Korony Kompozytowe Warszawa - lukadent.pl - Katalog stron Falco reklama firmy w moderowanym katalogu\nTytuł: Korony Kompozytowe Warszawa - lukadent.pl\nSłowa kluczowe: chirurg stomatolog warszawa\nStomatologia Rodzinna chirurg usuwanie zęba »\nWszystkich, którzy potrzebują usług stomatologicznych zapraszamy do Stomatologii Rodzinnej, czyli gabinetu stomatologicznego w Częstochowie, w jakim wysoce wykwalifikowani, z długoletnią praktyką lekarze specjaliści zapewniają usługi na doskonałym poziomie, przy wykorzystaniu nowoczesnego sprzętu a także innowacyjnych rozwiązań. To gabinet stomatologiczny, w jakim realizowane są każde usługi stomatologiczne związane ze stomatologią zachowawczą, dziecięcą i estetyką uzębienia, jego higieną a także protetyką, ortodoncją, implantologią, endodoncją, periodontologią. Klienci tego gabinetu mogą liczyć na indywidualne podejście, które gwarantuje słuszne zdiagnozowanie bólu, uszczerbku lub też innych kłopotów z uzębieniem. Sprawdźcie na stronie.\nDS Dental Studio »\nDS Dental Studio to gabinet stomatologiczny mieszczący się w Otwocku. W naszej placówce przyjmujemy zarówno pacjentów dorosłych jak i dzieci. Zajmujemy się kompleksowym leczeniem próchnicy i chorób przyzębia. W naszej pracy wykorzystujemy sprzęt najlepszej jakości oraz nowoczesne rozwiązania. W zakres naszych prac wchodzi endonocja, chirurgia, ortodoncja, stomatologia zachowawcza i estetyczna. Ponadto realizujemy prace protetyczne, w tym korony, mosty oraz protezy. Gwarantujemy przyjemną atmosferę, profesjonalną opiekę medyczną i konkurencyjne ceny. Aby dowiedzieć się więcej na nasz temat, zapraszamy do odwiedzenia strony www.\nJerzy Susuł próchnica »\nSzukasz cenionego centrum stomatologicznego, gdzie fachowo wykonasz leczenie i zaoszczędzisz czas? Jeśli mieszkasz w Policach skorzystaj z oferty Ddent - Specjalistycznego centrum stomatologicznego, które oferuje pełen zakres usług, włącznie z profesjonalną diagnostyką i możliwością wykonania zdjęć RTG oraz panoramicznego. Proponujemy Państwu nie tylko leczenie chorób przyzębia i próchnicy, ale także estetyczne. Rekonstruujemy braki uzębienia z użyciem koron lub implantów, a w razie potrzeby wykonujemy leczenie tzw. kanałowe z zastosowaniem mikroskopu, co gwarantuje większą precyzję. Jesteśmy do Waszej dyspozycji, www. ddent. pl!\nDentysta Poznań - eurodent.poznan.pl »\nMusisz udać się do dentysty i masz w związku z tym pewne obawy? Czas zdecydować się na wizytę w gabinecie Eurodent. Wizyta w gabinecie Eurodent to dowód, że dentysta nie musi kojarzyć się z bólem bądź strachem. Ponadto pacjenci mogą liczyć na wyjątkowe i indywidualne traktowanie.\nCały czas masz jednak obawy? Po zapoznaniu się ze stroną działalności wszystko będzie jasne.


"Szkolony psychopata Niedzielski". Oświadczenie Brauna po wykluczeniu z debaty - GazetaPrawna.pl\nGrzegorz Braun / PAP Archiwum / Darek Delmanowicz\nJedno z pytań w programie "7. dzień tygodnia w Radiu ZET" dotyczyło kwestii parady równości w Rzeszowie. "(...) chciałbym to bardzo wyraźnie zadeklarować: nie na mojej wachcie, nie na mojej służbie, nie będzie przyzwolenia na promocję dewiacji" - mówił Braun. Dziennikarz Andrzej Stankiewicz zwrócił się wtedy do posła, aby wobec mniejszości seksualnych nie używał słowa "dewiacja" i aby nie posługiwał się językiem agresywnym lub wykluczającym. "Udzielam panu pierwszego ostrzeżenia" - dodał.\nDo tej audycji KWW "Grzegorz Braun - Konfederacja" odniósł się w oświadczeniu. Komitet wyborczy wyraził oburzenie wobec postawy i zachowania prowadzącego debatę. "Prowadzący miał czelność pouczać i upominać, a ostatecznie arbitralnie wykluczyć z debaty pana Grzegorza Brauna – posła na Sejm RP i kandydata na ważny urząd publiczny, odwołując się do skrajnie subiektywnie pojmowanego i nigdzie niezdefiniowanego pojęcia mowy nienawiści" - czytamy w oświadczeniu.\nJednak jak zwraca uwagę KKW "Grzegorz Braun, odpowiadając na zadane mu przez prowadzącego pytania, wyraził własną opinię na temat zachowań pewnych środowisk i polityków pełniących ważne stanowiska państwowe". "Prezentując krytyczne stanowisko posługiwał się określeniami zdefiniowanymi w Słowniku języka polskiego (np. PWN). Prawo do zdecydowanych i jednoznacznych wypowiedzi wygłaszanych w publicznej debacie politycznej, wynikające wprost z zapisów Konstytucji RP, zostało dodatkowo potwierdzone licznymi orzeczeniami krajowych sadów powszechnych i Europejskich trybunałów" - wskazano.\n"Zważywszy, że debata była prowadzona w trakcie kampanii wyborczej i w związku z nią, to opisane powyżej zachowanie prowadzącego - w naszej opinii - narusza nie tylko równość szans kandydatów, zapisaną w prawie wyborczym i konstytucyjne prawo do swobody wypowiedzi, ale również obowiązujące normy wynikające z prawa o radiofonii i telewizji oraz kodeksu etyki dziennikarskiej" - dodano w oświadczeniu.\nKomitet wezwał także "redakcję radia Zet do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji i wyciagnięcia konsekwencji wobec red. Andrzeja Stankiewicz – prowadzącego debatę oraz do publicznego przeproszenia pana posła Grzegorza Brauna za nieetyczne i nieuczciwe zachowanie redakcji podczas debaty"\nNiedzielski mniejszości seksualne Rzeszów władze lokalne Grzegorz Braun\nMam taką samą opinię jak pan Braun o Adamie Niedzielskim, biorąc pod uwagę jego poczynania nacechowane zapędami "zamordystycznym"typowymi dla kacyków.\nprecz z dktaturą\nTen minister to dyktator w całej okazałości za nic ma konstytucje RP i praw obywateli w niej zagwarantowane! Swoje niemające uzasadnienia nauk medycznych i podstaw prawnych zarządzenia wygłasza w TV dokładnie tak, jak czynią to dyktatorzy i staja się one niby prawem do, którego zobowiązani są stosować się mieszkańcy kolonii nazywającej się Polska. Pseudo demokracja w całej okazałości.\nnazwanie kogoś psychopatą i dewiantem , to jest OK ? ! Sami sa psychopatami , a napewno jest miedzy nimi i kilku dewiantów .\nTego brodatego dewianta należy jak najszybciej wykopać w siedzenie i niech wraca skąd przyszedł.\ngdzieś trzeba postawić granice ludziom bez kultury - z takim językiem może iśc na wybory króla żuli rzeszowskiego Lidla.\nSwój swego pozna prowadzący poczuł się urażony oraz paru komentujących


Dlaczego nałożenie folii PPF na karoserię się opłaca?\nStrona głównaStrona główna Blog Jakie płyną korzyści z oklejania auta folią PPF?\nFolia – dlaczego warto?\nZakup samochodu to nie lada wydatek, a wielu z nas kupuje samochody z nadzieją posiadania ich przez długi czas. Nabywcy nowych samochodów nie mają problemu z zakupem dodatkowych gwarancji, ubezpieczenia autocasco czy rozszerzonych planów serwisowych, które w razie potrzeby pozwolą na szybką naprawę uszkodzonego pojazdu. Jednak nadal jest wiele osób, których na to po prostu nie stać, a jedną z najskuteczniejszych metod zabezpieczenia karoserii pojazdu jest nałożenie folii PPF. Za niewygórowaną cenę można uzyskać tym samym ochronę pojazdu na długie lata. Folia PPF to wyjątkowy produkt na rynku autodetailingu, który całkowicie eliminuje ryzyko normalnego zużycia, zawirowań na lakierze i uszkodzeń spowodowanych promieniami UV.\nZalety stosowania folii PPF\nAplikacja folii PPF zwiększa odporność lakieru przed działaniem szkodliwych czynników zewnętrznych, w tym również mechanicznych myjek samochodowych. Stosowane na myjniach automatycznych szczotki mogą powodować pojawienie się mikro zarysowań, które niezabezpieczone mogą prowadzić do pojawienia się niechcianej korozji. Nałożenie folii skutecznie chroni lakier przed ich szkodliwym działaniem, dzięki czemu bez obaw możemy korzystać z dobrodziejstw myjni automatycznej.\nNa użytkowanym pojeździe mogą pojawiać się wgniecenia szczególnie na drzwiach, ale też zarysowania na innych częściach pojazdów. Gdy nasz samochód jest całkowicie owinięty folią PPF, zwykłe wgniecenie drzwi może być łatwo naprawione przez blacharza bez ryzyka uszkodzenia lakieru.\nFolia - naprawdę warto?\nFolia PPF chroni lakier, blokuje szkodliwe promienie UV, które powodują blaknięcie lakieru, zapobiega pojawienia się większości odprysków i zadrapań, wgłębienia na drzwiach i szpecących wgnieceń. Dzięki niej możemy chronić swój samochód i zabezpieczyć go na długie lata!


Miley Cyrus BŁAGA Liama Hemswortha, by do niej wrócił! - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Miley Cyrus » Miley Cyrus BŁAGA Liama Hemswortha, by do niej wrócił!\nmiley cyrus liam hemsworth związki gwiazd\nMiley Cyrus nie poddaje się i walczy o Liama Hemswortha. Jej wysiłki przypominają rzucanie grochem o ścianę, bo aktor nie odpisuje i wydaje się być niewzruszony dobijaniem się jego byłej dziewczyny do jego serca.\nJakiś czas temu pisaliśmy, że piosenkarka smsuje i pisze listy miłosne do Liama, a on ją olewa. Teraz pojawiły się też plotki, że aktor wzdycha do Jennifer Lawrence.\n- Miley stała się płaczliwa, sama przyznaje, że wciąż tęskni za Liamem. Stale do niego pisze, ale on nic jej nie odpisuje. Błaga go, by do niej wrócił - zdradza znajoma Miley.\nWypłacze i wybłaga sobie kolejną szansę?\nNa plus czy na minus? Zosia Ślotała jest kolejną stylistką wylansowaną przez Borysa Szyca. Mimo rozstania pary, Zosia dalej zapraszana jest na imprezy, choć zwykle dziewczyny aktora są "gwiazdami" jedynie przez czas trwania ... czytaj więcej\nDobry wybór? Pierwsza edycja polskiego Top Chefa właśnie dobiegła końca. W finale stanęli Ewa Malika Szyc-Juchnowicz, Darek Kuźniak i Martin Gimenez Castro. Jurorzy mieli niełatwe zadanie do wykonania. Ostatecznie Wojciech Modest ... czytaj więcej


Szkoła Magii i Czarodziejstwa Hogwart! |\nSzkoła Magii i Czarodziejstwa Hogwart!\nOpublikowano 12 lipca 2012 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nNa początek chcę wszystkich bardzo przeprosić za moją nieobecność, a najbardziej tych, którzy się zgłosili, a nie otrzymali jeszcze zaproszenia. Blog stoi od dłuższego czasu dlatego w końcu postanowiłam coś zrobić (no nie do końca sama postanowiłam, motywowała mnie do tego Samantha). Tak czy inaczej, ze starych autorów właściwie nikt się nie zgłosił pod ostatnim postem dlatego zwolni się sporo miejsc. No cóż, trzeba ponieść jakieś konsekwencje. Ja oczywiście też nie jestem bez winy, zaniedbałam blog – to prawda – ale nie zakazałam przecież autorom okazywać własnej inicjatywy. Mógł ktoś napisać jakiś rozdział, napisać do mnie, zgłosić urlop – cokolwiek! Jednak ta sprawa jest już właściwie zamknięta. Ze starymi autorami niestety będę się musiała pożegnać (większością), jednakże z chęcią powitam nowych chętnych do pisania :).\nNabór cały czas jest otwarty, chociaż kilka osób czeka na zaproszenia już zapewne jakiś czas, za co ogromnie przepraszam. Wszystkie zaległe formalności załatwię jak najszybciej, więc w najbliższym czasie proszę o sprawdzenie swoich skrzynek mejlowych.\n030. Opcja trzecia\nOpublikowano 2 lutego 2012 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nCzekałam na Gaspara. Pobiegł się gdzieś wysikać. Jest zwierzęciem i w końcu też ma potrzeby fizjologiczne. Położyłam się więc na trawie i czekałam. Po chwili kot zjawił się.\n- Nie łatwo jest prześlizgnąć się przez ludzi, którzy gdy tylko cie zobaczą już chcę cie pogłaskać.\nZaśmiałam się. Wiedziałam, że pewnie Isabelle go dorwała.\n- To nie jest śmieszne. – odburknął.\n- Już dobrze, dobrze. Przepraszam.\nOtworzyłam księgę i otworzyłam w tym samym miejscu, gdzie były podane sposoby zabicia demona. Teraz naszym celem było uzgodnić jaką opcję wybrać. Jeszcze raz przeczytałam wszystkie trzy możliwości i zaczęliśmy dyskutować.\n- Ta pierwsza opcja odpada. – rzekłam od razu. – Nie dam rady w ten sposób zabić demona.\n- Potrzebna duża wiedza o nich, a ty jej nie posiadasz niestety.\n- No właśnie, a poza tym nie jestem aż taka silna, aby go zaatakować.\n- Jakby cię przygotować to może byś i dała radę.\n- Możliwe, ale nie mamy czasu. Musimy działać jak najszybciej.\nGaspar zgodził się ze mną, że nie mamy czasu. Właściwie to nie wiemy ile go mamy, bo nie wiemy dokładnie kiedy demony znów mogą się pojawić i zaatakować Gaspara. Obstawialiśmy, że nie ma czasu do stracenia i trzeba się śpieszyć. Walka z demonem zdecydowanie odpadała. Nie byłabym w stanie sobie poradzić, a nie ma sposobu abym w pięć minut nauczyła się wszystkich potrzebnych zaklęć do walki z tymi prześladowcami. Poza tym moja pamięć, też nie jest taka super, aby spamiętać wszystkie cechy walki i nie tylko, które charakteryzują demony. To wszystko było wręcz niemożliwe, nawet gdyby Gaspar użył swojej mocy, by mi pomóc w nauce. Wszystko poszłoby na darmo, a szkoda, też przemęczać zwierzaka takim poświęceniem mocy.\n- Druga opcja to wbicie ostrego prętu w serce. – odezwał się Gaspar.\n- Prawie jak zabicie wampira, tylko że ci mają drewniany kołek.\n- Jednak wampir a demon to nie to samo.\n- Wiem o tym. To by było nawet proste, gdyby nie to, że tropiciele są szybkie i nie męczą się.\n- Prawdę mówiąc to poniekąd ta metoda tyczy się z pierwszą. Tu i tu musisz znać techniki atakujące wroga.\n- Tak czy siak będę musiała trochę o nich poczytać. Musimy wybrać którąś z tych opcji.\n- Skoro pierwsza odpada to druga automatycznie też.\nTutaj Gaspar także miał rację. Gdybym miała atakować bez przerwy demona to bym w końcu się zmęczyła, a jeszcze dochodzi fakt, że on nigdy się nie męczy. Trzeba też dodać, że nie jestem zbyt szybka i raczej nigdy nie będę. Gaspar zaproponował, że jego moc może mi dodać szybkości, ale odmówiłam ze względu na to, że to i tak nie będzie równało się z szybkością tropiciela. Po głębszym zastanowieniu ta opcja jednak też odpada. Nie byłabym w stanie pochwycić go tak, aby wbić mu pręt i to jeszcze wycelować dokładnie w jego serce.\n- Wiec co? – spytałam. – Opcja trzecia?\n- Która jest tak samo trudna, a nawet trudniejsza od pozostałych.\n- Tutaj potrzebny jest eliksir.\n- Potrafiłabyś go zrobić.\n- Znasz mnie od dziecka i wiesz, że geniuszem nie jestem ani, że nie jestem dobra z jednego przedmiotu. Ja tak z wszystkiego po trochu. Sądzę, że poradziłabym sobie z tym eliksirem.\n- To świetnie. Problemem będzie stanowić jedynie podanie mu go.\n- I tu jest problem. To tak jak z prętem. Trzeba pochwycić demona choćby na chwilą, aby przebić mu serce. Tutaj też trzeba to zrobić, aby zmusić go do wypicia płynu.\n- Jednak eliksir jest znacznie skuteczniejszy niż poprzednie opcje.\nZamilkliśmy na dłuższą chwilę. Gaspar i ja zastanawialiśmy się nad tą opcją. Skoro wykluczyliśmy dwie poprzednie nie pozostawała nam już żadna możliwość.\n- Zrobię ten eliksir. – odezwałam się w końcu. – Może będzie trudno, ale zrobię.\n- Pomogę ci w tym.\n- Dzięki, tylko skąd wytrzasnąć jak się go robi.\n- Pewnie gdzieś tutaj musi pisać.\nZaczęłam wertować po książce w poszukiwaniu przepisu na to co mnie interesowało. W końcu w dalszym rozdziale znalazłam. Nie było to jednak proste. Już same składniki były ciężko dostępne i pewnie będę musiała kilka rzeczy zabrać z pracowni Snape. Jak się o tym dowie to jak nic urwie mi łeb.\n- Nie martw się. – odezwał się kot. – Zdobędziemy te składniki.\n- Muszę jeszcze tylko uważnie przeczytać jak to zrobić i zapamiętać w razie czego.\nChciałam zacząć czytać jeszcze raz, ale w tym momencie zaczął padać deszcz. Wzięłam księgę w rękę i pobiegłam z kotem do Wielkiej Sali. Siedziało tam kilkanaście uczniów z różnych domów, którzy rozmawiali, grali w coś, czytali albo ogólnie zajmowali się sobą. Usiadłam z Gasparem dalej od innych. Kot zrobił się niewidoczny już wcześniej, także kiedy weszłam do środka jego już nikt nie widział prócz mnie. Otworzyłam księgę i zaczęłam uważnie czytać. Gaspar leżał obok mnie i łebek położył na mojej nodze. Byłam tak zajęta czytaniem, że nie zauważyłam kiedy podeszła do mnie Mia.\n- Co tak czytasz? – spytała niby od niechcenia.\nTo że podeszła było trochę dziwne, a fakt, że zainteresowało ją to co czytam jeszcze dziwniejsze. Jednak zignorowałam to wszystko i zachowywałam się normalnie.\n- Książkę. – odpowiedziałam. – To już nie wolno czytać?\n- Wolno. A jaką?\nOd razu wzięła do ręki „Księgę Demonów” i zaczęła oglądać. Przeczytała kilka linijek i na jej twarzy pojawił się dziwny, ledwo widoczny grymas. Zamknęła księgę i spojrzała na tytuł gdzie widniało „Poczet Czarodziejów i Czarownic”. Odłożyła przedmiot i spojrzała na mnie. Wpatrywałam się w nią spokojnie i normalnie, jak zawsze.\n- Po co ty to czytasz? – spytała po chwili.\n- Jestem ciekawa co tutaj piszą. Jakoś nigdy nie miałam okazji przeczytać tej księgi. Sama nie wiem czemu. Albo zapomniałam, albo brak czasu, albo robiłam coś innego.\n- Aha… – mruknęła cicho.\n- Więc mogę już wrócić do lektury?\nWróciłam do czytania informacji o czarownicy Rowenie Ravenclaw, ponieważ akurat na tej stronie była otwarta księga. Czytałam dalej i czułam jak Mia nadal jeszcze stoi nade mną, jakby rozglądając się, czegoś szukając. Zignorowałam ją i pochłonęłam się w lekturze. Mia w końcu odeszła, a księga wróciła do swej poprawnej treści.\n- To dziwne, że podeszła. – odezwał się Gaspar.\n- Wiem. Nie żebym ją lubiła czy też nie, jest ona dla mnie obojętna. Jednak zawsze nigdy nie wchodziłyśmy sobie w drogę. Znam ją tylko z widzenia.\n- Trzeba mieć ją na uwadze.\n- Sądzisz, że mogę nam zagrozić?\n- Nie wiem, ale lepiej być czujnym i mieć na nią oko.\n- Dobrze. I dzięki za zmianę księgi.\n- Czary. Kiedy ktoś niepowołany zbliży się do księgi, ta się zmienia i nikt tego nie zauważa.\n- Jesteś geniuszem.\nZamruczał, a ja zrobiłam listę potrzebnych składników do eliksiry. Jak tutaj pisało potrzebne były szczurze ogony, mięta, sok z pijawek, sproszkowany róg dwurożca, korzeń waleriany i sok z cytryny. Niektóre jak na przykład sok z cytryny czy mięta były łatwo dostępne. Resztę znajdę w pracowni profesora Snape. Będę musiała się tam jakoś zakraść, ale co do rogu dwurożca to nie wiem czy go będzie miał. Jeśli nie, będę musiała skądś go wytrzasnąć. Ale tym pomartwimy się później. Na razie będę musiała zdobyć te składniki łatwo dostępne, a te które będzie ciężej dostać zostawić sobie na koniec i zastanowić się jak je zdobyć. Kiedy wszystko spisałam przeczytałam jak to przyrządzić. Trzeba było oczywiście dodać do kociołka wszystkie składniki i czekać aż się ujednolicą. Niestety trzeba czekać tydzień, a czasami bywa tak, że eliksir nie wychodzi i trzeba zaczynać od nowa. Jednak trudno. Nie ważne czy mi się uda czy nie, muszę pomóc Gasparowi. W tym momencie zaśmiałam się cicho.\n- Co cię tak rozbawiło? – zapytał kot podnosząc głowę.\n- Wiesz po co tu jest ten sok z cytryny?\n- Podobno ten eliksir tak cuchnie i cytrynę się dodaje dlatego aby zabić ten smród.\n- I potem już go nie czuć?\n- Nie. Piszą tutaj, że po dodaniu soku zapach jest lekko cytrynowy.\n- No to może będzie smakować to naszym demonom.\nUśmiechnęłam się tak jakby do siebie. Zamknęłam księgę i wsunęłam notatki do kieszeni. Obawiałam się jednak, że jakimś cudem może mi to wypaść i ktoś odczyta treść. Jednak Gaspar uspokoił mnie, ponieważ jeśli ktoś znajdzie moje notatki to nie odczyta przepisu na eliksir, tylko informacje o czarodziejach. Muszę przyznać, że Gaspar jest bardzo pomysłowy i w sumie co ja bym bez niego zrobiła? W końcu gdyby nie on nie podjęłabym sama decyzji o wyborze zabicia demonów, a tak to przy jego pomocy zdecydowałam się na opcję trzecią.\nDziękuję Mii, że w końcu dodała mnie do kolejki, bo notkę już miałam, a nie wiedziałam czy mogę ją dodać x3 A co do notki to naszła mnie jakaś wena. Mam nadzieję, że nikogo ta moją opowieść nie nudzi. A co do ciebie Mia to ja ci dam mnie prześladować >.< Oczywiście żartuję xD W sumie jakbyś mnie nie prześladowała to byś nie miała co pisać w notkach :3 Chociaż jak ciebie znam to i tak byś pewnie coś wymyśliła ^^ Życzę miłego czytania.\nOpublikowano 27 stycznia 2012 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nŚledzenie owej Krukonki o imieniu Samantha było trudniejsze niż myślałam, zważywszy na to, że była już na piątym roku i zazwyczaj lekcje miała w zupełnie innej części zamku niż ja. Z moich obserwacji wynikało jednak, że nie ma ona zbyt wielu przyjaciółek i głównie szwenda się po szkole z tym głupim kotem.\nW sobotni poranek szybko wykonałam wszystkie poranne czynności i wybiegłam z dormitorium, aby jak najszybciej dotrzeć do Wielkiej Sali na śniadanie, ponieważ im wcześniej, tym mniej uczniów tam jest, a zawsze pierwsi zjawiają się Krukoni.\nI tym razem nie pomyliłam się. Samantha już jadła śniadanie odizolowana od reszty uczniów i zaczytana w jakiejś książce, która prawdopodobnie była podręcznikiem do Historii Magii. Obserwowałam ją uważnie, ale od długiego czasu nie robiła nic podejrzanego. Głównie się uczyła lub rozmawiała z dwoma innymi Krukonkami, bodajże Derry i Isabelle.\nZrezygnowana zwróciłam się do mojej fretki, Paina, który przyszedł ze mną:\n- Jesteś pewny, że to ma jakikolwiek sens?\n- Sądzę, że tak – odrzekł i usadowił się mi na kolanach.\nWestchnęłam zrezygnowana i zabrałam się do jedzenia. Nagle, ku mojemu zdziwieniu dosiadła się do mnie Cho Ouyang. Zazwyczaj trzymała się ode mnie z daleka, więc nie udało mi się ukryć zdziwienia.\n- Hej, Mia – przywitała się przyjaźnie.\nJa jednak postanowiłam ją zignorować. Dziewczyna jednak nie dawała za wygraną i znowu do mnie zagadała:\n- Hmm…Niech pomyślę – udawałam, że głęboko się nad czymś zastanawiam. – Może tak jak większość uczniów pójdę do Hogsmeade? – odpowiedziałam chłodno nawet nie patrząc na dziewczynę.\n- Och, a z kim idziesz? Z chłopakiem? – drążyła dalej Cho.\n- Może – odrzekłam nieco zakłopotana uświadamiając sobie sens jej pytania.\n- Z którym? – zapytała podekscytowana.\n- A jak myślisz? Oczywiście, że z Malfoy’em – odrzekłam mając nadzieję, że nie zacznę się rumienić.\nCho uśmiechnęła się szeroko, ale już się nie odezwała. Wyraźnie wyczuła, że nie warto mnie teraz denerwować.\nPo śniadaniu wszyscy uczniowie idący do Hogsmeade zebrali się przed wyjściem z zamku. Malfoy uśmiechną się do mnie łobuzersko i objął mnie w talii.\n- Ale wiesz, że to nie jest randka? – zapytałam patrząc niepewnie na chłopaka.\n- Tłumacz to sobie jak chcesz – odrzekł nadal się uśmiechając.\nWoźny Filch sprawdzał czy wszyscy mają pozwolenia, a później wszyscy udaliśmy się do Hogsmeade.\nCzułam się trochę dziwnie sam na sam z Draco. Zawsze towarzyszyli nam Crabbe, Goyle, Blaise i Pansy, a teraz byliśmy tylko my dwoje i faktycznie wyglądało to na randkę. Malfoy wydawał się być z tego powodu bardzo zadowolony, ale ja nie byłam co do tego pewna.\nZ dnia na dzień robiło się coraz zimniej. Draco przytulił mnie mocniej do siebie, a ja mimo woli nie stawiałam oporu.\nPo jakimś czasie doszliśmy do Hogsmeade, a pierwszym miejscem, do którego poszliśmy był pub pod Trzema Miotłami. Draco zamówił dla nas dwa piwa kremowe i wtedy uznałam, że to odpowiedni czas, aby przemówić mu do rozsądku.\n- Posłuchaj, przyszłam tu z tobą, ale to nic nie znaczy – zaczęłam, a Malfoy nadal się uśmiechał.\n- Jakby ci na mnie nie zależało, to byś odmówiła tak jak tamtym dziesięciu Ślizgonom ze starszych klas, którzy cię prosili – uśmiechną się łobuzersko.\n- Liczyłeś? – zapytałam ironicznie.\n- Żebyś wiedziała, że tak. Prosili cię nawet po kilka razy, a mi wystarczył raz – odrzekł wesoło.\nNie wiedziałam jak się odgryźć, więc zostawiłam ten temat w spokoju nie chcąc się jeszcze bardziej pogrążyć.\nPóźniej dosiadła się do nas zdenerwowana Pansy obrzucając mnie wściekłym spojrzeniem.\n- Co chcesz, Pansy? – zapytał od niechcenia Draco, chcąc jak najszybciej pozbyć się dziewczyny.\n- A nie mogę posiedzieć sobie z przyjaciółmi? – spytała przytulając się do chłopaka.\nNa słowo „przyjaciółmi” zadławiłam się piwem kremowym, co nie uciekło uwadze Pansy. Dziewczyna oburzona prychnęła tylko lekceważąco, ale dalej nie wypuszczała Dracona z objęć, za to chłopak wybuchł śmiechem.\nPo wyjściu z pubu obeszliśmy prawie wszystkie okoliczne sklepy i wraz z resztą uczniów wróciliśmy do zamku.\nWiem, wiem, beznadziejne, ale pisane na szybko i bez weny :/\n028. Ile wart jest życie?!\nOpublikowano 23 stycznia 2012 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nMoje spojrzenie biegało po całym pomieszczeniu. Było tak nudno, a za razem tak wesoło. Siedziałam w swoim dormitorium. Całkiem samiutka. Słychać tylko wiatr, który uderza w okno i mój nieregularny oddech. Zamykam oczy, próbuję myśleć. Nie wychodzi mi to jednak za dobrze. Ubrana w czarne leginsy i czarną tunikę w zielone pasy, czuję się jak ryba na lądzie.\nWszystko byłoby łatwiejsze gdybym nie była czarodziejką. Wiele razy gdy wszyscy już spali ja wymyślałam scenariusz mojego zwykłego życia. Może i wyglądałabym inaczej. Może nie pofarbowałabym włosów. Jedno nie daje mi spokoju. Nie miałabym ani Alana ani Livii. No tak Liv… Ładna brunetka, mojego wzrostu, jasna skóra i brązowe oczy. Zadziorna. Lubi ze mną gadać. Co do rozmawiania jest na wielkie tak! Kocham mówić. Nawet na lekcji. Wszędzie i o każdej porze. Nawet przy nauczycielach. Trochę się podenerwują i przestaną. No bo co! Będą kazać mi przestać nawijać?! Nie! Co do Alana to mam wątpliwości… On jest raczej cichy. Nie przy mnie. Jeśli się ze mną przyjaźni to się ma niewyparzony język. Bo ja to lubię sobie poprzeklinać od czasu do czasu. Gdy jest mi źle, smutno, wesoło, samotnie, miło i tak dalej.\nIle wart jest życie ?!\nTo pytanie jest dla mnie największa zagadką. No bo patrzcie, dla niektórych nic nie jest warte, bo popełniają samobójstwa. Dla innych życie to spełnienie marzeń, których by nie było gdyby nie było życia. Na jedno wychodzi, prawda? Bardzo mnie to pytanie dręczy. Od wieków!\nOtworzyłam oczy i spojrzałam w sufit. Taki biały, nijaki. Usiadłam i westchnęłam strasznie ciężko i głośno. Ubrałam czarne baletki i z tępym spojrzeniem zaczęłam rozglądać się po dormitorium. Usłyszałam ciche, ale stanowcze pukanie. Czego znowu chcą? Co z tego, że nie przyszłam na kolację? To mój obowiązek? No właśnie! Nie, chyba. Już miałam krzyknąć „spadaj” ale drzwi się nagle otworzyły a do środka wszedł nie kto inny jak dziewczyna o pięknych brązowych włosach i takich samych oczach, Liv. Jej nie mogę zabronić tutaj wchodzić. To też jej dormitorium. Szkoda. Chciałam pobyć chwilę sama.\n-Czemu nie przyszłaś na kolację, Marchewa?!-wiedziałam, że będzie na mnie krzyczeć, ale ja jej się nie boję. Ja niczego się nie boję. Prawie. Śnieg… Nie cierpię go, boję się. Dziwne co nie?! Przecież w grudniu mam urodziny! To nie moja wina, że jest taki straszy. Co do Marchewy, to moje przezwisko. Wymyśliła je Livia dwa lata temu gdy zafarbowałam włosy. Bardzo przypadło mi do gustu. Wracając do obiadu. Co mam jej powiedzieć?\n-Kurde, to nie jest mój obowiązek. Nie byłam głodna-spojrzałam w jej brązowe oczy a ona poruszyła ustami. Nie dosłyszałam żadnych słów. Umiałam kłamać w żywe oczy i nikt tego nie spostrzegł nigdy. Moje oczy zawsze były albo wesołe albo rozczarowane czasami obojętne. Ani razu mnie nie wydały. Miałam nadzieję. Gównianą nadzieję. Przełknęłam obojętnie ślinę i uśmiechnęłam się promiennie.\n-Aha. Alan o ciebie pytał-powiedziała swoim aksamitnym głosem. Alan Lexert. Ten chłopak podbił moje serce już w pierwszej klasie. Byłam mu oddana na wieki. On natomiast zmieniał panienki jak… sama nie wiem co. Co tydzień inna. Co tydzień zrywał. Takie to było jego życie. Ranił każdą po kolei. Do tego nie tylko z Gryffindoru, ale i z Slutherinu, Hafflepuffu, Rawenclavu. Wróciłam do rzeczywistości. Uwierzyła.\nLivia opadła ospale na swoje łóżko. Spojrzałam obojętnym wzrokiem na zegarek, była 16:30. Przetarłam oczy i usiadłam na łóżku Liv.\n-A dokładniej? O co pytał?-spojrzałam jej w oczy była inna. Ciekawa, nigdy tak naprawdę jej nie znałam. Ona mnie tak. Wszystko w niej było dla nie interesujące. To, że przystojniak się o mnie pytał nie było dla mnie żadną nowością. Każdy uważa, iż jestem „ładna”. Oprócz mnie. Ja nie jestem ładna ja jestem taka sobie. Więc po co Alan miałby się mną interesować?! Tego nie rozumiem. Na pewno nie! Ach, znów w <swojej głowie> gadam do siebie.\n-A nie wiem sama-powiedziała cmokając. Znów próbuje mnie wkurzyć?! Czy mi się tylko tak wydaje?-Coś o umówieniu się na spotkanie…\n-…przyjacielskie!-dodała bardzo szybko patrząc na wyraz mojej twarzy. On i ja… ale to żadna nowość. Od I klasy chodzimy na „spotkania przyjacielskie.” Nagle usłyszałam cichy stukot. Spojrzałam w stronę okna. I ku mojemu zdziwieniu ujrzałam białą sowę z czarną plamką na skrzydle. Holiday. Moja sówka! Liv podskoczyła, a ja gwałtownie wstałam. Otworzyłam okno i od razu spostrzegłam karteczkę przyczepiona do jej nóżki. Odwiązałam ją i kazałam sowie wrócić do sowiarni. Jak ona do cholery się wydostała z niej?! Mówiłam już, że lubię przeklinać? No tak, to już wiecie, lubię… Spojrzałam na oddalającą się sowę. Taka słodziutka plamka na niebie. Przerzuciłam spojrzenie na kartkę pergaminu.\nSpotkajmy się na błoniach o 22:00. Kiedy, to ci jeszcze napiszę.\nKto by mógł się tak podpisać?! Twój B…? Dobra. Uśmiechnęłam się do Liv, która patrzała na mnie podejrzliwie. Mrugnęłam do niej i weszłam do łazienki. Całkiem zapomniałam, że nie wzięłam, żadnych rzeczy więc zaklęciem Accio wszystkie przywołałam.\nUmyłam się i przebrałam, wzięłam list, po czym wyszłam z łazienki.\n-Marchewa, co to za list?!-Livia dopadła mnie gdy zaczęłam rozczesywać jeszcze mokre włosy. Spojrzałam na nią bazyliszkiem. Położyłam się i od razu zasnęłam. Śniłam. To mi wychodzi najlepiej!\nMój pierwszy rozdział. Trochę tajemniczy. Zapraszam na mojego bloga /\_//\nOpublikowano 21 stycznia 2012 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nSiedziałam spokojnie w wielkiej sali i konsumowałam kolację, nucąc przy tym piosenkę, która niedawno wpadła mi w ucho. Oczywiście, moje zdolności niepunktualności są takie fajne,że byłam skazana na samotne jedzenie. No nie licząc paru niedobitków, którzy przyszli w grupie to i tak nie zmieniało faktu, że całkowicie sama przełykałam jedzenie.\n-Ohh… You touch my Tralala- zaśpiewałam-Mmm…My ding ding dong. Lalala- kontynuowałam mimo wścibskich spojrzeń jakiś trzecioklasistów.\n-Bella!- wrzasnął ktoś za mną.Z prędkością światłą odwróciła się do owej osoby i spostrzegłam Gabrysia. W rękach trzymał otwarty list.\n-Siadaj- powiedziałam radośnie i poklepałam wolne miejsce na ławce obok mnie. Westchnął znużony i usiadł.\n-Zaraz ci ten uśmieszek zniknie z twarz- dał mi do rąk wiadomość.- Czytaj na głos.- rozkazał i oparł swoją głowę o moje ramie.\n-Droga Isabello i Gabrielu.–zaczęłam donośnie- Wybaczcie za bardzo lakoniczną treść tego listu, ale jesteśmy po prostu tym wstrząśnięci i nie chcieliśmy to owijać w bawełnę. –z każdym słowem mówiłam coraz ciszej- Maria i Kenneth…- ostatnie zdanie nie mogło mi przejść przez gardło- Maria i Kenneth… Nie…- poczułam jak do oczów napływają mi łzy- Żyją…- dodałam szeptem.\nNie umiałam pohamować łez,mimo starań. Gavrill mocno mnie objął, ale dziwne było to, że był taki obojętny!Nie zareagował na wiadomość absolutnie!\n-Bell…- zaczął ostrożnie-Chodźmy stąd lepiej…- kiwnęłam głową jako odpowiedź i wyszliśmy z wielkiej sali.\nGdy już miałam wracać do dormitorium zostałam pociągnięta w stronę wyjścia. Bez żadnych sprzeciwów podążałam za brunetem. Wymknęliśmy się ze szkoły i ku mojemu zdziwieniu kierowaliśmy się w stronę zakazanego lasu. Zamrugałam parę razy i zatrzymałam się, a chłopak na mnie spojrzał. Mruknął coś w stylu, abym szła dalej, ale ja dalej stałam w miejscu. Wiem, że bywam uparta, ale nie złamie zasad! Nie mam zamiaru tracić punktów w pucharze domów.\n-Belbel- powiedział starając mówić się spokojnie i na chwile zamilkł- Nic ci się nie stanie. Jestem z tobą- dokończył,ale w jego głosi wyczułam jakąś… Niepewność?\nKiwnęłam głową i poszłam zanim dalej, będąc dalej nieprzekonana do tego wyboru. Niepokój rósł we mnie z każdym krokiem, gdy przemierzaliśmy tę puszcze. Oczywiście nie ciekawej atmosferze panującej w lesie towarzyszyła gęsta mgła. Wyciągnęłam różdżkę z glana(wiem, ciekawe miejsce do trzymania różdżki) i już chciałam rzuci jakieś zaklęcie, które rozświetliło by choć trochę ten mrok, ale zostałam powstrzymana przez Gabriela.\nPanowała absolutna cisza.Nawet nie śmiałam odzywać się do niego. Nie mam zamiaru dostać opieprzu. O nie!Co to, to nie!\nNagle w naszą stronę zaczęło coś biec. Coś dużego i białego co przeradzało tą cholerną mgłę.\n-Co to jest?- spytałam się mimowolnie słysząc jak istota zbliża się do nas. Miałam dziwę przeczucia, że to coś podobnego do centaura, przez odgłos kopyt. – To nas zabije!- krzyknęłam odskakując przez zatrzymującym się… Jednorożcem! Ja pierdole…\nSpojrzałam na Gabriela, który zaczął głaskać istotę, a ta spokojnie dawała się mu.\n-Boisz się jednorożca?- zapytał się brunet , na jego twarzy można było dostrzec ironiczny uśmiech.\n-Myślałam, że to Centaur!-powiedziałam na maksa oburzona- Więc to nie moja wina! Po co ci ten jednorożec?\n-Słyszałaś kiedyś starą, grecką legendę panującą wśród czarodziejów?- potrząsnęłam głową- Kiedyś była bardzo popularna, teraz tylko nieliczni o niej pamiętają. Zamknij oczy jak to matuszka mówiła mi przed zaczęciem opowieści.- niechętnie zrobiłam to co kazał.- Gdy nie było jeszcze szkół dla czarodziei, gdy ludzie wierzyli w bóstwa, które zamieszkiwały Olimp żył bezimienny chłopiec i dziewczyna z górnych sfer społeczeństwa. Chłopak często chadzał do pobliskiego lasu, który zwykli ludzie omijali, przez to, że podobno został przeklęty przez Hadesa, ale chłopiec się nie martwił mimo wszystko,bowiem wiedział, że ten las przynosi szczęście. Żyły tam jednorożce i podchodziły tylko do ludzi o czystym sercu i dobrych intencjach. I tak chłopaczyna spędzał całe dni, tracąc poczucie czasu, ale nic nie trwa wiecznie.Dziewczyna z arystokracji postanowiła raz za nim pójść. Zrobiła to co miała ispotkała tam chłopaka, który pielęgnował białą sierść mistycznego zwierza.Jako, że myślała, że może mieć wszystko zaczęła biec w stronę miasta. Wróciła po paru godzinach ze swoimi ludźmi i zarządziła złapać wszystkie jednorożce. Myślała, że ma wszystkie, ale pomyliła się.Został jeden. Mizerny i słaby, który zaczął biec w jej stronę. Nie wiedziała,że to skończy się tragedią. Została przebita na wylot. Jednorożec zadał jej śmiertelną ranę w serce przez co przeszedł przemianę. Jego sierść zmieniła kolor na czarny, grzywa stała się krwisto czerwona, a kopyta niosły za sobą ognisty ślad. Jednorożec dostał miano Koszmaru i teraz odwiedza ludzi w snach tworząc senne mary. – dokończył- i tyle z tej historii. Nie pamiętam jej dokładniej, ale chodzi mi o Koszmarka.\n-Chcesz go stworzyć?- spytałam po chwili milczenia.\n-Dokładnie- odpowiedział z uśmiechem na twarzy.\n-I ja mam być ofiarą?-dopytywałam się niepewnie.\n-Nie. Nie nadajesz się. Zbyt cię lubię i bez ciebie byłoby nudnie- po tych słowach kamień spadł mi z serca.\nPo paru dobrych godzinach wróciliśmy dopiero do szkoły, humor mi się znacznie polepszył dzięki Bysiowi.Udało mi się zapomnieć o śmierci Kennetha i Marii, ale niestety…Trwało to krótko. Gdy kładłam się spać nie mogłam usnąć. Zmrużyłam oczy na chwile, bo śniły mi się koszmary związane z ich śmiercią. Mimo, że tego nie widziałam czułam się temu winna. Czemu? Nie wiem, tak jakoś. Całą noc przeleżałam w łóżku\nZ rana wstałam, bo mnie Derry obudziła. Fajnie, że w ogóle oka nie zmrużyłam. Ziewnęłam przeciągle i ledwo przytomna udałam się na śniadanie. W drodze na sale kogoś potrąciłam.Zachwiałam się na nogach i poleciałam wprost w ramiona owej osoby.\n-Isabelle?- usłyszałam znajomy głos- Wyglądasz okropnie!\n-Wiem- mruknęłam- Sam? O ave Satan i inne demony, Co tam? Mam nadzieje, że lepiej niż u mnie, ale nie ważne.Podobno Harry złamał sobie nogę…\n-Co ty bierzesz?- spytała się zaskoczona- Spałaś?\n-Nie, słuchałam śpiewu Aniołów. Miękki masz biust. Utnę sobie drzemkę. Nie pogniewasz się?- zamknęłam oczy i już miałam się udać w objęcia Morfeusza, gdyby jakieś znane mendy nie zaczęły gadać przy nas. To znaczy jedna gadała, a druga co jakiś czas coś mówiła.-Dakota stul pysk!- wrzasnęłam . Cyrus zamrugała parę razy, a Miranda cicho zaśmiała się. Ja jej osobiście współczuję. Dakota to jedna z bardziej irytujących osób, które dano było mi poznać.\nPo paru minutach przekonywania przez Sam wróciłam do dormitorium polazłam spać.\nWiem, wiem notka totalnie beznadziejna i nuda, ale ja mam powaloną wenę >< Raz jest, a raz nie ma ><. Mam nadzieje, że nikt nie śpi ._.”"\nOpublikowano 17 stycznia 2012 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nData urodzenia: 1 grudzień 1978\nMiejsce zamieszkania i urodzenia: Urodzony w Warszawie, mieszka w Londynie\nAlan to chłopak dobrze zbudowany. Brązowe włosy i brązowe chłopięce oczy dodają mu uroku. Ma białe zęby. Jasna karnacja. Jest wysoki. Znakiem szczególnym Lexerta to znamie na klatce piersiowej w kształcie serca.\nPorywczy. Kocha zabawę i dobre szaleństwo. Nie pogardzi alkocholem. Wesoły. Wygadany. Miał wiele dziewczyn. Odważny. Czasami najpierw coś powie a potem to przemyśli. Nie da się go wykiwać i oczukać. Sam jednak potrafi robić to doskonale. Ma poczucie humoru. Bardzo często się uśmiecha a przede wszystkim gdy blisko jest Cho Ouyang. Jest mądry i ciekawski.\nAlan jest Casanową. I tak było od dziecka. Już w piaskownicy podrywał dziewczynki. Jak on uważa: „z urody trzeba korzystać”. Urodził się w Polsce jednak gdy jego rodzicę się rozwodzili przeniósł się z tatą do Londynu gdzie dostał zaproszenie do Hogwartu.\nKrystian Lexert – ojciec Alana – 50 lat - 100% czysta krew – w przeszłości był w Gryfinodrze.\nKrystyna Lexert – mama Alana – 50 lat - 100% czysta krew – w przeszłości była w Gryfindorze.\nLilyanne Kate Lexert – siostra Alana – 100% czysta krew – chodzi do Gryfindoru (do klasy IV)\nMax Mark Lexert – brat Alana – 100% czysta krew – chodzi do Gryfindoru (do klasy IV)\nRoseanne Amanda Lexert – siostra Alana – 100% czysta krew – chodzi do Gryfindoru (do klasy IV)\n*Lily, Max i Rose to trojaczki.\npodoba mu się Cho\nlubi zmieniać dziewczyna co tydzień\norganizuje zazwyczaj imprezy\njego najlepszym kumplem jest Alex Fredright\nboi się kukiełek\nchce zostać w przyszłość aurorem\nkocha dziwne zwierzęta\nulubione zajęcia to: zaklęcia i eliksiry\nnie cierpi przedmiotu: obrony przed czarną magią.\nma czarną sowę o imieniu Chonka\nOd której klasy uczy się w Hogwarcie: I\nKlasa, w której obecnie jest postać: V\nDom, do którego należy: Gryffindor\nSpecjalne zdolności: animag (pigmejka, Marmozeta pigmejska), patronus (wilk), bogin (kukiełki)\nRóżdżka: sosna, 7 cali, Pióro żmijoptaka\nOpublikowano 16 stycznia 2012 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nPo lekcjach usiadłam na dworze w zacisznym miejscu. Gaspar usiadł obok, a ja rozłożyłam księgę.\n- Jakiego rozdziału szukamy? – spytałam.\n- Musi pisać coś o demonach.\n- Ta książka jest o demonach…\n- Ale musi być o tych które prześladują.\n- Czekaj, poszukam.\nZaczęłam czytać spis treści. Natrafiłam na coś przybliżonego i przeczytałam:\n- Przeczytaj ten rozdział. Pewnie tutaj będzie coś pisać.\nOdszukałam rozdział i już miałam zacząć czytać, gdy ujrzałam cień nad księgą. Uniosłam głowę do góry i zobaczyłam stojącą Isabellę patrzącą na mnie z uśmiechem. Szybko zamknęłam księgę i odwróciłam ją, aby dziewczyna nie widziała tytułu.\n- Co tutaj robisz? – spytała mnie.\n- To widzę. O – zauważyła Gaspara. – kotek.\nPrzykucnęła i zaczęła go głaskać. Zwierzak zaczął łasić się do niej, co jej się podobało.\n- Chciałaś coś czy tylko tak przyszłaś? – lubię ją, ale tym razem przyszła w nie w porę.\n- Nudziło mi się i poszłam pospacerować. Zauważyłam ciebie, więc podeszłam.\n- To…? A taka jedna…\nWyciągnęła rękę, aby wziąć ją do ręki, jednak szybko odsunęłam ją.\n- To naprawdę nie ważne co to jest. – powiedziałam szybko.\n- Ale ja chcę zobaczyć.\nByła uparta jak osioł, ale nie mogłam jej pokazać, że mam książkę o demonach i to jeszcze z działu Ksiąg Zakazanych.\nJednak dziewczyna szybkim ruchem obróciła książkę, gdzie znajdował się tytuł. Wiedziałam, że już po mnie. Przymknęłam oczy i usłyszałam głos Isabelle.\n- „Poczet Czarodziejów i Czarownic”? Po co ci to?\nOtworzyłam oczy zszokowana. Popatrzałam na tytuł i rzeczywiście brzmiał tak samo jak powiedziała dziewczyna. Jak to możliwe…?\n- Przecież to nudne. – ciągnęła dalej przeglądając strony.\n- Wiem… – po chwili oprzytomniałam. – Ale tak z ciekawości to wypożyczyłam.\n- Rozumiem. Co kto woli.\nIsabelle odłożyła książkę i uśmiechnęła się do mnie. Odwzajemniłam gest, ale czułam, że trochę nie szczerze mi wyszedł. Na szczęście ona tego nie zauważyła.\n- Gdzie straciłaś Derry? – spytałam.\n- Gdzieś ją zgubiłam.\n- Zawsze myślałam, że razem wszędzie chodzicie.\n- Pewnie poszła nękać Leonarda. – dodała.\n- A ty jej nie pomagasz?\n- Chciałam, ale nie wiem gdzie są.\n- Pewnie w łazience i robią zakazane rzeczy.\n- Nie… Sprawdzałam. Ani śladu.\n- A w męskiej?\n- Też. A śmierdzi tam.\n- Dziwisz się? To męska toaleta.\nGaspar popatrzał na mnie, zrozumiałam o co mu chodzi.\n- Isabelle… – spojrzałam na nią. – Mogłabym zostać sama?\n- Nie chce cię wyrzucać, ale chciałabym sobie poczytać w ciszy.\n- Spoko, ja i tak idę w dalsze poszukiwania.\nDziewczyna odeszła, a ja zwróciłam się do kota.\n- Czary. – uśmiechnął się.\n- Ale ta księga nawet nie drgnęła.\n- Demoniczna moc kochana.\n- Zaskakujesz mnie i pewnie zrobisz to jeszcze nie jeden raz.\nZamruczał potwierdzając i uśmiechając się.\n- Ale – dodałam. – zajmijmy się tym czym mieliśmy.\nPonownie odszukałam dany rozdział i zaczęłam czytać.\n- „Tropiciele to specyficzne demony. Specjalnie wyszkolone, aby tropiły, śledziły, poszukiwały i likwidowały dane obiekty. Demony te posiadają charakterystyczne dla siebie cechy charakteru i mocy. Wyglądem przypominają zwykłych nastoletnich ludzi, jednak posiadają spiczaste uszy, ostre zęby i czerwone oczy. Moc jego jest bardzo potężna i potrafi zabić ścigany obiekt nie zostawiając żadnych dowodów. Mają one dobrze rozwinięte zmysły. Z łatwością potrafią wyczuć i usłyszeć ofiarę na kilka kilometrów. Także z dużej odległości potrafią zobaczyć idealny zarys postaci; także w nocy widzą doskonale. Jeśli chodzi o zadania, zawsze wykonują je pomyślnie z idealną precyzją oraz z niezdradzeniem się w danym świecie.”\nPrzerwałam na chwilę i odezwałam się po czasie.\n- Moim zadaniem te demony to jakaś super rasa.\n- Chodzi o te moce i tak dalej?\n- Zdziwisz się. Demony wyższej rangi są jeszcze gorsze i lepsze.\n- Jeszcze się okaże, że potrafią zabijać wzrokiem….\n- Są takie demony, ale bardzo nieliczne.\nZamilkłam ponownie, ale Gaspar przerwał milczenie.\n- Poszukaj czy nie pisze coś o tym jak pozbyć się takiego demona.\nPrzesunęłam wzrokiem po linijkach i natknęłam się na noc. Głośno zaczęłam czytać.\n- „Tropiciele nigdy nie rezygnują z obranego celu. Potrafią ofiarę odnaleźć szybko i z łatwością, zanim ta zorientuje się, że została wykryta. Zadają bolesną śmierć od razu lub przedtem bawią się ofiarą zadając jej niewyobrażalne cierpienie. Ofiara zazwyczaj nie ma szans na przetrwanie czy walkę z tymi demonami. Są bardzo, ale to bardzo nieliczni, którzy pokonali tropiciela. Jednak można się od niego uwolnić wcześniej…”.\nGaspar podszedł bliżej i patrzał na księgę szeroko otwierając oczy. Czytałam dalej.\n- „…gdy ma się na to sposób. Jest ich kilka. Pierwsza to walka z demonem podczas spotkania. Tutaj trzeba posiadać ogromną wiedzę o demonach. Druga opcja to wbicie żelaznego i bardzo ostrego prętu w samo serce tropiciela. Jest to dość trudno z uwagi na to, że ten jest bardzo szybki i atakuje bez przerwy nie męcząc się. Trzecia opcja to podanie mu płynu niszczącego jego ciało i duszę. Kiedy demon wypije to, zostaje zniszczony na zawsze. Ta opcja jest najtrudniejsza ze względu na podanie płynu i ciężko zrobić dany eliksir.”\n- I już wiemy jak się ich pozbyć. – rzekł kot. – Mamy trzy opcje.\n- I wszystkie trudne.\n- Wybierzmy jedną i skupmy się na niej.\n- Chyba żartujesz. Nie będę w stanie pokonać demona.\n- Musisz. Nie mam się do kogo zwrócić o pomoc.\n- Będziesz musiał kogoś poszukać. Jestem młoda i nie mam pojęcia o tych demonach nic więcej niżeli teraz przeczytałam.\n- Pomogę ci przecież.\n- Sam słyszałeś, że Tropiciela bardzo trudno jest zabić. Tu jest wzmianka o jednym, a ciebie ściga trzech!\nJeszcze nic się nie działo, ale ogarnął mnie strach. Mowa o jednym Tropicielu i jego zabiciu wydała się rzeczą prawie niemożliwą, a Gaspara ściga trzech takich demonów. Jeden a trzy to pod tym względem bardzo duża różnica.\nKot wyczuł mój strach. Podszedł do mnie i usiadł na kolanach wtulając główkę w moją pierś. Objęłam go i głaskałam po grzbiecie.\n- Będzie dobrze. – szepnął cicho. – Masz mnie. Pomogę ci. Damy radę. Zobaczysz. Wszystko się uda. Razem ich pokonamy.\nTe słowa dodawały mi otuchy pomimo takiej sytuacji. Dzięki niemu wiedziałam, że nie jestem sama, więc postanowiłam spróbować. Przecież mu obiecałam pomóc, a on także wierzy mi i ufa. Postaram się go nie zawieść.\nW końcu napisałam notkę. Chciałam wcześniej, ale tak to jest jak się nie ma czasu… Chyba aż tak nuda nie wyszła. Nie wiem, sami ocenicie :3\n025. Powiesić się czy się nie powiesić, oto jest pytanie.\nOpublikowano 15 stycznia 2012 Autor: Dyrekcja Hogwartu\n- O Jezu, Mira, wiesz, co mi się wczoraj śniło? – Dakota od półtorej godziny, zawracała mi gitarę histeryzowaniem na temat jej wczorajszego snu. A najgorsze jest to, że powiedziała, iż spotkamy się za tydzień, a minęły dwa dni.\n- A co ci się śniło? – zapytałam obojętnie.\nDlaczego ja muszę tak cierpieć?\n- Że przyszli do mnie ,,zombie” i chcieli zjeść mój mózg – odpowiedziała mi przerażona Cyrus, trzymając mnie za łokieć i rozglądając się na wszystkie strony, prawdopodobnie sądziła, że tak zwane ,,zombie”, wytwór mugoli, ją śledzą.\nLudzie, zabierzcie tą pijawkę ode mnie, bo utopię ją w studni!\n- Dakota, przecież ty nie masz mózgu – odparłam, rozmyślając nad tym czy się powiesić czy też nie.\n- Nie mam? – zdziwiła się, a potem odkleiła się od mej szanownej osoby. – Co za szczęście.\nSzczęście w nieszczęściu, bo żeś się mnie uczepiła.\n- Wiesz, mam upięty grafik – Zmieniłam temat, aby jak najszybciej się od niej uwolnić. – A poza tym, zaraz mam transmutację, więc wiesz…\n- Ano, tak! – Dziewczyna klepnęła się otwartą dłonią w czoło. – Ja mam eliksiry, więc masz rację. Cześć, spotkamy się za tydzień! – dodała i zniknęła za zakrętem.\nKochana, za tydzień, to ja będę dyndać, powieszona na Bijącej Wierzbie, z rozerwaną twarzą tak bardzo, że mnie nie poznasz.\nOdetchnęłam z ulgą i poszłam na lekcję transmutacji. Jak to ja, nie skupiałam się na słowach profesor McGonagall, tylko co chwilę potakiwałam, by wiedziała, że rozumiem, ale tak naprawdę to pisałam na kartce plan pozbycia się Dakoty za ten wybryk, który miał miejsce przed chwilą. Chociaż bardzo dobrze wiedziałam, że ona specjalnie się tak bała, by pokazać, że mugole to idioci. Szczerze mówiąc, to jest mi do śmiechu. Cyrus jest fajna, ale strasznie kłopotliwa. Ciekawe czy Dumbledore wytrzymał by z nią. Na pewno nie. Nie ma bata.\n- Panno Richardson?\n- Minus pięć punktów dla Gryffindoru.\n- CO TAKIEGO?! – Kiedy to usłyszałam, gwałtownie wstałam ze swojego miejsca. Przecież tak nie może być!\n- Nie podnoś głosu, Richardson. – powiedziała spokojnie McGonagall.\n- ALE DLACZEGO?! JAKIM PRAWEM?! – Wybuchłam jeszcze bardziej.\n- Dziesięć punktów.\n- Piętnaście punktów. Podbija panna do dwudziestu?\n- Nie… – rzekłam już spokojniej. – Już siedzę cicho, przepraszam.\nI tak przez całą lekcję próbowałam się uspokoić. Nawet dobrze mi szło i nikt od tego od tego nie umarł. Ale musiałam się na kimś wyżyć, choćby w pojedynku czarodziejów. Więc, kiedy wyszłam z klasy, zaczęłam rozglądać się po korytarzu w poszukiwaniu osoby, z którą mogłabym się zmierzyć. Rzecz jasna, musiałam uważać, aby nie zobaczył tego nikt z nauczycieli, bo wtedy marny mój los, zwłaszcza, że Gryffindor stracił piętnaście punktów. Jak zawsze wszystko przeze mnie, gdzie podziała się sprawiedliwość na tym świecie?! No gdzie?! Ale ten świat jest kłopotliwy, najlepiej się powiesić i by było z górki. Snułam się z kąta w kąt i nie zauważyłam żadnej ciekawej osoby. Ale moje oko dostrzegło pewną Ślizgonkę i Krukonkę. Pierwszą okazała się Mia Meyer, która najwyraźniej śledziła tamtą drugą, a drugą okazała się Samantha Green, bodajże. Meyer chodziła za nią udając, że czyta książkę, a Green normalnie sobie chodziła, widocznie jej nie widziała. Przeszło mi na myśl czy może nie zmierzyć się z Mią, bo ona jest silna, ale może mnie załatwić Zaklęciami Niewybaczalnymi, bo może takie zna. Wzruszyłam ramionami i skierowałam się do mojego dormitorium nakarmić pająka. Kiedy już się tam znalazłam, Gruba Dama zapytała mnie o hasło. Odpowiedziałam ,,Fortuna Major” i weszłam do pokoju wspólnego. Ale, gdy trafiłam do swojej klatki schodowej ujrzałam widok, który o mało co nie doprowadził mnie do ataku nerwicy mieszanej z kurwicą. Otóż pod moimi drzwiami leżała mała kupka papierków po słodyczach. Niby nic takiego, a potrafi wprowadzić mnie z równowagi. Wyciągnęłam różdżkę i wypowiedziałam zaklęcie Evanesco. Śmiecie zniknęły, a ja zadowolona mruknęłam pod nosem ,,I gitara” i przysięgłam sobie, że jak dorwę tego gnoja, który to zrobił, to mu nogi z dupy powyrywam.. Pchnęłam drzwi i zastałam kolejny widok. Wszystkie moje rzeczy były porozwalane, a po moich współlokatorkach ani śladu. Ponownie wyjęłam różdżkę.\n- Chłoszczyść – Wypowiedziałam zaklęcie i w ułamku sekundy wszystkie moje rzeczy wróciły do pierwotnego stanu. Już wiedziałam, kto jest odpowiedzialny za bałagan w mym dormitorium, jak i te śmiecie pod drzwiami – Irytek, rzecz jasna.\nPodeszłam do mojej tarantuli.\n- To był Irytek, nie? – zapytałam, wyciągając pęsetą kilka robali i rzucając do terrarium. – No, ja muszę iść, pokarmu wystarczy ci jeszcze na prawdopodobnie dwie lekcje. Na razie!\nOpuściłam wieżę Gryffindoru, pokonałam kondygnacje schodów i wpadłam na Freda i Georga.\n- Uważajcie, jak chodzicie, do jasnej pogody – rzekłam, przekręcając głowę i rozmasowując sobie kark.\n- Faktycznie, mamy dziś ładny dzień – odparł Fred.\n- Właśnie – poparł George.\n- Ehe… co z tego? – zapytałam, mając nadzieję, że już sobie pójdą.\n- Bo zrobili dziś kawał Filchowi. – wyjaśnił Fred – A także zanieczyściliśmy jakieś dziewczynie klatkę schodową, lecz nie pamiętam, jak się nazywała.\n- Kiedy to było? -Nabrałam podejrzeń, iż ten kawał ze śmieciami do ich sprawka.\n- Parę chwil temu – odpowiedział George – Gdybyśmy tylko mogli przypomnieć sobie imię… ale nic z tego.\n- To ja wam przypomnę. Panowie, to ja byłam. – W tym momencie Fed i George się przestraszyli, natomiast ja ciągnęłam dalej: – I sobie przysięgłam, że jak tych gnoi dorwę, to im nogi z dupy powyrywam.\nBliźniaki zwiali, a ja krzyknęłam jeszcze za nimi ,,Mendy!”. Szybko zasłoniłam usta dłonią, bo mój krzyk był tak głośny, że wszyscy się na mnie popatrzali, nawet duchy z portretów.\n- Mnie tu nie było – powiedziałam szybko i również zwiałam, ale do dormitorium.\nKiedy już tam trafiłam, zaczęłam się zastanawiać czy mam się powiesić czy też nie. Taa… Powiesić się czy się nie powiesić, oto jest pytanie, hehe…\nWybaczcie, że rozdział wyszedł nudny, ale w ostatniej chwili pomysł mi gdzieś zwiał :/ Mam jednak nadzieję, że przynajmniej jednej osobie się spodobało.\nOpublikowano 29 grudnia 2011 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nObudziłam się rano z myślą ,że ten dzień będzie tak samo nudny jak poprzednio.Z niecierpliwością lub przeczuciem czekałam na coś co miało się dzisiaj wydarzyć.Nie wiele myśląc szybko się ubrałam w szaty w barwach mojego domu i zrobiłam trochę roztrzepaną fryzurę, a następnie wyszłam na śniadanie.\nUsiadłam obok Alison i zaczęłam jeść.Już prawie skończyłam ,a nad głowami uczniów zaczęły latać sowy.Jedna złoto-brązowa upuściła nade mną mały i krótki liścik.\n,,Spotkamy się moja piękna?”\nList był nie popisany .Zastanawiałam się kto mógł go napisać ,ale nikt konkretny nie przyszedł mi na myśl.Zwykle nie odpowiadam na takie liściki ,ale tym razem postanowiłam odpisać.\n,,Może tak ,a może nie .Powiesz mi jak się nazywasz czy mam zgadywać?”\nOddałam liścik sowie i udałam się na Eliksiry z Gryfonami.Po drodze spotkałam t wesołą Lucy ,która tak wkurzała Mię. Mnie osobiście Gryfonii nie przeszkadzali ,ale z mugolakami wolałam się nie zadawać jeśli nie było takiej konieczności.\nNa lekcji Snape jak zwykle gnębił Gryfonów i to mnie nawet bawiło .Odjął im trochę punktów ,a nam jak zwykle dodał ich.Po lekcjach poszłam na obiad i usiadła ,jak rano koło Alison i rozglądnęłam się po Wielkiej sali .Spojrzałam na stół Gryffindoru , który był głośny i wesoły.Spojrzałam na stół Ravenclawu . Niektórzy Krukoni byli trochę tajemniczy ,na przykład ta Samantha Green.Słyszałam ,że Pansy coś nie za bardzo ją lubi ,ale mało kto lubi Pansy.\nZerwałam się z popołudniowych lekcji i poszłam do dormitorium .Tam czekała na mnie sowa ,co mnie bardzo nie zdziwiło.Wzięłam od niej list i przeczytałam:\n,,Nie powiem Ci tego o co mnie poprosiłaś ,ale bądź na błoniach przy jeziorku o 20.”\nZawiedziona położyłam się na łóżku i zasnęłam .\nPrzepraszam bardzo ,że roździał jest bardzo ,bardzo krótki ,ale pisałam go w 39 st. gorączki.\nOpublikowano 23 grudnia 2011 Autor: Dyrekcja Hogwartu\nOd mojej ostatniej wyprawy o północy pod Bijącą Wierzbę, musiałam w każdą sobotę pomagać Filchowi sprzątać klasy. Koszmar! A na moje nieszczęście za towarzystwo miałam bliźniaków Weasley i tą całą Lucy. Co mnie bardzo dziwiło, oni po prostu świetnie się bawili ochlapując się wodą, rzucając w siebie ścierkami, a ja za to bardzo żałowałam, że nie pozwalają nam używać różdżek, bo wtedy załatwiłabym wszystko w sekundę i byłabym od nich wolna. Ale niestety, takie życie.\nWracałam właśnie zmęczona do salonu Ślizgonów, gdy po drodze minęła mnie jakaś blond-włosa Gryfonka. Spojrzała na mnie przerażona, po czym szybko odwróciła wzrok. Na oko wyglądała na piątą klasę. Minęłam ją szybko i poszłam dalej.\n- Meyer! Zabierz to głupie zwierzę! – krzyknęła Pansy Parkinson gdy tylko przekroczyłam próg salonu.\n- Czego ty znowu od niego chcesz?! – zapytałam rozdrażniona biorąc moją fretkę na ręce.\n- Nasikał mi na łóżko!\n- Bo zna się na ludziach! – ucięłam i szybkim krokiem weszłam do dormitorium.\nPein spojrzał na mnie znacząco, więc zamknęłam drzwi na klucz.\n- W zamku jest demon – rzucił bezceremonialnie.\n- Wiesz kto to? – zapytałam od niechcenia.\n- Kot jakiejś Krukonki – powiedział i spojrzał na mnie poważnie. – Musisz się go pozbyć, dziewczyny najlepiej też, albo po prostu pomieszaj jej w pamięci.\n- Dlaczego JA ma to robić? – spytałam oburzona.\n- A chcesz służyć Czarnemu Panu?\nZmieszałam się lekko. Zawsze chciałam służyć Czarnemu Panu, bardzo mi na Nim zależało, ale nigdy nie było pewne, czy dołączę do Śmierciożerców. Nikt tak na prawdę nigdy mi tego nie zapewnił. Mogłam mieć tylko nadzieję, że moje umiejętności przykują uwagę Czarnego Pana na tyle, że uzna iż nadaję się na jego sługę. Ale póki co, musiałam się dużo uczyć. Często wymykałam się w nocy do działu Ksiąg Zakazanych, żeby nauczyć się czarno-magicznych zaklęć.\nCzy teraz mogłam zrobić coś dla Czarnego Pana? Może pozbycie się tej Krukonki wpłynęło by jakoś na moją sytuację?\n- Która to? – zapytałam.\n- Nie wiem, będziesz musiała sama ją znaleźć – odpowiedział. – Ale sądzę, że skoro jest Krukonką nie będziesz miała problemu. Będzie się pewnie dziwnie zachowywać, co wśród innych będzie ją wyróżniać.\nSpojrzałam na niego zrezygnowana i poszłam się wykąpać.\nNastępnego dnia wstałam wcześniej od moich współlokatorek, szybko wykonałam poranne czynności, nałożyłam szatę i czym prędzej wybiegłam z dormitorium. Gdy w końcu dobiegłam do Wielkiej Sali, zajęłam miejsce i czekałam, aż zaczną schodzić się Krukoni, którzy zazwyczaj byli pierwsi na śniadaniu.\nNie czekałam długo. Po kilku minutach do Wielkiej Sali weszły dwie Krukonki. O ile się nie mylę, były to Derry i Isabelle. Przyjrzałam się im dokładnie, ale kiedy zwróciły wzrok w moją stronę, udawałam, że się uczę. Nic nie czytając co jakiś czas przekręcałam strony podręcznika do Historii Magii. Derry i Isabelle przez ten czas zachowywały się normalnie, jak zwykle. Rozmawiały, śmiały się, robiły ostatnie poprawki w esejach. W takim razie je wykluczyłam z kręgu podejrzanych. W Wielkiej Sali zaczęli powoli gromadzić się Gryfoni i Puchoni. Jak zauważyłam, byłam jedyną Ślizgonką. Reszta Ślizgonów zawsze przychodzi na końcu.\nPo raz kolejny zwróciłam wzrok w stronę stołu Krukonów i moją uwagę przykuła pewna brązowo-włosa dziewczyna. Siedziała odizolowana od reszty i z zaciekawieniem przeglądała jakąś książkę, która bynajmniej nie była podręcznikiem. Przyglądałam się jej tak dłuższy czas, dopóki nie przyszedł Malfoy ze swoją świtą.\n- Meyer, co ty tu robisz tak wcześnie? – zapytała siadając obok mnie.\n- A nie widać? Uczę się – odpowiedziałam lekko zdenerwowana, ale po chwili się opanowałam, bo nagle mnie olśniło. – Wiesz jak nazywa się tamta dziewczyna? – zapytałam miłym, jak na mnie, tonem głosu wskazując ową brązowo-włosą Krukonkę.\nDracon nie odpowiedział do razu, tylko przyglądał się jej uważne.\n- Chyba niejaka Samantha Green – odpowiedział bez zainteresowania.\n- Dzięki – powiedziałam.\nMalfoy wraz ze swoją świtą spojrzeli na mnie tak, jakbym była wilkołakiem. Co prawda nie codziennie można mnie spotkać taką miłą, tak właściwie to nigdy nie byłam tak miła, ale to jeszcze nie powód, żeby robić taką minę.\nZignorowałam ich i wróciłam do mojego dawnego zachowania. Przez całe śniadanie nie odzywałam się i ignorowałam każdego, kto się do mnie zwrócił. Teraz miałam ważniejsze sprawy na głowie. Musiałam uważnie obserwować Samanthę Green i, jeśli to ona posiada kota demona, muszę ją za wszelką cenę powstrzymać w tym co robi.\nWiem, rozdział beznadziejny, ale pisany na szybko :/\nLISTA BLOGÓW HP\nKOLEJKA I URLOPY\nPOSTACIE DODATKOWE [!!!]\nHufflepuff: 0Ravenclaw: 65Gryffindor: 15Slytherin: 55~02~\nDyrekcja Hogwartu/Mia Meyere-mail: mia_meyer@op.pl\nJeśli ktoś nie otrzymał materiału do nauczenia na następny test, proszę o kontakt z dyrekcją!Ze szkoły odeszła MirandaMIESIĄC: październikod 22 do 42\nWszystkich wizyt: 14186


Wesele W M Jak Milosc - Pomponik\nPlotki Pomponik » wesele w m jak milosc\nwesele w m jak milosc\nArtykuły na temat: wesele w m jak milosc\n"M jak miłość": Wesele czy łzy?\nW 1450. odcinku "M jak miłość" Ula będzie się szykować do ślubu z Bartkiem, gdy nagle pan młody wybuchnie zazdrością! Od słowa do słowa – narzeczeni ostro się pokłócą. Czy wesele zostanie w końcu odwołane?\n"M jak miłość": Huczne wesele\n...towarzystwo nawet po wyjeździe Marka, Ewy (Kacper Kuszewski, Dominika Kluźniak) oraz ich dzieci. To rozwiązanie wymusiła na scenarzystach decyzja Kacpra Kuszewskiego, który oświadczył, że odchodzi z "M jak...\nW dniu ślubu Ula wciąż ma wątpliwości. Do siedliska zagląda nagle biologiczny ojciec dziewczyny Jakubczyk _ gotów zmienić wesele córki w koszmar. Mateusz...\n"Pierwsza miłość": Dramat zamiast wesela!\nGoście tłumnie przybędą do USC, w którym za kilka minut Marysia (Aneta Zając) i Michał (Wojciech Błach) mają wziąć ślub. Witający gości Domański będzie nerwowo rozglądał się w poszukiwaniu Marysi. Ale ukochana się nie pojawi. Za to zadzwoni jego telefon... I Michał bez słowa wyjaśnienia wybiegnie z urzędu. Brutalne porwanie Od momentu, gdy w życie Długosz (Ewa Jakubowicz) znów...\nZdjęcia na temat: wesele w m jak milosc\nWideo na temat: wesele w m jak milosc\nPolicja znajduje w lesie ciało Roberta i od razu wszczyna śledztwo. Zabójca policjanta - Dariusz - znów kontaktuje się z Basią Rogowską, udając jej kolegę Antka. Poza tym do Grabiny zaglądają Marcin z Izą, którzy chcą urządzić w siedlisku wesele. Do tego swój przyjazd zapowiada ciotka Rafała. W Warszawie Olek znów sprzecza się z Agą, która jest o niego coraz bardziej zazdrosna. Później\n"M jak miłość": Odciek 1451.\nW dniu ślubu Ula wciąż ma wątpliwości… Do siedliska zagląda nagle biologiczny ojciec dziewczyny – Jakubczyk - gotów zmienić wesele córki w koszmar. Mateusz wyznaje rodzinie, że postanowił zostać w Grabinie, zdać w Polsce maturę i ożenić się z Lilką. Tymczasem w Warszawie Iza waha się, czy powinna pojechać na pogrzeb wujka Artura – bojąc się każdego spotkania z byłym mężem. Skalski zjawia się na\nDyskusje na temat: wesele w m jak milosc\nChcialabym zeby to byla kontinuacja Bryduli, zobaczycz jak oni sao czczeszliwy razem, bylo by fajniej zobaczycz jak sie odbyla gala i jak rodzice sie poznaja, i purzniej wesele, i jak oni bedao(...) wszystko, i niech Pawlina zobaczy jak wyglonda prawdziwa milosc a nie wszystko na pokaz.\ndziecko kate rozz\njan kukulski natalia kukulska\nanne lockhart aktorka


Grease: Na żywo - Telenowele\nWysłany: 22:23:22 04-07-17 Temat postu: Grease: Na żywo\nCharyzmatyczny członek zespołu T-Birds, Danny Zuko (Aaron Tveit), spędza romantyczne wakacje w towarzystwie uroczej i niewinnej Sandy (Julianne Hough). Ich letnia przygoda dobiega końca i para musi się rozstać. Dziewczyna ma wrócić do rodzinnej Australii. Jej rodzice niespodziewanie jednak decydują się zostać w Stanach. Pierwszego dnia roku szkolnego zakochani spotykają się w liceum Rydell High. Szybko okazuje się, że związek z dobrze wychowaną Sandy, nie pasuje do szkolnego wizerunku zbuntowanego Danny'ego. Uczucie nastolatków zostaje wystawione na próbę. Bezbłędnie zrealizowana telewizyjna adaptacja słynnego musicalu Grease. Za reżyserię obrazu odpowiedzialni byli Thomas Kail (serial Dwie spłukane dziewczyny) i specjalizujący się w produkcji programów rozrywkowych Alex Rudzinski (telewizyjny show Dancing with the Stars). Twórców charakteryzuje świeże podejście do klasycznego scenariusza. Film kipi energią, a przede wszystkim porywa świetną muzyką i choreografią. W postacie głównych bohaterów wcielili się młodzi, uzdolnieni tanecznie i wokalnie aktorzy: Julianne Hough (Rock of Ages, Bezpieczna przystań), Aaron Tveit (Skowyt, Les misérables: Nędznicy), Vanessa Hudgens (High School Musical, Spring Breakers), Keke Palmer (Akeelah i jej nauczyciel, serial True Jackson) oraz kanadyjska piosenkarka Carly Rae Jepsen.\nOstatnio zmieniony przez Angelica dnia 22:23:50 04-07-17, w całości zmieniany 1 raz


JAK WAŻNA JEST WIARA (II)\nWiara jest dla człowieka ogromną łaską daną przez Boga. I cnotą – obok nadziei i miłości. Pierwsi chrześcijanie tak bardzo kochali Boga i całym sercem wierzyli w Niego. Cechowała ich ogromna ufność Bogu, nadzieja, że kiedyś – po śmierci – ujrzą Boga twarzą w twarz. Właśnie dzięki wierze nie obawiali się śmierci. Dlatego na arenach stadionów, gdzie wypuszczano ich na zagładę – na pożarcie lwom i tygrysom – wykazywali się ogromnym męstwem i heroizmem. Ginęli z radością, bo czynili to dla ukochanego Boga. Dla tłumów to było widowisko. Dla nich – zjednoczenie z Jezusem Chrystusem. Za wiarę oddali swe życie: św. Tarsycjusz (mały chłopiec, zginął w obronie Komunii świętej, którą niósł z kościoła), bł. ks. Jerzy Popiełuszko, bł. Karolina Kózkówna (młoda dziewczyna, która wolała umrzeć niż zgrzeszyć nieczystością; została zgładzona, ale obroniła swą kobiecą godność). Za wiarę oddał swe życie św. Ojciec Maksymilian Maria Kolbe. Kochając Boga i ludzi zginął śmiercią głodową – oddał swe życie za współwięźnia Franciszka Gajowniczka, mając zaledwie 47 lat. Ten, który wydał wyrok na Ojca Kolbe – gestapowiec Hess, także przeżył 47 lat. Ta historia jest opisana w książce p.t. „47 lat życia.” Wielu misjonarzy z miłości do Pana Boga wyjechało daleko poza granice Polski – do Afryki, Ameryki Południowej i Północnej, czy też Australii, aby tam szerzyć wiarę katolicką. Pozostawili w Polsce swoich ukochanych ojców, matki, by hen daleko od Ojczyzny głosić Ewangelię i zapoznawać ludzi o innym kolorze skóry i innej rasie z Jezusem Chrystusem, Bogiem Ojcem i Duchem Świętym, by zapoznawać, tych nic nie wiedzących o Bogu ludzi, z życiem Boga – Człowieka – Jezusa Chrystusa, z Jego męką i śmiercią na krzyżu, by mówić o Dobrym Łotrze, który na końcu życia umiłował Jezusa i umierał razem z Nim na krzyżu, i tak został pierwszym świętym na ziemi. Misjonarze pracując wśród tamtejszych ludzi, przygotowują ich do I spowiedzi i I Komunii świętej, uczą ich, co to jest Komunia święta – Ciało i Krew Chrystusa. Głoszą, iż największym skarbem dla człowieka, obojętnie jakiej rasy, jest właśnie Msza święta, czyli bezkrwawa Ofiara Jezusa za grzechy ludzkości. I wszystko to czynią misjonarze z miłości do Chrystusa. Często zdarza się, że szerząc w świecie wiarę, oddają za nią życie – niejednokrotnie mordowani przez tubylców. Wiara katolicka jest – śmiem twierdzić – najdoskonalszą wiarą. Nic w niej nie zostało pominięte. Wierzymy więc w Trójcę Przenajświętszą. My, katolicy wierzymy w życie pozagrobowe – po śmierci jest sąd Boży; czyściec i niebo, albo – piekło. Wierzymy, że Matka Najświętsza urodziła się bez cienia grzechu, czyli od początku była Niepokalanie Poczęta. Jak wielkie dla nas znaczenie ma Niepokalane Poczęcie! Wierzymy też, iż Matka Boża ukazała się wielokrotnie małym dzieciom, a więc: Łucji, Hiacyncie i Franciszkowi w Fatimie w Portugalii; dwojgu dzieciom w La Salette, Bernadecie w Lourdes we Francji. Wierzymy także i w to, że ukazująca się na ziemi Matka Najświętsza niejednokrotnie płakała krwawymi łzami, wzywając ludzi do poprawy swego życia, modlitwy, postu, częstej Eucharystii. Tak było też w Najú w Korei. Wierzymy, iż Matka Boża kocha nas tak, że gdybyśmy zdali sobie z tego sprawę, płakalibyśmy z radości. Matka Najświętsza płacze nad losem zatwardziałych grzeszników, którzy obrażając Boga ciężkimi grzechami giną w piekle na wieki. My, katolicy, wierzymy w to.\nWierzymy w nieskończoną dobroć Chrystusa, Jego miłość do nas, w Jego niezgłębione Miłosierdzie. Świetlaną postacią, nazwaną także przez Jezusa Miłosiernego Sekretarką Miłosierdzia jest św. Siostra Faustyna Kowalska. Jej właśnie, niemal codziennie ukazywał się Miłosierny Jezus. To właśnie św. Siostra Faustyna pozostawiła nam „Dzienniczek” będący dowodem objawień Jezusa Siostrze. To właśnie Jezus Miłosierny nakazał jej, by namalowano obraz Miłosiernego Chrystusa – słynny cudowny obraz Miłosierdzia Bożego z napisem: „Jezu, ufam Tobie”. Obraz ten powinien być w każdym domu. Wierzymy, że wielką siłę i moc posiada ten przepiękny obraz. Wierzymy, że przez modlitwę do Miłosierdzia Bożego możemy otrzymać wszystko to, o co poprosimy naszego kochanego, Miłosiernego Boga. Ja i moi przyjaciele odmawiamy codziennie Koronkę do Miłosierdzia Bożego (o godz. 15) i tę piękną modlitwę uwielbienia Miłosierdzia Bożego: „Ile razy pierś ma odetchnie, ile razy serce moje uderzy, ile razy krew moja zapulsuje w organizmie moim, tyle tysięcy razy pragnę uwielbiać Miłosierdzie Twoje, o Trójco Przenajświętsza! Pragnę przemieniać się cała w Miłosierdzie Twoje i być żywym odbiciem Ciebie, o Panie. Niech ten największy przymiot, to jest Najświętsze Miłosierdzie Twoje niejako przejdzie przez serce i duszę moją do bliźnich. Amen.” Wierzymy w moc i siłę Nowenny do Bożego Miłosierdzia i tej modlitwy. Jezus Miłosierny obiecał, że kto pobożnie będzie odmawiał Koronkę do Bożego Miłosierdzia, czy Nowennę, nie zginie na wieki. Jeśli będziemy odmawiać pobożnie modlitwy do Miłosierdzia Bożego przy konających, przyczynimy się do ich zbawienia. Wierzymy w moc i potęgę różańca świętego. Różaniec, to wielki skarb. W objawieniach fatimskich czytamy: „Mały Franciszek powinien jeszcze wielokrotnie odmówić pobożnie różaniec, a z pewnością dostanie się do nieba” – są to słowa Matki Bożej do fatimskich pastuszków. Wierzymy w ogromną moc i siłę Komunii świętej przyjmowanej godnie podczas Mszy świętej, na którą możemy przychodzić nawet codziennie. Jak pięknie opisana jest moc i siła Mszy świętej i Komunii świętej w dwóch książkach: „Msza święta Ojca Pio” i „Kiedy niebo jest na ziemi”. Pierwsza z nich autorstwa Tarcisia z Cervinara, kapucyna; druga – ks. Bronisława Predera. W niej właśnie napisane jest, że na każdej Mszy świętej jest obecna Najświętsza Maryja Panna. Jakie to piękne! Ta myśl budzi w nas radość i chcemy więc jak najuważniej przeżywać Mszę świętą. Bardzo zachęcam do przeczytania o objawieniach „Gospy”, czyli „Pani” w Medziugorie w Bośni i Hercegowinie. Trwają tam objawienia od 25 czerwca 1981 roku do dnia dzisiejszego. „Widzących” jest sześcioro: Vicka, Ivanka, Mirjana, Jakov, Ivan i Marija. Książki o Medziugorie są takie piękne! Swoją wiarę – myślę, że nie tylko ja – wyrażam codziennie w aktach: wiary, nadziei, miłości; w modlitwach\ndo Ducha Świętego: Litanii, Koronce i codziennemu ofiarowaniu się Duchowi Świętemu.\nW pacierzu porannym i wieczornym. W modlitwach do Matki Najświętszej. Zachęcam, aby wszyscy – kto tylko może – odprawili 9 pierwszych piątków miesiąca i 5 pierwszych sobót miesiąca, jako wynagrodzenie Jezusowi i Maryi za grzechy ludzkości.


Jeśli Mikołaj odwiedza tylko grzeczne dzieci, to mam najszczerszą nadzieję, że Nas nigdy nie odwiedzi. Niech mnie szlag trafi, jeśli wychowam grzeczne dziecko. Dziecko bez szemrania i refleksji wykonujące polecenia innych bo tak trzeba i wypada, bo starszych trzeba szanować, bo jest dzieckiem i nie ma nic do gadania. Dziecko na drugi plan spychające swoje emocje, bo okazywanie ich nie jest „grzeczne” i świadczy o tym, że nie zostało „dobrze wychowane”. Dziecko obawiające się powiedzieć „nie” bo wtedy nie będzie idealne i grzeczne, a więc nie zasłuży na miłość Mamy i Taty. Grzeczne dziecko byłoby dla mnie największą porażką mojego macierzyństwa. U Julka zaczął się nowy etap – etap w, którym jego ulubione słowa to „nie”. Czasem nie ma nawet na myśli tego „nie”. Chodzi o sam fakt powiedzenia „nie”. I wiecie co? Jestem z niego dumna. I jednocześnie szczęśliwa, że czuje się przy Nas na tyle bezpieczny i ważny, że nie boi się powiedzieć „nie”. Nie boi się głośno manifestować swoich emocji. A najbardziej cieszy mnie to, że udało Nam się z Michałem pokazać mu, że może mówić „nie” i za nic nie oznacza to, że się na niego gniewamy, czy, że kochamy go mniej. To Jego „nie” jest dla mnie takim komunikatem – „Dzięki Mamo, że pozwalasz mi się rozwijać i odkrywać nowe drogi, że nic mi nie narzucasz, pomimo tego, że wiem, że moja odmowa jest dla Ciebie czasem trudna”. Ktoś mnie ostatnio próbował namówić na NHN (Naturalna Higiena Niemowląt) cytując mi książkę – „Dobrze wychowane dziecko powinno najpóźniej po upływie pierwszego roku być zupełnie przyzwyczajone do utrzymywania czystości, o ile niema jakiegoś cierpienia. Jeżeli ono w tym wieku się jeszcze się zanieczyszcza, to winę za to ponosi otoczenie.” – no i niestety tym argumentem ta osoba przegrała kompletnie case. „Dobrze wychowane”. Ja zamiast tego wolałabym – ŚWIADOME. Żaden wybuch złości i histerii mojego Dziecka nie jest dla mnie łatwy, ale jest dla mnie niesamowicie krzepiącą informacją, że on się właśnie UCZY. Uczy się siebie. Uczy się tego jak sobie radzić, gdy nie może dostać tego, czego bardzo chce. Ja czasem jako dorosła gdy wiem, że nie dostanę czegoś czego bardzo chcę mam ochotę kogoś skopać, jestem więc akurat pod wrażeniem tego, jak z niektórymi naszymi odmowami radzi sobie Julek. Wiem, że teraz przede mną najtrudniejsze – naprawdę bycie przy Nim w jego emocjach, w jego złości, furii i histeriach, pokazanie mu, że wszystko to co czuje jest dla mnie tak bardzo ważne, nawet jeśli chodzi o to, że zabraniam mu całowania się z rozgrzanym piekarnikiem. Chcę by na każdym etapie swojego życia wiedział, że jego emocje, to co mi komunikuje, jego NIE są dla mnie ważne i słyszalne. Może jestem głupia, ale chcę mu dać tę sprawczość. Ostatnie czego chcę z moim Dzieckiem to relacja Władca – Poddany, nie chcę by kiedykolwiek czuł się przeze mnie zarządzany i nieważny. Ignorowany. Mam nadzieję, że to w przyszłości nie zaprocentuje grzecznym dzieckiem, ale dzieckiem, które dba o siebie. Troszczy się o siebie. Jest dla siebie miłe i sprawiedliwe. Nie czuje potrzeby bycia „grzecznym”, kimś innym niż jest w obawie przed tym, że w przeciwnym wypadku nie zostanie zaakceptowane i pokochane. Popełniam na tej drodze błędy, czasem krzyknę, stracę cierpliwość, wystraszę go – ale to też jest lekcja dla nas obojga – każdemu zdarza się popełniać błędy i nie to definiuje Nas jako ludzi – ważniejsza jest nasza późniejsza reakcja, gdy już sobie swój błąd uświadomimy. Ja za swoje błędy zawsze przepraszam i zawsze tłumaczę. Zawsze mówię jak się czuję. Może moje dziecko nie jest grzeczne i ustawione pod linijkę, może czasem świecę oczami przed innymi, gdy nie zachowuje się tak jak wszystkim się wydaje, że powinien się zachowywać (witajcie w świecie gdzie wymaga się by półtoraroczniak zachowywał się według jakichś tam norm wymyślonych nie wiem przez kogo bo inaczej nie jest grzeczny a bycie niegrzecznym to olaboga highway to hell), ależ kurwa (przepraszam za słowo, jestem niegrzeczna, wiem) moje dziecko w tym swoim całym braku grzeczności w tym spontanicznym „nie” jest tak zajebiście szczęśliwe i wolne, że aż mu tego zazdroszczę. Zazdroszczę bycia zupełnie poza tymi wszystkimi pieprzonymi zasadami, zazdroszczę, że nie musi nikogo słuchać, a to teściowej że to już czas na nocniczek, a w ogóle to znowu nie uprałaś i pościel masz niezmienioną, a to mamy co marudzi, że jak możesz dziecko puszczać w niewyprasowanej kurteczce!!!! Jak ja mam ochotę czasem krzyknąć „NIE”. I tego nie robię. Bo to niegrzeczne. Bo teściowa się obrazi, a mamie będzie przykro. A ich emocje są przecież ważniejsze od moich prawda? GÓWNO PRAWDA. Dla mnie nie ma już odwrotu, bo schemat myślenia utrwalony przez blisko 27 lat trudno jest zmienić, ale cieszę się, że prowadzę póki co moje dziecko drogą wolności i drogą zgody z samym sobą do życia w, którym nigdy nie będzie się bał powiedzieć „NIE”, do życia w którym będzie wiedział, że jego emocje są ważne i zawsze może je okazać, a jeżeli komuś to nie odpowiada to może się pójść (nie skończę, już byłam wystarczająco niegrzeczna), do życia w, którym mam nadzieję nigdy nie pozna słowa „grzeczny” co dla mnie jest synonimem „nieszczęśliwy” „zgaszony”. Uczmy nasze Dzieci tego by zawsze były dla siebie dobre, akceptujmy je i kochajmy, nie dając im listy wymagań do spełnienia. Dzisiaj klękasz przy swoim Dziecku i przepraszasz je za to, że znowu krzyknęłaś i jest Ci z tym trudno jak z niczym, ale wiedz, że uczysz je właśnie wybaczania samemu sobie. Pokazujesz mu, że Mama nie jest bożkiem na piedestale, który nigdy się nie chwieje nieważne jak pizga wiatr. I to jest tak ważne. I musisz to wiedzieć. By i Tobie Dziecku z pokolenia „dzieci jak ryby głosu nie mają” było łatwiej wybaczyć sobie. Ile razy dzisiaj powiedziałeś „nie”? Bo ja znowu za mało.\nDawno, dawno temu żyła sobie mała dziewczynka.Choć włosy miała tak czarne jak krucze pióra, to serce tak jasne jak promyk słońca. Była niewinna i ufna do tego stopnia, że nie wierzyła w świat w, którym ktoś mógłby chcieć skrzywdzić drugiego człowieka. Gdy nie siedziała zakopana w książkach czytając je po kryjomu do późnej nocy przy latarce pod kołdrą, biegała szczęśliwa z innymi dziećmi po podwórku śmiejąc się i krzycząc. Ale najbardziej, najbardziej kochała muzykę, kochała tańczyć i śpiewać. Gdy nikt nie patrzył marzyła sobie ciuchutko o tym jakie kiedyś będzie jej życie i pewna była jak niczego, że będzie wspaniałe, tak jak wspaniałe skrzydła miały wszystkie jej marzenia. Wzrok miała jasny i skrzący, pełen nieustannego zdziwienia i ciekawości. Codziennie wychodziła na spotkanie z drugim człowiekiem z serduszkiem na dłoni chcąc chłonąć jak najwięcej. Nie znała to co złość, smutek czy nienawiść. Obce jej były łzy. Zawsze widziała w innych to co najlepsze. Minęły lata i Dziewczynka dorosła. Wydała na świat pięknego chłopczyka o oczach jasnych i skrzących jak jej własne kiedyś, dzisiaj już trochę przygaszonych, zmęczonych. Codzienność z nim sprawiała, że znów czuła się tą małą dziewczynką sprzed lat, szczęśliwą i beztroską. Mozolnie dzień po dniu, miłością i ufnością otwierał jej zatrzaśnięte przez cały ból jakiego doznała przez lata serce, aż znowu stanęło otworem jaśniejąc blaskiem i radością. Była Królową swojego małego domowego pałacu, a on jej małym książątkiem, któremu nie winna była nic poza karmieniem miłością i nuceniem mu do ucha, że jest mały jak muszelka. Miłość szumiała jej w sercu jak morze podczas sztormu. Wabił ją swoim śmiechem jak syreny śpiewem wabiły żeglarzy na pewną śmierć na skałach. Lecz on nie przywoływał jej ku śmierci, on przywoływał ją ku życiu. Widziała to wszystko, widziała siebie za parę lat wciąż tak samo kołysząc go w ramionach, widziała całą ich rodzinę starzejącą się razem, doświadczającą tylu dobrych rzeczy ile tylko los może przynieść. Widziała go z Ojcem oglądających filmy Disney’a – oczywiście najpierw Król Lew bo od żadnego innego nie można zacząć. Szkoła, studia, pierwsza dziewczyna. Wyobrażała to sobie i nagle wszystko czego w życiu doświadczyła, decyzje, które podjęła wydawały się mieć sens. Czasem przypominała sobie, że jest tylko dziewczyną, młodą mamą, zmęczoną i przemaglowaną do tego stopnia, że nie pamięta już czy na pewno myła zęby tego ranka? Czy to jednak było wczoraj? Widziała swoje życie przez pryzmat prania i pieluch, przez pryzmat krzyku co dzwoni w uszach jeszcze na długo gdy ustanie. I wtedy siadała w wełnianych skarpetach z kubkiem kakao w ręku i płakała, płakała za bajką, którą myślała, ze straciła. Przychodził wtedy do niej, wspinał się na kolana i dotykał jej twarzy rączkami jak różdżką rzucając znów zaklęcie po którym wszystko za czym tęskniła wydawało się nie mieć znaczenia. Bawili się całymi dniami, a ona mogła wypuścić ze swojego środka tę małą dziewczynkę, mogła mieć znowu serce na dłoni, być niewinna i ufna, znów mogła tańczyć i śpiewać beztrosko. Ale tylko przy Nim. Tylko on miał nad nią taką moc. Jako mała dziewczynka wierzyła w bajki, wierzyła w magię, księżniczki i złe królowe, lecz z czasem zapodziała się jej ta wiara, zbyt skupiona na trujących jabłkach i złośliwych wiedźmach przeoczyła pocałunek prawdziwej miłości i nadzieję. Nie rozumiała, że szczęśliwe zakończenie nie jest czymś ostatecznym, nie następuje nagle, ono się sączy jak promienie słońca przez szpary w chmurach. Przychodzi w rzeczach małych, jest delikatne jak muśnięcie piórka po policzku. Czasem myślała, że jest złoczyńcą w swojej własnej opowieści, lecz on tak po prostu wybuchał śmiechem na te jej złości, przeczekiwał niecierpliwości i pokazywał jej jak bardzo się myli. W ten dzień, gdy leżała przy jego łóżeczku i poczuła jak zasypia zamykając piąstkę na jej palcu, wtedy zrozumiała, że magia istnieje, a szczęśliwe zakończenie jej bajki właśnie trwa. Tej nocy śniła sny niewinne i szalone. Sny młodości. Już nie naznaczone tęsknotą. Lecz wolnością. A w uszach szumiało jej ostatnie zdanie ukochanych bajek. „I żyli długo i szczęśliwie”.\nDzisiaj post autoteraputyczny. Rozwaliłam w środę to zakichane kolano. Nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz. Miałam przecież w życiu ledwie 3 operacje na nie, pewnie stwierdziły, że nudno, dawno nikt w nich nie grzebał, trzeba tą Anką trochę potrząsnąć. Zwichniętej rzepki jeszcze nie było w repertuarze, więc jedziemy z koksem! Wiecie co? Jestem wściekła!!!!!! Normalnie dymi mi czacha i leci para z uszu. Nie wiem czy bardziej wściekła jestem na siebie, że chociaż ta zwichnięta rzepka mogła być ceną za jakąś zajebistą nową figurę na rurce, albo nowy rekord w dźwigniętym ciężarze. Ale nieeeee… Wiecie co robiłam gdy wypadła? STAŁAM NA JEDNEJ NODZE. Tak po prostu. Stałam sobie. Czy może bardziej wściekła jestem na ratowników, którzy zbierając mnie wyjącą z bólu z sali treningowej rzucali żarcikami typu „To co Ziutek, to może zatańczysz sobie na rurce?” albo komentarzami, o które ich nikt nie prosił „To nikt Pani nie powiedział że po tylu kontuzjach takie sporty to już nie dla Pani?” Wtedy byłam zbyt zajęta żeby z bólu nie rozpaść się na kawałki by wymyśleć dobrą odpowiedź, ale dzisiaj ją mam dla Ciebie Ziutek. Ziutek, mówili mi, nie raz nie dwa, nie pięć, nie dziesięć. Tak naprawdę mówili mi to na każdym kroku. A ja się słuchałam. Była to dla mnie dodatkowa wymówka by leżeć tłustym pączkowatym dupskiem na kanapie i użalać się nad sobą. By być wrednym, zgorzkniałym, złośliwym, nieszczęśliwym babskiem, które było zwyczajnie zbyt leniwe by zrobić coś ze swoim życiem. Może dla Ciebie Ziutek pole dance to temat do podśmiechujków i żarcików na poziomie średnio rozgarniętego neandertalczyka, ale zapewniam Cię, że gdyby mnie ktoś teraz puścił na rurkę w tej ortezie na całą nogę, to byłabym w stanie zrobić na niej więcej niż Ty 100-kilowy silny ratownik. Słuchałam się tych wszystkich, co mówili, że to nie dla mnie, że za trudne, że po co mi to, że sama sobie ściągam kłopoty na głowę za długo! I dlatego teraz taka wściekła jestem, że gdy wreszcie poszłam po rozum do głowy i odkryłam coś, co sprawia, że jestem niesamowicie szczęśliwa to zostaje mi to odebrane bo KRZYWO STANĘŁAM NA JEDNEJ NODZE!!!!!!! Tyle miesięcy ciężkiej pracy i płakać mi się chce gdy pomyślę, że znowu ten haj poczuję za parę miechów dopiero… Stara ja położyłaby się teraz pod kocykiem i pomiziała po główce, oj jaka biedniutka Ania, kuku w kolanko, najgorzej. Ale choć tyle mi dały te treningi, że już wiem, że to nie ja! Jak wróciłam z SOR-u pierwsze co zrobiłam to napisałam do swojej trenerki jak szybko może mi rozpisać plan treningowy bez używania prawej nogi Mogłabym mieć pretensje do siebie, że po co poszłam akurat wtedy na tę rurkę, że może źle się dogrzałam, że może powinnam była mocniej się pilnować, ale tak naprawdę, przeżyłam godziny niewyobrażalnego bólu zupełnie sama (Michał siedział w domu z Julkiem, nie chcieliśmy go godzinami trzymać w szpitalu na Izbie Przyjęć), przeżyłam badania, nastawianie – sama. I dałam radę. To chyba jednak trochę tej siły we mnie jest? Chyba nawet wystarczająco bym się teraz nie poddała? Bym parła dalej, nie ważne co będą mówić. Mam świadomość jak będzie trudno, statystyki są raczej przeciwko mnie, po takim urazie do siebie dochodzi się tygodniami. Ale wiecie, ja pamiętam. Pamiętam gdzie zaczynałam. I to co wiem na pewno dziś. JESZCZE NIE SKOŃCZYŁAM. I jak jest Was tutaj te 1600 osób, tak dzisiaj biorę Was na świadków, że za parę miesięcy wspólnie pośmiejemy się z tego jak to rozbiłam kolano w drobny mak stojąc sobie beztrosko na jednej nodze. Że za parę miesięcy wciąż będę sięgać po zupełnie nowe marzenia, realizować coraz ambitniejsze cele. Podmuchałam już sobie pod kołdrą na swoje kuku, ale już wstaję, przytuliłam swoją wewnętrzną małą dziewczynkę, która jedyne co czuła w tym, wszystkim, że jak zwykle jej nic nie wychodzi. Trafiła mnie ta kontuzja bardziej niż chciałam przyznać. Ale tym razem jest inaczej. Tym razem naprawdę wiem czego chcę i ile siły jestem w stanie wpakować w to aby to osiągnąć. A co najważniejsze! Jestem świadoma, że tę siłę w ogóle mam! Rozluźniam pięści. Nie ma co bić się z losem. Trzeba złapać flow. A jak już mówiłam wyżej drogi Losie – JA JESZCZE NIE SKOŃCZYŁAM!


Fotogaleria KuKiKaZMaN - Pojazdy odnowione - Strona 3 - wagaciezka.com - Forum transportu drogowego\nTytuł: Re: Fotogaleria KuKiKaZMaN - Pojazdy odnowione\nPostWysłano: 09 kwie 2013, 15:09\nA tak wyglądał Mercedes przed renowacją:\nŚwietna robota! Szkoda że bez spojlera na dachu .\nPostWysłano: 09 kwie 2013, 19:30\nW sumie to dziwię się, że opłaca się remontować SK, skoro w swojej flocie mają MPII, MPIII chyba też widziałem Z drugiej strony bardzo fajnie, bo coraz mniej tych maszyn, tym bardziej w takim stanie i z napędem 4x4\nPostWysłano: 09 kwie 2013, 20:43\nCzerwony sk świetny, strasznie mi się podoba, a powiesz z jakiej miejscowości ten star strażacki ? bo ja też KRA\nPostWysłano: 10 kwie 2013, 16:59\nRejestracja: 11 kwie 2010, 14:47\n* Zgadza się, mają w posiadaniu nowszy sprzęt, ale tym SK-czem wjadą w każdy teren\n* odnośnie tego STARa strażackiego, to już nie pamiętam z jakiej miejscowości, ale zapytam na warsztacie, powinni pamiętać\nPostWysłano: 10 kwie 2013, 19:59\nTakich SK mają więcej Są też ciągniki 6x6\nPostWysłano: 22 cze 2013, 12:34\nMAN L2000 / STAR S2000 - warsztat mobilny 4x4\nPostWysłano: 22 cze 2013, 16:08\nRejestracja: 30 maja 2013, 19:56\nBardzo ładne efekty pracy Pozdrawiam\nPostWysłano: 02 sie 2013, 17:05\nWitam po dłuższej przerwie, dzisiaj coś z napędem 6x6 czyli STAR 266 OSP\nPostWysłano: 02 sie 2013, 22:40\nJaki piękny Star będzie dobrze służyć przes kupe lat super robota\nz szacunkiem pozdrawia donio\nPostWysłano: 09 sie 2013, 12:40\nWitam ponownie - dzisiaj znów STAR 266 6x6, tym razem jest przygotowywany pod podnośnik dla energetyki:\nPostWysłano: 09 sie 2013, 17:15\nSerce rośnie jak się patrzy na te piękne klasyki Śmiem nawet stwierdzić, że po tej odbudowie wyglądają lepiej niż po opuszczeniu Starachowic\nTytuł: Jelcz Brygadowy OSP\nPostWysłano: 10 wrz 2013, 13:48\nWitam ponownie, dziś do galerii dołącza Jelcz Brygadowy w wersji OSP:\nPostWysłano: 11 wrz 2013, 12:44\nRejestracja: 20 sie 2011, 21:27\nI tas STARy wymiatają - super fotki\nTransport to miłość - rzecz jasna.\nPostWysłano: 11 wrz 2013, 13:21\nSamochody super, a masz może jakieś zdjęcia z w trakcie prac? Jak tak to możesz je tu wrzucić?\nPostWysłano: 03 cze 2014, 17:13\nJelcz Strażacki z drabiną\nSTAR 200 - Policyjny (wkrótce więcej foto - po zamontowaniu paki)\nPostWysłano: 19 lip 2014, 12:27\nMercedes-Benz SK AF 1224 Brygadowy (Straż)\nPostWysłano: 19 lip 2014, 17:22\nEfekty waszej pracy są epickie Ten SK to superancki ale czekam na tego stara policyjnego ? Czy on jest faktycznie odnawiany dla policji czy dla kolekcjonera ?\nPostWysłano: 31 lip 2014, 17:32\nStar Policyjny jest odnawiany dla kolekcjonera\nPostWysłano: 15 wrz 2014, 14:39\nMercedes-Benz Atego Mp2 1329 AF - Brygadowy\nPostWysłano: 15 wrz 2014, 19:22\nNo ładny ładny jak nowy Ale czekam na tego Stara


Propozycja menu na przyjęcie dla dzieci - Gotujmy.pl\nJeśli kiedykolwiek mieliście problem z wybraniem potraw do imprezowego menu dla swoich pociech koniecznie zobaczcie czym kierować się przy wyborze dań i przekąsek.\nProblem doboru potraw do menu na przyjecie dla dzieci jest bardzo popularny. Dlatego też przedstawiamy kilka cennych porad i propozycji jego rozwiązania.\nPo pierwsze drobne przekąski, bez których nie odbędzie się żadne przyjęcie. Mogą to być koreczki, kanapeczki lub tartinki, które można przyrządzić na sto różnych sposobów. Wykorzsytaj do tego przepisy na pasty jajeczne, rybne lub serowe. Jako dodatków użyj kiełków, bakalii, świeżych warzyw lub owoców. Wybierając wszystkie przepisy trzeba być bardzo uważnym i zastanowić się co może nie zasmakować maluchom.\nDoskonałą przekąską dla dzieci mogą być również nuggetsy, serwowane z dipem na pewno wszystkim zasmakują. Wykonując sos należy unikać ostrych przypraw oraz zapomnieć o czosnku i cebuli, ponieważ z reguły dzieci wolą łagodne, jogurtwe dipy.\nPonadto na stole jako przekąski możesz poukładać biszkopty, herbatniki lub umyte i pokrojone owoce. Nie może zabraknąć chipsów, ale jeśli masz czas to spróbuj zrobić je samodzielnie - kontrolujesz wtedy ilość soli, tłuszczu - take chipsy pozbawione będą konserwantów.\nZobacz przepisy: Grzybki z jajek, Gruszkowo-cynamonowe pancakes, Kanapeczki dla dzieci, Pasta serowo-jajeczna, Chrupiące kąski z soi, Bananowe placuszki, Myszka z jajka, Chipsy domowe, Chipsy z marchewki.\nNastępnie nadchodzi czas na danie główne, które może być zarówno słone jak i słodkie. Wtedy możesz zrobić naleśniki albo racuchy i dowolnie wybrać dodatki, na przykład: dżem, twaróg, powidła z jabłek lub bardzo przewrotnie szpinak, ser żółty, pierś z kurczaka.\nZobacz przepisy: Placki ryżowe z jabłkiem, Tort naleśnikowy z czekoladą, Naleśniki z makiem, Wielki naleśnik z jabłkami.\nNa koniec zaskocz wszystkich pysznym deserem, zrób kolorowe galaretki, lody, drobne ciasteczka lub czekoladowe muffinki. Do galaretki możesz wrzucić pokrojone owoce, a lody urozmaicić kolorowymi posypkami albo bitą śmietaną. Podając ciasteczka lub muffiniki zaproponuj dzieciom szklankę świeżego mleka, taka mała porcja wapnia nikomu nie zaszkodzi. Doskonałym pomysłem jest zrobienie deseru w kształcie zwierząt, zabawek. Niezwykłe możliwości dekoracyjne dają kolorowe masy cukrowe, z których można wyczarować niebanalny torcik.\nPolecamy przepisy: Drożdżowe żółwiki, Szybki torcik jesienny, Tęczowe babeczki, Czekoladowy pociąg, Szybkie ciasteczka miodowe, Galaretka z owocami, Dyniowe muffinki, Jeże,, Ciasto dekorowane masą curkową.\nKulinarne zabawy dla dzieci\n27 maj 2011 15:03\n27 maj 2012 10:23\nUrodzinowy tort dla dziecka\nPomysł-rewelacja...spodziewałam się tutaj trochę więcej fantazji,typu robionych przeze mnie(bardzo prostych)wulkanicznych pieczonych jabłek(przepis muszę dodać koniecznie),myszki Franciszki,czyli tradycyjne myszki z jajka i dodatków,danie główne faworki z piersi kurczaka,mini pizze w kształcie serca i masę innych smakołyków,a owoce też nie byle jak tylko pokrojone do wzięcia na jeden kęs z wbitą w nie wykałaczką lub kolorową szpatułką,za koreczkami jestem za całym sercem,a do picia dzieciaki chętnie wypiją mleczko i owszem,ale zróbmy im je zabarwione sokiem z czarnej porzeczki,lub malin,do picia woda z kostką lodu w której kryje się kawałek cytryny,lub listek mięty też wygląda ciekawie,pozdrawiam z całego serducha autora wątku\nja kupiłam kiedys moim maluchom troche paczek czipsów...ale z marchewki i jabłka:) chruopsy zrobiły na wszystkich wrazenia - pozytywne!


Finansowanie uczelni po nowemu. "System, który będzie premiował jakość" | Informacje\nFoto: Wikipedia Foto: W tym roku w rankingu wzięto pod uwagę tylko jedną uczelnię z Polski - Uniwersytet Warszawski\nNa początku 2015 r. zostanie przedstawiony nowy system finansowania uczelni wyższych - zapowiedziała w Poznaniu podczas Forum Gospodarki i Edukacji minister nauki i szkolnictwa wyższego Lena Kolarska-Bobińska.\n- Musimy nie tylko wypracować system, co już robimy, ale również wynegocjować go z uczelniami. System, który będzie premiował jakość, przedstawimy na początku przyszłego roku - zapowiedziała minister.\nW ramach obecnej perspektywy finansowej do Polski, do 2020 roku, trafi 82,5 mld... zobacz więcej »\nMinisterstwo nauki zakłada, że liczyć się będzie m.in. uczestnictwo w polskich i europejskich projektach, a także nowe i innowacyjne kierunki nauczania. Nowością jest tworzenie związków uczelni. - W sytuacji dużego niżu demograficznego i kryzysu, który przeżywają niektóre uczelnie, będziemy stawiali na ich współpracę – powiedziała Kolarska-Bobińska.\nMinister podkreśliła, że świat uczelni i biznesu musi się lepiej porozumieć. Wprowadzone zostanie rozróżnienie na uczelnie praktyczne i badawcze – te pierwsze będą musiały się wyprofilować. Lena Kolarska-Bobińska ma również nadzieję, że udział polskiego biznesu w finansowaniu nauki i rozwoju dojdzie w ciągu 5 lat do poziomu 60 proc.\n- Przedsiębiorcy mówią wprost: >>my nie chcemy tylko dobrze nauczonego studenta, ale takiego, który potrafi się zachowywać w sytuacjach kryzysowych, współpracować z innymi, konkurować, nie obawia się mówić o swoich osiągnięciach<< – zaznaczyła minister nauki i szkolnictwa wyższego.\nMinister liczy, że już z nowym rokiem akademickim studenci na podstawie oferty innych wydziałów będą mogli tworzyć własny dodatkowy pakiet uczelniany i dobierać część przedmiotów według swoich potrzeb.\nMinisterstwo nauki dąży też do tego, aby w ramach studiów wchodzący na rynek pracy młodzi ludzie mogli nabyć wymagane przez pracodawców tzw. umiejętności miękkie (np. kreatywność, komunikatywność). Jeśli wprowadzenie zmian przedłuży się ze względu na prace sejmowe, to mają one wejść w życie z początkiem przyszłego roku.


Przemysław Czarnek: zawsze będę przeciwnikiem promocji zboczeń, dewiacji i wynaturzeń - Poseł PiS daje kolejny homofobiczny popis... a UMCS daje mu medal.\nPrzemysław Czarnek: zawsze będę przeciwnikiem promocji zboczeń, dewiacji i wynaturzeń\nPodziel się (14) Tweetnij Skomentuj (9)\nPoseł PiS daje kolejny homofobiczny popis... a UMCS daje mu medal.\n"Kościół i państwo w służbie rodziny" to dwudniowa konferencja, która odbyła się na KUL-u i Uniwersytecie Medycznym. Zaproszeni goście, wśród których było wielu polityków PiS-u, wykorzystali ten moment na kolejne ataki na osoby LGBT. Wśród nich prym wiódł homofobiczny poseł Czarnek - polityk wyróżniony ostatnio medalem od UMSC, który otrzymał za "szczególne zasługi dla uniwersytetu".\n"Kościół i państwo w służbie rodziny" to konferencja będąca częścią III Międzynarodowego Kongresu Europa Christi "Europa dwóch płuc - Europa Ewangelii, prawdy i pokoju". Wydarzenie odbyło się na Uniwersytecie Medycznym i Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Niestety, zamiast skupiać się na wymienia myśli i poglądów - wydarzenie to stało się kolejną okazją do piętnowanie osób LGBT, tym razem przy pełnej aprobacie władz uczelni. "Genderyzm jest pomyślany jako akt przeciwko Bogu, przeciwko normalności. Nawet świat zwierząt bardzo by się śmiał z człowieka. Bo czy jest do pomyślenia życie płciowe dwóch koni, dwóch psów czy dwóch świnek? A jednak ludzie wymyślają takie niestworzone rzeczy. Co gorsze, genderyzm promują też ludzie nauki. Oto, co mogą z człowiekiem zrobić pieniądze" mówił moderator debaty ks. inf. dr Ireneusz Skubiś. To właśnie założona przez niego fundacja "Myśląc Ojczyzna" była inicjatorem tego wydarzenia.Prelekcje obyły się w auli Collegium Anatomicum Uniwersytetu Medycznego. To właśnie tam przyszli lekarze i lekarki mogli usłyszeć m. in., że "środowiska neomarksistowsk... ( Pozostało znaków: 4686 )\nhomofobia katolicki uniwersytet lubelski Krzysztof Żuk kul przemysław czarnek szkolnictwo wyższe uniwrsytet medyczny\nŚroda, 12.12.2018 KUL wszczął postępowanie dyscyplinarne ws. wojewody lubelskiego Piątek, 08.01.2021 Rektor UWr: Nie zgadzam się ze słowami Przemysława Czarnka np. na temat LGBT Wtorek, 29.09.2020 Rekonstrukcja rządu. Powstanie stanowisko ministra ds. światopoglądu, w celu walki z "lewacką agendą" Wtorek, 23.06.2020 Czarnek o LGBT: nierówni ludziom normalnym. Czy KUL wyciągnie konsekwencje? Wtorek, 29.01.2019 Czy wojewoda lubelski głosił "poniżające i niezgodne z prawdą naukową" słowa?


Co to jest końska maść i w jaki sposób funkcjonuje | prosty popularny spis\nChoroby oraz lekarstwa to już część powszedniego życia, każdy z nas nieraz choruje czy też, na co dzień boryka się z jakąś dolegliwością. Nieraz olewamy objawy przyjmujemy dostępne środki przeciwbólowe i z całych sił staramy się żyć dalej, to przykre takie postępowanie w wielu wypadkach jest działa niezmiernie niekorzystnie na nasze zdrowie i zamiast dowiedzieć się o wczesnym stadium jakiejś istotnej choroby gwałtownie zostajemy powiadomieni, że gdybyśmy zgłosili się wcześniej tak rygorystyczne środki jak operacja, która jest już potrzebna nie byłyby niezbędne.\nNiekiedy wystarczy wcześniejsza terapia. Gdy bolą stawy – poleca się kultową końską maść, która całkowicie radzi sobie z bólem. To maść na podstawie ziół. Właśnie dlatego wizyty u medyka, gdy nam coś dolega w żadnym razie nie oznaczają, że jesteśmy hipochondrykami, lecz zapobiegają rozwojowi poważniejszych chorób, które zdołałyby na długo pogmatwać nam życie. Medycyna rozwija się niezmiernie szybko to naturalnie dzięki badaniom klinicznym oraz obfitym nakładom pieniężnym na rynek wprowadzane są coraz to nowatorskie lekarstwa, które pomagają na wiele dokuczliwości. W szeregu przypadków jednak lecząc tak wiadomą dolegliwość jak przeziębienie sięgamy do ziołolecznictwa, które używane było przez człowieczeństwo od wieków już w starożytnym Egipcie doceniano wartość ziół. Ziołolecznictwo jest nadzwyczaj atrakcyjne w krajach słabo rozwiniętych, bo to tani i w miarę efektywny sposób radzenia sobie z poniektórymi chorobami. Należy jednak pamiętać o tym, że nie wszystko da się wyleczyć za pomocą medycyny naturalnej w pewnych sytuacjach należy sięgnąć po silniejsze farmaceutyki.\nOpublikowano 20 maja 2016 Autor zapnowe403Kategorie zdrowieTagi dobra maść ziołowa, końska maść, końska maść rozgrzewająca, maść końska, maść na bolące mięśnie, maśc na stawy, maść na stawy zapalne, maść rozgrzewająca, maść rozgrzewająca na stawy, maśc z olejkami eterycznymi, maść ziołowa, maśc ziołowa na stawy, szwajcarska maść, szwajcarska maść końska