych informacji. Stąd konieczna jest praca nad weryfikowaniem informacji i pozyskiwaniem ich z wiarygodnych źródeł. Takimi miejscami są, m.in. Polska Agencja Prasowa i strony rządowe.\nMinister podkreślił szczególną odpowiedzialność, jaka spoczywa na młodych ludziach, którzy powinni weryfikować, a następnie przekazywać rzetelne informacje młodszemu rodzeństwu czy osobom starszym.\nSkala fake-newsów i przekłamań dotyczących wojny na Ukrainie jest bezprecedensowa. Każdego dnia pojawiają się niezweryfikowane treści w sferze wirtualnej, będące niejednokrotnie fałszywymi i zmanipulowanymi informacjami dotyczącymi działań politycznych, militarnych, gospodarczych, których celem jest wywołanie wśród ludzi paniki i lęku.\n– Skala informacji nieprawdziwych, która pojawiła się w przestrzeni publicznej wskoczyła ostatnio na co najmniej kilka poziomów wyżej. Mamy styczność z prawdziwą wojną dezinformacyjną – mówił prezes PAP, Wojciech Surmacz.\nPrezes PAP wskazał również, iż z dezinformacją można walczyć biorąc udział w konkursie #FakeHunterChallenge/Geopolityka, którego tematem jest wyszukiwanie i wyjaśnianie dezinformacyjnych treści w Internecie dotyczących wojny w Ukrainie. Konkurs organizowany jest przez GovTech Polska i Polską Agencję Prasową, zaś współorganizatorami są Ministerstwo Edukacji i Nauki oraz Związek Cyfrowa Polska.