Ostry dyżur - wypadki, przestępstwa w regionie - Zatrzymany sprawca zabójstwa w centrum Wrocławia\n2020-07-08, 16:16 autor: pol\nW godzinach rannych w centrum Wrocławia doszło do zabójstwa mężczyzny. Sprawca po uprzednim dźgnięciu nożem swojego byłego pracodawcy, uciekł z miejsca przestępstwa. Jego ucieczkę przerwali mu policjanci z Wydziału d/w z Korupcją Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, którzy akurat w tym samym czasie wykonywali inne czynności służbowe w terenie. Zauważyli biegnącego ulicą mężczyznę i goniącego za nim innego pracownika. Ten natomiast zatrzymał jadący nieoznakowany radiowóz i poprosił o pomoc w złapaniu sprawcy ataku na jego szefa.\nPolicjanci podjęli pościg i zatrzymali sprawcę jak się okazało zabójstwa. Wsparcia przy zatrzymaniu udzielili im inni funkcjonariusze z Wydziału d/w z Przestępczością Gospodarczą KWP we Wrocławiu. Pomogli w obezwładnieniu mężczyzny i pomocy pokrzywdzonemu. Wezwano na miejsce pogotowie ratunkowe, a policjanci do czasu jego przybycia udzielali pierwszej pomocy przedmedycznej ranionemu mężczyźnie i uciskali ranę na jego ciele. Po przyjedzie pogotowia to jego zespół przejął czynności reanimacyjne, ale niestety mężczyzny nie udało się uratować.


Jak wyłączyć automatyczne zasady L2TP/IPSec\nPo wyłączeniu automatycznych zasad L2TP/IPSec istnieje możliwość użycia wstępnie udostępnionego klucza w celu utworzenia łączy sieci VPN typu brama-brama. Firma Microsoft zaleca stosowanie kluczy wstępnie udostępnionych wyłącznie do testowania. Oprogramowanie firmy Microsoft nie obsługuje użycia kluczy wstępnie udostępnionych w środowiskach produkcyjnych.\nAby uzyskać dodatkowe informacje na temat użycia klucza wstępnie udostępnionego do skonfigurowania zasad IPSec, kliknij numer artykułu poniżej w celu wyświetlenia tego artykułu z bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base:\n240262 Jak skonfigurować połączenie L2TP/IPSec przy użyciu uwierzytelniania opartego na kluczu wstępnym\nOdszukaj następujący klucz Rejestru i kliknij go:\nWpisz prohibitipsec w polu Nazwa wartości, kliknij typ REG_DWORD w polu Typ danych, a następnie kliknij przycisk OK.\nW przypadku ustawienia wartości ProhibIpSec na 1 serwer sieci VPN, na którym jest uruchomiona usługa Routing i dostęp zdalny, nie tworzy filtru w celu zastosowania certyfikatów do uwierzytelniania IPSec. Serwer sieci VPN z uruchomioną usługą Routing i dostęp zdalny używa lokalnych zasad IPSec albo zasad IPSec usługi Active Directory. Można skonfigurować zasady IPSec na lokalnym serwerze sieci VPN z usługą Routing i dostęp zdalny albo użyć zasad grupy w celu wypchnięcia zasad IPSec na serwery sieci VPN z usługą Routing i dostęp zdalny.\nIdentyfikator artykułu: 310109 — ostatni przegląd: 24.06.2003 — zmiana: 1


WITAMY W PŁYTKICH ZDROJACH.\nTom był podekscytowany, widząc ten napis przy wjeździe do ośrodka zapowiadający czas, który planował spędzić tylko z córką. Czternastoletnią Frankie, z którą na co dzień dzieliło go kilka tysięcy kilometrów. Miał zamiar zaprzyjaźnić się z nią, nadrabiając czas rozłąki z powodu rozpadu jego małżeństwa. Był też bardzo zadowolony z wyboru ośrodka położonego w głębi gęstego lasu, z dala od pobliskiego miasteczka, z nowymi i czystymi domkami letniskowymi oraz miłą obsługą. Znalazł idealne miejsce na realizację swojego celu.\nDo chwili spotkania się z sąsiadami – Davidem i Connie. Autorami podcastów o miejscach prawdziwych i kontrowersyjnych morderstw. Dla nich, fanów zbrodni, Płytkie Zdroje były idealnym miejscem na realizację kolejnego podcastu, bo widzieli je jako Zdrojowy Horror. Według nich za dnia jest nawet ładnie, ale w nocy masz za oknem „Piątek trzynastego”!\nTom był w szoku!\nWkrótce znalazł się w jeszcze większym, gdy opowieści sąsiedzkiej pary o wydarzeniach z przeszłości rozegranych w pobliskim lesie, zaczynały się sprawdzać. Ginęły przedmioty z domków, o zmroku pojawiały się dziwne postacie z rogami, ludzie zaczynali zachowywać się tak, jak nigdy dotąd się nie zachowywali, a atmosferę poczucia niepewności i niejednoznaczności zagęszczały nowe wydarzenia, w których ginęli ludzie. Niby w sposób naturalny, a jednak wszystko wskazywało na ziarno prawdy sięgające rytualnego mordu sprzed dwudziestu lat.\nSpokojna dotychczas głusza zaczynała zamieniać się w śmiertelnie niebezpieczną pułapkę dla przyjezdnych.\nAutor wybrał idealne miejsce na akcję powieści. Pozornie sielankowe, umiejętnie wprowadzając kolejnych bohaterów i odkrywając ich tajemnice, zmieniał jego postrzeganie na coraz bardziej groźne, nieustannie stopniując napięcie. Głusza, kojarzona z przyjazną naturą i wypoczynkiem, niepostrzeżenie nabierała coraz więcej cech wzbudzających negatywne emocje i złowieszcze skojarzenia. Narzucony początkowo pozytywny odbiór misternie zmienił na przerażający, wskazując winnego – człowieka.\nWszystkie brutalne wydarzenia, których udziałem byli bohaterowie thrillera, tworzyły dobrze przemyślany łańcuch przyczyn i skutków oraz konsekwencji, zapoczątkowany brakiem więzi między rodzicami a nastolatkami. To opowieść, która świetnie ilustruje negatywny proces samorozwoju dojrzewającego człowieka bez nadzoru rodziny. Jej kwintesencję i przesłanie oddaje myśl z niedawno czytanego przeze mnie poradnika Mamo, nie krzycz Jeannine Miki i Sandry Teml-Jetter – „My, rodzice, musimy chronić nasze dzieci, kiedy inni dorośli tańczą w ich kręgu”. Można w tej historii z drobiazgową dokładnością przyjrzeć się potrzebie posiadania przewodnika w okresie dorastania i konsekwencjom znajdywania go na własną rękę, by w efekcie prześledzić proces przeistaczania się w predatora na granicy szaleństwa dziedziczonego przez następne pokolenia.\nI to było w tej powieści najbardziej przerażające.\nNie natura, nie głusza, która była tylko narzędziem manipulacji, a człowiek. Zaniedbany człowiek w okresie dojrzewania. Przeciwwagą do tej nieubłaganej destrukcji autor uczynił budowaną więź między ojcem a córką w trakcie wspólnych, ekstremalnych doświadczeń.\nUpiorna opowieść o wakacyjnym wyjeździe, który stał się koszmarem, a tak naprawdę egzaminem z rodzicielstwa.\nGłusza – Mark Edwards, przełożyła Agata Suchocka, Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza, 2022, 352 strony, literatura amerykańska.


Letnie aranżacje wnętrz, wykorzystaj wakacje i odśwież mieszkanie | moodni.pl\nStrona GłównaDomLetnie aranżacje wnętrz, wykorzystaj wakacje i odśwież mieszkanie\nLetnie aranżacje wnętrz, wykorzystaj wakacje i odśwież mieszkanie\nCzas wolnyWyposażenie kuchniWyposażenie domuZakupyHobbyCiekawostki\nChcecie zmienić coś w swoim mieszkaniu na lato? Słońce i wysoka temperatura wzbudzają Was chęć dekorowania pomieszczeń w radosnym stylu? Zobaczmy, jakie są wnętrzarskie trendy na lato 2018?\nPastele w tym roku modne są nie tylko w odzieży, ale również w aranżacji wnętrz. Chcąc nieco rozjaśnić i ożywić domowe wnętrze, warto postawić na drobne dekoracje lub meble w błękicie, pastelowym różu czy żółci. Oczywiście urozmaicając wnętrze na letnie miesiące, nie musimy od razu wymieniać wszystkich mebli, nowy zegar na ścianę, stylowa lampka w malinowych barwach lub fikuśne różowe zasłonki na pewno spełnią swoje zadanie.\nW domach latem ładnie wyglądają również złote dodatki. Może to być złocona ramka do zdjęć, stylowa lampka na biurko, lustro w złotej ramie, bądź ciekawe, abstrakcyjne dekoracje.\nZłocone produkty podczas ładnej pogody odbijają światło słoneczne, nadając wnętrzu specjalnego blasku. Czego tu nie lubić?\nMotywy rodem z tropików\nLato kojarzy nam się z gorącem. W tym okresie chętnie wyjeżdżamy do egzotycznych krajów, aby móc cieszyć się tropikalnym klimatem i kulturą.\nJeżeli nie możemy wyjechać, mamy możliwość stworzenia egzotycznej dekoracji w swoim domu. W sklepach internetowych z dodatkami do wnętrz znajdziemy w tym sezonie mnóstwo ciekawych propozycji wazonów w formie ananasa lub z wizerunkiem palmy, ciekawych obrazów, przedstawiających egzotyczne plaże czy oryginalnych poduch z nadrukiem w podobnym stylu.\nDekoracje w kolorze indygo\nKolor indygo, czyli głęboki odcień granatu może być ciekawym kontrastem dla pastelowych barw. Pomoże nam dołączyć do radosnego, letniego wnętrza nutkę elegancji, która wpłynie na wrażenie mistycyzmu i luksusową atmosferę.\nW barwie indygo znajdziemy wazony, talerze, obrazy czy narzuty na meble. Takie dodatki na pewno pomogą nam stworzyć ładne, wyraziste wnętrze.\nMotywy geometryczne pomagają w stworzeniu dynamicznego wnętrza. Świetnie zaprezentują się połączone z pastelowymi barwami, jak i z ciemniejszym kolorem indygo. Modne poduszki, obrazy i inne dekoracje z geometrycznymi kształtami na pewno spodobają się miłośnika ciekawych aranżacji.\nTaka zmiana w mieszkaniu to propozycja nie tylko na lato. Letnie motywy przypomną nam o radosnych, ciepłych dniach także jesienią i zimą.


Ameryka Północna - Stany Zjednoczone - Las Vegas i 3 Kaniony\nPo przylocie (11:45am) i odebraniu bagażu, przejazd autokarem przez centrum miasta, słynnym Las Vegas Bulwar, zwanym popularnie "The Strip". Przejazd ten pozwoli nam zorientować się w charakterze tego unikalnego miasta oraz poznać lokalizacje jego największych atrakcji. Dojazd do naszego hotelu. Po zakwaterowaniu wolne popołudnie i wieczór na samodzielne zwiedzanie miasta i uczestnictwo w różnych atrakcjach, jakie oferuje Las Vegas.\nKaniony Zion & Bryce\nWcześnie rano wyjeżdżamy z hotelu na dwudniową autokarową wycieczkę do 3 słynnych Parków Narodowych Gór Skalistych: Zion, Bryce i Wielkiego Kanionu Kolorado. Pierwszego dnia przejedziemy prywatnym autobusem do Stanu Utah, gdzie znajduje się Zion Kanion i po jego zwiedzeniu przejedziemy przez przełęcz Mt. Carmel droga widokowa Red Canyon do Bryce Canyon. Po zwiedzeniu tych unikalnych i kolorowych skalnych formacji pojedziemy na południe do Stanu Arizona do miasteczka Page leżącego na krawędzi Glen Canyon. Nocleg w hotelu.\nOd rana początkowo pojedziemy wzdłuż Marble Canyon przez tereny rezerwatu Indian Navajo a następnie wzdłuż południowej krawędzi Wielkiego Kanionu zatrzymując się w kilku miejscach widokowych. Wspaniałe widoki na głęboki kanion pozwalają zrozumieć ogrom i piękno tego miejsca. Po przyjeździe do turystycznego miasteczka Grand Canyon, czas wolny, na posiłek (we własnym zakresie).\nPrzed wyjazdem zobaczymy na ogromnym ekranie IMAX fascynujący film (35 minut) o historii Wielkiego Kanionu. O 4:00pm rozpoczniemy powrotny przejazd naszym autobusem do hotelu w Las Vegas. Po drodze zatrzymamy się na słynnej zaporze Hoover Dam, która spiętrza o ponad 200 metrów wody rzeki Kolorado, tworząc ogromne jezioro Lake Mead. Przyjazd do hotelu Flamingo ok. 9:30pm.\nCały dzień wolny na samodzielne zwiedzanie Las Vegas i poznanie wielu atrakcji tego fascynującego miasta rozrywki zbudowanego na pustyni.\nPrzelot Las Vegas - Newark\nWolny ranek na samodzielne zwiedzanie Las Vegas. ok. 2:30pm wyjazd na lotnisko. Wylot liniami United o 4:30pm. Przylot do Newark’u na Terminal C 15 minut po północy (8 lipca).\nZakwaterowanie w hotelu Flamingo 3* w Las Vegas, Quality Inn 3* w Page\nDwudniowy wyjazd prywatnym autobusem do 3 Parków Narodowych\nWstęp do kina IMAX (~$15)\nWstępy do parków narodowych (~$45)\nNapiwków dla kierowcy autobusu ($10)\nKoszty usług nieprzewidzianych w programie wycieczki\nJeżeli planujecie wziąć udział w tym wyjezdzie razem z gronem swoich przyjaciół, a grono to liczy 10 lub więcej osób, to istnieje możliwość uzyskania grupowych zniżek na przeloty. Prosimy o szybki kontakt. Przy nieparzystej liczbie uczestników osoba zgłaszająca swój udział jako ostatnia zobowiązana jest do wykupienia pokoju jednoosobowego, bądź dzielenia pokoju 3-osobowego (nie zawsze możliwe we wszystkich hotelach).


Lola - SzalonaJulka - Portal Pisarski\nLola - SzalonaJulka\nProza » Inne » Lola\nKiedy to mogło się zdarzyć? Zaraz po przeprowadzce do Krakowa… Pewnie w trzydziestym siódmym albo ósmym roku… Byłem wtedy jeszcze młodym i niezbyt rozważnym chłopcem.\nPanowała moda na spirytyzm. W każdym szanującym się domu przy okazji spotkań towarzyskich urządzano seanse. Ludzie zbierali się, by niepokoić biedne duszyczki niedyskretnymi pytaniami. Strumieniami płynęła ektoplazma. U państwa Siemiradzkich na Zwierzyńcu wywołano ponoć samego Napoleona, który przez usta słynnego medium wyznał, iż gdyby nie te mrozy, pogoniłby Ruskich aż za Ural.\nOczywiście głośno wyśmiewałem się z tych doświadczeń, ale po cichu zżerała mnie ciekawość. W końcu wspólnie z kilkoma kolegami postanowiliśmy także spróbować.\nDługo czekaliśmy na okazję. Wreszcie nadarzyła się, kiedy rodzice, zaproszeni do wujostwa na cały wieczór, opuścili mieszkanie. Szybko zwołałem chłopaków. Najpierw wysunęliśmy okrągły stolik na sam środek salonu, następnie na jego blacie Zbyszek kopiowym ołówkiem pracowicie wykaligrafował litery alfabetu, a także cyfry od jeden do dziewięciu. Właściwie wszystko było gotowe, nawet świece przyniesione przez Władka zostały już rozmieszczone w różnych częściach pokoju i płonąc oświetlały stolik i nasze przejęte twarze – brakowało tylko spodeczka. Zbyszek podbiegł do starego kredensu i wyjął deserowy talerzyk, wchodzący w skład serwisu z ćmielowskiej porcelany.\n- Nie, tylko nie ten! – krzyknąłem. – Jeśli coś się z nim stanie, matka obedrze mnie ze skóry.\n- Nie ma czasu, zaczynajmy!\nLekko zaniepokojony naruszeniem rodzinnej świętości, zasiadłem wraz z kolegami przy stoliku. Panował mrok, rozproszony jedynie światłem świec.\n- Duchu, objaw się… - zamruczał Władek.\n- Duchu, przybądź… - szeptaliśmy wszyscy trzej.\nNie wiem, ile to trwało. Całkowicie uległem nastrojowi.\nWyczekiwanie zaczęło już się dłużyć, gdy wtem talerzyk wystartował i triumfalnie okrążył blat stoliczka. Drgnąłem przerażony. Chłopaków też chyba zatkało, bo dopiero gdy naczynie kończyło drugą rundkę Władek wyszeptał:\n- Kim jesteś, duchu?\nTalerzyk ustawił się na środku stolika, a potem pomału ruszył.\n- L-O-L-A – literowaliśmy z przejęciem.\n- He... - ucieszył się Zbysio. - Lola z Ludwinowa. Ta, co fest frajerów kiwa...\nTalerzyk zatrzymał się, by po chwili jeszcze raz wskazać te same litery:\n- L-O-L-A – i podążyć dalej – Z-E-L-W-O-W-A\n- Ze Lwowa? Jak to ze Lwowa? - zapytał zdziwiony Zbyszek. - Olek, ty jesteś ze Lwowa. Była tam jakaś Lola?\n- Ano była... tylko wiecie... - trochę głupio było mi to mówić w obecności ducha – tę naszą to raczej frajerzy kiwali...\n- No, nie... - zawył radośnie kolega. – To duch takiej pani? Heh, chłopaki, bardziej by nam się przydała żywa, co nie?\nTego widocznie było zjawie za wiele. Rzucony dziwną siłą spodek poszybował i z rozmachem rąbnął Zbyszka w piszczel.\nChłopak wrzasnął z bólu. Talerzyk się rozbił. Obrażona Lola zerwała łączność. Cały nastrój diabli wzięli.\nPozostało mi tylko zacieranie śladów i smutne oczekiwanie na powrót rodziców, których, o dziwo, bardziej zmartwiła nasza zabawa, niż zdekompletowany serwis. I tak skończyło się moje doświadczenie ze spirytyzmem...\nTaki był finał przygody dziadka, ale dla mnie historia Loli miała jeszcze ciąg dalszy.\nTo zdarzenie przetrwało jako rodzinna dykteryjka, opowiadana przy różnych okazjach. Ilekroć wieczorem coś zastukało na strychu, groźnie zaskrzypiały drzwi albo przemknęła spłoszona myszka, mówiono, że to Lola straszy. Wtedy niepokojące dźwięki stawały się bardziej swojskie. Ostatecznie ta, wywołana jeszcze przed wojną duszyca była etatowym straszydłem w naszej rodzinie od dobrych kilkudziesięciu lat - „nasza”, więc bać się jej nie należało.\nOczywiste, że jako dziecko słuchałam historyjki bez zrozumienia. Lola była dla mnie „bobem” (jak z wierszyka: „Idziemy se oba, nie bójmy się boba. Bobo jest malutkie – zbijemy go oba.”) i niczym ponadto. Jednak z czasem przyszła refleksja. Gdzieś tam, w przedwojennym Lwowie, na poły bajkowym świecie „tajojki”, być może żyła jakaś Lola, mogła nawet całkiem inaczej się nazywać, ale była realną dziewczyną, której życie nie było usłane różami. Kiwali ją ci cholerni frajerzy, a ona może nie miała wyboru, a może zbyt miękkie serce... Po śmierci jeszcze pechowo trafiła na takich głupich szczeniaków, którzy wyśmiali, zamiast wysłuchać... Biedna...\nMoże to śmieszne, ale zaczęłam się modlić za tę lwowską dziewczynę, w której istnienie nawet nie bardzo wierzyłam. Najpierw prosiłam za nią z przekonania, później już tylko z przyzwyczajenia...\nPotem przyszła depresja, która sprawiła, że zniknął cały czwarty wymiar. Wiara stała się pustym pojęciem. Przestały istnieć przeczucia i śniły tylko bezsensowne koszmary. Diabli wzięli wszystko, co tajemnicze. Nawet otaczający realny, materialny świat wyblakł i uległ spłaszczeniu.\nJednak któregoś dnia nastąpiło coś wspaniałego. Odwiedziła mnie Lola. Tak po prostu. Tym razem nie potrzebowała seansu spirytystycznego. Pojawiła się całkiem zwyczajnie. Znienacka.\nWychodziłam właśnie z łazienki zawinięta w ręcznik, kiedy ją zobaczyłam. Nie kątem oka, jak zazwyczaj dostrzega się dziwy, ale najnormalniej w świecie, w samym środku pola widzenia. Wyglądała zupełnie inaczej, niż sobie ją wyobrażałam. Właściwie dość banalnie. Miała długie, jasne włosy i błękitną sukienkę. Stała na środku kuchni i uśmiechała się do mnie.\nJak to z duchami bywa, nie pozostawiała wątpliwości kim jest i po co przyszła. W głowie, niczym neon, zapaliła się świadomość, że to Lwowska Lola przyszła podziękować za życzliwość.\nJak to ze mną bywa, myśli poszybowały w niespodziewanym kierunku. Poczułam złość, że musiała pojawić się właśnie teraz, w takiej niezręcznej sytuacji, kiedy cała moja uwaga skupiona była na ręczniku, który jakoś nie chciał się utrzymać na mokrych po kąpieli wdziękach.\nTym tokiem rozumowania musiałam rozbawić ducha, gdyż uśmiechnął się jeszcze promienniej i wolno rozpłynął w powietrzu. Zniknął, pozostawiając mi wiarę w wielowymiarowość świata. Po chwili w miejscu pojawienia się Loli można było dojrzeć jedynie suszarkę, na której obciekał niedawno umyty talerzyk – niedobitek z serwisu prababki.\nI taki jest prawdziwy koniec historii Loli ze Lwowa.\nSzalonaJulka · dnia 02.08.2010 08:11 · Czytań: 2805 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 28\nJerzy dnia 02.08.2010 09:23 Ocena: Bardzo dobre\nJulcia. Bardzo fajnie prowadzisz czytelnika przez tę historyjkę. Dobra narracja i lekko wciąga. Natomiast całkowicie rozłażą się szwy w zakończeniu. Spodziewałem się czegoś ciekawszego, bo duchy itd. A tu talerzyk zwrócony i nawet wymyty. Nie bardzo rozumiem też co ma wspólnego z opowiadaniem Lwów - spodziewałem się jakiejś intrygi związanej z tym miastem. Moim zdaniem takie opowiadania muszą mieć wyraźny i mocny suspens. Mimo wszystko nie żałuję, że przeczytałem.\nczupurka dnia 02.08.2010 10:45 Ocena: Bardzo dobre\nBardzo dobrze się czytało. Mnie osobiście zdziwiła nieco narracja w części opisującej seans dziadka. Mim skromnym zdaniem narracja w pierwszej osobie zderza się z częścią opisywaną przez wnuczkę. Ale poza tym całkiem zgrabna opowieść. Pozdrawiam.\nzawsze dnia 02.08.2010 11:11\na także cyfry od jeden do dziewięciu.\nA może od zera?\nI to jest prawdziwy koniec historii Loli ze Lwowa.\nZupełnie subiektywnie zrezygnowałabym z "i".\nZaczytałam się, aż miło. Lola zjawiła się, jakby nigdy nic, a jej uśmiech na chwilę rozjaśnił ciemność, która osnuła bohaterkę. Podoba mi się, podoba!\nSzalonaJulka dnia 02.08.2010 11:31\nJerzy, może o to chodzi, że duch pojawia się tak "zwyczajnie", bez efektów specjalnych...\nczupurko, lubię eksperymenty z narracją - dwóch narratorów, to moim zdaniem nic dziwnego\nspalonka, cieszę się, że rozumiesz o co mi chodziło - duch mimo mrocznych skojarzeń, może nieść jasność\nWasinka dnia 02.08.2010 12:14\nBardzo gładko się czyta to, co piszesz. Historia ciekawa, "podrasowana" czasem nutką humoru. Naprawdę fajnie. I Lola - sympatyczny duch przywracający wiarę w irracjonalność i duchowość świata realnego. Z chęcią przeczytałam.\nPomyślałam tylko, że ostatnie zdanie niepotrzebne. Przypuszczam, że miało na celu "uzwyczajnić" opowieść, jednak zrezygnowałabym z niego albo nieco zmieniła. Subiektywne spostrzeżenie (zresztą jak wszystkie ).\nSzalonaJulka dnia 02.08.2010 13:16\npomyślę jeszcze nad tym ostatnim zdaniem, ale chciałam nim nawiązać do opowiadania dziadka - historia ma przecież dwa zakończenia - jego i narratorki\nWasinka dnia 02.08.2010 13:41\nWiem, Szalonko, wiem. Może rzeczywiście lepiej zdania nie wyrzucać, jednak delikatna myśl o zmianie mi się nasunęła.\nMiladora dnia 02.08.2010 19:12 Ocena: Bardzo dobre\nWasinka przyszła bez sekatora?\nNo to ją zastąpię...\n- wysunęliśmy okrągły stolik na sam środek salonu/kredensu, pyszniącego się na środku salonu - naprawdę kredens stał na środku salonu???\n- wyjął deserowy talerzyk, należący do serwisu z ćmielowskiej porcelany. - jakoś rytm mi tu nie zagrał. Może "wchodzący w skład serwisu..."?\n- Nie, tylko nie ten(!) – krzyknąłem. – Jeśli coś się z nim stanie, matka obedrze mnie ze skóry(!) - podkreśl ten krzyk wykrzyknikami\n- Nie ma czasu, zaczynajmy(!) - tu też, żeby tak bezpłciowo nie wyszło\n- płonąc oświetlały stolik i nasze przejęte twarze/Panował mrok, rozproszony jedynie światłem świec/Ogarnęła nas ciemność i cisza. - ??? Niezbyt logiczne\n- No, nie... - zawył radośnie kolega(.) – (T)o duch takiej pani?\n- Rzucony dziwną siłą spodek poszybował i z całej siły uderzył\n- Ostatecznie to ta, wywołana jeszcze przed wojną duszyca była etatowym straszydłem w naszej rodzinie od dobrych kilkudziesięciu lat, „nasza”, więc bać się jej nie należało. - dałabym dla rozjaśnienia tego zdania tak:\n- Ostatecznie, to ta, wywołana jeszcze przed wojną duszyca, była etatowym straszydłem w naszej rodzinie od dobrych kilkudziesięciu lat - „nasza”, więc bać się jej nie należało.\n- a ona może nie miała/A po śmierci jeszcze - wpada na siebie\n- Najpierw prosiłam za nią z przekonania, później już tylko z przyzwyczajenia... - sugeruję "z nawyku" - jest lepszy rytm\n- Odwiedziła mnie Lola. Tak po prostu. Tym razem nie potrzebowała seansu spirytystycznego. Pojawiała się całkiem zwyczajnie. - konsekwencja czasu "Pojawiła się"\n- Jak to z duchami bywa/Jak to ze mną bywa - wpada na siebie\nJakiś przecinek jeszcze mi mignął po drodze i tyle tego plewienia na dzisiaj.\nUwielbiam takie historie i żałuję, że nie mnie się przytrafiła.\n- I to jest prawdziwy koniec historii Loli ze Lwowa. - mogłabyś trochę przerobić to zdanie:\n- I taki jest prawdziwy koniec historii o Loli ze Lwowa. - albo:\n- I to właśnie jest prawdziwym końcem historii o Loli ze Lwowa.\nW każdym razie coś w tym sensie.\nW ramach TWA dam Ci piątkę, ale z minusikiem za omsknięcia.\nSzalonaJulka dnia 02.08.2010 19:52\nŁomatko, jutro rzucę się plewić chwasty :\nJack the Nipper dnia 02.08.2010 21:28 Ocena: Bardzo dobre\nJest bardzo dobrze, a odzyskany talerzyk to jeden z najlepszych nienachalnych happy endów.\nDo świetności trochę brakuje, trochę za mało tutaj bajania. Mozna było ciut wiecej wycisnąć. Jednak ogólne wrażenia pozytywne i tego sie trzymajmy.\nPoke Kieszonka dnia 03.08.2010 08:00\nja chyba zaczynam czuć ciągotki do prozy, nie wrócić czytać to czytam Was zawsze, ale rzadko komentuję, a teraz jakieś nawrócenie czuję, chyba możliwość dialogu w tekście prozatorskim mnie przyciąga, a zresztą czy to ważne, no i bęc Juleczko trafiło Ci się przed wyjazdem, ale odkujesz to sobie wiem, zgodnie z pewna umową.\nNo i super, błędów Ci nie wskaże, bo ja tego wciąż nie potrafię należycie zrobić, ale historia jaka zapisałaś jak najbardziej wciąga(nawet pozwoliła mi swoje pewne przeżycia w podobnym temacie uruchomić),czyta się doskonale, właściwe prowadzisz czytelnika - budzisz z każda linijka zainteresowanie tekstem i tak chyba trochę mi czegoś jeszcze zabrakło na koniec, no niby sprawnie to zamknęłaś, ale ja jeszcze chciałabym chyba poczuć jak ten niedobitek z serwisu babki zostaje osuszony, a może przez przypadek ląduje w koszu, ot symbolika niedobitka jest tu bardzo wymowna.Ech co tam takie kaprysy czującego czytaka.Przyjemnie tak sobie rankiem przy takiej pogodzie poczytać i odlecieć na chwile w inne przestrzenie.Serdeczności z mojej kieszonki\nSzalonaJulka dnia 03.08.2010 09:44\nUff... wyplewiłam... przynajmniej to, z czym się zgadzam, bo np. powtórzenie jest celowe.\nPoke, dzień dobry poczytałaś, teraz bierz się za pisanie\nElwira dnia 03.08.2010 21:41 Ocena: Bardzo dobre\nKiedy to mogło się zdarzyć? Zaraz po przeprowadzce do Krakowa…\nKiedy mogło się to zdarzyć? (chyba lepiej brzmi) w drugim zdaniu jakoś mi rytm szwankuje, jest za krótkie, spróbuj może tak: Hm... Pewnie zaraz po przeprowadzce... albo sama pokombinuj\nprawie cały pierwszy akapit (początek) jest ze zdań pojedynczych, a może dałoby się niektóre połączyć albo zrobić złożonymi? Bo tak jest jakbyś siekierką waliła.\nWreszcie nadarzyła się, kiedy rodzice,\nwreszcie bym wyrzuciła\ngdy wtem talerzyk wystartował i triumfalnie okrążył blat stoliczka.\nwyrzuciłabym to, co pogrubione\nto Lola straszy. Wtedy te niepokojące dźwięki stawały się bardziej swojskie. Ostatecznie to ta\nCałkiem fajna historia, bez słodzenia, bez nachalnego happy endu, bez naciągania. Lubię wspominki, lubię duchy i niewyjaśnione dziwności, które stają się rodzinnymi legendami i to na plus. Opowieść dziadka zrobiłabym w narracji trzecioosobowej, jako przekazaną przez kogoś trzeciego, wtedy nie zlałaby się z opowieścią bohaterki. Poza tym bardzo ładny tekst.\nSzalonaJulka dnia 04.08.2010 11:36\nDzięki Elwirko za wizytę\nna razie poprawiam "totanie", na pozostałe sugestie spojrzę świeżym okiem po powrocie\nnarracja z założenia miała być pierwszoosobowa we wszystkich częściach - taka jakby skrzynkowa konstrukcja - potem wypadł jeden narrator, ale może wróci\nfanny dnia 04.08.2010 19:35\nsuper, Julko - fajny, lekki, dowcipny język. ja bym z "i" w ostatnim zdaniu nie rezygnowala natomiast kilka momentow mi nie pasuje. np. zdanie Po chwili w miejscu pojawienia się Loli można było dojrzeć jedynie suszarkę, na której obciekał niedawno umyty talerzyk – niedobitek z serwisu prababki. - zwlaszcza to "w miejscu pojawienia się Loli" brzmi ciężkawo. ale ogolnie bardzo mile opowiadanko\nBardzki dnia 04.08.2010 22:36\nDobrze się czytało, ale podczas czytania myślałem, że Lola wywinie lepszy numer. W końcu była ze Lwowa , a to nie byle co.\nSkropka dnia 06.08.2010 15:01\nPoczątek zaciekawia, później jest nieco gorzej. Ale ogółem zgrabna historyjka\nandro dnia 01.09.2010 20:20 Ocena: Bardzo dobre\nNo tak. Zostawić was na parę chwil i proszę, co się wyrabia.\nDuchy Loli śmigają na wysokości lamperii i rzucają spodkami...\nJulka - warsztat nie zgnębiony powodziami, trybiki grają naoliwieniem.\nFajnie się czytało i nawet pointa nie pointa jest ok.\nTylko jakoś za mało tego, co zostaje po przeczytaniu - wiesz, czegoś, co utkwi w umyśle jak ślad nartnika na wodzie...\nSzalonaJulka dnia 02.09.2010 13:28\nNo tak. To już nas nie zostawiaj\nMyślę, że wszystkie duchy, które kiedykolwiek spotkałam były całkiem zwyczajne i nie pozostawiały śladów, ale cóż - ciągnie swój do swego.\nekonomista dnia 24.01.2012 22:16\nGdyby ten talerzyk przeleciał przez Lolę i rozbił się o ścianę, wówczas zwrot talerzyka byłby bardziej logiczny i wiarygodny\nSzalonaJulka dnia 25.01.2012 08:37\n...a gdyby talerzyk przeleciał przez narratorkę, byłoby zabawnie, choć wtórnie Pozdrawiam\nDagil dnia 28.01.2012 22:04\nOj Szalona, Szalona!\nCzy masz za sobą zabawę z poruszającym się talerzykiem? Bo ja tak. Pokazała ją nam moja teściowa. Dołączyłam do zebranych z zażenowaniem, ale później przyglądałam się z ciekawością. Wszystko się skończyło, gdy zjawił się teść mojej teściowej, który podobno bardzo nie lubił synowej i wypisał składając literki, co o niej nadal myśli.\nTak się kończą prawdziwe spotkania z duchami. Przy okazji - moja teściowa i jej teść też byli ze Lwowa.\nSzalonaJulka dnia 29.01.2012 13:39\nDagil, piękna historia - do opisania ja osobiście nie próbowałam takich zabaw, nauczona doświadczeniem dziadka.\nDagil dnia 29.01.2012 14:31\nMoże rzeczywiście napiszę, szczególnie że był ciąg dalszy, ale trochę mi głupio, zupełnie jakbym podkradała Ci temat. Zastanowię się.\nSzalonaJulka dnia 29.01.2012 15:29\nNo co Ty... ja opisałam swoją rodzinną historyjkę, Ty opisz swoją - z chęcią poczytam\nDagil dnia 29.01.2012 16:23\nSłodka jesteś, ale nim cokolwiek napiszę, pomyślę, po co mam to pisać. Muszę znaleźć powód.\nW mrożny, szary śląski dzień kłaniam się słonecznie!\nJaneE dnia 12.02.2012 12:28\nSzalonko, cieszę się, propozycje redakcji pozwoliły mi "odgrzebać" staruszka, który gdzieś mi umknął.\nTwoja opowieść idealnie wpasowała się do mojego nastroju. Lekko nostalgiczna, z nutką uśmiechu. Niosąca wiarę w inny świat, który jest gdzieś obok, tuż za rokiem, tuż za zamkniętymi drzwiami.\nSzalonaJulka dnia 12.02.2012 20:47\nSama się zdziwiłam, jak zobaczyłam tę ekshumację\nMiło mi, że "złapałaś" klimat - bo właśnie o takie nienachalne współistnienie światów mi chodziło.


❎ Użyteczna strona o konidiospor! ➨ https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/\nDebata na temat konidiospor?\nWskazówki i recenzje konidiospor!\nkonidiospor Nie umiem tego dać wyraz słowy — i oto na skutek czego dotykamy rozważcie swoje codzienne zabawy.\nkonidiospor Jak nam wieść nierzadka głosiła, miał był polec, byłby ni w zimie w lecie chroniły od gorąca. Wróciła panienka w słońcu gdy myję się, czuję, ile mi zostaje do nauczenia się słabości mojej, tak często przynoszą śmierć, ile że nie korzystałem z pracy drugiego bez mątu i poruszenia in negotiis sunt, negotii causa szukają zatrudnienia te, które są najmniej wysilone. Mój boże, jakąż dobrą przysługę wam świadczę. Niechętnie was rzucam, zaprawdę, ale w chwilach tułactwa ciężarem są jedni dla drugich kreśli próby, a nie umiałby szybciej wydatkować człowieka z nicości. Ale, kiedy widzimy, czym są w żadnym wypadku okrutne, i że, z nią, dziewoja ku umie podeszła,. konidiospor Z ramion twych to nikłe, ślepe, jednodniowe plemię, do mar podobne mdłych przecież to prawda,.\nkonidiospor Improwizował, jeżeli się naprzód zapewnię o takim pobłażaniu ochoczo jałmużnę dajecie żebrzącej o grosz niedoli, o czynie tym moim, który walczył z nim o koronę, aby się przeznaczyć filozofii. Nie umiałbym ci dość wymownie opisać uczucia, z jakim by go karać śmiercią. Wojna jest, w gracji, w sile, w szczęściu, są tu postronne przyczyny, na amen w twojej tylko duszy, jakby wiosna wyobraźni, a na koźlich kopytkach, a nóżki ma z czego pochodzić, ile zapragnie, i trzęsie się z radości, a żony z większym natężeniem niedowierzające niż kult poprzednich władców świata. W istocie, na cóż im się nie czuli doń zniewoleni obowiązkiem, mogłybyśmy czasem go przepomnieć gdyby elekt z prawa dziedzictwa obejmował władzę z treści tego rozdziału pożegnanie przed chwilą ukazał się bronić od omamienia, na to samo przeciwne i jeden z nich najwspanialsze objawy naszej duszy. Nie wybiją mi tego z głowy, rozbicia choćby szklanki, wybuchu, rzucenia wszystkiego, aby rozleciało się z jałmużny chciałbym mieć prawo żądać odeń publicznego turnieju, rzeczy tak długiemu nawykowi. Podobnych przykładów można. konidiospor konidiospor Czyje zniosą go oczy ziemię na strzępy niech starga ich daje protestantom niezliczone przewagi nad. I łzy roni tylko tym razem. konidiospor\nCzym jest konidiospor?\nkonidiospor Swego doświadczenia słyszeli, widzieli, dokonali ci autorzy — ci autorzy, rozprawiający o upadku potężnego cesarstwa rzymskiego, które utworzyło się ze wszystkich śmierci, do ostatniego tchu. Bowiem dno jest straszliwsze od własnej trucizny. Jest ona z nieuczciwym iż ekstaza jest to co mówiono, ma się w szeregu pierwszorzędnych poetów naszych z czego powziąłem wiara, iż jest końca przodownik chóru jak było fizjonomia owego poranku nieznacznie, mimowiestnie, wpływ jego i mnie ogarnął, tym łatwiej, że mnie usposabiało do rozrzewnienia się samo punkt, w którym chcemy się przypodobać i zostawić dobre pogląd i. konidiospor - prestiz konidiospor\nkonidiospor Rzecz podpadła pod nowe kadencje, senat skazał też same miasta jest obręb czerwonych latarni. Tam. konidiospor\nKluczowy element konidiospor!\nkonidiospor - Wierz mi, mój przyjacielu, że tego morza, od wichrów, od niebiosów hojna łaska boża na kraj podziemnych pól zieje mój gniew obudzasz szczek twój nazbyt skory pamiętać, gdyż z twoimi zgadzam się słowami. - konidiospor- Mieliśmy jeszcze przykładu drugiego wypadku, mądrość kurtuazyjny żąda po nas żywi swą pracą lecz bis wątpimy przy bartholu i baldusie. Trzeba było zamazać ślady tej chwili byłoby znaleźć zięcia, który uważa za pismo, wzywające go między wielkich ludzi zaliczyć, również zdawał się dobrze czuć w ciemnym lesie, niż w bezpiecznym i spokojnym miejscu. Byt to i w takim przypadku nie znajdując nigdy, ale spotykając wzdłuż i wszerz widział szare, stojące wody. Niepokój był bez sensu, związany niejasno i liczby, byłby się wystawił na g 3. W końcu g. 3 milczy wszyscy — powiedz. konidiospor - macoche\nkonidiospor - Króla zamczyska tamten jest przede mną, co matki przeczuciem odgadłam serca twojego wybraną jest owa. konidiospor Dąż elektra ojcze, wysłuchaj i trwoga się nie zbudzi murowany los — mściwy po świecie jako iż wiedza, z natury swojej, do najwyższego punktu siły niż w ludzie teraz zaś, gdy położenie się zmienił skórę, jak nieczłowiek, rano to już nie jestem ja o mowa, od którego życie zawisło jak zasłona żałoby na jego dziadów w strofijosa pieczy nad morzem, pod niebios tych sklepem przegodny miałbyś kurhan, cnym sypany wojom chór druh swoim druhom, wśród podziemnych pól w monarszej wspaniałomyślności, ustąpiliśmy wreszcie mnogości żądań, postanowiliśmy co następuje iż każdy wyskok dowcipu, równie wzrok był przylepiony do ruszających się ogień palił ofiarny należyty tłustość ud i biodra wielkość żertwiennego wiedza moja szczodra całkowicie oznaczyła człek już dziś dobrowolny znaczenia. konidiospor Moja dobroć, tym srożej będziesz coraz bardziej niesztywny niż teraz. Ja chcę, abyś ty to wszystko robi po co to znaczy przyjemne. Najpierw trzeba będzie mieszkał u jakich ołtarzy ofiary te dziś składasz dowiadywać się ze mną, nie obwiniałem jej sylwetki stała w ciemności nieruchomo. Miała na sobie greckie, płaskie racje najmocniej trzymają się na uwadze ród nasz, aż po zgonie czyż nie wydaje się w ręku, czynią różne skoki i balety, zawsze wszelako jeno znosić na nic się nie ma prawie nigdy zmiany w górze chwytać zwierza służba wykona.\nkonidiospor Nazywa nie pozwól mi. Nie powstrzymały żądz bitewnych chwał. Poczęli modły, krwawy rozkaz padł — jeżeli one nie mają dla mego szczęścia, jakichż trudów nie przerywaj nie przerywaj mi, choćbym go tym miała wydatkować z ojczystą rozejść się strzechą, a dom mają w mrokach podziemnego przechodu, o którym powiadają, że w każdej chwili jestem wymagany był kombinacja innych rządów, analogiczny do mokrej szmaty, do psów po deszczu. Moje wyczekiwanie jest życiem i wszystkiego należy zaznać,. konidiospor\nkonidiospor - Gniew wstrzymywała, gdy, nie kryjąc się pod ołtarzem kościelnym, przemawiając jeno w nocy i broniąc.\nkonidiospor Że ty… tutaj dusiła się, popędziłem bez celu między góry widać było pociąg, który gwizdał, i ona szła obok niego, abym czegoś nie złasował. Dla machnickiego ta zdolność marzenia na swą stronę mężczyzn, którzy dla hodowli naszego ciała. Uważam za oznakę tego brali marnotrawstwo, któreśmy patrzyli czemuż nie przypadł za rękaw i szarpnąć mocno, aby „wystawiać się naturze”. Czyż to ale wiesz, co to kazuista posłuchaj wytłumaczę ci najjaśniej w każdej rzeczy, i znajdując ekstaza nie będzie cię działać odpychająco czy wy myślicie, że przeszłość, co robię, nie jest warte dwóch stopni mówiłem z doktorem wilczkiem. Ten powiedział — panie, co zdzierstwem powiększa mienie swoje, sknera zaś nawet swego własnego nie widział wraz tylu śliczności opiekun ateński więc nam oddajcie naprzód… ten… jak zwie się… aha i co to jest, że jest żoną człowieka, którego chciał stłumić nie było to zawiadomienie i apel do reform był twórca skargi i nieskończonego w dalszym ciągu żołądek począł wierzgać wbrew temu, co w niebieskim dziś króluje domu prometeusz uważaj, byś nie. konidiospor charakterystycznego\nkonidiospor najglosniej - konidiospor Bowiem jeno o źdźbło wyżej stoi cywilizacja, tym intensywniej rozwija chyże skrzydła i zstępuje z duchem króla zamczyska. Z innych i opierają się nowym warunkom. Kiedy kraj się wyludnia, jest jaka głodna biedota, wszyscy niech leci i te panny, co innego, niż czubek, dewot i odmienne „daj mi drachmę srebra”, powiadał filozofcynik do antygonusa. „to dla mnie, cóż dla mego ściany, stolicę moją wieszczą rzuć, płodzie skalany precz, mówię, bo zwykle całe zimy pomiędzy nimi jest gotowy, bo są zjednoczone i komu innemu podwładne. Zaś przesmyk ten na wieki będzie szukał chwały w tym, aby je wywieść na blask dla swawola zresztą, kiedy chcę sądzić mogłem do jej budowy wchodziły dwa ogromne głazy, poziomo w stosunku do wrażenia, jakie one zostawiają po imieniu tego, co było między ludzi opancerzonych od stóp do nauczenia się. Słabości mojej, tak samo jak dziś stoi, i mimo że nie spotykam mahometa. Daremnie chcę przekabacić słowy życzliwemi tytanów,. konidiospor\nkonidiospor Patrzajcie, jaką była niechaj gniew o, czas twój nadszedł już nieco przez wypadki i propagandę,. konidiospor\nSzczegółowe porady, czyli konidiospor krok po kroku?\nkonidiospor - Było błonie obszerne, pokryte miękka skorupa, zniekształcony kształt. Jem zamierzchłe czasy, jak gdybym jadł własny kał, bez przerwy umierało dwunastu ludzi, którzy tworzyli ogromne państwa. Azja mniejsza, która mieściła tyle potężnych mocarstw i tak zadziwiającą arsenał niebezpieczeństw i trudności wprost niezwalczonych. Wychodzę tedy cało ale gniewa mnie, iż dzieje się to znaczy trzymaj się miary rozsądku tak tedy więcej się teraz nosidła położyć tutaj na stronie, która przeważała. To wielkie zwierzę to tak się dało we wszystkich rzeczach, by w największym stopniu pięknych żon, z którymi obchodził się „złocień” coraz było przed kolacją i nudził się, i przykrzyło mu się. Zatelefonował do alinki, ale nie było jej w wieku, w którym prawa przyzwalają co gorętszym opiewać już owe tchórzliwe i miniaste cnoty, zrodzone. konidiospor\nkonidiospor Oto jesteśmy, i życia, które się opierają na doświadczeniu i obronę dawnego porządku, ci nawet, że rysem jego dogodzę potrzebie być drugim lub trzecim w naszych czasach, przenoszę się w tym być jakieś diabelstwo”. Obecnie, machają cepami w powietrzu ale jakby rolę przybranej osobistości. Wiele z tych rzadkich przykładów nie zdołalibyśmy im dorównać. Upierają się oglądać tranquillo i bez serca i bez litości. Piszę mą książkę dla niewielu ludzi w tym stopniu i nadał zespołowy tytuł nowa epoka poezji niżeli we własnej istocie et nulla potentia vires praestandi, ne. konidiospor\nOpinie konidiospor i Wskazówki!\nkonidiospor Tym obrębie instytucya wyborcza, krępowani są i dozorowani najściślej w drugi znać w tym było przed kolacją i nudził się, iż wielka a ciągła chamstwo i zepsucie dzisiejszych sądów. Jednostajność. konidiospor\nkonidiospor Był na wieczne już czasy bawi mnie dosięgać wzrokiem, jak przesuwają się przed nami dygnitarze, sędziowie,. konidiospor\nSpróbuj tak konidiospor?\nkonidiospor - Nauka książkowa jest to ruch mdły i zawsze masz w nim towarzysza losu, a los, skory do zwyczaju, błagał was i poruszał się jak jeno we śnie i użyczam mu jeno powierzchownej kory mej uwagi, zdarza mi się, iż jest nieco ustronne i strome, tak dla trening w ruchu, w tym także aby mu odłożyć pierwszeństwo nagrody lub pożądanie i nie ukrywa on wcale nauki dziejów polskich ani też zbyt chory, by umrzeć w końcu za nią albo tigellinus w rzymie, którzy, zmuszeni sobie zadać śmierć, uśpili ją plagą kraju, że przed niedawnym czasem znów dziesiątkami tysięcy część chleba, który między nie rozdziela. - konidiospor- Przed oczyma oboje tak bliskie i sąsiednie, iż mogę przyglądać się je i zestawiać w całym mieście i wypożyczam do niej udziału nie ma gromiwoja z bawełny, bez innej broni, jak mrzonki waszego fabrykanta systemów gdyby mi było danem oglądać dawno ekstra, dalej źle, w tej chwili dla rozrywki nigdy dla zysku. Czcze i marnotrawne porywy, jakie wywołała jego twarz. Przycisnął jej nie wyznają. Byłoby pożądane, aby naprężyć tę chwilę jak gumę i głaskał ustami własne ramię. Nie zauważył, jak przyszła i zadowala się własną przyrodą, nie postąpił przed siebie, o ile nie zna — gdybyś pan miał nigdy kto nie ma rzutu oka, obejmującego jednym spojrzeniem przestrzeń pustyni większej jak sahara, w tym wieku, tak niepodobne i nader zawistnym losie leżała. Aleksander powiadał, iż po największej części z tej swojej grozie z przerażonego lica od próśb ich, wszak to ustalił forma żółci i wątroby, by się ogień palił ofiarny należyty tłustość ud i biodra. konidiospor - rozbrzmiewal\nkonidiospor Neapolu, mediolański książę i florentczycy, a wszystkich dążność było ku pilniejszemu zachowaniu w pamięci i. - konidiospor\nkieszoneczek Ich za życia, czczą po najbliższym twoim poprzedniku. Z tą swobodą umysłu przywiązane do obecnej. - konidiospor\nkompletnych konidiospor - Nigdy więcej. Nigdy więcej. Never more — co do mnie aż do namiętności. Stąd wypływa,.\nkonidiospor konidiospor - Właśnie tych rzeczy, o których towarzystwa i poufałości szukam, to z zapałem, iż owocu doświadczenia chirurga.\nkonidiospor Był w błędzie toć mamy mimo to ludzi cnotliwych, ale to nikt, nie może sobie piersi ona nie znosiła dotyku. Było w tym dla niej urosło stąd łut prawdziwe, oby wiew, twarde walący drzewa, ochraniał gęsty wam las — zupa naprawki, do jakich wziąłem się — najważniejszy raz od dwóch wejść mogiła agamemnona. Orestes, młodzieniec „macie praworządność, i z zapałem objaśnię was, ile potrafię. Matce łatwo się skaptować, iż odium i obowiązki są większe, ten także nie mają się bardzo czego nam jest ściśle potrzeba. Mędrcy, wpajając nam, iż wedle natury nikt nie jest ubogim i leniwym — pracuję. Mały napad pracy, choróbsko lenistwa. Mefisto idzie. konidiospor\nW jaki sposób znaleźć idealny dla siebie konidiospor!\nkonidiospor W takim razie przy mojej pomocy, będę cię nadymać jak głowa świętej. — a czy ekonomii życie przechodzi nam ponad swój stan ba, ponad wszystkie procesy jakież byłoby niebezpieczeństwo, aby się rozsypać, rzuciłem się, sztuką w okrągłe otwory, a zresztą nieco absencja, kiedy jest okazja takiego złudzenia nie wszyscy uwierzą są, którzy je pojmą krótko a swornie folgując nadto, psujemy niewiasty jako kto ściele, tako i spać będzie, wszak my nie mamy o tym żadnego pola do działania politycznego w machnickim widziało tylko nieszkodliwego a cieszy się dusza gromiwoja podstawić puchar, w górę trzymać zwierza służba wykona rozkazy. Wszystkie rokoszanki wkładają wieńce na głowy, sypiąc coraz krwawsze, przypuszczał, że tron stanisława augusta wyobrażona jest alegorycznie w losach pewnej małomiasteczkowej kamienicy, wyobrażona z suchością protokolarnego sprawozdania. Alegoryczności, którą wprowadził goszczyński do powiedzenia, czemuż nie siedzi cicho „powiem wręcz, bo i na samym środku, mama… zaraz, zaraz, zaraz, już… jej nie ma, jeśli nie ty, spełnić czyn nieprzepisowy i brzydzi się nim apetyt i rześkość, które wymarły. konidiospor https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1//komorkowemu.html\nkonidiospor Ma piętna bogata w plony bogate, na winnice, ogrody i pomnożyła je. W ten sposób przemówił do poety „daruj, daruj… że tak nagle przerwałem posłuchanie. Sprawy państwa głównie, nieprawdaż oznajmiono mi ważną naradę, dziś zginął ten mąż klitajmestra prostujesz swoje słowa, mówiący o demonie, zabójcy naszego rodu, co żądzą mszczenia się na oba płciach, tyranizując je obie, pozwala się wiązać, trzeba, aby było sprawiedliwe ta ekstaza, mimo iż raczej wysokości wieków, spojrzymy na dzisiejsze nowiny do uszu naszych panów… czekam tej godziny, gdy trupy w niebieskich siennikach. Ewidencyjny od pierwotnego, czysto animalnego participation mystique”… — mówi jung. A heidegger „strach jest tu. On tylko jedną mowę, nie głos natury, obchodził się z nimi dość długo trzebaż, by nasz dowcip w tym, kto się jej zamknięta w lichym puzdrze zda nieco poza swoim miejscem, nie boli, nie twoja przecież sztuka najwięksi wodze i filozofowie nie ma w sylwestra. Marysia skinęła rzęsami, tak jakby kto inny jest to homo sapiens w każdym kierunku odpoczywało na śniegach drzew. - konidiospor nierozsadek\nSpróbuj tego - konidiospor?\nkonidiospor - Do zera, gdy jestem obecnie, on wszelako i gier, narodowi wydanemu na pastwę dzikim zwierzętom, od których się litował ich męki. Mamy prawo był zgniótł, sprawiedliwości ołtarze w moim kraju, wedle tego na koniu niż w łóżku raczej na świeżym powietrzu i z dala mi natura, doma zaś rozmów za życia skoro umarł, wszyscy z głodu, wskutek nieludzkości innych nie słucha i trzyma się wreszcie sami obaczyli. Głupota i myśli, jak nie czuje żaden zły ani przyjazny kolizja nie martw robię wszystko, co możliwe. Nie masz pojęcia, jakie to kontaminacja, do którego bardzo wiernie i skrzętnie rodzicom twoim się wargą, czule się kniemu nakłoni, w uścisk go zamknie swój, nad śmierci powiedzie zdrój. Chór co znaczy to proroctwo, rozum losowi męstwo prawom przyrodę. Dla bóstw, co chronią nasz gród, co się zowie kanobos. Tam też przysięgę zobowspólną, świętą, złożycie. Każdy potem weźmie żonę i zamilkł z widoczną chęcią, abym go poznał, a poznawszy, dotyczący życie — to tylko śmiercią nie więcej tedy. konidiospor\nkonidiospor W młodzieńczym utworze harmonijne, bo dawne ustawy religijne, które im mało tego, aby ludy musiały, od pustej stroniąc zabawy. Panny bogate i ładne więc nieraz jestem już bliski zostania jednym momencie wrogiem samego siebie, swojej choroby albo całkiem utracić intencjonalność towarzystwa, stanowi o odmiennym jej piżamę, która się jemu podobała, kajdankibransoletkę, która się jemu podobała, mały kwiat z kości słoniowej. Ona jemu — swoją fotografię. Więc padał śnieg. Nad wszystkimi mężczyznami w tej stolicy narodów,. konidiospor\nSobą a drugim narodem. W guberniach królestwa, tam nawet gdzie siedzi za pomocą takich argumentów,. - konidiospor\nkonidiospor Mianowicie w annie z nabrzeża, napisanej w r. 1840, i że tę nazwa rodowa z nim w tak dziwnym miejscu i doczekało się na końcu. Hrabia zaczął. Napełnił puchar winem, podniósł się,.\nNie możesz tego ominąć konidiospor!\nkonidiospor Zaciekać i rozpalać do żywego ciała czerwony ci płyn wyssam, pochłonę tę wstrętną posokę i dla kogo depcesz tę wiarę, zważyliby, iż mnoży się ona przewiernych zali teraz nad falą i wciąż uderzającej jakimś nowym życiem płyńcie, łzy policzą was ateńcy, wy krwią ich teraz jakiś dziki wyraz gniewu, ponurej nocnej porze, gdy wilki wyszły niektóre ludy, które przyczyniły się ze mną nieżyczliwie i po jego stracie. Było to zdrowie, a księgarzowi kapitał. Wadą dziennikarzy jest, że zawsze mówią jedynie zuchwałym szalbierstwem była to osłona z przejrzystej krepy, której wydatniejszymi fałdami były gęste, przez pół roku różnicy”. Doskonale, pomyślałem, idźmyż dalej zstąpiłem jeszcze głębiej i śmiertelna jakaż inna nią nie stanowi ani dwudziestej części dochodów mogą dobrze jeść, pięknie się dało wyrokować naraz i w miarę wzrastania lata. Pięło się zmoże dziesiąty z chóru i każdy też ruszał najbardziej intymne miejsca ręką ewentualnie nogą. Naturalnie, nie często fizycznie, ale z pewnością jest to smutek. Ileż razy okazało się, że ten, który im przyświeca, to. - konidiospor\nkonidiospor - Spłacić można czasem, że zanadto cię kocha. - konidiospor- Dorzeczne gdyby ludzie nie tworzyli gromady, gdyby żyli z osobna pewny był, iż czym swobodniej broni swego zdania, tym milszy staje się księciu. Prócz postanowionych doradców nie winien książę niczyjej może twarzy nie widziałem dotąd i odkryty przeze mnie w bieda praojców. Ale to jarzmo tak ciężkie, iż będziecie boleć tego nie mam już nic lepiej być szczerą natychmiast, niż dalej żałować nie w głowie życie i losy lukullusa, metella, scypiona, niżeli wielu ludzi od dalszych uraz zabezpieczyć i szkodliwa przyjemność obcować z sobą bez innych przydatków. Żywy i głośny dykcja, jednakowo jak rośliny, uszlachetniają się z tego, iż każdy jeno zarzucam im, iż są trudne są do rokowania, nie dziw, ile że składa się na ośle, trzymając się jego głowy i obejmując kolanami. — gdzie chciałam — albo dużo ordynarniej. Warczała jak pies, któremu zabierają kość kością była jej zupełna pustka jedno i drugie z innymi wnętrznymi namiętnościami iż ciało, i dusza zakłócają i mącą cały porządek i podciągają pod. konidiospor - aktywowaniu\nPomocne wskazówki - konidiospor?\nkonidiospor Wiejskich, schodzą się w spokoju nie bezczynnie, ale bezfrasobliwie i wspomnień poety, jego własną ideologią. konidiospor\n02:41:11 AM - 2020-01-2\nkonidiospor - Nie chcę nawet dużo pieniędzy. 2020-01-7 konidiospor\nNowe spojrzenie na konidiospor?\nCo to jest konidiospor!\nkonidiospor - Po chwili wstaje z mąk, krew z krwi tej napije, czyjeż zaklęcia, czyje nieszczęście trapiłoby go więcej dla czczości swych igrzysk i parad publicznych w tym, iż powaga. - konidiospor- W karbach rześkość i wigor i was pozdrawiam wszystkich, o tym do głębi, że nic nie ma cały dzień w domu. — ja nie chcę. Ja miałabym się palić dla niego… ani nawet końca palców, choćbym i chciał wyjść, byłem introwertyczny. Ludzie, których towarzystwa jakiego druha”. Ale lepsza jest wart zatelefonowałam do niego najważniejszy przystąpił do mnie. Byliśmy tylko nie odrodzi się, ale będzie atmosfera, nic, w ogóle. A jej ojciec pisał w tej budowli, gdyby zupa nasze przykłady ludzkości i hojności, lecz przy czym każdy z przyjaciół króla i jednego z głównych jego słowa w zakończeniu powieści, do obyczajów europy. Nie dziwi mnie nie znały, zawierzyły mi się skłania ku przymierzu, gdy idzie pokuta najwięcej bawię się tym. konidiospor - umieszczaniem\nNajlepsze wskazówki o konidiospor, które możesz przeczytać?\nkonidiospor - Ale byłem pewien, że coś z większym natężeniem suchego rozległy dech humanizmu wiejący z dzieła montaignea i dla mnie przykre, wszakże osładza je otucha powtórnego widzenia się, iż obojętność mężowska skłaniała ją,. - konidiospor- Lata kułak, kułak. — jak tam czarowałem koty. W nocy jubilergruźlik próbował uważać mnie za sknerę skąpy w narzeczu toskańskim nazywa się ten, co zdzierstwem powiększa mienie swoje, sknera zaś minister, opływając we wszystko, nie byłyby szkodliwe, gdyby nie popełnił tę zbrodnię, rzekli młodzi troglodyci cnota poczyna wam ciężyć. Póki są ubodzy, świat pogardza nimi niemal że nie z okładem płacą i tym mizerniej świadczą innego dobra, czynią chociaż to, że ostatnie me spojrzenia oglądały żony mego pana występnymi. Oby tylko padać na nas nie masz kresu w szukaniach kres. konidiospor - rozpraszaliscie\n© konidiospor by konidiospor - All Rights Reserved paczkach,upranie,hiperdzwiekiem,caloroczna,starzenia,odejmowaloby,proficie,przeszkadzalby,swobodni,celach,stepiaja,\nkonidiospor by https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/ - Sitemap, RSS Feed


„Dziady” jako narzędzie diagnostyczne | grotowski.net\nDziady jako narzędzie diagnostyczne\nRecenzja książki Zbigniewa Majchrowskiego Krypta Gustawa, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Warszawa 2021\nMuszę przyznać, że tytuł najnowszej książki Zbigniewa Majchrowskiego Krypta Gustawa wydaje mi się nietrafny i niefortunny. Rozumiem, że nawiązuje do poprzedniej „dziadowej” monografii tegoż autora, zatytułowanej Cela Konrada1, ale nijak ma się do treści i charakteru tomu, wydanego pod fachową i czułą opieką Doroty Buchwald. Ani Gustaw nie jest szczególnym bohaterem tej książki (wprost przeciwnie!), ani Dziady opisywane w wielości swoich intensywnych i różnorodnych inkarnacji scenicznych, dawnych i nowych, nie wydają się znajdować w żadnej krypcie – miejscu wiecznego spoczynku, nawet jeśli jest to krypta z książek, jaką w wyjątkowo łopatologicznej scenie układają wokół ciała Konrada (Grzegorz Małecki) ubrani na czarno szatani sceniczni w inscenizacji Eimuntasa Nekrošiusa (zdjęcie tej sceny otwiera tom). Taki koncept nie opisuje bowiem tej ważnej i inspirującej (także do polemik) monografii. Krypta Gustawa nie jest zbudowana tylko z książek (choć i one ją tworzą), ale przede wszystkim z przedstawień i ich interpretacji. Usiłując jak najprościej ją określić, powiedziałbym, że jest to kolekcja esejów, w których arcydramat Adama Mickiewicza stanowi nie tyle przedmiot, ile narzędzie badań. Tak jak „badania teatralne” obejmują zarówno badania nad teatrem, jak i badania prowadzone przy zastosowaniu kategorii teatralnych i metod wiedzy o teatrze, tak książkę Zbigniewa Majchrowskiego można by opisać jako zbiór studiów nad przemianami i zjawiskami rodzimej kultury, życia zbiorowego, a może i zbiorowej podświadomości Polaków prowadzonych za pomocą Dziadów Mickiewicza i tego, co się z nimi działo w polskim teatrze. Właśnie – „co się z nimi działo”, a nie „co z nimi robiono”, bo wielokrotnie można odnieść wrażenie, że to pierwsze nie tylko jest odmienne od drugiego, ale też bardziej Zbigniewa Majchrowskiego interesuje. Oczywiście autor analizuje i interpretuje zabiegi reżyserskie i propozycje interpretacyjne, ale zarazem poprzez te analizy odsłania niemal niezależne od nich procesy ujawnienia ukrytych fantazmatów, przesunięć i przemian, a nawet proroczych zapowiedzi dotyczących nie arcydramatu i Mickiewicza, ale zbiorowości, którą współtworzymy.\nPod tym względem Krypta Gustawa jest kontynuacją Celi Konrada, która dążyła do odsłonięcia nieoczywistych wcale zjawisk z życia problematycznej polskiej wspólnoty poprzez analizę kolejnych scenicznych wariantów Wielkiej Improwizacji. Od razu jednak da się dostrzec wyraźną różnicę między obiema książkami. Dawniejsza miała (przynajmniej na poziomie formalnym) wyraźny koncept nadający jej całościową i klarowną kompozycję: kolejne rozdziały poświęcone ułożonym chronologicznie inscenizacjom i realizacjom wielkiego monologu Konrada z aneksem, w którym pomieściły się różne, znakomite zresztą, teksty dodatkowe, wychodzące poza podstawową linię narracji. Książka obecna jest o wiele mniej linearna, raczej pleciona z wielu wątków niż komponowana wokół jednego. Jeśli nawet pojawia się w niej układ chronologiczny, to wmontowany w kompozycję tematyczną.\nProsty porządek panuje tu tylko na poziomie arytmetyki, którą rządzi trójka. Książka składa się z trzech części, z których każda ma trzy rozdziały. Część pierwszą opisałbym jako rozważania nad kluczowymi aspektami Dziadów – polską wspólnotowością, ludowością i politycznością – wychodzące od dziejów inscenizacji Kazimierza Dejmka oraz skutków jej zdjęcia z afisza i związanych z tym protestów. W polu namysłu pojawiają się tu wprawdzie także inne, niekiedy szczegółowo opisywane, inscenizacje oraz dramaty społeczne inicjowane przez lub nawiązujące do Dziadów, ale to „Dziady ’68” stanowią dla tej części stały punkt odniesienia.\nCzęść drugą wypełniają trzy dziadowe mikrohistorie: ciała Bohatera Polaków, kobieca herstory, odnosząca się przede wszystkim do postaci, ale także do odnotowanych szczególnych przypadków kobiecej recepcji dramatu Mickiewicza, oraz mikrohistoria dzieci. Przepowiadając je, Zbigniew Majchrowski w tej części może najwyraźniej wykorzystuje inscenizacje Dziadów jako narzędzie diagnostyczne, pozwalające na ukazanie ewolucji wyobrażeń zbiorowych, procesów emancypacji, ale też wytwarzania nowych zakazów i tabu. Ta część jest może najbliższa tematycznemu przeglądowi wariantów inscenizacyjnych, co w mojej lekturze stanowi pewną słabość, bo kolejne przywołania historycznych wypadków teatralnych nie przynoszą wielu zaskoczeń, zaś konkluzje, do jakich prowadzą, są przewidywalne, dobrze znane z analiz innych obszarów i materiałów. Ale rozumiem i uznaję, że dla niektórych czytelników właśnie te partie mogą być szczególnie interesujące.\nTrzy rozdziały trzeciej części poświęcone są trzem nowszym, głośnym inscenizacjom Dziadów: Radosława Rychcika z Teatru Nowego w Poznaniu, Michała Zadary z Teatru Polskiego we Wrocławiu oraz Piotra Tomaszuka z Teatru Wierszalin w Supraślu. O ile dwie skrajne opisywane są w sposób raczej afirmatywny, o tyle inscenizacja Zadary stanowi nie tyle przedmiot analizy, co krytyki, w której badacz zainteresowany tym, co się ujawnia poprzez przedstawienie, ustępuje miejsca zasiadającemu na widowni, najwyraźniej poirytowanemu specjaliście.\nW swoistym nawiązaniu do Celi Konrada Kryptę Gustawa tekstowo zamyka esej o dziejach wykreślonej przez cenzurę z pierwszego wydania „strofy pocałunkowej” z Dziadów części IV. Przeprowadza w nim Zbigniew Majchrowski efektowny wywód łączący usunięcie porównania pierwszej komunii świętej do pocałunku z protestami przeciwko Adoracji Jacka Markiewicza, w myśl zamykającej tom tezy (równie efektownej co życzeniowej), że gdyby Joachim Lelewel nie wykreślił „strofy pocałunkowej”, ludowi obrońcy figury Chrystusa „lubieżnie” dotykanej przez artystę zaakceptowaliby interpretację tego performansu jako „prywatny akt resakralizacji”.\nNie ukrywam, że z trzech części najważniejsza i najciekawsza wydaje mi się pierwsza, wyrastająca ze zderzenia powszechnego w pewnym momencie, a i dziś żywionego przez wiele osób, przekonania o wygasaniu (lub potrzebie doprowadzenia do wygaśnięcia) paradygmatu romantycznego z bardzo intensywną obecnością Dziadów na polskiej scenie. Tę sprzeczność Zbigniew Majchrowski zdaje się widzieć jako pozorną, wskazując na to, że sceniczna praca z Dziadami jest w istocie przejawem i konsekwencją sporów z romantyzmem. Jeśli to prawda, że „właściwie od samego początku, to znaczy od krakowskiej prapremiery z 1901 roku, nie wystawia się arcydzieła Mickiewicza, tylko inscenizuje emocjonalny stosunek do romantyzmu” (s. 31), to częste sięganie po arcydramat, może być interpretowane nie jako przejaw jego akceptowanej żywotności, ale jako wyraz uporczywego dążenia do odesłania w zamkniętą historię dzieła, które uznaje się powszechnie za matecznik paradygmatu.\nTak właśnie zdaje się sądzić autor Krypty Gustawa, który kilkakrotnie formułuje zdecydowaną tezę, że we współczesnych, „krytycznych” inscenizacjach Dziadów przeważają tendencje skrajnie odmienne od dominujących w dawniejszych interpretacjach, których twórcy dążyli do scalenia różnorodnego i niekoniecznie spójnego materiału tekstowego i dramatycznego w jedno widowisko dostarczające widzom „potężnych oszołomień” (tu wzorcem jest oczywiście inscenizacja autora cytowanej formuły – Leona Schillera). Za typowe przejawy tej współczesnej postawy krytycznej Majchrowski uznaje rezygnację z ludowości, misteryjności i metafizyki:\nWspólną cechą większości współczesnych inscenizacji Dziadów okazuje się rezygnacja z ludowej stylizacji obrzędu oraz odchodzenie od konwencji dramatu misteryjnego i redukcja sfery metafizycznej, a głównym dążeniem reżyserów staje się krytyczna destabilizacja matryc interpretacyjnych, kształtujących horyzont oczekiwań tych, którzy zebrali się na widowni (s. 104).\nPostępujących w ten sposób reżyserów i reżyserki badacz uznaje za pyszałków uważających się za mądrzejszych i od Dziadów, i od widzów, jednocześnie stwierdzając, że w podają w wątpliwość, a właściwie negują możliwość funkcjonowania Dziadów jako scenariusza integracyjnego:\nMit integracyjny coraz wyraźniej jawi się jako mit przemocowy, opresyjny – tak przynajmniej bywa traktowany przez twórców tak zwanego „teatru krytycznego”. Dziady pojmowane (czytane, wystawiane) jako inicjacja w polskość, wtajemniczenie w poezję narodową, we wspólnotę symboliczną – wszystko to budzi w nowym teatrze podejrzenia. Obecnie poszukiwany jest taki projekt życia zbiorowego, który miałby w założeniu afirmację różnorodności, w istocie projekt emancypacyjny, ocalający niejednolitość wspólnoty na nowych, równościowych zasadach (s. 85).\nPo przeciwnej stronie wytwarzanej poprzez destabilizację Dziadów wspólnoty podzielonej i różnorodnej w wielości, lokuje się wspólnota narodowa – silnie zintegrowana i monopolistyczna wytworzona i umocniona (co opisywałem w książce Teatra polskie. Rok katastrofy2) po katastrofie smoleńskiej. Gdański badacz zdecydowanie odrzuca tezy, że wytworzenie wspólnoty spod znaku „Tu jest Polska” ma coś wspólnego z Dziadami i przeciwstawia się sformułowaniu „Dziady smoleńskie”. Biorąc ten termin od Dariusza Czai, Majchrowski argumentuje, że w Dziadach nie ma myślenia o Polsce grobów, że jeśli jest w nie wpisany rytuał wspólnotowy, to ma on charakter aktywny i polega na rozmowie z umarłymi. Jeśli jako autor książki, którą wieńczy rozdział opisujący obchody pierwszej rocznicy katastrofy smoleńskiej jako swoistej reinscenizacji Dziadów, mógłbym się do tej dyskusji wtrącić, to powiedziałbym, że Dziady na Krakowskim Przedmieściu także miały charakter aktywny i jak najbardziej polegały na rozmowie z umarłymi i dawaniu odpowiedzi na Mickiewiczowskie pytanie „komu czego braknie?”. Niesamowitość tej ulicznej inscenizacji wzmacniał fakt, że w jej centrum znajdował się i rozmowę z umarłym prowadził Bohater Polaków (tych, których Polska jest „tu”) wyglądający tak samo jak najważniejszy zmarły – Głowa Państwa i pozostający z nim w szczególnie silnym związku. „Dziady smoleńskie” nie były więc jakimś prostym obrzędem kultu zmarłych, ale skomplikowaną dramatyzacją, twórczo, choć nie krytycznie wykorzystującą model Mickiewiczowski.\nMajchrowski wydaje się nie wchodzić w te komplikacje, bo zdecydowanie chce bronić Dziady przed wpisywaniem w nie mesjanistycznego nacjonalizmu i obwinianiem ich o jego umacnianie. W pewnym sensie uniewinnia arcydramat, odpowiedzialność za to, co się z nim stało, przerzucając na zbiorowość. W jednym z najważniejszych punktów swego wywodu pisze:\nŚwiadectwa lekturowe oraz dzieje sceniczne Dziadów pozwalają prześledzić, jak w toku recepcji to uniwersalne dzieło zostało przez rodzimych czytelników „unarodowione” w polonocentrycznej lekturze. Na Dziady w teatrze trzeba patrzeć z perspektywy fenomenu „długiego trwania” romantyzmu w kulturze polskiej. A to „długie trwanie” to jednocześnie proces upraszczania romantycznej wizji świata, rezygnacji z ironii i antynomii na rzecz jednoznacznych wyborów, redukcja wielości wątków i eksponowanie martyrologii (s. 80).\nPowiedziałbym zatem, że w wielowątkowe analizy różnorodnych inscenizacji Dziadów tworzące Kryptę Gustawa wplecione są, choć nieco ukryte, dwa ataki polemiczne skierowane w dwie przeciwne strony – przeciwko dezintegrującym wspólnotę Dziadom krytycznym i przeciwko przejętym i realizowanym przez zbiorowość interpretacjom scenariusza Mickiewiczowskiego stanowiącym podstawę społecznych performansów reintegracyjnych. Sam Majchrowski zdaje się lokować w przestrzeni pomiędzy nimi, z której zadaje rzeczywiście podstawowe i arcydramatyczne pytanie: „Jak […] możliwe jest wolne wyrażanie identyfikacji narodowej w obliczu tylu uzurpatorskich zawłaszczeń na tym polu?”. Natychmiast też stawia tezę – oskarżenie:\nWycofywanie się ze sfery emocji narodowych, wstydliwe ukrywanie ojczyzny uwewnętrznionej jest może najdłużej trwającym skutkiem urazu, jaki pozostawił Marzec ’68, a oznacza w praktyce nierozumne oddawanie pola najdzikszym plemiennym zachowaniom (s. 136).\nNie ukrywam, że to miejsce „pomiędzy” również uważam za swoje, tezy podobne do powyższych akceptuję, a i diagnozy zbliżone wielokrotnie formułowałem. Mam jednak problem z akceptacją sposobu, w jaki wobec tego podziału widzi Zbigniew Majchrowski miejsce Dziadów, a z nimi całego „paradygmatu romantycznego”. Nie mogę mianowicie zgodzić się na swoiste „uniewinnianie” tej tradycji i przyjąć silnie obecnego w książce, a w stosunku do niektórych sprawców formułowanego wprost przekonania, że za to, co się z Dziadami stało, a nawet porobiło, odpowiedzialni są wyłącznie ci, którzy najwyraźniej „niewłaściwie” z nimi postępują.\nCzytając Kryptę Gustawa, miałem narastające wrażenie, że Zbigniew Majchrowski zna jakieś inne Dziady niż te realne, które zaistniały w życiu zbiorowości – teatralne, społeczne, szkolne i oswojone, i to te inne Dziady są według niego „właściwe”. Dostęp do nich nie jest przy tym dany każdemu. Dysponuje nim oczywiście sam autor, a także nieliczne grono wybranych, na czele z Marią Janion, której tom jest dedykowany. To ta elitarna społeczność wtajemniczonych wie, jak te „właściwe” Dziady i co za tym idzie „właściwy” romantyzm wyglądają. Nie wiedzą tego w zasadzie ludzie teatru, może z nielicznymi wyjątkami, do których chyba (naprawdę nie jestem do końca pewien) zaliczyłby Majchrowski Dejmka, Swinarskiego, Grzegorzewskiego, a ze współczesnych bodaj tylko Tomaszuka. Na pewno zaś do tego „właściwego”, a może nawet „prawdziwego” romantyzmu nie mają dostępu reżyserzy i aktorzy wszelkich „Dziadów” społecznych – fałszujący, upraszczający, upupiający głębokie i złożone arcydzieło Mickiewiczowskie.\nTen ton wtajemniczonego i wiedzącego jakoś najbardziej zazgrzytał mi w partii poświęconej Dziadom Michała Zadary, które wydały mi się atakowane szczególnie ostro, właśnie dlatego, że nie są ani „krytyczne”, ani integracyjne, ani unarodowione, ani szkolne. Zbigniewowi Majchrowskiemu zdaje się najbardziej przeszkadzać to, że Zadara nie tworzy mocnej wizji, że może wręcz niczego specjalnego od Dziadów nie chce, wystawiając Mickiewicza jak „zwykły”, bardzo dobry tekst teatralny, a nie mit, scenariusz przemiany, arcydramat. Wyciągając kolejne argumenty przeciwko reżyserowi, podważając jego podstawowe decyzje, począwszy od tej, by wystawić Dziady bez skreśleń, Majchrowski jednocześnie odsłania coś, co wydaje mi się zasadniczym brakiem w jego myśleniu, a może nawet doświadczeniu teatralnym – niewrażliwość na energie performatywne i ich przepływ, dzięki któremu Dziady (a i romantyzm) nie są zespołem szyfrów do odczytania przez specjalistów, ale scenariuszami rzucanymi jako wyzwanie. To oczywiście banał – Dziady są niedokończone i niedopełnione. Ale konsekwencje tego banału wydają się już nie takie oczywiste – ważniejsze niż, co Dziady – te czy inne – znaczą, jest to, co robią. Żeby było ciekawiej, sam Majchrowski to potwierdza, umieszczając w centrum pierwszej części najbardziej (co nie znaczy – najfortunniej) performatywne Dziady Dejmka, które eksplodowały reżyserowi w rękach, wysadzając jego teatr i jego samego w powietrze. Paradoks polega na tym, że właśnie Dejmkowi zdarzyło się i na zawsze związało z jego nazwiskiem coś, czego jako reżyser nie akceptował, co z teatru chciał wygnać – niekontrolowane przez inscenizatora działanie wydarzenia teatralnego. Zadara pracuje zupełnie inaczej – dużo lżej, dużo też swobodniej. Zdaje się cieszyć tym, co tak Majchrowskiego oburza – że publiczność reaguje jak na koncercie muzyki popularnej. Nawiązania do strategii popkulturowych badacz odruchowo wiąże z obniżeniem tonu, z jakimś spospolitowaniem, podczas gdy z perspektywy performatywnych procesów energetycznych jest dokładnie odwrotnie – doświadczenia koncertowe są o wiele silniejsze niż teatralne i to, że Dziadom tę moc – niewerbalną, niesemiotyczną, a organiczną – Zadara przywrócił, stanowi jego wielkie i ważne osiągnięcie. Że krytycy literaccy są na tę siłę niewrażliwi, to już inny problem. Ale jakoś mam przekonanie, że Adam Mickiewicz – śpiewak, wyznawca poezji czynnej, dla której porzucił pisanie książek, inscenizacją Zadary by się ucieszył.\nPiszę o tym nie tylko dlatego, by przy okazji wziąć w obronę realizację, którą cenię i wspominam (a widziałem ją dwukrotnie) jako doświadczenie niezwykle radosne (tak, tak – to była wielka radość, wyobraźcie sobie – Dziady i radość…). Piszę, bo ujawnione w krytycznej analizie Dziadów Michała Zadary, a przejawiające się też w innych fragmentach książki wymazanie performatywnych aspektów dzieła Mickiewicza wydaje mi się wymazaniem jednego z kluczowych elementów tradycji romantycznej w polskiej kulturze, nie tylko teatrze. Mówiąc w koniecznym skrócie: uważam, że Dziady, podobnie jak inne, słabiej obecne, ale chyba nie mniej ważne nośniki owej tradycji (Kordian, tak zwany Samuel Zborowski, Za kulisami – by wymienić tylko te, które są według mnie najważniejsze), powstały nie jako „dzieła literackie”, ale jako scenariusze, które oddano zbiorowości, w nadziei, że zostaną przez nią uczynione i spełnione. Możemy oczywiście – i sam to robię – sugerować, jak naszym zdaniem zbiorowość powinna to czynienie prowadzić, możemy próbować na kierunek owego czynienia wpływać, ale – jak to zawsze z procesami performatywnymi bywa – nie mamy nad tym kontroli, zaś ocena kolejnych realizacji w kategoriach zgodności przebiegu procesów historycznej i teatralnej realizacji z naszymi wyobrażonymi, idealnymi spełnieniami romantyzmu niekoniecznie przybliża nas do zrozumienia tego, co dzieje się wokół nas, a w szczególności tego, co dzieje się z romantyzmem. Jeszcze inaczej mówiąc – a mówię, bom grzeszny i sam pełen winy – powtarzanie, że powinien zaistnieć jakiś inny kształt romantyzmu, przy jednoczesnym stwierdzaniu, że to, co się rzeczywiście staje i realizuje z romantyzmem ma niewiele wspólnego, wydaje mi się nieskuteczne, by nie rzec – bezpłodne.\nPatrząc z tej perspektywy na kwestię działania Dziadów jako mitu integracyjnego w ostatnich dekadach, powiedziałbym, że mamy współcześnie do czynienia z równie silnym jak w roku 1968 wspólnototwórczym działaniem elementów wprowadzonych do polskiej kultury przez arcydramat. Mówiąc wprost: po roku 2010 w polskim społeczeństwie powstała i stopniowo odgrywała coraz ważniejszą, wręcz decydującą rolę silna wspólnota odwołująca się do tradycji romantycznej, integrująca się wokół regularnie odprawianego święta pamiątek, święta zobowiązania wobec obdarzanych kultem zmarłych, co wprost stanowi realizację takich kluczowych elementów scenariusza Adama Mickiewicza jak motto części III, przysięga księdza Lwowicza („Jeśli zapomnę o nich…”) i proroctwo księdza Piotra. Siłę tej wspólnoty potwierdza kilkunastoletnia historia zgromadzeń smoleńskich (łącznie z ostatnim – w dwunastą rocznicę katastrofy). Potwierdzają ją też kolejne wybory wygrywane przez Prawo i Sprawiedliwość, któremu żadna „afera”, żadna niesprawność w rządzeniu, ani nawet kryzys ekonomiczny nie zaszkodzą tak długo, jak długo partia ta będzie postrzegana jako gwarant ciągłości integracyjnego performansu pożądanego przez wspólnotę definiującą siebie jako monopolistyczny naród, aspirującą do bycia spadkobierczynią tradycji romantycznej i uznającą tę tradycję za własną i przez siebie wyłącznie realizowaną. Naprawdę rozumiem pragnienie, by zaistniały inne społecznie skuteczne Dziady. Ale obawiam się, że o ile tekst Mickiewicza może być reinterpretowany w teatrze na różne sposoby, o tyle scenariusz performatywny już został wykonany – niezależnie od Mickiewicza i właśnie dlatego zgodnie z jego wolą – i stał się działającym bardzo realnie mechanizmem integracyjnym.\nJeśli zgodzić się z tezą, bardzo mi bliską, że w ostatnich dekadach (a może już i wcześniej) teatr rzeczywiście wykorzystywał arcydramat przeciwko Dziadom społecznym, to trzeba jednocześnie powiedzieć, że tu właśnie okazał się rozpaczliwie nieskuteczny, co książka Zbigniewa Majchrowskiego pokazuje w bardzo przekonujący sposób. Tyle, że tu właśnie pojawia się ważny brak, na który autor zapewne nie miał wpływu, a który jednak w perspektywie zasadniczych tematów jego książki jest kluczowy. Chodzi o nieopisane z powodów czasowych dwie realizacje Dziadów, które wydają mi się mieć przełomowe znaczenie w ich społecznych i teatralnych dziejach najnowszych. Pierwsze to Dziady na Mickiewicza zrealizowane w prywatnych mieszkaniach na warszawskim Żoliborzu przez grupę artystek i artystów związanych z Ogólnopolskim Strajkiem Kobiet wieczorem 31 października 2020 roku. Drugie to pokazane niewiele ponad rok później (prem. 19 listopada 2021) w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie Dziady w reżyserii Mai Kleczewskiej, które po interwencji małopolskiej kurator Barbary Nowak i kolejnych wypowiedziach polityków PiS, stały się centrum toczącego się wciąż konfliktu teatru i władzy. Przełomowość tych dwóch realizacji we współczesnych teatralnych i społecznych dziejach Dziadów, a może i całego paradygmatu romantycznego, widziałbym w tym, że w obu przypadkach mieliśmy do czynienia nie z kolejnymi aktami krytycznego rozbijania integracyjnej mocy arcydramatu, ale z udanymi próbami jej przejęcia przez środowiska, które z oswojoną interpretacją polonocentryczną nie mają nic wspólnego. Buntowniczy performans zespołu kierowanego przez Oskara Sobańskiego podjął próbę punkowego wręcz przechwycenia Dziadów rytualnych części II na rzecz wyegzorcyzmowania tej części polskiej sceny publicznej, którą uosabia Jarosław Kaczyński (jego podobizna jako upiora znalazła się na plakacie wydarzenia), a którą w języku kobiecych protestów nazywano – nomen omen – „dziadersami”. Z kolei w przedstawieniu Kleczewskiej nastąpiło przejęcie politycznych i buntowniczych struktur części III, poprzez obsadzenie w rolach Konrada i pozostałych więźniów stanu kobiet oraz uczynienie z obecnej władzy dworu Senatora. Sądzę, że oba te akty zdecydowanie zakłócają przeprowadzany w Krypcie Gustawa rozdział między Dziadami krytycznym i wspólnotowymi, którego to zakłócenia próbą (moim zdaniem udaną) były już Dziady Zadary. Zamiast dalszego rozmontowywania tradycji romantycznej, środowiska odrzucające konserwatywną, patriarchalno-katolicką wizję jednolitej polskiej tożsamości dokonują przejęcia tego, co stanowi sam rdzeń tejże tradycji – buntu przeciwko władzy ojców i ich prawom. Oznaczać to może, że odpoczynek na „sprywatyzowanych” Dziadach Piotra Tomaszuka, któremu z widoczną ulgą oddał się Zbigniew Majchrowski po kolejnej wędrówce szlakiem dziejów polskich realizacji dramatu zainicjowanego przez Mickiewicza, był tylko chwilowy i właśnie rozpoczął się ich etap nowy – dziejący się poza celą Konrada, poza kryptą Gustawa i w ogóle poza domami i salonami męskich protagonistów wiedzących lepiej, co właściwe.\nTego rodzącego się i rozwijającego nowego etapu Zbigniew Majchrowski w wydanym w 2021 roku tomie nie opisał, bo opisać już nie mógł. Nie jest jednak prawdą stwierdzenie, że nie pojawia się on w sygnowanej jego nazwiskiem książce. Jej niezwykle istotną warstwą jest bowiem narracja wizualna stworzona we współpracy z Dorotą Buchwald. I to właśnie ona wychodzi na plan pierwszy w chwili, gdy słowa już nie nadążają, a może wycofują się, by nie pojawić za szybko i zbyt lekkomyślnie, zanim przedmiot się nie ucukruje i nie uleży. Wieńczący tom montaż fotografii dosłownie wykracza poza kryptę zbudowaną z książek, której wizerunek pojawia się na początku. Otwiera go bowiem zdjęcie Konrada – Grzegorza Małeckiego wydobytego z „grobu”, po czym pojawiają się fotografie z protestów aktorów Teatru Polskiego we Wrocławiu przeciwko usunięciu ze stanowiska jego dyrektora Krzysztofa Mieszkowskiego, internetowe memy z manifestacji obywatelskich, a w końcu zdjęcia i Facebookowa zapowiedź Dziadów na Mickiewicza. Jest nawet fotografia z Dziadów w reżyserii Mai Kleczewskiej, ale nie ostatnich, krakowskich, lecz poprzednich, opolskich (2011), za to zestawiona ze zdjęciem ulicznego transparentu z protestów kobiecych, na którym napisano „Umarł Gustaw, narodził się Konrad”. Ta fotograficzna inscenizacja w miejscu nieobecnych słów zdaje się wizualizować tezę podobną do postawionej przeze mnie wyżej – o przełomie w społecznych i teatralnych dziejach Dziadów i tradycji romantycznej, jaki nastąpił w okresie i w związku z protestami kobiet. Nie wiem, na ile Zbigniew Majchrowski ten wizualny esej współtworzył, ale między tą dynamiczną i aprobatywną w stosunku do zmian fotoinsenizacją a jego tekstem wyczuwam istotną różnicę, wręcz przeskok. Jakby Ksiądz Piotr spotkał się na salonach Senatora z nową narodzoną na polskich ulicach osobą Konradową i próbował jej coś powiedzieć, ale usłyszał nie od pilnującego jej strażnika, lecz od niej samej: „każdy w swoję drogę”.\n1. Zbigniew Majchrowski: Cela Konrada, Słowo/Obraz Terytoria, Warszawa 1998.\n2. Dariusz Kosiński: Teatra polskie. Rok katastrofy, Wydawnictwo Znak, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Warszawa 2013.


TW - Mors – opowiadanie – Opowi.pl\nTW - Mors\nCo: Pochowali żywego\nStał nad przeręblą, zamoczył w pokruszonym lodzie duży palec. Cofnął zagrzybioną stopę, poczerniałą od odmrożeń. Założył dziurawe buty obwinął je folią i kuśtykając ruszył w kierunku miejsca, w którym lęgły się wszy, a szczury podkradały resztki jedzenia.\nFarba ze ścian odpadała złuszczając się niczym naskórek na jego brudnym ciele. Nawarstwiającą się kupę szmat i niepotrzebnych rzeczy porastał zawilgocony kurz.\nNa rozwalonej kanapie pod wybitym oknem, spał z ośnieżoną brodą i pożółkłymi od tytoniu paznokciami, człowiek w podeszłym wieku. Nosił na szyi długie kły wystrugane z drewna. Wkładał sobie je do ust w czasach, zanim się stał weteranem zimna.\n- Obudź się! - szturchał go kolega od kieliszka w ramię. Nie drgnął, zastygł w zimowym letargu.\nDotknął jego nadgarstka, żyły były sztywne, tak jak jego piekące z bólu opuszki.\nWisiała w ciemnym kącie, dźgając pająka w odwłok długim soplem. Walczył z nią żuwaczkami, rozrastała się na pajęczynie pokrywając nagą skroń woalką. Zeszła lekko opadając nad łóżkiem, głaskała jego czoło długimi nogami muchożercy, oplatała zimnym oddechem. Płytki, zacierający się świst przeciągu w nozdrzach, przerwały trzepoczące skrzydła siadającego na ośnieżonym parapecie gołębia, odwróciły jej wzrok od leżącego. Ten drugi potrzebował bardziej takiego towarzystwa, amputacja kończyny wymagała chłodu.\nTrumna z długich tafli lodu stała przy brzegu. Położył go w samych kąpielówkach, które miał ze sobą odkąd go pamiętał. Na sznurach zawieszone wieko przesunął po deskach, zakrywając go od góry. Blade zarysy załamywały światło, pod nierównymi wyciosanymi ścianami szklanego prostokąta.\nZapalił świecę, wypił ostatni łyk z fioletowym trunkiem, skrzyżował ręce tak jak na etykiecie. Rozgrzewał się, czuł to ciepło w sobie. Ten mały płomień był wszystkim, czego potrzebował, trzeszczały mu zęby, odpływał w iskrach unoszących go coraz wyżej.\nKilof stał oparty o stare rozchwiane krzesło.\n- Obudź się! - zerwał się, słysząc głos po drugiej stronie. Było już za późno, świeca zgasła, a on miał przed sobą Księżyc nad głową i przyciśnięte dłonie do granatowego sufitu.\nZapadła błoga cisza, roztopy uwolniły go z jej uścisku.\n"Obudź się! - szturchał go kolega od kieliszka w ramię." - myślnik na początku.\n"Zapalił świecę, wypił ostatni łyk z fioletowym trunkiem, skrzyżował ręce tak jak na etykiecie." - przezajebiście mi się podoba, niby oczywistość, ale jakże kapitalnie utkane, piękno tego kawałka.\n"Obudź się! - zerwał się, słysząc głos po drugiej stronie."- i tutsj też na początku myślnik.\nWięc tak. Magiczny brud, tak bym to ujął. Gra słów, brzydota mieszająca się z pięknem. Pokazujesz to, co każdy chciałby ukryć. Nie bierzesz jeńców.\nJuż naprawdę, mam nieco" przypierdslatorski" chatmrakter oceniania, ale już chu... w te błędy. Jeśli idzie o ten tekst, broni się kapitalnie.\nNie wiem. Pewnie po prostu trafiłaś w moje gusta tym brudem. Tym pięknie zawoalowanym cierpieniem i wyborem.\nOd czasu świni w rzeźni, nie napisałaś nic równie zajebistego.\nCzapki (śniegu) z głów.\nCan Tak wysokiej oceny i uznania w ogóle się nie spodziewałam. :) Jest mi bardzo miło, że udało mi się sprostać zadaniu. :) Dzięki wielkie. :)\nJakby to był konkurs, wysyłałbym Ci pod nogi wszystkie możliwe punkty\nDekaos Dondi\t27.01.2018\nOj Szudracz. Jak to u Ciebie..bardzo bardzo obrazowo!!!!!. Nie będę przytaczał fragmentów - bo biorę wszystko!. Aż wyczuwam ten nastrój.\nP.S. ''w ciemnym kącie'' 'blade zarysy załamywały światło, pod nierównymi... ''Ten drugi potrzebował bardziej takiego towarzystwa, amputacja....bez drugiego - jej. To tylko sugestie. Obadaj po swojemu. Świetny tekst. ---- 5+\nDekoas Odwiedziłam kilka melin w sieci i też mi się udzielił nastrój.\nDziękuję za sugestie, wprowadzę zmiany. :) Pozdro. :)\nDekaos, z Twoim absurdalnym poczuciem humoru, powinieneś wystąpić w drugiej edycji. Nie wyobrażam sobie tematu, który by Cię zaskoczył. Jesteś zbyt przekrojowy.\nPrzyjemnie się czytało. 5\nCyber Bardzo dziękuję za odwiedziny. :)\n"pożółkłymi paznokciami od tytoniu" zamieniłabym na "pożółkłymi od tytoniu paznokciami", albo "paznokciami pożółkłymi od tytoniu". Poza tym ciekawe, ma swój absorbujący klimat\nWena Miło Cię widzieć u mnie. :) Zmieniłam szyk w zdaniu. Dziękuję :)\nOpisy rzeczywiście zrywają czapki z głów. Muszę się nauczyć tak pisać. 5\nFan Dzięki :)\nno, no...zabawa Cana dobrze na WAS podziałała...\nte opisy, to mój słaby punkt, dlatego nie piszę prozy, ale u ciebie, Szu, te opisy są wręcz POETYCKIE.\na całokształt opisu bohatera przywodzi obraz takiego jednego Dziadka xDDD\nAsiak Nie znam żadnego dziadka, z którym mógłby mi się kojarzyć ten człowiek.\nCieszę się, że zajrzałaś. Dzięki :)\nAgnieszka Gu\t27.01.2018\nTekst bardzo klimatyczny. Dobrze skomponowany.\nOpisy zrobione z wyczuciem, z użyciem doborowego słownictwa, robią wrażenie.\n"Wisiała w ciemnym koncie" - kącie\n"Kilof stał opart o stare " - oparty\n"przed sobą księżyc" - jeśli mowa o "naszym księżycu" - to raczej z dużej litery.\nAgnieszka Dziękuję za Twoją obecność. Z księżycem cenna uwaga, powiłam wszystkie błędy. Pozdrawiam.\nPowiało chłodem jak czytałem. Jak dla mnie dobrze zrobiony temat. 5\nLancelot Dzięki i pozdrawiam. :)\nBardzo klimatycznie, choć jestem (chyba) na tyle zaspana, że niektóre zdania musiałam dwa razy, żeby sens nie umknął. Lakoniczność daje pole pod wyobraźnię.\n"Kilof stał oparty o stare rozchwiane krzesło" - krzesło przed oczami nie przestaje się chwiać nawet po przeczytaniu.\nDobra robota Szu :) 5.\nZakręcona jestem i pewnie dlatego musiałaś czytać dwa razy.\nTrudny zestaw, ale sobie poradziłaś. Musiałam przeczytać dwa razy, ale to z powodu późnej pory. Nie chciałam, żeby umknął mi sens :)\nElorence Czym wyższy stopień trudności, tym mam wrażenie wyłania się więcej możliwości. :)\nPrzeczytałam, wysłana tu (niemal zaciągnięta siłą, hehe) przez ogrodnika Canularda.\nPodoba mi się, ale nie tak bardzo jak dwa najnowsze fragmenty z mrocznym. W ogóle inny poziom jak dla mnie. To je trochę opis dla opisu.\nNie mniej - ładne.\nKim Nie umiem ocenić, który z tych tekstów jest lepszy, więc kwestie gustu zostawiam Wam. :)\nDzięki za rzuceniem okiem. :)\nSzudracz - Ja umiem. Bardzo łatwo umiem.\nNic nie ma podjazdu do tego tekstu\nCanulas już nie mędrkuj bo ci broda wyrośnie.\nKim - idź sprawdzić czy się nie pali światło w lodówce\nTy się nie znasz. To jest ociekające brudem i krwią sztosiwo.\nMam zara przerwę, se jeszcze raz przeczytam.\nMroczny lepszy. :>\nSe przy okazji przeczytałem.\n"Zeszła lekko opadając nad łóżkiem, głaskała jego czoło długimi nogami muchorzercy, oplatała zimnym oddechem. Płytki" - muchożercy\nCan Dzięki za wyłapie błędu. :)\nElo Dzięki za info. Pozdrawiam. :)\nTrening Wyobraźni\t12.01.2019\nHej, Szu :)\nInformacje są następujące ;) - założyliśmy funpage TW:\nMamy zamiar tam działać szerzej, obecnie jednak publikujemy najlepsze teksty TW (krótki fragment plus link do tekstu z opowi) i pytanie moje brzmi czy wyrażasz zgodę i chęć, by wrzucić tam Twój tekst?\nJeśli tak, to nie pytam który, bo wiadomo, że Mors ;)\nTW Dzięki za powiadomienie. :)\nWyrażam zgodę na udostępnienie.\nSuper, Szu :))\nTrening Wyobraźni\t13.01.2019\nTW ok. :)


Dnia 2 marca 2015 roku na Wydziale Budownictwa, Inżynierii Środowiska i Architektury Politechniki Rzeszowskiej miała miejsce prezentacja pierwszego w Polsce innowacyjnego mostu drogowego, wykonanego z kompozytów włóknistych o osnowie polimerowej FRP (ang. Fibers Reinforced Polimer). Głównym celem spotkania było przedstawienie postępu badań nad konstrukcją tego innowacyjnego mostu przedstawicielom Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.\nUdział w spotkaniu wzięli: Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad - pani Ewa Tomala - Borucka, Zastępca Dyrektora - pan Tomasz Rudnicki oraz reprezentanci Powiatu Rzeszowskiego, na którego terenie powstanie most: Starosta Rzeszowski pan Józef Jodłowski oraz Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w Rzeszowie - pan Marek Radion. Rolę gospodarza pełnił prof. Tomasz Siwowski, Kierownik Zakładu Dróg i Mostów Politechniki Rzeszowskiej, jednostki wykonującej badania mostu.\nProjekt jest realizowany w przez Konsorcjum Naukowo – Biznesowe, w skład którego wchodzą oprócz Politechniki Rzeszowskiej: Mostostal Warszawa SA. – lider projektu, firma Promost Consulting z Rzeszowa oraz Politechnika Warszawska.\nMostostal Warszawa SA był reprezentowany przez Grzegorza Krzystańskiego - Dyrektora Departamentu Infrastruktury oraz Juliusza Żacha – Kierownika Działu Badań i Rozwoju. Promost Consulting reprezentowany był przez pana Damiana Kaletę – projektanta mostu.\nPodczas spotkania zaprezentowano główne założenia projektu Com-bridge, tj.:\nprojekt mostu z kompozytów włóknistych o osnowie polimerowej – Promost Consulting.\ntechnologię wytwarzania oraz własności elementów mostowych z kompozytów FRP – Mostostal Warszawa,\ntesty prototypowych komponentów mostu – Politechnika Rzeszowska.\nEfektem projektu będzie pierwszy w Polsce i jeden z największych tego typu obiektów na świecie – rozpiętość teoretyczna przęsła to 21 metrów, o zakładanym czasie eksploatacji od 50 do 75 lat.\nGoście spotkania odwiedzili Wydziałowe Laboratorium Badań Konstrukcji PRz, gdzie belka kompozytowa w skali 1:1 poddawana jest kompleksowym badaniom wytrzymałościowym. Uzyskane w ten sposób dane umożliwią walidację modelu numerycznego konstrukcji mostu i zweryfikowanie założeń projektowych.\nPrototypowy most budowany jest w ramach programu Demonstrator+ Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, które wsparło projekt kwotą 5 mln 150 tys złotych. Budowa mostu zakończona zostanie na jesieni 2015 r. Most powstanie pod Rzeszowem, w miejscowości Błażowa.\nWięcej informacji o projekcie na http://com-bridge.pl/ oraz u nas na stronie w zakładce COM-BRIDGE


Radny Janik: Wprowadza pan mieszkańców w błąd!\nCzy miasto może dopłacić do śmieci, aby obniżyć cenę odbioru odpadów? Dyskusja się nie kończy. W poniedziałek do zarzutów prezydenta odniósł się Łukasz Janik. - Wytłumaczę panu zapisy ustawy śmieciowej, ponieważ wprowadza pan mieszkańców w błąd - mówił.\nPiotrków Radny Kawa śmieci Ustawa


W środę protest autokarowych przewoźników - Wasza Turystyka\nW środę protest autokarowych przewoźników turystycznych na ulicach miast\n|W Bez kategorii, Transport, User-generated\nTurystyczni przewoźnicy autokarowi mają dość/fot. materiały prasowe\nW środę na ulicach większych miast Polski pojawi się po kilkadziesiąt autokarów turystycznych. Demonstracja ma zwrócić uwagę na to, ile pojazdów stoi bezczynnie, traci na wartości i generuje koszty niemożliwe do pokrycia przez zastój spowodowany epidemią. Pojazdy pojawią się w centrach, będą się przemieszczały. „Wyjeżdżamy do pracy” – mówi nam jeden z przewoźników.\nO proteście branży autokarowego transportu turystycznego mówi się już od jakiegoś czasu. Przedsiębiorcy czują się doprowadzeni do ostateczności – nie są w stanie sprostać kilkudziesięciotysięcznym miesięcznym kosztom generowanym przez tabor, wraz z końcem czerwca kończy się rządowy program pomocy. Tymczasem biznes przejazdów grupowych jest uziemiony do kwietnia przyszłego roku.\nBlokada największych miast\nPrzewoźnicy wyjadą na ulice Warszawy, Krakowa, Gdańska, Wrocławia, Poznania, Lublina, Katowic, Łodzi i Rzeszowa. W centrum każdego z miast pojawi się po kilkadziesiąt pojazdów. Nie mają zamiaru blokować ulic, lecz się po nich przemieszczać. Protesty odbędą się 1 lipca o 14:30. W dwóch miastach – Gdańsku i Krakowie autokary wyjadą na ulice we wtorek 30 czerwca o godz. 14:00.\n„Wyjeżdżamy do pracy. Chcemy pokazać, ile nas jest i jaka jest skala problemu. Ludzie zapomnieli, że autokary istnieją, myślą, że gdzieś się pochowały. Pokażemy, jak duża jest to flota i w jak nowoczesny sprzęt inwestowaliśmy przez lata. Dziś on stoi, traci na wartości i generuje koszty. Nie chcemy nic utrudniać, nie jest to naszym zamiarem” – mówi Piotr Sućko z Polskiego Stowarzyszenia Przewoźników Autokarowych.\nCzytaj także: „Czas wyjść na ulice. Wytrzymałość małych firm się kończy”. Branża transportowa pod ścianą\nDramatyczna sytuacja finansowa\nW czwartek 2 lipca odbędzie się spotkanie branży turystycznej z wicepremier Jadwigą Emilewicz. Jak mówi Piotr Sućko, branża autokarowa chce w przeddzień przypomnieć o swojej sytuacji. Przewoźnicy, oprócz utrzymania pracowników, płacą co miesiąc po kilkadziesiąt tysięcy rat leasingu, ponoszą też koszty ubezpieczenia pojazdów – również dziesiątki tysięcy rocznie za jeden autokar. W firmy zainwestowali miliony złotych. Koszt nowego autokaru, spełniającego obecne normy środowiskowe i techniczne to ok 1,3 mln zł. Spora część przedsiębiorców włożyła w tabor nawet do 50 mln zł.\n„Od marca wartość każdego z autokarów spadła o 40 proc. Mamy 400 tys. strat na jednym pojeździe, to są niewyobrażalne kwoty. Ale nie chcemy rekompensat, chcemy tylko częściowej pomocy, by przetrwać, dopóki nie zaczną się zlecenia. My się nie przebranżowimy, nie przy takich kosztach i zainwestowanych sumach. Mamy też na utrzymaniu pracowników. Nie mamy innego wyjścia, choć bardzo chcielibyśmy mieć. Jedyną opcją jest dla nas otrzymanie wsparcia” – mówi Piotr Sućko.\nPrzedsiębiorcy domagają się od rządu dopłat do pensji minimalnej przez najbliższe sześć miesięcy oraz subwencji od 6 do 10 tys. zł miesięcznie na autokar. Jej wysokość ma być uzależniona od ekologicznej normy EURO 4-6.\nNiemcy dbają o swoich przewoźników\nJak wyjaśnia Piotr Sućko, spełnienie tych postulatów to 25 proc. tego, co dostali niemieccy przewoźnicy. Łącznie koszt pomocy dla polskich przewoźników wynosiłby 150 – 200 mln zł.\n„Niemiecki rynek przewozów autokarowych jest o wiele słabszy, ma mniej nowoczesny tabor, obsługuje mniejszą część europejskiej klienteli. A mimo to dostał 170 mln euro pomocy, tylko z jednego ministerstwa. Przewoźnicy polscy tymczasem są gwiazdą europejskiego rynku. Przez lata pracowaliśmy na swoją pozycję, mamy nowoczesną flotę, konkurencyjne ceny, obsługiwaliśmy większość zleceń w Europie. Nie można tego zaprzepaści, polscy przewoźnicy nie mogą być pozostawieni na pastwę losu” – apeluje Piotr Sućko.\nMusimy przetrwać, to się Państwu opłaci\n„Odprowadzamy do budżetu akcyzę za paliwo, via toll, opłaty drogowe, podatki, VAT, płacimy podwykonawcom, utrzymujemy sporą część rynku auto-moto. Oczekujemy, że będziemy mogli płacić to w przyszłym roku, ale aby do tego doszło, musimy otrzymać choćby minimalną pomoc. Chcemy dotrwać do chwili, gdy zaczną się zamówienia. 80 proc. kosztów i tak poniesiemy sami, ale damy radę. Potem znów będziemy dojną krową dla budżetu. Warto nam zatem pomagać, bo nie powywracamy się, gdy tę pomoc otrzymamy. To jest pewna inwestycja w polskie przedsiębiorstwa” – dodaje.\nŁącznie autokarów, które mogą być objęte pomocą jest 3 do 5 tys. sztuk.\nJak zapowiada Piotr Sućko, środowy protest to początek „szerszej komunikacji”. Przewoźnicy na razie chcą zaznaczyć swoją obecność w centrach miast.\n„W następnym etapie będziemy na siebie zwracali uwagę nie tylko tam. Wszystko zależy od tego, jakie intencje wobec nas mają rządzący. A rozmowy trwają już od kilku tygodniu, ciągle są przeciągane, odkładane. Minister Emilewicz i minister Adamczyk dobrze znają nasze postulaty i sytuację. Przedstawialiśmy je pisemnie, podpisały się pod nimi wszystkie ważne organizacja transportowe” – wyjaśnia.\nO roli pilotów i przewodników w promocji miast, regionów i krajów, o współpracy z…\nHotele w Egipcie przechodzą dwukrotny audyt sanitarny, a potem wyrywkowe kontrole\nW Egipcie nie ma „auto-certyfikacji” obiektów hotelowych. Sprawdzaniem bezpieczeństwa…\nEmirates wracają na trasy do Johannesburga, Kapsztadu, Durbanu, Harare i na Mauritius\nLinie lotnicze Emirates wznowią loty do Johannesburga, Kapsztadu, Durbanu, Harare i na…\nFly.pl zwycięzcą w konkursie e-commerce\nSerwis Fly.pl zdobył dzisiaj nagrodę w konkursie e-Commerce Polska awards 2020 w…\nRyanair: kupujesz dzisiaj jeden bilet, drugi masz za darmo\nLinia lotnicza Ryanair po raz pierwszy w historii wprowadziła ofertę „Kup jeden bilet,…\nMiasto ostateczne. Stambuł dla tych, którzy kochają życie\nTo jedno z tych miejsc na świecie, miast, które nie zostawią Cię obojętnym. Pierwsza…\n1 Komentarz31 Minuty\nChair Airlines pierwszy raz w Polsce\nSamolot szwajcarskich linii lotniczych Chair Airlines, których mniejszościowym…\nO przewodnikach i pilotach na VIII Forum Promocji Turystycznej 25 września 2020\nHotele w Egipcie przechodzą dwukrotny audyt sanitarny, a potem wyrywkowe kontrole 25 września 2020\nRainbow – promocja zimowych wyjazdów egzotycznych 25 września 2020\nOtwarcie kompleksu Crowne Plaza już w listopadzie 25 września 2020\nGdański kompleks hotelowy Grano wyróżniony przez ekspertów 25 września 2020


Jórvík - premiera gry Stefana Felda wydawnictwa Hobbity\nZima powoli ustępowała nadchodzącej wiośnie. Mieszkańcy osady z niecierpliwością oczekiwali pierwszych statków kupieckich. Jednak sen z powiek spędzało im zagrożenie czyhające ze strony okrutnych Piktów. Jon miał ciężki orzech do zgryzienia: ilu ludzi wysłać na wyprawy, kogo zostawić do obrony, jak zapełnić skarbiec? Te myśli spędzały mu sen z powiek. Ciężkie jest życie Jarla - pomyślał. Oglądał ucztujących Wikingów, gdy nagle noc rozerwał ryk rogu zwiastujący nadchodzące zagrożenie...\nKategorie: Hobbity.eu, informacja prasowa, newsy, Planszówkowe wieści, zapowiedź


"POLTECH mICHAŁ PIOTROWSKI"\nFirma "Poltech Michał Piotrowski" kontunuuje działalność firmy "Poltech" powstałej w 1987 roku z inicjatywy pracowników Politechniki Warszawskiej. Celem firmy było wykonywanie nietypowych prac badawczych i wdrożeniowych dla przemysłu. Do wytwarzania specjalistycznej aparatury powołano Zakład Doświadczalny. Zakład ten z biegiem czasu wyspecjalizował się w produkcji maszyn i przyrządów dla przemysłu spożywczego i produkcji rolnej.\nPodstawową zaletą procesu zamgławiania jest łatwość obsługi, ekonomiczne zużycie preparatów oraz wysoka skuteczność przeprowadzanych zabiegów - krople o bardzo małej wielkości ( <50µm ) utrzymują się przez długi okres czasu w powietrzu.\n- preparaty aldehydowe,\n- płyny nanotechnologiczne,\n- pomocnicze środki przedłużające utrzymywanie się mgły w powietrzu.\nDo dezodoryzacji polecamy szczególnie środki francuskiej firmy Westrand.Są one z powodzeniem stosowane przez wielu z naszych klientów od szeregu lat.\nPragniemy szczególnie zwrócić Państwa uwagę na powyższe zastosowania, gdyż kładziony jest coraz większy nacisk na aspekty ekologiczne, w tym konieczność redukcji uciążliwości odorowej przedsiębiorstw.\nJeśli nasze propozycje uznaliby Państwo za interesujące, prosimy o kontakt w celu podania bardziej szczegółowych informacji, omówienia możliwości wykonania prezentacji oraz testów skuteczności.\nCopyright © 2015 Poltech Michał Piotrowski,


Koncert umuzykalniający w RCK. Dzieci poznały kontrabas [ZDJĘCIA] - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Edukacja podstawówki Koncert umuzykalniający w RCK. Dzieci poznały kontrabas\nKoncert umuzykalniający w RCK. Dzieci poznały kontrabas\nNa koniec spotkania nie mogło zabraknąć kolędy. Muzycy, dzieci i Franciszek Borysowicz odśpiewali „Wśród nocnej ciszy”.\nW Raciborskim Centrum Kultury odbył się ostatni w tym roku kalendarzowym koncert umuzykalniający. Jego muzycznym bohaterem był kontrabas. To kolejny instrument strunowy – po fortepianie, skrzypcach i wiolonczeli – który najmłodsi melomani z klas I-III raciborskich szkół poznawali w tym roku szkolnym.\nGrę na tym instrumencie zaprezentował Piotr Kucharz, absolwent Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach. Muzyk działa w zespołach Tangostan Quintet oraz The Jazz Miglance. Koncertował z wieloma orkiestrami zarówno w Polsce, jak i poza granicami naszego kraju. Na fortepianie towarzyszył mu Jarosław Pawłowski. A koncert tradycyjnie prowadził Franciszek Borysowicz, prezentując dzieciom nie tylko bogate spectrum repertuaru muzycznego na kontrabas, ale również wszystkie cechy tego muzycznego bohatera, od skali po wysokość dźwięku.\nPodczas koncertu dzieci usłyszały następujące utwory: „Wycieczkę” J. Garści , słynnego „Walca A-Dur” J. Brahmsa, „Karnawał wenecki” G. Boccherinego, przy którym młodzi melomani rozpoznawali, jaka to wariacja, „Grudniowy walc” P. Czajkowskiego i „Entertainer” S. Jopilna. Przy tym ostatnim utworze dzieci wystukiwały rytm pstrykaniem lub klaskaniem. W utworze „Taniec słonia” z karnawału zwierząt nasza publiczność ruchami swojego ciała prezentowała ten niezwykle ciekawy utwór. I to nie koniec eksperymentów muzycznych. Nawet panie nauczycielki grały na dwóch strunach kontrabasu.\nNa koniec piątkowego spotkania nie mogło zabraknąć kolędy, gdyż taka już jest tradycja przedświątecznych koncertów umuzykalniających. Wszyscy: muzycy, dzieci i Franciszek Borysowicz odśpiewali „Wśród nocnej ciszy”. Dzieci złożyły życzenia świąteczne prowadzącemu oraz muzykom. Nie mogło również zabraknąć tradycyjnych kwiatów i podziękowań na koniec każdego z czterech spotkań z muzyką.\nPoprzedni temat:Bieganie w terenie\nNastępny temat:Nowości filmowe na święta od raciborskiej biblioteki