Krzysztof Gdula, Góry Kaczawskie: Zimno i ciemność, czyli grudniowe smutki\nZimno i ciemność, czyli grudniowe smutki\nTe dwa dopiski grudniowe, ślady mojej zimowej depresji, napisałem około 10 lat temu. Na szczęście ostatnio nie przeżywam tak ciężko braku słońca, niekończących się nocy grudniowych, w czym zasługa nie tylko pracy nad sobą, ale i moich zimowych wędrówek, jak mniemam.\nSzarość i brud. Ciemność i zimno. Rano otwieram oczy i patrzę w ciemność; w słabej poświacie ulicznej latarni majaczą kontury mebli zamarłych w odrętwieniu. Zamykam oczy i zwijam się w kłębek pod ciepłą kołdrą. Ciemność zaczyna mój dzień i ciemność go kończy. Brodzę w niej jak w błocie. Otwieram oczy. Zamykam oczy. Ciemność. Budzik znowu brzęczy, więc wstaję i niechętną nogą stawiam lękliwy krok w gęstą i zimną ciemność. Poruszam się, bo wiem, że tak trzeba, ale dlaczego właściwie muszę tak robić, tego nie wiem. Obowiązek, odpowiedzialność – kołaczą mi się w głowie przeraźliwie puste słowa. Omijam grzejnik i wyciągam rękę wiedząc, że przy czwartym kroku dłoń trafi na wyłącznik światła. Światło i brzydota pokoju rażą moje oczy. Naciskam przycisk czajnika i kręcę się między ścianami automatycznie wykonując, jak maszyna jakaś, bezsensowne czynności, starannie omijając wzrokiem czarne okno.\nUbieram górę ubrań i wychodzę w ciemność czując, jak zimno wchodzi we mnie bez przeszkód, bez oporu ze strony mojego bezbronnego ciała. Zimne mam płuca i jelita, marznie mi serce i marzną myśli, a mięśnie napinają się i drżą w żałośnie nieskutecznych próbach ogrzania mnie. Kulę się więc, wciągam głowę w ramiona, ręce przyciskam do siebie i idę patrząc pod nogi. Muszę, więc idę. Nie ma Eos, nie ma słońca, nic nie ma, bo wszystko rozpada się w ciemnej nicości, tylko zimno zostaje i moje ja starające się wykrzesać z siebie odrobinę optymizmu.\nTamtemu marcowemu rankowi łatwo było mi nadać indywidualne rysy twarzy i zapamiętać go, bo był piękny, ale te czarne ranki? Jak je zapamiętać? Po co? Albo inaczej: co uczynić, abym chciał je zapamiętać? A przecież tylko wtedy nie będę w piątek dociekać, gdzie się podziały wcześniejsze dni tygodnia, skoro wczoraj był wtorek, a przedwczoraj niedziela.\nNoc mnie budzi i noc usypia. Wychodzę w zimną, mokrą noc, brodzę w ciemności, rozgarniam ją ramionami, pragnieniami i tęsknotą. Ciemność jest zimna i lepka, nieustępliwa; ciemność przyciąga mój smutek, przylepia się do mnie i przenika przez skórę. Odgradzam się od niej blachami samochodu, jego światła rozgarniają ją na parę kroków przede mną, ale ledwie minę to oczyszczone miejsca, ona znowu zamyka się, ciemna, paskudna, przygnębiająca. Wchodzę do hali oświetlonej zimnym światłem neonówek, ciemność zostawiając za sobą, ale wracając, znowu zanurzam się w noc - mokrą i zimną. Nie ma dnia, ale pazernej nocy to wszystko mało, nadal rośnie, rośnie, wydłuża się bez końca, jednym swoim końcem chcąc dotknąć drugiego i zaanektować całą dobę.\nOgarnia mnie smutek niedzielnego wieczoru, przykra myśl o poniedziałku i całym tygodniu monotonnej pracy, o kolejnym szeregu jednakowych, szarych dni…\nNie wiem, jak mam się bronić przed natarczywością nocy. Nie wiem. Co ja właściwie wiem?\nJak w czasie trwania chwili dostrzec jej wyjątkowość? Jak ją docenić? Jak w tej jednej chwili zamknąć piękno i szczęście? Trwanie i dzianie się, uśmiech i radość, życie i dostępną mi wieczność? Dlaczego tak się dzieje, że w minionym czasie, we wspomnieniach, najłatwiej znaleźć to, czego tak bardzo brakuje nam wokół siebie i w nas? Jak sprawić, aby chwila obecna, tutaj i teraz, była tą wyjątkową, mieszczącą całą radość życia?\nWierzę, że w nagrodę docenienia, chwila rozciągnie się w czasie i da wiele, może nawet wszystko, czego mi brakuje, ale jak ją poznać, jak uruchomić w sobie ten tajemny mechanizm wynoszenia ponad ciemność nocy?\nJak, skoro nie ma dnia?\nEtykiety: chwile naszego życia, ludzka duchowość, urok zwykłych chwil, wrażenia i chwile, zima\nAnna Kruczkowska 10 grudnia 2015 08:44\nW Budnikach słońce zimą nie wstaje wcale. Trochę szkoda, że po wojnie ta wieś zniknęła z mapy (z resztą jak wiele miejsc na Dolnym Śląsku)\nMnie te krótkie dni nie przeszkadzają, bo mam usprawiedliwienie dla wczesnego kładzenia się spać, a gdy wstaję, mogę obserwować najpierw gwiazdy, a potem powolne budzenie się dnia.\nKrzysztof Gdula 10 grudnia 2015 20:20\nTy, Aniu, jesteś jak moja żona: wcześnie kładzie się i wcześnie wstaje. Ja na odwrót – gdybym mógł, bo wszak wstaję nocą do pracy. Tekst ma chyba z 10 lat, tamta zima musiała mocno mi dokuczyć, skoro napisałem takie słowa; teraz znacznie lepiej znoszę krótkość i chmurność zimowych dni. Dodam jeszcze, że w zimie pracuję w nie ogrzewanym namiocie, temperatura w nim wynosi dosłownie parę stopni więcej niż na dworze, śmierdzi tam i jest brudno. Marznę całą zimę i patrzę na szarość. Parę lat temu ze zdumieniem zauważyłem u siebie oczekiwanie późnej jesieni – powodem wyjazdy w góry:)\nBudniki? Nie słyszałem. Domyślam się, iż wieś leży w dolinie, a okoliczne wzgórza zasłaniają niskie słońce zimowe. Sporo widziałem wiosek w Sudetach, w większości stoją niezamieszkałe domy, wiele z nich popada w ruinę. Szkoda mi tych niechcianych domów i myślę, że jednak Niemcy lepiej tam gospodarzyli niż my. Niestety.\nWspomniałem pewne miejsce na południowym stoku Maślaka w Górach Kaczawskich. Słońce jest tam od rana do wieczora, jak i bajeczne widoki. Cudne miejsce, chciałbym mieć tam dom…\nAnna Kruczkowska 10 grudnia 2015 20:56\nW Budnikach, które leżą w Karkonoszach, obecnie organizuje się rajdy na powitanie i pożegnanie słońca, a wieś stała się pewnie pierwowzorem wsi z "Dom dzienny, dom nocny" Olgi Tokarczuk- jednej z moich ulubionych powieści tej pisarki. Kiedyś, pod wpływem tegoż utworu, obserwowałam słońce w Gierczynie w przeddzień Wigilii. I okazało się, że w ciągu dnia mamy dwa wschody i dwa zachody ;) Nie lubię marznąć i nie chciałabym w zimnie pracować. Brr...\nKrzysztof Gdula 11 grudnia 2015 20:17\nSłyszałem o Tokarczuk, ale nie miałem okazji poznać jej twórczości. W ostatnich latach niemal wcale nie czytam powieści, a książki naukowe bądź popularyzujące naukę.\nJakim sposobem masz w Gierczynie dwa wschody i zachody? Chyba jeden spod domu, drugi ze szczytu Kufla, czy tak?\nAniu, ja też bardzo nie lubię zimna. W lecie nie narzekam na upały, nie przeszkadzają mi, zresztą, dni naprawdę upalnych jest mało, za mało – zimnych jest kilka razy więcej. Mam opory przed opisywaniem mojej pracy, warunków jej wykonywania, bo narzekać łatwo, albo szokować czytelnika szczegółami, więc tym zacznę i zakończę: dzisiaj rano w warsztacie było minus dwa stopnie. Ręce mi grabiały, mróz wchodził po paznokcie, cały dzień ciekło z nosa. Cóż, jest jak jest; nie zawsze wszystko do nas zależy, a opowiastki w rodzaju „chcieć to móc” wkładam między bajki. Nie narzekam, tyle że czasami w zimie, na szczęście ostatnio nader rzadko, miewam kłopoty z optymizmem.\nAnna Kruczkowska 12 grudnia 2015 06:34\nMyślę, że każdemu zdarzają się gorsze dni i paradoksalnie ( lun nie) najwięcej jest ich w szare dni. Wczoraj był taki dzień, którego nie było, bo po nocy Natal zmirzch i znowu noc. A jeśli chodzi o te wschody i zachody, to zimą, około południa słońce chowa się za Blizborem, zza którego wyłania się o 14.00, by dwie godziny później zajść za Kuflem. W sumie słońce widzę przez 4 godziny.\nKrzysztof Gdula 12 grudnia 2015 18:01\nAno tak! Gdybym chwilę pomyślał, wiedziałbym… Słońce pojawia się na lewo od Blizbora, a że jest niskie, bliżej południa chowa się za grzbiet góry, by popołudniu pojawić się w obniżeniu między prawym stokiem Blizbora a Kuflem, jak myślę. Domek jest nieco niżej, więc słońca nie widzisz od początku dnia, ani do jego końca.\nTutaj, w południowej Wielkopolsce, ostatnie dni nie są z tych najbardziej ponurych, dzisiaj nawet chwilami świeciło słońce, a ja zastanawiałem się, dlaczego nie pojechałem w góry… Bo w mojej pracy tak jest, że jesienią i zimą można nie przyjść do pracy w sobotę, ale kto przyjdzie, dostaje sporą dodatkową premię, no i dzisiaj zdradziłem góry dla mamony. Jutro jadę w Chełmy (pogórze kaczawskie), zanurzę się w wąwozy, których jest tam kilka. Aniu, wspominam włóczęgi, bo są one jednym z dwóch nader skutecznych moich sposób na zimowe chmurne i szare dni. Drugi sposób to ucieczka… nie, wcale nie ucieczka, to zanurzenie się w świecie słów. Świat staje się mało widoczny, jest niemal nieistniejący, są słowa: czytam lub piszę, a mogę to robić całymi dniami.\nAnna Kruczkowska 12 grudnia 2015 19:58\nOjej! Dopiero teraz zobaczyłam, ile literówek zrobiłam rano! Pisanie na klawiaturze tabletu zupełnie mi nie wychodzi! Przepraszam!\nMnie też wspominanie pomaga. Oglądam zdjęcia, myślami przemierzam kilometry dróg, innym razem zanurzam się w książki. Sporo czasu pochłania wyszywanie, któremu się teraz oddaję z całą pasją.\nKrzysztof Gdula 12 grudnia 2015 20:27\nWyszywanie… Moja mama (tak! Jestem też dzieckiem!) wyszywa obrusy i serwetki, robi tradycyjne cuda na stoły i kanapy, a ja… ja nie wiem, jak to się robi. Niedawno wszywałem rzep w język skórzanego buta w góry, musiałem śmiesznie wyglądać celując nitką w tą ch… w tą bardzo mała dziurkę, a później starając się o równy bieg szwu.\nMam telefon nokia E90. On ma same wady, jest pokazem przyczyn kłopotów tej firmy, ale trzymam go z jednego powodu: ma klawiaturę qwerty, dzięki której mogę w miarę normalnie pisać smsy.\nZaraz położę się spać, Aniu. Wstaję w nocy, zabieram z Legnicy Jana, który czasami tutaj bywa, i jedziemy.\nCzasami myślę, jak byłoby, gdybym zabrał Annę K. na włóczęgę…\nDobrej nocy dla Ciebie, Aniu.\nAnna Kruczkowska 14 grudnia 2015 21:08\nHa! Gdybyś zabrał Annę K. na włóczęgę, prawdopodobnie pod koniec dnia mówilibyśmy szeptem, bo takiego gadulstwa żadne struny głosowe by nie przetrwały bez szwanku. To po pierwsze. Po drugie, po drugie to prędzej uskutecznimy szybki spacer po plaży w upalny dzień, gdy nikt nie zagląda do lunaparku w Ustroniu Morskim, bo wszyscy leżą plackiem na tejże plaży.\nMam nadzieję, że wyprawa z Janem była udana :)\nKrzysztof Gdula 14 grudnia 2015 23:40\nDobry wieczór, Aniu.\nByła udana, na pewno powtórzymy ją. Siedzę właśnie nad opisem.\nGdybyś zdecydowała się odwiedzić Ustronie w wakacje, pokonałbym swoje lenistwo i wstał wcześnie, żeby wyjść Ci na spotkanie.\nJesteś gadułą? Eee, nie wierzę :-)\nO wąwozach w Chełmach i o sztuce życia\nO ludzkim poznaniu\nDeszcz, jawory i ciemny las, czyli kolejny dzień w...


Polskie Stowarzyszenie Inżynierii Wiatrowej\nWitamy na stronie PSIW!\nPolskie Stowarzyszenie Inżynierii Wiatrowej (PSIW) zrzesza osoby aktywnie działające w zakresie inżynierii wiatrowej. PSIW jest kontynuatorem działalności Polskiej Grupy Współpracy z IAWE (International Association for Wind Engineering), działającej od 1988 r. i afiliowanej przy Komitecie Inżynierii Lądowej i Wodnej Polskiej Akademii Nauk.\nZebranie Założycielskie Polskiego Stowarzyszenia Inżynierii Wiatrowej odbyło się dnia 17 kwietnia 2008 r. w Instytucie Techniki Budowlanej w Warszawie. W maju 2008 r Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym.\nW lutym 2009 r Stowarzyszenie zostało przyjęte w poczet Członków International Association for Wind Engineering (IAWE). Uroczyste przyjęcie PSIW do IAWE będzie miało miejsce podczas konferencji ICWE13 w 2011 r w Amsterdamie.


Aniu przeproś Pana! | Niepoprawni.pl\nWybierz ocenęGive Aniu przeproś Pana! 1/5Give Aniu przeproś Pana! 2/5Give Aniu przeproś Pana! 3/5Give Aniu przeproś Pana! 4/5Give Aniu przeproś Pana! 5/5\n26 Października, 2008 - 03:02\nOdpowiedzi na postawione pytania zapewne nie będzie.\n26 Października, 2008 - 03:56\nW kraju, w którym dzieją się "cuda", nikt nie odpowiada na takie pytania. Smutne to, ale prawdziwe. PO wygrała wybory i nareszcie jest "normalnie".


Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml recenzje i informacje\nAcqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml . Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa najlepsze ceny. Acqua di Parma kup teraz. Zobacz pełny opis produktu >>>\nZ nami wybierz tanie dezodorant w sztyfcie. produkt Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml e-Shop iPerfumy.pl Kup w cenie 131 zł. Przetestuj produkt Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml jest zwykle sprzedawany po cenie 131 zł. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\nO sprzedającym: Z wysokiej jakości e-sklepu iPerfumy.pl możesz wygodnie zamówić Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml.\nZobacz jakie opinie mają użytkownicy o produkcie Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml\nDoświadczenie z Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml\nopinie: Lubię szczegóły i opis produktu Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml. Cenię komunikację handlową jako wspaniałą. Mam odpowiedzi na wszystkie pytania.\nKupił: Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml\nopinie: Musiałem kupić towar dezodorant w sztyfcie tak szybko, jak to możliwe. Który dokonał tego biznesu, który szybko dostarczył towary.\nKupił: dezodorant w sztyfcie\n- kod EAN i ID towarów ADPCOIM_DDST10\n- kategoria produktu dezodorant w sztyfcie\nGdzie kupić Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml\nCeneo jest świetnym doradcą przy zakupie . Możesz spojrzeć na pytania Acqua di Parma Colonia Colonia Intensa dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml. Lub po prostu przejrzyj listę e-sklepów oferujących dezodorant w sztyfcie i wybierz najbliższy punkt dystrybucji i najwyższą cenę. Sprawdź najlepsze ceny w ceneo\nKategoria dezodorant w sztyfcie:\nAcqua di Parma Colonia dezodorant w sztyfcie unisex 75 ml\nTom Ford Noir dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml\nChanel Égoïste dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml\ndezodorant w sztyfcie - recenzje i informacje\nCartier L'Envol dezodorant w sztyfcie dla mężczyzn 75 ml (bez alkoholu) bez alkoholu


Marcin Hakiel wspomniał swoje pierwsze spotkanie z Katarzyną Cichopek! - Begio.pl\n30 kwietnia 2020 07:53\nMarcin Hakiel i Katarzyna Cichopek w programie Krzysztofa Ibisza postanowili powspominać trochę. Celebryci również opowiedzieli trochę o swoim przemyśleniach przed ich pierwszym spotkaniu.\nKatarzyna Cichopek i Marcin Hakiel już od dwunastu lat tworzą bardzo zgodne oraz szczęśliwe małżeństwo. Swoim szczęście chętnie oraz aktywnie dzielą się w mediach społecznościowych. Ostatnio nawet na swoich instagramach poruszyli temat radowania w domowym zaciszu. Dziś pozwoli swoim fanom dowiedzieć się trochę o początkach ich znajomości.\nKatarzyna i Marcin ostatnio byli gośćmi w programie “Demokijaż” Krzysztofa Ibisza. To własnie w nim postanowili opowiedzieć trochę o swoim spotkaniu. Tak własnie je wspominał Marcin Hakiel.\nMiałem takie wyobrażenie, że będzie to jakaś turbo gwiazda. Nie wiedziałem, kim Kasia jest. Przyszedłem na salę i zobaczyłem dziewczynkę z warkoczami. W sumie nie wiedziałem, czy to jest ta gwiazda, czy nie.\nKatarzyna jednak miała na to nieco inne spojrzenie. Okazuje się, że aktorka już go wcześniej śledziła.\nByłam zafascynowana programem i moim marzeniem było w nim wystąpić. Jak dowiedziałam się, że będę tańczyła u boku Marcina Hakiela, doskonale wiedziałam, kim jest, jak tańczył w pierwszej edycji, jak wygląda i jakie ma sukcesy\nTagi: Katarzyna CichopekMarcin Hakiel\nIwona Węgrowska zdradziła, że przez pandemie zrezygnowała ze swoich ulubionych czynności!\nKarolina Małysz skończyła 22 lata!\n7 listopada 2019 14:30


Wartościowe informacje o prezencie dla malucha | Moda zdrowie i uroda\nWartościowe informacje o prezencie dla malucha\nLiczba sytuacji, przy jakich nabywamy prezenty dla dzieci jest rzeczywiście ogromna na przestrzeni roku. Obdarowujemy najmłodszych członków rodziny w dniu imienin, w święta Narodzenia Pańskiego, na Wielkanoc, na Dzień Dziecka, z okazji wygrania turnieju edukacyjnego czy też zdobycia świadectwa z wyróżnieniem. Maluch posiada w takim przypadku wiele maskotek, puzzli, ekwipunku sportowego oraz w pewnym momencie zbliża się moment, w jakim posiadamy znaczny problem, gdyż nie wiemy cóż dać na prezent. Przecież syn czy córka już wszystko posiadają, a jeśli nie wszystko to te zabawki, które można by kupić nie są akceptowane przez rodziców.\nPrzyczyną może być na przykład to, że zabawka jest hałaśliwa bądź posiada niewielkie fragmenty. I cóż wtedy? Wydaje się, iż opcji nie ma wcale tak dużo. Kilka się jednakże znajdzie. Możemy zabrać pociechę na cały dzień w parku rozrywki czy na wyprawę do ogrodu zoologicznego bądź innego miejsca, gdzie będzie mnóstwo atrakcji w trakcie dnia, jakie nie pozwolą malcowi się nudzić ani przez sekundę.\nWiększość maluchów jednak preferuje prezenty materialne, a tego typu rozrywki uważa bardziej za przyjęcie urodzinowe, na którym zawsze jest wiele prezentów. Takim materialnym prezentem może stać się własny miś na zamówienie. Potomek projektuje wtedy swoją własną, wyśnioną przytulankę. Rodzic może być wtedy pewien, że taki pluszak w całości będzie pasował maluchowi, zaś równolegle będzie czymś szczególnym a także jedynym w swoim rodzaju. Nikt inny nie będzie właścicielem takiego pluszaka. Może on posiadać nogi oraz ręce w innych odcieniach, różową bluzeczkę a także niebieski kapelusik, może mieć bródkę bądź nie. Wszystko zależy od inwencji twórczej oraz pomysłowości dziecka bądź rodzica, jaki może pomóc w tworzeniu. Frajdą będzie nie tylko posiadanie takiej zabawki, lecz także przebieg jej kreowania. Dziecku rozwija się ty sposobem fantazja przez zabawę. Przyjemne z użytecznym.\nWspółczesne rozwiązania związane z technologiami\nFascynujące szczegóły odnośnie usług saperskich.


PlayStation 5 - zaprezentowano następcę pada DualShock 4\nPlayStation uchyliło rąbka tajemnicy i podzieliło się szczegółami i wyglądem następcy DS4. Powitajmy DualSense!\nPlayStation 5 to konsola, na którą czeka wiele osób. Niewiele jest póki co wiadomo o sprzęcie – znamy jedynie jego specyfikację i orientacyjną datę wydania, ale tajemnicą pozostaje wygląd konsoli i jej cena. Na szczęście PlayStation wychodzi z cienia i prezentuje światu wygląd i szczegóły następcy pada DualShock 4. Tak przedstawia się kontroler przeznaczony do PlayStation 5 – DualSense!\nPierwszym, co rzuca się w oczy jest inna kolorystyka niż ta, do której przyzwyczaiło nas PlayStation. Konsole japońskiego giganta zawsze były utrzymane w dość ciemnej tonacji, natomiast DualSense odznacza się jasnym kolorem, kontrastującym z kilkoma czarnymi elementami. Bardzo ciekawie wyglądają delikatne niebieskie akcenty, dzięki którym kontroler wygląda dość futurystycznie. Prywatnie kojarzy mi się on z Detroit: Become Human.\nJak widać, nie ma już przycisku SHARE (w DualShocku 4 był on odpowiedzialny za robienie zrzutów ekranu i nagrywanie fragmentów rozgrywki). Nie oznacza to jednak, że miłośnicy dzielenia się swoją twórczością nie znajdą odpowiedniego przycisku na padzie. SHARE zostaje zastąpiony przez CREATE. Nie są jeszcze znane szczegóły dotyczące tego przycisku, ale PlayStation zapowiada, że odpowiednio go przedstawi przed premierą konsoli oraz, że CREATE stanowi rozwinięcie SHARE i dzięki niemu gracze będą mogli tworzyć jeszcze lepsze materiały z rozgrywki.\nDualSense będzie posiadał także wbudowany mikrofon, dzięki czemu komunikacja ze znajomymi nie będzie wymagała korzystania z zewnętrznego zestawu słuchawkowego, aczkolwiek będą one wspierane. Ciekawą nowością jest widoczny na grafikach promocyjnych port USB-C służący do ładowania kontrolera. DualSense będzie oczywiście bezprzewodowym padem.\nCały czas nie znamy wyglądu konsoli PlayStation 5, ale można śmiało założyć, że będzie ona zgodna z barwami zaprezentowanego dzisiaj kontrolera DualSense. Niewykluczone, że w sprzedaży pojawią się też inne warianty kolorystyczne, ale musimy jeszcze poczekać, aby poznać prawdę. Wszystko będzie na pewno jasne do premiery konsoli. PlayStation 5 ma trafić na sklepowe półki pod koniec bieżącego roku. Kiedy tylko poznamy szczegóły, takie jak cena, wygląd PS5 i dokładna data premiery, na pewno damy Wam znać.\nDS4 DualSense dualshock PlayStation 5 Ps5


Dziennik Macieja Morawskiego, 26 stycznia 2017 r. | Vector Polonii\nW związku z ukazanien się jakichś „raportów Dominika Horondyńskiego o emigracji politycznej” (??) – tekstów, w których jest także mowa o działności na służbie czerwonego reżymu Konstantego Łubieńskiego, raz jeszcze (temat ten – o ile pamiętam – już poruszałem) pragnę mocno podkreślić, iż w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych Łubieński był cenionym współpracownikiem RADIA WOLNA EUROPA.\nSwego czasu bardzo istotne informacje i komentarze przekazywali nam: Jerzy Zawieyski, który w pewnym okresie też dość często Paryż odwiedzał, oraz także ci lub inni członkowie koła poselskiego ZNAK, działacze KIK-ów, i różne inne osobistości krajowe, którym – rzecz jasna – gwarantowaliśmy całkowitą dyskrecję, nieujawnianie źródła… Pamiętam rozmowę z Zawieyskim na początku lat sześćdziesiątych. Wówczas dawał on wyraz swej sympatii do Gomułki i Kliszki, oraz stwierdzał, że w przekazaniu pewnych danych i opinii, RWE widzi sposób oddziaływania na sytuację krajową. Tak samo Łubieński jasno był zdania, że ujawnianie pewnych faktów czy zjawisk przez RWE może mieć korzystny wpływ na stan rzeczy w PRL-u.\nBy się spotkać z Łubieńskim, kilka razy specjalnie z Monachium przyjeżdżał do Paryża następca Jana Nowaka, dyrektor Zygmunt Michałowski. Przygotowałem mu kiedyś całodniowe spotkanie z Łubieńskim w domu Markiza de Boisgelin, na 18 villa Said. (Markiz, żonaty z Polką de domo Wańkowicz, użyczył swego domu – sam był poza Paryżem). Niekiedy Łubieński bieżące informacje, będąc w Paryżu, przekazywał mnie. Tamtym razem, na 18 villa Said szło o jakąś długą i „zasadniczą” debatę. Rzecz jasna, Łubieński nie brał od nas pieniędzy! Robili to ci lub inni – byli nawet tacy, którzy zarzucali nam skąpstwo… Jak sobie przypominam, Zygmunt Michałowski cenił Łubieńskiego i widział w nim prawdziwego patriotę łudzącego się, że z czasem uda się tak czy inaczej PRL „naprawić”…\nKończąc, zaznaczę, że środowisko koła poselskiego ZNAK oraz KiK-ów – choć w zasadzie i w większości gromadziło ludzi „na wysokim poziomie moralnym” – też niekiedy bywało dość chyba jednak ostro skłócone… Zdarzały się wypadki, że ci lub inni nas nie zawsze do końca słusznie ostrzegali, mówili o „reżymowwej agenturalnośći” tych czy innych ich „kolegów”…


Kiedy można zwrócić towar do sklepu? - Teczka.pl\nZakupy Kiedy można zwrócić towar do sklepu?\nTaka regulacja zakłada, że osoba robiąca zakupy w sklepie ma dużo większą możliwość zastanowienia się i przemyślenia swojego wyboru. Może często przymierzyć kupowaną rzecz, poprosić o jej włączenie i dokładnie jej się przyjrzeć, zanim ją zakupi. Ma także do dyspozycji sprzedawcę, który na bieżąco udziela jej odpowiedzi na zadane pytania. Inaczej jest w sklepie internetowym, gdzie nie mamy bezpośredniego kontaktu z towarem – jest to umowa zawierana na odległość. Często wybór towaru jest nietrafiony, gdyż nie było możliwości przymiarki, lub zdjęcie nie odzwierciedla wszystkich cech przedmiotu.\n1) Zwrot towaru w sklepie internetowym\nW przypadku zakupów w Internecie – przy zawieraniu tzw. umowy na odległość – mamy ustawowe prawo na odstąpienie od umowy w dacie 10 dni od dnia otrzymania towaru do naszych rąk. Prawo do namysłu w postaci dodatkowych 10 dni na podjęcie ostatecznej decyzji obowiązuje także przy umowach zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa – gdy przykładowo odwiedza nas przedstawiciel firmy sprzedającej jakiś produkt i pod wpływem chwili – decydujemy się na jego nieprzemyślany zakup. W takiej sytuacji również przysługuje nam prawo odstąpienia od umowy i zwrot towaru. Niestety, za przesyłkę płaci konsument, gdyż ustawa nie wprowadza obowiązku zwrotu kosztów przesyłki przez sprzedawcę, lecz zwrot ceny zapłaconej za towar.\n2) Zwrot towaru podczas zakupu w sklepie\nW takim przypadku, idąc na zakupy mamy zamiar kupić określoną rzecz. Nasz wybór nie jest wówczas przypadkowy i sprzedawca nie powinien ponosić odpowiedzialności za nasze niezdecydowanie, skoro mogliśmy spokojnie zakupy przemyśleć. Dlatego też żadna z ustaw o sprzedaży konsumenckiej nie przewiduje w takim przypadku zwrotu towaru – a jedynie w razie ujawnienia się wad towaru – szeroki zakres rękojmi za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży (1). Mamy zatem możliwość żądania wymiany towaru, jego naprawy – a dopiero, gdy nie jest możliwe spełnienie któregoś z tych żądań – obniżenie ceny lub odstąpienie od umowy połączone ze zwrotem towaru. Sam „zwrot towaru”, w kształcie w jakim widzą go konsumenci – ma niewiele wspólnego z instytucją niezgodności towary konsumpcyjnego z umową (rękojmią sprzedaży). Instytucja niezgodności towaru z umową nie dotyczy jednak naszego niezdecydowania, produkt, który kupiliśmy musi być wadliwy by móc skorzystać z takich uprawnień. Natomiast przyjęcie zwrotu pełnowartościowego towaru (owszem, możliwe w umowach zawieranych na odległość) nie jest obowiązkiem sprzedawcy sklepu w którym robiliśmy zakupy. Dlatego tez nie można uznać z wadę zakup zbyt małych butów w sklepie obuwniczym, jeżeli mieliśmy możliwość ich przymiarki na miejscu i podjęliśmy decyzję o zakupie.\nZwrot towaru jest wyłącznie dodatkową ofertą sklepów, które godzą się na to, by nie tracić klientów na rzecz handlu w Internecie. Zwrot towaru w potocznym rozumieniu dotyczy przedmiotów, które są w pełni sprawne, nie mają wad – lecz rozmyśliliśmy się, co do ich kupna. Tak naprawdę przyczyny zwrotu są mało istotne – ważne jest, że dotyczą zwrotu towaru pełnowartościowego. Zwrot towaru w takim przypadku nie ma nic wspólnego z prawami konsumenta – jest to wyłącznie oferta sklepu. To sprzedawca może dać swoim klientom takie uprawnienia – nie można ich żądać, w przypadku, gdy w sklepie została zamieszczona informacja, że „po odejściu od kasy zwroty nie są uwzględniane”. Ponadto, nawet jeżeli sklep oferuje możliwość „zwrotu towaru” – dotyczy to towaru nowego, nieużywanego.\nTakie ujecie zwrotu towaru można uznać za odpowiednik (nie uregulowany w ustawie) prawa do namysłu występującego w umowach zawieranych na odległość.\n1) Art. 4 Ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego\nMieliście kiedyś problem ze zwrotem towaru? W jakiej sytuacji? Podzielcie się swoimi doświadczeniami.\nPoprzedni artykułPrzelew na złe konto – jak odzyskać pieniądze?\nNastępny artykułRodzaje płatności przez Internet\nGlistnica – objawy, leczenie\nMimo iż żyjemy w czasach, w których częstotliwość zachorowań na choroby pasożytnicze znacząco zmalała, wciąż jednak są one problemem. Glistnica jest nazywana „chorobą kosmopolityczną”, przypadki zachorowań odnotowuje się na terenie całego globu. Najczęściej spotyka się ją na terytorium krajów, które są biedne, mało rozwinięte.


Nowe technologie wielkim zagrożeniem dla ludzkości\nWiadomości24 » Cywilizacja » Nauka » Nowe technologie wielkim zagrożeniem dla ludzkości\nData dodania: 2013-04-25 12:34\nWybitny brytyjski astrofizyk, Stephen Hawking ostrzega: ludzkość nie ma szans długiego życia i przetrwania na Ziemi. Musimy uciekać na inną Ziemię. Uniwersytet Oksfordzki przewiduje, że największym zagrożeniem dla nas są nowe technologie.\nŚwiatowej sławy astrofizyk Hawking twierdzi, że musimy ewakuować się z Ziemi na jakąś inną planetę w wielkim Wszechświecie. I może to nastąpić za około 200 lat. Stanie się to z konieczności, gdy wyczerpią się surowce naturalne a woda, powietrze i gleba zostaną całkowicie zatrute, o czym czytamy w Hawing - musimy uciekać z Ziemi. Uniwersytet Oksfordzki przewiduje zaś, że największym zagraniem dla ludzkości będą nowe technologie, i to już za 100 lat. Takie wnioski wynikają ze specjalnego raportu, który niedawno ujrzał światło dzienne.\nRaport, opracowany przez Instytut Przyszłości Człowieka (IPC) podaje, że potencjalne niebezpieczeństwo dla naszego zdrowia i życia stwarza m.in. syntetyczna biologia, różne nanotechnologie i sztuczna inteligencja. Szef IPC, dr Nick Bostrom, jest przekonany, że wszystkie wymienione czynniki, wynikające z nowych technologii, w większości przypadków stanowią rozwiązania, które pomagają człowiekowi i ułatwiają funkcjonowanie na wielu płaszczyznach.\nAle jednak – według autorów raportu - gdyby, na przykład eksperymenty genetyczne, zakończyły się jakimś tragicznym niepowodzeniem, to ludzie nie wiedzieliby, jak sobie z tym radzić, jak naprawić to, co inni zepsuli, o czym donosi\nPolskie Radio - Największe zagrożenie - nowe technologie.\nTakie wielkie zagrożenia jak: choroby i epidemie, katastrofy naturalne, czy nawet konflikt militarny z użyciem broni nuklearnej - są znane; ludzkość już ich doświadczyła i potrafi na nie skutecznie reagować. W przypadku nowych technologii, takich doświadczeń jeszcze nie ma. I długo nie będzie. Zdaniem dra Nicka Bostroma, już dziś istnieje realne ryzyko, że w okresie najbliższych 100 lat, ludzkość unicestwi się sama.\nNowe technologie - to oprócz wygody – zagrożenia o charakterze tzw. phishingu; przestępstwa, które polega na kradzieży tożsamości, wynikającej z wyłudzenia danych osobowych, jak: numer karty kredytowej, hasło, dane dotyczące konta, wszystko to w celu dokonania nieuprawnionej transakcji. To będzie miało charakter postępujący, co z czasem doprowadzi do poważnego kryzysu finansowego w skali lokalnej i globalnej.\nNowe technologie to również wejście w użycie światowych mocarstw, precyzyjnych urządzeń elektronicznych do powszechnej inwigilacji, dosłownie każdego obywatela na świecie. Mówi się, że wkrótce Amerykanie będą dysponowali sprzętem wojskowym, który przy użyciu superkomputera, w kilkanaście sekund od zgłoszenia, odczyta dane osobowe człowieka podejrzanego o terroryzm, który właśnie podróżuje samolotem z Kanady do Tokio. A to, co potrafią już teraz technologie hakerskie, nie wymaga komentarza. Takie systemy w armiach potrafią zniszczyć bez użycia nowoczesnych pocisków rakietowych, każde państwo na świecie, łącznie z USA, Rosją i Chinami.\nTagi: 100 lat nowych technologii syntetyczna biologia dr Nick Bostrom Uniwersytet Oksfordzki planetę Hawking ziemi nanotechnologie nowe technologie zagrożenia


Wentylatory półpasywne - czy są? - Wybór zestawów i podzespołów - dobreprogramy - forum\nWentylatory półpasywne - czy są?\nYansi (Yansi) 2016-08-01 14:38:43 UTC #1\nCzy istnieją wentylatory do obudowy pół pasywne, tj. działają podobnie jak w karcie graficznej MSI GTX 1070 Gam X?\nDo pewnej temperatury, powiedzmy 30*C są nieruchome, a po przekroczeniu tej temperatury włączają się i po spadku temperatury do mniej niż 30*C wyłączają się.\nInteresują mnie rozmiary wentylatorów 120mm i 140mm.\nEwentualnie czy istnieje taki panel kontrolny do obudowy sterujący tak wentylatorami (od 4x do 6x wentylator 4 pinowy i najlepiej z LCD) jak opisałem wyżej?\nsadaj72 (sadaj72) 2016-08-01 15:09:43 UTC #2\nCzy istnieją wentylatory do obudowy pół pasywne\nNie, bo problem nie dotyczy wentylatorów tylko BIOSu który zarządza ich pracą.\nZresztą większość nowych BIOSów pozwala wprowadzić dość dokładne parametry pracy dla wentylatorów, więc możesz po prostu zmniejszyć obroty do minimum przy 30C, wątpię by 12cm wentylatory kręcące się z prędkością 500-600RPM robiły jakiś hałas.\nYansi (Yansi) 2016-08-01 15:22:36 UTC #3\nTak, wiem że w UEFI mogę ustawić parametry obrotów (płyta MSI Z97 MPower Max AC) i to dosyć dokładnie, jednak nie mogę ich zatrzymać.\nAż dziwne, że w UEFI nie ma funkcji sterowania półpasywnego wentylatorami, byłoby to najlepsze i że tak nazwę “natywnie”.\nAle nie ma jak do tej pory i szukam czegoś innego, czegoś co mi to umożliwi.\nW kartach graficznych i zasilaczach jest już takie sterowanie (mam je tu i tu) i chciałbym mieć też je w obudowie na chłodnicy LC.\nDokładnie to potrzebuje wentylatory 140mm, 120mm mam jeden, ale on musi zostać tak jak jest, bo to wersja slim 13mm.\naskow (askow) 2016-08-01 15:23:15 UTC #4\nRaczej nic lepszego nie znajdziesz.https://www.morele.net/akasa-3-kanalowy-panel-sterowania-wentylatorami-fc-trio-ak-fc-07bk-505706/ .\ndrobok (Drobok) 2016-08-01 15:36:54 UTC #5\nDrogie to, za 6zł złożysz sobie układ z attiny13 którym sobie możesz sobie sterować obrotami wiatraka\nYansi (Yansi) 2016-08-01 15:37:33 UTC #6\nNiestety odpada, 3 pin, a poza tym musiałbym wentylatory podpiąć pod sam panel.\nMi chodzi bardziej o panel który by można było wpiąć między płytę, a wentylator. Płyta ma odczytywać RPM wentylatorów, a panel (lub wentylator o takiej funkcji) sterować “półpasywnością”. Taki prosty włącznik włącz-wyłącz przy temperaturze przykładowej 30*C, a dalej obrotami steruje płyta w zależności od temperatury płynu w układzie i temperatury w obudowie.\nTrochę to ciężko wytłumaczyć mi.\nZłożyłbym już sobie takie coś dawno sam, ale nie jestem elektronikiem, nie umiem poskładać układu i się nie znam na programowaniu mikrokontrolerów.\naskow (askow) 2016-08-01 17:00:14 UTC #7\nJa przyznaję, że nie rozumiem tych 4 pin. Karta ma sterowanie. Procesor ma sterowanie chłodzenia. Jedno PWM, masz na płycie i możesz je rozgałęzić i jakoś ustawić w Bios.\nW oparciu o pomiar czego ma być sterowane te 4-5 wentylatorów PWM. Drogie urządzenie podane przeze mnie pozwala Ci wyłączyć zbędne wentylatory, a drogie jest dla tego, że zażyczyłeś sobie wyświetlacz czyli bajer, ale to na marginesie, bo gotowego nic lepszego nie znajdziesz. Bardziej mnie ciekawi ta idea 4 pin.\nYansi (Yansi) 2016-08-01 17:09:56 UTC #8\nTu jest opis różnic 3-pin i 4-pin.\nPodejrzewam po przeszukaniu Google, że taki układ jak chce, to tylko jakiś elektronik wykona mi na zamówienie. Kupno gotowego bez szans.\nOpis jak miałoby to funkcjonować:\nUkład który by można było wpiąć między płytę główną komputera, a wentylator. Płyta ma odczytywać RPM wentylatorów, a układ sterować “półpasywnością” wentylatorów. Taki prosty włącznik włącz-wyłącz wentylator przy temperaturze przykładowej 30*C, a dalej obrotami steruje płyta w zależności od temperatury procesora, płynu w układzie LC i temperatury w obudowie. 4 wejścia i wyjścia 4 pin PWM, moc ok. 40 W, DC 0-12V, 4 wyjścia (na każdy wentylator osobno) dla czujników temperatury na kablu, regulacja np. potencjometrem SMD “momentu” włączenia wentylatora czyli do jakiej temperatury będzie pasywny, a po jej przekroczeniu zaczyna się kręcić.\nTo tyle tak z grubsza na czym mi zależy w tym układzie.\naskow (askow) 2016-08-01 17:56:20 UTC #9\nNo dzięki za wyjaśnienie, ale miałem na myśli twoją ideę, a nie oczywistą konstruktorów wentylatorka. Na razie rozumie, że życzysz sobie PWM dla każdego wentylatora ( nie wiem skąd zamierzasz nabrać tyle na płycie) i osobny wyłącznik termostatyczny dla każdego wiatraczka. To może niech tak zostanie.\nYansi (Yansi) 2016-08-01 18:14:14 UTC #10\nNo jak skąd PWM? Z płyty głównej, ma 5x PWM, CPUFAN 1 i 2, SYSFAN 1, 2 i 3. Płyta MSI Z97 MPower Max AC. Także PWM dla każdego wentylatora już jest, teraz chodzi o to aby trzy wentylatory chodziły półpasywnie np. siedzę w internecie wyłączone, gram włączone. Na procesorze i sekcji zasilania jest LC więc w internecie sama chłodnica wystarczy, a z tyłu obudowy jeden wentylator 120mm i tak będzie chodził cały czas więc przewiew w budzie jest.\nZasilacz i GPU są już półpasywne, teraz chce aby były jeszcze te 2x 140mm na chłodnicy i jeden 140mm z przodu obudowy.\nA idea? Jeszcze ciszej niż jest teraz.\ndrobok (Drobok) 2016-08-01 18:17:50 UTC #11\nJak masz osobne pwm to wystarczy że dasz im klucze tranzystorowe (włączane względem tych termometrów) w szereg resztę przepuszczając\nYansi (Yansi) 2016-08-01 18:26:41 UTC #12\nPanie, jak Pan się tak znasz na tych klockach, to może mi zaprojektujesz i zrobisz układzik?\nOczywiście nie za “dziękuje”. Opis układu trzy posty wyżej.\nA i może być bez czujników temperatury na kablu, płyta sobie poradzi.\naskow (askow) 2016-08-02 11:02:49 UTC #13\nTo już wszystko jasne, tylko gdzieś w tle mi się telepie: “kupię dziecku bębenek, będę miał spokój…”\ndrobok (Drobok) 2016-08-02 12:11:25 UTC #14\nNie mam mobo z pwm, więc nie ma na czym testować, powinien ci działać dowolny układ “lodówki” na ogniwo petliera z wsadem do proca włącznie


II edycja Gry terenowej zakończona\nPodajemy rozwiązania drugiej edycji naszej Gry terenowej Poznaj MOSiR – Chodaków . Dziękujemy wszystkim uczestnikom naszej zabawy. Po odbiór nagród zapraszamy 17 kwietnia do hali sportowej przy ul. Kusocińskiego 2 od godz. 10.00. A już 15 kwietnia ostatnia edycja gry terenowej Poznaj MOSiR. Przypominamy, że uczestnicy, którzy prawidłowo odpowiedzą na zadane pytania w 3 edycjach naszej gry, otrzymają dodatkowo specjalne nagrody podczas obchodów 20-lecia MOSiR.\nNajnowszym obiektem powstałym na terenie MOSiR przy ul. Chopina jest Park Linowy, oddany do użytku w czerwcu 2020 roku.\nIle przeszkód liczy wysoka (czerwona) trasa Parku Linowego?\nOdpowiedź: 10 przeszkód.\n2. Boisko ze sztuczną nawierzchnią w Chodakowie było pierwszym takim obiektem w Sochaczewie, oddane do użytku w 2007 roku.\nJakie są wymiary bramek piłkarskich znajdujących się na tym boisku?\nOdpowiedź: 5 metrów szerokości, 2 metry wysokości.\nNa naszym terenie rekreacyjnym w Chodakowie można uprawiać wiele dyscyplin sportowych. Jaka dyscyplina uprawiana jest tam tylko latem i kojarzy się ze słońcem i plażą?\nOdpowiedź: Siatkówka Plażowa\nObiekty sportowe w Chodakowie zostały w duży sposób doposażone dzięki konkursom projektów z Sochaczewskiego Budżetu Obywatelskiego. Jednym z nich było oświetlenie głównej płyty boiska piłkarskiego.\nIle jest lamp oświetlających główna płytę boiska piłkarskiego?\nPozostając przy boisku piłkarskim, jaka drużyna piłkarska rozgrywa tu wszystkie swoje domowe mecze piłkarskie?\nOdpowiedź: Bzura Chodaków\nW 2019 roku boisko zostało dostosowane do uprawiania jeszcze jednej dyscypliny drużynowej, jaką oprócz piłki nożnej dyscyplinę drużynową można uprawiać na boisku przy ul. Chopina 101?\nSiłownia zewnętrzna to kolejny obiekt powstały ze środków Sochaczewskiego Budżetu Obywatelskiego, który cieszy się dużym zainteresowaniem użytkowników. Ile urządzeń do ćwiczeń liczy siłownia zewnętrzna w Chodakowie?\nNa siłowni zewnętrznej odbywały się zawody sportowe – Mistrzostwa Polski w Podciąganiu Ciężarowym oraz Mistrzostwa Sochaczewa w podciąganiu na drążku i pompkach. Ile edycji tej drugiej imprezy dotychczas odbyło się na urządzeniach siłowni?\nOdpowiedź: 5 edycji\nJeżeli mówimy o obiektach przy ul. Chopina 101 niewątpliwie pierwsze skojarzenie to hala sportowa. Obiekt o ciekawym kształcie architektonicznym, który przeszedł gruntowny remont na przełomie 2017 – 2018 roku. W którym roku oddana do użytku została hala sportowa przy ul. Chopina 101?\nOd początku istnienia MOSiR w hali sportowej odbywała się impreza cykliczna, odbywająca się w sezonie zimowym, rozgrywana w soboty i niedziele, gromadząca dużo drużyn i kibiców. Ostatnia edycja odbyła się w 2012 roku. O jakiej imprezie cyklicznej mowa?\nOdpowiedź: Sochaczewska Halowa Liga Piłki Nożnej.\nOd 2012 roku Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji jest organizatorem Amatorskiej Ligi Piłki Siatkowej. Jaka drużyna tryumfowała w rozgrywkach po raz ostatni?\nOdpowiedź: Piast Feliksów\nKompleks obiektów MOSiR w Chodakowie jak wynika z powyższych konkursowych pytań to miejsce, gdzie każdy uprawiający sport rekreacyjnie czy bardziej profesjonalnie znajdzie coś dla siebie. Jest jednak jeszcze jedna funkcja, nie związana ze sportem. Co można zastać na parkingu przed halą sportową w środy i soboty w godzinach porannych?\nOdpowiedź: Targowisko, rynek, stragany, itp…\n13. Ile masztów flagowych znajduje się przy hali sportowej?


03-03-2021, 02:02 PM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 03-04-2021, 12:16 PM przez kamilosin.)\nSprawdziłem ile średnio piłek powinien zdobyć dobrze prowadzony junior (trening z trenerem + obóz) w ciągu sezonu i w trakcie okresu juniorskiego.\nSzybkość treningu jest niesłusznie często pomijana, a stanowi bardzo ważny element w procesie szkolenia juniora. Osobiście bym odradzał trenowanie juniorów z S1, szczególnie jeśli mówimy o wymianie juniora i wrzuceniu go do składu w trakcie sezonu. Oczywiście są wyjątki od tej reguły, np. przy talencie H4 L2.\n03-05-2021, 09:06 PM\n* 4 Gwiazdy:\nSuma piłek 4 umiejętności wynosi 37 lub więcej – co oznacza, że na obu wymienionych skillach osiągnie minimum 9 piłek, a na jednym z nich na pewno 10.\n* 3 Gwiazdy:\nSuma piłek 4 umiejętności wynosi 34-36 – co oznacza, że na obu wymienionych skillach osiągnie minimum 8 piłek, ale najprawdopodobniej na obu będzie to minimum 9.\n* 2 Gwiazdy:\nSuma piłek 4 umiejętności 24-33 – co daje dość dużo wariantów co też można bez trudu policzyć.\n* 1 Gwiazda:\nSuma piłek 4 umiejętności 23 lub mniej – co oznacza, że na minimum jednym z wymienionych skilli osiągnie mniej niż 6 piłek, a prawdopodobnie w obu wymienionych będzie to 4-5.\nBaza pakietów obozów treningowych\nWrzucam w załączniku kompletną listę dostępnych obozów treningowych. Z tego co widzę one są stałe, a ich kolejność jest losowana czy to na początku sezonu czy każdy kolejny pakiet losuje się na bieżąco. Może się to przydać żeby sprawdzić czy pakiet, na który chcemy wysłać zawodnika w ogóle istnieje.\nobozy-treningowe-baza.xlsx (Rozmiar: 15.58 KB / Pobrań: 5)\nWYDAJNOŚĆ TRENINGU (obóz treningowy, pole treningowe, chip wydajności, chip szybkości)\nWrzucałem to już kiedyś, ale uznałem, że warto żeby tutaj było. 160% wydajności nie musi być wartością rzeczywistą, można uznać, że to takie +/- 10%.


Mgławice Matuzalem MWP-1 i Alves 1 w Łabędziu - Głęboki Kosmos (DS) - Astropolis - Astronomia i Astrofotografia\nJuly 24, 2020 in Głęboki Kosmos (DS)\nOd kilku lat mam ograniczony dostęp do ulubionego Oriona i musiałem znaleźć sobie coś zastępczego. Okazało się, że Łabędź- bo na niego padło - jest niezwykle wciągający i coraz to znajduję ciekawsze obiekty stanowiące nowe wyzwania.\nAby nie być gołosłownym G 65.3+57 ( 2015 rok), Veil detalicznie ( 2017 rok) , Nieznane skarby Łabędzia ( 2019 rok) , Wolf-Rayet 134 ( 2019 rok) , Abell 61 ( 2020 rok) .\nW czerwcu - lipcu 2020 roku zarejestrowałem ciekawy kadr z południowej części Łabędzia- Mgławicę MWP-1 Matuzalem razem z mgławicą Alvez 1.\nOdpowiednie oznaczenia z innego katalogu to PK 080-10.1 (MWP 1) i PN G79.8-10.2 (Alv 1).\nDuża i stara mgławica planetarna PK 080-10.1 została odkryta w latach 90. ubiegłego wieku przez Motcha, Wernera i Pakulla.\nCo ciekawe - mgławice planetarne z reguły blakną po około 20 000 latach do tego stopnia, że nie są już widoczne. Wiek MWP 1 określany jest na 150 000 lat, co jest spowodowane złożonym cyklem życiowym gwiazdy centralnej, która po uformowaniu się mgławicy planetarnej była w stanie ponownie wyrzucić hel i ponownie przejdź przez przez stadium czerwonego olbrzyma.\nMgławica planetarna PN G79.8-10.2 została odkryta kilka lat temu przez portugalskiego astronoma amatora Filipe Alvesa przy okazji badań MWP-1.\nWyłuskanie tych obiektów z morza wodoru wszechobecnego w Łabędziu wymaga długich czasów naświetlania. Ale warto było...\nJeszcze jedna ciekawostka - MWP-1 wykazuje zdumiewające podobieństwo do Crescenta ( NGC 6888) w swoim kształcie i strukturze. Pokazuję to poniżej.\nSetup: FS 128, ATIK ONE 6.0 na ASA DDM 60. Ha ( 7nm) 60x1200 bin2, OIII ( 8.5 nm) : 30 x1200 bin2. L: 36x300, RGB: 12x300 na kolor. Skala pokazywanego obrazka 1.24 arcsec/piksel, szerokość pola widzenia: 0.44 stopnia.\nMWP1 i Crescent\nEdited July 26, 2020 by wessel\nKlasa sama w sobie. Mało znany obiekt i do tego świetnie pokazany. Domyślam się że dolne rogi czerwone od wodoru? Przy TYC2711-218-1 masz obwódkę pewnie od maski i niektóre gwiazdy mają zielony odcień ale to szczegół niewidoczny pewnie na większości monitorów\nCzasy naświetlania budzą szacunek\nJakby tak zapytać, to ktoś wiedział wcześniej o istnieniu Matuzalema ? Ja na pewno nie Myślę że to premiera w Polsce więc tym większe gratulacje za wybór i za efekt. Dla mnie jeśli pojawi się na Astrobin to pewniak do zdjęcia dnia.\nFajnie! Patrząc na czasy obiekt niedostępny dla zwykłego śmiertelnika.\nTak się zastanawiam, dlaczego nie użyłeś Veloce i bin1? Rozumiem chęć większej skali, ale czy przypadkiem aperatura i światło Officiny nie dałby lepszego kopa?\nChciałem pokazać prawidłowy kadr, a nie dwie plamki na polu gwiazd\nJutro na 2 miesiące zakładam Veloce na piera. Już się cieszę na dwa piękne kadry !\nEdited July 24, 2020 by wessel\nKapitalne praca! Gratulacje, rewelacyjny kontrast - to słabizna jest przecież niesamowita.\nOd kilku lat chciałem sfotografować "Matuzalem" i jakoś się nie zmobilizowałem. Nawet nowy setup na to przygotowałem ( 250mm f/4) - więc pewnie spróbuję.\nA jest jeszcze trochę takich egzotycznych miejsc na niebie .\nOj jest, jest Pół zeszytu\nMWP-1 jest podobno do wyłapania wizualnie. Ostatnio robiłem listę obiektów na najbliższe obserwacje i MWP-1 jest moim "number one".Dam znać jak poszło O ALV nie słyszałem, ale zbadam temat. Fajnie, że Ci się chce robić takie obiekty, pozwolę sobie wykorzystać to zdjęcie podczas najbliższych obserwacji\nTo jest piekielnie ciemne Michał. Na klatce 1200 sekund bin 2 na Ha nic nie widać a na OIII ( też bin 2 ) tylko ślad tej najjaśniejszej części...\nMówisz o MWP-1? Mam właśnie nadzieję na tę najjaśniejszą część. Zainspirowł mnie ten temat:\npóki nie spróbuję, to się nie dowiem, czy to nie "averted imagination" autorów ;)\nPowodzenia! Daj znać jak to wygląda...\nEdited July 25, 2020 by wessel\nDa się zobaczyć ludzkim okiem coś czego nie widać na 20minutowym zdjęciu? Pytam z ciekawości, bo nie wiem :-)\nCo tu pisać - po prostu genialne!\nNo i te czasy ekspozycji, 36 godzin, na dodatek w lecie. Ile to nocy nieprzespanych?\nWzór dla wszystkich początkujących, którym się wydaje, że cyk, godzinka dwie i fotka gotowa.\nDokładnie 12 nocy po 3 godziny na jedną nockę - od 23:00 do 2:00\nCo ciekawe - mgławice planetarne z reguły blakną po około 20 000 latach do tego stopnia, że nie są już widoczne. Wiek MWP 1 określany jest na 150 000 lat\nW jakie rejony internetu można dotrzeć na bazie takiej informacji to głowa mała Wessel znowu inspiruje\n13 godzin temu, isset napisał:\nW narrowbandzie kieruje się kanałem OIII. Bliżej mu do ludzkich możliwości, tak to widzę.\nCyt z cn:\nMacieju nietuzinkowa praca. Miło zobaczyć coś zupełnie nie znanego. Brawo.\nEdited July 25, 2020 by MaPa\nCzy to nie najtrudniejszy obiekt z jakim walczyłeś Wessel ?\nJak ten Atik potrzebował bin2 w Ha to nawet nie umiem sobie wyobrazić skali trudności rejestracji tego obiektu.....masakra ;-)\nChyba nie prędko powstanie w Polsce równie dobre zdjęcie tych obiektów.\nCzy najtrudniejszy ? Chyba nie... ale na pewno jeden z najciemniejszych.\nPRzygladam sie zdjęciu i jakos dziwnie nienaturalnie ukazuje sie brak przejsc tonalnych pomiedzy kolorami.\nBlisko przyglądając się zdjęciu jest dokładnie jak piszesz. Np. w górnej mgławicy po jej lewej dolnej stronie występują jedynie 4 odcienie brązu bez przejść tonalnych bardzo widoczne. Sama mgławica ma elipsoidalną otoczkę odcinającą się nienaturalnie od tła. Być może przy upublicznianiu serwer lekko skompresował zdjęcie albo coś się podziało przy exporcie do pliku.\nEdited July 25, 2020 by alinoe\n18 godzin temu, alinoe napisał:\nJaja sobie robicie z wessela. Przyjmuję, że ten materiał był zbierany z miejscówki z pod Warszawy. Samo zarejestrowanie tego obiektu jest sztuką samą w sobie. Tam są czasy 1200s w bin 2 na matrycy icx694. Bardzo czułej. W czasie kiedy nie ma nocy astronomicznych !!! A Wy tu wyjeżdżacie, że przejść tonalnych wam brakuje.\nEdited July 26, 2020 by kosmit\nWessel, mam pytanko. Jak wygląda Twoja miejscówka? Czy masz w zasięgu wzroku jakieś lampy np uliczne bliżej lub dalej.\nCzy tło nieba jest w miarę zaswietlone czy dość ciemne.\n55 minut temu, Robson_g napisał:\nNie mam lamp i łun w polu widzenia.\nSkala jasności nieba Bortle'a: 3.00\nŚredni SQM: 21.67\n@Tayson popracowałem trochę nad tymi artefaktami tła. Te co pozostały pozostawiam ku radości pikselooglądaczy - niech sobie niszczą wzrok


Modelarstwo z pasją • Zobacz wątek - An-2R (lisia eskadra), Trumpeter 1:72\nAn-2R (lisia eskadra), Trumpeter 1:72\nprzez Artek82 » czwartek, 1 października 2015, 14:18\nWitam w galerii, kolejnego Antka z mojego małego hangaru\nTym razem nie będzie to prehistoryczny Plasticart tylko chiński Trumpeter równie nieudolny, ale bardziej Antkokształtny no i w skali 1/72. Chiński wyrób dostarcza nam tyle samo skopiowanych błędów z Bilka plus nieszczęsne poszycie powierzchni miękkich, wraz z oszkleniem kabiny pilotów i kadłuba, które tutaj wydaje się bardziej siermiężne, a w kadłubie promocyjnie dostajemy aż trzy wypukłe okienka. Wiadomo, za "Czy" dychy wodotrysków nie bedzie, ale po lekkim już tunningu można uzyskać przyjemną dla oka miniaturę Model zacząłem we wrześniu 2013 roku jako odpoczynek od Lotowskiego Antka i tak powolutku prawie gotowy od marca tego roku "dojrzewał", znaczy nabierał mocy urzędowej Poprawki jakich dokonałem przy budowie to: lekki walor silnika, szlifowanie i trasowanie na nowo osłony silnika, siatki we wlotach, rura wydechu, ściana kabiny pilotów zamocowana prawidłowo czyli odwrotnie jak sugeruje instrukcja. dodane okno wyjścia awaryjnego, przetrasowane zbiorniki i zaznaczone sloty i takie tam duperelki w postaci drobnicy. Zmiany i etapy powstawania można zobaczyć na kilku załączonych fotkach.\nTrochę historii o samolocie\nModel przedstawia maszynę o nr. ser. 1G187-07 zbudowaną jako wersja rolnicza "R" o aktualnych znakach SP-ALW. Po prześledzeniu historii maszyny wynika że hale produkcyjne Mielca opuścił w końcówce lat 70-tych za znakami SP-DTB z którymi latał do 1983 roku. Następnie przekazano go w tym samym roku do Ośrodka Szkolenia Personelu Lotniczego w Rzeszowie gdzie otrzymał znaki SP-TTB i pozostawał tam do końca 1986 roku. Od 1987 roku trafił do Aeropolu w którym służył do 1996 roku jako SP-TCE.\nDo końca 1999 roku stał na warszawskim Bemowie jako nielot skąd sprzedano go w 2000 roku do firmy Flugtechnik sp. z o.o. W tym czasie maszyna przeszła remont w Modlinie gdzie otrzymała znaki SP-FML, oraz malowanie niebiesko-żółte z pasiastym ogonem nawiązujące do malowania amerykańskich Starman'ów. Do 2005 roku będąc w prywatnych rękach maszyna pokazywała się na różnych pokazach i zlotach, a także świadczyła usługi agro.\nJako SP-FML brał także udział w VI i VIII Europejskim Zlocie samolotów An-2 w Jeleniej Górze i Watorowie. Prawdopodobnie samolot sprzedano pod koniec 2005 roku do Wenezueli, ale transakcja nie doszła chyba do skutku bo samolot pozostał w kraju i w 2006 roku przejęła go fundacja "Polska Droga". W tym samym roku samolot przejmuje Aeroklub Ziemi Lubuskiej gdzie otrzymuje znaki SP-ALW. Od tego czasu regularnie wykorzystywany jest do prac agro lub przeciw pożarowych, a także bierze czynny udział w akcji szczepienia lisów przeciw wściekliźnie, wraz z całą flotą pozostałych kolorowych Antków z "lisiej eskadry". Samolot na co dzień bazuje na lotnisku Aeroklubu Ziemi Lubuskiej w Przylepie. Ostatni przegląd/remont i odnowę powłoki lakierniczej przeszedł w 2009/10 roku w Modlinie.\nInformacje na temat samolotu czerpane z prasy, zdjęć i ich analizy, wszechkresnego internetu i plotek koła wzajemnej adoracji miłośników samolotu An-2\nZanim zaproszę do obejrzenia zdjęć uprzedzam że nie są one górnolotne i nakolanakładące, ale z naszą "małpą" robim co możem aby było coś widać. Czasami odnoszę wrażenie że "fiński kalkulator" robi lepsze zdjęcia niż typowy aparat do tego przeznaczony Tak więc zapraszam do oglądania i komentowania\nW kilku zbliżeniach\nW plenerze przy zachodzie\nModel idealny nie jest, wymaga jeszcze kilku poprawek i myślę nad zamontowaniem w brzuchu rury do zrzutu szczepionki. W wolnej chwili popracuję jeszcze nad fotkami w świetle naturalnym przy lepszej pogodzie. Tymczasem dzięki za uwagę i do zobaczenia przy następnym Antku i nie tylko...\nRe: An-2R (lisia eskadra)\nprzez DUDE » piątek, 2 października 2015, 08:10\nJa lubie Twoje antczyne zapędy, no i rys historyczny jest również miłą lekturą.\nNajbardziej przemawiaja do mnie ostatnie zdjęcia, choć osobiście preferował bym zdjęcia na białym. Kolory szaleją\nRe: An-2R (lisia eskadra), Trumpeter 1:72\nprzez Artek82 » niedziela, 4 października 2015, 17:09\nPopracowałem trochę nad zdjęciami Na białym tle przy ustawionym balansie bieli i w plenerze przy lepszym Słońcu. Myślę że chyba jest lepiej chociaż te na białym tle nie do końca mi się podobają Zapomniałem dodać że kalkomanie do modelu wykonał kolega Albert. Zapraszam do nowych zdjęć\nPorównanie z Plasticartem\nprzez Aleksander » niedziela, 4 października 2015, 18:52\n"Łoj Mania, a taki on ładny był, amerykański"\nFajnie zrobiony! Malowanie oryginalne, podoba się!


Oferta pracy – Zespół Szkół w Tulcach\nZespół Szkół w Tulcach - Oferta pracy\nOpublikowano w dniu 20 stycznia 2022 Autor: Szkoła\nDyrektor Zespołu Szkół w Tulcach ogłasza nabór kandydatów na wolne stanowisko pracownika obsługowego – sprzątaczka\nDokumenty należy składać w sekretariacie szkoły do 26 stycznia 2022r.\nb) Miejsce wykonywania pracy: Zespół Szkół w Tulcach;\nc) Okres zatrudnienia: od 1 lutego do 30 czerwca 2022 r. z możliwością przedłużenia zatrudnienia na czas nieokreślony;\nd) Wymiar czasu pracy – etat;\na) Stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na stanowisku sprzątaczki w szkole;\nb) Posiadanie pełnej zdolności do wykonywania czynności prawnych oraz korzystania w pełni z praw publicznych;\nc) Mycie okien,\n„Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zawartych w ofercie pracy dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz ustawą z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.)”


Mata do jogi – jak wybrać? część 1 - Wiktor Morgulec\nMata do jogi – jak wybrać? część 1\nJaką matę wybrać, to pytanie słyszę bardzo często i w zasadzie mogę podzielić się swoimi osobistymi doświadczeniami kilkunastu lat praktyki. Kiedy zaczynałem ćwiczyć, po kilku razach ślizgania się po parkiecie, postanowiłem zainwestować w antypoślizgową matę i….zacząłem się ślizgać po macie (jak większość początkujących).\nPamiętam, że byłem baaaaardzo rozczarowany i na niewiele zdały się tłumaczenia sprzedawcy że to normalne i każda nowa mata jest na początku śliska. I żeby się nie przejmować, tylko ją wyprać i że będzie dobrze. Matę wyprałem, co pomogło niewiele. Trudno mi było zaakceptować, że jeżdżę jak pies po lodzie po świetnej, niemieckiej macie antypoślizgowej…\nMój nauczyciel wzruszył ramionami powiedział, że jak trochę potu i łez w matę wetrę to się przestanę ślizgać. Tak też się stało.\nNiedługo potem sam swoim uczniom przekazywałem tę mądrość.\nMata, o której mowa, to niemiecki SPEZIAL najstarsza, dostępna na rynku do przeszło 20 lat, jak stary volkswagen, ogórek zardzewiały, ale trzymający fason. Po dwóch latach bardzo intensywnego, codziennego (rano i wieczorem) używania, 2 pobytach w Nepalu i Indiach mata przetarła się na wylot w miejscach, gdzie „pies z głową w dół” ma swoje dłonie i stopy.\nKolejną matę postanowiłem zakupić z wyższej półki. Wyboru wtedy wielkiego nie było, padło na także niemiecką matę MILLENIUM. Twarda, profesjonalna mata, o doskonałej fakturze, ciężka. Ćwiczyło się na niej wybornie i w przeciwieństwie do swojej poprzedniczki po 2 latach nie było śladu zużycia, po kolejnych 2 – choćby zadrapania, lata płynęły a mata jak nowa. Pewnie ćwiczyłbym na niej do dziś, gdybym nie zgubił jej 3 lata temu na jakimś wyjeździe.\n7 lat i praktycznie bez śladu zużycia! Ciągnąc wątek motoryzacyjny – istny mercedes wśród mat jak nieśmiertelny mercedes beczka. Naprawdę niezniszczalna.\nPo feralnym zagubieniu okazało się, że do wyboru jest całe mnóstwo różnych mat na rynku. Mając do dyspozycji wiele modeli, postanowiłem wypróbować coś nowego. Trochę ćwiczyłem na SURII 4,5 mm – bardzo pozytywne zaskoczenie w porównaniu z jej cienką 3 mm poprzedniczką, która była kompletną porażką – mata przesuwała się po podłodze, a człowiek po macie. SURIĘ 4,5 mm w 2009 roku wybrała w prezencie Gabriella Giubilaro spośród różnych proponowanych jej mat.\nNa samurajce, jak ją zdrobniale ochrzciliśmy, ćwiczy się wybornie. Idealnie przylega do podłogi, znakomite właściwości antypoślizgowe, jest odpowiednio ciężka i jednocześnie plastyczna – podobnie jak SPEZIAL – można ją składać dowolnie – czego np. z matą MILLENIUM nie dawało się robić. Podobnie jak SPEZIAL, zużywa się, wyciera, co z jednej strony jest sekretem antypoślizgowych atutów, z drugiej strony żywotność maty jest krótsza niż np. MILLENIUM czy mat PS.\nNa razie ćwiczę na SAMURAI ULTRA od ponad 2 lat. Fakt, że mam 2 maty – jedną stacjonarną w szkole i drugą domową, którą wożę ze sobą na wyjazdy – ale maty trzymają się dobrze – może nie jest to nieskazitelny stan maty MILLENIUM, ale dziur nie widać. Szacuję, że jeszcze rok do dwóch mata będzie służyć – co jest bardzo przyzwoitym wynikiem.\nSuper komfortową matę można zakupić raz na 3-4 lata.\nZadbaj o swój kręgosłup – rozmowa z Januszem Dąbrowskim – część 1


Swego nie macie, cudzym się chwalicie | BlogoManiak\n23.08.2010 , maniaK blogi\nNie od dzisiaj wiadomo, że nie potrzebny jest dobry produkt. Potrzebny jest tylko dobry marketing i kilo kitu. Rzecz będzie o wspomnienym już w blogoManiaKu wykorzystywaniu dobrych pomysłów grupy techManiaK.pl przez inne serwisy.\nBudując naszą grupę serwisów tematycznych od samego początku mieliśmy cel i wizję. Cały czas nią podążamy 🙂 dając naszym maniaKalnym czytelniKom informacje i artykuły związane z produktami, które ich interesują. Nic dziwnego, że dobry pomysł jest szybko podchwytywany. I dobrze, ile można tworzyć blogopodobnych serwisów z gadżetami, ciekawostkami i innymi cudami na kiju? Liczą się konrety.\nJednak zagranie jednego z konkurencyjnych blogów jest moim zdaniem lekko poniżej pasa.\nWidget CENA od techManiaK\nCzęścią naszej strategii jest prezentowanie aktualnych cen produktów. Współpracujemy w tym temacie z wieloma podmiotami, analizujemy ceny porównywarek, sklepów i oczywiście Allegro. Robimy to od lat. Prezentujemy naszym czytelniKom dane w czytelnej formie z linkami do odpowiednich stron. Przykładem niech będzie Arena komorkoManiaKa – Samsung Monte czy Samsung Avila.\nOprócz porównania (Arena ManiaKa – cykliczna seria już od kilku lat) pokazujemy również ceny obu modeli. I to są aktualne ceny oraz aktualne linki do odpowiednich stron. Mamy bazę produktów i bazę linków zbieraną od kilku lat.\nTak wygląda widget CENA w serwisie KomorkoManiaK.pl\nPod artykułem publikujemy te linki w formie zbiorczej z miniaturką prodktów. Bo wiadomo, że najczęściej czytanym fragmentem artykułu jest jego koniec 😉\nWykorzystanie cudzego pomysłu w swojej ulotce?\nPomysł jest tak fajny, że inne serwisy i blogi próbują go podchwycić i zrobiły bardzo podobne rozwiązanie:\nJak już wspominałem, cieszy mnie, że nasze pomysły są kopiowane. To kolejny dowód na to, że to dobre pomysły.\nWydaje mi się jednak, że korzystanie z cudzej pracy i próba przedstawienia go jako swojego własnego rozwiązania jest już nieetyczne i nieeleganckie. Tak właśnie zrobiła blomedia, prezentując w swojej ofercie reklamowe „Widget produktowy”. Nie mając takiego rozwiązania – przynajmniej na stronie pokazanej w prezentacji w rzeczywistości nie ma takiego widgetu – skopiowała tekst żywcem ze strony KomorkoManiaK.pl, zostawiając zarówno specyficzny dla naszego algorytmu schemat, odmianę i układ zdań.\nStrona z blogu bez cen:\nStrona z prezentacji z Widgetem skopiowanym z KomorkoManiaK.pl\nTak wygląda przykładowa strona KomorkoManiaK.pl z widgetem. Oczywiście treść i ceny są już inne, ponieważ zmieniamy je codziennie tak, aby prezentowane ceny były aktualne.\nŻeby było ciekawiej, w prezentacji „genialny” widget blomedia pokazuje różne dane. Wiem, że to tylko przykład, ale wszystko ma swoje granice:\nCo o tym myślicie. Czy to jeszcze wzorowanie się na lepszych pomysłach czy już nieelegancki plagiat? Na ile może posunąć się dział marketingu, żeby sprzedać produkt i zarobić prowizję?\nWidget CENA w praktyce\nmaniaK\t| poniedziałek, 23 sierpnia 2010\nTagi: blo, plagiat\nPodobne: blo, plagiat\n2 odpowiedzi na “Swego nie macie, cudzym się chwalicie”\n26/08/2010 o 04:19\noczywiście, że nie jest. Tak jak i Ceneo nie jest niczym odkrywczym, Skąpiec był wcześniej a ten wzorowany jest na zachodnich porównywarkach. Tutaj mowa jest o skopiowaniu na żywca pomysłu, treści i koncepcji do własnej ulotki – nie posiadając takiego komponentu. Nic „odkrywczego” w pokazywaniu cen nie widzę…\n26/08/2010 o 02:50\nwg mojej wiedzy pomysł widgetów na blogach grupy maniaK nie jest niczym nowym i pionierskim. dość wspomnieć, że w październiku 2008 wystartował nowy serwis chip.pl na którym zaimplementowany został (i funkcjonuje do dzisiaj) widget ceneo. wspominany widget został „odpalony” na serwerze testowym około 2-3 miesięcy przed upublicznieniem wersji beta serwisu (czy mniej więcej lipiec-sierpień 2008). wydaje się więc, że przypisywanie sobie tego „odkrycia” jest mocno nieuzasadnione\nLeave a Reply to maniaK\tCancel reply\n237 queries. 0,134, 0.133 (0,134) seconds.


Galeria Wnętrz City Meble, TRE Product\n16 marca 2022 roku poznaliśmy wyniki jednoetapowego konkursu „Inspirujący produkt codziennego użytku NA STÓŁ” organizowanego przez Galerię Wnętrz City Meble i markę TRE Product we współpracy z Akademią Sztuk Pięknych w Gdańsku.\nKonkurs był skierowany do studentów i absolwentów kierunków artystycznych, przede wszystkim wzornictwa i architektury wnętrz, w całej Polsce. Zadaniem było zaprojektowanie ponadczasowego produktu codziennego użytku.\nNa konkurs nadesłano 51 prac. Jury obradowało w składzie:\nTomek Rygalik – doktor sztuki, wykładowca, projektant przemysłowy i twórca TRE,\nFilip Ludka – przedstawiciel Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, partner konkursu,\noraz reprezentanci Galerii Wnętrz City Meble, głównego organizatora.\nJury konkursowe postanowiło przyznać Nagrodę Główną projektowi Elip 260 autorstwa Krystiana Jandury i Mileny Smyl, studentów Akademii Sztuki w Szczecinie.\nNagrodą jest wyjazd na międzynarodowe targi mebli i designu w Mediolanie — Salone del Mobile oraz produkcja zwycięskiego projektu, przez markę TRE oraz włączenie go do kolekcji.\nPrzyznano również trzy równorzędne wyróżnienia. Otrzymali je: Paulina Romańczuk-Orepuk z Krakowa za projekt „La Mi”, Jan Wilczak z ASP w Warszawie za „Misę na owoce” oraz Adam Friedrich z ASP w Gdańsku za projekt „Skall”.\nKrystian Jandura, Milena Smyl


Sercu na ratunek - doktorB.it\nSięgnąłem po lornetkę i patrolowałem kąpielisko. Nagle, blisko najdalej wysuniętej w morze boi dostrzegłem uniesione w geście rozpaczy dłonie, a potem gwałtowną kotłowaninę. Chwyciłem za zestaw ratunkowy. Zeskoczyłem z podestu i pobiegłem przez plażę do brzegu morza. Zimne fale gwałtownie ochłodziły moje nagrzane słońcem ciało, ale nie dałem się i płynąłem jak najszybciej. Drążyła mnie tylko myśl by zdążyć, zanim będzie za późno. Wkrótce zobaczyłem przed sobą ofiarę, jak półprzytomna rzucała się jeszcze, chociaż jej głowa pogrążała się już w wodzie. Podpłynąłem do niej od tyłu, tak że jej nadal wymachujące ręce nie mogły mi zaszkodzić i stylem grzbietowym wlokłem ją do brzegu. Kiedy wyciągnąłem ciało na plażę było już całkowicie bezwładne. Położyłem na boku i starałem się udrożnić drogi oddechowe. Nie czułem pulsu! Rozpocząłem masaż serca i sztuczne oddychanie. Dopiero gdy przywarłem do ust ofiary, zorientowałem się, że to dziewczyna. Miała blond włosy i jasnobłękitne oczy. W innych okolicznościach tak intymne spotkanie byłoby rozkoszą.\n– Co ty robisz? Palancie jeden – gwałtowny wybuch dziewczęcej złości przerwał moją reanimację i ledwie zaczętą myśl.\nPiękna dziewczyna przytomniała w ekspresowym tempie. Mimo wszystko cieszyłem się, bo to dobrze rokowało.\n– Martusiu! Nic ci nie jest? – Do dziewczyny podbiegł chudy jak szczapa blondyn, którego ciało przysłonięte jedynie kąpielówkami zdawało się nie mieć poza głową ani jednego włoska.\nZaczęli się ściskać. Dziewczyna wyjaśniała, że zrobiło się jej słabo i nagle poczuła, że ktoś ją molestuje. Wobec takiego punktu widzenia wolałem się wycofać. Na szczęście przybył lekarz, więc i tak nic po mnie. Miałem przecież nadal dyżur ratowniczy.\n– Wiesz Artur, spotkałam jednego chłopaka. Ma na imię Jarek. Chyba się w nim zakochałam.\n– To mnie już nie kochasz? – zapytałem z rozbrajającą naiwnością.\n– Coś ty? Czy myśmy się w ogóle kiedyś kochali? – Na jej twarzy odmalowało się zdumienie.\n– Masz jakieś plany na wakacje? – zapytał rudowłosy kumpel z roku kiedy właśnie omówiliśmy błędy popełnione na matematyce dyskretnej.\n– Jakoś nie chce mi się o tym myśleć – odpowiedziałem zgnębiony niepowodzeniami uczuciowymi i egzaminacyjnymi.\n– To może zabierzesz się ze mną nad morze – celnie kusił, bo to lubiłem – Będziesz pracować jako ratownik. Przecież zrobiłeś kurs.\nChwilę się opierałem, jednak przystałem na ten projekt, mając nadzieję, że jak “pooglądam trochę piękniejszych niż Irena lasek, to mi przejdzie”.\nI tak znalazłem się w cudownej nadmorskiej mieścince, wśród pięknej przyrody i jeszcze piękniejszych kobiet. Trochę mi to pomagało zapomnieć Irenę, jednak ani myślałem o zdobywaniu ich. W tamtych dniach żadna dziewczyna nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Aż do tej akcji ratunkowej. Nie wiem, który dokładnie to był moment. Czy to było wtedy, kiedy dotykając ust pięknej Marty, zorientowałem się, że to dziewczyna, czy może wtedy, gdy ona naskoczyła na mnie, tak cudownie i bezpodstawnie wściekając się? Nie potrafiłem nawet być zły na nią za tę niewdzięczność. Całą dalszą część dnia walczyłem z sobą, by skupić się na dbaniu o bezpieczeństwo kąpiących i odganiałem od siebie natrętne myśli o Marcie. Wróciwszy do pokoju, jak co dzień wziąłem zimny prysznic. Kiedy wyłączyłem wodę, usłyszałem, że ktoś puka do drzwi. Wiedziałem, że kolega, z którym dzieliłem pokój, poszedł balować w miasteczku, więc szybko przepasałem się ręcznikiem i wyskoczyłem z łazienki, by otworzyć drzwi gościowi.\n– Chciałam cię przeprosić i gorąco podziękować – przemawiał do mnie bukiet kwiatów, a raczej dziewczyna kryjąca się za nim.\n– Wejdź, proszę. – Nie widziałem jej, ale byłem pewien, że to Marta.\n– O sorry! – dziewczyna gwałtownie odwróciła się w stronę okna, po tym jak przez chwilę oglądała mnie w stroju Adama.\n– Jasny gwint! Postój tak chwilę proszę, aż uporam się ze swoim strojem – chciałem zapaść się pod ziemię, zamiast tego szybko podciągnąłem ręcznik i chwyciłem rzeczy z krzesła, przenosząc się do łazienki. Tu szybko się ubrałem i jakoś ochłonąłem po tej strasznie zawstydzającej sytuacji.\n– Możesz się już odwrócić, Marto. Teraz to ja cię będę musiał przepraszać za moją niezdarność – zacząłem się tłumaczyć.\n– Daj spokój. Nic się nie stało i wszystko to moja wina. Byłam dzisiaj okropna, a ty mi przecież uratowałeś życie i za to chciałam ci podziękować – mówiła, a ja ledwo rozumiałem treść. Dopiero teraz mogłem w pełni podziwiać jej onieśmielającą mnie urodę. Przyjąłem kwiaty i niezdarnie zaproponowałem:\n– To może napijesz się kawy albo herbaty?\n– Twoje propozycje są dla mnie rozkazem. Mój ty wybawco! – powiedziała to jakoś tak, że od razu się wystraszyłem:\n– Jeśli ci nie pasuje, to nie będę cię przymuszał – powiedziałem tak dlatego, że miałem w pamięci tego blondyna i nie chciałem wszystkiego znowu skomplikować.\n– Spoko. Chyba się mnie nie boisz? – mrugnęła do mnie.\nRozmawiało się nam naprawdę fajnie. Była nie tylko piękna, ale też miła i mądra. Opowiedziała mi, jak tu przyjechała z grupą znajomych, by trochę odpocząć od studiowania informatyki.\n– To tak jak i ja! – wykrzyknąłem radośnie.\nTamtego dnia do wody weszła sama i wypłynęła trochę zbyt daleko. W pewnej chwili poczuła lekki skurcz, spanikowała, a efekt tego wszystkiego widziałem przez lornetkę. Nie wyglądało, aby Marta gdzieś się spieszyła i rozmowa toczyła się w swobodnej atmosferze. W pewnym momencie jednak drzwi się otworzyły i wszedł mój współlokator. Marta od razu wstała witając się z nim i jednocześnie żegnając:\n– Zasiedziałam się trochę. Na mnie już czas.\n– Odprowadzę cię – zaproponowałem, a ona nie zaprotestowała.\n– I czego cię tam uczą na tej informatyce? – spytałem, bo brakowało mi tematu do rozmowy.\n– Na pierwszym roku solidnie nas wdrożyli do programowania w języku Python.\n– To tak jak i u nas. Fajny język, że nie używa tradycyjnych średników do oddzielania instrukcji.\n– Tak w tym „C” to ciągle o tym znaku zapominałam i wyskakiwały mi błędy kompilacji z nieoczywistymi komunikatami, a w Pythonie wystarczy przejść do nowej linii.\n– No i zamiast łatwych do przeoczenia wąsatych nawiasów instrukcji wystarczy stosować wcięcia.\n– Tak, w innych językach te wcięcia służą tylko do uczynienia kodu czytelniejszym – mówiła, a ja główkowałem jak uczynić rozmowę trochę mniej techniczną.\n– A jak jest u was ze współczynnikiem gamma? – zapytałem z chytrym uśmieszkiem.\n– Chyba nie przerabialiśmy tego? – Marta była lekko zakłopotana.\n– To takie żartobliwe określenie proporcji płci żeńskiej i męskiej w grupie studenckiej – wyjaśniłem z satysfakcją, że mi się udało ją czymś zaskoczyć.\n– Ach tak. U nas na roku na dwie setki studentów są tylko trzy dziewczyny.\n– To tak jak teraz wszędzie. Wykładowca nam mówił, że jak on zaczynał studia w połowie lat siedemdziesiątych to było po równo dziewczyn i chłopaków, co było ewenementem na Wydziale Elektrycznym, na który dziewczyny wcale się tak nie garnęły.\n– To ciekawe. Nie wiedziałam, że tak dużo było dziewczyn i że studiowali na elektrycznym, a nie informatyce czy elektronice.\n– Takie czasy. Zaraz na początku mężczyźni nie chcieli obsługiwać komputerów i brano kobiety, więc i naukowców w tej dziedzinie nie było wielu.\nTak sobie rozmawialiśmy o naszym studiowaniu, ale nie było to dla mnie nudne. O wszystkim potrafiła mówić ciekawie. Mimo, że uczyliśmy się na różnych uczelniach w różnych miastach mieliśmy podobne doświadczenia.\n– Wiesz, nie myślałem, że mi na to pozwolisz – powiedziałem po chwili cicho.\n– Masz taką niską samoocenę?\n– Tak szczerze, to niepokoi mnie ten blondyn z plaży. Wyglądał na bardzo bliską ci osobę.\n– Bo Kajtek jest mi bardzo bliski – powiedziała to tak, że czułem jakiś podstęp.\n– I nie będzie mu przeszkadzało nasze zbliżenie? A może to jest cena, jaką postanowiliście mi zapłacić za uratowanie tobie życia? – uderzyłem w ton podejrzliwej irytacji.\n– To przecież był mój brat, głuptasku – pstryknęła mnie w nos rozbawiona moim “śledztwem”.\nOd tego czasu spotykaliśmy się codziennie tak często jak mi na to pozwalało angażujące zajęcie. Zwykle więc odbywało się to późnym popołudniem i zajmowaliśmy się sobą do nocy.\nPewnego wieczoru Marta siedziała u mnie w pokoju, aż nagle spojrzawszy na zegarek, szybko się podniosła:\n– Musze lecieć, bo zaraz przyjdzie twój kolega.\n– Nie przyjdzie. Wyjechał do domu – powiedziałem spokojnie, patrząc jej w oczy.\n– No to jeszcze posiedzę – usiadła z powrotem.\n– Kochasz mnie? – zapytałem wprost, chociaż takich wyznań nie szczędziliśmy sobie ostatnio.\n– Przecież wiesz, że tak – odpowiedziała skwapliwie.\n– A może tylko jesteś wdzięczna za uratowanie życia?\n– Nie, to nie to. Podobałbyś mi się nawet bez tej zasługi, tylko czy ty byś na mnie zwrócił uwagę? – uśmiechnęła się.\n– Nie wątpię, że tak. Jesteś zjawiskowo piękna i mądra – mówiłem z pełnym przekonaniem – Od razu mi się spodobałaś – moje słowa potwierdziłem długim pocałunkiem i przytuleniem jej szczupłej sylwetki.\nPoczułem jak z lekka drży, co mnie ośmieliło do rozpięcia jej bluzki i złożenia serii lekko kąśliwych pocałunków w szyję. Kiedy po chwili ona sama uwolniła się od biustonosza zająłem się jej niedużymi ale jędrnymi piersiami. Marta odpowiedziała mi serią westchnień i pojękiwań. I wtedy poczułem jak ona rozpina mi koszulkę po czym zsuwa ją z pleców, a ja uwalniam się od niej wyjmując ręce z rękawów. Nietrudno się domyślić, że posłużyło to jej do pochylenia się nad moim torsem i pieszczenia go wargami oraz językiem. Nie pozwoliłem jej na to zbyt długo i ukląkłem przed nią skupiwszy się najpierw na bocznym zamku spódniczki i jednocześnie ciągnąc rękoma za biodra by wstała. Gdy spódnica spadła pojawiły się figi, które chwyciłem w zęby i pociągnąłem w dół. Wróciłem w górę obficie całując przeważnie od wewnątrz jej uda. Była doskonale wydepilowana tak, że mój język bez oporu wśliznął się w jej zwilgotniałą dziurkę i zaczął ją intensywnie penetrować. Marta na to rozedrgała się intensywnie. Poczułem jak jej palce w odpowiedzi delikatnie pieszczą moje policzki, co dopełniało moje odczuwanie nieziemskiej rozkoszy.\n– Pozwól, że teraz ja ci się zrewanżuję – powiedziała delikatnie odpychając moją głowę.\nTeraz ona uklękła znowu pieszcząc mój tors, a rękoma rozpinając pasek, guziki i zamek spodni. Korzystając z uwolnionego miejsca włożyła swoje delikatne dłonie w moje bokserki. Nie byłem w stanie się opanować i głośno jęknąłem, a mój penis usztywnił się w pozycji pionowej. Nagle gwałtownymi ruchami zrzuciła mi spodnie i bokserki do podłogi po czym głęboko pochylając się nade mną chwyciła ustami główkę mojego prącia. Poczułem na sobie jej delikatne usta i język, które subtelnymi ruchami zwilżały moją najczulszą męskość. Marta pieściła mnie wytrwale przesuwając usta w dół i w górę.\n– Dość! Nie wytrzymam! Zaraz się spuszczę! – wykrzyknąłem w pewnej chwili.\nAle Marta wcale nie rezygnowała tylko mocniej ścisnęła rękoma moje uda w pobliżu kolan. Jeszcze nigdy tak mocno nie przeżywałem wytrysku. Już po wszystkim Marta wymknęła się do łazienki. W tym czasie rozwiesiłem nasze rzeczy na krzesełkach.\n– To ja się będę zbierać – powiedziała wracając.\n– Nie pozwolę na to – zaprotestowałem kategorycznie i chwyciłem ją na ręce zanosząc do mojego łóżka, a ona zaśmiała się perliście.\nTej nocy zbliżyliśmy się do siebie jeszcze dwa razy chociaż bardziej klasycznie i było mi dobrze jak nigdy dotąd. Rano zjedliśmy śniadanie w przytulnym bistro i odprowadziłem Martę do jej kwatery. Tymczasem zbliżał się koniec naszych wakacji i wydawało się, że może się to skończyć jak większość wakacyjnych romansów, gdyż studiowaliśmy w miastach odległych o dobre trzysta kilometrów.\n– Wiesz? Wpadłem na pomysł, żeby się przenieść na twoją uczelnię – zacząłem pewnego dnia kiedy już trochę przemyślałem tę sprawę.\n– Naprawdę? Chciałoby ci się?\n– Mam dobre oceny i wasza uczelnia powinna mnie przyjąć, ale nie wiem co ty byś na to powiedziała?\nW odpowiedzi otrzymałem czuły pocałunek.\n– To by było wspaniale. Moglibyśmy razem zamieszkać – usłyszałem też entuzjastyczną odpowiedź.\n– Naprawdę? Zgodziłabyś się? Tak bez ślubu? – upewniałem się.\n– Ślub to ogromne przedsięwzięcie i zobowiązanie, więc zostawmy to sobie na później aż się dotrzemy.\nW ten sposób nasze rozstanie po wakacjach nie było smutne ale pełne nadziei. Zaraz po powrocie udałem się do dziekanatu mojej dotychczasowej uczelni, który bez problemów i szybko wydał mi niezbędne dla przejmującej uczelni zaświadczenie. Następnego po tym dnia wyjechałem rannym pociągiem do miasta studiów Marty. Wiedząc, że mieszkała z rodzicami w pobliskim miasteczku nawet nie informowałem. Bez problemu podjechałem na uczelnię i odszukałem właściwy dziekanat.\n– Nie wiem czy pan dziekan się zgodzi na przyjęcie pana. Mamy dużo studentów – pracownica dziekanatu wylała na mnie kubeł zimnej wody.\n– Czy mogę porozmawiać z panem dziekanem? – nie odpuszczałem.\n– Pan dziekan ma teraz urlop. Musi pan najpierw napisać podanie – usłyszałem zimne.\nWolałem nie pytać o dostęp do drukarki tylko odszukałem najbliższą kawiarenkę internetową, gdzie wszystko sprawnie załatwiłem. W południe złożyłem dokumenty w dziekanacie.\n– Kiedy mogę oczekiwać decyzji? – zapytałem niepewnie bojąc się opryskliwego potraktowania.\n– Proszę zadzwonić w przyszłym tygodniu. Tu jest numer telefonu – usłyszałem zaskakująco uprzejmą odpowiedź.\nWracając pociągiem do domu zadzwoniłem do Marty.\n– I nie podjechałeś do mnie – zaczęła z pretensją – Przecież to bardzo blisko. Ja codziennie dojeżdżam.\n– Wybacz, chciałem zdążyć do domu przed nocą – tłumaczyłem się, chociaż tak naprawdę bałem się też, że Marta zechce mnie przedstawić rodzicom, a nie byłem na to przygotowany, czyli po prostu stchórzyłem, a przecież w końcu będę musiał z tym się zmierzyć.\nKolejne dni ciągnęły się niemożliwie. Codziennie wydzwaniałem do Marty i wśród różnych tematów snuliśmy marzenia o naszej najbliższej przyszłości. Zadzwoniłem też do dziekanatu.\n– Pan dziekan zapoznał się z pana sprawą, ale jeszcze nie zdecydował czy pana przyjmie na swój wydział – usłyszałem zimne.\n– A kiedy mogę oczekiwać decyzji?\n– A czy mógłby pan zgłosić się na dyżurze pana dziekana? Ma go w czwartki o ósmej rano.\n– Oczywiście! Przyjadę. Może pani zapisać mnie w kolejce do pana dziekana?\nTym razem musiałem wsiąść w pociąg wyjeżdżający o trzeciej nad ranem. Bardzo się pilnowałem żeby się nie spóźnić. Ubrałem się też w garnitur. Umówiłem się z Martą, że spotkamy zaraz po mojej wizycie u dziekana. Tymczasem ona od samego rana czekała na mnie na korytarzu dziekanatu.\n– Cześć Marta – powiedziałem i chciałem ją krótko pocałować, ale ona przylgnęła do mnie z całą siłą tak, że ledwo się wyrwałem.\nZauważyłem, że ktoś nas minął.\n– To pan dziekan – usłyszałem ściszone – Idź już bo on nie lubi spóźnialskich.\nTrochę mnie zbiła z tropu, bo dziekan może mieć mi za złe, że publicznie całuję się, na dodatek w centrali jego wydziału.\n– Przeczytałem pana podanie i jeszcze mnie pan nie przekonał bym pana przyjął – zimno przywitał mnie dziekan – Ma pan jakieś osiągnięcia?\n– Programować zacząłem już w gimnazjum – zacząłem nieśmiało.\n– I cóż pan takiego zaprogramował? – usłyszałem ironiczne.\n– Mama jest dentystką, więc zrobiłem jej program zawiadujący kartoteką pacjentów.\n– To jak on pamiętał tych pacjentów pana mamy?\n– Począwszy od danych osobowych, a skończywszy na stanie uzębienia z dokładnością do pojedynczego zęba.\n– A jak ktoś miał protezę?\n– Oczywiście, że mój program to też pamiętał.\n– I to wszystko zrobił gimnazjalista?\n– Nie tak od razu. Program rozwijałem przez kilka lat rozbudowując funkcjonalność czyli to co prezentował na ekranie i zapamiętywał w bazie danych.\n– Chętnie bym zobaczył pana program, ale na pewno pan do tego nie jest przygotowany.\n– Opublikowałem ten program jako open-source i może pan dziekan go ściągnąć z mojej strony.\n– To poproszę adres – usłyszał zaskakującą odpowiedź, a dziekan obudził swego laptopa i uruchomił przeglądarkę.\n– Łeb for hiuman kom, gdzie for jest wyrażone cyfrową czwórką.\nDziekan wpisał podany łańcuch znaków i na ekranie ukazała się mozaika różnych zdjęć.\n– Proszę kliknąć w zdjęcie dentystki w białym fartuchu po prawej u góry.\nPo chwili program ściągnął się na komputer dziekana i został na nim zainstalowany.\n– Ten program startuje z przykładową bazą danych fikcyjnych pacjentów – mówiłem przejęty.\nPatrzyłem jak na ekranie pojawiają się kolejne formularze programu. Zdziwiłem się, że mój egzaminator bardzo sprawnie radzi sobie z tym.\n– Świetnie! Przyjmuję pana! – w końcu usłyszałem upragniony werdykt.\n– Dziękuję! – Poczułem jak moje oczy wilgotnieją z wrażenia.\n– A tak między nami to jaki jest prawdziwy powód pana przenosin właśnie do nas? – zapytał, a ja poczułem miękkość w nogach i na chwilę zaniemówiłem.\n– Chyba ją minąłem w korytarzu, prawda? Poznałem, że to nasza studentka.\n– Życzę więc powodzenia w studiowaniu i życiu prywatnym – dziekan wstał i wyciągnął do mnie rękę, a ja poderwałem się gwałtownie i ścisnąłem ją pewnie trochę za mocno.\nMarta po mojej minie od razu poznała, że odniosłem sukces i przytuliła się do mnie.\n– To teraz się nie wymigasz od wizyty u moich rodziców – zbladłem gdy to usłyszałem.\n– Dobrze – odpowiedziałem dziarsko maskując swoje zakłopotanie – Muszę zacząć od kupienia kwiatów.\n– Na dworcu jest kwiaciarnia, tak że zdążysz je kupić przed odjazdem pociągu, a ja dzwonię do mamy żeby ją uprzedzić o twojej wizycie.\nMarta rozmawiała przy mnie, ale nie słyszałem rozmówczyni.\n– Mama pyta czy nie pogardzisz zupą pomidorową i na drugie karkówką z ziemniakami? – pytała Marta.\n– To bardzo dobry zestaw jeśli nie sprawię kłopotu.\nMarta dokończyła rozmowę, a my zbliżaliśmy się do dworca i po chwili weszliśmy do kwiaciarni.\n– Mama lubi róże, ale nie gardzi też innymi kwiatami – Marta starała się mi pomóc w wyborze.\n– To może zaproponuję kombinację margaretek, alstromerii, róż oraz przybrania – wtrąciła się ekspedientka.\nPrzystałem na to i w chwilę później z tym obszernym bukietem wsiedliśmy do podmiejskiego pociągu.\n– Tata jest elektronikiem i pracuje w serwisie komputerowym – usłyszałem w odpowiedzi na pytanie o rodziców, bo chociaż już o tym rozmawialiśmy chciałem zgłębić temat.\n– To widzę, że poszłaś w jego ślady. Prawda?\n– Niezupełnie, bo on się prawie nie zna na oprogramowaniu, a ja na moich uniwersyteckich studiach ledwo liznęłam sprzętu.\n– Uczy matematyki w liceum.\n– To blisko informatyki i pewnie ci pomogło.\n– Niekoniecznie, bo mama nie uległa modzie na dokształcenie się w informatyce – usłyszałem.\nPowiedziała mi jeszcze trochę o ich hobbystycznych zainteresowaniach, a oboje w wolnym czasie bardzo lubili czytać zwłaszcza literaturę piękną. I tak gawędząc dojechaliśmy do urokliwej stacji rodem z początków XX wieku, na której budynku staroświecki zegar pokazywał szesnastą dwadzieścia. Marta poprowadziła mnie pieszą drogą biegnącą na skróty. Kiedy weszliśmy do ich mieszkania na pierwszym piętrze pojawiła się jej mama, która wyglądem przypominała córkę tylko w starszym wydaniu.\n– Och, jakie piękne kwiaty – usłyszałem – Może się odświeżycie po podróży, a ja zaraz podaję obiad.\nDo stołu zasiedliśmy we czworo z jej ojcem, który zdążył wrócić z pracy.\n– A pan czym się zajmuje? – spytał ojciec gdy matka wyszła do kuchni by przynieść drugie danie.\n– Podobnie jak Marta studiuję informatykę i teraz sobie załatwiam przeniesienie na jej uczelnię.\n– No to widzę, że pan się zaangażował nie mniej niż Marta – tonem lekkiego zaskoczenia skomentował – bo ona po wakacjach tylko o panu Arturze mówi.\n– To ja może przyznam się, że planujemy z Arturem wynająć kawalerkę blisko uniwersytetu i razem zamieszkać – Marta poczekała z tym oświadczeniem aż jej matka wróciła z kuchni.\n– Coś takiego! – prawie równocześnie wykrzyknęli zaskoczeni rodzice – Planujecie ślub? – spytała matka.\n– Ani ja ani Artur nie chcemy tego robić pochopnie – odpowiedziała Marta.\nNastała chwila ciszy, która złowieszczo dzwoniła mi w uszach.\n– A czy wspólne zamieszkiwanie nie jest zbyt pochopne? – dziwiła się matka.\n– Co w tym dziwnego? Chcemy się lepiej poznać zanim zwiążemy się na resztę życia – wypowiedź Marty zakończyła dyskusję, chociaż wyczuwałem, że rodzice powstrzymywali się przed kontynuacją.\n– Panu Arturowi przygotuję spanie w pokoju Kajtka, który już nie mieszka z nami – matka powiedziała to takim tonem, że wyczuwało się, że nie chce byśmy z Martą spali razem.\n– Och, nie chciałbym sprawiać kłopotu. Mogę pojechać nocnym pociągiem – wyczułem dystans w nastawieniu rodziców Marty i chciałem jakoś zręcznie wybrnąć.\n– Nie ma mowy Arturze, nie będziesz się tułał po nocy – tylko Marta była stanowcza.\nPokój po Kajtku zachował nastoletni charakter. Był cały oblepiony plakatami zespołów i solistów muzycznych sprzed kilku lat. Biblioteczka pełna była literatury fantasy w pstrokatych okładkach. Łóżko było wąskie przykryte narzutą z sylwetką Harrego Pottera. Pod oknem stało biurko z kilkoma szufladami, a za podkładkę służył kalendarz sprzed dwóch lat. Czułem się zmęczony po tak wcześnie rozpoczętym dniu i pełnymi napięcia rozmowami z dziekanem i rodzicami Marty. Przed nocą wziąłem jednak natrysk i wsunąłem się pod przygotowaną przez mamę Marty świeżą pościel w samych bokserkach, bo nie planowałem noclegu. Bardzo szybko zasnąłem.\nObudziłem się kiedy było już jasno i poczułem delikatny masaż mojego torsu i zwilgotnienie w prawym uchu. To była Marta. Leżała na boku tuż przy mnie. Dotknąłem jej uda, a potem piersi. Była cała goła. Obróciłem się na bok w jej kierunku i pocałowałem ją wpychając się językiem. Ona tymczasem włożyła dłoń w moje bokserki. Czułem jak twardnieję. Jednym ruchem znalazłem się nad nią i obróciłem ją na plecy. Była wilgotna kiedy w nią wchodziłem.\nPo wszystkim usłyszeliśmy trzaśnięcie drzwi w korytarzu.\n– To tata wychodził do pracy. Muszę wracać do siebie, żeby mama nie zauważyła – szepnęła mi do ucha wieńcząc pocałunkiem i wyskoczyła z łóżka ubierając nocną koszulę.\nMatka chyba nie zauważyła jej nocnej wizyty, ale nie odzywała się do mnie. To Marta przygotowała jajecznicę na boczku. Potem odprowadziła mnie na dworzec. Zadzwoniła do mnie późnym wieczorem.\n– Pokłóciłam się z rodzicami – zaczęła emocjonalnie. Czułem, że cierpi.\n– O co poszło? – spytałem retorycznie.\n– Oni się nie godzą na to żebyśmy już zamieszkali razem. Nawet nie są za szybkim ślubem. Chcą żebyśmy się spotykali co najmniej rok.\n– Ja chcę, żebyśmy jak najszybciej znaleźli kawalerkę. Już znalazłam kilka propozycji. Może byśmy razem obejrzeli?\nJuż następnego dnia spotkaliśmy się na dworcu skąd poszliśmy wizytować kolejne kawalerki.\n– Będziemy musieli sami zarobić na wynajem, bo moi rodzice na pewno nie pomogą – ostrzegła mnie na wstępie.\n– Ja już pracowałem u siebie i mam dobre referencje by startować w nowym miejscu – starałem się ją uspokoić.\nSpośród kilku ofert wybraliśmy tani ale umeblowany pokój aneksem kuchennym, łazienką i przedpokojem. Kawalerka nie była położona tuż przy uniwersytecie, ale blisko tramwaju z bezpośrednią linią. Udało się też, że mogliśmy się od razu wprowadzić i w ten sposób zostałem u niej na wyjeździe kilka dni. Wykorzystaliśmy je obydwoje na poszukiwanie pracy. Przyjął nas ten sam pracodawca ze zrozumieniem podchodzący do elastycznego czasu pracy, który umożliwił nam bezproblemowego godzenie zarabiania ze studiami.\nAni jej ani moi rodzice nie wspierali nas materialnie, ale dawaliśmy sobie radę, bo nasze uposażenia stopniowo rosły. Rodzice Marty początkowo źli i nieufni stopniowo pogodzili się z wyborem Marty i często nas do siebie zapraszali na obiady łączone z grami planszowymi do późna. Po kilku latach wzięliśmy ślub i dorobiliśmy się dzieci. Dziadkowie chętnie nam pomagali w zajmowaniu się nimi. W taki to sposób nasza z Martą wakacyjna miłość przerodziła się w trwały związek.\nTagi: informatykaod 18. latpracaprogramowanieromansstudia\n2021-10-23, o 22:16\nTen wpis o tytule "Sercu na ratunek" z kategorii "Opowiadanie" dotyczący: informatyka, od 18. lat, praca, programowanie, romans, studia, czeka na Twój komentarz. Na pewno masz na ten temat coś ciekawego do powiedzenia. Co sądzisz o tym, co napisałem?\nNastępny post Wrapphone, czyli poręczny smartfon korzystający z zalet smartwatcha\nPoprzedni post Ślubny egzamin dyplomowy


Augsburg | Studia Przypadków | Kyocera Document Solutions | KYOCERA Document Solutions w Polsce\nStudia Przypadków - Augsburg\nFirma osiągneła oszczędności na poziomie 25% i stabilność planowania kosztów na przyszłość.\nZastana sytuacja w urzędzie miasta Augsburg dotyczyła rozproszonej i heterogenicznej floty urządzeń pochodzących od 10 dostawców. Setki różnych typów urządzeń i ponad 700 typów tonerów. Do tego czasu najważniejszym wyznacznikiem była tylko cena zakupu urządzenia, pozostałe koszty takie jak np. ochrona środowiska nie były brane pod uwagę.\nZastana sytuacja dotyczyła rozproszonej i heterogenicznej floty urządzeń pochodzących od 10 dostawców. Setki różnych typów urządzeń i ponad 700 typów tonerów. Do tego czasu najważniejszym wyznacznikiem była tylko cena zakupu urządzenia, pozostałe koszty takie jak np. ochrona środowiska nie były brane pod uwagę.\nSzczegółowa analiza kosztów infrastruktury oraz kosztów wynikających z centralnej platformy informacji i zamówień publicznych, która działa za pośrednictwem władz miejskich sieci intranet. W związku z tym wymagany jest jeden punkt kontaktowy do obsługi systemu. Wyeksploatowane stare urządzenia zostaną zastąpione sukcesywnie nowymi rozwiązaniami.\nImplementacja urządzeń KYOCERA, które gwarantują wyjątkową wysoką wydajność pracy, szczególnie w przypadku druku, a dzięki wysokiej ilości generowanych kopii gwarantują niski całkowity koszt posiadania.\nOpracowanie systemu oceny środowiska do zamówień publicznych.\nOszczędności na poziomie 25% i stabilność planowania kosztów na przyszłość.\nWdrożenie urządzeń KYOCERA doprowadziło nie tylko do drastycznego ograniczenia emisji CO2 emisji, ale również kosztów energii.\nZmniejszenie obciążenia pracą poprzez skuteczne i zautomatyzowane rozwiązanie sieciowe dla zamówień publicznych.\nKYOCERA Case Study Augsburg (149,7 kB)\n''Dzięki wysokiej efektywności kosztowej osiągnęliśmy oszczędności na poziomie 25%. Mamy dane, które to potwierdzają i w dalszym ciągu będziemy optymalizować system".\nAnke Lemke Szef IT Urzędu Miasta Augsburg


Konsultant ślubny Łasin ▶ Organizacja imprez ślubnych ❤ Organizacja-wesel.pl\nOrganizacja ślubów, wesel Łasin\nNajbliższe oferty Organizacja wesel, konsultanci ślubni Łasin\nMiłomłyn Ostróda Tczew Solec Kujawski Sierpc\nZespoły muzyczne Łasin 97\nSamochody do ślubu Łasin 35\nCzęsto zadawane pytania dotyczące konsultantów ślubnych w mieście Łasin\nMoże się tak zdarzyć, że wchodząc na pewną miejscowość np. Łasin nie znajdujesz konsultanta, który pochodzi z tej miejscowości. Znajdziesz jednak tam konsultantów, którzy pochodzą z okolicznych miejscowości i zadeklarowali chęć dojechania do tej miejscowości by wykonać swoje usługi. Aby łatwiej oszacować odległość, pod każdym konsultantem podana jest odległość od miasta, które cię interesuje.\n📌 Znalazłem konsultanta ślubnego na wesele Łasin, ale nie ma podanego numeru kontaktowego?\nMamy konsultantów ślubnych z całej Polski, w tym z miejscowości Łasin ⭐ Dodatkowo: ✅ świecące napisy love ✅ fajerwerki ✅ klaun na szczudłach ⭐ Organizacja imprez ślubnych Łasin❗


Klasa Disco Polo nagrała cover z Boys i wyszło... discopolowo\nStart/Kultura i sztuka/Klasa Disco Polo nagrała cover z Boys i wyszło… discopolowo\nInwestycjeKultura i sztukaMarketingMediaNaukaPaństwoPolska\nTB 27 maja 2021\n0 801 2 minut temu\nFot. YT/Disco Polo Lajf\nKlasa Disco Polo w Michałowie\nW podlaskim liceum w Michałowie ruszyła we wrześniu klasa z profilem disco polo. Zainteresowanie tak zwaną klasą estradową przeszło oczekiwania pomysłodawców.\nDokumenty złożyło 27 uczniów, co oznacza, że spokojnie uruchomimy jedną klasę. Pomysł załapał, tym bardziej, że ci uczniowie są nie tylko z Michałowa, ale też z okolic.\n— mówił przed rozpoczęciem roku szkolnego Konrad Sikora, zastępca burmistrza Michałowa.\nNa pomysł utworzenia klasy estradowej w michałowskim liceum, wpadł rok temu burmistrz gminy Marek Nazarko\nJaką szkołę stworzyć na Podlasiu? Jeśli hutnicza to na Śląsku, bo Śląsk to górnictwo, jeżeli morska – to Gdańsk, Gdynia, Szczecin. A Podlasie to? Z czego jesteśmy silni i kojarzeni w całym kraju? Co jest atrakcyjne dla młodzieży i jest jednocześnie dobrym sposobem na życie? Pierwsza w Polsce szkoła disco polo.\n— przekonywał burmistrz Michałowa.\nWiele osób nie wierzyło, że taka klasa powstanie. Mimo iż pomysł utworzenia takiej klasy był przez wielu wyśmiewany, to spotkał się z pozytywną reakcją Ministerstwa Edukacji Narodowej.\nTo być może chwyci, a nie ma chyba w tym nic złego, aby młodzież, ludzie, którzy chcą występować na estradzie, byli do tego profesjonalnie przygotowywani. Ale to młodzi ludzie zdecydują ostatecznie, czy z tej oferty będą chcieli skorzystać.\nDzięki współpracy ze znaną w branży disco polo wytwórnią Green Star, zajęcia w szkole odbywać się będą pod opieką specjalistów i gwiazd związanych ze sceną klubową i nurtem disco polo. Wśród nauczycieli w klasie estradowej prym wiedzie legenda Disco Polo, Marcin Miller.\nBędę przyjeżdżał i będę chciał przekazać młodzieży wszystko to, czego nauczyłem się będąc w zespole, na scenie.\n– mówił wcześniej lider zespołu Boys.\nW ramach zajęć, uczniowie mają do wyboru zajęcia wokalne, muzyczne lub taneczne. W szkolnej ofercie znajdą się również zajęcia dodatkowe z techniki studyjnej, na których młodzież pozna tajniki pracy realizatora dźwięku czy produkcji muzycznej.\nI są już pierwsze efekty nauki. Klasa wypuściła właśnie swój pierwszy utwór Disco Polo do sieci. Utwór zatytułowany “Wciąż pamiętam” to cover piosenki zespołu Boys. W teledysku występuje również Marcin Miller.\nWśród redaktorów na naszym portalu nie ma raczej fanów tego rodzaju muzyki, więc trudno nam oceniać ten utwór. Zostawiamy to naszym czytelnikom:\n11 milionów na Centrum Disco Polo\nTo jednak nie wszystko. Władze Michałowa postanowiły także wybudować Centrum Muzyki Disco Polo. Z przedstawionego projektu wynika, że wybudowane zostaną hala widowiskowa oraz muzeum. Budynek ma powstać do 2026 roku, a jego budowa sfinansowana głównie ze środków unijnych, w ramach przedsięwzięć strategicznych dla rozwoju województwa podlaskiego.\nWedług władz miasta koszt budowy Centrum to około 11 milionów złotych. 15% kosztów inwestycji pokryje samorząd, a ponad 9,3 miliona złotych ma pochodzić ze środków unijnych. Marek Nazarko, burmistrz Michałowa zachwala projekt i twierdzi, że obiekt ,,przyczyni się do wzrostu atrakcyjności regionu oraz wpłynie na rozwój społeczny”:\nDisco polo jest obecne w Polsce i na świecie od prawie 30 lat i na tyle zadomowiło się̨ w polskiej kulturze, że obecnie nie da się zamknąć́ oczu i udawać, że tego nie ma. My to widzimy i rozumiemy. Od nowego roku szkolnego rusza w Michałowie szkoła o profilu estradowym disco polo. Centrum to kolejny krok.\nBoys Disco Polo klasa Michałowo muzeum muzyka nauka Polsat News szkoła youtube\n"Serki HOMO" zdelegalizowane? Para gejów sprankowała Polaków


Zlokalizowany w 150 metrach od The Nobel Museum, wyśmienity Lady Hamilton Hotel oferuje nocleg w samym sercu Sztokholmu w odległości 15-minutowego spaceru od Stureplan. 5-piętrowy budynek hotelu wybudowano w 1980 roku i odnowiono w 2012 roku.\nZaletą hotelu jest jego wspaniała lokalizacja, stacji kolejowej Główny dworzec kolejowy w Sztokholmie jest zaledwie kilka minut drogi. Obiekt znajduje się w 10 minutach drogi od centrum Sztokholmu.\nSuperior king room, niewielki pokój z 2 łóżkami pojedynczymi i pokój klasy ekonomicznej z 2 łóżkami pojedynczymi wyróżnia antyczny wystrój oraz dostęp do bezprzewodowego internetu, sejfu, TV, szafki i bezpośredniego połączenia telefonicznego. Z okien pokoi ukazuje się widok na miasto. Goście mogą korzystać z prysznica, przyborów toaletowych i suszarki do ręczników, które są dostępne w każdej łazience.\nDuża restauracja hotelowa specjalizuje się w kuchni lokalnej. Kawiarnia Kaffegillet i Gamla Stan znajduje się zalewie w 50 metrach od obiektu.\nZ lotniska Sztokholm-Bromma do Lady Hamilton Hotel można spokojnie dojechać w 15 minut.\nLady Hamilton Hotel udostępnia centrum biznesowe, salę konferencyjną i kserokopiarkę, jak również całodobową ochronę, usługę dostarczania gazet i usługę robienia zakupów.\nPragnący relaksacji moją możliwość skorzystania z basenu do nurkowania, jacuzzi i sauny.\nBaur Au Lac Hotel *****, Zurych - tutaj\nRossija Hotel ***, Frankfurt nad Menem - tutaj\nHilton Frankfurt City Centre Hotel *****, Frankfurt nad Menem - tutaj\nIbis Budget City Hotel **, Drezno - tutaj\nBest Guest Hostel, Porto - tutaj\nResidencia La Cartuja Hostel, Sewilla - tutaj\nBlue Tree Towers Berrini Hotel *****, São Paulo - tutaj\nMercatello Relais Old City Hotel, Neapol - tutaj\nRelexa Bellevue Hotel ***, Hamburg - tutaj\nBoardinghouse St.Pauli Hotel apartamentowy, Hamburg - tutaj\nKohler Hotel, Stuttgart - tutaj\nAlma Hostel, Porto - tutaj\nAppart Victoria Garden Hotel **, Strasburg - tutaj\nAristella Hotel ****, Zermatt - tutaj\n72 Home&more Nocleg ze śniadaniem, Neapol - tutaj\nCasa Hotel ***, Düsseldorf - tutaj\nEstanconfor Moema Hotel ****, São Paulo - tutaj


Nadchodzi lato, upał i słonce a to wszystko przyczynia się do nadmiernego wysuszenia skóry, powodem tego jest osłabienie osłony lipidowej naskórka. Można ją odbudować za pomocą kremów zawierających składniki nawilżające, które zatrzymują wodę w skórze.\nZaczynając od twarzy, która szczególnie teraz narażona jest na promienie słoneczne. Przed nałożeniem kremu, należy ok. raz w tygodniu wykonać peeling, najlepiej enzymatyczny, ponieważ on najmniej podrażnia. Dobry krem powinien zawierać faktor UV oraz kwasy tłuszczowe, które są składnikami tworzącymi naturalną barierę ochronną na powierzchni skóry. Pochodzą zwykle z olejów roślinnych np. oliwy, awokado, masła karite.\nKolejnym etapem jest ciało, które trzeba odpowiednio przygotować zanim nałożymy balsam, najlepiej taki, który ma w składzie kwas hialuronowy, mocznik i alantoinę. Dobrze, jest go nałożyć na wilgotną skórę, co spowoduję zatrzymanie większej ilości wody. Trzeba pamiętać jednak, żeby podczas kąpieli zrezygnować z mydła. Zdecydowanie lepsze są żele i płyny do kąpieli bliskie naturalnemu pH naszej skóry. Kolejnym etapem jest peeling, najlepiej stosowany pod prysznicem. Wiele marek pozwala zaoszczędzić czas i ma w swoich ofertach żel i peeling w jednym. Nawilżenie, jest bardziej efektywne, kiedy nakładamy balsam na złuszczoną skórę. Peeling jest szczególnie ważny dla skóry łokci, kolan i stóp. Ostatni etap to nałożenie kosmetyku, cienką warstwę wmasuj kolistymi ruchami.\nSkórę należy jednak nawilżać również od wewnątrz. Bardzo popularne stały się w dzisiejszych czasach suplementy, stosowane doustnie. Wybieraj te zawierające wyciąg z ogórecznika oraz wiesiołka. Pamiętaj też aby codziennie pić ok. 1,5 do 2 litrów płynów, i starać się przebywać w pomieszczeniach o odpowiedniej wilgotności powietrza.\nO kosmetykach nawilżających możecie poczytać na moim blogu. Klikając w obrazek możecie poznać ich cenę, skład, wady i zalety.\nŻel peelingujący pod prysznic Joanna\nSunniva 9 czerwca 2014 16:58\nBardzo dobry artykuł :) według mnie wciąż najważniejsze jest picie dużej ilości wody, zwłaszcza podczas upałów, jakie teraz nas nawiedzają.\nAla Stępak 9 czerwca 2014 17:02\nMi Lena 9 czerwca 2014 18:11\nBalsamy to u mnie konieczność :) Nie lubię natomiast balsamów z avonu, miałam taki jak przedstawiłaś w poście i okazał się dla mnie zbyt wodnisty. Poza tym zapach nie utrzymywał się na długo.\nWiktoria R 9 czerwca 2014 19:54\nKosmetyki garniera bardzo lubię, choć balsamów osobiście rzadko używam ;)\nKinga Dudzińska 9 czerwca 2014 19:58\nkocham krem Nivea soft, bardzo często go używam :)\nMoże wspólna obserwacja? napisz u mnie na blogu odpowiedź.\nIN & OUT 10 czerwca 2014 09:01\nJA LUBIE MLECZKO GARNIERA ,ALE UZYWAM TO ZOLTE UJEDRNIAJACE BARDZO SOBIE GO CHWALE\nAlexandra i 10 czerwca 2014 10:07\nBardzprzydatny post mam wielki problem z suchą skórą :c\nKinga Dudzińska 10 czerwca 2014 13:52\nMatrelsy 10 czerwca 2014 18:12\nPrzydatne porady :) Rzeczywiście latem dużo osób ma problem z suchą skórą.\nKamila ~ Lady Kala 10 czerwca 2014 19:31\nBardzo fajny post, posiadam taki sam balsam z Avonu. :)\nBlondieBrownie Blog 11 czerwca 2014 14:34\nJa nie używałam żadnej z tych rzeczy


W szczyrkowskim amfiteatrze już po raz 16. spotkali się uczestnicy Jakubowego Święta. Odbywało się ono pod hasłem: "Ze św. Jakubem do Fatimskiej Pani". Witała ich uroczyście wniesiona przez przedstawicieli Bractwa św. Jakuba figura patrona pobliskiego sanktuarium, a na otaczających amfiteatr stoiskach i kiermaszach członkowie bractwa i parafialnych grup oferowali wiele atrakcji. Była prowadzona przez siostry elżbietanki Jakubowa Kawiarenka i jedyny na świecie Jakubowy McDonald's...