parki narodowe | WIZJA LOKALNA\n1 071 392 wizyt\n20 lipca, 2021 — Stanisław Błaszczyna\nAll Nature’s wildness tells the same story – the shocks and outburst\nof earthquakes, volcanoes, geysers, roaring, thundering waves and floods,\nthe silent uprush or sap in plants, storms of every sort\n– each and all are the orderly beauty-making love-beats of Nature’s heart.\n„Cała dzikość Natury opowiada tę samą historię – drżenia i wybuchy trzęsień ziemi, wulkanów, gejzerów; grzmiące, ryczące fale i potopy; ciche wędrówki soków w roślinach; wszelkiego rodzaju sztormy – wszystko to, osobno i razem, składa się na harmonijne, tworzące piękno, miłosne bicie serca Natury.”\nZacząłem ten tekst od jednego z wielu natchnionych cytatów Johna Muira, mojego bohatera-naturalisty, człowieka najbardziej chyba zasłużonego dla ochrony amerykańskiej przyrody, który już pod koniec XIX wieku – jako prezydent dopiero co założonej przez siebie organizacji Sierra Club – dokładał nieustannych wysiłków, by nie tylko deklaratywnie, ale i formalnie ochronić piękno Mount Rainier. Muir ukochał wiele „dzikich” zakątków amerykańskiego Zachodu, ale jego największą miłością – oczywiście obok Doliny Yosemite – była właśnie góra Tacoma vel Rainier. Wraz z sześcioma towarzyszami wspiął się na jej szczyt już w 1988 roku, którą to wyprawę opisał w swoim artykule „An Ascent Of Mount Rainier”. Od tamtego czasu wygłosił mnóstwo odczytów, napisał wiele innych artykułów, nie tylko opiewając urodę tego wyjątkowego miejsca w stanie Waszyngton, ale i starając się o przyznanie mu statusu ziemi specjalnie chronionej. Jego wysiłki przyniosły skutek i w 1899 roku Kongres Stanów Zjednoczonych utworzył Park Narodowy Mount Rainier.\nMożna powiedzieć, że duchowymi (ale i filozoficznymi) „ojcami” Muira byli przejęci transcendencją i duchowością Natury, słynni amerykańscy idealiści-romantycy Henry David Thoreau oraz Ralph Waldo Emerson, wraz z ich panteizmem i uniwersalizmem – poczuciem zespolenia człowieka z obdarzoną boskimi atrybutami Naturą, bo tylko ta łączność może objawić nam prawdziwą istotę naszej duszy, a tym samym dostarczyć sensu egzystencji. Emerson twierdził, że najszczęśliwszym człowiekiem jest ten, który potrafi od Natury nauczyć się lekcji oddawania czci – religijnego ubóstwienia. A nikt inny nie potrafił tego robić lepiej i głębiej, niż John Muir, który wielbił i uświęcał Naturę, nawet w tych jej brutalnych, gwałtownych i bezwzględnych przejawach. Jego świątyniami były doliny, rzeki, jeziora, lasy… Otoczony splendorem przyrody i pochłonięty przez jej bogactwo pisał: „W obecności Natury dzika rozkosz przenika człowieka, mimo jego smutku i cierpienia.”\nMyślę, że Muir te słowa Emersona przyjąłby jak swoje: „Powiadam wam, w dzikości jest przetrwanie świata… Dzikość jest istotą życia. Najpełniej żyje to, co najbardziej dzikie. Kiedy pragnę się odrodzić, szukam najciemniejszego lasu, najgęstszego i najbardziej nieprzebytego, szukam najbardziej odludnych mokradeł, z dala od zgiełku miast. Wchodzę tam jak do świętego miejsca, sanctum sanctorum. Tam właśnie tkwi moc, istota Natury. Mówiąc krótko, wszystko co dobre jest dzikie i wolne” – pisał autor „Walden, czyli życie w lesie”. Myślę, że łatwiej te słowa zrozumieć i przeżyć właśnie w pobliżu takich miejsc, jak Wielka Góra – Tacoma.\nTipsoo Lake – Naches Peak Trail\nWedług mnie góra Tacoma (może się doczekam, kiedy – podobnie jak to było z McKinley’em przemianowanym kilka lat temu na Denali – wróci się do pierwotnej nazwy góry, jakiej Indianie używali tysiące lat przed Europejczykami, którzy „ochrzcili” Tacomę nadając jej imię jakiegoś tam admirała Rainiera) jest NAJPIĘKNIEJSZĄ GÓRĄ ŚWIATA.\nA jeśli ktoś posądziłby mnie tu o przesadę (na dodatek egzaltowaną), to jestem w stanie dokładnie i dość obszernie to stwierdzenie umotywować. Bowiem mam tu na uwadze nie tyle widoczne niekiedy z odległości prawie 300 km pokryte białą czapą śniegu skalno-lodowe cielsko góry, ale przede wszystkim to, co dzięki Tacomie powstało wokół niej, a co przecież też jest częścią góry.\nÓw superwulkan pojawił się tu mniej więcej pół miliona lat temu i od tamtego czasu ulegał erozji oraz przemianom, które ukształtowały jego zbocza, dzięki czemu w tym rejonie mamy teraz tak oszałamiająco zróżnicowaną rzeźbę terenu – topografię stanowiącą zachwycającą kompilację dolin, kanionów, rzek, jezior, wzgórz, kaskad, wodospadów… Powstała przy tym gleba umożliwiła z kolei rozwój bujnego życia – zarówno fauny, jak i flory. Tak więc niższe partie Mt. Rainier porastają gęste lasy i prastare bory; wyżej zaś mamy alpejskie łąki, które latem zamieniają się w niewiarygodnie piękny kolorowy kobierzec kwitnących dzikich kwiatów. No a w tym wszystkim spotkać można setki gatunków zwierząt i ptaków. To bogactwo i różnorodność składają się na unikalną w skali całego naszego globu mozaikę, która fascynuje i oczarowuje nie tylko pięknoduchów.\nKtoś by mógł powiedzieć: przecież inne góry mają ciekawsze kształty, są bardziej znane, wręcz święte… No tak, ale to jednak mało by dziwaczny kształt, mitologia czy nawet religijna wzniosłość – przynajmniej w moich oczach – czyniły z nich Miss piękności. Dlatego Tacoma jest dla mnie bezkonkurencyjnie najpiękniejsza.\nW Parku Narodowym Mount Rainier byłem wiele razy i mimo, że schodziłem dziesiątki kilometrów tutejszych szlaków (których atrakcyjność i uroda oczywiście walnie przyczyniają się do mojej opinii o całej górze) to za każdym razem wracam tu z radością i zawsze odkrywam coś nowego (bo Tacoma cały czas żyje swoją przemianą i w rytm następujących po sobie pór roku). Tak też jest i teraz[*]: obrazy, które mnie tu otaczają będą mi się śnić po nocach. A jednak dobrze jest również utrwalić je w fotograficznym kadrze… co też niniejszym czynię, przy okazji dzieląc się tym z Wami.\nW borze – Summerland Trail\n[*] Słowa te pisałem we wrześniu 2020 roku, podczas mojej ostatniej wyprawy do Parku Narodowego Mount Rainier. Pochodzą z niej również zamieszczone tutaj zdjęcia. Niestety, robiłem je smartfonem, więc pozostawiają wiele do życzenia. Lepszej jakości fotografie Mt Rainier, jak również opis jednej z poprzednich podróży do stanu Waszyngton, można obejrzeć i przeczytać we wpisie „Raj w cieniu Wielkiej Góry” oraz w galeriach zdjęć TUTAJ i TUTAJ. Warto do nich zajrzeć, bo każda pora roku dostarcza innych obrazów Parku, a dzikie kwiaty kwitną najpiękniej w pełni lata.\nPARĘ UWAG PRAKTYCZNYCH\nOczywiście najlepszą porą, by wybrać się do parku jest lato, a zwłaszcza lipiec i sierpień, kiedy to jak szalone kwitną na górskich łąkach piękne dzikie kwiaty, co – kiedy po raz pierwszy to zobaczyłem – wydało mi się cudownym zjawiskiem wręcz nieziemskim, zwłaszcza w tej niesamowitej górskiej scenerii, z olbrzymimi lodowcami w tle. (Nota bene na Mt Rainier znajduje się największa ilość lodowców, wziąwszy pod uwagę góry poza Alaską. Mimo, że coraz bardziej topnieją, to nadal jest ich 26.)\nMount Rainier jest też najwyższą z wszystkich gór/wulkanów Gór Kaskadowych (prawie 4 400 m n.p.m.), Jest tak kolosalna i masywna, że ma swój własny klimat. Dramatycznie zmieniają się też na niej warunki atmosferyczne, w zależności od położenia nad poziomem morza. Doświadczyłem tego zwłaszcza podczas jednej z wcześniejszych wizyt. Było to w połowie czerwca, kiedy u podnóża góry była jeszcze wiosna, trochę wyżej już takie nieśmiałe trochę lato, zaś w jej połowie panowała jeszcze na całego zima (o skutej lodem czapie wulkanu i jego zasypanych głębokim śniegiem wysokich zboczach nie wspominam).\nMyślę, że aby tak naprawdę cieszyć się z wizyty w Parku Narodowym Mt Rainier, należy spędzić w nim co najmniej 5 – 7 dni (1 lub 2 dni to jest według mnie ledwie rekonesans) i naturalnie każdego dnia wybierać się na jego szlaki (listę tych, które sam przemierzyłem – wraz z ich oceną – podaję poniżej). Są dwa rejony w Parku, które obowiązkowo należy odwiedzić: słynny, leżący na południowym zboczu góry Paradise, oraz leżący po północno wschodniej stronie Sunrise. (Próba odwiedzenia tych dwóch miejsc w ciągu jednego dnia jest karkołomna, bo krętymi drogami w parku jedzie się całymi godzinami).\nZnalezienie miejsca noclegowego w obrębie parku latem jest nie lada wyczynem, jeśli nie robi się tego na ładnych kilka miesięcy wcześniej. Choć próbować warto, gdyż gospody/hotele National Park Inn (Longmire), czy zwłaszcza Paradise Inn są miejscami atrakcyjnymi samymi w sobie, a poza tym to doskonałe bazy wypadowe do eksploracji Parku (o cenach wolę tu nie pisać). Jeśli to się nie uda, to nie należy rozpaczać a poszukać noclegu w dwóch miejscowościach (lub w ich okolicy): Ashford (wjazd do parku południowo-zachodni Nisqually) albo Packwood (wjazd południowo-wschodni Ohanapecosh).\nAshford jest miejscem zdecydowanie lepszym (zarówno, jeśli chodzi o dostęp do Paradise, jak i ilość noclegowni), ale jeśli planuje się spędzić w pobliżu góry więcej niż 3 – 4 noclegi (najlepiej 7), to proponuję 5 nocy przespać w Ashford, zaś 2 noce w Packwood (skąd wygodniej wybierać się we wschodnie rejony parku, a zwłaszcza do Sunrise, czy na wspaniały szlak Naches Peak Loop Trail.\nBench Lake – Snow Lake Trail\nŻyczę każdemu, aby przynajmniej raz w życiu znalazł się w pobliżu Wielkiej Góry, zachwycił się jej widokami, oszołomił pięknem kobierców kwitnących łąk, przemierzył jak najwięcej szlaków… Oczywiście na Mt Rainier można się wspiąć (próbuje to robić blisko 10 tys. ludzi każdego roku – choć na szczyt udaje się dotrzeć połowie tych śmiałków, gdyż nie jest to zabawa dla wszystkich). Wulkan też można obejść liczącym 150 km szlakiem Wonderland Trail, który jest bez wątpienia jednym z najwspanialszych górskich szlaków świata (zwykle zajmuje to ludziom 10 dni). Przy okazji: najlepszą próbką tego szlaku jest dwudniowy Summerland Trail. Zaś niemal każdy w miarę sprawny parkowy gość – nawet ten jednodniowy – jest w stanie przejść nie mniej słynny Skyline Trail, który jest absolutną rewelacją.\nZanim pokażę garść zdjęć Parku, poniżej podam listę szlaków, o której już wspomniałem powyżej. Nazwy szlaków wymieniam wraz z ich oceną, którą oczywiście należy traktować subiektywnie. Szklaków jest więcej, podaję tylko te, które sam przeszedłem. Myślę, że zaliczają się one do najlepszych. Ich stopień trudności jest różny, tak samo jak czas, jaki musi się przeznaczyć na ich przejście (wszystkie są uważane za tzw. day hikes, a pokonać je może każdy w miarę sprawny piechur). Jeśli chodzi o oceny, to stosuję cenzurki takie, jakie obowiązywały w naszych latach szkolnych, kiedy to piątka była oceną najwyższą.\nSkyline Trail +5\nRampart Ridge -4\nComet Falls & Van Trump Trail 5\nTrail of the Shadows -4\nAlta Vista Summit +4\nNisqually Vista 4\nDead Horse Creek 4\nPinnacle Peak Saddle -5\nBench Lake & Snow Lake -5\nBox Canyon -4\nSilver Falls -4\nGrove of the Patriarchs +4\nNaches Peak Loop 5\nSourdough Ridge Nature Lake +4\nMount Fremont Lookout -5\nSunrise Rim -5\nTolmie Peak -5\nTwin Firs Loop -4\nNa szlaku Naches Peak Trail\nMount Rainier – potęga i majestat Wielkiej Góry (Ania nad Jeziorem Bench Lake)\nNa „ławeczce” z pnia nad jeziorem Bench Lake – z widokiem na Wielką Górę\nWięcej o Mount Rainier: TUTAJ; zdjęcia z różnych pór roku: TUTAJ i TUTAJ\nNapisane w FOTOGRAFIA, PODRÓŻE. Tagi: Ameryka Północna, FOTOGRAFIA, góry, Henry David Thoreau, John Muir, Mount Rainier, Mt. Rainier, natura, parki narodowe, PODRÓŻE, Ralph Waldo Emerson, stan Waszyngton, szlak, zdjęcia. 36 Komentarzy »\nZ TATR W GÓRY SKALISTE\n19 lutego, 2014 — Stanisław Błaszczyna\n(zapiski z podróży)\nNie było mnie w tym miejscu 30 lat! Z mojej licealnej wycieczki pamiętam jedynie niewyraźne scenki z domu Tetmajera, cieniutkie nóżki naszego przewodnika i jakieś mgliste obrazki znad Morskiego Oka.\nCały majestat Tatr pozostał dla mnie nieodkryty. Czyżby dopiero dzikość, pejzażowa monumentalność i niezmierzoność amerykańskiego Zachodu obudziły we mnie wyczulenie na otaczający nas spektakl Natury?\nTak więc Tatry objawiły mi się tak, jakbym widział je po raz pierwszy. I zagrało we mnie to uczucie, jakiego doświadczałem często w obliczu nowo poznanych miejsc, które porażały mnie swoją niezwykłością i pięknem.\nNie wydaje mi się abym był zupełnie wolny od plemiennego sentymentalizmu, ale tym razem radość z obecności na ziemi o takiej urodzie była całkowicie wyzbyta jakiejkolwiek patriotycznej konotacji. Góry polskie czy słowackie? Jakież to mogło mieć znaczenie? Niedorzeczna wydała mi się myśl, aby szczycić się czymś, czego posiadanie zawdzięczamy jedynie geograficznemu przypadkowi.\nPrzeraziły mnie tłumy wdrapujące się po asfaltowej drodze ku Morskiemu Oku. Nie chcę wszak, aby ta niechęć do ludzkiej ciżby została tu źle zrozumiana. Większość z nas, od czasu do czasu lubi być w tłumie, ja również… ale nie w górach, które zawsze uważałem za miejsce gdzie można się wyciszyć, zagłębić w samotności, zajrzeć w siebie… Także zakosztować przyrody, zmierzyć z surowością natury.\nCenię doświadczenie wspólnoty z większą grupą ludzi, ale nie na górskim szlaku.\nCóż, wydaje mi się, że straciły one swój dawny charakter, a nie wyrobiły sobie jeszcze nowego. Dlatego kosmopolityczne tłumy turystów przewalające się po tym głównym deptaku Zakopanego równie dobrze mogłyby się czuć w jakimkolwiek austriackim, szwajcarskim czy niemieckim górskim miasteczku. Oscypki, kwaśnica czy nawet góralskie u-orkiestry to za mało.\nPizza Hut i Kentucky Fried Chicken gryzą się z wylizanymi, silącymi się na autentyczną góralszczyznę karczmami. Gabinet figur woskowych, sklepy ze szwarcem, mydłem i powidłem, tandetne pamiątkarstwo – cała ta eklektyczna rupieciarnia w nader wątpliwym estetycznie guście wchodzi nam na głowę.\nMimo to wszechobecny luz wakacyjnego lenistwa robi swoje i daje się odczuć owa beztroska atmosfera będąca udziałem ludzi, którzy zostawili za sobą swoje powszednie światy. Zawieszeni w obcym ale jednak przyjaznym miejscu, mogą zapomnieć o swoich harmonogramach. Mogą się stać kimś innym, może nawet… sobą i niewykluczone, że niektórym z nich jest z tym ostatnim wcieleniem dobrze.\nDo hotelu Belvedere trafiłem właściwie przez przypadek. Kiedy znalazłem się w jego wnętrzu, przypomniała mi się sarkastyczna opinia Passenta na jego temat, z którą gdzieś niedawno się zetknąłem.\nNie podzielam jego zdania o rozpanoszonym tu „najgorszym guście”, niemniej jednak miałem wrażenie, że jest to obiekt jak najbardziej nie na miejscu – już sama nazwa (podobnie jak sąsiedni „Wersal”) wydała mi się pretensjonalna, przystająca do Zakopanego jak kareta do wołu.\nByć może w ogóle luksus nie pasuje z natury rzeczy do takich miejsc jak Zakopane, a już na pewno luksus bezstylowy i kosmopolityczny.\nNiestety, moje poszukiwanie kwatery na Kościeliskach spęzło na niczym, nie chciałem też utknąć w jakimś pensjonacie w samym mieście.\nBelvedere zaś leżał na uboczu, przy drodze Do Białego, otoczony lasem i spokojem. Za płotem zaczynał się szlak, w ciągu minuty człowiek był wśród drzew, ptasich świergotów i szumu strumienia. Przejście z „miasta” w góry odbywało się niemal natychmiast. A wystarczyło dziesięć minut na szlaku, by przeżyć kilka przygód: pies kąpiący się w potoku, niezwykłe kwiaty i narośle na liściach, kryjące się wśród drzew stare schronisko…\nMaleńkie fragmenty świata, składające się, niczym puzzle, w hedone – wielką radość i przyjemność życia.\nGranite Park Chalet (Glacier National Park, Montana)\nOd kilku dni jestem w Montanie.\nTo ciekawe doświadczenie porównać nasze polskie góry (w których byłem zaledwie dwa tygodnie wcześniej) z amerykańską “dziczą” Gór Skalistych, z którą zderzam się teraz.\nMiejsce jest mi znane, gdyż bywałem tu już wielokrotnie: to leżący na pograniczu Stanów Zjednoczonych i Kanady Park Narodowy Lodowców (Glacier National Park). Nigdy jednak nie miałem aż tyle czasu co teraz, by zapuścić się na dłużej w dzikie górskie ostępy – by wędrować całymi dniami wśród lasów, jezior, skał i lodowców.\nSłowa te piszę w miejscowości Saint Mary, leżącej na pograniczu Parku Lodowców i rezerwatu Czarnych Stóp.\nO tych stronach powiedzieć można sporo, jednakże chciałbym skupić się na pewnym niezwykłym dla mnie doświadczeniu, jakim było spędzenie nocy w odciętym od świata, położonym w samym sercu gór, schronisku.\nAby dostać się do Granite Park Chalet trzeba pokonać kilkunastokilometrowy szlak: Swiftcurrent Pass Trail lub Highland Trail. Wybrałem ten pierwszy, być może dlatego, że wymagał znacznie większego wysiłku. Trzeba było bowiem wspiąć się kilka kilometrów na wysoką przełęcz, po bardzo stromym zboczu, mając tuż obok kilkusetmetrowe przepaści – a wszystko w towarzystwie śnieżnych kozłów, kolorowych skał, grzmiących kaskad i śniegu.\nKiedy dotarliśmy na miejsce, słońce chyliło się ku zachodowi, zalewając złotym blaskiem okoliczne doliny. Wkrótce różowym płomieniem zapaliły się górskie szczyty, przechodząc stopniowo w głęboką purpurę. Na niebie kłębiły się chmury, ciągle zmieniając – niczym w jakimś zaczarowanym kalejdoskopie – swoja barwę i kształty.\nPrawie godzinę siedziałem oniemiały na tarasie schroniska przyglądając się temu Wielkiemu Spektaklowi na Niebie.\nWkrótce na niebo wysypały się gwiazdy, wzeszedł księżyc ogarniając srebrną poświatą górskie zbocza, granie i szczyty.\nDługo nie moglem zasnąć. Mimo zamkniętych oczu ciągle widziałem te wszystkie obrazy, które otaczały mnie dzisiejszego dnia.\nJa, nieodrodny wspólnik wielkomiejskiej cywilizacji, zdaję sobie doskonale sprawę z namiastkowości podobnych doświadczeń.\nDawno minęły już czasy, kiedy dotarcie do takich miejsc wymagało wielotygodniowej przeprawy – końmi lub pieszo – przez dziewicze puszcze i górskie bezdroża; zdania się tylko na siebie – na własną znajomość elementarnej szkoły przeżycia, na którą składały się obycie z przyrodą, zdolność orientacji w terenie, wytrzymałość, twardość, determinacja…\nCzy możliwy jest nasz bezwarunkowy powrót do natury?\nCzy możemy otrząsnąć się z naszych cywilizacyjnych naleciałości?\nWydaje mi się, że nie jest to już możliwe, nawet jeśli chcielibyśmy poświęcić temu całe nasze życie.\nZresztą, podobne tęsknoty są chyba wyrazem naszej naiwności. Zaczęliśmy je artykułować jeszcze przed Oświeceniem, a już na dobre rozkwitły one w dobie Romantyzmu.\nNajwyraźniej odbiło się to w pismach Jana Jakuba Rousseau, który kreślił wizje Natury jako naszego Raju Utraconego. Jemu też zawdzięczamy rozwinięcie archetypu noble savage – Szlachetnego Dzikusa, istoty prostej, niewinnej, nie zepsutej jeszcze przez cywilizację. Swój wpływ miały również powieści Williama Dafoe (przygody Robinsona Cruzoe na bezludnej wyspie), czy też Jonathana Swifta (podróże Guliwera do różnych bajecznych krain)… etc.\nW naszej kulturze zrodziła się utopia szczęśliwej nieskażonej krainy, naturalnego raju.\nUtraconego na zawsze?\nA może nigdy nie istniejącego?\n(zapiski pochodzą z 2008 r.)\nWidok na Saint Mary Lake i Wild Goose Island w Parku Narodowym Lodowców w Montanie\nPowiązane wpisy: „Spotkanie z grizzly” , „Natura – piękno, zachwyt, bojaźń i drżenie”\nZdjęcia z Parku Narodowego Lodowców w Montanie obejrzeć można TUTAJ.\nNapisane w NATURA, PODRÓŻE, wędrówki po Ameryce. Tagi: Ameryka Północna, FOTOGRAFIA, góry, Góry Skaliste, Kanada, Montana, natura, parki narodowe, PODRÓŻE, Tatry, Zakopane, zdjęcia. 19 Komentarzy »\nURSUS ARCTOS HORRIBILIS, czyli o spotkaniu z grizzly\n16 listopada, 2013 — Stanisław Błaszczyna\nKtóż to wie… tego wpisu mogłoby nie być. I w ogóle mogłoby być „po ptakach”, czyli po blogu. Nie wspominając już o mnie samym. Lecz po kolei. Wszystko wydarzyło się w Parku Narodowym Lodowców w Montanie – wśród najpiękniejszych scenerii górskich na świecie, które, jak się okazało, mogą być niezwykłym tłem dla całkiem nieoczekiwanych dramatycznych wydarzeń.\nNOC SZALEJĄCYCH GRIZLLY\nW schronisku Granite Park Chalet, dom którego dotarliśmy na noc po całodniowym marszu w górach, nasłuchaliśmy się opowieści o niedźwiedziach, a największą uwagę przykuła ta, którą ranger nazwał „Nocą Grizzly”.\nTo były pierwsze ofiary tych bestii na terenie parku Glacier. Jednej nocy, w dwóch niezależnych od siebie incydentach, zagryzione zostały dwie młode kobiety. Pierwsze z z tych tragicznych wydarzeń miało miejsce zaledwie kilkaset metrów od Granite Park Chalet, tak że przeraźliwe krzyki zagryzanej dziewczyny słyszeli wszyscy goście schroniska, którzy zostali nimi rozbudzeni tuż po północy pewnej sierpniowej nocy 1967 roku.\nOtóż para młodych ludzi postanowiła przespać się (bez namiotu) w okolicznym lesie. Kiedy już pogrążeni byli w głębokim śnie, pojawił się czterysto-kilogramowy grizzly i zaczął wydzierać ich ze śpiworów. Mężczyzna, mimo że gryziony był po rękach, nogach i głowie, zdołał powstrzymać się od krzyku. Niestety, nie zdołała tego zrobić kobieta, i jej wrzask rozsierdził tylko niedźwiedzia, który zaczął ją wlec na dół po zboczu góry.\nJej zwłoki, a właściwie tylko część ciała, gdyż około 30 % zostało zjedzone przez zwierzę, znaleziono nad ranem kilkaset metrów dalej.\nTej samej nocy, w podobny sposób, tyle że w miejscu oddalonym o kilkanaście kilometrów (sprawcą był już inny grizzly), zginęła jeszcze jedna kobieta. Również i jej nie mógł pomóc towarzyszący jej człowiek. Kiedy grizzly zaatakował ich obozowisko (mimo że oprócz nich było jeszcze kilka osób) i zaczął ich „podjadać”, mężczyzna, który przeżył atak, usłyszał tylko jej słowa: „odgryzł mi ramię”, a zaraz potem: „Boże, jestem już martwa„. Trudno wyjaśnić ten zbieg okoliczności: dlaczego akurat tej nocy – w dwóch znacznie oddalonych od siebie miejscach – grizzly oszalały, zamieniając się w ludojadów.\nDo tej pory na terenie Parku w podobny sposób zginęło 11 osób.\nGdzie jest napisane, że do tego grona nie mogłem dołączyć ja albo moja żona?\nWracaliśmy ze szlaku Iceberg Lake, położonego w okolicy doliny Many Glacier (cudownego zresztą, liczącego ponad 16 km.), było późne popołudnie więc starałem się zwiększyć tempo, gdy oto przed oczami, tuż obok ścieżki, mignęło mi coś w rodzaju płowo-brązowej czapy.\nDopiero w sekundę później uzmysłowiłem sobie, że to może być grizzly.\nSchyliłem się gwałtownie i cicho wycofałem kilka kroków do tyłu za pagórek, dając znak idącej kilkanaście metrów za mną żonie, by zrobiła to samo. Byliśmy zbyt blisko, aby ujawnić przed niedźwiedziem swą obecność (co jest wskazane, kiedy widzi się je z daleka). Najniebezpieczniejszej bowiem jest wtedy, gdy zwierzęta te czują się zaskoczone. Wówczas mogą zaatakować, a nie ma sposobu, by przed nimi uciec, jako że potrafią biec z prędkością przekraczającą 50 km. na godz. – szybsze są więc od niejednego konia. Jeszcze kilka kroków dalej i znalazłbym się oko w oko z grizzly… i mogłoby to być moje ostatnie spojrzenie.\nPrzeczekaliśmy w ciszy kilka minut, zanim zdobyłem się na to, by wychylić głowę zza porośniętego trawą pagórka. Wtedy zobaczyłem drugiego niedźwiedzia, tyle że ciemno-brązowego, jeszcze większego niż ten płowy. Na szczęście oba zwierzaki oddalone były już od nas o jakieś 60 – 70 metrów (co zresztą też jest odległością niebezpieczną).\nW międzyczasie dołączyła do nas inna para piechurów.\nI wtedy zrobiłem rzecz mało rozsądną, mógłby ktoś powiedzieć – głupią. Zwiększyłem mianowicie czułość mojego aparatu (by uzyskać ostrzejsze zdjęcia) i wyruszyłem w kierunku niedźwiedzi, nie reagując na lekko przerażony szept mojej żony i bladość mężczyzny, który aż przysiadł z wrażenia na piaszczystej ścieżce i powtarzał: „tylko nie patrzcie mu w oczy, nie patrzcie mu prosto w oczy” (jego towarzyszka jednak była równie ciekawa, jak ja).\nNiewidoczny dla zwierząt przekradłem się około 20 metrów w ich stronę, przykucnąłem za rzadkim krzakiem huckleberry, lekko wychyliłem się i wtedy ponownie zobaczyłem pysk czarnej bestii. Tym razem grizzly uniósł do góry nos i zaczął nim powąchiwać. Zdałem sobie sprawę, że jestem po nawietrznej stronie i że zwierzę wyczuło moją obecność (no cóż, Calvin Klein Escape).\nWszak zrobiło to na mnie takie wrażenie, że zrezygnowałem ze zdjęć i wycofałem się na uprzednie pozycje, co zostało przyjęte z niejaką ulgą, zwłaszcza przez Anię.\nWkrótce zorientowałem się, że niedźwiedzie wspinają się zboczem do góry w kierunku osikowego zagajnika. Kilka minut później na szlaku za nami pojawiło się kilka innych osób. Pomyślałem wówczas, że sytuacja nie jest już tak groźna… tym bardziej, że grizzly zdały sobie sprawę z naszej obecności, niejako oswoiły się z tym i nie zwracając na nas większej uwagi, wyjadały coś z trawy i krzewów.\nWtedy już mogłem spokojnie obserwować je przez mój teleobiektyw i zrobić im kilka zdjęć.\nI tak, szczęśliwie, zakończyła się moja, bez wątpienia najbardziej emocjonująca, przygoda w Glacier National Park w Montanie.\nBARIBAL I SERCE MOJEJ ŻONY\nW związku z tym, że swego czasu spędziłem kilka lat na amerykańskim Zachodzie, bywając wielokrotnie w parkach narodowych, w górach, nad jeziorami, w pustyni i w puszczy… widok niedźwiedzi nie był dla mnie czymś niezwykłym. Nigdy jednak nie znalazłem się tak blisko tej dzikiej bestii, jaką jest grizzly. I należy pamiętać, że grizzly cały czas tą bestią pozostaje, mimo naszych naiwnych wyobrażeń o jego misiowatej naturze niezdarnego szatłapy.\nNiezdarny szatłapa! Jakże dalekie jest to od rzeczywistości!\nZresztą, kilka dni wcześniej (po stronie kanadyjskiej parku, w Waterton), także zupełnie niespodziewanie, natknęliśmy się na niedźwiedzia czarnego (nagle spostrzegłem go za plecami mojej żony, kiedy zajęty byłem fotografowaniem niezwykle malowniczego hotelu Prince of Wales).\nHotel Prince of Wales w Waterton (Alberta, Kanada). (Czarny misio w lewym dolnym rogu.)\nTym razem jednak zaledwie jeden rzut oka wystarczył, bym ocenił sytuację jako niegroźną i mimo nieco panicznej reakcji mojej żony (biedna, wymachiwała rękami biegnąc w moją stronę, ale dopiero zaczęła krzyczeć wtedy, kiedy była już bliżej mnie…) nabrałem pewności, że misio nie zwraca na nas najmniejszej uwagi. Poza tym niedźwiedzie czarne są jednak mniej agresywne od grizzly.\n(Później się dowiedziałem, że Ania dlatego nie krzyczała, ponieważ nie chciała wystraszyć baribala, aby umożliwić mi zrobienie zdjęcia… No nie! A ja mimo wszystko nie skierowałem aparatu w ich stronę… Zapomniałem o tym, bo… jednak bardziej obawiałem się o serce mojej żony.)\nCO NAS POCIĄGA?\nNiedźwiedzie wszelkiej maści…\nMimo wszystko, wielką sympatią darzę te włochate olbrzymy. Skąd to się bierze?\nMoże to jeszcze ta naiwna chłopięca wiara w dobre zwierzątka i pamięć o przytulności pluszowego misia?\nSkąd ta ekscytacja i chęć zobaczenia bestii w jej naturalnym środowisku?\nMoże to jeszcze ów atawistyczny instynkt myśliwego, który drzemie w nas mimo cotygodniowych zakupów mięsa w supermarkecie?\nA co nas ciągnie w dzikie ostępy?\nMoże świadomość tego, że ten dziki świat, który towarzyszył nam przez tysiąclecia – i z którym byliśmy na dobre i złe zrośnięci – po prostu się kończy?\nNOTA: Wpis powyższy ukazał się na moim poprzednim blogu tutaj. Myślę, że na rzeczy będzie zamieszczenie również przy tej okazji krótkiej noty, jaką popełniłem swego czasu o filmie dokumentalnym Wernera Herzoga „Grizzly Man”:\nKiedy się dowiedziałem, że Werner Herzog nakręcił film dokumentalny o człowieku, który żył przez kilkanaście lat wśród alaskańskiej dzikiej przyrody, i którego zjadły tam w końcu niedźwiedzie, lekko się zdziwiłem… ale to był moment. Bowiem zaraz przypomniałem sobie obsesje niemieckiego reżysera, które odezwały się w takich jego filmach, jak np. „Stroszek”, „Fitzcarraldo”, „Zagadka Kaspara Hausera”, „Aquirre, Gniew Boży”… Czyli: fascynacja zderzeniem jednostkowych bytów drobnych szaleńców z ogromem bezlitosnych żywiołów świata.\nTo samo znaleźć można w „Grizzly Man”.\nNie chcę aby ten wpis stał się jeszcze jedną recenzją, jakie można znaleźć w pierwszym lepszym piśmie. (Być może niechęć do pewnej uniformizacji, którą się tam spotyka, spowodowała, że przestałem publikować w drukowanej prasie.) Dlatego pozwolę sobie tylko na garść narzucających mi się najwyraźniej refleksji po niedawnym przypomnieniu sobie tego filmu.\nZbyt łatwe wydaje mi się skwitowanie postawy Treadwella słowami: naiwny szaleniec, który igrając z dzikimi bestiami zasłużył na to, co go spotkało. A taka opinia spotykana jest najczęściej. Jego casus sięga jednak głębiej. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że jest wyrazem pewnego archetypu, który rodzi się właśnie na styku natura – człowiek – cywilizacja (być może Houellebecq nazwałby to mutacją metafizyczną).\nTylko tym mogę sobie tłumaczyć moje wielkie poruszenie, jakiego kilkakrotnie doświadczyłem oglądając ten dokument.\nJaki to archetyp?\nJest on, według mnie, wyrazem naszych czasów, choć z jego przejawami spotykamy się raz po raz na przestrzeni dziejów – w procesie tworzenia się naszej kultury. I jak każdy archetyp, jest prosty i potrafi mieć moc objawienia: Timothy Treadwell jest człowiekiem, który ucieka od współczesnej ludzkiej cywilizacji, jednakże – wbrew swoim wysiłkom – nie może już wrócić do świata natury. Nie jest w stanie żyć wśród ludzi i ich kulturowych gadżetów, łudzi się więc, że przygarnie go do siebie dzika przyroda, że znajdzie tam azyl. Ale jest to już niemożliwe: światy te, wbrew wzajemnemu przenikaniu się, na zawsze się już rozdzieliły.\nTim żyje więc w rozdarciu.\nI tak naprawdę żyje on w próżni, oszukując się, że jest ona pełnią. Próżnia zaś jest nieznośna, stąd jego nieuświadomione – moim zdaniem – pragnienie śmierci. Pragnienie, któremu stało się zadość.\nRazi mnie teraz u Herzoga ten jego ciemny niemiecki pesymizm (kiedyś mnie intrygował). W „Grizzly Man” słyszymy jak mówi: „Wszechświat nie jest harmonią. Jest chaosem. Jest wrogi, morderczy…”\nJa widzę to inaczej. To znaczy, widzę chaos tam, gdzie nie jestem w stanie dostrzec harmonii. Lecz nie dlatego, że tej harmonii tam nie ma, ale dlatego, że jestem zbyt ograniczony w swojej ludzkiej percepcji, by tę harmonię dostrzec.\nA pojęcia „wrogi”, „morderczy”…?\nWydają mi się zbyt ludzkie, a więc wobec Kosmosu aż nadto zaściankowe, by można je stosować do opisu czegoś tak ogromnego i nieopisywalnego, jak Wszechświat. Na wszystko patrzeć mogę jedynie z mojej małej ludzkiej perspektywy. Wyznacza mi się ona w świecie obcym i nieobcym zarazem. Ten świat wydaje mi się zrazu przyjazny, to znów wrogi. Wrastam weń, by za chwilę poczuć się wyalienowanym.\nLecz bywa jeszcze to uniesienie, i zachwyt też bywa… Na przykład wtedy, gdy słyszę muzykę ludzi, których zebrał Herzog, by wypełnili ścieżkę dźwiękową jego filmu. I kiedy widzę te wspaniałe zwierzęta pędzące przez alaskańską tundrę… I myślę sobie wtedy, że być może piękno jest czymś, co znajduje się właśnie między światem ludzkim a nieludzkim? Ale trzeba człowieka, by to piękno dostrzec – i niejako powołać tym samym do życia?\nUWAGA: więcej zdjęć z Parku Narodowego Lodowców w Montanie i Jezior Waterton w kanadyjskiej Albercie, obejrzeć można na nowej wystawie ŚWIATA W OBRAZACH TUTAJ.\nNapisane w FOTOGRAFIA, NATURA, NOTATNIK FILMOWY, PODRÓŻE, wędrówki po Ameryce. Tagi: Ameryka Północna, FOTOGRAFIA, grizzly, Montana, natura, niedźwiedź, parki narodowe, PODRÓŻE, przyroda, Stany Zjednoczone, zdjęcia, zwierzęta. 37 Komentarzy »\n6 września, 2012 — Stanisław Błaszczyna\n(Krajobrazy, ludzie, zdarzenia – wędrówki po Ameryce)\nWielki Kanion w promieniach zachodzącego słońca (zdjęcie własne)\nJeden z siedmiu naturalnych cudów świata owiany legendą wyjątkowości, wspaniałości i monumentalizmu. Jedno z tych miejsc, które każdy z nas przynajmniej raz w swoim życiu chciałby zobaczyć. Zetknąć się bezpośrednio z Kanionem, doświadczyć go własnymi zmysłami, napawać się wzrokiem, uchem wyłowić jego naturalne tętno, poczuć go na własnej skórze…\nTo w takich momentach człowieka ogarnia pycha, jaką jest poczucie, że ta cała cudowność została stworzona specjalnie dla niego, przebierając miarę jego zachwytu. Albo uczucie zgoła pysze przeciwne – wrażenie ludzkiej znikomości wobec nieskończoności czasu, niewzruszoności Ziemi i potęgi jej żywiołów.\nKiedy po raz pierwszy zobaczyłem Wielki Kanion, był już kwiecień, lecz zima na południowej krawędzi gigantycznego wąwozu usadowiona była jeszcze na dobre. Tłumne szaleństwo sezonu turystycznego jeszcze się nie zaczęło – drogi zamknięte dla prywatnych samochodów latem, teraz były dostępne. Czas nas gonił jednak, więc chcieliśmy utrwalić to, co widzieliśmy, kamerą. Tym bardziej, że – jak myśleliśmy – była to nasza pierwsza i ostatnia wizyta nad Kanionem.\nSamo ustawianie sprzętu wymagało sporo uwagi, pochłaniała nas technika, a na Kanion patrzyliśmy w zasadzie przez obiektyw kamery. Oczywiście cierpiała na tym spontaniczność doświadczenia Kanionu, który tym sposobem potraktowany został dość instrumentalnie. Kiedy jednak, będąc już w Chicago, oglądałem nakręcony wówczas materiał, uświadomiłem sobie, jak bogato mimo wszystko zaprezentował się nam Kanion, jak znakomicie trafiliśmy z aurą – niebo się kotłowało, biel śniegu silniej kontrastowała z kolorami skał. Przebijające się przez biało-sine chmury słońce wspaniale oświetlało rzeźbę Kanionu. Tu i ówdzie wyłaniał się błękit nieba rozweselając pejzaż.\nNa szczęście tak się złożyło, że byłem później nad Kanionem jeszcze wielokrotnie. Za każdym razem zawierałem z tym miejscem coraz bliższą znajomość – i im więcej wiedziałem o Kanionie, tym bardziej otwierały mi się nań zmysły. Sukcesywnie zmieniał się odbiór tego miejsca i doszedłem do przekonania, że bez głębszej wiedzy o Kanionie – geologicznej, przyrodniczej, historycznej – człowiek może stanąć na krawędzi tej rozpadliny, gapiąc się tylko na niepojęty dlań twór natury, niewiele z tego rozumiejąc. I w zależności od wrażliwości na piękno Ziemi, jego zachwyt trwać może parę minut lub może nie trwać wcale. Zresztą, czasami nie jest to zachwyt, a wręcz obojętność czy – w najlepszym razie – niedosyt.\nI konsternacja… Konsternacja wynikająca po prostu z niedoskonałości naszych zmysłów, które nie są przygotowane na właściwą percepcję czegoś takiego, jak Grand Canyon. Przyzwyczajeni jesteśmy do innych odległości, wielkości, proporcji… Brakuje nam w tym miejscu punktów odniesienia, by pojąć i uzmysłowić sobie prawdziwą potęgę i wspaniałość Kanionu.\nHERBATKA MARSZAŁKA FOCHA\nTrzeba naprawdę dobrego pióra i pewnej literackiej klasy, by opisując Kanion nie popaść w megalomanię słów, jaka bierze się z naiwnego przeświadczenia o tym, że wielkie słowa mogą oddać wielkość tego, do czego się odnoszą. Monumentalizm Kanionu wymusza niejako patos i dzięki tej oczywistości wzniosłość tanieje a boskie atrybuty łatwo obracane są w tandetę.\nTe dwa aspekty – równowagę między pompą a powściągliwością – znakomicie oddaje następująca anegdota. Otóż po I wojnie światowej słynny marszałek francuski Ferdynand Foch przebywał w Arizonie na zaproszenie tubylczego magnata. Z wizyty tej uczyniono wielkie wydarzenie publiczne, więc w miejscu spotkania marszałka z Kanionem zgromadziło się sporo dziennikarzy i reporterów. Podprowadzono gościa nad krawędź, oczekując jego reakcji. Ten przez chwilę przyglądał się widokowi, a następnie nachylił się do ucha magnata i coś powiedział po francusku. Wszyscy z zaciekawieniem i niecierpliwością czekali, aż Arizończyk przekaże im słowa Francuza. Wreszcie magnat odwrócił się do dziennikarzy i powiedział: „Marszałek Foch właśnie stwierdził, że ten kanion jest najpiękniejszą manifestacją Boga na całej Ziemi.” To zdanie, zgodne zresztą z oczekiwaniami na taką okazję, zostało zanotowane i poszło w świat. Ciekawe jest zaś, co naprawdę powiedział marszałek. Otóż zaproponował on: „Let’s have a cup of tea” („Chodźmy napić się herbaty”).\nNiekoniecznie jednak musimy wyciągać tu wniosek o doskonałej obojętności marszałka na przymioty kanionu, tudzież o jego żołdackiej gruboskórności. Równie dobrze owa reakcja może świadczyć o jednym, bardzo powszechnym aspekcie w percepcji takiego zjawiska, jakim jest Grand Canyon. Bowiem nie sposób na pierwszy rzut oka ogarnąć czym właściwie jest ten spektakl, który roztacza się przed naszymi oczami.\nOdbiór Kanionu – podobnie zresztą jak uwrażliwienie na przyrodę, naturę – jest kwestią osobniczą, indywidualną, bardzo subiektywną. To oczywiste i zrozumiałe, że każdy człowiek reaguje odmiennie, a jego reakcje zależą od wielu, wielu różnych czynników, mieszcząc się pomiędzy doskonałą obojętnością a zachwytem.\nWzględne jest więc ludzkie uczulenie na piękno (lub brzydotę) natury, na krajobraz, na przyrodę. Przy czym należałoby się tu oprzeć pokusie wartościowania i krytykować człowieka obojętnego pod tym względem, wystawiając mu przy tym dezaprobujące cezurki. Każdy więc ma prawo do obojętności, ale zaiste mnie samemu obojętność wobec kanionu wydaje się niepojęta.\nKiedyś Loepold Tyrmand umieścił w swoich “Zapiskach dyletanta” co następuje: „Pojechałem zobaczyć Wielki Kanion, dotarłem tam po całodziennej podróży samochodem i samolotem. Mówi się, że Wielki Kanion jest główną atrakcją turystyczną Phoenix. (?! – przyp. LA) Zgoda, to ładna rozpadlina, ale generalnie rzecz biorąc, natura sama w sobie mnie nie interesuje. Przed największym cudem przyrody wystarczy dziesięć minut zachwytu; poza tym natura może być ciekawa tylko jako tło”. Chciałoby się tu dopisać: jako tło dla Tyrmanda, bowiem są pasjonaci przyrody – już nawet nie wspominam o biologach, przyrodoznawcach, ekologach, często pasjonatach, ludziach zawodowo zajmujących się przyrodą ożywioną lub nieożywioną – dla których jest ona czymś najistotniejszym, najprawdziwszym, zaś wszystko inne ledwie dodatkiem, łącznie z ludzką kulturą. Lecz ja rozumiem Tyrmanda, który zresztą jest na tyle szczery, by stwierdzić, że jemu natura sama w sobie jest obojętna. A jednak i tak ten zimny (w Ameryce przynajmniej) intelektualista – literat wspomina o zachwycie, co pod jego lekko-cynicznym, chłodno-sceptycznym piórem jest pewnym zaskoczeniem.\nJeśli dobrze sobie przypominam, to podobną rezerwę wobec przyrodniczych fenomenów amerykańskiego Zachodu przejawiał Czesław Miłosz (choćby w swoich „Widzeniach nad Zatoką San Francisco”).\nPrzeciwwagą dla obojętnych jest świadectwo ludzi przyrodą zafascynowanych. Abe poznać ten sposób widzenia świata przez człowieka, warto przytoczyć tu np. relację Johna Muira z jego spotkań z sekwojami, polodowcowymi dolinami Kalifornii, górami Montany, Idaho, Wyoming, czy Colorado, wreszcie z samym Wielkim Kanionem. Przykładów mogą dostarczyć nie tylko poeci i myśliciele tacy, jak Ralph Waldo Emerson, Henry Wadsworth Longfellow, czy Walt Whitman; malarze (Thomas Moran) i fotografowie (Ansel Adams); również pisarze tej klasy co Rudyard Kipling czy nawet błyskotliwy prześmiewca i humorysta Mark Twain, którego opisy przyrody – choćby hawajskich wulkanów – pozostają niedościgłym mistrzostwem.\nMyślę, że warto w tym miejscu przytoczyć także słowa Dalaj Lamy: „Góry, doliny, wodospady, lasy… Będąc przy nich czuję się ich bratem. Kocham to wszystko, w takich chwilach uświadamiam sobie bliskość świętości”. Trzeba posiadać autorytet i pozycję przywódcy Tybetu, by odważyć się na taką konstatację i nie być posądzonym o przesadne uduchowienie czy nietrzeźwy mistycyzm.\nMimo wszystko więc sądzę, że potrzebna byłaby spora doza złej woli lub zwyczajna ślepota, by zaprzeczyć słowom najsłynniejszego amerykańskiego naturalisty Johna Muira: „Bez względu na to jak daleko i długo dotąd wędrowałeś, albo jak wiele słynnych dolin i wąwozów widziałeś, ten właśnie – Wielki Kanion Rzeki Colorado – wyda ci się czymś zupełnie nowym: tak nieziemski w kolorze i okazałości, o tak wspaniałej architekturze – jak gdybyś go odnalazł gdzieś po śmierci, na jakiejś innej planecie… “\nMocowanie się z żywiołem w głębi Kanionu (Photo: Phil G.)\nOgromu kanionu nie sposób objąć jednym spojrzeniem. Nawet stojąc na jego krawędzi, przy dobrej widoczności, z pewnych punktów widokowych możemy sięgnąć wzrokiem do ok. 80 km w jedną stronę. Ogarnięcie wzrokiem całego Kanionu nie jest możliwe nawet wtedy, kiedy lecimy samolotem. Dopiero z pozycji satelity, będąc na orbicie okołoziemskiej, moglibyśmy zobaczyć cały Kanion, tyle że z takiej odległości przypominałby on ledwie grafikę mapy, trącąc abstrakcją, tracąc swoją przyrodzoną fizyczność.\nTe kłopoty z objęciem rzeczywistego ogromu wąwozu tłumaczą jego rozmiary: długość – 277 mil (450 km, mierząc drogę, jaką wije się rzeka Kolorado – spadek poziomu rzeki na tym odcinku wynosi ok. 650 m), szerokość przeciętna, czyli odległość między krawędziami – 10 mil (16 km). Oczywiście ta ostatnia wielkość zależy od miejsca pomiaru: na początku kanionu, w zwężeniu zwanym Lees Ferry, parę mil na północ od Navajo Bridge, wynosi 0.5 mili (800 m), by w niektórych miejscach rozszerzyć się do 18 mil (ponad 28 km). Wielki Kanion kończy się w Pearce Ferry, koło Grand Wash Cliffs. Dalej jest już Jezioro Mead, powstałe wskutek spiętrzenia rzeki Kolorado przez tamę Hoovera, nieopodal Las Vegas.\nGłębokość Wielkiego Kanionu, liczona w pionie od krawędzi do lustra rzeki, wynosi przeciętnie 1 milę (czyli 1600 m), w najgłębszych miejscach sięgając 1800 m.\nSama rzeka Kolorado to potężny żywioł. Jakby nie było to właśnie dzięki niej cały materiał wypełniający Wielki Kanion jeszcze 6 mln. lat temu – czyli piaskowce, wapienie, łupki i inne skały, które dzięki erozji zamieniły się w piasek, żwir, kamienie, glinę… – został zniesiony do Zatoki Kalifornijskiej. Przeciętna szerokość rzeki w Wielkim Kanionie wynosi ok. 100 m; przeciętna głębokość – ok. 10 m. Tak jest! Ta wydawałoby się niepozorna rzeczka, widziana z krawędzi jako dość leniwa i wąska wstążeczka, ma głębokość 10 metrów, która w pewnych miejscach zwiększa się do trzydziestu paru metrów. Rzeka Kolorado – jako taka, niekoniecznie związana z Kanionem – jest jedną z najważniejszych najciekawszych rzek amerykańskich, mając swoje źródła w Parku Narodowym Gór Skalistych. Płynie przez prawie 1,5 tys. mil w kierunku południowo-zachodnim, wraz ze swoimi dopływami stanowiąc 1/12 część wszystkich zlewisk wód kontynentalnych Ameryki Północnej.\nTrochę nieporozumień narosło wokół ilości osadów znoszonych przez rzekę. Różne źródła podają różne wielkości. Opierając się jednak na ostatnich i najbardziej pewnych danych naukowych, materiał zabierany przez Kolorado w centralnym wschodnim punkcie Kanionu (czyli w okolicach Phantom Ranch), to od 40 do 80 tys. ton dziennie. Z tym, że jeszcze nie tak dawno, bo przed 1963 rokiem, kiedy to wybudowano zaporę w Glen Canyon (powstało wówczas ogromne Jezioro Powella), tego materiału było 10 razy więcej, czyli ok. 400 tys. ton. Tutaj do wyobraźni naszej efektownie przemówić może następujący przykład: gdybyśmy musieli 5-tonowymi ciężarówkami wywozić zabierany przez rzekę muł, błoto i żwir, to tych ciężarówek musiałoby w ciągu doby przejechać 80 tysięcy, jedna za drugą – co sekundę.\nOczywiście wiosną każda rzeka, zwłaszcza górska, robi się jeszcze bardziej wściekle rwąca. Kolorado np. przybywa kilkadziesiąt metrów głębokości. Rekord zanotowano w 1921 roku, kiedy to w ciągu doby wody rzeki przeniosły koło Phantom Ranch 27 mln. ton (!) sedymentów.\nZapora w Glen Canyon poskromiła więc znacznie żywioł rzeki Kolorado, wywołując tym zresztą nad wyraz dramatyczne zmiany ekologiczne w obrębie Wielkiego Kanionu. Niemniej jednak Colorado River nadal wywiera wielkie wrażenie, zwłaszcza na tych, którzy mają odwagę popłynąć z jej nurtem.\nWielki Kanion nie ma więcej jak 6 mln. lat. (W skali geologicznej jest więc młodzikiem – cóż to jest te parę milionów lat w porównaniu z 4 miliardami lat istnienia Ziemi?) Tyle czasu potrzebowała rzeka, by wyrzeźbić w Płaskowyżu Kolorado kanion głęboki na półtora kilometra. Dzięki temu odsłoniła się nam tak pięknie historia Ziemi, jak w żadnym innym miejscu na świecie. Toż stojąc nad Wielkim Kanionem można czytać z tych warstw obnażonych przez rzekę jak z kart księgi zawierających opowieść o tym, co działo się na powierzchni naszej planety przez ostatnie setki milionów lat… Z małą pomocą geologów, oczywiście.\nNajgłębsze warstwy do jakich dożłobiła się rzeka mają blisko 2 miliardy lat. Pochodzą więc z ery prekambryjskiej i są niczym innym, jak podstawą olbrzymich ongiś gór, które uległy erozji, czyli po prostu wytarły się w ciągu kilkuset milionów lat. Ta skała metamorficzna (fachowcy mówią o łupkach i gnejsach prekambryjskich) jest znana pod nazwą Vishnu Schist. W wielu miejscach tworzy ona koryto rzeki.\nPowyżej Vishnu Schist mamy 1 miliard 200 milionów lat historii geologicznej, odkładania się sedymentów, głównie w morzach, jeziorach i bagnach (wapienie i łupki), z małym wyjątkiem, gdzieś w okresie od 270 mln. do 260 mln. lat temu, kiedy to obszar ten był pustynią (pozostałością jest warstwa piaskowca). Później znowu były morza, a ostatnia warstwa, na której stoimy dziś oglądając Kanion, pochodzi z Mezozoiku, ma więc ok. 250 mln. lat i składa się z tzw. wapienia Kaibab. Warstwy młodsze, które niegdyś wznosiły się ponad nią, uległy zwietrzeniu.\nJest kilka teorii, które starają się tłumaczyć sposób powstania Wielkiego Kanionu. Wszystkie zgodne są co do tego, że główną sprawczynią była rzeka. Oczywiście to, co teraz widzimy – całą tę wspaniałą niepowtarzalną rzeźbę Kanionu, z ostańcami, z kanionami bocznymi, porwaną i poszarpaną skałą – to nie tylko skutek działania rzeki samej, a wielu czynników atmosferycznych: wiatru, słońca, deszczu, śniegu, lodu, zmian temperatur, spływającej ze zboczy wody, innych, często okresowych dopływów. Ta rzeźba Kanionu zmienia się nieustannie. Niestety, żyjemy zbyt krótko, by zmiany te zauważyć… no, chyba że będziemy tak ingerować w przyrodę, jak przy budowie tamy Hoovera czy Glen, o zanieczyszczeniach wyziewami, spalinami czy ściekami nie wspominając.\nJedna zwłaszcza sprawa intryguje badaczy Kanionu. Otóż gdybyśmy tak ulecieli parę kilometrów ponad Płaskowyż Kolorado, to zauważylibyśmy, że jest on wybrzuszony dokładnie w miejscu, gdzie leży Wielki Kanion. Jakim więc sposobem rzeka zaczęła rzeźbić kanion prze środek wzgórka? Niektórzy tłumaczą to tym, że kiedy rzeka rzeźbiła teren, ten się równocześnie podnosił do góry. Ale przecież wyniesienie się Płaskowyżu Kolorado miało miejsce ok. 60 – 70 mln. lat temu. a Kanion jest 10 razu młodszy. Cóż, “timing” się nie zgadza. Zgoda, krawędzie Kanionu podnoszą się i dziś, ale tempo tego wzrostu jest nad wyraz znikome i nie tłumaczy naszego dylematu. Odpowiedź na to próbuje dać hipoteza, wedle której rzeka Kolorado płynęła ongiś w innym kierunku (korytem tzw. Małej Rzeki Kolorado). W pewnym zaś momencie doszło do takiego obniżenia poziomu innych rzek na zachodzie płaskowyżu, że Kolorado zmieniła swój bieg i popłynęła właśnie na zachód, a później na południe do Zatoki Kalifornijskiej. I tak już zostało do dzisiaj.\nKanion, jak widzimy, może być fascynujący nie tylko ze względu na swe niezwykłe walory krajobrazowe, dzięki którym garną się do niego milionowe rzesze turystów. Kryje w sobie wiele innych tajemnic i atrakcji. Inspiruje i prowokuje do eksploracji. A im więcej o Kanionie wiemy, tym bardziej potrafi on nas intrygować i zdumiewać.\nMiliony ludzi przybywa każdego roku do Arizony, by na własne oczy zobaczyć najsłynniejszy kanion świata (zdjęcie własne)\nNapisane w HISTORIA, NATURA, PODRÓŻE, wędrówki po Ameryce. Tagi: Ameryka, Arizona, Grand Canyon, parki narodowe, PODRÓŻE, Stany Zjednoczone, Wielki Kanion. 11 Komentarzy »\nPS. Powyższy rozdział „Wstęp do Yellowstone”, jak również poniższe: „Zwierzęta Yellowstone” i „Skąd te kolory?” są fragmentami monografii Parku Narodowym Yellowstone mojego autorstwa, napisanej i opublikowanej w latach 90-tych w prasie polonijnej w Stanach Zjednoczonych.\nZapraszam do obejrzenia wystawy zdjęć pt. „YELLOWSTONE – PANORAMY”, na stronie „Świat w obrazach” TUTAJ.


Stalker Zona Bałtyk - ASGplus\nStalker Zona Bałtyk\nForum ASGplus Strona Główna :: STALKER\nWysłany: Pią 13:11, 03 Lut 2017 Temat postu: Stalker Zona Bałtyk\nJak by się ktoś interesował to proszę bardzo\nWysłany: Pon 22:23, 06 Lut 2017 Temat postu:\nBardzo fajnie, że osoby stąd też jadą, ja byłem w zeszłym roku i było świetnie, bliżej terminu można by się umówić na jakiś wspólny pociąg.\nWysłany: Wto 18:54, 07 Lut 2017 Temat postu:\nszkoda ze sie nie spotkaliśmy na poprzedniej imprezie ,my jedziemy większą paczką i zawsze są jakieś miejsca w samochodzie .\nWysłany: Nie 20:20, 07 Maj 2017 Temat postu:\nWszystko zaczęło się od jakiejś podejrzanej emisji, która przeciętnego stalkera w kwestii sprzętowej zdegradowała do poziomu amisza. W związku z tym wybraliśmy się na wycieczkę odwiedzić technika. Biorąc pod uwagę powszechną dezintegrację sprzętu kolejka nie była zbyt długa.\nKiedy tylko uporaliśmy się ze sprzętem wybraliśmy się na wieczorny spacer w Zonę w poszukiwaniu skrytki technika. Rekin zażyczył sobie strzelby ze skrytki, a biorąc pod uwagę charakter ostatniej emisji lepiej być w dobrych stosunkach z technikami. Wędrując napotkaliśmy anomalię, z której udało nam się wydobyć artefakt. Nie był to jedyny artefakt zdobyty tego dnia z racji tego, iż szczęście uśmiechnęło się do nas (od kogoś innego najwyraźniej się odwróciło), gdyż znaleźliśmy jeszcze jeden porzucony na drodze (pewnie mutanty nie trawią artefaktów i tyle zostało ze zjedzonego stalkera)\nNieszczęśliwie technik obrał sobie na skrytkę dość uczęszczane miejsce więc, aby tam się przekraść musiałem brodzić w błocie po kolana oraz unikać anomalii grawitacyjnych rzucając mutry.\nPowrót na szczęście był mniej emocjonujący. Pod samym Barem spotkaliśmy wróżula - dość podejrzana osoba, która uparcie próbowała z nami handlować. Biorąc pod uwagę posiadanie Wojaka w zespole - człowieka znanego z tego, że sprzeda wszystko - każdemu, weszliśmy w posiadanie ciekawych amuletów, które skutecznie pomagały unikać promieniowania w anomaliach przez najbliższe dni.\nPo ukryciu części artefaktów w pobliżu baru w bezpiecznych skrytkach postanowiliśmy przyjrzeć się instytutowi i zobaczyć co jest w stanie nam zaoferować w zamian za nasz habar. W trakcie analizowania oferty – całkowicie przez przypadek weszliśmy w posiadanie podejrzanego medykamentu (jeśli przez przypadek nazwać wyniesienie).\nWdzięczny technik wskazał nam parę punktów na mapie, które mogłyby okazać się ciekawe. Należy jednak zauważyć, że podstawą przeżycia w Zonie jest prawidłowe ustawienie sobie priorytetów.\nRozpaliliśmy więc grilla.\nOstatnio zmieniony przez En dnia Wto 13:13, 09 Maj 2017, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Pon 19:55, 08 Maj 2017 Temat postu:\nZona z samego rana jest spokojna, więc zawsze najlepiej wybrać się tam jeszcze póki wszystko śpi. Biorąc pod uwagę tą zasadniczą prawidłowość zjedliśmy wcześnie śniadanie i już w południe byliśmy gotowi do wymarszu.\nTego dnia postanowiliśmy wyruszyć gdzieś dalej w Zonę. Zgodnie ze wskazówkami technika, gdzieś w głębi Zony znajdował się Stary Szpital. Biorąc pod uwagę pogłoski krążące między stalkerami podejrzewałem dwie ewentualności.\nWariant optymistyczny – Czyste niebo\nWariant pesymistyczny – Monolit\nJako, że nie jestem zwolennikiem wypranych mózgów i zwykle staram się unikać monolitów, katolików czy inne hokus pokus, więc trzymałem kciuki za Czyste Niebo i miałem nadzieję, że są na tyle przyjaźni na ile ich kolorują.\nTymczasem musieliśmy jednak opuścić okolice Baru. Problem polega na tym, że Bar wiąże się z alkoholem i pieniędzmi, a do tego ciągną stalkery i bandyty. Stalkerzy to średnie zagrożenie – przynajmniej zawsze mam taką nadzieję. Ze stalkerem da się dogadać – lepiej rozejść się w swoje strony niż zarobić przypadkową kulę. Bandyci to większy problem. Z każdym mijającym rokiem obawiam się, że bandyci w końcu zorientują się, że zdradzają ich noszone dresy i wytrybią w jaki sposób ich rozpoznajemy na odległość.\nProblem polega też na tym, że razem za tą falą stalkerów i bandytów ciągną mutanty, które stają się bezczelnie leniwe i żerują zdecydowanie za blisko.\nSzeregowy stalker znajduje się zdecydowanie za nisko w łańcuchu pokarmowym.\nJeśli rozpatrujemy temat baru i ogólnie problemów, okazuje się, że bar ma swoje wewnętrzne problemy. Ledwo co sytuacja zaczynała się uspokajać, to wojsko wypełzło spod kamienia i porwało barmankę. Biorąc pod uwagę spożycie alkoholu wśród stalkerów i konieczności wypłukiwania z siebie radionuklidów może nie był to jakiś bardzo wewnętrzny problem baru. Tak więc połowa stalkerskiej braci ruszyła na ratunek damie w potrzebie.\nDruga połowa zorientowała się w porę, że alkoholu nie porwali.\nPóki co byliśmy dobrze zaprowiantowani, więc mieliśmy nadzieję, że problem zdąży się sam rozwiązać zanim nie będzie co do gardła wrzucić/wlać.\nWyruszyliśmy na zachód kierując się do krawędzi lasu. Mimo, iż śmiała nam się w twarz wygodna prosta ścieżka, dalej postanowiliśmy przedrzeć się w najwęższym miejscu przez obszar występowania anomalii grawitacyjnych. Wygodna, prosta ścieżka… brzmi pięknie prawda? Problem polega na tym, że proste wygodne drogi w Zonie prowadzą najczęściej do twojego własnego grobu.\nTam się jakoś nie wybieraliśmy…\nDla zwiększenia bezpieczeństwa przewiązaliśmy się liną i wesoło rzucając mutrami miałem szczerą nadzieję, że nic nas z zarośli nie obserwuje. Szczęśliwie kolejny raz nic nas nie rozszarpało, ani nie pozgniatało, ani nie wyrzuciło, ani nie zastrzeliło i dotarliśmy do mniej odkrytego terenu. Ten las dla urozmaicenia okazał się terenem dość podmokłym. Brodząc w wodzie pomyślałem sobie, że plotki głoszą, że Czyste Niebo zasadniczo to lubi takie klimaty.\nTrafiło nam się kolejne pole artefaktów i oczywiście trafił się też problem, a jak wiadomo problemy gonią problemy. Kiedy dotarliśmy do wschodniej krawędzi lasu zobaczyliśmy kolejną grupę stalkerów, albo mądrzejszych bandytów – tych bez dresów. Wojak wskoczył przeczesywać anomalię za artefaktami. Listek została na straży Wojaka. Warto tutaj zauważyć, że przez „na straży” należy rozumieć rozwalić potencjalne zagrożenia, a potencjalnym zagrożeniem jest także niepokojąco zachowujący się stalker szukający artefaktów. Na szczęście jak się okazało i tym razem nie musieliśmy go zastrzelić. Tymczasem Szybki wraz ze mną rozstawił się na potencjalnej drodze zbliżających się w naszym kierunku stalkerów. Okazało się, że idealnie przewidzieliśmy, którędy dotrą do nas, gdyż trzech uzbrojonych stalkerów stanęło naprzeciw mnie. Towarzystwo uspokoiło się kiedy zapewniłem ich, że jestem zwykłym stalkerem - tak jak oni (a co miałem im powiedzieć w takiej sytuacji), jednakże wciąż broń mieli niepokojąco wysoko. W sumie nie dziwie im się, ponieważ gdyby nie fakt, że trzy osoby trzymały mnie na celowniku też miałbym łapska na broni. Towarzystwo dziarsko zbliżało się do mnie. Przynajmniej do momentu w którym minęli ukrytego za drzewem uzbrojonego Szybkiego, który poprosił, żeby poczekali tam gdzie stoją, aż nasi przeczeszą anomalię. Zważając na karabin za swoimi plecami i niezidentyfikowaną ilość naszych sprzymierzeńców w okolicy towarzystwo postanowiło opuścić broń do akceptowalnego poziomu.\nPo przeczesaniu anomalii tak jak obiecaliśmy zawinęliśmy się i udostępniliśmy plac zabaw kolegom. Zwłaszcza, że w kierunku anomalii zaczęła się zbliżać pojedyncza sylwetka. Zapewne kontroler. Ale to już problem uzbrojonych kolegów bo my się z stamtąd szybko ewakuowaliśmy ( w końcu obiecaliśmy ich zostawić).\nOczywiście zawijając się przed kontrolerem prawie władowaliśmy się w grupę z Monolitu (Menelitu). Na szczęście zaślepienie okultyzmem w ich przypadku przekłada się na klasyczne oślepienie i minęli nas przechodząc dość blisko nas.\nW końcu udało nam się przebić na południe, ale trafiliśmy na dość odkryty teren, który szczęśliwie udało nam się pokonać bez problemu. W końcu jednak zaczęły pojawiać się jakieś podejrzane ruchy. Pojawił się pojazd dziennikarza przerzucający ludzi głęboko w zonę. Obserwowaliśmy to wydarzenie z odległości, aż w końcu dziennikarzyna zauważyła nas i wskazała, jak to się później okazało bandytom. Klasyka… dziennikarze generują sobie sami newsy, pożyjemy – zobaczymy, może i my pobawimy się w dziennikarzy i przedstawimy historię o mrożącym krew w żyłach wypadku sprzedajnego reportera.\nTak więc będąc zdekonspirowanymi wycofaliśmy się głębiej w zarośla i zajęliśmy pozycje obronne. Na szczęście bandziory wycofały się.\nOkazuje się, że trafiliśmy w końcu na bazę Czystego Nieba świeżo splądrowaną przez bandytów. Lokalni stalkerzy w bazie skrojeni, ale życzliwi i chętni do podzielenia się wodą, której zaczynało nam brakować. Wymieniliśmy papierosy na eksperymentalne repelenty na mutanty. Na szczęście nie musieliśmy z nich korzystać.\nOkazało się że droga powrotna jest ograniczona do trzech punktów. Most którym przyszliśmy, a którym wolelibyśmy nie wracać oraz dwa przewrócone drzewa nad rzeczką. Co ciekawe w tą i z powrotem przechodziliśmy poprzez leże pijawek – szczęśliwie nie zauważyliśmy.\nKiedy wróciliśmy do obozowiska jedyne co nam zostało to zgrilować zapasy, żeby odzyskać wykorzystane siły.\nWysłany: Pon 22:14, 08 Maj 2017 Temat postu:\nTo miał być spokojny dzień.\nPoniosła nas fantazja i zamiast zebrać poukrywane artefakty i sprzedać je w końcu postanowiliśmy zebrać jeszcze parę. Zanim dobrze zdążyliśmy wybrać się w teren Wojak opchnął bandytom jakiegoś podejrzanego grzyba. Więc może i Wojak wyciągnął po raz kolejny artefakt z anomalii, ale tym razem nie bez uszczerbku… może nie na zdrowiu ale w portfelu. Nie wiemy co mu do łba strzeliło, żeby kasę zarobioną na tym grzybie rozrzucać po anomalii. Życie, życiem, a kasa, kasą tak więc czołgał się i zbierał co rozrzucił. Wszystko skończyło się dobrze – nic mu znów do głowy nie strzeliło, anomalia go nie zabiła, a że zebrał wszystko co rozrzucił plus jeszcze stówę gratis, którą najwyraźniej wyrzucił kto inny my też mu do łba ołowiem nie strzeliliśmy. Nauczka na przyszłość – zostawić na zewnątrz wszystko co się nie przyda w anomalii.\nCzas na handel. Ku naszemu niezadowoleniu kwestia baru sama się nie rozwiązała tzn. nie w sposób, który by nam odpowiadał. Okazuje się, że w instytucie nastąpiła zmiana. Czyste niebo przeprowadziło się do baru po jakiejś nieokreślonej bombowej katastrofie w ich bazie. Nas trafiła natomiast katastrofa ekonomiczna. Członkowie czystego nieba przekonywali nas, że to dobra zmiana bo poprzednia ekipa przeprowadzała eksperymenty na ludziach i kolorowali jakąś heroiczną historyjkę jednakże…\nBylibyśmy zdziwieni bardziej gdyby te pajace z instytutu nie przeprowadzały eksperymentów na ludziach – jak to w zonie, człowiek godzi się na pewne związane z tym miejscem zagrożenie, które przekłada się również na lokalne kontakty z przedstawicielami nauk wszelkich (zwłaszcza należy uważać na genetyków, epidemiologów i farmaceutów).\nFaktycznie może popsuli jednego czy kilku stalkerów, jednakże mieli zdecydowanie bardziej rozwinięty asortyment i zasadniczo mieli jak kupować i sprzedawać.\nOpchnęliśmy jeden artefakt za przydatne leki i bandaże, inny artefakt zidentyfikowaliśmy ale jakoś nie byli szczególnie zainteresowani mimo, że to coś rzadszego… trudno sprzeda się komu innemu. Ostrzegli nas również, że kieruje się do baru wojsko i będą z nimi rozmawiać.\nBiorąc pod uwagę zagrożenie, że rozmowy mogą eskalować do cięższych ołowianych argumentów postanowiliśmy obserwować sytuację z bezpieczniejszego miejsca.\nFaktycznie w barze pojawiło się wojsko co wysondowaliśmy (brzydko ulegać ciekawości). W sumie dałoby się ich odstrzelić… ale co z tego byśmy mieli? Ryzyko oczywiste, a korzyści mizerne zwłaszcza, że wsparlibyśmy ofensywę bandytów. Jakoś nie uśmiecha mi się za robienie za mięso armatnie dla bandosów.\nPojawiły się natomiast w barze ciekawe informacje, że technicy planują zmontowanie ładunków, które umożliwiłyby przejście przez pole minowe odgradzające nas od hmmm ciekawszych terenów.\nZ racji tego, iż zwiedziło się nie jedno miejsce w zonie, postanowiliśmy wspomóc tą inicjatywę, ponieważ natrafiliśmy w ostatnim czasie na zatopioną piwnicę w której pływały materiały, które można by wykorzystać.\nKorzystając z lin i zmontowanych bosaków wyciągnęliśmy co trzeba, nigdy nie wiadomo co znajduje się w takiej wodzie i lepiej przed świętym Onufrym kolan nie zanurzać.\nTrochę wędkowania, trochę technikowania i horyzonty się poszerzają!\nForum ASGplus Strona Główna :: STALKER Wszystkie czasy w strefie GMT


W czym event firmowy jest podobny do organizacji wesela?\nW czym event firmowy jest podobny do organizacji w...\nKażdy, komu zdarzyło się wziąć ślub, dobrze wie, że przygotowania do tego ważnego wydarzenia są długie, żmudne, kosztowne, a często też frustrujące. Wymagają przy tym perfekcyjnej organizacji. Dokładnie tak samo jest z eventami firmowymi, z czego przedsiębiorcy czasami nie zdają sobie sprawy. W tym artykule wymieniamy kilka jaskrawych podobieństw między eventem dla firmy a weselem – oczywiście pod kątem organizacyjnym.\nPrzygotowania zaczynamy wiele miesięcy wcześniej\nI nie ma w tym żadnej przesady! Współcześni narzeczeni przyzwyczaili się już do tego, że rezerwację sali weselnej, DJ-a czy nawet kościoła trzeba złożyć z rocznym wyprzedzeniem. Nikogo to już nie dziwi. W przypadku eventów bywa oczywiście inaczej, jednak sugerujemy, aby planowanie imprezy rozpocząć na minimum kilka miesięcy przed jej terminem.\nNajwiększy problem stanowi dostępność obiektów. Jeśli event ma się odbyć w popularnym miejscu, np. centrum kongresowym, to tutaj terminy są rezerwowane na wiele miesięcy do przodu. Napięte grafiki mają również dostawcy oświetlenia, nagłośnienia, sceny oraz oczywiście same agencje eventowe. Dlatego nie warto odkładać organizacji na ostatnią chwilę, bo później trzeba będzie iść na różnego rodzaju kompromisy – a tego przecież nie chcemy.\nWspółczesne wesela rzadko odbywają się bez z góry ustalonego planu. Narzeczeni (zwłaszcza przyszłe panny młode) lubią mieć wszystko pod kontrolą, dlatego szczegółowo przygotowują scenariusz imprezy. Z eventami firmowymi jest identycznie.\nOrganizacja wydarzenia na zasadzie „niech się dzieje, co chce” to bardzo zły pomysł. Przygotowania do eventu należy więc zacząć od stworzenia przynajmniej ramowego scenariusza. Bez tego nie ma mowy chociażby o rzetelnym wycenieniu usługi przez agencję eventową.\nEvent bez gości? To kompletnie bez sensu. W końcu tego typu wydarzenia służą promocji biznesu, dlatego zapraszamy na nie kontrahentów, potencjalnych klientów, a nierzadko także osobistości, które podnoszą rangę wydarzenia (np. lokalne władze). Tworzenie listy gości przypomina wyzwanie, jakie stoi przed narzeczonymi. Tutaj także musimy się kierować zdrowym rozsądkiem, zwłaszcza jeśli ogranicza nas budżet oraz wielkość pomieszczenia.\nLista gości powinna być gotowa na minimum kilka tygodni przed imprezą. Wówczas będziemy mieć dość czasu, by zebrać potwierdzenia i ewentualnie ponaglić niezdecydowanych. Nie można dopuścić do sytuacji, w której zostanie wynajęta sala na np. 200 osób, a event swoją obecnością zaszczyci tylko 50 gości. Będzie to poważny problem wizerunkowy dla organizatora, nie wspominając już o poniesieniu niepotrzebnych kosztów.\nNa koniec wspomnijmy o jeszcze jednym podobieństwie. Coraz więcej par decyduje się powierzyć organizację wesela wedding plannerom. Jest to świetny sposób na uniknięcie stresu i zaoszczędzenie ogromnej ilości czasu. Tym samym tropem powinni pójść przedsiębiorcy i skorzystać z usług zawodowych organizatorów eventów. Nie ma lepszej metody na zapewnienie sobie perfekcyjnego dopięcia wydarzenia. I to na ostatni guzik.


Be happy.: Review #15: Mineral shadow speak. Elf.\n,, Mineralny cień, który rozpieści twoje powieki dobroczynnymi składnikami zaczerpniętymi wprost z natury! Delikatnie lśniący, sypki cień umożliwia wykonanie zarówno dziennego jak i wieczorowego makijażu. Zawiera witaminy A, B, C i E, które nawilżają i pomagają zminimalizować widoczność drobnych zmarszczek. Mineralna konsystencja cieni ułatwia nakładanie, co w rezultacie gwarantuje doskonałe i nieskazitelne wykończenie. Cienie dostępne w szerokiej gamie kolorystycznej. Wszystkie kosmetyki mineralne firmy e.l.f. są w 100% na bazie składników mineralnych - bez substancji chemicznych i bez konserwantów. "\nZgodność z opinią producenta. Chwali się fakt, że są one ze składników naturalnych. Aż chce się ich używać. Owszem są ładnie wykończone, można stopniować efekt. Jednakże co do tego czy minimalizują zmarszczki to ja już nie odpowiem. Bo ich nie mam oraz nie wierzę w takie magiczne cuda ;) Producent zbyt wiele nie obiecał tak więc nie miałam go z czego rozliczać. 4/5\nOpakowanie. Opakowanie jest wykonane niesamowicie dobrze. Nie ma nawet możliwości aby cień się nam wysypał. O co się bałam zwłaszcza przy czarnym. Zamknięcie samo sygnalizuje, że dokręciliśmy wieczko do końca. Sam wyglądasz bardzo mi się podoba. Jest schludny i minimalistyczny. Od spodu możemy również dojrzeć kolor po jaki sięgamy. 5/5\nSpełnianie głównego zastosowania. Pięknie wygląda. Jest również długotrwały. Kolor czarny jest głęboki i dobrze na pigmentowany. Zaś szary nie jest tak oczywisty jak może się wydawać. Ma w sobie nutę fioletu lub niebieskości. jest to bardzo delikatne, jednak zauważalna jest jego inność. 5/5\nTrwałość i zachowanie na skórze. Niestety ale jak to bywa z cieniami sypkimi trzeba uważać. Niesamowicie się pylą. Zazwyczaj poleca się malowanie najpierw oczu a dopiero potem przejście do makijażu twarzy. No chyba, że lubimy usuwać ciemny pył spod oczu ;) 3/5\nDostępność. I tutaj pojawia się główny minus. Cienie zdobyłam od siostry ciotecznej koleżanki, która mieszkała w Anglii. Stacjonarnie w Polsce jeszcze nigdy ich nie spotkałam. Także na większości drogerii internetowych. Co jednak nie znaczy, ze ich nie ma. Są drogerie, które oferują ich cienie. Jest również oficjalny sklep -> klik. 2/5\nCena i wydajność. Wydajność jest bardzo ekonomiczna. Cień sypki zużywa się szybciej naocznie lecz pod względem gramów wiele się nie zmienia. Pigmentacja jest również świetna. Jest to jeden z moim najlepszych odcieni czerni. Ja zapłaciłam za niego zaledwie 10 zł (po znajomości) normalnie jest on 2-3 razy droższy. Mimo wszystko 4/5.\nGeneralnie cienie mineralny z firmy elf uzyskały 23 na 30 punktów. Czy polecam? Absolutnie. To bardzo dobre cienie w swoim dziale. Gdy jednak ktoś nie lubi cieni sypkich to na pewno ich nie polubi. Kolory są dobrze na pigmentowane i wyjątkowe. Na prawdę je lubię. Szkoda, że ich zakup w Polsce jest problemem ;)\nA wy posiadacie coś z firmy Elf? Chwalicie sobie czy ganicie ich produkty? A może macie od nich jakiś skarb? Czekam na komentarze ♥\nAutor: ΛΝGΞLΛ o 07:26\nMałgorzata Zaręba 16 listopada 2016 07:53\nNie mam ich kosmetyków ;)\nJeśli chodzi o malowanie to też robię jak Ty, że jak używam ciemniejszych cieni to najpierw maluje oczy później buzię ;)\nWioleta Sadowska (awiola) 16 listopada 2016 08:34\nPolecę mojej siostrze. Ona używa takich cieni.\nMama Z Różową Torebką 16 listopada 2016 09:20\nU mnie mocna pigmentacja wcale nie jest zaletą :P Miałam od nich puder pod oczy i się zawiodłam :/\nΛΝGΞLΛ 26 listopada 2016 10:47\nOj szkoda ;x\nTak Po Prostu BLOG 16 listopada 2016 09:48\nNie znam (chyba) tej firmy, ale samo opakowanie cieni już gdzieś widziałam, więc nie wiem może i znam (?). Na co dzień nie używam takich kosmetyków do makijażu :)\nMegly 16 listopada 2016 10:29\nA ja z kolei produktów firmy Elf nie znam. Owszem, słyszałam o nich, ale nigdy nie miałam nic tej firmy. Szkoda. Szary cień ma fajny kolorek. Niebanalny. Pozdrawiam serdecznie! :)\nΛΝGΞLΛ 26 listopada 2016 10:52\nDokładnie, jest wyjątkowy:)\nSandra Wan 16 listopada 2016 11:26\nCo powiesz na wspólną obserwację? ( Daj znać u mnie na blogu)\nRzetelne Recenzje 16 listopada 2016 12:06\nNie znam tych cieni i nie sądzę, żebym miała z nimi styczność w przyszłości :)\nkataszyyna 16 listopada 2016 13:01\npył pod oczami to coś najgorszego ;(\nΛΝGΞLΛ 26 listopada 2016 10:54\nCień jak się osypie to jeszcze, ale jak brokat ;o Koszmar...\n*Nataleczka* 16 listopada 2016 13:41\nNie znam ich produktów nawet nie słyszałam o tej firmie.\nKarlee 16 listopada 2016 17:20\nPierwszy raz widzę na oczy coś z tej firmy, ale te cienie są genialne :)\nAneczkaBlog 16 listopada 2016 19:35\nmarka zupełnie mi nie znana :)\nEvi Testuję i Komentuję 16 listopada 2016 20:23\nfajne kolory ;) Lubie takie ciemne dodatki w kosmetykach ;D\nOla Maciejczyk 16 listopada 2016 20:39\nJuż wiem na co się będę czaić! :)\nPatrycja Gryszko 16 listopada 2016 21:12\nTo nie dla mnie ale fajnie sie prezentuje :)\nWeronika Kopczyńska 16 listopada 2016 21:45\nNie używam za bardzo cieni.Te wydają się być naprawdę fajne.\nCzarna Kawa 17 listopada 2016 08:40\nnigdy nawet o nich nie słyszałam ;) rzadko używam cieni\nKathy Leonia 17 listopada 2016 09:07\nnie używam mazideł mineralnych jeszcze;p\nmavselina 17 listopada 2016 14:59\nPrzyznam się, że nie słyszałam o nich wcześniej. Pozdrawiam kochana!\nchillout 17 listopada 2016 20:49\nFaktycznie, wykonanie cieni wygląda świetnie :) Ja za sypkimi cieniami nie przepadam, ale że lubię testować różne rzeczy to chętnie bym te sprawdziła, gdyby tylko były bardziej dostępne:)\nΛΝGΞLΛ 26 listopada 2016 10:55\nGdyby chociaż były w drogeriach internetowych;p\nDoris San 17 listopada 2016 20:50\nPrzyznam szczerze, że wcześniej nie znałam tej firmy. Opakowanie produktu jest naprawdę ładne.\nPospolita Ola 17 listopada 2016 20:58\nWyglądają cudownie :) Szkoda, że są tak słabo dostępne...\nNie posiadam żadnych produktów z tej firmy, ale mam nadzieję, że kiedyś się w coś zaopatrzę :)\nMałgorzatt 18 listopada 2016 00:50\nPosiadałam kiedyś jeden kosmetyk z tej firmy, już nawet nie pamiętam do końca co to było, chyba kredka do oczów. Z tymi cieniami nie miałam do czynienia ale faktycznie fajna pigmentacja :) przewrotowiec.blogspot.com\nShizuko Alice 18 listopada 2016 02:16\nCienie wyglądają ładnie, jednak ta trwałość 3/5 trochę zniechęca.\nKathy Leonia 18 listopada 2016 07:55\nWiktoria Drawska 18 listopada 2016 13:17\nCiekawe cienie, choć kolorki nie podobają mi się :) Teraz raczej nie gustuje w mattach ♥\nDaria Kulik 18 listopada 2016 13:44\nJa nigdy nie kupywałam nic z tej firmy ale mam zamiar kupić\nJéssica Paiva 18 listopada 2016 14:34\njust basic 18 listopada 2016 16:26\nnigdy nie uzywalam kosmetykow tej firmy,ale twoja recenzja mnie zachęcila zeby cos od nich wyprobowac;)A te cienie wyglądąja mega obiecująco;)\nNatalia 18 listopada 2016 17:08\nRzeczywiście opakowanie wygląda super :)\nMagda Wiglusz 18 listopada 2016 18:44\nNigdy nawet nie slyszlam o takiej firmie. Postaram sie ja zapamietac.\nTyśka 19 listopada 2016 08:31\nJa niestety nie miałam styczności ani z firmą Elf, ani z cieniami sypkimi :/\ndishdogz 19 listopada 2016 09:07\nInny kolor i byłabym skłonna kupić :)\nVeronika Karolina 19 listopada 2016 12:15\nAngelica Hyde 19 listopada 2016 12:42\nSzczerze powiedziawszy nie znam tej firmy. Czarny cień wygląda bardzo ładnie i dość intensywnie.\nDaria 19 listopada 2016 17:15\nNigdy nie słyszałam o tej firmie. Myślę że jednak nie zainteresuje się tymi kosmetykami że względu na cenę. Wolę tańsze ;)\nKarolina Piotrowicz 24 listopada 2016 22:49\nOstatnimi czasy lubię używać kosmetyki mineralne. :)\nBy-Aleksandraa 26 listopada 2016 10:21\nKosmetyki mineralne to super sprawa :)\nMartyna Ewa 30 listopada 2016 10:48\nŁadna pigmentacja, i ten mat super


Mass Effect 3 - gra PC\nMass Effect 3 to najnowsza odsłona trylogii Sci-Fi opowiadającej o przygodach komandora Sheparda. Gra łączy akcję i elementy RPG oraz przenosi nas ponownie w odległą przyszłość.\nHistoria rozpoczyna się na Ziemi, gdzie znany z dwóch poprzednich odsłon Shepard jest sądzony za czyny, których dopuścił się by odbić Dr. Kenson z rąk Batarian (miało to miejsce w dodatku DLC Mass Effect 2: The Arrival). Jedną z rozpraw przerywa inwazja prastarej rasy Żniwiarzy na naszą planetę. W prologu udaje nam się uciec na pokład statku Normandia i rozpoczynamy gromadzenie sojuszników oraz walkę z najeźdźcami. Stawką jest tym razem przetrwanie całego gatunku ludzkiego. Wśród naszej załogi znajdziemy wiele znajomych twarzy. W walce ze Żniwiarzami pomogą nam m.in. Liara, Garrus, James Sanders oraz Kaiden lub Ashley. Ponadto powracają postacie takie jak Wrex, Legion, Mordin oraz Anderson. Ważną rolę odgrywa też Człowiek Iluzja. Kontrolowana przez niego organizacja Cerberus tym razem chce zabić Sheparda.\nKampanię możemy rozpocząć na dwa sposoby - tworząc zupełnie nowego bohatera lub wczytując zapisany stan gry z dwóch poprzednich odsłon cyklu. W tym drugim przypadku możemy liczyć nie tylko na zachowanie odblokowanych cech postaci, ale również na przeniesienie do nowego uniwersum informacji na temat wszystkich podjętych wcześniej decyzji. Jednocześnie gra oferuje też interaktywny komiks zatytułowany Poprzednio w Mass Effect.\nDzięki niemu możemy przypomnieć sobie fabułę oraz ukształtować poprzednie wydarzenia, jeśli nie zdecydujemy się na wykorzystanie pliku z zapisanym stanem gry. Twórcy przygotowali szereg różnych zakończeń. Finał całej historii w dużym stopniu zależy od tego, kogo mamy w swojej drużynie i jakich sojuszników udało nam się pozyskać.\nW trakcie kampanii zwiedzimy wiele miast oraz planet, poprowadzimy ciekawe dialogi z przedstawicielami różnych ras oraz weźmiemy udział w licznych walkach. Starcia odbywają się w czasie rzeczywistym i przypominają gry akcji. Tempo walk jest około 15% większe niż w Mass Effect 2, same potyczki niewiele mają wspólnego z typowymi grami RPG. Shepard może chować się za osłonami, robić przewroty, aby unikać ciosów przeciwników i walczyć wręcz. Za sukcesy nagradzani jesteśmy punktami doświadczenia, które wydajemy następnie na rozwój umiejętności. Mimo ograniczenia liczby elementów RPG wrażenie kontroli nad kierunkiem w którym rozwijał się będzie nasz bohater, jest silniejsze niż w poprzedniej części serii. Otrzymujemy też większe drzewka umiejętności, a wszystkie moce mogą być teraz wielokrotnie rozwijane.\nUzbrojenie przypomina to z drugiej części cyklu. Powraca możliwość modyfikacji całego arsenału i dodawania nowych celowników czy luf. Wszystko to zmienia zarówno wygląd, jak i możliwości ofensywne sprzętu. Na nasz ekwipunek wpływa też wybrana klasa postaci. Żołnierz może nosić cały arsenał jednocześnie, podczas gdy w przypadku innych specjalizacji pojawiają się ograniczenia ilościowe. Nie znajdziemy za to żadnych broni, których używanie wymaga konkretnej profesji. Do naszej dyspozycji oddano także granaty.\nNajwiększą nowością w porównaniu do poprzednich odsłon jest wprowadzenie rozbudowanego trybu multiplayer. Gra umożliwia wzięcie udziału w czteroosobowych misjach kooperacyjnych. Co ciekawe, nie wcielamy się wtedy w Sheparda, ani inne postacie znane z kampanii single-player. Zamiast tego musimy stworzyć od podstaw nowych bohaterów. Głębi rozgrywce dodaje system rozwoju postaci, w ramach którego zdobywamy nowe poziomy doświadczenia i ulepszamy uzbrojenie. Kolejną ciekawą innowacją jest tzw. Galaxy at War, będącym bonusowym dodatkiem do kampanii solowej. Mechanizm ten decyduje o tym, jak wiele środków możemy wykorzystać w walce z Reaperami. Zwiększanie jego poziomu odbywa się m.in. poprzez wypełnianie misji kooperacyjnych. Jednocześnie jednak wszystko da się osiągnąć samotnie i twórcy nie zmuszają nikogo do zabawy z innymi ludźmi. Galaxy at War jest jedynie alternatywną metodą na przeżycie tej historii, a branie udziału w tego rodzaju rozgrywkach może nam ułatwić osiągnięcie danych celów w kampanii dla pojedynczego gracza.\nWymagania sprzętowe: Core 2 Duo 2.4 GHz, 2 GB RAM (4 GB RAM - Vista/7), karta grafiki 512 MB (GeForce 9800 GT lub lepsza), 15 GB HDD, Windows XP/Vista/7, połączenie z internetem\nAutor komentarza: kris Data: 14 marca 2012 najlepsza gra z serii mass effect. warto było czekać, to będzie hit 2012!\nAutor komentarza: anka Data: 24 listopada 2014 zgadzam się w 100 procentach!


DO MILIONOWYCH STRAT SKARBU PAŃSTWA MOGŁA DOPROWADZIĆ NIELEGALNA FABRYKA PAPIEROSÓW - iPolska24\niPolska24 » Uncategorized » DO MILIONOWYCH STRAT SKARBU PAŃSTWA MOGŁA DOPROWADZIĆ NIELEGALNA FABRYKA PAPIEROSÓW\nZlikwidowana fabryka nielegalnych papierosów, to wynik współpracy policjantów CBŚP, Prokuratury Krajowej i KAS. W trakcie działań zabezpieczono ponad 3 miliony sztuk papierosów, 14 ton krajanki oraz maszyny do produkcji i pakowania papierosów. 8 osób zostało zatrzymanych.Policjanci z Wydziału do zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej CBŚP w Lublinie od kilku miesięcy zajmowali się sprawą zorganizowanej grupy przestępczej, która miała produkować, a następnie wprowadzać na rynek nielegalne papierosy. Gdy zebrali informacje potwierdzające swoje podejrzenia przystąpili do działań.\nW PolskaDnia 30 stycznia, 2019\nKarambol na autostradzie? Czemu by… nie zagrać w hokeja\nMasowe protesty po śmierci 24-latka etiopskiego pochodzenia z rąk izraelskich policjantów


Budowa Osiedla Makuszyńskiego idzie pełną parą - INWESTYCJE\nOsiedle Makuszyńskiego. Fot. Hegra Deweloper\nBudowa Osiedla Makuszyńskiego idzie pełną parą\nNa Osiedlu Makuszyńskiego, najnowszej inwestycji mieszkaniowej firmy Hegra Deweloper, trwają prace nad drugą kondygnacją. Zespół zabudowy jednorodzinnej powstaje przy ul. Kornela Makuszyńskiego, w rzeszowskiej dzielnicy Biała.\nAutor: HouseMarket.pl 08 lutego 2016 10:49\nSą to szeregówki o powierzchni około 112 mkw. z ogródkami oraz miejscami postojowymi przed budynkami. Domy usytuowano na działkach od 1,6 ara - segmenty środkowe do 2,6 arów - segmenty skrajne. W budynkach zastosowano podwyższony standard energooszczędny.\nDeweloper oferuje dwa warianty wykonania domów: stan surowy zamknięty wraz zagospodarowaniem terenu oraz stan deweloperski. Na parterze znajduje się garaż, kotłownia, toaleta, wiatrołap oraz hol, który wprowadza do części dziennej. Znajduje się w niej salon z centralnie umieszczonym kominkiem wraz z otwartą kuchnią oraz wyjściem na taras i do ogrodu. W strefie nocnej na poddaszu przewidziano cztery sypialnie, w tym dwie bez skosów, oraz łazienkę.\nZakończenie inwestycji planowane jest na czwarty kwartał 2016 roku. Cechą charakterystyczną osiedla, oprócz dużej ilości zieleni, jest rozproszona zabudowa jednorodzinna, dzięki czemu nie jest tak intensywnie zabudowana jak inne części Rzeszowa. Centrum miasta oddalone jest o 3,5 kilometra.\nOSIEDLE MAKUSZYŃSKIEGO RSS


Organizacja nowo utworzonego organizmu państwowego, jakim było Księstwo Warszawskie, opierała się mocno na wzorcach wprowadzanych przez Napoleona w całej Europie, a więc wzorowanych na ideałach rewolucji francuskiej i reformach napoleońskich.\nKonstytucja Księstwa została nadana mu przez Napoleona w Dreźnie 22.07.1807 roku. Według jej przepisów władzą ustawodawczą w państwie był dwuizbowy sejm, złożony z izby poselskiej i senatu. Łączną liczbę stu posłów izby wybierano dwutorowo – 60 z nich na sejmikach szlacheckich, pozostałych ze zgromadzeń gminnych. Senatorowie byli wybierani dożywotni. Sejm miał zbierać się co dwa lata na dwa tygodnie, jednakże jego prawa były względnie ograniczone, w porównaniu do tych, którymi cieszył się w czasach Rzeczpospolitej. Sądownictwo było dwupoziomowe, składalo się z dożywotnich sędziów wyższych rang i niższych, odnawianych co dwa lata sędziów pokoju, będących niższym szczeblem administracji.\nWładzę wykonawczą sprawował książę warszawski, którym został król saski Fryderyk August. W ten sposób odnowiona została unia polsko – saska. Książę posiadał silną władzę, jednakże był siłą rzeczy uzależniony od woli Napoleona. Księstwo Warszawskie posiadało własną armię, której dowódcą był ks. Józef Poniatowski.\nKonstytucja Księstwa Warszawskiego znosiła też poddaństwo osobiste, różnice feudalne i wprowadzono Kodeks Napoleona. Urzędy w państwie mogli sprawować tylko obywatele Królestwa. W praktyce wolność chłopska, potwierdzona dekretem z 21.12.1807, obejmowała jedynie wolność osobistą, nie rozciągała się jednak na majątek. Prawo wyborcze opierało się na cenzusie majątkowym.


Świetne wyniki HTC | gsmManiaK.pl\n08.04.2011 , Maciej Sikorski Android BlackBerry Google Gry i aplikacje HTC Newsy Nokia RIM Smartfony\nŚwietne wyniki HTC\nAgencja Reuters poinformowała, iż w pierwszym kwartale 2011 roku czysty zysk firmy HTC wyniósł 512 milionów dolarów. To prawie trzy razy więcej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Wyniki finansowe tajwańskiej firmy za okres od stycznia do marca bieżącego roku przekroczyły oczekiwania ekspertów, którzy prognozowali zysk na poziomie 447 milionów dolarów.\nKwartalne wpływy HTC osiągnęły poziom 3,6 mld dolarów, co także jest wynikiem trzy razy lepszym niż rezultaty z I kwartału 2010 roku. Tak szybki wzrost zysków i wpływów zapewniła firmie popularność smartfonów z platformą Android. Warto podkreślić, że analitycy Goldman Sachs są przekonani, iż to nie koniec dobrych informacji dla tajwańskiej firmy. Unikalny ekosystem oraz zorientowanie na system operacyjny ze stajni Google pozwoli korporacji zwiększyć zyski i podnieść swoją wartość.\nCo ciekawe, wartość giełdowa HTC osiągnęła niedawno poziom blisko 34 mld dolarów. Tym samym firma stała się bardziej wartościowa niż Nokia (32,8 mld dolarów), czy kanadyjski RIM (28,5 mld dolarów). Wartość tajwańskiej firmy w ciągu kilku lat wzrosła 30-krotnie. Ten wynik świadczy o sukcesie korporacji i niebywałym zainteresowaniu klientów tą marką. Warto podkreślić, iż firma nie zamierza spocząć na laurach (co szybko doprowadziłoby do utraty klientów i rynkowej klęski) i już w najbliższy wtorek poznamy najnowszy produkt (a może najnowsze produkty?) koncernu.\nŹródło: All Things Digital, Reuters\n« poprzedni wpis Podmuch świeżości – koncepty Nokii\nnastępny wpis » Jak student zarabia $50 000 rocznie?\nMaciej Sikorski\t| piątek, 8 kwietnia 2011\nTematyka: Android, BlackBerry, Google, Gry i aplikacje, HTC, Newsy, Nokia, RIM, Smartfony\nPodobne: reuters, Goldman Sachs\n35m OnePlus 7T to zginany smartfon. Dosłownie, bo popęka w palcachgsm\npuremotion hd, premiera oppo n1 mini, note8, Xperia Z1 compact test, w 630, samsung galaxy s10e czas pracy na bateri..., funkcje aparatu w galaxy s8 i s8, 500, swift l9, tcl 950 oficjalnie\n62 queries. 0,366, 0.365 (0,366) seconds.


Sześć Bram Miłosierdzia otwarto w kościołach diecezji bielsko-żywieckiej | eKAI.pl\nBielsko-żywiecka Sześć Bram Miłosierdzia otwarto w kościołach diecezji bielsko-żywieckiej\nSześć Bram Miłosierdzia otwarto w kościołach diecezji bielsko-żywieckiej\n13 grudnia 2015 | 19:10 | rk Ⓒ Ⓟ\n„Miłosierdzie Boga jest siłą pokonującą i uzdrawiającą wszelkie ludzkie słabości” – podkreślił bp Piotr Greger, otwierając w sobotę wieczorem i w niedzielę Bramy Miłosierdzia w pięciu kościołach diecezji bielsko-żywieckiej. Naśladując gest papieża Franciszka, diecezjalny biskup pomocniczy przypomniał, że wejście przez symboliczną Bramę oznacza odkrycie głębi miłosierdzia Ojca, wychodzącego osobiście na spotkanie każdego człowieka.\nBiskup Greger otworzył Bramy Miłosierdzia w pięciu jubileuszowych kościołach diecezji – 12 grudnia dokonał tego obrzędu podczas liturgii trzeciej niedzieli adwentu w kościele św. Maksymiliana Kolbego w Oświęcimiu. Następnego dnia w kościołach: św. Marii Magdaleny w Cieszynie, świętych Apostołów Piotra i Pawła w Skoczowie, bielskiej katedrze św. Mikołaja i żywieckiej konkatedrze Narodzenia NMP. Otwarcia Bram Miłosierdzia w szóstym kościele jubileuszowym diecezji – pw. św. Macieja Apostoła w Andrychowie – dokonał bp senior Tadeusz Rakoczy.\nW homiliach wygłoszonych podczas niedzielnych uroczystości w jubileuszowych kościołach Podbeskidzia bp Greger przypomniał, że wejście przez tę Bramę oznacza odkrycie głębi miłosierdzia Ojca, który przyjmuje wszystkich i wychodzi osobiście na spotkanie każdego człowieka.\n„Ma to być czas, w którym mamy wzrastać w przekonaniu o miłosierdziu. Jak wiele krzywdy wyrządza się Bogu stwierdzając, że grzechy są karane Jego sądem, nie podkreślając jednak na pierwszym miejscu, że są odpuszczane przez Jego miłosierdzie. Musimy przedkładać miłosierdzie nad sąd, aby w każdym przypadku osąd Boży nad ludzkimi czynami zawsze odbywał się mocą Jego miłosierdzia” – wyjaśnił.\nZaapelował, by czas jubileuszu był zaproszeniem do przekroczenia Bramy Miłosierdzia zwłaszcza dla tych, którzy w moc Bożego miłosierdzia przestali już wierzyć. „Jest to szczególne zaproszenie dla tych, którzy odczuwają lęk i strach przed koniecznością wyznania swojej winy. Pomóżmy tym, którzy nie mają odwagi ani ochoty, aby stanąć przed Bogiem miłosiernym w całej prawdzie o swoim życiu. Może są to ludzie, z którymi na co dzień żyjemy pod jednym dachem” – podkreślił bp Greger.\nZachęcił, by otwarta Brama Miłosierdzia stanowiła permanentne zaproszenie do uczestnictwa w rzeczywistości, „gdzie miłosierdzie Boga jest siłą pokonującą i uzdrawiającą wszelkie ludzkie słabości”.\nBiskup nawiązał do głębokiej wymowy przeżywanego Nadzwyczajnego Jubileuszu Roku Miłosierdzia, który potrwa do przyszłorocznej uroczystości Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata (20 listopada 2016 r.). „Mowa jest o jubileuszu, a więc o rzeczywistości zdecydowanie głębszej aniżeli obchody roku poświęconego jakiejś tematyce” – dodał.\nJak zaznaczył biskup, papież Franciszek podjął decyzję, że inauguracja Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia będzie miała miejsce 8 grudnia br., ponieważ dokładnie w tym dniu przypada 50. rocznica zakończenia Soboru Watykańskiego II. Wyjaśnił, że choć nie jest to wydarzenie zbawcze, to jednak ogromnie ważne i znaczące w historii Kościoła. Zauważył, ze ostatnim dokumentem zatwierdzonym podczas obrad soborowych (7 grudnia 1965) była konstytucja „Gaudium et spes” (Radość i nadzieja), która doskonale wpisuje się w treść trzeciej niedzieli adwentu.\n„Dokument ma charakter duszpasterski i jest poświęcony obecności Kościoła w warunkach współczesnego świata. Ojcowie soborowi doskonale zdawali sobie sprawę, że wspólnota ludzi wierzących musi odnaleźć swoje właściwe miejsce w rzeczywistości świata. To jest próba poszukiwania wciąż nowych metod oraz sposobów wzajemnego istnienia i współdziałania struktur życia społecznego i kościelnego” – dodał hierarcha.\nSamorządowcy oraz przedstawiciele różnych środowisk i młodzież czytali dziś także fragmenty „Dzienniczka” św. Faustyny w pięciu kościołach jubileuszowych: w Andrychowie, Bielsku-Białej, Cieszynie, Oświęcimiu i Skoczowie. Wydarzenie przygotowali młodzi ludzie z Diecezjalnego Centrum Światowych Dni Młodzieży.


Będzie lepszy dostęp do sprzętu medycznego, ale bez wyższej jakości - GazetaPrawna.pl\nBędzie lepszy dostęp do sprzętu medycznego, ale bez wyższej jakości\n7 grudnia 2017, 07:16\nNajwięcej wątpliwości budzą zmiany dotyczące pieluchomajtek i podkładów. / ShutterStock\nResort zdrowia rozszerza wykaz wyrobów medycznych. Zmiany dotyczą m.in. cukrzyków, stomików oraz użytkowników pieluchomajtek. Przedstawiciele pacjentów i producentów sprzętu uważają, że korekty, choć potrzebne, są niewystarczające i poprawę odczuje niewiele osób\nProjekt rozporządzenia ma objąć refundacją System Ciągłego Monitorowania Glikemii w czasie rzeczywistym (CGM-RT). Rozszerza wykaz wyrobów medycznych o trzy pozycje: zbiornik na insulinę do osobistej pompy insulinowej oraz sensor/elektrodę i transmiter/nadajnik do CGM-RT.\nZmiany w refundacji wyrobów medycznych są niezbędne\nNowe przepisy dotyczą też wózków inwalidzkich dla dorosłych. Skrócony będzie czas ich użytkowania, co jest odpowiedzią na liczne prośby pacjentów. Jednocześnie zwiększą się limity ilościowe na środki absorpcyjne (pieluchomajtki i podkłady) z 60 do 90 sztuk na miesiąc. Rozszerzone zostanie także kryterium przyznawania wyrobów stomijnych o pacjentów z przetoką ślinową.\nZmiany tylko kosmetyczne\nZdaniem Andrzeja Piwowarskiego, prezesa Polskiego Towarzystwa Stomijnego Pol-ilko, projekt stanowi krok w dobrym kierunku, ale zmiany w nim zawarte są kosmetyczne. – Najwięcej zyskają diabetycy. Pozytywne zmiany dotyczą też wózków inwalidzkich – podkreśla.\nZaznacza, że w przypadku pacjentów ze stomią dodaje się kolejną kategorię chorych uprawnionych do refundacji, ale nie zmienia się nic, jeśli chodzi o samą refundację sprzętu stomijnego. Grupa, o którą rozszerzane jest rozporządzenie, nie jest zbyt liczna, choć dla pacjentów, których obejmie, jest to bardzo ważne, bo do tej pory musieli sami płacić za niezbędne produkty.\nNowości w przyznawaniu sprzętu medycznego / Dziennik Gazeta Prawna\n– Nasza organizacja wskazuje na potrzebę zreformowania systemu refundacji wyrobów medycznych, bo zasady, które obowiązują stomików, nie zmieniły się od 2003 r. – mówi Piwowarski, podkreślając, że potrzebna jest kompleksowa reforma i dalsze zwiększanie środków w budżecie NFZ na wyroby medyczne.\nPodobnie projekt oceniają producenci wyrobów medycznych. Oni także są zdania, że potrzebne są głębsze korekty.\n– W środę odbyło się spotkanie przedstawicieli firm produkujących wyroby medyczne. Oceniamy, że propozycje resortu są dobre dla pacjentów, ale niewystarczające. Jednak w naszych warunkach każde rozszerzenie listy wyrobów refundowanych to krok w dobrym kierunku – ocenia Witold Włodarczyk, dyrektor generalny Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Wyrobów Medycznych POL-MED.\nWskazuje, że od dawna wyczekiwane były zmiany dotyczące wózków inwalidzkich. W ocenie producentów potrzebne są też modyfikacje, np. w przypadku refundowania implantów dla kobiet po mastektomii.\nNajwięcej wątpliwości budzą zmiany dotyczące pieluchomajtek i podkładów. Rozporządzenie zwiększa ich limit ilościowy z 60 do 90 sztuk na miesiąc, jednak nie przewiduje większego finansowania tych produktów.\n– Jeśli chodzi o pieluchomajtki, korekta jest pozorna, bo zwiększa się ich liczbę z dwóch do trzech sztuk na dobę, ale jednocześnie nie wzrosną nakłady na refundację. Zmiana ilościowa bez zwiększenia finansowania – jak to zaproponowało MZ w projekcie rozporządzenia – nie będzie odczuwalna dla pacjentów – ocenia Włodarczyk.\nNFZ bez pieniędzy na skrócenie kolejek do zabiegów\nJego zdaniem nieprzekroczenie limitów możliwe będzie jedynie w przypadku najtańszych produktów. Tymczasem ich cena zależy m.in. od wielkości i chłonności. To, jakiego produktu potrzebuje dany pacjent, jest uzależnione od stanu zdrowia, jego sytuacji, tego, czy przebywa pod opieką rodziny, czy w szpitalu albo innej placówce. Inna pielucha potrzebna jest w domu, gdzie w każdej chwili można ją zmienić, inna, gdy pacjent wychodzi na zewnątrz.\n– Warto podkreślić, że koszty refundacji pieluchomajtek stanowią znaczny odsetek wśród refundowanych wyrobów medycznych, a będą zapewne jeszcze większe, ponieważ społeczeństwo się starzeje. Już teraz koszt refundacji wyrobów medycznych przez NFZ to ponad 1 proc. budżetu, co stanowi znaczną kwotę – tłumaczy dyrektor POLMED-u.\nWózki i aparaty\nW rozporządzeniu, poza nowościami dotyczącymi produktów dla cukrzyków, stomików oraz użytkowników pieluchomajtek, wprowadzono – w uzasadnionych medycznie przypadkach – możliwość skracania okresu użytkowania wózków inwalidzkich dla dorosłych. Ma to dotyczyć również tych pacjentów, którzy obecnie korzystają już z tego typu sprzętów. Uszczegółowiono nazwy produktów przez dodanie wózka inwalidzkiego o napędzie elektrycznym, wózka stabilizującego plecy i głowę oraz z funkcją pionizacji.\nRozszerzono także listę uprawnionych do wystawiania zlecenia na zaopatrzenie w aparat z maską do leczenia obturacyjnego bezdechu sennego (o lekarza mającego specjalizację w dziedzinie neurologii).\nProjekt zmienia rozporządzenie ministra zdrowia z 29 maja 2017 r. w sprawie wykazu wyrobów medycznych wydawanych na zlecenie (Dz.U. poz. 1061). Na uwagi resort czeka do 12 grudnia.\nsprzęt medyczny TDNDGP KADRY I PLACE TDNDGP import ZDROWIE PIU wyroby medyczne\nUstawowe skrócenie kolejek - pomysł dobry, ale droga daleka


- Gdy dzisiaj, przeżywając Światowy Dzień Chorego, gromadzimy się na modlitwie, czynimy to także i po to, by naszym cierpieniom nadać duchową treść i wartość - mówił 11 lutego w katedrze oliwskiej abp Sławoj Leszek Głódź. »\nOd 29 stycznia w polskich kinach można oglądać film „Bernadetta. Cud w Lourdes”. To wyjątkowa produkcja o objawieniach maryjnych, które odmieniły życie tysięcy ludzi. »\nW sanktuarium w Porąbce Uszewskiej odbyły się uroczystości odpustowe ku czci MB Różańcowej. »\nLourdes pożegnało pielgrzymów deszczem. Oni pożegnali Lourdes dynamicznym tańcem na peronie. Katowice powitały ich śpiewem młodzieży. Teraz odpoczywają już w domach. »\n- Każdego roku do Lourdes przybywają miliony pielgrzymów. Idą tam po ciepło Maryi. I my dzisiaj, przychodząc do naszego, gdyńskiego Lourdes doświadczamy Jej ciepła i miłości - mówił ks. Janusz Steć, dyrektor gdańskiej Caritas. »\n- Zakończył się pierwszy etap peregrynacji MB z Lourdes. Kopia figury odwiedziła wszystkie duże placówki Caritas. 1 maja Maryja rozpocznie pielgrzymowanie po dekanatach naszej archidiecezji - mówi ks. Janusz Steć, dyrektor gdańskiej Caritas. »


PODOBNE DO: Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Tom 5 - audiobook - CYFROTEKA.PL\n00521 008036 15364053 na godz. na dobę w sumie\nPiąty tom przygód Emi i jej przyjaciół z Tajnego Klubu. Nowy rok szkolny na pewno będzie wyjątkowy – do Tajnego Klubu dołączył chłopak! I to Nie-Byle-Chłopak, ale Franek, syn profesora Kaganka... Dzieciaki wciąż wspominają wakacje w Żabim Rogu, tęsknią za przyjaciółmi, no i za klaczą Malagą. Wkrótce otrzymują zaproszenie na ślub Heli i Kostka. Państwo młodzi i goście pojadą na uroczystość na koniach, w jeździeckim rynsztunku. Dzieciaki przekonają rodziców, żeby zapisali je na naukę jazdy konnej. Ich ulubionym rumakiem zostanie Brava. Niestety, klacz zaczyna chorować. Gdy właściciele decydują się oddać zwierzę, Brava znika w tajemniczych okolicznościach… Tajny Klub musi działać!\nNic nie wychodzi Remy tak dobrze, jak zrywanie. Rzesza jej byłych chłopaków na pewno by się z tym zgodziła. Trudno ją za to winić, najwyraźniej odziedziczyła tę skłonność w genach. Jej matka, pisarka, właśnie wychodzi za mąż po raz piąty. A ojciec, muzyk, zniknął z jej życia, zanim się urodziła. Jedyną pamiątką po nim jest ckliwy hit Kołysanka, którą dla niej napisał...


Woda dla utraty wagi - Eco Slim\nZgodnie z zasadami tej wody diety można zrzucić zbędne centymetry, a jednocześnie poprawić swoje zdrowie — jeśli, oczywiście, nie nadużywać wodą, bo 5 litrów wody dziennie nie tylko korzyści nie doda, a jeszcze i oczyszcza z organizmu wszystkie cenne składniki mineralne.\nIle pić? Średnia ilość wody na dobę – od 1,5 do 2,5 litrów. Dzienna norma wynosi 30-40 mg wody/1 kg masy ciała. Chociaż najlepiej tę cyfrę najlepiej będzie w stanie określić osobisty dietetyk. Nie przesadź wodą! Naiwnie myśleć, że 4-6 litrów dziennie dwa razy szybciej cię zamieni się w smukłą wróżkę (niestety, takie przypadki). Zachowaj wątrobę i cały organizm.\nJakiej wody używać? W wyżej wskazaną ilość płynu wchodzi tylko woda. Soki, kawa, herbata i inne napoje – oddzielnie. O kawie w ogóle osobna sprawa – to organizm odwadnia. Dlatego na każdą filiżankę kawy dodać jeszcze jedną szklankę wody. A słodkie napoje staraj się w ogóle wykluczyć z diety.Co do gatunków najniższej wody, do "diety" można brać topiony wodę przegotowaną, leczniczą mineralną bez gazu, a także wodę z dodatkami (cytryna, mięta, cynamon, miód, itp.). Porzuć wszelkie napoje, w tym wody. Napoje gazowane są po prostu szkodliwe, a w składzie wody gazowanej obecne są sole, które nie wpływają na proces odchudzania.\nWoda na czczo – jedna z podstawowych zasad. Ledwo wyskoczył z łóżka i włożyła kapcie, raz biegiem nie łazienki myć zęby, a w kuchni – pić wody. Nie spiesz się pchać w siebie tosty, płatki owsiane lub jajka sadzone z bekonem. Najpierw – woda! Na pusty żołądek — szklanka wody o temperaturze pokojowej, można z łyżką miodu lub dodając kilka kropli soku z cytryny. I dopiero potem zacznij wszystkie swoje sprawy.\nKup sobie dobry nawyk picia szklankę (szklanki) wody na pół godziny przed posiłkiem. W ten sposób zmniejszają apetyt i uspokoić żołądek, o korzyściach dla przewodu POKARMOWEGO i nie może mówić. A oto pić obiad/kolacja wodą nie należy – nie łam się proces trawienia. Pić po 1-2 godziny po carb posiłku i po 3-4 – po białka.\nWoda powinna być wyłącznie czysty – żadnych zanieczyszczeń i zapachu. Uważaj na jej jakość.\nPij małymi łykami – nie przeciążać wątroby, nerek. To złudzenie, że szybko "wessało" butelka wody natychmiast gasi pragnienie. Wręcz przeciwnie, im wolniej pijesz, tym szybciej spada pragnienie. Najlepszym rozwiązaniem pić przez słomkę.\nTwoja praca polega na wielogodzinną zegarek do komputera? To znaczy, że co 15 minut daj się kilka łyków wody. W ten sposób można przejąć kontrolę nad swoim uczucie głodu, i nie należy mylić go z pragnieniem.\nPij wodę tylko w temperaturze pokojowej. Po pierwsze, zimna woda nie wchłania się w przewodzie pokarmowym, a po prostu "przelatuje obok". Po drugie, ona pobudza głód. Podczas gdy ciepła woda gasi głód, uspokaja żołądek i ogólnie korzystnie wpływa na JELITA.\nJeśli do posiłku daleko, a ma pasję jak chce się wypić szklankę wody – daj się zwieść przez żołądek. I, oczywiście, zrezygnować z tłuszczu, mąki i słodyczy. Nie ma sensu czekać na wynik od wody "diety", jeśli po szklanki wody pójść na ciasta z Wisienki, basenów z olivier i patelnie z pieczonej kurczak.\nNie pij wody z tworzyw sztucznych – wyłącznie z naczyń szklanych, regularnie i w małych porcjach.\nI — życzenie "jeszcze jednego na drogę"... Wodna dieta – to nawet nie jest dieta wcale, a tylko kilka zasad, które pomogą wrócić do normalnej wagi. Dlatego nie warto wyrwać włosy, gryzienie wargi i cierpieć od "ciężkości diety".\nTraktuj wszystko z uśmiechem, i wynik pojawi się bardzo szybko. A żeby schudnąć było ładniej, zajmijcie się estetyką procesu – kup piękne kieliszki do wody i stwórz swoją osobistą tradycję. Na przykład, w fotelu pod dźwięki natury z radia, z owocowej maską na twarzy.