Cold Blue Fire: 22. And here we go again\n22. And here we go again\nWitam wszystkich na starym- nowym blogu :) Bloog.pl był już irytujący... Przepraszam, że tak długo, się naczekaliście... dziękuję jednak, że o mnie nawet po tak długiej przerwie pamiętaliście, zapraszam na nowy rozdział :)\nPo odprawieniu Ricka i zapewnieniu go, że wszystko jest ok. udałam się do sklepu, żeby kupić wszystko co potrzebne na ciasto. Weszłam do marketu, który był największy w Mystic Falls, a chyba byłby jednym z mniejszych w Seattle. Jajka są w domu, cukier i mąka też… soda? Nie jestem pewna, więc lepiej kupię. Przeszłam obok regałów z warzywami i owocami, skręciłam w prawo, przeszłam obok zupek chińskich, koncentratów pomidorowych i innych takich… a właśnie może zrobię zupę pomidorową? Wzięłam słoik koncentratu i ruszyłam dalej. Zatrzymałam się na środku działu przeznaczonego na kosmetyki. Maszynki, podpaski, kremy, szczoteczki… Coś chciałam… Rozejrzałam się dookoła szukając pomocy, żeby sobie przypomnieć, o czymś nie pamiętam… Ta myśl zniknęła równie szybko co się pojawiła, więc nie pozwoliłam, aby dłużej mnie zatrzymywała. Wzięłam do koszyka sodę. Co jeszcze? Orzechy włoskie. W krótkim czasie znalazłam już rozłupane orzechy w opakowaniu. Jabłka! Przecież byłam na owocach! Przewróciłam oczami i zawróciłam. Kupiłam kilogram jabłek, do ciasta starczą 4, resztę się zje osobno. Kiedy podsumowałam swoją listę w głowie, nie mogłam się powstrzymać i poszłam na dział słodyczy! Co tu mamy dobrego? Chipsy, czekolada, batoniki… nutella! Kupiłam średni słoik. Mały się szybko skończy, a dużego nie kupię, bo trzeba dbać o linię . Jednak miałam ochotę też na chipsy. Kupiłam średnią paczkę fromage(wielkość paczki z tego samego powodu co wielkość słoika nutelli). Rozejrzałam się jeszcze czy na pewno nic więcej… Nagle otworzyłam szerzej oczy i rozdziawiłam paszczę. Szybko uklękłam udając, że szukam czegoś na dolnych półkach. Szlag by go trafił! Przed kim się chowałam? Przed Damonem! Przyszedł tutaj, do tego samego sklepu co ja! Cholera! Poszedł na dział alkoholowy, oby zaraz wyszedł… Wychyliłam się lekko, ale nigdzie go nie było. Dzięki Ci Boże! Wyszedł.\n- Chowasz się przed kimś?\n- Jezu!- krzyknęłam i automatycznie moja ręka powędrowała pod szyję. Zamknęłam oczy, żeby się uspokoić, bardzo łatwo mnie przestraszyć… dlatego nie lubię horrorów, co chwilę tam coś wyskakuje. Damon się uśmiechał i obserwował jak się uspokajam.\n- Damon…- nie powinnam wymawiać jego imienia w ten sposób, z lekkim westchnieniem, miałam wtedy brzydkie skojarzenia, których nie powinnam mieć (on chyba też je miał sądząc po jego minie)- nie strasz mnie tak nigdy więcej.\n- Wybacz, chowałaś się?\n- Nie… a ty co? Drogę pomyliłeś?\n- Kimberley na ciebie wytrwale czekała, ale nie wiedziała jednej rzeczy- jesteś dupkiem.\nChciałam go wyminąć, ale mi zaszedł drogę. Zupełnie jak za pierwszym razem...\nUśmiechał się złośliwie. Odsunęłam się i chciałam go wyminąć z obojętną miną, ale mi zaszedł drogę.\n- Witam, jestem Damon Salvatore- wziął moją rękę i pocałował jej wierzch, lekko, ale stanowczo ją wzięłam. Popatrzyłam na niego obojętnie i z wyższością.\n- A ja Elizabeth, a teraz wybacz- chciałam przejść, ale Damon znów mi zagrodził przejście, spojrzałam na niego. Dalej się uśmiechał, najwyraźniej się świetnie bawił moim kosztem- przepraszam, mogę przejść?\nPrzesunął się na bok.\n-Dziękuję- burknęłam pod nosem i przeszłam koło Salvatore’ a czując jego zapach.\nPrzełknęłam łzy, to wspomnienie zabolało, nie wiem czemu, ale zabolało. Już się nie uśmiechał, staliśmy w tej ciszy i patrzyliśmy na siebie. Nawet nie próbowałam ukryć jak bardzo go nienawidzę. Spojrzałam mu w oczy unosząc lekko głowę. Czemu zobaczyłam w nich smutek? I co najważniejsze, czemu go widzieć nie chciałam? Bo bym zmiękła. Odwrócił wzrok. Nie umiał pewnie znieść niechęci w moich oczach.\n- Co z Klausem?\n- Chciał mnie zahipnotyzować, ale miałam werbenę… a właśnie- zdjęłam wisiorek i wcisnęłam mu go do dłoni- dziękuję.\n- El, proszę…\nWyminęłam go z trudem hamując łzy, byłam bliska rozpaczy. Poszłam do ekspresowej kasy i błyskawicznie się uwinęłam. Wybiegłam na deszcz, który na szczęście stracił na sile. Weszłam do auta i się rozpłakałam. Uderzyłam kilka razy w kierownicę, żeby się wyładować na czymś. To bolało, to tak bardzo bolało. Czułam, jakby w mojej piersi była dziura, która z każdym dniem staje się coraz większa. Brakowało mi go, niby był, a jednak go nie było. Oparłam głowę o kierownicę, po moich policzkach spływały łzy, a ramiona się całe trzęsły. „El, proszę…”. Ty mnie prosisz? Moje prośby Cię już nie interesują.\n- Damon, nie zabijaj jej.\n- Twoje prośby już dawno straciły dla mnie jakiekolwiek znaczenie.\nZamieszałam i wyłączyłam makaron oraz w końcu uciszyłam okap. W końcu nastała długo wyczekiwana przeze mnie cisza. Właśnie tego pragnęłam, wyciszenia, spokoju. Uklękłam przed piekarnikiem i poczułam przyjemne, od niego bijące ciepło. Ciasto rosło, to dobrze, że nic nie schrzaniłam. Mogłam być z siebie dumna, jak na pierwszy raz… Spojrzałam na zegarek. Jeszcze 15 minut. Weszłam po schodach włócząc od niechcenia nogami, mój chód był adekwatny do humoru i postawy. Miałam nadzieję, że pichcenie w kuchni mi jakoś pomoże, jednak… nie pomogło. Weszłam do pokoju i rzuciłam się na łóżko. Sięgnęłam po laptopa i go włączyłam. Dawno już nie wykonywałam czynności klasycznych dla nastolatków w moim wieku. Mam tu na myśli: facebook, youtube, twitter i inne dyrdymały, umawianie się z przyjaciółmi bez omawiania planu jak przeżyć kolejny miesiąc. Zupełnie nie miało to dla mnie znaczenia, że ktoś skomentował moje zdjęcie, dodał nowy filmik lub mojego tweeta do ulubionych. Z czasem śmierci rodziców i przeprowadzki, gdzieś się zgubiłam, przestałam być dzieckiem i mentalnie stałam się dorosła. Przewróciłam oczami i wyłączyłam laptopa zanim ten się porządnie włączył. Usłyszałam dzwonek do drzwi, Jeremy albo Jenna zapomnieli kluczy, czemu mnie to nie dziwi?\nZbiegłam na dół i przekręciłam klucz w zamku. Moim oczom ukazał się przemoknięty, smutny Jeremy z miną zbitego psa i kapturem na głowie, który raczej mu nic nie dał. Przekroczył próg nic nie mówiąc.\nSpojrzał na mnie i bez słowa położył torbę na ziemi.\n- Jer, co się stało?\nPociągnął nosem. Nie pytałam czy płacze, zaprzeczyłby, jak to facet.\n- Powiedz mi… proszę, chcę ci pomóc.\n- Zostało jej kilka dni, może nie dożyć weekendu.\nZagryzł dolną wargę, tylko ją widziałam, resztę twarzy miał zasłoniętą kapturem. Dopiero po chwili zrozumiałam co powiedział. Był w szpitalu, u swojej mamy. Jako ktoś, kto jest sierotą powinnam wiedzieć co powiedzieć i co zrobić, jednak nie ma takich słów i czynów, które w tej sytuacji łagodzą ból.\nPodniósł wzrok, widziałam w jego oczach strach, najgorszy ze wszystkich, przed stratą. Bo jeżeli boisz się ciemności możesz zapalić światło, jeżeli boisz się zwierzęcia możesz uciekać, jeżeli boisz się o własne życie, możesz poprosić o ochronę, a jeżeli stracisz bliską ci osobę, to nic nie możesz zrobić.\n- Idź się przebierz, zrobię Ci za ten czas herbatę.\nSkinął głową i z podobnymi chęciami do życia co ja przed chwilą wszedł po schodach. Włączyłam czajnik, a następnie wyjęłam dwa kubki i dałam do nich torebki herbaty oraz cukier. Spojrzałam również na ciasto i wyłączyłam piekarnik. Po kilku minutach chłopak zszedł na dół. Miał na sobie białą koszulkę i długie, szare spodnie z dresu. Usiadł na kanapie i wpatrzył się w przestrzeń.\nPołożyłam na stole nasze gorące napoje i usiadłam obok brata. Nie wiedziałam co powiedzieć, przytuliłam go, a on odwzajemnił gest.\n- El, to moja mama, najbliższa mi osoba pod słońcem, a ja mam się pogodzić z tym, że jej nie będzie?\nJego ramiona zadrżały. W moich oczach stanęły łzy, pamiętałam jak to było ze mną. Też nie umiałam tego zaakceptować, nawet dzisiaj kiedy pomyślę, że ich już nie ma… 3 miesiące to zastanawiam się jakim cudem to znoszę?\n- To trudne. I wierz mi, wiem przez co przechodzisz, miałam tak samo. Ja się zabarykadowałam przed całym światem, ty nie popełniaj tego błędu. Nie mówię, że masz chodzić na zabawy i śmiać się ciągle, bo „Twoja mama by tego chciała”. Myśl o niej, ale pamiętaj, że życie toczy się dalej. Napij się. Proszę.\nPowycierał oczy i spełnił moją prośbę.\n- A jak będziesz grzeczny to dostaniesz ciasto.\n- Zrobiłaś ciasto?- uniósł jedną brew.\n- Wątpisz w mój talent kulinarny?- pacnęłam się w czoło- właśnie! Zupa! Siadaj, już nalewam.\nNieufnie usiadł przy stole w jadalni.\n- Dzień dobroci?\n- Nie kpij ze mnie, bo Ci ta zupa bokiem wyjdzie- zaśmiałam się.\nPostawiłam przed nim, a potem przed sobą talerz pomidorowej. Sceptycznie pomieszał zupę łyżką.\n- Nie wiesz jak masz się do tego zabrać? Pokarmić Cię?\n- Nie- prychnął i patrzyłam uważnie jak zjada pierwszą łyżkę. Spojrzał na mnie.- Dobre to jest, zdajesz sobie z tego sprawę?\n- Nie wiem czemu się dziwisz- powiedziałam z udawaną obojętnością i spróbowałam moje dzieło. Mniam!\nKiedy skończyliśmy jeść włożyłam wszystkie naczynia do zmywarki i ją włączyłam. Jeremy uruchomił konsolę. Pewnie chciał przestać myśleć o swoich problemach.\nZadecydowałam, że ciasta nie poleję czekoladą, tylko uczynię je mniej kaloryczne i posypię cukrem pudrem. Na moje szczęście cukier puder był w szafce. Posypałam mój popis cukierniczy, byłam niewysłowienie z siebie dumna, jak tak patrzyłam na to.\n- Przyniesiesz je w końcu, czy tak będziesz stała i się patrzyła?\n- Aż szkoda je zjadać, ale dobra, będziesz pierwszym otruty… degustatorem- poprawiłam się i uśmiechnęłam.\nPokazałam mu język i pokroiłam ciasto, aby następnie je przełożyć na dwa małe talerzyki. Usiadłam obok chłopaka patrząc jak gra w jakieś głupie gry… w które po części też kiedyś grałam i to namiętnie. W Seattle miałam wielu kolegów, którzy się tym interesowali. Czasem robiliśmy sobie taki wieczór z grami i w międzyczasie wpychaliśmy w siebie po kilka paczek chipsów. To były czasy…\n- El? Czy ty mnie słyszysz?\n- Co? Nie, wybacz, zamyśliłam się. Co mówiłeś?\n- Że to ciasto zasługuje na jakąś nagrodę!\nSama spróbowałam i nie mogłam zaprzeczyć. Doprawdy mi się udało. Dzisiaj miałam taki dzień, wszystko mi się udawało. Nie licząc naturalnie pana D. I oby na tym się skończyło.\nUsłyszałam dzwonek swojej komórki. Szybko pobiegłam na górę i odebrałam telefon nie patrząc kto dzwoni.\n- Hej, El!\nTo była Caroline.\n- Możemy się spotkać? Proszę, proszę, proszę!\n- Nie wiem co mam zrobić… ze wszystkim.\n- Spokojnie, już do Ciebie idę. Uspokój się, Car, zaraz wszystko będzie pod kontrolą. Tak?\n- Widzisz? Już się zbieram. Do zobaczenia.\nZbiegłam ponownie na dół i zaczęłam ubierać buty. Potem bluzę… o jejku… bluza Stefana. Jutro w szkole mu ją oddam, teraz muszę pędzić do Caroline. Wzięłam jeszcze dwa kawałki ciasta dla przyjaciółki.\n- Gdzie Cię nosi?\n- Do Caroline! Nie wiem kiedy wrócę. Pa!\nNie usłyszałam odpowiedzi, bo wyszłam zamykając drzwi. Nie padało już, więc postanowiłam iść pieszo. Nie miałam jakoś daleko do przyjaciółki. Spojrzałam na komórkę. 16.18. Przyśpieszyłam kroku starając się zostawić wszystkie myśli za sobą.\nZapukałam do drzwi dużego białego domu. Carol otworzyła mi po kilku sekundach, zupełnie jakby czatowała przy drzwiach.\n- El! Dobrze, że jesteś. Pomóż mi…\nKiedy weszłam do domu zrozumiałam w czym mam jej pomóc. W powietrzu unosił się zapach spalenizny, na środku przedpokoju leżał stłuczony wazon razem z kwiatkami, które w nim były, a pomiędzy jego odłamkami dojrzałam również… ślady krwi. Na podłoże było pełno błota i ślady butów powadziły na górę po schodach i do salonu. Jak miejsce zbrodni w Hollywoodzkim filmie.\n- Byłam na górze… nie, najpierw przyszłam i potem dopiero poszłam, nie… bo…\n- Spokojnie, wycisz się- poleciłam jej i przytuliłam ją. Cała się trzęsła.- Chodź do twojego pokoju. Tam jest wszystko w porządku?\nKiwnęła głową. Nie niszcząc śladów poszłyśmy na górę. Wielkie, błotne ślady skończyły się przed drzwiami do jej sypialni. Usiadłyśmy na łóżku. Otuliłam ją w kocem i objęłam.\n- A teraz mi powiedz, po kolei co się tutaj stało.\nBlondynka wzięła głęboki wdech.\n- Przyszłam ze szkoły i byłam głodna. Miałam ochotę na spaghetti, ale żeby nie pobrudzić dobrych ciuchów przebrałam się po domowemu. Zrobiłam sos, ale na koniec kiedy chciałam go jeszcze odrobinę dosolić to pojemnik mi się przechylił niechcący i… przesoliłam, to było niejadalne, potem ugotowałam makaron z nadzieją, że zjem go z serem. Poszłam na chwilę na górę po laptopa i jakoś o tym wszystkim zapomniałam… makaron się rozgotował i zapomniałam wyłączyć sos i się przypaliło, stąd ten zapach. Zadzwoniłam, więc po pizzę. Otworzyłam wszędzie okna i wyrzuciłam wszystko, bo tego się jeść nie dało. Przyjechała pizza. Przywiózł ją jakiś chłopak… bo ja wiem, może miał 20 lat? Zapomniałam o pieniądzach, więc powiedziałam, żeby wszedł i poczekał, a ja szybko skoczę po forsę. Potem mu zapłaciłam i on wyszedł. Poszłam z pizzą do salonu, ale pomyślałam, że od razu wezmę sobie laptopa. Znowu weszłam po schodach i… położyłam się na łóżku, żeby wyjąć kabel. Chciałam już wyjść z pokoju, jak zobaczyłam cień na podłodze. Przestraszyłam się i zamknęłam drzwi. Przeszłam do łazienki, serce mi mocno biło, bałam się jak cholera. Telefon zostawiłam na dole, musiałam zejść, wybiec z domu. Szybko otworzyłam drzwi, był tutaj ten chłopak, ale już nie był ubrany jak dostawca pizzy. Krzyknęłam i zbiegłam najszybciej jak potrafiłam, ale on był mega szybki, jego kontury się rozmywały! Nagle pojawił się przede mną, nie miałam czym się bronić, więc rozwaliłam mu wazon o głowę. Krzyknął z bólu, bo te kwiatki go zaczęły parzyć. Rzucił mnie jeszcze na framugę i chyba mi rozwalił głowę.- Dotknęła się z tyłu głowy. Miała na palcach w pół zaschniętą krew.- A potem uciekł.\nWiedziałam kim był jej oprawca, jak wszedł i jakie to były kwiatki. Zaprowadziłam ją do łazienki i polałam jej ranę wodą utlenioną. Syknęła z bólu i zacisnęła zęby.\n- Car… nie wiem od czego zacząć. To był wampir.\n- To, to ja wiem. Pytanie jak on się dostał, skoro… zaprosiłam go. Cholera jasna!\n- Potraktowałaś go werbeną, gdyby nie to…- pokręciłam głową i skończyłam opatrywanie jej rany.- Czego on mógł chcieć? Na pewno go nie znasz?\n- Na pewno! Nie wiedziałam co zrobić, więc zadzwoniłam po ciebie… Przepraszam, masz swoje zmartwienia.\n- Hej, Caroline, uśmiechnij się, dobrze, że po mnie zadzwoniłaś, a po za tym nie mam jakichś dużych zmartwień.\n- A Dam…?\n- Mam go dosyć, a teraz koniec tego tematu, musimy tu posprzątać. Kiedy twoja mama wróci?\n- Chyba o 20.\n- To dobrze, mamy czas. Ja biorę wazon i kuchnię do posprzątania, a ty ślady po błocie. Ok.? I weź to schowaj do kieszeni- dałam jej werbenę, którą dostałam zanim poszłam do Klausa.\n- Mhm- zgodziła się, schowała kwiat i poszła po mopa i wiadro z wodą. Zaczęłam zbierać odłamki szkła, najpierw ręcznie, potem najmniejsze drobinki, których nie zobaczyłam razem z wodą zgarnęłam ścierką.\n- W Mystic Falls zawsze tak było? Czy od kiedy się pojawiłam?\nCaroline związała włosy w koka i zabrała się do mycia.\n- Szczerze? To zło zawsze tu było, ale każdy je już przyjął do wiadomości i ignorował… może to ja się przyczyniłam do tego wszystkiego? Jakby tak na to patrzeć, to gdybym Cię nie zaprosiła do Grilla nie poznałabyś Salvatore’ ów, Damon by Cię nie ugryzł, Stefan nie uratował i nie wiedziałabyś o nadprzyrodzonych rzeczach. Czasami się sama dziwię jakim cudem nie dowiedziałam się o tym wcześniej?\n- Ja bym jeszcze sobie pożyła w słodkiej nieświadomości, nie przeszkadzała mi ona.\n- W sumie tak… ale El, czy to nie jest w pewnym sensie ekscytujące? Pomijając fakt, że moja głupota prawie mnie zabiła i byłam przerażona. Chciałam wiele razy przeżyć jakąś przygodę, jak Bella. Znaleźć swojego wampira… jednak teraz, jak już poznałam dwa, to nie wiem, czy bym chciała z jakimś być.\n- Powiem Ci tak. Fajnie jest być z wampirem, ilekroć jest blisko ciebie czujesz dreszczyk adrenaliny, pewnego rodzaju niepewność i podniecenie. Jest silny, odważny, tajemniczy, szybki. Jeżeli już raz zaznasz miłości z wampirem to z pewnością nie poprzestaniesz na jednym. Nie mam porównania, bo nigdy nie spałam z człowiekiem.\n- No co ty! Tylko z wampirem?\nPrzytaknęłam i się zarumieniłam. Skończyłam. Po wazonie nie było śladu. Wstawiłam werbenę do nowego naczynia.\nPrzeszłam do kuchni.\n- A wracając do tematu, jakie korzyści są oprócz seksu?\n- Czujesz się przy nim bezpieczna, możesz na niego liczyć, obroni cię.\n- A co z kłami? To boli jak Cię ugryzie?\n- Tak… szczerze, to jeszcze nie pił mojej krwi tak wiesz… dla przyjemności, ani ja jego… i patrząc na nasze relacje to nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek będę miała okazję.\nBlondynka wykręciła ścierkę, którą mozolnie polerowała podłogę. Klęknęłam obok niej i wzięłam jej mopa. Zanim zaczęłam czyścić salon przyjrzałam się śladom. Widziałam wręcz widmo chłopaka, jak chodzi, patrzy i niczego nie dotyka. Podszedł do szafki ze zdjęciami i… a jednak, dotknął ramki ze zdjęciem. Podeszłam bliżej komody. Przyjrzał się zdjęciu Caroline i jej rodziców, uśmiechnął się lekko i przesunął lekko palcem po ich twarzach. Odłożył je na miejsce. Otrząsnęłam się i zamknęłam oczy. Wariuję… Pokręciłam głową i wyjęłam komórkę. Powinnam do nich zadzwonić, aczkolwiek… Usłyszałam dzwonek do drzwi i podskoczyłam prawie dostając zawału.\n- Jejku! Nie straszcie mnie tak dzisiaj! Uwzięliście się na mnie?- wyszłam do przedpokoju i przez szybę w drzwiach zauważyłam, że to Stefan i Damon. Super, bomba, zadzwoniła po nich. Euforia. Blondynka zbiegła po schodach i rzuciłam jej pytające spojrzenie.\n- Po co do nich dzwoniłaś?\n- Napadła na mnie nadprzyrodzona istota w moim domu, czy to wystarczający powód?\nMiała rację. Jej bezpieczeństwo było ważniejsze od moich miłosnych zawirowań. Spojrzałam na braci Salvatore, a następnie na sufit z nadzieją, że przez to Bóg mnie głośniej usłyszy. Ej, ty tam na górze! Dobrze się bawisz? Super, przynajmniej jedno z nas.\nWidziałam jak Caroline ich zaprasza do środka. Weszli do domu i popatrzyli na siebie, nie umknęło mi to. Coś dostrzegli, od pierwszej chwili.\n- Hej- mruknęłam i odpowiedzieli mi tym samym. Popatrzyłam na Damona, nie mogłam się powstrzymać. To tak jakbyście położyli przed narkomanem na odwyku kreskę pierwszorzędnego towaru i oczekiwali od niego, że jej nie wciągnie. Niby jak, kurde?! Pragnienie i tak weźmie górę, więc po co próbować się powstrzymać… prawda, panie Salvatore?\nPrawda, panno Gilbert…\nCzy to…? Spojrzałam na niego. Lekko się uśmiechał, ale nie patrzył na mnie. No jasne, że to on. Mimowolnie też się delikatnie uśmiechnęłam. Ach, ten Damon! Próbowałam się skupić na tym co mówiła przyjaciółka, ale… kiepsko mi szło. Oparłam się o framugę. Brunet był odwrócony do mnie bokiem. Przyglądałam się jego włosom, które jak zwykle były w nieładzie, aż się prosiły, żeby za nie pociągnąć. Jego niebieskim oczom, jak ocean, albo raczej jak tafla lodu pokrywająca rzekę. Mroźny błękit… Jego usta. Rozchyliłam lekko swoje własne i cudem powstrzymałam się od cichego jęku. Te malinowe usta zostały wykonane przez samego diabła, stworzone, aby z każdym kolejnym pocałunkiem wykradać coraz większą część duszy kobiety, aby w nocy na rozstaju dróg przypieczętowywać pakty namiętnym pocałunkiem. Czułam jak kolana mi miękną. Patrzyłam jak jego klatka piersiowa unosi się i opada. Czarna koszulka i wspaniałe mięśnie, które się pod nią ukrywają, aż proszą, żeby je całować, dotykać. Przytrzymałam się szafki, żeby nie upaść na podłogę. Jego brzuch i… męskość. Byłam bliska omdlenia, musiałam przerwać, natychmiast. Czułam jak pulsuję, odczuwałam względem niego wielkie pragnienie, pożądanie. Przygryzłam dolną wargę starając się zapobiec kompromitacji przy Stefanie i Caroline.\nPrzeszliśmy do salonu i usiedliśmy. Caroline powtórzyła historię braciom. Stefan oparł łokcie na kolanach i splótł dłonie.\n- Kiedy weszliśmy poczuliśmy zapach wampira, który tu był…\n- Otworzyłam wszystkie okna- wtrąciłam się- wszystko się wywietrzyło, jak mogliście coś wyczuć? Macie aż tak dobry węch?\n- Wbrew pozorom zapachy się łatwo przenoszą, ubranie Caroline wchłonęło zapach wampira, szczególnie, że ją popchnął dotykając jej bluzki.\n- Mhm- zrobiłam z siebie debilkę.\n- A więc ten wampir… był nowo narodzony. Jedna z dziwniejszych rzeczy to, to, że miał przy sobie lapis-lazuli oraz nie rzucił się na ciebie- spojrzał na Caroline- i nie wyssał cię co do ostatniej kropli.\n- To znaczy, że co?\n- To znaczy, że…- Stefan spojrzał na Damona, ten skinął lekko głową- On został stworzony, żeby cię porwać, a teraz, kiedy nawalił, sądzę, że już tak jakby… nie żyje.\nCaroline wpatrywała się szeroko otwartymi oczami w młodszego Salvatore’ a. Następnie popatrzyła na Damona, a potem na mnie.\n- Jak to, „porwać”?! Mnie?! Ale co ja komu zrobiłam?! Nie dość, że zawaliłam matematykę, to jeszcze chcą mnie porwać- wstała i zaczęła chodzić tam i z powrotem.\n- Spokojnie, coś wymyślimy…- pocieszałam ją- co możemy zrobić? Co Car może zrobić?\n- Wyprowadzić się- podpowiedział Damon.\nSpojrzałam na niego niechętnie i się uśmiechnęłam sztucznie.\n- Bardzo nam pomogłeś, dziękuję. Stefan?- spojrzałam na chłopaka z nadzieją. Jednak on tylko westchnął i uniósł ręce w geście bezradności.\n- Możesz zamieszkać u nas, ale to również nie jest idealny pomysł, dom jest zapisany na Damona, jako, że on jest wampirem, wampiry nie potrzebują zaproszenia do naszego domu.\n- Czyli żaden z niego azyl…\n- Możemy go przepisać na człowieka- podsunął Damon.\n- Nie na mnie- od razu powiedziała Caroline. Spojrzałam na nią z niedowierzaniem.\n- Żartujesz?! Kto jak nie ty?\n- Ty- popatrzyła na mnie z miną szczeniaka. Nie potrafiłam znieść tego spojrzenia, więc odwróciłam wzrok.\n- Po moim trupie…\n- Wtedy już będzie za późno…- miałam ochotę go uderzyć, już od dawna mnie korciło.\n- Bardzo zabawne, doprawdy. Przestań żartować i pomyśl o tym na poważnie.\nPrzestał się uśmiechać, jego twarz spoważniała.\n- Dobrze, a więc przepisujemy dom na ciebie- wskazał na mnie palcem- ty z niego nie wychodzisz- teraz na Caroline- i obydwie macie przy sobie zawsze werbenę, choćby nie wiem co. Wyskakuj z werbeny- mruknął do Stefana. Ten wyciągnął czarny woreczek i go podał blondynce, która dopiero przed chwilą usiadła obok mnie ściskając moją rękę. Rozwiązała go i wysypała na dłoń jego zawartość. Naszyjnik z werbeną w kształcie łezki.\n- Ale ładny…\n- Tak- zgodziłam się i zerknęłam ukradkiem na Damona. On też na mnie patrzył. Przełknęłam ślinę. Czułam, że mam wielką gulę w gardle i nie umiem wypowiedzieć ani słowa.\nZapięłam jej łańcuszek i zakryłam zapięcie jej kręconymi blond włosami.\n- Ale ja nie mogę tak o rzucić szkoły i przestać na chwilę istnieć. Będzie zabawa lat 60. Muszę wszystko zorganizować, a poza tym, co ja powiem mamie? Będę mieszkała u Salvatore’ ów, bo ktoś chce mnie porwać?\n- Twoja matka wie o wampirach, ale lepiej by było gdyby nie wiedziała, że ty wiesz.\n- Wiem, to by było… dziwne. Nie mogę się wyprowadzić!\n- Chcesz naszej pomocy, czy nie?- spytał zniecierpliwiony Damon.\n- Nie widzę innego sposobu, nie będę się bawił w Zmierzch i wystawał pod twoim oknem, żeby cię nic nie dopadło.\nCaroline spojrzała na mnie i uniosła jedną brew.\n- Obroni Cię, powiadasz?\nWzruszyłam ramionami. Nic dodać, nic ująć. Mimowolnie pomyślałam o Klausie. Czemu? Nie mam pojęcia, po prostu pomyślałam o nim. Czwarty dziennik Gilberta…\n- Przeczytaliście już czwarty dziennik?\n- Co? Dziennik? Nie, kończę drugi, a Damon trzeci. Czemu nagle o tym pomyślałaś?\n- Tak jakoś…- mam im powiedzieć, czy nie? Nie umiałam się zdecydować. Pod tym kątem byłam ostatnio nie do zniesienia. Mama by mi pewnie powiedziała, że buzują we mnie hormony.\n- A pisał o czymś ciekawym?\n- Dopiero w środku trzeciej części jego starszy brat mu mówi o istotach nadprzyrodzonych, wkrótce potem ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. Nuda. Oby się to potem rozkręciło, bo zanudzę się na śmierć… prawdziwą tym razem.\nChciałam już powiedzieć: oby, ale się powstrzymałam.\n- Moglibyście mi dać czwarty pamiętnik?\n- Coś się tak uwzięła?- zapytał Stefan przyglądając mi się uważnie. Nie miałam innego wyjścia niż powiedzieć im wszystko.\n- Klaus chciał mnie zahipnotyzować. Chciał, żebym nie interesowała się tym póki co, ale przyjdzie czas, że wszystkiego się dowiem, w tym do czego mu jestem potrzebna. Na koniec chciał, żebym przeczytała czwarty dziennik Gilberta. I to tyle.\nDamon prychnął. Wszyscy popatrzyliśmy na niego.\n- Proszę was, wierzycie w to? Jest Pierwotnym, wyczuje werbenę na kilometr! Pewnie cię zahipnotyzował, abyś tak powiedziała i tylko on wie, co ci takiego wsadził do głowy. Mówiłem, żebyś tam nie szła sama, ale nie, bo po co mnie słuchać!\nSpojrzał na mnie ze złością. Miał rację, a ja go zignorowałam, chciałam być odważna, a wyszłam na głupią krowę.\n- Przepraszam- szepnęłam i spuściłam wzrok. Nie wiedziałam co więcej mam powiedzieć. Zagryzłam mocno dolną wargę. Nie lubiłam jak ktoś był na mnie zły i mi to otwarcie mówił, czułam wtedy jak ziemia pode mną drży. Skubałam nerwowo krawędź bluzy Stefana, którą miałam na sobie.\n- Gdzie był ten wampir?\n- Na górze i tutaj, jeszcze tam nie posprzątałyśmy…\n- Mogę iść zobaczyć?\nCaroline wstała, a Stefan za nią, weszli po schodach i zniknęli. Też wstałam, jednak zanim się zorientowałam Damon stał przede mną. Uniosłam głowę, lecz nie na tyle wysoko, żeby spojrzeć mu w oczy, tylko, żeby widzieć jego usta.\n- Weź ten wisiorek, a jutro przez Stefana przekażę ci wywar z werbeny, który codziennie będziesz piła…\nWyciągnął naszyjnik z kieszeni. Odgarnął mi włosy i zapiął łańcuszek. Jego zimne palce musnęły moją szyję, dlatego przeszły mnie dreszcze. Przytrzymałam je i odważyłam się mu spojrzeć w oczy.\n- Wciąż tak na mnie reagujesz…\n- Nigdy nie będę inaczej.- powiedziałam szybko. Mój oddech był płytki, bałam się oddychać głębiej, czułam jakby razem z głośnym wypuszczeniem powietrza wszystko prysło jak bańka mydlana…\nPrzesunął dłonie na moje policzki.\n- Damon, ja już nie mam siły, zakończmy to…\n- Co masz na myśli mówiąc „to”?\n- Mam na myśli nas…\nPo schodach zszedł Stefan i Caroline. Damon wycofał ręce i zrobił krok do tyłu. Zrobiło mi się strasznie smutno i pusto. Nie zdążyłam dokończyć zdania i wyszło na to, że chcę definitywnie zakończyć nasz związek! A, do jasnej cholery, chciałam powiedzieć, że mam na myśli naszą przerwę! Stefan ma naprawdę wyczucie czasu…\n- Jesteśmy w martwym punkcie, nie mamy nic…\n- Ja zostaję z Caroline, aż jej mama nie wróci, chcę mieć pewność, że nikt tu nie przyjdzie…\nPrzeszliśmy do przedpokoju, szłam ramię w ramię z Damonem. Ocierałam się o niego najczęściej jak się tylko dało. Uśmiechał się lekko, prawie niezauważalnie, to oczy go zdradziły.\n- Przeczytamy ten czwarty pamiętnik i zobaczymy co się da zrobić. Zamknijcie za nami drzwi. Do jutra.\nDamon ustawił się tak, że zasłaniałam mu wyjście, więc kiedy przechodził dotknął ręką mojej talii, jakby chciał mnie przesunąć. Wiedziałam, że chciał mnie przytulić, ja też tego chciałam. Na pożegnanie puścił do mnie oczko. Uśmiechnęłam się szeroko i Caroline zamknęła drzwi. Jeszcze przez chwilę patrzyłam na drzwi.\n- Starałam się trochę go przytrzymać na górze…\n- No, a dało to coś? Nie wiem, rzuciliście się na siebie…?\nUniosłam brwi i popatrzyłam na nią. Tak, jasne. Obmacywaliśmy się, całowaliśmy, chcieliśmy się kochać na kanapie, ale nie zdążyliśmy. Co za głupie pytanie.\n- Nie mieliśmy na nic czasu… a poza tym… waham się jak postąpić. Z jednej strony pragnę go, chcę z nim rozmawiać, śmiać się, po prostu go mieć przy sobie…\n- A z drugiej nie umiesz mu ponownie zaufać.\nKiwnęłam głową i skierowałam się do salonu.\n- Ale pomyśl jak facet, albo jak… pies!\n- Pies?- spytała marszcząc brwi.\n- Tak! Pies tłucze szklany wazon. Właścicielka prawie w ogóle się na niego nie gniewa, żadnej bury, kary i dalej go będzie rozpieszczała. Pewnego dnia ponownie stawiamy na stole wazon, co zrobi pies?\n- Stłucze go, bo poprzednio nie spotkała go żadna kara.\n- Tego się obawiam. Wybaczę mu zdradę po raz kolejny, pojawi się jakaś laska, która rozłoży przed nim nogi i tak w kółko. Błędne koło.\n- Musi sobie zasłużyć na zaufanie, zgadzam się z tobą całkowicie.\n- W oczekiwaniu na moją mamę, nie musimy się nudzić, prawda? Oglądałaś ”LOL”?\n- Z Miley Cyrus? Słyszałam, ale nie oglądałam…- przyjrzałam się jej twarzy- jesteś strasznie opanowana, spokojna… nie rusza cię to, że ktoś cię chciał porwać?!\n- A co mi to da, poza tym, że zacznę sobie wyrywać włosy z głowy? Nic. Wolę siedzieć z tobą i obżerać się chipsami, właśnie! Chipsy!\nPołożyła mi laptopa na kolana i zniknęła w kuchni.\n- Serio chcesz oglądać film o nastolatce i jej kłopotach sercowych?!- krzyknęłam do przyjaciółki przesuwając wzrokiem po nowych tweetach.\n- Może dzięki temu zapomnimy o naszych! Co chcesz do picia?!\n- Nic gazowanego!\nFilm się zaczął ładować.\n- El! A niech mnie, zrobiłaś ciasto?!\n- Mhm, Jer powiedział, że to arcydzieło, przyniosłam Ci, żebyś spróbowała i potwierdziła lub zaprzeczyła.\n- Chcesz żebym przytyła?\n- Jasne, że tak! Samemu smutno tyć. Ostatnio zauważyłam, że mam nadmiar tłuszczu…Szczególnie, i chyba tylko, w brzuchu.\nCaroline weszła do pokoju z sokiem pomarańczowym pod pachą, szklankami w obu rękach i paczką chipsów w buzi. Pomogłam jej to odłożyć na szklany stolik.\n- A może jesteś w ciąży?- spytała unosząc brew.\nZaczęłam się śmiać, a ona wraz ze mną. Opadła obok mnie i pogłaskała po brzuchu.\n- To będzie małe, słodkie wampirzątko, chłopczyk, czy dziewczynka?\n- Nie wiem, ale jeżeli to będzie chłopczyk chcę, żeby wygląd odziedziczył po Damonie.\n- A dziewczynka?\n- A bo ja wiem, może po mnie, musi być równowaga w przyrodzie!- parsknęłam śmiechem, nie mogłam uwierzyć, że rozmawiałyśmy o dzieciach-Caroline, kochana, a jakbyś nazwała swoje dzieci?\n- Nigdy się nad tym nie zastanawiałam…\n- A ja się przyznam, że tak, słuchaj tego- Ian…- spojrzałam na jej minę, pokiwała lekko głową z aprobatą- Alexander… - zrobiłam efektowną przerwę- Salvatore.\nZaczęłyśmy się śmiać, to było takie absurdalne!\n- Uuu, planujesz z Damonem potomstwo? On o tym wie?- poruszyła sugestywnie brwiami, na co ją szturchnęłam i mimowolnie się zarumieniłam.\n- Żeby były dzieci, najpierw powinien być ślub- po Bożemu…\n- Powiedziała dziewczyna sypiająca z potępionym wampirem- mordercą.\n- Przestań, on nie jest taki zły jakim chce, żeby ludzie go postrzegali.\n- Potrafi kochać, być delikatny, troszczyć się.\n- Ale wciąż jest mordercą.\n- Kocham go takiego jakim jest, Caroline, z jego zaletami, wadami, humorkami, uśmiechem, sadystycznymi upodobaniami, nie zamieniłabym go na nikogo innego. Choćby nie wiem co…\nBlondynka patrzyła na mnie nieprzeniknioną miną, a następnie bez żadnego ostrzeżenia mnie mocno przytuliła. Odwzajemniłam uścisk nie za bardzo wiedząc czemu to zrobiła. Odsunęła się ode mnie po chwili. Wciąż mnie trzymała za przedramiona.\n- Jesteś taka kochana, on na ciebie nie zasługuje, ani, żeby z tobą być, ani, żeby mieć z tobą dzieci…\n- Nie będziemy mieli dzieci, on jest wampirem.\n- Wszystko jest możliwe, Edward nie miał krwi i co? Bum! Bella w ciąży.\nZmarszczyłam brwi. No tak… potencja…Hmmm…z jednej strony to ciekawe.\n- Tak teraz pomyślałam, czysto teoretycznie, skoro on nie ma krwi, to… jak mu stanął?\nPowaga i… wybuchłyśmy śmiechem.\n- Bella była wiatropylna- mruknęła blondynka szczerząc się\n- Co do prawdziwych wampirów… ich sprawność seksualna jest nienaganna, mogę poręczyć- uniosłam dwa palce w górę.\n- Och, wierzę Ci na słowo.\n- Może zadzwonimy po Bonnie… wiesz, powinna wiedzieć, że coś się dzieje w mieście… dawno już się nie spotykałyśmy w trójkę, na babskie pogaduchy… co o tym sądzisz? Spróbuje mojego ciasta- zatarłam ręce- usmażę dwie pieczenie na jednym ogniu.\nCarol się uśmiechnęła, ale już z mniejszym entuzjazmem, wpatrzyła się w ekran szukając innego filmu.\n- Caroline? Pokłóciłyście się?- zapytałam powoli. Przestała mnie ignorować i zamknęła z impetem laptopa, odłożyła go na stół i odwróciła się przodem do mnie siadając po turecku.\n- Ona i Matt są prawie jak brat i siostra, zawsze trzymaliśmy się razem, wiesz, wszystko robiliśmy razem, a potem… zaczęło się psuć, tak o, po prostu. Bonnie nie umie zrozumieć, czemu nie zostanę z grzecznym Mattem, tylko podoba mi się niegrzeczny Tyler… ja sama tego nie pojmuję! Z jakiś dziwnych powodów czuję dreszcze kiedy rozmawiamy, nie mam odwagi mu spojrzeć w oczy, z drugiej strony widzę jak się wygłupia z kumplami z drużyny, jest taki niedojrzały, że aż głupi! Co ja mam zrobić?\nPatrzyłam na nią w zamyśleniu nie wiedząc co jej dokładnie powiedzieć, co poradzić. Wzruszyłam ramionami i westchnęłam głośno wypuszczając powietrze.\n- Nie jestem ekspertem w tych sprawach, sama mam z tym problem… Nawet jeżeli teraz się kłócimy, to i tak nie wyobrażam sobie życia bez niego, z innym mężczyzną, albo z nim, albo z nikim… i on o tym dobrze wie.\nBlondynka poruszyła się niespokojnie i otworzyła szerzej oczy.\n- Tak, on o tym wie! El, on wie, że masz do niego słabość i dlatego musimy tą jego wiarę zachwiać. Musi być zazdrosny!\nUniosłam brwi patrząc na nią bez entuzjazmu. Nie podobał mi się ten pomysł, szczerze powiedziawszy był do bani! Naturalnie, że miło by było zobaczyć go zazdrosnego, ale nie chciałam znowu w to kogoś angażować. Na miłość boską, chciałam za wszelką cenę zakończyć ten temat!\nPrzysunęłam się bliżej laptopa.\n- I co? Znalazłaś ten film?\n- Czy ty mnie w ogóle słuchasz?- spytała podirytowana.\n- Tak, a czy ty mnie słuchasz? Nie chcę kombinować jak słoń pod górkę...\nMęczyła mnie ta rozmowa, choć na chwilę chciałam przestać myśleć, nie tylko o Damonie, ale i o wszystkim. Wstałam.\n- Wracam do domu, pamiętam, że Jenna mnie poprosiła o pomoc w czymś...\n- Nie, nie- zapewniłam ją szybko, ubierając buty. Narzuciłam na siebie kurtkę nie zapinając jej- mówię Ci, zapomniałam o Jennie... wkurzy się, jak ją wystawie, a Jer'ego, bym dzisiaj nie ruszała, był u mamy w szpitalu...\nCaroline westchnęła i oparła się o framugę drzwi.\n- Jak sobie z tym radzi?\n- Jest podłamany, ale ma czas, żeby się na to psychicznie przygotować, gorzej jak to się dzieje nagle...- przed oczami mi stanął obraz barierki i dziury, którą zrobił samochód rodziców, kiedy w nią wjechali. Potrząsnęłam głową i uśmiechnęłam się do przyjaciółki.\n- Muszę iść, dzięki za wszystko.\n- To ja powinnam Ci podziękować!\n- Masz się zamknąć i otwieraj tylko temu, kogo znasz. Jasne?\n- Tak jest, kapitanie- zasalutowała- Przemyśl sobie mój pomysł.\nZamknęła za mną drzwi.\nI wtedy po raz kolejny zaczęłam zastanawiać się, jak dobrze byłoby mieć normalne życie.\nNie poszłam do domu, na samą myśl, że miałabym stawić czoło tym wszystkim problemom, wszystkiego mi się odechciewało. Miałam ochotę na drinka, pragnęłam odciąć się i słuchając starych przebojów raczyć się trunkami. Ruszyłam w stronę Mystic Grill.\nSłońce chyliło się ku zachodowi, było już po 18, ludzi co raz mniej... Usłyszałam za sobą śmiech dziewczyny. Odwróciłam się i dostrzegłam dziewczynę wybiegającą zza rogu. Zaraz za nią wybiegł chłopak, też się śmiał.\n-Możesz uciekać, ale i tak Cię złapię!- krzyknął blondyn, prawie doganiając brunetkę. -Właśnie widzę, Sammy! A może raczej żółwiku Sammy?!\nDogonił ją i przyciągnął do siebie, by ją pocałować. Odwróciłam wzrok i przyśpieszyłam, jak słodko... rzygam tęczą. Przewróciłam oczami, utrzymując wciąż kurs na Grill. Szczerze, to byłam zazdrosna, przecież jeszcze tak niedawno to my staliśmy na szkolnym parkingu namiętnie się całując, aż mi się gorąco zrobiło jak o tym pomyślałam, wręcz jak na zawołanie poczułam jego usta na swoich...\nWestchnęłam głęboko i weszłam do baru. Ludzi wielu nie było i tak jak wcześniej podejrzewałam z głośników wydobywały się stare, typowo amerykańskie brzmienia.\nUsiadłam na stołku przy barze i po okazaniu dowodu barman mi nalał do szklanki whisky. Ściągnęłam kurtkę i wzięłam pierwszy łyk. Napój potraktował moje gardło żywym ogniem, prawie zakaszlałam, uznałam to jednak za bardzo niedojrzałe, więc wzięłam się w garść i tylko lekko się skrzywiłam.\n[cztery szklanki później]\nAlkohol zaczął robić swoje, a moja głowa, przestała tak dzielnie znosić ilość procentów w mojej krwi.\n-Proszę- powiedział barman podając mi szklankę.\nKiedy zaczęłam znów trzeźwiej myśleć ponownie wróciłam do wątku pana D. Nic o sobie przecież nie wiemy, to jak mamy być razem? Jak to jest? Poszliśmy do łóżka kompletnie się nie znając? Co mnie podkusiło, żeby mu pozwolić mnie rozebrać?! Aż mi się w to nie chce wierzyć, zawsze obiecywałam sobie, że mój pierwszy chłopak, z którym to zrobię będzie idealny, będziemy się znali jak mało kto... przygnębiające. I teraz, kiedy jesteśmy ze sobą, a raczej, znamy się od trzech miesięcy...(Jezu, przespałam się z facetem, którego znałam 1,5 miesiąca... starszym ode mnie o 6 lat, teoretycznie, Chryste!) do czego mamy wracać? Nasze pierwsze spotkanie również nie było idealne, nic nie było idealne w naszym związku (pomijając seks). Chyba nie dlatego jesteśmy razem, czy też byliśmy... Musiałam z nim w końcu porozmawiać, teraz, zaraz! Położyłam pieniądze na barze i wstałam, widocznie za szybko, bo zrobiło mi się ciemno przed oczami i musiałam przytrzymać się blatu. Spokojnie odetchnęłam, wychodząc z Grilla. Skręciłam w stronę domu Salvatore'ów. Musiałam się zastanowić co mu powiedzieć, od czego zacząć, jak to ubrać w słowa, nie stanę przed Nim i nie zacznę gestykulować jak rodowity włoch (widzieliście kiedyś, żeby włoch mówił nie ruszając rękami?). Pewnie wiesz po co tu jestem... nie! Brzmi jak początek „Piły”... Damon, nie możemy tego ciągnąć, nie w taki sposób, albo wóz, albo przewóz... dzisiaj sobie uprzytomniłam, jak mało o sobie wiemy, że jedyne co nas naprawdę łączy to seks! A ja nie mogę żyć w takim związku i nie chcę też tego kończyć... trochę taki bełkot wstawionego człowieka, uch. Po lewej stronie minęłam szary, opuszczony dom, byłam już niedaleko...\nZ przerażeniem wpatrywałam się w duże, brązowe drzwi, jakby za nimi znajdował się sam Cerber. Whisky zaczęła działać, więc, albo mi to pomoże, albo przeszkodzi w tej rozmowie. Rozważałam wycofanie się, ale nim się nad tym głębiej zastanowiłam pukałam już do drzwi. Brzuch mnie mocniej rozbolał, czułam jak ziemia pode mną drży. Damon, w do połowy rozpiętej koszuli, stał, opierając się o otwarte drzwi. W jego oczach dostrzegłam zdziwienie, jednak nie mogłam się tylko na nich lepiej skupić, bo wyglądał obłędnie, zwyczajnie, a zarazem tak niesamowicie, że walczyłam z pokusą, żeby się na niego nie rzucić.\n- Elizabeth? Co ty tutaj robisz?- patrzyłam na jego usta, kiedy wypowiadał te słowa, kusiły, przyciągały mnie do siebie...\n- Ja... yyy, tego... chciałam porozmawiać... chyba...\n- Wejdź- otworzył szerzej drzwi wpuszczając mnie do środka... starałam się ignorować jego półnagi tors... Ha! I tutaj leży problem! To moja wina, prowokuję to wszystko, on jest przystojny i czarujący, więc nie potrafię mu powiedzieć „nie”...\n- Możemy porozmawiać w twoim pokoju?- wypaliłam, kierując się w kierunku pomieszczenia.\n- Jasne... El?- spojrzałam na niego.- Ile wypiłaś?\n- Co? Ja? Tylko... trochę... może kilka kolejek...- ostatni raz tak się plątałam przy odpowiedzi na fizyce...\nDamon popatrzył na mnie i zapiął dwa guziki.\n- Czekaj...- uniósł brwi, jak miałam mu wytłumaczyć, że naszym problemem jest to, że go za bardzo pożądam? Że ma przestać zapinać koszulę...\n- El, za dużo wypiłaś, zawiozę Cię do domu, dobrze?\n- Nie!- zaprotestowałam i szybko usiadłam na kanapie, zakładając nogę na nogę i krzyżując ręce na piersi- Nie ruszę się stąd dopóki nie porozmawiamy. Ile można to odwlekać? Dzisiaj sobie uświadomiłam bardzo ważną rzecz o nas. Tak mało o sobie wiemy, a już ze sobą spaliśmy! I to nie raz! Te kilka rzeczy, zanim poszliśmy spać po pierwszej razem spędzonej nocy, to nic. Powinniśmy się znać jak mało kto... wszystko się sprowadza tylko do jednego! I to w większości moja wina, wiem o tym. Pożądam Cię zbyt mocno, więc nie jestem w stanie być względem Ciebie asertywna...\nDamon stał i wpatrywał się we mnie z oszołomieniem połączonym z zawodem. Ale czego on oczekiwał? Póki mnie whisky trzymało musiałam doprowadzić tą sprawę do końca. Brunet podszedł wolnym krokiem do kanapy na której siedziałam i zajął miejsce obok mnie. Po chwili ciszy zdecydował się odezwać:\n- Co chcesz z tym zrobić?- ton jego głosu był smutny, myślę, że Damon sądził, ze zaraz to zakończę, że go zranię.\n- A może... czysto teoretycznie, moglibyśmy zacząć wszystko od nowa? Ten pomysł właściwie teraz pojawił się w mojej głowie. Co o tym sądzisz?\n- Na czym by to miało polegać...?\nWstałam i szybkim krokiem wyszłam z domu. Natychmiast zapukałam zamykając przed chwilą drzwi. Tym razem kiedy Damon mi otworzył miał zatroskaną i zdziwioną minę.\n- Cześć, wypiłam trochę za dużo, mógłbyś mnie zawieźć do domu? Proszę...- uśmiechnęłam się lekko, a Damon zaczął się śmiać. Uśmiechnął się po mojemu i ujął moją dłoń.\n- Oczywiście, cała przyjemność po mojej stronie... Jestem Damon. Salvatore- pocałował mnie w rękę patrząc mi głęboko w oczy. Uśmiechnęłam się jeszcze szerzej.\n- Elizabeth Gilbert. Miło mi...\n- Ale słodko, mój poziom cukru drastycznie wzrósł...- zakpiła postać czająca się w gęstwinie drzew.\n- W pewnym sensie to romantyczne, ty byś nie chciał zacząć wszystkiego od nowa?\n- Zacznę, razem zaczniemy, kiedy tylko zdejmiemy klątwę. Jak myślisz, czemu jeszcze czekamy? Przegapiliśmy już jedną pełnię, do kolejnej może nas już nie być...\n- Dobrze wiesz, że to prawda, bardzo dobrym przykładem są James i Sam, wzorując się na ich błędach powinniśmy wiedzieć, że nie należy się zadawać z wampirami, a szczególnie z porzuconymi, mściwymi, starymi...\n- To o mnie mowa?- szatynka zmaterializowała się obok. Zwierzęta się lekko wycofały, nie miały szans na wygraną, nie pod taką postacią...\n- A nawet jeśli, to c...\n- Pogodzili się- przerwał im spokojny głos.\n- To dobrze, będą bardziej cierpieli, kiedy przyjdzie czas...\n- Wolałbym już to mieć za sobą... co z Klausem i jego misternym planem?\nWampirzyca się uśmiechnęła tajemniczo.\n- Wszystko idzie po naszej myśli, spokojnie, wszyscy dostaniemy to czego chcemy...- zniknęła.\nI co? Podoba się? A co sądzicie o wyglądzie bloga? Wpadłam na kilka dobrych programów do edycji obrazków i się trochę tym pobawiłam ;) Dziękuję wam za wszystko... a teraz proszę bardzo- możecie mnie ochrzaniać za tak długą nieobecność ;)\nAnka 2 lutego 2013 23:19\nCieszę się że nareszcie jest nowy rozdział.Liczę że na nowy nie będziemy tak długo czekac;)\nAnonimowy 3 lutego 2013 00:03\nJak mogłaś nam kazać tak długo czekać,ty niedobra?!\nA teraz poważnie JESTEŚ GENIALNA!!!Piszesz przecudownie.Już nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału.Mam nadzieję,że już nie długo będę się rozkoszować nowym opowiadaniem. :)\nArwena 3 lutego 2013 10:55\nA żebyś wiedziała, że Cię ochrzanię! Już myślałam, że kompletnie przestałaś pisać, a piszesz coraz lepiej i widać Twoją poprawę. Ciszę się, że mnie poinformowałaś :) A co do opowiadania: Jest naprawdę dobry, znalazłam tam coś, ale tak się zaczytałam, że nie pamiętam co to było. Pamiętaj, że liczebniki nie piszę się w opowiadaniach cyframi :)\nKońcówka tajemnicza i nie mogę się doczekać 25 rozdziału.\nA co do wyglądu: Jest o niebo lepszy niż na bloog, ale co tu porównywać, to jest blogspot :) Cieszę się, że przeniosłaś się tutaj. Praca w tym portalu jest o wiele lepsza :) Nie widzę jeszcze, żadnych stron, w których zamieściłabyś, np. spis treści, bohaterów, coś o sobie. Mam nadzieje, że wszystko się pojawi :)\nAnnSalvatore 3 lutego 2013 19:50\nTen rozdział jest genialny!! Jestem nawet skłonna Ci wybaczyć, że tak długo Cie nie było. Te opisy myśli Elizabeth... wygląd Damona.. "Ta ich rozmowa" w myślach.. Te wszystkie spojrzenia, przypadkowe dotknięcia... Aż mi się zrobiło gorąco. No i ta końcówka z rozpoczęciem wszystkiego od nowa: BAJKA!! Jestem tak podekscytowana i pełna nadziei na multum miłości miedzy nimi, ze staram się zapomnieć o poprzednim rozdziale i Klausie.. No i Caroline wymiata. Zresztą jak zawsze. Pozdrawiam i czekam na NN(jak najszybciej mam nadzieję) Buziaki:*:*:* PS. NN u mnie:)\nKamcia3117 4 lutego 2013 00:30\nJeszcze cię pamiętam, może dlatego, że co kilka tygodni wchodziłam na twojego bloga z nadzieją, że coś wstawisz...a tam nic...No, ale widzę, że coś się stało, że zaczęłaś pisać i bardzo dobrze...bo brakowało mi twoich rozdziałów! Rozdział fajny, ooch ta Elena i Damona normalnie powinni się zapisać do Trudnych Sprawach wynajmując sobie kilka odcinków! haha, aaaa i jeszcze ten bidulek Jeremy...niech sobie kupi misia to zrobi mu się lepiej, gwarantuje mu to xddddd Mam nadzieję, że kolejny rozdział nie pojawi się w czerwcu tylko jeszcze w lutym! Pozdrawiam :)\nKamcia3117 7 lutego 2013 19:52\nLexi♥ 7 lutego 2013 23:53\nHejka kochana. :* Obecność była cholernie długa, ale rozdział genialny. Fajnie, że El upiekła ciasto oraz że wszystkim smakowało. Biedny Jeremy, to musi go tak boleć. Nawet nie chcę sobie tego wyobrażać. :/\nTwój styl pisania jest po prostu genialny, zajebisty. No nie umiem tego inaczej opisać. Idealnie wręcz przedstawiasz Damona. Ah..., a te opisy. Trzeba się umieć wczuć w postać i Ty bez wątpienia to robisz. Również fantastyczne jest mieszanie faktów z TVD z Twoim opowiadaniem -dwa słowa -me gusta! <3 Pomysł Caroline ze zazdrosnym Damonem mi się podobał! Mogłaś go wykorzystać. :< No i ogólnie to jestem zafascynowana przyjaźnią Caroline i Elizabeth! <33\nszafcia1 8 lutego 2013 16:35\nHej mi się bardzo podoba i bym cie chyba zabiła gdyby dużej cię nie było. Zapraszam na mojego nowego bloga o Delenie http://thevampirediaresdelena.bloog.pl\nkicia222 10 lutego 2013 14:29\nBardzo fajny rozdział błagam tylko nie karz nam tyle czekać na następny.\nChcę cię poinformować że zostałaś nominowana do Liebster Award , szczegóły na moim blogu http://anncarlleystory.blog.pl/ zapraszam;)\ntpiapiac 11 lutego 2013 00:01\nCześć. Nie wiem czy już cię wcześniej informowałem, ale mój stary blog (t-v-d.blog.onet.pl) już od jakiegoś czasu działa na platformie blogspot pod adresem "dusze-cieni". Serdecznie zapraszam i mam nadzieje, że notki przypadną Ci do gustu. Zostały nieco zmodyfikowane, wydłużone, jak również liczba rozdziałów zmalała o połowę :D\nkicia222 17 lutego 2013 19:16\nKiedy NN ? Nie mogę się doczekać. ;)Pozdrawiam :*\nAnnSalvatore 21 lutego 2013 13:59\nNN u mnie:) Zapraszam:)\nAnka 25 lutego 2013 19:48\nKiedy nowy rozdział?Przy okazji zapraszam do mnie:)http://delena-i-love-you.blogspot.com/\nZnalazłam bloga zupełnie prze przypadek i chyba nigdy nie cieszyłam się tak z jakiegoś przypadku ;) Przeczytałam całość jednym tchem. Podziwiam twoją lekkość pisania :D Koniecznie poinformuj mnie o nowym rozdziale...\nZapraszam do siebie na bloga o wampirach i łowcach. Liczę, że pozostawisz po sobie jakiś ślad ^_^\nAnnSalvatore 8 marca 2013 16:09\nNN u mnie:) Zapraszam serdecznie i wszystkiego dobrego z okazji Dnia Kobiet:*\nEmka K 9 marca 2013 17:33\nCudownie piszesz!!!! Trafiłam tu przez przypadek, przeglądałam wszystkie blogi po kolei i nagle ten Twój!!!\nBajka, bajka i jeszcze raz bajka!!!!! TVD łączone z Twoimi pomysłami= CUDO!!!! Uwilelbiam opisy Damona w Twoim wykonaniu!!! Jeszcze raz- CUDO! Czekam na NN ;*\nElena 13 marca 2013 12:15\nBaaaardzo Ci dziękuję gdyby nie ten Caps Lock to bym nie zauważyła haha :)\nWiesz co strasznie chciałabym wrócić, ale musiałabym od początku przeczytać w wkręcić się w tę historię. Postaram się znaleźć na to czas, ale nic na razie nie obiecuję :(\nAnnSalvatore 22 marca 2013 17:44\nNN u mnie:) Zapraszam i czekam na NN u Ciebie :*\nAnonimowy 22 marca 2013 20:37\nBłagam Cię zlituj się bo uschnę jak badylek bez kolejnego rozdziału!\nCzytam Twoje opowiadanie od początku kolejny już raz i muszę to znowu powiedzieć\nJESTEŚ GENIALNA!!!Piszesz tak przejrzyście,że czytając odczuwam każdą emocję bohaterów.Jest u mnie śmiech,łzy,radość ,czasami wściekłość.To niesamowite jak Twój styl potrafi porwać i pochłonąć.Tak pięknie opisujesz uczucie jakim darzą się Elizabeth i Damon.A sposób w jaki opisujesz Damona...aż mi miękną kolana(tak samo jak pannie Gilbert )Tak więc życzę WIECZNEJ weny bo naprawdę jeżeli przestałabyś pisać to chyba bym umarła.\nPozdrawiam i czekam z utęsknieniem :)) Damonka.\nLexi♥ 26 marca 2013 19:07\nZapraszam na mojego nowego bloga http://klucz-do-wiecznosci.blogspot.com/. Liczę na szczerą opinię :)


Zaczytani.pl: Dziewczynka i czarownica — Alicja Kramer\nZaczytani.pl Literatura dziecięca Dziewczynka i czarownica — Alicja Kramer\nKarolina Habernal (10.11.2020)\n“Czy ty nigdy nie czytałaś baśni? Jak mogłaś tak spoufalić się ze starą nieznajomą kobietą, która kazała ci pić podejrzane płyny? To nie wygląda dobrze”\n“Dziewczynka i czarownica” to historia, która pokazuje, że wszystkie nasze decyzje niosą za sobą konsekwencje. Autorka zwraca niezwykłą siłę przyjaźni i poświęcenia. Dla mnie (pewnie ze względu na wiek) była to książka, przy której się zrelaksowałam. Uważa, że dzieciakom "Dziewczynka i czarownica" pokaże, że bardzo ważne są ich wybory, że nie należy ufać obcym i to, że przyjaciele są bardzo ważni.\nmeandmybookz pl (10.11.2020)\nGłówną bohaterką książki jest ośmioletnia Nora. Podczas rodzinnego pikniku dziewczynka oddala się od swoich rodziców i gubi się w lesie. Kiedy błądzi między drzewami, natrafia na drewnianą chatę. Mieszkająca w niej sympatyczna staruszka, daje dziewczynce butelkę z magicznym napojem i pomaga w odnalezieniu powrotnej drogi. Kilka dni później, Nora wygrywa grę, w której zwyciężczynią do tej pory, za każdym razem była jej przyjaciółka. Dziewczynka jest przekonana, że to sprawka tajemniczego napoju, który wypiła przed rozgrywką. Pragnie zdobyć go więcej, dlatego ponownie odwiedza staruszkę. Jednak tym razem nie dostanie go za darmo. Nora zgadza się, by kobieta za sprawą czarów, mogła zagościć w jej ciele. Nieświadoma, jakie niesie za sobą to konsekwencje..\nNa początku książka nie zrobiła na moich córkach dobrego wrażenia. Problemem okazał się brak ilustracji. Jednak, kiedy zaczęłam czytać przygody Nory, szybko zmieniły zdanie. Słuchały z dużą ciekawością i nie mogły doczekać się dalszych losów dziewczynki. Ja również zaangażowałam się w opisaną historię i byłam ciekawa jej finału. Książka ma ponad 100 stron i dzieje się w niej naprawdę wiele. Autorka stopniowo wprowadza czytelnika w magiczny świat i nie pozwala się nudzić. Główna bohaterka to zwykła, mała dziewczynka, która popełnia błędy i ponosi ich konsekwencję. Jednak razem z przyjaciółmi stara się naprawić wcześniejsze potknięcia, a nadzieja nie opuszcza jej małego serduszka do samego końca.\nJaki morał wyciągnęły z książeczki sześcio i czterolatka? Przede wszystkim taki, że nie wolno ufać nieznajomym, bo nie wiemy jakie mają wobec nas zamiary. Stwierdziły również, że warto być wytrwałym, nie tracić nadziei, a także pomagać i pielęgnować przyjaźnie.\nBarbara Radzikowska (12.11.2020)\n"Dziewczynka i czarownica" to krótka historia o małej Norze, która podczas pikniku oddala się od rodziców i gubi w lesie. Trafia do dziwnej, drewnianej chatynki, w której spotyka staruszkę. Zaczynają rozmawiać. Nora zostaje poczęstowana magicznym napojem. Dzięki niemu wygrywa ze swoją przyjaciółką w grze państwa-miasta. Postanawia poprosić starszą kobietę o kolejną porcję. Jednak podczas kolejnego spotkania babcia z chatki prosi dziewczynkę o nietypową przysługę. Chce znaleźć się w ciele Nory.\nCo wydarzy się dalej? Czy dziewczynka spełni prośbę samotnej staruszki?\n"Dziewczynka i czarownica" to urocza opowieść, pełna skrzatów, zaklęć, magii. Przenosimy się w tajemniczy, fantastyczny świat.\nTo książka, która uczy, by nie ufać nieznajomym, bo nie wszyscy chcą dla nas dobrze. A potem można mieć duże kłopoty. Trzeba dobrze się zastanowić zanim podejmie się jakąś decyzję.\n"Dziewczynka i czarownica" to wspaniała bajka dla dzieci, która pokazuje jak ważni w naszym życiu są przyjaciele. Ludzie, którzy potrafią nam bezinteresownie pomóc są bezcenni. Tak jak skrzaty, pomogły Norze w jej kłopotach, tak świetnie jest mieć obok siebie pomocne osoby. Siła przyjaźni to wielka moc.\nTo też opowieść o odwadze i wytrwałości, a także, o tym, że każdy z nas popełnia błędy. Sztuką jest je naprawić i wyciągnąć z nich wnioski na przyszłość.\nKsiążka Alicji Kramer gwarantuje miło spędzony czas. Cudowni bohaterowie, świat pełen magii i tajemnic. Czarownica, skrzaty. A co robi tam czarny kot? Tego dowiecie się czytając "Dziewczynkę i czarownicę".\nKlaudia Wycisk (16.11.2020)\n„Dziewczynka i czarownica” Alicji Kramer to niezwykła baśniowa opowieść, ukazująca jak ważne jest by doceniać każdą chwilę, a w przypadku dzieci, by nie ufać obcym!\n8-letnia Nora idzie z rodzicami na wycieczkę do lasu. Kiedy oni udają się na drzemkę, ich córka postanawia wybrać się na samotny spacer. Nie potrafiąc znaleźć drogi powrotnej napotyka na chatkę i mieszkającą w niej starszą panią. Kobieta oferuje jej sok z brzozy, dzięki któremu uda jej się wygrać z niepokonaną koleżanką w Państwa Miasta. Nora zgadza się i przy następnej okazji do gry, zdobywa największą ilość punktów!\nDecyduje się na kolejną wizytę u staruszki, która niestety ma już poważniejsze konsekwencje... W wyjściu z kłopotów pomagają jej nowo poznani leśni przyjaciele.\nPrzyznam, że pracując w bibliotece zdarza mi się czytać książki dla dzieci. I zdecydowanie chętnie będę polecać tą pozycję, kiedy się u nas pojawi! Posiada cudowny baśniowy klimat oraz wartościowe przesłanie. Polecam nie tylko dzieciom\n,,Dziewczynka i czarownica" Alicji Kramer to historia, w której przenosimy się do domu złej czarownicy... Jednak czy naprawdę była taka zła?\nNora razem z rodzicami wybrała się na wycieczkę, jednak zgubiła się w lesie. Trafiła do domu pewnej staruszki, która pomogła jej odnaleźć opiekunów i przekazała napój dzięki któremu bohaterka miała wygrać z koleżanką w państwa-miasta. Jak każda przysługa, ta i kolejna także miała mieć swoją cenę.\nPublikacja przeznaczona jest dla starszych dzieci, które dobrze radzą sobie z samodzielnym czytaniem lub wysłuchaniem dłuższej opowieści. Nie ma tutaj ilustracji, jednak historia jest na tyle ciekawa, że pozwala bez przeszkód spędzić z nią dłuższy czas. Bardzo ciekawie skonstruowaną postacią jest staruszka, a dodatkowo na uwagę zasługuje także zakończenie tej historii.\n,,Dziewczynka i czarownica" Alicji Kramer to historia w stylu Baby-Jagi, jednak zakończenie jest w tej pozycji bardzo pozytywnie. Serdecznie zachęcam Was do sięgnięcia po tę pozycję.\nAnna Kaczor (10.12.2020)\nNora jest ośmioletnią, szczęśliwą dziewczynką. Pewnego dnia wyrusza z rodzicami na wyprawę do lasy, a kiedy oni zasypiają, postanawia udać się na spacer. Niestety gubi się w lesie, a szukając drogi powrotnej, trafia do chatki, gdzie spotyka sympatyczną starszą panią. Staruszka proponuje jej magiczny napój, dzięki któremu będzie wygrywać w grze. Dziewczynka szczęśliwie wraca, a podczas gry z koleżanką udaje jej się, wygrywa. Nora jest zachwycona właściwościami napoju i wraca do chatki w lesie, aby poprosić o kolejną porcję. Jednak tym razem staruszka chce coś w zamian – chce, aby Nora pozwoliła jej wejść w swoje ciało. Dziewczynka po chwili się zgadza, nie wiedząc, jak złą decyzję podejmuje i jak wielkie będą jej konsekwencje. Dlaczego tak naprawdę staruszka chciała wejść do ciała Nory? Co stanie się, gdy to zrobi?....\nCała recenzja na moim blogu https://anka8661.blogspot.com/2020/12/wydawnictwo-novae-res-ksiazka-pt.html\nMonika Malawska-Gałysa (15.01.2021)\n"Dziewczynka i czarownica" to dość niepozorna książeczka zawierająca ciekawą, wciągającą historię z której młody czytelnik może wyciągnąć ważną lekcję - nie należy bestrosko ufać obcym, brać od nich proponowanego jedzenia i picia i nic im nie obiecywać. A już na pewno czerwona lampka w głowie powinna się zapalić w głowach na słowa "tylko nie mów nic rodzicom".\nNora to ośmioletnia, miła, śliczna dziewczynka. Pewnego razu będąc z rodzicami w lesie oddala się od nich i trafia na dziwną staruszkę. Dzięki napojowi który dostaje od nowo poznanej kobiety udaje jej się pierwszy raz wygrać w grę z koleżankami. Gdy wraca po więcej, staruszka prosi o przysługę w zamian za następną porcję. Dziewczynka się zgadza, co prowadzi do tego, że czarownica przejmuje jej młode ciało i zamieszkuje z jej rodzicami, a prawdziwa Nora zostaje uśpiona na prawie rok.. Gdy się budzi, nie wie co się dzieje i pragnie jak najszybciej wrócić do domu. Jednak tam jest już druga Nora, która nie zamierza odejść. Dziewczynka za wszelką cenę chce odzyskać swoje życie. Pomagają jej w tym nowo poznani, leśni przyjaciele.. Jednak czasu jest mało - Nora z przerażeniem odkrywa że co noc przybywa jej 10 lat..\nSam począteczek trochę za bardzo opisowy, co lekko przynudza, ale zaraz potem historia się rozkręca.\nBardzo podoba mi się kilkukrotne podkreślanie w historii tego, że obcym nie należy ot tak ufać.\nI, że każda decyzja ponosi za sobą konsekwencje. Na szczęście nawet konsekwencje złych decyzji można jakoś poprawić. Przynajmniej w większości przypadków. I Nora też dostaje taką szansę.\nPodoba mi się też przekaż, że czasem ktoś robi coś złego przez to, co go wcześniej spotkało. I czasem odrobina dobra względem tej osoby może więcej dać niż ukaranie czy zrobienie czegoś na siłę.\nBardzo fajny pomysł i realizacja, tylko baaardzo brakuje mi tu rysunków! Przynajmniej kilka grafik - zmieniająca się Nora, magiczne nietuzinkowe postacie.. To dodałoby uroku powieści.\nTo był wiosenny dzień, niewiele różniący się od innych. Tak przynajmniej wydawało się Emily i Ediemu, dopóki niespodziewanie nie natknęli się na gadającą wie...


Dobra córka zła: Rozdział XXXVI.\nKochani! Żeby kolejny rozdział się pojawił, proszę niech będzie tu 16 komentarzy! Wierzę, że dacie radę!\nWyszeptałam, czując jego dotyk na moich biodrach.\n- Jesteś bezpieczna. - odszepnął.\nNagle to poczułam. Magię piekielną. Magię nieba. I magię ziemi,czyli naszą ludzką.\n- Co to za rodzaj magii. Nie jest piekielną, niebios, nawet ziemi! Co to za magia?!\n- Nie jestem pewien, jak to się nazywa, ale to chyba magia dusz.\n- Powinienem był wcześniej ci powiedzieć o...\nW jego oczach pojawiła się bezradność.\n- Wszystko ci wytłumaczę, ale najpierw zabiorę cię gdzieś, gdzie będzie bezpiecznie.\nLeżeliśmy nadal na ziemi, Mike przykrywał mnie swoim ciałem. Powoli wstaliśmy. Obserwowałam salę przerażona. Wielu ludzi leżało na ziemi nieprzytomnych. Nagle zauważyłam Eleonorę powoli wstającą.\n- Eleo! - szybko do niej podbiegłam. Krzyknęłam do Mike'a - Zbierz pozostałych. Spotkamy się przy bibliotece.\nZłapałam Eleonorę pod ramię. Mikołaj nie był zachwycony moją decyzją, ale nie protestował. Szybko złapał Kevina i anioły. Ja już prędko szłam z przyjaciółką, uważając by się nie przewróciła. Musiałam obserwować świat za nas dwie.\n- Zaraz się zatrzymamy. Wiem gdzie możemy się ukryć na czas opracowywania planu.\nMike'a nie było jeszcze pod biblioteką.Weszłam do środka złapałam pierwszą kartkę z brzegu i flamastrem narysowałam strzałkę w stronę jednego z pomieszczeń czytelniczych. Wiedziałam, że zrozumie, o co chodzi. Kiedyś, gdy próbowaliśmy uciec przed wścibskimi spojrzeniami ukrywaliśmy się tam. Bibliotekarka, która nas lubiła, powiedziała nam o tajemnym przejściu do małej piwnicy, gdzie składowano książki,z których rzadziej się korzystało.\n- Eleonoro, ufasz mi?\n- Za chwilę wyciągnę skrzydła, bym mogła Cię bez problemu znieść na dół. Pamiętaj, że cię nie puszczę.\nPatrzyłam na nią chwilę, szukając oznak zdenerwowania. Gdy takich nie znalazłam, skupiłam się na okolicach moich łopatek. Czułam jak skrzydła się wyłaniały. Były jak starzy dobrzy przyjaciele, których nie doceniało się, dopóki ich nie zabrakło.\nWzięłam swoją przyjaciółkę w ramiona.\n- Aha, zapomniałam, o czymś wspomnieć. Jeszcze nigdy nie latałam.\n- Co?! Czee...\nNie zdążyła skończyć bo ja skoczyłam. Spadłyśmy ledwie pół metra, a ja opanowałam latanie i powoli opadłam z nią na ziemię.\nStanęłam tak, by w razie potrzeby bronić Eleonory przed zagrożeniem. Z cienia wyłonił się jednak tylko Eryk.\n- Fajne skrzydła.\n- Co ty tu robisz? - syknęłam. - nie powinieneś być na balu?\n- Tak się składa, że od początku wiedziałem, że ten bal nie zakończy się dobrze. To co działo się w szkole w ostatnim tygodniu to zapowiadało.\n- Co się działo? - zapytałam zaskoczona.\n- Nie wiesz? - Chyba go zdziwiłam. - Niedawno pojawił się Bonzo. Nie wiemy czym jest dokładnie, jest to duch, ale nie duch. Opętał 13 osób, wszystkie są w oddziale szpitalnym. Nie wiem, czy dzisiaj też kogoś nie opętał, co doprowadziło do tego wszystkiego.\n- W jaki sposób ludzie robili się ranni?\n- A jak myślisz? Wszystko to wyglądało na nieudane próby samobójcze.\n- A jesteś pewien, że nimi nie były?\n- A myślisz, że Laura nie miała po co żyć?\n- Ona też? - Nie przepadałam za nią, ale była przyjaciółką Karoliny, więc czułam się winna coś przyjaciółce.\n- Ola?! - z góry usłyszałam głos Mike'a.\n- Jesteśmy na dole!\nPo chwili wszyscy znaleźli się w małym pokoju.\n- Eryk mi powiedział, co tu się działo. Dlaczego ty tego wcześniej nie zrobiłeś?!\n- Chciałem. Ale zawsze ktoś mi w tym przeszkadzał.\n- Zawsze to jakaś wymówka. - mruknęłam.\n- Musimy klaunowatego pokonać. Musi być jakiś sposób.\n- Jak zabić kogoś kto nie żyje?\n- Wodą święconą? - zasugerował Kenji.\n- To działa na umarłych. Ale Bonzo nigdy nie żył.\n- Teoretycznie, jakby złączyć moc aniołów i demonów, to powinno się udać unicestwić tego klauna.\n- Przecież to niemożliwe! - krzyknął anioł. - żaden szanujący się anioł nie połączy siły z demonem!\n- Ale to jedyny sposób.\n- Znajdź lepszy.\nNagle rozległ się głośny szalony śmiech. Wiedzieliśmy, że Bonzo przypuścił kolejny atak.\n- Dobra, spróbujmy.\nAutor: Lexi D. w czwartek, lipca 28, 2016\nMiasto Książek 28 lipca 2016 13:35\nCzemu to zawsze musi się kończyć w najlepszym momencie? Nie wierzę... Ja chce więcej! <3\nLena Magdosz 28 lipca 2016 16:13\nNie mogę się doczekać kolejnego rozdziału :D Ach, te emocje - zawsze na końcu najwięcej ;)\nA. Fairchild - Herondale ;) PrettyLittlePsycho ^^ 28 lipca 2016 18:25\nNo i na to czekałam! Megaaa ;)\nUnknown 1 sierpnia 2016 10:09\nUnknown 8 sierpnia 2016 17:15


Macocha - Natasza Socha - książka – Ravelo – tania księgarnia\nKsięgarnia Ravelo.pl > Książki > Literatura piękna > Powieść społeczno-obyczajowa > Macocha\nwydawca: Filiadata wydania:13 marca 2019 oprawa: miękka liczba stron 288\nEbook epub, mobi 24.90 zł 18.67 zł\nWydawca: FiliaData wydania:13 marca 2019 Oprawa: miękka, 288 stron\nPełny opis książki – Natasza Socha "Macocha"\nnumer produktu: 100754293\nKsiążki > Literatura piękna > Powieść społeczno-obyczajowa > Natasza Socha - MacochaKsiążki > Literatura piękna > Powieść polska > Natasza Socha - Macocha\nDodaj recenzję produktu "Macocha"\nJim Benton jest pisarzem i rysownikiem, którego unikalny rodzaj humoru wykorzystywany był na zabawkach, kartkach okolicznościowych, w telewizji, na podkoszulkach... a nawet bieliźnie. Franka Stein jest pierwsza postacią, którą stworzył specjalnie dla czytelników. Mąż, ojciec dwóch dzieci. Mieszka...\nCzy nauka z niechęcią odwraca się od zespojenia z teologią? W każdym razie nie może zadowolić się ani konkordyzmem, ani dyskordyzmem. Brakującym ogniwem, jak uważa Dominique Lambert, może być tylko filozofia. W matematyce, astrofizyce, ewolucjonizmie, biologii i w innych dyscyplinach...\nJim Benton jest pisarzem i rysownikiem, którego unikalny rodzaj humoru wykorzystywany był na zabawkach, kartkach okolicznościowych, w telewizji, na podkoszulkach... a nawet bieliźnie. Franka Stein jest pierwsza postacią, którą stworzył specjalnie dla czytelników. Mąż, ojciec dwóch dzieci. Mieszka...zobacz więcej »\nRoma wzięła ślub z fajnym facetem. Mogli żyć długo i szczęśliwie gdyby nie to, że pewnego dnia w drzwiach ICH mieszkania stanęła JEGO córka... Roma dobiega trzydziestki, kocha i jest kochana przez swojego męża - weterynarza Bruna. Sielanka zostaje brutalnie przerwana przez wtargnięcie w ich...zobacz więcej »\nW każdym razie nie może zadowolić się ani konkordyzmem, ani dyskordyzmem. Brakującym ogniwem, jak uważa Dominique Lambert, może być tylko...\nFragment: "Wybaczcie szczerość, ale przy myciu szyb w przeszklonym kredensie (psiukam trochę płynu i rozprowadzam go starą gazetą) moje myśli, zupełnie jak podczas pisania, wędrują ku istocie rzeczy: czy opinia złej matki wpłynęłaby na sprzedaż moich książek?"zobacz więcej »


Fotograf Pruszków: Paweł - fotograf-wesele.pl\nPrzed zdjęciami musimy wszystko omówić abym mógł poznać wasze oczekiwania i styl estetyczny w jakim powstaną zdjęcia. Jesteście przyszłymi modelami więc musimy się poznać i nieco zaprzyjażnić, zdjęcia na tym zyskają.\nNa codzień fotografuję na rynku reklamowym, śluby to moja pasja. Uwielbiam atmosferę tego dnia, pośpiech, nerwowość, radość. Podobno w tym dniu panna młoda jest najpiękniejsza w całym życiu, koniecznie trzeba to uwiecznić, zatrzymać na póżniej. Trzeba mieć co pokazywać wnukom.\nDzień, w którym bierzecie ślub rezerwuję zały dla Was. Proponuję reportaż z przygotowań, ślubu, wesela, plener lub zdjęcia studyjne. Zawsze przekazuję wszystkie przygotowane zdjęcia na płycie cd, wybrane możecie otrzymać w albumie lub fotoksiążce. Proponuję również prezentację na cd z podkładem muzycznym.\nZapraszam pary z całej Polski.\nWideofilmowanie - film w formie teledysku, HD\nMakijaż ślubny jako dodatek do zdjęć\nPodczas fotografowania uroczystości ślubnej i weselnej, jak i przy wykonywaniu zdjęć w plenerze używam dużo różnego sprzętu fotograficznego - Nikon i Mamiya.\nPosiadam studio w Warszawie.\nTomasz - fotograf Pruszków\nPaństwa zadowolenie z mojej pracy to dla mnie satysfakcja. Kieruję się w realizacji moich zamierzeń pasją a miłość do fotografii ...


Test sprawdzający 4 polska podczas ii wojny światowej - edukolandia.pl\nTest sprawdzający 4 polska podczas ii wojny światowej\n7 maja 2020 18:42Podpowiedzi\nwojna pozycyjna. Plan wydarzeń mit o wojnie trojańskiej; Chiny i Japonia po II wojnie światowej; Generał Anders - po wojniePlik TEST B polacy podczas II woijny światowej.doc na koncie użytkownika Anngellaa • folder rozdział IV • Data dodania: 14 cze 2013. TEST A polska i świat po II wojnie światowej.doc. Historia powszechna. 80 quizów. Wojna, podczas której obie walczące strony zajmują silnie umocnione pozycje to. Ciekawi Świata === Testy + Klucz 4.sprawa polska podczas I wojny światowej; Sytuacja po I Wojnie Światowej; EUROPA PO II WOJNIE ŚWIATOWEJ; Dlaczego rok 1918 jest rokiem przełomowym w 1 wojnie. Udostępnij. Czytaj uważnie tekst i zadania. 55 quizów. wojna zasiekowa.Sprawdziany Testy Gimnazjum Liceum Podstawówka Technikum czwartek, 14 marca 2013. świat po I wojnie światowej, rzeczpospolita, II wojna światowa, policy podczas II wojny światowej, polska i świat po II wojnie światowej, polska i świat po II połowie XX wieku, upadek komunizmu - świat w nowej epoce + klucz odpowiedzi. Seria: Wczoraj i dziś (rok szkolny 2019/20 szkoła podstawowa klasy 4-8 / historia) Poziom: Klasa 8: Dział: 2.Uważasz że znasz się na II wojnie?. Historia Polski. Ziemie polskie, armie i bitwy, które toczyli Polacy podczas IIWŚ. wniosek o wydanie dowodu.doc. #zsrr #stalin #polska #iiws.Pamiętajcie, że materiały dostarczone przez serwis Opracowania.pl nie pochodzą z podręczników.\nwniosek o rejestracje pojazdu.doc.W styczniu 1945 r.\nruszyła ofensywa radziecka, która doprowadziła do zajęcia całości ziem polskich. 20 quizów.Klasa 8, Rozdział II, Polacy podczas II wojny światowej - zagadnienia na sprawdzian. Test sprawdzający - rozdział 2. Ogólna wiedza historyczna. Uważasz że znasz się na II wojnie? 39 quizów. Polacy na frontach II wojny światowej Dnia 30 lipca 1941 r. został podpisany układ pomiędzy Władysławem Sikorskim, a ambasadorem Związku Radzieckiego w Londynie Iwanem Majskim. Rozdział VI Polska i świat w II połowie XX wieku str. 269. wiarygodne testy powtórkowe i streszczenia.Plik ODP DO TESTU A polacy podczas II wojny światowej.doc na koncie użytkownika Anngellaa • folder rozdział IV • Data dodania: 14 cze 2013. TEST A polacy podczas II wojny światowej.doc. Wielkie postacie historyczne. Wojna obronna Polski i pierwsze podboje Stalina. Podczas obrad konferencji poczdamskiej Stany Zjednoczone reprezentował (0-1 p.) B. latem 1914 roku. Quizów w dziale: 9. Przyczyny, przymierza, daty. Kim byli i czego dokonali: - Władysław Sikorski - Władysław Raczkiewicz Poniższe postacie zwłaszcza - w jaki sposób starały się nieść pomoc Żydom w okupowanej Polsce - Witold Pilecki - Irena Sendlerowa - Jan KarskiSprawdziany i testy pokrywające materiał szkoły podstawowej i liceum. TEST A polska i świat po II wojnie światowej.doc.\nW czasie .Sprawa polska podczas II wojny światowej.\nPrezentacja- Park narodowy.pptx.Sprawdzian i odpowiedzi do testu "Polacy podczas II wojny światowej" grupa testu A i B dla klasy 8. I LO Poziom Podstawowy - Nowa Era. Ich podpięcie pod spis treści danego podręcznika polega jedynie na tematycznym dopasowaniu i ma ułatwić Wam poruszanie się po serwisie.Historia Polski (1939-1945) - historia Polski w czasie II wojny światowej, od agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę do zakończenia II wojny światowej 8 maja 1945 i konferencji poczdamskiej (17 lipca-2 sierpnia 1945), która określiła status i granice Polski po II wojnie światowej.II wojna światowa - największa wojna światowa w historii, trwająca od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8/9 maja 1945). Pytania z wojny obronnej Polski i działaniach ZSRR. wojna okopowa. Test o roli polaków jaką odegrali w trakcie II Wojny Światowej. wojna bunkrowa. Zawiera 10 pytań. Język polski Ponad słowami Zrozumieć świat (ZSZ) Historia Poznać przeszłość.W educaście tym nasz Ekspert omówi następujące zagadnienia: żołnierze polscy na frontach pierwszej wojny światowej, organizacje polityczne działające na terenie zaborów polskich oraz .Mam wielka prośbę, potrzebuję sprawdzianów do klasy 1 liceum z historii Poznać przeszłość wiek XX, do działu polska i świat po II wojnie światowej,.\nMiał ktoś już sprawdzian z historii Poznać przeszłość wiek xx z działu "polacy podczas II wojny.\nPolska. Sprawdźmy! Zawiera 20 pytań. Test: II wojna światowa. Sprawdzian dostępny jest w formacie PDF, gotowy do wydrukowania. Clement .Zobacz 4 odpowiedzi na zadanie: Jakie sojusze powstały w czasie 1 wojny światowej i jakie państwa do nich należą?Uzupełnij II Wojna światowa zaczęła się od ataku na o godzinie Polacy dowodzeni przez. Sprawdzian z historii klasa 8 dział 2 - Polacy podczas II wojny światowej - Wczoraj i dziś. Quizy w dziale: II Wojna Światowa. Zabytki. Sprawdzian z historii klasa 8 dział 4 - Polska po II wojnie światowej - Wczoraj i dziś .Pobierz sprawdzian, lub odpowiedzi do testu „Polacy podczas II wojny światowej" grupa testu A i B dla klasy 8 | .PDF. Polska i świat w nowej epoce - Test A i B podsumowujący rozdział VI; Upadek komunizmu - Test A i B podsumowujący rozdział V; Polska po II wojnie światowej - Test A i B podsumowujący rozdział IV .Rozwiąż quiz i sprawdź swoją wiedzę na temat II Wojny Światowej! sciaga.pl menu. Zamieszczam materiały do podręcznika Wydawnictwa Nowa Era "Poznać przeszłość.Wiek XX" - autorzy Stanisław Roszak, Jarosław Kłaczkow. Skomentuj. Pierwsza wojna światowa wybuchła. Szukaj. Rozpoczął się okres terroru i represji NKWD, wspomaganych przez polski aparat bezpieczeństwa.\nTest B Polska i świat po II wojnie światowej Test podsumowujący rozdział V 1.\nJej teatr działań wojennych objął prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany.Quizy o II wojnie światowej dla wszystkich zainteresowanych tą tematyką. Na serio polska wypowiedziała wojnę Japonii?test > Polacy podczas II wojny światowej. Najnowsze Popularne. Podczas wojny, aby .Test B Polska i świat po II wojnie światowej Test podsumowujący. 15 Obserwuj autora Dodaj do ulubionych 0. Sprawdźmy! Na mocy układu zostały przywrócone stosunki dyplomatyczne między krajami, .Ziemie polskie po kongresie wiedeńskim; Europa i świat po wiośnie ludów; Ziemie polskie po wiośnie ludów; I wojna światowa; Świat w okresie międzywojennym; Polska w okresie międzywojennym; II wojna światowa; Polacy podczas II wojny światowej; Świat po II wojnie światowej; Polska po II wojnie światowej; Upadek komunizmu; Polska i .W dzisiejszym odcinku przedstawimy wam 10 najważniejszych bitew II Wojny Światowej. Dewastor96 4 lata temu. Co wiesz o II wojnie światowej? A. wiosną 1914 roku. Prezentacja- Park narodowy.pptx. Od odzyskania niepodległości w 1918 roku Polska wypowiedziała wojnę tylko jednemu krajowi. Rozwiąż test i sprawdź swoją wiedzę.Rozdział IV Polacy podczas II wojny światowej str. 179. Rozdział V Polska i świat po II wojnie światowej str. 219 - 268 Polska i świat po II wojnie światowej. BILANS II WOJNY ŚWIATOWEJ W wyniku eksterminacyjnej polityki okupanta hitlerowskiego zamordowanych zostało 5 384 000 Polaków. Test dotyczy II Wojny Światowej. Poznajcie największe, najbardziej krwawe i niezwykłe starcia konfliktu, który wstrząsnął światem .Historia - Nowa podstawa programowa. Ważne pojęcia: Podział ziem II RP - ziemie bezpośrednio wcielone do III Rzeszy (Wolne Miasto Gdańsk, Wielkopolska,. który oskarżył polskie władze o współpracę z Niemcami i oskarżenie Rosjan o dokonanie zbrodni na polskich oficerach 4 lipca 1943 r. - śmierć gen. Władysław .TEST 15 I wojna światowa 1914-1917. wypowiedzenie wojny Niemcom przez Anglię i Francję .Test „Polacy podczas II wojny światowej" - grupa B, klucz odpowiedzi, plik: test-polacy-podczas-ii-wojny-swiatowej-grupa-b-klucz-odpowiedzi.doc (application/msword) Poznać przeszłość. .Test wiedzy o I Wojnie Światowej..\nTest 11 pole magnetyczne grupa a odpowiedzi


TVPIS: Chaos w służbie zdrowia to wina rządów PO-PSL - Wykop.pl\n@Nevak streamable.com #polityka #tvpis #neuropa #bekazpisu #koronawirus\nHIPERPOTĘŻNA PROPAGANDA W SKRÓCIE WIADOMOŚCI: 14 października dodał: Nevak z wykop.pl\nPrzed obejrzeniem włącz czołówkę dodał: BobMarlej z youtube.com\nDzięki pradziadowi Kurskiego mamy Polskę bez Lwowa dodał: BobMarlej z twitter.com\nTo jest niesamowite jak silne były rządy Tuska. Tyle lat już minęło, a on nadal rozdaje karty i wpływa na obecny stan kraju.\n@miki4ever: Książe Europy. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@miki4ever: ale za chwilę, jak coś Pan Premier Tusk powie o obecnym rzondzie, to się okaże, że to marionetka, która nic nie może. Ot logika pisowców i ich wyznawców ¯\__(ツ)_/¯\n@miki4ever: pancerny elektorat PISu we wszystko uwierzy ( ͡° ͜ʖ ͡°)\no jest niesamowite jak silne były rządy Tuska.\nale za chwilę, jak coś Pan Premier Tusk powie o obecnym rzondzie, to się okaże, że to marionetka, która nic nie może\nWystarczy wziąć pierwszą z brzegu książkę o propagandzie stosowanej przez faszystów. Wróg jest jednocześnie niesłychanie silny lub śmiesznie słaby.\nUmberto Eco opisuje to jako jeden z wyznaczników faszyzmu, tutaj macie resztę:\n@Lookazz: wróg musi być jednocześnie silny i słaby, typowa oblężona twierdza ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@miki4ever: pamiętaj też że w marcu 2021 zostanie premierem ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@miki4ever: I to działa. Wypowiedz nazwisko Tuska przy moim dziadku, to dostanie białej gorączki jakie to diabły były\n@miki4ever: Prawda jest taka ze kazdy dolozyl swoja cegielke przez dziesieciolecia. Nikt nie odwazyl sie zreformowac bo to mina ktora najprawdopodobniej wysadzilaby ze stolka partie ktora aktualnie rzadzila. Wiec bylo zawsze malowanie i perfumowanie trupa zeby nie smierdzial.\nWiec teraz mamy efekt:\n30 milionowy kraj\nLozek szpitalnych w uj\nCiezki przebieg Covid u okolo 7000 pacjentow (hospitalozacje plus respiratory)\nWedług danych GUS, w 2017 r. w Polsce było 957 szpitali stacjonarnych dysponujących 187 tys. łóżek\nSluzba zrowia lezy i kwiczy.\nOgolna liczba zgonow w Polsce to 400 000 rocznie. Wiekszosc z nich to choroby krazenia, pluc, nowotwory. Jakies 70 %\nRocznie to ok 280 000\nPolska sluzba zdrowia dzielnie walczy z wirusem ktory do tej pory (ponoc) usmiercil 3000 czyli 93 razy mniej niz na choroby ktore teraz sie olewa.\n@Lookazz wszyscy jesteście pojeb@ni i wy Platfusy wyznawcy Tuska i te pisiory.\n@Syn_Tracza: Treść pod linkiem z cyklu "faszyzm wg Eco czy program Konfederacji – znajdź różnice".\n@miki4ever: Ale tu TVP ma rację, bo gdyby Tusk przygotowywał nas na Covid-19 to teraz nie byłoby takich problemów XD A tak na serio jak Donaldinho by teraz zaczął sympatyzować z PIS to takiemu Jarkowi i reszcie by się chyba styki popaliły :D\n@Syn_Tracza: Polecisz jakąś pozycję? Bardzo chętnie bym poczytał na ten temat, będę wdzięczny za jakiekolwiek sugestie!\n@jezussek: Lubię surową analizę i fakty bez zbędnych pierdół i mi przypadła do gustu The Anatomy of Fascism. .Nie wiem czy jest po polsku, ale jeżeli nie to warto podszlifować angielski na tek książce. Co kilka stron dostaniesz wręcz obuchem po głowie jak bardzo to jest analogiczne do tego co się dzieje w Polsce i mimo tego, że ludzie wielokroć lepiej wykształceni niż kilkadziesiąt la temu są kompletnie nieodporni na tę ideologię. Jest tam właśnie opisane czemu ludzie są na to tak bardzo podatni.\n@miki4ever: ja jestem ciekaw, jak historia zapamięta rządy krótkiego i jego szajki\n@Syn_Tracza: Angielski to nie problem, dziękuję za polecenie!\n@miki4ever: Ja pier#$% %, nie wierze że dalej skarżą się na "poprzednie" rządy. Mieli tyle lat żeby coś zmienić a dalej się migają, nigdy nie przyznają się do swojej niekompetencji i porażki. Ręce opadają, aż się nie chce komentować. Nie ma to jak pokazać wykres, że dajemy co roku więcej na służbę zdrowia, no tak bo na przestrzeni lat nic nie powinno stac w miejscu, w koncu za cebule czasem trzeba zaplacic 5zl/kg, inflacja galopuje przynajmniej z tego co ja widze. Takze nie wiem jakim ludem bedziemy w przyszlosci jak ja juz mowie " a zjadłby dzis człowiek kiełbaske z cebulka, eee cebula droga. Jednak bedzie sama kielbasa... ."\nObserwatorzy życia publicznego - nowa wersja "nie brakuje opinii"\nObserwatorzy życia publicznego\n@graf_zero: to jest mistrzostwo świata\n@graf_zero: Po poprzednich rzadach mial tyle pieniedzy pis, ze mogl rozdawac na socjal, a kiedy juz zabraklo, to zaczeli dociskac obywateli. Normalnie nie wierze, ze oni zwalili to na po/psl, po tylu zmianach przez pis ustaw, prawa, podatkow, olania sluzby zdrowia, szkolnictwa, gospodarki, nawet teraz powoli niszcza gospodarke i blokuja, dalej wina po i psl... To jest jakis zart.\nNawet od marca zamiast pompowac w sluzbe zdrowia olali to, same restrykcje i kary, nic nie robili tylko wybory, klotnie i ustawy pod siebie... Masakra.\n@graf_zero poprawie kolegę, poprawnie jest "nie brak opinii..." xD\npokaż spoiler Czytał Konrad Wąż\n@graf_zero: Może "komentatorzy" już się przejadło.\nWłaśnie włączyłem sobie xD\nMateriał jak Arułkowicza jakiś dziadek na bazarze pyta co zrobili.\nMiazga co to za propaganda jest.\nJak ci starzy głupi ludzie mają wierzyć w co innego jak tam serwowana jest taka papka, jakbym był takim dziennikarzem to chyba moralnie bym nie dał rady tak pracować nawet za najlepsze pieniądze.\n@Odwrocuawiacz: Ja się zgadzam, że propaganda i kręci się to pod idiotów. Ale tak całkiem serio, to co dla naprawy sytuacji w służbie zdrowia zrobił rząd Tuska, wszystkie poprzednie oraz obecny pisowski? NIC.\n@Odwrocuawiacz: w każdym materiale tvp o PO jest nagtanie jak mohery drą ryja "kurła za Tuska złodzieja to dopiero źle było!"\n@tom3k86: Ziomuś, a co zrobił np. rząd Cimoszewicza albo Pawlaka? Może cofnijmy się do Bolesława Chrobrego? k@@%a mać, PiS rządzi już drugą kadencję, a nadal winni są wszyscy, tylko nie oni.\n@tom3k86: Arłukowicz uporządkował refundację leków, dzięki czemu koncerny farmaceutyczne plus apteki przestały nas tak doić. Ocalono w ten sposób miliardy. Wprowadzono DILO, szybką ścieżkę dla pacjentów onkologicznych.\nRząd Tuska zaczął płacić rezydentom, wcześniej pracowali za jeszcze śmieszniejsze pieniądze. Dali też spore podwyżki pielęgniarkom. Oczywiście to wszystko zjadła już inflacja, a obecna władza szczuła na młodych medyków, mimo że problem braku personelu stał się dramatyczny, pierwszy raz od wojny zamyka się oddziały z powodu braku lekarzy.\nWcześniejsze władze wymiotły resztki komuny z systemu, dzięki czemu np. lekarzowi rodzinnemu zależy na pacjentach. I ogólnie zaczęto liczyć koszty.\nTo wydaje się może niewiele, ale pamiętaj że dopiero od kilku lat mamy państwo, które stać na pchanie dziesiątków miliardów w socjal. Wcześniej było nędznie.\nGdybyśmy prowadzono prawdziwą politykę społeczną, stać by nas było na ochronę zdrowia niewiele odbiegającą poziomem od czeskiej.\nAle głupi p0laczek woli kasę do ręki, a potem bezmyślnie narzeka na służbę zdrowia. Nie widzi związku.\n@jamtojest: Ale ja to rozumiem, nie musisz mi tego tłumaczyć. Zadałem tylko pytanie co zrobił jakikolwiek rząd w tym aspekcie łącznie z tym pisowskim. Żaden nie zrobił nic. Pisowcy są jednak na tyle sprytni żeby to wykorzystać przeciwko poprzednikom.\n@przeciwko78: Nie stać nas na pchanie miliardów w socjal. A to, ze brakuje dzisiaj lekarzy to jest wina wszystkich rządów po kolei, łącznie z dzisiejszym. Nie zapominaj, że lakarza nie szkoli się pięć lat i akurat to, ze dzisiaj są zamykane oddziały to jest wynik działalności m.in Arłukowicza. Wyniki braku działań pisu wyjdą za kilka lat. Nie licząc oczywiście kompromitacji z covidem.\n@tom3k86: Po pierwsze, nad moim komentarzem masz napisane, co zrobił poprzedni rząd.\nA po drugie, nawet jak by nic nie zrobił, to obecny rząd miał pole do popisu. Szczególnie, że była okazja, były protesty i dobrze omówione problemy służby zdrowia, był czas od marca na działania przygotowujące na drugą falę. Nie zrobiono NIC. Tego nie da się niczym wytłumaczyć, a zwalanie na poprzedników to szczyt plucia ludziom w ryje.\n@jamtojest: No czyli nie zrobił prawie nic bo nawet pisowcom możnaby jakieś drobnostki przypisać. Co do sytuacji z covidem to już wyżej napisałem, że sie skompromitowali kompletnie. To, że dziś nie ma lekarzy to jest wlasnie efekt zmniejszania miejsc na studiach za czasów PO i poprzedników. PiS nic z tym nie robi i za kilka lat będzie tylko gorzej.\n@tom3k86: Chodziło mi o to, że to jest pierwszy rząd w IIIRP, który miał wreszcie do dyspozycji ogromny szmal, wieloletnią koniunkturę. I nie zatrzymał medyków w kraju, mimo że mamy ich najmniej w UE. Czechy czy Rumunia lata temu uznali że szkolenie personelu anglikom jest bez sensu i płacą lekarzom po ludzku.\nU nas jest "niech jadą", szczucie na rezydentów którzy nie chcieli wyjechać i zaostrzenie sankcji za błąd w sztuce.\n@tom3k86 nie. Kłamiesz. To co się teraz dzieje to w 100% wina PiSu. Mieli czas, przebimbali go. Oni są odpowiedzialni i mają krew na rękach.\nA nie mówiłem ( ͡° ʖ̯ ͡°)\nZa PO była sk#$%ysynska ilosc afer i przewałów, nie dało się na nich patrzeć, ale k#$%a bez przesady zeby cofac sie o 5 lat+ zeby uzasadnic c%@%?wa sytuacje sluzby zdrowia. Cytuje pinokia: https://www.pap.pl/aktualnosci/news%2C597940%2Cpremier-jestesmy-przygotowani-na-przypuszczalne-nadejscie-koronawirusa.html Ten rzad jest calkowicie niekompetentny i nie wie co sie dzieje mowiac byle co, gdy k#$%a siedzi w ch## ludzi i czeka na poprawe sytuacji - setki tysiecy osob, ktore przez ich decyzje stracily mozliwosc zarabiania poteznych pieniedzy na swoich dzialalnosciach a wielu stracilo tez zdrowie\nZa PO była sk%??ysynska ilosc afer i przewałów, nie dało się na nich patrzeć\n@sfro: porównując ludzi z PIS i PO można powiedzieć, że w PO to byli ludzie święci. PO nie miała aż taki czempionów\n@Sondokan: A co, ze niby nie? Lista jest zajebiscie dluga i nikt nie zostal rozliczony https://wpolityce.pl/polityka/389315-dluga-lista-ciezkich-grzechow-platformy-o-czym-chca-zapomniec-aferzysci-jak-demontowano-panstwo-male-podsumowanie-wielkich-afer-po-psl\n@sfro: lista na pisowskim portalu taaa\nW tym takie perełki jak "ograniczanie wolności zgromadzeń", podatek smartfonowy, zgoda na GMO (XDDDD), i afery które łaczy jedno: były znacznie tańsze niż Sasin i odpowiedzialni za nie ludzie polecieli ze stołków.\n@sfro: Przy ilości afer w PiS to afery PO to małe miki.\nSondokan 1 mies. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@sfro: chłopie, pisowcy na tydzień przed poprzednimi wyborami parlamentarnymi naj?!!li tyle afer, ile PO w ciągu 8 lat nie miało. Co ty w ogóle porównujesz? W miarę normalne rządy PO do zorganizowanej grupy przestępczej, małych autorytarnych sk%%!ysynków?\n@bacaa90: ale ja tego nie podwazam, dla mnie to jest to samo k???!%%o jak nie gorsze, ale zdecydowanie nie popieram poprzedniej wladzy, a po minusach widze, ze ludziom pamiec juz zastygla i dla wlasnej wygody wola nie pamietac bo przeciez niebawem bedzie trzeba wybrac kogos nowego a zeby nie uruchamiac swoich i tak ultra niskich zdolnosci analitycznych u wiekszosci z glosujacych to kazdy pojdzie zaglosowac AUTOMATYCZNIE na "mniejsze zlo" co juz jest przesadzone kto bo PIS i PO rzadza na zmiane pod roznymi nazwami glownie dlatego, ze barany w tym kraju nic nie pamietaja i co 4 lata wymazuja sobie pamiec nie chcac nic analizowac jak pograzeni w amoku zbiorowej odpowiedzialnoisci nie majac w ogole przekonania o swoim indywidualizmie, automatycznie czyli praca dom przychodnia sklep naj@%!c sie, umyc naczynia, wybrac, wyniesc smieci, umyc okna, podlogi, posprzatac i tak do konca bez jakichkolwiek zmian, ale to juz wina edukacji w modelu pruskim, ktora wiekszosci ludziom moc superkomputerow obnizyla do poziomu kalkulatora, bo tylko kalkulator bedzie dzialac automatycznie, nie biorac udzialu w niczym, bedzie przewidywalny, obliczalny, nie bedzie dzialal sam, bedzie bal sie wyjsc z inicjatywa i bedzie grzecznym konsumentem, podatnikiem, robotnikiem, kredytobiorca, skladkowiczem i reproduktorem by byla pewnosc, ze odda w swoim zyciu juz to slynne 598 000 pln, ktore mniej wiecej oddaje kazdy jako zwrot inwestycji Panstwa w podatkach, skladkach i generalnej konsumpcji\n@sfro: Pamiętamy, ale to co robi PiS to jest nieporównywalnie większy gnój.\n@scriptkitty: ja bym powiedzial, ze wczesniej bylismy w piekarniku ustawionym na 200st. a teraz jestesmy z ustawionym na 300st. co w gruncie rzeczy z naszej perspektywy wychodzi na to samo, bo mimo ze temperatura slusznie jest wieksza to te 200st. juz gwarantuje ze nie da sie z tego wyjsc\n@sfro: karakan sam stworzył układktorubtak próbuje zwalczyć\n@sfro: Jeszcze dodajmy nepotyzm. Puls Biznesu, czyli gazeta której nie da się podpiąć pod jakiekolwiek sympatie, sporządza raport nt. obsadzania państwowych spółek i firm. Za czasów PO/PSL te listy liczyły po ok. 400 nazwisk. W 2017 lista PiS-u liczyła 1000 nazwisk.\nLista jest zajebiscie dluga i nikt nie zostal rozliczony\n@sfro: Nie jest wcale taka długa i wielu zostało rozliczonych, włącznie z aferą taśmową która pogrążyła PO. Ośmiorniczki za kilkadziesiąt złotych vs przewalanie kasy przez PiS na premie które im się należały :)\nNajśmieszniejsze w tej liście jest to, że część z tych afer można teraz spokojnie podpiąć pod PiS. Stocznie jeszcze bardziej pogrążone, kasa na budowę elektrowni atomowej nadal przewalana a teraz doszedł jeszcze CPK, ENERGA w Ostrołęce, a z KGHM ciągną kasę aż miło, wszystkie stanowiska które wzięła PO/PSL wzięło teraz PiS a do tego jeszcze pewnie dołożyli więcej i znieśli konkurs stanowisk, zadłużenie kraju jest jeszcze bardziej gigantyczne i nic nie robią z tym żeby je zmniejszyć, skok na OFE był aferą za PO, teraz jest już normalna praktyką, a skok na sądy i TK moim zdaniem przebija wszystkie afery PO razem wzięte, nowe podatki w paliwie ( ͡° ͜ʖ ͡°) wskazywanie że aferą było samo "podjęcie prac" to trochę naciągane, ale jeżeli chodzi o wymyślanie nowych podatków to PO raczej PiS nie przebije. W nocnych zmianach też PiS przebija PO doświadczeniem. Zarzucają zmianę opodatkowania Lasów Państwowych, ale nie wycofali się z tego w czasie swoich rządów czyli im to pasuje.\nKląłem na PO za ich rządów, ale byłem świadomy, że to i tak mniejsze zło w porównaniu do PiS i to co robi aktualna partia przez ostatnie lata to potwierdza. Oni doprowadzili mnie że już nie chce mi się nawet kląć tylko do rezygnacji, tu rację miał niestety Stonoga, szkoda gadać, to jest dramat.\nMi się wydaje, że PO nie wyobrażało sobie że można być tak bezczelnym i rządzić. Zorientowali się chyba dopiero pod koniec drugiej kadencji ale już było za późno.\n2570\twykopali 17\tzakopali 16.5 tys. wyświetleń\nDiego Maradona nie żyje 5900\nNajwiększe wzrosty cen RTV/AGD przed Black Friday 2020 4174\nRosja składa wniosek do Polski. Chce zapisu rozmowy braci Kaczyńskich 3661\nOchroniarz Biedronki użył gazu pieprzowego na chłopaku, który nic nie ukradł 3531\nZ policją mamy poważny problem. 3533\nRuszają wypłaty pieniędzy z Funduszu Wsparcia Kultury 3401\nTVP dostała 4,8 mld zł pomocy publicznej, więcej niż kopalnie i PKP 3347\nPrzedsiębiorca dostarczał za darmo owoce do szkół. Fiskus zgłosił się po podatek 3229\nM. Ciarka: W momencie zatrzymania policjanci nie wiedzieli, że to fotoreporterka 3238\nProkuratura Krajowa twierdzi, że nie ma zapisu ostatniej rozmowy Kaczyńskich 3125


Dobra organizacja to podstawa! - 16 sprytnych, domowych trików | homify\nA.D. 28 May, 2017 13:00\nDobrze zaprojektowane wnętrze to nie tylko stylowe meble i eleganckie dodatki. Ważna jest jego atmosfera i wyjątkowy klimat oraz materiały użyte do wykończenia, ale nie one decydują o codziennym życiu. Dobry projekt musi być, przede wszystkim, funkcjonalny.\nWnętrze ma służyć swoim mieszkańcom, a nie na odwrót dlatego zapytaliśmy naszych ekspertów z dziedziny projektowania wnętrz o opinię na temat praktycznych rozwiązań do domu. W ten sposób zebraliśmy listę 16 genialnych wskazówek dotyczących ergonomicznej aranżacji wnętrza. Zobaczcie co nam powiedzieli.\n1. Panel TV\nWidoczne kable nie są estetyczne i potrafią zniszczyć estetykę nawet najpiękniejszego miejsca, sprawiając, że wygląda ono niechlujnie. Z pomocą sprytnego panelu pod TV, takiego jak na zdjęciu, możecie uniknąć tego problemu, wszystko będzie dobrze zorganizowane i niewidoczne.\n2. Organizer na buty\nTen sposób jest naprawdę konieczny, gdy metry kwadratowe są towarem deficytowym w Waszym mieszkaniu. Taki organizer na buty może być z powodzeniem umieszczony na obudowie wanny, na szafie czy ścianie. Dzięki niemu zachowacie swoje pantofle w porządku i w zasięgu ręki.\n3. Tymczasowy stół\nDomowe biuro to pomieszczenie, które w naszych małych mieszkaniach jest raczej całkowitą abstrakcją. Marzymy o jadalnianym stole w kuchni lub osobnej sypialni dla dziecka, a gabinet wydaje się być wręcz kosmiczną zachcianką. Jeśli i Wy borykacie się z problemem braku miejsca, koniecznie zainwestujcie w tymczasowy, rozkładany stół, który ułatwi Wam pracę na komputerze.\n4. Meble wykonane z materiałów z odzysku\nEkologiczna moda zdominowała świta, jesteśmy coraz bardziej świadomi szkodliwego działania człowieka na środowisko. Pora na mądre, świadome wybory, które sprzyjają naszej planecie. A dodatkowo, są bardzo trendy!\nŁazienka jest jednym z tych miejsc, które muszą być starannie uprzątnięte i dobrze zorganizowane, w przeciwnym razie może wydawać się brudna i niehigieniczna. Ponieważ nikt nie chciałby aby jego wnętrze było tak odebrane, pora na funkcjonalne meble, które pomieszczą wszystkie szpargały. Naszym typem jest podwójna szuflada z praktycznym wkładem – dzięki niej będziecie mieć wszystkie kosmetyki i akcesoria pod ręką, i w najlepszym porządku.\n6. Wyposażenie szafek kuchennych\nSystemy kuchenne typu Cargo to absolutny must have każdego posiadacza małej kuchni. Są absolutnie niezastąpione!\n7. Kable ukryte w pulpicie\nPrzypominaliśmy już Wam o tym, że kable w polu widzenie nie są wskazane, potrafią wizualnie zrujnować każdą przestrzeń. Na szczęście istnieje nieskończona lista rozwiązań tego problemu. Na zdjęciu na przykład, widzimy multifunkcyjne biurko, które posiada skrytkę w blacie, do której możecie pochować nie tylko kable ale także ładowarkę do telefonu, pendriv i wszystkie inne, niezbędne gadżety elektroniczne.\n8. Pólka z lustrzanymi drzwiczkami\nKolejny mebel z funkcją dwa w jednym. Moglibyśmy powiesić na ścianie zwyczajne lustro, a obok szafkę na kosmetyki, to oczywiste. Ale gdy potrzebujemy stworzyć wizualne poczucie harmonii, ponieważ wnętrze jest małe i nieustawne, koniecznie skorzystajmy z tego triku.\n9. Przedłużenie blatu\nTakiego rozwiązania chyba nikomu nie musimy rekomendować, każdy kto gotował kiedykolwiek choć jajecznicę wie, że dodatkowe miejsce na blacie w kuchni jest zawsze mile widziane. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej na temat sprytnych kuchennych pomysłów zajrzyjcie tutaj.\n10. Przenośny stół\nMały przenośny stół może mieć wiele zastosowań, zwłaszcza w tych miejscach, w których przestrzeń jest zbyt mała na bardziej konwencjonalne rozwiązania. Sprawdzi się na małych balkonach czy taras, gdzie stworzy zaciszny kącik na popołudniową herbatkę.\n11. Dwa w jednym\nWejście do domu jest zazwyczaj kolejnym miejscem w którym borykamy się z niewielką przestrzenią, gdzie nie zawsze mieści się wszystko, co byśmy chcieli. Tym razem także niezawodne okażą się meble o podwójnej funkcji. Wieszak na ubrania z siedziskiem: w jego dolnej i górnej części możemy przechowywać ubrania, a w razie konieczności możemy także usiąść na ławie, by założyć obuwie.\n12. Gabinet w ukryciu\nPrzestrzeń pod schodami stanowi miejsce na które zazwyczaj ciężko znaleźć pomysł. Najczęściej stawiamy tam komodę z szufladami lub po prostu donice z kwiatami lub jeszcze inną dekorację. Architekci z HUGH JEFFERSON RANDOLPH podpowiadają: to doskonałe miejsce na zaciszny gabinet!\n13. Garderoba pod skosami\nUciążliwe poddasza zazwyczaj są aranżowane w taki sposób, że powierzchnia pod skosami jest nieużywana. Dzieje się tak dlatego, że pod niskim dachem niewygodnie jest się poruszać lub przemieszczać. Zaszalejcie! Wydzielcie taką powierzchnię i zorganizujcie tam garderobę! Optymalne wykorzystanie przestrzeni to klucz do sukcesu.\n14. Aranżacja garażu\nDobrze zorganizowany i uporządkowany garaż to symbol funkcjonalnego domu. Bez konieczności dużych inwestycji można zamontować kilka tanich półek z aluminium, które pomieszczą i usystematyzują wszystkie samochodowe szpargały, choinkowe ozdoby, stare zabawki dziecięce i wiele, wiele innych rzeczy, o których całkowicie zapomnieliśmy.\n15. Sprytne wykorzystanie długiej ściany\nDługa ściana nie musi stać pusta i niewykorzystana. Choć wydaje się to nieprawdopodobne, nasi eksperci i dla niej znaleźli przeznaczenie. Ława usytuowana wzdłuż ściany pozwala stworzyć wyjątkowe miejsce, mogące pomieścić przy wspólnym posiłku cały szereg ludzi. Pomysłowe, prawda?\n16. Praktyczna łazienka\nTutaj dopiero projektanci mają pole do popisu. Tradycyjna łazienka to zazwyczaj zaledwie kilka metrów kwadratowych, a spełnić musi bardzo dużo funkcji. Mamy doskonały sposób na idealny porządek: duża zabudowa, od podłogi po sam sufit. W takiej szafie pomieści się wszystko, co niezbędne i wiele więcej.


120 km/h w terenie zabudowanym! |\n120 km/h w terenie zabudowanym!\nW ręce funkcjonariuszy drogówki z Kłobucka wpadł 20-letni mężczyzna, który jechał audi z prędkością 120 km/h.\nDo zdarzenia doszło w piątek, 23 września ok. godz. 13. Policjanci kontrolowali prędkość przy ul. Szkolnej w Kłobucku. Mundurowym udało się namierzyć jadące z dużą prędkością audi. Policyjny miernik prędkości wskazał, że pojazd poruszał się w terenie zabudowanym z prędkością 120 km/h. W trakcie kontroli okazało się, że kierowcą był 20-letni mieszkaniec gminy Miedźno. Mężczyzna za swoje szarżowanie na drodze został ukarany wysokim mandatem i 10 punktami karnymi. Policjanci zatrzymali mu też prawo jazdy.\nNowszeRowerowe spotkanie w Bibliotece\nStarszePsiechadzka – promocja adopcji bezdomnych zwierząt


Masło orzechowe Crunchy - ceny, opinie, sklep BIOSWENA\nMasło orzechowe crunchy - naturalne i smaczne\nKażdy z nas zna wspaniały i nietypowy smak masła orzechowego, nie każdy jednak wie, że przybyło ono do nas z Holandii. Jest to również ceniony przysmak w Stanach Zjednoczonych i w niektórych państwach europejskich, gdzie spożywa się go niemal codziennie. W Polsce zyskało prawdziwą popularność dopiero kilka lat temu, gdy zaczęto doceniać jego wspaniałe właściwości zdrowotne i wszechstronność kulinarną.\nJuż teraz dodaj do koszyka i kup masło orzechowe dla siebie i swoich bliskich. Gwarantujemy szeroki wybór produktów, które odznacza atrakcyjna cena i szybka wysyłka. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą. Duża dostępność produktów, takich jak masło orzechowe gwarantuje, że wiele osób znajdzie to, czego szuka.\nWłaściwości zdrowotne orzechów arachidowych (ziemnych)\nOrzechy arachidowe odznacza wysoka zawartość cennych składników odżywczych, jakimi inne produkty nie często mogą się poszczycić, pasta z orzeszków ziemnych uznawana jest więc za niezwykle zdrową przekąskę. Przede wszystkim ma ona korzystny wpływ na układ krążenia, zapobiegając wystąpieniu dotkliwych chorób. Białko i kwasy tłuszczowe poprawiają funkcjonowanie całego organizmu, jest to także cenne źródło wielu witamin.\nOrzeszki ziemne pomagają wzmocnić układ nerwowy, dzięki czemu jesteśmy w stanie lepiej zapamiętać różnego rodzaju informacje i przyswajać nowe fakty, wspomagając koncentrację. Masło orzechowe jest więc przede wszyskim potrzebne pracownikom umysłowym, uczniom i studentom.\nCo ważne, regularne spożywanie orzechów poprawi również naszą kondycję, ponieważ wykazują działanie przeciwzapalne oraz przeciwmiażdżycowe. Włączając więc masło orzechowe jako stały element do swojej diety korzystnie wpływamy na nasze serce i redukujemy ryzyko wystąpienia zawału serca w późniejszych latach.\nNa rynku dostępne jest też wegańskie masło orzechowe z kawałkami orzechów (crunchy), które zawiera mniej soli i cukru, a także produkt bez dodatku soli.\nPasta orzechowa z kawałkami orzechów - wartość odżywcza produktu\nOrzechowy przysmak zawiera cenne składniki odżywcze, które dostarczają naszemu organizmowi wszystko to, co najlepsze. Pyszne, zdrowe i pełnowartościowe masło orzechowe może być albo zmielone na gładko (smooth) lub też zawierać chrupiące kawałki orzechów (crunchy). Nie zawiera oleju palmowego, konserwantów i sztucznych dodatków.\nProdukt ma określone wartości odżywcze w 100g:\nTłuszcz 46,0 g (w tym kwasy tłuszczowe nasycone 6,1 g)\nWęglowodany 12,0 g (w tym cukry 6.4 g) Błonnik 8,5 g\nProponujemy Państwo wyłącznie smaczne, zdrowe i pełnowartościowe produkty pochodzące od sprawdzonych dostawców. Świadczą o tym między innymi pozytywne opinie przy każdym z nich. Duża dostępność artykułów gwarantuje, że każdy znajdzie w naszej ofercie to, czego szuka. Dla naszych Klientów przygotowaliśmy super promocje - zachęcamy, aby sprawdzić pozostałe kategorie naszego sklepu (poprzez opcję "szukaj" można również sprawdzić przewidywany termin dostawy).\nSzczegółowe informacje znajdują się na stronach poszczególnych ofert - w przypadku pytań zapraszamy do kontaktu. Cena pozostaje atrakcyjna, a dostawa szybka i bezproblemowa.