Nocna randka nad Bugiem. Nieopodal papierosy o wartości 14 tys. złotych : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nNocna randka nad Bugiem. Nieopodal papierosy o wartości 14 tys. złotych 16:38 02-08-2018\nNocny pobyt w rejonie granicy państwa tłumaczyli spotkaniem towarzyskim. Nieopodal Funkcjonariusze z Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej znaleźli papierosy bez polskich znaków akcyzy.\nW miniony wtorek tuż po północy, funkcjonariusze straży granicznej podczas prowadzonych działań w rejonie granicy państwa w pow. chełmskim, zauważyli osoby, które znajdowały się w pobliżu rzeki granicznej Bug.\nUstalono, iż są to obywatele Polski. Na pytanie funkcjonariuszy, o cel pobytu w rejonie granicy państwa o tak późnej porze, para tłumaczyła się spotkaniem towarzyskim.\nFunkcjonariusze mimo tych zapewnień, postanowili jednak sprawdzić okoliczny teren, jak się okazało w pobliskich zaroślach ujawniono znaczne ilości papierosów. Papierosy znajdowały się w dużych kartonowych pudłach zabezpieczonych przed zamoczeniem czarną folią.\nKontrabanda została wcześniej przemycona, przez rzekę graniczną Bug z Ukrainy na terytorium Polski. Para została zatrzymana, a ujawnione przy nich przemycone papierosy o wartości prawie 14 tys. zł zabezpieczone.\nLublin: Nielegalny spirytus i papierosy w mieszkaniu\nObsza: -To nie alkohol, to leki – mówi wójt zatrzymany za jazdę z promilami\nJanusz 2 sierpnia 2018 o 16:51\nMoże chcieli sobie zapalić po 😀\nMisio Pysio 2 sierpnia 2018 o 17:35\nAle musza miec kondycje…\nVSOP 2 sierpnia 2018 o 17:34\nNigdzie nie wspomniano czy chodzi o parę,że tak powiem mieszaną. Z drugiej strony jak czasem przechodzę obok hali NOVA,to większość tam handlujących wygląda jakby byli gejami.\ntopik 2 sierpnia 2018 o 19:03\nTe dresiki pod Novą wyglądają tak, że chętnie bym się z nimi zabawił 😛\nciasteczkowy potwór 3 sierpnia 2018 o 09:13\nFajna niunia, pozdrawiam.


Warszawskie Motomikołajki - 8 grudnia 2013 - dołącz do nas!\n» Warszawskie Motomikołajki – 8 grudnia 2013 – dołącz do nas!\nJuż czas zacząć przygotowania do tradycyjnego święta dzieci i motocyklistów, czyli akcji MotoMikołajki.pl!\nMotoMikolajki to przede wszystkim wspólny cel pomocy dzieciakom z publicznych i rodzinnych domów dziecka oraz mnóstwo atrakcji: parada MotoMikołajów przez centrum Warszawy, Mikołajowe rozdawanie słodyczy, wielkie grupowe zdjęcie Mikołajów w kształcie choinki i atrakcje dla wszystkich na Placu Zamkowym: konkurs na NajMikołaja i NajMikołajkę oraz NajMotocykl.\nPrzy organizacji akcji siły połączyły Fundacja Jednym Śladem i Polskie Stowarzyszenie Motocyklistów, oczywiście z olbrzymim wsparciem wszystkich motocyklistów – sympatyków akcji. Pamiętaj, że również Ty możesz podarować dzieciakom niezapomniany dzień, pełen atrakcji. Wesprzyj naszą akcję.\nW tym roku spotykamy się 8 grudnia o 10:00 przy ulicy Siwca (PKP Warszawa Stadion).\nGodzina 10.30 – 11:15\nGodzina 11:15 – 12:15 (12.30)\nGodzina 12:15 – 13.15\nJesteś z innego miasta i chcesz zostać Motomikołajem?\nZajrzyj tutaj w komentarzach zamieściliśmy linki do akcji z całej Polski.\nmikołaje na motocyklachmotocykliści dzieciommotomikołaje 2013warszawa


Szkolenia – Grzegorz Zięba\nFree Your Birds – szkolenia\nTECHNIKA UWALNIANIA: TERAPIA INDYWIDUALNA\nCZAS TRWANIA: DO POTWIERDZENIA\nCENA: USTALANA INDYWIDUALNIE od 200 zł/h\nSpotkania indywidualne face to face oraz online z Techniką Uwalniania.\nWARSZTAT TECHNIKA UWALNIANIA: SIŁA CZY MOC W NASZYM ŻYCIU\nPodczas dwudniowego warsztatu uświadomię uczestnikom różnice pomiędzy siłą i Mocą w życiu, relacjach, biznesie, przeanalizuję Mapę 17 Poziomów Świadomości dr Davida Hawkinsa. Przedstawię dynamikę stanów emocjonalnych, omówię test kinezjologiczny i zasady jego stosowania w życiu codziennym oraz wyniki kalibracji wybranych idei obecnych w naszym życiu. W praktyce pokażę i zastosuję Technikę Uwalniania.\nWARSZTAT TECHNIKA UWALNIANIA\nCzterogodzinne spotkanie, w którym prowadzę Technikę Uwalniania w grupie do 20 osób. Sercem spotkania jest rozpuszczenie cierpienia przez uwolnienie negatywnych emocji, co w efekcie często skutkuje poczuciem Spokoju i Pokoju. Podczas Techniki Uwalniania często dochodzi do wglądu w rozwiązanie problemu, poprawy relacji ze sobą i innymi ludźmi oraz naturalne wyzwolenie chęci do działania.\nSpotkania koncentrują się na określaniu celów w życiu prywatnym, pomagają zdobyć umiejętności niezbędne do osiągania sukcesu. Coaching dedykowany jest dla osób wprowadzających istotne zmiany w swoim życiu zawodowym i tych, którzy zmieniają swoje życie osobiste. Podczas spotkań wykorzystywane są techniki ułatwiające określenie kierunków rozwoju i osiąganie równowagi miedzy życiem zawodowym i osobistym.\nSpotkania będą koncentrować się na określaniu celów rozwoju kariery zawodowej, pomogą zdobyć umiejętności niezbędne do osiągania sukcesu. Dedykowany dla osób wprowadzających istotne zmiany w swoim życiu zawodowym i tych, którzy zmieniają swoje życie osobiste. Podczas spotkań wykorzystywane są techniki ułatwiające określenie kierunków rozwoju i osiąganie równowagi miedzy życiem zawodowym i osobistym.


Wiadomości :: Pinokio dla czytelników - 43bis. Dziennik Internetowy. Konstantynów Łódzki. Wiadomości\nPinokio dla czytelników\nNagrody dla najaktywniejszych czytelników w konstantynowskiej Bibliotece dla Dzieci i Młodzieży.\nBardzo miło nam poinformować, że Teatr Pinokio w Łodzi ufundował i przekazał konstantynowskiej Bibliotece dla Dzieci i Młodzieży dwie nagrody dla najaktywniejszych czytelników spośród uczniów szkół podstawowych. Nagrodą są specjalne zaproszenia upoważniające do wykupienia 5 biletów w cenie po 5 zł. każdy, na dowolny spektakl z repertuaru Teatru „Pinokio”.\nMiejska Biblioteka dla Dzieci i Młodzieży od wielu lat cieszy się dużym zainteresowaniem i aktywnością czytelników. W 2017 r. w Bibliotece dla Dzieci i Młodzieży odnotowaliśmy 1276 aktywnych czytelników i 12524 wypożyczenia książek.\nMy, bibliotekarki cieszymy się aktywnością wszystkich naszych czytelników, zarówno tych, którzy czytają kilka, jak i tych czytających kilkadziesiąt książek rocznie.\nWszystkim serdecznie gratulujemy i życzymy wielu pięknych chwil z książką w 2018 r.!\nJednocześnie bardzo miło nam poinformować, że dwie równorzędne nagrody ufundowane przez Teatr Pinokio dla najaktywniejszych czytelników wśród uczniów szkół podstawowych otrzymują:\nPaulina Bernat i Amelka Kijowska.\nGratulujemy i zapraszamy po odbiór nagród do biblioteki!\nBiblioteka dla Dzieci i Młodzieży w Konstantynowie Łódzkim


Import samochodów używanych znowu rośnie Gorzów | eGorzow.pl\nImport samochodów używanych znowu rośnie\nPortal eGorzow.pl 13/01/2005 21:47\nIlość samochodów sprowadzonych do Polski po zweryfikowaniu danych przedstawia się następująco: maj - 32 013, czerwiec - 110 282, lipiec - 130 413, sierpień - 131 208, wrzesień - 120 510, październik - 91 426, listopad - 81 473, grudzień - 114 498.\nWpływy do budżetu z tytułu podatku akcyzowego na sprowadzone auta używane wyniosły od maja do końca grudnia 934 216 986 zł. W poszczególnych miesiącach wpływy z akcyzy kształtowały się odpowiednio: maj - 58 703 434 zł, czerwiec - 162 963 752 zł, lipiec - 161 136 525 zł, sierpień - 127 213 675 zł, wrzesień - 130 144 892 zł, październik - 99 486 407 zł, listopad – 98 319 838 zł, a w grudniu 96 248 464 zł.\nWyższy wynik grudniowy nie musi być rzeczywistym odzwierciedleniem ilości sprowadzanych aut w tym miesiącu. Bardzo możliwe, że duża część została sprowadzona do Polski w miesiącach poprzednich i dopiero w grudniu zgłoszona w Urzędach Celnych. Być może do obserwowanego wzrostu przyczyniła się również informacja o zbliżającym się momencie wejścia w życie nowej ustawy o podatku od samochodów osobowych, który zastąpi obecnie obowiązujący podatek akcyzowy. Nowy podatek w zdecydowanie większym stopniu obciąży "import" samochodów starszych, drastycznie zmniejszając jego opłacalność. Potwierdzeniem tej tezy może być, pomimo wzrostu ilości sprowadzonych aut, spadek dochodów z tytułu podatku akcyzowego.\nWg nieoficjalnych szacunków "Rzeczpospolitej", w roku 2004 poza samochodami osobowymi, sprowadzono również około 300 tysięcy samochodów dostawczych i ciężarowych. Dane te nie zostały jeszcze potwierdzone.\nImport samochodów używanych znowu rośnie komentarze opinie


Włoski but jest podzielony na część południową i północną i ten podział, mający źródła w wielowiekowej historii, pogłębia się, mimo że kraj jest zjednoczony od 150 lat. Różnice w wydajności pracy między firmą działającą w Lombardii, a firmą na Sycylii wynoszą ok. 30 %. To może być ta sama firma, mająca zakłady na północy i na południu.Gdyby funkcjonowały rynkowe zasady ekonomiczne, powinny istnieć również 30-procentowe różnice wynagrodzeń. Wówczas jednostkowe koszty pracy byłyby w przybliżeniu równe. Przedsiębiorcy mieliby możliwość wyboru – inwestować na południu, gdzie pracownicy są mniej wydajni, ale płaci im się za to mniej, czy na północy, gdzie sytuacja jest odwrotna.Ale różnice w wynagrodzeniach wynoszą tylko 5 %, co wynika nie z ekonomii, a z polityki. Decydują bowiem układy zbiorowe zawierane pod naciskiem silnych związków zawodowych.\nJeśli Włosi zgodziliby się na decentralizację wynagrodzeń, jak miało to miejsce w Niemczech po zjednoczeniu, zmniejszyłaby się nierównowaga i obniżyło ubóstwo związane z bezrobociem na południu.Co więcej, mogłyby wzrosnąć płace w wydajnej Lombardii, które dziś są zaniżone przez te same układy zbiorowe, które nie dopuszczają do zróżnicowania.Na południe Włoch powędrowałby strumień inwestycji, powstałyby miejsca pracy, a mieszkańcy Sycylii czy Kalabrii mieliby motywację do podnoszenia kwalifikacji i wydajności.Zapoczątkowałoby to proces, jaki zachodził w Niemczech i jaki zachodzi w Polsce – nasze płace są niższe niż u zachodnich sąsiadów, ale rosną szybciej, podobnie jak wydajność. Czyli – po dywergencji, zaczęłaby się stopniowa konwergencja.Tymczasem utrzymywanie jednakowych płac przy dużej różnicy wydajności prowadzi do petryfikacji biedy i napięć społecznych – wysokiego bezrobocia na południu, życia z zasiłków społecznych, i niezadowolenia mieszkańców północy z tego, że to oni utrzymują zbyt hojny system socjalny.Warto się uczyć na błędach, zwłaszcza nie swoich. Relatywnie wysoką dynamikę gospodarczą ostatnich 25 lat zawdzięczamy między innymi temu, że wynagrodzenia podążały za wzrostem wydajności, ale jej nie wyprzedzały. W efekcie jednostkowe koszty pracy były konkurencyjne i pobudzały inwestycje krajowe i zagraniczne. Jeżeli byśmy powtórzyli błąd Włochów, na przykład uznając, że należą się nam wynagrodzenia takie jak w Niemczech, skoro jesteśmy wspólnie w Unii Europejskiej, znaleźlibyśmy się w takiej sytuacji, w jakiej dziś są mieszkańcy Sycylii.


Polski Ruch Przyjaciół Indian wczoraj, dzis i jutro\nFunkcjonująca, zwłaszcza w początkowym okresie, głównie w oparciu o indywidualne przyjaźnie oraz kontakty korespondencyjne i osobiste sieć wymiany indiańskich (i indianistycznych) informacji i materiałów skupiała się w rękach - i domach - tzw. "wodzów okręgowych", czyli kilkunastu osób najlepiej znających miłośników Indian w swoim regionie i dysponujących największymi w danym okresie możliwościami zbierania i przekazywania informacji oraz organizowania lokalnych spotkań. Osoby te zmieniały się stosunkowo często, a w miarę wzrostu liczebności i form działania Ruchu ciężar obowiązków w zakresie organizowania i koordynowania bieżącej działalności przenosił się z pojedynczych osób na liderów kształtujących się stopniowo grup regionalnych i tematycznych, szefów lokalnych klubów i przywódców nieformalnych stowarzyszeń. To właśnie ci liderzy "średniego pokolenia" indianistów odgrywają decydującą rolę we współczesnym Ruchu, kształtują jego podstawowe nurty, podejmują kluczowe decyzje na spotkaniach, spotykają się w Radach Zlotów i wytyczają kierunki rozwoju PRPI.\nDo połowy lat 80. - w erze poprzedzającej powszechniejszy dostęp do kserowgrafów i komputerów - znaczna cześć obiegu informacji w PRPI odbywała się za pośrednictwem tradycyjnej korespondencji oraz podczas bezpośrednich spotkań zainteresowanych. Tłumaczenia z takich cenionych wówczas indiańskich pism, jak wydawany przez plemię Mohawków "Akwesanse Notes", czy drukujący nauki Plemienia Niedźwiedzia "Many Smokes", a także fragmenty co ciekawszych książek przepisywano pracowicie ręcznie lub z pomocą maszyn do pisania. Do absolutnej rzadkości należały materiały powielane "podziemnymi" metodami i nic dziwnego, że dopiero po roku 1980 - po części na fali solidarnościowej "odwilży" - pojawiły się pierwsze nieśmiałe próby tworzenia indianistycznych gazetek. Ani jednak wydawany od jesieni 1981 r. z inicjatywy rzepińskiej grupy "Catawba" kwartalnik "Kinaalda" (dwa numery), a jego rok późniejsza mutacja "Nasz Głos", sygnowana już przez młodszą pokoleniowo rzepińską grupę "Candu" (również dwa numery), ani wreszcie toruńskie "Echa Indiańskiej Solidarności" z tego samego mniej więcej okresu nie miały warunków do trwalszego i szerszego zaistnienia w środowisku ówczesnych polskich przyjaciół Indian i dziś pozostają jedynie bibliofilskimi efemerydami, świadczącymi o tradycjach wydawniczych i przebytej przez Ruch długiej drodze.\nDopiero latem 1985 r., podczas IX zlotu na suwalszczyźnie, Wiesław Karnabal, zwany w Ruchu "Niedźwiedziem", Marek Maciołek i Marek Nowocień postanowili rozpocząć wspólne redagowanie i rozpowszechnianie kwartalnego Pisma Przyjaciół Indian "Tawacin" (co w języku lakotów miało oznaczać "dążenie, pragnienie wiedzy, mądrość"). Kierowany najpierw - na mocy koleżeńskiej umowy - przez Niedźwiedzia, a następnie przekształcany stopniowo przez Marka Maciołka w coraz bardziej profesjonalny i przyzwoity edytorsko magazyn, "Tawacin" stał się z czasem (od 1992 roku już jako wydawane oficjalnie czasopismo) jednym z najtrwalszych i najwyżej cenionych osiągnięć w dorobku ludzi z PRPI. Do końca 2002 roku wydanych zostało 60 numerów tego kwartalnika (64 strony formatu A5 z kolorową okładką i wkładką) i blisko 30 zeszytów tematycznych z serii "Biblioteka Tawacinu" (głównie przekłady współczesnych poetów indiańskich). Prowadzone jednoosobowo przez Marka Maciołka, Wydawnictwo "TIPI" od dłuższego czasu poszukuje formuły pozwalającej mu na stabilne funkcjonowanie na szerszym, niż tylko środowisko PRPI, forum i ma na swoim koncie zarówno współpracę z wieloma tubylczymi autorami oraz polskimi i zagranicznymi badaczami Indian, jak i wydanie wielu ważnych i ciekawych "indiańskich" przekładów oraz książek rodzimych autorów. Do złożonego z trójki założycieli kwartalnika zespołu redakcyjnego dołączył kilka lat temu dr Mariusz Kairski z poznańskiego UAM, a wśród stałych współpracowników "Tawacinu" są tacy - w większości wywodzący się z PRPI autorzy - jak: Roman Bala, Marek Cichomski, Mirosław Dunin-Sulgostowski, Maja Fenrych-Majewska, Dariusz R. Kachlak, Arkadiusz J. Kilanowski, Waldemar Kuligowski, Maciej Lewandowski, Beata Skwarska, Aleksander Sudak i Andrew J.R.Wala z USA. Zainteresowanym bliżej historią i zawartością kwartalnika "Tawacin" oraz profilem i ofertą Wydawnictwa "TIPI" można polecić jego internetową witrynę http://www.tipi.pl.\nZachęceni dobrym przykładem "Tawaciniu" - a czasem być może także rozczarowani nieco jego niewielką w końcu objętością i nacechowanym preferencjami wydawcy i autorów profilem - do redagowania i dystrybucji własnych gazetek przystąpili pod koniec lat 80. i w latach 90. kolejni uczestnicy PRPI. Od 1990 do 2000 roku ukazywał się redagowany dość systematycznie i na dobrym poziomie (m.in. przez Leszka i Sławomira Michalików, Mirosława Dunin-Sulgostowskiego, Pawła Głogowskiego, Macieja Janowskiego i Arkadiusza J. Kilanowskiego) Biuletyn Sztumskiego Koła Zainteresowań Kulturą Indian "Kayas ochi" (ogółem 50 zeszytów formatu A5 tego, poświęconego - w przeciwieństwie do "Tawacinu" - głównie tradycyjnej kulturze i duchowości Indian pisma). Autorskim pomysłem Marka Nowocienia, redagowanym w pierwszej połowie lat 90. "z niewielką pomocą przyjaciół", był zwięzły comiesięczny "Biuletyn Informacyjny PSPI" (w sumie 38 wydań z lat 1992-96). Z kolei Marek Cichomski z Kalisza w drugiej połowie lat 90. "filtrował" pracowicie i samodzielnie (z techniczą pomocą Błażeja Powroźnika) informacje do poświęconego głównie ciekawostkom z Ziemi Indian i wydarzeniom w PRPI miesięcznika "Na tropie" (ogółem 40 cienkich zeszytów formatu A5 z lat 1995-2000), a następnie połączył swe siły i bogate archiwum domowe z autorami wydawanego na Śląsku od 1993 roku bardziej zróżnicowanego tematycznie biuletynu "Wabeno" (do tej pory ponad 40 zeszytów formatu A5, przygotowywanych m.in. przez Rafała Kisielewskiego i Janusza Wencla).\nWymienionym wyżej publikacjom oraz rozmaitym innym pismom, gazetkom i fanzinom wydawanym bardziej lub mniej systematycznie i profesjonalnie przez różne grupy, kluby i pojedyncze osoby z kręgu PRPI można by poświęcić (i poświecono już zresztą - patrz praca magisterska Sylwii Roszko "Działalność wydawnicza Ruchu Przyjaciół Indian w Polsce" z 2001 roku) odrębne analizy. "Absaroka", "Hoćoka", "Pohikeri", "Huillimapu", czy "Heyoka" to tylko niektóre z krążących obecnie (lub do niedawna) w nieoficjalnym hobbystycznym obiegu, a tworzonych w domowych warunkach i powielanych na ksero pisemek, z których nieliczne zapewne są w stanie przetrwać próbę czasu, ale które niewątpliwie wnoszą swój cenny wkład w poszerzanie wiedzy i aktywizowanie kolejnych środowisk i pokoleń polskich indianistów. Nawet dziś, w dobie internetu, trudno sobie bez nich wyobrazić obieg informacji, wymianę zdań i rozwój całego Ruchu.\nPotrzeba utrzymywania całorocznych kontaktów, docierania do nowych źródeł wiedzy o Indianach, rozwijania własnych zainteresowań i dzielenia się swoimi osiągnięciami istniała w Ruchu od zawsze. W połowie lat 80. atrakcyjnym uzupełnieniem i pewną przeciwwagą dla letnich zlotów stały się zimowe sesje popularnonaukowe, organizowane przez pierwsze trzy lata (1984-86) w Warszawie, a następnie przez kilka kolejnych lat w poznańskim Klubie "Orbita". Sesje PRPI umożliwiały kontakt hobbystów i domorosłych badaczy Indian z niezbyt licznymi, lecz wartymi przecież poznania przedstawicielami polskich środowisk naukowych, od nieco innej strony poznającymi Indian obu Ameryk. Zapraszani na sesje etnologowie, socjologowie, historycy, dziennikarze i podróżnicy prezentowali młodym indianistom swoje dokonania i możliwości profesjonalnego rozwoju amatorskich zainteresowań, przedstawiciele ruchu (aktywni w większości do dziś) wygłaszali odczyty poświęcone interesującym ich problemom (od indiańskiej poezji i literatury, przez rozmaite aspekty tradycyjnych tubylczych kultur, aż po współczesną problematykę społeczno-polityczną), a wieczory i całe nieraz noce poświęcano na oglądanie rzadko wówczas dostępnych filmów dokumentalnych i fabularnych o Indianach, spotkania integracyjne i rozmowy o kondycji i przyszłości Ruchu. Ostatnią z imprez popularnonaukowych była sesja zorganizowana 10.12.1992 roku w warszawskim Muzeum Niepodległości w ramach obchodów 500-lecia kolonizacji Ameryki (m.in. z udziałem prof. Ewy Nowickiej), a rok później, we wrześniu 1993 roku, odbyła się jeszcze muzyczno-filmowa sesja w Chodzieży, złożona z prezentacji niedostępnych wówczas w Polsce indiańskich filmów i nagrań muzyki elektronicznej, przywiezionych prosto z USA przez osiadłego tam od 1992 roku indianisty i biegacza Jacka Piwowskiego oraz wystawy fotografii z piętnastoletniej historii zlotów PRPI.\nMniej więcej w tym samym okresie, w którym zorganizowano pierwsze sesje popularnonaukowe PRPI, uczestnicy ruchu zaczęli brać też udział w podobnych spotkaniach i konferencjach zagranicą. W marcu 1986 r. trzech warszawskich studentów z Ruchu (Roman Bala, Witold Jacórzyński i Dariusz Wołowski), przygotowujących się do wspólnej wyprawy do Meksyku, wzięło udział najpierw w poświęconej temu krajowi sesji etnograficznej na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie w międzynarodowej sesji amerykanistycznej w Budapeszcie. Na przełomie sierpnia i września tego samego roku Roman Bala gościł wraz z doc. Ewa Nowicką w Wiedniu, u czołowego europejskiego badacza Indian, prof. Christiana F Feesta z tamtejszego Muzeum Etnograficznego (tam też poznał kilku członków austriackiej grupy poparcia dla Indian, co zaowocowało m.in. późniejszymi wyjazdami polskich indianistów na tzw. Euromeetingi). Jednak udział indianistów w tego typu konferencjach i tak krajowych, jak i zagranicznych sesjach naukowych, należał raczej do rzadkości.\nSkromna w drugiej połowie lat 90. - przynajmniej w zestawieniu z licznymi imprezami o bardziej popularnym i ludycznym charakterze - aktywność intelektualna uczestników Ruchu budziła czasem obawy i rozterki. Jak napisał w "Tawacinie" (nr 41/1998) krytyczny wobec wielu zjawisk w Ruchu Marek Maciołek: "Z niepokojem patrzę na kierunek rozwoju polskiego ruchu indianistycznego, gdyż zaczyna w nim dominować zabawa i naśladowanie Indian. To dlatego nasze zloty cieszą się ostatnio takim powodzeniem (wystarczy zobaczyć jak nas widzą redaktorzy pism, zamieszczających relacje zlotowe, no i te tytuły!), bo mamy coraz więcej tipi i strojów, a od lat nie zorganizowano żadnej sesji naukowej, co zaburzyło dawne proporcje w poznawaniu kultur indiańskich (zimą spotykamy się na wykładzie, latem w lesie)." Kolejnych kilka lat potwierdziło niepokoje związane z brakiem profesjonalnych prezentacji intelektualnego dorobku PRPI. Dopiero zwołana inicjatywy Arkadiusza J. Kilanowskiego w styczniu 2003 roku w Muzeum Etnograficznym w Warszawie - i dedykowana pamięci Indiańskiej Babci - sesja "Indianie i indianiści" (oraz wystawa rzemiosła i fotografii) ma szanse stać się udaną próbą ożywienia tej właśnie aktywności i dobrych tradycji dawnych sesji (a także warszawskich przeglądów filmowych Przemysława Bartuszka z połowy lat 90.). Jednak obawy zatroskanego o obecną kondycję i kierunek rozwoju PRPI szefa "Tawaciniu" - i poniekąd sumienia Ruchu - są nadal aktualne i zasługują na uwagę.\nZbliżoną do sesji PRPI, lecz dostępną dla mniej licznego grona polskich indianistów, formą międzynarodowych dorocznych spotkań były pod koniec lat 80. i w latach 90. tzw. Euromeetingi, czyli europejskie konferencje grup poparcia dla Indian. Organizowane co roku w innym mieście Europy Zachodniej konferencje poświęcone były współczesnej sytuacji społeczno-politycznej oraz bieżącym problemom Indian obu Ameryk. Euromeetingi umożliwiały spotykanie się działaczy europejskich grup i organizacji poparcia dla Indian z indiańskimi delegatami, przyjeżdżającymi na posiedzenia Komisji Praw Człowieka ONZ i Grupy Roboczej ds. Tubylczej Ludności (WGIP) w Genewie, ułatwiały też europejskim grupom pro-indiańskim wymianę informacji i koordynowanie planów wspólnych akcji.\nKilkuosobowe zwykle delegacje PRPI (a później zarazem członków władz PSPI) uczestniczyły w większości z jedenastu Euromeetingów, począwszy od wyjazdu Przemysława Pastewskiego w 1988 r. na IV tego typu spotkanie w Sztokholmie i pierwszego autostopowego (!) wyjazdu trzech polskich indianistów (Romana Bali, Marka Nowocienia i Jerzego Tołłoczki) za "żelazną kurtynę" na V konferencję w Zurychu w 1989 r., przez europejskie podróże Wiesława Kołeczka, Romana Bali i innych indianistów, aż do ostatniego - póki co - Euromeetingu w Berlinie w 1997 r. oraz genewskich sesji WGIP w latach 1998-99 (z udziałem dawnej biegaczki i działaczki Polskiej Grupy Poparcia Leonarda Peltiera, a ostatnio tłumaczki, autorki i współpracowniczki "Tawacinu" Beaty Skwarskiej). Wyjeżdżający tam uczestnicy Ruchu brali aktywny udział w debatach grup roboczych, sygnowali oficjalne dokumenty i deklaracje, przywozili do kraju najświeższe informacje, materiały i nowe - podtrzymywane nierzadko do dziś - kontakty z zagranicą oraz dzielili się wykorzystywanymi później w działalności wspierającej Ruchu doświadczeniami grup europejskich.\nUdział ludzi z PRPI w Euromeetingach był jedną z wielu form prowadzonej w ramach Ruchu działalności wspierającej tubylcze społeczności i poszczególnych Indian obu Ameryk. Od listów Indiańskiej Babci i jej istniejących po dziś dzień - i korespondujących z indiańskimi więźniami - następców (i następczyń), przez zbierane od pierwszego do ostatniego zlotu petycje w sprawie uwolnienia tubylczego więźnia sumienia Leonarda Peltiera (i inne akcje koordynowane do pewnego stopnia przez członków powołanej w połowie lat 90. nieformalnej Polskiej Grupy Poparcia Leonarda Peltiera), aż po okazjonalne uliczne manifestacje pod placówkami dyplomatycznymi USA i Kanady, i setki listów ze zbieranymi w szkołach, na uczelniach, w rodzinach i na ulicach podpisami Polaków w obronie krzywdzonych Indian z obu Ameryk - polscy indianiści niejednokrotnie dawali dowód swej świadomości, wdzięczności, odwagi oraz wyczulenia na ludzką krzywdę i niesprawiedliwość. I choć może daleko jeszcze ludziom z PRPI do form działania i osiągnięć części ich odpowiedników z Europy Zachodniej, to o problemach Indian wielu ludzi z Ruchu nie boi się mówić głośno, przekonująco i kompetentnie podczas spotkań z przedstawicielami mediów, władz i instytucji, które ich zdaniem mogłyby uczynić coś dobrego dla poprawy losu Indian w różnych krajach.\nUczestnicy Ruchu byli też od zawsze inicjatorami i organizatorami akcji pomocy charytatywnej dla Indian szczególnie potrzebujących lub poszkodowanych. Już na pierwszych zlotach gromadzono m.in. przybory szkolne dla dzieci z indiańskich szkół przetrwania, później zbierano m.in. dary dla ofiar trzęsienia ziemi w Meksyku (inicjatywa tzw. grupy sztumskiej), wysyłano leki do misji i placówek organizacji humanitarnych w Amazonii, a ostatnich latach - zabawki dla indiańskich dzieci oraz ciepłą zimową odzież dla Indian z najbiedniejszych w USA rezerwatów Pine Ridge i Rosebud (z inicjatywy Dariusza Kachlaka, Alicji Sordyl i Jamesa Robideau z Dakota Youth Project). Niektóre z tych odruchów serca spotykały się ze obojętnością, zdziwieniem, niezrozumieniem, lub nawet uśmiechem politowania - czasem także wśród innych uczestników Ruchu (świadczyć to może o konieczności dalszych publicznych dyskusji na temat najlepszych celów, form i motywów tego typu działań). Większość z nich była jednak reakcją na zgłaszane przez Indian potrzeby, bodaj wszystkie spotkały się z gestami wdzięczności i wyrazami podziękowania od samych obdarowywanych, a to chyba najlepiej świadczy o tym, na ile dana forma pomocy okazywała się - w konkretnym czasie i miejscu - trafna i skuteczna.\nSami Indianie nie raz zwracali uwagę na to, że jedną z najlepszych form pomocy dla nich jest możliwie pełne i rzetelne informowanie społeczeństwa o dotyczących ich sprawach. Z tych pobudek, ale także z własnych pasji i innych potrzeb wielu ludzi z Ruchu od zawsze angażowało się w rozmaite działania edukacyjne (prelekcje, wystawy i pokazy w szkołach, domach dziecka, bibliotekach i domach kultury, indiańskie gry i zabawy na Dzień Dziecka, wystawy rękodzieła i fotografii w muzeach i galeriach, prezentacje podczas "Przystanku Woodstock" czy Andyjskiej Fiesty, wzbogacanie o elementy indiańskie zlotów harcerskich i ekologicznych , imprez typu country & western, spotkań miłośników koni czy psów zaprzęgowych). Wielu też sięgało po pióro, a dziś - sięga po klawiaturę i myszkę. W dorobku takich znanych ludzi z Ruchu jak Marek Maciołek, Leszek Michalik, Marek Nowocień, Beata Skwarska czy Aleksander Sudak znajdziemy liczne, nierzadko pionierskie w naszym kraju, przekłady dawnej i współczesnej indiańskiej literatury i poezji, publikowane po polsku w książkach, antologiach i artykułach prasowych, a także szereg publikacji o charakterze informacyjnym i publicystycznym.\nRównocześnie z pojawianiem się pierwszych pisemek "do użytku wewnętrznego" Ruchu, niektórzy ich autorzy zaczęli publikować pierwsze własne artykuły i przekłady w rozmaitych czasopismach ogólnopolskich i lokalnych. Bywały to ciekawostki i teksty o charakterze ogólnym, informacje o sprawach aktualnych oparte na doniesieniach prasy indiańskiej i innych materiałach z zagranicy, polemiki i uzupełnienia do tekstów innych autorów, tłumaczenia indiańskiej poezji (jak np. nowatorski cykl przekładów z komentarzami Marka Maciołka i Marka Nowocienia w "Radarze" z 1986 roku), czy wreszcie opisy bieżącej działalności lokalnych grup i indianistów. Tak liczba, jak i wartość poznawcza takich tekstów prasowych, opublikowanych w Polsce w ostatnim ćwierćwieczu, jest trudna do oceny. W kolejnych latach pojawiają się one coraz liczniej i w coraz bardziej prestiżowych tytułach ("Gazeta Wyborcza", "Wprost", rozmaite tytuły naukowe).\nW dorobku ludzi związanych w różny sposób z PRPI znajdują się też coraz liczniejsze autorskie prace o tematyce indiańskiej. Są wśród nich m.in. będąca efektem pionierskiej wyprawy do Meksyku książka Witolda Jacórzyńskiego i Dariusza Wołowskiego "Porywacze dusz" (1995), mówiące wiele o kulturze i duchowości Indian książki Leszka Michalika ("Tylko ziemia przetrwa...", "Indianie obu Ameryk", "Język gestów Indian Ameryki Pn." i "Wojownicy gwiaździstych tarcz"), unikalne na polskim rynku wydawniczym opracowanie historyczne Arkadiusza J. Kilanowskiego ("Współcześni Indianie Stanów Zjednoczonych"), niedawno wydany tom Marka Hyjka o życiu rodzinnym Indian Ameryki Północnej ("Za ścianą wigwamu"), poświęcone historycznym bitwom z udziałem Indian książki prawnika i historyka-amatora Jarosława Wojtczaka ("Meksyk 1847", "Quebec 1759" i "Big Hole 1877") oraz prace największego w Polsce kolekcjonera książek o historii Indian Ameryki Północnej, etnografa i gawędziarza, tłumacza, pisarza i krytyka, Aleksandra Sudaka z Kościerzyny ("Leksykon 300 sławnych Indian", "Komancze - Władcy Południowych Równin", "Paunisi - nieszczęśliwy lud równin"). Choć różnie można oceniać wartość merytoryczną czy edytorską poszczególnych pozycji, to zdecydowana większość z nich dobrze świadczy o wiedzy autorów i potencjale środowiska, w którym powstawały. Nikt dokładnie nie wie, co jeszcze kryją szuflady tych i innych pasjonatów i profesjonalistów, którzy swe nazwiska zawdzięczają po części także Ruchowi.\nOsobną grupę publikacji związanych z PRPI stanowią prace naukowe napisane na różnych wydziałach i uczelniach zarówno przez uczestników Ruchu zajmujących się Indianami, jak i przez indianistów i nie-indianistów analizujących z różnych stron fenomen samego Ruchu. Trudno byłoby w tej chwili opracować wykaz wszystkich takich prac powstałych w ostatnim ćwierćwieczu w całej Polsce, bowiem niemal co roku na zlotach pojawiają się kolejne osoby studiujące, badające, analizujące i opisujące pod różnym kątem działania polskich indianistów i powiększa się także grono byłych i obecnych uczestników Ruchu robiących kariery naukowe (Alicja Froń, Bartosz Hlebowicz, Marek Hyjek, Magda Krysińska-Kałużna, Waldemar Kuligowski, Małgorzata i Janusz Mieczkowscy, Andrzej Romanowski, Stanisława Stachniewicz czy Kacper Świerk). Jeśli dodać do tego pokaźny wybór lepszych i gorszych materiałów prasowych, radiowych i telewizyjnych poświęconych w minionych latach PRPI jako całości lub poszczególnym jego uczestnikom i działaniom (istnieje kaseta z audycjami radiowymi z okresu 500-lecia kolonizacji Ameryki, zachowała się audycja radiowa z 1980 roku z udziałem Indiańskiej Babci Stefanii Antoniewicz, istnieją nagrania z licznych talk-show, reportaże ze spotkań z Indianami, zlotów i innych publicznych imprez z udziałem indianistów), to można z pełnym przekonaniem stwierdzić, iż obszar ten pozostaje bardzo atrakcyjnym i niemal niewyczerpanym tematem do odrębnych badań i poszukiwań, a jakakolwiek próba bliższego jej scharakteryzowania nie mieści się w ramach niniejszej pracy.\nChociaż Polski Ruch Przyjaciół Indian jako całość był i wciąż pozostaje środowiskiem nieformalnym, to w jego ramach i na jego obrzeżach powstawały rozmaite bardziej lub mniej trwałe organizacje i struktury formalne. Początkowo były to głównie lokalne kluby i koła miłośników kultury Indian przy szkołach i domach kultury oraz drużyny harcerskie i skautowskie, a w późniejszym okresie także np. zespoły folklorystyczne, grupy ekologiczne i różne formy działalności gospodarczej związanej z indiańskimi zainteresowaniami. Nieco bardziej zwykle zaawansowane organizacyjnie od PRPI środowiska harcerskie i ekologiczne (np. HROŚ z Orzysza, ruch "Wolę Być", czy krakowskie 'Zielone Brygady") były zresztą tradycyjnie dość blisko związane z niektórymi ludźmi z kręgu PRPI, w różnych okresach zarówno dostarczając, jak i odbierając Ruchowi członków i sympatyków, oraz przejmując wzajemnie swe pomysły i formy działania.\nChoć PRPI jako całość nie miał nigdy wyraźnego oblicza politycznego, a dyskusje na tematy polityczne należały raczej do rzadkości, to niektórzy uczestnicy Ruchu w różnych okresach poszukiwali możliwości szerszego działania i sojuszników dla swoich bieżących działań indianistycznych zarówno w oficjalnych strukturach władzy i organizacjach (choćby w Stowarzyszeniu Polska-Ameryka Łacińska, czy Ogólnopolskim Komitecie Pokoju), jak i na drodze osobistych kontaktów z działaczami podziemnej "Solidarności" i innych środowisk alternatywnych. Brak dziś realnych podstaw do stwierdzenia, czy kłopoty np. ze zorganizowaniem I ogólnopolskiego zlotu już w roku 1976, lub brak zgody na publiczne zgromadzenie (czyli zorganizowany ostatecznie nieformalnie VI zlot PRPI w Sztumie) w 1982 roku, wynikały z szerszego kontekstu politycznego, czy też bardziej z typowo lokalnych obaw i układów. Z perspektywy lat można uznać, iż kontakty z rozmaitymi władzami i instytucjami (zwłaszcza przed rokiem 1989) były zwykle mało zachęcające i niezbyt istotne dla całości Ruchu (choć można przypuszczać, iż skutkowały one także incydentalnymi przypadkami bliższego zainteresowania różnych instytucji państwowych "podejrzanym" zapewne z różnych względów środowiskiem polskich indianistów).\nNajważniejszą bodaj próbą przeniesienia i rozwinięcia niektórych form działalności Ruchu na płaszczyźnie formalnej było zarejestrowanie w 1990 roku Polskiego Stowarzyszenia Przyjaciół Indian. Powstałe z inicjatywy części działaczy Ruchu, PSPI skupiło w pierwszej połowie lat 90. około pięćdziesięciu osób z całej Polski, w większości dotychczasowych uczestników Ruchu, dysponujących wiedzą, doświadczeniami i kontaktami, które trudno było im wcześniej w pełni wykorzystać w ramach działań nieformalnych. Członkowie zarejestrowanego najpierw w Białymstoku, a następnie przeniesionego do Warszawy PSPI (kierowanego przez Zarząd Główny początkowo z Markiem Nowocieniem, a następnie Markiem Długoszem na czele) nakreślili przed sobą cele dość szerokie i ambitne - być może zbyt ogólne i zbyt ambitne, jak na skromne możliwości materialne, finansowe i organizacyjne, jakimi dysponowali, nie prowadząc w praktyce stałej działalności gospodarczej. Do statutowych celów PSPI należało:\ngromadzenie, porządkowanie i opracowywanie informacji i materiałów dotyczących historii, kultury materialnej, duchowej i społecznej oraz współczesnego życia i problemów tubylczych ludów obu Ameryk;\npopularyzowanie możliwie wszechstronnej i rzetelnej wiedzy o różnych aspektach życia tubylczych Amerykanów, w tym o ich osiągnięciach i wkładzie w rozwój ogólnoludzkiej kultury i cywilizacji;\nupowszechnianie teoretycznych idei oraz praktycznych umiejętności tradycyjnych ludów indiańskich i innych ludów plemiennych, w szczególności zaś - pokojowego i harmonijnego współistnienia ze środowiskiem i innymi ludźmi;\norganizowanie, udzielanie i wspieranie różnorodnych form moralnego i materialnego poparcia dla tubylczych Amerykanów, w szczególności - dla ochrony życia, zdrowia i podstawowych praw Indian;\ninicjowanie, koordynowanie i rozwijanie wszechstronnej współpracy z organizacjami, instytucjami i osobami w kraju i za granicą, zainteresowanymi tematyką indiańską i działalnością PSPI.\nPierwszym, największym bodaj i najważniejszym, przedsięwzięciem w historii PSPI było zorganizowanie latem 1990 roku kilku polskich etapów (ze Zgorzelca do Ogrodnik) tzw. "Świętego Biegu" - międzynarodowego biegu sztafetowego z Londynu do Moskwy, zorganizowanego z inicjatywy i z udziałem Indian przy wsparciu sieci europejskich grup poparcia dla Indian. "Święty Bieg" popularyzował idee wzajemnego zbliżenia ludzi różnych kultur i religii oraz życia w pokoju i harmonii ze środowiskiem naturalnym. Dla uczestników Ruchu stał się okazją do pierwszego na taką skalę w Polsce kontaktu ze współczesnymi Indianami i ich sympatykami z innych krajów, do zweryfikowania organizacyjnej i ideowej dojrzałości środowiska polskich indianistów, a także do publicznego zaistnienia w kraju i w Europie.\nNawiązane podczas "Świętego Biegu - Europa '90" kontakty zaowocowały w kolejnych latach uczestnictwem sporej grupy polskich indianistów w innych indiańskich biegach i marszach. Polacy, Indianie i członkowie innych narodów biegali wspólnie i poznawali się wzajemnie m.in. w 1991 roku w "Świętym Biegu" przez Kanadę i pierwszej części "Biegu na Rzecz Ziemi i Życia" z Polski przez Republiki Bałtyckie i Rosję do Tybetu, w 1992 roku w "Biegu dla Ziemi" w Niemczech i "Świętym Biegu" z Alaski do Arizony, w 1994 roku w środkowoeuropejskim "Biegu Przyjaźni Narodów", w 1995 roku w "Świętym Biegu" przez Japonię, w 1996 roku w "Biegu Wolności dla Leonarda Peltiera" z Góry Św. Anny na Opolszczyźnie do genewskiej siedziby ONZ w Szwajcarii i w 1997 roku w "Świętym Biegu" na Wyspach Brytyjskich.\nKrótsze, jednodniowe biegi oparte na indiańskich wzorach organizowano także w Polsce, m.in. w sierpniu 1991 roku po XV Zlocie w Chodzieży (był to prolog do zorganizowanego przez Skyhawka biegu przez Republiki Bałtyckie), w kwietniu 1992 roku ("Bieg Solidarności z Tubylczymi Narodami Ameryki", zorganizowany dla ok. 30 biegaczy przez Krzysztofa Mączkowskiego oraz PSPI na trasie z Muzeum im. A. Fiedlera w Puszczykówku do Konsulatu USA w Poznaniu), w październiku 1992 roku wokół ambasad USA i Kanady w Warszawie, w czerwcu 1997 roku z Góry Św. Anny do Zdzieszowic (w rocznicę wyruszenia stamtąd "Biegu Wolności" do Genewy), w sierpniu 2000 roku podczas III "Indiańskiej Fiesty" w Gołuchowie oraz na kilku z ostatnich zlotów (w tym tzw. "biegi Apaczów" z wodą w ustach).\nTacy ludzie z PRPI jak Jacek Piwowski, czy Roman i Zdzisław Bala dołączyli z czasem do grona znanych i cenionych w latach 90. tzw. "Long Distance Indian Runners". Niektórzy inni (jak Joanna Lewicka czy Ilona Goryńska) wykorzystali swoje biegowe kontakty i doświadczenia podczas studiów na wydziałach etnologii czy anglistyki, a jeszcze inni (jak Jacek Piwowski czy Bartosz Stranz) przedłużyli swoje kontakty z mieszkańcami Ziemi Indian, pozostając tam dłużej i stając się kolejnymi łącznikami między współczesnymi Indianami a ich przyjaciółmi w Polsce. Tradycja biegania "po indiańsku" była podtrzymywana także w Polsce rozmaitymi krótszymi biegami okolicznościowymi, m.in. podczas niektórych działań publicznych ludzi z Ruchu (1991-92) i w trakcie zlotów, a do kolejnej tego typu kilkudniowej imprezy zachęca latem roku 2003 lub 2004 grupa biegowych weteranów z Markiem Kabatem na czele. Jeśli bieg taki dojdzie do skutku, to być może zakończy się on na którymś z następnych zlotów PRPI.\nPokaż część I * Pokaż część II * Początek części III * Pokaż część IV


Moc osobista - mit osobisty. Zaproszenie na webinar - Miejsce Kobiet - Agnieszka Kramm\n06 Cze Moc osobista – mit osobisty. Zaproszenie na webinar\nDodano: 12:28h w Aktualności\tdodany przez\tAgnieszka Lukoszek 0 Komentarze\n13 czerwca o godzinie 20.00 porozmawiamy o uczuciach, potrzebach, o poczuciu sprawczości i wpływu, a także o sile i wrażliwości. Przybliżymy sobie, czym jest ta słynna moc osobista? I w jaki sposób łączy się z osobistymi mitem?\nNie przegap i zapisz się, aby otrzymać link do spotkania oraz zestaw ćwiczeń.\nDla osób zapisanych, które nie będą mogły być na żywo dostępna będzie powtórka webinaru – do czwartku 20 czerwca, do godziny 20:00.


info.wiara.pl » Informacje » Z Polski » To jeszcze nie koniec!\nAdam Ciereszko/PAP\tPlakat Fundacji PRO w Poznaniu\nPlakat z wizerunkiem Hitlera i rozszarpanych płodów umieszczony jest od kilku dni na jednym z prywatnych budynków w Poznaniu. Obok wielkiego zdjęcia kanclerza III Rzeszy widnieje napis: "Aborcja dla Polek. Wprowadzona przez Hitlera 9 marca 1943 r.".\n"Billboard w Poznaniu będzie wisiał prawdopodobnie do połowy miesiąca. Szukamy następnych lokalizacji także w innych polskich miastach. Chcemy tę kampanię rozpropagować, by nikt nie mówił, że aborcja to mniejsze zło, albo że to jest wybór, bo to jest zabójstwo" - powiedział w poniedziałek PAP członek rady Fundacji Pro Mariusz Dzierżawski.\nJak zaznaczył, jest bardzo zadowolony z efektów, jakie kampania przyniosła do tej pory.\n"Mam wiele gratulacji z Polski i z całego świata. Wiele środowisk, które są stłamszone przez aborcjonistów, jest bardzo zadowolonych. To nasze zdjęcie jest już wykorzystywane na całym świecie. Będziemy kontynuować naszą akcję" - stwierdził Dzierżawski.\n"Oczywiście 'media aborcyjne' zawsze będą pisać, że skandalem jest pokazywanie aborcji. Gdyby jednak te media miały olej w głowie, doszłyby do wniosku, że to aborcja jest skandalem, a nie jej pokazywanie" - dodał.\nJak powiedziała w poniedziałek rzeczniczka Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Magdalena Mazur-Prus, do tej pory prokuratura nie otrzymała zgłoszeń od osób, które poczuły się urażone plakatem lub uważają, iż zostały naruszone ich dobra.\nWcześniejsze antyaborcyjne ekspozycje Fundacji Pro także budziły wiele kontrowersji. Wystawa o takiej tematyce została po raz pierwszy ustawiona w 2005 r. w Łodzi, potem m.in. w Lublinie, Białymstoku, Bielsku-Białej. Skargami na ekspozycję, której zarzucono drastyczność, kilkakrotnie zajmowały się sądy. Dotychczas wszystkie sprawy kończyły się odrzuceniem zarzutów.\nW lipcu 2009 r. ekspozycja Fundacji Pro pojawiła się w pobliżu terenu, na którym w Kostrzynie nad Odrą odbywał się organizowany przez WOŚP festiwal Przystanek Woodstock. Jak twierdzi Pro, wystawa została wówczas częściowo zniszczona przez grupę "dobrze zorganizowanych, zamaskowanych osób", a następnego dnia, gdy wystawę zaczęto naprawiać, została zdemontowana i wywieziona przez osoby w koszulkach z emblematem Pokojowego Patrolu WOŚP.\nPod koniec lutego z apelem do polskich miast, by ograniczyły dostęp dzieci do antyaborcyjnej wystawy "Wybierz życie", wystąpili w liście otwartym m.in. Wisława Szymborska, Jerzy Owsiak, Jan Hartman i Tadeusz Bartoś.\ndodane 08.03.2010 15:50\nTAGI| ABORCJA,\tHITLER,\tKAMPANIA


Sekator ogrodowy kowadełkowy aluminiowy Verto 15G207 » Narzedzia.pl\nSekator ogrodowy kowadełkowy aluminiowy Verto 15G207\nEAN: 5902062037060 Symbol: 15G207 Nr katalogowy: 15G207\nSekator ogrodowy kowadełkowy aluminiowy VERTO (nr ref. 15G207) o długości 195 mm i średnicy cięcia do 18 mm. Przeznaczony do cięcia gałęzi i krzewów. Ergonomiczne odgięcie ostrzy o 15° znacznie ułatwia pracę oraz podnosi jej komfort. Ostrze pokryte powłoką teflonową, zapewniającą długą ochronę przed korozją. Aluminiowy korpus gwarantuje trwałość narzędzia.Blokada ostrza uniemożliwia otwieranie w niepożądanych momentach. Ergonomiczny uchwyt z tworzywa sztucznego pokryty antypoślizgowym materiałem zapewnia bezpieczeństwo i komfort podczas pracy.\nMaksymalna średnica cięcia 18 mm\nErgonomiczne odgięcie ostrzy 15°\nOpinie Klientów - Sekator ogrodowy kowadełkowy aluminiowy Verto 15G207


Agent Lautaro Martíneza: Chciałbym, żeby zagrał w Barcelonie | Transfery.info\nAgent Lautaro Martíneza: Chciałbym, żeby zagrał w Barcelonie\n2019-09-12 10:51:52, Aktualizacja: 5 miesięcy temu\nPrzedstawiciel interesów Lautaro Martíneza ma swój plan na karierę napastnika Interu Mediolan.\nKiedy Argentyńczyk trafiał do Interu Mediolan, pojawiały się obawy, iż może podzielić los Gabigola, który również przenosił się na San Siro z łatką wielkiego talentu, lecz jego przygoda zupełnie się nie powiodła. Z 22-latkiem jest jednak wręcz przeciwnie - szybko wywalczył sobie zaufanie trenera, a dzięki temu coraz większą uwagę na niego zwracał selekcjoner „Albicelestes”. Teraz gracz popisuje się kolejnymi bramkami dla drużyny narodowej.\nWe wczorajszym starciu z Meksykiem Lautaro popisał się hat-trickiem, co z pewnością wzbudzi jeszcze większe zainteresowanie jego usługami na rynku. Agent Beto Yaque chciałby przenieść swojego klienta do obozu konkretnej drużyny.\n- To byłoby coś wspaniałego, by móc zobaczyć go w Barcelonie u boku Messiego - powiedział przedstawiciel piłkarza w wywiadzie dla „TyC Sports”.\nZanim jednak napastnik trafi na Camp Nou, będzie miał okazję stawić czoła tej drużynie w Lidze Mistrzów. Teraz Lautaro w pełni koncentruje się na reprezentowaniu „Nerazzurrich”, choć mało brakowało, a w ogóle nie opuściłby rodzinnych stron, by móc rozwijać swoje umiejętności w lepszych zespołach.\n- Lautaro jest bardzo poczciwy. Kiedy pojechałem się z nim spotkać w Bahía Blanca [rodzinna miejscowość Martíneza - przyp. red.], trudno było go przekonać, by pojechał ze mną, bo był tak blisko związany ze swoją rodziną, że od razu za nią tęsknił. Całe szczęście, że jego rodzice mi ufali.\n- Zanim poszedł do Interu, powiedziałem mu, że nie będzie miał problemu z aklimatyzacją, ponieważ on zawsze dąży do tego, co sobie postanowił. A przecież gra na San Siro to nie to samo, co kopanie piłki na podwórku.\nWięcej na temat: Beto Yaque Lautaro Javier Martínez Inter Mediolan FC Barcelona Włochy Hiszpania Argentyna\nSponsor serwisu. Sprawdź promocję w PZBuk Reklama 25 zawodników bez kontraktu. Do wzięcia od zaraz 3 godziny temu Iker Casillas kończy karierę 3 godziny temu OFICJALNIE: Smokowski odchodzi z Polsatu 3 godziny temu Lechia Gdańsk może pozyskać Rafała Pietrzaka 7 godzin temu OFICJALNIE: Tottenham musi radzić sobie bez Heung-min Sona. Kilkutygodniowa przerwa 8 godzin temu Gorąco w Barcelonie. Piłkarze oczekują wyjaśnień od Bartomeu 8 godzin temu Raiola: Pogba nie jest własnością Solskjæra 11 godzin temu


Georgetown, CA, US, domy wakacyjne: Domy i więcej | HomeAway\nCiche, ciche, spokojne\nZaciszne 3000 sq ft 3 piętrowy dom na 150 akrach przylegających do El Dorado Forest.\nZaciszne 3000 stóp kwadratowych domu na 150 akrach obok Nat'l Forest\nLagunita - kabina nad jeziorem z 2 bunkrami i HOT TUB! 225 $ za noc dla wszystkich 3 !!\nGeorgetown: musisz odwiedzić atrakcje takie jak rzeka\nGeorgetown – zabytki i inne atrakcje czekają. Jest to miejsce idealne na relaks i z przyjaznymi ludźmi. Na podróżnych czekają: rzeka, piesze wycieczki i jezioro. Wynajem wakacyjny to pobyt jak w domu — wiele obiektów oferuje w pełni wyposażoną kuchnię i sprzęt do grillowania na świeżym powietrzu.\nCzy chcesz zobaczyć główne atrakcje w okolicy? Przekrocz progi swojego domku wakacyjnego i poznać wszystko, co czyni miejsce takie jak Georgetown tak ciekawym. Oto najciekawsze miejsca, które warto odwiedzić i które są położone w odległości 48 kilometrów od centrum.\nKlub golfowy Apple Mountain (20,5 km)\nTereny targowe hrabstwa El Dorado (24,2 km)\nKlub golfowy DarkHorse (30 km)\nPole golfowe Black Oak (30,4 km)\nPole golfowe Ridge (30,7 km)\nWinnnica Cielo Estate (31,9 km)\nObojętnie czy uwielbiasz adrenalinę, czy chcesz po prostu odpocząć na łonie natury, miejsce takie jak Georgetown jest idealne na dzień na świeżym powietrzu. Oto niektóre z najważniejszych widoków w okolicy w odległości 48 kilometrów od centrum.\nPark rekreacyjny w Pollock Pines (21 km)\nPark i kopalnia złota Gold Bug w Hangtown (21,1 km)\nLas państwowy Eldorado (21,2 km)\nPark Lumsden (22,2 km)\nKemping Sly Park (25,8 km)\nNajbliższe lotnisko znajduje się w miejscowości Lake Tahoe, Kalifornia (TVL), jedynie 62,8 km od centrum. Jeśli żaden lot Ci nie pasuje, zdecyduj się na lotnisko takie jak Sacramento, Kalifornia (SMF-Międzynarodowy port lotniczy Sacramento), które znajduje się 79,3 km stąd.\nGdzie się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Georgetown, CA, US?\n2020 — oferujemy Ci 79 domków wakacyjnych koło miejsca takiego jak Georgetown. Od 40 obiektów typu Domy do 7 obiektów typu Apartamenty/mieszkania, tu jest ten idealny na pobyt z najbliższymi koło miejsca takiego jak Georgetown.\nOczywiście. Domy: liczba obiektów tego typu dostępnych na HomeAway w miejscu takim jak Georgetown to 40 . Nasze popularne typy obiektów do wynajęcia w miejscu takim jak Georgetown to:\nTak, możesz wybrać swój wymarzony dom, w którym znajduje się basen spośród 7 domów w miejscu takim jak Georgetown. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć dostępne domy.


Four Gerbera plakat...\nAbstract In Brown I...\nNumer katalogowy: PPY-PP34363\nPlakat dostępny wyłącznie w wersji papierowej, drukowanej przez producenta - firmę Artvic, na papierze o gramaturze 135 g/m2. Plakat oferujemy w rozmiarze 61x91cm.\nJedną z naszych propozycji do dekoracji Twojej ściany jest właśnie ten plakat, poster zatytułowany HARLEY QUINN. Poster dostępny jest wyłącznie w podanym wymiarze. Ze względu na prawa licencyjne nie mamy możliwości dostosowywania go do indywidualnych potrzeb. Bardzo trwałe i żywe kolory osiągnięte zostały dzięki technologii druku offsetowego.\nZamawiając indywidualną oprawę plakatu warto przekazać nam jej szczegóły przed finalizacją zakupu. Przygotujemy dla Ciebie wizualizację wyglądu takiego obrazu i podamy finalną jego cenę. Przy oprawie ramiarskiej powstaje możliwość dodania do plakatu kolorowego kartonu passe-partout. Zwiększa to wymiar zewnętrzny oprawionego plakatu i może wydobyć dodatkowe walory dekoracyjne wzoru. Szczegóły takiej formy oprawy uzgadniamy po kontakcie z nami.\nObraz w formie oprawionej otrzymasz jeśli z listy opraw wybierzesz konkretny typ obramowania. Szczegóły na temat ram sprawdź w dziale OPRAWY. Bezpieczeństwo w transporcie zapewnia zastosowanie od frontu w oprawach plexi w miejsce tradycyjnego szkła. Do transportu stosujemy specjalne zabezpieczenia przed wilgocią i ewentualnymi uszkodzeniami mechanicznymi.\nAVENGERS plakat 61x91cm\nPlakat, wydrukowany na papierze 135 g/m2. Tytuł: AVENGERS. Wymiar: 61x91cm.\nRICK AND MORTY plakat 61x91cm\nPlakat, wydrukowany na papierze 135 g/m2. Tytuł: RICK AND MORTY. Wymiar: 61x91cm.


DSZ, Newseria 30.10.2015 10:02\nPrzede wszystkim dlatego, że kawiarnie stały się symbolem stylu życia - spędza się w nich wolny czas lub pracuje zdalnie. Dlatego sieci stawiają na coraz większe lokale, tak aby przyciągnąć jak najwięcej klientów.\nDziesięć lat, prawie dwa razy więcej kawy\nPolacy coraz częściej sięgają po kawę. Dane resortu skarbu państwa wskazują, że w ciągu dekady spożycie wzrosło o ok. 80 proc. Według danych Euromonitora statystyczny Polak wypija rocznie 95 l kawy.\nZ badań CHI Polska wynika, że 53 proc. osób odwiedzających kawiarnie w Polsce robi to co najmniej raz w miesiącu. To o 3 proc. więcej niż w 2013 roku. Na 1 mln mieszkańców przypada 12-13 kawiarni sieciowych. Średnia europejska wynosi 25, a np. w Wielkiej Brytanii jest ich powyżej 80.\nLokali ciągle będzie przybywać?\n- Warszawski rynek jest dojrzały, ale na pewno nie jest nasycony. To jeden z najszybciej rosnących segmentów rynku detalicznego, zdefiniowany jako odwiedziny w kawiarniach i spożywanie kawy poza domem. Niektóre badania wskazują, że wzrost wynosi nawet 20 proc. rocznie - mówi Adam Ringer, prezes sieci kawiarni Green Caffe Nero.\nPraca już nie tylko w biurze\n- Na rynku są dwaj najwięksi gracze na świecie, Costa i Starbucks. Po dwuletnim okresie, kiedy robili niewiele, teraz zaczynają ponownie otwierać nowe lokale. Dla osoby, która nie chodzi często do kawiarni, mogą się one wydawać takie same. Ale stali klienci je różnicują - wyjaśnia prezes Green Caffe Nero.\nJak podkreśla, klienci Green Caffe Nero raczej piją kawę i spędzają czas w lokalach, rzadziej kupują na wynos.\n- Klienci spędzają u nas więcej czasu niż jeszcze kilka lat temu, często też pracują w kawiarni. Jest dużo ludzi, którzy prowadzą tryb życia nomadów, nie mają stałych miejsc pracy, a biurem są kawiarnie. Trzeba dać im tę przestrzeń, dlatego kiedy otwieramy nowe lokale, są one o 50-60 proc. większe niż jeszcze pięć lat temu - tłumaczy Adam Ringer.


Day 437 - 6515R solo - AVIATE.PL\nOpublikowany 27 stycznia 2012\nPrzed startem popytałem kilku instruktorów o lokalne zwyczaje, jakiej częstotliwości air-to-air używają (122.9, bo w okolicy są dwa małe lotniska z dość dużym ruchem „dziadków” w Van’s RVs), gdzie się zgłaszają przed wlotem w przestrzeń D („Tower Hill” – górka z czerwoną anteną na szczycie) i gdzie najlepiej polecieć żeby w spokoju potrenować manewry.\nWybrałem się więc nad miasteczko Sandy, a później postanowiłem pokręcić się nad rzeką Sandy River. Zacząłem od standardowych elementów: chandelles, lazy eights. Gdy już się trochę rozgrzałem, przyszedł czas na doszlifowanie steep turns, które ostatnio niezbyt chciały wyjść. Tym razem było jednak znacznie lepiej i po kilku obrotach w lewo, oraz kilku w prawo, wróciłem do staight and level. Przed kolejnym manewerem – steep spiral – chciałem dobrze sprawdzić przestrzeń pod sobą, bo ciągle słyszałem kogoś na radiu w okolicach Valley View i Country Squire. Niby mam PCASa, ale nigdy nie wiadomo – „dziadki” lubią śmigać bez transponderów.\nNiestety, patrząc w stronę zachodu niewiele było widać – jedynie słońce nisko nad horyzontem i lekkie zamglenie przy ziemi. Gdy już upewniłem się, że nikogo nie skoszę, zrobiłem spiralkę w dół – wymagane trzy obroty – i wyrównałem na 1500 ft. Odnalazłem Highway 26, która prowadzi wprost do Troutdale, ATIS, „Tower Hill”, kilka T&Gs (w tym power-off 180s) i kołowanie z powrotem na rampę. Dzień zaliczony.\n« Day 436 – Troutdale\nDay 438 – over downtown »\n3 komentarzy do wpisu “Day 437 – 6515R solo”\n16 lutego 2012 o 19:29\nFajne, że wznowiłeś pisanie. Powodzenie na egzaminie!\nWidze ze nosisz sluchawki Zulu i to na okulary, nie ma z tym niewygody i utraty szczelnosci?\n17 lutego 2012 o 01:17\nTo zależy. Z cienkim ramkami (typu Aviator/Cockpit) nie ma żadnego problemu. Jeśli zaś chodzi o Wayfarery to do 3 godzin jest ok, później zaczyna być lekko niewygodnie. Utrata szczelności jest ale bardzo niewielka i mnie nie przeszkadza (ANR nadrabia), oczywiście w cienkich ramkach szczelność jest pełna.\nDay 3 – lotnisko\nTrzeciego dnia mojego pobytu w USA odwiedzilem szkole, ale poniewaz byla niedziela, nie dzialo sie …\nDay 89 – pieski małe dwa…\nMinęło kilka kolejnych dni, zdobyłem się wreszcie na rozpakowanie walizek i wracam do odkrywania nowych …\nCiąg dalszy ćwiczeń podejść LOC i VOR. Pierwsze znów wykonujemy w Aurorze – jest to …


Nantes - Francja - Wirtualny przewodnik turystyczny - navtur.pl\nEuropa Francja Nantes\nPopulacja: 276 200\nPowierzchnia: 65 km²\nStrona Internetowa: www.nantes.fr\nGPS: N: 47°13'0.63", W: 1°33'24.28"\nNantes to miasto w zachodniej Francji, położone nad rzeką Loarą w pobliżu jej ujścia (koło 50 km) od Oceanu Atlantyckiego. Jego początki sięgają zamierzchłych czasów starożytnych kiedy to znajdowała się tu galijska osada zwana Namnètes. Jakiś czas później została ona podbita i zajęta przez Rzymian, którzy rozwinęli ją w większy ośrodek handlowy. Po upadku Cesarstwa miasto było wielokrotnie najeżdżane i niszczone przez Wikingów. Po jednym z takich najazdów udało im się nawet zając Nantes na jakiś czas. Korzystne położenie u ujścia Loary do oceanu sprzyjało rozwojowi miasta, które w 937 roku na rozkaz ówczesnego hrabiego Vannes - Alana II Krzywobrodego zostało podniesione do rangi stolicy Bretanii. W okresie średniowiecza Nantes przez wieli rywalizowało z pobliskim Rennes o status najważniejszego ośrodka w regionie. W 1598 roku ówczesny król Francji - Henryk IV Burbon (1553-1610) podpisał w Nantes słynny akt prawny zwany edyktem nantejskim, który wprowadził w kraju tolerancję religijną oraz przyczynił się do zakończenia trwających wówczas wojen. W kolejnych wiekach miasto prosperowało m.in. dzięki handlowi niewolnikami, cukrem, kawą oraz bawełną pozostając przez pewien czas jednym z największych francuskich portów z flotą kupiecką liczącą 2,5 tysiąca statków. Obecnie Nantes jest siódmym co do wielkości ośrodkiem miejskim we Francji. Mimo, że miasto stanowi historyczną stolicę Bretanii, to po reformie administracyjnej jaka przeprowadzona została w 1972 roku nie przynależy już do tej krainy.\nJednym z najciekawszych zabytków Nantes jest znajdujący się w samym sercu miasta monumentalny zamek książąt Bretanii (Château des ducs de Bretagne). Budowla ta wzniesiona została w XIII wieku, a swój obecny kształt uzyskała w czasie ostatniej większej przebudowy jaka przeprowadzona została w połowie XV wieku. Swój największy okres świetności zamek przeżywał za czasów księżnej Anny Bretońskiej (1477-1514), żony Karola VIII i Ludwika XII z dynastii. W zamkowej kaplicy odbył się ślub wspomnianej księżnej z Ludwikiem XII Walezjuszem. Obecnie w jego murach mieści się Muzeum Historyczne. Pozostałe ważne zabytki miasta to m.in. wybudowana w latach 1434-1891 gotycka katedra św. Piotra (Cathédrale Saint-Pierre-et-Saint-Paul) z renesansowym grobowcem Franciszka II Bretońskiego, XVII wieczny kościół św. Krzyża (Église Sainte-Croix), XIX wieczna Bazylika Notre-Dame, neoklasycystyczny budynek Muzeum Sztuk Pięknych, wybudowany w XIX wieku głównie ze szkła i stali Pasaż Pommeraye (najważniejsza galeria handlowa w mieście) oraz gotycki dom kapituły.\nW 1828 roku w Nantes urodził się słynny francuski pisarz Juliusz Gabriel Verne, który uważany jest za jednego z protoplastów fantastyki naukowej. Jego najbardziej znane książki to m.in. Podróż do wnętrza Ziemi, Dzieci kapitana Granta, 20 tysięcy mil podmorskiej żeglugi, W 80 dni dookoła świata czy Tajemnicza wyspa. W mieście przy ulicy 3 Rue de l'Hermitage w okazałej XIX wiecznej kamienicy znajduje się poświęcone mu muzeum (Musée Jules Verne). Goście obejrzeć mogą tu liczne dokumenty, rękopisy i pamiątki związane z pisarzem oraz pierwsze wydania jego najbardziej znanych książek.\nMiasta Kacper· 42\nMiasta Kacper· 35\nMiasta Kacper· 37\nMiasta Kacper· 38\nPlanète Sauvage [18 km]\nZamek w Ancenis [31 km]


MarekMika | Pomoc | Pasja | Doświadczenie: Brykiet Z Węgla + Kominek = Wielkie Nieporozumienie.\nTest brykietu z węgla brunatnego jako paliwo kominkowe.\nWęglowe kostki ciąg dalszy\nPierwsze chwile w kominku\nDopływ powietrza do kominka był otwarty na maksimum, a dodatkowo jeszcze uchyliłem drzwiczki kominka. Myślałem, że w komorze kominka będzie bardzo gorąco, ale stało się zupełnie odwrotnie.\nBrykiet po wypaleniu się drewna\nPonowna próba rozpalenia w kominku\nDrewno rozpala węglowe kostki\nWęglowy brykiet w kominku\nJak już całkiem wypaliło się drewno, brykiet przygasł i tylko żarzył się na czerwono. Ciepła z tego nie było. Może gdybym zapakował do kominka całą paczkę brykietu, to jakoś by to grzało, ale pięć kostek, które podpaliłem zawiodły mnie na całej linii.\nWedług mnie ten brykiet to jakieś nieporozumienie, przynajmniej do kominka. Ale do pieca również, bo cena jest kosmiczna. Nie emituje tyle ciepła ile powinien, nie płonie ładnym płomieniem, ciężko to paliwo rozpalić, a wynosząc popiół z kominka ma się wrażenie, że wynosi się glinę po opadach żółtego deszczu. A najgorszy jest ten smród. Gryzący, gorzki zapach palącego się węgla. To tak jakbyśmy w salonie mieli kotłownię, w której jest pełno węgla i pyłu węglowego i w której wszędzie czuć zapach dymu z komina.\nAutor: Marek Mika o 10:40:00\nEtykiety: brykiet, brykiet węglowy, brykiet z węgla, brykiet z węgla brunatnego, węgiel w kominku.\nRadek 8 grudnia 2013 11:42\nKilka razy mnie kusił w Castoramie ale jakoś słowo węgiel mnie powstrzymywało - i jak widać dobrze... dzięki za test !\ndziękuje za ten cenny i bardzo dobrze udokumentowany artykuł. Zastanawiałem się czy kupić i teraz mam odpowiedz.\nCarbokrak 14 lutego 2014 02:26\nDobrze opisane. Dzięki, informację na pewno mi się przydadzą.\nBzdura to super paliwo ale opony są tańsze i bardziej wydajne.Zbieram je i palę srać na przepisy niedługo zabronią nam pierdzieć w samochodzie.\nThermagen 28 lutego 2014 02:55\nopony mówisz? ciekawe podejście.\nBrykiet 10 kwietnia 2014 07:34\nBo najlepiej w kominku palić prawdziwym drewnem :) Brykiet to do pieca jest dobry.\nTe brykiety są dobre, ale nie do kominka. Wymagają paleniska rusztowego z dobrym ciągiem, wtedy palą się ładnie i dają dużo ciepła. Niby jest ta informacja na stronie dystrybutora, ale podana w mętny sposób. Mam na działce kominek i starą kuchnię kaflową z fajerkami. W kuchni te brykiety się sprawdzają. W porównaniu z drewnem, to palą się dłużej nie trzeba co chwilę dokładać do pieca. Do kominka (szczególnie typu otwartego) nie polecam. Popiół z tych brykietów nadaje się np. do naprawy kolein na drodze gruntowej. Zasypałem dziury i teraz nie mam przy bramie wjazdowej na działkę ani jednej kałuży nawet po dużym deszczu.\nciubaka 16 października 2014 01:45\nJa tym palę i jest w miarę dobrze. W miarę, czyli faktycznie najlepiej naładować raz i dobrze i nie otwierać drzwiczek, wtedy bezzapachowo. Ale brykiet jest ciepły, łatwo rozgrzewam płaszcz wodny, co drewnem jest trudne. Natomiast pali się ładnym płomieniem i 2-3 razy dłużej niż brykietem drewnianym. Popiołu niestety dużo, ale drobnego, przelatuje do popielnika w większości. Mój ranking to 1-pinikay (ale wylatuje kominem momentalnie), 2-ruf, 3-brykiet rekord (z węgla - najtańszy, płaciłem niecałe 700 pln za tonę), 4-drewno (zawsze mokre po zakupie, zawsze oszukują na ilości, obiecałem sobie więcej nie kupować). Działki mam mało, nie mam gdzie składować, brykiet z węgla to dla mnie surowiec optymalny (ciepły, mało zajmuje, wydajny). Rozpalam 20 kostek brykietu dwoma rufami i jest super jesienią. Zimą włożę 30 i też będzie ok. Pale okazjonalnie, tona mi starczy na sezon.\nAnonimowy 13 stycznia 2015 02:34\nO widać Panie M@rekMika, że babcia nie nauczyła podstaw palenia w piecu kaflowym :) (zasada będzie ta sama w kominku). Samym węglem nie rozpalisz pieca. Pierwsze zdjęcia padłem ze śmiechu. Aby zacząć proces spalania węgla trzeba sporej temperatury otoczenia. Dlatego węgiel służy do powolnego procesu wypalania się a zatem do długiego utrzymania temperatury. Czyli jak BABCIA UCZYŁA najpierw rozpalasz duże palenisko drewnem NIE zapałkami jak TY. Poźniej jak już dobrze się rozbuja ogień i powstaje już węgiel drzewny WRZUCASZ węgiel KAMIENNY.\nOpisywany tutaj węgiel ma właśnie za zadanie przy rozpaleniu w kominku dodatkowo utrzymać dłużej spalanie czyli temperaturę ! Ty użyłeś węgla do rozpalenia paleniska błąd.\nMarek Mika 13 stycznia 2015 06:01\nRzeczywiście, nigdy nie paliłem w piecu kaflowym i nie znałem tego przepisu na udane ognisko. Tak czy inaczej, jeśli nawet ten brykiet rozpalić się uda, to żółty popiół i przenikający wszystko gryzący dym i smród dyskwalifikują ten brykiet jako paliwo kominkowe, przynajmniej jak dla mnie.\nAnonimowy 16 marca 2015 12:11\nZgadzam się z przedmówcą. Palę tym w piecu kaflowym, po uprzednim porządnym rozpaleniu brykietami sosnowymi. Brykiet węgla brunatnego wrzucony na ostry żar NIE ŚMIERDZI (musi być wysoka temperatura), kostka robi się żywoczerwona i daje moc ciepła. Kostka pali się wyjątkowo długo. Brykiet brunatny jest doskonałym dodatkiem, powtarzam - dodatkiem, przedłużającym proces palenia się brykietu drzewnego. Żeby nie śmierdział (dymienie) musi być wrzucony na ostry żar. Pozdrowienia - Rudy Lis\nRoz[aliles po miastowemu, to prawda, ale sam kupilem i mam dramat ze smrodem i iloscią popiolu. Chcialem sprobowac czegos nowego - wracam do pinikeya\nAnonimowy 14 października 2015 12:30\nMam również ten węgiel i jest super jako laik wpadłam na to że trzeba napalić brykietem drzewnym lub drzewem a na dokończenie palenia dorzucić węgiel pół dnia palę drewnem potem dorzucam na noc węgiel kilka kostek jest ciepluteńko do samego rana nie ma żadnego dymu jest naprawdę super polecam pinkey też jest niezły a ruf jest tani więc kupuję ale trafia go raz dwa i po rufie więc jego moc jest w cenie pozdrawiam


wentylacja mechaniczna=brak i jest ok - Wentylacja, klimatyzacja - Forum budowlane - BudujemyDom.pl\n4 lutego 2011 w Wentylacja, klimatyzacja\nnie wszędzie pasuje WM i nie wszędzie się sprawdzi wentylacja grawitacyjna. W ogóle nie kapuje tematu. Każdy dom jest inny. Jak ktoś żałuje że ma WM to ma ją źle zrobioną. Zresztą jak ktoś żałuje że nie ma, to znaczy że grawitacyjna też jest do dupy (u niego)\nPS> teraz namnoży Ci się dopiero niejasności. Swojego JA trzeba szukać gdzie indziej...\nmam WM i z pełną świadomością powiem, że nie "przesiadł" bym się już więcej na grawitacyjną...\nJedną i drugą można pierniczyć , a spierniczona działać dobrze nie będzie .... i nie chodzi tu o samą wentylacje , a także o inne warunki do spełnienia .\nJa mam wentylacje grawitacyjną .... ale oprócz tego mam też wywietrzniki w oknach dachowych a okna ścienne często rozszczelniam , mam szczeliny pod drzwiami wewnętrznymi . Grzyba niet , wilgoci w domu niet - więc chyba działa jak trzeba\nJestem zdania i zwolennikiem poglądu, ze nie ważne jaka wentylacja, a ważne aby działała.\nKażde z proponowanych rozwiązań ma swoje zalety i wady – w zasadzie przy takich samych (sumarycznych) kosztach, zarówno instalacyjnych jak i eksploatacyjnych.\nKażde z tych rozwiązań musi być dobrze zaprojektowane i dobrze wykonane, biorąc pod uwagę uwarunkowania zewnętrzne i „około tematowe”.\nNie ma rozwiązań jedynie słusznych i idealnych.\nDom jest „krojony” zgodnie z naszymi potrzebami, a częścią integralną domu, jest jego wentylacja.\nCzęsto sam dom i jego rozwiązania (np. parterowy lub ogrzewany drogą energią), w zasadzie wymusza stosowanie wentylacji mechanicznej – często z rekuperacją.\ndodam jeszcze, że w moim projekcie mam kominy wentylacji grawitacynej tak ułozone, że połowa domu była by praktycznie bez wentylacji(2 łazienki i 2 pokoje)\nJeśli wentylacja mechaniczna to z reguły z rekuperatorem,ja nie wyobrażam sobie nawiewu -20s.C w zimie z grawitacyjnej(naturalnej),wolę te 15-16st.C z reku\nJeśli ta różnica będzie pokrywana z taniego źródła ciepła to jest do przeżycia,ale jeśli będzie to drogi prąd czy gaz to już gorzej.\nDziałająca wentylacja nawiewowa mechanicznie do pokojów - wentylator kanałowy ze sterownikiem i skrzynka rozdzielcza, są tańsze od wentylacji naturalnej i mają szansę być wentylacją ( dostarczenie w sposób ciągły 20m3/h/osobę, świeżego powietrza\nWspółcześnie nie ma czegoś takiego jak wentylacja naturalna w budownictwie. Choć domyślam się, że są jeszcze tacy niedouczeni co coś takiego mogą projektować. Z tym, że ilość nie oznacza racji. Projektowanie droższej pseudowentylacji jest czystą głupotą i tyle. Co do odzysku ciepła... ekonomicznie jest on mało opłacalny przy stosowaniu słabych izolacji i mało sterowalnych centralnych systemów ogrzewania. Odzysk ciepła w domach wymyślono właśnie po to by wyrzucić z nich kotłownie!\nPosiadam wentylację mechaniczną wywiewną ale bardzo prostą, rachunki za ogrzewanie sa zadowalające jakośc powietrza też. Mój dom jest mały i o bardzo zwartej bryle dlatego rozprowadzanie kanałów pod wentylacje mechaniczną jak widzę z praktyki nie miało w ogóle sensu.\nNatomiast istotne jest usytuowanie komina względnym kierunków geograficznych w kontekście bryły dachu. U mnie jest to na max niekorzystne niestety. Jeżeli ktoś nie ma wentylacji grawitacyjnej to nie ma tego problemu natomiast jeżeli ma kominek to juz niekoniecznie. Ja mam i jedno i drugie , stąd te wywiewności żeby to jakoś hulało\nTej zimy ani razu temperatura na anemostacie nawiewowym nie był niższa niż 2 st.C od temperatury powietrza wywiewanego ( nie mam gwc) - przy 100m3/h - łatwo policzyć oszczędności ( niecentralny system ogrzewania jest dokładnie proporcjonalny do potrzeb) - Kolejna kwestia poza ekonomiczna to komfort i nie chodzi tu tylko o "wianie po nogach" ale zbyt silna wentylacja - to zbyt sucho, słaba - za wilgotno. Współczesne definicje wentylacji wykluczają brak regulacji. Nie wierzę też, że można być zadowolonym z rachunków!!! Dodam, że materiały ( kanały i centrala ) na dom 120m2 to kwestia 2200 zł . Zupełnie nieekonomiczna jest wentylacja konwekcyjna nawet inwestycyjnie - zwłaszcza w małych domach.\nTej zimy ani razu temperatura na anemostacie nawiewowym nie był niższa niż 2 st.C od temperatury powietrza wywiewanego ( nie mam gwc) - przy 100m3/h ,........\nNo ale czerpnia jest na klatce schodowej domu wielomieszkaniowego, a że dom nie izolowany, to grzeją (powietrze) sąsiedzi\nNo ale czerpnia jest na klatce schodowej domu wielomieszkaniowego, a że dom nie izolowany, to grzeją (powietrze) sąsiedzi Array="" style="vertical-align:middle" Array border="0" alt="icon_biggrin.gif">\nJak wszyscy sąsiedzi zrobią tak samo wtedy dopiero będzie miał problem.\njest to ultrauniwersalny przykład, do zastosowania w każdym przypadku jako wrzozec\nktóry powinien trafić do Sevres\nto właśnie z niego czerpie natchnienie nasz Niedyplomowany\nJak zwykle... Czerpnia jest na zewnątrz, do sklepu zawsze można wpaść i zmierzyć samemu. Głupoty zawsze łatwiej pisać, to fakt.\nZawsze podawał Pan przykład wentylacji swojego „domu” – aż tu nagle wyskoczył pawilon.\nJakoś nie widzę tu jasnowidzów, ani tłumaczy „co autor, miał na myśli”.\nZawsze? Nigdy nie podawałem sprawności itp. to własna robota z 89' –\nPisałem wielokrotnie, że badam wszystkie dostępne centrale. A w sklepie chodzi sentinel 250m/3h na produkcji flexit 3000m3/h.\nTakie podsumowanie z mojej strony,przeze mnie zalozonego zreszta tematu...\nW Holandii(gdzie mieszkam od dosc dawna) zapytalem znajomego budowlanca(wlasciciel firmy remontowo-budowlanej),czy czesto zdaza mu sie spotykac "na robocie" systemy wentylacji mechanicznej,spojrzal na mnie z politowaniem i kiwajac glowa odpowiedzial:"Wy Polacy jestescie bardzo dziwni,psioczycie,nazekacie ze bida,ze zle wam i wciaz malo,ale fundujecie sobie takie drogie rozwiazania podczas budowy swojego domu,brak jakiejkolwiek w tym logiki.Wytlumaczenie jest jedno;u was wcale nie jest tak biednie jak w kolo opowiadacie",dodal jeszcze ze u nich w kraju takie rzeczy to tylko najbogatsi sobie funduja a reszta pieniadze wydaje na wczasy i inne uciechy naszego ZBYT krotkiego zycia...zamiast robic wszystko na pokaz aby stwarzac POZORY bycia bogatym...\nW Holandii(gdzie mieszkam od dosc dawna) zapytalem znajomego budowlanca(wlasciciel firmy remontowo-budowlanej),czy czesto zdaza mu sie spotykac "na robocie" systemy wentylacji mechanicznej,spojrzal na mnie z politowaniem i kiwajac glowa odpowiedzial:"Wy Polacy jestescie bardzo dziwni,psioczycie,nazekacie ze bida,ze zle wam i wciaz malo,ale fundujecie sobie takie drogie rozwiazania podczas budowy swojego domu,brak jakiejkolwiek w tym logiki.\nW sumie .... zgodzę się z tym ....\nJestem zdania , że budując dom trzeba kierować się logiką aby nie zatracić ekonomicznego aspektu po drodze .\nMam dom w technologii ściany jednowarstwowej bez bajerów i nowinek... ogrzewany ekogroszkiem . Dom do stanu "do zamieszkania" wybudowałam w 2008 roku za około 260.000zł , na CO i CWU wydaję rocznie około 3000zł. Dodając max. izolację i nowinki wszelakie zapewne nie najtańsze - nie zwróciłoby mi się to za mojej kadencji. Trzeba wziąć też pod uwagę, że "nowinki" w momencie montażu są nowe - a z czasem zużywają się i wymagają napraw/serwisów/wymiany ... co też kosztuje .\nMyśląc w ten sposób , czytając i przeliczając na swoim własnym przykładzie zrezygnowałam z "nowinek" bo według mnie nie zwróciłoby mi się ... czyli zatraciłabym aspekt ekonomiczny . Wolę spłacać ratę nie do zarżnięcia i mieć co mam ... niż żyłować się " na pokaz" tudzież dla eksperymentów.\noczywiście to co napisałam to tylko moje zdanie na ten temat i nie każdy musi się z nim zgadzać ...\nponadto - nie neguję takich rozwiązań u innych .... to prywatna decyzja każdego....\nno jasne...każdy ma prawo do swojego zdania....my mamy "nowinki" nie po to żeby nam się spłaciło, tylko żeby bez roboty żadnej mieć ciepło w domu....i świeże powietrze bez otwierania okien i much w pomieszczeniach.....\nto też tylko moje zdanie\ni o to chodzi ... dla mnie ważne były finanse w trakcie budowy , dla innych ważny jest większy komfort użytkowania , jeszcze dla innych coś innego ... każdy ma swoje priorytety którymi się kieruje ...\nAspekt ekonomiczny ? – a co to znaczy ?\nBez trudu można udowodnić, że sprawna i poprawnie wykonana wentylacja mechaniczna, na etapie inwestycyjnym, jest tańsza od poprawnie wykonanej wentylacji „grawitacyjnej” – zwłaszcza w domu parterowym (jeśli ma działać - jako tako - latem).\nJest jednak podstawowy warunek – decyzja o tym, jaka ma być wentylacja, musi być podjęta już na etapie projektowania budynku.\nrijskwijker - koszty wykonania wentylacji mechanicznej i grawitacyjnej są podobne, przecież wentylacja grawitacyjna nie jest za darmo...kiedyś czytałem taki artykuł, w którym były porównane koszty wykonania mechanicznej i grawitacyjnej i róznica w kosztach to był koszt rekuperatora.\nOczywiście, takie decyzje trzeba podejmować na etapie projektowym...jak napisał już bajbaga\noprócz dodatkowego kosztu rekuperatora wchodzą w grę koszty prądu ... przecież nie jest to perpetum mobile\nponadto - czy ja , mając dom w technologii ściany jednowarstwowej , nieizolowany - mogłabym sobie zamontować ? czy byłoby to optymalne/opłacalne rozwiązanie?\nczy jest tak, że WM montuje się w domach dobrze zaizolowanych , energooszczędnych , pasywnych ....?\nczy w takich powiedzmy standardowych jak mój , czy standardowym wedle projektu (max + 10cm styro + 20cm wełny na dachu i 10cm styro na posadzkach ) .... czy WM będzie dobrym rozwiązaniem?\nKoszt wykonania wentylacji naturalnej jest wyższy od najtańszej WM z odzyskiem ciepła. Z tym, że mało osób decyduje się najtańsze rozwiązania. Kolejna sprawa to zadania jakie ma wentylacja - nawet najtańsza WM jest skuteczniejsza i bardziej komfortowa od naturalnej. Przepisy... tak naprawdę przepisy podając ilości powietrza jakie muszą być usuwane w sposób ciągły - wykluczają projektowanie wentylacji naturalnej.\nDlaczego więc jeszcze zdarzają się projekty z wentylacją naturalną ---- nieznajomość tematu, przez pseudoprojektantów.\nzadałam proste pytanie , a Pan mi tu wysuwa jakieś bzdety i bzdurne pytania ...\npytanie dałam zasadnicze i krótkie: czy przy domu standardowym jak mój i 3/4 populacji budujących montaz WM jest zasadny?\ntak czy nie ? i dlaczego?\nwchodzą w grę koszty prądu\n??? możne Pani uściślić... 4 osoby 100m3/h wentylatory AC/EC - jakie jest zużycie przez pół roku?\nogrzanie 100m3/h o 15st. C to 0.6kWh - dodam by było łatwiej - przy 100m3/h pobór prądu to 8 do 15W czyli zużycie około 0.012kWh\n0.012 x 24 x 180 dni x .5 zł =26 zł\na te .... porównywanie kosztów .... hm ... to na jakich warunkach? możecie przybliżyć temat? albo zapodac link jeśli takie porównanie miało miejsce na forum? doczytam sobie w wolnej chwili...\nnie ma uzasadnienie ( poza niewiedzą) dla robienia wentylacji naturalnej w niskiej zabudowie indywidualnej. naturalna wentylacja jest droższa, mniej komfortowa, nie działa w sposób ciągły, nie zapewnia normatywnych ilości powietrza. Projektowana jest wyłącznie ze złej woli lub niewiedzy.\nrozumiem, że chodzi Panu o to, że te 26zł to koszt prądu zużywanego przez WM w okresie 6 m-cy?\nno i kwestia wykonania tekiej instalacji jeszcze mnie gnębi ... bo o ile bajbaga czy adiq potrafią sami sobie to zrobić i odejdzie koszt robocizny - o tyle przeciętny Kowalski sam to sobie może ściany pomalować tudzież w nosie podłubać .... czyli do WM musi wynająć firmę ... to jak myślicie:\ntaniej wyjdzie wymurowanie kilku przewodów więcej komina (który tak czy siak trza stawiać do CO w domu standardowym) czy montaż przez firmę WM z rekuperatorem?\nWM nie zawsze i nie musi = rekuperacji. Rekuperacja jest tylko dodatkiem do WM.\nWM nie musi być zrównoważona (oparta o centralę wentylacyjną).\nWM montuje się po to, aby była wentylacja – zwłaszcza latem – zwłaszcza w domach parterowych.\nW domach z poddaszem często na poddaszu osobny komin wentylacyjny, dla np. łazienki na poddaszu (a bywają takie rozwiązania), nie ma odpowiedniej mocy aby wentylować.\nWentylacja (prawidłowa) musi być - aby ją zapewnić, ponosi się, takie czy inne, ale zawsze, koszty eksploatacyjne.\nw tym momencie 90% obywateli RP powinno się według Pana powiesić z rozpaczy tudzież udusić z braku powietrza ?\nPrzepisy... tak naprawdę przepisy podając ilości powietrza jakie muszą być usuwane w sposób ciągły - wykluczają projektowanie wentylacji naturalnej.\noczywiście , że prawidłowa wentylacja w domu to podstawa ....\na pewnie koszt wykonania grawitacyjnej i WM zależy od wielu czynników , trzeba rozpatrywać indywidualnie .... dlatego nie ma według mnie jednej prostej odpowiedzi, że opłaci sie albo sie nie opłaci .... każdy dom jest inny (lepiej lub gorzej zaizolowany) , każdy inwestor dysponuje innymi warunkami (wykona sam taniej albo z firmą znacznie drożej) ... i w każdym domu rachunek za prąd z tytułu korzystania z WM bedzie droższy o inna kwotę....\nProblemem jest właśnie to, że sprowadza się wentylację „grawitacyjną” tylko do komina.\nObecnie obowiązujące przepisy stanowią, że nawiew musi być za pomocą odpowiednio dobranych nawiewników, a nie poprzez „nieszczelności” okien, a to kosztuje.\nPrawidłowo wykonana wentylacja grawitacyjna, powinna posiadać w rzeczonych kominach, kryzy, klapy zwrotne i regulowane „żaluzje” – co też kosztuje.\nPorównując oba systemy wentylacji, należy mieć na uwadze tylko systemy wykonane prawidłowo – zgodnie z obowiązującymi przepisami.\nCo do eksploatacji. Wszystko kosztuje – dobre (energooszczędne) wentylatory są też kosztowne, a to z kolei podraża inwestycyjnie, ale obniża koszt eksploatacji.\nMożna również zaryzykować stwierdzenie, że w przypadku WM z rekuperacją, koszty eksploatacyjne, w przypadku ogrzewania tanim źródłem energii nie zbilansują się i będą wyższe niż zyski z rekuperacji.\nParafrazując znane powiedzenie TB, im tańsza energia zużyta do ogrzewania, tym opłacalność rekuperacji jest mniejsza.\nNatomiast nie ma wątpliwości co do tego, że WM – zwłaszcza z rekuperacją – podnosi komfort.\nPs. Sprawną WM z rekuperacją można wykonać już od 3.000zł nawet przy założeniu, że zlecimy ją Panu Kazikowi. Niestety specjalistyczne firmy zedrą z nas skórę aż do kości.\nno i kwestia wykonania tekiej instalacji jeszcze mnie gnębi ... bo o ile bajbaga czy adiq potrafią sami sobie to zrobić i odejdzie koszt robocizny\nUściślając... WM nie jest tożsama z odzyskiem ciepła. Tę funkcje pełni rekuperator (wymiennik) nagminnie z kolei utożsamiany z WM jako taką.\nJeśli mowa o zasadności samej WM to jest zasadna w każdym domu ze względu na swoją pełną sterowalność i możliwość zapewnienia wymiany powietrza na takim poziomie jaki oczekujemy czy potrzebujemy w danej chwili bez względu na różnicę ciśnień, kierunek wiatru, czy temperaturę.\nJeśli na etapie projektu koszty związane z budową kanałów wentylacyjnych dla potrzeb wentylacji grawitacyjnej przeniesiemy na ułożenie kanałów WM, ich zaizolowanie i zakup wiatraków które to będą pędzić, to okaże się że WM jest na sto procent tańsza.\nPrzy wentylatorach komutowanych elektronicznie koszt prądu jest mniejszy niż koszt oświetlenia zewnętrznego, a przecież na niego każdy się godzi.\nKoszty związana z jej zainstalowaniem w domu już wybudowanym, wyposażonym w wentylacje grawitacyjną podrażają niestety całą zabawę, ale komfort użytkowy (bytowy) jest za to bezcenny\nZ drugiej strony nie ma co się rozdrabniać i jak już się człowiek ma decydować na WM to od razu z rekuperacją.\nOszczędności z jej stosowania będą tym większe, im większy udział w stratach cieplnych budynku ma wentylacja.\nA to z kolei wynika z jakości (ilości) ocieplenia domu i rodzaju stolarki otworowej.\nOsobiście uważam że nawet w domu wybudowanym w technologi jaką podałaś dla przykładu, czyli spełniającego normy, ale bez aspiracji do bycia energooszczędnym w rozumieniu dzisiejszych standardów, warto WM z rekuperacja montować, ale tą decyzje należy podjąć na etapie projektowym, a najpóźniej wykonawczym. Inaczej generujemy zbędne koszty.\nJeśli WM będzie dobrze zaprojektowana i wykonana... satysfakcja jest gwarantowana (ale mi się rymło)\nNie wiem jak TB to wyliczył (dwa wentylatory = 8W/h) i dlaczego tylko liczył wentylacje przez 180 dni, a do tego jak go znam to uwzględnił tylko minimalną, wynikającą z przepisów wymianę powietrza, ale realny koszt WM z rekuperacją będzie oscylował w przedziale 15-30zł/miesięcznie oczywiście przy zastosowaniu wentyli typu EC/DC (można to łatwo sprawdzić na karcie katalogowej danego wentylatora)\n... i w każdym domu rachunek za prąd z tytułu korzystania z WM bedzie droższy o inna kwotę....\nSkładowych jest kilka, ale wspomnę tylko o sposobie życia.\nDom w którym się pali - nie w piecu '-), w który są zwierzęta, a jeden domowników ma "hercklekoty" będzie inaczej przewietrzany niż dom w którym mieszkają ludzie, którzy ze względu na charakter swoich obowiązków są po za domem 10-12 godzin na dobę\nNie wyliczałem... mam podlicznik - teaz chodzi mi 250 sentinel na 51% - pobór 22W. Można sprawdzić - a 600--tak przy 100m3/h brała 8-10W. a 180 dni... jak komuś szkoda nawet 20 zł miesięcznie ( przy tańszej centrali) to może na lato wyłączyć reku.\nJest też druga strona medalu - na przykladzie:\nMój siostrzeniec kupił mieszkanie, w którym nie ma wentylacji tj. komina wentylacyjnego.\nKoszt (kalkulacja) wykonania takowego – łącznie z projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, przekracza i to znacznie 8.000zł + inne nieprzewidziane.\nZa kwotę około 1.000zł ma zdecentralizowaną WM, na bardzo porządnych i energooszczędnych wentylatorach (MAICO) + możliwość zainstalowania kominka, co przy wentylacji „grawitacyjnej” było niemożliwe (a w zasadzie sprowadzało się do konieczności budowy drugiego komina wentylacyjnego).\nFirmy… był nasz wykonawca na budowie i wycenił całość na 24.000 zł ( duży dom) – potem w innej firmie klientka ( nie chwaląc się, że ktoś był i wyceniał) ), została przekonana do profesjonalizmu tej firmy. Wycena 44,000 zł. Podpisana umowa. Jakież było jej zdziwienie i blada twarz, gdy zobaczyła moich na budowie…\nNie wyliczałem... mam podlicznik - teaz chodzi mi 250 sentinel na 51% - pobór 22W. Można sprawdzić\nCoś mi nie gra: http://www.flopsystem.pl/index.asp?Block=S...mp;kolor=EAFBB1\nbo to jemu\non zawsze ma inaczej...\nmożna również dodać, że\nreklamy często kłamią badź nie mowią wszyskiego,\na on się reklamuje, nic więcej\nCoś mi tu nie gra... ciągniesz pan prąd na lewo?\nNiskoenergetyczny wentylator kanałowy SENTINEL 250\nPrędkość ------------Pobór mocy[W]\n100% ---------------\t317,4\n80% -----------------\t230,0\n50% ----------------\t46,0\n25% -----------------\t16,1\nDodatkowo to jeden wentylator, a pan podał zużycie prądu dla WM nawiewno-wywiewnej.\nNie umie pan normalnie pisać tylko zawsze jakaś "jopa"\nO, bajbaga już mnie ubiegł\n25% ----------------\t16,1\nPan widział jak wygląda rekuperator??? Po co Pan dane jakiegoś wentylatora podaje, który z tematem reku nie ma nic wspólnego? Tylko mącić.\nnie, może nie kłamać\n- dostępna wersja z podwójnym silnikiem (wentylatory bliźniacze)\npewnie biedak założył podlicznik na jeden z tych dwóch\ni teraz się cieszy, a wychodzi na\nTB mąciwodo objawiony, kto tu mąci.\nJa to napisałem czy pan\nZnowu pan podważa inteligencje czytających i uważa że nikt inny nie może sprawdzić w karcie produktu parametrów wentylatora?\nZdejmij pan magnes z tego podlicznika na który się pan powołujesz ze swoim zużyciem energii.\nteaz chodzi mi 250 sentinel na 51% - pobór 22W. Można sprawdzić\nA co to jest ten „250 sentinel ” jeśli nie wentylatorem – bo nie jest rekuperatorem – to pewne:\nModel: Sentinel (strażnik) – system mechanicznej wentylacji mieszkań, na żądanie\nWentylatory systemu SENTINEL (strażnik) dostępne są w dwóch układach pracy CP- stałego ciśnienia i S-hierarchicznej.\nWydajność: do 5300 m³/h\nSpręż na poziomie: do 700 Pa.\nŚrednice kanałów przyłączeniowych: od 100 do 500mm.\nUrządzenia są dostępne w wersjach: dachowych IPX5 i wewnętrznych IPX2 oraz z pojedynczym i podwójnym wentylatorem (bliźniaczym).\nCharakterystyka: System SENTINEL (strażnik) to w pełni automatyczny, inteligentny i energooszczędny system wentylacji mechanicznej. Rozwiązanie jest przeznaczone do stosowania w budynkach mieszkalnych, hotelowych, biurowych, szkolnych itp., czyli w miejscach, gdzie intensywność wykorzystywania układów wentylacyjnych jest zmienna i rozłożona w czasie.\nOpis (ze schematem) chyba wyjaśnia watpliwosci, że nie jest to rekuperator: http://www.instalacjebudowlane.pl/4624-26-...na-zadanie.html\nPanie Jani 63\nw wentylatorach kanałowych podaje się średnice ale w rekuperatorach wydajność. Gdyby Pan się choć chwilę zastanowił to wiedziałby Pan, że 250-tka w reku to nie mm a m3/h.


Wzornik kolorów CMYK to przejrzysty i łatwy w użyciu 256 stronicowy segregator zawierający łącznie 65536 rozbarwień CMYK. Próbki kolorów ułożono i wydrukowano według najnowszych standardów FOGRA. Dzięki niewiarygodnie prostej w użyciu podziałce kolorów możemy w ciągu kilku sekund zlokalizować każdą kombinację CMYK.Producent: DCSKod producenta: 13.000\nTypometr DCS to niezastąpione narzędzie do precyzyjnego pomiaru wielkości fontu w rozmiarze od 4 do 31 punktów, odstępów między wierszami, grubości linii (mm oraz punkt) oraz ściągawka z rozmiarami arkusza wg normy DIN. Lithometer DCS pozwala na dokładne określenie kątów i liniatury rastra. Doskonale sprawdza się w przypadku pomiarów kliszy, płyt oraz proofów. Producent: DCSKod producenta: 10.040


Rzecznik Finansowy wydał pierwsze istotne poglądy w sporach sądowych, w których klienci pozywają Idea Bank w związku z oferowaniem obligacji GetBack S.A. Prezentowana do tej pory argumentacja zostanie dodatkowo wzmocniona o elementy zawarte w najnowszej decyzji Prezesa UOKiK.\nInformacja o decyzji prezesa UOKiK\nPrzykładowy istotny pogląd Rzecznika Finansowego\n- Decyzja prezesa UOKiK oparta o wyniki postępowania prowadzonego przez Urząd wzmacnia argumentację prezentowaną przez nas w istotnych podglądach. Ustalenia te są oparte m.in. o wyniki kontroli w siedzibie spółki czy przesłuchania jej pracowników. Są one zbieżne z twierdzeniami prezentowanymi przez klientów we wnioskach o interwencję trafiających do Rzecznika Finansowego, na których do tej pory opieraliśmy się przy formułowaniu istotnego poglądu. Oprócz tego wykorzystywaliśmy też argumenty wnikające z ustaleń upublicznionych przez Komisję Nadzoru Finansowego w związku z wpisaniem tego banku na listę ostrzeżeń publicznych – mówi Izabela Dąbrowska-Antoniak, dyrektor Wydziału Klienta Rynku Bankowo-Kapitałowego w biurze Rzecznika Finansowego.\nWyjaśnia, że bez ustaleń KNF czy UOKiK Rzecznik mógłby opierać się tylko na pewnym powtarzalnym schemacie działań pracowników Idea Banku opisywanym w pismach klientów oraz własnej analizie prawnej. Liczy, że dodatkowa argumentacja poparta wynikami postępowań organów administracji wzmocni pozycję klientów w sporach sądowych.\nWarto podkreślić, że Idea Banku dotyczyły 592 spośród 702 wniosków o interwencję skierowanych do Rzecznika Finansowego od kwietnia 2018 r. do końca czerwca 2019 r., a dotyczących nabycia obligacji GetBack S.A. Zaczynają też wpływać pierwsze wnioski o istotny pogląd Rzecznika Finansowego, który jest wydawany po złożeniu pism procesowych przez strony w postępowaniu sądowym np.: pozwu przez poszkodowanego klienta i odpowiedzi banku na pozew. Na razie takich wniosków jest sześć i we wszystkich sprawach pozwanym jest Idea Bank S.A. W trzech sprawach Rzecznik wydał już istotny pogląd (przykładowy dokument).\n- Nie wszystkie pozwy są identyczne stąd różni się też treść istotnych poglądów. Zakładamy jednak, że w większości wypadków aktualne będą tezy dotyczące sposobu działania Idea Banku S.A. przy oferowaniu obligacji GetBack S.A. Naszym zdaniem należy je rozpatrywać pod kątem wprowadzenia klientów w błąd oraz missellingu produktu finansowego. Uważamy, że gdyby pozywany przez klientów bank nie stosował nieuczciwych praktyk rynkowych oraz nie wprowadził w błąd klienci nie podjęli by decyzji o takiej inwestycji – mówi Izabela Dąbrowska-Antoniak.\nZ wniosków trafiających do Rzecznika Finansowego wynika, że pracownicy Idea Banku nie informowali o rzeczywistej roli banku w tym procesie. Jednocześnie bank stoi nadal na stanowisku iż wyłącznie informował o możliwości nabycia obligacji ale sam nie oferował instrumentów finansowych. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, bank faktycznie oferował obligacje, co potwierdzają zbieżne wyjaśnienia klientów jak i ustalenia UOKIK. Pracownicy banku dopuszczali się też tzw. missellingu oferując produkt finansowy niedostosowany do potrzeb klienta, obarczony wysokim ryzykiem inwestycyjnym z pominięciem oceny jego umiejętności i wiedzy inwestorskiej. Dodatkowo nie informowali dokładnie o cechach produktu i związanym z nim ryzykiem.\n- Naszym zdaniem wykorzystanie szczególnej pozycji banku jako instytucji zaufania publicznego w relacji z konsumentem również wpływało na jego decyzję o nabyciu obligacji W większości wniosków klienci wskazywali, że do chwili przedstawienia im propozycji nabycia obligacji korporacyjnych zawsze lokowali środki w produkty bezpieczne, z gwarancją kapitału w tym przede wszystkim lokaty. Klienci uważali, że pracownik banku, będący najczęściej ich wieloletnim doradcą w banku, przedstawił im ofertę dostosowaną do akceptowanego przez nich poziomu ryzyka inwestycyjnego – wyjaśnia Izabela Dąbrowska-Antoniak.\nWe wnioskach kierowanych do Rzecznika Finansowego klienci najczęściej wskazują , że zostali przez bank wprowadzeni w błąd co do charakteru w jakim działał bank w procesie nabycia produktu, charakteru produktu, poziomu ryzyka, istnienia gwarancji i ekskluzywności oferty.\n- Mamy nadzieję, że decyzja UOKiK poprawiająca sytuację procesową klientów spowoduje, że bank zacznie myśleć o ugodowym rozwiązywaniu sporów np. przy udziale Rzecznika Finansowego. Na dziś jednak jesteśmy gotowi na przyjęcie kolejnych wniosków o istotny pogląd – deklaruje Izabela Dąbrowska-Antoniak.


Cena PS5 uzależniona jest od marketingu. Sony mówi o „płynnym przejściu” pomiędzy generacjami - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościCena PS5 uzależniona jest od marketingu. Sony mówi o „płynnym przejściu” pomiędzy generacjami\nIza Łęcka 04.02.2020 10:46\nSony nadal niechętnie omawia szczegóły PS5. Podczas spotkania z inwestorami przedstawiciele japońskiej korporacji nie chcieli wchodzić w szczegóły dotyczące PlayStation 5. Dowiedzieliśmy się jedynie, że firma zapewni „płynne przejście” pomiędzy generacjami.\nSpołeczność PlayStation od dawna czeka na informacje o japońskim next-genie. Sony nie potwierdza plotek, nie komentuje spekulacji, a nawet podczas spotkań z inwestorami nie padły ważne szczegóły dotyczące PlayStation 5. Nikt nie liczył na datę premiery lub szczegóły specyfikacji, jednak niezwykle zaskakujące jest podejście korporacji, której przedstawiciel mówi wprost: „niewiele mogę dzisiaj powiedzieć o naszej konsoli nowej generacji”.\nTe nieco zaskakujące słowa usłyszeli akcjonariusze podczas konferencji dotyczącej finansów. Hiroki Totoki – dyrektor finansowy Sony – potwierdził jedynie bardzo dobre wyniki usług. Liczba abonentów PlayStation Plus wciąż rośnie i to właśnie na nich skupia się obecnie Sony – korporacja pokłada nadzieje w rozwoju swojej bazy użytkowników.\nObecnie możemy jednak mówić o finiszu tej generacji, zatem Japończycy wyciągają wnioski z przeszłości i nie chcą dopuścić do zaliczenia spadku, a to właśnie zapewnią zyski z usług.\nIle będzie kosztować PS5? Sony nie może zdradzić, ponieważ wszystko zależy od promocji i tego ile japoński producent wyda na reklamę. Aktualnie nie są zdradzane żadne konkrety, ale Japończycy planują zapewnić „płynne przejście” pomiędzy generacjami. Producent chce zaoferować „najlepszy produkt”, który w trakcie całej generacji będzie jak najbardziej rentowny. W oczekiwaniu na debiut next-gena, Sony analizuje koszty i pracuje nad produktem, by zapewnić odpowiednią liczbę jednostek na premierę. Nie bez znaczenia wydaje się tutaj także stanowisko Microsoftu – Totoki w swojej wypowiedzi sugeruje, że stawiając na konkurencyjność, dopiero po konkretnym przedstawieniu ceny Xboksa Series X, podana zostanie cena PlayStation 5.\nTagi: cena cena ps5 playstation 5 PS4 ps5 ps5 cena Sony