Pomysły na prezenty świąteczne pod choinkę | Porady Finansowe\nPomysły na prezenty świąteczne pod ...\nCyberpunk, Wiedźmin i CD Projekt. ...\nPomysły na prezenty świąteczne pod choinkę\nprzez Zuzanna Majeran - 9 grudnia 2020\nZebraliśmy najciekawsze pomysły na prezenty świąteczne dla chłopaka, dziewczyny, męża, żony, mamy, taty, babci, dziadka i dzieci.\nCoroczna burza mózgów dotycząca upominków pod choinkę powoli udziela się wszystkim dorosłym Polakom. Mając doświadczenie ubiegłych lat, w obliczu nadchodzących świąt redefiniujemy pojęcie prezentów. Coraz częściej mówi się o kupnie artykułów niezbędnych, ładnie zapakowanych oraz co najważniejsze, indywidualnych i od serca.\nTeflonowa patelnia dla żony i kolejny miś dla dziecka odchodzą do lamusa.\nDla zakochanych. Pomysły na prezenty świąteczne dla chłopaka, dziewczyny, żony, męża\nZaczynając od dziewczyn, nie ma nic bardziej wyrafinowanego niż prezent świadczący o miłości partnera. Każda wybranka ma indywidualne preferencje, ale są artykuły, które z pewnością zachwycą niejedną przedstawicielkę płci pięknej.\nWarto sprawdzić: Netflix, HBO GO, Canal+, Amazon Video. Co się opłaca\nNa pierwszy ogień – książka, czyli dobra lektura z gatunku, za którym przepada nasza dziewczyna bądź pozycja bestsellerowa, koniecznie z dedykacją i wyrafinowaną okładką to klucz do sukcesu i wywołania uśmiechu na twarzy wybranki. Pasjonatkom aktywności fizycznej można wręczyć matę antypoślizgową oraz słuchawki sportowe.\nPomysły na prezenty świąteczne dla kobiety – książka\nDla wielbicielek nowych wyzwań i wysublimowanych smaków można pokusić się o zestaw do robienia sushi. Dziewczyny, którym leży na sercu los zwierząt na pewno ucieszą się z adopcji rysia, niedźwiedzia czy wilka za pomocą Fundacji WWF. Takie prezent będzie nie tylko unikalny, ale również wzruszający. Do tego można dorzucić materiałową torebkę z wygrawerowanym inicjałem lub ręcznie wykonaną kopertówkę ze sznurków bawełnianych.\nW ramach prezentu dla swojego partnera kobieta może zdecydować się na kupno sprzętu elektronicznego, który na ogół sprawia przyjemność dużej liczbie mężczyzn, dlatego nowy i wielofunkcyjny smartwatch to strzał w dziesiątkę. Panowie dbający o swój wygląd na pewno ucieszą się na widok modnego sweterka w zestawie ze skarpetkami lub paskiem. Nie można również zapomnieć o fanach sportu, dla których spełnieniem marzeń będzie gadżet ulubionego klubu – na przykład bluza w pakiecie z saszetką na dokumenty. Dla praktyków sportu pulsometr na pewno nie będzie prezentem chybionym.\nPomysły na prezenty świąteczne dla mamy i taty. Wyrafinowana niespodzianka dla rodziców.\nNie od dziś wiadomo, że podarunek na święta dla mamy i taty stanowi nie lada wyzwanie. Dzieci powinny pamiętać, że upominek ma wyrazić wdzięczność, oddanie i miłość wręczających pociech, niezależnie od wieku w jakim się znajdują.\nDla mam idealnym prezentem rekompensującym stres minionych miesięcy może być wizyta w spa lub zabieg relaksujący czy ujędrniający. Rodzicielki na ogół nie pozwalają sobie na tak ekskluzywny relaks, ale jako prezent jest to propozycja nie do odrzucenia. Gdy jednak wizyta w spa nie wchodzi w rachubę, ponieważ wiemy, że taki prezent będzie nietrafiony, warto zainwestować w zestaw kosmetyków i olejków regenerujących, a dla wielbicielek intensywnych smaków pudełko łakoci z aromatyczną kawą i ręcznie robioną czekoladą w roli głównej. Do prezentu można dorzucić ręcznie wykonane kolczyki lub naszyjnik z makramy, które dodają uroku i szyku każdej eleganckiej kobiecie.\nPomysły na prezenty świąteczne dla taty – karafka. Fot. Adobe Stock\nOjcowie, smakosze wykwintnych alkoholi z pewnością zadowolą się misternie wykonaną karafką z grawerem lub w kształcie globusa w pakiecie z butelką whisky z limitowanej edycji. Dla zwolenników zdrowego trybu życia proponujemy sprzęt na siłownię – hantle, ławka treningowa i suplementy diety jako dodatek. Majsterkowiczom przypadną do gustu wszelkie akcesoria związane z segregowaniem narzędzi, a wielbiciele gry karcianych ucieszą się na widok ekskluzywnego zestawu do pokera. Całość można dopełnić drobnym upominkiem w postaci grawerowanej saszetki na kosmetyki.\nWarto sprawdzić: 5 urządzeń dla eko-domu, które pomogą nam zaoszczędzić\nGust dzieci zmienia się z roku na rok, ale pewne upominki stale wzbudzają ich zachwyt. Hitem ostatnich miesięcy jest podręczny aparat, który natychmiastowo wywołuje odbitki zdjęć. Choć to nietani sprzęt, zapewni mnóstwo frajdy całej rodzinie i co najważniejsze, uwieczni tę radość na fotografiach, które mają swój niepowtarzalny klimat.\nW obliczu wyzwań jakie stawia nauka zdalna uczniom szkół podstawowych i ponadpodstawowych, często rodzice muszą się mierzyć z problemem niewystarczającej liczby urządzeń w domu. Stąd idealnym połączeniem miłego z pożytecznym może okazać się wybór tabletu razem z rysikiem i klawiaturą. Jest to spory wydatek, ale z pewnością zaowocuje on w przyszłości.\nPomysły na prezenty świąteczne dla dzieci – gry planszowe. Fot. Adobe Stock\nKolejnym upominkiem, który przypadnie do gustu naszym pociechom są planszówki. Nie od dziś wiadomo, że duża część gier ma charakter przede wszystkim edukacyjny przy okazji sprawiając mnóstwo frajdy. I w końcu, dla najmłodszych polecamy zabawki ekologiczne, wykonane z recyklingu lub drewna. Ich dydaktyczny charakter od najmłodszych lat wpoi dzieciom wartości dotyczące środowiska.\nPomysły na prezenty świąteczne dla dziadków\nBabcie warto obdarować upominkiem o charakterze sentymentalnym, ale sama fotografia ukochanych wnuków w przeciętnej ramce nie wystarczy. Na pomoc przychodzą nam rękodzielnicy, którzy na co dzień tworzą przepiękne podarunki. Przykładem może być szyty album lub niekonwencjonalna oprawa na zdjęcia z makramy. Na Instagramie działa mnóstwo chałupników, którzy prezentują swoje produkty, a zatem warto zaobserwować ich pracę.\nPomysły na prezenty świąteczne dla dziadków. Fot. Adobe Stock\nIdealny zestaw dla ukochanej babci może składać się z pamiątkowych fotografii, świeczek sojowych, szklanych bombek oraz ślicznie wykonanej kartki z podpisem i najlepszymi życzenia.\nWarto sprawdzić: Czy weganie jedzą taniej? Czy taka dieta się opłaca?\nMówi się, że dziadkowie są bardzo praktyczni, co wcale nie przesądza o tym, że na emeryturze nie realizują oni swoich pasji. Przykładowo wielbiciel szachów może otrzymać nowy zestaw królewskiej gry, wykonany z drewna lub mosiądzu. Trafionym podarunkiem będzie również płyta CD ulubionego zespołu lub wokalisty do posłuchania w samochodzie. Jeśli żadna z powyższych opcji się nie sprawdzi, być może nowy zegarek, koniecznie z grawerem wywoła uśmiech na twarzy naszego dziadka.\nJak zapakować prezent świąteczny\nChoć opakowanie prezentu nie jest tak ważne jak jego zawartość, zewnętrzny wygląd podarunku świadczy o zaangażowaniu darczyńcy. W galeriach handlowych można znaleźć specjalne butiki, w których pracownicy zadbają o to by nasz prezent wyglądał estetycznie.\nJeśli jednak nie chcemy dopłacać wystarczy zainspirować się licznymi tutorialami na YouTube, gdzie dekoratorzy krok po kroku pokazują jak ze zwykłego upominku zrobić szykowny suwenir.\nWystarczy zaledwie odrobina wyobraźni oraz szczypta szczerych chęci, aby zachwycić obdarowaną osobę. Nawet mały upominek może świadczyć o naszym oddaniu i szczerych intencjach. Ostatecznie to właśnie wręczanie prezentów, a nie ich otrzymywanie powinno sprawiać nam największą satysfakcję.\nPojęcie ecodriving, czyli sposobu na oszczędną jazdę samochodem, przywędrowało do nas z zachodniej Europy. ...\nMoje Pieniądze - 3 września 2018\nJarmarki świąteczne i wyprzedaże to świetny pretekst do krótkiego wypadu zagranicznego. Ile kosztują Niemcy? ...\nAleksandra Ptak-Iglewska - 7 grudnia 2019\nNetflix, HBO GO, Canal+, Amazon Video. Co się opłaca\nSprawdzamy jakie serwisy są dostępne w Polsce oraz co oferują swoim klientom. Co bardziej ...\nZuzanna Majeran - 28 listopada 2020


Strona główna » Motocykle » Aktualności - motocykle » Aprilia RSV-4R od FCR - nieposkromiona piękność\nDodano: 14. 08. 2013\nTagi: Aprilia, Custom bike, Aprilla RS4, Moto tuning, Aprilia RSV-4R, FCR\nAprilia RSV-4R od FCR jest dowodem na to, że rzeczy doskonałe można jeszcze ulepszyć, nawet jeśli są to wysokiej klasy sportowe maszyny.\nCzarny lakier w połączeniu z elementami z włókna węglowego sprawiają, ze Aprilia prezentuje się luksusowo i elegancko. Motocykl otrzymał zegary od Lightech, natomiast jednostkę sterującą oraz kontrolę trakcji od Bazzaz ECU.\nTytanowe wydechy pochodzą od Akrapovica, filtry powietrza BMC, mocowanie tylnego światła zapewnił Evotech, całości dopełniają czarne felgi Oz Piega oraz czarna owiewka.\nPod owiewką z obu stron umieszczono włoską flagę oraz imię Max, ale nie wiemy czy chodzi o legendarnego Maxa Biaggi, tuner FCR nic o tym nie wspomina. Niezależnie od tego nas Aprilia RSV-4R od FCR zachwyciła. A Was?\nTriumph Speed Triple 1050 od FCR - elegancki Brytyjczyk\nDrag od Game Over Cycles, czyli custom bike z Podkarpacia\nZłoto, diamenty i skóra krokodyla, czyli najdroższy chopper na świecie\nYamaha CS_06 Dissident - buntownik w stylu retro\n[.[T@T].]Hasitleak F.u.l.l AOB...\n[.[0@0].]Hasitleak F.u.l.l Anna...\n[.[T@T].]Hasitleak F.u.l.l Amity...\n[.[0@0].]Hasitleak F.u.l.l Agnes...


Wideofilmowanie Foto Ślubne i Film - Dron - KŁODZKO - ProScelina Kłodzko, opinie - Wedding.pl\nTomasz i Piotr Scelina\nCóż można powiedzieć o naszej fotografii i filmach. Najlepiej obejrzeć nasze pracę i samemu ocenić. Już od trzech pokoleń robimy zdjęcia i filmy ślubne. Firma rodzinna powstała w 1945 roku i działa do dzisiaj.\nTrzecie pokolenie fotografów to abs. Wrocławskich szkół foto. Do każdego projektu podchodzimy indywidualnie, wykorzystując wieloletnie doświadczenie wiedząc że to najważniejszy dzień w życiu Młodej Pary. Dlatego spotykamy się przed ślubem w celu omówienia szczegółów sesji.Zdjęcia wywołujemy w naszym zakładzie na papierze Fuji. Posiadamy ukończone kursy foto i filmowania w kościołach na terenie całej Polski...\n✅ Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą...\n♥ Pakiet Foto standard - obejmuje wykonanie zdjęć od chwili przygotowań przedślubnych do godziny około 2 w nocy. W tym plener w dniu Ślubu lub w innym do ustalenia. Para Młoda otrzymuję około 1400 zdjęć na płycie DvD lub pendrive gotowych do wydruku. 100 wybranych zdjęć 15×21 cm na papierze Fuji w albumie po obróbce graficznej. 3 wybrane portrety dla Pary Młodej i rodziców. Oczywiście po wstępnej rozmownie jesteśmy otwarci na indywidualne życzenia i pomysły Pary Młodej.Zapraszamy również do naszej galerii, znajdziecie tam Państwo przykładowe zdjęcia w różnym stylu i technice wykonania. Myślimy że każdy z Państwa znajdzie coś ciekawego dla siebie !\n♥ Pakiet Film standardowy - obejmuje filmowanie ślubu od chwili przygotowań do godz. 2 w nocy. Para otrzymuje film długości około 2 godzin na płytach DVD i w jakości 4K HD na pendrive. Oprócz filmu w pakiecie jest również krótki teledysk. Klient może ingerować w ostateczny kształt swojego filmu. Teledyski możemy wykonać według potrzeb młodej pary. Najważniejsze to że Pragniemy dopasować nasze możliwości do Państwa wyobraźni i gustu Za dopłatą wykonujemy filmowanie dronem i filmy z podziękowaniem dla rodziców.\n1900 zł - 1900 zł\n?Pakiet Film standard od A do Z....\n?Pakiet Foto standard od A do Z.....\n• Zadowolenie młodej pary jak odbierają materiał.\n• Firma rodzinna powstała w 1945 roku - założył ją Artysta i Mistrz Fotografii Tadeusz Scelina.\n• Około 17 lat...\n• Nasz nowy sprzęt najnowszy obecnie na rynku BEZLUSTERKO OD SONY I REWELACYJNY GIMBAL RONIN SC…..mega jakość zdjęć- filmów i możliwości ! I nadal oczywiście NIKON i CANON.\n• konkursy na oczepinach !\n• Około 2 tygodnie - lub krócej...\n• Foto i Film od - przygotowań do około 2 godz.\n• Zdjęcia i Filmy robimy tak jak wy chcecie i gdzie chcecie - Wasz styl to nasz styl...\n♥ MIŁOŚĆ !!!\n• Ślubów zrobiłem bardzo dużo i każdy na swój sposób miał swój urok....\n• Każda para ma swój wyjątkowy urok...\n• Lubię przede wszystkim poczucie humoru i uśmiech...\n• Przez te wszystkie lata naprawdę było ich wiele...\n• W trakcie wesela z młodymi raczej nie rozmawiam. Staram się być niewidocznym i dobrze robić swoją robotę, żeby potem byli zadowoleni i mieli pamiątkę do końca życia...\n• znać naszą historie i doświadczenie.\n• rzetelność-uczciwość i fachowość...\n• Lata pracy......\n• Nasza największa rekomendacja to trzy pokolenia doświadczeń...\n• Jakością i dobrą ceną - dlatego że nic nie zlecamy. wszystko robimy sami.\n• Cały czas to ukochany Presley ?\nSZALONY OBIEKTYW MARCELA PEŁKA MARCIN Warszawa\nKamerzysta na wesele Prudnik


Czytając dzisiaj info różne, trafiam na skrót przemówienia najważniejszego funkcjonariusza w państwie. Przemawiają przez niego różne wątpliwości, jakby się wahał, czy służy po dobrej stronie. W przemówieniu zadaje pytanie „Po co istnieje państwo?”. Z ciekawości włączam film z tego przemówienia, masochizm, ale brnę dalej, bo jak zwykle ów pan, który ma dość znane nazwisko, mówi w rzeczywistości coś innego, niż było użyte jako „cytat” na którymś-tam portalu. Zadaje faktycznie to pytanie, ale jego późniejsza odpowiedź mnie nie satysfakcjonuje, nie ukrywam. Brzmiało to w oryginale tak:\n„Trzeba sobie zadać pytanie, po co istnieje państwo? Po co ono w ogóle jest? Jako twór. Jest po to, aby mogła istnieć władza, czy jest po to żeby było na mapie, czy jest po to żeby było się o czym uczyć na lekcjach geografii? Otóż proszę państwa – nie. Państwo jest po to, by służyć obywatelom, by bronić obywateli, by realizować ich interesy, z których jednym z najważniejszych jest bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo i sprawiedliwość.”\nTrudno odczytać ze słuchu, czy po stwierdzeniu „Jest po to, aby mogła istnieć władza” jest kropka, czy dalszy ciąg zdania ze znakiem zapytania na końcu. A może jednak jest kropka? I wtedy odpowiedź zdaje się być jasna i prosta.\nAle raczej nie; w tej wypowiedzi nie broni też państwa, broni tylko jego aroganckiego aparatu, który w imię wielokrotnie wycieranych o mordy funkcjonariuszy idei bezpieczeństwa i sprawiedliwości wiele może tym obywatelom zabrać w ich osobistej czy gospodarczej przestrzeni. I nieistotne z której partyjnej mafii akurat rządzą. Jak choćby w przypadku ostatnio opisywanej agonii spółki MGM, zamordowanej z zimną krwią przez bezideowy Urząd Kontroli Skarbowej. W imię bezideowego bezpieczeństwa (bo nie sądzę, że sprawiedliwości) wsadza do więzień ludzi, którzy konsumują lub tylko posiadają niekoncesjonowane używki. Lub grożą więzieniem tym, którzy za pomocą takich środków chcą się leczyć. Zdecydowanie w imię sprawiedliwości będziemy za chwilę już płacić podatek pogłówny, z którego finansowane mają być media rządowe. Nie interesuje mnie, który to rząd, bo nie interesują mnie te media, ale w imię sprawiedliwości będę musiał płacić kolejny podatek, by utrzymać tą medialną infrastrukturę, bo przecież nie za treści, z których nie korzystam. Nie wiem więc o jakich moich interesach mówił ów pan na państwowej uroczystości.\nAle ten przemawiający funkcjonariusz poruszył temat odwiecznej dychotomii, w której ugięci pod przemocą i przymusem tracimy wybór: wolność czy bezpieczeństwo? Zostaliśmy zmuszeni do korzystania jedynie ze zbioru wartości powiązanych z bezpieczeństwem, często niestety nie osobistym, ale społecznym, publicznym, państwowym. Przed aparatem mającym zapewnić nam bezpieczeństwo nikt już nas nie broni. A do zbioru z zakresu wolności sięgamy często na własne ryzyko.\nZawłaszczanie obrazu czy słowa to bardzo ciekawy motyw codzienności politycznej i wbrew pozorom nie dotyczy on tylko czasów obecnych, wystarczy wspomnieć wielowiekową historię kościołów czy dość długi okres pączkowania socjalizmów (a tak na boku, to ciekawe, że akurat te dwa prądy można zestawić obok siebie jako podręcznikowy przykład mnożenia się i zawłaszczania jedynej, najprawdziwszej w ich mniemaniu prawdy). Jak bardzo to jest irytujące to aż trudno przekazać, czasem cisną się wręcz wulgaryzmy sporej mocy, gdy politycy i różne grupy usiłują definiować pewne pojęcia w sposób niepodlegający dyskusji, bo jak dyskutować z „definicją”?\nTo bardzo niestety na czasie, dzisiaj nawet, w cieniu tego, co dzieje się w parlamentarnej małpiarni, gdy nazwa partii ma w mylny sposób definiować pewne pojęcia – nigdy nie byłem fanem PiS-u, jak i zresztą innych partii, ale zawsze śmierdziało mi nazwanie się w ten sposób. Brzmi to niemal jak oświadczenie z ust Jahwe: „Jam jest alfą i omegą”; tu brzmi to wybitnie kuriozalnie, gdy mówią: „Jesteśmy prawem i sprawiedliwością”. Zanim do tego wrócę, przypomnę tylko, że nazwanie partii, która była akwarystycznym wręcz przedstawieniem nomenklatury funkcjonariuszy, menadżerów struktur gospodarczych i beneficjentów systemu - platformą obywatelską (!), było cynicznym żartem i to wybitnie nieśmiesznym. O wiele uczciwsze są takie efemerydalne twory jak Ruch Palikota czy Kukiz’15, których nazwy nie mówią nic o ich ideolo; SLD, które faktycznie było jakimś sojuszem odrzutków chcących przejąć władzę w sposób parlamentarny, a więc demokratyczny; .Nowoczesna, która być może zapowiada nowoczesną kradzież czy nowoczesną głupotę; czy PSL, które faktycznie obrazuje się jako stronnictwo „ludowców”, słabo ogarniętych chłopów z wąsami, i poczciwych bab – gospodyń wiejskich.\nZawłaszczenie terminu prawa i sprawiedliwości, dla partii, która miałaby być ich ucieleśnieniem wydawało mi się żałosne, ale z drugiej strony zauważam, że to po prostu zaczyna działać. Chcąc nie chcąc stajemy się świadkami przeobrażania przez tą partię pojęcia definiowania prawa, a także dość specyficznego poglądu na sprawiedliwość (choć to nie znaczy, że ich poprzednicy tak nie robili – wręcz przeciwnie). Gdy więc prawo będzie przez nich i zreformowane na swoje widzimisię, i egzekwowane według własnych standardów, to stanie się ucieleśnieniem dążeń tej partii, podobnie ze sprawiedliwością, która nie ma wszak obiektywnego wzorca. Sprawiedliwe będzie to, co będzie zgodne z ich (dominującą) definicją sprawiedliwości.\nNie działa to oczywiście, gdy próbujemy odwołać się do podstawy praw, którym dla mnie jest choćby prawo do samoposiadania, skutecznie dekonstruowane z użyciem instytucjonalnej przemocy przez państwo. Sprawiedliwym byłoby dla mnie też, gdybym to ja był stroną w dialogu z innymi obywatelami, w redystrybucji i wzajemnej pomocy, a nie by czynili to za mnie „przedstawiciele”, na których nie głosowałem i sądy operujące prawem stworzonym, by bronić struktur władzy i mechanizmów ją utrzymujących.\nZawłaszczanie jest szczególnie mocno odczuwalne w obrazowaniu jedynie słusznego patriotyzmu, w tworzeniu mitologii z pewnych okruchów historii, a właściwie nawet zamiast historii. Potrzeba bycia ruchem, który tworzy mit o dziedzictwie i jednocześnie jest jego jedynym nosicielem, mit o spadkobiercach twórców polskiej (i jedynie słusznej) niepodległości, to potrzeba, która całkowicie niszczy dialog, bo to tak jakby to dziedzictwo było związane spisanym rodzinnym testamentem, jakby wystarczyło przekalkować nazwy przedwojennych lub okupacyjnych ugrupowań, by się nimi samoistnie stać. Ale temat tego zawłaszczania to zbyt długa ścieżka słów, by ją tu rozwijać.\nNa koniec tylko jeszcze puenta: „To my prezentujemy prawdę, demokrację i wolność. My jesteśmy partią wolności.” Cóż, to prawdziwy cytat z bieżących wypowiedzi, jeden z wielu zresztą kwiatków, które padają z ust bohaterów bełkotliwego dialogu ostatnich dni. Kto to powiedział? Czy to ważne? Wszyscy przecież mówią to samo.\nNiedziela będzie dla nas, czyli żegnamy Lubawskiego\nWojciech Lubawski jak zwykle stosuje kampanię, w której nie ma NIC merytorycznego. Tym razem broni swojej posady, publikując gdzie się da swoje banalne przesłanie „POPIERASZ MNIE – NE IDŹ NA REFERENDUM”, być może zdając sobie sprawę, że walka na wymianę argumentów mogłaby być dla niego bolesna, jeżeli nie w ilości głosów (bo niestety ma dość zdyscyplinowanych wyborców), to ukazałaby jego oczywistą miałkość i wąsatą nijakość. Mam nadzieję, że ta logika nie zawiedzie, że na referendum nie pójdą tylko ci, co popierają Lubawskiego, ostatnio było ich 35 000, więc pozostałe 125 000 pójdzie oddać swój glos. Każdy, kto na referendum nie pójdzie będzie musiał się liczyć z tym, że będzie potraktowany epitetem, dla mnie obraźliwym, iż jest poplecznikiem Lubawskiego, zgodnie z tym, co on sam proponuje. Promuje przede wszystkim nie posiadanie własnego zdania, zachęca do nie myślenia, do bierności i milczenia.\nMam w domu kartkę pocztową (materiał sponsorowany ze środków prywatnych), podrzucaną kielczanom, na której jest zdjęcie fantasmagorycznie oświetlonego urzędu miasta z podpisem „Kielce – nasza duma”, ale choć muszę przyznać, że fotografia jest świetna – to nadrealistyczna, właśnie typowo pocztówkowa, przekoloryzowana, jak i cała prezydentura WueL’a. Blichtr, fashion, granit i nic poza tym.\nOstatnie dni to sprytnie wyciągnięta afera z wyrokiem skazującym dla Maksa Materny. Sama historia jak to zwykle bywa w życiu, nieciekawa, jak setki innych, tylko problemem jest to, że jej bohaterem jest rzecznik Komitetu Referendalnego. Rozprawa odbyła się na tydzień przed referendum, dotyczyła zdarzenia z 2013 roku, oskarżony nigdy nie był przesłuchany w związku z tą sprawą, nie został przez sąd powiadomiony o tej rozprawie, na której zapadł wyrok, nie został o niej powiadomiony też przez adwokata z urzędu. Sąd Rejonowy idealnie się wpisał w moment, tak wycyzelowany termin fantastycznie przysłużył się Lubawskiemu i jego masie zasiedziałych w urzędach przyjaciół – czy naprawdę trudno uwolnić się od paranoi, od wyjątkowo mocnego złudzenia nieprzypadkowości w tej sytuacji? Nie obchodzi mnie zbytnio Maks, jako osoba, jako właściciel knajpy, nie bywam u niego w klubie nawet na koncertach, więc dura lex, sed lex, ale… Ale to doskonałe odwrócenie uwagi od właściwej sprawy – od referendum; to przepyszna okazja, by sączyć gówniane komentarze na zupełnie inny temat, by dać pożywkę sępom z mediów i internetowym trollom.\nJak zwykle moja ulubiona pro-lubawska agitka „eM Kielce” nie zasypia gruszek w popiele w obronie swojego mentora – przyjaciel Wojciecha, p. Natkaniec, współautor książki z nim napisanej, smaży felieton lukrujący dokonania prezydenta i wylicza jego dokonania. Cóż, 14 lat urzędowania z automatu niejako te zasługi przypisuje, coś przecież musiał robić w pracy przez te lata. Problem jest wciąż nieco inny – wiele, jeśli nie większość z tych inwestycji wykonano z funduszy unijnych, a projekty złożone zostały często wg osobistych aspiracji WueL’a, a nie są one często tym, czego oczekują mieszkańcy Kielc, no ale skoro nie podejmuje dialogu na ten temat, to wciąż chełpi się tym, że wbił łopatę nie swoimi rękoma. Stąd ten zrozumiały wkurw bezradności na to, jakie inwestycje w mieście są realizowane. Inną laurkę na zamówienie opublikowała gazeta „Pasażer” wydawana przez kieleckie MPK, a był to wywiad z radnym Borowcem, który wprost twierdzi, że organizatorom referendum „nie uda się grać regułami demokracji”, bo demokracja ma na imię Wojciech i została ustanowiona w wyborach 2 lata temu.\nOgromny niesmak aż do wyrzygu wywołuje to, co można wyczytać na forum „Echa dna” – ja wiem, że nie powinienem tam zaglądać, to samo mówili mi to moi rozsądni znajomi, gdy dzieliłem się z nimi swoimi wrażeniami, ale przy okazji artykułu o skazaniu M. Materny niestety się w to bagno zagłębiłem… To idealny, wręcz książkowy przykład i dowód tego, że istnieją ludzie, którzy dostają kasę za wylewanie pomyj na forach, za klepanie bzdur, za produkowanie i powielanie tak samo brzmiących wpisów, za bronienie Lubawskiego, za smarowanie gównem całej inicjatywy referendalnej i ludzi, którzy są z nią związani. Jakiej pokrętnej argumentacji trzeba użyć, by wyprowadzić tezę jednego z tematów tego forum – „Jesteś przeciwko lewakom – nie idź na ich referendum”, w sytuacji, gdy jednymi z jego inicjatorów byli też korwiniści, w obliczu tego, że Lubawski jest idealnym przykładem etatysty, który w socjalistyczny sposób czerpie pełnymi garściami z coraz wyższych podatków, gnębi przedsiębiorców i pielęgnuje urzędniczą pajęczynę powiązań? Można to zrobić chyba tylko za pieniądze, byle tylko naprodukować sztucznego smrodu.\nCałą postać i prezydenturę Lubawskiego dość dobrze charakteryzują 2 jego inicjatywy, o których jakoś rzadko wspomina: dość brutalna próba złamania strajku kierowców MPK przy pomocy wynajętych bandziorów z firmy ochroniarskiej w 2007 roku, pokazująca, że kompletnie nie interesuje go dialog i rozwiązywanie problemów, które psują jego wizję, by zresztą po latach cynicznie szczycić się tym, co osiągnęło kieleckie MPK (którego by pewnie nie było, gdyby udało mu się zrealizować jego ówczesne pomysły, a dziś woziłaby nas nie-kielecka Veolia). Drugim świetnym zobrazowaniem jego charakteru jest budżet obywatelski – inicjatywa, którą mocno zlewał przez pierwsze lata, gdy pojawił się ten temat. Czemu? Bo wymaga jakiegokolwiek dialogu z pospólstwem, zakłóca harmonię jego osobistej wizji, rozdaje inicjatywę anonimowym obywatelom. Teraz natomiast szczyci się tym sprawnie działającym mechanizmem jakby było to jego osobiste dzieło.\nMam nadzieję, że to wszystko skończy się w niedzielę, że moimi sąsiadami i znajomymi nie są tylko „poplecznicy Lubawskiego”, którzy zostaną w domach by nie myśleć i nie mówić.\nKęsy władzy - władza kusi - władza kąsa\nDzieje się wiele w mediach od wyborów, oj dzieje niesamowicie wiele i sprawia to wrażenie, jakoby i w strukturach państwa tyleż się działo, ale to już jest tylko wrażenie. Miewam czasem ogromną ochotę usiąść przed klawiaturą i wysysać z tych awantur swoje toksyczne wnioski i spluwać równo po wszystkich, ale przechodzi mi zazwyczaj dość szybko, bo za każdym razem po chwilowym już tylko zastanowieniu dochodziłem zawsze do podobnej konkluzji – to nie jest wojna o moją sprawę, to jałowa bitwa o definicje, ale wciąż przeciwko mnie, wciąż przeciwko każdemu i naszej wolności, nie czuję się więc broniony przez „obrońców demokracji”. Innym wątkiem mogłaby być siła przekazu mediów różnych nurtów, co muszę przyznać ma duże znaczenie. I nie o siłę tylko chodzi, ale i o jakość – media prawicowe w zdecydowanej większości są po prostu kiepskie, ich publicyści mało przekonujący, styl przekazu – nijaki, choć przecież mają równie wiele do powiedzenia, równie wiele racji, co „media głównego nurtu”. Ale nie o tym.\nPrzede wszystkim zupełnie poza mną rozgrywa się idiotyczny spór, czy raczej pyskówka o „państwo prawa”, a jest to dyskusja podobnego lotu jak rozważanie o tym, jaki hamburger jest wzorcowy, idealny lub kiedy powinien przestać być tak nazywany, gdy jest zwykłą bułką z mięsem – a hamburger objawiony jest jako oczywiste danie nowoczesnego obywatela/patrioty, bez refleksji nad tym, czemu to nie mogą być kopytka lub pierogi. Kto jak kto, ale entuzjaści poprzedniej władzy o smaku, higienie rządzenia lub tym bardziej o braku zepsucia nie wiedzą chyba za wiele. Żenujące jest krzyżowanie argumentacji, kiedy się skończyło, albo kiedy zaczęło się odradzać to mityczne „państwo prawa”, ta niesmaczna batalia o zawłaszczenie terminologii. Dyskurs ten popłynął w kierunku tak fałszywym, że zastanawia mnie przede wszystkim fakt jak bardzo ludzie, media i politycy dali się wciągnąć w tą międzypartyjną rozgrywkę o słowa, o duperele, o plasterek sera w bułce z mięsem. Zamiast pluć sobie w brodę, że mało kto, oprócz „prawdziwych antysystemowców” (żart – chodzi mi tylko o trzeźwo myślących), w 1997 roku głosował w referendum przeciw obecnej konstytucji, by odrzucić tak niedopracowany i wieloznaczny dokument, to większość teraz zastanawia się jakim sosem go doprawić. A unijny komisarz do spraw gospodarki cyfrowej i społeczeństwa Günther Oettinger mówi obecnie tak: "Wiele przemawia za tym, że będziemy musieli uruchomić kontrolę mechanizmu państwa prawa i postawić Polskę pod nadzorem" i kto wie, czy zapisy konstytucyjne nie obligują nas do pozwolenia na takie procedury.\n[instalacja artystyczna na jednej z kieleckich uliczek]\nBo tak właściwie dlaczego wzorcem, wokół którego toczy się batalia jest hamburger, jest owo „państwo prawa”? Dla mnie ten twór słowny to nic innego jak określenie pewnego rodzaju prawa własności, formy posiadania charakterystycznej dla „demokracji przedstawicielskiej” – to jest państwo w czystej postaci, państwo prawa (do) dominacji, struktura przejęta przez pewną grupę polityczną i wykorzystująca prawo do realizacji swoich założeń. Więc o co ten krzyk? O to, że PiS (mówiący przynajmniej o tym wprost) , który tworzy rząd de facto został poparty tylko przez 18% dorosłych obywateli i budzi to niesmak? Naprawdę to właśnie budzi niesmak, podobnie jak to, że poprzednia ekipa zajadała się ośmiorniczkami? A nie budzi obrzydzenia fakt, że cała ta struktura, niezależnie od przywództwa, jest czysto bandyckim zagarnięciem wolności i własności każdego „obywatela”? Obrzydzenie budzi fakt wpierdalania ośmiorniczek, a uzurpacja bycia „przedstawicielem”, pasożytowanie jako urzędnik regulacyjny, jako zawodowy polityk, wymuszanie, haracze, kradzieże, kontrola i indoktrynacja, czyli to co jest zwyczajną procedurą każdego państwa, każdej demokracji przedstawicielskiej, już tego obrzydzenia nie budzi?\nFascynującą kwestią jest samo „posiadanie” władzy – jak można przejąć ją na własność, kto jest jej posiadaczem, dlaczego jest zbywalna albo raczej czy może wrócić na wolny rynek wymiany, by każdy mógł stać się jej „udziałowcem”. Gdyby wg ordynarnej terminologii parlamentarzyści faktycznie byli naszymi przedstawicielami, to wybory byłyby zwykłym terminowym zbyciem akcji władzy na giełdzie polityki, a posłowie radą nadzorczą wybierającą (za-)rząd. Co się dzieje w takim razie z połową akcji, które są własnością tych, którzy nie biorą udziału w podziale władzy nie głosując na wyborach? Ktoś zarządza tym dobrem wbrew właścicielom? K. Wyszkowski, prawicowy celebryta, wypowiedział na dniach znamienne zdanie: „nowa władza wbrew jękom właścicieli III RP i tego starego układu będzie kontynuowała marsz na rzecz odbudowy Polski i realizowała patriotyczne marzenia” – potwierdza po pierwsze, że operuje się w tym dyskursie pojęciem własności, po drugie podpowiada coś niepokojącego, a mianowicie, że przejęcie władzy nie służy obywatelom, usprawnianiu im życia, realizacji obietnic wyborczych, a jedynie spełnianiu marzeń „patriotów u władzy” (poprzednia ekipa zapewne spełniała marzenia „nowoczesnych Europejczyków”). Ohyda.\nPrawo własności w kontekście władzy jest bardzo rozbudowanym wątkiem, można go ciągnąć w nieskończoność, w nawiązaniu do powyższego można zadawać niezliczone pytania, np. czy korumpowanie urzędnika jest wersją VIP, w przypadku, gdy i tak pracuje w urzędzie, który jest naszą współwłasnością? Albo dalej i już całkiem na poważnie: czy instrumenty władzy są własnością udziałowców/wyborców czy też już tylko ich przedstawicieli? Praktyka pokazuje, że tylko to drugie. Ale mi po głowie chodzi jeszcze jedna rzecz. Od razu po urodzeniu rodzice dowiadują się, że ich dziecko zostało przejęte na własność przez państwo – zostaje mu nadany PESEL, zostaje zameldowane, przypisane do obowiązków szczepień, później do obowiązku szkolnego, w międzyczasie rodzicom grozi z różnych przyczyn odebranie praw do opieki i dzieje się to całkowicie automatycznie. O pomoc, zasiłki lub ulgi ze strony państwa trzeba już walczyć, składać wnioski, deklaracje, nic nie dzieje się automatycznie i na stałe. Analogiczną aktywnością przywłaszczana wydaje się być chrzest – uległość rodziców sprawia, że dziecko zostaje statystycznym katolikiem, tu jednak pewna skomplikowana procedura apostazji może to anulować, bez tego jednak stajemy się na zawsze obywatelem kościoła. Niestety nie daje nam to paszportu Watykanu, a szkoda, bo to wg pewnych interpretacji jedyna współczesna bezpaństwowa społeczność – LINK.\nTo jest właśnie chyba to, o czym ponad 100 lat temu pisał Sorel – „siła publiczna”, władza w użyciu, w działaniu. To przeciw temu próbował nakierować tworzony przez siebie mit „strajku generalnego”, powszechnej odmowy współpracy, ale mit ten do dziś pozostał utopią. Dziś, jak i przed wiekiem, „siła publiczna” jest przedmiotem zmieniającym tylko właściciela, nikomu nie przychodzi do głowy, by ją po prostu zneutralizować.\nRozprawianie o wyniku wyborów czy o nowym rządzie nie ma wg mnie większego sensu, bo wbrew pohukiwaniom i aktywnemu pozorowaniu nic się nie zmieni. Wzruszam ramionami, chyba inaczej niż zwykle, nihilistycznie, na te pojękiwania ludzi załamanych tym, że PiS doszedł do władzy. Naprawdę robi to wam różnicę? „Nic” jest oczywiście słowem-kluczem, skrótem myślowym – nic istotnego się nie zmieni, nic systemowego, zasadniczego, fundamentalnego. I nie sądzę, by stało się to nawet w hipotetycznej sytuacji, gdyby w sejmie znalazło się więcej tzw. „antysystemowców”, np. z ugrupowania p. Kukiza. Nie zmienią się przecież żadne zasady, zaczyna się jedynie nieistotny proces „porządkowania”, dokładnie tak jak w tytule jednego z „prawicowych” mediów – „Zaczynamy nasze porządki…”. Trochę dużo tu cudzysłowów, ale mam duże wątpliwości, by pisać o politycznych kręgach władzy jako o prawicowych bez tego cudzysłowu, coraz trudniej bowiem uporządkować definicje nurtów politycznych. Ale wracając do nadchodzących porządków, zdają mi się one być sprawą jedynie wizerunkową, dokładnie jak to ma miejsce w sprzątaniu, czyli odkurzanie, układanie lub raczej przekładanie, chowanie (chwilowo) zbędnych rzeczy. To nie będzie nawet krótki remont. I kolejny raz zdałem sobie sprawę, że jestem wolnościowym fundamentalistą, któremu nigdy nie przypasują kosmetyczne zmiany w systemie niewolnictwa, bowiem państwo nie zmienia swej istoty po żadnych wyborach, wciąż jest monumentalnym narzędziem ucisku, przemocy, kontroli, zawłaszczania i wymuszenia. Wybory okazały się po raz kolejny formą gry planszowej, w której tym razem to PiS wyrzucił same szóstki kostką do gry i żadnej większej filozofii nie ma co do tego przypisywać [wielu ludzi mówiło wprost o głosowaniu na nich dla umocowania zasady skuteczności – razem z prezydentem i większością w parlamencie mają po prostu działać i przestać pierdolić].\nTo „nic się nie zmieni” jest niezależne od przemijających rządów i ma o wiele głębsze podłoże, ukazane ostatnio w dosyć oczywisty sposób przy okazji wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie OFE. Główną tezą uzasadnienia było to, że pieniądze przekazywane na nasze indywidualne konta emerytalne do OFE w ramach II filara nigdy nie były nasze, bowiem zawsze były „publiczne” jako podatek celowy. Wszelkie składki ściągane przymusowo są traktowane jako środki do regulowania obecnych zobowiązań państwa i nie mają nic wspólnego z własnością prywatną. Co jeszcze w takim razie jest nasze, a co w każdej chwili możemy stracić? Oczywiście – kolejne fragmenty wolności. To tworzy obraz zapożyczony niemal dosłownie z „Matrixa”, gdzie ludzie pokazani są w ponurej scenie jako wielka elektrownia, monumentalny zestaw baterii służący jedynie do zasilania systemu. Pieprzenie o tych mało istotnych przesunięciach w wieku przechodzenia na emeryturę czy innych drobnych korektach nie zmienia przecież zupełnie nic w podejściu do tego, co jest naszą własnością i na ile my jesteśmy własnością państwa czy też jego biologiczną kartą kredytową.\nWielki medialny spór o techniki edukacyjne, czyli o kształt szkół, o istnienie gimnazjum, wiek dzieci posyłanych w szpony państwowej edukacji nie wnosi nic do zasadniczej dyskusji – dlaczego w ogóle państwo ma tak wielki wpływ na edukację, na kontrolę życia dzieci i ich rodziców, dlaczego opór przeciw tym praktykom może być wręcz kryminalizowany. Już zupełnym absurdem już jest to, że państwo zajmuje się produkcją podręczników, jakby mało było tego, że zajmuje się dostawą usług edukacyjnych, które nie mają niemal żadnej alternatywy, niemal tak, jakby monopol na edukację był priorytetem państwa podobnym do produkcji bezpieczeństwa. Zapomina się w tych kłótniach i rozpaczliwych zawołaniach związków zawodowych nauczycieli (ostatnio przy okazji zapowiedzi likwidacji gimnazjów) o czymś tak ważnym jak prawo rodziców do decydowania o swoich dzieciach. Monopol państwa czyni ze szkół publicznych szkoły de facto pro-katolickie, z dodatkową wizją wprowadzenia nowego przedmiotu jakim miało by być „wychowanie patriotyczne”, który mógłby się stać kolejnym indoktrynacyjnym narzędziem i nie mam zamiaru słuchać o powinnościach wychowawczych państwa wobec „małych obywateli”, bo to w ogóle nie spełnia swojej roli. Swoją wychowawczą rolę system ukazuje w zbyt wielu dziedzinach życia, począwszy od koncesjonowania związków małżeńskich (gdyby nie miało na nie monopolu nie byłoby zbędnych dyskusji kto z kim jaką umowę chce podpisać na wspólne zobowiązania życiowe), nadzoru technik leczenia, kontroli i penalizacji używek, zakazu sprzedaży pewnych kategorii napojów i przekąsek w szkołach, ingerencji karnej w wolność wypowiedzi, nieustannego monitoringu policyjnymi kamerami i prewencyjnego monitorowania sieci internetowej, dotowania mediów państwowych, aż po cały zestaw przepisów regulacyjnych w sferze pracowniczej, budowlanej, biznesowej, kończąc na reglamentacji prawa do samoobrony.\nCiężko nawet napisać kilka zdań o niemocy wobec nieskończonej ilości regulacji prawnych, narzucanych nie tylko przez państwo polskie, ale i przez szereg instytucji europejskich lub międzynarodowych, które jakimiś mało upublicznionymi traktatami zobowiązują nas do ich przestrzegania. Dlatego entuzjastom nadchodzących jakoby zmian po ostatnich wyborach parlamentarnych i prezydenckich mówię zdecydowanie nieprzekonany – nie zmieni się nic fundamentalnego, dopóki system będzie opierał się na wszechobecnym przymusie i nieustannej kontroli.\nZa imigrantami podąża państwo totalne\nW takim zalewie dyskursu o uchodźstwie i imigracji włącza się chęć dociekania o różne źródła tej rzeki, czyli o przyczyny, jak i o prawdopodobne cele, które mają zostać osiągnięte, niejako przy okazji tej fali. Stało się, tak po prostu się stało? Od czasu arabskiej wiosny to dzieje się dopiero teraz? Tym bardziej, że mieliśmy już podobną sytuację niedawno, bo przez Polskę przewinęło się ok. 90 tys. czeczeńskich uchodźców, z czego kilkadziesiąt tysięcy zostało u nas w kraju. Muzułmanie z kraju, w którym w pewnym momencie każdy mężczyzna trzymał broń w ręce, potencjalni terroryści… Ach, no tak, ci, którzy teraz tu się kierują są z Afryki. Ale nie ma sensu rozprawiać tutaj o islamie, rzecz która mnie dotyka, to państwa, które mienią się cywilizowanymi i ich działania. Nie da się w tej sytuacji nie próbować dociec jakichś geopolitycznych powiązań na szeroką skalę, zadawania pytań w stylu „Komu na tym zależy? Kto zyska na destabilizacji sytuacji w UE?” czy też obserwowania tego co dzieje się w samej Afryce. Oprócz oczywistych śladów USA w tamtym rejonie, jest jeszcze od niedawna wojskowa obecność Rosji, ale to nie jest ostatni ślad, wszakże w Dżibuti, obok Erytrei, skąd także jest ogromna liczba uchodźców, powstaje pierwsza chińska zamorska baza wojskowa, w strategicznym miejscu przy cieśninie prowadzącej do Morza Czerwonego. Nie będę się wymądrzał na te tematy, nie znam się po prostu, różne wątki porusza np. ten blog. Tak naprawdę interesuje mnie sytuacja tutaj, w naszym kraju i Europie, a mam nieodparte wrażenie, że zmierza ona w coraz gorszym kierunku.\nJakie mogą być cele, które są możliwe do ugrania przy tej okazji? Kto odgrywa w tym spektaklu rolę „pożytecznego idioty”? Dla unijnej polityki oczywiście ci, którzy nie będąc zmuszeni do jakichkolwiek działań ogłaszają (werbalną tylko) deklarację pomocy dla uchodźców i to na nich z kolei spadają gromy od oportunistów i izolacjonistów (ja wiem, to brzmi jak bolszewickie epitety, hehe). Mówią w imieniu państwa, które uzurpuje sobie prawo do podejmowania decyzji w imieniu całego społeczeństwa. Pełnią funkcję socjalistów-internacjonalistów, są podporą dla idei takiej Unii Europejskiej, która z poszczególnych krajów tworzy republiki zależne, a z instytucji centralnych faktyczne ośrodki decyzyjne i prawodawcze. Ten socjalizm, nawet w oparciu o liberalny bełkot, jest faktem, ale nie trzeba być fanem Korwina, by to zauważyć. To problem poważny, pokazujący całkowity niemal brak lokalnej autonomii.\nObok tego nurtu coraz silniejszy staje się socjalizm narodowy. Nikt oczywiście w swej antylewackości nie przyzna się do tego, ale z tego umiłowania do centralizacji, chęci nacjonalizacji banków czy różnych gałęzi przemysłu, wizji wyrzucania obcych podmiotów gospodarczych lub ich odwetowego opodatkowania, silnej, policyjnej władzy wynika dokładnie to: dążenie do jakiejś odmiany socjalizmu, patriotyczno-narodowego (i religia tego nie uratuje, Ameryka Płd. pokazuje jak godzić komunizm i katolicyzm). To drugi „pożyteczny idiota” w tym spektaklu, bowiem kilka tygodni przed wyborami cała „antysystemowa” opozycja miota się nerwowo w sprytnie podsycanym zastępczym temacie, a tacy ludzie jak Kukiz sami już nie wiedzą co o tym mówić, by dobrze wypaść w tej trudnej koniunkturze politycznej. Tak „atrakcyjnej” sytuacji dawno w Polsce nie było, sytuacji, która udaje „zagrożenie zewnętrzne” mogące usprawiedliwić kolejne kroki prowadzące w stronę państwa totalnego. Nawet wojna na Ukrainie tego nie zrobiła, ani te dziesiątki tysięcy czeczeńskich uchodźców. Państwo mundurowe demontowane powoli ze zwykłych przyczyn ekonomicznych nagle ma doskonałą sytuację by móc się odrodzić: ABW i Agencja Wywiadu dostały teraz wielomilionowe celowe dotacje, podejrzewam, że ich budżety wzrosną już planowo w przyszłym roku, jak i struktury Straży Granicznej. Kto się przemieszcza teraz po Polsce drogami ten wie – samochód może być skontrolowany obecnie przez patrole SG w jakiejkolwiek części kraju, to się teraz po prostu dzieje, widziałem to. I w takiej nakręconej spirali strachu przez ciągłe mówienie o terrorystach poparcie dla takich działań rośnie w sposób całkiem naturalny, państwo totalne rośnie bez specjalnych oburzeń i wątpliwości, z przyzwoleniem a nawet wytęsknieniem. A co czytamy w gazetach? To, co „pożyteczni idioci” już nakręcili, pojawia się w pierwszej lepszej gazecie - w ramach komórki do walki z cyberprzestępczością funkcjonariusze monitorują strony internetowe i jeśli znajdą podobne („rasistowskie” – przy. mój) opinie, wszczynają czynności. I tak już zostanie, raz uruchomione mechanizmy nie zostaną zatrzymane i nie łudźmy się, że będą dotyczyć tylko „rasistów”, już przykład Kelthuza pokazał, że z każdego niemal można przygotować wroga systemu z dowolnie przyprawioną gębą. Mechanizm kontroli działa na rzecz państwa bezideowego. „Uchodźcy” raczej nie będą chcieli zostać u nas w kraju, bo są to w większości imigranci socjalni odbywający pielgrzymkę po zachodnioeuropejskie, a nie polskie zasiłki, ale my zostaniemy w kraju, który zamienia się powoli właśnie w państwo totalne. A wielu z tych, którzy mienią się „antysystemowcami” z chęcią zostałoby cywilnymi choćby funkcjonariuszami Nowego Systemu.\nProjekt wydawniczy - biografia Rothbarda\nCiekawy projekt wydawniczy Stowarzyszenia Libertariańskiego, który warto wesprzeć – jest to projekt zbiórki pieniędzy na wydanie biografii Murraya Rothbarda w języku polskim. Dla mnie, jako osoby, która przed laty angażowała się w różne inicjatywy wydawnicze, pomysł, by nie czekać na zainteresowanie (które i tak zazwyczaj się nie pojawia) jakiegokolwiek wydawnictwa i samemu wydać to na co ma się piekielną ochotę – jest naprawdę rewelacyjny. Dlatego wsparłem i namawiam przy okazji wszystkich:\npolakpotrafi.pl - wydanie biografii Rothbarda\nA przy takiej okazji warto przypomnieć, że w 1991 roku kieleccy anarchiści byli współwydawcami broszury Murraya N. Rothbarda „Społeczność bez państwa”, czyli wtedy, gdy większość obecnych libertarian kucała jeszcze w piaskownicy;)\n„Otwórzcie kilka trupów” – czyli kielecki baner czerwonego mecenasa\n„Otwórzcie kilka trupów” to tytuł jednego z rozdziałów książki M. Foucault „Narodziny kliniki” i nijak ma się w temacie do tego o czym napiszę. Ale tytuł mi się podoba, bo mam nadzieję, że rozpocznie krótki przedwyborczy cykl klinicznej analizy lokalnych politycznych trupów. Dzisiaj na stół do wiwisekcji zaprosiłem baner wyborczy p. Andrzeja Szejny z kieleckiego SLD i jego czerwone ciało.\nBaner byłby banalny, gdyby nie to w jaki sposób z offu do nas przemawia. Zaczyna się od akcentu, kim jest ów pan: „mecenas”. To o wiele rzadszy tytuł niż byle jaki dr czy inż., takich są na pęczki, ma budzić więc zaufanie, szacunek, szczególnie w trójkącie znaczeń z innymi słowami: mecenas – obrońca – sprawy. Nie jest mi jednak znana żadna sprawa, w której broniłby „naszych spraw”, zdecydowanie bardziej kojarzy mi się z mało sympatyczną partią, partyjną ideologią i festynami z kiełbaskami. Jest jeszcze jeden szczegół na banerze, mający chyba działać na naszą podświadomość – przez kilka chwil nie wiedziałem o co chodzi, dopiero w sklepie płacąc banknotem skojarzyłem. Otóż tłem baneru są linie biegnące łukami, przecinające się prostopadle, nawiązujące do tych, które znajdują się na banknotach, sam bohater baneru kojarzyć się powinien zatem z bogactwem i sukcesem. Sprytne i żenujące. Szkoda tylko, że nie broni „naszych potrzeb”, może byłoby więcej szaletów publicznych.\nDorobek pana „Mecenasa”? Kojarzę niejednoznaczną postawę wobec budowy w Dolinie Rospudy, która wskazywała raczej na popieranie rozwiązań budowlanych, a nie ochrony przyrody, kojarzę też zarzucanie Gruzji rozpoczęcie militarnego konfliktu z Rosją. Wszyscy powinni za to pamiętać zaproszenie jakie wystosował p. Szejna dla rosyjskich motocyklistów z Nocnych Wilków, by w drodze do Berlina przejechali przez ziemię świętokrzyską. Ale już cała Polska zapamiętała zapewne pana „Mecenasa” z pewnego momentu w trakcie kandydowania w zeszłym roku do Parlamentu Europejskiego, gdy wykonał performance o zapachu śmierci. Postanowił wykorzystać taktykę Komitetu Obywatelskiego z 1989 roku, gdy kandydatom sukces zapewniało zdjęcie z Lechem Wałęsą, takoż i Andrzej „Mecenas” postanowił sobie zrobić zdjęcie z umierającym Wojciechem Jaruzelskim. Zrobił, pochwalił się i w chwilę potem zebrał na siebie wiadro pełne pomyj. Zapach został do dzisiaj, nie pomaga zmiana garniturów.\nJakiś program? Znam jedno hasło - „Szkoły budować, księży opodatkować” i boję się takiej retoryki, typowo komunistycznej, by nie rzec wręcz, że leninowskiej. Zniszczyć kułaków (czyli księży) i wybudować kolejne architektoniczne pomniki obecnej władzy, jakby nieco w nawiązaniu do akcji z lat 60-tych, gdy budowano 1000 szkół na tysiąclecie „państwa polskiego” (tak wtedy obowiązywało nazewnictwo, ani słowa o chrzcie Polski), już nie wspominając o tym, że tkwimy w lekkim dołku demograficznym, skąd więc pomysł na te szkoły? Niepokoi mnie w tym haśle jednak bardziej to: „opodatkować księży”. To brzmi jak „opodatkować każdego, kto nie płaci podatków”, wykorzystać aparat represyjny państwa do uciśnięcia fiskalnie każdego, kto nie budzi sympatii p. „Mecenasa”, równie naturalnie w jego ustach brzmiałoby „opodatkować myśliwych i żonglerów”. A, nie, myśliwi to jego koledzy, to nie bardzo, więc trzeba opodatkować księży, żebraków, żonglerów, zbieraczy jagód i korepetytorów. Czyż nie wystarczyłoby po prostu nie finansować z budżetu takich prywatnych przedsięwzięć jakim jest stowarzyszenie religijne zwane kościołem? Zostawić ich, by razem z wiernymi walczyli o przetrwanie bez dotacji na takich zasadach rynkowych, na jakich funkcjonują kluby muzyczne, teatry czy muzea prywatne, szkoły tańca, szkoły językowe, galerie sztuki etc. - to dla mnie podobny sort. No chyba, że mecenasowi chodzi o podatek od nieruchomości, bo tego kościół faktycznie i niesłusznie nie płaci, natomiast duchowni płacą normalnie podatek zryczałtowany, lub pracując na etacie podatek dochodowy (niestety w szkołach i szpitalach publicznych czy też w państwowym więzieniu i wojsku, a to już ból). Tak czy inaczej mecenas i jego baner są nudni jak te kiełbasiane festyny, na których się namiętnie fotografuje.\nJak napisać o referendum dzisiaj nie łamiąc prawa, skoro nie można zachęcać ani zniechęcać do jego udziału? Pytania są znane, interpretacje ich znaczenia wielu ludziom również są znane, choć nie są tak oczywiste. Mniej znane są konsekwencje zależne od wyników. Mi chodzi po głowie taka formuła napisania o tym teraz – pytania niekoniecznie z odpowiedziami.\n- Czym różni się referendum od wyborów przedstawicielskich? Eliminuje przede wszystkim pośrednictwo władzy ustawodawczej, to oczywiste. Dla jednych to zaleta, dla innych to wada, stąd jedni pójdą na referendum, inni nie. Wady pośrednictwa są chyba oczywiste, niestety dość smutną jego zaletą jest zwolnienie z myślenia jak i złuda bezpieczeństwa w przypadku posiadania kogoś, kto jest „reprezentantem”.\n- Czemu referendum staje się wiążące dopiero przy osiągnięciu 50% wymaganej frekwencji? Nie wiem, przy wyborach wszelkiego rodzaju wystarczy, że zagłosują na siebie sami kandydaci i już staje się ważne, no chyba, że odbywa się to np. we Francji, gdzie jest wymóg zdobycia określonego procentu głosów osób uprawnionych, a nie głosujących (ciekawa i prosta prezentacja nt. różnego rodzaju odmian ordynacji TUTAJ). Co z tego wynika? Czy państwo zachęca do udziału w referendum czy zniechęca do ich organizowania?\n- Czy pomysł rzucony przez pewnego pana nazywanego przez wielu „naszym prezydentem”, by referendum było organizowane obligatoryjnie, gdy zostanie zebrane milion podpisów to dobry pomysł? Zdecydowanie tak, przynajmniej powstałaby jakaś jasna zasada jego organizacji, a nie tak jak teraz, gdy jest to uzależnione od widzimisię Sejmu, który jak by nie było jest beneficjentem układu przedstawicielskiego. Bo co by było, gdyby w referendum padło pytanie np. o rozwiązanie Senatu? Nasz kielecki przykład pokazuje, że referendum nie działa w kwestiach niewygodnych dla urzędującej władzy, jak to było przy okazji próby likwidacji Straży Miejskiej w Kielcach przez grupę inicjatywną ze Stowarzyszenia Kielce Nasz Dom, gdy listy z podpisami w sprawie organizacji takiego referendum zostały niemal dosłownie spłukane w kiblu decyzyjnym przez panów Lubawskiego i Boguckiego.\n- Jaka jutro będzie pogoda? I tak wyjdę z domu. Dowód noszę z przyzwyczajenia, jak wytresowany pies Pawłowa, z bólem przyznaję, to chyba jeszcze pozostałości po latach 90-tych i tych czasach, gdy bywałem intensywniej częstowany mandatami za usiłowanie lub spożywanie alkoholu w miejscach publicznych. Gdy posiada się przy sobie dowód mniej się traci czasu na potwierdzanie tożsamości, szczególnie gdy próbują to robić niezbyt ogarnięci strażnicy miejscy.\nSYNDROM MIASTA, KTÓRE UCISKA\nOminął mnie perwersyjny zaszczyt opisywania na gorąco tych wszystkich smacznych zdarzeń, wypowiedzi i uniesień, które można było tutaj, w Kielcach, zaobserwować w ciągu ostatnich miesięcy. Odbyła się choćby krwawa werbalna batalia o zapewnienie bytu socjalistycznemu klubowi piłkarskiemu „Korona”, wraz z przekomarzaniem się, unikami, przekłamaniami i ukrywaniem dokumentów - to naprawdę jest mrożąca krew w żyłach historia i ona wciąż trwa za kulisami innych bitew (sesja poświęcona sprzedaży udziałów w „Koronie” ma się odbyć 10 września). Nie doczekała się żadnego zakończenia, przedłużono tylko byt tej quasi-sportowej instytucji kolejną kilkumilionową dotacją z kieszeni podatników- bo dla mnie, skoro grają tam zawodowcy, jest to raczej forma widowiska niż sportu, jako fizycznej rywalizacji; jedyną motywacją, choć faktycznie opartą na sukcesach, jest kasa, a o formie fizycznej klubu i dyspozycji piłkarzy decyduje budżet klubu. Jedna z takich bitew, z której nie mieliśmy żadnej rzetelnej relacji, rozegrała się w Chinach – kieleccy włodarze i lobbyści polecieli tam walczyć (kolejny raz) o chiński kapitał. Wraz z żonami, na przykład. Czy w takim razie język chiński po kilku latach nieobecności (jeżeli ktoś nie zwrócił na to onegdaj uwagi, to zmarnował życie – była taka wersja strony Urzędu Miasta), wróci na oficjalną stronę UM Kielce jako trzeci, po polskim i angielskim? Kto wie. Tylko czy w obliczu ostatniego blamażu, gdy okazało się na spotkaniu z chińskimi biznesmenami, które odbyło się w Kielcach, że nie znaleziono wspólnego języka, gdyż ani tłumaczenia z polskiego na chiński, ani z polskiego na angielski, a potem na chiński, nie udawały się, to czy w takim razie nasi potencjalni mandaryńscy partnerzy biznesowi zrozumieją co mamy do powiedzenia na temat własnego miasta?\nInna cicha wojna toczy się w Obicach, gdzie walczą separatyści lotniczy, o swoje własne lotnisko, a celem walki jest wcale nie to lotnisko, a kilkaset milionów PLN, którymi można by zarządzać, zanim się je zbuduje! Tematyczna spółka miejska wciąż działa, po cichu, niemal w konspiracji, trwoniąc nasze pieniądze - wciąż zlecane są ekspertyzy, wciąż trwają badania rynku – ofensywa idzie powoli, ale trwale. Możemy tylko zazdrościć pracownikom tej spółki, ech, sielskie życie…\nGorzej zdecydowanie mają ci, którzy handlują na kameralnych bazarach na ul. Mielczarskiego - nie mając ciepłych etatów ani nie mając umocowania rodzinnego w instytucjach samorządowych zostali postawieni przed groźbą eksmisji z ich miejsca pracy. Na razie zgodzili się wstępnie na warunki narzucone przez miasto i na gwarancję możliwości handlu do końca roku. Urzędnicy mają gwarancję pracy aż do swojej emerytury, potem ich miejsca będą mogli zająć członkowie ich rodzin, dziedzicznie.\nW międzyczasie okazało się, że pomnik Wielkiego Józefa i Jego Konia, który został usadowiony na pl. Wolności, nie do końca był finansowany z dobrowolnych datków obywateli i firm. Współfinansowały go bowiem spółki i instytucje samorządowe i to w kwocie po kilkadziesiąt tysięcy każda – Targi Kielce, MPEC, PUK, Wodociągi Kieleckie, kieleckie starostwo powiatowe i urząd marszałkowski. Poniekąd więc każdy mieszkaniec miasta, powiatu a nawet i województwa przyczynił się do chwały komitetu, który zainicjował budowę pomnika. Bo kogo obchodzi pomnik? Promile społeczności. Prawdziwym beneficjentem jest ów komitet, którego członkowie mogą sobie to teraz dopisać do zasług, upubliczniając to przed kolejnymi wyborami.\nPopłynął też temat niefunkcjonującej w praktyce autobusowej pętli przesiadkowej na Bukówce, która podobnie jak kontrowersyjna budowa najdroższych przystanków świata, jest współfinansowana z dotacji unijnych. I to chyba jest największy ból systemu – największą i najdroższą głupotę można sfinansować z „niczyich” pieniędzy; trudno napiętnować kierownictwo MZD czy kogokolwiek za to, że korzystają z tego, co podsuwają im rozwiązania systemowe, no chyba, że za paserstwo, przejadanie kasy zagrabionej podatnikom. Kto jest bowiem właścicielem tych już odebranych podatnikom pieniędzy lub ich docelowym odbiorcą? „Nikt” czy ten kto je pierwszy „zagospodaruje”?\nPrzy okazji tego, że Lubawskiemu popsuło się słynne służbowe audi w Szwajcarii (!) dowiedzieliśmy się ile kilometrów pokonują kieleccy urzędnicy służbowymi samochodami i ile nas (!) kosztuje paliwo do nich. I nie są to małe wydatki. To kwestia, która staje się zaczynem na większe dywagacje, wynurza się bowiem pytanie kto jest właścicielem tych samochodów? Na pewno nie plenipotent Lubawski, nasz bohater z betonu. Ale o tym kiedy indziej.\nPlenipotent Lubawski stał się bowiem właśnie bohaterem betonu, obrońcą jego relaksacyjnych i wypoczynkowych właściwości. Stał się zbrojeniem tej konstrukcji decyzyjnej, która kilka tygodni miastu narzuciła podstawę do zakazu siadania na trawie w parku Letniemu Klubowi Śniadaniowemu, a która zaraz potem nasłała patrole tej słynnej, bezwzględnej i posłusznej miastu, a nie obywatelom, Straży Miejskiej na ludzi siedzących przed kinem letnim klubu „Bohomass Lab”, by zmusić ich do zejścia z trawników. Wielka historia, inspirujące protesty mające potencjał, podobny niemal do tego, który poruszył Paryż w maju ’68. Cóż, zbyt wiele tu szczegółów i detali, jak choćby kuriozalne wypowiedzi p. Lubawskiego i jego prawej ręki p. Gruszewskiego, by móc to ogarnąć w kliku zdaniach – przez internety zostało już wylane tyle na ten temat, że chyba cokolwiek na temat bym wspomniał byłoby powtórzeniem.\nW każdym bądź razie miasto nie przestaje dociskać swoich obywateli do betonu, nie zamierza odpuścić kuriozalnych inwestycji, nie zakończyło wycinania drzew, nie zaczęło się przejmować tym, co mówią nie tylko obywatele, ale i radni, jak p. Wojda na którejś z sesji. Nikt nie wyszedł z politycznego kręgu zależności, który został scementowany swego czasu po przejęciu władzy przez Porozumienie Samorządowe p. Lubawskiego, ten przypadek jest coraz bardziej kliniczny i w nawiązaniu do tego jedną z najbardziej rozczarowujących wiadomości ostatnich tygodni była ta, że Świętokrzyskie Regionalne Centrum Analiz i Studiów Strategicznych jako inicjator referendum o odwołanie prezydenta Lubawskiego, został zmuszony przez PKW do zaniechania realizacji tego pomysłu przy okazji październikowych wyborów parlamentarnych. Ale inicjatywa przechodzi na pierwszą połowę 2016 roku. Niech się w końcu stanie!\nPo pierwszej turze wyborów zostałem zapytany „czemu nie głosowałem”, z takim lekkim rozczarowaniem, że „było na kogo w końcu oddać głos”, że mój głos i inne, od ludzi, którzy olali te wybory, mimo chęci „zmiany systemu”, mogłyby przeważyć szale i przełamać układ. Było kilku kandydatów promowanych jako „antysystemowych”, a wśród nich Kukiz jako postać, która, trzeba przyznać, przełamała polską politykę w dość nieszablonowy, antypartyjny sposób. Tyle, że ja wciąż za układ uważam także te działania, które go stabilizują czy uwiarygodniają, a więc i same wybory, demokrację przedstawicielską w całości. Chadzam jedynie (bo nie jestem aż tak ortodoksyjny) na wybory samorządowe, tam są niejakie szanse na wpływ na wynik jak i na obserwowanie tego, co dzieje potem się z wybranymi „przedstawicielami”. Chodziłbym zdecydowanie na referenda, gdyby były organizowane. A wciąż powtarzam przy okazji każdych wyborów, jak mantrę, swoje niemal wytatuowane przesłanie wyborcze: „Nie biorę współudziału”. Czy głosowanie na „antysystemowych” kandydatów nie jest dokładnie takim samym sposobem na rozwalenie systemu od środka, jak ten, który Kukiz w młodości chciał zrealizować, chcąc wstąpić do milicji? I wbrew tym obiegowym nazwom, narzuconym przez zbuntowanych, niepogodzonych i oburzonych wyborców, chyba jedynym antysystemowym kandydatem paradoksalnie był ten z ramienia Demokracji Bezpośredniej.\nTak, sam uległem tej chwilowej emocji, jaką wywołała fala dyskusji o JOW-ach, zostałem zakręcony przez falę wywołaną przez tajfun Kukiza, myślałem przez chwilę o tym w kategoriach zaintrygowania, trzymając kciuki za wywołanie szerszej dyskusji, a skończyło się na wzruszeniu ramionami po przyjrzeniu się tejże fali. To wzburzenie w polityce, w ideologii demokracji porównuję do wywołania fali na Gangesie: wyobraźcie sobie, co przyniesie fala z rzeki, do której wpadają ścieki i śmieci z kilkudziesięciu hinduskich miast – to samo, co przewrócenie na bok kosza ze śmieciami polskiej polityki. Widzieliśmy to już kilka razy, obserwując menażerię z partii Tymińskiego, AWS, „Samoobrony” czy Twojego Ruchu. Wystarczy popatrzeć teraz na to, kto chce zawłaszczać Kukizowe błogosławieństwo, kto chce zmonopolizować ideę JOW-ów, w jakim kierunku zmierzają te oddolne inicjatywy. Nie znaczy to, że ludzie nie umoczeni w dotychczasowej zawodowej polityce są gorsi, znaczy to tylko tyle, że w tym szambie odławiać perły chce więcej zdesperowanych fanów etatyzmu.\nCo mogą zmienić JOW-y w praktyce politycznej? Nie są w swej idei w ogóle antysystemowe, są restauracją systemu, jego pozytywistyczną wizją i to nawet nie antypartyjną. Partie w erze jednomandatowych okręgów zmienią jedynie formułę marketingu, zreformują taktykę walki o mandaty, a i tak zostaną najpoważniejszym graczem w tej walce. Nie zmieni się w żaden rewolucyjny sposób funkcjonowanie całego „systemu” przedstawicielskiego, gdyż wysiłek nie idzie w tą stronę, w kierunku jego ograniczenia, a jedynie do usprawnienia zarządzaniem państwem i jego zasobami ludzkimi. Chyba, że nie rozumiem pojęcia „antysystemowe”, stworzonego pod jakąś tezę, której nie ogarniam, bo dla mnie nawet radykałowie z ONR, jakichś ugrupowań lewicowo-narodowych promujących Trzecią Drogę, maoiści, KPP czy inne grupki lewicowe są pro-systemowi. Istnieje jeszcze jedna wersja pochodzenia epitetu „antysystemowy” – być może nie tyle stworzony, co wypromowany sporym wysiłkiem został przez mainstreamowe media w stosunku do kandydatów i ugrupowań niewygodnych dla wizerunku poukładanej polityki parlamentarnej i z pełną wiarą przechwycony przez większość zainteresowanych tym tematem. Bo brzmi to groźnie, pozbawia ich pewnej praworządnej wiarygodności, odsuwając jednocześnie od „odpowiedzialnej” polityki. Być może.\nZupełnie inną sprawą jest czas przed referendum, w którym będziemy mogli wyrazić swoje zdanie na temat JOW-ów i finansowania partii politycznych i to też jest dla mnie bardzo ważne wydarzenie, popieram jakąkolwiek formę organizacji się przed tym głosowaniem, by wynik był „ZA” i „PRZECIW”. Nawet jeżeli w tym chaosie i licytowaniu się, kto jest bardziej uprawniony do reprezentowania idei poparcia JOW-ów albo startowaniu w jesiennych wyborach z namaszczenia samego Kukiza, znaleźli się moi szanowni koledzy libertarianie. A może i dobrze, jest szansa, że w tym środowisku oburzonych na partyjne państwo znajdą się tacy, którzy zastanowią się czy w ogóle jakiekolwiek państwo jest im potrzebne.\n(edit): Dostałem od serdecznego kolegi linki do bardzo ciekawej lektury, zbiegiem okoliczności akurat na czasie tego wpisu. Słynny po Owsiakowym procesie Matka Kurka publikuje 2 teksty dotyczące Kukiza i jego towarzystwa, nieco demaskując pewnego rodzaju zaplecze sceny na której obraca się Paweł Kukiz i nawet jeżeli część z tego jest naciągana lub jest osobistą interpretacją to naprawdę warto przeczytać: 'Zacznijcie się śmiać z „antysystemowego” Kukiza, bo za chwilę będziecie płakać!' oraz '„Ja Wam wszystko wyśpiewam” – Pawełek Kukiz, czyli Jurek Owsiak i „róbta co chceta” II'\nW końcu jest dostępna strona, która jest efektem pracy kilku osób z Kielc zainteresowanych wolnościowymi ideami. Warto zaglądać, bo projekt internetowej, publicystycznej telewizji promującej taką ideologię jest ciekawy i w dodatku wolny jest od ciśnienia znanego z wielu forum dyskusyjnych. Zapraszam:\nStraż Miejska nigdy nie znika, znika tylko nazwa\nMedia lokalne przenoszą różne śmieci, niczym komary malarię, ale wśród nich są i ciekawe informacje nie wypływające na szersze morza medialnej kloaki. Tym razem, na przestrzeni zaledwie dwóch tygodni, pojawiły się dwie informacje o tej samej tematyce, będące niejako pokłosiem zeszłorocznych wyborów samorządowych. W dwóch miastach województwa świętokrzyskiego podjęto decyzję o likwidacji Straży Miejskiej, formacje te zniknęły bowiem z ulic Pińczowa i Skarżyska Kamiennej. Szok - władza rezygnuje z bardzo widowiskowego atrybutu, z mundurowego symbolu władzy samej w sobie, jej czystej formy. I przy okazji niedowierzanie, bo czy na pewno? W tych miastach były to instytucje, które zatrudniały kilkanaście osób, wydawałoby się, że jest to decyzja ukazująca jakąś reformę władzy, poważne cięcie i przełamanie struktur. Władze samorządowe bez swoich etatowych mundurowych funkcjonariuszy zyskują pozytywnie w oczach wielu ludzi, bo znika skojarzenie z represjami – ściganie mandatami z fotoradarów, za handel owocami na chodniku czy za parkowanie. Znika niekompetencja i przerost formy nad treścią, jaką dla władzy jest pomoc ludziom, a nie ich nękanie.\nNiestety, gdy przyjrzymy się bliżej tej sytuacji, to w obydwu miastach znikają tylko formacje mundurowe, najprawdopodobniej nie zniknie natomiast sama zasada represyjnej taktyki władz lokalnych. Zresztą odwołując się do definicji funkcjonariuszami są wszyscy urzędnicy, Straż Miejska jest tylko mundurową formacją urzędniczą wyposażoną w radiowozy, pałki i bloczki mandatowe. W Pińczowie zostało oficjalnie zapowiedziane, że etaty nie znikną, zmienią tylko przynależność, bo i funkcje, jakie będą mieli wypełniać te zostaną bez mian. Będą wiec wciąż kontrolować i wystawiać mandaty jako urzędnicy – „Zadania straży przejmą inspektorzy z urzędu”. W Skarżysku rozwiązania są jeszcze bardziej ukryte – „dotychczasowe zadania SM przejąć ma Biuro Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta w Skarżysku-Kamiennej.” Pracownicy tegoż będą się zajmowali „egzekwowaniem prawa miejscowego”. Poza tym inna część planu wygląda tak: „władze chcą wprowadzić leasing pracowniczy i planują zatrudnienie w Starachowicach kilku strażników ze Skarżyska. Byliby oni oddelegowani do pracy w Skarżysku. W każdej kontroli ze strażnikiem miejskim uczestniczyłby urzędnik z Wydziału Gospodarki Komunalnej. Strażnik zabezpieczałby pewne czynności, do których uprawnień nie ma urzędnik”. Czyli – Straż Miejska nie znika z ulic Skarżyska!\nW Kielcach wciąż pamiętamy arogancję, jaką wykazały się ówczesne władze Kielc z panem Boguckim jako wyrazicielem woli także p. Lubawskiego, odrzucając pomysł zorganizowania referendum nt likwidacji Straży Miejskiej w Kielcach, mimo złożonych kilkunastu tysięcy podpisów. Wniosek nie został nawet przedłożony na obradach Rady Miasta. [pisałem o tym wtedy TUTAJ] A co się dzieje w innych rejonach Polski? W Stalowej Woli zlikwidowano SM 6 lat temu - Nie ma żadnej różnicy porównując okres przed i po likwidacji. Nie ma problemów z kwestiami, którymi zajmowała się Straż Miejska, bo te obowiązki po prostu przejął Miejski Zakład Komunalny - wyjaśnia burmistrz Stalowej Woli Andrzej Szlęzak. - Przykładowo, jednym z obowiązków Straży Miejskiej było wystawianie mandatów osobom nielegalnie handlującym na ulicach. Niestety, korzyści płynące z wpływów z mandatów były zupełnie niewspółmierne do kosztów utrzymania funkcjonariuszy. Z kolei w Przemyślu inicjatywa referendalna została zahamowana proceduralnie – zakwestionowano ponad 20% złożonych podpisów. W Jaśle w lutym tego roku udało się doprowadzić do referendum, w którym 92% oddanych głosów było za likwidacją, niestety frekwencja była zbyt mała i referendum stało się nieważne.\n EDIT (10.05.2015): Jest już dalszy ciąg serialu o Straży Miejskiej – kolejny odcinek jest o tym, że 30 kwietnia podjęto decyzję o likwidacji tej instytucji w Szydłowcu w woj. Mazowieckim. Powód – finansowy. Okazało się, że jako instytucja prestiżowa kosztuje po prostu zbyt wiele, a „bezpieczeństwo”, które oferuje będzie się dało zapewnić przerzucając jej kompetencje na zwykłych urzędników czy policję. O wiele łatwiej będzie też się dało ukryć koszty przerzucając je w kilka miejsc, do różnych wydziałów urzędu miasta czy przez świetnie zakamuflowany outsourcing. Być może jest to też decyzja polityczna, ale to już nieistotne – jak widać da się żyć bez straży miejskiej.\nA bardzo dobrym komentarzem ostatnich dni jest artykuł o tym, jak w Kielcach Straż Miejska przegrała sprawę w sądzie przeciw kierowcy, a na dodatek nabawiła się problemów, gdy okazało się, że nagminnie łamią prawo używając nielegalnych przyrządów pomiarowych, czyli „kroków’! CZYTAJ\nSatyra jako wróg. Słowo jako wróg.\nReakcje całego cywilizowanego łacińskiego świata (nie spotkałem się z żadną np. z Azji, więc nie wiem jak oni to komentują) na atak islamskich terrorystów na paryską redakcję satyrycznego pisma "Charlie Hebdo" są jednoznaczne, pełne zrozumiałego oburzenia i gniewu. Niewielu próbuje wnikać w twórczość tej gazety czy poziom jej satyry, być może porównywalnej do polskiego Urbanowego „NIE”, bo nie ma to nic wspólnego z samym bestialskim aktem. Dziennikarze tego czasopisma dla atakujących byli zapewne uosobieniem funkcjonariuszy antyislamskiego systemu wartości, zostali zresztą na równi potraktowani jak żołnierze NATO w Afganistanie czy krajach Bliskiego Wschodu czy też policjanci, jak choćby ci z Francji, zabijani z zimną krwią. Używanie tego zwrotu „funkcjonariusz” w stosunku do osób nie noszących munduru jest dość powszechne, sam to robię, używam tego jako epitetu. W Polsce za „funkcjonariuszy” uważa się np. dziennikarzy TVN czy „Wyborczej”.\nWielokrotne morderstwo spowodowane były tylko i wyłącznie tym, że na karykaturach obrażano religię islamu, szydzono z burek, hidżabów i samego Mahometa, z tego tez powodu toczyły się przeciw nim sprawy o propagowanie rasizmu, zakończone wygraną przez gazetę. Szyderstwo, kpina, satyra – ci dziennikarze stali się ofiarami swojej ekspresji, a przede wszystkim braku dystansu i poszanowania dla wolności wśród islamordystów. Przenieśmy się teraz z Paryża o 1600 km na wschód, do Kielc. W sierpniu 2014 roku zapadł w tym mieście wyrok skazujący na Kelthuza, artystę, śpiewającego publicystę, człowieka prowadzącego od lat krucjatę przeciwko zamordyzmowi i totalitarnym zapędom różnych środowisk. Wyrok jest drastyczny – to wyrok pozbawienia wolności, choć jest to 240 godzin prac społecznych przez 6 miesięcy, to może być bardziej uciążliwy niż jednorazowe, 10-cio dniowe uwięzienie. Sąd nie zgodził się na karę finansową, chodziło zdecydowanie o upokorzenie oskarżonego, zmaltretowanie go, stłamszenie i w efekcie, jak napisano w uzasadnieniu wyroku, „przewartościowanie swojego sposobu myślenia”.\nCo to ma wspólnego z paryską masakrą? Satyra jako wróg. Słowo jako wróg, wolność wypowiedzi jako wróg. Nie zajmujemy się analizą poziomu satyry prezentowanego przez Kelthuza, ani na przesłanie, nikt też nie próbował takiej analizy robić wobec francuskich rysowników. Ale słowa z wyroku sądu są niepokojące: „Niepodobna w którejkolwiek części tych utworów odnaleźć elementów satyry, choćby cienia przytyku zakończonego, zabawną, celną pointą. (…) Sąd w żaden sposób nie może uznać, (…) że te teksty zawierają choć jeden element, który pozwalałby uznać je satyrę aktualnej rzeczywistości a już na pewno nie sposób dostrzec takiego celu w tych utworach.” - Sędzia K. Czyżewski, uzasadnienie wyroku ws. Kelthuza, [pisownia oryginalna]\nRozprawa apelacyjna Kelthuza odbędzie się 3 lutego 2015, g. 11:00, sala XXVI, Sąd Okręgowy w Kielcach, ul. Seminaryjska 12A.\nLatem obrodziły kamery w mieście…\nTo było oczywiście do przewidzenia, że wraz z pomnikiem Józka „Wielki wąs” Na Koniu pojawi się czujne elektroniczne oko, które będzie pilnować, czy przypadkiem ktoś nie profanuje wizerunku tego bezzębnego rewolwerowca. Plac Wolności był dotąd jednym z ostatnich miejsc w centrum miasta wolnym od inwigilacji miejskiego monitoringu, niestety ironia nazwy tego miejsca nabrała teraz nowego wymiaru. Kiedyś to miejsce zwane było Placem Obrońców (a rzadko ktoś wymawiał pełną nazwę, czego bronili owi obrońcy) i dziś to miejsce ma z wolnością jeszcze mniej wspólnego, a raczej właśnie z obrońcami mundurowego porządku. Oprócz kamer stacjonarnych skierowanych na pomnik jest także kamera obrotowa, która sprawia, że już nikt stojący z piwem przed wejściem do „Woora” nie może czuć się zrelaksowany.\nPoruszając się dalej po mieście odkryć można kolejną kamerę (bardzo gustowną zresztą) monitorującą przestrzeń miejską, tym razem pozbawieni intymności zostaliśmy na pl. NMP pod Katedrą. To wydawało się być przesądzone, a wręcz dziwne było, że żadna kamera nie pojawiała się tam tak długo po spektakularnym zabetonowaniu tego placu.\nAle tak naprawdę sytuacja w inwigilacji miejskiej zmieniła się diametralnie po zamontowaniu kamer w autobusach kieleckiego MPK. W zasadzie nie zwróciłbym na to uwagi, gdyby nie dosyć przytomna wypowiedź funkcjonariusza którejś ze służb, że dzięki tym kamerom praktycznie monitorowane będzie całe miasto. Każdy autobus ma bowiem zamontowaną kamerę także na zewnątrz, służy ona do obserwowania drzwi do pojazdu, ale w praktyce rejestruje też to co dzieje się tam, gdzie on się przemieszcza. Co prawda rejestrator znajduje się w autobusie i dostęp do danych nie jest ciągły, więc straż miejska, które obsługuje kamery stacjonarne nie jest w stanie zainterweniować „na gorąco”, ale warto pamiętać o tym klejąc plakaty czy bawiąc się w graffiti – MPK w swojej gazetce „Pasażer” przyznaje, że policja często korzysta z tych nagrań.\nNastępny wysyp kamer zapewne nastąpi na zdemolowanym placu przed WDK…\nEDIT (1.10.2014): prezydent Lubawski, niestety wciąż i z nadzieją na kolejną kadencję, chwali się swoimi spełnionymi obietnicami sprzed 4 lat, które prezentuje "GazWyb", min. taką:\n"6. Centrum monitoringu\nJuż w pierwszym roku kolejnej kadencji uruchomię nowe centrum monitoringu, które prowadzić będzie obserwację praktycznie całego miasta. Kielczanie poczują się tak bezpieczni jak nigdy dotąd."\nPamiętajcie - musimy się teraz poczuć bezpieczni jak nigdy dotąd.\nOooo! Nowy podatek, który jest „usługą”!\nProces wprowadzenia „opłaty audiowizualnej” zamiast abonamentu RTV trwa w najlepsze. Niestety nie jest to regulacja opłaty za usługę, czyli za dostęp do oferty programowej, lecz nowy podatek, powszechny, pogłówny, mający uregulować dopływ gotówki do pustawego skarbca KRRiT. [pisałem o tym TUTAJ] Skończy się więc zabawa w kotka i myszkę – nie zadziała wyprodukowanie odbiornika, który odbiera jedynie Radio Maryja, nie pomoże oglądanie telewizji przy pomocy komputera czy tabletu, nie wymsknie się przykremu obowiązkowi ten, kto dokonał apostazji medialnej wyrejestrowując odbiornik na poczcie – podatek dosięgnie niemal każdego. Wydawało się, że to koniec ścieżki wyciskania z portfela, ale KRRiT swoim „eksperckim” wizjonerstwem posunęli się krok poza gospodarstwa domowe wchodząc dalej - na pole biznesowe. 4 mln firm, które są zarejestrowane w Polsce będą musiały zapłacić przymusową opłatę audiowizualną, niezależnie czy są jednoosobowe, czy zatrudniają 1000 ludzi, zróżnicowana będzie jedynie opłata (a obecnie abonament płaci 200 tys. firm). Krocząca fiskalizacja zapewne przygniecie najbardziej tych, którzy w walce z o byt założyli firmy jednoosobowe – ci, którzy co miesiąc płacą 1,1 tys. PLN składki ZUS-owskiej, muszą zapłacić podatek VAT i dochodowy najczęściej zanim wpłynie do nich zafakturowana kwota od kontrahentów doskonale, aż do bólu, wiedzą co znaczy kolejny obowiązkowy, terminowy podatek. Ale liczby, kwoty, przewidywane wpływy, powiększający się przy okazji obszar kontroli (wobec zalegających z opłatą), wizja rosnącego rządowego medialnego imperium są tak podniecające, że Jan Dworak, prezes KRRiT niemal zaśliniony opowiada o mitycznej, a może raczej magicznej „usłudze powszechnej”, którą jest nadawanie atrakcyjnego programu mediów publicznych… Zdziwieni? Ale czym, że „atrakcyjny”? Czy tak jak ja, że jest to „usługa powszechna”? Usługą jest działanie podejmowane w celu zaspokojenia określonej potrzeby (lub potrzeb) klienta i realizowane z udziałem klienta, jak ma się to wobec tego, że wielu obywateli-klientów, a przy obecnej propozycji Ministerstwa Kultury także przedsiębiorców-klientów, nie bierze w tym udziału, nie słucha publicznego radia i nie ogląda publicznej telewizji. Jak długo będą jeszcze ukrywać wszystkie podatki, haracze i wymuszenia administracyjne pod przykrywką „usług”, „inwestycji”, „bezpieczeństwa” czy „zbiorowej organizacji”? Aż do bólu, ściskając organizm społeczny nieustannie sprawdzając, gdzie jest jego granica bólu i efektywności finansowej.\nSportowy socjalizm w mieście Kielce\nSocjalistyczny Klub Sportowy „Korona” – tak chyba powinien nazywać się ten twór, który miał zajmować się produkcją widowisk sportowych. Jako przedsiębiorstwo nasz kielecki klub postawił przede wszystkim na utrzymanie zawodowej (!) grupy piłkarzy, w większości nie pochodzących z Kielc, a w sporej części i spoza naszego kraju, nie jest to więc zadanie typu „promowanie sportu wśród mieszkańców miasta”, tylko produkcja wysokobudżetowych widowisk, jakimi są mecze ekstraklasy. Oczywiście są w klubie juniorzy, ale klub zlikwidował niemal wszystkie sekcje, które nie były związane z piłką nożną. Ta działalność, która pozostała najbardziej widoczna jest za to niesamowicie kosztowna. A nie bez powodu podkreślam to, że grają tam zawodowcy, bowiem pojawiają się głosy, że sport to nie jest dziedzina, która ma być dochodowa – niestety, nie w tym wypadku, tu sport uprawiają zawodowcy za naprawdę duże pieniądze i przestało być to niejako sportem, tylko dobrze płatną profesją nielicznych.\nOstatni raport firmy doradczej EY był jak głośno wypowiedziana kwestia: „Król jest nagi!”. Od lat prowadzona przez miasto polityka utrzymania klubu za wszelką cenę w ekstraklasie spowodowała degenerację i zwyrodnienie tej struktury, jaką jest klub „Korona”. Ten podmiot działa poza jakimkolwiek rachunkiem ekonomicznym, typowo dla socjalistycznych przedsiębiorstw, bo jak inaczej zinterpretować jego działania i kalkulacje? Samo wynagrodzenie dla piłkarzy stanowi niemal 90% przychodów klubu, a przecież nie może to być zaskoczeniem dla zarządu, który choć ostatnio nieco się zmienił, to działa w ścisłym porozumieniu z miastem. Koszty operacyjne niemal dwukrotnie przewyższają przychody, a straty pokrywa się zobowiązaniami krótkoterminowymi. Raport nie uwzględnił jednak właśnie tego, że to miasto co roku (a nawet po dwa razy w roku) pokrywa dziurę w budżecie klubu, że budżet miasta jest budżetem „Korony”. Planowanie polityki finansowej klubu wydaje się być poza racjonalnością, od lat nie udaje mu się znaleźć tytularnego sponsora, a mimo to wszelkie podejmowane kroki są na takim poziomie, jakby klub miał niebawem odzyskać płynność finansową. Na razie i z głupawym uśmiechem robi to przy pomocy miejskich dotacji.\nSame struktury administracyjne w klubie po tym, jak rozstał się z „Kolporterem” jako właścicielem, mocno napęczniały, co uwidacznia różnicę właśnie w sposobie zarządzania – gdy był to prywatny klub pod nadzorem p. Klickiego, właściciela „Kolportera”, posiadał jedną księgową, gdy „ewoluował” w socjalistyczne przedsiębiorstwo zarządzane de facto przez miasto, tych stanowisk jest już kilka. I nikt się tym nie przejmuje, bo te środki, których zabraknie na administrację zostaną przekazane przez kieleckich podatników. To spółka podobna do innej, miejskiej paranoi - Port Lotniczy Kielce S.A, ale to nieco inny temat.\nAż chciałoby się z przekąsem zapytać środowiska kikolskie, epatujące swoim anty-lewactwem, jak to jest możliwe, że kibicują socjalistycznie zarządzanemu klubowi? Cóż, to chyba pewnego rodzaju symbioza, w końcu klub płacił dotąd za nich kary, czyli znowu odkrywamy coś, co jest „za darmo”…\nRegulowanie procentów nie ...\nFotografie z Abu Ghraib ...\nWątpliwości naczelnego ...\nTu nie będzie rewolucji... ...\nNiedziela będzie dla nas, ...\nKęsy władzy - władza kusi - ...


Marvel’s Runaways i szpieg w gabinecie Prezesa już w ofercie Showmax.\nNowe odcinki Ucha Prezesa, Egzorcysty i The Brave\nMłodzi superbohaterowie Marvela w jednym z najbardziej oczekiwanych seriali tego roku – Runaways;\nNicole Kidman i Sean Penn w trzymającym w napięciu thrillerze politycznym;\nPasjonujący serial dokumentalny od samego sir Davida Attenborough.\nUcho Prezesa odcinek nr 26 pt. “Kto kogo?”\nobsada: Robert Górski, Mikołaj Cieślak, Izabela Dąbrowska, Paweł Koślik, Łukasz Lewandowski, Zbigniew Suszyński, Piotr Miazga, Arkadiusz Janiczek, off: Anna Smołowik\nOdcinek 5. animacji dla dorosłych pt. Egzorcysta\nTereska walczy z uzależnionym od nikotyny mężem. Kiedy żona śpi, ten po kryjomu wychodzi na szluga. W oknie zauważa coś niepokojącego. Wacław zaczyna przyjaźnić się z demonami…\nNastoletni bohaterowie w walce z największym złem, czyli z własnymi rodzicami.\nRunaways to nowy serial Marvela, tym razem opowiadający o nastolatkach obdarzonych nadprzyrodzonymi mocami. Szóstka młodych ludzi odkrywa, że ich rodzice należą do mrocznej ogranizacji The Pride, która skrywa za sobą złowrogie cele. Nastolatkowie, mimo przerastających ich codziennych problemów, postanawiają się zjednoczyć w walce przeciwko złu.\nPoznajemy Alexa (Rhenzy Feliz, znany z Casual) – mola książkowego z zamiłowaniem do gier komputerowych.\nNico (Lyrica Okano, znana m.in. z The Affair, także na Showmax) – gotke, której wygląd odstrasza znajomych ze szkoły i rodzinę.\nKarolinę (Virginia Gardner, Goat) – zjawiskowo piękna, ale skomplikowana dziewczyna, która skrywa mrok za perfekcyjnie białym uśmiechem.\nGertę (Ariela Barer, New Girl) – fioletowe włosy, okulary i współczesna riot grrrrl.\nChase’a Gregg Sulkin, Faking It) – pżeracz dziewczęcych serc i utalentowany sportowiec.\nMolly (Allegra Acosta, 100 Things to Do Before High School) – styl uczniaczki, która bardzo chcę odnaleźć się w grupie.\nRunaways to serial wyprodukowany przez stację Hulu, która jest odpowiedzialna za wielokrotnie nagradzaną produkcję pt. Opowieść podręcznej. Przy serialu pracowali uznani producenci: Josh Schwartz i Stephanie Savage. Pokazy przedpremierowe spotkały się z dużą przychylnością krytyków, którzy określają nowy serial Marvela jako świeży, niezwykły i błyskotliwy. Jeszcze przed oficjalną premierą Runaways może pochwalić się bardzo wysokimi notowaniami na portalach internetowych, skupiających opinie krytyków. Polska premiera serialu już 22 listopada na platformie Showmax.\nPremiera na Showmax 22 listopada\nThe Brave odcinek 7\nKolejny odcinek i kolejna misja w The Brave.\nNowa misja rzuca Daltona i jego ekipę na granicę Mongolsko-Chińską. Rozpoczyna się wyścig z czasem i rosyjskimi siłami specjalnymi. Kto pierwszy dotrze do wraku drona, będącego cudem nowoczesnej techniki?\nPremiera na Showmax 17 listopada\nWielka polityka w cieniu intryg i manipulacji. Czy niepozorna tłumaczka wpadła na trop międzynarodowego spisku?\nSylvia Broom (Nicole Kidman), tłumaczka pracują dla ONZ, pewnego dnia podsłuchuje rozmowę, z której wynika, że planowany jest zamach na ważnego afrykańskiego przywódcę. Gdy informuje o tym odpowiednie władze, do jej ochrony zostaje przydzielony Tobin Keller (Sean Penn), agent służb bezpieczeństwa. Wkrótce okazuje się, że tłumaczka skrywa tajemnice, które wpływają na jej wiarygodność. Keller zaczyna podejrzewać, że Sylvia Broom może być zamieszana w intrygę. Rozpoczyna się niebezpieczna gra pozorów. Film został zrealizowany za 80 milionów dolarów. To pierwszy obraz, do którego zdjęcia zostały wykonane w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wiele wysiłku kosztowało ekipę uzyskanie pozwolenia na kręcenie ujęć w jej gmachu. Reżyser Sydney Pollack musiał osobiście przekonać sekretarza generalnego Kofi Annana do tego pomysłu. Ten po długich negocjacjach zgodził się, określając Tłumaczkę jako film ważny, podejmujący istotne tematy. Zawiedzeni byli jedynie ambasadorowie ONZ, którzy liczyli skrycie na możliwość występu w filmie i (jak niektórzy z nich żartowali) zdobycie Oscara.\nPremiera na Showmax 16 listopada\nDruga część epickiej podróży dookoła globu z najsłynniejszym przyrodnikiem świata.\nNazwisko sir Davida Attenborougha znane jest nawet tym, którzy nie są pasjonatami flory i fauny. Ten 91-letni już dokumentalista to prawdziwa legenda angielskiej telewizji. Co ciekawe, nie zawsze zajmował się przyrodą. W młodości był producentem i dyrektorem wykonawczym w BBC.\nGdy na dobre zajął się tematami przyrodniczymi, nie miał sobie równych. Planeta Ziemia 2 to jedno z jego najwspanialszych dzieł. Przepiękną muzykę skomponował Hans Zimmer. Podczas seansu znajdziemy się w środku najbardziej spektakularnych miejsc bytowania zwierząt, staniemy oko w oko z niewiarygodnymi stworzeniami, które żyją na naszej planecie. Dzięki współczesnej technologii dokumentaliści dotarli do miejsc, które jeszcze kilkanaście lat temu były całkowicie niedostępne człowiekowi. Do minimum został zmniejszony dystans między okiem kamery a zwierzęciem, dzięki czemu przyrodnicy mogli uchwycić ich w pełni naturalne zachowania. Nieosiągalne górskie szczyty, odległe wyspy, srogie pustynie i dżungle – wszystko to dzięki Planecie Ziemi 2 jest na wyciągnięcie ręki.\nKategorie: Filmy, Informacje, Informacje prasowe, Nowości, Polecamy, Polska produkcja, Polski lektor, Polskie napisy, Premiery, Seriale, Showmax, Showmax PL, Showmax Polska, Zwiastuny. Tagi: Egzorcysta S1:E5, nowość, Planeta Ziemia 2, premiera, Runaways, ShowMax, The Brave S1:E7, Tłumaczka, Ucho Prezesa S2:E26. Autor: Janek. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


MalMarti - Inspiracje EP - Riddim.pl - Reggae Music News\nJesteś tutaj: Strona Główna » Albumy » MalMarti – Inspiracje EP\tMalMarti – Inspiracje EP\nData: Sierpień 07, 2014, 16:39\n„Inspiracje EP” to tytuł nadchodzącej, debiutanckiej EP’ki reprezentanta gnieźnieńskiej sceny reggae – MalMarti’ego. Na krążku znajdzie się 11 utworów, muzycznie oscylujących w okół takich gatunków jak reggae, dancehall i raggamuffin, w którym młody artysta czuje się najlepiej.\nMalMarti o swojej muzyce:\nW swoich tekstach zawsze staram się opisywać świat, który mnie otacza, sprawy, które mnie dotykają pośrednio, albo bezpośrednio. To co zaobserwuje, czy to na mieście, czy gdziekolwiek, przelewam na papier a potem nagrywam. Większość tekstów z tej EP’ki to teksty z którymi mocno się utożsamiam, bo przecież każdy z nas kiedyś spotkał kogoś, kto „koloryzuje za bardzo” („Koloryzacja”), albo szukał swojej drugiej połowy a nie znalazł („Chłopaki i dziewczyny z mego miasta”).\nAlbum „Inspiracje EP” ukaże się 12 sierpnia i będzie dostępny w limitowanej ilości. Jeśli podoba Wam się twórczość MalMarti’ego zapraszamy na jego FanPage na Facebooku oraz kanał YouTube, gdzie można będzie odsłuchać całość materiału. W dniu premiery zostanie udostępniony także link do hostingu, pod którym pobrać będzie można materiał.\nPatronat nad materiałem objął portal Riddim.pl.\nPobierz album MalMarti – „Inspiracje EP”\n2. Poczuj ft. Wabera\n6. Siła, wiara, potęga\n8. Chłopaki i dziewczyny z mojego miasta\n10.Fight fi dem\nMr. Vegas „Nobody Greater” Video\nListopad 07, 2016, 09:24\nPromoe „Livshack (feat. KIM (Keep It Movin))” Video\nListopad 20, 2015, 12:33\nBaltic Bash 5: Yabcok Selecta & U killed Kenny\nMarzec 19, 2014, 14:47\nDollas Di Emperor „One More Chance” Official Video\nStyczeń 27, 2015, 11:06\nWrzesień 17, 2013, 10:12


Motocyklowe zadania egzaminacyjne. Jak uczyć? - Szkoła Jazdy Sklep i Aktualności\nStrona główna » Aktualności » Motocyklowe zadania egzaminacyjne. Jak uczyć?\nAktualności Motocyklowe zadania egzaminacyjne. Jak uczyć?\nZacznijmy od slalomu wolnego, czyli ósemki i slalomu bramkowego. Najwięcej problemów podczas wykonywania tego zadania jest z zajęciem pozycji na motocyklu oraz właściwym kierowaniem wzroku. Warto przypomnieć sobie w tym miejscu prawidła techniki kierowania motocyklem:\n- Chwyt (trzymanie się) motocykla powinno odbywać się kolanami i udami, a nie ręką na kierownicy. Zwróćcie uwagę, że mocny chwyt kierownicy zdecydowanie utrudnia manewrowanie motocyklem w różnych sytuacjach na drodze, również przy zadaniach wykonywanych z małymi prędkościami.\n- Wzrok - motocyklista pokonując zakręt lub zawracając, co ma przecież miejsce przy pokonywaniu ósemki, powinien skoncentrować go nie na linii wyznaczającej pole jazdy czy pachołkach. Musi wyprzedzać wzrokiem swoją pozycję o co najmniej 2 - 3 sekundy. W praktyce oznacza to, że powinien spoglądać za siebie.\n- Użycie tylnego hamulca, zmniejszającego prędkość jazdy i stabilizującego ruch motocykla.\nPrzejazd ósemki lub slalomu bramkowego często kończy się podparciem lub przewróceniem motocykla. Ogromne znaczenie ma więc właściwe patrzenie. Jeżeli motocyklista nieustannie spogląda pod przednie koło motocykla, to jego wrażenie pochylenia maszyny w zakręcie jest znacznie większe niż w rzeczywistości. To najczęściej prowadzi do podparcia się nogą lub zatrzymania - niestety często zakończonego wywrotką „parkingową” przy prędkości 0 km/h po zatrzymaniu motocykla przednim hamulcem. Prawidłowy sposób wykonania zadania został przedstawiony na rys. nr 1.\nPrzejazd slalomu bramkowego często kończy się potrąceniem pachołków lub ominięciem bramki. Wynika to znów najczęściej z nieprawidłowego kierowania wzroku przez motocyklistę. Osoba wykonująca to zadanie musi kierować wzrok nie w bramkę, w którą obecnie wjeżdża, lecz dalej. Powinna też odpowiednio wcześnie skręcać w stronę kolejnej bramki - nie w chwili, kiedy przez nią przejeżdża, lecz kiedy do niej dojeżdża. Prawidłowy sposób wykonania zadania został przedstawiony na rys. nr 2.\nBiegi podczas slalomu\nKolejnym punktem moich rozważań jest slalom szybki. Większość znanych mi instruktorów koncentruje się na tym, żeby uczyć kursantów przejazdu ze średnią prędkością, wynoszącą minimum 30 km/h. Oczywiście wiele kontrowersji związanych jest z dokonywaniem pomiaru prędkości przejazdu, ale to temat drugorzędny. Mało kto zwraca uwagę na to, że ustawodawca zapisał w rozporządzeniu konieczność wykonywania tego zadania na drugim lub trzecim biegu. Co to oznacza? W mojej ocenie i przy okazji zgodnie z techniką kierowania, zadanie takie powinno być wykonywane motocyklem jadącym z włączonym drugim lub trzecim biegiem. W związku z tym przejazd tego slalomu z wciśniętym sprzęgłem jest w mojej ocenie nieprawidłowy. Do tego wciśnięcie i ewentualne później puszczenie sprzęgła w czasie wykonywania slalomu szybkiego jest związane z ryzykiem utraty stabilności motocykla i wywrócenia się przy sporej przecież prędkości, wynoszącej ok. 30 km/h. Dlaczego? Motocykl pokonując slalom jest pochylany, zatem ma niewiele przyczepności. Odpuszczenie sprzęgła podczas takiego skrętu (pochylenie motocykla z włączonym np. drugim lub trzecim biegiem) może się zakończyć chwilowym przyblokowaniem tylnego koła, a więc również uślizgiem i wywrotką. To podstawowy powód, dla którego zadanie to powinno być w całości wykonywane motocyklem z załączonym biegiem. Prawidłowy sposób wykonania zadania został przedstawiony na rys. nr 3.\nWarto też nadmienić, że kiedy motocykl ma rozłączony napęd (wciśnięte sprzęgło), jest o wiele mniej sterowny niż napędzany, ewentualnie hamujący, silnikiem. To zasada szczególnie dobrze znana osobom, którym np. przed zakrętem „wypadł bieg” i miały duży problem, żeby skręcić, lub zakręt niestety pokonały na wprost.\nZostało nam jeszcze ominięcie przeszkody. Wszyscy wiedzą, że to jedno z najszybszych zadań wykonywanych podczas egzaminu. Kluczem do sukcesu ponownie wydaje się właściwie skierowany wzrok. Nie w przeszkodę, a daleko za przeszkodę, w stronę bramki wyjazdowej. Ważne jest też umiejętne dobranie toru jazdy i wykorzystanie przeciwskrętu do kierowania motocyklem.\nWarto pamiętać, że długość całego zadania egzaminacyjnego wynosi 20 metrów, zaś prędkość jazdy to 50 km/h. Można zatem łatwo obliczyć, że wykonanie trwa ok. 1,5 sekundy, czyli niewiele. Żeby prawidłowo ominąć przeszkodę i mieć czas na powrót między pachołki wyjazdowe, trzeba odpowiednio wcześnie rozpocząć skręt, czyli manewr omijania przeszkody. Tak jest również w życiu - na drodze. Niestety, wielu motocyklistów traci życie, uderzając w przeszkodę, mimo że miało miejsce na jej ominięcie. Najczęściej nadmierna prędkość i zbyt spóźniony skręt oraz wzrok utkwiony w przeszkodzie są przyczyną tragedii.


Marta Wierzbicka odpowiada na krytykę internautów: "Mam się bardzo dobrze!" - Chillizet\nWierzbicka odpowiada na komentarze dotyczące swojej figury!\nMalwina Wasilewska 01.07.2019\nAktorka przerywa milczenie i uspokaja swoich fanów.\nOstatnie zdjęcie Marty Wierzbickiej w bikini wzbudziło ogromne emocje. Jedni twierdzą, że aktorka przesadziła z odchudzaniem, a inni podejrzewają u niej chorobę. Gwiazda w rozmowie z serwisem WP Kobieta odpowiedziała na liczne pytania dotyczące jej przemiany.\nMarta Wierzbicka pokazała się bez makijażu. Nie wszystkim się to spodobało\nMarta Wierzbicka niknie w oczach. Fani są zaniepokojeni jej wyglądem!\nMarta Wierzbicka o swojej figurze\nMarta Wierzbicka ostatnio przeszła ogromną metamorfozę. W jednym z wcześniejszych wywiadów zdradziła, że zaczęła się zdrowo odżywiać i bardzo ograniczyła cukier.\nAktorka tak bardzo schudła, że przestała przypominać dawną siebie. Pod jednym z jej zdjęć w bikini pojawiło się mnóstwo komentarzy zaniepokojonych fanów.\nMasakra, jak można z seksownej kobiety zrobić z siebie takie coś. Słabo naprawdę...\nKurczę, dziewczyno za mocno poszalałaś z odchudzaniem.\nMarta w końcu zdecydowała się zabrać głos w tej sprawie. Wyznała, że w rzeczywistości wygląda inaczej:\nMyślę, że fani mogli tak nerwowo zareagować na to zdjęcie, bo przecież to, jak wyglądamy na zdjęciach na Instagramie, nie jest wymierne do rzeczywistości. Tutaj pokazałam siebie trochę w inny sposób – powiedziała aktorka w rozmowie z WP Kobieta.\nGwiazda postanowiła wszystkich uspokoić. Jak twierdzi, nie ma żadnych problemów zdrowotnych:\nDo wszystkich tych, którzy komentowali to zdjęcie - mam się bardzo dobrze! Szczerze? Nigdy chyba nie miałam się lepiej! - odpowiedziała.\nA co wy sądzicie na temat jej sylwetki?\nMarta Wierzbicka od bardzo dawna stawia na modnego blond boba. Ale jeżeli masz ochotę zaszaleć z włosami, a mają one długość taką, jak u aktorki, mamy coś specjalnie dla ciebie. Obejrzyj najciekawsze fryzury dla włosów półdługich.\ndiety gwiazd wywiad Instagramy gwiazd