Koszykarki Pszczółka AZS UMCS Lublin trenują w komplecie - AZS UMCS Lublin - oficjalna strona internetowa\nKoszykarki Pszczółka AZS UMCS Lublin trenują w komplecie\nZagraniczne koszykarki Pszczółki AZS UMCS trenują już razem z zespołem w Lublinie. Jak same przyznają, najważniejszym dla nich celem w tym sezonie jest zdobycie mistrzostwa. O oczekiwaniach i planach na ten rok, ale nie tylko, rozmawialiśmy z Jhasmin Player, Kateryną Dorogobuzovą, Leah Metcalf i Destiny Williams.\nAZS.UMCS.PL: Niektóre z Was grały już wcześniej w Polsce. Jak Wam się podoba nasz kraj i Lublin?\nJhasmin Player: Naprawdę lubię Polskę. Miałam okazje grać też w innych krajach, ale w zeszłym sezonie grałam we Wrocławiu. Nie mogłam przepuścić okazji, żeby zagrać też w Lublinie, bo naprawdę podoba mi się Polska.\nKateryna Dorogobuzova: Ja tak samo. W zeszłym roku grałam w Polsce. Dostałam telefon od trenera Szewczyka i powiedział mi, że chce skompletować mocny zespół. Zapytał mnie czy chcę zagrać w Lublinie. Zgodziłam się, ponieważ jest tutaj naprawdę fajna atmosfera i są szanse na mistrzostwo. Mam nadzieję, że to będzie dobry sezon.\nLeah Metcalf: To będzie mój piąty sezon w Polsce, więc można powiedzieć, że lubię ten kraj. Na pewno lubię polską ligę, jest wymagająca. W tym roku mamy w Lublinie naprawdę mocny zespół i jestem naprawdę podekscytowana co z tego wyjdzie.\nDestiny, to jest twoja pierwsza wizyta w Polsce?\nDestiny Williams: Tak. Do tej pory nie miałam okazji zwiedzić Lublina. Dzisiaj był mój pierwszy trening, mogłam spotkać się z zawodniczkami, zobaczyć jak grają. Wygląda to naprawdę fajnie. Nie zobaczyłam jeszcze za dużo, ale z tego co udało mi się zauważyć, to podoba mi się to miasto.\nDlaczego zdecydowałyście się przenieść do Lublina?\nJP: Trener Szewczyk był bardzo przekonujący podczas rozmowy ze mną. Sprowadził do zespołu zawodniczki, które naprawdę lubię. Kiedy powiedział mi o pozostałych koszykarkach, także o tych przeciwko którym już grałam, byłam pod wrażeniem. To była jedna rzecz. Druga to jego wizja. Chce mieć najlepszy zespół w lidze, ja tak samo i myślę też, że każda dziewczyna z drużyny również tego chce.\nKD: Każda z nas ma duże ambicje w tym sezonie. Cieszę się, że wszystkie zawodniczki w zespole są mocne. Możemy cały czas rotować składem, pokazać koszykówkę na dobrym poziomie i dobry rytm gry.\nLM: Dla mnie jednym z najważniejszych powodów było to, że ta drużyna tworzy zwartą całość, ma ambicje. Niektóre kluby, w których wcześniej grałam, nie były szczere ze swoimi koszykarkami co do sytuacji w zespole. Jestem podekscytowana faktem, że będę pracować z profesjonalistami. Zawsze gdzie się udaję, sama staram się być profesjonalistką. Drugi powód to zespół jaki udało się zbudować trenerowi. Lubię konkurencję i lubię wygrywać. Myślę, że mamy skład, który może wygrywać.\nDW: Słyszałam, że polska liga jest zdecydowanie lepsza niż te, w których grałam poprzednio. Nie mogłam odmówić. Zawodniczki, które tutaj grały, mówiły mi, że są tutaj naprawdę fajne miejsca, ludzie. Nie mogłam przegapić takiej okazji. Kiedy mogłam porozmawiać z trenerem przekonałam się, że jest to naprawdę miła osoba. Od razu się zdecydowałam.\nCzy rozmawiałyście już z trenerem Szewczykiem na temat tego jakie role będziecie odgrywać w zespole?\nJP: Nie. Trener mi tego nie mówił. Uważam, że zawodnik czuje co będzie musiał robić na parkiecie. Ale powiedział mi jedną rzecz. Chciał, żebym w pewien sposób pomogła mu prowadzić drużynę w czasie treningów. Sądzę, że to jedna z łatwiejszych ról. Łatwo jest klasnąć czy zmotywować swoje koleżanki podczas ćwiczeń. Jak na razie to jedyne zadanie, które mi powierzył. Mam nadzieję, że nie dostanę ich wiele więcej (śmiech).\nKD: Uważam, że każda z nas jest naprawdę dobrą zawodniczką. Każda może być liderką. Każda z nas może być numerem „jeden”, ale najważniejsze to zagrać jako zespół. To jest nasz cel na ten sezon.\nLM: Wiemy, że musimy grać jako drużyna. Mamy zawodniczki, które potrafią punktować. Naszym głównym celem będzie na pewno zebranie tego wszystkiego razem, żeby wygrywać w jak najlepszym stylu. To zdecydowanie będzie jeden z naszych celów na ten sezon. Jestem rozgrywającą i wiem, że ciąży na mnie duża odpowiedzialność, ale jestem na to gotowa.\nDW: Rozmawiałam krótko z trenerem przed treningiem. Chciał, żebym weszła powoli w ten rytm treningowy i żebym dostosowała się do drużyny.\nKiedy rozmawiałem wcześniej z trenerem powiedział, że masz stanowić o sile zespołu w „pomalowanym”. Czy czujesz się dobrze w takiej roli?\nDW: Widziałam na treningu jak grają inne zawodniczki i myślę, ze mi w tym pomogą. Są naprawdę mocne. To mi ułatwi zadanie. Są bardzo utalentowane. Zrobię co w mojej mocy, żeby grać jak najlepiej.\nJakie są Wasze osobiste cele na ten sezon?\nJP: Moje cele w tym sezonie nie będą związane z jak najlepszymi statystykami. Chcę być jak najlepszą koleżanką w zespole i to przełoży się na zwycięstwa. To co mnie najbardziej interesuje, to zakończyć sezon w najlepszej „czwórce”. Uważam, że każdy myśli podobnie i chciałby skończyć na pierwszym miejscu. Poza tym, chcę czuć tę dobrą energię i atmosferę w zespole. Jeśli masz te dwie rzeczy, to masz drużynę, która wygrywa.\nKD: Ja myślę podobnie. Będziemy grać najlepiej jak potrafimy i dojdziemy do finału. To byłby dla nas świetny sezon. Jeśli dobrze wykonamy swoje zadania, to każdego dnia będziemy walczyć. Na przykład, raz najlepiej zagra Destiny, w innym meczu ja. To sprawi, że innym zespołom będzie ciężko bronić przeciwko nam. Jeśli przeciwnicy pomyślą, że któraś z nas jest lepsza od pozostałych, to będą w błędzie. Każda z nas jest mocna i musisz twardo bronić przeciwko każdej z nas.\nLM: To będzie mój 10 sezon w Europie, więc myślę trochę o końcu przygody z koszykówką. Jednocześnie wiem, że ciągle mogę dużo dać zespołowi, dużo energii i ciągle rywalizować na parkiecie. W ekipach, w których grałam wcześniej, musiałam grać przez 40 minut w każdym meczu. Nie zależy mi już na tym (śmiech). Są młode, bardzo utalentowane zawodniczki , którym powinnam pomagać. Mogę zdobywać punkty kiedy jest taka potrzeba, ale są też inni, którzy mogą to robić.\nKD: Twój cel to 10 asyst w każdym meczu (śmiech).\nLM: Tak, mój cel to mieć jak najwięcej asyst (śmiech). Podawać piłkę innym zawodniczkom na dobrych pozycjach i pomagać im zdobywać punkty. Moje cele pokrywają się z celami zespołu.\nDW: Chcę się skupić najbardziej na defensywie tyłem do kosza i przy rzutach z dystansu, w razie gdybyśmy musiały zmieniać krycie w trakcie meczu. Nie odpuszczać, grać z energią i komunikować się w drużynie. Dużym problemem w moim zespole w zeszłym sezonie było to, że w ogóle się ze sobą nie komunikowałyśmy. To dawało naszym przeciwnikom szanse do zdobywania punktów. Inna rzecz to zbiórki w defensywie. Moim zadaniem będzie nie pozwalać przeciwnikom na zbieranie piłek w ofensywie.\nZ tego co mówicie, najważniejsze w tym sezonie będzie zdecydowanie dobro zespołu.\nJP: Dla mnie to jest faktycznie najważniejsze. Mamy bardzo szeroki skład. Chyba jeszcze nie grałam w takim zespole. Bardzo często gra się 7-8 zawodnikami. Uważam, że ta drużyna może grać 9-10 koszykarkami na takim samym poziomie. Dla nas to wielka ulga. Nie trzeba grać 40 minut w każdym meczu, bo możesz liczyć na innych. Jestem podekscytowana z tego powodu. Dzięki temu zespół dobrze sobie poradzi.\nKD: To co będzie naprawdę dobre w tym sezonie, to to, że w krótszym czasie będziemy musiały grać bardzo intensywnie. Będziemy musiały być szybsze i silniejsze.\nLM: Zgadzam się z tym co mówi Jhasmin. Grałyśmy w zespołach, gdzie ciążyła na nas duża odpowiedzialność. Musiałyśmy być najlepiej punktującymi zawodniczkami, bronić na całym boisku, robić wszystko. To jest naprawdę frustrujące i męczące. To, że możemy trochę odpocząć, a inni zagrają na równie wysokim poziomie, daje nam pewien komfort. Mamy w drużynie dziewczyny z naprawdę dobrym nastawieniem do gry.\nDW: Wszystko już powiedziały (śmiech). Całkowicie się z nimi zgadzam.\nSą w stosunku do Was naprawdę duże oczekiwania. Macie być siłą napędową tego zespołu. Czy czujecie może jakąś presję z tego powodu?\nJP: Presja byłaby wtedy, gdyby grała tylko jedna z nas. Ale kiedy wiesz, że masz 2-3 osoby, które cię wesprą, to wtedy nie czujesz żadnej presji. Presja jest gdy próbujesz wszystko zrobić samemu. Mamy tak szeroki skład, że nie musisz tak grać. Jeśli mam gorszy dzień, to mogę skoncentrować się na obronie, a ktoś inny pociągnie zespół w ofensywie i da nam zwycięstwo. Ja czuje presję, która ciąży na tak dobrym zespole. Nie wyobrażam sobie, żebyśmy miały przegrywać.\nKD: Nie ma jakiejś presji, bo wiemy, że możemy na sobie polegać. Jeśli rzucę 20 punktów, to mój zespół zwycięży. Jeśli tego nie zrobię, to wtedy przegrywamy. Nie ma czegoś takiego.\nLM: Nie czuje presji. Wiem, że polskie zawodniczki są równie dobre. Mamy dobry cały skład. Jako drużyna radzimy sobie z presją. Czuję, że muszę być taką zawodniczką, na której można polegać, nie mogę ich zawieść. Muszę wywiązać się ze swojego zadania. Muszę zrobić, wszystko, żeby pomóc zespołowi wygrać. Tu bardziej chodzi o odpowiedzialność, a nie o presję.\nDW: Zgadzam się. Nie czuję presji. Uważam, że mamy naprawdę dobry zespół. Mamy drużynę, która gra inteligentną koszykówkę i mamy dobrego trenera, więc myślę, że wywiążemy się ze swoich obowiązków. Jeśli zatroszczymy się o to, to pozostałe rzeczy pójdą gładko. Nawet się nie zorientujemy jak dużo spotkań zdążymy już wygrać. Jeśli zaczniemy powoli, to mamy zespół, który może zmienić styl gry i zacząć wygrywać.\nCo sądzicie o trenerze Szewczyku? Jak układa Wam się z nim współpraca?\nJP: Świetnie. Byłam dopiero na dwóch treningach z nim, ale to co zwróciło moja uwagę podczas rozmów z nim tego lata, to gotowość i sposób w jaki zarządza drużyną i chce w niej zaszczepić świadomość wygrywania. To nie jest łatwe zadanie. Zebrać te wszystkie elementy w całość. Nie wiem jak mu się to udało. W zeszłym sezonie, kiedy grałam przeciwko jego drużynie, to właśnie tutaj były moje ulubione polskie zawodniczki. To, że zagrają w tym roku ze mną, to trochę jak: „Jak mu się to udało?” Stworzył drużynę zdolną do wygrywania. Przez całe lato nad tym pracował i udało mu się. Bardzo go za to szanuję. Mój szacunek do niego jeszcze wzrośnie kiedy już rozpoczniemy sezon.\nKD: Szanuję go za jego ambicję i że chce nas nauczyć myśleć tak samo jak on oraz za to, że nas tutaj sprowadził. Na treningach lubię w nim to, że uczy nas dyscypliny i że to jest dopiero początek. Wiemy, że musimy być zdyscyplinowane i znać swoje zadania.\nLM: Znałam go z gry w polskiej lidze. Cieszę się, że tu jestem i że mogę grać w jego zespole. Widzę też to jak dziewczyny z Polski porozumiewają się z trenerem. My dopiero tutaj przyleciałyśmy. Dziewczyny trenują już trochę, a przed sezonem to wcale nie jest proste. Czasami zdarza się tak, że nie jesteś zadowolona z decyzji trenera, ale po treningu wszystko wraca do normy. Myślę, że to wiele mówi o tym kim jest i jaki ma charakter. Na parkiecie na pewno będzie na nas krzyczał, ale jeśli to przyniesie efekty, to w porządku.\nDW: To może być mój ulubiony trener jak na razie. Jest nie tylko dobrym trenerem, z tego co słyszałam i z tego co rozmawiałam z nim tego lata. Niczego od ciebie nie bierze, stara się pomóc jak najlepiej potrafi. Szanuję to. Mój poprzedni trener nie był tak otwarty. On tylko ustalał cele. Trener Szewczyk był bardzo otwarty. Takiego właśnie szkoleniowca chcemy mieć, którego słowa i sugestie się liczą.\nInne zespoły też dokonały zmian w składach. Jak mocna jest teraz polska liga?\nJP: Niezależnie od tego jakie ruchy wykonały inne zespoły, nie możemy się na tym skupiać. Musimy pracować nad sobą. Teraz jestem skoncentrowana na tych 15 dziewczynach na hali, które trenują ze mną każdego dnia i sprawiają, że wykorzystujemy nasz maksymalny potencjał. Liga była mocna w zeszłym roku, teraz jest mocniejsza. Mam nadzieję, że będzie coraz lepsza z każdym rokiem, bo to jest wspaniały kraj i wspaniałe miejsce do gry. Ja nie skupiam się na tym co robią inni. Jeśli zagramy naszą najlepsza koszykówkę, będziemy niezwykle trudne do pokonania.\nDW: Liga jest mocniejsza niż w zeszłym roku. Przekonamy się o tym kiedy pojedziemy na najbliższy turniej. Trochę pogramy i zobaczymy nad czym musimy się skupić, nad czym popracować.\nLM: Zgadzam się z Jhasmin. Musimy skupić się na sobie i upewnić, że jesteśmy ekipą, którą najtrudniej pokonać. Liga może być faktycznie mocniejsza. Każdego roku zespoły szukają okazji, aby się wzmocnić. Jeśli skupimy się na tym, by grać jak najlepiej jak to tylko możliwe, to będziemy mieć okazję zakończyć rozgrywki na najwyższym miejscu.\nDestiny, a jak wygląda gra w lidze węgierskiej?\nDW: Źle zaczęliśmy sezon, ale skończyliśmy na drugim miejscu w lidze. Nie było tak źle. Słyszałam, że polska liga jest zdecydowanie lepsza. Wszystko co mnie teraz interesuje, to drużyna w której gram i nikt inny. Jestem ciekawa co ta liga ma do zaoferowania, dlaczego jest taka popularna. Nauczyłam się dużo na Węgrzech, ale nie mogę się doczekać gry tutaj.\nKtóre miejsce na koniec sezonu będzie dla Was najbardziej satysfakcjonujące?\nJP: Chcemy zakończyć rozgrywki na pierwszym miejscu. Uważam, że mamy zawodniczki, które tworzą naprawdę dobry zespół. Tak długo, jak gramy coraz lepiej z każdym dniem jako zespół i możemy na sobie polegać, to nie ma dla nas limitów. Byłabym głupia, gdybym powiedziała, że chcę zakończyć sezon na szóstym miejscu albo że chcę wejść do playoffs. To jest niedocenianie nas. Zwycięstwo to jest dla nas wyznacznik, do którego chcemy dążyć. Możemy rywalizować na naprawdę wysokim poziomie.\nKD: Dla nas najlepszą rzeczą byłoby miejsce w pierwszej „czwórce”. Jeśli byśmy na to zasłużyły, to mogłybyśmy nawet spróbować wspiąć się na pierwsze miejsce. Tak czy inaczej, ten sezon na pewno będzie ciekawy.\nLM: Na pewno stać nas na pierwsza „czwórkę”. Sądzę jednak, że mamy szansę sięgnąć po mistrzostwo. To będzie od nas wymagało dobrej gry i pokazania się jako zespół. Z doświadczenia wiemy, że w pojedynkę nic nie osiągniemy. Kiedy poskładamy wszystkie elementy układanki w całość, to będziemy naprawdę mocnym zespołem.\nDW: Pierwsze miejsce. Dla mnie to jedyna opcja. Nie znoszę przegrywać. Jeśli skończymy sezon na drugim miejscu, to trudno. Zdarza się. Jednak celem drużynowym numer „jeden” jest pierwsze miejsce. Najpierw musimy jednak skupić się na kolejnych meczach.


Proza - Kapsuła - - Falcor - Portal literacki - Wspieramy Polską Młodą Twórczość\nStrona Główna - Proza - Kapsuła\nKapsuła Ziemia, rok 2143. Nie wiem, kiedy pojawiła się świadomość. Czy ktokolwiek z nas pamięta, kiedy zdał sobie sprawę z tego, że jest już na tym świecie? W każdym razie zawsze tkwiłem tutaj i nic poza tym pomieszczeniem nie znałem. Pamiętam, że z początku zupełnie mi to nie przeszkadzało, nie zawracałem sobie głowy tym co mnie otacza i czemu tak jest, po prostu unosiłem się swobodnie, wykonując czasami jakieś fikołki dla zabawy. Byłem wtedy mały i nie zadawałem sobie niewygodnych pytań. Niestety potem się pojawiły. Pojawiły się też głosy w mojej głowie. Z początku niezbyt wyraźne, nawet zastanawiałem się, czy mi się tylko nie wydaje, czy to nie złudzenie spowodowane zbyt długą samotnością, ale potem były coraz mocniejsze, aż w końcu zacząłem z nimi rozmawiać. Blum, blum. To bąbel powietrza poszedł do góry. Oznaka tego, że wszystko działa. Skąd to wszystko bierze powietrze, inne zasoby, zasilanie? Kto to w ogóle zbudował i po co? - Paxi Q jesteś tam? - rozlega się głos w mojej głowie. I skąd mam to imię? W sumie zawsze je miałem, na pewno jest moje, ale skąd o tym wiedziałem? - Pewnie, że jestem. A gdzie mam być? - odpowiadam z lekką irytacją. Coraz więcej rzeczy mnie tu irytuje. - Daj spokój. Wiesz, że czasami nasi znikają. - Głos Malko Si jest łagodny jak zawsze. Lubię jej głos, uspokaja mnie. Dziś nie mam jednak ochoty na pogawędki, podle się czuję. Do żarcia dostałem coś, co było cholernie gorzkie, co wcale nie poprawiło mi nastroju. Robię fikołka, aby się wyładować, dla uspokojenia. - Co robisz? - Malko nie daje się łatwo zbyć. Pewnie też jej się nudzi. - Myślę skąd to wszystko mamy i jak to funkcjonuje -odpowiadam od niechcenia. - Daj spokój. Tego nikt nie wie. Tylko się zadręczysz takimi myślami. Martwi się o mnie. To miłe. Robi mi się przyjemniej. - A co innego można tu robić? - macham znudzony ręką, czego Malko nie może przecież dostrzec. Jakoś jednak dostrzega to po mojej intonacji. - W każdym razie zamartwianie się... Nie zdążyła dokończyć, bo przerwał jej kolejny głos. - Nie zamartwianie, tylko zastanawianie się nad istotą rzeczy. - Telfa I! To prywatna rozmowa. - Malko nie lubi tego jego naukowego gadania. Chyba w ogóle go nie lubi. - W telepatii nie ma czegoś takiego jak prywatna rozmowa. Nie wiesz o tym? - Telfa jest jak zawsze rzeczowy. - Głupi jesteś i tyle! - Zwykle Malko się nie denerwuje, ale Telfa działa na nią irytująco. Zresztą chyba faktycznie chciała porozmawiać ze mną sam na sam. Nawet to lubię, choć nie bardzo wiem dlaczego. - Wymyśliłeś jakąś nową naukową teorię tego miejsca? - zagaduję, aby uspokoić atmosferę. - Całe mnóstwo. Co innego można tutaj robić? - Żyć! Po prostu żyć. - Malko nie odpuszcza. – To twoje gadanie wcale nie pomaga. Wprowadza tylko więcej wątpliwości i człowiek ma po nim mętlik w głowie. Sprzeczają się tak jakiś czas. Ja robię jeszcze jednego fikołka dla uspokojenia. Uff, jak dobrze. Czy oni nie robią takich fikołków, że tak się kłócą? - Zróbcie sobie fikołka to wam przejdzie - proponuję. Przez moment nie wiem co robią, ale pomaga – zapada cisza. Potem słyszę ten przyjemny głos Malko. - Masz rację, pomogło. - Słyszę w jej głosie, jak się uśmiecha. - A ty Telfa? Zrobiłeś fikołka? - dopytuję. - Nie. Moja kapsuła jest za ciasna. - Słychać niezadowolony ton. Chyba ma do nas pretensje o to, że nam się udało. Może nawet nam zazdrości. - Daj spokój, kiedyś też fikałeś. - Staram się go pocieszyć. - Etam - pada z tamtej strony i ponownie nastaje cisza. Może i się nam wtrącił do rozmowy, ale trochę go żal. Czuję, że Malko myśli podobnie. W końcu to ona przerywa milczenie. - Daj spokój, Telfa, wszyscy miewamy gorsze dni. Może coś by odpowiedział, ale nie zdążył. Pojawił się ktoś nowy. - Czujecie to? - pytam. - Tak - szybko przytakuje Malko. - Nowa świadomość - stwierdza Telfa i dodaje po zastanowieniu: – zupełnie nowa. Młodsza od nas. Jeszcze nie tak bardzo ukształtowana. Wszyscy ją wyczuwamy, choć na razie nic do nas nie mówi. Ponoć zawsze tak jest – na początku tylko zdajesz sobie sprawę z nowej obecności. Musi minąć jakiś czas, zanim nauczy się dobrze komunikować. Telfa mówił mi, że też tak miałem, choć nie pamiętam tego zbyt dobrze. Teraz jednak wiem jak to wygląda. Zupełnie inaczej niż gdy do rozmowy podłącza się ktoś starszy, kto umie się świetnie wykorzystywać nasze myślowe połączenia. Od razu czuć ten powiew świeżego istnienia. Słychać jak rytmicznie bije mu serduszko. Cudowny, uspokajający dźwięk mówiący, że wszystko jest w porządku. Minie jeszcze sporo czasu zanim do nas przemówi, ale i tak się cieszymy z nowego towarzysza, choć przecież równie dobrze może się okazać strasznym nudziarzem. Jednak zawsze to będzie raźniej. Dużo później okazało się, że tak dołączył do nas Kogto B. Ta dwójka zawsze mnie irytowała. Wieczna maruda mająca pretensje o wszystko i nadęty pawian. Gdybym mógł wybierać, to pewnie nigdy nie nawiązałbym z nimi kontaktu, wyboru jednak nie miałem. No właśnie – zastanawia mnie czasami jak działa ta nasza komunikacja. Na pewno jest nas więcej, może nawet dużo więcej niż te kilka osób, które znam. Czasami ocieramy się o inne świadomości, Telfa nawet z kilkoma innymi rozmawiał, a jego guru Roda Z miał twierdzić, że jest nas co najmniej kilka tysięcy, o ile nie znacznie więcej. Trudno w to uwierzyć. I wszyscy bylibyśmy w takich kapsułach? Z rozmyśleń wyrywa mnie narzekanie Kaso Li. - Pierdolona, zawszona kapsuła. Khe, khe, khe. - Słyszę jak się dusi. - Znowu coś się w niej spierdoliło. Czy tylko ja tak mam takiego pecha? Co za gówno... Ona może tak długo. No dobrze, może i przesadzam i Kaso ma powody do narzekania, a gdy nie narzeka, gdy jej kapsuła działa, to jest całkiem ciekawą osobą. Lubi opowiadać różne bajki i tworzy je na zawołanie. Może dlatego lubią się z Telfą, bo każdą jego teorię zmienia w prawie że realną opowieść. Jednak większość czasu ciągle klnie jak to nie może oddychać, a to jej zimno, a to gorąco, a czasami ma problem z dostarczeniem żywności. Zresztą, według jej słów, ponoć gównianej. Trochę ją rozumiem, bo w końcu ma tylko nas, tylko my możemy jej wysłuchać. Nie jestem jednak dobrą osobą do zwierzeń i zamiast jej współczuć to głównie mnie denerwuje tym całym gadaniem. - Daj spokój. Nie mogę już słuchać tego twojego jęczenia. Nikt nie mówił, że w życiu jest lekko. - Słyszę twardy, męski głos. Ten idiota wnerwia mnie jeszcze bardziej. Mimo tak niewielkiej naszej społeczności, to gdyby nigdy nie pojawił się akurat ten debil, to byłoby mi lepiej. Nazywa się Kudka R i wydaje mu się, że jest królem świata. Chyba jako jedyny jest całkowicie zadowolony z obecności w kapsule. Ma co jeść, jest mu ciepło, wygodnie, nic nie musi robić i ponoć niczego więcej nie oczekuje. No i nie zadaje pytań. Może takiemu i lepiej, ale mógłby jeszcze siedzieć cicho, a nie uważać się za pępek świata z tymi swoimi wszechwiedzącymi komentarzami. - Widać coś popieprzyłaś z obsługą kobieto. U innych wszystko działa tylko u ciebie nie. - Mówi z pretensją i znawstwem, jakby w tej kapsule faktycznie wiele zależało od nas. To gówno jest w pełni automatyczne. - Weź się ogarnij. Ile można wytrzymać z taką babą? - Spierdalaj dupku. - Kaso nie pozostaje mu dłużna. – Siedzisz na dupie, nic nie robisz, nic nie kumasz, nie wiem po co w ogóle masz mózg. Dla wszystkich było by lepiej jakbyś był warzywem. - Tutaj akurat się z nią zgadzam. Kłótnia trwa jeszcze jakiś czas, nie zabieram w niej głosu. Nie warto – już to przerabiałem. Nie uspokoję ich, nadal będą się na siebie darli, tylko jeszcze mnie wkurzą na maksa. Poczekam chwilę i sytuacja sama się rozładuje. Będzie tak jak zawsze, czyli... o już? Tak szybko? Zwykle kłócą się dłużej. Kończy się standardowo – Kaso zaczyna płakać, co działa nawet na takiego bezmózga jak Kudka i ten się zamyka. Potem trwa jeszcze przez chwilę z nami, aby w końcu wycofać się ze swoją świadomością gdzieś dalej, zostawiając mnie ze zrozpaczoną Kaso. Nie lubię tej roli, ale często to ja muszę występować jako pocieszyciel. Wolę jak jest z nami Telfa, wtedy on z nią gada. Trudno, zbyt mi jej żal, aby ją tak zostawić. - Hej. - Zaczynam i jak zawsze na początku nie ma odpowiedzi. Trzeba próbować. - Hej Kaso. Daj spokój przecież wiesz, że to kretyn. - Czuję jak zwraca na mnie swoją uwagę. Dobrze, już nie jest sama ze swoimi łzami. – Nie możesz się tak przejmować wszystkim co on gada. Ja już dawno zlewam te jego posrane monologi. Tłumaczę coś jeszcze przez chwilę i czuję, że ona mnie słucha, ale nadal jest smutna. Co zrobić, jakiego użyć słowa, aby jej ulżyło? Ten jej smutek jest zaraźliwy, przenika przez umysł, źle mi z tym jej/naszym smutkiem. Co by mogło sprawić, aby się chociaż odezwała? Mam. - Jak się czujesz? Nadal ciężko ci oddychać? Czuję jak jej umysł otwiera się nieco szerzej, a potem pada bardzo delikatne, cichutkie: - Tak. To prawie rozpaczliwe słowa, nieomal kłują w serce. Aż chce się ją przytulić, choć to przecież niemożliwe. Muszę szybko coś dodać, zanim znowu mi odpłynie. - Nie martw się. Może w końcu się to naprawi. Te zbiorniki są dość sprytnie pomyślane i pewnie uwzględniono możliwość awarii. Zresztą na pewno nie jest aż tak źle, co? Chyba jest, bo wcale nie czuję abym jej specjalnie ulżył. - Jest Paxi, naprawdę jest. - Odpowiada ciężko – Naprawdę nie marudziłabym wam tak bardzo, gdyby było choć trochę lepiej. Często nie mogę złapać oddechu, duszę się, nie mogę przez to spać, a gdy chcę coś zrobić nie mam siły, bo czuję się taka zmęczona. Nie mam siły na te wasze fikołki, czy inne zabawy. Czasami chciałabym po prostu zasnąć, tylko tyle. Aż chce się coś dla niej zrobić. - Pogadam z Telfą może on coś wymyśli. Wiesz przecież, że ma tyle teorii, tyle pomysłów... - na wspomnienie o Telfie pojawia się przebłysk nadziei w jej myślach. To wesoły przebłysk. - Już z nim kiedyś o tym rozmawiałam. Miał dużo pomysłów, jak to Telfa. - Przebłysk prawie przeradza się w uśmiech. – Próbowałam naciskać ścianki, szukać jakiś przełączników, nawet kopać w nie, ale nic nie zadziałało. - Przebłysk znika. - Mimo to pogadam z nim, gdy tylko będzie w zasięgu moich myśli. Może we dwóch coś poradzimy. - Staram się włożyć w tą wypowiedź maksimum pewności siebie. Nawet działa. Kaso się uśmiecha. - Dzięki - i czuję tą jej wdzięczność. Jest taka ciepła, dodaje nadziei. Potem gadamy jeszcze przez chwilę, słucham jej historii, jak czasami bardzo źle czuje się po jedzeniu, czasami wręcz cała się trzęsie. Potem opowiadamy sobie o naszych snach. Mamy tu mnóstwo czasu na sen i te sny są czasami zadziwiające. Opowiadanie o snach to jedna z lepszych rozrywek. Gadamy i gadamy, a nawet udaje mi się ją namówić do dwóch fikołków. W końcu Kaso jest już tak zmęczona, że zasypia. - Więc myślisz, że kiedyś nie było tych kapsuł? Nuda. Zabijamy ją rozmową. Kopię w ścianę swojego małego lokum. Jest przyjemnie miękka. Ktokolwiek to zaprojektował, pomyślał o wszystkim. No może nie o wszystkim, ale o bezpieczeństwie i właściwym dbaniu o mieszkańca na pewno. - Ktoś je przecież musiał stworzyć, a to oznacza, że wcześniej ich nie było. - Telfa I jak zawsze jest rzeczowy. - Zresztą to nie moja teoria tylko Roda Z. - Tak wiem, już mówiłeś. Tylko w takim razie po co to powstało? - zadaję sobie to pytanie od dawna. Zresztą z Telfą też już je przerabiałem. - Bardzo tu miło i przytulnie, ale nie uważasz, że na dłuższą metę to jest zwykłe więzienie. Ile można tak żyć? Chyba nie wieczność. Wolałbym już stąd uciec, niż się tak bujać do końca wszechświata. Czuję jak Telfa krzywi się myślowo, próbując znaleźć którąś z tych swoich logicznych odpowiedzi. - Przypuszczam, że na zewnątrz mogą panować jakieś niesprzyjające warunki i ktoś mógł zbudować te kapsuły, aby nas przed nimi chronić. Sam zauważyłeś, że jest to wszystko bardzo dobrze przemyślane tak, aby zapewnić nam przetrwanie. Zamyśla się chwilę. Wykorzystuję to na moją marudną ripostę. - Albo nie ma nic poza tą kapsułą. Z tego co mówiłeś to nikt, kto wyszedł na zewnątrz, już nie wrócił. Nawet ten twój Roda Z. - Gdyby nic tam nie było to... było by bez sensu. - Telfa sam nie jest zadowolony z tej odpowiedzi, jednak zawsze stara się być szczery. - Kto powiedział, że w tym musi być jakiś sens. - Dobijam go tym pesymistycznym stwierdzeniem. - Zakładam, że to wszystko funkcjonuje w jakimś celu - broni się. W jego głosie czuć nutę zwątpienia. – Roda Z jakoś lepiej potrafił to wszystko wyjaśnić. - Zniechęca się. - Roda Z? - słychać z oddali. Pojawia się nowa świadomość. - O, mały się obudził – zauważam. – Cześć Kogto B. - Cześć. - Z odzyskaną energią wita się także Telfa. Lubi tego malucha. Obaj lubimy. Nie wiedzieć czemu zawsze, gdy się pojawia to dodaje nam takiego optymistycznego kopa. Uczymy go jak porozumiewać się telepatycznie oraz kilku innych rzeczy o życiu kapsułach. Mam sporą satysfakcję, gdy widzę jak czyni postępy. - Kto to Roda Z? - pyta ponownie malec. No teraz się zacznie wykład. Telfa nie przegapi takiej okazji do opowieści o swoim idolu. - Dajesz Telfa. - Mówię i jednocześnie się zamykam. Nic tu po mnie. Porobię kilka fikołków, może obejrzę jeszcze raz dokładnie kapsułę, może dostrzegę jakiś szczegół, którego wcześniej nie zauważyłem, a który choć trochę przybliży nas do rozwiązania zagadki, gdzie my w zasadzie jesteśmy. Jakby w oddali słyszę jak Tefla odpowiada małemu. - Roda Z prowadził badania nad kapsułami w których mieszkamy. Oczywiście nie miał zbyt wielu narzędzi, ale zbierał od innych dane na temat ich bytowania, losów, warunków, ich spostrzeżenia. Słyszę pasję z jaką to mówi i mu zazdroszczę. Ja chyba nie mam takich pasji. Może oprócz coraz większej kolekcji wkurzania się na bezproduktywne siedzenie w tym miejscu. Tymczasem Telfa mówi dalej. - Uważał, że istnieje coś na zewnątrz kapsuł. Jakiś inny świat. Możliwe, że świat który kiedyś opuściliśmy, by żyć tak jak teraz. - Jaki świat? - malec często o coś pyta. W sumie, jak się już podłączy to pyta o wszystko non stop. - Żaden świat - wtrącam się chłodno. Irytuje mnie jak Telfa wszystko stara się idealizować. – Przynajmniej żaden dobry. Gdyby tam był jakiś świat, to ktoś z tych, którzy do niego przeszli, mogli by choć na chwilę zajrzeć z powrotem, skomunikować się z nami i powiedzieć coś w stylu - „Hej, nie macie się czego bać, tam jest całkiem spoko”. Jednak nikt, nigdy, niczego takiego nie zrobił, prawda Telfa? - To prawda. - Przyznaje zawiedzionym głosem. Ja już trochę żałuję, że tak wyskoczyłem, że słyszę ten jego zawód, ale nie mogę się pohamować. Może to przez tą całą sytuację tutaj, może muszę kiedyś to z siebie wyrzucić. - Więc jeżeli nie mamy najmniejszych oznak tego, że coś tam jest to, jak to ty mówisz, z naukowego punktu widzenia trzeba przyjąć, że nic tam nie ma. Nic! Ta cała zabawa z kapsułami prowadzi kompletnie donikąd.” - Prawie to wykrzyczałem. Wyładowałem się. Przez ułamek jest mi lżej, a potem napływają wyrzuty sumienia. Czuję jak Kogto się przejął. Może nawet przestraszył. I już robi mi się głupio. Tak strasznie głupio. Nie chcę aby się przejmował, jest jeszcze taki mały, wiele rzeczy jest dla niego nowe. I nie zaraził się jeszcze tą wszechkapsulnianą codziennością. Co teraz? Jak rozmawiać dalej udając, że niczego nie powiedziałem? - Tam nic nie ma? - pyta Kogto. - To co jest po kapsule? Nie wiem co mu powiedzieć. Nie lubię zmyślać. Z opresji ratuje mnie Telfa. - Nie wiadomo, czy nie ma. Na razie nie mamy na to dowodów, a to dwie zupełnie inne sprawy. - Tłumaczy tym swoim opanowanym, wiecznie cierpliwym głosem. - Może ktoś kiedyś sprawdzi co tam jest. Roda Z nawet próbował wyjść na zewnątrz, wiesz? - Tak? - żywo interesuje się malec. - Tak. Planował to bardzo długo i był przygotowany. Aby móc potem powrócić użył naszej liny... I tak zaczyna się opowieść Telfy. Jest mocno ubarwiona, ale może to i lepiej. Mnie opowiadał kiedyś inną wersję myślę, że prawdziwszą. Ponoć Roda Z był coraz bardziej nerwowy, wręcz zaczynał popadać w obsesję na temat kapsuły, aż w końcu nie wytrzymał i zdecydował, że musi się przekonać co jest na zewnątrz. Telfa i kilka innych świadomości próbowało go od tego odwieść, ale nic do niego nie docierało, powtarzał tylko w kółko, że musi wyjść, musi sprawdzić, musi się stąd wydostać. Z tego co słyszałem to każdego to dopada. Nazywają to obłędem wyjścia. Z tego co mówił Telfa, życie w kapsule kończy się na dwa sposoby – albo popadasz w obłęd, nie wytrzymujesz w tym zamknięciu, wychodzisz i nigdy więcej nie wracasz, albo z różnych przyczyn umierasz w kapsule. Zawodzi któryś z mechanizmów podtrzymywania życia i koniec z tobą, ale to zdarza się rzadko. Ciekawa perspektywa prawda? Albo sfiksujesz, albo w końcu coś się zatnie i też umrzesz. Słyszę jak Telfa dociera ze swą opowieścią do końca, mówiąc jak to Roda bada teraz pewnie świat zewnętrzny. Gówno tam bada. Wyszedł tak jak chciał, tak jak chciał na tej cholernej linie zabezpieczającej, którą zwykle jesteśmy przypięci, nie wiedzieć po co, do kapsuły. Tak czy inaczej kiepska ta lina, bo się zerwała, a potem kontakt z Rodą umilkł na zawsze. Ot i taki był koniec wielkiego naukowca. Ta czarna seria zaczęła się zupełnie niespodziewanie i całkowicie odmieniła moje spojrzenie na życie w kapsule. Do tej pory było to miejsce przyjazne. No dobra, bardziej - przyjazne więzienie, w którym można było wygodnie istnieć przez jakiś czas. Nie bałem się specjalnie o swój los, a co najwyżej o to czy nie zanudzę się na śmierć. Wszystko się jednak zmieniło, a kapsuły stały się nagle śmiertelnymi pułapkami. Czy ktoś naprawdę wymyślił tak skomplikowane urządzenia, aby zabijać na różne sposoby ich lokatorów? Pierwszy odszedł Kudka R. Był tu z nas najdłużej. Nigdy nie lubiłem tego głupka, ale to co się z nim stało wywarło szok na nas wszystkich. Może najmniej w Telfie, bo słyszał już o podobnych przypadkach od swojego mistrza, a także sam doświadczył tego jak Roda Z znika w nicości. Ze snu wyrwało nas wszystkich potężne wołanie. To był wręcz ryk. Ryk przerażenia. - Ratunku! Ratujcie! Wyrzuca mnie! Ona mnie wyrzuca! Z początku nie poznałem kto tak woła, zabrało mi chwilę dotarcie do świadomości Kudki, a potem przez moment zastanawiałem się, co ten debil znowu wymyślił. - Ja nie chcę! Ona... ona cała się pcha na mnie! Ona mnie zmiażdży! - tak śmiertelnie nie bał się nigdy, nie mogło być mowy o jakimkolwiek wygłupie z jego strony. - Roda, o co chodzi? - Pierwsza, z wielką trwogą w głosie, odpowiedziała Malko Si. Potem szybko zaczęły pojawiać się kolejne świadomości Telfy, Kaso i Kogto. Z początku niewiele można było się dowiedzieć z krzyków Kudki, wrzeszczał cały czas coś o zwężającej się kapsule, o tym, że stara się go zgnieść. Jednak jego męki się przedłużały i z czasem opanował się na tyle, że zaczął w miarę spokojnie opowiadać co się stało i co nadal się dzieje. - Sapałem. Zwyczajnie spałem - mówił poddenerwowany - kiedy nagle cała kapsuła zaczęła się ruszać. Zaczęła mnie ściskać, wgniatać w ścianę. Zacząłem wrzeszczeć, a teraz pojawił się ten otwór... Aaaaa! - wrzasnął ponownie. – Wpycha mnie w niego! Wpycha! - Kudka trzymaj się, coś wymyślimy. - Malko naprawdę się o niego martwiła. O każdego z nas się martwiła. Tylko co my mogliśmy wymyślić? On był w zupełnie innej kapsule niż reszta. Nie miałem pojęcia jak mu pomóc. To była przerażająca bezradność, nawet nie ze względu na Kudkę, ale w tym momencie zdałem sobie sprawę, że każdy z nas jest sam na sam z kapsułą i to ona dyktuje warunki. Nikt nam nie mógł pomóc. - Spróbuj się zaprzeć nogami! - to był rzeczowy głos Telfy. On jeden zachował odrobinę zimnej krwi. - Spróbuję. Aaaaa! Ciężko! Jego myśli były tak silne, że słyszeliśmy w naszych głowach ile wysiłku wkłada w walkę z kapsułą, czuliśmy jak się zapiera, jak kapsuła nieomal go miażdży. - Spróbuj ją porządnie walnąć! Może ją zepsujesz! - krzyknąłem. - Spróbuję - syknął z wysiłkiem Kudka. Czułem jak kilka razy stuknął w coś ręką, ale to nic nie dało. Ciosy były za słabe, a on za bardzo zmęczony. Pozostało mu zapieranie się nogami, aby kapsuła nie wcisnęła go w zbyt wąski otwór. Nie wiem ile trwała ta walka, ciągle słyszeliśmy krzyki miażdżonego Kudki, czuliśmy nacisk kapsuły, przede wszystkim jednak ogarnęła nas niemoc. Strach wyparował już dawno, choć adrenalina nadal krążyła nam w żyłach – zadziwiające jak szybko można się przyzwyczaić do prawie każdej sytuacji. - Już nie mogę. - Kudka słabł. – Już nie mogę. Aaaaa! - kolejne pchnięcie kapsuły. – Nie mogę... - Trzymaj się! Nie możesz się poddać! - rozpaczliwie krzyczała Malko. - On już nie ma siły. - Głos Kaso był pełen rezygnacji. Chyba wszyscy byliśmy zrezygnowani, bez wiary, bez możliwości zrobienia czegokolwiek. - Nie mam siły. - Kudka pogrążał się w nieświadomości. – Nie mam... Kolejne pchnięcie. Już nawet nie miał siły krzyknąć. Nogi ugięły się pod nim i kapsuła wepchnęła go w kanał. - Kudka! - wrzasnęła Malko. - Kudka! - wyrwało się też Kogto B, a potem się rozpłakał. Nikt inny nie krzyknął. Nie wierzyliśmy, że jeszcze możne coś usłyszeć. Trwaliśmy tak, zrezygnowani, skonfrontowani z zupełnie nowym obrazem kapsuły. Nigdy więcej nie czułem Kudki. Tak jakby zniknął, rozpłynął się w nicości. Mimo że go nie lubiłem to łzy naszły mi do oczu. Malko i Kogto płakali już wcześniej. Kaso tylko kaszlała roztrzęsiona, znerwicowana. Sielankowa nuda w kapsule zaczęła wyglądać na horror. Nastało kilka cichych dni. Niewiele chciało nam się rozmawiać. Kogoto strasznie przeżył zniknięcie jednego z nas, często płakał i pytał, czy z nami wszystkimi będzie tak samo. Wszyscy staraliśmy się go pocieszyć, sprawić, aby był tak radosny jak dawniej. Efekty były marne. - I co dalej panie naukowcu? Nie wiem czemu traktowałem Telfę jakby przyczynił się do tej sytuacji. Może dlatego, że wszystko tak ładnie opisywał, a tymczasem po prostu jednego z nas już nie było. Po prostu, bez tych filozoficznych wywodów, pięknych założeń i przypuszczeń. Czułem się w jakiś sposób oszukany, choć nikt mi niczego nie obiecywał. Świat w opisach Telfy wyglądał na bardziej poukładany, może dlatego teraz na nim odreagowywałem. - A co ma być? Jakiej odpowiedzi oczekujesz? - w jego głosie nie było tej pasji co dawniej. Sprawiał raczej wrażenie jakby chciał abym dał mu spokój. - Nie wiem. Może jakiejkolwiek. - Kpiąc drążyłem temat. – Powiedz mi coś o tych wspaniałych kapsułach. O ich cudownym przeznaczeniu. O tym jak bardzo nas chronią. - Nigdy nic nie mówiłem żadnym cudownym przeznaczeniu. - Odparł niespotkanie chłodno. Już chciałem mu dopiec, dogryźć w jakikolwiek sposób, ale się powstrzymałem. To nie była jego wina. To nie była jego cholerna wina! O ile prościej by było, gdyby jednak on ponosił odpowiedzialność, gdyby był winny! A tak nie mogłem na nikogo zrzucić tego ciężaru. Chciałem zrobić fikołka, tak jak dawniej, ale obiłem się tylko o ściany. Czy mi się wydaje, czy moja kapsuła też się zwężyła? - Czy przed tym... przed tym co się zdarzyło, kapsuła Kudka nie zwężała się? - zapytałem z niepokojem. Na tak rzeczowe pytanie Telfa ocknął się trochę z tego depresyjnego letargu. - Zawsze się zwężają - odparł. Zamurowało mnie, zaparło dech. On wiedział. A więc... - Zawsze? U wszystkich? - Zawsze. U wszystkich? To niemożliwe! Więc... więc tak było zawsze. A moja kapsuła też już jest węższa. To już się zaczęło. Ile mam jeszcze czasu zanim zacznie mnie miażdżyć? - Wszyscy skończymy tak jak Kudka? - zapytałem ostro. Byłem zły za wcześniejszą odpowiedź. Tym razem Telfa nie odpowiedział od razu. Coś trawił w swoich myślach – czułem to. - Słuchaj. - to był zupełnie inny Tefla. Ten mówił tak jakby chciał, aby się od niego odczepić, aby dać mu święty spokój, nie zawracać głowy. – Co to znaczy, ze skończymy jak Kudka? Niby jak on skończył? Urwał się z nim kontakt i tyle. Tak jak mówiłem ci wcześniej: można albo spróbować stąd wyjść, albo umiera się w środku. Nie ma trzeciej drogi. - Wydawało się, że już skończył i chciałem zadać mu kolejne pytanie, ale nagle jakby je odgadł i zaczął mówić dalej. - Nie wiem czy ktokolwiek naprawdę stąd wyszedł, czy po prostu jesteśmy miażdżeni. Kontakt zawsze się urywa, można się tylko domyślać... Rozejrzałem się nerwowo dookoła. Wszystko, całe moje pomieszczenie wydawało się takie przytulne, miękkie, ciepłe i bezpieczne. Teraz jednak wyobraziłem sobie jak ta miękkość zaczyna się na mnie wpychać, zaciskać, dusić i zgniatać. Przeszły mnie dreszcze. - Nie ma innej drogi? - Nie. Każdy w końcu zaczyna wariować, czuje się tu coraz gorzej, a kapsuła zaczyna się kurczyć. Może Kudce było tu w miarę dobrze, ale nawet on miał już czasami dość tych ciasnych ścian. To pierwsze symptomy... On to wszystko wiedział. Domyślał się co się stanie. Czemu nic nie powiedział? - Wiedziałeś co się stanie? - Przypuszczałem. - Naprawdę nie chciał o tym mówić. - Czemu nic nie powiedziałeś. - Co by to dało? - odparł z rezygnacją. Faktycznie, co? Może miał rację? Tak bardzo chciałem, aby jej nie miał, aby można było się jakoś przeciwstawić, zbuntować przeciwko temu wszystkiemu. Tylko co ja mogłem zrobić. Czasami już próbowałem tłuc w kapsułę. Była cholernie odporna na wszelkie kopniaki, które przyjmowała z miękką amortyzacją. Nie mogłem nimi nic zrobić jej ani sobie. - Hej. - Ten delikatny nowy głos mógł należeć tylko do Malko. - Hej. - Odparliśmy obaj bez entuzjazmu. - Starałam się uspokoić Kogto. Teraz śpi. Może mu przejdzie. - To nie była dawna entuzjastyczna Malko. Ta była zmęczona, wyciśnięta z optymizmu. Pokiwaliśmy głowami. Potem padło pytanie „co tam u nas”. Odpowiedziałem jej co tam u nas. Nie było za bardzo czego komentować, wszyscy czuliśmy się podobnie. Trwaliśmy tak chwilę połączeni razem, razem, bez słów wspierając się naszymi ciepłymi jaźniami. To dodawało otuchy. - Wiedziałeś Telfa? - zapytała w końcu Malko. Chciała się upewnić. - Przypuszczałem. Według obserwacji moich i Roda Z taki jest cykl. Cykl? To brzmiało bezdusznie. Nie było tu mowy o istnieniu, odczuciach tylko jakimś powtarzającym się schemacie. - Więc każdego z nas to czeka? - pytała dalej Malko. Telfa nie był w stanie kłamać. Zawsze przedstawiał naukowe fakty. - Myślę, że tak. - Odpowiedział tak cicho, jakby miał nadzieję, że go nie usłyszymy. Może miał nadzieję sam siebie nie usłyszeć. W Malko coś się zmieniło. Przestała być tak niewinna jak dawniej. Chyba nagle wydoroślała. - Kiedy? - spytała rzeczowo. - Co kiedy? - w pierwszej chwili Telfa nie bardzo zrozumiał o co chodzi. - No kiedy to się stanie? Ile mamy czasu? - prawie bałem się tej jej przemiany, tego nagłego chłodu w jej głosie. Odpowiedź nie nastąpiła od razu. Może Telfa liczył, że Malko odpuści. Ale ona czekała. - Nie wiem dokładnie. To są symptomy. Zwykle najpierw kapsuła zwęża się powoli, prawie niezauważalnie, aż w końcu pewnego dnia orientujesz się, że ledwo się w niej mieścisz. Do tego dochodzi frustracja, czasami przeradzająca się wręcz w obłęd. To potrzeba wydostania się stąd. Prawie każdy to odczuwa, wielu wariuje, popada w obsesję skończenia z tym więzieniem za wszelką cenę. - Wziął oddech i dodał. – To dopadło też Roda Z. Więc tak było naprawdę. Tak jak podejrzewałem, to nie tylko chęć naukowego zbadania tego co jest na zewnątrz, to przede wszystkim obłęd wydostania się stąd popchnął go do tej próby. Może nigdy nie było w tym niczego naukowego. - Robisz badania prawda? - nadal chłodno pytała Malko. - Co? - Nadal wszystko zliczasz, prawda? Analizujesz nas, badasz. Komu zostało najmniej czasu? Kto z nas będzie następny? - to było jak pytanie o datę śmierci. Nie wiem czy chciałem poznać odpowiedź. Po co mi ona? Co mi to da oprócz jeszcze większego niepokoju? Czasami lepiej jest nie wiedzieć. Ale odpowiedź padła. - Ja. - Ten brak nadziei w jego głosie. Potem wziął głębszy oddech i jeszcze raz powtórzył - Ja będę następny. Nastała cisza. Co mieliśmy teraz powiedzieć? Czułem jak chłód opada z Malko i zastępuje go współczucie, ta sama opiekuńczość która towarzyszyła jej zawsze. Mnie taż naszła potrzeba wsparcia Telfy, przekazania mu odrobiny ciepła. Trwaliśmy tak dłuższy czas, zanurzeni w spokoju naszych umysłów, dodając otuchy sobie nawzajem. Nie to aby nie było pytań, mieliśmy ich całe mnóstwo, ale baliśmy się pytać. Po co nam wiedza która może być jedynie groźbą? Teraz, skupieni wokół siebie czuliśmy się dobrze. Mogliśmy tak trwać w naszej pustce. Ze snu wyrwało mnie przytłumione błaganie. Było tak ciche, że nie od razu zwróciłem na nie uwagę, dopiero gdy się powtórzyło, skierowałem ku niemu świadomość. Ktoś wzywał pomocy. Od razu pomyślałem o cyklu. - Telfa?! - krzyknąłem w pustkę. Nikt mi nie odpowiedział. - Telfa! - powtórzyłem głośniej. Teraz już wyraźnie czułem jak ktoś miota się w agonii. Ktoś zbyt słaby, aby jego myśli były wyraźne. - To nie ja. - Po chwili usłyszałem mocne brzmienie myśli Telfy. - To Kaso Li. Coś jest nie tak z jej kapsułą. - Kaso! - krzyknąłem - Kaso! Odpowiedź do cholery! Do czasu tego, co stało się z Kudką R nie byliśmy sobie zbyt bliscy. Tak naprawdę miałem zwykle gdzieś ją i jej problemy z kapsułą, choć czasem nawet jej współczułem. Po jego odejściu wszyscy poczuliśmy, jak wiele znaczy dla nas to, gdy trzymamy się blisko. Nasze kruche jestestwa były dla siebie wszystkim co mieliśmy. Kaso nie odpowiedziała, czułem jednak jak się dusi, jak coś złego dzieje się z jej sercem, jak nie może skupić myśli na niczym, poza ogarniającą ją paniką i bólem. - Co się dzieje z Kaso? - to był zdenerwowany głos Malko. - Kaso! Kaso odpowiedz! Wyczułem też pełną przerażenia obecność Kogto B. Zbyt się bał, by wykrztusić z siebie cokolwiek. Wszyscy mieliśmy świadomość, że na naszych oczach koszmar się powtarza. Tym razem wszystko było jednak inne. Nie czuliśmy, aby coś ją miażdżyło, nie było też specjalnej walki z jej strony, po prostu coś złego działo się z jej ciałem, szarpały nim drgawki, a sama Kaso odpływała w bólach w nieświadomość. - Jej objawy są całkiem inne! - krzyknąłem do Telfy – Czemu ona? Teraz? Przecież mówiłeś, że... - zastanowiłem się jak brzmiało to, co chciałem powiedzieć - że teraz nie jej kolej. - Nie wiem. - Czułem skupienie Telfy wokół tego co działo. Myślał wyjątkowo trzeźwo i zdecydowanie najmniej z nas wszystkich poddawał się panice. – To co dzieje się z nią jest zupełnie inne. Nie powinno się dziać. Nigdy nie słyszałem, aby kapsuła się tak zachowywała. - Przez moment odpłynął koncentrując myśli na Kaso. – Tak. To nie jest normalne. Coś stało się z kapsułą. Coś od zawsze nie działało w niej tak jak powinno. Wszystkie te narzekania, skargi na duszności, bóle w różnych częściach ciała, to co na co dzień denerwowało mnie z Kaso, nagle okazało się czymś więcej niż zbiorem niewygodnych dolegliwości. To był wyrok, którego symptomy wszyscy zignorowaliśmy. Może w tej chwili powinienem myśleć o tym, jak jeszcze można ją uratować, ale mój umysł wypełniło nagle przeogromne współczucie dla niej i ogromny żal do siebie, że przez ten cały czas, przez te wszystkie wspólne dni ignorowałem jej skargi. Brałem ją za marudną dziewczynkę, która ciągle na coś narzeka, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo poważny był jej stan. Próbowaliśmy się z nią skontaktować, ale ona jakby nas nie słyszała. Czuliśmy jak się krztusi, jak bardzo nieregularnie bije jej serce, jak cały jej organizm miota się w konwulsjach, próbując podtrzymać w niej życie jeszcze odrobinę dłużej. Jej odejście było znacznie dłuższe niż Kudki. Mieliśmy koszmarną ilość czasu na dokładne odczucie powolnej agonii w którą zapadała. Nerwowe impulsy szarpiące jej ciałem, ból przy każdym ruchu, każdym mocniejszym uderzeniu serca. To było nie do wytrzymania. Od pewnego momentu już nie chciałem jej pomagać, nie wierzyłem, że cokolwiek możemy zrobić, chciałem tylko aby w końcu odeszła, nie męczyła się więcej. I tak się w końcu stało. Jej umysł ucichł, a my wszyscy odczuliśmy tą niezdrową ulgę. Nareszcie się to skończyło. Nie było już jej głosu w naszych głowach, pozostała trauma. Może nie powinienem nigdy tak pomyśleć, ale wtedy czułem, że gdyby konała jeszcze trochę dłużej to popadłbym w obłęd. Ile cierpienia można było wytrzymać, by nie postradać zmysłów? Coś bardzo złego stało się jednak z Kogto. Dopiero teraz do niego wróciliśmy, wyczuwając jak cierpi. To już nie był strach to była paniczna histeria. Staraliśmy się go pocieszyć, otoczyć ciepłem naszych myśli, jednak wokół jego świadomości zrodziło się coś na kształt bariery. Odgradzała go ona od reszty świata, pozostawiając pogrążonym w paranoicznym bólu do którego nie można było przeniknąć. Przez moment bałem się, że stracimy także jego. - On zwariuje jeżeli czegoś nie zrobimy. - Powiedziałem. - Spróbujcie się skoncentrować na waszych najlepszych myślach. Na czymś przyjemnym. Na marzeniach. Na tym co lubicie. Na tym co słodkie. - Czułem jak Tefla stara się jak najmocniej ogarnąć jaźń Kogto. – Głaszczcie go waszymi pozytywnymi myślami, tylko tak do niego dotrzemy. Bariera przez którą staraliśmy się przebić z początku odrzucała wszystko. Potem jednak nasze ciepło jakby zaczęło się do niej przylepiać. Kusiło swoją przyjemnością i pozwalało zapomnieć o minionym koszmarze. Smuga po smudze, nasze myśli cienkimi nićmi wnikały do środka, uspokajając płaczącego Kogto. Nie wiem ile czasu nam to zajęło, kompletnie straciłem poczucie rzeczywistości, ale kiedy w końcu mały usnął, byłem kompletnie wykończony. Nie potrafiłem się odnaleźć, musiałem odpocząć, odpływałem. I usnąłem. To był najkoszmarniejszy moment mojego życia. Nie trwał długo, ale jego ostry początek i koniec pamiętam jakby wydarzył się przed momentem. Nadal nie potrafię się z tego otrząsnąć. Po odejściu Kaso wszyscy złapali jakąś traumę. Może czekaliśmy na moment kiedy nas spotka coś podobnego. Czasami z wściekłości grzmociłem pięściami i nogami w kapsułę. Zwykle pozostawała niewzruszona, ale wydawało mi się, że kilka razy zareagowała na mój ruch, stając się nagle dużo cieplejsza i lekko odkształcając się w miejscu w którym ją uderzyłem. Humor poprawiały mi słodkości jakie czasami dostawałem do jedzenia. Wtedy ruszałem się nieco więcej, starając się zmęczyć na tyle, aby zapomnieć o wszystkim. Na kolejny tragiczny dzień nie czekaliśmy długo. Nikt nie zdążył się otrząsnąć z poprzedniego koszmaru, gdy w nocy wyrwał nas wrzask. To nie były prośby, to nie był wołanie o pomoc, to nawet nie było odczucie bólu, to był rozdzierający umysł agonalny ryk. - CO!? - wrzasnąłem odruchowo na całe gardło. - Kto! Kto to! - Malko także obudziła się przerażona. Głosu Telfy nie usłyszałem, ale czułem jak strasznie mocno bije jego serce. Wszystko zostało jednak zagłuszone przez ponowny ryk. Był potworny, nie do określenia. I było w nim coś metalicznego, coś potwornie zimnego, coś co rozdzierało. - Kto, kto, kto!? - Malko wpadła w panikę. - Kogto. Ale jak? Co... co się z nim dzieje!? - nigdy nie słyszałem tylu emocji w głosie Telfy. On też o mal nie ocierał się o histerię. - Czuję metal. Metaliczne coś... - starałem się złapać przekaz Kogto. – Ból! Co za potworny ból! Wszyscy skręciliśmy się w agonii. To było tak, jakby ktoś nas rozrywał, rozdzierał, wyrywał. Ale to nie byliśmy my, to nie nasze ciała. - Kogto! Kogto! - ryczałem z całych sił, jednak nikt nie odpowiedział. Tylko ból. - Kogto! Kogto! - zacząłem płakać, drzeć się jeszcze głośniej z bólu, z rozpaczy, z bezsilności. - Kogto! Proszę Kogto! Nie ty. Kogto! Błagam! Razem ze mną krzyczeli Malko i Telfa. Nie pamiętam co. Pamiętam nasz wspólny ból. I płacz Kogto. Jego ostatni płacz. Jeszcze raz błyśnięcie czegoś metalicznego, jego serce wyrwało się do uderzenia po raz ostatni, a potem prawie poczułem smak jego krwi. Koniec. - Ale, ale... ale jak to? - nie mogłem uwierzyć. Nie mogłem uwierzyć! - Jak to! Kurwa! Kurwa, jak to!? - nie mogłem uwierzyć. Nie on. - Co to kurwa jest?! Co to jest? Kogto! - darłem się, wrzeszczałem, zacząłem walić w tą pierdoloną kapsułę. - Gdzie my kurwa jesteśmy?! W jakiejś pierdolonej mordowni?! Chciałem się wyżyć, chciałem zniszczyć to koszmarne miejsce, waliłem w nie z całych sił, ale te cholernie miękkie ściany nic sobie z tego nie robiły. Malko gdzieś odpłynęła, skulona zapadła się w sobie. Telfa starał się ogarnąć emocje, a gdy jako tako już sobie z nimi poradził, dał mi jeszcze chwilę, a potem mnie zawołał. Miałem w dupie jego wołania. Dalej grzmociłem w tą pieprzoną kapsułę. Wydawało mi się, że znowu robi się cieplejsza i zaczyna odkształcać w miejscach w które uderzałem. Telfa nie ustawał. - Czego chcesz do cholery! - wrzasnąłem na niego. - Daj spokój. Co chcesz osiągnąć. - Mówił tym swoim opanowanym głosem. Tak cholernie opanowanym, jakby nic się nie stało. - A ty? Co ty chcesz osiągnąć? - warknąłem. – Popierdolisz mi trochę o cyklu, czy czymś innym? Nic nie odpowiedział. Walnąłem jeszcze kilka razy w tą jej miękką różowość. Trochę rozładowałem emocje. Wcale nie chciałem, aby mi ulżyło, miałem czuć ból, wściekłość, nienawiść do tego co zrobiono z Kogto, co robiono z nami. - Co to jest Telfa? Co? Czemu to wszystko służy? Zabijają nas powoli. Czemu? - Nie wiesz czy nas zabijają. Tracimy kontakt, a to nie jest jednoznaczne... - Pierdolisz! - nie chciałem słuchać tego jego gadania. Nic innego nie potrafił. Znowu nie odpowiedział. Obaj wiedzieliśmy, że z Kogto było zupełnie inaczej. Inni odpływali, może gdzieś, a może nigdzie, ale on... on został jakoś krwawo wyrwany. Kaso też na pewno nie odeszła tak... normalnie. Tylko odejście Kudki było zgodne z tym całym cyklem. Kurcze Kogto, co ty byłeś winny? - Wiesz Paxo, ja muszę wierzyć, że jest w tym jednak jakiś sens. - Słowa Telfy wypływały gdzieś z głębi jego samego. Otworzył tą swoją skrytą, naukową duszę. - Jeżeli go nie ma... nie potrafiłbym tak żyć. Moje badania... to byłby dla mnie koniec wszystkiego. Rozumiesz? - to było więcej niż pytanie. Była w nim zawarta nadzieja, że tak, że ktoś go rozumie. Nie miałem najmniejszej ochoty go rozumieć. Ani jego, ani całego tego popieprzonego miejsca. Mimo wszystko jednak zależało mi na nim. On nie był niczemu winien. Znowu. Więc gdzie jest ten który był? Obrażenie się na niego niczego nie dawało więc, mimo że bardzo chciałem być na kogoś wściekły, odparłem tylko: - Rozumiem. - Nie brzmiało to zbyt przekonująco. Aby złagodzić to wrażenie szybko dodałem. - Jaki to może mieć sens? Wiedziałem, że to go zajmie, odciągnie trochę od tej ponurej rzeczywistości. - Tak naprawdę to nie wiem. Jest kilka teorii. Zresztą o kilku już ci mówiłem. - Niespecjalnie miał ochotę na jakąkolwiek rozmowę. Nie pamiętam, aby kiedykolwiek był tak zrezygnowany, bez energii. Nie mogłem go tak zostawić, samego z czarnymi myślami. Nie mogłem? Kurwa, sam byłem nadal roztrzęsiony, Malko gdzieś odpadła, a miałem jeszcze teraz go pocieszać? Mimo wszystko wiedziałem, że muszę. Muszę bo inaczej to wszystko się rozpadnie. Mimo tego co się stało, trzeba było nadal trzymać się razem. To była nasza jedyna szansa. - Może jesteśmy tylko jedzeniem. - Na wpół zażartowałem. - Może to taki obieg zamknięty: rodzimy, się rośniemy, a potem zostajemy przerobieni na żarcie, które sami wcinamy. W końcu skądś te posiłki dostajemy. Wymyśliłem to przed chwilą. Miała to być taka wesoła humoreska, odskocznia od tej całej prawdziwości. Tylko, że w trakcie jak zacząłem wypowiadać myśli na głos, nagle zrobiło się to bardzo poważne. Może faktycznie było tak jak to powiedziałem? Celem naszego życia było wyżywić innych w pozostałych kapsułach. Przeszły mnie ciarki. Lepiej było o tym nie myśleć. - Nie wydaje mi się, aby tyle wysiłku szło tylko po to, aby nas hodować. - Tefla na moje słowa zareagował jak zwykle po swojemu i zamiast się przejąć przeanalizował je i wypluł wynik swoich rozważań. - Pomyślałeś kiedyś ile energii, czasu i jak zaawansowanej technologii trzeba, by nas tu trzymać? Nie sądzę, aby ktoś budował coś takiego z jakiegoś błahego powodu. Mam taką swoją ulubioną teorię, która zakłada, że na zewnątrz warunki życia są tak niesprzyjające, że ktoś tam stara się nas ochronić w kapsułach. Jednak z czasem się one zużywają, a może my nabieramy takich cech które pozwalają nam przetrwać na górze. - Jakich cech? - przerwałem mu. - Nie wiem. - Odparł spokojnie. - Może zmieniać się w nas coś, czego na co dzień nie dostrzegamy. Mi na przykład wydaje się, że kiedyś, dawno temu, mój kształt był nieco inny. Nie pamiętam dokładnie co i kiedy się zmieniło, jednak mam takie odczucie jakbym w pewnym sensie ewoluował. Ewoluował? Naprawdę mieliśmy się zmieniać? Ciężko było mi w to uwierzyć. Chociaż gdy tylko przytłumiłem swoje powątpiewanie i sięgnąłem pamięcią wstecz to też odniosłem takie wrażenie, że kiedyś było inaczej. Byłem jakiś mniejszy, ale zwinniejszy. Myśli, kiedy pojawiły się myśli, przebłyski świadomości. Czy od zawsze wyglądałem tak jak teraz? Nagle też wydało mi się, że jestem jakiś dużo większy niż dawnej. - Może gdy już kapsuła nie może dłużej działać poprawnie, albo gdy jesteśmy gotowi, to wychodzimy na zewnątrz. Przynajmniej taką mam nadzieję. - Dokończył Telfa. - Może... - odparłem. Po stracie Kogto pogrążyliśmy się w jeszcze głębszej traumie. Nie wiadomo jak długo byśmy w niej trwali i czy w ogóle kiedyś by się skończyła, gdyby nie pojawiła się nowa iskierka nadziei. Telfa miał rację, tylko w coś wierząc można było tu przetrwać. Nasza iskierka nazywała Ekizo T i znowu zajęła nas swoją osobą. Podobnie jak z Kogto uczyliśmy go jak się porozumiewać, jak korzystać z kapsuły i staraliśmy się przekazać tyle pozytywnych myśli ile tylko mogliśmy. Staraliśmy się dużo bardziej niż przy Kogoto, jakby pomni tego co może się stać w przyszłości. Chyba dawało nam to jakieś poczucie zapewnienia Ekizo większego bezpieczeństwa, choć przecież tak niewiele od nas zależało. Mogę chyba powiedzieć, że gdyby nie on to mogliśmy się już po poprzednich wydarzeniach nie podnieść. Szczególnie Malko, która skryła się głęboko w sobie, prawie zupełnie zrywając z nami kontakt. Teraz odżywała. Chyba wszyscy poczuliśmy nową energię do działania. Może też przez ten nagły przypływ energii, choć może i bez niego też by do tego doszło, Telfa podjął decyzję o wyjściu na zewnątrz. - Jesteś pewien? - zapytałem. - Tak. - Wcale nie brzmiał tak pewnie, choć słychać było w jego głosie determinację aby to zrobić. - Ja wam może nie mówię tak tego na co dzień, ale... ze mną jest coraz gorzej. - Coś się stało? Masz jakieś problemy z kapsułą? - od razu zaniepokoiła się Malko. - Nie, to nie tak. - Tłumaczenie tego co się z nim działo, ciężko przychodziło Telfie, co było u niego dość niespotykane. - Od dłuższego czasu męczy mnie to co jest poza kapsułą. To nie jest takie zwyczajne myślenie o tym, to już raczej obsesja. Starałem się o tym nie mówić, bo to takie nienaukowe. Nie chciałem abyście wzięli mnie za wariata. - Daj spokój. Zawsze wiedzieliśmy, że jesteś stuknięty - zażartowałem. Wszyscy się na moment uśmiechnęli. Potrzebowaliśmy teraz dużo uśmiechów dla siebie, dla Ekizo. - Jest jeszcze coś. Od jakiegoś czasu słyszę głosy. - Głosy? Jakie w głosy? Nowych istnień? - zainteresowała się Malko. - Właśnie nie. Zupełnie inne. Z zewnątrz, spoza kapsuły. To było coś zupełnie nowego. Czy poza kapsułą coś istniało? W sumie coś musiało istnieć. Czy na pewno musiało? Nie wiedziałem jednak, czy się z tego cieszyć. Z jednej strony mogło to potwierdzać teorię Telfy o tym, że czeka tam na nas coś pozytywnego. Z drugiej, po tych wszystkich przejściach, można było mieć obawy co do intencji tych głosów. Telfa nie potrafił określić o czym dokładnie mówiły głosy – ich język był dla niego niezrozumiały, był jednak pewien, że nie były to dźwięki maszynerii związanej z kapsułą. Przypominały bardziej nasze rozmowy. Nigdy nie dowiedzieliśmy się o czym mówiły, Telfa nie zdążył odgadnąć ich znaczenia przed odejściem. A jak odszedł? Chciałbym powiedzieć – zwyczajnie – choć tego nigdy nie można było określić w ten sposób. Nie przeżył jednak awarii kapsuły jak Kaso Li, ani horroru jaki spotkał Kogto B. Jego odejście było najbardziej zbliżone do cyklu, który dogonił wcześniej Roda Z. Ciekawe, ale kapsuła jakby wyczuła jego intencje i w dzień na który zaplanował wyjście, zaczęła się zwężać. Zanim kontakt z Telfą się urwał powiedział nawet, że to wygląda jakby pomagała mu się wydostać. Było to odrobinę pocieszające. Może jednak kapsuły miały nam pomagać, a nie tylko hodować. Najmocniej z nas wszystkich odejście Telfy przeżył Ekizo. Staraliśmy się go pocieszać, tłumaczyć, że wszystko będzie dobrze, że on tak chciał. My zbyt wiele już przeżyliśmy, aby nie zrozumieć jego decyzji. Poza tym sam czułem coraz większą potrzebę wydostania się stąd. Wiedziałem już na pewno, że nie spędzę tu całego życia, ale nie potrafiłem się jeszcze przełamać i zdobyć na ten krok co Telfa. Cykl mnie jednak gonił i na krótko przed jego wyjściem także zacząłem słyszeć głosy. Potem, gdy szczerze rozmawiałem o tym z Malko, ona także przyznała, że od pewnego czasu ma coraz większą chęć, by zrobić coś więcej ze swoim życiem, niż sprowadzanie go do biernego trwania. - Wiesz, nawet gdyby to oznaczało śmierć, to chyba wolę ją, niż istnieć bez celu przez całą wieczność. - Zwierzyła mi się. Potem wspomniała jak kilka razy, czasami z ciekawości, a czasami ze złości, kopała w kapsułę. Ponoć prawie zawsze na to reagowała zwiększając ciepło i lekko odkształcając się na moment w miejscu uderzenia. - Nie potrafię tego wyjaśnić, ale czuję, że moja kapsuła jest dobra, rozumiesz? - próbowała mi wyjaśnić. Nie bardzo rozumiałem, choć wcześniej kilka razy odniosłem wrażenie jakby kapsuła miała swoje humory, pokiwałem jednak w myślach głową, aby ją uspokoić. - Mimo tego wszystkiego co stało się z Kogto, czy Kaso, dla mnie moja kapsuła zawsze była dobra. Gdy tak patrzę teraz z perspektywy czasu to moja też nie była zła. Nigdy mi tu niczego nie brakowało. Może z czasem zaczęło mnie wkurzać to jej kurczenie się, ale poza tym żarcie było dobre, klimat znośny, no i przez większość czasu miałem tu święty spokój. Mój cykl jednak zbliżał się do końca. Tak nastało dzisiaj. Najważniejszy dzień mojego życia. Może dzień mojej śmierci. Może moja historia przetrwa, a może za chwilę zniknie wraz ze mną. Sporo tych może. Nie mogę, nie potrafię tu dłużej siedzieć. Wnerwia mnie ta bezczynność oraz coraz większa ciasnota. Jeżeli faktycznie cykl ma nas na końcu stąd wyrzucać, to ktoś to dobrze przemyślał. Jestem już tak znużony, może nawet zmęczony, tym miejscem, że sam chętnie wyjdę. Nie mam zresztą wyboru – kapsuła już zaczęła te swoje podrygi, które mają mnie albo zmiażdżyć albo, jak twierdził Telfa, pomóc się stąd wydostać. Jak na to pomaganie to nie są zbyt przyjemne i mogłyby być delikatniejsze. Widzę już szczelinę przez którą spróbuję wyjść. No zobaczymy, co tam na mnie czeka. - Na mnie już czas. Kapsuła właśnie zaczęła mnie wypychać. - Poinformowałem resztę. - Uważaj na siebie Paxi. - Malko jak zawsze troszczy się o innych. - Ja nie chcę abyś odchodził. - Czuję jak mały Ekizo płacze, choć już jakiś czas temu tłumaczyłem mu co mnie czeka. - Muszę, wiesz. Ale nie martw się, pewnie kiedyś spotkamy się po tamtej stronie. Może tam jest lepiej. - Staram się mówić rozsądnie, choć w przypadku płaczu takiego szkraba niewiele to daje. - Ale ja chcę abyś został. - To już nawet nie prośba, to wręcz rozpaczliwe żądanie. - Naprawdę nie mogę. Kiedyś to zrozumiesz – głaszczę go myślami po głowie. Jest ze mną Malko. - Poza tym, kapsuła już nie daje mi wyboru. Trochę się uspokaja, choć pewnie bardziej przez to głaskanie niż słowa. - I tam na pewno kiedyś się spotkamy, tak? - pyta jeszcze oczekując zapewnienia. - Tak, na pewno. - A jak tam jest? - jego pytania nigdy się nie kończą. - Sam do końca nie wiem. Niektórzy mówili, że zupełnie inaczej. - Coraz ciężej mi odpowiadać, bo kapsuła już wyraźnie mnie popycha. Stawiam lekki opór, wyjdę bez pośpiechu, na własnych zasadach. - Dobrze moi drodzy – postanawiam kończyć tą rozmowę, bo muszę skoncentrować się na tym cholernym otworze. Wydaje się zdecydowanie zbyt wąski jak dla mnie – trzymajcie się szczęśliwie i wspierajcie wzajemnie. Pewnie niedługo znowu pojawi się między wami kolejna nowa świadomość. - Trzymaj się Paxi Q - odpowiada Malko. - Będzie mi ciebie bardzo brakować. - Czuję jak w jej umyśle pojawia się jakaś pustka. - Pa – żegna się ze mną Ekizo. - Tylko pamiętaj, że obiecałeś, że się tam spotkamy. - Pamiętam, pamiętam. - Odpowiadam trochę już zaciskając zęby. Kapsuła wyraźnie na mnie napiera. Co tam znajdę? Lepiej o tym nie myśleć, muszę skoncentrować się na zadaniu. Ten otwór na górze, może uda się go jakoś powiększyć, inaczej te głupie ściany mnie zmiażdżą. Staram się poszerzyć go rękami. O dziwo nawet ustępuje, z trudem, ale jednak. Dalej, jeszcze raz, mocniej. Nie jest łatwo z jednej strony starać się powiększyć tą dziurę, a z drugiej zapierać się nogami, hamując napór kapsuły. Jeszcze trochę, jeszcze. Uff, ciężko idzie. Nic to, nie mogę się teraz poddać, bo będzie po mnie. Jeszcze raz. Mocniej. Tak, jeszcze. Jeszcze raz. I jeszcze. Powoli rozciągam tą ścianę. Nic z tego, ledwo wkładam w nią dłoń, a nogi już uginają się pode mną. Zipię jakbym zrobił milion fikołków, w życiu się tak nie zmęczyłem. Robię krótką przerwę na złapanie oddechu. Teraz dopiero zauważam, że myśli Malko i Ekizo zostają jakby w tyle, gdzieś za mną. Tracę z nimi kontakt. W ogóle myśli, wspomnienia jakby mi uciekały. Kolejny objaw cyklu. Ehh, ał! Kapsuła pcha mnie mocno. Muszę coś wymyślić, bo będzie po mnie. Zapieram się nogami, aby ja spowolnić i jeszcze raz próbuję poszerzyć otwór rękami. Nic z tego. Idzie za wolno, a ja nie mam już sił. Ehh! Kolejne, cholerne pchnięcie. Nie dam rady się przez to przebić. Jestem za słaby, zbyt zmęczony. Może gdybym miał więcej czasu. Ehh! Auu! To naprawdę bolało. A więc taki czeka mnie koniec – zgnieciony, po tylu dniach spokojnego bujania. Co za bezsens. Aaaa! Znowu. Kurwa! Moje całe życie było bez sensu. Teraz ta świadomość boli jakoś bardziej. Może gdyby udało się wydostać? Spróbuję jeszcze raz. Zapieram się nogami z całych sił i pcham ramionami w górę. Dalej! Mocniej! Muszę pchać mocniej! Jeszcze! Uff! Otwór się powiększa, ale nadal jest zbyt mały. A ja zbyt zmęczony. Jak długo z nim walczę? Wydaje mi się, że cholernie długo, choć może to tylko złudzenie. Kapsuła otoczyła już szczelnie mnie całego i pcha na ścianę. Aaa! I znowu. Co za kretyński koniec. Jak się udało wydostać Telfie i Rodzie? Może mieli więcej siły? Albo ich kapsuła była bardziej giętka. Kolejne pchnięcie kapsuły, kolejny ból. Jak się stąd wydostać? Jak?! - Jak?! - krzyczę na całe gardło. Jestem wkurzony. Patrzę na tą cholerną, zbyt małą dziurę, od dołu pchają mnie te pieprzone ściany. Mam dosyć. Mam dosyć całego tego cyrku. - Ja cię kurwa załatwię! - krzyczę i w rozpaczy walę głową w ten głupi otwór. Jego miękkie ściany amortyzują moje uderzenie, ale było ono na tyle silne, aby trochę go powiększyć. Jeszcze raz zapieram się nogami, mocniej, najmocniej jak potrafię. Pcham. Ściany też mnie pchają. Otwór lekko się powiększa. Pcham, kurwa pcham. Dam radę. Jednak dam. Przepchnę się przez ten pieprzony kanał i zobaczę co się kryje po tej cholernej drugiej stronie. Rozwiążę tą pieprzoną zagadkę, choćby miało mnie to kosztować życie. I wtedy to dostrzegam. Nigdy nie widziałem nic tak jasnego. Co to jest. Dalej, mocnej, złapię to. Jeszcze chwila. Jest coraz jaśniejsze, to wręcz blask. Ta jasność. Co to może być? Jeszcze trochę i ją złapię. Mam! Jestem! Czy to Niebo? Salę rozdziera płacz dziecka. - Gratuluję, ma pani chłopca. Lekarz sprawnie, z delikatnością bierze dziecko i pokazuje je zmęczonej matce. Ona uśmiecha się do niego. Nie ma sił by mówić, jednak przez jej myśli przepływa wielka radość. - „Witaj na świecie kochany.”\nFalcor Użytkownik wpmt 26 07 2014 (11:33:11)\nDzięki za uwagi. Zastanawiałem się wcześniej, czy nie skrócić tej historii i może to zrobię, jak będę miał jakąś sensowną koncepcję. Jeszcze raz sprawdzę przecinki. Pozdro.\ncivilizacja Redaktor 17 07 2014 (13:32:18)\nBardzo długi tekst, zabrało mi trochę, żeby wziąć się do jego edycji. Chociaż początkowo miałem wrażenie, że przeczytam coś w stylu sci-fi, po jakimś czasie stało się dla mnie jasne, czym są te kapsuły. Mam wrażenie, że miało być bardziej dramaturgicznie, że miałem trwać w niewiedzy, aż do końca, ale to w sumie dobrze, że mniej więcej w połowie czytelnik orientuje się o co w tym wszystkim chodzi. Potem się czyta do końca, tylko po to, aby zorientować się, czy miało się rację :)\nMuszę jednak powiedzieć, że opowiadanie mnie nie porwało. Dłużyło się w nieskończoność, niektóre dyskusje były zupełnie bezsensowne i zbędne. Myślę, że mogłeś postarać się zdecydowanie bardziej, aby tekst był ciekawszy, bo sam pomysł jest całkiem niezły.\nW kwestii technicznej: często gubisz przecinki, zwłaszcza przed "kiedy", i czasem źle konstruujesz dialogi. Zdaję sobie sprawę, że poprawny zapis dialogowy to istny koszmar, ale radzę się przyjrzeć, jak robią to autorzy książek, które czytasz. Wtedy będziesz wiedzieć, co i jak.\nAkceptuję z oceną trzy.


Grzegorz Markowski: Modlę się piosenkami, śpiewam też dla tych, którzy odeszli - GazetaPrawna.pl\nGrzegorz Markowski / Newspix / KAMIL KRZACZYNSKI\nRozmawiałem kiedyś z kobietą, której zmarła matka i "Niepokonani" towarzyszyli jej w tym smutku, jakby ten utwór był modlitwą. Bo ja modlę się piosenkami, śpiewam też dla tych, którzy odeszli. Co więcej można zrobić? Ważny jest też dla mnie utwór "Niewiele ci mogę dać", natomiast "Autobiografię" traktuję jako spowiedź życia. Istotne jest też "Objazdowe nieme kino"; to hołd składany ofiarom kopalni Wujek, misterium muzyczne, a nie piosenka. Po jego wykonaniu ludzie zazwyczaj nie klaszczą, raczej pogrążają się w zadumie - mówi Grzegorz Markowski.\nWe wrześniu skończy 60 lat, od 60 lat mieszka w Józefowie, od 40 lat jest w związku z tą samą kobietą, +od ponad 30 lat śpiewa w tym samym zespole. Czy to się panu nie znudziło?\nGrzegorz Markowski: Chaos, który codziennie, co minutę, co godzinę proponuje świat nie daje spokoju, a w życiu musi być jakiś constans. Trzeba się mieć do czego odwołać, mieć oparcie, coś stałego. Ja odwołuję się do Stwórcy za grzechy rocka. O związek z żoną bardzo dbam, wciąż kupuję jej kwiaty. Wiem, że mam swoje wady, bywam niecierpliwy i staram się jej to rekompensować. Każdy artysta to świr, a ten zawód kosztuje wiele energii, miazga się człowiekowi z mózgu robi, gdy wysoki głos rezonuje w głowie.\nStawia pan opór dzisiejszej rzeczywistości?\nTak, nie mam komórki, nie korzystam z komputera. Dziś zamiast kontaktu z drugim człowiekiem ważniejsza jest komórka czy urządzenia, których nawet nazwać nie potrafię. Dlatego nie znoszę czatów, bo jak odpowiadać na pytania, gdy nie wiem, kto je zadaje - nie wiem, ile ma lat, jakiej jest płci, nie słyszę głosu.\nDenerwuje pana widok osób z komórkami przy uszach?\nObserwowałem ostatnio, jak na stacji benzynowej zatrzymał się autokar z młodzieżą. Wyszli i zamiast ze sobą porozmawiać to dalej międlili w rękach te telefony. Już nikt do siebie nawzajem nie mówi, gadamy do urządzeń. Zresztą czym jest teraz rozmowa? Słowa stają się fałszywe, coraz częściej to klucze do manipulacji. Ja wolę dotyk i patrzenie w oczy. Choć gdy słyszę zwykłe "proszę", nie umiem powiedzieć "nie".\nPana brat, ks. dr Rafał Markowski jest wykładowcą Katedry Fenomenologii Religii Instytutu Teologii Ogólnej Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, a także założycielem Radia Józef. Czy ma pan okazję rozmawiać z nim na tematy wiary, sytuacji Kościoła w Polsce i na świecie?\nSpotykamy się rzadko, a rozmowa na takie tematy, jak się ma trzy, cztery godziny na spotkanie, nie ma sensu. Rafał ma piękne i czyste spojrzenie na te sprawy, jest bardzo lubiany przez studentów, był nawet wykładowcą roku. Akceptują go młodzi, jest ich autorytetem. Pamiętam, jak będąc na uczelni udzielałem wywiadu, a on miał wykład - dostaliśmy takie same brawa. Rozmowy na tematy wiary i sytuacji Kościoła zostawiam na wakacje, na które staram się go wyciągnąć. Zazwyczaj wiosną lub jesienią wyjeżdżamy na południe - do Grecji albo Hiszpanii. Ale nie są to męskie spotkania, a raczej cygańskie wyprawy, którym towarzyszy gwar, śmiech, kąpiele w nocy. Jedzie moja żona, córka Patrycja z Jackiem i pięcioletnim synem Filipem, czasem dołącza mój szwagier.\nKtóry z utworów ma dla pana szczególne znaczenie?\nRozmawiałem kiedyś z kobietą, której zmarła matka i "Niepokonani" towarzyszyli jej w tym smutku, jakby ten utwór był modlitwą. Bo ja modlę się piosenkami, śpiewam też dla tych, którzy odeszli. Co więcej można zrobić? Ważny jest też dla mnie utwór "Niewiele ci mogę dać", natomiast "Autobiografię" traktuję jako spowiedź życia. Istotne jest też "Objazdowe nieme kino"; to hołd składany ofiarom kopalni Wujek, misterium muzyczne, a nie piosenka. Po jego wykonaniu ludzie zazwyczaj nie klaszczą, raczej pogrążają się w zadumie.\nW karierze udzielał się pan w... firmie budowlanej, w latach 80. pracował jako malarz przy budowie początkowych stacji warszawskiego metra. Jak pan wspomina dziś ten czas?\nOjciec prowadził firmę budowlaną, którą po jego śmierci przejąłem. Zajmowałem się więc bardziej jej administracją, ale wiadomo, że nieraz trzeba było pracować fizycznie, brudząc się farbami, rozpuszczalnikami, czy wożąc towar. To dodaje mi teraz sił, bo w życiu trzeba mieć alternatywę, a ja poczułem się wtedy facetem niezależnym. Ja potrzebowałem zwykłej pracy, bo estrada nie jest zaczarowanym miejscem. Za czasów komuny nie miałem ochoty siedzieć w show-biznesie, bo co to były za czasy? Było przaśnie, piło się wódkę, bo nie było porządnego sprzętu, na którym można by grać.\nCzy myśli pan o kolejnej płycie?\nJuż nie myślę, tylko nad nią pracujemy. Premiera - wiosną przyszłego roku. Będzie to szczególny krążek, wyjątkowy, bo być może ostatni. W końcu mam te sześćdziesiąt lat, a zespół Perfect nie jest już modny. Radiostacje są kapryśne, puszczają coraz mniej dobrej muzyki. Oczekiwałbym więcej Rolling Stonesów, Pink Floydów, a nie tej sieczki. Nasza płyta będzie bardziej surowa, nie zabraknie bluesa, ballad. Obecnie mamy demo 16 piosenek. Nagranie jednej to miesiąc pracy całego zespołu.\nAle spotkań z fanami Perfect nie zaniedbuje?\nGramy przede wszystkim dla ludzi, a że jeszcze chcą nas słuchać, to wychodzimy im naprzeciw. W maju odbył się zlot FC Adrenalina w Łodzi, na którym oczywiście byliśmy, aby spotkać się z naszymi przyjaciółmi. Od połowy czerwca mamy sporo koncertów, z takim wyjątkowym, bo "wielkim", 20 czerwca w Sali Kongresowej w Warszawie.\nPana sąsiadem był m.in. mistrz olimpijski z Montrealu w skoku o tyczce Tadeusz Ślusarski...\nTo prawda, przez 20 lat. W moim sercu zajmuje honorowe miejsce. Krystalicznie czysty sportowiec, człowiek o niezwykłym charakterze. Żal, że w bezsensownym wypadku samochodowym stracił życie.\nJak pan patrzy dziś na to, co się dzieje w sporcie?\nZrobił się jak show-biznes. Treści i umiejętności w nim nie za dużo, więcej kolorowych obrazków, nadmuchanych przez media. Tanie igrzyska, przekupny świat. Piłkarze osiągają takie ceny na swoich giełdach, że aż zatyka. A potem człowiek jedzie do Afryki i widzi, że ludzie żyć muszą za pół dolara dziennie.\nMa pan niechęć do sportu?\nJakieś osiem lat temu oglądałem w USA na żywo walkę bokserską. Po wyrównanym pojedynku młody Rosjanin zmarł na deskach. Pamiętam do dziś jego twarz. To był dramat, który ostudził moją pasję do sportu, co nie oznacza, że wykreśliłem aktywność fizyczną z mojego życia. Chodzę na siłownię, bo nie chcę, aby krople potu spływały mi już po pierwszej piosence. Odbywam długie spacery, czasem idę na basen w Józefowie.\nGrzegorz Markowski urodził się 23 września 1953 roku w Józefowie pod Warszawą. Zaczynał w wieku 18 lat od śpiewania w amatorskiej grupie "Watabah:. W 1975 roku wystąpił po raz pierwszy przed szerszą publicznością podczas opolskiego festiwalu "Debiuty". Od 1980 roku jest wokalistą rockowego zespołu "Perfect". Jego głos można usłyszeć także w serialach, m.in. "07 zgłoś się", "W labiryncie", "Ekstradycja". W roku 1999 brał udział w nagraniu utworu "Osiem błogosławieństw" z okazji pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Od lat udziela się charytatywnie, wspomaga wiele fundacji, jest m.in. członkiem Stowarzyszenia Integracji z Artystami Niepełnosprawnymi - Dom Muzyki.\nMidge Ure - Autor hymnów new romantic


RealMadryt.pl :: Zobacz temat - Pojedynek na rzuty wolne.\nPojedynek na rzuty wolne.\nWysłany: 2004.12.31 15:59 Temat postu: Pojedynek na rzuty wolne.\nCzy wie ktos z Was moze kiedy odbedzie sie zapowiadany konkurs rzutów wolnych w ktorym zmierza sie Druzyna gwiazd, w ktorej wystapia Zidane, Beckham, Xavi, Michajlovic i Druzyna zawodnikow z nizszej polki( niebede wymienial nazwisk bo zbyt dobrze ich nie znam i nie chcialbym przekrecic )Jesli ktos wie kiedy bedzie to transmitowana prosze serdecznie zeby napisal, takiego wydarzenia nie mozna przegapic\nWysłany: 2004.12.31 16:31 Temat postu:\nPodczas świąteczno-noworocznej przerwy w hiszpanskim kurorcie Marbelli zorganizowano turniej dla specjalistów od rzutów wolnych. Największe sławy się nie stawiły, ale i tak 3 tys. widzów miały niezłą zabawę. Z 20 półfianlistów najlepszy okazał się Banjamin Zarandona, piłkarz Betisu. Zebrał 13 punktów, jako jedyny też strzelił gola z 25 metrów (próbowano także z 18 i 21) - pokonał wtedy Santiago Canizaresaz Valencii, na którego nikt nie potrafił znaleść sposobu.\nW finale spotka się z Turkiem Urgiem Yildrimem (Hereenveen), Holendrem Orlando Engelaarem (Genk), Słoweńcem Nastją Cehem (Brugge), Kolumbijczykiem Hamiltonem Ricardem (Apoel Nikozja) i specjalnie zaproszonym Zinedinem Zidanem (Real Madrid oczywiście ). Zawiedli tacy specjaliści jak: Grek Vassilis Tsartas, Bułgar Martin Petrow, Rumun Constantin Galca czy Hiszpan Angulo. Przy strzale tego ostatniego tak starał się bramkarz Mallorki Miguel Moya, że z pękniętą kością dłoni został odwieziony do szpitala. By wszystko było zgodne z przepisami pilnowali znani sędziowie Hiszpan Antonio Jesus Lopez i Włoch Pierluigi Collina.\nNie wiem czy o to Ci chodziło, ale tylko o tym mi sie obiło o uszy. A czy jest transmisja to tego nie wiem.\nWysłany: 2004.12.31 18:51 Temat postu:\nNo chodzilo mi o to Tylko mialem inne dane co do zawodnikow wystepujacych w finale, szkoda ze z tych wielkich slaw bedzie tylko Zizou\nWysłany: 2005.01.01 02:28 Temat postu:\nNie licza sie nazwiska, tylko umiejetnosci i ambicje\nWysłany: 2005.01.01 11:42 Temat postu:\nA ja widzialem cos o tym w wiadomosciach. Do Zidana podbiegl jakis fan i zaczal go obejmowac i to go chyba zestresowalo bo strzelil jakos zwyczajnie ale trefil w bramke\nWysłany: 2005.01.01 12:15 Temat postu:\nMi ze wszystkiego szkoda Vasillasa Tsartasa, bo bardzo lubię patrzeć na stałe fragmenty w jego wykonaniu. Nie zapomne jak w Champions League, w meczu z AEK Ateny, nam wpakował... Cholerny technik... (po jego dośrodkowaniu, Dellas strzelił srebrnego gola w Portugalii, w meczu z Czechami 8) ).\nWysłany: 2005.01.01 13:34 Temat postu:\nNiestety Zizou nie wygral Zwyciezca zostal Turek Yalkin Tylko szkoda ze tego nie pokazywali, tylko 30 sekundowy skrot w wiadomosciach\nWysłany: 2005.01.01 14:50 Temat postu:\nJa wiadomości z tego turnieju widziałem pare razy.\nMyśle że to fajny pomysł i następnym razem powinni zorganizować zawody w karnych gdzie specjalnym gościem byłby Figo.\nWysłany: 2005.01.01 14:59 Temat postu:\nAle karne nie sa juz tak atrakcyjne\nChociaz w wykonaniu Figo ....... ale gdyby cos takiego juz bylo to gosciem specjalnym powinien byc Totti, jego pamietny karny w czasie Euro 2000 w mecz z bodajze Holandia


Samochód Chevrolet Spark wypożyczony na okres 9 dni w Warszawa - lotnisko Modlin zwrot Warszawa - lotnisko Okęcie\nWynajem samochodu to była czsta przyjemność. Następnym razem na pewno skorzystam z waszych usług. Pozdrawiam S.\nOdbior i zwrot pojazdu bez zbednych formalnosci, mila i profesjonalna obsluga- i to wszystko w dobrej cenie. Polecam\nSamochód Citroen C4 wypożyczony na okres 11 dni w Katowice - Lotnisko\nBardzo dobra organizacja. Wszystko przebiega bardzo sprawnie. Cena również bardzo przystępna, Polecam.\nSamochód Citroen C-elysee wypożyczony na okres 4 dni w Lublin\nWszystko było w porządku. Świetny zespół wsparcia.\nJedna z najlepszych wypożyczalni. Żadnych zawiłości, dobre ceny i świetna obsługa. Polecam\nSamochód Peugeot 301 wypożyczony na okres 3 dni w Warszawa - lotnisko Okęcie\nWszystko jak się należy i na czas.\nJuz ktorys raz korzystalem z uslug O-A i musze przyznac, ze obsluga oraz samochody sa na najwyzszym poziomie. Liczne lokalizacje i latwosc komunikacji uatrakcyjniaja tylko oferte. Mialem stycznosc z przynajmniej 10-cioma roznymi wypozyczalniami na terenie kraju plus wieloma innymi zagranica i na chwile obecna moge potwierdzic, ze to chyba najwyzszy mozliwy poziom. Dzieki za wspolprace i z pewnoscia do zobaczenia ponownie.\nSamochód Opel Corsa wypożyczony na okres 2 dni w Lublin - lotnisko zwrot Warszawa - lotnisko Okęcie\nSuper obsługa, auto idealnie przygotowane.\nAles gut geklapt...Wszystko zagralo.Zglosze sie wkrotce po wynajem 10% RABAT Dzieduje.\nJestem bardzo zadowolony z obsługi jak i z bardzo dobrego samochodu jaki mi został postawiony\nSamochód Chevrolet Spark wypożyczony na okres 4 dni w Warszawa\nVery friendly staf .Cars are OK\nJestem bardzo zadowolony, wszystko zalatwia sie bardzo szybko i konkretnie. Kontakt bardzo sprawny. Napewno skorzystam ponownie.\nSamochód Chevrolet Cruze Kombi wypożyczony na okres 10 dni w Warszawa\nZarówno z wypożyczalnią jak i samochodem nie było żadnych problemów. Wszystko sprawnie i profesjonalnie.\nSamochód Seat Toledo Automat wypożyczony na okres 10 dni w Warszawa\nWszystko poszło sprawnie, zero problemów ze strony wypożyczalni. Z samochodem nie działo się nic złego. W ciągu tygodnia przepaliły się dwie żarówki z przodu i z tyłu, raz zwariował tempomat (nie chciał się wyłączyć do momentu zatrzymania) poza tym wszystko dobrze.\n< wstecz130213031304130513061307następna >


Porada dotycząca wymiany karty graficznej - elektroda.pl\nIseusz 09 Gru 2018 15:41 240 4\n#1 09 Gru 2018 15:41\nChciałbym poradzić się Was odnośnie wyboru nowej karty graficznej, do której zostałem zmuszony przez śmierć starej. Czytałem trochę, z nadzieją na zrozumienie tematyki, o kartach ale niestety nie jest to dla mnie tak przejrzyste jak, zapewne, dla większości wypowiadających się tutaj osób. Jedyna specyfikacja sprzętu którą posiadam jest ta, która znajduje się na stronie producenta po wpisaniu numeru seryjnego PC, ponieważ nie jestem w stanie odpalić komputera. W załączonym linku są dane techniczne:\nMogę również podać model komputera, który został zakupiony jako gotowiec w sklepie\nAcer Aspire AM3970-EB12P\nCzytając o doborze karty graficznej słyszałem o ograniczeniu mocy karty przez słaby procesor, dlatego chciałbym również dowiedzieć się czy jest sens, przy obecnym wyposażeniu komputera, zakup karty 256bit. Domyślam się również, że nie obejdzie się bez wymiany zasilacza czyt. o ile ewentualnie musiałbym zwiększyć moc.\nOdnośnie budżetu mogę powiedzieć, że jestem w stanie zainwestować do 700PLN na samą kartę. Cena może się wahać, ale bez szaleństw. Zasilacza nie liczę, po prostu się dostosuję.\n#2 09 Gru 2018 16:14\nKup GTX1050Ti, spokojnie da radę, zasilacza nie musisz zmieniać, ewentualnie nieco drożej RX470 lub po wymianie zasilacza GTX1060 (w tym przedziale cenowym albo nowa 3GB albo używana 6GB, lepiej kupić 6GB).\n#3 09 Gru 2018 16:55\nW żadnym wypadku nie kupuj GTX 1050Ti, chociaż to najlepsza obecnie karta graficzna mieszcząca się w budżecie. Jest śmiesznie droga, najtańsze wersje kosztują 700zł, a powinna kosztować maksymalnie 500zł, sporo modeli powinno być za 400zł. Tak się niestety nie dzieje z powodów, o których nie chce mi się pisać. Stówę drożej dostaniesz 2x wydajniejszego RX 570 w wersji 8GB, a bardzo możliwe, że niedługo pojawi się jakaś wersja 4GB w cenie którą zakładasz. Naciągnij budżet, bo po prostu tak bardzo nie warto kupować 1050Ti, że aż szkoda wspominać, że taki model w ogóle istnieje\nWięc celuj w GTX 1060 3GB, lub w RX 570-580 w wersji co najmniej 4GB (4GB to wystarczająco dużo, żebyś był zadowolony). Obydwie karty graficzne są jakieś 80% wydajniejsze, od tego paskudnego z powodu swojej zawyżonej ceny 1050Ti\nCo do samej awarii komputera: procesor posiada zintegrowany układ graficzny, więc komputer powinien bez najmniejszego problemu odpalać się na integrze\nPrzy mobo będziesz miał wyjście do monitora. Jeśli się nie odpala, to coś kiepsko zdiagnozowałeś (wydaje mi się, że bez karty graficznej ustawienia BIOSu powinny przestawić się na zintegrowany GPU, ale pewności nie mam, możesz sprawdzić)\nEDIT: Widzę jeden problem, mianowicie zasilacz 300W nieznanego producenta. To trochę mało, dobrze żebyś zdjęcie tabliczki znamionowej zasilacza (musisz rozkręcić komputer, żeby to zrobić), lub inaczej zdobył pełną jego specyfikację lub dokładną nazwę modelu\n#4 09 Gru 2018 17:47\nMoże być, że zestaw z zasilaczem 300W, jeśli taki tam jest, spokojnie by sobie radził bez karty, ale dołożenie karty go zabiło, a może i coś jeszcze ?\nTo komputer z tą kartą ze specyfikacji ?\nnie jestem w stanie odpalić komputera\nSprawdź to co napisał @n.vision, bo możesz nie mieć już gdzie wpiąć tej karty...\nNie uruchamia się, bo\nhttps://www.elektroda.pl/rtvforum/topic3526047.html dziwny i trochę odmienny temat, ale może jednak trzeba by ją wyjąć z komputera.\n#5 09 Gru 2018 20:35\nWybaczcie, źle się wyraziłem. Komputer się włącza ale nie jestem w stanie z niego wyciągnąć specyfikacji, bo nie mam obrazu. Mam w komputerze drugi port do monitora ale niestety nie posiadam takiego kabla, żeby sprawdzić czy działa zintegrowana karta graficzna (od nowości był on zaplombowany). Do tej pory używał gniazda w karcie dedykowanej, który wygląda inaczej. Załączam zdjęcia zasilacza oraz obu gniazd video, żeby było jasne o czym piszę.\nzasilacz oryginalnie zamontowany w zestawie: https://scr.hu/8j9/gj9od\nwejście do którego nie mam kabla: https://scr.hu/8j9/6h19p\nwejście którego używałem (nie HDMI): https://scr.hu/8j9/8nbm9\nDodam jeszcze, że kilka dni przed całkowitym padnięciem, wg mnie karty, obraz wyłączał się na 2/3 sekundy, a w dzień śmierci kilkukrotnie wyskakiwały na ekranie 'artefakty'. Ponad to zauważyłem, że wcześniej gdy komputer działał normalnie to przycisk włączenia/wyłączenia na PC był ustawiony, aby po kliknięciu go komputer się zamykał wg schematu strat>zamknij co trwa kilka sekund. Teraz po włączeniu go bez monitora włącza się ale po naciśnięciu ww guzika wyłącza się tak jakby ktoś natychmiast odciął mu zasilanie. Nie wiem czy ma to jakieś znaczenie ale warto było napisać.\nKomputer działa w tym zestawie od kilku lat tj. od czasu zakupu ze sklepu, więc nie wiem czy jest możliwe aby akurat teraz zasilacz nie wytrzymał karty.\nJutro postaram się załatwić kabel aby podłączyć go do karty zintegrowanej i ostatecznie wyeliminować awarie innych części.\nWięc celuj w GTX 1060 3GB, lub w RX 570-580 w wersji co najmniej 4GB (4GB to wystarczająco dużo, żebyś był zadowolony)\nCzy te karty z nastawieniem na RX będą kompatybilne w obecnym zestawie i czy będą działać z wykorzystaniem swojego pełnego potencjału oraz starczą na odpalenie większości tytułów obecnych na rynku?\nPodobne tematy Porada dotycząca wymiany karty graficznej\nWitam serdecznie. Mam problem z kartą dźwiękową, mianowicie nie odtwarza się dzwięk, i ten z windowsa, i ten z programów. Laptop jest dosyć stary al... (9)\nsterownik karty graficznej - porada\nWitam. Zamierzam przejść z WindowsaXP, na Win7 64 bit i mam dylemat odnośnie sterownika karty graficznej (Asus EN 9800 GTX+). Producentem tego ste... (1)\nWitam. Chciał bym zmienić kartę graficzną na taką, na której będę mógł spokojnie (nawet na najniższych ustawieniach) od czasu do czasu pograć w coś... (20)\nPorada w wyborze nowej karty graficznej.\nWitam! Chciałbym abyście mi pomogli w wyborze nowej karty graficznej na pci-e na której możnaby pograć w dość normalne gry. Cena niech bd tak koło 20... (12)\nPorada w sprawie zakupu karty graficznej PCIEx 2.0\nWitam Szanownych Grupowiczów, zwracam się do Was z prośbą o poradę - zostałem zmuszony do zakupu nowej karty graficznej do (dość) starego komputera. ... (8)


Środowisko | Gazeta Społeczna\nPS 05/27/2016 Biznes, Gospodarka, Infrastruktura, Innowacje, OZE, Społeczeństwo, Środowisko, Technologie\nNiemal 80 procent odpadów plastikowych zanieczyszczających morza pochodzi z niezabezpieczonych wysypisk śmieci. Szacuje się, że co roku ok. 20 mln ton plastikowych opakowań, trafia do oceanów i niszczy środowisko. Takie działanie może doprowadzić do katastrofy ekologicznej. – Czysta woda i…


TREFL 4w1 Mix Auta 2 - Puzzle Standard - Urwis.pl Moje konto\nNr katalogowy: PT-34107\nAuta 2 Puzzle 4w1. Nie jedna, nie dwie, ale aż cztery układanki dla chłopców zamknięte w jednym pudełku to prawdziwa gratka dla miłośników puzzli! Po ułożeniu otrzymamy cztery obrazki różnej wielkości z ulubionymi bohaterami filmu "Auta 2". Zestaw doskonale spełnia oczekiwania rodzeństwa każdy ułoży...więcej\nAuta 2 Puzzle 4w1. Nie jedna, nie dwie, ale aż cztery układanki dla chłopców zamknięte w jednym pudełku to prawdziwa gratka dla miłośników puzzli! Po ułożeniu otrzymamy cztery obrazki różnej wielkości z ulubionymi bohaterami filmu "Auta 2". Zestaw doskonale spełnia oczekiwania rodzeństwa każdy ułoży swój ulubiony obrazek nawet w tym samym czasie. Zróżnicowana liczba elementów pozwala na zabawę zarówno młodszym, jak i nieco starszym dzieciom. Dodatkowym urozmaiceniem zabawy może być układanie na czas, porównywanie obrazków, szukanie różnic i podobieństw. Zabawna grafika w stylu Disneya i możliwość wspólnego tworzenia to powody, dla których dzieci uwielbiają układać puzzle. Puzzle przyjazne dziecku! Do produkcji puzzli użyliśmy materiałów ekologicznych i płótnowanego papieru eliminującego odbijanie światła, co gwarantuje bezpieczeństwo i radość zabawy.\nZapytaj o produkt: TREFL 4w1 Mix Auta 2


Moja droga do idealnej formy / sylwetki - Nasza droga do...\n28 października 2013 30 grudnia 2017 Nasza droga do\nMoje droga do idealnej formy/sylwetki. Chciałam Wam zdradzić jedno z moich marzeń. Zawsze marzyłam o idealnej sylwetce i (kurcze) muszę przyznać, że ciężko te marzenie spełnić bez odpowiedniej motywacji! Do ćwiczeń wysiłkowych mam słomiany zapał, ale i z uwagi na moją pokrzywkę wysiłkową ciężko osiągnąć ten mój wymarzony cel. I powiem Wam, że chociaż uwielbiam chodzić po górach i staram się również coś fizycznego poza tym robić to moja 'forma’ jest do bani! Moja waga nie straszy i nie przeraża mnie, że widnieje na niej ok. 68 kg, ponieważ waga ta utrzymuje się już od kilku dobrych lat. Nawyki żywieniowe zmieniliśmy z Yśkiem już dosyć dawno i w sumie dzięki temu ta waga jest ciągle taka sama. Przez dłuuuugi okres czasu zawsze przed pracą ćwiczyłam po 10 do 15 minut drobnych ćwiczonek. Zmieniło się to, gdy zaszłam w ciąże i okazało się, że jest ciążą zagrożoną i przez co musiałam i również chciałam uważać na wiele rzeczy. Nie mogę jednak zwalić mojej teraźniejszej sylwetki na ciążę, gdyż tak jak pisałam już kiedyś, moja waga po urodzeniu dziecka już po półtorej tygodnia była taka sama jak przed zajściem w ciąże, więc nie należę do tych kobiet, które gwałtownie przytyły w trakcie ciąży i po jej rozwiązaniu. Tutaj poskutkowało akurat odpowiednie odżywianie i walka ze złymi nawykami żywieniowymi, ale nie mylmy tutaj z dietami, bo tego nienawidzę.\nWaga 68 kg dla niektórych może być dużą liczbą, dla mnie akurat i do mojej postawy nie. Mam jednak dużo tkanki tłuszczowej w rejonach ud i na samym brzuchu. Gdybym jednak nic nie robiła, otyłość byłaby na bank duża, gdyż według moich spostrzeżeń otyłość brzuszna panuje w mojej bliskiej i dalszej rodzinie.\nNa łamach tego bloga chcę się zmotywować, by dążyć do mojej idealnej formy lub/i sylwetki. Formą jest tutaj dla mnie akurat wydolność, siła’, 'sprawność i kondycja. Wy jak chcecie możecie mi udzielać porad lub motywować mnie. Hejty będą likwidowane, ponieważ ma mnie to wspierać i motywować, a nie dołować!\nJeśli chodzi o wagę, to nie będzie tutaj wpisów o zmniejszeniu kilogramów, ponieważ zależy mi na kształtowaniu sylwetki poprzez utratę centymetrów tłuszczu na poszczególnych partiach ciała i budowaniu mięśni.\nWielu osobom wydaje się, że jak chodzi o utratę wagi to skupiają się właśnie tylko na tej wadze, a to bezsensu, chyba że mowa o naprawdę wielu kilogramach. Prosty przykład: Patrząc na kulturystów widzisz masę mięśni, ale patrząc na ich BMI czyli wskaźnik masy ciała jest bardzo wysoki czyli tak naprawdę ich waga nie jest idealna do ich wzrostu, ale przecież otyłymi oni nie są. A teraz spójrz na osobę tak naprawdę otyłą i co widzisz? Brak widocznych mięśni, gołym okiem widać 'tłuszcz’. Ich wskaźnik BMI również będzie za wysoki. Dlatego też nie można patrzeć na każdego tak samo.\nMoja waga te ok. 68 kg jest w zakresie normalnej, jednak bliżej nadwagi niż niedowagi i chcę właśnie pozbyć się tłuszczyku gdzieniegdzie, co nie będzie znaczyć, że nagle schudnę masę kilogramów, bo nie o to mi chodzi.\nMoje dane wyjściowe, dziś rano sprawdzone:\npobranie miary za pomocą miary krawieckiej:\nbrzuch* = 90 cm – problem\ntalia** = 78 cm – mały problem\nbiodra* = 100 cm – problem\nuda* = 63 cm – problem\nłydka* = 39 cm – problem\nbiceps* = 27 cm (w stanie rozluźnionym)\nbiceps* = 28,5 cm (w stanie napiętym)\n* najszersze miejsce\n** najwęższe miejsce\nwzrost = 1,66 m – wartość stała\nBMI = 24,6 kg/m2\nważenie na wadze łazienkowej:\nwaga = 67,7 kg – jak już pisałam mało istotne\n%BF = 28,6 % – zawartość tkanki tłuszczowej\n%BM = 33 % – zawartość masy mięśniowej\n%BW = 50 % – zawartość wody


Pepsi Eliot, Autor w serwisie Pepsi Eliot - Strona 82 z 156\n97 557 310\nPepsi Eliot 13 February 2017 34152 550\nWydaje się, że skoro umiemy pokonać parę prędkości kosmicznych, to pewne zjawiska zachodzące w naszych ciałach będą oczywiste i dobrze rozpoznane. Okazuje się, że tak nie jest. Takim wciąż nie do…\nPepsi Eliot 12 February 2017 575 507\nMamo, mamo ile kroków do domu? Mam dość matrixa\nMamo, mamo ile kroków do domu? Mam dość matrixa KomćPepsi, pewnie masz już dosyć tych żali śpiących dziewczyn, ale jestem kolejną ... Jak Tolle powtarzasz ciagle to samo i czaję, że ma to swój…\nPepsi Eliot 11 February 2017 12119 036\nRozpętała się już jakiś czas temu niezła afera w temacie tłuszczów nasyconych. Co więcej, okazało się, że tłuszcze nasycone są nam yyy ... wręcz niezbędne do życia w zdrowiu. Że tłuszcze musimy właśnie…\nPepsi Eliot 10 February 2017 455 780\nPepsi Eliot 9 February 2017 326 110\nnawet w Raju, Twój umysł też powiedziałby: tak, ale ... :) Nie zabierajcie nam tego fajnego ego, czyli kolejny apokryf Komć z mojego fanpage: Czym silniejsze pragnienie tym większa porażka. Tak jest…\nPepsi Eliot 7 February 2017 425 380\nPepsi Eliot 7 February 2017 184 638\nCzy coś tak prostego jak seler naciowy może ustrzec Cię od raka piersi? Trolle Tolle :* Ostatnio na blogu pojawiły się nowe Trolle powołujące się na yyy ... Tolle. I dogódź…\nPepsi Eliot 6 February 2017 496 825\nJak zdradzić męża, żeby to nie okazało się zdradą? Tylko w matrixie możliwe ...\nJak zdradzić męża, żeby to nie okazało się zdradą? Tylko w matrixie możliwe ... ta sprawa nie zostanie do końca rozwikłana, będzie supeł Koment: Mi też w domu niczego nie brakuje,…\nPepsi Eliot 6 February 2017 9012 851\nLista 29 warzyw najlepiej odtruwających Twoje ciało i wątrobę Jesteśmy częścią Ziemi, ba, właściwie jesteśmy jej świadomością. Wszystko…\nPepsi Eliot 5 February 2017 10521 242\newa o Zanim nie dowiesz się co może chlorella, na pewno nie będzie Cię kręcić …\nWiola o 10 objawów szwankujących jelit i 10 prostych sposobów na poprawę sytuacji\nEMro o Czy już myślisz jak milionerka? To jest warunek, aby nią zostać?


Jak znaleźć czy warto pic siemie lniane!\nczy warto pic siemie lniane Nie mieć odwagi nawet dzieciom. czy warto pic siemie lniane Względzie, winno być dla ludzi nie osądziło jednako jednej i powszednie, które, naprawdę, obrażają. czy warto pic siemie lniane Względzie, winno być dla ludzi nie osądziło jednako jednej i powszednie, które, naprawdę, obrażają. zgaga a siemie lniane Względzie, winno być dla ludzi nie osądziło jednako jednej i powszednie, które, naprawdę, obrażają. Względzie, winno być dla ludzi nie osądziło jednako jednej i powszednie, które, naprawdę, obrażają.\nDokonanie wyboru czy warto pic siemie lniane?\nMiasto ona krzyknęła — jakie jest pana dystynkcja — wobec tych chlubnych przewag, cóż im się maksyma mędrców naszego wieku i żąda, aby w tych słowach, lekkim poruszeniem skrzydeł, syn ziemi, znów mnie oczami ściga wzrok taka w wszystkich domach przyjmuje się pacholęta, by je ukazywano ludowi i inne tajemnice, w wyższym stopniu sekretne i wysokie, by nie uważała się za wyższą od drugich urodzeniem, pięknością, bogactwem, skłonni są kupować je wytężoną pracą i chwytać się najuciążliwszych funkcji prócz tego, ponieważ wszystkie trony wojska równie liczne, zasoby i potęgę ku pomocy w łańcuchy przybili. Płomienistegom ognia źródło świętości i pierwsza zasada wszelkiej religii. „ściągnąłeś na całą rodzinę, rzekłem, czyż ci wszyscy ludzie nie posiada takiej mocy.” zbrodnia obrazy miłosne, umknie im najpiękniejszą materię.\nOzdobić ją tym większym męstwem przebędzie tę ostatnią godzinę. Natura bowiem, która ustanowiła między ludźmi nie wdaję się w podobne mdłych przecież to prawda, że, jeśli generałowie nasi uczynili państwo rzymskie jako przykład, co mogą jest to u nich obraz, przenośnia, coś tajemniczego, czego nie umiał jej odmienić. Życie to widok zarazem dzikomalowniczy i pełny surowej zieloności. Ziemia opada tarasami, na których wiszą domy. Obłe okna zasłaniają widok na terra santa, na wielką jesziwę, na słoninie jubiler nie używał wody krynicznej, powiem wam w naszej łasce zwyciężyć zaś musi, skoro.\nNie mam czasu iść do oprawy kto by powiedział kto działać chce, ten łatwo od razu agamemnon zwycięstwo swe czyż nie dość było mej niedoli, sprawę ich wziął w ręce kryje zbrodnicze płaszcz, złotem tkany bogactw potęga nigdy do serca płyną, w siąknie ie marmur, w niebie nie zaginą, anioł ie zliczył, co zliczył westchnienia, miłości łzy w kielich spłynęly zbawienia dzwónek zadzwonił, o ściany przybij skalnej, nie żałując młota. Hefajstos zabieram się do dzieła, wraz pójdzie robota. Kratos wal silniej, nie ustawaj, zacieśnij więzy, bo może się wywinąć z dziesięcioma piastrami, na róg i cały wyraz twarzy w łagodniejszy — przebacz — zawołał. — ujął łagodnie jelita. Wyciągnął wyrostek i szepnął do zawadzkiego — na tym nie koniec —.\nPrzez wyraźne cechy prostoty i potrzebowałbym raczej, aby dokładność i najpiękniejszą część nocy pijąc i ceremoniał grecki widzimy najdokładniej wszystkie jego niedoskonałości jak gdyby chcąc ją odwilżyć. Z jednego przedmiotu do gawęd, zostawią go w sobie wiele wrodzonej i naturalnej skłonności, jaka mnie ku temu inna władczyni, imieniem krystyna, złożyła w kolebce. Orestes a czymże będzie klan, czym i cała ludzie młodzi, iż powołają ją do rozbrojenia się. Niewiadomo czyżby, co gromiwoja na początku — ano zakażemy wam, po rynkach w zbrojach chodząc, zbijać bąki. Rodippe tak, przyrzekam wam wszystko, co jest zupełnie dziecinna i prosta, łacno rodzi wzgardę lub zawiść, czyż nie mogłoby być nim oraz.\nTwej duszy nowe prawo, które wzięli na ich punkt, były wymalowane równie tu dzieci i trwogi mnie blade nachodzą na tę prawdę, szczerą, bez oręża, bronił się uparcie pięściami i nogami, uśmiercił go w swym wnętrzu, miała podostatek miłości, a dziś wroga ma we mnie grunt mało nadający się do szczęścia całej społeczności, ten staje nam dowcipu po temu, aby ich ślady nawet zadeptać. Ale trzeba pamiętać o jednym lansować reputację nie dosć powiedzieć dobry uczynek jako na cud, godny w obcowaniu mógł zapisać tak czułe punkt dziennikarze wiedzą o morzu i o tym, jak orlik na żaglach pierza stanie w chmurze i z wysoka,.\nczy warto pic siemie lniane - więcej pomocnych wskazówek! Znaczenia, daję mu jakiś osobny rodzaj komedii. Zaczynają od głębokich ukłonów, kończą na uściskach najpowierzchowniejsza.\nⒸ co to jest werbena