T W Ó R C O W N I A* grupa artystyczna: plastyczno- literacka* silesia superior\nTwórcownia - samozwańcze miejsce ponadcodziennej aktywności dorosłych ( dzieckiem podszytych) na granicach sztuki i kultury od arteterapii po rysunek studyjny. Twórcujemy nie tylko za pomocą pędzla i ołówka, ale i pióra literackiego przy herbacie Sentymentalną troską otaczamy zanikającą kulturę Silesia Superior, Małą Ojczyznę na granicy „cesarstw”. Twórcownia – miejsce magiczne przekraczające granice czasu, przestrzeni, pamięci i myślenia – bezpieczne i otwarte dla outsiderów i disability\nnie do wiary że tyle czasu minęło\nHerbatki co miesiąc a tu cisza\nTwórcowanie może być jest przyjemnością i lataniem Underground -twórczość "podziemna", często półamatorska, przełamująca rozmaite tabu, estetyczne i społeczne również dotyczące nieszczęsnej integracji mIejsce Silesia Superior na pograniczu. Czas symboliczny na Wyspie Wielkanocnej -dlaczego akurat tam? odpowiedź jest między wierszami i w naszej historii sięgającej do Szczepu Rogate Serce\nAutor: Twórcownik o 07:44 Brak komentarzy:\nherbatka czerwcowa prawie świętojańska\nMIEJSCE WOLNOŚCI CZY ZNIEWOLENIA\nMIEJSCE WIĘZI CZY WIĘZÓW\nczwartek 23 czerwca\nAutor: Twórcownik o 12:57 Brak komentarzy:\nASP wystawa końcoworoczna\n04.06.2012, godz. 18.00 - wernisaż wystawy końcoworocznej. Ul Raciborska 37, Katowice\n04.06.2012 - 13.06.2012, godz. 10.00 - 18.00 - wystawa końcoworoczna. Ul. Raciborska 37, Koszarowa 19, Dąbrówki 9, Katowice (za wyjątkiem 7 czerwca)\nAutor: Twórcownik o 12:52 Brak komentarzy:\nzaproszenie na A Mad Tea-Party czyli Obłąkaną * vel Zwariowaną** Herbatkę\nA Mad Tea-Party czyli\nObłąkaną * vel Zwariowaną** Herbatkę\nna finisażu wystawy Elizy Alice Tomczykpt "Co zobaczyliśmy po drugiej stronie lustra"\nw czwartek 19 maja 2016\nw Małej Galerii BŚl na Ligonia 7\n* obłąkana herbatka wg Macieja Słomczyńskiego 1965\n**zwariowana herbatka* wg Roberta Stillera 1986\nklub miłośników dobrej herbaty i rozmów wszelakich\nTwórcowanie może być jest przyjemnością i lataniem Underground -twórczość "podziemna", często półamatorska, przełamująca rozmaite tabu, estetyczne i społeczne również dotyczące nieszczęsnej integracji mIejsce Silesia Superior na pograniczu. Czas symboliczny -Wyspa Wielkanocna -dlaczego akurat tam? odpowiedź jest między wierszami i w naszej historii sięgającej do Szczepu Rogate Serce\nAutor: Twórcownik o 10:51 Brak komentarzy:\nWYSTAWA debiutancka Elizy Alice Tomczyk, PO KTÓREJ STRONIE LUSTRA?\nWernisaż debiutanckiej wystawy twórcowniczki,\nElizy Alice Tomczyk, naszej studentki ASP,\nwtorek 12 kwietnia 17.00/ ;\nPo której stronie lustra?\nMAŁA GALERIA BŚL. ligonia 7\nplanowany finisaż 19 maja\nwystawa trwa prawdopodobnie do Bożego Ciała\nAutor: Twórcownik o 11:36 Brak komentarzy:\nsenna herbatka 28 kwietnia\ni Twórcownia Forma T\nna czwartkowe spotkanie\nKlubu Miłośników Dobrej Herbaty i Rozmów Wszelakich\npod roboczą nazwą „SENNA HERBATKA”\n- –odsłona pierwsza…\nSEN- jedna trzecia życia- co się z nami dzieje?\nZDROWIE, KULTURA i TAJEMNICA\nautorzy wystąpienia/ panelu\ndr nauk o zdrowiu Zygmunt Podbielski, psycholog kliniczny\nJan Dżony Kuczyński, antropozof, łowca snów, pisarz28 kwietnia\n17.00/ sala 112\npodzielenia się swoimi snami\nsen: sleeping i dreaming\nAutor: Twórcownik o 13:28 Brak komentarzy:\nherbatka 17 marca Słowo i myśl- od logosu do gadaniny\nHebatka 17 marca\nSłowo i myśl. Od logosu do gadaniny.\nBędzie to swobodne eseistyczne ujęcie przemian jakie na przestrzeni dziejów zaszły w relacjach zachodzących miedzy sferą języka a sferą ludzkiej myśli i świadomości. Przy czy szczególnie uwzględnione zostaną osobliwości występujące w poszczególnych okresach historycznych. Zarazem w swej osnowie będzie to próba z zakresu sztuki interpretacji- bo zasadza się na analizie konkretnego utworu poetyckiego Sezony Czesława Miłosza (z tomu Hymn o perle). To właśnie ten wiersz czy raczej aforyzm, epigramat stał się pretekstem i inspiracją do całości rozważań.\nAutor ….wystąpienia/ pogadanki (?), pogadanki eseistycznej, rozważań, rozprawki, dyskursu, luźnego odczytu, prelekcji, wywodu…. (nie wykład- bo ex catedra)Andrzej Klemens\nUrodzony w 1966 w Katowicach. Studia polonistyczne i filozoficzne na UŚ.\nInteresuje się związkami filozofii z literaturą. W odniesieniu do siebie używa trochę już zapomnianego określenia emigrant wewnętrzny.\nAutor: Twórcownik o 13:04 Brak komentarzy:\nTwórcownicy na wykładzie Romana Lewandowskiego\nATOPOS DOŚWIADCZENIE ZNIKANIA I REINKARNACJA ARTYSTY\nAutor: Twórcownik o 14:00 Brak komentarzy:\nherbatka pod znakiem rozmów o czeskiej literaturze i muzyce ostatnich lat oraz czeskich wpływach na Śląsku.\nDodano 8 February 2016 przez Izabella Pacek\n4 lutego w filii Biblioteki Śląskiej przy ulicy Ligonia 7 odbyło się kolejne spotkanie działającego w ramach grupy artystycznej Twórcownia Klubu Miłośników Dobrej Herbaty i Rozmów Wszelakich. Upłynęło ono pod znakiem rozmów o czeskiej literaturze i muzyce ostatnich lat oraz czeskich wpływach na Śląsku. Serdecznie zachęcamy do obejrzenia zdjęć z wydarzenia:https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1738450296392173&id=165526590471061 oraz zapraszamy do wzięcia udziału w następnej herbatce, która odbędzie się w marcu (więcej szczegółów wkrótce).\nAutor: Twórcownik o 13:53 Brak komentarzy:\n4 lutego zapraszamy na Czeski Czaj\n4 lutego herbatka czeska\nKlub Miłośników Herbaty i Rozmów Wszelakich\nkrtek krecik pije herbatkę rumiankowa\nperypetie dwóch nieudolnych majsterkowiczów\nSąsiedzi (oryginalne tytuły czeskie: Pat a Mat oraz ...a je to!; pol. Pat i Mat oraz ...i to wszystko!) – czechosłowacki\nNiezręczność manualna to główny motyw serialu. Obok humoru, cechą filmu jest także optymistyczne podejście do życia. Dwójka bohaterów zawsze podejmuje wyzwanie i nie poddaje się, aż znajdzie rozwiązanie problem\nAutor: Twórcownik o 12:48 Brak komentarzy:\n7 stycznia Czwartkowa Herbatka\nHerbatka w czwartek 7 stycznia o 17\nw sali 112 ; Ligonia 7\nzainaugurowana przez Grzegorza Gęczka, tym razem opowiadał nam o herbacie ASSAM...\nnastępną herbatkę czwartkową planujemy 4 lutego\nNowego Roku i zdrówka\nT W Ó R C O W N I A (Forma T)\n(Integracyjna) Grupa Artystyczna: Literacko-Plastyczna\nAutor: Twórcownik o 02:52 Brak komentarzy:\nczaimy się na eleven - nowe otwarcie, reaktywację\nAutor: Twórcownik o 12:21 Brak komentarzy:\nzapraszamy na KLUBOWE SPOTKANIE PRZY HERBATCE 7 stycznia 2016\nklub miłośników herbaty i rozmów wszelakich zaprasza na spotkanie 7 STYCZNIA\nHERBATKA NOWOROCZNA 2016\nzaraz po wieczorze 3 Mędrców\nAutor: Twórcownik o 11:16 Brak komentarzy:\nśpiochy w kulturze najczarniejszy czas\nŚWISTAKI- The ground squirrels are members of the squirrel family of rodents (Sciuridae)\nŚwistaki, dawniej: susły i świszcze[\nŚwistak] (Marmota) – MARMOT are large squirrels in the genus Marmota, świszcz; rodzaj gryzoni z rodziny wiewiórkowatych.30-60 CM, OGON 10-25 CM; 3-7,5 kg\nkrępa, uszy małe, kończyny krótkie, o silnych stopach przystosowanych do kopania w ziemi\nbyć może wywodzi się z języków gallo-romańskich, oznaczając mamrotanie lub mruczenie, lub z łaciny, wiążąc się z określeniem mus montanus, czyli mysz górska\nŚwistak amerykański Marmota monax) – GROUNDHOG, whistler; woodchuck, nizinny 41,5-67,5 cm; Dzień świstaka (ang. Groundhog Day)\nŚwistak tatrzański (Marmota marmota latirostris) Epitet podgatunku latirostris wywodzi się z dwóch łacińskich słów: człon „lati-” pochodzi od łac. lātus: szeroki, a „-rostris” z łac. rōstrum: nos, dzióbi łącznie można go przetłumaczyć jako „szerokonosy” Hibernacja trwa 201–227, średnio 215 dn; Klan rodzinny może składać się z kilkunastu osobników – pary dominującej, ich potomstwa z różnych roczników oraz zwierząt przysposobionych\n„śpi jak suseł”\nSUSEŁ Suseł moręgowany] (Spermophilus citellus);the European ground SQUIRREL; souslik, gryzoń z rodziny wiewiórkowatych - σπερμα sperma, σπερματος spermatos – „nasienie, ziarno” oraz φιλοςphilos – „wielbiciel, miłośnik\nSusły żyją w koloniach. Susły prowadzą dzienny tryb życia\nSusły prowadzą dzienny tryb życia. Aktywność zmniejsza się jesienią, kiedy przygotowują się do przetrwania zimy. Latem susły wykazują aktywność przez około 11 godzin na dobę, a jesienią ulega ona skróceniu już tylko do około 7,3 godziny. Jesienią wejścia do nor zostają od środka zabudowane ziemią i utkane sianem, a na czas od października do marca zwierzęta zapadają w sen zimowy]. Hibernują samotnie, każdy w oddzielnej norze. temperatura ich ciała obniża się do 1,8–2,0 °C, a serce spowalnia swoją pracę – do kilku razy na minutę. Podczas hibernacji organizm susła korzysta z zapasów tłuszczu zgromadzonego latem i jesienią. Co 3–20 dni suseł przebudza się na krótko\ndługość tułowia (wraz z głową) rzędu 19,8–23,2 cm waży 240–340 gramów\nSusły kopią rozległe nory. Każdy osobnik kopie swój własny system korytarzy, który może mieć nawet około 8 m długości i sięgać 2–2,5 m pod powierzchnię ziemi. Ciąg korytarzy składa się zwykle z ukośnych korytarzy wejściowych i krótkich, pionowych korytarzy awaryjnych. Nory budowane przez samice są głębsze i wyposażone w komorę z szerokim barłogiem, dobrze wymoszczonym sianem, przeznaczonym na okres porodu i czas wychowywania młodych\nPOPIELICA popielica szara ang. dormouse (Glis glis) – ssak z rodziny popielicowatych (Gliridae), rząd gryzonie, jedyny przedstawiciel rodzaju popielica (Glis)[, Futerko na grzbiecie jest koloru szarego (popielatego), na brzuszku jasne Uszy spore, wyraźnie widoczne mocno wystające z futerka), z wierzchu szaro pigmentowane, od wewnątrz cieliste. Oczy duże, ciemne. Ogon puszysty, popielaty. Długość ciała 13-18 cm, ogona 12-15 cm. 150 g. Popielice szare podczas żerowania wydają bardzo charakterystyczne głosy. - Brzmią one trochę jak chrząknięcia wydawane przy ściśniętym gardle, trochę jak zduszone kichnięcie: kchuii, uii, uii lub kwiknięcia, brzmiące jak kriii lub uiii, i trwają około 1-2 sekundy. Popielice szare są aktywne nocą, dzień przesypiając w kryjówkach. Gniazda zakładane są w dziuplach, bardzo rzadko na strychach śródleśnych lub przyleśnych budynków. Gniazdo zbudowane jest z liści znajdujących się najbliżej otworu wejściowego do dziupli, przy czym zrywane są wyłącznie świeże liście. Popielice budują również letnie gniazda, Zbudowane są one z łyka drzew i posiadają kulisty kształt o wymiarach przekraczających najczęściej 50 cm. Po długim okresie żerowania samice rodzą raz do roku w sierpniu do 11 młodych.\nPóźnym latem lub wczesną jesienią popielice szare zapadają w sen zimowy. Wówczas schodzą z drzew na - zimę spędzają na ziemi, zakopane w norkach o głębokości 30-50 cm. zdarza się, że wykopują norki przy fundamentach domów, stodół lub nawet pod ich klepiskami. Z reguły popielice zimują samotnie, chociaż zdarza się, że samica i ostatni miot młodych spędzają zimę w tej samej norce Hibernują zwinięte w kłębek, przykryte ogonkami. Wszystkie procesy życiowe są wówczas silnie zwolnione – serce bije w tempie kilku uderzeń na minutę, temperatura ciała obniża się do kilku stopni powyżej zera. Przesypiają całą zimę bez przebudzenia. Gdy z żołędziami lub bukowymi orzeszkami ma być bieda, śpią w podziemnych norach dłużej. Budzą się dopiero w czerwcu, a pod ziemię schodzą we wrześniu. Nie mają wtedy też młodych.\nSzczególnie chętnie zjadają orzeszki bukowe, czyli tzw. bukiew.\nDzięki ostrym pazurkom oraz kleistej wydzielinie gruczołów znajdujących się na poduszkach łapek doskonale wspinają się i biegają po cienkich gałęziach. Dobrze i daleko skaczą; ogon pełni u nich rolę narządu równowagi – w czasie skoku rozkładają go jak wachlarz, co spowalnia spadanie.\npopielica pani broni https://www.youtube.com/watch?v=FevHngh0oW4\nAutor: Twórcownik o 11:12 Brak komentarzy:\n17 grudnia była planowana oficjalna ale zapraszamy na 7 stycznia\nAutor: Twórcownik o 04:42 Brak komentarzy:\nTwórcowanie jest przyjemnością i lataniem Czas symboliczny -Wyspa Wielkanocna -dlaczego akurat tam? odpowiedź jest między wierszami i w naszej historii\nAutor: Twórcownik o 04:40 Brak komentarzy:\nczwartek 26.11 DEKADKA ZAMIAST HERBATKI- SALA PARNASSOS\nDEKADKA ZAMIAST HERBATKI- SALA PARNASSOS\nw programie koncert naszego ulubionego Sylwestra Szwedy, lidera Zespołu U Pana Boga za piecem\nKatowice PLAC RADY EUROPY 1, http://bs.katowice.pl/pl/kontakt\nDOJAZD Najbliższy przystanek autobusowy: Osiedle Paderewskiego Powstańców\nAutor: Twórcownik o 10:22 Brak komentarzy:\nherbatka z czytaniem na głos\nbyło ciekawie, ale ciągle za mało czasu\nAutor: Twórcownik o 10:04 Brak komentarzy:\nHERBATKA KOLEJNA CZWARTKOWA\nAutor: Twórcownik o 09:49 Brak komentarzy:\nMiron i ludzie z gumy\nTwórcownik Miron Kościelny – w wystawie zbiorowej wędrujacej po Polsce\nLUDZIE Z GUMY Zmagania z materią. Wystawa jubileuszowa\nPracownia Druku Wypukłego Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach\nLudzie z gumy są spadkobiercami ludzi z drzewa występującymi obecnie bardzo rzadko. Charakteryzują się tym, iż lubią zmagać się z wszelką materią a gumą (czyli linoleum) zwłaszcza. Bardzo płochliwi, nie lubią przebywać w stadzie. Są indywidualistami, dlatego trzeba im poświęcać dużo uwagi i postępować delikatnie, aby nie spłoszyć. Ale wysiłek ten przynosi zazwyczaj dobre efekty, gdyż w ludziach z gumy tkwi niesamowity potencjał twórczy a że są to moi studenci, lubię z nimi pracować.. prof Mariusz Pałka\nAutor: Twórcownik o 13:32 Brak komentarzy:\nksięż jako krwista i ogromna latarnia\njeszcze rano był wielki i bliziutki\nzazdrościmy takich zdjęć wytrwałym foto- mistrzom, moze posłużą jako inspiracje do obrazów\nAutor: Twórcownik o 13:07 Brak komentarzy:\nherbatka w eklektycznej willi na Stalmacha\nmotto Związku Górnośląskiego\nPragnę Was jeszcze zachęcić, abyście nadal strzegli swojej tożsamości, pielęgnując więzi rodzinne, pogłębiając znajomość swojego języka i starając się przekazywać swą bogatą tradycję młodemu pokoleniu." Jan Paweł II Sopot, 5 czerwca 1999r.\nZaproszono nas na herbatkę, wspaniała atmosfera\nSłuchamy opowieści p. Weroniki a Bukowy rysuje\nAutor: Twórcownik o 15:50 Brak komentarzy:\nherbatka w ex małej galerii\nAutor: Twórcownik o 15:48 Brak komentarzy:\nherbatka ogrodowa z alicją w imbryku\nAutor: Twórcownik o 15:45 Brak komentarzy:\nherbatka ogrodowa zdziecinniała\nnawet telerzyków nie chciało się wyjmowac, cista na papierkach, palce lepkie od lukru, obraz Elizy w tle do korekty\nAutor: Twórcownik o 15:44 Brak komentarzy:\npiknik sobotni- malowanie herbatą\npiknik się odbył z mnóstwem przygód\npogoda dopisała, chociaż miało padać\natmosfera twórcza- niestety z rozmowami problem bo głośniki niefortunnie zagłuszały\na na końcu wiatr porwał nasz daszek\ni magicznie zniknęły gwiazdy trójkątne Bukowego\nAutor: Twórcownik o 14:32 Brak komentarzy:\nPIKNIK BIBLIOTEK ŚLĄSKIEJ 5 WRZEŚNIA\nAutor: Twórcownik o 04:43 Brak komentarzy:\nMIRON W GALERII SIERPNIA GTL - GRATULUJEMY\nMIRON JAN KOŚCIELNY\nGALERIA MIESIĄCA- SIERPIEŃ\nONIRONY ŚLUNSKIE (w zamiarze Onirikony, ale tak też jest :)\nprzebudzenie w kolejnym śnie – tusz, akwarela, gwasz\nSlaskgtl.pl jest internetową witryną Górnośląskiego Towarzystwa Literackiego w Katowicach\ngaleria Sierpień 2015\nMIRON JAN KOŚCIELNY Urodzony 20 listopada 1983 roku w Katowicach-Piotrowicach jako „Ślązak Pełnej Krwi – z Pnioków”.\nONIRONY ŚLUNSKIE przebudzenie w kolejnym śnie – tusz, akwarela, gwasz\nSny i opowiastki o strzygach, utopcach, szczególnie bebokach, były bardziej rzeczywiste niż ponura proza życia. W mych sztafażach fantastycznych próbuję ocalić tragikomiczny wyraz tamtego świata, zakląć na białej płaszczyźnie, ocalić przed niszczącym działaniem czasu moją legendę o dawnej świetnej cywilizacji przemysłowej. Nie opowiadam o realistycznym Śląsku, tylko o wyobrażeniu o nim, śnie utkanym ze skrawków pamięci. Podobnie jak u jednego z prekursorów horroru Lovecrafta bardziej interesuje mnie ucieczka od tego życia niż samo życie. Mój Śląsk jest wielowarstwowy, przemycam w nim postaci z mojego dziecinnego podwórka, obszaru pogranicza, w którym wszystko może się zdarzyć.\nJuż od dziecięcych lat miałem poczucie inności, które mi zostało do teraz, czuję się nie zawsze rozumiany (to trudniejszy los wilków stepowych i innych outsiderów).\n…no i te fascynacje szarymi dziwnie pachnącymi rzeczkami – spływającymi do Odry i Wisły, i dymiącymi kominiusiami, później zwanymi w epoce spóźnionego ratunku pejzażem industrialnym.\nPo LO im. Karola Miarki w Mikołowie długo tułałem się po różnych uczelniach, znalazłem wreszcie schronienie w Studium Reklamy, gdzie wykładowcami byli prawdziwi artyści. Wcześniej wielokrotnie tułałem się po omacku i bez celu na różnych kierunki studiów, nie potrafiąc się na nich odnaleźć. Wreszcie odnalazłem się na Wspaniałej Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach na Wydziale Artystycznym, kierunek Malarstwo, tryb niedzienny. Tam znalazłem wreszcie akceptację swojej inności i osobliwych poszukiwań. Największe zrozumienie mojego ukrytego świata oświetlonego czarnym słońcem znalazłem u Profesora Jacka Rykały i Profesora Mariusza Pałki. Wiem, że jestem na początku drogi bardzo nieakademickiej – nie jest mi łatwo przenieść teorię na praktykę malarską, ciągle zmagam się z dostosowaniem ram obrazu do ram wyobraźni.\nOd kiedy pamiętam zapisuję wielopoziomowe impresje w kajetach, gdzie motywem przewodnim jest problem straty, stałego prowizorium, teatrzyki objazdowe okolicznych podwórek, Silesia Superior z prywatnymi aktorami-mieszkańcami. Mam wrażenie, że kiedyś powstanie książka…\nAmatorsko muzykuję, kolekcjonuję płyty z klasyczną muzyką rockową – lata 60. i 70. i z poczuciem braterstwa słucham audycji radiowych poświęconych wykopaliskom muzycznym.\nDużo zawdzięczam Twórcowni powstałej w 2005 roku w podziemiach Biblioteki Śląskiej – czuję się tam bezpiecznie, jako istotna Część Wspierająca, Uczestnicząca, a jednocześnie Osobność. Wiem, że zawsze mogę liczyć na Twórcownianą Rodzinę Zastępczą w trudnych chwilach. Dzięki Wam, Przyjaciele!\nW „hołdzie” mojemu magicznemu Śląskowi, zwanemu przez Dziadka Alfreda Śluńskiem.\nDZIĘKUJEMY BOŻENIE CHLEBICKIEJ ZA REKOMENDACJE\nzaproszenie do Klubu Miłośników Dobrej Herbaty\n16 września 2015 w gmachu biblioteki na Ligonia 7\noczywiście o godzinie rytualnej\njest nasz Twórcownik Grzegorz Gęczek\nAutor: Twórcownik o 03:08 Brak komentarzy:\nsesja zdjęciowa -na schodkach- Krzysztof pokazuje nam Pentaxa i daje 1 lekcję skomplikowanych ustawień menu- jak my się tego nauczymy?\nudział wzieły Królik i królik i Alicja & company. Swiatło siadało, mury naokoło, betonowy parking- ponizej fragmenty zdjęć Krzysztofa Popławskiego\nAutor: Twórcownik o 14:28 Brak komentarzy:\nIstniejemy dzięki stałemu mecenasowi bardzo kulturalnemu i oczytanemu bo to : BIBLIOTEKA ŚLĄSKA JEST NASZYM MECENASEM i GOSPODARZEM !!! BARDZO DZIĘKUJEMY!!\nw labiryncie górnośląskim\nSzeroki uśmiech labiryntu\nz wyrytego w Knossos -kreteńskiego\nT W Ó R C O W N I A Forma-T -kontakt, początek i miejsce\nZałożyciel : MANTYKORA (Barbara R.K.Bełdowicz): 880348499\nHistoria: Twórcownia została spontanicznie założona jako grupa 27 STYCZNIA 2005 podczas wernisażu Mantykory w galeryjce Pod Sufitem (nomen omen) w - filii Miejskiej Biblioteki Publicznej na ul. Rybnickiej w Katowicach. 21 lutego 2005 rozpoczęła spotkania w klubie czytelni filii Biblioteki Śląskiej na ul. Ligonia w Katowicacha (wtedy Biblioteki Terapeutycznej). Aż zeszliśmy do piwnicy - gdzie stał pierwszy w Katowicach Publiczny Powielacz, czyli do "niezależnego undergroundu.\nNazwa FormaT to Forma i Terapia wymyślone jako malutka akademia artystyczna przez józefa Fronczyka z Jaworzna, który niestety zmarł na powikłania cukrzycowe\nSłowo Twórcownia- wymyślone przez Stanisława Szukalskiego\nTel : 32 2514 221 w 201 podczas zajęć\nPiotr Dudek "Prawa Ręka"795436492; Mantykora 880348499; Miron 788479808...\nSPOTKANIA: WTOREK; ŚRODA od 16.30 a na pewno od 17.00 Katowice-Centrum- ul.Ligonia 7/piwnica; róg Wita Stwosza koło Katedry, dojazd tramwajem 16, 6, (przystanek ul. Kościuszki)\nMisie -rodzinka w separacji\nLalka po przejściach\nO TECHNIKACH PLASTYCZNYCH\nMARCINWOLSKI OBRAZ OLEJNY\nRYSUJ PL (I MALUJ)\nKSIĄŻKI O MALOWANIU\nMALUJEMY MARTWĄ NATURĘ\nStrach z ptoszkiem na nosie\n2 lata temu wywiad\nPrzed trzema laty w Katowicach zawiązała się grupa integracyjna o nieco zagadkowej nazwie Twórcownia Forma-T. Ostatnia litera dotyczy słowa terapia. – Od początku staramy się walczyć ze wszelkiego rodzaju podziałami, na pełnosprawnych i niepełnosprawnych, mistrzów i uczniów.\n- To miała być po prostu pracownia plastyczna otwarta dla każdego, taka mała akademia sztuki. Liczy\nsię ochota na twórcowanie, czyli tworzenie mniej zobowiązujące. Zdarza się czasem, że nie bierzemy pędzla do ręki, tylko rozmawiamy: o książkach, muzyce, religii…– opowiada Barbara „Mantykora” Kościelny - Bełdowicz, inicjatorka grupy.\nBlisko 20 dorosłych osób spotyka się we wtorki i środy na „twórcowaniu” w filii Biblioteki Śląskiej przy ul. Ligonia. Niektórzyz nich doświadczyli kryzysów psychicznych. Pracownia jest miejscem, gdzie nie tylko mogą rozwijać swoje pasje, ale również nabierać pewności siebie.\nMantykora: – Janek mówił dziś, że ma „przejaskrawione widzenie”. Jedni powiedzieliby mu – wycisz to. My powiedzieliśmy – wymaluj to.\n– Twórcownia daje poczucie bezpieczeństwa. To taka grupa wsparcia, ale bez żadnej presji.\nKażdy może tu wyrazić siebie, odnaleźć swój wewnętrzny potencjał – dodaje Ania.\nArteterapia? To balansowanie na krawędzi sztuki, która jest rzeczywistością intymną – tłumaczą twórcownicy.\n– Ważne, by obronić się przed zaszufladkowaniem twórczości, która jest czymś bardzo nośnym, tylko do terapii – przekonuje Piotr Dudek, jeden z założycieli grupy, której prace można było do tej pory zobaczyć w galerii BWA, w tyskiej Galerii Strefart oraz w Bibliotece Śląskiej.\_\nbył u nas gość niedzielny\nA K C E N T ON\nZespół Tourette'a (syndrom Tourette'a) - Zespół Tourette'a (syndrom Tourette'a) – wrodzone zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się przede wszystkim występowaniem licznych tików ruchowych i ...\nczesław śpiewa z hey -\nGene Kelly -\nkatowice koło piotrowic śląskich\nKościółek Św. Michała z Syryni w Parku Kościuszki - Kościół drewniany, zabytkowy z 1510 z wolno stojącą drewnianą wieżą z XVII wieku, okolony drewnianym parkanem, został przeniesiony w 1938 z Syryni i u...\n48 Person Percision Ball Passing - Fall for Dance 2005「48 Person Percision Ball Passing at City Center in NYC, 2005. Choreographed by Charly Morton.\nKRYKLOK - w trakcie przeprowadzki\nmieliśmy się zrobić w jajo, czy zrobić jaja? - ...czy nie zrozumieliśmy tego zbyt dosłownie? 1 ....wszyscy mają wielkanocny szał jaj- ...udzieliło się nam, ale co teraz?....hm, czy wy też macie ochotę na...\nGene Brewer K PAX - SESJA PIERWSZA Na pierwszy rzut oka, kiedy przyprowadzono go do mojego pokoju badań, wyglądał na sportowca - piłkarza albo zapaśnika. Wzrostu mniej niż prz...\nmandale i symetrie, powidoki, iluzje optyczne i malarstwo iluzjonistyczne\nAlligator Flash Designer - Wersja testowa programu Alligator Flash DesignerW pełni funkcjonalna wersja testowa, jedynym ograniczeniem jest napis na pliku wynikowym. http://www.flashd...\npatafizyka, metaweryzm i patataje...\nDavid Černy- obrazoburcza instalacja Europa - Sztuka prowokacji Czeski rząd promuje swojego artystę- skandalistę, który wpisał się w polską teorię sztuki - metaweryzm. Wymyślił ją już w 1988 roku Pio...\nSILESIACA - WYŻSZY ŚLĄSK- przełamanie granic\nspóźnione zaproszenie "na Malwę" - Z 2 tygodniowym zaproszeniem dotarło zaproszenie na przedpremierowy pokaz filmu dokumentalnego Dagmary Drzazgi "Lech Majewski- Swiat według Bruegela" w Cen...\nSPRAWNOŚCI MAŁE I DUŻE\npo długiej przerwie - koraliki zostały przekazane Pani ewie. czekają na wakacje możesz być pożyteczny i aktywny przez rozwijanie samego siebie\nĆwiczenia - reedukacji ruchowej- Metoda Feldenkraisa - Ogólne zasady wykonywania lekcji Metody Feldenkraisa W czasie wykonywania lekcji ważne jest, aby bacznie obserwować siebie, swoje ciało, swoje reakcje. Aby ...\nTwórcownicy w sieci\nPiotr Dudek -Mała Forma_wyróżnienie\nlinki do sztuki "brut"\nGaleria WAWA- warszawa\nsztuka naiwna- Poznań\nClan-_SON- mała galeria-gliwice\nfUNDACJA SZTUKI ON Kraków\nStowarzyszenie Studo Integracji- Nasza Galeria\nnaiwna sztuka prymitywizmu\nAmici di Tworki\nOd sztuki ludowej do art brut\ninwestycja w sztukę naiwną\nGaleria Pod suknami\nART BRUT -sztuka marginesu\nArt brut (sztuka marginesu) – w języku polskim oznacza "surową, niefałszowaną sztukę". W języku francuskim brzmi "szlachetna, gorzka sztuka" ("szampański margines"). To wszelkie formy sztuki tworzonej nieprofesjonalnie i spontanicznie przede wszystkim przez osoby dotknięte chorobą psychiczną (artyści chorzy psychicznie, schizofrenicy) oraz szeroko rozumianych prymitywistów jako twórców bez wykształcenia artystycznego, często w ogóle niewykształconych, wizjonerów z tzw. marginesu społecznego. Zgodnie z pierwszą definicją twórcy art brut – podejmując jakikolwiek temat, używając określonych materiałów, w określony sposób – „czerpią” sami z siebie, z własnego wnętrza, a nie z zapożyczonych szablonów i wzorców sztuki klasycznej czy współczesnej.\nSłowo „brut” (przymiotnik o wielu znaczeniach: dziki, nieokrzesany, pierwotny, prymitywny, surowy, nie opracowany) przywołuje na myśl przede wszystkim inne pojęcia takie jak „prostota” i „naturalność”, ale również „brak wykształcenia i blichtru”. Bogactwo i różnorodność gatunku z jednej, a problem z ustaleniem precyzyjnej definicji z drugiej strony skłaniają, aby trzymać się pierwszej definicji z połowy lat 40. XX wieku wymyślonej przez - francuskiego artystę, byłego winnika - kolekcjonera Jeana Dubuffet, jakkolwiek mało precyzyjnej. Bo czyż, zgodnie z tym co mówił i sam przez całe życie poszukiwał, można dziś znaleźć dzieło „dziewicze”, „nie dotknięte” przez kulturę, powstałe w absolutnym oderwaniu od otaczającego je świata? Chyba, że przyjmiemy punkt widzenia pisarza Michela Thevoza, że termin art brut wyznacza pewien biegun poszukiwań i nie jest kategorią zamkniętą. U podstaw definicji Dubuffeta legła przede wszystkim idea „naturalności”, w takim sensie w jakim jest ona przeciwieństwem „kultury”. Wszelako najbardziej pociągający i poetycki źródłosłów wyrażenia "art brut" wynika z pierwszego, nieartystycznego, zajęcia Dubuffeta - handlarza win w rodzinnej firmie; tak jak dla najlepszych i oryginalnych szampanów „brut” określa tu niezafałszowanie i szlachetność.\nW angielsko-amerykańskim kręgu sztuka ta określana jest jako Outsider Art, a także "Visionary art", "Self-taught art". Pojęcie użyte zostało po raz pierwszy w 1972 roku przez pisarza brytyjskiego Rogera Cardinala, który szukał w j. angielskim pojęcia odpowiadającego francuskiemu „art brut” wymyślonego przez J. Dubuffeta (1905-1985). Mimo tego na międzynarodowym rynku sztuki najczęściej używany i najbardziej popularny jest termin "Art brut". Psychiatrzy: Leo Navratil w domu sztuki Gugging w Klosterneuburgu koło Wiednia oraz La Tinaia - Centro di Attività Espressive we Florencji dążyli do wykorzystywania artystycznych prac do celów terapeutycznych. W międzyczasie odbywają się międzynarodowe targi tego kierunku sztuki np. KunstKöln i w Nowym Jorku "Outsider Art Fair", ukazują się specjalistyczne czasopisma np. angielskie "Raw Vision".\nZwiązki między sztuką a obłędem\nZwiązki między sztuką a obłędem zauważyli już XIX-wieczni romantycy, ale na odkrycie przez artystów twórczości plastycznej psychicznie chorych trzeba było poczekać do początków XX wieku. „Odkrycie” to czekało na pokolenie artystów takich jak P. Picasso i P. Klee, którzy poszukiwali nowych form ekspresji twórczej, będących alternatywą wobec skostniałego akademizmu tradycji zachodnioeuropejskiej. Podobnie jak w przypadku „odkryć” sztuki prymitywów, ludowej, prehistorycznej i rysunków dziecięcych mogły one się dokonać dopiero w warunkach uznania spontaniczności i wolnej ekspresji jako źródeł twórczej kreatywności nie ograniczonej przez artystyczny formalizm i zdobytą wiedzę. Pierwsi psychiatrzy, którzy analizowali dzieła swych pacjentów pod kątem estetycznym byli już naznaczeni teoriami impresjonistów, którzy stawiali na spontaniczność, zmysłowy impuls ulotnej chwili („złapania uciekających chwil”) jako odpowiedni środek artystycznego przekazu. To była główna cecha dzieł, które gromadzili w swoich zbiorach; czy mówimy tu o kolekcji z Heidelbergu, stworzonej przez Hansa Prinzhorna (1886 – 1933) – historyka sztuki, który stał się psychiatrą, czy psychiatry Waltera Morgenthalera (1882 – 1965) odkrywcy szwajcarskiego chłopa Adolfa Wolfli – bez wątpienia największego i najbardziej znanego twórcy art brut. Badania Prinzhorna i Morgenthaler wywarły ogromny wpływ na postrzeganie sztuki wykluczonych przez późniejszych surrealistów i zainspirowały pierwszą definicje art brut sformułowaną później przez Dubuffeta.\nW 1945 roku Jean Dubuffet ostatecznie pozostawił swoje winnice, aby poświęcić się malarstwu i odbyć swoją pierwszą podróż po więzieniach i szpitalach psychiatrycznych Szwajcarii i Francji. Odwiedza pisarzy, artystów, wydawców i kuratorów muzeów, lekarzy i dyrektorów więzień. Ogląda ich kolekcje. Nawiązuje trwałe przyjaźnie, m.in. z prof. Charlem Ladamem, dyrektorem placówki psychiatrycznej Bel-Air w Genewie, który zaadaptował małe pomieszczenie w szpitalnym pawilonie do prezentowania prac "wariatów" zebranych podczas całej swojej pracy zawodowej, jak również dzieła pacjentów z Bel-Air. Po powrocie do Francji, Jean Dubuffet tworzy pierwszą definicję Art Brut. Sama nazwa pojawia się po raz pierwszy na piśmie w liście Dubuffet'a do szwajcarskiego malarza René Auberjonois, 28 sierpnia 1945. Dubuffet podejmuje też rozpoczęte w latach 20. ubiegłego wieku przez dr Hans Prinzhorn badania na temat sztuki "szalonych", a także badania dr Morgenthaler poświęcone w 1921 r. leczonemu psychiatrycznie, słynnemu przedstawicielowi Art brut, Adolfowi Wölfli.\nW 1948 roku z inspiracji Dubuffeta powstaje w Paryżu La Compagnie de l'Art Brut (Towarzystwo Art Brut), wspierana przez André Breton'a, Jean'a Paulhan'a, Charles'a Ratton'a Henri-Pierre'a Roche'a i Michela Tapie. Instalują się w małym domu udostępnionym przez wydawcę Gastona Gallimarda, przy rue de l'Université. Organizują pierwsze wystawy poświęcone w szczególności takim artystom jak: Adolf Wölfli, Aloise, Joaquim Vincens Gironella. W 1949 r. Dubuffet doprecyzowuje swoją definicje o art brut w artykule "L’Art Brut préféré aux arts culturels". Ten tekst, swoisty manifest nowej sztuki, pojawia się w katalogu towarzyszącym pierwszej wielkiej(kompleksowej)wystawie La Compagnie de l'Art Brut. Odbywa się ona w Galerii Drouin René w Paryżu, gdzie można było zobaczyć: 200 prac sześćdziesięciu trzech autorów. Impreza przyciąga uwagę Francis Ponge, Henri Michaux, Juana Miro, a przede wszystkim Claude'a Lévi-Strauss'a.\nW 1951 r. z Compagnie de l'Art Brut rezygnuje André Breton, w tym samym roku w wyniku różnych trudności kolekcja Art Brut zostaje "wyeksmitowana" z dotychczasowych pomieszczeń. Jean Dubuffet powierza ją artyście Alfonso Ossorio, który przechowuje ją w East Hampton, niedaleko Nowego Jorku. Na tym swoistym wygnaniu, liczący już 1200 dzieł 100 autorów, zbiór przebywa ponad dziesięć lat.\nW 1959 r. Jean Dubuffet, tym razem w towarzystwie "galernika" Alphonse'a Chave, powraca do poszukiwaniu dzieł Art Brut. Efektem tych poszukiwań jest wystawa zatytułowana "L'Art Brut" w Galerii Chave.\nW 1962 galeria Cordier & Ekström w Nowym Jorku pokazuje wybrane dzieła z kolekcji Dubuffet'a. Po wystawie, cała kolekcja wraca do Francji,do dworku przy rue de Sevres w Paryżu. Compagnie de l'Art Brut odradza się na nowo, przekształcając się w centrum badawcze. Kuratorem miejsca zostaje Kopac Slavka. Kolekcja cały czas się rozrasta, dzięki licznym zakupom i darowiznom liczy już dwa tysiące dwieście dzieł.\nPo wielu latach i ciągłych przeciwnościach losu, pragnąc zapewnić swojej kolekcji stały byt, Jaen Dubuffet wpada na pomysł zinstytucjonalizowania kolekcji jako dobra publicznego i... ofiaruje ją miastu Lozannie (Szwajcaria) w 1971 r. Kolekcja obejmuje już wtedy nieco ponad cztery tysiące dzieł (a dokładnie: 4100 dzieł 135 autorów + ok. 1200 prac tzw. drugorzędnych, o niższej wartości). Miasto decyduje się, aby pod potrzeby kolekcji i nowo tworzonego dla niej muzeum zaadaptować część XVIII-wiecznego zamku Beaulieu.\nPonieważ "Art brut" jest ściśle związana ze spojrzeniem na sztukę Dubuffeta, określenie to często jest niesłusznie identyfikowane z jego stylem. Ważniejszy jednak jest związek z jego działalnością jako kolekcjonera. Dubuffet zastrzegł sobie używanie "Art brut" jako swój wynalazek i jakby stawiał stempel oceniając prace innych artystów. To samowolne izolowanie swoich kolekcji - "Collection de l`art brut" było krytykowane wcześniej przez Andre Bretona i później przez Haralda Szeemanna.\nW 1975 r. Collection de l'Art Brut trafia do zaadaptowanego specjalnie dla niej zamku Beaulieu w Lozannie. W 1976 r. kolekcja l'Art Brut w Lozannie zostaje otwarta dla publiczności. Kuratorem zostaje Thévoz Michel, wspomagany przez Geneviève Roulin. Obecnie kolekcja liczy sobie ponad 35 000 dzieł, również polskich twórców, tj. Henryk Żarski z Pakówki(wielkopolskie)czy - nie żyjący już - Stanisław Zagajewski z Włocławka.\nUrażona tym posunięciem, pewna grupa osób będzie we Francji kontynuować pracę Dubuffeta, zwłaszcza stowarzyszenie, które przybiera nazwę L`Aracine i które od 1982 do 1997 roku sukcesywnie rekonstruuje kolekcję korzystając z adresów dostarczonych przez Dubuffeta. Równolegle prowadzi też własne poszukiwania, dokonując kolejnych odkryć. Historia zaczyna się powtarzać. L`Aracine szuka miejsca dla kolekcji. W 1996 roku ma już 3000 zebranych prac\nW 1997 roku L`Aracine przekazuje nową kolekcję art brut Muzeum Sztuki Współczesnej i Nowoczesnej w Villeneuve d`Ascq, niedaleko Lille, ale pod jednym warunkiem. W parku otaczającym muzeum zostanie zbudowany jeszcze jeden budynek. Tam od września 2009 r. można będzie oglądać stałą ekspozycję pierwszej francuskiej publicznej kolekcji art brut.\nW 2008 roku Członek Zarządu Stowarzyszenia l'Aracine prof. Alain Bouillet przyjechał do Polski, m.in. do Galerii OTO JA w Płocku. Owocem tego spotkania była zorganizowana w dn. 15 - 16 maja 2009 r. w Galerii OTO JA konferencja L'ART BRUT. Est-il le même partout? / Czy wszędzie znaczy to samo? z udziałem profesora oraz towarzysząca jej wystawa Adama Nidzgorskiego - twórcy kojarzonego z art brut z Marsylii.\nAlicja Szymczak zaprasza na plener do Pszczyny\njesteśmy zaproszeni na plener integracyjny do Pszczyny 4-5 sierpnia ? Dziękujemy Ali Szymczak, naszej koleżance z Pszczyny. Ala jest ws...\nSyllogamia a przydasie twórcze, "masywny kolekcjoner"\nZbieranie przydasiów jest problemem również osób twórczych, które widzą w dziwnych rzeczach możliwości potencjalne- np bycia elementem kolaż...\no Piotrze Dudkacym, współzałożycielu\npróba zapisywania notatek z netu- o wystawie drzeworytu Piotra Dudka i poeezji żartobliwej Andrzeja Wasylika Witryna poetycka . W programi...\nMAŁA GALERIA i nasza KLINIKA LALEK po wędrówkach będzińskich i bibliotecznych\nOczywiście komisarzem jest Piotr Dudek, pomagali mu w wieszaniu Twórcownicy: Andrzej Wasylik, Wojtek Bieńczyk, Ilona Rafa... Podsumowanie...\nplener na nowym placu zabaw osiedle1000 lecia\nMali mieszkańcy osiedla najpierw nieśmiało, a potem już bez ceregieli uciaprali się farbą., Zygmunt Skwarek zorganizował, ale najwiecej d...\nłapoterapia w Twórcowni - jeszcze czytelnia\nŁAPOTERAPIA NIEOCZEKIWANA FOTO ALICJA MISZTA Obiektywna Mrówka\nŻ yczymy W om, cobyście w te Ś wiynta byli wyzgerni jak nowonarodzony Ponboczek w Betlyjce. Niych w Waszych chałpach bydzie takie r...\nAlfred Kubin Po tamtej stronie. Demony i nocne zjawy. "Sztuka to wentyl bezpieczeństwa"\nSztuka to wentyl bezpieczeństwa . Alfred Kubin ALFRED KUBIN RYSUNKI Alfred Kubin, znakomity austriacki rysownik i malarz, Wnętrze "...\nMiron Jan Kościelny Oniryczne Sceny Mojego Gurnego Śluńska finisaż 25 lutego\nzapraszamy na Finisaż wystawy Twórcownika Mirona środa 25 lutego 2015/ 17.00 Miron Jan Kościelny Oniryczne Sceny Mojego Gurnego Śluńs...\nvaria-stara lista blogów\nLATAJ�CA GALERYJKA WSZELAKIEJ TW�RCZOSCIJI TW�RCOWNIK�W - bloog.pl\nCDN na ogórdkach działkowych\nTWORCOWNIA -nieoficjalny blog - Onet.pl Blog\nTW�RCOWNIA Forma-t nieoficjalna wersja\nPasse-partout (wym. paspartu ),Sposób oprawiania ilustracji w karton w celu jej mechanicznej ochrony oraz eksponowania treści.Ramka kartonowa z otworem o powierzchni trochę mniejszej od powierzchni karty z ilustracją, służąca do ochrony jej brzegów i skupienia uwagi obserwatora na obrazie; -Arkusz kartonu (lub cienkiej tektury), na który nakleja się papierową ilustrację.W obu przypadkach passe-partout powinno być na tyle duże, aby obraz był otoczony szerokim tłem. Passe-partout może być dodatkowo oprawiane np. poprzez umieszczenie całości za szybą. Może być również kartą wklejaną do książki lub albumu. W passe-partout mogą być oprawiane papierowe ilustracje wykonane ręcznie lub drukowane, a także odbitki fotograficzne, wycinanki, hafty, zasuszone rośliny, i inne płaskie przedmioty. A3\npowiązani z Twórcownią i Twórcownikami\nzdjęcia Mruka Mariusza K\nMAREK PLURA, Poseł Bez Barier\nŻonglerka - Kraków\nAkademia Sztuk pieknych\nart brut w Polsce\nPierwszy duży pokaz prac artystów naiwnych i art brut w Polsce ("Inni") miał miejsce w Zachęcie w 1965 roku, za sprawą profesora Aleksandra Jackowskiego. W 1985 roku, w Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu zorganizowana została kolejna duża wystawa "Talent, pasja, intuicja". Były to największe i najbardziej komplementarne prezentacje sztuki "innej" w dziejach polskiego wystawiennictwa. W 2005 roku minęło 40 lat od wystawy "Inni" w Zachęcie i 20 lat od wystawy "Talent, Pasja, Intuicja" w Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu , które wspólnie z Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie postanowiło przygotować wystawę "Talent, Pasja, Intuicja II". Była ona z jednej strony retrospektywnym przeglądem najciekawszych zjawisk artystycznych i najwybitniejszych osobowości twórczych z kręgu sztuki nieprofesjonalnej, naiwnej, outsider, art brut, rozpoznanych w ciągu ostatnich 20 lat, z drugiej zaś przypomnieniem wybranych, wybitnych dzieł (z dwóch poprzednich wystaw) uznanych klasyków gatunku m.in.: Nikifora, Ociepki, Monsiela, Krawczuka, Miklasiewicza, Zagajewskiego, Kudły, Zegadły, oraz prace niedawno odkrytych, niezmiernie utalentowanych artystów bez dyplomów, takich jak: Dembiński, Jeziorański, Rebelski, Świątek i innych.\nW 1996 r. Wojewódzki Ośrodek Kultury w Bydgoszczy i Bydgoskie Towarzystwo Twórców Ludowych i Nieprofesjonalnych ogłaszają I Ogólnopolski Konkurs Malarski adresowany do malarzy amatorów z kręgu "sztuki naiwnej". Nieprzypadkowo na patrona tegoż Konkursu wybrano Teofila Ociepkę. To w Bydgoszczy mistrz Teofil spędził ostatnie lata swego życia, tutaj odnalazł spokój rodzinnego domu, tutaj wreszcie w swej pracowni namalował wiele obrazów, które stały się ozdobą niejednej kolekcji. Założeniem konkursu była szeroka prezentacja amatorskiej twórczości z kręgu malarstwa intuicyjnego, naiwnego i art brut, wychwycenie nowych, ciekawych zjawisk i osobowości twórczych w tym nurcie plastyki. Organizatorom szczególnie zależało na pracach cechujących się szczerością i autentycznością wypowiedzi. Niespodziewanie dla nich samych swoje prace nadesłało 150 twórców z całej Polski. Z 500 Jury zakwalifikowało na wystawę 187 prac 73 autorów. Nagrodzono i wyróżniono 24 autorów, m.in. Józefa Chełmowskiego z Jagli k/Brus (grand prix), Władysława Lucińskiego z Rudy Śląśkiej (I nagroda), Ryszarda Koska z Płocka (II nagroda), Damiana Rebelskiego z Bydgoszczy (II nagroda).\nTowarzysząca konkursowi wystawa pokonkursowa z czasem staje się Ogólnopolskim Biennale Sztuki Naiwnej (szeroko rozumianej) – najważniejszą i największą imprezą promującą ten nurt sztuki współczesnej w Polsce. Wystawa organizowana jest co dwa lata, zawsze późną jesienią (październik lub listopad) w Czerwonym Spichrzu Muzeum Okręgowego, im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy (pierwsze cztery edycje w Wieży Ciśnień). Kolejne biennale odbędzie się jesienią 2010 r.\nW 1994 r. rusza w Płocku eksperymetnalny projekt Oto ja. Jego pomysłodawcą jest Beata Jaszczak - instruktor plastyki w ówczesnym Wojewódzkim Domu Kultury. Pomysł jest prosty: odkryć i poznać twórczość osób mieszkających w domach pomocy społecznej w woj. płockim. Beata Jaszczak odwiedza podpłockie placówki. Efektem tych działań jest pierwszy plener artystyczny w Miszewie Murowanym i kolejne (od 1996 r.) w Zakrzewie. Potencjał twórczy dostrzeżony podczas sesji wyjazdowych ujawnia się w pełni podczas letnich plenerów. Objawiają się kolejne samorodne talenty: Adam Dębiński, Barbara Chęcka/Hęcka, Halina Dylewska, Krzysztof Paradowski, Regina Chludzińska, Krzysztof Reszczyński, Krzysztof Wiśniewski, Włodzimierz Rosłon, Roman Rutkowski, Genowefa Jankowska. Powstaje idea konkursu „Oto ja”, którego laureaci będą zdobywać laury podczas kolejnych edycji Ogólnopolskiego Konkursu Malarskiego im. Teofila Ociepki w Bydgoszczy. Zarówno konkurs, jak i plener są skierowane do mieszkańców Domów Pomocy Społecznej z Płocka i okolic. Ich ideą jest poszukiwanie zjawisk i indywidualności twórczych w nurcie sztuki zwanej naiwną i art brut.\nPo kilku latach znawca outsiders art prof. A. Jackowski określi płocki fenomen nazwą Płockie Zagłębie Sztuki Naiwnej i Art Burt.\nW 2004 r. pada pomysł powołania stowarzyszenia, które kontynuowałoby działania podjęte przed 12 laty. Stowarzyszenie Edukacyjno - Artystyczne OTO JA uzyskuje rejestracje w Krajowym Rejestrze Sądowym w październiku 2006 r.. W styczniu 2007 r. przy wsparciu Płockiego Ośrodka Kultury i Sztuki organizuje pierwszą konferencję dotyczącą sztuki naiwnej i art brut w auli płockiego ratusza. Wśród zaproszonych gości są: prof. A. Jackowski, (wykład: Sztuka zwana naiwną. Problemy z definicją.), Zbigniew Chlewiński (Sztuka naiwna? Nie sztuka naiwnych!), kolekcjoner Leszek Macak (Polska sztuka naiwna i art brut na mapie sztuki światowej) oraz dr Tadeusz Młynarczyk (Skazani na twórczość. Arteterapia a proces twórczy). O płockiej kolekcji opowiada Beata Jaszczak - prezes Stowarzyszenia OTO JA i jego członek - Paweł Mysera.\nW październiku 2007 r., dzięki wsparciu sponsora, udaje się otworzyć Galerię OTO JA, która zajmuje pomieszczenia Towarzystwa Naukowego Płockiego przy pl. Narutowicza 2. Zgodnie z założeniem ma ona przede wszystkim promować artystów "płockich" poprzez wystawy indywidualne. W czerwcu 2008 r. Stowarzyszenie organizuje drugą konferencję dotyczą praw autorskich artystów niepełnosprawnych, ze szczególnym naciskiem na prawa artystów - osób ubezwłasnowolnionych. W listopadzie 2008 r Galeria organizuje pierwszą "zewnętrzną" wystawę, która od początku zapowiadana jest jako wielkie wydarzenie. Do Płocka przyjeżdża Erwin Sówka – ostatni żyjący członek legendarnej grupy malarzy - mistyków z Janowca (dzielnica Katowic), kierowanej przez Teofila Ociepkę. Był to pierwszy indywidualny pokaz malarstwa tego 73-letniego artysty na Mazowszu.\nKLUBY DLA OSÓB Z PROBLEMAMI PSYCHICZNYMI\nKluby w necie dla osób z diagnozami psychiatrycznymi\nZERMATYZM -dziwny pomysł Szukalskiego poszukującego\nZermatyzm – pseudonauka wymyślona przez Stanisława Szukalskiego, polskiego artystę. Szukalski był przekonany, że dawniej wszyscy ludzie mówili wspólnym językiem zbliżonym do polskiego. By to udowodnić napisał ręcznie 42 tomy (liczące łącznie 25 tysięcy stron) i wykonał do nich około 14 tys. ilustracji.\nJego zdaniem przodkowie Polaków mieszkali na Wyspie Wielkanocnej, by przez wysepki Lachia i Sarmatia dostać się pod Matterhorn w Austrii, skąd z miejscowości Zermatt przybyli do Polski.\nSzukalski opracował słownik "macimowy" - czegoś w rodzaju prajęzyka, od którego pochodzą wszystkie języki świata.\nczym się kierował, nie wiemy. Jak traktować taką pasję? Na pewno jako kanwę do rozważań i możliwości udowodnienia wszystkiego przy odrobinie samozaparcia\npolskie archiwum Szukalskiego\nTWÓRCZOŚC -DZIWNA POTRZEBA\n„Twórczość towarzyszyła rozwojowi naszego gatunku, była z nim organicznie związana jako wynik i jako siła sprawcza ewolucyjnych przeobrażeń.\n[...] Dar tworzenia od zamierzchłych czasów był uważany za przywilej bogów, dlatego też stosunkowo późno zaczęto określać czynności człowieka mianem – twórczość, a jego samego – twórcą.\n.. twórczość jest procesem prowadzącym do powstania nowego dzieła, uznanego przez pewną grupę ludzi za zadowalające lub użyteczne w określonym czasie.\n„Istotę procesu twórczego można określić jako szereg czynności psychicznych i fizycznych, mniej lub bardziej uświadomionych przez przedmiot tworzący, w wyniku czego następuje ekspresja własnej osobowości poprzez dokonywanie zabiegów przekształcania rzeczywistości zewnętrznej i własnego ja.”\nproces twórczy rozpoczyna się od momentu zakiełkowania pomysłu przyszłej pracy i trwa do jej zakończenia. Okres realizowania pomysłu powoduje uruchomienie takich czynności wewnętrznych (psychicznych), które określa się ogólnie mianem autokreacji (czyli tworzenia własnej osobowości). „twórczość jest projekcją osobowości...\nProces twórczy (jako uwarunkowania psychiczne i społeczne) jest zróżnicowany nie tylko w efekcie końcowym (wytworze), ale w swoim przebiegu, dlatego w zależności od typu postawy twórczej proces ten przebiega inaczej dając zróżnicowany wynik. Biorąc pod uwagę różnice pewnych typów można stwierdzić, iż duże znaczenie ma wewnętrzny obraz świata jednostki w odniesieniu do innych oraz wizualnie odbierana rzeczywistość zewnętrzna. Otaczający świat rzeczy i zjawisk jest podstawowym źródłem informacji i wewnętrznej inspiracji twórczej. Transformacja, tj. tworzenie się nowych idei i formalnych wizji dziecka, przebiega w wielostronnym powiązaniu poszczególnych funkcji poznawczych (spostrzeżeń, treści pamięciowych, wyobrażeń, myślenia konwergencyjnego i dywergencyjnego), intuicji, emocji i uczuć, przy zróżnicowanej aktywności motywacyjnej.\nAkt zaskoczenia i chwytania związków między znanymi elementami i tworzenia z nich nowej całości.\nPowoływanie do życia wartości autonomicznych, żyjących poza momentem powstania własnym życiem niezależnym od twórcy; może być również autokreacją, stwarzaniem swojej istoty.\nWewnętrzna i indywidualna predyspozycja jednostki (zdolność, właściwość psychiczna) zdolnej do realizowania swoich możliwości w procesie twórczym.\nProces, dzięki któremu powstaje coś, co przedtem nie miała ani kształtu, ani cech.\ndłoń sylvi w szale ekspresji\nPsychologia zdrowia pojęcie zasobów osobistych utożsamia zwykle z właściwościami i umiejętnościami jednostki, które w sposób korzystny decydują o formie i przebiegu tzw. procesów radzenie sobie ze stresem. Zasoby te rozumiane są jako niezależne od klienta (nie ma on na nie wpływu). Dzieli się je na trzy kategorie: poczucie mocy, pozytywna mobilizacja emocjonalna, autoekspresja.\nPoczucie mocy – odzwierciedla się w przekonaniu o posiadanych możliwościach panowania nad sytuacją i kierowania własnym życiem (przeciwieństwem dużego poczucia mocy jest głębokie poczucie własnej bezsilności i bezradności). Cecha ta określa ogólną postawę życiową wyrażającą się stopniem otwartości na bieżące doświadczenia i gotowości do konfrontacji z tym, co niesie życie, zwłaszcza w obliczu napotykanych zadań, przeszkód i trudności.\nPozytywna mobilizacja emocjonalna – określa stopień emocjonalnego zaangażowania i gotowość do reagowania pozytywnymi emocjami w różnych sytuacjach.\nAutoekspresja – określa zdolność jednostki do uzewnętrzniania doświadczanych uczuć, zwłaszcza o negatywnym charakterze.\nArteterapia (arte z łac. ars sztuka i terapia) - leczenie przez sztukę.\nArteterapia jako termin naukowy została zaproponowana w 1939 przez Hilla[potrzebne źródło], jednak jako metoda leczenia jest metodą nowatorską.\nArteterapia Daje możliwość symbolicznego wyrazu trudnych przeżyć, doświadczeń i emocji w bezpiecznych warunkach, w formie mówienia "nie wprost".\nObniża napięcie i pomaga nazwać problem.\nZastosowanie rysunku w psychoterapii -szczególnie dziecka\nObserwacja sposobu zachowania się dziecka, tego jak reaguje w różnych sytuacjach i w stosunku do innych ludzi, dostarcza cennych informacji o jego rozwoju umysłowym. Od chwili urodzenia dziecko gwałtownie rozwija swoje zdolności intelektualne. Rozwija się zdolność do myślenia o przedmiotach nie będących w bliskim kontakcie z dzieckiem, zdolność do działań symbolicznych stanowiących istotny przełom w rozwoju dziecka.\nPiaget uważa, „że symboliczna reprezentacja wiąże się z rozwojem procesów intelektualnych i może występować równocześnie w wielu postaciach takich jak: zabawa, rysunek czy mowa”. Na szczególną uwagę zasługuje rysunek, będący symboliczną reprezentacją świat, a jednocześnie niezbędną metodą stosowaną w psychoterapii.\nRysunek dziecięcy, stanowiący przedmiot zainteresowania psychologów, pedagogów, pojawia się dopiero w drugim roku życia. Proces rozwoju rysunku prowadzi od bazgrot do symboli graficznych. Bazgroty dziecięce mają charakter nieprzedstawiający i są wynikiem pozostawiania śladów ołówka, czy kredki na papierze. Z czasem rysunki przybierają różne kształty np. tzw. głowonogi będące kombinacją okręgu i linii prostych. Zestawiając proste figury geometryczne i linie, dzieci rysują to, co wiedzą o danym obiekcie. Z czasem, dziecko doskonali przedstawianie trójwymiarowych przestrzeni na dwuwymiarowej kartce i koordynuje różne punkty widzenia jakiegoś obiektu.\nW okresie bazgrot dziecko ćwiczy sprawność manualną pozwalającą stawianie śladów ołówka na papierze oraz rozwija umiejętność symbolicznego oznaczania obiektów i zjawisk. W okresie średniego dzieciństwa dokonuje się rozwój symbolicznego przedstawiania rzeczywistości w rysunku. Okres ten badacze nazywają idioplastyką, realizmem intelektualnym, okresem schematu.\nJak już powyżej wspomniałam, rysunek stanowi przedmiot zainteresowania psychologów i pedagogów. Uważają, że nawet najprostsze dzieło sztuki ujawnia pewne informacje o osobie, która je stworzyła. Dlatego właśnie terapia sztuką jest niesłychanie ważna w ocenianiu zaburzeń natury psychologicznej.\nHauer uważa, że „rysowanie i malowanie pozwalają często na stwierdzenie, że zachowania, rozmowy i niedomówienia młodych pacjentów są czymś nieokreślonym, pozostają mało ważne”. Psycholog szkolny niekiedy wykorzystuje malunki dzieci w celu oceny zarówno ich umiejętności motorycznych, jak i stanu emocjonalnego. Terapia sztuką bywa także przydatna w pracy z osobami dorosłymi.\nChociaż rozwój każdego dziecka pod względem rysunkowym idzie zasadniczo podobną drogą i szczeble tego rozwoju następują prawidłowo po sobie, to jednak czas osiągnięcia poszczególnych szczebli jest mniej stały niż w testach na inteligencję. Stąd też porównywanie nawet wielu rysunków dzieci tego samego wieku nie daje rezultatu, który by można uważać za charakterystyczny dla danego wieku.\nRysunek zrobił karierę jako dodatkowa pomoc we właściwym diagnozowaniu i jako czynnik wzbogacający komunikację i społeczny repertuar jednostki w trakcie terapii. Rysowanie znajduje zastosowanie w procesie poznawania chorego, stanowi też cenną pomoc w czasie samej psychoterapii. Czasami włącza się tu bardziej „ustrukturowane” zajęcia, w trakcie których klinicysta nakłada na rysującego pewne ograniczenia, aby móc ocenić jego dzieło względem jakiegoś standardowego bądź osobistego punktu odniesienia. Przykładem tego typu instrukcji jest polecenie kopiowania wzorów, które pozwala na oszacowanie dojrzałości psychicznej albo ewentualnego upośledzenia pacjenta.\nSpontaniczny rysunek jest własną wypowiedzią, która choć zakotwiczona w tym, co działo się i dzieje w otoczeniu dziecka, nie jest bezpośrednio wywołana przez drugą osobę. Inaczej dzieje się, jeśli rysunek jest sprowokowany przez prośbę czy polecenie dorosłego. Wówczas treść instrukcji i wiedza o osobie dorosłej są dla dziecka wskazówką określenia oczekiwań i to one będą ukierunkowywać odpowiedź dziecka, którą jest rysunek. Dziecko, tworząc rysunek, daje w nim wyraz przede wszystkim obecnemu nastrojowi, wyobrażeniom, zainteresowaniom, ale również poziomowi wiedzy, potrzeb rysownika. Niewerbalne i werbalne zachowanie dziecka podczas całego procesu rysowania pozwala zobiektywizować interpretację treści i formy wypowiedzi rysunkowej.\nJedną z najwcześniejszych reprezentacji pojawiających się w rysunkach dziecięcych jest postać ludzka, stanowiąca wskaźnik poziomu intelektualnego rozwoju dziecka. Machover analizując Rysunek Człowieka stworzył test HFD (Human Figure Drawing). Na czym on polegał? Poproszono dzieci i dorosłych o narysowanie jakiejś postaci ludzkiej, a następnie o narysowanie drugiej postaci odmiennej płci. Zazwyczaj rysujący zaczyna od przedstawienia postaci swojej płci. Według Machowera ta pierwsza postać ma dużą wartość projekcyjną. Postać płci przeciwnej dostarcza wiadomości na temat wyobrażenia, jakie dziecko ma o swoim otoczeniu.\nPoniżej przedstawię listę znaków, symboli wg. Jollesa, będących wskaźnikami emocjonalnymi, ułatwiającymi interpretację rysunku;\n1) Ręce – służą do zmiany lub kontrolowania otaczającego środowiska.\na) Złożone na piersiach – wrogość lub podejrzliwość.\nb) Trzymanie za plecami – pragnienie kontrolowania złości, niechęć do kontaktów interpersonalnych\nc) Brak – nieprzystosowanie, bezradność.\n2) Stopy – poziom aktywności interpersonalnej.\na) Duże – dążenie do bezpieczeństwa lub męskości.\nb) Małe – zależność, stłumione odczuwanie.\nc) Brak – brak niezależności.\na) Długie i spiczaste – agresywność, wrogość.\nb) Zaznaczone pętelkami lub pojedynczą kreską – pragnienie stłumienia agresywnych impulsów.\na) Duża – Zaabsorbowanie światem wyobraźni, koncentracja na aktywności umysłowej.\nb) Mała – osobowość obsesyjno – kompleksowa, poczucie niższości intelektualnej.\nc) Odwrócona tyłem – tendencje paranoidalne lub schizoidalne.\na) Brak – stłumienie, prawdopodobny lęk przed kastracją.\nb) Różnice w wielkości – sprzeczne uczucia dotyczące niezależności.\nc) Długie – Dążenie do autonomii.\nd) Krótkie – Upośledzenie życia emocjonalnego.\na) Przesadnie podkreślone – niedojrzałość, agresywność oralne.\nb) Bardzo duże – erotyzm oralny.\na) Nierówne – niestabilność emocjonalna.\nb) Szerokie – zaabsorbowanie odczuwaną potrzebą siły.\nc) Kwadratowe – nadmierna defensywność, wrogość w stosunku do innych ludzi.\nDziecko obserwując zjawiska wokół niego zachodzące, zaczyna łączyć niektóre zdarzenia, przedmioty czy zjawiska. Rysując człowieka umiejscawia go w określonym środowisku, przypisuje mu przedmioty go charakteryzujące, czy ludzi z którymi wchodzi w interakcje Postacie przedstawiane na rysunkach lokalizowane są najczęściej w pobliżu lub wewnątrz domu. Według Minkowskiej dom symbolizuje ognisko rodzinne, a jednocześnie jest „zamaskowanym Ego” autora rysunku. Minkowska przekształciła rysunek domu w test projekcyjny osobowości, który opiera się na bogactwie elementów symbolicznych wywoływanych tym tematem.\nInterpretacja rysunku domu skoncentrowana jest na ocenie klinicznej i na typologii sensoryczno-racjonalnej. W typie racjonalnym można odnaleźć sztywność, nieruchomość, precyzję formy, nieobecność otaczającego świata. Z kolei w typie sensorycznym dom nie ma konkretnej formy, lecz obecne są elementy świata otaczającego (słońce, niebo, drzewa...). Mińkowska zastosowała swój test w społeczności dzieci uchodźców wszelkich narodowości, przebywających we Francji podczas wojny. Stwierdziła, że rysunek, poprzez strukturę domu i używane kolory, znajduje odbicie w przynależności społeczno-kulturowej dziecka. Dom wydaje się więc być elementem znaczącym i bogatym, podobnie jak reprezentacja postaci ludzkiej, lecz w metodzie opracowanej przez Minkowską nie ma niestety wystandaryzowanej.\nWymienione poniżej wskaźniki stanowią umowne, ogólne kryteria\ninterpretacji niezliczonych odpowiedzi na polecenie „Narysuj dom” (na podstawie Jollesa).\na) Podstawowe (dla normalnego rysunku) – co najmniej jedne drzwi, jedno okno, jedna ściana, dach, komin.\nb) Dodatkowe (np. krzaki, kwiaty, ścieżka) – potrzeba dokładniejszego uporządkowania środowiska, która czasami jest związana z brakiem poczucia bezpieczeństwa lub pragnieniem sprawowania kontroli w kontaktach interpersonalnych.\n2) Komin – symbol ciepła w sferze psychicznej lub konflikty z ważną osobą płci męskiej\na) Przesadnie duży – nadmierne zaabsorbowanie sferą seksualną czy też możliwe tendencje ekshibicjonistyczne.\nb) Dużo dymu – wewnętrzne napięcie.\na) Ponad podstawą domu, bez schodów – niedostępność w kontaktach interpersonalnych.\nb) Brak drzwi – skrajne trudności w kontaktach z innymi ludźmi.\nc) Otwarte – silna potrzeba doświadczenia ciepła od świata zewnętrznego.\nd) Bardzo duże – nadmierna zależność od innych.\ne) Z zamkiem lub zawiasami – defensywność.\n4) Płot wokół domu – potrzeba ochrony emocjonalnej.\n5) Rynny – podejrzliwość.\n6) Rysunek przylegający do dolnej krawędzi kartki – brak podstawowego poczucia bezpieczeństwa w życiu rodzinnym lub intymnym.\n7) Dom przedstawiony w perspektywie, widok z dołu – Odrzucenia domu lub poczucie, że osiągnięcie pożądanej sytuacji domowej jest niemożliwe.\n8) Dom przedstawiony w perspektywie, widok z góry – odrzucenie sytuacji domowej.\na) Płaski (pojedyncza linia dwie ściany) – brak wyobraźni lub zahamowania emocjonalne.\nb) Przesadnie duży – poszukiwanie satysfakcji w fantazjach.\na) Zamknięte – skrajna defensywność i wycofanie.\nb) Otwarte – zdolność do przystosowania w kontaktach interpersonalnych.\na) Bardzo długa – ograniczona dostępność.\nb) Wąska w pobliżu domu, szeroka na drugim końcu – osoba powierzchownie przyjazna.\n12) Ściany (ich solidność) – bezpośrednio związana z siłą ego.\n13) Okno (okna)\na) Brak okien – wrogość lub wycofanie.\nb) Tylko na parterze, na piętrze brak – rozziew między rzeczywistością a fantazją.\nc) Z firankami – rezerwa, kontrolowanie siebie.\nd) Bez zasłon – zachowanie otwarte, bezpośrednie.\nRysunek drzewa jest substytutem rysunku postaci, jednak mniej ograniczonym stereotypami i konwencjami. Panuje przekonanie, że obraz drzewa jest związany z życiową rolą rysującego oraz z jego zdolnościami do przyjmowania nagród od otoczenia. Koch wykorzystał rysunek drzewa w celach badawczych. Poprosił dziecko o narysowanie jakiegoś drzewa, byle nie był to świerk. Jego technika interpretacji opiera się na danych grafologicznych. Najpierw rysunek drzewa rozpatrywany jest w podejściu ogólnym: wyraźny, przezroczysty, żywy... Następnie Koch analizuje szczegóły: korzenie, pień, gałęzie. Ogólnie wyróżnił 58 typów wzorów. Otrzymane dane pozwoliły mu na przedstawienie za pomocą cyfr obserwacji dotyczących rozwoju rysunku drzewa. Dane procentowe i weryfikacje statystyczne umożliwiły opis 27 form podstawowych. Analiza ogólna jest całkowicie intuicyjna, zaś analiza szczegółów nie pozwala na przyznanie temu testowi wartości ilościowej i obiektywnej. Koch wylicza jedynie procenty dla każdego z wzorów w danym wieku. Wyniki nie mają obiektywnej walidacji liczbowej. Test ten powinien być używany z ostrożnością w badaniach klinicznych.\nPoniżej omówione są znaki i symbole, które mogą pojawić się w rysunku drzewa, będące drobną próbką możliwych interpretacji, ale mogących dać ogólne wyobrażenie o tworzeniu hipotez na temat badanego.\n1) Wyjątkowo duże drzewo – skłonność do agresji.\n2) Małe drzewko – poczucie niższości i braku znaczenia.\n3) Cienka kreska – poczucie nieprzystosowania, niezdecydowanie.\n4) Drzewo składające się tylko z dwóch linii oznaczających pień i z kółka wyobrażającego koronę – impulsywność, zmienność.\n5) Przesadne podkreślenie pnia – niedojrzałość emocjonalna.\n6) Przesadne podkreślenie korony – zahamowanie emocjonalne, myślenie analityczne.\n7) Przesadne podkreślenie korzeni – Płytkie reakcje emocjonalne, ograniczona zdolność do rozumowania.\n8) Szrama, dziupla, złamana gałąź – związek z urazem, tzn. wypadkiem, chorobą, gwałtem (czas wydarzenia odpowiada położeniu znaku)\n9) Brak linii przedstawiającej ziemię – podatność na stres.\n10) Zaznaczona linia ziemi, brak korzeni – tłumione emocje.\n11) Zaczernione płaszczyzny, bardzo ciemne lub mocno zaznaczone – defensywna wrogość lub zachowania agresywne.\n12) Cienka, przerywana kreska – wyraźny niepokój.\n13) Dziupla – symbolika seksualna.\na) Mała lub w kształcie rombu – skojarzenie z pochwą.\nb) Mała okrągła – przeżycie napastowania seksualnego lub wczesne doświadczenie seksualne.\nc) Mocno zaznaczony kontur – świadczy o większym wpływie urazu.\nd) Koncentryczne kręgi wewnątrz – zepchniecie doświadczenia w przeszłość i „zaleczenie”.\ne) Zaczerniona – wstyd związany z doświadczeniem.\nf) Duża – zaabsorbowanie kwestią prokreacji.\ng) Z małym zwierzątkiem w środku – ambiwalencja dotycząca ojcostwa lub macierzyństwa.\nBuck, twórca testu Dom(house) – Drzewo(tree) – Człowiek(person), w jednej w swych pierwszych publikacji stwierdza, iż „HTP jest narzędziem, które ma pomóc badającemu w otrzymaniu informacji dotyczących wrażliwości, dojrzałości i integracji osobowości ze swoim otoczeniem”. Przeanalizował 140 rysunków osób badanych w wieku od 13 lat i 6 miesięcy do 48 lat podzielonych na siedem poziomów inteligencji. Jednocześnie rozpatrywał trzy kategorie pozycji: szczegóły, proporcje i perspektywy. Kategorie te różnicowały poziomy inteligencji. Buck określa HTP jako dwufazowe podejście do problemu osobowości: pierwsze jest niewerbalne, twórcze i mało\nustrukturyzowane, drugie werbalne i ustrukturyzowane. Badający notuje kolejność szczegółów, liczbę pozycji graficznych, emocje badanego, jego obserwacje, czas utajony i czas ogólny. Back analizując rysunek określa osobowość badanego na podstawie licznych skojarzeń.\nRysunek stosowany w terapii indywidualnej dla specjalisty stanowi jeden ze sposobów zachęcania klienta do wyrażania siebie. Osoba poddająca się terapii ma szansę twórczo przedstawić swoje uczucia, konflikty i pragnienia. Terapeuta wykorzystujący rysunek, pełni tu, podobnie jak w terapii werbalnej rolę wspomagającą, ułatwiają pacjentowi badanie i odkrywanie własnych umiejętności rozwiązywania konfliktów. Prowadzący pozwala pacjentowi na swobodę graficznej ekspresji, zachęca go do przejęcia inicjatywy i do odkrycia kierunku własnego rozwoju. Terapeuta posługujący się sztuką może zaproponować mu alternatywną metodę wyładowywania frustracji, agresji, strachu czy wewnętrznego zamętu. Przedstawiając w formie graficznej niektóre z tych uczuć, pacjent wydobywa na powierzchnię, staje z nimi twarzą w twarz i uczy się, jak nad nimi zapanować. Rysunek przynosi szczególnie wiele korzyści w pracy z osobami ograniczonymi werbalnie, wycofanymi, pełnymi złości lub stawiającymi opór. Osoby mające kłopoty z werbalizacją, otrzymują narzędzie komunikacji, które nie wymagają od niego mówienia, natomiast ludzie przepełnieni gniewem, którzy często boją się, że nie będą potrafili zapanować nad wściekłością, dzięki rysunkowi mogą się wyładować bez obaw o skutki. Dzieci dzięki rysunkom mogą zaś odsłaniać i rozwiązywać konflikty, do których w inny sposób nie potrafiłyby dotrzeć.\nNiejednokrotnie rysunek stosowany jest podczas terapii rodziny. Każdą rodziną rządzą reguły, które są formułowane albo otwarcie, albo w sposób zakamuflowany, ale znają je wszyscy członkowie systemu.\nRysunek rodziny ma zarówno walory diagnostyczne, jak i terapeutyczne. Wskazuje psychologowi na przyczyny trudności rozwojowych dziecka, a pedagogowi – na źródła problemów wychowawczych, umożliwiając zarazem znalezienie sposobów radzenia sobie z tymi problemami. Test projekcyjny „Rysunek Rodziny” L. Cormana ma bardzo prostą instrukcję. Prosimy badanego, aby narysował jakąś rodzinę. Pomoce do badań to kartka papieru i kredki. Niedopuszczalne jest używanie linijki i gumki. Ważnymi elementami testu są obserwacja w czasie badania i rozmowa o rysunku po badaniu oraz wywiad o faktycznym składzie rodziny. Jak zaleca M. Braun-Gałkowska, w obserwacji trzeba wziąć pod uwagę:\n- kolejność rysowania postaci,\n- czas poświęcony poszczególnym osobom,\n- szczególną staranność przy niektórych elementach rysunku,\n- komentarze i uwagi słowne, a także bezsłowne objawy emocji (westchnienie, uśmiech).\nW rozmowie musimy się dowiedzieć, co przedstawia rysunek – kto to jest, co robi, w jakim jest wieku, jakie są związki uczuciowe pomiędzy narysowanymi osobami – kto kogo lubi, kogo nie lubi. Pytamy też, kto jest najmilszy w tej rodzinie, kto najmniej miły, kto jest najszczęśliwszy, a kto najmniej szczęśliwy i dowiadujemy się dlaczego. Pytamy, kogo w tej rodzinie najbardziej lubi badany. Wywiad o faktycznym składzie rodziny i tak ważnych faktach, jak rozwód, separacja, choroba członka rodziny, jest również konieczny dla interpretacji. Dane te mogą pochodzić od badanego lub jego rodziców.\nWażną rolę w rysunku odgrywa kolor. Czarny symbolizuje przeciwstawienie się rzeczywistości, negację, odrzucenie pomocy, niedocenianie; niebieski – potrzebę harmonii, miłości; fioletowy – przeciwstawne uczucia, wahanie, niezdecydowanie; czarny i czerwony – tłumienie agresji; czerwony – agresja, aktywność; zielony – konserwatyzm, niezależność; żółty – spontaniczność.\nSposób, w jaki dziecko prezentuje rysowane postacie jest wskaźnikiem relacji emocjonalnych. I tak; bliskość – postacie członków rodziny obok siebie, zwrócone do siebie, trzymają się za ręce; odległość – jedna lub kilka postaci oddalonych od siebie, zwróconych tyłem lub bokiem, pominięcie członka rodziny. Jako wskaźnik waloryzacji kogoś, możemy odebrać fakt rysowania postaci w pierwszej kolejności, długo i starannie, dbając o szczegóły oraz stosując bogatą kolorystykę. Wskaźnikiem dewaloryzacji może być rysowanie postaci na końcu, pominięcie postaci, niedbałe wykonanie rysunku, uboga kolorystyka lub brak kolorów, przewaga czerni. Interpretując rysunek dziecka musimy zwrócić uwagę na postacie dodane np. zmarłe, czy nie będące członkami rodziny. Nie żyjąca matka może symbolizować życzenie uzupełnienia rodziny, potrzebę bezpieczeństwa, afiliacji. Kolega lub/i koleżanka mogą symbolizować pragnienie zmiany własnego zachowania lub cech fizycznych i psychicznych w celu poprawy relacji z rodzicami. Rysunek cioci, może być pragnieniem siły, niezależności, a psa pragnieniem posiadania zwierzęcia, lub symboliczna izolacja badanego od rodziny przez osobę nieakceptowaną.\nBywa też, że niektóre postacie są celowo pomijane lub są dla badanego mało ważne. Pominięcie własnej osoby jest efektem nieutożsamiania się z rodziną, nieakceptowania swojego miejsca, sytuacji w rodzinie. Pomijanie członków rodziny powodowane jest brakiem kontaktu emocjonalnego, brakiem akceptacji, wrogości. Pominięcie rodzeństwa powodowane może być zazdrością o uprzywilejowaną pozycję w rodzinie. Nieświadome identyfikowanie się np. z młodszym dzieckiem może być pragnieniem opieki, regresji, a identyfikowanie się z osobą dorosłą (matką, ojcem, ciocią) świadczy o dojrzałości, samodzielności, niezależności, sile i wzorze do naśladowania.\nRysunek uczestniczy w diagnozie, odgrywa rolę w postępowaniu psychoterapeutycznym i pozwala niekiedy na postawienie diagnozy. Wykazano, że dzieci opóźnione w rozwoju wykazują znaczną ubogość rysunku, stereotypowość, rysunki zawierają elementy dziwne czy potworne; dziecko lękliwe i pełne zahamowań rysuje bardzo małe postacie, dziecko mające o sobie wysokie mniemanie nadaje im bardzo duże rozmiary; wzór dziecka niestałego emocjonalnie jest chwiejny, niedokończony, dziecko cierpiące na obsesje gromadzi szczegóły i stereotypy, zatrwożone nie rysuje rąk. Rysunek schizofrenika charakteryzują udziwnienia, wzór jest chłodny i rozkojarzony. Trudności w wyodrębnieniu symptomów charakterystycznych dla choroby nie przeszkodziły w stosowaniu rysunku w badaniach prowadzonych nad patologią. Od rysunku, który nie może być oderwany od kontekstu, oczekuje się przede wszystkim szybkiej oceny dziecka. W trakcie badania grupowego słaby rysunek skłania do przeprowadzenia rozmowy z dzieckiem. Źle wykonany wzór jest często oznaką poważnych zaburzeń i jeśli badanie kliniczne nie wystarczy, żeby odkryć istnienie anomalii w rysunku, trzeba zastosować inne testy.\nRozwój rysunkowy dziecka niedorozwiniętego idzie zwykle na ogół tą samą drogą, co rozwój dziecka normalnego; wykazuje to, między innymi, szczegółowe\nbadanie rysunków jednego dziecka niedorozwiniętego, przeprowadzone przez Roumę w ciągu kilku lat. Tempo rozwoju jest jednak o wiele wolniejsze, zdobycie poszczególnych szczebli rozwoju warunkujących następne, sprawia takiemu dziecku wielkie, nieraz nieprzezwyciężalne trudności. Brak zdolności do tworzenie nowych pomysłów i wysiłków, brak świeżych myśli.\nNiektóre dzieci upośledzone rysują lepiej od tych normalnych dlatego, że posiadają pewne łączne, ciasne zainteresowanie pod tym względem, pozwalające im na wykonywanie tych czynności o wiele lepiej od innych. Podobnie schizofrenicy, w swoim autystycznym, odgradzaniu się do świata, przebywają w świecie własnych marzeń i budują barwne i dziwaczne twory fantazji, na podstawie których rysują i malują rzeczy nieraz nadzwyczaj ciekawe, a nawet dziwnie odrębne i chorobliwie indywidualne.\nOprócz dzieci ze stwierdzonymi patologiami psychicznymi lub fizycznymi, istnieją również dzieci z zaburzeniami powstałymi na tle społecznym, których rysunku zasługują na uwagę. Aubin spostrzega, poza często spotykanymi cechami związanymi z niedojrzałością, pewną tendencję do impulsywności, objawiającą się, jeśli tylko jego temat na to pozwala, już w trakcie wykonywania rysunku. Dzieci socjopatyczne charakteryzuje wielka różnorodność. Przede wszystkim są to dzieci prepsychotyczne, a klimat ich rysunków jest niespokojny, z niewielką liczbą postaci i bezosobowym stylem. U dzieci neurotycznych, na niewielkiej kartce, rysunek jest zorganizowany wokół symetrii pionowej. Znaleźć na nim można groby, okaleczone postacie z licznymi szczegółami w ciemnych kolorach. Jeśli dziecko jest opóźnione w rozwoju, styl jest prymitywny, kreski są chwiejne, jednobarwne. Niedojrzałość afektywna tłumaczy się niekiedy przez kreski bardzo lekko naszkicowane. Postać odcięta w połowie przez kreski bardzo lekko naszkicowane. Postać obcięta w połowie przez brzeg kartki wyraża ograniczenie wywołane przez otoczenie dziecka. Jeśli dziecko jest nieakceptowane przez matkę, rysunki są skoncentrowane w którymś z rogów kartki, z domami o zamkniętych oknach. Agresywność dzieci socjopatycznych jest wyraźniejsza, lecz również ma uboższą ekspresję w stosunku do dzieci będących w normie.\nSztuka jest ważnym elementem naszego życia. Pozwala rozwijać umysł, nie tylko dziecka, ale i osób dorosłych. Wielu z nas przez rysowanie, malowanie czy pisanie stara się rozładować negatywną energię, złość, agresję oraz próbuje zapomnieć o problemach dnia codziennego oddając się sztuce. Rysunek może być w tym przypadku świetną pigułką na depresję, stres czy po prostu zwykłym „umilaczem” czasu wolnego.\nIstoty Kasi Aha\nDziecko -pierwsze bazgroły i rozwój\nrozwój zdolności rysunkowych jest uzależniony od pewnych struktur anatomiczno – fizjologicznych, od rozwoju procesów poznawczych i motywacyjnych, jak również od bogactwa zdobytego doświadczenia i wiedzy oraz różnorodnych wpływów środowiskowych i kulturowych. Małe dziecko przede wszystkim rysuje to co wie, a nie to co widzi. Dopiero później pod wpływem rozwiniętych procesów poznawczych i coraz to bardziej narastającego krytycyzmu dziecko zaczyna pomijać w rysunku te cechy postaci ludzkiej, które sprawiają mu pewną trudność w rysowaniu. Tylko niewiele osób przezwycięża tę trudność.\nRozwój rysunkowy przebiega od form najprostszych (bazgroty), poprzez schematy (tak zwana ideoplastyka), aż do form bardzo złożonych, realistycznych i artystycznych (tzw. fizjoplastyka). Linia rozwoju rysunku jest ciągła. Trudno jest ustalić gdzie i kiedy kończy się jedna z tych faz, a rozpoczyna się druga. Cały rozwój zdolności zależy od wielu różnych czynników, które decydują o wykształceniu się takich lub innych zdolności rysunkowych. „U dzieci za nie kierującą się żadnymi kryteriami twórczością kryje się często zwykła chęć ruchu, pozostawienia śladów, w wyniku czego powstają nieoczekiwane kształty, coś co się zmienia, rośnie, wciąż na nowo przeobraża. Nagle coś pozornie „bezsensownego” zyskuje istotne znaczenie.”\nCzasem po prostu nastroje, nagromadzone uczucia i samopoczucie szukają ujścia na papierze znajdując w ten sposób upust dla swoich uczuć.\nNiezależnie od stopnia cywilizacji i kultury, dziecięca twórczość plastyczna, jeśli jest właściwie pielęgnowana i „kierowana”, przechodzi przez podobne fazy i okresy rozwojowe niezależnie od tego, jaką terminologię nadają im badacze z tej dziedziny. Drobne różnice, uwarunkowane kręgiem kulturowym, tradycjami kształcenia plastycznego, a także środkami warsztatowymi dotyczą jedynie detali kształtów, klimatu kolorystycznego oraz aktualnych treści obrazowanych akcji życia społecznego. Dzięki występowaniu w poszczególnych grupach wiekowych cech charakterystycznych, plastyka dzieci może być analizowana w oparciu o jednorodne zasady estetyczne i pozaestetyczne.\nKończąc trzeba zwrócić uwagę na percepcję kolorów i zjawisk barwnych występujących w pracach plastycznych dzieci. „Odbiór zjawisk barwnych wyprzedza percepcję intelektualną bezpośrednio aktywizując sferę emocjonalną, co wywiera naturalny wpływ na ową aktywność bądź pasywność człowieka.” Przeto kolory i zjawiska barwne same w sobie są energią aktywizującą dziecko do działania. Zjawiska barwne w swojej aktywności nie wyczerpują się także w obrębie przeżyć estetycznych, w procesie odbioru dzieł plastycznych: malarstwa, architektury, rzeźby, sztuki stosowanej. Tymczasem wszystkie dzieci bez względu na poziom reaktywności na zjawiska światła i barw, tak jak cała przyroda i otoczenie fizyczne, żyją w środowisku podlegającym przemożnym wpływom światła i zjawisk barwnych, tak w procesie „wyrażania” środkami wizualnymi czołową rolę pełnią kolory i kreowanie barwy.\nTwórcownicy i Twórcownia w necie\nwzmianka o aukcji prac Twórcowni 3 grudnia 2007\nBifron o aukcji\nsztuka jest naszym najlepszym lekarstwem\nNajpiękniejsza Ucieczka Mirona\nStrefart -Twórcownia -listopad/grudzień 2007\nnadal z wami -nasze sprawy\narteterapia w regionie -pdf głos niedzielny\nPLAKAT -wystawa prac twórcowników\nO Twórcowni przy rozbiórce Dzieckiem Podszytych\nWystawa Twórcowników B.Śl. z wizytą Oazison\nTwórcownia to miejsce i idea\nFinisaż Twórcowników w BŚ i Optimus Omnium\ntwórcownia-pracownia - blox\nMonia lisia Duchampa\nGombrowicz dzieckiem podszyty\n„Gdy ostatnie zęby, zęby mądrości, mi wyrosły, należało sądzić — rozwój został dokonany, nadszedł czas nieuniknionego mordu, mężczyzna winien zabić nieutulone z żalu chłopię, jak motyl wyfrunąć, pozostawiając trupa poczwarki, która się skończyła. Z tumanu, z chaosu, z mętnych rozlewisk, wirów, szumów, nurtów, ze trzcin i szuwarów, z rechotu żabiego miałem się przenieść pomiędzy formy klarowne, skrystalizowane — przyczesać się, uporządkować, wejść w życie społeczne dorosłych i rajcować z nimi”.\n· „Koniec i bomba. A kto czytał, ten trąba!”.\n· „Niech kształt mój rodzi się ze mnie, niech nie będzie robiony mi!”\n· „Patrzcie — podstawowa część ciała, dobra, oswojona pupa jest podstawą, od pupy przeto zaczyna się akcja. Z pupy, jak z pnia głównego, rozchodzą się rozgałęzienia poszczególnych części, jako to palec u nogi, ręce, oczy, zęby, uszy, przy czym jedne części przechodzą nieznacznie w inne dzięki subtelnym i kunsztownym przetworzeniom. A twarz ludzka, zwana także w Małopolsce „papą", jest koroną, uliścieniem drzewa, które poszczególnymi częściami wyrasta z pnia pupy; papa zatem zamyka cykl poczęty przez pupę. Doszedłszy do papy cóż mi pozostaje, jak nie — zawrócić ku poszczególnym częściom, aby poprzez nie znowu dojść do pupy?” – Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego.\n„Przestrzeń. Na widnokręgu — krowa. Ziemia. W dali przeciąga gęś. Olbrzymie niebo. We mgle horyzont siny. Zatrzymałem się na skraju miasta i czułem, że nie mogę bez stada, bez wytworów, bez ludzkiego pomiędzy ludźmi.”\n· „Pupcię, pupcię, Pupcię mają maleństwa nasze!”.\n· „Wielka poezja, będąc wielką i będąc poezją, nie może nie zachwycać nas, a więc zachwyca”.\n· „Wszystko podszyte jest dzieckiem” – Filidor.\n· „Dlatego, panowie, że Słowacki wielkim poetą był”.\n„Pimko mnie udupił”.\n„(…)nie ma ucieczki przed gębą, jak tylko w inną gębę, a przed człowiekiem schronić się można jedynie w objęcia innego człowieka. Przed pupą zaś w ogóle nie ma ucieczki”.\n„Choćbym chciał, nie mogę, nie mogę i nie mogę uchylić się żelaznym prawom symetrii oraz analogii”.\n„człowiek jest najgłębiej uzależniony od swego odbicia w duszy drugiego człowieka (…)nie jesteśmy samoistni, jesteśmy tylko funkcją innych ludzi, musimy być takimi, jakimi nas widzą (…)”.\n…) mój człowiek jest stwarzany od zewnątrz, czyli z istoty swej nieautentyczny – będący zawsze nie sobą, gdyż określa go forma, która rodzi się między ludźmi. (…)] sztuczność jest mu wrodzona, ona stanowi istotę jego człowieczeństwa – być człowiekiem, to znaczy być aktorem, być człowiekiem – to znaczy udawać człowieka – być człowiekiem, to „zachowywać się” jak człowiek, nie będąc nim w samej głębi – być człowiekiem, to recytować człowieczeństwo.\n14. Na Boga, udawajmy normalnych, skoro nie możemy być normalni, bo inaczej nie wydobędziemy się stąd.\n15. Nie ma nic łatwiejszego niż mieć zdrowe ideały.\n16. Nie ma żadnych innych idei prócz tych, które się ucieleśniły.\n17. Nie mogę być sobą, a jednak chcę być sobą i muszę być sobą – oto antynomia, z tych nie dających się uładzić… i nie oczekujcie ode mnie lekarstw na nieuleczalne choroby. Ferdydurke stwierdza jedynie to wewnętrzne rozdarcie człowieka – nic więcej.\n18. Niekoniecznie trzeba być bogiem, by mieć wyznawców.\n19. Niewdzięczna to rola z bezpiecznego miejsca namawiać ludzi do bohaterstwa.\n20. Normalność jest linoskoczkiem nad przepaścią anormalności.\n21. Potrzeba znalezienia formy na to, co w człowieku jest jeszcze niedojrzałe, nieskrystalizowane i niedorozwinięte, oraz jęk z powodu beznadziejności tego postulatu – oto naczelna emocja mojej książki. Pragnę wykazać, że kultura nasza jest jeszcze niepełna, niecałkowita, że jest to wątła budowa nad żywiołem anarchii, który raz po raz rozsadza układ konwencji kulturalnych.\n22. Przerwij na chwilę pisanie wierszy, malowanie obrazów, rozmowy o surrealizmie, zastanów się naprzód czy to czy to cię nie nudzi, sprawdź, czy to wszystko jest dla ciebie takie ważne, pomyśl, czy nie będziesz bardziej autentyczny, swobodny i twórczy lekceważąc bogi, do których się modlisz.\n23. Pustka. Pustynia. Nic. Ja sam tutaj jestem. Ja sam.\n24. Rewolucja, wojny, kataklizmy - cóż znaczy ta pianka w porównaniu z fundamentalną grozą istnienia.\n25. Różnica między Polakiem a Francuzem polega na tym, że jeden lubi kobietę rozebraną, a drugi nagą.\n26. (…)tylko to, co w nas jest już uładzone, dojrzałe, nadaje się do wypowiedzi, a cała reszta, czyli niedojrzałość nasza jest milczeniem.\n27. W Polsce łatwiej wyobrazić sobie literata bez pióra niż bez kieliszka\nrysunek -różne widzenie\nNie znam sztuki żądającej większej inteligencji niż rysunek. Czy chodzi o wydobycie z kompleksu widzenia kreski, streszczenie jakiejś struktury, o nieuleganie ręce, odczytanie i artykulację formy przed jej napisaniem; czy dominuje inwencja, myśl żąda posłuszeństwa, określa się i wzbogaca o to, czym staje się pod spojrzeniem na papierze - wszystkie zdolności umysłu znajdują zastosowanie w tej pracy, gdzie z równą mocą ukazuje się charakter osoby, jeśli osoba ma charakter. Paul Valéry\nCZYM JEST RYSUNEK I JAKI JEST JEGO ZWIĄZEK Z MALARSTWEM?\nANDRZEJ KAPUSTA: Dla mnie rysunek jest najbardziej bezpośrednią, osobistą, ale jednocześnie samowystarczalną formą wypowiedzi artystycznej. Jeśli chodzi o związek z malarstwem, rysunek z reguły pełni rolę konstrukcyjną. W moim przypadku odgrywa rolę podstawową na każdym etapie malowania.\nSTANISŁAW BAJ: Dla mnie różnica między malarstwem a rysunkiem jest zupełnie nieznaczna. Rysunek jest to operowanie jednym kolorem, bielą i czernią. To szczególny przypadek malarstwa, kiedy środki sprowadzają się do punktu, linii, struktur walorowych, bieli i czerni.\nGRZEGORZ BEDNARSKI: Rysunek zawsze określał formę. Był pierwotny wobec malarstwa. Rysunek to pierwszy obrys, uchwycenie idei, myśl konstrukcyjna obrazu, element intelektualny malarstwa. Chodzi o to, żeby poprzez rysowanie dochodzić do malarstwa. Myślę, że rysunek może wyrażać więcej niż plama barwna. Malując obraz najpierw rysuję, potem zapełniam kolorem.\nJAROSŁAW MODZELEWSKI: Nie traktuję rysunku jako samoistnej formy twórczości. Jest on dla mnie absolutnym sługą, narzędziem. Rysunek to forma skrótowej, pozbawionej kłopotów technicznych notatki, szybki zapis jakiegoś pomysłu. Rysuję, kiedy potrzebuję zorientować się, co właściwie widzę. Jeśli malując korzystam z rysunku, bardzo mu wierzę. Najczęściej precyzyjnie, za pomocą podziałki, przenoszę go na obraz.\nbiblioterapia (ang. bibliotherapy, reading therapy) - terapia wykorzystująca książki (np. ostatnio bardzo popularne w księgarniach "Opowiadania, które leczą" przeznaczone dla dzieci różnych grup wiekowych). Właściwy proces biblioterapii powinien przebiegać w następujących etapach: identyfikacja, katharsis, wgląd. Są różne oddziaływania i kierunki biblioterapii: przygotowujące (gdy czytelnik nie miał w ręku książki - podajemy mu pozycje przyjemne i łatwe, sam wybiera odpowiednią), korygujące - gdy za pośrednictwem książki chcemy uzyskać właściwe zmiany w zachowaniu i postawie. Jeśli chodzi o biblioterapię stosowaną u dzieci - to szczególne zastosowanie mają bajki terapeutyczne o różnej treści, ukierunkowane do konkretnego dziecka z konkretnym deficytem, każda bajka ma wartość moralną, kończy się morałem - który należy rozwinąć w rozmowie z dzieckiem. W pracy z człowiekiem starszym - najbardziej skuteczną jest biofilia - afirmacja życia w okresie dzieciństwa i młodości, skupienie się na wspomnieniach człowieka starszego, na tym co w jego życiu było dobre i przyjemne. Jednak nie wszystkie materiały czytelnicze pozwalają uzyskać wgląd i pomagają rozwiązać indywidualne problemy. Ostrożnie należy sięgać po pozycje zachodnie z optymistycznymi tytułami, można w ten sposób utracić własne nadzieje np. na wyzdrowienie swojego dziecka - nasze realia są całkiem odmienne - i nie zawsze to, co udaje się innym - znajdzie miejsce w naszym życiu\nGrażka i jej mala galeria\nMinisterstwo Kultury i Dziedzictwa -stypendia\nTu sie tworzy_katowice 2016- Agnieszka Kloryga i Piotr Uszok-foto\nmalaskie precjoza- internetowy tani sklep\nTu sie tworzy_katowice 2015- Agnieszka Kloryga i Piotr Uszok-foto\ntwórcownia- pracownia twórcza dla dorosłych\nCIEKAWE o TF\nżory o aukcji\nstrefart o tf


Budowa Kurnika- jakie koszta ? - Budynki i obejścia gospodarskie - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nTeraz online: 1074\nBudowa Kurnika- jakie koszta ?\nPrzez kowal1413, Październik 9, 2014 w Budynki i obejścia gospodarskie\nMam w planach kupienie gospodarstwa o powierzchni 20 hektarów i zastanawiam się z tata nad budową kurnika na 10-12 tysięcy z automatyka. Mam podstawowe maszyny i 5.5 hektarów własnej ziemi. Jakie mogą być to mniej więcej koszty.\nz tego co u mnie w okolicy mowia to okola 2 mln ale moze ktos bardzoej kompetentny sie wypowie\nwitam. z tegoco sie orientuje to koszt budowy kurnika z wyposazeniem na 40 tys. szt to jakies 1,5mln. ale to ze slyszenia. Ogolnie mam pytanie: poszukuje do wynajecia kurnikow min 1200m z wyposazeniem w okolicach kalisza i ostrowa. jesli gdzies dalej to min 2400mkw. jesli ktos cos bedzie wiedzial prosze o maila: pitercork@gmail.com dodam to jesli budynki beda w miare dobrym stanie to z mozliwoscia kupienia ich w przeciagu roku, kwestia dogadania. w mailu prosze napisac nr telefonu to zaraz oddzwonie. pozdrawiam\nWarto wgl zacząć zajmować się produkcją drobiu.\nJak masz na wszystko wziąć kredyt to daruj sobie. Bo jak weźmiesz co najmniej kilkaset tyś na gospodarstwo i do tego ponad milion na kurnik do tego kurczaki pasza prąd i inne koszta+odsetki, to przy tej cenie nie masz co się w to pchać.\nKredytu nie mam zamiaru brać. Myślimy nad tym żeby wszystko samemu zrobić. Tylko wyposażenie zrobi firma.\nna taką obsaejak planujesz to kurnik bedzie kosztował w okloicach miliona i to i tak lekko liczone i to i tak z nie jaj lepszych materiałów\nPlan jest taki ze mury i dach zrobimy sami tylko wyposażenie zrobi firma.\nNapisano Październik 17, 2014 (edytowany)\njak to sam,i sam z ojcem odpusc sobie, sami nie zrobicie bo i tak i tak kogoś do pomocy mósisz wziąść, mi ekipa za kopanie za fundament za bloczek za sciane za slupy zelbetonowe w scianach za wieniec szczyta wzieli 40 tyś więc przelicz czy samemu się oplaca a do dachu to i tak i tak musisz wziącć wętke nawet jesli sam sobie wyspawasz\nEdytowano Październik 17, 2014 przez bocecek087\nSami zrobicie ok, tylko koszt materialow to ponad 1 mln zl.\nDarekpol tak masz rację juz cały kosztorys prawie zrobiony. Powiedzcie mi jeszcze czy zwróci mi się kiedyś ta inwestycja ?\nto zalezy ile wypijesz na wiankowym bo jak sporo to jest duże prawdopodobienstwo ze Ci sie zwróci\nBudowa trochę potrwa wiec zapas juz zacznę robić żeby dobrze poświęcić kurnik\n@kowal 1413 wygrałeś w Lotto?\nKto Ci da 3 000 000 kredytu pod zastaw 5 ,5 ha\n1 000 000 ml na zakup 20ha ziemi\n2 000 000 na budowę kurnika\nA po co Ci sam pusty kurnik musisz mieć kolejny 1000 000zł zeby go zasiedlić i wykarnić kurczaki\nNie nie wygrałem w lotto po prostu mamy oszczędności które chcemy dobrze przeznaczyć. Jedynie wezmę kredyt na materiał.\nBardzo dobrze je przeznaczysz... Powodzenia w branży\nI wybudowales?? Czy to zmazy senne byly?\nKolego czy się zwróci w okolicach skąd pochodzi żona aktualnie jest ok. 40 i na 46 czy 47 są wydane pozwolenia i są to takie osoby które nie miały do czynienia z drobiem więc uważam że inwestycja się zwróci bo samobójcami nie są.\nDla wszystkich hodowców myślących o wyposażeniu kurnika lub modernizacji istniejącego budynku po hodowlę drobiu, zachęcam do kontaktu z firmą zajmującą się typowo wyposażaniem. Teoria teorią, ale fakt jest taki, że w praktyce u każdego sprawa kosztów wygląda inaczej. Na nasuwające się pytania chętnie odpowiadają przedstawiciele przyjeżdżający do domu klienta, robiąc darmową wycenę oraz obdarowując przy tym fachowym doradztwem. Osobiście działałem w branży hodowli trzody chlewnej. Nawiązałem kontakt z firmą, która kompletnie zmodernizowała mój budynek w na tyle zautomatyzowany sposób, że rozwiały się moje wszelkie wątpliwości do tego interesu. Dlatego też zachęcam innych rolników do wyjścia na przeciw swoim obawom. Warto zasięgnąć fachowej porady i niestety, ale iść z duchem czasu i postępu.\nJa skorzystałem z usług firmy FERMO z pod Kalisza Po wyjściu chłopaków, aż miło było popatrzeć na świeżo odnowiony budynek.. Dzięki tej zmianie w końcu pnę się w górę po drabince gospodarczej, nie martwiąc się ceny żywca tak jak do tej pory.\nWitam! Może ktoś z was się orientuje a mianowicie:\nZnajomy dostał oferte budowy kurnika na brojlery. Miałby postawić mury i zalać wieniec. Wymiary kurnika to 150x25m. Ile tysięcy miałby powiedzieć za 'robocizne'?\nto co znajomy w branży działa i nie wie za co ile brać szkoda słów.\nA co do budowy tego kurnika to tak jak kolega wyżej wapie żebyś nawet pół miliona dostał kredytu na 5,5ha chyba ze masz jakis inny dochod i obroty na koncie jakies wieksze bys mial i oszczedności ktore masz i tak musisz liczyc na 20%wkladu wlasnego bo na calosc kredytu nie dostaniesz\nJa kurnika stawiać nie zamierzam. Znajomy prosił o porade więc próbuje pomóż. Nigdy tak wielkiego budynku nie stawiał. Więc pomożecie określić ile tak +/- powiedzieć?\nZależy. Ok 180 tys. Zależy czy np. konstrukcja stalowa i czy sami ją spawaja, czy podbitkę oni montują, posadzkę oni zalewają i docierają(beton zapewne grucha ). Wiele w to wchodzi czynników\nPrzepraszam nie doczytałem. Same mury i wieniec to sporo mniej


Schulz w teatrze cieni. I warsztaty\nTeatr Lalki i Aktora "Kubuś" powraca, po dłuższej przerwie, do spektaklu "Sklepy cynamonowe" na podstawie prozy Brunona Schulza, w reżyserii Roberta Drobniucha. Po każdym zagranym spektaklu (6-7 marca) odbędą się dodatkowe działania edukacyjne "W kręgu Schulza".\nAscetyczny pokój, którego pustkę wypełniają wspomnienia, marzenia, rozsypane historie głównego bohatera. Strzępki minionych lat, urywki z dzieciństwa, majaki, zapachy, złudzenia Wszystko zamknięte w zamazanych obrazach - wypisanych, wyrysowanych, wybazgranych z życia. Życia zawieszonego w czasie i przestrzeni. Życia zastygłego między wczoraj i dziś, między jawą i snem, między światłem i cieniem...\nSpektakl zebrał bardzo dobre, wręcz entuzjastyczne oceny zarówno widzów, jak i krytyków. Był prezentowany w 2014 roku podczas 17 Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Lalek w Stambule (Turcja), a w maju tego roku zostanie pokazany na prestiżowym 27 Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Lalek w Opolu.\nDziałania edukacyjne "W kręgu Schulza" obejmować będą:\n- Przybliżenie sylwetki Brunona Schulza (życie i twórczość).\n- Spotkanie aktorów z widzami - wymiana wrażeń, przemyśleń i opinii na temat spektaklu i Schulza.\n- Odkrycie przed widzami kulis teatru cieni.\nSpektakle: 6 marca o godz. 12.00 i 18.00 oraz 7 marca o godz. 18.00


High School Musical (2006) - FDB\nTroy (Zac Efron), popularny kapitan szkolnej drużyny koszykarskiej i Gabriella (Vanessa Hudgens), bystra, mądra i śliczna członkini akademickiego klubu zaskakują całą East High, gdy potajemnie biorą udział w przesłuchaniach do głównych ról w szkolnym musicalu. Sięgają gwiazd i podążają za marzeniami. Wszyscy uczą się… zobacz więcej\njako Pani Darbus\njako Pani Montez\nTroy (Zac Efron), popularny kapitan szkolnej drużyny koszykarskiej i Gabriella (Vanessa Hudgens), bystra, mądra i śliczna członkini akademickiego klubu zaskakują całą East High, gdy potajemnie biorą udział w przesłuchaniach do głównych ról w szkolnym musicalu. Sięgają gwiazd i podążają za marzeniami. Wszyscy uczą się tolerancji, pracy zespołowej i bycia sobą. opis dystrybutora\nKomedia, Musical, Dramat, Romans, Familijny\nszkoła, taniec, nauczyciel, śpiewanie zobacz więcej\n2006-01-20 (świat), 2007-01-23 (dvd)\nTo nie koniec! Będzie czwarty High School Musical\nChiński High School Musical\nZac Efron w Ekipie\nZac Efron Johnnym Questem\nJaka jest naprawdę ta szkoła? Przekonaj się sam... przeczytaj recenzję\nMasz w sobie wiarę (Polska)\nWykonawcy Andrzej Lampert i Hania Stach\nTrophy 2009-12-28 3\nDlaczego młodzieży się to podoba? – Nigdy tego nie zrozumiem. Przecież ten musical to tragedia. Płytki i głupi.\nNawet piosenki nie są zbyt dobre, raczej tandetne.\nPrzeraża mnie zachwyt nad tymi produkcjami "High School Musical".\ndannyXXX Trophy 2009-12-28\nW pelni sie zgadzam.Produkcje tego typu trafiaja w gusta fanom nowej Chylinskiej,Mandaryny,boskiego (fuj) Patisona i Tanca z Gwiazdami.Czyli dzieci – przedzial wiekowy 8-15lat.\nNie trzeba zbyt wiele dzisiejszej 'mlodziezy' do szczéscia.Wystarczy tandeta i plastik.\nQuagmire Trophy 2009-12-28\nZawsze tak było, wczoraj N’Sync, Backstreet Boys, dzisiaj High School Musical, jutro…\nHsi_Nao Trophy 2009-12-28\naż boje się pomyśleć, co będzie jutro ;-P\nandzior 2009-11-18 6\nFilm dla nastolatków – Jak w temacie…i to chyba żadne zaskoczenie. Film obejrzałam z ciekawości i nadmiaru czasu. Niby banał, niby oklepana historia…ale jednak jest w tym filmie coś takiego sympatycznego. Nie ma miłości na siłę i wielkiego pocałunku zakochanych, nie ma rozkrzyczanych nastolatek piszczących na swojego idola szkolnego…choć główna bohaterka poza ekranem nie wzbudza u mnie pozytywnych odczuć to w filmie stworzyła kreację bardzo rzadko spotykaną…osoby bardzo skromnej ale nie zahukanej…i jeżeli ten film jest skierowany do 12-13latek to ma fajne wartości edukacyjne…Jeżeli miałabym oceniać to w kategorii filmu nie tylko dla dzieci…no to jest średni…bo 100% przewidywalny, w sumie niezbyt śmieszny a właściwie nie przypominam sobie ani jednej śmiesznej sceny, jak na musical dość mało w nim muzyki a poziom śpiewu nie zachwyca…dramatu to ja tam nie widzę ani w 1% i podobnie romansu…więc nie wiem kto przydziela gatunki filmu ale chyba tego filmu nie widział…bo tam nie ma wątku romansowego (przynajmniej w pierwszej części) i nawet główni bohaterowie podkreślają że są dla siebie przyjaciółmi…\nScarlett666 andzior 2009-11-22 7\nBardzo długo nie chciałam go oglądać, bo wszyscy mówili, że to taki straszny kicz, itd… A jak wreszcie obejrzałam – spodobał mi się : ). Oczywiście, oklepane, przewidywalne, momentami wręcz denerwujące, do tego sztywna jak pień gra Vanessy Hudgens, ale jednak jakieś przyjemne i ciepłe. W sam raz na deszczowy wieczór, żeby się odprężyć, odpocząć, po prostu nie myśleć. I trzeba pamiętać o ograniczeniu wiekowym przy oglądaniu tego filmu ;D.\nnuuuuuuuuuuuda totalna – szukałam tego filmu i szukałam, wreszcie leciał w tv i co???? wielkie G!!!! wszyscy sie tym zachwycają a mi sie w ogóle nie podoba, totalnie przereklamowany i tez "słodziutki" zack efron bleee okropność ;/\nBarbarka88Rz Novqa 2009-01-10 4\nWczoraj TO w końcu zobaczyłam. Dużo o nim słyszałam, jaki jest rewelacyjny, słyszałam też o ogromnej popularności aktorów, oraz o tym ze kręcą się kolejne części HSM. Byłam bardzo ciekawa jak to z nim jest…\nFilm jest tragiczny, koszmarny, uwłaczający inteligencji odbiorców. Może się podobać jedynie dzieciom w podstawówce (przypuszczam że gdybym miała 10lat, też oszalałabym na jego punkcie) oraz ludziom których lewa półkula nie do końca współgra z prawą,\nSkąd do cholery taka wysoka średnia ocen?! wiem, że są różne gusta i guściki, ale co można to można… :/\nPiosenki kiepskie (bardzo bardzo bardzo kiepskie) i nie słyszałam różnicy miedzy głosami tych podlotków, wszystkie cztery tak samo piskliwe i przesłodzone, dziecece głosy. wrażenia na mnie nie zrobiły.\nJest tyle niedociągnięć (laska czyta książkę w ciemnej sali podczas zabawy sylwestrowej??? litości…), scenariusz tak banalnie prosty i tak strasznie przewidywalny, płakać się chce z żalu i bezsilności. Film sztuczny, nierealny i przesłodzony, przedstawiony idealny świat.\nZac mi sie nie podoba (fuj), te panienki też nie… ale brat tej blondyny był fajny, pocieszny taki.\nWyśmiałam ten film od początku do końca, większość scen było bardzo szyderczych, ale chyba nie o taką reakcję chodziło twórcom.\nco mi się podobało? Ten gostek co wszędzie z piłką chodził, miał fajne włosy.\nSzkoła mi się też podobała, rewelacyjnie wyposażona, szkoda że u nas takich nie ma. Jak już zostanę prezydentem będę wiedzała co zrobić.\npodsumowując: jedno wielkie G. dosłownie.\nalexis Novqa 2009-05-04\nember Novqa 2009-07-15 3\nNie lubię takich filmów. Ona jest piękna, mądra i nieśmiała. On jest piękny (jak dla kogo), trochę mniej mądry, ale dla wybranki serca poświęci wszystko. I oczywiście oboje pięknie śpiewają smętne ballady, patrząc sobie w oczy z zachwytem i uwielbieniem. Wszystko takie jakieś przesłodzone, mimo że nie wymagałam wiele od tego filmu. Jakoś nie potrafiłam się przy nim rozerwać, bo denerwowali mnie główni bohaterowie. Piosenki nie przypadły mi do gustu – smęty albo coś innego, co w ogóle nie wpadło mi w ucho.\nW filmie podobało mi się tylko rodzeństwo – "czarne charaktery". Szczególnie, że główni bohaterowie są niezmiernie irytujący.\n3/10 – kiepski.\nkat85 Novqa 2009-07-15\nMuszę przyznać, że czytając te opinie uśmiech pojawił sie na mojej twarzy. Sądziłam, że to tylko ja mam takie odczucia co do tego filmu, ale cieszę się, że jest nas więcej :) Wydaje mi się, że ta beznadziejna historyjka została stworzona tylko i wyłącznie dla widzów poniżej 12 roku życia, dla rozanielonych nastolatek, które po jej obejrzeniu będą sobie wieszać plakaty z Zac’iem nad łóżkiem hehe. Jeśli chodzi o mnie, to totalna żenada…\nrechaa 2007-07-22 10\nPOLECAM… – dla mnie film naprawde świetny i polecam wszystkim… 10/10\nPerfik rechaa 2007-07-22 1\nDla mnie (i chyba dla każdego kto lubi musicale) wręcz przeciwnie.\nPerfik 2007-06-03 1\nA miało być fajne… – Tyle się o tym filmie dobrego naczytałem na różnych forach, że postanowiłem go, jako wielki fan musicali oglądnąć… I co? Za przeproszeniem gówno. Marni i to bardzo aktorzy, brak fabuły i to co w tego typu filmach jest nie do przyjęcia, czyli naprawdę debilne piosenki. Dzięki, ale ja wysiadam. Wolę 50 raz oglądnąć "Moulin Rouge"…\nMierzwiak Perfik 2007-06-03\nNie starczyło mi siły żeby obejrzeć w całości. Z tego co widziałem to kicz, schematy, plastik i cała, cała masa fatalnych dialogów, morałów i beznadziejnych postaci. O piosenkach nie wspominając.\nNeverGiveUp Perfik 2007-06-03 1\nWodnica79 Perfik 2009-09-14 1\nzgadzam się z przedmówcami – kisz, szmira, czy jak to tam jeszcze nazwać… (to na miano filmu nie zasługuje, już nie mówiąc o kontynuacjach)