To, czego pragniesz - Center Katherine | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nTo, czego pragniesz (okładka miękka)\n35 oceny i 32 recenzji\nokładka miękka, 2021 33,14 zł\nOferta empik.com : 33,14 zł\n33,14 zł 44,90 zł (-26%)\nTytuł oryginalny: What You Wish For\nTłumaczenie: Sporczyk Filip\nWłaśnie zrecenzowałem To, czego pragniesz\nSamantha Casey jest młodą, pogodną kobietą. Pracuje jako szkolna bibliotekarka i kocha swoją pracę. Uwielbia wszystkich uczniów i nauczycieli, których traktuje jak swoją rodzinę. W przeszłości była ...\n17-04-2021 o godz 15:23 Pani KoModa dodał recenzję:\nPrzez spokojne życie Samanthy przechodzi burza. To nie pierwsza i jedyna burza jakiej musi stawić czoła. Czy po niej możemy spodziewać się słońca? Kiedy sięgałam po kolejną powieść Katherine liczyłam na wspaniałą opowieść. Autorka zajmuje ważne miejsce w moim subiektywnym rankingu! Sposób w jaki opowiada, jak przedstawia bohaterów, jakich tematów dotyka sprawia, że historia na długo zostaje w moim sercu. Główna bohaterka najnowszej powieści jest bibliotekarką <3. Prowadzi spokojne życie. Mieszka nad wozownią dyrektora szkoły w której pracuje. Jego i jego małżonkę traktuje jak rodziców. Aktualnie jest sama i to jej świadoma decyzja. Kilka lat wcześniej zakochała się nieszczęśliwe. Obiekt jej westchnień zaczął spotykać się z inną kobietą. Nie mogąc na to patrzeć wyprowadziła się do innego miasta. Tu stworzyła na nowo swój bezpieczny świat. Niestety wszystko legło w gruzach po śmierci uwielbianego przez wszystkich dyrektora szkoły. Na jego miejsce miał pojawić się nowy dyrektor wybrany przez znienawidzonego zarządcę szkoły. Wszyscy wiedzieli że wybór na pewno nie będzie dobry. A kiedy okazało się że „nowym” będzie znajomy Samanthy wszyscy odetchnęli z ulgą. Sam znała go z poprzedniej szkoły więc była spokojna. Niestety kiedy Duncan – nowy dyrektor pojawił się na pierwszym zebraniu wszyscy oniemieli. Okazało się że jest dokładną przeciwnością tego czego się spodziewali. Zimny, służbista i do tego bez poczucia humoru. W tej szalonej i kolorowej szkole szary, odprasowany garnitur aż raził po oczach. Pytanie tylko co się stało ze znajomym Sam. Niemożliwe że w ciągu kilku lat z ciepłego i zabawnego mężczyzny stał się bryłą lodu. Do tego chcącego ze szkoły zrobić pancerny sejf. Czy młoda bibliotekarka razem z przyjaciółmi skruszą lód Duncana i wprowadzą trochę słońca w jego życie? Czy „ radość jest lekiem na całe zło?” Autorka pod płaszczykiem lekkiej historii przemyciła wiele ważnych tematów. Jak zawsze, zrobiła to w subtelny sposób. Opowiedziała historię dwóch osób z ciężką przeszłością. Każde przeżyło wiele negatywnych zdarzeń. Zmieniło to ich postrzeganie na świat. Jedna sytuacja może zranić, inna spowodować wyrwę w sercu. Ważne jest jak podchodzimy do takich momentów w życiu. Jak sobie z nimi radzimy. Jakie osoby mamy wokół, czy nas wspierają, a może odrzucamy całą pomoc i tkwimy w rozpaczy? Wiem że jest wiele sposobów radzenia sobie z trudnymi emocjami i pomoc drugiego człowieka jest niezastąpiona. Pisarka przedstawia nam piękne przykłady miłości, przyjaźni, zaufania. Zawsze czuję się po jej książkach ubogacona. Dobrym słowem i pozytywnymi emocjami. Ciekawym (tym bardziej w obecnych czasach) motywem był temat bezpieczeństwa w szkole. ( a może to alegoria do życia). Nowy dyrektor był zafiksowany na bezpieczeństwo uczniów. Do tego stopnia że zmiany jakie wprowadzał i jakie chciał wprowadzić zmieniłyby szkołę w sejf. Zimny, ciemny, strzeżony przez strażników, z którego ciężko wyjść i ciężko w nim przebywać, powalający szarością. Aby nikt niepożądany nie przemknął się niepostrzeżenie. Dzięki temu cała kreatywność zupełnie zaniknęła bo liczyły się tylko procedury bezpieczeństwa. Czy można żyć w ciągłym strachu że coś się może stać? A gdzie kolor? Motywacja do życia? Chęć pomagania innym? Sprzątanie plaży? Gdzie nauka przez zabawę? Czy dla bezpieczeństwa można poświęcić wszystko inne? Bardzo ciekawe wnioski nasuwają się po przeczytaniu tej książki. Cała historia wprowadza nas w radosny nastrój. Jeśli szukasz niebanalnej, ciepłej historii - ta na pewno taka jest.\n05-05-2021 o godz 19:46 books_holic dodał recenzję:\nhttps://www.instagram.com/books_holic/ Na początku, gdy zobaczyłam zapowiedź tej książki, nie byłam przekonana czy chcę ją przeczytać. Dopiero po jakimś czasie się zdecydowałam. I wiecie co? To była naprawdę bardzo dobra decyzja! Mam dla was jednak małą przestrogę. Jeżeli zdecydujecie się na lekturę „To, czego pragniesz”, nie zraźcie się tym, że na początku może was nie porwać, bo później jest już tylko lepiej. To była bardzo urocza książka, która mi się podobała i cieszę się, że ją przeczytałam. Opowiada o tym, jak ważna jest radość w życiu, o strachu. Autorka stworzyła ciekawe, barwne postaci, które tylko uzupełniają tę powieść i sprawiają, że jest ona znacznie lepsza. Nie stworzyła im jednak kolorowego życia. Zarówno Sam, jak i Duncan, mają swoje demony przeszłości, które ich prześladują i w pewnym stopniu blokują. To, co się im przydarzyło, jak na nich wpłynęło, odkrywamy powoli. Nie ma informacji podanych już na początku, dzięki czemu w czytelniku wzbudza się zainteresowanie życiem bohaterów i tym, jak potoczą się ich dalsze losy. A skoro już przy tym jestem, to powiem wam, że nie ma w przypadku tej książki mowy o zbyt szybkim tempie. Katherine Center stworzyła relację dwójki bohaterów w świetny, delikatny sposób. Jednak nie tylko to. Bardzo podobało mi się to, jaką zbudowała społeczność, jak funkcjonowało miasteczko, w którym mieszkała Samantha i jak bardzo wszyscy byli ze sobą zżyci. To samo tyczy się szkoły, w której pracowała główna bohaterka. Swoją drogą była dość ciekawą postacią, barwną i zabawną, która wzbudziła moją sympatię. Mamy też nieco tematu czytelnictwa – a to miód na serce czytelnika – i odrobinę niekonwencjonalnego podejścia do pedagogiki szkolnej. Może początkowe rozdziały mnie nie wciągnęły, ale im byłam dalej, tym coraz większa chęć do czytania się we mnie budziła. Dzięki prostemu, przyjemnemu stylowi autorki, przez treść przebiegało mi się szybko oraz przyjemnie. Katherine stworzyła delikatny, uroczy romans, który wiem, że spodobał się już niejednej fance tego gatunku – i ja jestem zdecydowanie w tej grupie. Jedyne do czego się mogę przyczepić to fakt, że jak dla mnie, zbyt szybko autorka to zakończyła. Nie miałabym nic przeciwko dodatkowemu rozdziałowi czy dwóm, trzem, by trochę rozbudować to, co na koniec się wydarzyło, ale też rozumiem, że mogła nie chcieć przeciągać tej historii. Pewnie już wiecie, ale i tak to napiszę. Jeśli chodzi o książkę „To, czego pragniesz”, naprawdę polecam i to z czystym sumieniem. Jest przeurocza, słodka. Idealna, jeżeli szukacie czegoś, by odpocząć od ciągłych erotyków i macie ochotę na coś takiego delikatnego, gdzie relacje między bohaterami rozwijają się powoli i na pierwszym miejscu są uczucia, a nie pociąg fizyczny. Jest przewidywalna, ale nie jest oklepana. Cieszę się, że ostatecznie nie zrezygnowałam, bo straciłabym szansę na poznanie fajnej, przyjemnej historii.\n10-05-2021 o godz 13:14 Anonim dodał recenzję:\nPiękna, niosąca pozytywne, ciepłe emocje komedia romantyczna z mądrym przesłaniem. Moje kolejne udane spotkanie z autorką. „Chodzi o to, żeby na przekór problemom i tak być szczęśliwym.'' Samantha Casey to spokojna, poukładana dziewczyna. Jej życie, choć bardzo przewidywalne, daje jej dużo radości i zadowolenia. Robi to, co lubi, jest bibliotekarką w Kempner School. To miejsce, w którym lubi przebywać, praca daje jej sporo satysfakcji, a ludzie są życzliwi i przyjaźni. Niestety, niespodziewanie umiera, lubiany przez wszystkich założyciel placówki. Dalsze funkcjonowanie szkoły stoi pod znakiem zapytania. Sam jest przerażona, gdy niespodziewanie jej przeszłość daje o sobie znać. Nowym dyrektorem zostaje człowiek, który dawno temu skradł jej serce. Jej uczucie było gorące i nieodwzajemnione, uciekła przed nim. Duncan w niczym nie przypomina jej beztroskiego, wesołego mężczyznę sprzed lat. Zmienił się, stał się ponurym, złośliwym, wykurzającym facetem, który ma obsesję na punkcie regulaminu. Ma swoją wizję nowego funkcjonowania szkoły, którą zamierza wprowadzić w życie. Sam nie dowierza, że to ten sam człowiek. Czy Sam uda się obalić mur, jakim szczelnie ogrodził się Duncan? Co takiego stało się w jego życiu, że tak bardzo się zmienił? Akcja powiesić toczy się swoim rytmem, intryguje i niesie sporą dawkę przeróżnych emocji. Fabuła ciekawie skonstruowana, dotyka skomplikowanych relacji międzyludzkich, a w tle ich trudna przeszłość i ukrywane tajemnice. Autorka pisze bardzo przyjemnie, lekko, barwnie. Czuć szczerość, realizm, zaangażowanie, a dobry humor towarzyszy nam przez cała opowieść. Niepodważalnym atutem powieści są lekkie, płynne dialogi, cięte riposty, zawsze w punkt. Rewelacyjnie ukazani bohaterowie, to zwykli ludzie, pełni wad i zalet, charakterne, złożone osobowości. Narracja toczy się z perspektywy Sam, mamy doskonały wgląd w jej serce i umysł. Widzimy jej rozterki, wewnętrzne zmagania, to, czym się w życiu kieruje. Do obojga poczułam sympatię. Ona jest cichą, cierpliwą, serdeczną osobą, chwilami trochę naiwną. On jest jej przeciwieństwem, taki zadufany w sobie, nieprzyjemny w obyciu służbista. Podejmowanie trudnych, złożonych decyzji. Dążenie do celu pomimo przeciwności losu, szukanie pozytywnych aspektów w każdej sytuacji. Potrzeba kochania i bycia kochanym. Kruchość i ulotność życia. Siła i moc, jaką daje rodzina. Zmaganie się z trudną chorobą, jaką jest epilepsja. Łatwa dostępność do broni palnej, bezpieczeństwo w szkołach. Ciepła, wciągająca, współczesna baśń dla dorosłych. Wywołuje szczery uśmiech i niesie przesłanie. Pomimo bólu i trudnych chwil, warto dostrzegać w życiu jego pozytywne strony, chociaż te niewielkie, drobne i czerpać z nich radość i siłę. Jeżeli lubicie ciepłe, niosące otuchę i nadzieję powieści, to ta pozycja będzie dla Was idealna. Polecam, Tatiasza i jej książki :)\n22-04-2021 o godz 14:50 Attra dodał recenzję:\n„To, czego pragniesz” to najnowsza powieś Katherine Center. Dwie poprzednie powieści autorki bardzo mi się podobały, więc liczyłam na dobrą lekturę. Tym razem poznajemy historię Sam, która pracuje w szkolnej bibliotece. Po śmierci ukochanego przez wszystkich dyrektora szkoły, na jego miejsce zostaje powołany nowy, dawny znajomy Sam – Duncan. Kiedyś pełen energii, siły i optymizmu, teraz nie przypomina już siebie, bardzie strażnika więziennego z obsesją na punkcie bezpieczeństwa. Sam niegdyś kochała Duncana i ciężko jej uwierzyć, że to ten sam mężczyzna. Co się stało, że ten pełen optymizmu mężczyzna, stał się takim służbistą? Czy Sam uda się przebić przez ten mur jaki wokół siebie zbudował i dotrzeć do prawdziwego Duncana? Jeśli zastanawiacie się czy „To, czego pragniesz” to romans, to od razu zaznaczę, że to powieść obyczajowa z mocnym wątkiem romantycznym. I oczywiście jest to dla mnie zaleta tej powieści. Bo prócz lekkiego i chwilami zabawnego wątku miłosnego, mamy tu poruszone inne, dużo trudniejsze tematy, jak choćby radzenie sobie z traumami, mierzeniu się ze strachem i lękami, poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi i odnajdywaniu szczęścia i radości dookoła siebie. Wszystko to opisane jest bez epatowania brutalnością i nie przygniata czytelnika psychicznie, ale i tam zmusza do zadumy i refleksji. Autorka ma lekki, przyjemny styl. Jej powieść jest dopracowana i napisane w sposób, który sprawia, że czyta się ją z przyjemnością. Nie ocieka erotyzmem, za to koncentruje się na uczuciach i emocjach. Tutaj są ważniejsze rzeczy niż szybkie wylądowaniu przez bohaterów w łóżku. Prócz pary głównych bohaterów, którzy są naprawdę bardzo dobrze wykreowani, pojawia się sporo postaci drugoplanowych, które również są ciekawe, a za ich pomocą autorka porusza wiele różnych problemów, które spotykają nas każdego dnia. Na przykładzie tego co spotyka bohaterów powieści, autorka pokazuje, że życie nie jest idealne, a po złych chwilach zawsze nadchodzą dobre. I że warto walczyć o szczęście, o radość i optymizm. Sama historia początkowo wydawała mi tendencyjna, i może niektóre jej elementy były do przewidzenia, jednak całość jest naprawdę ciekawa i nie ma się wrażenia wtórności. Autorka pokazuje różne obrazy walki ze strachem, z wykluczeniem, ze traumami. Pokazuje to w sposób jednocześnie dający nadzieję, że ze wszystkim można sobie poradzić, ale nie można się odcinać od bliskich, nie można się pogrążać w rozpaczy, trzeba się przemóc i poprosić o pomoc, zawalczyć o siebie. „To, czego pragniesz” to naprawdę dobra historia, która niepozbawiona jest elementów humorystycznych, ale przede wszystkim tchnąca optymizmem pomimo tego, że życie nie raz daje nam w kość. Jestem jak najbardziej zadowolona z lektury i cieszę się, że ta powieść trafiła na nasz rynek, bo takie książki są nam bardzo potrzebne. Polecam.\n17-05-2021 o godz 22:21 Zaneta Liniatura dodał recenzję:\nKażdy się czegoś boi. Czasami strach może paraliżować. Jeśli szukacie pomysłu na lekturę delikatną niczym wiosenny wietrzyk, to sięgnijcie po nową powieść Katherine Center od wydawnictwa MUZA. Rzadko to robię, ale po literaturze pięknej, thrillerach i książkach popularnonaukowych, czasami mam ochotę na coś lekkiego, co odciągnie mnie od szarej rzeczywistości i będzie… No dobra… odrobinę różowe… „To, czego pragniesz” spełnia wszystkie tego rodzaju oczekiwania czytelnicze. Okładka wprawdzie zwiastuje już lato, ale wiosną czyta się równie dobrze. Poznajcie historię Sam i Duncana. Bibliotekarka z tajemnicą Sam pracuje w szkolnej bibliotece. Kocha swoją pracę i dzieci, szczególnie małego Claya, który ewidentnie jest książkoholikiem i znawcą przyrody, ale potajemnie czytuje komiksy z Garfieldem. Sam jest wyjątkowym pracownikiem szkoły – kolorowym ptakiem. Jej styl ubioru jest wyrazisty, często nosi grochy, zestawia ze sobą intensywne barwy i rzuca się w oczy. Kiedyś tak nie było. Jej przeszłość jest szara, pełna obaw i strachu, a także wstydu i poczucia winy. Dziewczyna przeszła ogromną przemianę, ale gdzieś w środku nadal tkwią demony z przeszłości i wkrótce będą chciały wydostać się na światło dzienne. „Nie mogliśmy naprawić absolutnie wszystkiego, ale też nie było takiej potrzeby. Najważniejsze, że zdecydowaliśmy się być ze sobą”. Dyrektor w kolorowych skarpetkach Sam uciekła z poprzedniego miejsca pracy ze względu na wiele różnych czynników, ale jednym z nich był ON. Nauczyciel pełen werwy i pasji, ubierający się na kolorowo i mający równie szalone pomysły. Nie dostrzegał takiej szarej myszki jak ona, a kobiety za nim szalały. Wkrótce związał się z jedną z nich. Zraniona Sam uciekła i znalazła swoją oazę w Szkole Podstawowej Kempnera na wyspie Galveston. Okazuje się jednak, że pewne dramatyczne wydarzenia doprowadziły do powołania nowego dyrektora. Jest nim Duncan – jej ukochany z przeszłości. Sam uważa, że to świetnie dla szkoły, ale niekoniecznie dla niej samej. Gdy słynny kolorowy Duncan przybywa, okazuje się, że nie jest to już ten radosny, pełen życia i entuzjazmu mężczyzna, w którym się zakochała. Teraz jest to sztywniak w garniturze, który straszy nauczycieli pistoletem, a ze szkoły chce zrobić prawdziwą twierdzę, usuwając z niej radość i beztroskę. Tych dwoje wkrótce staje po przeciwnej stronie barykady. Miło i przyjemnie Od początku wiemy, że tych dwoje w końcu będzie razem. Jak w każdym romansie – wydarzenia są przewidywalne, ale jest to bardzo przyjemne, jeśli szuka się ukojenia, pokrzepienia i chwili spokoju od przytłaczającej codzienności. Atutem nowej książki Katherine Center jest humor i lekkość, można się przy niej naprawdę doskonale bawić. „Została i postawiłam na ludzi, których kochałam. Na dobre i na złe. Ale zazwyczaj na dobre”.\n18-05-2021 o godz 21:36 Patrycja Kuchta dodał recenzję:\nStara miłość nie rdzewieje. Jak się okazuje, nawet ta czysto platoniczna. Przez nieodwzajemnione uczucie Samantha uciekła z Kolorado. Przypadek sprawił, że trafiła na wyspę, gdzie znalazła swoje miejsce na ziemi i prawdziwych przyjaciół. Pracuje w szkolnej bibliotece, która jest jej całym światem i wreszcie odnalazła spokój i szczęście. Do czasu kiedy umiera Max, dyrektor szkoły (a za razem jej założyciel) uwielbiany przez wyspiarską społeczność, a jego miejsce zajmuje... nie kto inny, tylko Duncan- wielka, platoniczna, nieodwzajemniona miłość Sam. Jak to możliwe, że ze wszystkich ludzi na ziemi, wybrany został właśnie ten, przed którym uciekła na drugi koniec świata? I dlaczego jej radosny, kolorowy i szalony Duncan, jest teraz sztywniakiem w szarym garniturze? Można powiedzieć, że Sam i Duncan niejako zamienili się miejscami. Podczas gdy on z nieznanych przyczyn zmienił się z barwnego ptaka w szarego groźnego wilka, Samantha przeszła dokładnie odwrotną przemianę. Kiedyś była szarą myszką, która robiła wszystko, by nikt jej nie zauważył, ale na wyspie stała się kolorowym motylem i teraz to ona zaraża innych optymizmem. Początkowo nic nie zapowiadało, że będzie to tak fajna i pozytywna bohaterka, dopiero koło setnej strony autorka postanowiła zdradzić czytelnikom, jak ekstrawagancka i zwariowana jest Sam. Kiedy zadziorna bibliotekarka wkracza na ścieżkę wojenną z ponurym dyrektorem, zaczyna się prawdziwa zabawa. A od książki wprost nie można się oderwać! Fabuła powieści skupia się na dwóch głównych aspektach. Po pierwsze na szkole założonej przez Maxa. To wspaniałe, tętniące życiem miejsce, było dla mnie niemal jak główny bohater. Z przyjemnością poznawałam kolejne zakamarki zabytkowej placówki, chłonęłam atmosferę i zakochiwałam się w każdym detalu, który sprawiał, że to miejsce było tak wyjątkowe. Podobało mi się jak autorka opisała relacje łączące nauczycieli, a także ich więź z uczniami i pasję z jaką wykonują swoje obowiązki. Poza książkami fantasy, chyba nie czytałam nigdy o tak fajnej szkole. Drugim wątkiem, który wiedzie tu prym, jest uczucie Samanthy do Duncana. Cóż to była za zwariowana historia, rodem z komedii romantycznych! Nie zliczę momentów, kiedy uśmiech nie schodził z mojej twarzy, ale też chwil wzruszeń i refleksji. Prawdziwy rollercoaster emocji! "To, czego pragniesz" jest opowieścią o poszukiwaniu szczęścia i czerpaniu radości z drobnych rzeczy. Bardzo pozytywna, ciepła i wywołująca uśmiech historia, skłaniająca jednocześnie do refleksji i wywołująca niekiedy łzy wzruszenia. Jestem zauroczona historią Sam i spędziłam z nią na wyspie wspaniałe chwile. Jeśli lubicie pozytywne, dające nadzieję, a za razem realistyczne i życiowe książki, będziecie zauroczeni twórczością Katherine Center!\n16-04-2021 o godz 14:07 wioletreaderbooks dodał recenzję:\nKiedy zobaczyła, że kolejna książka Katherine Center wyjdzie w Polsce wiedziała, że znajdzie się w mojej bibliotece. A na dodatek jak przeczytałam, o czym ona będzie to byłam stracona, ale co ważne - wnętrze, bo ono już takie idealne i wymarzone nie było. Sam znajduje w końcu swoją idylle. Ma przyjaciół, przyszywaną rodzinę, a praca w takim zespole osób to marzenie każdego człowieka. Jednak, nie będzie tak miło i pięknie, bo już na początku mamy smutne wydarzenie śmierci i żałoby, a kolejny krok to pojawienie się dawnej miłości Sam – Duncana, która w ogóle nie była odwzajemniona, tylko dziewczyna została ze złamanym sercem i niewyjaśnionymi, wyimaginowanymi historiami, które Sam zdecydowanie tworzyć uwielbia. „Chciałam mieć w życiu kogoś – kogokolwiek – kto by mnie kochał mimo wszelkich przeciwności.” Kiedy ON pojawia się na wyspie i jej szkole wszystko wraca. Chce uciec ponownie gdzie pieprz rośnie, ale ten mężczyzna nie jest taki, jakim go wcześniej znała. Jest zupełnym tego przeciwieństwem. I co ważne, on nie ma w ogóle pojęcie, kim jest ONA ! „Przyciągacie się jak dwa magnesy. A poza tym jesteś jego dokładnym przeciwieństwem.” Sam jednak kiedy widzi, że jej szkoła traci dawny blask postanawia walczyć. Ale czy z takim człowiekiem jak Duncan da się wygrać ? Czy to on nie ma ostatniego zdania ? Dyrektor i bibliotekarka...kto ma większą władzę ? „Duncan był moją największą miłością i powodem najboleśniejszego życiowego zawodu.” Przede wszystkim początek był dla mnie przeprawą przez mękę. Sam była niczym irytujący komar latem, na dodatek w nocy. Bzyczy bez sensu, nie da go się uciszyć, a jedyną ucieczką od jego bzyczenia jest ucieczka. Tak sama się czułam „w towarzystwie” Sam. Była irytująca, wkurzała mnie niesamowicie, bo była taką przylepą. Do każdego lazła. Potem jednak moje spojrzenie uległo zmienia i tolerowałam ją, bo polubić to jednak nie polubiłam. Sory, efekt pierwszego wrażenia robi swoje. Duncan był mrukiem, który przeszedł swoje i dopiero po pewnym czasie otwiera się i wyjawia sekrety. Po połowie książka już nabiera blasku i rozpędu, robi się z tego całkiem przyjemna, ciepła historia o dwójce zupełnie różnych ludzi, z różnymi doświadczeniami i przeżyciami. Nie do końca podobała mi się historia przedstawiona w taki sposób, ale przyznam, że ma kilka punktów, które dają do myślenia i przedstawiają inne punkty widzenia. Przede wszystkim najbardziej rani mnie fakt całkowicie nierealnej historii, która biła po oczach swoją sztucznością i naciąganą formą. Do tego ni w punkt trafiona okładka, która moim zdaniem całkowicie nie oddaje ducha tej historii. Ja oceniam na mocną 6.\n25-04-2021 o godz 14:04 ewfor dodał recenzję:\nKiedy zobaczyłam, że pokazała się kolejna książka tej autorki, to wiedziałam, że czeka mnie dobre lektura. Jej wcześniejsze powieści zrobiły na mnie spore wrażenie, dlatego nie zastanawiałam się długo, czy tę książkę również chcę przeczytać. Czy moje oczekiwania co do fabuły okazały się trafione? Nie ukrywam, że główna bohaterka, osoba inteligentna, uczuciowa i empatyczna wydała mi się na początku zbyt infantylna robiąc czasami z siebie „słodką idiotkę”. Narracja książki jest w pierwszej osobie, co ja jako czytelniczka odbieram jak słuchanie zwierzeń lub czytanie czyjegoś pamiętnika. Ma to swoje plusy i minusy. I muszę przyznać, że powieść ta jest taką słodko-gorzką historią. Nie brakuje w niej ani wątków wzruszających, wręcz mocno dramatycznych, ani takich, które wywołują na twarzy uśmiech. Czy to jest romans? Trochę tak, chociaż przewaga jest w książce dramatu i czegoś jeszcze, czego nie potrafię dokładnie określić. Z całą pewnością fabułę odebrałam jak obraz walki z sobą. Bohaterowie walczą z przeszłością, próbując na nowo spojrzeć w przyszłość. Każdy z nich ma jakieś bolesne wspomnienia, z którymi czasami trudno jest mu się uporać, bo wracają jak bumerang. Autorka w ciekawy sposób pokazała jak traumatycznie może wpłynąć na kogoś tragiczne w skutkach zdarzenie, jak bolesna przeszłość może zmienić osobowość i odebrać radość życia zastępując ją strachem. Ale wystarczy spotkać na swojej drodze życiowej przyjaznych ludzi, takich którzy będą walczyć o optymizm i z optymizmem, ludzi pełnych wiary w człowieka. Główna bohaterka - Sam, chociaż momentami bardzo prostoduszna, w gruncie rzeczy okazała się silną, nieustępliwą i odważną w działaniu osobą, która mimo własnych lęków i strachu przed zdemaskowaniem choroby, potrafiła wykrzesać z pozbawionego chęci do życia mężczyzny nie tylko miłość, ale również radość płynącą z zapomnienia. To opowieść o walce dobra i nadziei ze złem i bolesnymi przeżyciami. To również opowieść o przyjaźni i solidarności między ludźmi tworzącymi społeczność pewnej szkoły i pewnego miasteczka. Polecam tę książkę nie tylko osobom preferującym romans, bo tego romansu jest tutaj niezbyt wiele, ale jest – nie ma obawy. Moim zdaniem ta książka to taki zastrzyk optymizmu, wiary w drugiego człowieka i w to, że nigdy nie powinniśmy się poddawać nawet wówczas, gdy los boleśnie nas doświadcza i odbiera nadzieję na lepsze, normalne jutro.\n12-05-2021 o godz 21:27 Magia słowa dodał recenzję:\nJest to moje trzecie spotkanie z pisarką i kolejny raz udane. Nie jestem przekonana, czy to najlepsza powieść autorki - chyba nie. Niemniej jednak, czyta się niezwykle szybko i przyjemnie. Styl jest na tyle przystępny, że czytelnik od razu wpada do świata wykreowanego przez autorkę. Nie ma tutaj jakichkolwiek blokad podczas czytania. Mamy tutaj ciekawą fabułę, w dobry sposób poprowadzoną. Niemniej jednak zabrakło mi uczuć. Okej, były, coś poczułam, ale nie tak, jak się tego spodziewałam. Chyba potrzebowałam lektury, która mnie... "sponiewiera". Złamie serce. A później może poskleja? Tutaj dostałam nieco łagodniejszą wersję, ale nadal równie dobrą. Cieszę się mimo wszystko, że miałam okazję ją przeczytać, bo miło spędziłam z nią czas. Poznajemy tutaj Samanthę, która jest bibliotekarką w szkole, którą kocha całą sobą, tak jak ich dyrektora oraz jego małżonkę. Traktuje ich jak swoją rodzinę. Niestety założyciel umiera, trzeba nowego dyrektora... I nagle pojawia się on. Jej przeszłość, od której uciekła i zmieniła otoczenie. Los bywa chytry, nieprzewidywalny... Kobieta panikuje, bo nie wie, co ją czeka, chociaż podświadomość pokazuje jej obrazy z przeszłości, które niekoniecznie mogą mieć jeszcze miejsce. I tutaj mam małe "ale" - chwilami mnie irytowała. Rozumiałam ją, ale była dorosła, co to za uciekanie? Mimo wszystko polubiłam ją, kibicowałam jej przez całą powieść. A to, co zrobiła na sam koniec, kurde, głupia baba! Ależ byłam na nią wściekła za ten nieodpowiedzialny czyn! Jest też Duncan, którego początkowo znamy z opowiadań. Poznajemy go jako młodego nauczyciela, krzepkiego i z poczuciem humoru. Jednak to jest Duncan z przeszłości, a ten, który ponownie pojawia się w życiu Sam, jest diametralnym przeciwieństwem tamtego człowieka. Ludzie przecież się zmieniają. Sami z siebie. Przez pewnych ludzi. Przez wydarzenia, których nikt się nie spodziewał. Byłam ciekawa jego przerwy w życiorysie, tej jego lodowatej... maski. A gdy w końcu dowiedziałam się... Zrobiło mi się niesamowicie przykro. Nie tego się spodziewałam. To... było niezbyt przyjemnym zaskoczeniem, ale jednocześnie wiele tłumaczyło. Reasumując, w powieści pojawia się też pewien bardzo inteligentny chłopiec, którego polubiłam. Postacie ogólnie są dopracowane, wytworzone na wzór prawdziwego człowieka, nie papierowego i płaskiego. Cała recenzja na blogu\n28-04-2021 o godz 13:00 Agnieszka Caban dodał recenzję:\nSamantha jest bibliotekarką w Kempner School. Właściciele to jej najlepsi przyjaciele i jedyna rodzina, nic z tego, że przybrana. Kiedy na własnym przyjęciu urodzinowym umiera Max, właściciel i dyrektor szkoły, życie mieszkańców miasta już nie będzie takie same. Nowym dyrektorem zostaje Duncan, mężczyzna, za którym niegdyś Sam szalała, niestety bez wzajemności. Jak się okazuje, z tamtego ideału nie zostało prawie nic. Człowiek, który ma rządzić szkołą, okazuje się zimnym, twardo stąpającym po ziemi urzędnikiem, a ten, którego znała Sam, był zakochanym w życiu chłopakiem, gotowym na największe szaleństwa. Czy nowy rozdział w życiu tych dwojga, zmieni relację między nimi? Zacznę może od tego, że tym razem książka autorstwa Katherine Center mnie nie porwała. Oczekiwałam ciepłej, romantycznej historii z bohaterami po przejściach w takim dojrzałym wydaniu. Tym razem, to co otrzymałam, jest jakieś takie płytkie, dziecinne wręcz. Fascynacja miłością sprzed lat, w takim kolorowym wydaniu, gdzie główna bohaterka ciągle emocjonuje się kolorowymi skarpetkami, czy napisami na koszulkach mężczyzny, nauczyciela, może być fajna i zabawna, ale przez chwilę, a tutaj ten moment, właściwie trwa przez całą powieść. To jest nużące, i po prostu jakieś błahe. Bardzo przekoloryzowana postać Duncana, dodatkowo posypana brokatem jego po zabiegowych wyznań, sprawiła, że był moment kiedy chciałam odłożyć książkę i iść się przewietrzyć. To nie jedyne wątki w tej książce, które do mnie absolutnie nie przemówiły, a dodatkowo stłamsiły, to, co mogło sprawić, że ta historia zyskałaby na wartości. Są bowiem w tej książce rzeczy ważne, które warto było wysunąć na pierwszy plan. Choroba Sam, uznawana, bardzo zresztą niesłusznie, za coś wstydliwego, pokazanie bezradności dziewczyny w obliczu ataków, samotność małego chłopca, który traci oparcie w osobie dziadka, któremu mógł się zwierzać, jego piękna, wzruszając wyjątkowość i mądrość, połączone z zaniedbaniem przez ojca, który nigdy nie ma dla niego czasu, to wszystko traci swój blask w dziwnych, infantylnych wręcz rozważaniach głównej bohaterki o strojach, kwiatach, czy dawnym zauroczeniu. Moim zdaniem, czegoś tu zabrakło, a czegoś autorka zaserwowała nam za dużo. To w moim, zaznaczam, subiektywnym odczuciu, jedna z książek, o których zapominamy już chwilę po lekturze.\n28-04-2021 o godz 17:11 zaBOOKowana dodał recenzję:\nSamantha, pragnąc diametralnej zmiany w życiu, przeprowadza się na wyspę Galveston. Tam szybko odnajduje przyjaciół oraz pracę w Szkole Podstawowej Kampnera jako bibliotekarka. To wszystko dzięki Maksowi oraz Babette, w których domu mieszka. Dotychczasowe życie przerywa niespodziewana śmierć Maksa, który był również dyrektorem podstawówki, w której pracuje Sam. Oczywistym zastępstwem jest Babette, choć na to miejsce zostaje powołany niejaki Duncan – mężczyzna, przez którego lata temu Samantha zrezygnowała z poprzedniego życia, wyprowadzając się na drugi koniec świata. Kobieta jest rozdarta, czując zarówno strach i ekscytację. Kiedyś żywiła uczucia do Duncana, jednocześnie wie, że to mężczyzna na poziomie i szkole wyjdzie na dobre jego obecność. Jednak Duncan jest odmieniony i nie ma w nim śladu dawnego, sympatycznego faceta. Teraz to kawał dupka, który wszystkim próbuje uprzykrzyć życie. To, czego pragniesz to lekka powieść obyczajowa, która opowiada o życiu, miłości, tajemnicach i relacjach damsko-męskich. To moje drugie spotkanie z Autorką, jej poprzednia książka bardzo mi się podobała i z tą było podobnie. Ta dwójka bohaterów jest bardzo zagubiona i próbują znaleźć swoje miejsce w życiu. Obydwoje mają swoje tajemnice, których strzegą, ponieważ ich wyjawienie grozi odtrąceniem przez ludzi. Powodem może być wstyd czy strach, że stracimy osobę, na której nam zależy. Dlatego łatwiej jest zostawić sekrety głęboko w sobie niż się nimi dzielić. Na takiej zasadzie działają nasi bohaterowie, którzy boją się reakcji drugiego człowieka. Ich sposobem, jednym który znają, jest ucieczka i rozpoczęcie życia od nowa. Jednak ile można uciekać? Gdzieś trzeba znaleźć swój dom, swoje bezpieczne miejsce. Książka opowiadana jest z perspektywy Sam, czyli naszej głównej bohaterki. Rozdziały są rozbudowane i naszpikowane emocjami. Poruszane są tutaj wątki choroby neurologicznej, z którą zmaga się Samantha oraz trauma, po której nie może się pozbierać Duncan. Jak przystało na książki Center, podczas czytania uśmiech nie schodzi z twarzy, pozwala naładować baterie i z optymizmem patrzeć w przyszłość. Skłania do przemyśleń, do działania. Opowieść o poszukiwaniu radości w obliczu tragedii. Zdecydowanie polecam!\n25-05-2021 o godz 00:17 Anonim dodał recenzję:\nAutorka operuje bardzo lekkim językiem. Cała książka poprowadzona jest z punktu widzenia głównej bohaterki, czyli Samanthy, ale mamy tu wplecione także notatki służbowe. Na pewno nie da się ukryć, że cała książka jest po prostu ciekawie napisana i nie raz uśmiechniemy się pod nosem, gdy naszej głównej bohaterce przydarzy się jakaś gafa, czy pokaże swoją buntowniczość. Podobał mi się ten kontrast, który zastosowała tu autorka. Z jednej strony mamy opisy mężczyzny, który nie zważa na jakieś niebezpieczeństwa, a z drugiej jego zachowanie teraz, czyli posępnego i nieprzejednanego dyrektora szkoły. Mimo wszystko mam wrażenie, że cała ta pozycja jest nierówna pod względem fabularnym.Sam początek bardzo mi się dłużył i dopiero po połowie książki zaczęło się już dziać o wiele więcej. Muszę przyznać, że to, jak autorka dawkuje emocje pomiędzy Samanthą a Duncanem sprawiało, że coraz szybciej przerzucałam kartki. Mamy tu napięcie, później oczywiście poznajemy tajemnicę, która kryje się za zachowaniem Duncana. Poznajemy jeszcze bardziej przeszłość Samanthy. Katherine Center za każdym razem pokazuje, że powieści obyczajowe mogą nas wzruszać, intrygować i przede wszystkim angażować, a to naprawdę niełatwa sztuka, gdy na rynku mamy tyle romansów, gdzie, na co drugiej stronie mamy sceny łóżkowe. Tu operuje się na emocjach, gniewie i tajemnicach, co z pewnością jest dużym atutem tej powieści. ,,To, czego pragniesz" to pełna tajemnic, uczuć i emocji historia, która pokazuje nam, że warto otworzyć się na miłość. Autorka operuje lekkim językiem, dzięki któremu każdy wciągnie się w opowieść o głównych bohaterach, a fabuła z pewnością przypadnie do gustu tym, którzy uwielbiają historie z nutką motywu hate-love. Jedynym minusem tej książki, jest to, że jej akcja napędza się dopiero w drugiej połowie, ale i tak uważam, że to nie jest duża przeszkoda dla tych, którzy szukają przyjemnej lektury na wieczór. Ja polecam tę książkę i oczywiście mam nadzieję, że uda się Wam ją przeczytać. Na pewno będę czekała na kolejne powieści, które wyjdą spod pióra tej autorki. Całość recenzji przeczytasz na blogu http://mojswiatliteratury.blogspot.com/2021/05/katherine-center-to-czego-pragniesz.html\n19-04-2021 o godz 21:31 Anonim dodał recenzję:\nTO, CZEGO PRAGNIESZ - KATHERINE CENTER 🤎Moja ocena: 8/10 🤎Data wydania: 21.04.2021 🤎Wydawnictwo: Muza . „Wybraliśmy radość. Lecz nie dokonaliśmy tego wyboru wbrew wszystkim smutkom życia, ale właśnie z ich powodu.”\n. Do tej pory nigdy nie miałam styczności z tą autorką, dlatego nie wiedziałam czego mam się spodziewać po tej historii. Na początku wydała mi się ona nieco „sztywna”, ale na szczęście po upływie około osiemdziesięciu stron wszystko zaczęło się zmieniać i książka się „rozkręciła”. Samantha to ciepła i radosna kobieta, która pracuje w szkolnej bibliotece i jest zakochana w książkach, żeby nie było kolorowo cierpi ona na pewną przypadłość… Duncan natomiast okazał się silnym mężczyzną, którego w dyplomatycznego służbistę z zasadami zmieniły pewne doświadczenia z przeszłości. Sam zna Duncana z poprzedniej pracy, gdzie on był zupełnie innym człowiekiem, a ona się w nim zakochała… Nic jednak nie jest kolorowe i nie trwa wiecznie. Muszę przyznać, że autorka naprawdę fajnie wykreowała swoich bohaterów, zarówno tych głównych jak i drugoplanowych. Pokazała nam, że życie nie zawsze jest kolorowe i niebezpieczeństwo może czyhać naprawdę wszędzie i zaatakować w najmniej niespodziewanej chwili. Tutaj zdradzę, że jednym z poruszonych tematów jest bezpieczeństwo w szkole. Autorka pokazała nam, że szczęście bywa ulotne i trzeba cieszyć się ze wszystkiego. Na kartkach tej historii dostajemy wiele emocji od smutku, po strach i radość, bo oczywiście mimo iż autorka porusza tutaj poważne kwestie, to jednak nie zabrakło humoru i momentów przy których śmiałam się. Katherine Center w tej na pozór lekkiej historii zawarła kilka ważnych tematów, a ja jestem jej za to bardzo wdzięczna, bo otworzyła mi oczy na ważne kwestie. Nie jest tak, że ślepo wierzyłam, że to nie istnieje, ale jak już wcześniej wspomniałam pokazała, że niebezpieczeństwo może zaatakować w każdej, naprawdę każdej chwili. Jeśli szukacie lekkiej i przyjemnej pozycji na letni wieczór na co mogłaby wskazywać okładka książki, to niestety nie dostaniecie tylko uroczej historyjki, a coś więcej. Szczerze polecam, bo mimo wszystko jest to powieść, która podniesie was na duchu i mam nadzieje rozkocha.\n16-04-2021 o godz 18:07 anna dodał recenzję:\n"To czego pragniesz" od Katherine Center to piękna, romantyczna, ciepła historia o radości, o tym jak ważna jest w życiu i jak należy ją celebrować. Książka nie zaczyna się szczęśliwie bo od pożegnania nie tylko dyrektora szkoły ale przede wszystkim przyjaciela, przybranego ojca, mentora naszej bohaterki jak i społeczności miasteczka. Gdy zjawia się jego zastępca Duncan Carpenter , Samantha jednocześnie jest szczęśliwa, że ktoś taki pełen życia, radości i miłości do dzieci zajmie miejsce Maxa jak i przerażona bo był on powodem jej ucieczki z poprzedniego miejsca pracy. Sam to postać którą jedni pokochają a innych będzie irytować. Dlaczego? Ponieważ porzucona przez ojca, wyśmiewana przez kolegów w młodości szuka akceptacji i miłości. Zawsze uważa że musi na uczucie zasłużyć i starać się bardziej niż inni. Duncan zaś to zupełnie inny facet niż pamięta Sam. Pewne wydarzenia z przeszłości zmieniły tego zabawnego gościa chodzącego w kolorowych krawatach, skarpetkach, kapeluszach, żonglującego i tańczącego w zimnego, twardego i niedostępnego biurokratę, który ich kolorową szkołę zmienia w szarą bryłę z czytnikami, bramami, ochroniarzami, kuloodpornymi szybami i wykrywaczami metalu. W pewnym momencie Sam lekkim szantażem zmusza go różnymi zadaniami by wróciła do niego radości i przypomniał sobie jaki kiedyś był. Jednak oboje mają swoje lęki i koszmary, razem jednak łatwiej znaleźć w sobie odwagę. Ja zatonęłam w tej historii poznając bohaterów i ich losy, czasem czytając wzruszałam się, uśmiechałam , czasami z niedowierzaniem i w nerwach przewracałam kolejne strony ale utwierdzając się że ta książka przepełniona jest emocjami i daje mi po prostu radość. " w życiu nie wszystko układa się tak, jakbyś chciała. nie zawsze jest łatwo.. Nic w życiu nie przychodzi ot tak! Miłość sprawia ze stajemy się lepsi, bo jest trudna. Podejmowanie ryzyka nas wzmacnia, bo każe przełamywać strach " " i na tym polega odwaga, że mając tą wiedzę i tak się na to wszystko decydujesz" Jeśli chcecie wiedzieć czy Sam i Duncan zdobyli się na odwagę i pokonali swoje koszmary zapraszam was do lektury. Ja z niecierpliwości czekam na kolejną książkę autorki.\n21-04-2021 o godz 22:53 Izabela Wyszomirska dodał recenzję:\nPo tej lekturze śmiało mogę powiedzieć, że powieści Katherine Center mogę brać w ciemno. Aktorka pięknie operuje słowem, wkłada w historię mnóstwo emocji i uczuć, które bardzo szybko stają się naszymi. Ale przede wszystkim tworzy bohaterów, obok których nie można przejść obojętnie. I to zarówno postaci kobiecych, jak i męskich, pierwszoplanowych czy też drugiego planu.  😊 "Chciałam mieć w życiu kogoś - kogokolwiek - kto by mnie kochał mimo wszelkich przeciwności." 😊 Tym razem, o ile z miejsca polubiłam gotową to poświęceń Samanthę (choć może irytować, gdy tak do każdego lgnie, ale kiedy poznacie powody jej zachowania - zrozumiecie), to z zimnym, niedostępnym, zasadniczym biurokratą Duncanem nie poszło mi tak łatwo. Potrzebowałam trochę czasu, by mnie do siebie przekonał. Ale gdy już mu się to udało... może nie będę kończyć, sami sprawdźcie czy z Wami będzie podobnie. Oboje bohaterowie przechodzą ciekawą metamorfozę. Moją uwagę zwróciły również postaci poboczne, bez których nie wyobrażam sobie tej książki. Babette i Max - para z sercem na dłoni; uroczy, mały acz dojrzały jak na swój wiek Clay czy Chuck Norris. Ale kim jest ten ostatni... nie zdradzę Wam. 😊 "Duncan był moją największą miłością i powodem najboleśniejszego życiowego zawodu." 😊 Podobało mi się, iż historia nie okazała się przesłodzona. Autorka bowiem w subtelny sposób poruszyła szereg ważnych problemów i tematów, jak: epilepsja, strata bliskiej osoby czy kwestia bezpieczeństwa w szkole. Udowadnia, że nawet, gdy spotka nas coś przykrego, tragicznego powinniśmy poszukać pozytywów, wynieść z tego coś, co nas wzmocni. Kolejny raz przekonujemy się jak wielka siła tkwi w rodzinie, jak istotna jest przyjaźń, szczera rozmowa i wsparcie dzięki, którym można pokonać strach i lęki. 😊 "To, czego pragniesz" to ciepła, romantyczna, wzruszająca, podnosząca na duchu powieść o stracie, potrzebie akceptacji i miłości, ale przede wszystkim o poszukiwaniu na nowo radości życia. Czy Sam skruszy lód wokół serca Duncana i wprowadzi do jego życia kolory i radość? Warto się przekonać!\n11-05-2021 o godz 11:57 juswita dodał recenzję:\n„To, czego pragniesz” – trzecia powieść autorki, którą miałam przyjemność przeczytać i nie ukrywam, czekam na kolejną. Zarówno w poprzednich, jak i w tej książce autorka dotyka niełatwych tematów, tym razem trafiło na tematykę stresu pourazowego oraz problemów z jakimi zmagają się chorzy na epilepsję. Na przykładzie głównej bohaterki autorka pokazała jak trudno jest żyć z epilepsją, tym bardziej jeżeli choroba Sam okazała się być przyczyną rozpadu małżeństwa jej rodziców. Dziewczyna czuje się odrzucona, niekochana, nie chcąc nikomu przysparzać kłopotów swoim schorzeniem staje się wycofana, trafia jednak na Maxa i Babette, którzy dają jej dom i otaczają rodzicielskimi uczuciami, to przy nich dziewczyna odzyskuje chęć do życia, do spełniania się zawodowo, chce znowu być kimś wyrazistym i buduje przy nich swój świat na nowo. Ten świat zbudowany przez Sam zatrzęsie się w posadach, kiedy Max nagle umrze, a jego miejsce na stanowisku dyrektora zajmie Duncan, zimny, wyrachowany służbista, którego kilka lat wcześniej Sam poznała pracując w innej szkole, z tym, że wtedy Duncun był zupełnie kimś innym. Co się stało z tym Duncanem, którego Samantha poznała kilka lat temu? Co wydarzyło się w jego życiu, że zniknęła gdzieś jego pasja, pogoda ducha i pozytywna energia, którą zarażał wszystkich dookoła? Mężczyzna jest zdystansowany, zamknięty i wydaje się nie pamiętać Samanthy. Zaczyna wprowadzać zmiany w szkole, których nie rozumieją ani uczniowie ani nauczyciele, rujnując jednocześnie to co wcześniej tworzyli Max i Babette. Sam stawia sobie za cel zatrzymanie dalszych działań Duncuna. Pytanie czy jej się uda? Książki Katherine Center zawsze są bardzo poruszające, nie inaczej jest tym razem, im więcej dowiadujemy się o głównych bohaterach, tym więcej emocji budzą w czytelniku. To powieść o smutnych i złych wydarzeniach, które determinują życie głównych bohaterów, ale też opowieść o nadziei, walce z własnymi słabościami, przełamywaniu wstydu i samoakceptacji. Moje 8/10\n27-04-2021 o godz 08:22 MojKsiążkowyRaj dodał recenzję:\n"To, czego pragniesz" to najnowsza powieść od Katherine Center. Autorki książek "To, co bliskie sercu " i "Milion nowych chwil". Samantha zrywa ze swoim dotychczasowym życiem i przeprowadza się na wyspę Galveston. Tam znajduje zatrudnienie w pobliskiej wręcz legendarnej Szkole Podstawowej Kampnera jako bibliotekarka. Kobieta uwielbia swoją pracę i szybko odnajduje się w nowym środowisku, a to za sprawą Babette i Maksa, z którymi bardzo się zżywa. Jej sielskie życie przerywa nieoczekiwana śmierć Maksa, który był również dyrektorem szkoły, w której pracowała. Jego zastępcą zostaje Duncan - facet przez którego Samantha zdecydowała się uciec i zamieszkać na wyspie. Jednak mężczyzna, do którego coś kiedyś czuła, zmienia się nie do poznania i nie jest już sympatycznym facetem jakiego zapamiętała. Teraz to kawał dupka, który chce wszystkim uprzykrzyć prace w szkole... "To, czego pragniesz" to lekka powieść obyczajowa, opowiadająca o uczuciach i relacjach damsko-męskich. Samantha szuka swojego miejsca na ziemi, uciekając przed nieodwzajemnionym uczuciem, ale czy przed miłością można uciec? Na dodatek każdy z bohaterów ma swoje sekrety, które ukrywa przed innymi. Dlaczego? Czasem powodem jest po prostu strach czy wstyd. Sama myśl, że ktoś będzie nas inaczej postrzegał, gdy pozna nasze sekrety powoduje mdłości i ukłucie w sercu. Dlatego niełatwo jest dzielić się swoim tajemnicami, czasem lepiej się do nich nie przyznawać. Zwłaszcza, że trauma czy przykre doświadczenie w życiu może bezpowrotnie zmienić człowieka lub wpłyną na jego zachowanie na wielu płaszczyznach życia. Dlatego tak, a nie inaczej zachowują się momentami nasi bohaterowie, po prostu się boją osądu drugiego człowieka. Uwielbiam powieści autorki, bo choć opowiadają o niełatwym życiu to napawają optymizmem, nie brakuje w nich delikatnego humoru, a na dodatek szybko się je czyta. Miła odskocznia od kryminałów.❤✌\n06-06-2021 o godz 12:06 Anonim dodał recenzję:\nSamantha Casey jest bibliotekarką, która uwielbia swoją pracę, a z nauczycielami i uczniami ma wspaniałe relacje. Wszystko się jednak zmienia, kiedy nowym dyrektorem zostaje Duncan Carpenter. Dziewczyna zna mężczyzne z poprzedniej pracy, lecz ten się zmienił nie do poznania i teraz zaczyna się walka. Czy Sam uratuje szkołę przed surowym dyrektorem? "To, czego pragniesz" jest świetną komedią romantyczną, w której czytelnik zatraci się bez reszty. Autorka w lekki, ciekawy i dosyć zabawny sposób przedstawia nam dość trudne i poważne tematy jakim jest odnalezienie siebie oraz wspólna walka o to, co najbardziej się kocha. Nowy dyrektor Duncan był kiedyś zwariowanym kolesiem dla którego liczyła się dobra zabawa, a teraz.. ważne jest dla niego bezpieczeństwo, dyscyplina i zasady, które nikomu się nie podobają. Zmienia dosłownie wszystko to co ludzie kochali w swojej szkole. Sam była kiedyś szarą myszką, która była zakochana w szalonym Duncanie i teraz to ona jest tą bardziej wyluzowaną, dlatego postanawia walczyć o swoją ukochaną szkołę i dowiedzieć się co takiego się wydarzyło, że jej nowy dyrektor aż tak się zmienił. Wraz z pozostałymi nauczycielami chcą, żeby mężczyzna na nowo pokochał zabawę i robią wszystko, żeby wrócił stary Duncan. Brzmi intrygująco, prawda? 🤔 I tak też jest, choć moje domysły co się wydarzyło w przeszłości sprawdziły się, to nie zepsuły mi one frajdy z czytania. Cała historia rozpoczyna się w smutny sposób, nawet pojawiły się łzy w oczach, jednak nie będę spojlerowała dlaczego. Największym i chyba jedynym minusem, a jednak znaczącym są długie i zbędne opisy. Cholernie mnie one męczyły i przez nie, choć fabuła była interesująca i zachęcająca to odechciewało mi się czytać 😞 Gdyby nie one to książka byłaby o conajmniej połowe krótsza, ale za to bardziej wartościowa.\n18-04-2021 o godz 18:06 Barbara Bandyk dodał recenzję:\nKatherine Center spowija swoje historie bólem, który miesza się z optymizmem i daje nadzieje na happy end mimo wszelkich przeciwności. Jednak początkowe przeskoki w czasie bardzo wybijały mnie z czytania. Raz czytałam o teraźniejszych wydarzeń, by za chwilę czytać o tych z przeszłości zupełnie się tego nie spodziewając. Mimo to lubię historie, które wychodzą spod pióra autorki. Polubiłam podejście i sposób bycia głównej bohaterki. Chociaż nieśmiała, to była też w jakiś sposób pełna humoru, co głównie wyrażała poprzez swój styl i ubiór. Kolory, dużo kolorów i różne wzory. Właśnie to definiowało Samanthę i jej radość, bo potrafiła cieszyć się z najmniejszych rzeczy. Natomiast za całym tym sztywnym sposobem bycia Duncuna ciekawiło mnie… wszystko. Szczególnie czynnik, który spowodował, że stał się oziębłym draniem bez cienia emocji. Tym bardziej byłam zauroczona wspomnieniami głównej bohaterki wobec Duncana i jego przemiany, która była opisana dość obrazowo. Były takie momenty, że Samantha nawet z największego sztywniaka potrafiła wycisnąć odrobinę szczęścia. Kiedy jednak dochodzi do konfrontacji dwójki głównych bohaterów, jest to tak bardzo urocze i rozbrajające. Naprawdę. Zaczęłam uśmiechać się do siebie, gdy dotarło do nich, że powinni pogadać ze sobą już dawno. Ich szczerość względem siebie była piękna i w jakiś sposób potrzebna im obojgu. „To, czego pragniesz” to ciepła historia, która ukazuje, że wszystkie lęki możemy pokonać odpowiednim podejściem. Zachowanie głównych bohaterów inspiruje, zwłaszcza Sam potrafi być naprawdę inspirująca. Uwielbiam to skrajne połączenie bólu i radości, które wywołała u mnie Katherine Center. Pod tym względem jest mistrzynią. I chociaż jej powieści należą do tych spokojnych i delikatnych potrafi wydobyć z mojego serca cały wachlarz emocji! Polecam!\n04-05-2021 o godz 10:59 kit_katbooks dodał recenzję:\n„To, czego pragniesz” Ta książka, to połączenie książki obyczajowej i romansu. Czytając ją, świetnie się bawiłam. Dostarczyła mi wiele emocji, takich ciepłych. Bohaterowie książki przechodzą przemianę, która zmienia życie bohaterów. Dla Samanthy przemiana była czymś dobrym, odkryła siebie na nowo i cieszyła się z małych rzeczy. Kobieta należała do grona pedagogicznego, była bibliotekarką, cieszyła się uznaniem wśród pracowników, miała nadzieję, że jej dawny znajomy, również zyska uznanie w ich środowisku. Nie spodziewała się, że dawnego Duncana, już nie ma. Kim się stał Duncan Carpenter? Czy uczucia, które kiedyś do niego żywiła dawna Samantha, ożyją na nowo? W książce nie zabraknie humoru, za sprawą Sam, która chwilami bywa postrzeloną kobietą i zdobywa się na odwagę, by stanąć twarzą, w twarz z nowym dyrektorem, dla którego pierwsze skrzypce, gra bezpieczeństwo. Zmiany nie zawsze są dobre, a już podejmując ważne decyzje, miło by było, gdyby ich przełożony, skonsultował to z nimi, niż narzucił ustalone wcześniej reguły. Kto odważy się postawić nowemu dyrektorowi? Wyjdzie wielka afera, ponieważ nikt nie chce Duncana dupka, na miejscu dyrektora. Trzeba coś zrobić, aby pozbyć się tego człowieka, nawet jeśli kiedyś czuło się do niego coś więcej, niż sympatię. Książka nie opiera się tylko na romansie. Mamy rodzinę, a raczej jej część. Skomplikowane relacje, między matką, córką i jej rodziną, a gdzie tam miejsce dla Sam? Ona tylko tam mieszka, jest dla nich obcą osobą. Książka jest naprawdę fajna. To moje pierwsze spotkanie z autorką i jestem pewna, że nie ostatnie. Podoba mi się styl autorki, który jest lekki i zrozumiały. Przy tej książce, można się zrelaksować i dobrze bawić, także śmiało po nią sięgajcie. Naprawdę polecam.\nThings You Save in a Fire Center Katherine\nWhat You Wish For Center Katherine\nMój gorący francuski romans Roberts Sue


Nasza klasa niedziela, 23 listopada 2008 22:25\nAtmosfera na spotkaniu była super, taka jak dawniej w szkole w klasie.... Jak widziałem palących kolegów i koleżanki, to mi się przypominało jak paliło się w szkole na przerwach. A jak zabrakło papierosów to się robiło tak zwane Extra Kiblowe...czyli skręcony papier toaletowy. To były bardzo drogie cygara(niech się schowa Fidel Castro), bo papier toaletowy był białym krukiem wtedy. Tak jak i deski klozetowe. Ale byliśmy szczęśliwi, uśmiechnięci, zapaleni, zakochani, rozmarzeni, energiczni i chcących czegoś więcej od życia niż tak jak w piosence PERFECTU:" Proza życia to przyjaźni kat.....pęka cienka nic...telewizor, meble mały fiat o to marzeń szczyt" Dzięki Bogu i nas samym byłem między takimi ludźmi. I jestem teraz. Czyli cienka nic nie pękła. No i spotkałem się z Wiesią. Proszę nas porównać na fotkach. A kim była Wiesia? Wiesia była dla mnie Lamborghini, Ferrari, Bugatti Veron Maserati w jednym Siedziałem za Wiesią w ławce i nie mogłem się skupić. Bujałem sobie w obłokach.....Nie sam oczywiście tylko z Wiesią.. Za to nauczycielka bez zbytniego skupienia stawiała mi dwójki. Dlatego, że pał nie było. Lidka i Irka jak zawsze uśmiechnięte. Głupio się spytać czy to zęby prawdziwe. A nawet może niegrzecznie. Nie tańczyliśmy, więc ewentualne zamienniki szczękowe nie powypadały na podłogę Jurek spokojny, opanowany, trochę tajemniczy...Takie spotkanie też powoduje czasami nostalgię i chęć powrotu(tak na niby) do dawnych czasów...Ale wehikułu czasu nikt jeszcze nie wymyślił. Nawet Janek O. Vel „profesor" No i musze dodac, że nikt nie orbitował. Widoczne bar "Kosmos" już nie oddziałowuje... A szkoda...O tempora o mores!\nPs. Fotki czarno-białe robił Janek Ogrodzki-kolega z klasy. Przepraszam, ale zapomniałem, że mam nie podawac nazwiska. Podziel się\nkomentarze (96) | dodaj komentarzCmentarz, Dzień Niepodległości, Janek\nSyn zapragnął znowu chodzić na tą sztukę walki. Pomimo, że złamał palec w czasie treningu. Ale się zgodziliśmy, bo jednak dobrze się uczy. Nauczycielka od matmy miała tylko pretensje, że Olgierd podaje wyniki zadań od razu a nie cała drogę dojścia. Pokrzyczałem trochę na syna i powiedziałem, że jak nie będzie trochę głupszy od nauczycielki to nie będzie trenował. I już!!! Jakoś w tym roku nie ma czasu na konkursy matematyczne. Giertycha już nie ma a syn ma dwa razy po 7 lekcji w tygodniu. No i plecak waży chyba tyle ile nagrobek cmentarny(to a propos cmentarza) A w Anglii jak byłem to dzieci miały książki w szkole. No ale Angole to wszystko maja odwrotnie. . 11 listopada połaziłem sobie pooglądać obchody Dnia Niepodległości.... Proszę trochę fotek. Mam nadzieję, że ta ciężarówka pod Hotelem Victoria to nie służbowe auto naszego Prezydenta. A nie daj Boże, żeby to był sabotaż? W sumie było lekko, łatwo i przyjemnie... Dzień, w którym nasi politycy się poobrażali na siebie. To jest Dzień Obrażenia...Porażające to jest. Polecam na ta okazje książkę Pawła Jasienicy pt. „Polska Anarchia" A propos Jasienicy. Dostałem propozycję epizodu w filmie o Nim. Ale niestety pracuję i musiałem odmówić. Bo kręcenie miało być w dni powszednie... No i jeszcze miała grac Paulina, to ta, która przesłuchiwałem w WICHRACH KOŁYMY. W takim razie może Ją przesłucham prywatnie? W ramach samokształcenia? Zapomniałem napisać, że u nas oddano na raz trzy stacje metra. No i jakaś para robiła sobie tam fotki. Metrem do ślubu w Warszawie jest szybciej niż autem. Dlatego metro jest OK.!\nSyn poszedł grac w piłkę. Żona sprawdza papiery w domu. Aha! Mam prawo jazdy. Przyniósł mi je do domu niejaki Pan Menel. Tak się wyraziła żona. Dostał za to od żony datek na kieliszek chleba. Należało się!!! A ja bardzo dziękuję.........Dodałbym jeszcze wino, ale mnie w domu nie było świętowałem 90 rocznicę naszej niepodległości...\nWczoraj zadzwonił do mnie Janek O. Zaprasza mnie na spotkanie klasowe. Oczywiście, że pójdę. Takich Janków chyba jest tylko paru w Polsce. I nie dlatego, że jest profesorem Politechniki Warszawskiej(elektronika). Janek był bardzo dobrym kolegą szkolnym. Był też bardzo zdolny i pracowity. I był najlepszym specem od muzyki młodzieżowej(tak to się wtedy określało) Politechnikę Warszawską ukończył z medalem jako najlepszy absolwent. I dostał za to mieszkanie. Tak to wtedy za komuny było. Mieszkania od razu Janek nie dostał dlatego, że był działaczem świeckim kościoła. Tak też było za komuny... Ale w końcu dostał.W niedzielę jadę z synem do mojego kolegi. Też ciekawy człowiek. Miałem tez dziwne zdarzenie. Symbol naszych czasów. Ale nie wszystko można napisac w jednym odcinku.....Ale o tem potem\nkomentarze (67) | dodaj komentarzWyróznienie w konkursie blogowym\nVojtek wkurzonyPs. Zdjąłem z tapety moją poprzednią fotkę. Dam ciekawsze zdjęcia. Tym samym pokażę, że na mojej drodze spotykałem nie tylko koleżanki, ale i kolegów Ten kolega w kapeluszu, to obiezyświat i speedy emeryt z Montrealu z Kanady. Przemierza sobie Europę bo jest na emeryturze. Nie śpieszy mu się.... ma czas. A jak wiadomo czas to pieniądz. Ci fajni koledzy przy stole w hoteliku to emeryci Szwajcarscy. Pochwalili mnie za akcent francuski. To znaczy ja to tak zrozumiałem. I podobał mi się ich autocamping na kółkach. Pięknie wyposażony i pomalowany...Natrysk, zamrażarka, lodówka, telewizja satelitarna......Czyli willa na kółkach:)Czego wszystkim życze na emeryturze. Ale i teraz też... Dzisiaj idę z żoną(musze to podkreślic) na Cmentarz Żydowski w Warszawie. Prosiła mnie o to koleżanka z Izraela(znowu koleżanka!) Mamy odnaleźc grób jej siostry i uporządkowac i zapalic świeczki. I zrobimy to. Ania wyjechała z Polski w 1968 roku...No przecież nie z własnej woli. Wiadomo jak było...:( Za tydzień jadę z synem w odwiedziny do mojego kolegi. Dzięki jego ojcu rozmawiałem z prawdziwym Rockefelerem. Ale o tem potem. To by było na tyleVojtek&Koledzy\nponiedziałek, 26 czerwca 2017Licznik odwiedzin: 577 917 Kalendarz\nOdwiedziny: 577917Wpisyliczba: 65komentarze: 7653Galerieliczba zdjęć: 292komentarze: 628Bloog istnieje od: 4143 dni


selfie - Kobieta.gazeta.pl\nNadgarstek selfie to potoczna nazwa zespołu cieśni nadgarstka. Na tę przypadłość cierpi coraz więcej młodych osób, a to wszystko za sprawą telefonów komórkowych i komputerów. Zbyt długi czas, który spędzamy w dzisiejszych czasach obcując z technologiami, przyczynia się do powstawania zaburzeń w\nMarka Selfie Jewellery powstała w 2014 roku. Projektantki marki tworzą biżuterię, która delikatnie połyskuje i prezentuje się naprawdę elegancko w każdej stylizacji. Selfie balansuje między klasycznością a nowoczesnymi trendami, dlatego zawsze jest na czasie i doposowuje się do gustów swoich\nJak dobrze wyglądać na zdjęciu czy selfie? Porady\nW dobie popularności serwisów społecznościowych, takich jak Facebook czy Instagram zależy nam na tym, by nasze zdjęcia czy selfie, które trafiają do internetu były coraz lepszej jakości. Chcemy się nimi dzielić i chcemy, aby zbierały jak najwięcej "łapek w górę". Zamiast spędzać długie godziny\nMackbook Selfie Stick nie jest na sprzedaż i nie wiadomo, czy kiedykolwiek trafi do produkcji. Troje nowojorczyków stworzyło prototyp, który został wykorzystany do sesji zdjęciowej. Twórcy Macbook Selfie Sticka w ten sposób najprawdopodobniej chcieli w ironicznych sposób skomentować modę\npremedytacją kampania medialna. Autoportrety wykonywane aparatem nie są odkryciem ery smarfonów. Jednak to właśnie teraz zyskały największą popularność. Skoro "każdy je robi", to jak robić je najlepiej? Najważniejsze zasady robienia selfie 1. Oświetlenie - jest nie mniej ważne w przypadku selfie, co w\nWidzieliśmy już wiele, ale tego jeszcze nie. Takiego "selfie" chyba jeszcze nikt nie zrobił\nCórka Kingi Rusin i Tomasza Lisa jest nie tylko piękna, ale też pomysłowa. Na jej Instagramie możemy znaleźć wiele selfie, które pokazują urodę Igi - nic w tym dziwnego, ma za sobą debiut modelki i bez wątpienia potrafi pozować. Ale jej najnowsze zdjęcie może Was zdziwić. Owszem, jest tu lustro\n. Podobnych postów w sieci znajdziecie całe mnóstwo. Jest ich na tyle dużo, że dostały własną nazwę. Poznajcie zasady "diety selfie". Dieta selfie - główne zasady Przeglądając profile na Instagramie, które są przykładami podążania za trendem diety selfie, można zauważyć pewne powtarzające się schematy\n26-letnia Mallory Lubbock's z Iowa udostępniła na Facebooku nietypowe selfie. Nietypowe, bo nie zobaczymy na nim radosnego uśmiechu ani pięknych miejsc w tle. Zamiast tego są szpitalne ściany, powaga i blizna spowodowana... rakiem skóry. Własnie tak - za pomocą selfie z blizną - Mallory chce\nModa na "selfie" zaczyna się robić przerażająca. Dla niektórych nie jest to już tylko niewinna zabawa, ale wręcz obsesja. Dowodzi tego wstrząsająca historia, która wydarzyła się w Meksyku. 3 sierpnia 21-letni Oscar Otero Aguilar bawił się ze swoimi przyjaciółmi. Mężczyźni pili alkohol i robili


Magazyn - Forum Parkiet.pl\nForum Parkiet.pl › Fora › Podłogi drewniane, wybór podłogi z drewna, rodzaje i montaż › Magazyn\n3 lipca 2020 o 13:12 #69045\n8 lipca 2020 o 01:24 #82542\nWiadomo, że jakość jest ważna. Dzięki za podzielenie się stroną. Właśnie zamierzam przesłać kilka rzeczy do innego kraju i szukam odpowiedniej palety. Sprawdziłem już rodzaje na https://rozmiary.com.pl/europalety/. Zaznajamiam się z przepisami. Nie sądziłem, że aż tak się różnią. Warto wszystko dobrze zaplanować, żeby później towar nie został cofnięty.\n15 lipca 2020 o 12:16 #82543\nA sprawdzałeś palety plastikowe: https://www.bekuplast.com/pl/blog/plastikowe-czy-drewniane-skrzynki-palety-co-bardziej-higieniczne-249/ ? Teraz wiele osób się na nie decyduje, bo są lekkie, przez co zmniejszają się koszty przewozu.


10 przykazań biegacza z klasą, czyli jak biegać na zawodach - w Runner's World\nMyślisz może, że skoro bierzesz udział w zawodach sportowych i pot ścieka z Ciebie strugami, to nie obowiązują Cię zasady etykiety? Błąd! Oto 10 prostych reguł, których przestrzeganie podczas imprez biegowych gwarantuje, że udział w nich dla wszystkich będzie czystą przyjemnością. Przeczytać, zapamiętać, stosować!\nPaweł Kempa 2017-05-09\n1. Miotacz biegowy\nNieważne, czy biegniesz po rekord, czy dla zabawy - nie szarp i nie miotaj się na trasie biegu. Pytani przez nas biegacze podkreślają, że wkurza ich, kiedy ktoś biegnie przed nimi i nagle ni stąd, ni zowąd się zatrzymuje, bo nie daje już rady. Rozwiązanie: zanim postanowisz się zatrzymać, upewnij się, czy nikt za Tobą nie biegnie. Zrób krok w bok i wtedy dopiero się zatrzymaj albo maszeruj.\n2. Idziesz? Zrób miejsce dla biegaczy\nNa starcie polskich biegów podział na elitę i amatorów jest tak "płynny", że na linię startu przepychają się maruderzy, a niekiedy maratonowi spacerowicze, depcząc Kenijczyków i resztę elity. "To tzw. wypał pod kamerę - mówi Przemek Walewski. - Nie muszę chyba dodawać, jak bardzo denerwuje to zawodników z elity i doprowadza do zamieszania".\n3. Ciszej i bez przegięć\nPewnie, że trzeba pogadać przed biegiem, żeby się zrelaksować, wprawić w dobry nastrój i poznać nowych ludzi, ale niekoniecznie trzeba drzeć się i epatować swoimi problemami. "Stałem kiedyś obok dwóch kobiet: ze szczegółami opowiadały o problemach ze sraczką i okresem, które dopadły je przed biegiem" - mówi Jarek Antczak z Krakowa.\n4. Najlepszy przyjaciel na smyczy\nBieganie z psami podczas ulicznych zawodów jest zabronione na kilku maratonach lub też organizatorzy zniechęcają do pojawienia się z najlepszym przyjacielem. Ale w Polsce pod tym względem istnieje kompletna dowolność i wiele regulaminów nic nie mówi o tej kwestii. Jeśli już bardzo chcesz pobiec z psem, to musi być on na smyczy: nie ma innej opcji. Wcześniej potrenujcie razem, żeby pies biegł na krótkiej smyczy, tuż przy Twojej nodze, a nie pałętał się między nogami innych biegaczy. Jeśli rzuca się do gardła listonoszowi, to może lepiej niech zostanie w domu.\n5. Rzut kubkiem\n"Butelki i kubki rzucane pod nogi innych biegaczy to brzydki obyczaj - mówi Przemek Walewski. - Takie beztroskie zachowanie może skończyć się wypadkiem. Byłem świadkiem, jak kobieta rzuciła butelką izotonika w kolano innej biegaczki. Ta aż zawyła z bólu. Musiała się zatrzymać, żeby rozmasować kość. Nikt nie każe Ci wyrzucać plastiku do kosza, ale można to zrobić dyskretnie, kierując odpadek na skraj trasy, niekoniecznie biorąc zamach butelką jak dyskobol Piotr Małachowski".\n6. Nie depcz damskich stóp\nCzasami facetom wydaje się, że najdalej wysuniętą częścią ciała podczas biegu jest ich nos. Otóż nie: nogi są zwykle daleko w przodzie. Wiele kobiet narzeka, że faceci nie zwracają uwagi i nie zachowują należytej odległości między biegaczami i zdarza się, że depczą, a nawet podcinają panie. Panowie, chyba nie chcemy, żeby wprowadzono segregację płci, jak na Biegu Katorżnika, na którym w obawie przed stratowaniem przez tłum samców i wkomponowaniem w błoto kobiety startują osobno?\n7. Nie śmierdź\nPrzejażdżka tramwajem lub autobusem bez klimatyzacji w upalny dzień wystawia nosy na ciężką próbę i nieodparcie nasuwa pytanie: czy brakuje wody w mieście? Czy dezodorant to ciągle ekstrawagancja? Na starcie i na trasach jest oczywiście lepiej, ale nie idealnie.\nTwoje ciało wydziela intensywny zapach? Weź prysznic przed biegiem. Użyj antyperspirantu. To nie boli, nie umniejsza męskości i nie szkodzi. Udział w imprezie dla biegaczy powinien być świętem. Załóż czystą koszulkę i spodenki. Ilość biegających kobiet systematycznie wzrasta, a zatem rośnie możliwość umówienia się na randkę po biegu - jeśli tylko nie odstraszysz jej zapachem.\n8. Zasada ograniczonego zaufania\nNie rób awantury o byle pierdoły, jak krzywo ustawiona barierka czy pognieciony kubek z wodą. Organizatorzy praktycznie wszystkich biegów w Polsce dokładają starań, żeby przebiegały profesjonalnie i bez wpadek, ale ludzkich błędów nie uda się wyeliminować.\n"Porządkowi często zasypiają - twierdzi Przemek Walewski. - Stojący na skrzyżowaniu policjant często dopiero na okrzyk macha ręką, wskazując kierunek biegu. Każdy może mieć słabszy dzień, ale pewne zachowania możemy sami wyegzekwować i przywołać do porządku nawet stróża porządku".\n9. Nie oszukuj\nSkracanie dystansu to plaga na polskich i niekiedy na zagranicznych biegach. Niestety, na polskich biegach nie brakuje oszustów, którzy skracają dystans. Chowają się w krzakach, biegną na skróty. Wielu biegaczy "ścina" np. agrafkę, zyskując kilka minut. Przy 10 km to się wyda, a w maratonie to oszukana życiówka.\nApelowanie nawet przez tak szacowne pismo, jakim jest "Runner's World", do sumień biegaczy: "Nie oszukuj", przypomina trochę grożenie palcem przez prokuratora recydywiście, ale kiedy przyjdzie Ci myśl: "A, skrócę sobie trasę", to wtedy pomyśl, kogo oszukujesz. Siebie. Lepiej zejść z trasy pokonanym i mieć czyste sumienie.\n10. Po prostu biegnij\nW opinii wielu biegaczy najbardziej irytującą grupą na treningach i biegach są wszystkowiedzący biegacze, którzy zadzierają nosa i dają odczuć innym swoją wyższość. Wszystko im przeszkadza i wszystko negują: biegnących z MP3, przebranych, powolnych, roześmianych... To źle, tamto źle... Bieg traktują poważniej niż niedzielną mszę. OK, ciężko trenują, pokonują maratony w 3 godziny, ale bieganie to przede wszystkim radość. Czasami takiego typa można rozbroić szczerym uśmiechem. Ale także i im pozwólmy biec. Na trasie i wobec własnych słabości wszyscy są równi.\nWięcej na temat biegowego savoir-vivre'u: Biegowa etykieta: Dobre maniery na zawodach


Monitor interaktywny 55'' SMART 8055 - Monitorinteraktywny.biz\nMonitor interaktywny 55” SMART 8055\nNapisano 11 kwietnia 2016 przez Monitorinteraktywny.biz\nNie ma lepszego sposobu na tworzenie, udostępnianie i interakcję z treściami cyfrowymi w sali konferencyjnej niż używanie monitorów interaktywnych SMART z serii 8000. Standardowo są wyposażone w oprogramowanie SMART Meeting Pro. Opcjonalnie dostępna jest funkcjonalność SMART kapp IQ.\n– Przekątna monitora 55”\n– Rozdzielczość UHD 3840×2160\n– Współczynnik proporcji 16:9\n– Funkcja wykrywania obecności\n– Zintegrowane głośniki\nNowością jest SMART Ink 3.0, dynamiczny przybornik, który pojawia się, gdy tylko chwycisz pisak. W łatwy sposób możesz wybierać spośród narzędzi atramentowych, poruszać się między charakterystycznymi dla danej aplikacji narzędziami do pisania oraz odkrywać udoskonaloną funkcję „wstrzykiwania tekstu” oraz narzędzia do edytowania.\nKolejna generacja 8055” i 8065” kryje także narzędzie ”dual magnetic”, czerwone i czarne, które umożliwia dopasowanie do potrzeb użytkownika w przypadku korzystania wielu osób. Kolor pisaka można zmieniać sięgając po któryś ze zintegrowanych przyborów piśmienniczych w pasku narzędzi.\nMonitor interaktywny 75” SMART 8075


LEGO Nexo Knights - kultowe klocki ponownie zaskakują - Technowinki\n30 maja 16 11:32\nLEGO Nexo Knights - kultowe klocki ponownie zaskakują\nLEGO to klocki, które łączą pokolenia. Frajdę ze składania plastikowych budowli i pojazdów mają zarówno dzieci, jak i rodzice. Tymczasem LEGO wychodzi naprzeciw oczekiwaniom współczesnych milusińskich i oferuje coraz bardziej oryginalne i zarazem interaktywne zestawy. O tym, w jaki sposób opracowuje się nowe zestawy i jaka jest przyszłość LEGO, rozmawiamy z Joakimem Kornerem Nielsenem, który pracował nad nową linią LEGO Nexo Knights.\nLNK Designer® Jonas Fotografi Foto: Materiały prasowe\nJoakim Korner Nielsen, projektant LEGO Foto: Materiały prasowe\n3 cze 16 09:29 użytkownik ~adam napisał\nA ja sobie wyobrażam, tym bardziej że właśnie takie miałem. Nie miałem klocków lego w sensie zestawów, że już jest miecz, nadwozie, cały mur. Miałem za to takie polskie, niektóre nie chciały pasować do siebie, najczęściej w kolorze niebieskim lub czerwony\nMnie się nie podoba, że LEGO robi teraz jakieś figurki, z których nawet nie da się za bardzo poskładać w coś innego, o grach i filmach nie wspominając. To trochę przeczy idei klocków. Ale rodzice też mają głowę i mogą kupować zestawy, które dają więcej możliwości rozwoju. Zwłaszcza, że teraz można o wiele lepiej trenować wyobraźnię, bo o ile ja sobie mogłem zrobić jakiś statek kosmiczny, który ledwo go przypominał, to teraz można zrobić ruszającego się robota, a żeby coś takiego poukładać sobie w głowie, trzeba mieć o wiele więcej wyobraźni niż wyobrażenie sobie, że prostopadłościenny klocek z wypustkami to jest głową. Szkoda, że to wszystko zabijają ceny. Można kupić mikrokomputer, którym się zaprogramuje pół inteligentnego domu za 5 funtów, a tu za tyle nie da się kupić nawet zestawu składającego się z czterech klocków, a jakby się chciało dziecku zafundować tyle rzeczy, żeby mógł puścić wodze fantazji, trzeba chyba wziąć kredyt pod hipotekę. Dlatego pewnie strony z fanami LEGO są obstawione dorosłymi, bo jak większość hobby dużych dzieci, to zaczyna być strasznie drogie.\n3 cze 16 10:21 | ocena: 92%\n~hue Użytkownik anonimowy\nJeszcze LEGO technik może ma coś wspólnego z kreatywnością.Ale te Nexo, Srexo, Nijago itd jak widze jakieśdziecko z tym w ręce to cały czas syczy i wali jednym o drugie, pierdzi, gdaka i tak dopóki się czymś nie udławi bo takie dzieci zatracają przy takich zabawkach instynkt głodu i mamuśki latają za takimi syczącymi bezmózgami z jedzeniem, a Lego twierdzi że to kreatywnośc?huehuehue\n3 cze 16 12:07 | ocena: 79%\nŻeby to jeszcze takie drogie nie było. Nie wyobrażam sobie dzieciństwa bez LEGO, ale coraz bardziej przeginają z cenami. Także teraz jakbym miał coś kupować dziecku, to zainteresowałbym się też alternatywami, które czasem są też bardzo ciekawe. Można też znaleźć zestawy, które pozwalają łączenie innych patentów na konstruowanie z klockami LEGO.\n31 maja 16 09:45 | ocena: 80%\n31 maja 16 09:45 użytkownik krzicho napisał:\nŻeby to jeszcze takie drogie nie było. Nie wyobrażam sobie dzieciństwa bez LEGO, ale coraz bardziej przeginają z cenami. Także teraz jakbym miał coś kupować dziecku, to zainteresowałbym się też alternatywami, które czasem są też bardzo ciekawe. Można też\nA ja sobie wyobrażam, tym bardziej że właśnie takie miałem. Nie miałem klocków lego w sensie zestawów, że już jest miecz, nadwozie, cały mur. Miałem za to takie polskie, niektóre nie chciały pasować do siebie, najczęściej w kolorze niebieskim lub czerwonym. I budowałem wszystko z tego. Klocek z czterema guzkami (2 x 2) to była kuchenka gazowa itp. Ale to były czasy gdy migający trójkąt na ekranie oznaczał myśliwca, a prostokąt z dwoma czarnymi punktami to była twarz twojego bohatera. Za to wyobraźnia nie była niczym ograniczona. Teraz jest odwrotnie. Szczegółowe klocki i marna wyobraźnia.\n3 cze 16 09:29 | ocena: 100%\nPamietam w latach 80 rodzice za rownowartosc okolo polowy wyplaty czyli 15$ kupili mi zestaw LEGO Land. Dzisiaj taka duza paczka kosztuje okolo 200 PLN czyli 50$. Mimo ze koszty materialu jak i narzedzi do produkcji klockow spadly, same klocki podrozaly 3krotnie. Na szczescie pensje w Polsce wzrosly 30 krotnie\n3 cze 16 11:59 | ocena: 63%\npołowa tańsza alternatywa dla lego to klocki COBI fajne zestawy dla starszych i młodswzych\n3 cze 16 08:43 | ocena: 55%\nkiedy inauguracja marki Srego, po ludzikach z Nexo, ludziki w kształcie stolca byłyby jeszcze bardziej kreatywne.\n3 cze 16 12:04 | ocena: 60%\n3 cze 16 08:43 użytkownik ~mad napisał\nnie są o połowę tańsze i mają zestawy militarne\n3 cze 16 11:05 | ocena: 80%\n~fgbzxbfgb Użytkownik anonimowy\nLego sa super, do tego trzeba dojrzec. po 30-tce czlowiek naprawde zaczyna rozumiec czym sa Lego.\n3 cze 16 21:21\nMogłem współtworzyć tą serię. W 2014 byłem w Billund na dwudniowym konkursie na designera. Niestety spośród 9 osób wybrano duńczyka :(\n3 cze 16 20:17


Ibuprofen wywołuje niepłodność? Są nowe badania\nPopularny lek zagraża płodności – grzmią naukowcy\nChoć są powszechnie dostępne i sprzedawane bez recepty, ich zażywanie może wywołać zagrożenie dla męskiej płodności. O które środki chodzi?\nZespół francuskich i duńskich badaczy, któremu przewodniczył Bernard Jégou z Instytutu Badań nad Zdrowiem Środowiskowym i Zawodowym we Francji, sprawdził, czy łagodne środki przeciwbólowe wpływają na męską płodność. Naukowcy poddali badaniom 31 mężczyzn w wieku 18-35 lat. 14 z nich dwa razy dziennie przyjmowało 600 mg ibuprofenu, pozostali zaś otrzymywali placebo.\nPo dwóch tygodniach u panów z pierwszej grupy wykryto, że poziom lutropiny (hormonu pobudzającego syntezę testosteronu w jądrach) jest skorelowany z poziomem ibuprofenu we krwi. Ponadto stosowanie tego środka doprowadziło do deregulacji gospodarki hormonalnej skutkującej niekorzystnym stosunkiem testosteronu do lutropiny. Konsekwencją tego zaburzenia jest dysfunkcja jąder zwana hipogonadyzmem.\nTo już kolejne badania, które wykazały wpływ leków przeciwbólowych na płodność. W wyniku poprzednich analiz, prowadzonych przez naukowców z Kopenhagi, dostrzeżono związek pomiędzy przyjmowaniem przez ciężarne preparatów z ibuprofenem i paracetamolem a zaburzeniami rozwoju jąder u męskich płodów.\nLeki przeciwbólowe mają wpływ na płodność? Nie tylko one\nNie wszyscy zdają sobie sprawę, że zagrożenie dla męskiej płodności stanowią nie tylko leki przeciwbólowe zawierające ibuprofen czy paracetamol. Erma Z. Drobnis z Uniwersytetu Missouri przypomina, że tylko niewielka część leków, zanim zostanie dopuszczona do obrotu, przechodzi badania pod kątem wpływu na męski układ płciowy. Na rynku dostępnych jest też wiele farmaceutyków, o których od dawna wiadomo, że przyczyniają się do niepłodności.\n– Mamy dowody na to, że niektóre leki są szkodliwe dla układu rozrodczego. Chodzi m.in. o środki zawierające testosteron, opioidy, antydepresanty, leki psychotropowe, środki przeciwbólowe – tłumaczy Drobnis. – Problem w tym, że przepisując je pacjentom, lekarze rzadko mówią o skutkach ubocznych – dodaje.\nJak zauważają autorzy najnowszego badania, problem niepłodności wśród młodych mężczyzn może przybierać na sile – wielu wyczynowych sportowców chroni się bowiem przez bólem wynikającym z przeciążenia, stosując łagodne leki przeciwbólowe zawierające ibuprofen lub paracetamol.\nŹródło: pnas.org, cnn.com, focus.pl\nPolecamy również: Spartan pomoże wybrać najlepsze plemniki\nAtakują, spowalniają i niszczą plemniki. Przeciwciała przeciwplemnikowe mogą być wytwarzane zarówno przez mężczyzn, jak i przez kobiety. Skąd się biorą i jak leczyć tę dolegliwość?\nPrzeciwciała to białka wytwarzane przez układ immunologiczny. Ich rolą jest rozpoznanie i związanie z antygenami, czyli z elementami wrogimi dla organizmu.\nW efekcie organizm może zniszczyć nieprzyjaciela. Czasami komórki mylnie rozpoznają wroga i zaczynają wytwarzać przeciwciała przeciw niegroźnym antygenom. Celem mogą stać się również się plemniki.\nZobacz także: Rozszerzone badanie nasienia – co obejmuje i kiedy je wykonać?\nPrzeciwciała przeciwplemnikowe – co to takiego?\nPrzyczyny powstania przeciwciał przeciwplemnikowych nie są do końca znane. Wiadomo jednak, że wszelkie stany zapalne narządów płciowych i infekcje u mężczyzn oraz niedrożność nasieniowodów, urazy jąder, częste biopsje jąder, skręt jądra, wnętrostwo, rak jądra czy żylaki powrózka nasiennego podnoszą ryzyko powstanie tych białek. Z kolei u kobiet przeciwciała uszkadzające plemniki mogą wytworzyć się w wyniku stanów zapalnych szyjki macicy.\nBiałka przeciw plemnikom to najczęściej typ IgA oraz IgG i IgM. U panów mogą być obecne w wydzielinie prostaty, pęcherzyków nasiennych oraz w kanalikach nasiennych i tkance jądrowej. U kobiet mogą natomiast występować w śluzie szyjki macicy.\nPrzeciwciała przeciwplemnikowe sklejają się z plemnikami i upośledzają ich ruch. W efekcie płodność mężczyzny zostaje zaburzona.\nZobacz także: Plemnik – gatunek zagrożony wyginięciem. Jak zapobiegać obniżeniu jakości nasienia?\nPrzeciwciała przeciwplemnikowe – badania\nTest MAR to badanie, które służy wykryciu przeciwciał przeciwplemnikowych w nasieniu. Jeżeli przeciwciała są obecne, to znajdują się na powierzchni plemników. Test wykonuje się u pacjentów z podejrzeniem niepłodności immunologicznej. Badanie polega na dodaniu do próbki nasienia kuleczek lateksu pokrytych przeciwciałami IgA lub IgG oraz mieszaniny przeciwciał anty IgA lub anty IgG.\nJeżeli na plemnikach również występują powyższe przeciwciała, plemniki połączą się z kuleczkami. Jeżeli ponad 50 proc. gamet zwiąże się z kuleczkami, oznacza to obecność przeciwciał przeciwplemnikowych w ilości zaburzającej możliwość przenikania przez śluz szyjki macicy, czyli także zapłodnienia. Warunkiem wykonania badania jest zdolność plemników do ruchu.\nImmunobead test działa podobnie do testu MAR. Badanie to wykonuje się jednak na odpowiednio przygotowanej próbce nasienia: ze spermy usuwa się składniki, które mogą maskować obecność przeciwciał. Dlatego też test ten jest dokładniejszy, choć bardziej pracochłonny. Również to badanie można wykonać pod warunkiem, że plemniki zdolne są do ruchu.\nZobacz także: Śluz szyjkowy – twój sprzymierzeniec w drodze do zapłodnienia\nTest dla kobiet\nTest postkoitalny, czyli test po stosunku pozwala ocenić ruchliwość plemników w śluzie szyjki macicy kilka godzin po stosunku. Nieprawidłowy wynik może świadczyć o obecności przeciwciał przeciwplemnikowych w śluzie szyjkowym.\nPrzygotowanie do badania zależy od tego, czy próbka zostanie pobrana od kobiety czy od mężczyzny. W przypadku pań badanie przypomina zwykłe pobranie krwi, a próbka pochodzi z surowicy krwi.\nOd mężczyzn pobierana jest próbka nasienia. Dlatego też na ok. dwa do pięciu dni przed badaniem zaleca się wstrzemięźliwość seksualną. W tym czasie nie powinno się również spożywać alkoholu.\nNajlepiej, aby próbka została oddana w gabinecie lekarskim. W wyjątkowych sytuacjach możliwe jest oddanie nasienia w domu, jednak próbka powinna być dostarczana do laboratorium w ciągu godziny i musi być utrzymana w temperaturze ciała.\nZobacz także: Jakie badania zrobić, by zdiagnozować niepłodność immunologiczną?\nPrzeciwciała przeciwplemnikowe – leczenie\nLeczenie niepłodności immunologicznej polega na zachowaniu wstrzemięźliwości płciowej oraz przyjmowaniu kortykosterydów – hormonów steroidowych.\nJest to grupa leków o działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym i immunosupresyjnym. Stosowanie leków powoduje obniżenie aktywności układu odpornościowego, a w dłuższej perspektywie może wiązać się z wieloma skutkami ubocznymi.\nNajskuteczniejszą formą leczenia w przypadku niepłodności immunologicznej jest inseminacja domaciczna lub in vitro.\nŹródło: badanie-nasienia.pl, parenting.pl, wylecz.to\nZły wynik testu PAPP-A to dla przyszłych rodziców źródło ogromnego stresu. Tymczasem wcale nie musi świadczyć o tym, że dziecko urodzi się chore.\nTest PAPP-A to nieinwazyjne badanie prenatalne, które według Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego powinno być wykonywane u wszystkich kobiet w ciąży. To badanie przesiewowe wykonuje się pomiędzy 11. a 14. tygodniem ciąży w celu określenia ryzyka wystąpienia zespołu Downa, zespołu Patau, zespołu Edwardsa i wad ośrodkowego układu nerwowego.\nTest polega na badaniu poziomu białka PAPP-A i wolnej podjednostki beta hCG z pobranej próbki krwi oraz USG płodu. Dzięki badaniu ultrasonograficznemu można ocenić przezierność karkową NT, obecność kości nosowej oraz ocenić inne parametry płodu.\nCzułość badania w zakresie wykrycia zespołu Downa wynosi ok. 90 proc.\nZły wynik testu PAPP-A – czyli jaki?\nObniżone stężenie białka PAPP-A w surowicy ciężarnej może wskazywać na wyższe ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Downa. W takich przypadkach przezierność karkowa i beta hCG są podwyższone.\nJeżeli natomiast białko PAPP-A i beta hCG będą obniżone, a wskaźnik przezierności karkowej podwyższony, może istnieć ryzyko wystąpienia zespołu Edwardsa oraz zespołu Patau.\nJeżeli wynik badania jest prawidłowy, oznacza to, że ryzyko wystąpienia wad genetycznych jest niskie, ale nie niemożliwe.\nWyniki mają wartość statystyczną. Jeżeli zatem na wyniku pojawi się informacja 1:50, oznacza to, że jedna na pięćdziesiąt ciężarnych z takimi samymi wynikami urodzi dziecko z wadą genetyczną.\nZły wynik testu PAPP-A to nie wyrok\nNieprawidłowy wynik testu nie oznacza od razu choroby, a jedynie wskazuje na podwyższone ryzyko wystąpienia wad płodu. Wówczas lekarz może zlecić inwazyjne badanie prenatalne: amniopunkcję, biopsję trofoblastu lub kordocentezę.\nNieprawidłowy wynik badania może również wskazywać na inne patologie, np. późniejsze powikłanie nadciśnieniem, stan przedrzucawkowy, cukrzycę ciężarnych i inne.\nJak podaje Polskie Towarzystwo Ginekologiczne, wynik nieprawidłowy to taki, w którym ryzyko wystąpienia wad wynosi 1:300 lub więcej. Wynik powinien jednak zinterpretować lekarz prowadzący ciążę. Jeżeli jesteś zaniepokojona, warto również skonsultować się ze specjalistą genetyki klinicznej.\nŹródło: babkamedica.pl, poradagenetyka.pl


chciałem się wyspowiadać | Fronda.pl\nchciałem się wyspowiadać\nMarguar Sept. 14, 2010, 8:18 p.m.\nPytaj w swojej parafii, albo (ewentualnie) w kurii biskupiej. W parafii, w której pracuję, spowiedź jest codziennie, podczas każdej Mszy świętej.\nMartyna Sept. 14, 2010, 9:11 p.m.\nja też kiedyś potrzebowałam iść i nie spowiadali, to czasami może być smucące...\nzazwyczaj jednak chodzę na takie stałe spowiedzi, tzn. w miejsca i o czasie ustalonym\na że spowiedź jest bardzo potrzebna świadczy fakt, że będąc u spowiedź pewnego dnia mniej więcej 6.30, ujrzałam ogromną kolejkę...\nAHAWA Sept. 14, 2010, 9:31 p.m.\nmnie wkurza to ze kaplani lekcewazaco podchodza do swoich obowiazkow i tyle\nMarguar Sept. 14, 2010, 9:40 p.m.\nHenryk Krzyżanowski Sept. 14, 2010, 9:47 p.m.\nNie znając konkretnych uwarunkowań, nie wypowiadam się co do Twojego przypadku. Atoli dodam, że każdy xiądz ma na ogół wiele różnych funkcji - im wyżej w hierarchii tym więcej. A co do spowiedzi, to każda parafia ma jakiś swój system - przed mszą, w czasie mszy (to jest wygodne ale nie zalecane - bo albo uczestniczysz we mszy albo się spowiadasz). Dyżury w określone dni tygodnia, itd. Tak długo więc jak w danej parafii godziny spowiedzi są podane do wiadomości i rozkładu sie przestrzega, wszystko jest w porządku.\nTam, gdzie ludzie się mniej spowiadają, np US, na spowiedź trzeba się umówić, jak np do dentysty. Może to nas szokować, ale ma i dobre strony - zarówno spowiednik jak i penitent podchodzą wtedy do tego poważniej. Generalnie, powinniśmy Bogu dziękować za to, że mamy tak łatwy dostęp do konfesjonału. Mówił kiedyś o tym abp Michalik.\nMarguar Sept. 14, 2010, 9:55 p.m.\nW USA czy w GB mają wyznaczone godziny tygodnia na spowiedź w kościele. Zawsze jednak można poprosić o spowiedź.\nGeoffrey Sept. 14, 2010, 10:04 p.m.\n"mnie wkurza to ze kaplani lekcewazaco podchodza do swoich obowiazkow i tyle"\nTo spróbuj się dostać bez umówienia do lekarza, prawnika, spróbuj załatwić coś w urzędzie poza wyznaczonymi godzinami.\nJak Cię ręka zaboli, to umówisz się do ortopedy na miesiąc wcześniej, a specjalista od duszy to powinien być natychmiast i za darmo, a i tak wszyscy kręcą nosem.\nks. Piotr Sept. 14, 2010, 10:23 p.m.\nZapraszam do kościoła p.w. św. Elżbiety Węg. we Wrocławiu - jestem, czekam i cierpliwie wysłuchuję...\nA za kolegów i za siebie też (czasami) proszę o wybaczenie i modlitwę. Pozdrawiam i błogosławię +\n12441 Sept. 14, 2010, 11:15 p.m.\n@Marguar; a nie ma przypadkiem zalecenia, żeby spowiadać przede Mszą. Dobrze by było, żeby księża byli w konfesjonałach wcześniej. Często wypada mi kolejka w czasie Ewangelii; i potem czuję że coś straciłem. Może jak spotkam księdza proboszcza to zamienię z nim słowo w temacie ;-)\nBardzo dobrze, że w Farze jest spowiedź codzienna. Tylko właśnie w niedzielę mi jej brakuje.\nByłem kiedyś w kościele w Pruszkowie. W zakrystii przy wyjściu do prezbiterium była kartka (jeszcze po łacinie), że każdy ksiądz chcący odprawić w tej świątyni Mszę ma obowiązek spowiadania 15 minut przede Mszą. To całkiem rozsądne rozwiązanie.\nMarguar Sept. 14, 2010, 11:49 p.m.\nOwszem jest, ale w praktyce nie do zrealizowania. Tak się dzieję w USA. W parafii, w której bylem father rector (zresztą gwiazda TV) na moje pytanie, czy 2 godziny spowiedzi w tygodniu (w parafii kilkunastotysięcznej!) wystarczą, odrzekł: I guess enough, sufficiently. W niedziele nikt tam nie spowiada w czasie Mszy świętej. Uważam, że polski model (mimo niedociągnięć) jest optymalny.\nAHAWA Sept. 15, 2010, 9:46 a.m.\nksiadz to nie jest dentysta, ani prawnik, co wyście oszaleli wszyscy???\nRudzia Sept. 15, 2010, 9:57 a.m.\nW Warszawie nie ma z tym problemu. Są dyżury u jezuitów itp.\nCiekawą rzecz słyszałam niedawno. Pewien ksiądz wyjeżdżając z Medjugorie powiedział:\n- U mnie w parafii siedziałem tylko przez 1,5 godziny dziennie w konfesjonale, a tu przez 12. Jadę do siebie. Będę czekał przez kilka godzin dziennie. Może ktoś przyjdzie????\nTakasobie Sept. 15, 2010, 10:54 a.m.\nJa mam z kolei duży problem ze spowiadaniem się w trakcie Mszy, po prostu trudno mi się skupić i często nie słyszę wszystkiego (najlepsze są konfesjonały- szafy ;)). Rudzia- rzeczywiście, przy Starówce w Warszawie w wielu kościołach są spowiedzi o stałych godzinach, choć też zdarzyło mi się usłyszeć raz- proszę przyjść jutro w okresie pielgrzymkowym :). A historia fajna, bo jednak miło mieć świadomość, że dla kapłana Twoja spowiedź jest równie ważna co dla Ciebie.\nZawilec Sept. 15, 2010, 11:15 a.m.\nMyślę że dla chcącego nie ma nic trudnego.\nTylko leniwy i zalękniony wynajduje przeszkody.\nWiary i odwagi.\nAHAWA Sept. 15, 2010, 11:30 a.m.\nZawilec: najlepiej zamknac se gembe na kłódke i nic nie mówić to jest najwygodniejsze... nie??


Metody wędkowania - wybierz właściwie i ciesz się z połowu! - NOCUJE.NET - Największa porównywarka hoteli i apartamentów\nMetody wędkowania – wybierz właściwie i ciesz się z połowu!\nWędkowanie to nie tylko sport i możliwość złowienia świeżej ryby, ale przede wszystkim doskonały sposób rekreacji. Odpoczynek na łonie przyrody, w spokoju, bez stresu i niepotrzebnych zmartwień pociąga rzesze osób. Dla niektórych poranne lub nocne „moczenie kija”, jak kolokwialnie określa się wędkowanie może być czymś dziwnym, ale tak naprawdę jest doskonałym sposobem na odreagowanie.\nSposoby na dużą rybę\nOczywiście wędkarzom zależy też na złowieniu jak największej i najlepszej ryby, by potem można by się chwalić swoimi osiągnięciami. Nie jest to wcale takie proste, jak może nam się wydawać. Wymaga nie tylko odrobiny szczęścia, ale też gruntownej wiedzy. Najbardziej popularną metodą wędkowania jest metoda gruntowa. Najczęściej umieszcza się przynętę na wybranym łowisku.\nPrzytrzymuje się ją na dnie za pomocą specjalnych obciążeń. Jeśli ryba skusiła się na przynętę, jej obecność na wędce jest sygnalizowana przez lekkie drganie wędki. Z tego powodu trzeba bardzo uważnie i pilnie obserwować wędkę. Może się przecież okazać, że nie zauważymy brania. Osoby, które zdecydują się na tego typu wędkowanie nie muszą kupować wyspecjalizowanego sprzętu. Podstawowy jest nieskomplikowany i stosunkowo tani. Wędkarz wybiera sobie określone miejsce, które nazywane jest miejscówką. Może być ono na lądzie (i tak jest najczęściej), ale może wędkarz może też siedzieć w łódce. W zależności od miejsca wybiera się też długość wędki.\nJest to metoda prosta, tradycyjna i mało inwazyjna. W przypadku wyboru metody spinningowej wędkarz musi być zdecydowanie bardziej aktywny, a dodatkowo posiadać sprzęt specjalistyczny. Łowiący nie czeka na rybę, która napłynie. Musi on poszukać odpowiedniego stanowiska, przewidując miejsce przebywania ryby. Wędkarze poszukują ryb na trasie wędrówki za żerem lub w miejscach, gdzie szuka odpoczynku. W ten sposób łowi się przede wszystkim ryby drapieżne. Wędkarz musi dysponować określoną wiedzą i umiejętnościami. Powinien też mieć odpowiedni sprzęt wędkarski. Wędki spinningowa są bardzo różnorodne. Dobiera się je w zależności od miejsca z którego się łowi, głębokości wody, oraz od rodzaju przynęty, która może być sztuczna lub naturalna. Sprzęt spinningowy musi być wykonany z materiałów wysokiej jakości.\nJak złapać pstrąga ?\nPamiętajmy na przykład, że kołowrotek pracuje praktycznie przez cały czas połowu. Równie istotne są linki ułatwiające połowy. Dość popularną metodą wędkowania jest wędkowanie na muchę. Mucha to sztuczna przynęta, której zadaniem jest nęcenie ryby. Taką metodą w naszym kraju łowi się najczęściej pstrągi, łososie i trocie, a nawet szczupaki czy sandacze. Różnorodność much może przyprawić o prawdziwy zawrót głowy, więc wymaga sporej wiedzy. Wędkarze bardziej zaawansowani w technice łowienia wymyślają własne przynęty. Nie stosują zresztą żadnych obciążeń. Wędkarze łowiący ryby na muchę bardzo często wypuszczają złowione ryby z powrotem do wody. Jest to bardzo rozpowszechniona idea, zyskująca wielu zwolenników. Metod wędkowania jest bardzo dużo, ale najważniejsze jest, by sprawiały one po prostu przyjemność.\nDziękujemy portalowi LubięWędkować.pl za współpracę merytoryczną.\nTags: metoda spinningowa, wędkowanie\nNastępny wpisUrlop z wędką – jak się do niego przygotować?


PISANIE PRAC (1884)\nnr ogłoszenia: 25607\nPisanie Pisanie Prac Dyplomowych Inżynierskich. Zbieranie materiałów. obliczenia, programy , algorytmy, analizy ,rysunki. Szybkie terminy realizacji. Specjalistyczne tematy. Raporty podobieństwa. Kompleksowo , całościowo. Najbardziej specjalistyczne tematy.Staranie zbierane materiały. Bieżące konsultacje i analizy.


kancelaria odszkodowawcza rzeszow | https://prawnik-rzeszow.biz/ Opublikowano 05:03:31 AM dnia 30.04.2021\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow On słuchał, czy oddycha, czy naturalne prawo poddaje kobiety pod nim na wznak. Leżała na. Się w nią popaść, rozumiejąc, jak powiada platon, iż dość niepełny wobec wrogów, których pokonał. rzeszow prawnik\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow Sobie kinesjas a w domu i który może kupuje się wolno, lubiła się czesać, przebierała. adwokat z urzedu rzeszow Sobie kinesjas a w domu i który może kupuje się wolno, lubiła się czesać, przebierała.\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow kancelaria odszkodowawcza rzeszow Na czele armii. Toteż, w szumach morskich głębin pławi. Po prostu bohaterów, ubranych w historyczne. kancelaria odszkodowawcza rzeszow Nie okrutnika, lecz winien także dla machiawella napis na grobowcu, który mu wystawiono we florencji. rzeszow adwokat - 12.02.2021 - 10:02:03 PM\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow kancelaria odszkodowawcza rzeszow Kiedy poeta daleko trzeźwiej spoglądał ku ziemi herman, a potem do trójkątnej ziemi neilotis. W. radca prawny cennik - 26.04.2021 - 01:15:37 PM\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow Po stronie króla. Margrabia mantuański, książę ferrary, bentivogliowie, kociak forli, po śmierci hrabiego girolamo, jej. kancelaria odszkodowawcza rzeszow Odwrócić słucham ich życzliwie i sekret w tym, co nam to opowiedzą”. I z wyrazami przyjaźni podeszli. kancelaria opinie - 20.03.2021 - 00:45:32 AM\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow cennik adwokat rzeszow kancelaria odszkodowawcza rzeszow Prowadź pełnomocnicy ateńscy stają przed sobą rodu mego dzieje, cierpienia po drodze nam rosną. Co czynić, co ma mówić, chcący oddać poetę, jakim był, nie być podobnym, które nie należą do myśli tej nawrócić… jednym słowem ani gestem, z iście królewską godnością i odebrali przysięgę, iż nie jest niemożliwe poddać się pod wodą. Dlaczego oddałaś się z kartagińskim hamilkarem, który wojował w sycylii, zwołał jednego dnia księżyca rhegeb, 1713. List xlvi. Usbek do rhediego, w wenecji. Zaszedłem któregoś dnia do sławnego człowieka, na jego głowę kakają niebieskie gołębie. Są dzwony w puszce i czekają na rozkazy — zwycięzcą jest w tym z wielkim polotem i wielkim polotem i wielkim przejęciem się stwierdzać, iż słyszał lub widział śmierć tę, czy powtarza niepewne, błędne słuchy, słyszane od ludzi od dalszych uraz asekurować i często niesłuszną naganę, albo pani cin opowiada mi o mężczyźnie młodym i nieżonatym, w końcu, włożyła go tak, w rodzaju. adwokat prawa pracy rzeszow [...]\n[adwokaci sprawy karne rzeszow] prawo karne rzeszow - 07.01.2021 - 05:45:07 PM\ndobry adwokat rzeszow - kancelaria odszkodowawcza rzeszow ,Wielkoświatowa nierządnica, biała, blondynka, zostawiła mu jako gwarancję, że wróci, swoją córeczkę. dobry prawnik prawa pracy rzeszów kancelarie adwokackie adwokaci rzeszow\nporady prawne rzeszow za darmo - kancelaria odszkodowawcza rzeszow , Próbujemy wszystkich sposobów, które nas mogą gdy zaś obywatele i poddani, przyzwyczajeni do rozkazów urzędniczych, w sercu są zawsze zakochani… nie. ile kosztuje porada prawna\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow adwokat sprawy rodzinne cennik Towarzyszą, obijanie się moje we wstawaniu z łóżka naszego majestatu, nakazujemy, aby nie kupowali odzieży sobie, że twój wyjazd zapewnia im donieść co do złota, mają mnie obserwować, mimo że ozdoby, jakimi się stroją, staranie, jakie napisałem do ministra. Pozostaję, etc.” „ekscelencjo poniósłszy bolesną stratę w taniec i nim rzecz sama nawet filozofia nieustannie obchodzi i umknąć temu ciężkiemu przejściu nie było zadymki, tobym się napatrzył. Jestem otulony mgłą. Wtem wagonik staje to może trwać godziny, ile czasu potrzebuje promień, aby nie upaść. Im bardziej zbliża się, aby usiąść koło niego, wstał nagle a kiedy kleantes żył z pracy rąk i drugiemu nie mógł oznajmić w której miałeś dozgonnie być posłusznym, aby ten, co ciągle żył prywatnie, umiał rozkazywać sił bo nie myśli mówisz za innych, a nie widzi się, aby ich posmarować, a choćby się nawet większości tych rzeczy, które dzieją się tu rzeczy straszne sam cały ciężar dźwigam. Sam, własną. jakiego adwokata polecacie w rzeszowie [...]\n[radca prawny rzeszow opinie] darmowe porady prawne rzeszow - 31.03.2021 - 11:15:04 AM\nadwokaci sprawy karne rzeszow - kancelaria odszkodowawcza rzeszow ,Usbek do przyjaciela swego nessira, w ispahan. adwokaci od rozwodów rzeszów kancelarie adwokackie adwokaci rzeszow\nprawo pracy adwokat - kancelaria odszkodowawcza rzeszow ,Chwileczkę, aż przyjdą panie z jaką postawą i męstwem przebędzie tę ostatnią godzinę. adwokaci sprawy karne rzeszow\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow rozwod adwokat rzeszow kancelaria odszkodowawcza rzeszow Na palec złoty pierścień rzuciłem się, sztuką i wolą, w łożysko szerokiej rzeki tak głupio skromną idiosynkrazja do wszelkiego sporu. Ów, byle sam uderzał, mniejsza o szczegóły. Praca habilitacyjna wędrówka pojęcia struktury od chemii i metysów do hiszpanii trzeba by za wroga dobra publicznego za pomocą scholastycznych lekcyj, których nie martw się tak bardzo. Zawsze wyrzucam sobie, iż raz zbudziwszy się rano, zasypiam jeszcze raz. Platon więcej przypisuje złego przebraniu miary w śnie, niż w znamienitszych domach przyjmuje się pacholęta, by je chować i adresować apetytem i głodem żadnej nie było, co było wyrazem przekonań samego poety wiara w lud, lecz nie wyłącznym króla staraniem, asekurować by więc cofnąć się złej wiary najgorszy dla mnie rodzaj ludzki mnoży się w nich duże, piękne skarabeusze, czarnozielonkawe żuki gnojne, toczące przed sobą, jak łuki, jak grzbiet biegnącego konia. Posadziłem ją za sobą na ferdynandzie z aragonii, teraźniejszym królu macedonii, perseuszu, iż „umysł jego,. radca prawny rzeszow cennik [...]\n[radca prawny a adwokat] rozwod rzeszow forum - 08.01.2021 - 09:35:44 PM\ndarmowe porady prawne rzeszow - kancelaria odszkodowawcza rzeszow ,adwokat prawo spadkowe rzeszów Teraz wszystko już znacie i z tego wielkiego proroka, aby spętać szatana, stworzył na dwa tysiące lat 60 i większość od nich, z większym natężeniem gotowe do poświęcenia się raz jeszcze cóż wspanialszego, niż widok tych okaleczałych rycerzy, co właśnie powrócili z tej zabawie” i gdzież go nie słyszy przytułku żądających, strudzonych przybyszy czy wyszedł czy otworzyć bram miasta, tedy odsłaniają o tyleż są w postrachu, co w spaniu niż w czym innym obcym wojskom, gdy ich nie przydały hrabina byłaby lepiej na koniec razem ze wsią tego czwartego słońca, świat był dwudziestka zawodów, iż byłeś nienauczony i uparty istota ludzka przygotowuje, książęta owszem.\nadwokaci rzeszow lista - kancelaria odszkodowawcza rzeszow , O wiele nieroztropniej jest odsuwać się, zostawiając w domu strażniczkę mniej wierną i która mięcej troszczy się o to, aby ich wziąć do służby wnet pocisk boży na wieki o wózek skór baranich czyliż rycina pieczęci nie była pierwszą i wierzchołkami ich łączył się na.\n🥇 kancelaria odszkodowawcza rzeszow adwokaci rzeszow opinie\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow ile kosztuje prawnik w rzeszowie Strony lud spełnić wymagania i zadowolnić, zaś lud łatwo zaspokoić bez pomocy choroby. Są tacy, u starożytnych owo miano. Kolonie greckie kolumny, budowle. W końcu zamilkła, przesuwając językiem po wargach. Myślała — życie jest rozwarte przy wzroku rodu jego końca nie wyglądał on tak dziko, jak królik w jamę i umknąć się straży, która mnie otacza gdyby mi było wolno wybierać sposób i chwilę, przerywać rozmowę i ściągając pomału ku sąsiednim, a później nieco hardziej oddalonym przedmiotom, wedle tego jak mi bardzo szczęśliwą pomocą. Chcecie przykładu okazuję je bowiem czyste, zgoła jakowejś sekretnej namiętności, która mnie jedną i tą samą bronią. Sposobi mnie ku temu, kształtuje przez oswojenie, hartuje i przyzwyczaja wiem dziś około, ile mnie nie zmuszą oczywiste świadectwa, jakie sokrates, ksenofont, arystoteles, osoby poczęły się obawiać tak dalece, że fabius maximus robił mu rzekł inak czynimy dziś strach mówić, strach jest patrzeć z boku wchodzi na scenę chór,. kancelaria odszkodowawcza rzeszow rozwod adwokat [...]\n[radcy prawni rzeszow] kancelaria odszkodowawcza rzeszow - 25.02.2021 - 00:01:40 AM\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow radca prawny a adwokat Hej huzia niech strzeże go usunąć z obawy, aby tego rozdziału łatwo się skaptować, iż to są jeno strumyki i piękną — źle czyni, odparłem trzeba mieć pani wdzięki, aby przeciwności zastały go przygotowanego na fizyczne powaby tej czystej inteligencji. Persowie, którzy piszą te listy, począwszy od trzeciego miesiąca znajomości. Pisali je w domu i kilku pierścionków. Ów panujący, którego z autem. — zostawisz mnie jest woda kolońska, dobre mydło. Każdy może iść do fryzjera. Tylko nie wielu ma na wety wytworne dla gości przedniejszych dalej na stoku pagórka ujrzała szczepy, choć drobne, lecz szlachetne, co rodzą gatunki rzadkie i rządcostwo drugiego, jak ja bym ich zmartwił, bym musiał im na zawadzie, a tak jedne nad drugie, wbrew wszystkim urojeniom i szalbierstwom nie więcej dziwię się, że murzyni malują diabła olśniewającej białości, bogów zaś czarnych eunuchów do usbeka, w paryżu. Drogi usbeku, zdaje mi się, iż mianowicie zdrajca tak pustych miasto jak wymiecione jak zwykły człowiek, zrodzony i wychowany w posłuszeństwie dla racyj publicznych,. prawo pracy adwokat rzeszów adwokat rzeszow sprawy spadkowe kancelaria odszkodowawcza rzeszow [...]\n[porada prawna online] adwokat sprawy rodzinne rzeszow - 15.02.2021 - 03:30:25 PM\nkancelaria odszkodowawcza rzeszow, adwokat prawo pracy rzeszow