Wyjazdy 2021 – Nocek\nWersja z dnia 19:43, 13 wrz 2021 autorstwa AsiaP (dyskusja | edycje)\nBeskid Żywiecki - spacer\nUczestnicy: Łukasz Piskorek, Asia Przymus, pieseł\nStartujemy z Sopotni Wielkiej, kierując się w stronę hali Miziowej. Stamtąd kierujemy się na Palenicę i przez Trzy Kopce na Rysiankę. Dopiero w tej okolicy zaczyna się robić na szlaku tłoczniej. W schronisku zatrzymujemy się an obiad przy okazji zamieniając kilka słów z Magdą i Staszkiem, którzy w tym tygodniu wspomagają załogę schroniska w pracy. Do samochodu schodzimy niebieskim szlakiem.\nTatry - KURS - obóz w Tatrach\n01 - 05 09 2021\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Łukasz Piskorek, Asia Przymus; kursanci: Tomek Bzdęga, Tomek Hansel, Łukasz Mazurek,\nDzień 1 | CZWARTEK - JASKINIA POD WANTĄ\nDzień 2 | PIĄTEK - JASKINIA LITWOROWA\nDzień 3 | SOBOTA - DZIEŃ RESTOWY\nZajęcia w podgrupach uzależnione od zapasu energii, który pozostał poszczególnym uczestnikom wyjazdu. Kursanci łapią energię ze słońca na Polanie Rogoźniczańskiej. Łukasz i Asia robią spacer po Dolinie Chochołowskiej.\nDzień 4 | NIEDZIELA - JASKINIA WIELKA ŚNIEŻNA\nW Niedzielę ostatniego dnia obozu, wybieramy się do jaskini Wielkiej Śnieżnej. Wypoczęci po dniu restu, zadziwiająco szybko jak na nasze standardy meldujemy się pod otworem. Worowanie lin zostawionych wcześniej w kosówkach (po wyjściu z jaskini Litworowej zeszliśmy pod jaskinię Wielką Śnieżną, gdzie zostawiliśmy część lin potrzebnych do poręczowania) i startujemy. Rurę i Lodospad poręczuje Mateusz (żeby była jakaś szansa na szybkie dotarcie do wyznaczonego celu). Ze względów zdrowotnych po lodospadzie wycofuje się Łukasz, którego na powierzchnię eskortuje Asia. W Wielkiej Studni poręczowanie przejmuje Tomek B i na zmianę z Tomkiem H poręczują drogę do 1 Biwaku. Stąd biegiem przez piękne meandry docieramy do Suchego Biwaku. Krótka pogadanka z Mateuszem na temat tworzenia się jaskiń, ustalenie taktyki wyjścia i ruszamy w górę. Na nasze szczęście wbrew wcześniejszym ustaleniom przy otworze czeka na nas Asia z Łukaszem, żeby pomóc w zniesieniu lin. Teraz już tylko zejście do aut i powrót do domu. Pozostaje spory niedosyt, bo zobaczyliśmy tylko niewielką część tej ogromnej jaskini. W trakcie 4 dniowego obozu udało nam się wejść do 3 jaskiń, pogoda i siły w ekipie dopisały. Wszyscy kursanci wrócili zadowoleni, cali i zdrowi. Serdeczne podziękowania dla Asi, Mateusza i Łukasza za poświęcony czas, pomoc i fachowe rady.\nTatry - KURS - Jaskinia Marmurowa\nUczestnicy: Rysiek Widuch, Damian Szołtysik, Tomek Bzdęga, Tomek Hansel, Łukasz Mazurek, Mateusz Balcer\nW sobotę o 9 tej ruszamy z Kir do Jaskini Marmurowej w składzie: Rysiek-instruktor, Damian-pomoc, Mateusz-kierownik i reszta kursantów. Pogoda na podejściu dopisuje i po ok. 3h trafiamy pod otwór, niestety już w okrojonym składzie - bez Mateusza, którego zmogły trudy wycieczki, a tak na poważnie musiał wycofać się z powodu kontuzji. Szybko się szpeimy i rozpoczynamy pierwszy zjazd pod okiem Damiana. Rysiek zabezpiecza tyły. W takiej konfiguracji po kolejnym zjeździe docieramy do Sali Deszczu, gdzie czeka na nas zacisk (kursanci zgodnie stwierdzili, że to był najtrudniejszy element tej jaskini) prowadzący do Studni Kandydata. Teraz już tylko zjazd w ładnej studni i osiągamy cel naszego wyjazdu. Krótka chwila oddechu i zaczynamy mozolne wyjście, ok. 17tej wszyscy meldują się na górze. Przed zmrokiem docieramy do Kir cali i zdrowi. Podziękowania dla Ryśka i Damiana za pomoc i cierpliwość.\nAUSTRIA - Hoher Göll - wyprawka pocieszenia\n13 - 18 08 2021\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Aleksandra Skowrońska (WKTJ)\nZ pewnych obiektywnych przyczyn, Ola nie mogła wziąć udziału w tegorocznej "głównej" wyprawie na Gölla. Pojechaliśmy więc na czterodniową wyprawkę eksploracyjną. W sobotę startując od północnych stóp masywu, przez szczyt Kleiner Göll dotarliśmy do bazy w Zakrystii. Miło było przypomnieć sobie trasę przez grań, którą ostatnio miałem okazję przebyć dziesięć lat temu. W niedzielę ruszyliśmy na eksplorację do otworu jaskini "Lubliniec". Studnię tę trzeba było zapręczować od zera, więc byliśmy zaopatrzeni w 320 metrów liny (... które zresztą z bazy trzeba było zanieść na dwa razy). Udało się nam odkryć i skartować 72 metry ciekawego ciągu, dzięki czemu głębokość jaskini wzrosła do -230 m.\nWyprawa w miniaturze nie mogła się obyć bez dnia bazowego, który przypadł w poniedziałek. Zimno było przez cały dzień, a po południu zaczęło konkretnie lać - dzięki czemu mogliśmy bez skrupułów zadekować się w chatce. Jak to w dzień bazowy, herbatkom nie było końca. Następnego dnia wysuszyliśmy co się dało, spakowaliśmy bazę i zeszliśmy standardową drogą na południe, po drodze wymieniając kilka starych lin. Było to moje drugie zwijanie bazy i trzecie zejście z Zakrystii tego roku. Pozostało tylko odzyskać samochód, obchodząc masyw ścieżkami turystycznymi od wschodniej strony. Ponieważ zrobiło się późno, powrót do domu rozłożyliśmy na dwie raty.\nTatry - Świnica i Kasprowy Wierch\nUczestnicy: Asia, Przymus, Bogdan Posłuszny, Łukasz Piskorek\nUzupełnienie wycieczki chłopaków z zeszłego tygodnia. Wyjeżdżamy wczas rano w niedzielę. Startujemy z kuźnic około 7 rano w stronę Przełęczy Zawrat. Już od samego rana słońce daje się we znaki. Choć po wyjściu na grań trochę chowa się za chmurami i możemy isć w przyjemniejszych warunkach. Na Świnicy masa ludzi. Dalej na Kasprowy Wiech już luźniej. Wpadam jeszcze na głupi pomysł skorzystania z toalety na stacji kolejki... Łukasz już planował misję ratunkową kiedy mi w końcu udało się wejść do toalety... Dalej na dół już całkiem przyjemnie, choć o dziwo, pomimo godziny 15! ciągle mijamy ludzi wchodzących na górę. Po zejściu, Bogdan odprawił standardowy rytuał namoczenia głowy w potoku.\nBeskid. - Czantoria na biegowo\nUczestnicy: Łukasz Mazurek, 2 os.tow.\nJako, że trafiła się luźna niedziela - lecimy w góry. Jako, że obóz tatrzański zbliża się wielkimi krokami - trzeba popracować nad kondycją. Podczas gdy ekipa spacerowa zalicza trasę Ustroń polana PKL - Czantoria - Czantoria - Mała Czantoria - Poniwiec - Ustroń Polana, ja robię kilka pętelek po masywie Monte Czanti. Łącznie trzy razy melduję się na szczycie - raz czerwonym Szlakiem i dwa razy Niebieskim, co łącznie dało około 25 km w poziomie i około 1645 m przewyższenia. Oczywiście po takim wysiłku Cieszyńskie Zamkowe smakuje najlepiej :)\nBeskid Śl. - marszobieg\nUczestnicy: Paweł i Damian Szołtysik\nZadanie podzielone na dwie częśći: sportową i poznawczą. Z Wapiennicy podbieg w górę do końca drogi. Następnie podejście sewego rodzaju wąwozem potoku Barbara na szczyt Trzech Kopców (1080). Podchodziliśmy po omszałych głazach lub innych terenowych przeszkodach. Miejsce to wg mnie należy do najpiękniejszych w Beskidach, zwłaszcza środkowy odcinek strumienia. Finalne podejście to bardzo strome zbocze a na koniec plątanina młodnika. Potem znów bieg/marsz na Szyndzielnię i zejście/zbiegnięcie do Wapiennicy. Dystans 14 km i 770 m przewyższenia. Pogoda piękna. Po za szlakiem nie spotkaliśmy nikogo.\nJura - wspin na Sokolicy\nUczestnicy: Paweł Szołtysik, Piotr K. (os. tow.)\nDroga Lewy Komin (V+) na Sokolicy w dol. Będkowskiej. Droga 3-wyciągowa, na dole bardzo wyślizgana. Upał i nikogo wokół.\nJura - wspin w dol. Prądnika\nWspinaczka na Skale Zachwytu na drogach w przedziale V - VI.1. Trochę kruszyzny, drogi dość krótkie.\nAUSTRIA - Hoher Göll - wyprawa eksploracyjna WKTJ\n19 07 - 7 08 2021\nUczestnicy: Mateusz Golicz (kierownik wyprawy), Jacek Szczygieł (KKS), Aleksandra Bacik (SGW), Paulina Piechowiak (WKTJ), Przemysław Skowroński (SGW), Sonia Dudziak (WKTJ), Witold Hoffmann (WKTJ), Miłosz Dryjański (KKS)\nW tym roku działaliśmy w dosyć skromnym składzie i w dosyć trudnej pogodzie. Z powodu podtopień które nawiedziły podsalzburskie miasteczka, wyprawa rozpoczęła się z opóźnieniem. Gdybyśmy pojechali w terminie, w którym pierwotnie planowaliśmy - i zaparkowali samochody tam, gdzie zwykle - to musielibyśmy szukać ich w rzece. Również pod koniec wyprawy sporo padało; w ostatnim tygodniu w ciągu pięciu dni udało się nam pójść do jaskini tylko raz. W międzyczasie miałem też drobne kłopoty logistyczne, z powodu których musiałem wrócić na trzy dni do Polski...\nMimo tych wszystkich trudności, udało się nam odkryć i udokumentować ponad 1,1 km nieznanych wcześniej korytarzy, a wśród nich najbardziej obszerny jak na razie poziomy ciąg w Gamssteighöhle - Gang do Hali Króla Gór, sięgający w przekroju do 17 m szerokości i 5 m wysokości. Szukaliśmy też kontynuacji poziomych ciągów dolnego piętra, ale tam sukcesy były na razie dosyć ograniczone. Dużą niespodzianką był nowy dla nas otwór "Lubliniec" - prawdopodobnie będący dolnym otworem jaskini "Częstochowaschacht", w której eksploracja została wstrzymana dawno temu. Dotarliśmy tam do poziomego ciągu, na głębokości ok. -180 m. Z niego w głąb masywu prowadzą dwie, najprawdopodobniej niezależne od siebie studnie!\nKilka zdjęć i rysunków zostało opublikowanych w notce na stronie PZA: http://pza.org.pl/news/news-jaskinie/wyprawy/pza-hoher-goll-2021\nUczestnicy: Bogdan Posłuszny,Łukasz Piskorek\nDługo oczekiwany i kilkukrotnie przekładany wyjazd w góry, wreszcie doszedł do skutku. Żeby się od razu nie zrazić wybieramy tym razem Orlą perć w założeniu do samego końca wykorzystując okienko pogodowe. Wyjazd 1:40, do zakopanego docieramy szybko, bo już parę minut po 4 jesteśmy na szlaku od ronda w Kuźnicach. Na przełęcz Zawrat docieramy około 8 (oczywiście ja bo Łukasz już dawno tam odpoczywa). Tu już rozpoczynają się kolejki na szlaku, a na pierwszych łańcuchach to koszmar, zwłaszcza kiedy przed nami rozpoczynają się przepinki na lonżach. Już w żlebie Honoratki pierwszy wypadek, zsunięcie się gościa (na szczęście bez ofiar), trochę dalej obserwujemy pełny profesjonalizm pilota TOPRu oraz ratownika desantującego do tego żlebu po poszkodowanego. W ten dzień ciągle widzieliśmy latający śmigłowiec. Udaje się nam wyprzedzić grupkę ludzi z lonżami i robi się trochę luźniej na szlaku, ale w dalszym ciągu pełno. Jedynym plusem korków na szlaku to, że można trochę dłużej cieszyć pięknymi widokami Tatr, zwłaszcza przy tak pięknej słonecznej pogodzie. Orlą \_perć przechodzimy w miarę szybko, tylko droga od przełęczy Krzyżne do Murowańca, to niekończąca się droga zwłaszcza, kiedy odzywają się odciski palców w butach. Od Murowańca do Kuźnic tłumy, tłumy ludzi. Mimo odcisków już planujemy następną trasę do Zakopanego.\nRowerm przez koronę gór Polski\nUczestnicy: Damian Szołtysik, Rafał Florczyk (os. tow. na większości odcinka świętokrzyko - karpackiego)\nWyjeżdżając rowerem z domu przemierzyłem wszystkie pasma (28) gór polskich poczynając od Gór Świętokrzyskich poprzez Karpaty, Sudety kończą jazdę przy drzwiach domu. Po drodze była jeszcze Jura Krakowsko-Częstochowska. Ponad 2000 km trudnej ale i ekscytującej, głownie terenowej jazdy (również chodzenia). W zależności od logiki i logistyki na poszczególne, najwyższe szczyty wchodziłem lub wyjeżdżałem rowerem. Z zadaniem uporałem się w 21 dni z czego część górska (od Łysicy po Ślężę) kosztowała 18 dni. Od rana do wieczora wzmożony wysiłek. Zadanie potraktowałem jako cel bardziej sportowy gdyż na większości z tych gór byłem już wiele razy czy to pieszo czy rowerem czy też nartach. W pamięci jednak pozostaną cudowne krajobrazy, skrajny wysiłek, emocjonujące zjazdy i czasem makabryczne podejścia i zejścia. Po drodze też ciekawe spotkania z ludźmi, rozmowy, refleksje.\nSzersza relacja w zakładce WYPRAWY: http://nocek.pl/wiki/index.php?title=Relacje:Korona_g%C3%B3r_Polski_rowerm\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FKGP\nWyprawa eksploracyjna Hagengebirge 2021\n22 - 31 07 2021\nUczestnicy: Magda Sarapata, Asia Przymus\nSzersza relacja w zakładce WYPRAWY:http://nocek.pl/wiki/index.php?title=Relacje:_Wyprawa_Hagengebirge_2021\nCZARNOGÓRA: wędrówki górskie\n17 - 24 07 2021\nUczestnicy: Paweł Szołtysik, Bianka K. (os. tow.)\nWyjście na Bobotov Kuk (2523) w Durmitorze oraz na najwyższy szczyt kraju - Zla Kolata (2534) w górach Północnoalbańskich. Objechano kraj dookoła.\nUczestnicy: Lukasz Mazurek\nPo sobotniej Czarnej pozostał pewien niedosyt. Kombinezony wyprane, liny się suszą, a tu taki piękny dzień - wybór może być tylko jeden - w góry na zachód słońca. Tym razem pada na Skrzyczne. Podejście od Ostrego spokojnym tempem i po około godzince meldujemy się na szczycie gdzie czeka nagroda w postaci chłodnego złotego nektaru :). Podziwiamy zachód słońca i żwawym tempem ruszamy w dół. Niestety w połowie drogi okazuje się, że gdzieś na górze został mój kijek. Krótka decyzja wracam sam na lekko i biegowo. Niestety kijka nie znalazłem, ale przynajmniej się troszkę zmęczyłem. Na parking docieramy już po zmroku. Warto robić takie spontaniczne akcje.\nHISZPANIA: wspin w Arboli\n03 - 11 07 2021\nUczestnicy: Paweł Szołtysik, Bianka K.(os. tow.), Michał (os. tow.)\nWspinaczka w rejonie Arboli Siurana i Cornudella (baza wypadowa). Spory rejon wspinaczkowy, dużo ciekawych dróg, wspinanie głównie sportowe. Zrobiliśmy wiele dróg od IV do VI.1. Teren rozległy i rzadko uczęszczany.\nTatry - akcja kursowa w Czarnej\nUczestnicy: Ryszard Widuch, Piotrek Strzelecki, Tomek Bzdęga, Łukasz Mazurek, Mateusz Balcer, Damian Szołtysik\nPo pierwszych zmaganiach kursantów w jaskiniach „małych”, przyszedł czas na pierwszą poważną jaskinie - wybór padł na jednego z tatrzańskich klasyków, czyli Jaskinię Czarną. Plan zakładał wyjście z Kir o godzinie 7:00. Tak wiec wstaliśmy rześko przed 6:00, wyjrzeliśmy za okno i przywitała nas…. ściana deszczu. Wizja podejścia i przebierania się pod jaskinią w rzęsistym deszczu, nie nastrajała zbyt pozytywnie ale postanowiliśmy nie zrażać się drobiazgami i rozpoczęliśmy przygotowania do wyjścia. Nasz optymizm został nagrodzony, bo jak na zamówienie o godzinie 6:40 przestało padać, a my zgodnie z planem wyruszyliśmy pod jaskinie.\nPo około godzinnym marszu znaleźliśmy się na Hali Pisanej gdzie weszliśmy na żółty szlak prowadzający do Jaskini Smocza Jama, by po chwili zejść z niego na leśną ścieżkę prowadzącą stromym i lesistym zboczem pod otwór Jaskini Czarnej. Na skutek opadów podejście było bardzo mokre, błotniste i śliskie. Po lekko pond godzinnym podejściu stanęliśmy na półce pod głównym otworem jaskini, skąd roztaczał się piękny widok na Dolinę Kościeliską oraz otaczające ją szczyty.\nPrzebieramy się, szybki podział sprzętu i zabieramy się za poręczowanie pierwszego, lekko ponad 40 metrowego zajazdu, a następnie kierujemy się do Sali Ewy. Stąd udajemy się do Partii Tehuby, które były głównym celem naszego wypadu. Eksploracja wybranych partii jaskini zajmuje nam ok. trzech godzin. Poprzez Korytarz Dziewiczy i rurę za Stalagmitem udaje nam się dotrzeć do Jeziorka Tehuby, stamtąd udajemy się do Syfonu Tehuby, który jest kulminacyjnym punktem naszej wycieczki. Rozpoczynamy odwrót. Wracając po swoich śladach ok godziny 14 pierwsi z nas są już z powrotem pod otworem jaskini, a o 15 jesteśmy już w komplecie. Przebieram się, pakujemy sprzęt i ostrożnie, bo nadal mokro, ślisko i stromo, schodzimy do głównego szlaku w Dolinie Kościeliskiej.\nTatry - Kursanci pierwszy raz w dziurze, czyli Kasprowa Wyżnia i Średnia\nUczestnicy: Rysiek Widuch w roli instruktora, Asia Przymus, jako dodatkowa para oczu, kursanty: Mateusz Balcer, Tomek Bzdęga, Tomek Hansel, Lukasz Mazurek\nDo Kuźnic docieramy przed godziną 9.00. Kursanci są nieco za Kadrowiczami, którzy kilka minut wcześniej wchodzą na szlak. Plan jest prosty. Robimy jaskinię Kasprową Wyżnią a następnie Kasprową Średnią, a pomiędzy czeka niespodzianka :) Żar z nieba leje się już od rana... Oczywiście Kadra instruktorska zadbała o test na orientację. Pierwszy raz schodząc ze szlaku zanim kursanci doszli do miejsca zejścia z niego. Niestety nie udało się zmylić dzielnych kursantów, którzy wchodzą na właściwą ścieżkę i po przedarciu się przez poletko wiatrołomów doganiają kadrę instruktorską. Dalej droga przebiega spokojnie chociaż Pan instruktor jeszcze raz próbował zmylić na pewniaka kursantów.\nŻar leje się z nieba, pot z kursantów, jednak twardo drzemy do góry. Po przedarciu się przez las i podejściu po "bardzo przyjemnym" piarżysku cała wesoła gromadka dociera do przebieralni. Wskakujemy w jaskiniowe kostiumiki, uprzęże i resztę złomu no i do akcji! Plan Rysia zakłada atak niczym chłopaków z Gromu czyli dajemy na maksa od razu z dwóch stron do jakże emocjonującej jaskini Kasprowej Wyżniej, a po wykonaniu zadania spotykamy się przy otworze 2 gdzie czeka niespodzianka (najbardziej emocjonująca część tejże wyprawy).\nSłońce nie odpuszcza, wody ubywa, potu w gumowcach przybywa, sił ubywa z minuty na minutę...\nNiespodzianka - zjazd pomiędzy jaskiniami, po nim szybkie poręczowanie trawersu pod otwór jaskini Kasprowej Średniej. I już po chwili cała gromadka odpoczywa w przyjemnym chłodku otworu jaskini. Teraz jeszcze kilka metrów czołgania i jesteśmy przy studni. Tu szybkie poręczowanie zjazdu, które nie obyło się bez niespodzianek i zaskoczeń i już za jakiś czas wszyscy meldujemy się na dnie studni. Nie było splendoru, a raczej chęć jak najszybszego powrotu na górę, a później jak najszybciej do Goryczkowego Potoku uzupełnić płyny.\nI tak o to minął pierwszy tatrzański wyjazd jaskiniowy kursu 2021. Wszyscy cało i zdrowo wrócili do domów. Dla kursantów było na pewno wiele nowych doświadczeń, galeria wstydu i hańby wzbogaciła się o kilka pozycji i to nie tylko w zakładce "kursanci". Ogólnie wyjazd na wielki plus i cała ekipa już nie może się doczekać kolejnych eskapad w tatrzańskich podziemiach.\nCoroczny Zlot Czarownic\nUczestnicy: Basia Szmatłoch\nZLOT ODBYŁ SIĘ na przełomie WIOSNY i LATAJAK CO ROKU Teraz to trafiło z 19- 20 .06 .2021 rz soboty na niedzielę. Pogoda nam w tym roku sprzyjała jak mało kiedy w dzień był upał a nocą było bardzo przyjemnie. Zjawiło się bardzo dużo w tym roku, jak nigdy nowych kandydatek, bo aż 5.\nNie nabyły jeszcze swojego sprzętu latającego 'to nie odbyły się zawody lotów dookoła ogniska.\nNo i oczywiście nie mieliśmy wspaniałej naszej FOTOGRAFKI AGNIESZKI. Bo niestety ze względów przyrostowych nie mogła przylecieć na coroczny zlot. Nasza Ania S. otrzymała w nagrodę kubek do ziółek, które sobie parzy na odporność żeby ją nie przewiało na latającym sprzęcie. Ale nic straconego NOWE sobie potrenują przez rok. A wspaniałe zdjęcia z lotów będą w przyszłym roku. [tak myślę jako jedna z dwóch założycielek tego klubowego odłamu]\nPoza tym było wspaniale, jak zawsze snuły się ciekawe opowieści, plotki, informacje i bankiet z przygotowanych przez nasze czarownice różnorodne sałatki, ciasteczka i tym podobne smakołyki. Nie obyło się bez najważniejszych moich alchemicznych wytworów płynnych, wzmacniających nasze siły witalne i odpornościowe, żeby można było przetrwać i się spotkać za rok w świetnej kondycji.\nZapraszamy w przyszłym roku nasze panie z klubu które zesztywniały i posmutniały w domowych pieleszach, aby się ruszyły ze swoich wygodnych foteli i pośmiały się z nami i powspominały jak było kiedyś i zaczęły snuć plany na przyszłość. Bo nie można tak nudnie żyć i nie spotykać się w naszym gronie , bo już wszystko zaczyna ZANIKAĆ jak w filmie pod tytułem NIEKOŃCZĄCA SIĘ OPOWIEŚĆ . I nic nie pozostanie z przyjaciół, miłych ludzi w tym klubie. Przykro mi o tym mówić.\nNo ale nie miało być tak smutno. To tylko takie napomnienie dla fajnych koleżanek które kiedyś były i działały. Jak nie ma czasu i siły na działania jaskiniowe to trzeba się spotykać inaczej żeby BYĆ. Na tym kończę krótką relację z tegorocznego ZLOTU. Pozdrawiam i do zobaczenia jak myślę ZA ROK\nBeskid Mł. - górski rajd rowerowy\nUczestnicy: Damian Szołtysik\nNiezbyt długa lecz bardzo atrakcyjna przebieżka rowerowa wokół i przez dolinę Wielkiej Puszczy. Start z Porąbki zacnym podejściem Na Plenicę i dalej na Trzonkę (727). Po drodze malownicze, trawiaste hale. Wspaniały zjazd do doliny Puszczy Wielkiej i równie fajny uphill na przełęcz Isepnicką i stromo na Kiczerę (827). Zjazd do Porąbki oferuje niemal wszystkie atrakcje jazdy górskiej co w połączeniu z idealną pogodą stanowi wspaniałą przygodę. Dystans 17 km przy 930 m deniwelacji.\nTu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FWlkPuszcza\nBeskid - spacer na Klimczok\nUczestnicy: Asia Przymus, Łukasz Piskorek, pieseł\nWybraliśmy się na krótki spacer, początkowo w planie było tylko podejście na Błatnią (choć pieseł robił już z nami dłuższe parunastu kilometrowe wycieczki, to był to pierwszy raz w górach), szło się wszystkim dobrze, więc postanowiliśmy wydłużyć wycieczkę. Pogoda mglista i w sumie chłodna, choć podczas chodzenia temperatura ok. Doszliśmy na Klimczok i zeszliśmy przez Chatę Wuja Toma do Brennej gdzie parkowaliśmy.\nJura - wspin w Rusocicach\nUczestnicy: Esa i Damian Szołtysik\nAby oprzeć się temu szaleństwu (stanie w kilometrowych korkach) wybraliśmy się do Rusocic na południowej Jurze (w dolinie Wisły). Robimy kilka niezbyt trudnych dróg (Od III do V) na skale Miecz. Miejsce fajne. Pustki. Nikt się tam nie wspinał i tylko kilku pieszych dostrzegliśmy w pobliżu.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FRusocice\nAUSTRIA - Tennengebirge - wycieczka poglądowa\n3 - 4 06 2021\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Aleksandra Skowrońska (WKTJ), Jacek Szczygieł (KKS), Sebastian Heiland (LVfHK Salzburg)\nW związku z długim weekendem Jacek zaprosił nas do pomocy przy swoim austriackim projekcie. W ciągu roku zamierza on odwiedzić setki jaskiń, zapisując różne obserwacje dotyczące uwarunkowań tektonicznych oraz wyniki pomiarów najbardziej wybitnych struktur (szczególnie uskoków).\nPogoda pozwoliła nam na tylko dwa dni działalności. W czwartek Sebi zaprowadził nas do Spelunki - fenomenalnej chatki należącej do klubu grotołazów w Salzburgu. Po przygotowaniu bazy do bytowania ruszyliśmy na szybką wycieczkę do pobliskiej Röth-Eishöhle. Tam znaleźliśmy nie tylko uskoki, ale też ciekawe kryształy i specyficzną korozję ścian... no i oczywiście masę efektownie prezentującego się lodu! Następnego dnia odwiedziliśmy z kolei górną część legendarnej jaskini Schneeloch. Jak na krótką, rozpoznawczą wycieczkę, bardzo dobrze się przy tym bawiliśmy - we wstępnych partiach jaskini można się i powspinać, i trochę poprzeciskać, i trochę pozjeżdżać na linach ... wszystkiego, co lubimy po trochu. Nasi towarzysze-geolodzy mieli tam bardzo dobry połów - trafili na uskok z przesunięciem aż o 40 centymetrów. Po południu wróciliśmy do chatki, posprzątaliśmy i zeszliśmy do samochodu, kolejną noc spędzając w zwyczajowej kwaterze w pałacu Hellbrunn (... za której udostępnienie jesteśmy oczywiście klubowi bardzo wdzięczni).\nPrzez te dwa dni pogoda była fantastyczna. W terenie przeszkadzało nam tylko zapadanie się chwilami po pas we wiosennym śniegu. W górach nie spotkaliśmy nikogo, co w wielu miejscach w długi weekend nie byłoby łatwe.\nJura - okolice góry Birów\nUczestnicy: Damian Szołtysik, na skałach góry Birów Rysiek Widuch z kursantami\nRysiek prowadził zajęcia z kursem klubowym (może zrobią opis) więc była okazja do spotkania. Potem zrobiłem rowerem pętelkę wokół góry i dalej do Ryczowa. Na Jurze króluje zieleń. Pogoda w kratkę.\nFRANCJA: wspinaczka w Orpierre\n22 - 29 05 2021\nWspinaczka w rejonie Orpierre. Zrobiono kilkanaście dróg w przedziale IV - VI.1. Zrobiliśmy też krótki trekking w parku narodowym Mercantour.\nJura - Szkolenie z podstaw kanioningu PZA\n22 - 23 05 2021\nUczestnicy: Asia Przymus, Magda Sarapata, Staszek Dacy\nSzkolenie odbywało się w stałym miejscu, na skałkach Pazurka. Pogoda jak przystało na kaniony mokra, tyko woda zamiast płynąć kanionem i schładzać rozgrzane słońcem ciała, kapała z nieba na trzęsących się z zimna kursantów. Na szczęście jako zaprawieni w boju grotołazi mieliśmy w podorędziu odpowiednie na takie sytuacje obuwie i uzbrojeni w kalosze, żadne mokradła były nam nie straszne. Zajęcia zaczęliśmy od omówienia sprzętu używanego w kanioningu, następnie dokonaliśmy prezentacji przywiezionego przez nas ekwipunku. Następnie wykonaliśmy lonże kanioningowi. Po dostosowaniu i konfiguracji sprzętu przeszliśmy do podstawowych zagadnień. Zjazdy na różnych przyrządach, zjazdy przez odciągi itp. Wieczorem ognisko w strugach deszczu i kanonadzie burzy. Następnego dnia w już dużo lepszej pogodzie przeszliśmy do poręczowania zjazdów i zakładania tamponady. Po moim wcześniejszym wyjeździe kursanci przeszli jeszcze do poręczania trawersów...\nBeskid Mł. - spotkanie weteranów taternictwa jaskiniowego\nUczestnicy: Jan Dunat - Weteran, Kapituła - ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Ganszer Jerzy - Weteran, Kapituła - ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Speleoklub Bielsko-Biała, Zofia Gutek - Weteran, Kapituła - ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Speleoklub Bielsko-Biała, Beata Michalska-Kasperkiewicz - Weteran, Kapituła - ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Speleoklub Bielsko-Biała, Stefan Mizera - Weteran, Kapituła - ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Włodzimierz Porębski - Weteran, Kapituła - ośrodek macierzysty Dąbrowa Górnicza,Speleoklub Dąbrowa Górnicza i Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego, Jerzy Pukowski - Weteran, Kapituła - ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Speleoklub Bielsko-Biała, Jerzy Urbański - Weteran, Kapituła - ośrodek macierzysty Wrocław, Włodzimierz Matejuk - Weteran, Kapituła /od 2021/, ośrodek macierzysty Dąbrowa Górnicza, Speleoklub Dąbrowa Górnicza, Ewa Chylaszek-Brylska - Weteran, ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Klub Turystyki Narciarskiej PTTK "Gronie", Roman Czarnecki - Weteran, ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Zdzisław Grebl - Weteran, ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Speleoklub Bielsko-Biała, Paweł Kasperkiewicz - Weteran, ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Fanklub Speleoklubu Bielsko-Biała, Ewa Libera - Weteran, ośrodek macierzysty Dąbrowa Górnicza, Speleoklub Dąbrowa Górnicza, Anna Sobańska - Weteran, ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Fanklub Speleoklubu Bielsko-Biała, Katarzyna Kosmowska - Weteran /od 2021/, ośrodek macierzysty Bielsko-Biała, Teresa Szołtysik - Weteran, ośrodek macierzysty Ruda Śląska, Rudzki Klub Grotołazów "Nocek", Damian Szołtysik - Weteran, ośrodek macierzysty Ruda Śląska, Rudzki Klub Grotołazów "Nocek", Józef Gurgul - Koneser, Halina Szczerbińska - Koneser, Dorota Poczobut - były członek Speleoklubu Częstochowa, Wojciech - Osoba Towarzysząca, Wanda Ganszer - Fanklub Speleoklubu Bielsko-Biała, Renata Sadowska - Klub Turystyki Narciarskiej PTTK "Gronie", Piotr Gawlas - Speleoklub Bielsko-Biała\nTo było już 31-sze spotkanie. Poświęcone pamięci zmarłego nie dawno Jerzego Niepsuja. Generalnie działaliśmy w Beskidzie Małym. Ja z Esą dotarliśmy później i wcześniej wyjechaliśmy. Tym nie mniej odbyliśmy fajną przechadzkę doliną potoku Dusica (po drodze spektakularny wodospad) do Groty Kmonieckiego. Początkowo padał deszcz lecz potem zrobiła się przepiękna pogoda. Wspólnie z szanownymi weteranami byliśmy w podziemiach Jasnej Górki a potem na obradach w Soptoni Wielkiej.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/Weterani\nTu też: https://photos.google.com/share/AF1QipMxXL9-LaL0nhuxgLOeNjdtDUWrtTlJiHN4S4KbXNbHDxeUYbEfKPrA62wXzpI2dw?key=M0QzZjFLZEtzODZSX2NwX1dYNUhQVENfYVlCZnZB\nTu szersza relacja Jurka: https://www.speleobielsko.pl/sprawozdania/item/4908-2021-05-22-23-xxxi-spotkanie-weteranow-taternictwa-jaskiniowego-jaskinia-komonieckiego-jaskinia-strzelista\nTatry - Czarna - pętla przez Partie Wawelskie\nPrzez Mleczną Studnię zjeżdżamy do Szmaragdowego Jeziorka, a potem wracamy do Ślimaka ciągiem głównym. Dla urozmaicenia zaliczamy jeszcze zjazd Studnią Imieninową. W Partiach Wawelskich już byłem, ale w tak zapętlonej wersji jeszcze nie; zdecydowanie jest to warta polecenia trasa "na rozruch", na ok. 5 godzin w jaskini. Na powrocie niesamowite sceny: aż do Kościeliskiej nie spotkaliśmy nikogo; tylko my, wieczorne słońce i ptactwo.\nJura - Obchody Lecia klubu\n14 - 16 05 2021\nUczestnicy: Basia i Tadek Szmatłoch, Adam, Ania, Pawełek i Wojtuś Szmatłoch, Agnieszka Szmatłoch-Witkowska z Piotrkiem i Ignasiem, Tomek Szmatłoch z Kingą, Artur Szmatłoch z Julką, Asia Przymus, Łukasz Piskorek, Damian i Teresa Szołtysik, Bianka Witman-Fulde, Zbigniew Zbirenda, Łukasz Mazurek, Tomek Bzdęga, Wojtek z Anią, Baranek, Adrian, Krzysiek, Ola, Maja, Michał, Karol i Patrycja Szmatłoch z Filipkiem, Mają i Julką i inni sympatycy kluby, trzy psy\nDoroczne spotkanie członków i sympatyków kllubu. Wspinanie na skałkach, zwiedzanie pobliskiej jaskini Wielkanocnej, spacery, rozmowy i śpiewy. Podczas wyjazdu przeprowadzony został trening wspinaczki skalnej dla dorosłych członków klubu. Zajęcia odbywały siew ramach cyklu spotkań realizowanych w ramach zadania publicznego ,,Wspieranie i upowszechnianie kultury fizycznej w Rudzie Śląskiej w pierwszym półroczu 2021 roku poprzez uczestnictwo w zorganizowanych formach szkolenia i współzawodnictwa".\nJura - Stefanowa Dziura\nUczestnicy: Teresa i Damian Szołtysik\nW ramach 45-lecia klubu w skałkach w pobliżu Piaseczna stacjonowała znaczna rzesza "klubowiczów". My niestety tylko chwilowo gościmy na polanie. Gdy wszyscy odjechali my udajemy się do Stefanowej Dziury w pobliżu Morska. Jaskinię stanowi bardzo przestrzenna sala do której dostajemy się 10-metrowym zjazdem na linie. Pieczara znajduje się w ciekawym kompleksie skalnym.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/StefanowaDziura\nTatry Zach. - jaskinia Zimna\nUczestnicy: Magda Sarapata, Kacper i Agata (WKTJ)\nTo już drugie międzyklubowe spotkanie jaskiniowe w maju. Tym razem pogoda i droga w Tatry sprzyjają bardziej i udaje nam się spotkać w częściowo powyprawowym gronie w celu wspólnej akcji jaskiniowej. Po majówkowym rekonesansie nie mamy już wątpliwości, że znamy drogę do otworu. Tym razem Staszek (poszczepionkowo) rezygnuje z udziału w akcji i zostaje bohatersko w bazie, aby pisać magisterkę. Akcję rozpoczynamy spokojnie od budki z pączkami. Po drodze spotykamy grotołazów w pełnym rynsztunku (w południe w Kościeliskiej!) z Tarnowskich Gór wracających z Ponoru. Szybkie podejście. Pakujemy się do środka i przychodzi pora, żeby przypomnieć sobie pośredni (cienkie liny Kacpra). Potem trochę nawigowania i przypominania sobie, gdzie iść. Idzie sprawnie, prożek zaporęczowany, syfon suchy i hyc! do Korkociągu. Ostatnim razem wydawał się gorszy :) Potem Galeriowy, który dzięki wskazówkom Kacpra o klinowaniu tyłka okazuje się nie taki straszny. Lecimy dalej czasem wyprostowani, innym razem ruchami robaczkowymi. Zatrzymuje nas jednak termika, woda za Korkociągiem i czas odwrotu. Po wyjściu okazuje się, że padało i droga z powrotem jest dość czujna. Na bazie czeka na nas pyszna carbonara, którą pochłaniamy bez zastanowienia snując plany na kolejną wspólną akcję WKTJ-Nocek.\nTatry Zach. - grań wsch. Czerwonych Wierchów\nZ Kużnic przez dol. Kodratową na przeł. pod Kopą Kondracką. Dalej granią w silnym wietrze. Suche Czuby, Goryczkowa Czuba, zjazd z przełęczy i ponowne podejście na Pośredni Goryczkowy Wierch. Stąd zjazd niemal do samych Kużnic. Pogoda przepiękna, niebo bez chmurki, ciepło. Śnieg czasem hamujacy i mokry lecz w końcu to już maj. Zrobiliśmy 1440 m przewyższenia i 16 km dystansu.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FCzerwoneWierchy\nBeskid Śl. - MTB\nUczestnicy: Marzena i Jan Kieczka\nMTB Trasa Łabajów - Nowa Osada wypożyczenie elektryka dla żoneczki dalej ja na zwykłym żona na elektryku (nowy sport dogonić żonę jadącą na elektryku) Salmopol - stokówki do Przysłupia - Karolówka - Stecówka - Kubalonka - Nowa Osada - oddanie rowerka od żony i do Łabajowa. Łącznie przejechaliśmy 52 km. Pogoda - zimno, mały opad śniegu. Cieszę się że mogliśmy spędzić razem czas i utrzymać podobne tempo jazdy. Po południu zabrałem dzieciaki na wycieczkę i dobiłem jeszcze 15 km.\nZdjęcia - http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FMTBWis%C5%82a\nBeskid Śl. - Skrzyczne - rower + narty\nNie wiem czy kiedyś w maju z Skrzycznego zjeżdżałem na nartach. Dysponując krótkim czasem wyskoczyłem jeszcze na szybko na tą górę. Trasa FIS już patrząc z Bielska błyszczała śniegiem. Aby przyśpieszyć akcję zabrałem rower. Od Galerii w Szczyrku podjeżdżam rowerem do granicy śniegu (potem głównie rower prowadziłem bo było stromo i kamieniście). Ukrywam rower w kniei i podchodzę na nartach na Skrzyczne. O dziwo powłoka była ciągła (tylko w jednym miejscu kilka metrów przerwy). Zjazd przepiękny gdyż na twardym śniegu była warstewka świeżego, lekko puszczonego puszku. Błyskawicznie więc śmigam do Dolin, do roweru. Potem przesiadka i niełatwy a zarazem techniczny zjazd dość stromą leśną drogą do Szczyrku. Pogoda wspaniała. 730 m przewyższenia podzielone na rower i narty w proporcjach pół na pół.\nJura - Góra Birów - zajęcia dla kursantów w terenie\nUczestnicy: Ryszard Widuch, Asia Przymus, Łukasz Piskorek, jeden pies, kilku kursantów: Monika, Tomek, Daniel, Hubert\nPierwszy kursowy wyjazd na skałki, a zarazem szkolenie z technik linowych. Choć to końcówka majówki to jest strasznie zimno i wietrzenie. Momentami kropi deszcz. To dobrze, kursanci mają przedsmak prawdziwych jaskiniowych przygód.\nNa skałkach Rysiek trenuje ich w linowych podstawach. Rolki, szanty, małpy i crolle poszły w ruch. Zagadka zaplątania liny w rolkę została rozwikłana, gorzej poszło z zakładaniem szanta, nie było mnie przez chwilę i chyba bawili się w głuchy telefon beze mnie, szanty wisiały do góry nogami, a Rysiek stał z krzywą miną.\nDla złapania oddechu zrobiłam dwie tury wycieczek dookoła Góry Birów. Po powrocie zaczął się etap trudniejszy. Walka o metry na linie. Pierwsze poległy źle dopasowane lonże i stópki. Szybko przewiązaliśmy sytuację szpejową i zajęliśmy się koordynacją rąk i nóg kursantów. Opanowaliśmy to na tyle, że każdy znalazł się u góry i został zmuszony do zamiany rynsztunku na zjazdowy.\nZmęczeni kursanci w porozumieniu ze zmarzniętym instruktorem zadecydowali o zakończeniu zajęć. Żeby chociaż trochę się rozgrzać po obserwacji tej nierównej walki zaoferowałam deporęcz stanowiska do ćwiczeń. Zrzucając ostatnią linę padły na mnie pierwsze promienie pięknej pogody...\nZajęcia odbywały siew ramach cyklu spotkań realizowanych w ramach zadania publicznego ,,Wspieranie i upowszechnianie kultury fizycznej w Rudzie Śląskiej w pierwszym półroczu 2021 roku poprzez uczestnictwo w zorganizowanych formach szkolenia i współzawodnictwa".\nTatry Wysokie - Szpiglasowy i Kozi Wierch\nUczestnicy: Tomasz Jaworski, Łukasz Pawlas\nDługi weekend majowy w tym roku nie rozpieszczał pogodą i na turę po Tatrach wedle prognoz nadawał się tylko poniedziałek. Zrobiliśmy przejście krajoznawcze na trasie Morskie Oko, dolina za Mnichem, Szpiglasowy Wierch, dolina Pięciu Stawów Polskich, Kozi Wierch i doliną Roztoki do samochodu. Pokrywa śnieżna po wcześniejszych opadach deszczu zamieniła się w skorupę lodową delikatnie przyprószoną. Marzenia o firnowych śniegach niestety trzeba odłożyć na kolejny sezon. Jedynie zjazd z Koziego dawał więcej frajdy bo południowa wystawa zrobiła swoje i trochę odpuściło. Zrobiliśmy ok. 26 km dystansu i 2070 m. przewyższenia.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FSzpiglas\nNIEMCY: Frankenjura - wspinaczka\nZrobiliśmy kilka dróg w przedziale szóstkowym.\nMarszobieg, generalnie tzw. Szlakiem Wspomnień, który zaczyna się i kończy w Brennej i poprowadzony jest na południowych zboczach Stołowa. Dystans niespełna 8 km, 311 m przewyższenia. Dobra pogoda. W lasach resztki śniegu.\nUczestnicy: Jan Kieczka, Bartłomiej (syn) Kieczka\nKrótkie MTB przed obiadem nad doliną Łabajowa. Trasa Łabajów - Mrózków - Głębce - Łabajów. Pogoda super resztki śniegu trochę błota.\nKilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FLabajowa\nTatry Zachodnie - Mała Łąka\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Aleksandra Skowrońska (WKTJ), Marek Wierzbowski (UKA), Monika Strojny (TKN Tatra Team)\nPoszwendaliśmy się na nartach po dolinie Małej Łąki. Słabnąca widoczność i zmęczenie po ekscesach poprzedniego dnia spowodowały, że nie dotarliśmy do żadnego wybitnego miejsca. Mimo wszystko, było warto; w dolinie było wyjątkowo mało ludzi i mogliśmy w spokoju nacieszać się pewnie już ostatnimi aż tak zimowymi widokami.\nTatry Wysokie - Szpiglasowa i Kozi Wierch\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Aleksandra Skowrońska (WKTJ), Marek Wierzbowski (UKA), Magda, Adam, potem też: Michał Ciszewski (KKTJ), Florian Małek (STJ KW Kraków)\nNajlepszy dzień tego sezonu. Od Morskiego Oka podchodzimy na Szpiglasową Przełęcz. Następnie zjeżdżamy cudnym, bardziej lutowym niż kwietniowym śniegiem do Wielkiego Stawu. Ola z Adamem po pikniku zawracają na Szpiglasową, a Magda, Marek i ja kierujemy się na Kozi Wierch. Tuż pod wierzchołkiem doganiamy Furka i Florka, którzy z kolei podchodzili od Wodogrzmotów. Ze szczytu kolejnym, przepysznym zjazdem dostajemy się znów nad staw, po czym ruszamy z powrotem na Szpiglasową. Pod przełęczą spotykamy się z Olą i Adamem, aby w końcu siedmioosobową grupą zjechać do Morskiego Oka. Na tym zjeździe śnieg był już dosyć trudny - to twardy i rozjeżdżony, to z bryłami po zsuwach i lawinkach, to znów ciężki - ale mimo to, narzekać byłoby grzechem. Pogoda trafiła się bardzo dobra; zażyliśmy sporo słońca, ale momentami spore zachmurzenie pomogło uniknąć totalnego odwodnienia. Jedyny problem w tym, że nie dogadaliśmy się, kto ma wziąć do plecaka krem na słońce i na koniec okazało się, że krem został w samochodzie. Skórę twarzy mamy do wymiany...\nTatry Wys. - Wrota Chałubińskiego\nZ Palenicy żmudny odcinek drogą do Moka a później na nartach (górny odcinek żlebu w rakach) na Wrota Chałubińskiego (2022). Zjazd generalnie drogą podejścia z odchyłami. W żlebach wiele starych lawinisk pokrytych cienką warstwą śniegu co nie co uprzykrza zjazd lecz też wiele nieskalanych, lotnych śniegów. Od Moka drogą zjeżdżamy dość sporo poniżej serpentyn a potem niestety z buta. Ludzi w górach sporo lecz nie tłumy. Pogoda piękna. Zrobiliśmy 1200 m przewyższenia i 22 km.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FWrotaChalubinskiego\nBeskid Śl. - Skitour na Skrzyczne\nUczestnicy: Asia, Tomek Jaworski + dzieci\nKorzystamy już chyba ostatni raz z przedłużającej się zimy oraz nietypowych jak na kwiecień warunków w Beskidach. Podchodzimy od Soliska przez Halę Skrzyczeńską do schroniska. Pogoda dość ładna, nawet mocno przygrzewało a śniegu bardzo dużo jak na tę porę roku. Niestety zjazd już nie taki ciekawy: śnieg tępy, nadtopiony operującym w ciągu dnia słońcem i mimo, że jest go bardzo dużo to nie pozwala na szaleństwo. Plusem jest to, że spotykamy niewiele osób- szczególnie podczas zjazdu cieszymy się górami niemalże w samotności, na co ma wpływ późna pora wyjścia. Mimo wszystko, zrobione z dzieciakami 600m przewyższenia w takich warunkach to duży sukces. Oczywiście skitoury z dziećmi w naszym wydaniu to narty na nogach i drugie narty przy plecaku.\nTatry - Jaskinia Czarna\nUczestnicy: Stanisław Dacy, Karol Pastuszka, Przymus Joanna, Magda Sarapata\nJak to powiedział podczas planowania akcji Karol: ,,Kto corocznego trawersu nie dokona Ten na ból siusiaka skona". Te słowa (i stan wody w zimowych jaskiniach) przekonał nas do tego pomysłu.\nCzego się tym razem dowiedziałam?\n1. Dobrze jest słuchać własnych rad i na podejście zabierać dodatkowy zestaw ciuchów (szczególnie przy pięknej zimie, tej wiosny).\n2. Obowiązkowo dodatkowa gruba para rękawiczek.\n3. Batoników do jaskini nigdy za wiele.\n4. Czas na przejście lepiej bardziej rozważnie szacować.\n5. Dwa telefony pod otworem to za mało.\n6. Rysiu nadal nas kocha i się o nas martwi ❤\n7. Psycha sama się nie zrobi.\n8. Najfajniejsze kupony w Macu są dostępne do 00:00.\nBeskid Śl. - Przypiór\nSzybki wypad w Beskidy, gdyż nie często w kwietniu jest tak śnieżnie. Od parkingu, podążam dol. Czarnej Wisełki a potem doliną potoku Wolny. Byłem sam więc przecieranie w górnych partiach kosztowało sporo sił i czasu. W końcu, w głębokim i kopnym śniegu wywindowałem się na Przypiór (1007) ograniczający od północy dolinę. Śnieg nośny lecz próba zjazdu po porośniętym krzewami terenie kończy się zapadnięciem (śniegu było dużo lecz bez podkładu) i uwięzieniem nart pod jakimiś gałązkami. Później fajny zjazd śnieżną rynną i dalej trasą podejścia do auta. W górach nikogo nie widziałem (z wyjątkiem kolegi z klubu, którego spotkałem na parkingu).\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FPrzypior\nTrochę zdegustowani sytuacją w Tatrach wybieramy się dalej. Na kamerkach, karkonoska Śnieżka (1604) wyglądała obiecująco pod względem skiturowym. Dwa dni ciepła jednak nieco ten obraz zepsuło choć było całkiem fajnie. Podejście z Karpacza niemal ciągle na nartach żółtym szlakiem przez Młaki pod schronisko Strzecha Akademicka i dalej przez Równię na szczyt Śnieżki. W Białym Jarze olbrzymi depozyt śniegu. Na podejściu pod szczyt śniegu dość mało. Na szlaku nawet sporo pieszych (choć bez tłumów) i żadnych skiturowców. Z uwagi na warunki zjeżdżamy trawersem od pn. strony do Równi i Kopy (1378). Stąd nieczynną nartostradą ładny zjazd (choć śnieg z uwagi na temperaturę dość tępy) do Karpacza.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/Sniezka\nTatry - Szpiglasowa Przełęcz\nWzględnie wczesna pora i względnie szybkie tempo pozwoliły mi uniknąć tłumów i załapać się na niezły śnieg (o 8 rano wyruszyłem z parkingu na Palenicy, a po trzech godzinach byłem na Przełęczy). Pogoda doskonała. Śnieg nad Wielkim Stawem był tak super, że podszedłem jeszcze raz na Czerwony Piarg. Nogi mi się zmęczyły, w tym sezonie będąc nienawykłe do takich przewyższeń... Zjazd do Roztoki też całkiem w porządku, ale w lesie już poza ubitą drogą mokro i hamownie.\nJura - wspinanie w Olkuszu\nUczestnicy: Staszek Dacy, Łukasz Piskorek, Asia Przymus, Magda Sarapata, dwa psy\nPierwsze tegoroczne wspinanie i kilka dróg na rozruch. Wybraliśmy się do Olsztyna na jedną ze skał grupy Dziewicy – Owczy Grzbiet. Zrobiliśmy kilka nietrudnych dróg i poćwiczyliśmy operacje linowe. W skalach było trochę wspinaczy, jednak nasza ścianka była mniej oblegana, chyba położona najdalej więc nie doszli... Pogoda również dopisała więc koc też się przydał :)\nJura - dolina Kobylańska\nUczestnicy: Teresa, Paweł, Damian Szołtysik, Bianka (os. tow.)\nDalszy ciąg operacji sprzętowych związanych z wspinaczką wielowyciągową na Kuli w dol. Kobylańskiej. Zimno.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FKobylanska\nJura - szkolenie wspinaczkowe w dol. Kobylańskiej\n27 03 - 01 04 2021\nUczestnicy: Paweł Szołtysik + kilka innych osób\nUdział w szkoleniu wspinaczkowym. Ćwiczenia z zakresu asekuracji, zakładania stanowisk, zjazdów i sytuacji awaryjnych.\nTatry Zach. - Małołączniak\nUczestnicy: Damian Szołtysik,\nTym razem warunki całkowicie odwrotne od tych sprzed 2 – 3 tygodni czyli niewybaczające błędów.\nOd dołu po śniegu doliną Małej Łąki na Przysłop Miętusi i dalej przez Kobylarzowy Żleb na szczyt Małołączniaka (2096). Już na podejściu warunki trudne, zwłaszcza w żlebie duże zalodzenie. Dodatkowo kiepska widoczność. W górnych partiach żlebu trzeba dobrze kopnąć rakiem by przebić zlodzoną powłokę. Brak śladów zmusza do wybijania stopni. U góry duże zalodzone obszary pokryte miejscami cienką warstwą śniegu. Na grani kilka osób. Zjazd z Małołączniaka na Małołącką Przeł. (1924) lawirując po lodowej tarce od płata śniegu do płata aby wytracić przyśpieszenie. Ponieważ jednym z celów był otwór jaskini Śnieżnej to dalej zjazd wprost z przełęczy do Wyżniej Świstówki. Widziane z góry płaty śniegu między zlodziałymi obszarami okazały się w większości przypadków bardzo cieniutką warstwą na czystym lodzie. Trudno było więc załapać przyczepność nawet na kantach nart (razem z kijkami trzymany był czekan). Na dwóch bardziej stromych fragmentach zjazd bokiem na czekanie. Jaskinia zasypana lecz łopata przy kamieniu czeka. Pokonanie w tych warunkach Przechodu na nartach mijało się z celem gdyż jego lewa orograficznie strona (ta którą latem pokonujemy w drodze do jaskini) była jedną zalodzoną połacią. W najniższym punkcie Przechodu założenie liny i przy jej pomocy zejście z nartami na plecach przez fragment największej stromizny. Dalej łatwiej lecz w wielu miejscach narty zakleszczały się w śniegu. Zjazd szlakiem początkowo trochę męczący lecz później mimo twardości można pozwolić się na znaczną szybkość i tak dotrzeć aż do parkingu. Deniwelacja – 1230 m, dystans – 14 km.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/Malolaczniak\nZachęcony entuzjastycznymi raportami z terenu postanowiłem zrobić użytek z moich nienormowanych godzin pracy. Jak zwykle przez Byka, czerwony szlak, a potem leśne ścieżki wchodzę na tzw. polski wierzchołek (Góra Pięciu Kopców). Zjazd tą sama drogą. Zebrałem kilka informacji statystycznych: w górę podchodziłem jakąś godzinę trzydzieści (w tym przerwa w połowie), a zjazd zajął mi 12 minut. Może nie był to zjazd po kolana w puchu, ale i tak było super. Po drodze spotkałem jedną osobę, a w partiach podszczytowych jeszcze sześć. Pogoda na dole niezła, ale na górze marznąca na goglach i na wszystkich częściach odzieży mżawka.\nUczestnicy: Tomek Jaworski\nSkrzyczne od Ostrego niebieskim szlakiem. Pogoda kiepska. Zjazd terenowy z dużym potencjałem ale niestety nie przy tych warunkach śniegowych. Śniegu znacznie mniej, niż w Beskidzie Żyweckim.\nBeskid Żyw. - Majów i Mała Rycerzowa\nNa szczęście z pierwszym dniem wiosny przybyło w górach śniegu. Z Rycerek bez szlaków wychodzimy na graniczny Majów (1134) torując w głębokim śniegu. Widoczność nie najlepsza, prószył śnieg. Zjazd z małymi odchyłami drogą podejścia po iście baśniowym śniegu do dol. Rycerki. Zachęceni warunkami podchodzimy jeszcze dol. Dziubaki na Małą Rycerzową (1207). Na otwartym terenie śnieg twardy i przewiany lecz w lesie to poezja. Zjazd po takim śniegu to prawdziwa ekstaza. Do auta docieramy na nartach. Ludzi spotkaliśmy tylko w okolicy Rycerzowych, w terenie nikogo. Zrobiliśmy 950 m przewyższenia i kilkanaście km dystansu.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FMajow\nUczestnicy: Asia i Tomek Jaworscy+os.tow.\nWyjazd w Beskid Żywiecki okazał sie być w ten weekend jak wygrana w toto-lotka. Intensywne opady śniegu w ostatnich dniach pozwoliły na istne szaleństwo. Euforia na zjeździe to wciąż za słabe słowo na określenie tego czego można było doświadczyć :) Podchodziliśmy z Sopotni Wielkiej wzdłuż potoku Cebulowego wbijając się na główny szlak beskidzki, następnie odbiliśmy w kierunku szczytu Pilska. Ze szczytu zjeżdzaliśmy dobrze znaną trasą, przez tzw Byka, dosłownie pływając w kopnym śniegu. Bardzo szybko dojechaliśmy do parkingów. No cóż, okazało się, że raz to za mało więc postanowiliśmy podejść raz jeszcze- tym razem kończąc na Hali Miziowej. Po krótkim odpoczynku w schronisku udaliśmy się na czerwony szlak prowadząco w stronę Rysianki. Po niedługim czasie odbiliśmy w kierunku potoku Cebulowego, zaliczając drugi w tym dniu zjazd. Trasa nas nie zawiodła i znów mogliśmy sunąć w białym puchu. Tak wybrane trasy pozwoliły na cieszenie sie górami niemalże w samotności. Zrobiliśmy 1350 m przewyższenia i i ok 20 km dystansu.\nTatry - Zawrat\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Monika Strojny (TKN Tatra Team), Marek Wierzbowski (UKA), Radosław Paternoga (SKTJ)\nZ Wodogrzmotów Mickiewicza podchodzimy przez dolinę Roztoki do schroniska w dolinie Pięciu Stawów. Po krótkiej przerwie ruszamy dalej na Zawrat, skąd następnie zjeżdżamy drogą podejścia. Śniegi dosyć dobre, ale pogoda umiarkowanie dobra (zimno, opad śniegu, słaba widoczność). Ludzi całkiem sporo. Około 1000 m przewyższenia.\nBeskid Śl. - Zielony Kopiec\nTatry stają się ciasne (po za tym była "trójka") inne góry też oblężone lecz czasem można jeszcze wyszukać prawdziwe perełki. To był znów "strzał w dziesiątkę". Już za pomocą rowerów pokonujemy podjazd doliną Zimnika od Ostrego. Gdy pojawia się śnieg (akurat w miejscu, w którym przewidywałem) chowamy rowery w lesie i dalej na nartach (tylko na króciutkim odcinku musimy je zdjąć) podchodzimy leśnymi duktami aż na szczyt Zielonego Kopca (1154). Mimo trochę zachmurzonego nieba widoczność jest bardzo dobra. Zjazd początkowo drogą podejścia a potem stromym zboczem wprost do niższych partii. Śnieg do zjazdu przewspaniały. Śmigamy szybko w dół. Mimo, że śnieg się mocno skurczył to był to solidny podkład więc nawet na wąskich spłachciach świetnie się zjeżdżało. Od granicy śniegu rozkoszny zjazd rowerami do auta. Większość trasy odbyła się po za szlakiem więc nikogo nie spotkaliśmy. Kilka osób tylko w dolinie choć parkingi były pełne aut. Zrobiliśmy 700 m przewyższenia i 16 km dystansu.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/ZielonyKopiec\nTatry - skitury\n06 - 07 03 2021\nW sobotę Doliną Jarząbczą wchodzimy na Czubik. Zjazd również do Jarząbczej, po świeżym i nieprzejechanym śniegu. Trochę wiało, ale poza tym, pogoda i warunki całkiem się udały. W niedzielę zrobiła się "lampa", a my popełniliśmy błąd i - mając do dyspozycji tylko pół dnia - ruszyliśmy w stronę Hali Gąsienicowej. Tłumy na Boczaniu tym razem odebrały nam przyjemność i skończyło się wycofem przez pewien sekretny skrót.\nTatry Zach. - Przełęcz pod Kopą Kondracką\nUczestnicy: Staszek Dacy, Asia Przymus, os. tow.\nStartujemy z Kuźnic w stronę schroniska na Hali Kondratowej. Mijamy się z masą skiturowców. Pomimo mrozu w słońcu było dość ciepło. Na Hali kilka chwil oddechu z widokiem na dalszą trasę. Idąc Doliną Kondratową oceniamy warunki i obmyślamy trasę podejścia. Na przełęczy pod Kopą Kondracką przepinamy się do zjazdu. Staszek szybko pomyka na dół zakręcając pięknymi skokami, kiedy ja jeszcze stoję i zastanawiam się jak zabrać się do zjazdu. Na szczęście miejsca jest dużo, tylko ludzie wyjeżdżający zza pleców trochę utrudniają. Nie dojeżdżamy do schroniska tylko odbijamy wcześniej kierując się w stronę nartostrady z Kasprowego Wierchu, którą zjeżdżamy z powrotem do Kuźnic.\nTatry Wys. - Zadni Granat\nUczestnicy: Tomasz Jaworski, A. K.\nPrzepiękna tura w mekce tatrzańskich wycieczek narciarskich – jedyny minusem jest spora ilość turystów. Startujemy z Brzezin o 7.45 (parking cały już zapchany i auto musimy zostawić na drodze do Murzasichle). Szybko docieramy do Murowańca a następnie od strony „zielonych stawków” podchodzimy na przełęcz Karb. Zjazd na stronę Czarnego Stawu Gąsienicowego miał dwa oblicza- u góry twardo a na dole przepiękny śnieżek po piątkowych opadach. Szybka przepinka i w stronę Zmarłego Stawu (w żlebie zakładamy raki). Następnie Kozia Dolinka i podejście na Zadni Granat od połowy również w rakach. Po drodze rozeznaliśmy całą trasę zjazdu – niestety słońce zrobiło swoje i nici z tak zachwalanego przez kolegów super zjazdu z zbocza Zadniego Granatu. Za udany za to należy uznać dolny fragment aż do Czarnego Stawu Gąsienicowego. Zaśnieżona w całości droga do Brzezin pozwoliła na szybki zjazd i zakończenie wycieczki przed 15.00. Rozpoznaliśmy sobie kilka celów na przyszłość. Zrobiliśmy ok. 1640 m deniwelacji i 23 km dystansu.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FZadniGranat\nBeskid Śl. - Cienków\nUczestnicy: Henryk Tomanek, Bianka Witman-Fulde\nW Beskidach poniżej 1000 m śniegu prawie nie ma. Bianka zostaje na wyciągu Klepki. Podejście nartostradą na masyw Cienkowa a potem grzbietem spacer na Cienków Wyszni (957) i z powrotem. Kilka ładnie zaśnieżonych polan a na końcu zjazd nartostradą.\nObrazują to te zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FCienkow\nBeskid Żyw. - Polica\nNa wszelki wypadek na wędrówkę zabieramy narty. Podejście od północy na Policę (1369) od Zawoji Podpolicy bez szlaku. Najpierw idziemy na nartach lecz później w lesie śniegu mało więc narty lądują na plecaki. Dopiero powyżej 1000 m. n. p. m. śniegu jest więcej i na szczyt podążamy narciarsko. W okolicach miejsca gdzie osiągnęliśmy szlak zielony w roku 1969 rozbił się samolot rejsowy PLL LOT. W katastrofie zginęło ponad 50 osób. Początkowo chcemy się przedzierać na wprost do szczytu lecz zbocze jest strome i porośnięte gęstym lasem więc robimy duży zakos szlakiem i wydostajemy się na wierzchołek Policy okrężną trasą. Pięknie widać Tatry. Zjeżdżamy z grubsza drogą podejścia. Poniżej szlaku zjazd trudniejszy. Później znów musimy nieść narty i dopiero w dolnej części zakładam narty (Esa szła z buta) i dojeżdżam do auta. Zrobiliśmy 720 m przewyższenia i ok. 12 km.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FPolica\nUczestnicy: Henry Tomanek, Bianka Witman-Fulde\nŚnieg w górach stopniał więc pojechałem w góry pochodzić pieszo. Najwięcej słońca miało być w Górach Opawskich i tam pojechałem na Kopę Biskupią.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FBiskupiaKopa\nTatry Wys. - Krzyżne i Waksmundzki Wierch\nUczestnicy: Damian Szołtysik, A. K.\nJeżeli marzenia mogą się spełniać to ten dzień był dobitnym tego przykładem. Boski śnieg, idealna pogoda i fascynująca sceneria. Z Brzezin dol. Suchej Wody podchodzimy pod Murowaniec. Potem zjazd do potoku i trawers Żółtej Turni oraz kolejny zjazd do Czerwonego Stawku w Dol. Pańszczycy. Stąd już niemal ciągłe podejście na samą przełęcz (2112). Górną część żlebu pokonujemy w rakach. Z przełęczy jeszcze podejście na górujący w pobliżu Waksmundzki Wierch (2189) skąd mamy widok na prawie na całe Tatry. Stąd nietkniętym śniegiem śmigamy na przełęcz i dalej stromizną w dół. W dolinie tak regulujemy szybkość by niewielkie wzniesienia pokonać rozpędem (siła odśrodkowa robi wrażenie). Śnieg nośny i stabilny. W takich warunkach można by w Tatrach zrobić wszystko. Aby urozmaicić trasę i uniknąć przepinania fok od Czerwonego Stawku jedziemy ciągle doliną w dół, generalnie wzdłuż Pańszczyckigo Potoku co było strzałem w "dziesiątkę". W końcu wydostajemy się na szlak z Waksmundzkiej Równi i nim do dol. Suchej Wody. Droga w dolinie była ubita i zmrożona więc szybkość jest adekwatna do warunków. W kilka chwil jesteśmy przy aucie. Zrobiliśmy ok. 1400 m deniwelacji i 20 km dystansu. Należy dodać, że ten zakątek Tatr nie jest tak tłumnie odwiedzany jak inne rejony.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FKrzyzne\nTatry - Skitour na Kasprowy Wierch\nUczestnicy: Asia,Tomek i Karol Jaworscy\nNiespodziewałam się, że tak szybko wrócę na Kasprowy Wierch. Jednak nadażyła się okazja aby zabrać naszego syna na skitury, więc skorzystaliśmy. Zastosowaliśmy przećwiczoną niedawno kombinację, w której Tomek oprócz swoich nart na nogach ma dodatkową parę nart na plecach:) Podchodziliśmy przez Boczań, gdzie śniegu było już znacznie mniej, niż tydzień temu i zjeżdzaliśmy Goryczkową trawersując do Kondratowej. Pogoda była taka jak nigdy. Grzało niesamowicie, upał trochę dokuczał na podejściu. Zważywszy na to, że Karol nie jest szczególnym sympatykiem gór :( to, że nie narzekał i nawet był zadowolony jest sukcesem. Już dawno zrozumieliśmy, że u nas przysłowiowe jabłko czy jabłka padły raczej dalej niż bliżej od jabłoni... Staramy się jednak przemycać im co nie co z turystyki górskiej w odpowiedniej formie i częstotliwości. Najlepsze dla 12 latka okazały się pierwsze muldy na zjeżdzie z Kasprowego, hopki na trasie z Kondratowej oraz zjazd z zaśnieżonych schodów w Kużnicach. No cóż, ja natomiast delektowałam się przepięknymi widokami i to mi wystarczyło...\nTatry Zach. - jaskinia Miętusia, służbowo u Marwoja\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Jacek Szczygieł (KKS), Marek Wierzbowski (UKA)\nJaskinia Miętusia robi wszystko, aby wymigać się od udziału w programie badań żwirów. Do badań potrzebna jest próbka zza Marwoja, ale jak się dowiedzieliśmy od ekip które były w jaskini w piątek i w sobotę, nie było na nią żadnych szans (syfon zalany pod strop). Mając poważne wątpliwości, czy wyprawa za Marwoj uda się w tym sezonie, przystapiliśmy do realizacji planu B. Miał on obejmować pobranie próbki znad Błotnych Zamków, zdeporęczowanie Progu Męczenników i wyniesienie zdeponowanych lin oraz testy kolejnego prototypu jaskiniowego radia. Tym razem nie można mówić o paśmie sukcesów. Próbkę pobraliśmy, ale nie rokuje (na oko mało w niej kwarcu); lin było zdecydowanie za dużo, żebyśmy się zabrali z nimi z powrotem... a radio tym razem jakoś nie chciało działać. Prawdopodobnie rozwinęliśmy za krótkie anteny.\nPrzynajmniej tyle, że poszło nam sprawnie (8h30m "od auta do auta") - oraz że choć trochę się poruszaliśmy. Pogoda przepyszna, ludzi mało - jak to w poniedziałek - a dzięki zabraniu nart oraz uczciwego zalodzenia doliny Kościeliskiej, długi kilometr nie był tym razem aż tak długi.\nBeskid Śląski - Skitour na Baranią Górę\nUczestnicy: Damian Szołtysik, po okolicy krążył na skiturach również Jasiu Kieczka (szedł z Salmoplu na Baranią Gorę)\nStart z Kamesznicy, żółtym szlakiem doliną Janoszki. Teren uroczy. Od Karolówki łagodnie w dół i ponownie w górę na szczyt Baraniej (1220). Pogoda cudowna choć wiatr mocny. Zjazd wprost na południe po niezbyt dobrym śniegu (wysoka temperatura robi swoje) lecz w przepięknym terenie. Na dole łączę się z drogą podejścia i na nartach docieram do samego auta. Deniwelacja - 710 m, dystans - 14 km.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FBaraniaGora\nBeskid Żyw. - Skitour na Romankę\nUczestnicy: Teresa i Damian Szołtysik, Tomek Jaworski\nNiemal 18 lat temu gdy zaczynaliśmy przygodę z skitouringiem sport ten uchodził za elitarny, dostępny niewielkiej garstce różnej maści miłośników górskiej aktywności. Widok poruszających się pod górę na nartach wędrowców budził nieukrywane zaciekawienie przygodnych turystów. Jednak na przestrzeni kilkunastu lat proporcje zostały odwrócone. Obecnie niektóre górskie pasma są oblężone przez amatorów tego sportu. Tak więc teraz oprócz celu należy brać pod uwagę dostępność danego terenu.\nStart z Sopotni Małej bez szlaku był właśnie takim trafionym pomysłem. Ludzi (ani jednego skiturowca) spotkaliśmy tylko na szlaku w okolicach Słowianki i na szczycie Romanki (1366). Podejście dość solidne (w sumie ponad 900 m deniwelacji) w przepięknej pogodzie. Zjazd w nieskalanym terenie miał dwa oblicza. Bardzo urozmaicona konfiguracja od "tatrzańskich" stromizn po rozległe polany i leśne dukty. Niestety po nagłej odwilży śniegi były zmienne, przepadające, szreniaste więc czasem jazda trochę chamska. Przy dobrych śniegach zjazd tym terenem byłby prawdziwym miodem. Tym niemniej byliśmy bardzo zadowoleni bo na nartach zjechaliśmy aż do auta (razem zrobiliśmy ponad 14 km) i poznaliśmy przepiękny zakątek Beskidów.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FRomanka\nUczestnicy: Asia Jaworska+os.tow.\nNo cóż można nowego napisać o skiturowaniu na Kasprowy?...Klasyk, ale mimo wszystko dla mnie wciąż jeszcze zachęcający i długo się to nie zmieni. Ponadto mogę dodać, że pogoda była wyśmienita, zjazd z "bananem" na twarzy, wiatr we włosach (choć pod kaskiem) no i wszystkie te standardowe odczucia towarzyszące udanej turze.\nPodchodziliśmy przez Boczań i zjeżdzaliśmy Kotłem Goryczkowym trawersując później w kierunku Kondratowej.\nP.S. Ilość skiturowców w okolicach Kasprowego podobna do sytuacji opisywanej niedawno przez Mateusza\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FKasprowyWierch\nBeskid Śląski - Skitour na Czantorię\nZabraliśmy cały zwierzyniec - cztery foki i psa - a do tego przez pewną część drogi towarzyszyła nam kolumna morsów. Do tej pory wydawało mi się, że skitury ostatnio zrobiły się popularne, ale po zobaczeniu tych półnagich tłumów ciągnących na szczyt Czantorii pod sztandarami swoich klubów, w okolicznościowych koszulkach i perukach może jestem gotów przyznać, że chodzenie na fokach to nadal niszowy sport. Jedna tylko rzecz mnie zastanawia: jeśli nie ma śniegu, to narciarz odwołuje wyjazd na narty... a co robi taki górski mors, jeśli z prognozy na weekend wynika, że na szczycie jednak będzie upał?\nNam w każdym razie upał nie przeszkadzał; choć oczywiście trochę szkoda, że nasz śnieg odpływa już do Bałtyku. W tłumach i w hałasie agregatu zasilającego gastronomię na szczycie było nam ciężko, ale udało się nam też sporo przejść nieoznaczonym na mapie skrótem, na który nikt inny się nie zdecydował. Przy górnej stacji kolejki, przebijając się przez nielegalne zgromadzenie, spotkaliśmy Dominika, z którym mieliśmy przyjemność spotkać się na wyprawie.\nZjazd trasą z psem w plecaku (chwilami budził sensację - i nawet prawie nikogo nie obszczekał). Najważniejszy wskaźnik statystyczny z tej soboty wyniósł 620 m.\nBeskid Śląski - Skitour na Malinowską Skałę\nRuszamy szlakiem spod leśniczówki przy potoku Leśnianka. Po ok. 1.5 km odbijamy na długą, leśną drogę łagodnie wznoszącą się po północnych zboczach Kościelca, znaną nam już z innych wycieczek (odbytych w ramach programu "góry przyjazne kolanom"). Tą właśnie drogą - improwizując trochę na sam koniec - docieramy na Malinowską Skałę. Stamtąd fenomenalnym zjazdem w otwartym terenie, przez odcinek specjalny w świerkach, a potem stromym, lecz wygodnym bukowym lasem docieramy na dno doliny Potoku Malinowskiego. Dalej, ku mojemu zaskoczeniu, jedziemy drogą wzdłuż potoku niemalże aż do samochodu (planując trasę byłem przekonany, że nie będzie wystarczająco stromo).\nBył to bardzo udany dzień. Moim zdaniem ten zjazd jest jednym ze skiturowych hitów Beskidów, oczywiście o ile jest odpowiednio dużo śniegu. My przez większość trasy zjeżdżaliśmy w 15 - 25 cm grubości warstwie puchu. Dopisywała nam też słoneczna pogoda; w sumie wyszło niecałe 650 m pionu.\nBeskid Żywiecki - Skitour na Pilsko\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Jacek Szczygieł (KKS), poniekąd też Emanuel Soja (SDG)\nPrzez Byka, leśnymi drogami po zboczach doliny Glinnej, a na koniec nawigując po linii prostej wg GPS weszliśmy z Jackiem na nartach na Górę Pięciu Kopców. Tam zastaliśmy bardzo nieprzyjemną pogodę tzn. mgłę i wiatr sypiący nam śniegiem w twarz. Jacek dawno nie jeździł na nartach, więc choć dało się zjechać lasem, to jednak z powrotem do samochodu dostaliśmy się trasami ośrodka narciarskiego. Od Hali Miziowej zaczęło się przecierać i - jak to bywa - kiedy dotarliśmy na parking, warunki pogodowe zrobiły się już całkiem przyjemnie. Cała wycieczka zajęła trzy godziny; z mapy wynika, że zrobiliśmy pewnie nieco ponad 800 m przewyższenia. W tym samym czasie Emek przeszedł się na butach do schroniska na Miziowej i z powrotem.\nDolina Jamny na nartach biegowych\nUczestnicy: Damian Szołtysik, Grzegorz Burek (os. tow.)\nJamna jest lewym dopływem Kłodnicy. Płynie mocno wciętą doliną o stromych zboczach przez lasy między Mikołowem a Rudą Śląską. Dolina jest przepiękna więc tam kierujemy się na nartach biegowych (startując z Kłodnicy) bo śnieg był przewspaniały na taką wycieczkę a trasa bardzo urozmaicona terenowo. Zataczamy pętlę o dł. ok. 14 km najpierw duktami leśnymi a w drodze powrotnej niemal ściśle doliną pokonując kilka bocznych równie malowniczych parowów zaliczając przy okazji "ciekawe" (jak to na biegówkach bywa) zjazdy. Do auta docieramy już o zmroku. Nie był to sprint lecz poruszaliśmy się krokiem biegowym.\nTu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/Jamna\nUczestnicy: Esa i Damian Szołtysik, Tomek Jaworski, Łukasz Majewicz\nZ Korbielowa Kamiennej leśnymi duktami przez Byka i Solisko podejście na Pilsko (1557). Po drodze spotykamy może kilkunastu skiturowców a pod szczytem pieszych turystów. Pogoda kiepska a u góry fatalna. Zjazd piękny po dość fajnych śniegach. Początkowo rozeznanym terenem a później inną trasą, zach. stokiem Soliska. W końcowej części wbijamy się na zlodzoną nartostradę i nią aż do auta na nartach. Zrobiliśmy 900 m deniwelacji i 12 km.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/Pilsko\nTatry Zachodnie - drugie zimowe wejście na Kasprowy Wierch\nUczestnicy: Mateusz Golicz, Aleksandra Skowrońska (WKTJ), Marek Wierzbowski (UKA)\nMając już dobrze rozpoznaną tę trasę (patrz moja górska przygoda sprzed 2 tyg.) prowadzę towarzyszy przez Boczań na Halę Gąsienicową i dalej na Kasprowy. Zjeżdżamy Doliną Goryczkową. Ludzi spotkaliśmy tym razem mniej (szacunkowo ok. 150). Pogoda z tych gorszych. Śnieg nawet niczego sobie.\nBeskid Śląski - Błatnia\nUczestnicy: Asia, Tomek i Szymon Jaworscy\nTym razem Tomek postanowił obciążyć się dodatkowo sankami i zdobyć Błatnią. Aura jak z horroru ale i tak było warto wyrwać się w góry. Szlak harcerski oblodzony więc zaliczyłam kilka "orłów".\nTatry - Jaskinia Miętusia\nUczestnicy: Karol Pastuszka, Bogdan Posłuszny, Asia Przymus, Magda Sarapata\nChoć mieliśmy dylemat, czy uda nam się przejść przez Syfon Zwolińskich i czy nie lepiej odbyć pierwszy coroczny obchód Czarnej, to jednak zdecydowaliśmy się zaufać przeczuciu i iść do jaskini Miętusiej. Przed nami 10osbowa ekipa kursowa WKTJ. Udaje nam się wmieszać między nich i w rurze posuwamy się pomiędzy tym wesołym towarzystwem. Syfon Zwolińskich pełen wody, ale udało nam się przejść mocząc się jedynie do pasa. W wiszącym Syfoniku tylko kałuża. Po drodze zbieramy udostępnione nam liny. Poręczujemy Kaskady i Piaskowy prożek. Korzystamy z już powieszonej poręczówki na Progu Męczenników, Progu Klasycznym i Korkociągu. Szybko dochodzimy do MarWoja i choć słyszalny przez nas szum sugeruje, że nie jest on całkowicie zalany, to po wskoczeniu do wody okazuje się, że prześwity nie ma. Zerkamy jeszcze do Syfonu Pawiana i zaczynamy wycof. Poszło całkiem sprawnie. W Syfonie Zwolińskich ubyło około 15/20cm wody, jednak większość z nas wybrała opcję rozebrania się przed przejściem. W rurze tylko niewielkie problemy w okolicy prożka, partie przyotworowe tak śliskie, że potrzeba wychodzić na czterech łapach. Na dworze mróz więc przebieramy się szybko i wracamy do auta.\nBeskid Żyw. - Orło\nIdealna pogoda na narciarską wycieczkę - lekki mrozik, słońce i kompletny brak wiatru. Ruszamy z Rycerki Górnej doliną Rycerskiego Potoku na przeł. pod Orłem. W górnych partiach doliny ślad był przetarty przez naszego klubowego kolegi, który robił dłuższy dystans i wyruszył wcześniej. Potem jednak przecieramy sami. W przecudnej scenerii osiągamy Orło (1120) skąd zjeżdżamy w zsiadłym puchu z powrotem do doliny Rycerki by jeszcze podejść na Śrubity Groń i przepięknym zjazdem osiągamy dol. Śrubity i parking. Tylko kilka osób spotkaliśmy na szlaku granicznym bo w dolinach nikogo. Dziwi to trochę gdyż parkingi w Rycerce były kompletnie zajęte lecz większość pewno poszła na Wlk. Raczę.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/Orlo\nBeskid Żyw. - Wlk.Rycerzowa na skiturach\nUczestnicy: Asia, Tomek, Karol Jaworscy\nPierwszy raz zabieramy naszego syna na skitury, choć na skiturach podchodzę tylko ja i Tomek z przypiętymi nartami zjazdowymi Karola do plecaka. Podchodzimy czarnym szlakiem bardzo sprawnie, lecz niestety najpierw w deszczu, później deszczu ze śniegiem a na koniec w zamięci śnieżnej. Karol jednak nie marudzi a to najważniejsze. Udało się nawet wejść na chwilkę do schroniska i przebrać w cieplejsze ciuchy. Z Rycerzowej już zjeżdżamy przy dobrych warunkach pogodowych, niebieskim szlakiem. Zjazd w puchu bardzo odpowiada Karolowi, więc chyba trzeba będzie to powtórzyć. Ludzi, o dziwo, dość mało a skiturowców jedynie garstka.\nBeskid Śl. - Skrzyczne na skiturach\nUczestnicy: Henryk Tomanek + Justyna i 4 os. tow.\nStart z Szczyrku w ulewie niebieskim szlakiem na Skrzyczne. Od schroniska zjazd do Czyrnej nartostradą. U góry fatalna pogoda (mgła, zadymka). W górach wielu pieszych i skiturowców.\nTatry Zachodnie - zimowe wejście na Kasprowy Wierch\nPodchodzę na nartach przez Boczań na Halę Gąsienicową i dalej na Kasprowy. Zjazd Doliną Goryczkową. Po drodze w sumie spotkałem kilkuset skiturowców.\nBeskid Żyw. - Sokolica\nUczestnicy: Esa i Damian Szołtysik, Joanna Przymus, Łukasz Majewicz\nCiepły front z ostatniego tygodnia wytopił ogromny rezerwuar śniegu. Mimo, że startujemy wysoko, z drugiej serpentyny podjazdu na Krowiarki to i tak około kilometra musimy pokonać z buta. Dalej szlakiem już na nartach na przełęcz Krowiarki a dalej Górnym Płajem i miejscami dość stromym podejściem (z miejscowymi oblodzeniami) na Sokolicę (1367) w masywie Babiej Góry. Wstrzeliliśmy się w okno pogodowe co pozwala na dalekie widoki. Z Sokolicy zjazd szlakiem narciarskim drugą stroną góry z powrotem na Krowiarki po dość parszywym śniegu (rozmiękły śnieg zmarzł i przekształcił się w rodzaj szreni łamliwej). Z przełęczy dalej zjeżdżamy szlakiem pokonując na nartach 3 drewniane mostki. Ostatni odcinek znów z buta trochę innym wariantem do auta. Zrobiliśmy 630 m przewyższenia i 11 km dystansu.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/Sokolica\nMasyw Śnieżnika - skitura na Śnieżnik\nUczestnicy: Esa i Damian Szołtysik, Tomasz Jaworski\nTym razem w mroźny dzień udajemy się do Kotliny Kłodzkiej by na nartach osiągnąć najwyższy szczyt Sudetów Wsch. - Śnieżnik (1423). Start z Kletna (nieopodal jaskini Niedźwiedziej) szlakiem przez Śnieżnicką przełęcz i dalej do zamkniętego z uwagi na Covida schroniska. Tu bardzo dużo osób, wielu na skiturach. Wejście na wierzchołek w mocnym wietrze i zacinającą krupą śnieżną. U góry szybka przepinka i w cudownym puchu pięknym zjazdem z powrotem osiągamy przełęcz. Stąd szlakiem narciarskim o słabym nachyleniu lecz w przepięknej scenerii (wyszło słońce) zjeżdżamy do parkingu. Zrobiliśmy 730 m przewyższenia i 14 km dystansu. Śniegu dużo lecz jeszcze nienależyty podkład.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FSneznik\nSZWAJCARIA - Alpy Albulskie - na zboczach Piz Griatschouls\nLogistyka tego wyjazdu, jak można się domyślić, była trochę skomplikowana. Tylko na granicy szwajcarskiej pytano nas o to, czy mamy w samochodzie tytoń lub alkohol; na innych granicach pytania były trudniejsze. W sumie w kraju Helwetów spędziliśmy trzy dni, trafiając przez przypadek w epicentrum największych od piętnastu lat opadów śniegu. Każdego dnia na odkopywanie samochodu musieliśmy poświęcić godzinę - przy czym w piątek zrobiliśmy to tylko zapobiegawczo, bo drogi w interesujących nas kierunkach i tak były zamknięte z powodu zalegającego nad nimi nadmiaru śniegu.\nSłaba widoczność i czwarty stopień zagrożenia lawinowego spwodowały, że przez dwa dni zdołaliśmy tylko wybrać się na spacer na fokach po dolinie Val da Fain oraz przejść się po odśnieżonych (!) terenach rekreacyjnych miasteczka Scuol. Ostatniego dnia naszego pobytu zrobiły się jednak bajeczne warunki na wycieczki narciarskie - tony puchu, niebieskie niebo, mróz i brak wiatru. W przyjemnym, zimowym słońcu ostrożnie podchodzimy z miasteczka Zuoz po zboczach szczytu Piz Griatschouls. Ola osiąga chatkę na wysokości 2400, a ja wchodzę jeszcze 100 metrów wyżej. Nasz zjazd - o deniwelacji 700 (800) m - przebiega od samego początku do samego końca po uda w puchu. Jak na razie była to wycieczka skiturowa roku!\nBeskid Mł. - skitura na Leskowiec\nUczestnicy: Esa i Damian Szołtysik, Asia i Tomek Jaworscy, Łukasz Majewicz\nFajna wycieczka skiturowa z Ponikwi na Leskowiec (918). Ostatnie opady śniegu zwiększyły jego pokrywę lecz brak należytego podkładu utrudniał zjazd. Z Leskowca zjeżdżamy starym szlakiem narciarskim w atrakcyjnym terenie. Zwłaszcza niżej każdy przyhacza o ukryte pod śniegiem kamienie lub korzenie. Docieramy jednak cało do punktu startu z małymi ubytkami w sprzęcie.\nWracając do domu Kamil posłał SMSa o zdobyciu K2 przez Szerpów.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=./2021/Leskowiec\nBeskid Śl. - na nartach z Salmopolu na Mł. Skrzyczne\nUczestnicy: Esa i Damian Szołtysik, Jan Kieczka, Michał G. (os. tow.)\nAkcja nocna. Jedno auto zostawiamy na Czyrnej. Drugim Jasiu wywozi nas na przełęcz Salmopolską. Stad już na nartach podążamy stokówką a dalej ścieżką na Malinowską Przełęcz (nawet dobre warunki śnieżne). Po drodze łączymy się świetlnie z Marzenką w Łabajowie. Z Malinowskiej Skały krótki zjazd i finalne dojście na Mł. Skrzyczne. Niebo było pięknie wygwieżdżone, lekki wiaterek i ok. -10 st. Z szczytu zjeżdżamy nartostradami do Czyrnej. Zjazd nieco utrudniały pracujące armatki śnieżne stwarzając sztuczną zadymkę. Potem jeszcze tylko zawożę Jasia i Michała na przełęcz gdzie mieli auto i wracamy swoimi drogami do domów. Zrobiliśmy ok. 10 km dystansu, 400 m w górę a 550 w dół zamykając się w 2 h. Generalnie o tej porze w górach pusto.\nJura - jaskinia Zawaliskowa\nSkałki Niegowonickie stanowią dość długi garb skalny, w którym znajduje się niewielka jaskinia Zawaliskowa. Górna część jaskini to jak nazwa wskazuje zawalisko z próżniami. Tą część penetruję. Dolną część stanowią ciasne korytarze, do których się nie wpycham gdyż nie było to moim celem. Po za tym obchodzę ten dość ciekawy teren skalny. Na skałach przy drodze sporo obitych, ciekawych dróg wspinaczkowych.\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FZawaliskowa\nTatry Zachodnie - Jaskinia Zimna - szarpanie żwirów cd.\nUczestnicy: Jacek Szczygieł (KKS), Mateusz Golicz, z KKTJ: Jakub Nowak, Asia, Hawran\nOkazuje się, że ostatnio zbyt wcześnie odpuściliśmy - trzeba było jednak zjechać Studnią Maurycego. Dzięki wskazówkom naszych przewodników z Krakowa udaje sie nam zlokalizować bardzo dobry materiał do badań. Wyszarpujemy z jaskini około sześć metrycznych kilogramów prima-sort uławiconego piaskowca. W terenie tłumy, a w dziurze syf jak nie-wiem-co!\nJura - nad Białą Przemszą i Białą (mtb)\nPogoda dobra na rower. Robię więc trasę terenową w zbiegu Białej Przemszy i Białej. Start z Sławkowa, dalej doliną Białej Przemszy do Błędowa. Piękna jest również dolina rzeki Białej (lewy dopływ tej pierwszej). Z Błędowa lasami wracam na południe do punktu startu. Trasa bardzo urozmaicona krajobrazowo i atrakcyjna. W pewnym miejscu zapętliłem się w bagiennym terenie (szlak był zatopiony) i musiałem nadłożyć drogi bardzo grząskimi trawami aby wydostać się na suchszy teren. Po drodze ciekawe wzgórza oraz ładne stare drzewa. Interesujące było również pole bitwy powstania styczniowego (1863 r.) gdzie przeciwko Rosjanom walczyli obok polskich powstańców - Włosi (postument upamiętniający śmierć Francesco Nullo)\nTu zdjęcia: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FmtbPrzemsza\nTatry - Przez jaskinię Zimną\nUczestnicy: Karol Pastuszka, Łukasz Piskorek, Bogdan Posłuszny, Asia Przymus\nUznaliśmy, że na pierwszą tegoroczną jaskinię wybierzemy Zimną bo dawno tam nie byliśmy, a wybrana przez nas odwrotna wersja trasy wydawała się w naszej wyobraźni całkiem harda! Niestety! Wyobraźnia lubi płatać figle i to co wydawało się duże, ciężkie i wysokie w rzeczywistości wcale takie nie było. Dokładając do tego znaczną ilość zespołów odwiedzających jaskinię tego dnia i które napotykaliśmy co chwilę, jakbyśmy byli na niedzielnym spacerze, tylko spotęgowaliśmy to wrażenie. I na dodatek ponor był całkiem suchy! Nawet w tym miejscu nie dane nam było pomęczyć się z przeciwnościami, dokonać heroicznego czynu przebrnięcia przez lodowatą wodę i ubłocenia się po sam czubek głowy. Wyszliśmy po 3,5h trochę rozczarowani, że nasza ciężka akcja okazała się tylko przyjemnym przemknięciem przez jaskinię. Sytuację uratowało auto Bogdana które troszkę się popsuło w drodze powrotnej i chłopaki naprawiając je naprędce, doznali kilka małych ranek na dłoniach...\nBeskid Śl. - Małe Skrzyczne\nUczestnicy: Asia, Tomek Jaworski\nWpadliśmy na ten sam chytry pomysł co Mateusz i odwiedziliśmy te same miejsce na skiturach. Nie spotkaliśmy się jednak co potwierdza, że góra dosłownie została oblężona przez nie tyle dzieci z sankami co w przeważającej mierze skiturowców... My również cieszyliśmy się, że korek w kierunku Szczyrku oglądamy z drugiej strony. Wczesne wstawanie popłaca.\nPodchodzimy na nartach trasą z Soliska na Małe Skrzyczne. Bardzo wielu skiturowców miało taki sam pomysł, a jeszcze więcej startowało z centrum Szczyrku. Oprócz tego ludzie tłumnie wjeżdzali na Halę Skrzyczeńską z dziećmi i sankami jak najbardziej czynną gondolą. Wyjeżdżając obserwujemy gigantyczny korek w stronę miasta i cieszymy się, że wystartowaliśmy w miarę wcześnie. Pogoda dopisała. Zrobiliśmy ok. 560 m deniwelacji.\nBeskid Śl. - Malinowska Skała\nUczestnicy: Marzena, Apolonia, Iga, Bartłomiej, Jan Kieczka\nKrótka noworoczna wycieczka z Salmopola przez Malinów na Malinowską Skałkę i powrót na Salmopol. Trasa częściowo szlakami częściowo na dziko. Pogoda cudna ludzi mnóstwo i mroźnie.\nTu kilka zdjęć: http://foto.nocek.pl/index.php?path=.%2F2021%2FSalmopl\nTę stronę ostatnio edytowano 13 wrz 2021, 19:43.


Pola Nadziei. Akcja ruszyła | Kurier Poranny\nPola Nadziei. Akcja ruszyła\nRuszyła akcja Pola Nadziei Wojciech Wojtkielewicz\nJej symbolem jest żonkil\nPokazem filmu "Cyrk motyli" i dyskusją z niepełnosprawnym Jankiem, rozpoczęła się w białostockich Spodkach wiosenna inauguracja akcji Pola Nadziei.\nKrótkometrażowy film "Cyrk motyli", opowiada o młodym mężczyźnie urodzonym bez rąk i nóg, który mimo ciężkiej niepełnosprawności odnajduje sens życia, wiarę we własne siły oraz staje się autorytetem dla wielu ludzi. Uczniowie białostockich szkół, którzy uczestniczyli w spotkaniu, mieli też okazję poznać Janka Kitę spod Bielska Podlaskiego, który podobnie jak bohater filmu, urodził się bez kończyn.\nPola Nadziei to kampania mająca na celu rozpowszechnianie idei opieki paliatywnej w społeczeństwie. Fundacja Pomóż Im, prowadząca Białostockie Hospicjum dla Dzieci, już po raz trzeci organizuje tę akcję na Podlasiu. Bierze w niej udział 90 szkół i instytucji.\nJej symbolem jest żonkil uznawany za międzynarodowy symbol nadziei: sadzi się go jesienią, przez zimę niejako obumiera, by zakwitnąć wiosną, zwiastując nowe życie.\nAkcja w naszym regionie została zainaugurowana jesienią, posadzeniem cebulek żonkili przed Podlaskim Urzędem Wojewódzkim.


Monster Hunter: World - pierwsze wrażenia | Antyweb\nBoję się, że ta gra zabierze mi setki godzin życia\nPaweł Winiarski 28 stycznia 2018\nA gdyby tak rzucić wszystko i wyjechać do dziczy polować na potwory? Popularna seria gier o tej tematyce doczekała się właśnie najnowszej odsłony i jeśli wierzyć recenzjom, zdecydowanie warto się nią zainteresować. Ja uwierzyłem i włączyłem, a teraz na chwilę odchodzą od konsoli by Wam o niej napisać.\nWkładając płytę z Monster Hunter: World do napędu PlayStation 4 Pro czułem ekscytację, ale i strach. To produkcja, w którą można błyskawicznie wsiąknąć zapominając nie tylko o wszystkich innych grach, ale i otaczającym świecie. I po pierwszych kilku godzinach jestem pewien, że gra długo nie opuści mojej konsoli. Jestem wirtualnym łowcą i polowanie na potwory to dla mnie świetna odskocznia od kolejnych strzelanek.\nZ jednej strony żałuję, że zachodnie media miały grę wcześniej niż polskie, z drugiej cieszę się na myśl o każdej kolejnej sesji przy konsoli. Przez kilka godzin Monster Hunter: World udało mi się jedynie musnąć, o jakiejkolwiek recenzji nie może być więc na chwilę obecną mowy. Jeśli jednak nie zdecydowaliście się na zakup w przedsprzedaży, odeszliście od sklepowej półki w piątek i zostawiliście sobie weekend do namysłu, postaram się przekonać Was, że szkoda tracić czasu na rozmyślania. Monster Hunter: World to świetna odsłona tej kultowej w Japonii serii.\nO tym, że Monster Hunter: World jest grą na setki godzin przekonuje już ekran tworzenia postaci. Niememu bohaterowi (lub bohaterce) wybierzecie oczy, włosy, brwi, usta, nos - jest tego tyle, że niektórzy znajomi spędzili w kreatorze postaci przynajmniej pół godziny. Oczywiście warto choć minimalnie dostosować łowcę pod swoje gusta, stworzona postać będzie się bowiem pojawiać w scenkach przerywnikowych. Pierwsze misje dość zgrabnie pokazują podstawy zabawy, trzeba jednak pamiętać, że to gra której będziecie się uczyć długie godziny.\nOd lat mówi się o pętli, w którą wpadają gracze - tworzenie broni, wyprawa (samotnie lub z kompanami), ubijanie bestii, zbieranie materiałów z pokonanego stwora. Mimo iż na pierwszy rzut oka wydaje się to monotonne, gwarantuję Wam że szybko się nie znudzi. Nie jestem może weteranem serii, ale w kilka odsłon udało mi się "delikatnie" wsiąknąć.\nNowy Monster Hunter to zdecydowany skok jeśli chodzi o oprawę graficzną\nGram na PlayStation 4 Pro, które podpiąłem do OLED-a Sony KD-55A1 - mogę więc skorzystać zarówno z wyższej rozdzielczości jak HDR-u. I nie będę ściemniał, w Monster Hunter: World najlepiej grać z tymi bajerami by nie stracić smaczków, które przygotowali twórcy. To zdecydowanie najładniejsza odsłona serii, trzeba jednak pamiętać, że producenci dostali zupełnie nową generację konsol mają więc pole do manewru.\nZaskoczył mnie trochę ekran, na którym mogę wybrać opcje graficzne. Ukryto to zgrabnie pod hasłami mówiącymi o jakości grafiki, rozdzielczości czy płynności animacji. Totalnie mi to w świecie konsol nie leży i wolałbym aby gra zdecydowała za mnie. Od ustawień graficznych i kombinowania mam PC, nie chcę widzieć takich rzeczy na konsolach. Muszę jednak przyznać, że Japończycy dali radę i Monster Hunter: World wygląda naprawdę dobrze. Szczególnie w lokacjach z dużą przestrzenią - wrażenie robią zarówno widoki jak i dbałość o detale, co przy tak dużej grze nie jest wcale łatwe.\nTeoretycznie tak duża i skomplikowana w swojej mechanice gra powinna od razu odstraszać świeżaków. Tymczasem Monster Hunter: World to najlepsza okazja by zaznajomić się z serią. Gra nie straciła nic na swoim poziomie trudności, mimo tego zdaje się zapraszać do wspólnej zabawy i poznawania specyficznych mechanizmów rozgrywki, których nie ma u konkurencji. Pierwsze zadania zachęcają, są proste, podobnie jak pierwsze walki z większymi przeciwnikami - owszem, bywają wymagające, jednak nie zniechęcają.\nSchody oczywiście zaczną się za kilkadziesiąt godzin, jednak do tego czasu każdy pozna mechanizm na tyle dobrze, że będzie wiedział co robić. I tak, w dziczy spędzicie pewnie tyle samo czasu co w ekranach ustawiania ekwipunku - nie mówiąc o nauce zachowań zwierząt. To ogromny ekosystem, gdzie niektóre gatunki polują na sobie wzajemnie i sprytny łowca będzie potrafił wykorzystać te zależności by ułatwić sobie zadanie.\nWarto zostać łowcą\nMonster Hunter nigdy nie był serią dla wszystkich. Jednocześnie osoby, które zdecydowały się podjąć profesję wirtualnego łowcy zostawiają w kolejnych odsłonach setki godzin. Najnowsza część zbiera świetne recenzje i choć mamy dopiero styczeń to już wiadomo, że przy takich ocenach gra powalczy o tytuł najlepszej produkcji 2018 roku. Patrząc na ilość misji, dodatkowych aktywności czy wreszcie czas jaki trzeba poświęcić by sprawnie eliminować większe stwory jestem pewien, że jeśli dacie radę wysiedzieć przy grze 10 pierwszych godzin, nawet nie zauważycie kiedy licznik dobije do pierwszej, a potem drugiej setki. Już teraz, przy premierowym zakupie, Monster Hunter: World jest dla wielu osób odskocznią od klasycznych produkcji AAA, które da się skończyć w kilka godzin. Gracze, którzy przeliczają wydane pieniądze na godziny spędzone przy produkcji będą więc zadowoleni. Ja natomiast boję się, że wszystko inne pójdzie w odstawkę, bo kilku pierwszych godzinach jestem tym światem zauroczony i choć oczywiście nie każde rozwiązanie przypadło mi do gustu, to chcę spędzać tam kolejne wieczory. Nawet kosztem kurczaków w PlayerUnknown’s Battlegrounds.


Opinia: Mustad Equi Librium Alu roz. 2 ucieszy zwierzaka.\nMustad Equi Librium Alu roz. 2 przód 2 kapturki\nKategoria: Pozostałe dla koni\nMustad Equi Librium Alu roz. 2 przód 2 kapturki Jednostka miary: szt Waga: 0.2 Producent: Mustad fotografie są tylko poglądowe.\nTriple Strong Blend Extra - 700G Marki Alavis\nALAVIS ™ Triple Mieszanka Extra Strong gromadzi kompilację środków broniących chrząstkę (siarczan glukozaminy i siarczan chondroityny), substancje MSM i markowych kolagenu Collyss i Cartidyss.\n175,96 PLN Zobacz w sklepie\nNutri Horse Chondro Tbl. - 1Kg/cca330Tbl, 4900018\nDodatek specjalny dla regeneracji i poprawy ruchomości stawów w postaci tabletek.Budowy i regeneracji chrząstki stawowej,\n139,01 PLN Zobacz w sklepie\nNutri Horse Biotin - 1Kg Marki (Bez Zařazení)\nDodatek specjalny dla wspierania odzysku kopyta z wysokim biotynę, cynk i DL-metionina.\n46,75 PLN Zobacz w sklepie\n(Bez Zařazení) Nutri Horse Chondro Plus - 1Kg\nDodatek specjalny dla regeneracji i poprawy ruchomość stawów wzbogacony MSM.Budowy i regeneracji chrząstki stawowej, torebek stawowych, więzadeł, ścięgien i tkanki łącznej.\n132,92 PLN Zobacz w sklepie\nCeladrin Dla Koni - 60G Marki Alavis\nALAVIS Celadrin ™ dla koni jest weterynaria, iż konie podawane w różnorodnych zaburzeń mięśniowo-szkieletowych i likwiduje zapalenia i bólu, zwłaszcza zapalenia stawów - cykl zapalny w stawach...\n98,85 PLN Zobacz w sklepie\nNutri Horse Msm - 1Kg, 4900021\nNaturalny suplement eliminując negatywne przejawy problemy z stawów.\n69,69 PLN Zobacz w sklepie\nPavo Care4Life zawiera wszystko w zakresie żywienia możemy wspierać zdrowie konia wziąć pod uwagę. Ten niezwykły żywność składa się między innymi z surowców bogatych w błonnik, kwasy tłuszczowe...\n130,45 PLN Zobacz w sklepie\nPavo Muessli Triple P - 15Kg Marki (Bez Zařazení)\nSmaczne musli zapewnia szybką energię i ogromną moc, a szczególnie pasuje dla koni, ponieważ oczekuje się realizowania wybuchowego. Zawarte dmuchane zboża zapewnia stosowne wchłanianie elementów...\n99,17 PLN Zobacz w sklepie\nNutri Horse Standart - 5Kg Marki (Bez Zařazení)\nDzienna dawka niezbędnych składników mineralnych, mikroelementy i witaminy, plus zasadniczego aminokwasu L-lizyny.\n60,05 PLN Zobacz w sklepie\n(Bez Zařazení) Nutri Horse Standart - 1Kg\nDzienna dawka niezbędnych części mineralnych, mikroelementy i witaminy, plus znaczącego aminokwasu L-lizyny.\n20,80 PLN Zobacz w sklepie\nNajlepsze, najtańsze, nalepszej jakości Pozostałe dla koni w zasięgu Twojej ręki\nNutri Horse Calm - 1Kg, 4900008\nDodatek specjalny dla koni nerwowych i niespokojnych ograniczyć reakcje na stres z organicznych magnezu.\n42,85 PLN Zobacz w sklepie\nNutri Horse Biotin - 3Kg, 4900013\n(Bez Zařazení) Nutri Horse Junior - 1Kg\nMineralny suplement RSS dla źrebiąt i młodych koni.\n30,65 PLN Zobacz w sklepie\nFurminator Konna, Szerokość 12,7 Cm / Koń\nopatentowany FURminator łopata Professional pozostał zaprojektowany km czesanie zimą jazda płaszcz. FURminator nie jest asygnowane do czesania grzywy ogona. Może być wykorzystywany też nd innych...\n164,51 PLN Zobacz w sklepie


Lampy ścienne Cena: od 53,88 do 129,00 zł, Producent: SPOT LIGHT - morizon SHOPPING\nCena: od 53,88 do 129,00 zł, Producent: SPOT LIGHT\nLampy ścienne od 53,88 do 129,00 zł SPOT LIGHT\nod 53,88 do 129,00 zł\nkolekcja VILETTA oferowana przez =mlamp.pl= pokazuje kinkiet, który łatwo zespoisz z pozostałymi elementami aranżacji w tradycyjnym stylu. Biały klosz ukośnie ścięty w dolnej części zmienia...\nKinkiet lampa ścienna Spot Light Megan 1x60W E14 czarny 2743104, 2743104\nKinkiet lampa ścienna Spot Light Megan 1x60W E14 czarny 2743104 - 2 lata gwarancji producenta. Możliwość stosowania żarówek LED (brak źródła światła w pakiecie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany...\nmegan wood 2344174 kinkiet lampa ścienna 1x40w e14 drewno/czarny marki Spot light\nSpot Light Megan Wood 2344174 kinkiet lampa ścienna 1x40W E14 drewno/czarny. Możliwość użytkowania żarówek LED (brak źródła światła w komplecie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nparma wood 8320176 kinkiet lampa ścienna 1x60w e27 brązowy/biały marki Spot light\nSpot Light Parma Wood 8320176 kinkiet lampa ścienna 1x60W E27 brązowy/biały. Możliwość używania żarówek LED (brak źródła światła w komplecie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot light parma wood 8320174 kinkiet lampa ścienna 1x60w e27 drewno/biały (5903148439648)\nSpot Light Parma Wood 8320174 kinkiet lampa ścienna 1x60W E27 drewno/biały. Możliwość użytkowania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot light trabo concrete 69399151 kinkiet lampa ścienna 1x25w e27 drewno/szary (5905840209314)\nSpot Light Trabo Concrete 69399151 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/szary. Możliwość stosowania żarówek LED (brak źródła światła w pakiecie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\ntrabo concrete 69399150 kinkiet lampa ścienna 1x25w e27 drewno/szary marki Spot light\nSpot Light Trabo Concrete 69399150 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/szary. Możliwość użytkowania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot Light Birgit 2222176 kinkiet lampa ścienna 1x40W E14 brązowy (5907500157669)\nSpot Light Birgit 2222176 kinkiet lampa ścienna 1x40W E14 brązowy. Możliwość używania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Towar fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne opakowanie...\nSpot Light Trabo Pino 69369150 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/czarny. Możliwość używania żarówek LED (brak źródła światła w pakiecie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot light wiletta wood 8142174 kinkiet lampa ścienna 1x60w e27 drewno/biały (5901602361917)\nSpot Light Wiletta Wood 8142174 kinkiet lampa ścienna 1x60W E27 drewno/biały. Możliwość używania żarówek LED (brak źródła światła w pakiecie). Towar fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nmegan wood 2344176 kinkiet lampa ścienna 1x40w e14 brązowy/czarny marki Spot light\nSpot Light Megan Wood 2344176 kinkiet lampa ścienna 1x40W E14 brązowy/czarny. Możliwość wykorzystywania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Towar fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\ntrabo short 6834151 kinkiet lampa ścienna 1x25w e27 drewno/czarny marki Spot light\nSpot Light Trabo Short 6834151 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/czarny. Możliwość wykorzystywania żarówek LED (brak źródła światła w komplecie). Artykuł fabrycznie nowy, zapakowany w...\nSpot Light Trabo Pino 69379151 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/czarny (5905840209253)\nSpot Light Trabo Pino 69379151 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/czarny. Możliwość używania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nmegan wood 2344160 kinkiet lampa ścienna 1x40w e14 drewno/czarny marki Spot light\nSpot Light Megan Wood 2344160 kinkiet lampa ścienna 1x40W E14 drewno/czarny. Możliwość wykorzystywania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Artykuł fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot Light Treehouse 2236174 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/biały (5901602369111)\nSpot Light Treehouse 2236174 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/biały. Możliwość stosowania żarówek LED (brak źródła światła w pakiecie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\ntrabo simple 6994151 kinkiet lampa ścienna 1x25w e27 drewno marki Spot light\nSpot Light Trabo Simple 6994151 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno. Możliwość wykorzystywania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Artykuł fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot Light Mette 8341128 kinkiet lampa ścienna 1x40W E27 srebrny/biały\nSpot Light Mette 8341128 kinkiet lampa ścienna 1x40W E27 metaliczny/biały. Możliwość użytkowania żarówek LED (brak źródła światła w pakiecie). Produkt fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot Light Trabo Simple 6994150 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno (5905840209017)\nSpot Light Trabo Simple 6994150 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno. Możliwość używania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Towar fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne opakowanie...\nSpot Light Wiletta Wood 8141176 kinkiet lampa ścienna 1x60W E27 brązowy/biały. Możliwość wykorzystywania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Artykuł fabrycznie nowy, zapakowany w...\nSpot Light Trabo Short 6834150 kinkiet lampa ścienna 1x25W E27 drewno/czarny. Możliwość stosowania żarówek LED (brak źródła światła w komplecie). Artykuł fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot Light Svenda 2229174 kinkiet lampa ścienna 1x60W E27 drewno/czarny. Możliwość użytkowania żarówek LED (brak źródła światła w pakiecie). Artykuł fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\nSpot Light Mette 8341127 kinkiet lampa ścienna 1x40W E27 złoty/biały. Możliwość wykorzystywania żarówek LED (brak źródła światła w zestawie). Artykuł fabrycznie nowy, zapakowany w oryginalne...\n67,92 - 79,90 zł 3\n84,80 - 90,16 zł 6\n94,91 - 113,05 zł 9\n113,91 - 122,55 zł 4\n53,88 - 129,00 zł 22


Błędy w leczeniu pod prokuratorską lupą - prawo medyczne i stomatologiczne, prawo pracy\nBłędy w leczeniu pod prokuratorską lupą\nO 15 proc. więcej spraw dotyczących błędów medycznych (fot. pixabay)\nRośnie liczba aktów oskarżenia w sprawach o błąd medyczny, kierowanych nie tylko przeciwko lecznicom.\nW 2017 r. prokuratury w całym kraju prowadziły 5678 postępowań dotyczących błędów medycznych. To o 15 proc. więcej niż w 2016 r. (4963). Wśród nich aż 60 proc. to sprawy ze skutkiem śmiertelnym (3374 postępowania). Przyczynami wzrostu liczby postępowań są: skuteczniejsi prokuratorzy, bardziej świadome społeczeństwo i coraz hojniejsze dla pokrzywdzonych sądy.\n- To między innymi efekt utworzenia specjalnych wydziałów w prokuraturach regionalnych oraz przejęcia do prowadzenia części takich spraw przez prokuratury okręgowe. Dzięki temu poprawiła się "jakość" postępowań dotyczących błędów medycznych. Prokuratorzy coraz częściej osobiście wykonują czynności procesowe, np. przesłuchują świadków.\nNajwięcej spraw dotyczących błędów medycznych prowadzą prokuratury w okręgach prokuratur regionalnych w Gdańsku (771 spraw), we Wrocławiu (651), Katowicach (648), Łodzi (633) i Krakowie (574) - podaje Dział ds. Błędów Medycznych w Departamencie Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Krajowej.


Stan po operacji oponiaka atypowego | DUM SPIRO-SPERO Forum Onkologiczne\nDUM SPIRO-SPERO Forum Onkologiczne Strona Główna » OPOWIEDZ - ZADAJ PYTANIE - POMÓŻ INNYM » Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego » Stan po operacji oponiaka atypowego Poprzedni temat :: Następny temat\nStan po operacji oponiaka atypowego\n#1 Wysłany: 2020-04-14, 16:24 Stan po operacji oponiaka atypowego\nTeściowa jest po rozległej operacji oponiaka.\nWczoraj odebraliśmy wyniki hist-patu.\nBardzo proszę o „tłumaczenie”\nOgraniczona jest tez komunikacja z medykami (w związku z covid)-proszę podpowiedzieć-co dalej?\n„Przesłano 5 fragmentów z których największy ma 5x2cm\nRozpoznanie: Atypical meningioma GII wg WHO.\nStwierdza się naciskanie tkanki mózgowej”\n#2 Wysłany: 2020-04-14, 19:20\nCzy to jest całość wyniku?\nWiadomo, że usunięty został oponiak atypowy - nie umiem Ci natomiast odpisać czy operacja była doszczętna czy nie. Stwierdzenie o naciekaniu tkanki mózgowej nie jest jednoznaczne z niedoszczętnym wycięciem - to może Wam wyjaśnić tylko lekarz. Albo już w trakcie operacji można było makroskopowo ocenić czy udało się wszystko wyciąć albo może po operacji robiono już jakieś badania obrazowe?\nJeśli operacja była radykalna to uzupełniające leczenie ( rth) nie jest bezwzględnie wymagane:\noponiaki atypowe (po radykalnym wycięciu dopuszczalna jest ścisła obserwacja z monitorowaniem regularnymi badaniami MR co 6 miesięcy)\nNatomiast w przypadku operacji niedoszczętnej leczenie uzupełniające jest wskazane - chyba, że w ocenie lekarza dany pacjent odniesie większą korzyść z odstąpienia od leczenia obarczonego skutkami ubocznymi.\nKiedy była operacja? Rozumiem, że skoro już macie wynik to trochę czasu minęło? Teściowa jest w domu? Nie ma ustalonej wizyty kontrolnej po operacji?\n#3 Wysłany: 2020-04-14, 21:30\nPodaje wynik TK, co było wskazaniem do pilnej hospitalizacji(nie umiem wklejać wyniku-błąd serwera):\n„w płacie czołowym lewym znaczna zmiana guzowata, silnie wzmacnia się po podaniu kontrastu (jednorodnie). Przylega szeroka podstawa do kości z możliwa niewielka destrukcja warstwy korowej a także do przedniej części sierpa mózgu. Zmiana otoczona jest strefa obrzęku palczastego. Przesuwa ona linie pośrodkowa na stronę przeciwna jednocześnie znacznie uciskając i przemieszczając komorę boczna lewa a także róg przedni komory bocznej prawej.\nRóg tylny komory bocznej prawej poszerzony. Rowki mózgowe/uciśnięte.\nWnioski : guz płata czołowego lewego. Aplazja zatoki czołowej prawej”\nTak, teściowa w domu. Po zabiegu- wróciła do znakomitej formy\n[ Dodano: 2020-04-14, 21:32 ]\nPs - operacja 3tyg temu\n#4 Wysłany: 2020-04-14, 21:50\nnie umiem wklejać wyniku-błąd serwera)\nTo nie Twoja wina tylko błąd powodowany przez bardzo stary skrypt...\nCo do dalszego postępowania po operacji to coś musi się wyjaśnić na wizycie kontrolnej.\n#5 Wysłany: 2020-04-15, 06:44\n[ Dodano: 2020-04-15, 06:45 ]\nDUM SPIRO-SPERO Forum Onkologiczne Strona Główna » OPOWIEDZ - ZADAJ PYTANIE - POMÓŻ INNYM » Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego » Stan po operacji oponiaka atypowego


2019-03-10, 13:04 Robert Erdmann\n2019-03-31, godz. 13:00 31 marca 2019 W ostatnią niedzielę marca w audycji "Póki my żyjemy..." Roberta Erdmanna, zabrzmiała pierwsza część opowieści o zetknięciu się dwóch światów w Państwie Piast ... » więcej\t2019-03-24, godz. 13:00 24 marca 2019 W audycji "Póki my żyjemy" Roberta Erdmanna spotkanie ze średniowieczną Bydgoszczą, o której opowiadali archeologowie: Anna i Wojciech Siwiakowie. Dr Wojciech ... » więcej\t2019-03-08, godz. 14:08 17 marca 2019 Sięgnęliśmy do archiwum Polskiego Radia PiK, by przypomnieć audycję wyemitowaną 10 lutego, w której prof. Roman Czaja, historyk z Uniwersytetu Mikołaja Koper ... » więcej\t2019-02-28, godz. 20:55 3 marca 2019 W pierwszą niedzielę marca w audycji "Póki my żyjemy" zabrzmi opowieść o państwie Bolesława Chrobrego, relacjach z Zachodem i Bizancjum. Opowiedzą goście Robe ... » więcej