Zdobycze technologii komputerowej | Serwis komputerowy\nEdytory tekstu 15 lutego 2014\nEdytory tekstu to jedne z najchętniej wykorzystywanych przez nas programów komputerowych. Dzięki nim właśnie nasze komputery – czy to w biurach, czy domach – znacząco zyskują na swojej funkcjonalności. Rozmaite …\nRoutery 10 kwietnia 2014\nTrudno sobie obecnie wyobrazić, aby komputery funkcjonowały bez podłączenia ich do Internetu. do tego natomiast są wykorzystywane rozmaite urządzenia, których znakomitym przykładem mogą być w tym momencie chociażby routery. Z …\n« Jaki powinien być dobry informatyk?\nEdytory tekstu »\nJakie są najnowsze wynalazki w dziedzinie kreowania technologii komputerowej. Musisz wiedzieć, że rozwiązania naprawdę zaskakują swoją prostotą oraz profesjonalizmem. Dzisiaj mając pod ręką np. tablet jesteś w stanie automatycznie połączyć się z siecią i rozwiązywać na bieżąco w zasadzie wszystkie problemy. Urządzenia są bardzo poręczne, a ich koszty nie przekraczają ceny przeciętnego standardowego komputera. Do tego ich kształt oraz mobilność sprawiają, że są najlepszym rozwiązaniem dla osób często przemieszczających się po różnych miejscach np. w celach zawodowych. Powinieneś zainwestować w zdobycze technologii komputerowej, ponieważ to szansa na przyśpieszony rozwój osobisty, który jak pewnie się domyślasz jest kluczem do dobrego życia. Branża informatyczna pracuje nad coraz ciekawszymi motywami i niedługo pewnie będzie nam zobaczyć zaskakująco interesujące funkcje komputerów. Podsumowując, najnowsza technologia jest dostępna dla każdego człowieka po stosunkowo niskiej cenie. Specjalizacja produkcji cały czas dojrzewa, a sprzęt elektroniczny staje się coraz doskonalszy, co daje nadzieję na kolejny skok cywilizacyjny. Wiele osób nie może się już tego doczekać.\nNadmierne korzystanie z komputerów\nJaki powinien być dobry informatyk?\nRozwój dziedziny komputerowej W ostatnich dwudziestu latach w każdej dziedzinie naszego życia, nastąpił nieznany wcześniej wzrost naszej zależności od komputerów. Pierwsze tego typu urządzenia powstały tuż po drugiej wojnie światowej, jednakże przez długi...\nLivescribe Technologi nagrywania płyt w domowych komputerach rozwinęła się niesamowicie. Dzień w którym nagrywarkę DVD można było kupić za przysłowiową stówkę przeszedł do historii, jako ten w którym technologia ta stała...\nCała wiedza świata na komputerze Na komputerze można dokonać prawdziwych odkryć. Każdy człowiek dzisiaj ma dostęp do wiedzy ze wszystkich najważniejszych naukowych dziedzin i może je bez większego problemu wykorzystać w codziennym funkcjonowaniu. Cała wiedza...


Weselne podziękowania dla gości | Zawieszki, etykiety, zaproszenia\nPomysłowe etykiety, podziękowania, winietki\nZawieszki, etykiety, zaproszenia\nTag: Weselne podziękowania dla gości\nPiękne serduszka jako podziękowania dla gości na ślub\nOd wielu lat w naszym kraju rozwija się obyczaj dziękowania gościom ślubnym za przyjazd na imprezę oraz celebrowanie tego jakże istotnego dla pary młodej dnia. Nie musi to być alkohol, jedzenie lub typowe kartki – porządniej zainwestować o wiele mniej w gadżet, który jednocześnie podziękuje za przybycie i stanie się pamiątką na długie lata – podziękowania dla gości na ślub / wesele o kształcie serca w formie magnesu. W ofercie trwałe, dekoracyjne magnesy, które jesteśmy w stanie spersonalizować wedle życzenia pary młodej. Takie podziękowania uświetnią każdą imprezę weselną.\nZapraszamy do wybrania wzoru, podania imion pary młodej i daty uroczystości – my zajmiemy się produkcją. Mimo to to nie wszystko – do każdego magnesu dodajemy ozdobną kopertę, która uprości wręczanie podziękowań gościom. Continue reading „Piękne serduszka jako podziękowania dla gości na ślub” →\nGrawerowane i personalizowane winietki na stół\nAtrakcyjne upominki dla gości z okazji chrztu – wzory\nWysokiej jakości upominki urodzinowe dla gości – sklep\nŚlubne i weselne podziękowania dla gości – eleganckie wzory\nPrzygotowania do komunii – zakup upominków dla gości\nChcielibyśmy zaprosić Cię na naszą stronę, która została przeniesiona na inny adres. Ta nie będzie już rozwijana. Dlatego jeżeli interesuje Cię nasza oferta, zajrzyj na naszą odnowioną witrynę, gdzie prezentujemy najważniejsze informacje, a przede wszystkim zdjęcia naszych wyrobów i opisy każdego z nich. Strona pod nowym adresem będzie regularnie rozbudowywana, co wiąże się z samymi korzyściami dla wszystkich, którzy będą ją odwiedzać. Zapraszamy też na Allegro. Na naszym koncie przybywa coraz więcej aukcji.\nKorzystając ze strony Militia.eu wyrażasz zgodę na używanie plików cookies zgodnie z ustawieniami swojej przeglądarki.\n© 2020 Zawieszki, etykiety, zaproszenia


Trzeźwiejący Alkoholik: Dzień czwarty...\nPo dziwnym samopoczuciu z dnia poprzedniego zacząłem się na całego wkręcać w to niemałe stado nowych sytuacji. O ogarnięciu wszystkiego nie było jeszcze mowy, ale moje postępy zaczęły mnie cieszyć. Życie stawało się łatwiejsze.\n"Dziś od rana piękny dzień. Słońce na niebie, powietrze rześkie, jest fajnie.\nSpacer po siódmej sympatyczny był (1). Na czytaniu byłem lektorem (2).\nObiad póki co najlepszy był (makaron mięcho i buraki), za to kolacja mierna.\nNa szczęście ponownie podratowała mnie koleżanka E (3)."\n(1) Niedziela, a w weekendy typowy rozruch poranny z ćwiczeniami można było zastąpić nieco dłuższym marszem.\n(2) Według rozkładu dnia. Niedzielne spotkanie w grupie odbywa się bez udziału terapeutów. Na ten czas przewidziana jest wcześniej uzgodniona lektura. W grupach docelowych była niekiedy uzupełniana lub nawet zastępowana dyskusją. Materiały jednak trzeba było mieć, bo niektóre pielęgniarki szczególnie sympatyczne nie były...\n(3) Od drugiego dnia siedzieliśmy przy jednym stoliku. Szybko zorientowała się, że przydziałowe porcje są dla mnie ciut zbyt małe, i na miarę swych możliwości, dzieliła się ze mną posiłkiem. Kochana dziewczyna.\n(<< dzień trzeci) (dzień piąty >>)


Smak nadziei [Sherryl Woods] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 978-83-238-9488-9 Data wydania: 2013-04-12\nSherryl Woods Smak nadziei Tłumaczenie: Anna Bieńkowska\nROZDZIAŁ PIERWSZY Maddie skupiła wzrok na szerokim mahoniowym blacie oddzielającym ją od mężczyzny, który przez dwadzieścia lat był jej mężem. Przez połowę życia. Ona i William Henry Townsend zaczęli chodzić ze sobą już w liceum, a pobrali się pod koniec studiów. Nie dlatego, że musieli, jak wielu innych. Po prostu chcieli być ze sobą i nie mogli już dłużej czekać. Nie było im lekko. Medyczne studia Billa okazały się trudne i kosztowne. By zarobić na utrzymanie, zaraz po dyplomie Maddie machnęła ręką na zawodowe ambicje i podjęła pracę jako księgowa. Pojawienie się dzieci było radosnym wydarzeniem w ich życiu. Najpierw przyszedł na świat pogodny i otwarty na ludzi Tyler, dziś już szesnastoletni kawaler, potem żartowniś Kyle, teraz czternastolatek, po nim cudowna niespodzianka o imieniu Katie, która właśnie skończyła sześć lat. W rodzinnym domu Townsendów, położonym w najstarszej części miasteczka Serenity w Karolinie Południowej, wiedli spokojne, ułożone życie, otoczeni rodziną i znajomymi. Uczucie, które ich połączyło, z czasem może nieco się wypaliło, jednak czuli się szczęśliwi i spełnieni. Przynajmniej ona tak myślała, aż tu kilka miesięcy temu Bill z niewzruszoną miną oznajmił przy kolacji, że wyprowadza się do… dwudziestoczteroletniej pielęgniarki, która jest z nim w ciąży. Mówił to ze spokojem, patrząc na Maddie jak na kogoś obcego. Dodał jeszcze, że w zasadzie nie miał wpływu na rozwój sytuacji. W pierwszej chwili niewiele do niej dotarło. Nie okazała zdumienia, po prostu wybuchnęła śmiechem. Była pewna, że jej mądry, wrażliwy Bill nie jest zdolny do takiego obrzydliwie banalnego postępku. Dopiero jego beznamiętne spojrzenie uzmysłowiło jej, że on wcale nie żartuje. Kiedy ich życie wreszcie się ustabilizowało i ze spokojem mogli patrzeć w przyszłość, człowiek, którego kochała całym sercem, postanowił zamienić ją na nowszy model. Oniemiała. W milczeniu przysłuchiwała się, jak wyjaśnia dzieciom swoją decyzję. Nie wspomniał na razie o nowej siostrzyczce czy braciszku. Oszołomiona patrzyła, jak wstaje i zbiera się do odejścia. Zostawił ich. To jej przypadło w udziale łagodzenie gniewu Tylera, radzenie sobie z Kyle'em, który coraz bardziej zamykał się w sobie, i z płaczącą Katie, której żałosne łkanie łamało jej serce. Sama czuła się niezdolna do odczuwania i pusta w środku. To ona musiała stawić czoła wzburzeniu dzieci, gdy wyszło na jaw, że ich tata wkrótce będzie mieć małego dzidziusia. Tłumiła w sobie niechęć i gniew, by na zewnątrz zachować opanowanie i spokój, wykazać się dojrzałością i odpowiedzialnym rodzicielstwem. Zdarzały się dni, gdy brakowało jej sił i miała dość słuchania telewizyjnych ekspertów zalecających rodzicom, by zawsze na pierwszym miejscu stawiać potrzeby dziecka. Ciekawe, kiedy zaczną się liczyć jej potrzeby? Sprawa rozwodowa potoczyła się szybko. W zasadzie pozostało tylko sądowe stwierdzenie ustania dwudziestoletniego małżeństwa. Kilka oficjalnych zdań, czarno na białym. Ani słowa o zawiedzionych marzeniach, o cierpieniach wszystkich zamieszanych w sprawę osób. Jedynie suche stwierdzenie, gdzie kto ma mieszkać, komu przypada który samochód, wysokość alimentów na dzieci i czasowego zasiłku dla żony, póki sama nie stanie na nogach czy ponownie nie wyjdzie za mąż. Przysłuchiwała się żarliwej przemowie swojej prawniczki, z pasją zbijającej argumenty drugiej strony. Helen Decatur, która znała Maddie i Billa praktycznie od zawsze, cieszyła się zasłużoną opinią jednej z najlepszych specjalistek od spraw rozwodowych i była bliską przyjaciółką Maddie. Stanęła w jej obronie, gdy Maddie czuła się zbyt przybita i zdruzgotana, by walczyć o swoje. Jasnowłosa, elegancko ubrana Helen znała swój fach. Maddie była jej niezmiernie wdzięczna. – To dzięki żonie i jej ciężkiej pracy doszedłeś do swoich tytułów – Helen była bezwzględna. – Maddie zrezygnowała z własnej obiecującej kariery i poświęciła się rodzinie. Wychowywała twoje dzieci, prowadziła ci dom, pomagała w prywatnej praktyce, wspierała w ugruntowaniu twojej pozycji zawodowej. To również dzięki jej staraniom zyskałeś renomę wykraczającą poza Serenity. Uważasz, że ona łatwo odnajdzie się na rynku pracy? Naprawdę sądzisz, że po pięciu, czy nawet dziesięciu latach będzie w stanie zapewnić twoim dzieciom taki poziom życia, do jakiego przywykły? – Posłała mu mordercze spojrzenie, lecz na Billu nie wywarło to wrażenia. Maddie i jej przyszłość były mu całkowicie obojętne. W tym właśnie momencie Maddie uzmysłowiła sobie, że to naprawdę jest koniec. Aż do tej chwili jeszcze się łudziła. Liczyła, że Bill się opamięta, uderzy w piersi, powie, że zaszła okropna pomyłka. Dopiero teraz jego obojętna mina i chłodne spojrzenie brązowych oczu, jeszcze niedawno tak pełnych ciepła, uświadomiły jej, że to naprawdę koniec. Do tej pory nie chciała spojrzeć prawdzie w oczy, pogodzić się z faktami. Teraz wezbrała w niej złość. Gniew, jakiego jeszcze nigdy nie doświadczyła. Poderwała się z miejsca. – Chwileczkę – rzekła głosem nabrzmiałym powściąganym gniewem. – Chciałabym coś powiedzieć. Helen popatrzyła na nią ze zdumieniem. Zaskoczenie malujące się na twarzy Billa dodało Maddie odwagi. Nie spodziewał się, że zacznie walczyć. Dopiero teraz otworzyły się jej oczy. Przez dwadzieścia lat robiła wszystko dla niego, to Bill zawsze był na pierwszym miejscu. Uznał, że to normalne, że tak być musi. Sama ułatwiła mu bezproblemowe odejście, bez oglądania się na nią i dzieci. Pewnie było mu bardzo na rękę, gdy wyszła z propozycją porozumienia, zamiast pozostawić rozstrzygnięcie sprawy sądowi. – Dwadzieścia lat naszego wspólnego życia sprowadziłeś do tej kartki papieru. I na co to zamieniasz? Znała odpowiedź. Kryzys wieku średniego. Niejeden facet w wieku Billa nagle chciał się sprawdzić u boku kobiety o połowę od niego młodszej. – A co będzie, gdy Noreen ci się znudzi? – zapytała. – Też wymienisz ją na inną? – Maddie – zaczął chłodno. Sięgnął do mankietów koszuli z monogramem, by rozpiąć złote spinki, prezent od żony na dwudziestolecie ślubu. Dała mu je pół roku temu. – Nic nie wiesz na temat mojej znajomości z Noreen. Uśmiechnęła się z przymusem. – Oczywiście, że wiem. Starzejesz się i chcesz sobie udowodnić, że jeszcze na wiele cię stać. To żałosne. Jej emocje nieco opadły. Popatrzyła na Helen. – Nie mogę tu dłużej zostać. Zrób, co uważasz za stosowne. To nie mnie się śpieszy, a jemu. Wyprostowana, z dumnie uniesioną głową, wyszła z kancelarii. Ku swemu nowemu życiu. Godzinę później zmieniła elegancki kostium na szorty, bluzeczkę bez rękawów i podniszczone tenisówki. Mimo wczesnej pory już było gorąco, gdy na piechotę szła do obskurnej siłowni prowadzonej przez Dextera. W budynku przy bocznej uliczce niegdyś mieścił się sklep wielobranżowy. Pożółkłe linoleum na podłodze jeszcze pamiętało tamte czasy. Dexter kupił budynek na początku lat 70. Od tamtej pory nikt go nie remontował. Farba łuszczyła się, a powietrze było przesiąknięte zastałym zapachem potu. Przeszła prawie dwa kilometry, lecz spacer nie uspokoił rozdygotanych nerwów. Zmusiła się, by wejść na bieżnię. Nastawiła prędkość wyższą niż zwykle. Biegła, póki nie poczuła bólu w nogach. Pot, który zlepił jej włosy, mieszał się ze łzami. Nagle kobieca dłoń dotknęła monitora. Bieżnia zwolniła, po chwili zatrzymała się. – Domyśliłyśmy się, gdzie cię szukać – powiedziała Helen. Nadal była w kostiumie i w kosztownych szpilkach. Stojąca obok niej Dana Sue Sullivan miała na sobie wygodne spodnie, nieskazitelny podkoszulek i tenisówki. Dana Sue była właścicielką najbardziej szpanerskiej restauracji w Serenity. W „Sullivan's New Southern Cuisine” na stołach leżały obrusy i serwetki, a wybór dań bardzo się różnił od prostych potraw podawanych w lokalikach na przedmieściach. Maddie na chwiejnych nogach zeszła z bieżni, otarła twarz. – Po co przyszłyście? – A jak myślisz? – śpiewnie zapytała Dana Sue. Jej gęste, kasztanowe włosy już zaczęły się wić od wiszącej w powietrzu wilgoci. – Możemy ci jakoś pomóc w zgładzeniu tego drania? – Albo tej bezmyślnej pannicy, z którą chce się ożenić – uzupełniła Helen. – Chociaż jako prawnik trochę się wzdragam przed podjudzaniem cię do morderstwa. Dana Sue szturchnęła ją w bok. – Nie pękaj. Powiedziałaś, że zrobimy wszystko, by Maddie poczuła się lepiej. Maddie uśmiechnęła się z przymusem. – Na szczęście dla was, w moich planach zemsty nie posuwam się aż tak daleko. – To co w takim razie? – podchwyciła Dana Sue. – Powiem wam, że gdy wykopałam Ronniego z domu, marzyłam, by ujrzeć go pod kołami pociągu. – Morderstwo? Ale tylko pod warunkiem, że Bill konałby w męczarniach – mruknęła Maddie. – Poza tym muszę pamiętać o dzieciach. Bill okazał się skończonym łobuzem, jednak nadal jest ich ojcem. Muszę przypominać to sobie co godzina. – Ja miałam łatwiej, bo Annie była wściekła na swojego tatuśka – zamyśliła się Dana Sue. – To pewien plus, gdy ma się córkę nastolatkę. Przejrzała jego kłamstwa. Czasem myślę, że ona rozszyfrowała go szybciej niż ja. Biła brawo, gdy wyrzucałam go z domu na zbity pysk. – No już dość, wystarczy – przerwała Helen. – Miło słuchać waszych wynurzeń, ale czy nie możemy tego zrobić gdzieś indziej? Jeśli zaraz nie wyjdziemy na świeże powietrze, całe ubranie przesiąknie mi tym paskudnym smrodem. – Nie musicie wracać do pracy? – spytała Maddie. – Wzięłam wolne popołudnie – odparła Helen. – W razie gdybyś miała ochotę się upić czy coś w tym stylu. – Ja muszę być w restauracji dopiero za dwie godziny – rzekła Dana Sue, mierząc Maddie czujnym spojrzeniem. – Zdążysz się upić? – O tej porze bary są zamknięte. Dzięki, że tak się troszczysz. – Zapraszam do mnie na margaritę – zaoferowała Helen. – Dobrze wiesz, jak na mnie działa twoja margarita – skrzywiła się Maddie, przypominając sobie smętną imprezkę u Helen, gdy opowiedziała przyjaciółkom o zdradzie Billa. – Lepiej pozostanę przy dietetycznej coli. Muszę odebrać dzieci. – Nie musisz – rzekła Dana Sue. – Twoja mama to zrobi. Maddie otworzyła usta. Gdy urodził się Tyler, matka stanowczo oświadczyła, że nie ma zamiaru przy nim siedzieć. I słowa dotrzymała. Przez szesnaście lat. – Jak to zrobiłaś? – zapytała z podziwem. – Wyjaśniłam jej sytuację. Twoja matka to rozsądna kobieta. Nie rozumiem, czemu nie możecie się dogadać. Mogłaby wdać się w wyjaśnienia, lecz to by za długo trwało. Poza tym Dana Sue słyszała to już setki razy. – To jak, jedziemy do mnie? – spytała Helen. – Ale nie na margaritę – odparła Maddie. – Po ostatnim razie dwa dni leczyłam kaca. A od jutra zaczynam szukać pracy. – Nie musisz – zaoponowała Helen. – Nie? Czy to znaczy, że wydusiłaś coś z Billa? – To też. – Helen uśmiechnęła się z satysfakcją. Maddie badawczo popatrzyła na przyjaciółki. Czuła przez skórę, że coś knują. – No dalej, mówcie – zarządziła. – Pogadamy, gdy już będziemy u mnie – wykręciła się Helen. – Wiesz, o co chodzi? – Maddie popatrzyła na Danę Sue. – Poniekąd – odparła Dana Sue, tłumiąc uśmiech. – Czyli jednak coś knujecie. – Miała mieszane uczucia. Były jej bliskie jak siostry, jednak za każdym razem, gdy wpadały na jakiś wariacki pomysł, kończyło się to fatalnie dla którejś z nich. Tak było, odkąd miały po sześć lat. Pewnie dlatego Helen została prawnikiem, by w razie czego sprawnie wyciągać je z kłopotów. – Zdradźcie coś – prosiła, ale przyjaciółki były nieugięte. – Najpierw musimy doprowadzić cię do odpowiedniego stanu. – To się nie uda, choćbym wypiła nie wiem ile coli. – Jest jeszcze margarita – z uśmiechem rzekła Helen. – A ja zrobiłam zabójczą pastę z awokado – dodała Dana Sue. – Do tego mam wielką pakę chipsów, za którymi przepadasz, choć ta sól w końcu cię zabije. Maddie przesunęła wzrokiem po przyjaciółkach, westchnęła. – Coś mi się wydaje, że z wami nie wygram. Czuła na wargach cierpki smak margarity. Siedziały w wygodnych fotelach na tyłach domu Helen, powoli sącząc drinki. Był dopiero marzec, lecz powietrze już było ciężkie od wilgoci. Lekki powiew wiatru poruszał koronami wysokich sosen, przynosząc odrobinę chłodu. Kusiło ją, by wskoczyć do turkusowego basenu, lecz zamiast tego wyciągnęła się jeszcze wygodniej, oparła głowę i zamknęła oczy. Po raz pierwszy od wielu tygodni poczuła się lżej, jakby jej zmartwienia nagle straciły swój ciężar. Przez cały ten trudny czas starała się trzymać. Przed dziećmi nie kryła smutku i obaw, ale tłumiła w sobie złość i gniew. Teraz, z przyjaciółkami, mogła pozwolić sobie na szczerość, otworzyć się przed nimi. Czuła się głęboko skrzywdzona, lada moment zostanie rozwódką, przepełniał ją lęk przed przyszłością. – Myślisz, że już jest gotowa? – szeptem spytała Dana Sue. – Jeszcze nie – odparła Helen. – Niech dokończy drinka. – Ja was słyszę – mruknęła Maddie. – Jeszcze nie zasnęłam ani nie odleciałam. – W takim razie wstrzymamy się – pogodnie stwierdziła Dana Sue. – Może jeszcze trochę guacamole? – Nie, dzięki. Jest super, przeszłaś samą siebie – powiedziała Maddie. – Aż mam łzy w oczach. – Zbyt pikantna? – zaniepokoiła się Dana Sue. – A ja myślałam, że znowu nasz napad płaczu. – Nie mam żadnych napadów płaczu – zareplikowała Maddie. – Nas nie oszukasz. Na bieżni też płakałaś – rzekła Helen. – A myślałam, że to będzie wyglądać jak pot. – Inni tak może sądzili, ale my za dobrze cię znamy – powiedziała Dana Sue. – Muszę przyznać, że bardzo mnie rozczarowałaś. Ten facet nie jest wart ani jednej twojej łzy. – Siebie też tym rozczarowałam. Dana Sue popatrzyła na nią, odwróciła się do Helen. – Nie mamy na co czekać, ona już bardziej się nie rozklei. – Dobra – zdecydowała Helen. – No to ruszamy. Powiedz nam, na co najbardziej narzekałyśmy przez ostatnie dwadzieścia lat? – Na facetów – ozięble stwierdziła Maddie. – Nie o to pytałam – zniecierpliwiła się Helen. – Na wilgotny klimat? Helen westchnęła. – Czy choć przez minutę możesz być poważna? Siłownia. Przez lata klęłyśmy na tę okropną salę. Maddie popatrzyła na nie stropiona. – Ale to niczego nie zmieniło. Wywalczyłyśmy tylko, że Dexter wziął młodego Stevensa do mycia podłogi… raz. Potem przez cały tydzień siłownia cuchnęła lizolem. – No właśnie. Dlatego wpadłyśmy na pewien pomysł. – Helen zawiesiła głos. – Chcemy otworzyć klub fitness pachnący czystością i oferujący paniom relaks i zdrowy ruch. – Miejsce, gdzie kobiety poczują się dowartościowane i rozpieszczane, gdzie po ćwiczeniach będą mogły posiedzieć z przyjaciółkami przy koktajlu – dodała Dana Sue. – Albo na przykład skorzystać z zabiegu kosmetycznego czy masażu. – W Serenity? Tu mieszka pięć tysięcy siedemset czternaście osób. – Maddie nie kryła sceptycyzmu. – Piętnaście – sprostowała Dana Sue. – Daisy Mitchell wczoraj urodziła córeczkę. A gdybyś ją ostatnio widziała! Idealna kandydatka na nasze zajęcia dla młodych mam. Maddie badawczo popatrzyła na Helen. – Wy mówicie serio, prawda? – Jak najbardziej – potwierdziła. – Co o tym myślisz? – To może wypalić – wolno powiedziała Maddie. – Siłownia Dextera to tragedia. Nic dziwnego, że połowa kobiet jej unika. A druga połowa woli objadać się smażonym kurczakiem i leżeć na kanapie. – Właśnie dlatego planujemy organizację kursów kulinarnych – z żarem powiedziała Dana Sue. – Niech zgadnę. Nowe perspektywy kuchni Południa. – Kotku, kuchnia Południa to nie tylko fasola pływająca w maśle czy ze słoniną – zareplikowała Dana Sue. – Czy ja cię niczego nie nauczyłam? – Mnie tak – z przekonaniem zapewniła Maddie. – Jednak większość mieszkańców Serenity nadal najbardziej uwielbia purée ziemniaczane i smażonego kurczaka. – Ja też – przyznała Dana Sue – ale jeśli upieczesz go w piekarniku, to już trochę redukujesz ilość użytego tłuszczu. – Odchodzimy od tematu – przywołała je do porządku Helen. – Na Palmetto Lane jest budynek, który w sam raz nadałby się na nasz klub. Musisz go obejrzeć. Nam od razu przypadł do gustu, ale chcemy usłyszeć twoje zdanie. – Po co? Nie mam żadnego porównania, poza tym nawet nie bardzo wiem, co planujecie. – Potrafisz zaaranżować wnętrze. Sprawić, by było miłe i przyjemne. Zobacz tylko, jak zmieniłaś to rodzinne mauzoleum Townsendów. Teraz człowiek naprawdę ma ochotę tam wejść. – Helen ma rację – poparła ją Dana Sue. – Poza tym znasz się na wszystkim. W końcu to ty załatwiałaś Billowi pozwolenia, remonty i takie rzeczy. – To było prawie dwadzieścia lat temu – opierała się Maddie. – Żaden ze mnie ekspert. Trzeba się skonsultować z fachowcami, sporządzić biznesplan, kalkulację kosztów. Nie możecie rzucać się na takie przedsięwzięcie z zamkniętymi oczami, bo nie odpowiada wam zapach w siłowni Dextera. – Możemy – zareplikowała Helen. – Mam pieniądze na zaliczkę za budynek, wyposażenie i na działalność przez rok. Odpiszę to sobie od podatku. Pójdzie w straty, choć nie sądzę, by taki stan rzeczy miał się przeciągać. – Ja też zamierzam zainwestować trochę gotówki, ale przede wszystkim czas i wiedzę na temat diet i gotowania – rzekła Dana Sue. – Myślę o barku i poprowadzeniu kursów. Obie wyczekująco popatrzyły na Maddie. – No co? – najeżyła się. – Nie mam żadnego doświadczenia, a tym bardziej żadnych pieniędzy, które mogłabym włożyć w coś tak ryzykownego. Helen uśmiechnęła się. – Dzięki twojej fantastycznej adwokatce masz więcej, niż przypuszczasz, ale nam nie chodzi o pieniądze. Chcemy, byś poprowadziła to przedsięwzięcie. Maddie popatrzyła na nie ze szczerym zdumieniem. – Ja? Przecież ja nienawidzę ćwiczyć. Ćwiczę, ale tylko dlatego, że muszę. – Pokazała na uda. – Bo to daje efekty. – Czyli idealnie się nadajesz. Bo zrobisz wszystko, by to miejsce przyciągnęło kobiety takie jak ty – podsumowała Helen. – Nic z tego. Nie mam przekonania. – Dlaczego? – wtrąciła się Dana Sue. – Ty szukasz pracy, my potrzebujemy kogoś, kto to poprowadzi. Super układ. – Wymyśliłyście to, bym nie umarła z głodu. – Już powiedziałam, że to ci nie grozi – powtórzyła Helen. – Dom przypadnie tobie, a jest spłacony. Bill podszedł do sprawy bardzo rozsądnie, gdy wyłożyłam mu moje racje. Maddie popatrzyła badawczo. Bill nie należał do ludzi, którzy słuchają czyichś argumentów. Uważał, że pozjadał wszystkie rozumy. Tytuł pana doktora na niektórych tak działa. – To znaczy? – Wyjaśniłam mu, jak zareagują nasi konserwatywni mieszkańcy na fakt, że ich doktor rzucił żonę i dzieci dla niezamężnej pielęgniarki, z którą wkrótce będzie mieć dziecko. Z pewnością wpłynie to na jego praktykę – powiedziała bez choćby krzty żalu. – Ludzie nie będą leczyć swych pociech u pediatry, który okazał się człowiekiem bez skrupułów. – Zaszantażowałaś go. – Sama nie wiedziała, czy jest tym zaszokowana, czy zachwycona. – Oświeciłam go tylko. Niech wie, jak ludzie będą go odbierać. Powinien zdawać sobie sprawę, jak wiele rzeczy się liczy. Na razie nikt nie opowiada się za żadną ze stron, lecz to może się zmienić w mgnieniu oka. – Dziwię się, że jego adwokat ci na to pozwolił. – Bo nie wiesz tego, o czym wie twoja wspaniała adwokatka. – Na przykład? – Pielęgniareczka Billa miała wcześniej romans z jego adwokatem, Patterson miał więc swoje osobiste powody, by postawić Billa pod ścianą. – To nieetyczne. Powinien odmówić Billowi. – Odmówił, lecz Bill się uparł. Tom wyjawił mu swój związek z Noreen, ale to nie zmieniło nastawienia Billa. Uznał, że Tom tym bardziej wczuje się w jego sytuację. Co tylko znaczy, że twój wkrótce były mąż nie ma pojęcia na temat ludzkiej natury. – A ty to wykorzystałaś, by wyrwać dla Maddie kasę, która się jej należy – z podziwem podsumowała Dana Sue. – Tak – z satysfakcją przyznała Helen. – Gdyby przyszło nam dyskutować przed obliczem sędziego, być może to by się nie udało, lecz Billowi bardzo zależy na szybkim rozwodzie. Chce być dobrym tatusiem dla nowego dziecka. Jak mu przypomniałaś, Maddie, wychodząc z kancelarii, to jemu się śpieszy. Helen przenikliwie popatrzyła na przyjaciółkę. – To nie jest żadna wielka fortuna, ale przez jakiś czas nie musisz się martwić o pieniądze. – Jednak powinnam rozejrzeć się za pracą. Pieniądze kiedyś się skończą, a ja dużo nie zarobię, przynajmniej nie od razu. – Dlatego powinnaś przyjąć naszą ofertę – rzekła Dana Sue. – Ten klub może okazać się żyłą złota, a ty będziesz pełnoprawną wspólniczką. – Ale po co wam to? Helen, większość czasu spędzasz w Charlestonie. Tam są świetne sale fitness, jeśli nie pasuje ci siłownia Dextera. Dana Sue może prowadzić kursy gotowania w swojej restauracji. Nie potrzebuje do tego spa. – Mamy obywatelskie podejście i chcemy coś zrobić dla naszego miasta – rzekła Dana Sue. – Ktoś musi zainwestować trochę kasy. – Ściemniasz – skrzywiła się Maddie. – Przyznajcie się, że chodzi wam o mnie. Litujecie się nade mną. – Mylisz się – zaoponowała Helen. – Ty świetnie sobie poradzisz. – W takim razie coś ukrywacie – nalegała Maddie. – Nie obudziłaś się pewnego dnia z myślą, że chcesz otworzyć klub fitness, nawet gdyby chodziło tylko o podatki. Helen zawahała się. – No dobrze, powiem ci. Potrzebuję miejsca do odreagowania stresu. Mam za wysokie ciśnienie i lekarz każe mi brać leki. Dla mnie to dramat. Dał mi trzy miesiące. Jeśli przez ten czas dietą i ćwiczeniami nie zbiję ciśnienia, będę musiała się leczyć. Zamierzam na jakiś czas ograniczyć pracę, dlatego chciałabym mieć spa w Serenity. Maddie zaniepokoiła się. Skoro Helen zamierza zwolnić tempo, to z jej zdrowiem naprawdę jest kiepsko. – Czemu nic nam nie powiedziałaś? Choć nawet się nie dziwię, bo praca stała się dla ciebie obsesją. – Nie mówiłam, bo już i tak miałaś dużo na głowie. Poza tym zamierzam coś z tym zrobić. – Otwierając spa – zadrwiła Maddie. – Czy to nie będzie dodatkowy powód do stresu? – Nie będzie, jeśli zgodzisz się poprowadzić klub. Zresztą myślę, że dla nas wszystkich to będzie niezła zabawa. Maddie popatrzyła na Danę Sue. – Ty też masz jakieś motywy? Restauracja już ci nie wystarcza? – Przynosi niezły dochód, to prawda – przyznała Dana Sue. – Jednak w restauracji przez cały czas kręcę się koło jedzenia. Już przybyło mi parę kilogramów. Znasz moją rodzinę, wszyscy mamy predyspozycje do cukrzycy. Dlatego muszę pilnować wagi. Nie jestem w stanie odmówić sobie jedzenia, więc nie widzę innego wyjścia, jak ćwiczyć. – Sama widzisz, że obie mamy powody – podsumowała Helen. – No, Maddie, nie daj się prosić. Rzuć okiem na ten budynek. Nie musisz decydować się dziś czy jutro. Damy ci czas, byś w spokoju to przemyślała, skoro jesteś taka przezorna. – Nie jestem przezorna – zaprotestowała urażona. Kiedyś to ona była najbardziej zuchwała z całej trójki. Nic nie było jej straszne. Czyżby ta brawura już całkiem zanikła? Sądząc po minach przyjaciółek, najwyraźniej tak było. – No jasne. Nim zamówisz lunch, ważysz za i przeciw i liczysz kalorie – zaśmiała się Dana Sue. – Ale my i tak cię lubimy. – I dlatego nie wejdziemy w ten interes bez ciebie – dodała Helen. – Nawet jeśli przez to ryzykujemy własne zdrowie. Maddie przeniosła wzrok z jednej na drugą. – Tylko bez nacisków. – No skądże! – odparła Helen. – Mam pracę. A nadciśnienie można kontrolować lekami. – Ja mam restaurację – rzekła Dana. – Co do mojej wagi, to nadal mogę chodzić z wami na spacery. – Westchnęła teatralnie. – Nie przekonałyście mnie do końca – odezwała się Maddie. – Czuję przez skórę, że robicie to dla mnie, bo mnie żałujecie. Jakaś podejrzana zbieżność czasu. – Mylisz się. Wiemy, że będziesz harować jak wół, by coś z tego wyszło – rzekła Helen. – To jak? Wchodzisz w to czy nie? – Obejrzę budynek. Ale niczego nie obiecuję. Helen popatrzyła na Danę Sue. – Gdybyśmy poczekały, aż wypije drugą margaritę, toby się zgodziła – rzekła z rozczarowaniem w głosie. Maddie roześmiała się. – Gdybym tyle wypiła, to moje słowo nie byłoby wiążące. – Fakt – przyznała Dana Sue. – Cieszmy się z tego, co mamy. – A ja się cieszę, że mam takie przyjaciółki. – W oczach Maddie błysnęły łzy. – Och, znowu zaczyna – mruknęła Dana Sue, podnosząc się z leżaka. – Wracam do pracy, nim się wszystkie trzy rozryczymy na dobre. – Ja nigdy nie płaczę – oświadczyła Helen. – Nawet nie próbuj, bo Maddie będzie chciała cię przebić i całe miasto znajdzie się pod wodą, a wy rano będziecie nie do życia. Maddie, podrzucić cię do domu? – Nie, dzięki. Chętnie się przejdę. Przez ten czas trochę się zastanowię. – I wypłaczę, nim stanę przed mamą – dokończyła Helen. – To też – przyznała Maddie. Potrzebowała chwili dla siebie. Czasu, by w pełni docenić, że w ten jeden z najgorszych dni w życiu ma przy sobie oddane przyjaciółki. Dały jej promyk nadziei, że przyszłość nie rysuje się w najczarniejszych barwach.\nROZDZIAŁ DRUGI Zmrok już niemal zapadł, gdy Maddie przez kutą bramę weszła na podjazd prowadzący do masywnego domu, który od pięciu pokoleń był siedzibą rodu Townsendów. Według Helen, Bill, wprawdzie niechętnie, jednak zgodził się zostawić dom żonie i dzieciom, zwłaszcza że z czasem miał przypaść on Tylerowi. Maddie sceptycznie popatrzyła na okazałą fasadę z czerwonej cegły. Wolałaby mieszkać w skromniejszym, za to bardziej przytulnym domu, otoczonym białymi sztachetkami i obsadzonym różami. Utrzymanie tego brzydactwa może ją zrujnować, choć Helen zarzekała się, że pomyślała i o tym. Otworzyła drzwi, szykując się na konfrontację z mamą, jednak gdy weszła, na kanapie ujrzała Billa. Trzymał na kolanach śpiącą Katie. Kyle i Tyler siedzieli przed telewizorem, z zapartym tchem śledząc jakiś sport ekstremalny. Program, którego ona im zabraniała. Nie wszystko naraz, przykazała sobie w duchu. Najpierw musi się pozbyć stąd już prawie byłego męża. Przyjrzała mu się uważnie. Jasna czupryna nadal gęsta, jednak lśniły w niej srebrne nitki. Opalenizna nie maskowała niezdrowej bladości. Bruzdy, które jeszcze niedawno nadawały jego twarzy stanowczy wygląd, teraz sprawiały, że wydawał się zmęczony. Gdyby nadal byli razem, ten wygląd z pewnością by ją zaniepokoił. Przypomniała sobie sytuację sprzed kilku godzin. Była na niego wściekła. I chciała przywołać ten gniew. – Co ty tu robisz? Gdzie jest moja mama? Chłopcy, przyzwyczajeni do jej spokojnego tonu i powściągliwych uwag w stosunku do ojca, popatrzyli na nią spłoszeni. Bill tylko się skrzywił. – Poszła, gdy się tu pojawiłem. Obiecałem, że zostanę, póki nie wrócisz. Musimy pogadać. – Wszystko, co miałam ci do powiedzenia, usłyszałeś w kancelarii Helen – odparowała. – Powtórzyć? – Maddie, chyba nie chcesz urządzać sceny przy dzieciach? Dobrze wiedziała, że nie chodziło mu o dzieci. Bardziej zdenerwował go jej gniew, bo się go nie spodziewał. Choć może Bill miał rację. Tyler był gotów stanąć w jej obronie. Tłumił własne uczucia, by ją wspierać. To duże obciążenie dla szesnastolatka, dla którego ojciec jeszcze niedawno był największym idolem. – Dobrze – odparła cierpko. – Tyler i Kyle, idźcie dokończyć lekcje. Jak tylko tata pójdzie, przygotuję kolację. – Ja już mam wszystko odrobione – opierał się Tyler. – Ja też – powiedział Kyle. Maddie posłała im ostrzegawcze spojrzenie. Chłopcy poderwali się na równe nogi. – Wezmę Katie – zaofiarował się Tyler, biorąc na ręce śpiącą siostrzyczkę. – Dobranoc, chłopcy! – zawołał za nimi Bill. – Dobranoc, tato – odpowiedział Kyle. Tyler się nie odezwał. Bill odprowadził ich wzrokiem. Posmutniał. – Tyler nadal jest na mnie zły, prawda? – Dziwisz się? – Nie miała zamiaru go pocieszać. – Nie. Zwłaszcza że podsycasz jego niechęć, gdy tylko nadarza się okazja – rzekł oskarżycielsko. – Mylisz się – odpowiedziała z żarem. – Nie jest mi lekko, jednak staram się zrobić wszystko, by dzieci cię nie znienawidziły. I nie wiedziały, jak bardzo mnie skrzywdziłeś. Niestety chłopcy są na tyle duzi, że sami potrafią wyciągnąć wnioski. Bill zmarkotniał. – Przepraszam. Wiem, że robisz, co możesz. Tylko to wszystko jest takie frustrujące. Byliśmy ze sobą zżyci, a teraz tylko Katie traktuje mnie po staremu. – Uwielbia cię. Ma dopiero sześć lat i nie rozumie, że od nas odszedłeś. Za to chłopcy doskonale wiedzą, że nasze życie już nigdy nie będzie takie, jak dawniej. Katie codziennie wypłakuje oczy, bo nie czytasz jej bajki na dobranoc i nie dajesz buziaka. Nie ma dnia, by nie pytała, co zbroiła i jak to naprawić, byś wrócił do nas na dobre. Przez mgnienie wydawało się jej, że w oczach Billa dostrzegła poczucie winy, jednak niemal natychmiast jego twarz zmieniła się w uprzejmą maskę. Próbowała przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz uśmiechnął się na jej widok, kiedy popatrzył jej prosto w oczy. – Maddie, mogłabyś usiąść? – zapytał z irytacją w głosie. – Nie mogę przejść do rzeczy, kiedy tak nade mną stoisz. – To znaczy? Już chyba nic gorszego nie mogę od ciebie usłyszeć. – Madelyn, sarkazm do ciebie nie pasuje. – A niech cię cholera! – prychnęła. Pewnie to margarita tak ją odblokowała. – A co poza sarkazmem mi zostało? Popatrzył na nią zwężonymi oczami. – Nigdy nie przeklinałaś. – Bo do niedawna nie miałam powodu. Może powiesz wreszcie, o co ci chodzi, i wyjdziesz stąd? To już podobno nie jest twój dom, więc następnym razem bądź łaskaw się zapowiedzieć. Popatrzył na nią markotnie i na mgnienie niemal zrobiło się jej go żal. Sam dokonał wyboru, ale jakoś nie wydawał się szczęśliwy. Nie chciała przypominać sobie, jak go kochała. – Nie chciałem, żeby to tak wyszło – zaczął, po raz pierwszy od miesięcy patrząc jej w oczy. – Naprawdę. Maddie westchnęła. – Wiem. Tak czasem się zdarza. – Gdyby nie to dziecko… – Nie dokończył. Maddie aż się zagotowała. – Tylko nie waż się powiedzieć, że wróciłbyś do mnie, gdyby Noreen nie była w ciąży. To upokarza i ją, i mnie. Popatrzył na nią z osłupieniem. – Jak to? Przecież mówię szczerze. – Ale z tego wynikają dwie rzeczy: jesteś z nią tylko z powodu dziecka, i uważasz, że ja przyjmę cię z powrotem. Miałeś romans, Bill. Nie wiem, czy umiałabym ci to wybaczyć. – Może nie od razu, ale gdybyśmy się postarali… – Może – przyznała niechętnie. – Ale to już przebrzmiała sprawa. – Mogłabyś chociaż obiecać, że pomożesz mi ułożyć stosunki z dziećmi? Tęsknię za nimi. Sądziłem, że po kilku miesiącach będzie łatwiej, ale wcale tak nie jest. Już brak mi pomysłów. – Nie pomysłów, a cierpliwości – zareplikowała. – Liczyłeś, że wszystko pójdzie jak z płatka, po twojej myśli. Niestety dzieci nie są tak prędkie w uczuciach, nie przestawią się w jednej chwili. Mocno przeżywają to, co się stało. Musisz się bardzo postarać, by to naprawić. Nie machnę czarodziejską różdżką i od razu wszystko się zmieni. Zgodziłam się, byś spędzał z nimi tyle czasu, ile tylko zechcesz. Czego jeszcze ode mnie oczekujesz? – Żebyś mnie poparła – zasugerował. – Nie wypowiadam się przeciwko tobie, ale nie licz, że zacznę zachwalać im kochanego tatusia. – Tyler powiedział, że nie przyjdzie do mnie, jeśli będzie Noreen. Mam poprosić, żeby wyszła? To jej mieszkanie. – Nic mi o tym nie powiedział. – To miłe, że jej syn tak się zachował. Choć Bill i Tyler muszą jakoś się dogadać. Bill zawsze był dla Tylera kimś ważnym. I naprawdę dużo mu dawał. Przychodził na jego mecze, uczestniczył w szkolnych zebraniach i imprezach. Szkoda, by teraz to wszystko miało się załamać. Zwłaszcza że Tyler jest w trudnym wieku. – Pogadam z nim – przystała, mimo wcześniejszych oporów. Zrobi to dla syna. – Ale pamiętaj, że on ma szesnaście lat i swój rozum. Do niczego nie będę go zmuszać. Daj mu trochę czasu, postaraj się go sobie zjednać. – Dzięki. – Podniósł się. – Po to przyszedłem. Chciałem też jeszcze raz powiedzieć, że bardzo mi przykro. Poczuła łzy w oczach. Zamrugała, odwróciła się. – Mnie też. Czekała, aż wyjdzie. Bill zaskoczył ją, bo wychodząc, musnął ustami jej policzek. Zamknął za sobą drzwi. Przestała wstrzymywać łzy. – A niech cię cholera, Bill! – wymamrotała, wściekła na niego za ten przelotny, nic nieznaczący pocałunek. – Mamo? Otarła łzy, popatrzyła na zafrasowaną buzię Tylera. – Nic mi nie jest – zapewniła syna. – Aha, widzę. – Po chwili dodał z żarem: – Nienawidzę go za to, co ci zrobił. Co za kłamliwy hipokryta! A tak mi tłumaczył, że trzeba być dobrym dla tych, których się kocha. – Tyler, to twój tata. Nie możesz go nienawidzić. Ma rację, że trzeba być dobrym i uczciwym. Niestety, życie czasami nas zaskakuje. – Nie namówisz mnie, żebym go kochał. Słyszałem, o co cię prosił. Byś przekonała mnie, że nie jest skończonym draniem. – Tata cię kocha. Przyszedł dziś, bo tęskni za tobą. – To nie ja się wyprowadziłem – gorzko stwierdził Tyler – a on. Dlaczego to ja mam iść do niego, tym bardziej że ona przez cały czas tam jest? Maddie usiadła na kanapie, wyciągnęła rękę do chłopca. – Chodź tutaj. Tyler zawahał się, podszedł i z ociąganiem podał rękę. – Usiądź obok mnie – poprosiła. Gdy usiadł, popatrzyła na niego. – Tyler, jesteś wystarczająco duży, by zrozumieć, że między dorosłymi nie zawsze układa się tak, jak byśmy chcieli. I to nie jest niczyja wina. – Chcesz powiedzieć, że skoro tata ma romans i Noreen jest w ciąży, to jesteś tak samo winna, jak on? Maddie uśmiechnęła się lekko. – No nie, tego nie powiem, jednak najwyraźniej między tatą i mną coś było nie tak, skoro związał się z Noreen. – Wiedziałaś, że coś jest nie tak? – Nie – przyznała szczerze. Choć z perspektywy widziała, że pojawiały się różne drobne symptomy, jednak tak nieistotne, że nigdy jej nie zaniepokoiły. Poza tym zawsze była święcie przekonana, że ich małżeństwo jest niewzruszone. – W takim razie to jego wina – stwierdził Tyler. Chętnie by potwierdziła, lecz powstrzymała się. – Tyler, spotkaj się z ojcem, sam na sam. Wysłuchaj go. Zawsze byliście z sobą zżyci. Szkoda to zmarnować. – On wciąż tylko się wykręca. Nie mam ochoty tego słuchać. – Popatrzył na nią nieufnie. – Chyba nie każesz mi się z nim spotkać? – Nie, do niczego nie zamierzam cię zmuszać. Jednak będę zawiedziona, jeśli nie zrobisz żadnego wysiłku, by się z nim dogadać. – Ale dlaczego? – Nie krył zdumienia. – Mamo, to on ciebie zostawił. Nas wszystkich. Dlaczego my mamy zachowywać się w porządku? – Tata nie zostawił ciebie, Kyle'a i Katie – powiedziała łagodnie. – Z wami się nie rozwodzi. Nadal was kocha. – Mamo, ja ciebie nie rozumiem! – prychnął gniewnie, wyszarpując rękę i wstając. – Dlaczego tylko ja widzę, jaki z niego jest drań? – Tyler, nie waż się w ten sposób mówić o swoim ojcu! Zmierzył ją wzrokiem, spokorniał. – A tam – wymamrotał pod nosem i wyszedł z pokoju. Maddie ze ściśniętym sercem odprowadziła go wzrokiem. – A niech cię cholera, Bill – zaklęła po raz drugi tego wieczoru. Stary wiktoriański budynek znajdował się na rogu Main i Palmetto Lane. Niegdyś była to zachodnia część centrum, jednak z biegiem lat wiele się tu zmieniło, pomyślała Maddie, gdy wraz z Helen i Daną Sue stanęły przed wejściem. Sklep spożywczy, który mieścił się obok, od dobrych dziesięciu lat był zamknięty. Centrum handlowe na peryferiach Charlestonu odebrało mu klientów. Ludzie woleli jechać prawie czterdzieści kilometrów, by zrobić tańsze zakupy, lecz przez to lokalny handel niemal zupełnie zamarł. Dom robił przygnębiające wrażenie. Łuszcząca się biała farba, krzywe okiennice, zapadnięta weranda, walące się ogrodzenia i zapuszczony trawnik. Kiedyś, gdy jeszcze żyła pani Hartley, wszystko wyglądało inaczej. Białe sztachetki obsadzone żółtymi różami, wejście i weranda starannie zamiecione, okiennice lśniące ciemnozieloną farbą. Pani Hartley, która wtedy miała z osiemdziesiąt lat, każdego popołudnia zasiadała na werandzie z dzbankiem mrożonej herbaty i zagadywała przechodniów. Maddie nieraz bujała się tu na huśtawce i zajadała ciasteczkami, gdy z babcią przychodziła w odwiedziny. Babcia i pani Hartley wpoiły jej miłość do tego spokojnego miasteczka, gdzie wszyscy się znali, nad domami górował biały kościółek, a wokół ciągnęły się zielone przestrzenie. Przy jeziorku, na którym mieszkała rodzina łabędzi, w letnie sobotnie wieczory odbywały się darmowe koncerty, na które ściągali wszyscy mieszkańcy. Wielu młodych wyjeżdżało stąd na zawsze, lecz Maddie i Bill nigdy nie tęsknili za życiem w wielkim mieście. Nie chcieli przenieść się nigdzie indziej. Tak samo Helen i Dana Sue. Cenili sobie tutejszy powolny rytm życia i poczucie przynależności do lokalnej wspólnoty. – Ile wspomnień wiąże się z tym domem – odezwała się Maddie. – Jaka szkoda, że dzieci pani Hartley go nie chcą. Od lat niszczeje. – Ich strata to nasza wygrana – rzeczowo powiedziała Helen. – Będzie nasz za śmieszną cenę. – No tak – refleksyjnie rzekła Maddie. Naraz coś ją tknęło. – Chcecie wejść? A jeśli tam coś się zadomowiło? Dana Sue szturchnęła ją w żebra. – Wiemy, że boisz się pająków i węży. Helen prosiła, by dom posprzątano. Nic tam nie ma, co najwyżej lokalny duch. – Przestań! Jaki duch? Przecież w tym domu nikt nie umarł. – Ale czy nie byłoby fajnie, gdyby tu był duch? – zapaliła się Dana Sue. – To świetna reklama. Ludzie uwielbiają takie historie. – Może niekoniecznie w klubie spa – zaoponowała Helen. – Jeszcze ktoś ujrzałby go w lustrze i dostał zawału. Nawet ja bym nas wtedy nie wybroniła. To jak, wchodzimy? – Pewnie – przystała Maddie, choć nie rozumiała, co przyjaciółki widzą w tym zaniedbanym domu. Jak zrobić z niego olśniewające studio spa? Jednak ledwie przestąpiła próg, jej nastawienie się zmieniło. Promienie słońca zalewały wnętrze, odbijały się od starej dębowej posadzki. Pomieszczenia na dole były imponujące. Gdyby ściany pomalować na bladożółty kolor, wycyklinować i polakierować podłogi… Jadalnia mieściła się z tyłu domu. Tarasowe drzwi i wysokie okna wychodziły na ogród zarośnięty bujną zielenią i przecięty małym strumykiem. Gdyby ustawić tu bieżnie, ćwiczący mieliby wrażenie, że są na dworze, otoczeni naturą. Czy to nie rewelacja? Dana Sue pociągnęła ją do kuchni. – Popatrz. Szafki i urządzenia są do wymiany, ale pomieszczenie jest naprawdę duże. Można tu wiele zdziałać. – Myślałam, że wasz pomysł polega na odciągnięciu ludzi od jedzenia, nie na podsuwaniu im smacznych kąsków. – Nie, nie! Tutaj będą mieli zdrowy wybór. Ustawimy ladę i kilka stolików przy drzwiach. Można otworzyć je na wewnętrzne patio i tam też znajdzie się miejsce na stoliki. – Chcesz tu jednocześnie gotować i podawać jedzenie? – Żadnego gotowania, co najwyżej w ramach kursów. Sałatki będę dowozić z restauracji. Postawimy profesjonalną lodówkę czy ladę chłodniczą, by je wyeksponować. Zaproponujemy koktajle mleczne i różne drinki. Pomyśl tylko, jak przyjemnie będzie po ćwiczeniach usiąść tu sobie z kumpelkami i patrząc na strumyk, zajadać sałatkę z kurczakiem i popijać ją wodą mineralną. Od razu każdy się lepiej poczuje, nawet gdyby nie stracił ani grama. A jeśli jeszcze zaproponujemy gorące kąpiele i masaże… – Westchnęła. – Wszystko to świetnie brzmi dla kogoś, kto ma dużo wolnego czasu. No i kogo będzie na to stać? – dociekała Maddie. – O tym też pomyślałyśmy – zaczęła Helen. – Na specjalne okazje zaproponujemy pakiet zabiegów na pół dnia lub na cały dzień. Dla kobiet, które nie mogą wygospodarować więcej czasu, półgodzinne ćwiczenia plus lunch. Na górze jest tyle sypialni, że w jednej możemy urządzić pokój dla dzieci. Opiekunka zajmie się nimi, podczas gdy mama będzie na dole ćwiczyć. Maddie popatrzyła na przyjaciółki z niedowierzaniem. Na wszystko miały odpowiedź. – Dużo o tym myślałyście. – No cóż. – Helen wzruszyła ramionami. – Nie znoszę siłowni Dextera, a naprawdę muszę wziąć się za siebie. To bardzo dobry powód, by stworzyć w końcu miejsce, do którego będę chodzić z przyjemnością. – Ze mną jest tak samo – rzekła Dana Sue. – Jako współwłaścicielka klubu, będę musiała dbać o formę. Ja będę zadowolona, mój lekarz będzie zadowolony, nawet moja córcia przestanie mi przygadywać, że robi mi się brzuszek. – Ty, brzuszek? – obruszyła się Maddie. – Co za brednie! – W porównaniu z córką jestem grubaską – upierała się Dana Sue. – Choć Annie przesadza z tymi dietami. Próbuję przemówić jej do rozsądku, ale ona nie słucha. A na wagę nie daje się zaciągnąć. – Chyba nie podejrzewasz jej o anoreksję? – zaniepokoiła się Helen. – Aż boję się o tym myśleć – przyznała Dana Sue. – Obserwuję ją i wydaje się, że odżywia się normalnie. Może ma takie spalanie? Niektórzy szczęśliwcy mają szybki metabolizm. Helen i Maddie wymieniły spojrzenia. – Nie lekceważ tego -- rzekła Maddie. – Bo to naprawdę może być groźne. – Myślisz, że nie wiem? – wybuchnęła Dana Sue. – Dobrze pamiętam, jak Megan Hartwell zemdlała na balu maturalnym. Omal się nie przekręciła. Maddie zamilkła. Wspomnienie tamtego wydarzenia wciąż było żywe. Wtedy na własne oczy przekonały się, do czego mogą doprowadzić zaburzenia odżywiania. W tamtych czasach nikt nawet nie słyszał o takich chorobach. Podśmiewano się z Megan obsesyjnie przestrzegającej diety. Jeśli Annie ma podobny problem, jej matka z pewnością go nie zbagatelizuje. – Przepraszam – wycofała się. – To ja przepraszam, że tak na ciebie naskoczyłam. – No dobrze, przejdźmy do meritum – zmieniła temat Helen. – Maddie, obejrzałaś dom. I co myślisz? – Myślę, że wasz plan jest bardzo ambitny. – Co to dla nas! – zareplikowała Dana Sue. – Jeśli wytkniemy sobie cel, to go zrealizujemy. W końcu nie na darmo jesteśmy Słodkie Magnolie. Wszyscy wiedzą, że sukces jest nam pisany. Tak było, jest i będzie. – Wy macie się czym pochwalić – zamyśliła się Maddie. – Helen skończyła prawo, wyrobiła sobie nazwisko. Ty masz restaurację, której nie powstydziłby się Charleston. Ale ja? – Dzięki tobie twój mężulek został panem doktorem, a ty miałaś na głowie cały dom i trójkę dzieci. To mało? – Klub to duże wyzwanie, a muszę zająć się dziećmi. – My to wiemy. Żaden szef nie zrozumie cię lepiej niż my. Wiedziała, że to prawda, jednak wciąż się wahała. – A jeśli się nie sprawdzę i wasze pieniądze pójdą na marne? – Skoro ja się o to nie martwię, to czemu ty się przejmujesz? – spytała Helen. Nadal była w rozterce. – Jak bardzo wam się śpieszy? – Zaklepałam dom na trzydzieści dni – odparła Helen. – To dajcie mi te trzydzieści dni na decyzję – poprosiła. – Przez ten czas wstępnie oszacuję koszty, zorientuję się, jakie inne oferty są na rynku, może w innych miejscach. Helen uśmiechnęła się szeroko. – Mówiłam, że ona od razu przejdzie do konkretów. – To bardzo istotne sprawy – skwitowała Maddie. – Poza tym chcę zorientować się w możliwościach pracy. Może znajdę coś, do czego się bardziej nadaję. – W Serenity? – skrzywiła się Helen. – Mam kwalifikacje do wielu rzeczy – powiedziała Maddie, choć bez specjalnego przekonania. – To prawda – przyznała Helen – ale niewiele osób zaproponuje ci, byś została pełnoprawnym wspólnikiem. – Mimo to chcę się rozejrzeć – upierała się Maddie. – Muszę mieć pewność, że dokonałam właściwego wyboru. Nigdy bym sobie nie darowała, gdybym przez niekompetencję czy brak przygotowania zmarnowała wasze pieniądze. – Doceniam to – rzekła Helen. – Naprawdę. Maddie popatrzyła na nią. – Ale? Słyszę, że jest jakieś ale. – Ale ty od dwudziestu lat unikałaś ryzyka i zobacz, co ci z tego przyszło. Najwyższy czas, byś poszła na całość. Posłuchaj, co ci serce dyktuje. Kiedyś zawsze tak robiłaś. – No to co ci serce dyktuje? – zapytała Dana Sue. Maddie uśmiechnęła się żałośnie. – Mówi mi: tak. – Hurra! – wykrzyknęła Dana Sue. – Nie przyzwyczajaj się do tego. Poszłam za głosem serca i kiepsko na tym wyszłam. Aż do niedawna byłam przekonana, że mam udane małżeństwo. – Nie obwiniaj siebie – rzekła Helen – ale Billa. Okazał się niezłym krętaczem. – Może i tak, jednak poczuję się lepiej, jeśli nie wejdę w to na oślep. Dajcie mi te trzydzieści dni, czy to tak wiele? Przyjaciółki wymieniły spojrzenia. – Chyba nie – z ociąganiem przystała Dana Sue. – Założę się, że po tygodniu się zdecyduje – rzekła Helen. Maddie spochmurniała. – Dlaczego tak sądzisz? – Rano przejrzałam ogłoszenia. Nic nie przebije naszej oferty. – Maddie otworzyła usta, lecz Helen uciszyła ją gestem. – Nie ma sprawy. Chcesz przekonać się sama. Rozumiem to. – Dzięki. – Na wszelki wypadek już teraz zacznę szykować dokumenty. – Jak będziesz mnie tak poganiać, to od razu zrezygnuję, choćby po to, by zrobić ci na złość. – Nie zrobisz tego – ze spokojem stwierdziła Helen. – Jesteś na to za mądra. Nie mogła przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz ktoś pochwalił jej inteligencję, a nie umiejętności kulinarne czy gościnność. Może praca z przyjaciółkami wyjdzie jej na dobre? Nawet jeśli ich klub splajtuje, ona odzyska zagubione poczucie własnej wartości. Nie mówiąc już o tym, że z nimi będzie wesoło, w przeciwieństwie do tego, co miała z Billem. Choćby z tych powodów powinna się zgodzić. Korciło ją, by to zrobić. By nie ulec pokusie, pośpiesznie uścisnęła przyjaciółki i ruszyła do wyjścia. – Zadzwonię i powiem – obiecała. Ale dopiero po upływie trzydziestu dni, ani minuty wcześniej, postanowiła w duchu.\nTytuł oryginału: Stealing Home Pierwsze wydanie: Harlequin Books, 2007 Opracowanie graficzne okładki: Kuba Magierowski Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga Opracowanie redakcyjne: Władysław Ordęga Korekta: Joanna Habiera © 2007 by Sherryl Woods © for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2009, 2013 Powieść ukazała się poprzednio pod tytułem Życiowa szansa. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-238-9488-9 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Smak_nadziei-ebookRO/p36152i92676" target="_blank" title="Smak nadziei [Sherryl Woods] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Smak nadziei [Sherryl Woods] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wyjatkowy prezent na 30 urodziny - Strona 7 - Forum ogrodowe, forum ogrodnicze, ogrody\nautor: gardenrun » 15 paź 2019, 10:41\nNo właśnie, to może być coś praktycznego.\nautor: belium273 » 30 paź 2019, 11:42\nPolecam bardzo Desilva w Piasecznie byłam tam na wyjeździe z całą moją rodziną. Jest sporo pokoi, bardzo przestronne i fajnie urządzone. Bardzo się mi podobają pokoje bo są wykończone w nowoczesnym stylu. Nieduża odległość od atrakcji w mieście może być hotel super miejscówką do wypadów żeby zwiedzać. Wydaje mi się że taki wypad jest świetną opcją na prezent\nautor: Agniesza » 23 lis 2019, 12:26\nOryginalny prezent często leży i kurzy się w szafce, bo osobie obdarowanej wcale się nie przydał. Wolę kupic dobry markowy alkohol polecam bardzo dobry rum saint james.\nautor: kordoba » 20 gru 2019, 10:50\nautor: ogrod876 » 27 gru 2019, 21:38\nautor: alutka89 » 12 sty 2020, 22:10\nautor: Bnedykt33 » 18 sty 2020, 11:29\nalutka89 pisze: Na 30 urodziny dostałam 30 róż pocztą kwiatową i zestaw srebrnej biżuterii Ani Kruk. Kwiaty i błyskotki to prezenty, które zawsze wywołują uśmiech na mojej twarzy\nSprawdzony uniwersalny prezent, który nadaje się na każdą okazję to kwiaty. Ja polecam poczta kwiatowa Tarnów bo tam jest wybór jeśli chodzi o świeże bukiety. Niesamowicie kreatywni są, potrafią cuda stworzyć i to w różnych przedziałach cenowych. A przesyłka doręczana jest bardzo szybko.\nautor: domakowa92 » 21 sty 2020, 23:39\nHm, moja trzydziestka nie była jakoś wyjątkowa.\nautor: lilu59 » 28 sty 2020, 9:58\nNajlepszym prezentem będzie impreza niespodzianka. W tym wieku gadżety kupujemy sobie sami, a o urodzinowej imprezie niespodziance każdy marzy Najlepiej w domu i tutaj podzielę się pewnym patentem na to, aby była niezapomniana. Niby drobiazg a robi różnicę. Wystarczy zamienić kilka oczywistych rzeczy na nieoczywiste Na przykład zamiast słomek plastikowych dałam słomki papierowe, goście byli zachwyceni To tylko przykład, ale dobrze pokazuje o co mi chodzi\nRejestracja: 08 lut 2020, 18:07\nautor: koko11 » 11 lut 2020, 8:57\nMoja siostra niedługo ma urodziny i w tym roku postanowiłam zabrać ją na wyjazd do ciepłych krajów. To był dla nas trudny rok i przyda nam się trochę odskoczni. Jak szukałam odpowiedniego miejsca to wpadł mi w oko artykuł z krajami w których zawsze jest ciepło i to pomogło w wyborze morza śródziemnego\nautor: gardenrun » 12 lut 2020, 8:26\nNo to to rzeczywiście będą pamiętne urodziny.


Odzież lekarska Medicstar - Katalog polskich stron www - Polskie-www.pl\nDodano: 21 06 2017r.\nŁączny CTR: 2.37%\nOdzież medyczna, jaką znajdziecie w naszej firmie, może być używana w sterylnych warunkach, zarówno w szpitalach, jak i w salonach kosmetycznych. Oferujemy Wam ubrania w najróżniejszych kolorach, które możecie wybrać na naszej stronie internetowej http://medicstar. pl/ w katalogu kolorów. Na Wasze zlecenie możemy wykonać dowolne hafty lub monogramy, nadruki, sublimacje. Warto nawiązać z nami dłuższą współpracę, dzięki czemu będziecie mogli skorzystać z atrakcyjnych promocji cenowych. Odzież lekarska to ubrania dla kobiet oraz dla mężczyzn. Zapraszamy Was do kontaktu z naszymi pracownikami, którzy chętnie odpowiedzą na każde Wasze pytanie.\nOdzież lekarska Medicstar\nSłowa kluczowe: ubrania kosmetyczne, odzież medyczna, fartuchy medyczne, bluzy medyczne, odzież lekarska


PSYCHOMOLOGIA | Blog psychologiczny: Pobawmy się w radość, czyli o efekcie Polyanny\nPobawmy się w radość,\nczyli o efekcie Polyanny\nKilka miesięcy temu na stronie pojawiły się teksty o efektach psychologicznych - między innymi o efekcie Pigmaliona oraz efekcie Golema i Galatei. Jak się okazuje są to jedne, z częściej czytanych przez Was tekstów. Dlatego dziś chciałabym Wam opowiedzieć o kolejnym ciekawym efekcie, który w psychologii często jest nazywany zabawą w radość, czyli o efekcie Polyanny.\nSkąd się wziął efekt/reguła Polyanny?\nDomyślam się, że większość z Was zna albo przynajmniej kojarzy najsłynniejszą powieść Eleanory Porter Polyanna, której tytuł wywodzi się od imienia głównej bohaterki. Książka została wydana w 1913 roku, a w 1915 pojawiła się jej kontyanujacja pt. Polyanna dorasta. Dlaczego o tym wspominam? Gdyż po sześćdziesięciu pięciu latach reguła Polyanny została opisana w książce Margaret Matlin i Davida Stanga Polyanna Principle: Selectivity in language, memory and tought.\nNa czym polega efekt Polyanny?\nOtóż w powieści ojciec dziewczynki nauczył ją pewnej "czynności", która polegała na "zabawie w radość"- czyli poszukiwaniu w nieprzyjemnych lub negatywnych zdarzeniach pozytywnych akcentów. Dzięki temu Polyanna potrafiła nawet w najtrudniejszych sytuacjach odnajdywać pozytywy.\nJak ten efekt odnosi się do naszej codzienności?\nCzęsto nieświadomie "bawimy się w radość" odnajdując pozytywy w trudniejszych i bardziej skomplikowanych sytuacjach w naszym życiu, myśląc o przyjemniejszych sprawach niż rozwiązanie jakiegoś problemu - ale jest to błędne koło i błąd w podejmowaniu decyzji. O ile jestem zwolenniczką szukania w negatywnych zdarzeniach pozytywów, na zasadzie np. szukania swoich mocnych stron, to życie w takim błędnym kole może okazać się szkodliwe dla nas samych. W momencie kiedy zamykamy się całkowicie na zdarzenia, które są nie tylko nieprzyjemne, ale także stwarzają różnego rodzaju zagrożenia dla nas - robi się po prostu niebezpiecznie np. efekt Polyanny u osób będącymi ofiarami przemocy.\nJeśli tego faktycznie potrzebujemy stosujmy efekt Polyanny w wyjątkowych i nieprzyjemnych dla nas momentach, ale używajmy jego świadomie, aby nie zapętlić się w błędne koło. Osobiście jednak zachęcałabym Was do odnajdywania swoich mocnych stron w trudnych i nieprzyjemnych dla Was sytuacjach - na pewno sprawdzi to się o wiele lepiej, zwłaszcza u osób z niską samooceną.\nCzy zdarzyło Wam się korzystać z reguły Polyanny?\nPobawmy się w radość, czyli o efekcie Polyanny\nDlaczego przerywamy swoje działania?\nPsychomologiczny Trening Koncentracji ćwiczenia n...


Smart-Wave BS-SWT5000 Profesjonalny pneumatyczny sprzęt do terapii falami uderzeniowymi z ponad 3 mi\nZaburzenia erekcji (ED) oznaczają, że erekcja męskiego penisa wcale nie występuje, jest utrzymywana tylko przez krótki czas lub nie jest wystarczająco silna, aby umożliwić stosunek płciowy.\nJeśli jedna z powyższych sytuacji występuje dłużej niż 4-6 miesięcy, określa się to jako zaburzenie erekcji.\nPrzez długi czas zakładano, że większość przypadków zaburzeń erekcji ma czysto psychologiczne przyczyny.Dziś wiadomo, że przyczyny fizyczne, takie jak wiek, cukrzyca, miażdżyca tętnic i anomalie naczyniowe, stanowią ponad 2/3 przypadków.Dotyczy to na przykład jednego na trzech mężczyzn w wieku od 60 do 70 lat.Eksperci zakładają, że liczba mężczyzn, których to dotyczy, jest znacznie większa, ponieważ temat ten wciąż wiąże się ze sporą wstydem.\nRóżne badania kliniczne nad zaburzeniami erekcji wykazały znaczną poprawę perfuzji i powstawanie nowych naczyń krwionośnych, co ma kluczowe znaczenie dla wysokiego poziomu akceptacji pacjenta i pomyślnego zastosowania.\nZasadniczo potrzeba 5 do 8 zabiegów, aby zapewnić udaną aplikację.Pozytywna zmiana i dłuższy lub silniejszy erekcja są często zgłaszane już po pierwszym zastosowaniu.\nLeczenie zaburzeń erekcji za pomocą fali uderzeniowej jest skuteczne jako samodzielna aplikacja i może być również stosowane w połączeniu z innymi formami leczenia.Dlatego leczenie falą uderzeniową można z powodzeniem łączyć między innymi z aplikacjami PRP, pompami próżniowymi, a także inhibitorami PDE-5 (środkami rozszerzającymi naczynia).\nAplikacja jest również praktycznie bezbolesna i nie ma znanych skutków ubocznych.\nSkuteczna forma wniosku o zaburzenia erekcji\nPonieważ męski penis nie jest mięśniem, dobra perfuzja ciał jamistych jest niezwykle ważna i znacząco przyczynia się do erekcji męskiej.\nDzięki leczeniu falą uderzeniową można znacznie promować zwiększoną perfuzję i stymulować tworzenie nowych struktur naczyniowych w tym samym czasie.Promieniowe fale uderzeniowe, które są emitowane na trzon prącia, a także na okolice genitaliów, wspierają naturalną stymulację leczonego obszaru, szczególnie w przypadku zaburzeń erekcji spowodowanych przyczynami naczyniowymi.Nawet pacjenci z ciężkimi zaburzeniami erekcji, którzy biorą tak zwane inhibitory PDE-5, osiągają znacznie lepszy sukces terapeutyczny.\nW zależności od stopnia zaburzeń erekcji potrzeba średnio około 5 do 8 zabiegów, aby osiągnąć trwałą poprawę erekcji.Terapia falami uderzeniowymi trwa do 25 minut i powinna być wykonywana 2-3 razy w tygodniu.\nAplikacja przyjazna dla pacjenta:\nStosowanie promieniowych fal uderzeniowych do leczenia zaburzeń erekcji ma następujące zalety:\npraktycznie bezbolesna aplikacja\nbardziej spontaniczne życie seksualne\nbez bolesnych zastrzyków prostaglandyn\nprawie brak ryzyka lub negatywnych skutków\ndobrze tolerowana metoda leczenia\nEfekty i reakcja:\npoprawiona sztywność prącia\npromuje rozwój nowych naczyń krwionośnych (neoangiogensis)\npulsacje mechaniczne na penisie\nnie ma potrzeby stosowania inhibitorów PDE-5\nstymulacja ciał jamistych prącia\nDlaSmart-Wave BS-SWT5000 Profesjonalny pneumatyczny sprzęt do terapii falami uderzeniowymi z ponad 3 milionami zdjęć


Polenta: co to jest? Przepisy na dania z polentą - Beszamel.se.pl\nbeszamel.se.pl Kukurydza Polenta: co to jest? Przepisy na dania z polentą\nPolenta: co to jest? Przepisy na dania z polentą\nPolenta to idealny dodatek np. do potraw z sosem\nPolenta to włoski specjał gotowany z mąki kukurydzianej. Jest uniwersalnym dodatkiem do mięs, ryb, zup i przekąsek. Sprawdź, jak zrobić polentę i co można z niej przyrządzić. Podajemy przepisy na pikantną zapiekankę i chipsy z polenty.\nPolenta to grubo mielona mąka kukurydziana ugotowana w niewielkiej ilości wody z dodatkiem soli. Tworzy gęstą papkę, którą wykłada się równą warstwą na tacę i zostawia do ostygnięcia. Ostudzoną polentę kroi się nożem maczanym w zimnej wodzie - w kostkę, krążki, paseczki... W tej postaci może zastąpić makaron, a nawet pieczywo. W postaci grubych plastrów podawana jest z gulaszem, ragout z królika, jagnięciny, dziczyzny, polewana sosem z grzybów lub pomidorów. Może być smażona na boczku, zapiekana z serem kozim lub kiełbasą. Doskonała jest również pieczona na grillu. Poniżej dwa przepisy – na zapiekankę i smażone chipsy z polenty.\nPolenta: pikantna zapiekanka z włoską kapustą\n½ kg mąki kukurydzianej\nW garnku zagotuj 1½ l osolonej wody. Ciągle mieszając, wsypuj stopniowo mąkę kukurydzianą i gotuj 15 minut na małym ogniu, cały czas mieszając. Gdy masa się zagęści i zacznie odstawać od ścianek garnka, wyłóż ją na tacę, rozsmaruj na grubość 1 cm. Zostaw do ostygnięcia.\nKapustę poszatkuj, podlej bulionem, gotuj 20 minut, osącz. Czosnek obierz i posiekaj. Chili oczyść z pestek, pokrój drobniutko. Kapustę przesmaż na rozgrzanym oleju, dodaj czosnek i chili, przypraw solą.\nFormę żaroodporną posmaruj masłem. Polentę pokrój w romby, ułóż w formie na przemian z kapustą. Wierzch posyp parmezanem. Zapiekaj 20 minut w temperaturze 180 st. C.\nChipsy z polenty z duszoną cebulą\ntymianek, szałwia, rozmaryn\nZagotuj 900 ml osolonej wody, mieszając, wsyp powoli mąkę kukurydzianą. Dodaj sporą szczyptę ziół, mieszając, gotuj 15 minut. Gdy masa się zagęści, wyłóż na tacę, cienko rozsmaruj, ostudź.\nRodzynki sparz i osącz z wody. Cebule obierz, pokrój w półplasterki, zeszklij na maśle. Dodaj liść laurowy, wlej ocet winny, wymieszaj, przypraw do smaku solą i pieprzem. Duś kilka minut, wsyp rodzynki, wymieszaj.\nPolentę pokrój w wąskie romby. Dużą ilość oleju rozgrzej w rondlu, usmaż polentę z obu stron na złoto. Osącz na papierze kuchennym. Chipsy podawaj z cebulą.\nWegetariański gulasz sojowy: sprawdzony przepis na soję\nGulasz z tofu: przepis na sycące danie wege\nPrzepis na gulasz z warzywami: idealny na jesień\nGulasz z grochu z pieczarkami i białym winem: przepis na pożywne danie wege\nZapiekanka z kaszy gryczanej i drobiu - przepis\nPolenta: jak zrobić? Podajemy łatwy przepis\nPortobello nadziewane kukurydzą i papryką\nZupa rozgrzewająca z ajvarem: przepis na zimową pierwszą pomoc


Piłkarze z Oszmiany będą grać pod znakiem z czasów Rzeczpospolitej Obojga Narodów\nBiałoruski klub piłkarski Aszmiany-BDUFK przed startem sezony zaprezentował swoje nowe logo.\nKlubowe logo i herby miasta. Zdjęcie: vk.com/obfc_by\nJak poinformował klub, okrągła forma logotypu i srebrny kolor konturów pochodzą z pierwszego herbu miasta, nadanego w 1792 roku przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W czasach carskich Oszmiana otrzymała nowy symbol, a obecny – nawiązujący do pierwotnego – został nadany uchwałą prezydenta Białorusi w 2006 roku.\n– Symbol drużyny zachowuje najważniejsze elementy herbu Oszmiany i wykonany jest w tradycyjnym połączeniu czerwieni, bieli i niebieskiego. Kolory te są dziś nieodzowną częścią miasta, jego mieszkańców, wartości i historii – komentuje drużyna piłkarska.\nTwórcą nowego znaku klubowego jest projektant strojów piłkarzy Alaksiej Januszeuski. Podarował on nowy logotyp miastu i drużynie.\nTagi: oszmiana, piłka nożna, Rzeczpospolita Obojga Narodów, symbole, спорт


Lubelskiego Towarzystwa Genealogicznego\nOgłoszenie związane z projektem “Mieszkańcy Lubelszczyzny z armii carskiej”.\nW związku z prowadzonym projektem “Mieszkańcy Lubelszczyzny w armii carskiej”, proszę członków i sympatyków Lubelskiego TG o przystąpienie do pracy nad źródłami. Szczególnie swój apel kieruję do osób ze znajomością języka rosyjskiego. Nie trzeba nigdzie jeździć, odpowiednie materiały będą przesyłane na e-mail. Formularz spisywania jak też instrukcja są dostępne na stronie www.poborowi.ltg.pl w zakładce “Dla… Czytaj dalej »\nUWAGA! Zmiana adresu do korespondencji.\nWszelkie przesyłki nierejestrowane czyli listy zwykłe, paczki bez potwierdzenia odbioru itp prosimy kierować na adres: Lubelskie Towarzystwo Genealogiczne Skrytka pocztowa nr 238 20-001 Lublin\nJesteś przedstawicielem organizacji, która chce z nami współpracować? Bardzo cieszy nas, że jesteście Państwo zainteresowani współpracą z członkami Lubelskiego TG i chcecie przystąpić do szerokiego grona miłośników genealogii. Chętnie podejmujemy współpracę z bibliotekami, muzeami, organizacjami regionalnymi, szkołami, klubami historycznymi, fundacjami, które chciałyby włączyć się do działań przy organizowaniu spotkań tematycznych, projektów wydawniczych czy wystawienniczych. Daj… Czytaj dalej »\nDołącz do nas, kształć swój warsztat i realizuj swoje pomysły.. Serdecznie zapraszamy wszystkie zainteresowane osoby do wstąpienia w nasze szeregi. Dzięki spotkaniom i warsztatom zdobędziesz tu specjalistyczną wiedzę w dziedzinie genealogii oraz nauk pokrewnych. Jesteśmy także otwarci na nowe wyzwania, zatem jeśli masz pomysł, przyjdź do nas i zacznijmy go wspólnie realizować. Osobom pragnącym działać… Czytaj dalej »\nKategorie Wybierz kategorię Alegaty Parafia Adamów (1) Alegaty Parafia Baranów (1) Alegaty Parafia Bełżyce (1) Alegaty Parafia Biała Podlaska (1) Alegaty Parafia Biłgoraj (1) Alegaty Parafia Biskupice (1) Alegaty Parafia Bończa (1) Alegaty Parafia Bordziłówka (1) Alegaty Parafia Bychawa (2) Alegaty Parafia Bychawka (1) Alegaty Parafia Bystrzyca (2) Alegaty Parafia: Abramowice (1) Andrzej Wac-Włodarczyk (2) Artykuły (11) Bez kategorii (6) Dołącz do LTG (2) Indeksy Bystrzyca (1) Indeksy Dys (4) Indeksy Fajsławice (2) Indeksy Krasnystaw (21) Indeksy Lublin św. Agnieszka (55) Krystyna Krzyżanowska (58) Longin Szubartowski (14) Nagrania (10) Piotr Glądała (8) Pomocnik (8) Spotkania (46) Stanisław Stefańczyk (21) Ważne aktualności (3) Wojna i okupacja na Lubelszczyźnie (34)\nArchiwa Wybierz miesiąc Listopad 2019 (1) Październik 2019 (1) Wrzesień 2019 (3) Lipiec 2019 (3) Czerwiec 2019 (9) Maj 2019 (25) Kwiecień 2019 (3) Marzec 2019 (3) Luty 2019 (1) Kwiecień 2018 (1) Marzec 2018 (3) Luty 2018 (1) Grudzień 2017 (6) Listopad 2017 (3) Wrzesień 2017 (1) Czerwiec 2017 (3) Maj 2017 (2) Kwiecień 2017 (69) Marzec 2017 (52) Styczeń 2017 (5) Listopad 2015 (1) Wrzesień 2015 (1) Sierpień 2014 (1) Luty 2014 (1) Grudzień 2013 (1) Wrzesień 2013 (2) Marzec 2013 (1) Grudzień 2012 (1) Listopad 2012 (2) Październik 2012 (1) Czerwiec 2012 (1) Maj 2012 (1) Grudzień 2011 (2) Listopad 2011 (1) Maj 2009 (1) Styczeń 2009 (1)


Fortuna została Mecenasem Polskiego Sportu\nZakłady bukmacherskie Fortuna – podczas Gali 84. Plebiscytu Przeglądu Sportowego i Telewizji Polsat na najlepszego sportowca roku – otrzymały tytuł Mecenasa Polskiego Sportu. Nagroda została przyznana za zaangażowanie sponsoringowe firmy w polski sport podczas 2018 roku.\nJestem dumny że wkład Fortuny w rozwój polskiego sportu został zauważony i doceniony w roku, który zwieńczony był wieloma sukcesami naszych reprezentantów – powiedział Konrad Komarczuk, prezes Zakładów Bukmacherskich Fortuna. Zapewnił również, że rok 2019 będzie równie … w umowy sponsorskie, co 2018, za który to otrzymał nagrodę.\nJeśli mowa o zaangażowanie sponsoringowe to bukmacher Fortuna podpisał w ubiegłym roku kilka ciekawych umów. W marcu 2018 został on partnerem AGO Esports, czołowej polskiej drużyny Counter Strike Global Offensive w e-sporcie.\nZ kolei w lipcu rozpoczął sponsoring rozgrywek pierwszej ligi piłkarskiej. Nic dziwnego, bowiem wspierał już do tej pory pierwszoligowe zespoły, jak Raków Częstochowa, Wigry Suwałki, Podbeskidzie Bielsko-Biała czy GKS Katowice.\nW sezonie zimowym został oficjalnym sponsorem Reprezentacji Polski w skokach narciarskich. To wszystko dzięki umowie podpisanej z Polskim Związkiem Narciarskim.\nOd kilku lat bukmacher Fortuna wspiera też piłkarską Legię Warszawa.\nFortuna jest jednym z najlepszych firm na rynku polskich zakładów bukmacherskich. Warto zarejestrować się u tego bukmachera. Wiedzie prym jeśli chodzi o wysokość kursów i ofertę wydarzeń live. Ma też najlepszą aplikację mobilną, która jest sporym ułatwieniem dla graczy regularnie obstawiających zakłady. W rankingach polskich, legalnych bukmacherów znajduje się w czołówce zestawienia.\nPoprzedni wpis Sporty Wirtualne - Jak grać? Gdzie obstawiać legalnie?\nNastępny wpis Nowi legalni bukmacherzy 2021


Przełomowe korzyści płynące z zastosowania termografii w branży medycznej - KnowHow\nStrona główna Blog Przełomowe korzyści płynące z zastosowania termografii w branży medycznej\nTechnologia termografii w podczerwieni polega na wykrywaniu promieniowania podczerwonego za pomocą kamer termowizyjnych. Kamery termowizyjne kojarzone są przeważnie z przemysłem i konserwacją, jednak obecnie znajdują szersze zastosowanie. W niniejszym artykule przyjrzymy się bliżej wykorzystaniu tej technologii w branży medycznej do wykrywania różnego rodzaju problemów zdrowotnych. Większość chorób wykazuje regularności pod względem rozkładu ciepła w ciele człowieka, a wykrywanie temperatury ciała metodą bezkontaktową zapewnia elastyczność w zakresie diagnostyki i jest tańsze dzięki niewygórowanym cenom urządzeń.\nTermografia, zwana także obrazowaniem termicznym, polega na wykrywaniu promieniowania podczerwonego i generowaniu barwnych obrazów tego promieniowania. Promieniowanie podczerwone emitowane jest przez wszystkie przedmioty, których temperatura przekracza zero stopni Celsjusza. Główne korzyści z tej technologii wynikają z faktu, że nie wymaga ona światła widzialnego ani bezpośredniego kontaktu.\nStwarza to idealne warunki do korzystania z niej w sytuacjach potencjalnie niebezpiecznych, na przykład w pracy służb ratunkowych. Strażacy za pomocą kamer termowizyjnych widzą przez dym, dzięki czemu mogą szybko odnaleźć ludzi w trudnych warunkach, na przykład podczas pożaru. Kamer takich używa się także do wykrywania źródła ognia poprzez rozpoznawanie na obrazie obszarów wysokiej temperatury, aby następnie podjąć działania w celu ugaszenia pożaru. Również inżynierowie z firm energetycznych korzystają z tego rodzaju urządzeń do wykrywania gorętszych punktów linii przesyłowych, które mogą zapowiadać zbliżającą się awarię, a tym samym przerwę w dostawie energii do domów i firm, której skutki mogą być katastrofalne.\nTechnologia kamer termowizyjnych ewoluowała z biegiem lat i niegdysiejszy wielki, nieporęczny sprzęt zastąpiły urządzenia ręczne — znacznie wygodniejsze w obsłudze dla inżynierów i techników serwisu w terenie. Jest to związane z zastosowaniem czujników FPA, które — choć ich rozdzielczość jest znacznie niższa niż kamer optycznych — umożliwiają oglądanie obrazu na żywo bez konieczności wykonywania zdjęć i poddawania zgromadzonych danych czasochłonnej analizie.\nTermografia w branży medycznej\nTermografia medyczna jest wykorzystywana w diagnostyce przedklinicznej w przypadku pacjentów z zaburzeniami homeostazy. Urządzenia do obrazowania termicznego umożliwiają szczegółowy odczyt temperatury ciała za pomocą szybkich komputerów i precyzyjnych kamer termowizyjnych. Specjaliści z dziedziny medycyny mogą następnie sporządzić mapę pełnego obrazu termicznego ciała pacjenta i przeanalizować obszary ciepłe i chłodne, mogące wskazywać na szereg chorób. Digitalizacja umożliwia również łatwe udostępnianie danych innym specjalistom medycznym lub samym pacjentom.\nNajbardziej rozpowszechnionym obszarem zastosowania termografii w medycynie jest wykrywanie raka piersi. W ostatniej dekadzie, termografii używano jako narzędzia przesiewowego do wykrywania raka piersi. Odkąd technologię tę dopuszczono do stosowania w medycynie, wczesne wykrycie raka piersi pozwoliło ocalić tysiące ludzi.\nDiagnostyka polega na wykrywaniu aktywności metabolicznej tkanki nowotworowej i porównaniu jej do temperatury tkanki sąsiadującej z guzem oraz tkanki drugiej piersi. Porównanie badanej piersi z piersią zdrową pozwala na łatwe wykrycie obszarów ciepła związanych z metabolizmem guza. W medycynie taką różnicę temperatur określa się jako „delta T”.\nTego rodzaju wczesne wykrywanie z wykorzystaniem termografii uważane jest za całkowicie bezpieczną metodę przesiewowego badania pacjentek pod kątem raka piersi za pomocą konwencjonalnej technologii.\nTechnologię bardzo podobną do termografii stosuje się w termometrach na podczerwień. Wykorzystują one część promieniowania termicznego przedmiotu lub osoby związaną z temperaturą, nazywaną również promieniowaniem ciała doskonale czarnego. Są to termometry bezkontaktowe, często z celownikiem laserowym, umożliwiające wykrywanie temperatury na odległość. Podobnie jak termografię, technologię tę stosowano od dziesięcioleci w obszarach wymagających bezkontaktowego pomiaru temperatury na odległość.\nZ termometrów na podczerwień korzystają inżynierowie do wykrywania gorących punktów urządzeń mechanicznych i elektrycznych w miejscach, gdzie nie ma czujników temperatury. Technologia ta jest często wykorzystywana zamiast innych metod ze względu na możliwość wykrywania promieniowania cieplnego obiektów w ruchu, ponieważ termometry tego rodzaju są bardzo czułe i umożliwiają pomiar temperatury niemal bez opóźnienia.\nPrzykładem takich ruchomych obiektów są taśmy przenośnikowe w zakładach obróbki czy inne ruchome maszyny, których temperaturę muszą kontrolować technicy serwisu.\nW ostatnim czasie termometry tego rodzaju wykorzystywano w warunkach medycznych do pomiaru temperatury ciała pacjentów, co ważne, bez kontaktowo i na odległość. Od czasu wybuchu pandemii COVID-19 zapotrzebowanie na takie urządzenia wzrosło, jako że jednym z objawów choroby jest właśnie podwyższona temperatura. Możliwość mierzenia temperatury na odległość jest istotna nie tylko w medycynie, ale też w handlu detalicznym i hotelarstwie, ponieważ pomaga ograniczyć rozprzestrzenianie się koronawirusa.\nTermometry na podczerwień są wygodnym narzędziem do pomiaru temperatury przedmiotów i osób, ważne jest jednak wybranie odpowiedniego rodzaju urządzenia do danego zastosowania, aby uzyskane pomiary były dokładne. Ma to kluczowe znaczenie w medycynie, ponieważ błąd odczytu niektórych termometrów ręcznych może wynosić około 2 stopni Celsjusza, czyli 4 stopni Fahrenheita. Specjalne urządzenia służą do pomiaru temperatury z dużej odległości, podobnie jak istnieją urządzenia przeznaczone do pomiaru z bliska; zarówno jedne, jak i drugie zapewniają dużą dokładność pomiaru.


strona: 1 - 2 - 3 ... 17 - 18 - 19 ... 179 - 180 - 181\n31 lipca 2013, 23:07\nW sumie można by było jakieś elementy z Doliny Czarodzieja dodać...\nJakaś propozycja? Poza rozświetleniem okien wieżyczki kompletnie nie widzę możliwości wykorzystania czegokolwiek...\nW sumie nie wygląda to najgorzej - no i na pewno widać, że coś ulepszono ;)\n1 sierpnia 2013, 13:20\nArchitektonicznie i budowniczo wygląda to trochę niebezpiecznie – aż dziwne, że ta dobudówka w ogóle się trzyma.\n1 sierpnia 2013, 14:07\nWidocznie czary magów i czarodzieji czynią cuda <lol> albo nie rozbili szalunków ;-) Ewentualnie wieża zrobiona jest całkowicie z pleksy:)\n1 sierpnia 2013, 15:14\nMyślałem jeszcze o jakichś drzewach i magicznym pyle, ale nie wiem czy to będzie pasować...\nLudzie, czego wy chcecie. Przecież to wieża magów, a nie jakiś zamek prostych ludzi wymagający dopracowania architektonicznego. A przypominacie sobie Celeste? Przecież te miasto czarodziei jest w chmurach i częściowo tylko jest umocowane na górze. Pominę przykład miast z H5...\n1 sierpnia 2013, 17:40\nDrzewek za bardzo nie ma gdzie sadzić (chyba, że dodamy balkoniki/tarasy), a magiczny pył? W jakiej postaci, chmury "kurzu" wokół całości?\nA przypominacie sobie Celeste? Przecież te miasto czarodziei jest w chmurach i częściowo tylko jest umocowane na górze.\nO, to to. W H2 zamek tytanów też latał sobie na chmurce i nie było problemu ;)\n1 sierpnia 2013, 18:37\nTo co piszecie brzmi bardzo ciekawie. Tylko jak to będzie działało i wyglądało w praktyce, hm jestem ciekaw efektu jaki na nas wywrze, gdy już będzie gotowy;)\n1 sierpnia 2013, 19:32\nTak właśnie, ciekaw jestem jak to będzie wyglądało.\na magiczny pył? W jakiej postaci, chmury "kurzu" wokół całości?\n1 sierpnia 2013, 19:52\nOczywiście - mam tylko obawy, czy będzie sensownie wyglądało...\n1 sierpnia 2013, 20:09\nNie :P myślałem nad wirem many, ale niestety już w lochach jest :) Pomyślałem że zrobię jakaś animacje. W każdej grze, które w swoim życiu grałem( a trochę ich było) wieże magów miały to "coś" jakiś szczegół ruchomy(animacje) który nadawał budynku sens istnienia. Przedstawiony przeze mnie screen z Fortecty, z budynkiem maga i nagi nie jest ostateczną wersją. Może wymyśle coś oryginalnego(Oby)\n1 sierpnia 2013, 21:27\nAle to przypadkiem na ekranie miasta nie będzie wyglądało tak, że dobudówka oprze się o góry i będzie to wyglądało normalnie i stabilnie?\n1 sierpnia 2013, 21:36\nNie widzę problemu aby tę wieżę dodać do gry. Można podmienić oryginalną grafikę i zobaczyć samemu. Jak wcześniej pisałem, grafik możne być masę, trzeba tylko zmienić nazwę defa i umieścić dobrze budynek w mieście.\n1 sierpnia 2013, 21:46\nJak dla mnie powinno to dobre wyglądać, wtedy to by się nadawało do gry.\n2 sierpnia 2013, 09:21\nHm a gdy by ta część budynku na czerwono tak jak by lewitowała wokół tej większej wieży coś jak w Disciples 3 było coś podobnego lecz to tylko pomysł i wiem że brzmi troszeczkę dziwnie ale może warto by się nad tym zastanowić?\nEdit: Lewitowała no może nie aż tak dosłownie dodać by jeszcze do niej jakieś pomniejsze obiekty np. Kamyki lub jakiś wir typu magiczny pył czy coś z tego typu\nTutaj link do screenu mniej więcej jak to wygląda: http://speedy.sh/7Uvpt/Wieza-Magiczna.bmp oczywiście bez magicznego pyłu ale z latającymi obiektami coś na podstawie właśnie tej Wieży Magicznej miałem na myśli.\n2 sierpnia 2013, 11:16\nMinosKing : na grocie używamy komend\n2 sierpnia 2013, 11:55\nKuririn wybacz ale nie wiedziałem jakie to komendy. PS. Coś mi nie działa polecenie na obraz ;/\n2 sierpnia 2013, 12:18\nNie, nie łaczny Disciples 3 z H3. Lepsze połączenia wychodzą z Disc2 :P\n2 sierpnia 2013, 12:31\nO to to - DIII jest dla serii Disciples tym, czym H6 dla HoMM. Z tym, że to chyba nawet gorsza gra...\nA taki styl budynku kompletnie mi nie pasuje do Fortecy. BTW, z tego, co kojarzę, w DII wieżyczka magów nie wyróżniała się chyba niczym szczególnym?\n2 sierpnia 2013, 14:00\nTroszkę źle mnie zrozumieliście nie chcę by wieża magów wyglądała jak ta w D3 tylko by coś podobnego zrobić wieżyczkę która lewituje obok tej jeszcze nie ulepszonej no i by wokół niej jakieś mini obiekty dodać by wyglądało to jeszcze ciekawiej w D2 też wyglądało to nie najgorzej.\nDodam że to była tylko propozycja na wizualizację dla niej nic więcej:P\n2 sierpnia 2013, 14:37\nA może niech wieża magów zacznie lewitować? Znikną schody i pojawi się niebieski promień magii który wciąga magów na górę, tylko umieścić górę wieży trochę wyżej żeby było bardziej efektownie.\nDrugą moją propozycją jest pomniejszona wersja wieży tylko może 2, 3 które albo latają wokół, albo są połączone schodami jakimiś do tej.


Ostrów: Będzie chodnik na osiedlu Robotniczym - Nasz Rynek\nMiejski Zarząd Dróg rozstrzygnął przetarg dotyczący budowy chodnika przy ulicy Osiedle Robotnicze – od ulicy Waryńskiego do posesji nr 23. Inwestycja dotyczy części wschodniej ulicy.\nDzięki tej inwestycji powstanie ponad 270-metrowy chodnik z kostki betonowej.\n- Podczas wizyt w osiedlach mieszkańcy tej części miasta przekonywali o potrzebie budowy nowego chodnika. Obecny jest bardzo nierówny, przez co niebezpieczny dla starszych osób, które tu mieszkają. Chcieliśmy, by nowy chodnik wpisał się także w architekturę tego miejsca, dlatego wykonany zostanie z kostki typu starobruk. Kostka ta jest stylizowana na bruk z dawnych lat. Dzięki temu nowy chodnik będzie nie tylko estetyczny i bezpieczny, ale również stylowy – doskonale odpowiadający klimatowi tego miejsca – mówi Beata Klimek, prezydent Ostrowa Wielkopolskiego.\n- Chodnik, który będziemy budować jest obecnie w bardzo złym stanie technicznym – to ubytki, spękania i deformacje. Poszczególne części wykonane są z różnych materiałów. Pierwszy etap inwestycji polegał będzie zatem na rozbiórce fragmentów z kostki betonowej, płyt betonowych, kostki granitowej czy trylinki – wylicza Marcin Wieruchowski, dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg.\nNa ponad 270-metrowym odcinku powstanie tu chodnik oraz wjazdy z kostki betonowej typu starobruk w dwóch kolorach – szarym i czarnym.\nWykonawcą inwestycji będzie firma Eurobud Eugeniusz Jakubiak z Odolanowa. Ta firma jako jedyna zgłosiła się do ogłoszonego przez MZD przetargu. Koszt inwestycji wyniesie 99 044,42 zł. Okres gwarancji na wykonane prace budowlane to 60 miesięcy.


15minutes:belarus! | Aliaksandr Matafonau / Bahdan Arlou\nAliaksandr Matafonau / Bahdan Arlou - "Człowiek z flagą" - konsultacja Maria Zmarz - Koczanowicz\nSiergiej Kawalenka - bezkompromisowy młody człowiek o silnej woli, który szczerze wierzy w białoruską ideę narodową. Niektórzy nazywają Siergieja bohaterem, niektórzy uważają go za błazna, a niektórzy po prostu za wariata. Jest bohaterem, bo na złość milicji zawiesza zakazaną biało-czerwono-białą flagę w najbardziej zaskakujących miejscach; błaznem – bo poglądy Siergieja są proste a czasem naiwne; wariatem – bo jest gotowy umrzeć za to w co wierzy. Spróbujemy spojrzeć na Kawalenkę z innej strony – jak na prostego Białorusina, który mieszka na obrzeżach stolicy obwodu, kocha żonę i wychowuje dzieci, czyta książki i pracuje.\nAliaksandr Matafonau - scenarzysta, reżyser, prowadzący. Ukończył Białoruski Państwowy Uniwersytet Kultury i Sztuki, kierunek: Dramaturgia, Białoruskie Kolegium o specjalności: dziennikarstwo, kursy reżyserskie i telewizyjne w Sankt Petersburgu. Od 1999 roku pracuje w telewizji (od 2004 jako korespondent specjalny). Stworzył sześć projektów autorskich, ponad 200 programów oraz filmów telewizyjnych o różnej tematyce: "Cienie i postacie" (Цені і постаці), "Biografia słowa" (Біяграфія слова), "Alchemia słowa" (Алхімія слова), "Mamy rzeczy" (Маем рэчы…), "Archiwum otwarte" (Адкрыты архіў) oraz program historyczno–kulturalny, "Labirynty" (Лабірынты dla stacji telewizyjnej "Ład"). Został zwycięzcą białoruskiego konkursu telewizyjnego "Telewierszynia" w nominacjach "najlepszy scenarzysta" (trzecie miejsce, 2005 r.), "najlepszy program historyczno-kulturalny" (drugie miejsce, program telewizyjny "Mamy rzeczy", 2006 r.). Uczestnik i zwycięzca Międzynarodowego Forum i Międzynarodowych Festiwali Telewizyjnych w Polsce (Forum Ekologiczne EKORAJ, Międzynarodowy Festiwal Filmów Przyrodniczych im. Braci Wagów), poświęconych przyrodzie oraz ekologii. Autor i reżyser dokumentalnego filmu-wywiadu "Jak po suchym…" (Як па сухому…” Штрыхі да партрэта Рыгора Барадуліна), o białoruskim poecie Ryhorze Baradulinie (2010 r.)\nBahdan Arlou – absolwent Mińskiego Państwowego Uniwersytetu Lingwistycznego w 2004 roku (skończył iberystykę). Pracował jako wykładowca, tłumacz, redaktor i copywriter. Pierwsze doświadczenia w pracy z filmem jako operator zdobywał pracując w multimedialnym czasopiśmie CDMAG/34mag (www.34mag.net). Projekt "Człowiek z flagą" to jego debiut w filmie dokumentalnym.


edupolis | Pomysły na ciekawą lekcję w szkole. Zainspiruj się!\nFundacja Uniwersytet Dzieci tworzy bezpłatne projekty edukacyjne dla nauczycieli klas I-III oraz IV-VIII. Na rok szkolny 2019/20 powstało 13 projektów edukacyjnych, które są zgodne z podstawą programową i zostały objęte patronatem honorowym Ministerstwa Edukacji Narodowej. Od 27 sierpnia trwają zapisy do tych projektów.\nW projektach edukacyjnych Fundacji Uniwersytet Dzieci skierowanych do nauczycieli szkół podstawowych w roku szkolnym 2018/19 wzięło udział ponad 2300 nauczycieli i ponad 46 tys. uczniów. Szczególnym zainteresowaniem cieszyły się Technologie z klasą. Jak porozumiewają się roboty?. W ramach projektu uczniowie dowiadują się, jak działają nowe technologie, na czym polega bezpieczeństwo w sieci oraz uczą się programowania w języku ScratchJr i Scratch. W podróży po świecie programowania towarzyszy im robot Kodeusz – bohater projektu. Nauczyciele docenili także inne inne projekty, m.in. Przyrodę z klasą. Czy wiesz, jak żyje jeż?, która dzięki teatrzykowi Kamishibai, uczy dzieci szacunku do przyrody. W trakcie zajęć uczniowie prowadzą proste obserwacje przyrodnicze, wykonują doświadczenia, tworzą notatki i samodzielnie wyciągają wnioski.\nedukacja informatyczna, edukacja matematyczna, edukacja przyrodnicza, Fundacja Uniwersytet Dzieci, Ministerstwo Edukacji Narodowej, programowanie, projekty dla nauczycieli klas I-III, projekty dla nauczycieli klas IV-VIII, projekty edukacyjne, scenariusze lekcji dla nauczycieli, wychowanie


Dom Saddama – Wikipedia, wolna encyklopedia\nDom Saddama (House of Saddam, 2008) – brytyjski serial historyczny nadawany przez stację HBO od 30 lipca 2008 r. W Polsce nadawany także przez stację HBO od 4 lipca 2009. Serial wyprodukowany został przez BBC Television i HBO films.\nData premiery 30 lipca 2008\nSerial opowiada o życiu Saddama Husajna przed i po upadku jego dyktatury. W serialu zostały ukazane jego stosunki z rodziną oraz problemy, z jakimi musiał walczyć.\nSaïd Taghmaoui jako Barzan Ibrahim\nShohreh Aghdashloo jako Sadżida Chajr Allah Talfa\nChristine Stephen-Daly jako Samira Szachbandar\nUri Gavriel jako Ali Hasan al-Madżid\nAmr Waked jako Husajn Kamil al-Madżid\nMakram Khoury jako Tariz Aziz\nPhilip Arditti jako Udajj Husajn\nMounir Margoum jako Kusajj Saddam Husajn\nSason Gabbaj jako Ahmad Hasan al-Bakr\nAgni Scott jako Raghad Saddam Husajn\nAkbar Kurtha jako Kamil Hanna\nShivani Ghai jako Rana Saddam Husajn\nTrevor White jako Newman\nNasser Memarzia jako Zajdan\nRaymonde Amsalem jako Sanna\nRaad Rawi jako Kabariti\nAmber Rose Revah jako Hala Saddam Husajn\nWaleed Zuaiter jako Adnan al-Hamdani\nDaniel Lundh jako Saddam Kamil al-Madżid\nDaphne Alexander jako Sara\nGeorge Savvides jako Muszi Maszhadi\nHichem Rostom jako Muhammad Ghani\nBarzan Ibrahim – brat Saddama oraz reprezentant Iraku w ONZ.\nSadżida Chajr Allah Talfa – żona Saddama.\nSamira Szachbandar – kochanka Saddama i jego druga żona.\nAli Hasan al-Madżid – znany bardziej jako „chemiczny Ali"\nHusajn Kamil al-Madżid – zięć Saddama.\nTarik Aziz – minister spraw zagranicznych oraz Premier Iraku.\nUdaj Husajn – najstarszy syn Saddama.\nBagdad. W marcu 2003 roku Saddam ogląda w telewizji apel prezydenta George’a Busha do narodu irackiego. W pobliżu pałacu wybuchają bomby. Husajn żegna się z synami, Udajem i Kusajem, którzy mają się ukryć. Rok 1979. Saddam obejmuje władzę w Iraku. Krwawo rozprawia się z wrogami. Rozpoczyna się konflikt iracko-irański. Husajn zakochuje się w zamężnej nauczycielce, co niepokoi jego żonę, Sadżidę. Umiera matka dyktatora, który bardzo przeżywa tę stratę. Wkrótce odbywa się ślub jego córki Raghad z Husajnem Kamilem, kuzynem tyrana i jego bliskim sojusznikiem. Podczas uroczystości panuje atmosfera zazdrości i rywalizacji.\nRok 1995. Jeden ze współpracowników Saddama, jego zięć Husajn Kamil, boryka się z kłopotami. Irak pogrąża się w kryzysie po wojnie w Zatoce Perskiej. Trudną sytuację pogrążają jeszcze sankcje gospodarcze nałożone na kraj przez ONZ, z powodu utrudniania przez Irak inspektorom rozbrojeniowym kontroli irackich arsenałów broni. Wreszcie inspektorzy otrzymują pozwolenie na kontrolę. Jednak broń, środki chemiczne i dokumenty są ukrywane lub wywożone, a kontrolerzy mogą poruszać się tylko w towarzystwie zaufanych ludzi reżimu. Trwają obchody siódmej rocznicy zwycięstwa nad Iranem. Tymczasem Husajn Kamil i jego brat uciekają z rodzinami do Jordanii. Chcą zdobyć przychylność USA. Saddam prosi, by ich wuj, Ali Hasan al-Madżid, ukarał zdrajców.\nRok 2003. Prezydent Bush zarządza poszukiwania dyktatora. Saddam poleca swojej rodzinie schronić się w Syrii. Prosi, by w Iraku zostali tylko jego synowie Udaj, Kusaj oraz wnuk, Mustafa. Wkrótce Husajn w trosce o swoje bezpieczeństwo ukrywa się nad rzeką Tygrys w okolicach Tikritu. Mieszkał w tamtych stronach, gdy był dzieckiem. Tymczasem wojska koalicji zajmują Bagdad. Tyran chroni się w chacie. Nagrywa propagandowe przemówienia. Jego wierny ochroniarz dostarcza je radiu. Sadżida z córką i wnukami ucieka do Jordanii. Saddam dowiaduje się, że za jego głowę wyznaczono 25 milionów dolarów. Na trop jego kryjówki niebawem wpadają żołnierze. Jego lojalny ochroniarz usiłuje go bronić, jednak Saddam zostaje siłą wyciągnięty z lepianki.\n↑ Dom Saddama (1) - serial historyczny, www.teleman.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).\n↑ Dom Saddama (2) - serial historyczny, www.teleman.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).\n↑ Dom Saddama (3) - serial historyczny, www.teleman.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).\n↑ Dom Saddama (4-ost.) - serial historyczny, www.teleman.pl [dostęp 2017-11-22] (pol.).\nDom Saddama w bazie IMDb (ang.)\nDom Saddama w bazie Filmweb


„A faryzeusze i znawcy Prawa odrzucili postanowienie Boże o nich samych, bo nie zostali przez niego ochrzczeni.”\nBiblia Przekład Toruński: Ewangelia Łukasza 7,30\nBiblia Warszawska - II Księga Królewska 18,19\nII Księga Królewska 18,19\nDo których rzekł Rabsaces: Powiedzcie, proszę was, Ezechiaszowi co do niego wskazał wielki król assyryjski w ty słowa: W czymże wżdy tak barzo ufasz?\n2 Księga Królewska 18,19\nI rzekł do nich Rabsaces: Proszę powiedzcie Ezechyjaszowi: Tak mówi król wielki, król Assyryjski: Co to za ufność, na której się wspierasz?\n2 Królewska 18,19\nI rzekł do nich Rabsaces: Mówcie Ezechiaszowi: Tak mówi król wielki, król Asyryjski: Co to za ufanie, na którym się wspierasz?\nWięc Rabszaka do nich powiedział: Powiedzcie Chiskjaszowi: Tak mówi wielki król, król asyryjski: Co to za ufność, na której się wspierasz?\n2 Księga Królów 18,19\nWtedy Rabszak powiedział do nich: Powiedzcie Ezechiaszowi: Tak mówi wielki król, król Asyrii: Co to za ufność, na której polegasz?\nוַיֹּאמֶר אֲלֵהֶם רַב־שָׁקֵה אִמְרוּ־נָא אֶל־חִזְקִיָּהוּ כֹּה־אָמַר הַמֶּלֶךְ הַגָּדֹול מֶלֶךְ אַשּׁוּר מָה הַבִּטָּחֹון הַזֶּה אֲשֶׁר בָּטָחְתָּ׃


MYŚLISZ, ŻE DOBRZE ZNASZ SWOJE DZIECKO? SPRAWDŹ TO! - Nieperfekcyjna Mama\nPosted on 25 kwietnia 2019 25 kwietnia 2019 By AniaPosted in Blog\nIleż to razy czytałam już na różnych forach dla rodziców: “znam swoje dziecko najlepiej i wiem, co dla niego najlepsze”. Równie często słyszę, że mama wezwana do szkoły mówi, że: “moje dziecko tak zrobiło? To niemożliwe!”. No właśnie, znamy te nasze dzieci, czy nie?\nTo, że jesteśmy rodzicami nie oznacza, że wiemy o dziecku wszystko. Geny to nie wyrocznia. A to, co nam się wydaje, nie zawsze jest prawdziwym obrazem naszej pociechy.\nŻyjemy szybko, czujemy szybko, przeżywamy szybko. Praca, dom, praca, dom. I tak w kółko. Czasem widujemy się z dziećmi przelotem, a nasze wychowywanie kończy się na odrabianiu lekcji i przygotowaniu dziecku posiłku. Taki znak naszych czasów. Ważne, by umieć (i chcieć!) w tej gonitwie dostrzec swoje dziecko, jego codzienność, radości i problemy. A żeby to zrobić, wystarczy tylko jedna, ale jakże ważna, rzecz. Rozmowa!\nDla mnie to podstawa wszystkich relacji międzyludzkich. Wszystkich, choć zwłaszcza relacji rodzic-dziecko. Wychodzę z założenia, że im lepiej znamy dziecko, tym łatwiej będzie nam się porozumieć. Jeśli wykazujemy chęć do rozmowy (nie do oceniania!) to nasze relacje stają się naprawdę bliskie. Dziecko czuje wtedy, że może nam ufać. A my możemy czuć się spokojniejsi, wiedząc, że z każdym problemem przyjdzie do nas.\nOdpowiedz sobie na kilka pytań. Tylko szczerze:\nCzy wiesz, czego boi się Twoje dziecko?\nCo je najbardziej cieszy?\nCo je motywuje do działania?\nNa co się nigdy nie zgodzi?\nKtórą zabawką bawi się najchętniej?\nCzy znasz imię jego najlepszego przyjaciela?\nJak reaguje na niepowodzenia?\nCo najczęściej rysuje?\nJakie filmy ogląda? Jakie książki czyta?\nWymień 5 cech swojego dziecka.\nA teraz pokaż tę listę swojemu partnerowi. Jak mu poszło?\nWynik pozostawiam do przemyślenia.\nPodoba Ci się? Podaj dalej.


Magazyn powierzchniowy STORETEQ S-200 | HOMAG\nNiezależnie od wachlarza produktów, prędkości posuwu, czy wyposażenia STORETEQ S-200 zawsze idealnie optymalizuje drogi przejazdu i pozwala zaoszczędzić materiał oraz czas.\n(Magazyn powierzchniowy TLF 211)\nEfektywne centrum obróbcze - standardowe złącza umożliwiające podłączenie magazynu STORETEQ S-200 do kolejnych maszyn.\nAmortyzacja kosztów - połączenie magazynu z pilarką do rozkroju opłaca się już od 20 płyt dziennie.\nDuża elastyczność - idealne wykorzystanie dostępnego miejsca również na małej powierzchni.\nWzrost produktywności - nawet do 40% z zachowaniem takiej samej liczby operatorów.\nMaszyna STORETEQ S-200 gwarantuje ergonomiczną obróbkę już na najmniejszej powierzchni.\nPoprzecznica zasysająca w geometrii X, ST71, dla większej różnorodności w systemie magazynowania.\nRacjonalne gospodarowanie materiałem umożliwiające optymalne jego wykorzystanie aż po reszty produkcyjne.\nTryb Stand-By gwarantujący zużycie energii tylko wtedy, gdy maszyna pracuje.\nPodawanie i odbieranie oklejonych płyt o grubości od 8 mm dostępne już w standardzie dzięki trawersie ze ssawkami ST 61.\nSTORETEQ S-200 z dodatkowym wyposażenie\nszerokość pracy magazynu [mm] 5 000 12 000\nprędkość przejazdu mostu [m/min.] 60 maks. 25 % wzrost osiągów poprzez zwiększenie przyśpieszeń i prędkości\nwaga elementu [kg] 250 250