kolor | pokojeumeblowane\nArchives for posts with tag: kolor\nTrochę zapomniałam, że mam bloga. Że mija kolejny koniec miesiąca, a razem z nim – giełda staroci. Że już dawno skończył się 2018 rok. Że można się trochę przemeblować. Pamiętałam tylko, że trzeba coś napisać i coś wydać (w drukarni i na świat). Ale już sobie przypomniałam, pomogło mi w tym wiosenne słońce, długie spacery i zielone zapachy.\nZatem robię aktualizację stanu kolekcji, która ostatnio wzbogaciła się o wazon z Murano, na rzucie równoległoboku i w kolorystyce bardzo godnej. Przede wszystkim godnej tej wazy i całej reszty także. Trzy kolory, sommerso, czyli klasyka gatunku. Nabyty w miłych, giełdowych okolicznościach, w atmosferze zrozumienia dla szklanych sympatii i zbiorów od pana, który jeszcze rok temu traktował nas surowo i raczej z góry, a teraz mu przeszło i cieszy się, jako i my.\nWazon z Murano, artystycznie sfotografowany przez KSz na balkonie (w tle zzieleniałe po zimie lastrico)\nBarwną szklaną flaszką wróciłam także do rozrywek olfaktorycznych – z przyjemnością obnoszę śródziemnomorski ogródek, nastrajający figowo i wiosennie. I tak sobie myślę, że za mało dbamy o nasz węch, angażując wciąż tylko oczy setkami zdjęć i obrazów. Niech nos również ma coś z życia, nie mówiąc już o poprawie humoru, jaką daje otaczanie się dziwnymi i pięknymi zapachami (teoria teorią, ale kolor szkła też ma znaczenie, wiadomo).\nCiąg dalszy fotografii artystycznej i zapach w turkusie\nNa tym nie koniec smakowitych kolorów: z nowym rokiem pojawił się zestaw, z którego będzie coś więcej (czyli tekst i zdjęcia). Odcienie w międzyczasie trochę wyewoluowały, zrobiło się raźniej i bardziej koralowo, ale klimat pozostał ten sam. Mam cichą nadzieję, że za miesiąc pokażę Wam już te kropki w akcji: cmb KOLORY\nI żeby nie zapomnieć, wrzucam tu na marginesie kilkanaście miejsc roku 2019. Każda z tych nazw ma swoje światło, koloryt i przygodę:\nSyców, Paryż, Rogalin, Warszawa, Obrzycko, Goszcz, Rawicz, Łukęcin, Strzegom, Puszczykowo, Wałbrzych, Poznań, Łask, Żmigród, Leszno. I pętla autobusu 111.\nChyba wygrywa… Obrzycko. Oraz audiosfera Sycowa.\nPS Chyba też trochę zapomniałam, jak się pisze. Ale już sobie przypominam, uff.\nTags Hermes, kolor, Murano, perfumy, Un jardin en Mediterranee\nCategories kolekcje, przedmioty\nZdarza się, że w ręce wpada mi czas. W okolicznościach niespodziewanych, z komunikatem z przeszłości – nadrukowanym na biało-zielony papier pakowy, z księgarni na Ostrowie Tumskim. W maju 2017 roku kupiłam chrześniakowi Biblię, którą starannie zapakowano w ten właśnie papier. A Katedra ma hełmy od 1991.\nPapier pakowy, tak bardzo wrocławski\n[I jako że wiosna upłynęła na dyskusjach o rekonstrukcjach i odbudowach, to wcale mnie nie zdziwiła nie-obecność Edmunda Małachowicza, którą ten papier od razu uruchomił. Tak, tak, we Wrocławiu ciągle dywagujemy o przeszłości]\nTags Katedra, kolor, typografia, Wrocław\nRemont, o którego początkach pisałam tu, skończył się już jakiś czas temu, ale ciągle nie było pogody na zdjęcia. Wreszcie wiosna buchnęła majem, więc z KSz udaliśmy się fotografować lokal i jego zakątki.\nTalerz z Łysej Góry oraz lamperia w tle\nMieszkanie w bloku z lat 80. zostało gruntownie wyremontowane i częściowo przekształcone: w dawnej kuchni jest teraz mały i miły pokoik, w pokoju dziennym zmieścił się aneks kuchenny (z mobilną wyspą), a w nieustawnej łazience znalazły się wszystkie potrzebne sprzęty (tylko pralka wywędrowała do wnęki w przedpokoju).\nZałożenia były proste i precyzyjne: ma być jasno (bo nie było), funkcjonalnie (było średnio), lekko i neutralnie (bo mieszkanie na wynajem). Do tego – solidna baza w postaci dębowej podłogi, dobrej jakości wyposażenie i kilka detali, żeby uniknąć wrażenia sterylności (albo wystawki w salonie meblowym).\nCzyli najpierw była rozwałka i dyskusje z kominiarzami, potem scysje z panami od podłóg oraz drzwi, a w międzyczasie bardzo miłe dywagacje o kolorach, materiałach i świetle. Całą akcję nadzorowałyśmy we dwie, dzięki temu jedna uspokajała sąsiadów, a druga mogła rysować kuchnię itd. I w ten sposób na początku roku zasadnicza część remontu była ukończona, trzeba było potem jeszcze doposażyć lokal, poprawić kilka niedoróbek i uszkodzeń oraz posprzątać. Teraz można już mieszkać (oraz wynająć, jeśli ktoś ma ochotę).\nW pokoju dziennym musiała zmieścić się kuchnia, jadalnia i miejsce relaksu. Aneks jest więc bardzo kompaktowy (ale wyposażony we wszystko, co potrzebne), powierzchnię roboczą uzupełnia mobilna wyspa, którą można dowolnie przesuwać. Do neutralnej, biało-drewnianej bazy dodałyśmy kroplę zieleni oraz czarne i szare akcenty: przy nowej kanapie stanął tekowy stolik z lat 60., a przy nowym stole – stare krzesła w typie windsor chair (natomiast nad stołem zawisła lampa Cuna z Vita Copenhagen).\nZieleń i sztuka w pokoju dziennym\nJako że mieszkanie przeznaczone jest na wynajem, nie można było zarzucić go smacznymi grafikami, kolorowymi wazonami i roślinami w doniczkach. Ograniczyłyśmy się więc do powieszenia nad kanapą dwóch niewielkich obrazów wrocławskiej artystki, Miry Żelechower-Aleksiun. Natomiast dekoracyjna faktura pomalowanej płyty osb dodała głębi wnękom: jednej ciemnozielonej od strony pokoju (z miejscem na tv) i drugiej prawie czarnej od strony wejścia (z siedziskiem i wieszakiem).\nPrzedpokój z widokiem w stronę drzwi wejściowych i w stronę łazienki\nW przedpokoju przecinają się drogi do/ze wszystkich pomieszczeń, ale dzięki usunięciu nadmiaru drzwi oraz likwidacji załomów i uskoków można spokojnie się przemieszczać i przy okazji zrobić pranie (pralka została ukryta za malowniczą kotarą). Łazienka jest kompaktowa, przypomina trochę kapsułę do kąpieli, ale pomieściła wannę, umywalką i wc, z zabudowaną szafką (przedtem wc było osobne, ale straszliwe klaustrofobiczne).\nKapsuła kąpielowa w tonacji biało-szaro-musztardowej\nDawna kuchnia została zamieniona w pokój, w którym zmieściło się biureczko, łóżko i wnęka-szafa. Pomieszczenie jest niewielkie, ale jasne i przytulne, a jego główną dekorację stanowią zasłony w wyrazisty wzór oraz kropla miedzi i koloru indygo.\nMały pokój, czyli dawna kuchnia po remoncie\nDrugi pokój przeznaczony został na sypialnię i wyposażony w proste łóżko oraz szafę. Jest spokojnie, jasno, wyciszająco – czarna lampa (z Leroy Merlin) oświetla równomiernie całe pomieszczenie, a od świata można się odizolować zaciągając granatowe, lniane zasłony (również z LM).\nProsta i jasna sypialnia\nWięcej pomieszczeń w tym mieszkaniu nie ma, szafki i półki czekają na zagospodarowanie, podobnie jak duży (i odmalowany) balkon, na który można wyjść z pokoju dziennego (niestety, w ubiegłym roku wycięte zostały pnącza winorośli, oplatające cały blok i balkon stracił trochę uroku, czeka teraz na nową zieleń).\nBalkon, czyli przedłużenie pokoju dziennego\nNie ma za bardzo sensu pokazywanie wielu zdjęć sprzed remontu, bez problemu możecie sobie wyobrazić ten ciemny korytarz, nadmiar boazerii i wąskie przejścia. Dlatego wrzucam tylko cztery poglądowe fotografie – patrzę na nie i w ogóle nie rozpoznaję tego lokalu.\nPrzed: łazienka, fragment pokoju dziennego, wejście, widok w stronę kuchni i sypialni\nSłońce zagląda w okna, na podwórku kwitną jaśminy i bawią się dzieci, a mieszkanie oddycha nowością, czekając na pierwszych lokatorów. Mam nadzieję, że je polubią i dobrze będą się czuli w tych gościnnych przestrzeniach.\nKolor nowych drzwi mimochodem zneutralizował koralowy odcień klatki schodowej…\nZniknęła boazeria i czerwony skaj, a ja na blogu tylko uchylam drzwi, bo to jest mieszkanie do zamieszkania – od zaraz i od pierwszego wejrzenia.\nTags biała łazienka, dębowa podłoga, kolor, kuchnia, lampa cuna, Mira Żelechower-Aleksiun, mobilna wyspa, remont generalny, vita copenhagen, Wrocław, zieleń, światło\nOgólne zamglenie i zaciemnienie powinno może wzbudzić większą chęć na udekorowanie lokalu gwiazdkami, aniołkami i choinkami z bibuły, ale jakoś nie wzbudza, szczególnie, że akurat jeśli chodzi o dekoracje okolicznościowe, to staram się je minimalizować i ograniczać do świeczek i zielonych gałęzi (okraszonych ewentualnie jakąś psychodeliczną bombką). Jednak brak reniferów i girland nie oznacza pustki czy poczucia braku, ponieważ wystawka szklana wciąż się rozwija i wzbogaca o nowe okazy. I mimo tego, że niebawem zabraknie miejsca na regałach (boję się o tym myśleć…), to nowy nabytek bez problemu odnalazł się wśród czesko-niemieckiego towarzystwa, a nawet zaanektował sporą część wystawkowej przestrzeni. Nie mogło być inaczej, bo to solidny, ciężki i piękny prostopadłościan z Murano.\nNowe Murano w kolekcji\nNie za bardzo wiadomo, jak właściwie nazwać te kilka kilogramów szkła: misa, waza, pojemnik? Mogłaby to być popielniczka, ale nie ma rowków na papierosy (a zdarzają się takie egzemplarze). W pewnym sensie to kolekcjonerski ideał: funkcja nieznana, forma zdecydowana (blok szkła ze ściętymi narożnikami i wydrążoną częścią środkową), zestaw kolorów zjawiskowy (chłodny błękit, ciepła ochra, ciemna oberżyna). Kupiliśmy ten ideał (z niewielkimi rysami) na październikowej giełdzie staroci – transakcję poprzedziło krążenie wokół stoiska, wzdychanie, obliczanie wspólnego budżetu i dyskutowanie z panem sprzedawcą, który docenił nasze zaangażowanie oraz wiedzę, co miało swoje odzwierciedlenie w miłym finale transakcji.\nSzklana cegła, w której KSz widzi odblask op-artu i malarstwa Marka Rothko, utwierdziła nas w przekonaniu, że jeśli włoskie szkło, to Murano, a jeśli Murano – to fasetowane (czyli ostro cięte, z wyraźnymi krawędziami i płaszczyznami). W naszej kolekcji szkła lat 50. i 60. przeważają czeskie wazony (organiczne i barwne), natomiast wszystkie trzy (na razie!) egzemplarze muranowskiego szkła mają właśnie takie zdecydowane formy i po trzy kolory, układające się w oddzielne warstwy.\nPierwszy był zielony wazon, kupiony parę lat temu na Gnieźnieńskiej, w towarzystwie MD, który wspierał ten wybór i ułatwił decyzję (sam nabył szklaną głowę Elvisa, bodajże).\nPierwszy muranowski wazon\nPotem przez dłuższy czas nic się nie działo, na scenie pojawili się Czesi i zaanektowali wystawkę. Do czasu – w ubiegłym roku przywieźliśmy z Rzymu suwenir w postaci wieloboku o nieokreślonej do końca funkcji (prawie popielniczka, ale nie całkiem). Dużą przyjemnością było szperanie we włoskich starociach, a jeszcze większą wynalezienie tego okazu w niepokojących kolorach (blady róż, neonowa żółć, głęboki rubin) oraz przeszmuglowanie go w bagażu podręcznym…\nKolory dopełniają się lub powtarzają, bryły są dość zróżnicowane, być może jest to jedna manufaktura, ale niestety nie wiem tego na pewno, bo nie zachowały się firmowe naklejki. Szkło, produkowane na wyspie Murano w pobliżu Wenecji, powstawało i powstaje w kilku manufakturach, wzory się powtarzają, kolorystyka również. Czasem znajdziecie w opisie wazonu nazwę np. Mandruzzato albo Seguso, i to nie będzie typ naczynia, ale nazwa fabryki, gdzie dane naczynie (figurka, naszyjnik, żyrandol) powstał. Często przy szkle powojennym pojawia się też określenie sommerso – to technika, która pozwala na stosowanie kilku kolorów szkła w taki sposób, żeby się ze sobą nie zlewały i które była bardzo popularna w latach 50. i 60. XX wieku. Stąd te nasze okazy możemy włączyć do grupy szkła sommerso, przypuszczalnie produkowanego przez Mandruzzato, natomiast trudno jest dokładnie określić ich projektanta.\nTu więcej sommerso:\nTu więcej fasetowanego szkła z Murano:\nTrio z Murano\nGdyby ktoś z Was chciał nabyć szkło tego typu, niech nie da się zwieść sprzedawcom, którzy w sumie o każdym wazonie są w stanie powiedzieć, że: “pani, to najprawdziwsze Murano!”. Przyjrzyjcie się krawędziom i wykończeniu podstawy, które jest delikatne i gładkie, a narożniki są lekko uniesione do góry. Bo jeśli chodzi o formy, to były powtarzane i modyfikowane, podobne znajdziecie wśród produkcji niemieckiej i czechosłowackiej – tylko z sommerso Włosi radzili sobie najlepiej (chyba nawet jest to zastrzeżona receptura).\nOczywiście te nasze okazy nie są jakieś wyjątkowe (no, może oprócz pięknej cegły), w muranowskich hutach powstało (i powstaje do dziś) cała masa szklanej galanterii. Duża jej część przepada w mrokach niepamięci (oraz szaf i kredensów), są jednak egzemplarze, które się nie starzeją i nazwiska, które wpisały się w historię światowego wzornictwa, jak np. Flavio Poli i jego świetliste, barwne kompozycje (mam cichą nadzieję, że kiedyś pojawi się kolekcji).\nWazon projektu Flavio Poli\nWięcej o nim i jego szkle można poczytać (i pooglądać!) tu:\nJest coś takiego w tych kolorach i w przejrzystości szklanej masy, że mimowolnie zastanawiamy się, jak w ogóle jest możliwe wykonanie takiej bryły i jej warstw. Żeby łatwiej wyobrazić sobie proces powstawania – obejrzyjcie krótki film o historii Murano w ogóle i o wydmuchiwaniu szkła w szczególe:\nMurano w roli głównej\nMoja znajomość z Murano nie zaczęła się od wazonów, ale od koralików, nawlekanych cierpliwie w licealnych czasach: szklane kule z zatopionymi złotymi i srebrnymi foliami przywoziła z Włoch koleżanka A., i dzięki temu mogłam się zapoznać z muranowską feerią barw w mikroskali. Jakiś czas później, też dzięki A., zobaczyłam na żywo szklane żyrandole udekorowane kwiatami, listkami oraz koralikami, i długo nie mogłam się otrząsnąć z wrażenia (bo to nieprawdopodobny miks kiczu i rzemieślniczej wirtuozerii – fascynujący proces produkcji lampy możecie zobaczyć na filmie z linku powyżej).\nProdukcja szkła obejmuje poważne zlecenia (kandelabry, lustra, wazy), ale także drobne, dekoracyjne gadżety, takie jak figurki (które mnie jakoś w ogóle nie interesują) oraz cukierki, do których słabość mam szczególnie wtedy, kiedy mogę je poukładać na szklanych paterach. Nie są sygnowane ani spektakularne, ale są urocze. I szklane.\nMuranowskie słodkości (z pozdrowieniami dla A.!)\n/Nie mam zwyczaju wymyślania noworocznych postanowień, ale patrząc na te szkła i kolory (oraz na smętną zawiesinę za oknem) mam ochotę zaplanować wycieczkę do Wenecji, Murano i muzeum szkła: http://museovetro.visitmuve.it/\nTags kolor, Murano, szkło\nTo miał być wpis o szkle. Ale nie będzie. Od miesiąca czekam na słońce, żeby sfotografować nowe Murano, które pojawiło się w domowej kolekcji – niestety, całodzienna listopadowa noc uniemożliwia zrobienie jakichkolwiek sensownych zdjęć. Szkło potrzebuje światła, światła brak, więc nie pozostaje mi nic innego, jak pogrążyć się w przestrzeniach wirtualnych, w poszukiwaniu jasności i, coraz częściej, zdecydowanych kolorów.\nPoszukiwania koloru mają też swoje prozaiczne podłoże, czyli remont mieszkania w bloku z lat 80., który wszedł już w fazę decydującą i można zacząć deliberować o proporcjach, odcieniach i tonacjach. Oczywiście w niewielkiej skali (bo lokal niewielki), ale to może nawet trudniejsze, niż w większej, kamienicznej przestrzeni. Baza będzie biała, ale wnęki i fragmenty ścian wymagają rozegrania kolorystycznego; muszę też przyznać, że trochę jestem zmęczona wszechobecnym scandi, udekorowanym zestawem takich samych graficznych bibelotów, modnym i kopiowanym dość bezrefleksyjnie. A przecież na świecie jest tyle zjawiskowych kolorów, które można łączyć i dzielić, budować zestawy i kompozycje, dodawać i odejmować. Byleby tylko nie był to intensywny odcień oranżu połączony z budyniowym żółtym (chociaż nie wykluczam, że gdzieś istnieje lokal, który udźwignie i to połączenie).\nW skali mikro poszukiwania koloru kończą się zakupem psychodelicznych dodatków, w tym niepokojącej poduszki w równie niepokojące wzory floralne. Poprawiła mi humor i odblokowała ochotę na nieoczywiste połączenia wzorów i barw.\nPsychodeliczna tkanina na jesień\nPodczas wyszukiwania opcji kolorystycznych popadłyśmy z A. w petrole i niebieskości (nic nowego), ale również w trawiaste zielenie, subtelne khaki, pudrowe róże. Nie skończyło się na zestawie pięknych zdjęć – konieczna była wycieczka po próbniki do sklepu, w którym można znaleźć każdy kolor, jaki Wam tylko przyjdzie do głowy. Mowa oczywiście o farbach Benjamin Moore (nie, to nie jest post sponsorowany), które mam w domu na trzech ścianach (każda w innym kolorze) i nadal uważam, że są zjawiskowe. Mają także bardzo urocze oraz poetyckie nazwy: może ktoś się skusi na “in the midnight hour” albo “whispering spring”?\nMorze egejskie, czyli “aegean teal”\nW międzyczasie, kompletując zestaw obejmujący szarawe niebieskości, musztardę, miętę, biel i oliwkę z kroplą różu (albo koralu?), nazbierało się sporo różnych zdjęć, które niekoniecznie łączą się z tym wyborem, ale pokazują, jaką moc ma kolor: wysycony, głęboki, zmieniający się pod wpływem światła. Jak zmienia proporcje pomieszczeń, podkreśla detale i faktury, jak wypełnia pomieszczenie (co dla niektórych może być wadą, a dla innych zaletą). Trzeba go używać z przekonaniem, ale i z uwagą, żeby nie przedobrzyć, nie stłumić, nie uprościć.\nPoniżej znajdziecie bardzo subiektywny przegląd barw w różnych pomieszczeniach, które zaintrygowały mnie same w sobie lub w zestawieniu z innymi, często nieoczywistymi odcieniami, a także z fakturami mebli, tkanin i dekoracji (pod zdjęciami są linki, w których znajdziecie kolejne zdjęcia i kolejne kolory).\n[Soundtrack może być tylko jeden, czyli “Colours” Donovana: https://www.youtube.com/watch?v=hoEle04qu_U ]\nNa koniec norweska ambasada w Berlinie i mistrzowskie łączenie odcieni: bieli, granatów, fioletów i (tak, tak) koloru brzoskwiniowego…\nWszystkie moje zbiory i kolory są tu:\nTags Benjamin Moore, ciemny kolor, kolor, petrol, róż, teal, zieleń\nCzerwiec nie skłaniał do pisania, a lipiec właśnie się kończy. Był pełen miejsc, opowieści, poszukiwań i aktywności kulturalno-rozrywkowych. Oraz pracy, która wyprowadziła mnie poza Wrocław, ucieszyła i zmęczyła, i jest tematem na osobny wpis, który szkicuję sobie w głowie od kilku dni. Ale zanim zacznę i zbiorę w całość chojnowską układankę (tak, tak, zwiedzajcie Dolny Śląsk!), to zakończę lipiec feerią barw, z przewagą odcieni szklanych, złotych i świetlistych.\nKolor totalny – fragment czeskiej (czechosłowackiej) patery\nJuż się wydawało, że w tym miesiącu na giełdę nie pójdziemy, bo papierologia, siedzenie przy komputerze i takie tam. Szczęśliwym trafem moje ulubione forum zażądało nowości (“Pani, a co tam na starociach? Bom ciekawa nowych okazów”), a KSz słusznie zauważył, że jest weekend i można się udać pod Iglicę. Krótka wycieczka, dla rozpoznania sytuacji.\nRozpoznawaliśmy ją całkiem intensywnie i dogłębnie, pewnie dlatego, że pogoda była idealna, a ludzkość ogólnie w nastrojach przyjacielskich – co poskutkowało długimi dyskusjami o urodzie (nieoczywistej, jak dla mnie) szkła uranowego, o kalekich (oczywiście szklanych) łabędziach i kolorystycznych preferencjach Polaków w latach 80. (wszyscy chcieli rubinowe wazony, to mieli).\nEfekt? Obłędna, wielka, czeska patera, a właściwie feeria barw, oscylująca wokół różu i pomarańczu z kroplą niebieskości, zamknięta w masie przejrzystego szkła. Organiczna i rzeźbiarska forma, nieregularna, nieco wydłużona, z podniesionymi krawędziami i zgrubieniami na końcach. Ze wstępnego rozeznania wynika, że to Borocrystal (dzięki, Ann-Mary!), więc byłby to już drugi okaz z tej huty w naszej kolekcji. Paterę wypatrzył KSz, i tym samym chyba oficjalnie należy uznać go już nie za Konesera Szrotów, ale za Konesera Szkła. Niech i tak będzie, ważne, że zbiory się powiększają o takie spektakularne egzemplarze.\nDuet polsko-czeski na parapecie\nNowy nabytek potrzebuje dużo światła, więc wylądował na parapecie, w sąsiedztwie ceramicznego pucharu oraz wysokiego, miodowego wazonu, który zakupiłam na poprzedniej giełdzie (pomimo braku przekonania ze strony KSz). To polskie szkło, lata 70. albo 80., z wyraźnym wpływem Horbowego: ustawiony wśród czerwonych kieliszków nie był zbyt zachęcający, jednak po umyciu i odpowiedniej ekspozycji odzyskał blask i urodę. A teraz, w tym zestawie, to już w ogóle kwitnie.\nZakupy nie skończyły się na spektakularnej paterze – do mieszkania pod Różowym Królikiem przybył spod Iglicy szmaragdowy miniwazonik (paterka?) z Zeleznego Brodu (zapewne projektu M. Klingera). Kolor ma wysycony i mocny, formę również nieco organiczną, i już odnalazł swoje miejsce wśród różowości w małym pokoju.\nSzmaragdowy drobiazg (ZBS)\nCzechosłowacki monopol przełamany został absolutnie niepotrzebnym, uroczym oraz niewielkim świecznikiem: to produkt niemiecki, VEB ILM-KRISTALL, kolor jasny, ciut oliwkowy, szlif wyrazisty, przejrzystość zacna. Miał zostać na tym stoisku, obok krzywego łabędzia? Nie został i jeszcze znalazł miejsce obok swego krajana (na półce stoi już kobaltowy wazon tej samej produkcji).\nNiemiecki świecznik (jeszcze z metką)\nSzklane powierzchnie odbijają światło, przestrzeń wokół wibruje kolorami, a ja zauważam u siebie postępujące uzależnienie od tych przedmiotów: mogę przez kilkanaście minut siedzieć i patrzeć, jak słońce załamuje się w krawędziach wazonów i jak zmieniają się odcienie i barwy (to w sumie może też być efekt nie posiadania telewizora, hm). Wyszukuję ulubione tonacje kolorystyczne nie tylko w paterach – często noszę bransoletkę z bursztynów i muranowskiego szkła, która cała się mieni i świeci. Dokładam do niej jeszcze trochę złota i mleczną perłę, i wtedy mam wakacje. I trochę tęsknię za rzymskim światłem.\nWielobarwne tło i pierścionki oczywiście od http://www.yuvel.pl\nTags borocrystal, czeskie szkło, Klinger, kolor, mieszkanie, pierścionek z perłą, szkło, veb ilm kristall, yuvel, ZBS, złoto\nCzerwiec nie skłania do pisania. Bardziej interesujące okazują się plenery, tereny zielone, słońce i wszystkie poboczne aktywności. Niektóre z takich działań stają się coraz ważniejsze i ciekawsze, i zajmują coraz więcej czasu i przestrzeni. Mogę do nich na pewno zaliczyć wszystkie tematy biżuteryjne i fotograficzne, oscylujące wokół srebra i złota: miniony miesiąc był bardzo yuvelowy, co mnie cieszy niezmiernie i zaostrza apetyt na więcej.\nPrzy okazji robienia zdjęć nowej serii naszyjników (geometryczne formy i delikatne łańcuszki) wyciągnęłam z podręcznego magazynku wzornictwa lat 60. emaliowaną tackę, wyprodukowaną przez hutę w Rybniku. Do kompletu jest jeszcze cukiernica i mlecznik, wszystko czarne, połyskliwe, udekorowane złotymi, abstrakcyjnymi znakami i czekające od dawna na swoje pięć minut, które właśnie nadeszło. Duet zadziałał bezbłędnie, obiecuję sobie, że do tego stylowego tła jeszcze wrócę.\nSrebrne naszyjniki od http://yuvel.pl/\nDla nowych projektów sprawdzają się różne tła, oprócz czarnej emalii i lnu także biel, po prostu i dla wyrazistej faktury srebra. Geometrii przybywa, kolejny naszyjnik gotowy i graniastosłupowy:\nGraniastosłup i geometryczny łańcuszek od http://yuvel.pl/\nW ciągu ubiegłego miesiąca miałyśmy też przyjemność wykonać kilka zleceń na zamówienie, dla miłych znajomych i nieznajomych. Mam nadzieję, że będzie im z tą biżuterią dobrze i pogodnie na co dzień i od święta. Na przykład z tymi srebrnymi, matowymi obrączkami:\nSrebrne obrączki dla niej i dla niego od http://yuvel.pl/\nOczywiście świat nie kończy się na Yuvel i biżuterii, chociaż to coraz ważniejsza część mojej rzeczywistości. Ale – szykuje się nowy remont (na który bardzo się cieszę, bo ma w sobie pierwiastek sentymentalnej podróży w przeszłość oraz urok odnowionych kontaktów towarzyskich), a pod Różowym Królikiem pojawiają się kolejne detale (mniej lub bardziej prozaiczne). Epokowym wydarzeniem okazał się montaż kratki wentylacyjnej: białej, ceramicznej, dziurkowanej. Następne już na pewno będą listwy!\nMała rzecz, a cieszy (i dziura nad lodówką zniknęła)\nKolekcja szkła, zamiast powiększyć się o nowy wazon, powiększyła się o absolutnie niepotrzebny, ale urodziwy (oraz przeceniony) świecznik Toma Dixona. Złoci się i świeci, wieczorami szczególnie.\nMała rzecz, a świeci (szkło i reszta)\nZa kilka dni minie rok od wprowadzenia się do nowego/starego mieszkania. Nadal mnie to jakoś dziwi i zaskakuje. I cieszy, w bardzo konkretnych momentach, takich jak wtedy, kiedy mogę pójść do ogrodu i narwać piwonii. Z tej kępy kwiatów, która “od zawsze” rośnie pod płotem, i z której “od zawsze” ktoś zabierał kilka pąków i układał z nich bukiet. W tym roku bukiet był rozwichrzony, pachnący i bladoróżowy. I mój.\nPiwonie i popielniczka Bohemia\n/Niezmiennie zachęcam do zaglądania na stronę http://yuvel.pl/\ni na fb https://www.facebook.com/yuvelbizuteria/\nA ceramiczne kratki można nabyć tutaj: http://gappy.pl/\nTags kolor, kuchnia, mieszkanie, minimalizm, smeg, szkło, yuvel\nCategories kolekcje, przedmioty, różności


Alfa Romeo Giulia Super 2.2 Diesel 180 AT | autoGALERIA.pl\nAlfa Romeo Giulia Super 2.2...\nAlfa Romeo Giulia Super 2.2 Diesel 180 AT\nDemoniczna Giulia Q trafiła w moje ręce tylko na chwilę, ale to wystarczająco rozbudziło moją ciekawość. Czy pozbawiona 510-konnej V6 pod maską i innych tego typu „akcesoriów” Alfa nie straciła charakteru? Na spotkanie ze „środkowym” dieslem w ofercie czekałem z dużym zniecierpliwieniem.\nNiewielkie nadwozie, ale duży rozstaw osi. Typowa bryła sportowego sedana, podobna nieco z profilu do aktualnego BMW serii 3. To zdecydowanie nie wada. Giulia robi bardzo dobre wrażenie, choć w czerni, nawet tak metalicznej jak Vulcano, jest nieco mniej atrakcyjna i sprawia wrażenie mniejszej niż w rzeczywistości.\nZupełnie inaczej jest w środku. Wnętrze już po otwarciu drzwi wygląda na bardzo przestronne. Spora w tym zasługa fantastycznej konfiguracji – bardzo jasnobeżowej tapicerki i rewelacyjnego (zarówno z wyglądu, jak i w dotyku) drewna orzechowego. Niektórzy mówią, że wnętrze Giulii ma w sobie za mało Alfy Romeo. Czy aby na pewno?\nZajmuję miejsce w środku. Pierwsze wrażenie? Za krótkie siedziska w fotelach. Te są za to szerokie, przyjemnie twarde i pokryte skórą wysokiej jakości. A pozycja za kierownicą jest świetna! Przed oczami mam chyba najbardziej włoski widok, jeśli chodzi o wnętrza współczesnych samochodów „poniżej Ferrari”. Kierownica jest bardzo podobna do tej zastosowanej w wersji Q. Cienka, z trzema wąskimi ramionami oraz „wyścigowym” przyciskiem do odpalania silnika. Nie tylko wygląda bardzo dobrze, ale też rewelacyjnie leży w dłoniach. Za nią znajdują się wielkie aluminiowe „łopaty” do zmiany biegów, przymocowane na stałe do kolumny kierowniczej oraz typowe dla marki zegary w tubach, z charakterystycznym krojem cyfr. Pomiędzy wskaźnikami znajduje się ekran komputera pokładowego – w zasadzie standard w tej klasie. Całość jest bardzo udana, a przy tym wygodna i czytelna. Obsługa nie powinna nastręczać problemów, bo w Alfie wszystko jest na swoim miejscu, aż nie „po włosku”. Jeśli rozejrzymy się po wnętrzu, czar stylistyki „bella Italia” nieco pryska. Wciąż nie uważam, żeby wnętrze Giulii było mało włoskie, ale minimalistyczny design, ewidentne nawiązania do BMW (lewarek zmiany biegów,pokrętło „iDrive”) i brak smaczków takich jak dodatkowe zegary z włoskimi napisami, na pewno zmieniają odbiór samochodu. Mimo tego, nie miałem problemu ani z ergonomią, ani z urodą deski rozdzielczej. Bardzo spodobał mi się „znikający” po wyłączeniu silnika za czarną taflą ekran systemu multimedialnego, a także linie deski rozdzielczej i konsoli środkowej oraz materiały użyte do jej wykończenia. Górna część wewnętrznego podszybia jest obszyta skórą, a plastiki przyjemne w dotyku i miękkie.\nWokół siebie mam całkiem sporo przestrzeni i sporo rzeczy pod ręką. Z ergonomią jest najmniej po drodze systemowi inforozrywkowemu, któremu brakuje intuicyjności i ze dwóch przycisków pozwalających na szybszą obsługę. W przypadku pokrętła do sterowania multimediami i (przeciętną) nawigacją, zastrzeżenia mam również do jakości użytych materiałów. Podobnie zresztą jak plastikowe aluminium na kierownicy i kilka przełączników we wnętrzu, wydają się delikatne i nieadekwatne jakościowo do całościowego obrazu wnętrza. Wyglądają mało solidnie i są wykonane z nieco słabszych plastików. Są (poza ww. pseudoaluminium) za to bardzo dobrze spasowane.\nInnymi słowy, „Julia” została zaprojektowana i wykonana typowo po włosku – 90 % rzeczy zostało zrobione w sposób fantastyczny, a ostatnie 10 wypadło na porę sjesty, bądź godziny przed porannym espresso.\nNa pobudzenie, Południowcy zafundowali kierowcy Giulii system audio amerykańskiej marki harman/kardon. Brzmi nieźle, choć właśnie „jak zza wielkiej wody”. Dużo basu, mniej czystości brzmienia. Przyjemnie się go słucha i pewnie warto do niego dopłacić (6 000 zł do seryjnego audio, 3 000 zł do pakietu Audio Sound Plus), choć musiałbym porównać z innym egzemplarzem, tańszym o te 3 000 zł.\nPasażerowie są zbędni\nPodróż z rodziną? Wakacje z przyjaciółmi? Będzie bardzo miło, ale przejedźcie się Giulią, a nie będą to obowiązkowe elementy udanego wyjazdu.\nGdy nacisnąłem przycisk na kierownicy, silnik nie obudził się z drżeniem, wiele obiecującym warkotem, czy chociażby strzałem z wydechu. Jak to diesel, zaklekotał leniwie i w zasadzie ucichł. Ci na zewnątrz twierdzą, że silnik brzmi nieźle i równo, choć bardzo wyraźnie słychać zasilanie gasolio. Dźwięk ten, w różnym natężeniu, będzie mi towarzyszył w trakcie całego testu, ale przeszkadzać może tylko przy przyspieszaniu na 100 %. W trakcie stałej, płynnej jazdy jest tylko delikatnym pomrukiem spod maski – do naszych uszu częściej docierają szumy z okolic słupka A – ale też nie jest to natarczywe aż do prędkości grubo przekraczających dopuszczalne limity.\nTymczasem ruszam spokojnie w miasto. Pokrętło wyboru trybów D.N.A. zostawiam w środkowym położeniu. Alfa rusza sprawnie, acz pierwsze dwa biegi automatycznej przekładni ZF działają trochę „gumowato”, przeciągając nieco przełożenia. Natomiast zmiana biegów zupełnie nie powoduje szarpania. Gdy osiągam prędkość miejską, niemal przestaję zauważać pracę ośmiobiegowego automatu. Działa płynniej niż np. w testowanym ostatnio przez nas BMW 540i, dobierając przy tym trafnie przełożenia. Zapas momentu obrotowego powoduje też, że zmiana pasa i wyprzedzanie jest proste. Już od 1 500 obr./min. włoski diesel ma chęć do jazdy.\nNawet przy spokojnej jeździe duże wrażenie robią układ kierowniczy oraz zawieszenie. Ten pierwszy jest bezpośredni, pracuje lekko, „mechanicznie” i niesamowicie precyzyjnie. Z kolei wielowahaczowy układ jest sztywny, ale nawet przy przejeżdżaniu przez tory tramwajowe, czy kostkę brukową, nie powoduje dyskomfortu. Sprawdzi się również przy dłuższych podróżach, nie powodując choroby morskiej ani niepotrzebnych wychyleń nadwozia na zakrętach. Choć na pewno znajdą się kierowcy, którym tego typu twardość nie będzie pasować – to jednak tylko kwestia gustu.\nPrzełączenie pokrętła na konsoli środkowej na D, choć nie wpływa na zawieszenie, czy przełożenie układu kierowniczego, a poprawia jedynie reakcje silnika i skrzyni biegów, pozwala na zupełnie nowe doznania. Zwłaszcza, gdy wyjedziemy z ograniczających nas okowów miasta. Silnik uwalnia wtedy całe 450 Nm i 180 KM, reagując chętnie na nawet niewielkie wciśnięcia pedału gazu. Alfa nie jest demonem prędkości, tak jak jej benzynowa siostra z V6 pod maską, ale 7,1 sekundy do 100 km/h to świetny wynik. W „ostrzejszym” trybie skrzynia zmienia biegi później i szybciej, ale równie płynnie. Do tego mamy do dyspozycji dwie alumiowe łopatki długości kilkunastu centymetrów, pozwalające na manualną zabawę z przełożeniami. Na dodatek, jednoczesne pociągnięcie obu do siebie „wyrzuca” skrzynię na luz. Potem wystarczy trącić odpowiednią, aby silnik złapał odpowiednie przełożenie i „wyrwał” dalej. Ale nie oszukujmy się, to „tylko” 180-konny diesel, więc możemy się spodziewać, że przy wysokich prędkościach pojawi się zadyszka. Póki jednak będziemy się trzymać rozsądnych prędkości na autostradzie (nawet niemieckiej), Alfa sobie poradzi.\nAle to, co jest najfantastyczniejsze w Alfa Romeo, to jej prowadzenie. Jest tylnonapędowa i ma idealne wyważenie. Do tego jest lekka, z dieslem pod maska waży zaledwie 1450 kg. Każde wejście w zakręt zaskakuje zwartością, lekkością i precyzją jazdy. Za prowadzenie odpowiada jakiś Michał Anioł układów kierowniczych, który zestroił tak genialne narzędzie do prowadzenia samochodu po krętej drodze. Przez cały test ani razu nie straciłem informacji o tym, co dzieje się z przednimi kołami. Kierunek jazdy można było korygować z niemalże milimetrową dokładnością, nie mając przy tym poczucia nerwowości całego samochodu i potrzeby ciągłego korygowania toru jazdy. Dokładając do tego świetne, sztywne zawieszenie, pozwalające na kontrolę samochodu w każdych warunkach i daleko idącą neutralność i przyczepność w zakrętach, otrzymujemy samochód codzienny, który na krętych drogach nie ma sobie równych. Nie tylko w swoim segmencie. Moim zdaniem, najbliższymi samochodami, które były podobnie dobre w prowadzeniu, były modele stricte sportowe (no i Giulia Q, z której układ kierowniczy został przejęty w praktycznie niezmienionej formie). Giulia na pewno prowadzi się lepiej od niemal wszystkich współczesnych BMW, włączając w to aktualne M3. „Winkle” można próbować pokonywać z bardzo wysokimi prędkościami, żałując tylko tego, że oparcia foteli skonstruowano z myślą o dalekich komfortowych podróżach, a nie ciasnym trzymaniu pleców podczas działania siły odśrodkowej.\nNie jest oczywiście tak, że samochód jest kompletnie neutralny, niewzruszony i można nim każdy zakręt przejechać z prędkością maksymalną. Na łuku najpierw minimalnie czuć przód samochodu. Trzymając obrany tor jazdy, nagle okazuje się, że włoski sedan „wkleja się” w zakręt, delikatnie dając do zrozumienia, że użycie większej ilości gazu może poskutkować uślizgiem tyłu. Mimo tego nic się nie dzieje. A w momencie, kiedy coś się zacznie dziać, delikatnie lecz stanowczo zareaguje ESP, nie pozwalając Giulii wypaść z obranej drogi. W sumie trochę szkoda, że nie da się, chociażby jak w BMW, ograniczyć działania systemów bezpieczeństwa. Choć niby to nikomu niepotrzebne w samochodzie tej klasy, to ten uślizg tylnej osi byłby taką wisienką „wisienki na torcie” – czyli całej konstrukcji podwozia.\nPrzez cały tydzień testu nie miałem też zastrzeżeń do hamulców, mimo konstrukcji by wire, czyli braku fizycznego połączenia pedału z zaciskami Brembo, precyzja dozowania siły była bardzo duża, a ogólne wrażenia bardzo „klasyczno-mechaniczne”. Tak jak cała Alfa.\nA gdyby tak jednak w więcej osób?\nChoć bardzo bym chciał, dotychczasowy test obracał się wokół kierowcy. Co powoduje, że moje myśli krążą wokół niepowstałej (mam nadzieję, że jeszcze) Giulii Coupe. Tymczasem jest to sedan, więc pora usiąść z tyłu i wrzucić coś do bagażnika.\nAlfa na pewno nie jest mistrzem segmentu pod względem ilości przestrzeni. Za przednimi fotelami miejsca na nogi jest akurat, acz „bez szaleństw”. Przy nisko opuszczonych fotelach z przodu, może być za to ciasno dla stóp. Nieźle wypada za to przestrzeń na głowy pasażerów, aczkolwiek Giulia ewidentnie zaprojektowana została jako samochód „4+1”. Wyraźnie widać po wyprofilowaniu siedziska, że środkowe miejsce nie jest pełnowymiarowe i nadaje się raczej do podwiezienia kogoś, niż na długą podróż. Dla pozostałej dwójki kanapa została wymyślona bardzo przyzwoicie. Siedzisko i oparcie są wygodne, dobrze wyprofilowane i odpowiednio pochylone. Oba zewnętrzne miejsca przysunięto dość blisko środka, co powoduje nieco utrudnione wysiadanie. Zwłaszcza, i to jest większa wada, że tylne drzwi Giulii są dość wąskie.\nKanapę możemy za to złożyć w nietypowy, acz praktyczny sposób. Oparcie ma trzy niezależne części, podzielone w stosunku 40:20:40, z możliwością położenia ich z poziomu otworu bagażnika. Dzięki temu możemy poradzić sobie z większymi przedmiotami. W standardowej konfiguracji Alfa oferuje uczciwe 480 litrów. Niezależnie od posiadania koła zapasowego, bo pod podłogą nie ma dodatkowych pustych przestrzeni. Przydałyby się za to haczyki na drobiazgi, lepsze wykończenie bagażnika (brak materiału w górnej części), a przede wszystkim, większa sztywność samej pokrywy. W samochodzie bez wątpienia premium, dźwięk zatrzaskiwania kufra przypomina „klapanie” blaszanym kontenerem. Lekka klapa po prostu rezonuje. Jest za to dość szeroka i pozwala na dość wygodny dostęp do całej przestrzeni.\nZ rozsądkiem jej po drodze\nAlfa była zawsze do kupienia sercem, a nie rozsądkiem. I choć wciąż nie jest cenową okazją, można spokojnie ją polecić osobom myślącym pragmatycznie. 163 300 zł za bazową Giulię Super z tym silnikiem i 226 350 zł za skonfigurowaną w pełni to ceny sięgające segmentu premium. I oczywiście niemal całkowicie zasłużenie Alfa aspiruje do tego poziomu. Najbliższe charakterem, wymiarami i poziomem powinno być BMW. 320d z przekładnią automatyczną startuje z poziomu 165 519 zł i po dokonfigurowaniu do poziomu Giulii wymaga zapłaty 238 256 zł, mając jeszcze kilka dodatków wśród możliwości. Alfa mimo wszystko nie jest wyceniona źle, jak na to, co oferuje i jakie wrażenia zapewnia. Przy okazji, jest także dość oszczędnym samochodem.\nDynamiczna jazda całkiem mocnym dieslem potrafi być traumatyczna dla kieszeni, jednak niekoniecznie w Alfie. W mieście nawet w korkach ciężko przekroczyć 9,5 l/100 km, a przy odrobinie szczęścia, w niedzielnym ruchu można się zmieścić w okolicach „siódemki”. Ta sama wartość powinna być wynikiem jazdy po autostradzie z prędkością dopuszczalną w naszym kraju. Płynna, spokojna jazda poza miastem da wyniki około dwa litry niższe. Sedan klasy średniej palący 5 l/100 km i przyspieszający do 100 km/h w 7 sekund? Proszę bardzo. Alfa Romeo Wam to zapewni.\nPodobnie jak całkiem bogate wyposażenie, obejmujące nie tylko skórzaną tapicerkę, czy wspomniane wyżej audio harman/kardon, ale również m.in. adaptacyjny tempomat, asystenta pasa ruchu, kamerę cofania, elektrycznie regulowane fotele z pamięcią, ogrzewaną kierownicę i adaptacyjne lampy biksenonowe. Ale przede wszystkim, najbardziej dopracowane w klasie podwozie i kombinację silnika ze skrzynią biegów. Jeśli wersja z 200-konną benzyną jeździ równie dobrze i potrafi być adekwatnie oszczędna, to nawet bazowa Giulia jest warta nabycia. Jak dla mnie to samochód niemalże idealny.\nabsolutnie najlepszy układ kierowniczy, pomijając samochody stricte sportowe\nbardzo dobry układ zawieszenia\ndobrze zestrojona skrzynia biegów\nza krótkie siedziska przednich siedzeń\ndrobne wpadki jeśli chodzi o użyte materiały\nklapa bagażnika zamyka się z hukiem klapy od śmietnika\nwąskie tylne drzwi\nGiulia to absolutnie najlepiej prowadzący się wóz na rynku, wyłączając modele stricte sportowe. Do tego zestawiony z mocnym i oszczędnym silnikiem oraz dobrą, szybką skrzynią automatyczną. Czy można chcieć więcej? Przydałoby się nieco konsekwencji w kwestii wykończenia detali i jakieś, choćby opcjonalne, lepsze fotele. Resztę można przeboleć, nawet w tym segmencie. Alfa zbudowała genialny samochód dla wszystkich kierowców, którzy oczekują radości z każdego pokonanego kilometra. A nawet dla tych szukających dodatkowych odległości, byle tylko móc się przejechać. I nie ma znaczenia nawet diesel pod maską. Poza tym, to udany sedan, który powinien Alfie przywrócić dawny blask.\nSerdeczne podziękowania dla firmy Caru Containers ( www.carucontainers.com ) za „gościnę” i pomoc w realizacji sesji zdjęciowej.\nAlfa Romeo Giulia Super 2.2 TD 180 AT\nTyp zasilania paliwem wtrysk bezpośredni Common - Rail\nMoc maksymalna 132 kW (180 KM) przy 3 750 obr./min.\nMaks. moment obrotowy 450 Nm przy 1 750 obr./min.\nOpony p: 225/45R18, t: 255/40R18\nWymiary (dł./szer./wys.) 4643/1860/1436 mm\nMasa własna /ładowność 1445/575 kg\nSpalanie: miasto/trasa/średnie 5,3/3,5/4,2\nCena wersji podstawowej (Giulia 2.2TD 150KM) 139 900 zł\nCena wersji testowej 163 300 zł\nCena egz. testowego 226 350 zł\nAlfa Romeo Stelvio od 169 700zł - polski cennik\nZnamy polskie ceny Alfa Romeo Stelvio. Ceny zaczynają się od niecałych 170 tys. zł, a kończą, póki co, na 232 500 zł.\n350 Giulii sprzedanych w… 33 sekundy!\nAlfa Romeo może otwierać szampana - w Chinach sprzedano 350 Giulii w zaledwie 33 sekundy. Auta nie zostały jednak zakupione w klasycznym salonie.


Mini Micro 3w1 Pink hulajnoga trójkołowa z siedziskiem | Dadum Kraków\n> Pojazdy>Hulajnogi>Mini Micro 3w1 Różowa hulajnoga trójkołowa z siedziskiem od 1 do 5 lat\nMini Micro 3w1 Różowa hulajnoga trójkołowa z siedziskiem od 1 do 5 lat\nKod produktu: MM-MMD009\nProducent: Micro Mobility\nHulajnoga dla rocznych dzieci Mini Micro 3w1 Deluxe to nowoczesny i ergonomiczny pojazd w kolorze różowym. Pojazd rozwija się wraz z dzieckiem: jeździk od roczku, mała hulajnoga od 18 mc, normalna hulajnoga Micro Mini od 2 lat. To pojazd przeznaczony dla dzieci w wieku od 1 roku do 5 lat oraz o wadze do 35 kg.\nMini Micro 3w1 posiada elementy dostosowane do potrzeb oraz wieku dziecka. Pojazd został wyposażony w wygodne siodełko z regulowaną wysokością, spełniając funkcję jeździka. Mini Micro 3w1 można dopasować do wieku małego kierowcy. Niski zaokrąglony drążek sprawia, że pojazd staje się pierwszą hulajnogą, zaś duży metalowy drążek przeznaczony jest dla starszego dziecka do 5 roku życia.\nKolejną zaletą Mini Micro 3w1 są trzy koła, w tym dwa z przodu, gwarantujące stabilność pojazdu. Koła zostały wykonane z PU, pozwalając na gładką oraz wygodną jazdę. Również pojazd wyposażono w łyżkowy hamulec, umożliwiający łatwą i intuicyjną obsługę przez małe dziecko. Mini Micro 3w1 posiada długi i niski podest, przyczyniając się do bezproblemowego odpychania oraz co ważne, mieści obie nogi dziecka.\nMini Micro 3w1 to pojazd nowej generacji, sprzyjający oszczędzaniu. Koła wykonane z PU wyróżniają się cichą jazdą i choć przeznaczone są do jazdy po asfalcie, to nie rysują podłogi domowej. Również pojazd został wyposażony w drążek, umożliwiający łatwy transport, zaś cały sprzęt jest bardzo lekki - waży 1,5 kg. A wszystkie wymienione zalety Mini Micro 3w1 sprawiają, że jest doskonałym prezentem na roczek dziecka.\nInstrukcję obsługi można również pobrać tu.\nWysokość podestu: 11cm.\nDługość podestu: 30cm.\nWysokość kierownicy: od 34 cm (kierownica plastikowa) do 68cm (kierownica aluminiowa).\nRegulacja siodełka: 23 cm lub 29 cm.\nWaga: 1,95 / 2,2kg\nMaksymalne obciążenie: 35kg.\nMini2go Blue Deluxe jeździk i hulajnoga ...\n466,65 zł-15% 549,00 zł\nPuky hulajnoga trójkołowa R1 czerwona ...\nPuky hulajnoga trójkołowa R1 różowa dla ...\nPuky hulajnoga trójkołowa R1 lazurowa ...\nHulajnoga Mini Micro Turquoise +2 lat ...\n339,15 zł-15% 399,00 zł\nMini Micro 3w1 Czerwona hulajnoga ...\n407,15 zł-15% 479,00 zł\nPuky R3 hulajnoga biało/różowa dla 3 ...\nPuky hulajnoga R3 L biało-zielona dla 3 ...\nHulajnoga Mini Micro czerwona +2 lat ...\nPuky Hulajnoga R7L czarna dla 5 latka ...\nPuky Hulajnoga R7L berry dla 5 latka ...\nHulajnoga Mini Micro Aqua +2 lat ...\nHulajnoga Mini Micro zielona +2 lat ...\nPuky Hulajnoga R7L biała kiwi dla 5 ...\nPuky hulajnoga R3 L czarna dla 3 latka, ...\nPuky R3 hulajnoga czarno/niebieska dla 3 ...\nHulajnoga czterokołowa drewniana dla 2 ...\n225,25 zł-15% 265,00 zł


Do tego zdarzenia doszło w poniedziałek (9.10) około godziny 7.00. Na drodze wojewódzkiej w Gierałtowicach zderzyły się motocykl i samochód osobowy. Policja już wie jakie były przyczyny tego wypadku.\nKierujący motocyklem marki Yamaha, jadąc w stronę Zatora, nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze, stracił panowanie nad swoim pojazdem w wyniku czego zjechał na przeciwległy pas ruchu i zderzył się z prawidłowo jadącym oplem astrą - informuje nas Agnieszka Petek, rzecznik prasowy powiatowej policji w Wadowicach.\nKierowca motocykla został poważnie poszkodowany. Stracił przytomność i mimo reanimacji jej nie odzyskał. Zdecydowano o zadysponowaniu na miejsce Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, które przetransportowało motocyklistę do szpitala w Krakowie.\nKierowcy opla i jego pasażerowi nic poważnego się nie stało. Wszyscy byli trzeźwi.\nPolicja informuje o utrudnieniach w ruchu. Wyznaczono objazdy lokalnymi drogami.\n« W Wadowicach zlot "żarciowozów" potrwa przez cały weekend\tW lasach cały czas można znaleźć ogromne okazy grzybów. Ten rok należy do grzybiarzy! »


Zanim wybierzesz drzwiTaxi and shuttle services in foreign countryCzystość w restauracjachJak wybrać i dobrać instalację fotowoltaicznąStyle in your homeDla miłośników wysokościDobre strony pensjonatu dla starszych osóbPlanowanie i urządzanie ogroduZakupy dla dziecka w prosty sposóbDobry prawnikDomy seniorów w praktyceNie potrzebujesz tradycyjnego biuraElegancie przechowywanieYou don't have to be an expert to repair your car. All you have to do is apply these 4 rules.Dobrze wybrane i solidne ogrodzenia. Co i jakO bieliźnie i odzieży aktywnej termicznieJak zamówić tłumaczenieKrok Po Kroku Instrukcja Aby znaleźć dentystę w CieszynieZadbaj o skórę i włosy z olejkami kosmetycznymiTrochę informacji o rachunkowościO kancelariach, prawnikach oraz sądachIdziemy do dentysty!Niskie dziecko ? czy są powody do obaw?Zmarszczki, ujędrnianie i tak dalej. Medycyna estetycznaZanim wybierzesz myjnię dla swojego autaStyle dla ogroduO pompach ciepła ogółemCzy warto wynająć podnośnik? Koszty i cenyJak dogrzać mieszkanie?Gdzie kupić zegarki mvmt?


O tym jak „parszywieńki Zachód” zdradził Polskę – Niezależna Gazeta Obywatelska\nPierwszemu Marszałkowi Polski chodziło oczywiście o zachowywanie równowagi pomiędzy dwoma odwiecznymi wrogami, czyli Niemcami i Rosją. Doskonale zdawał sobie sprawę, że nie da się na dłuższą metę – jak zwykł mawiać – „siedzieć na dwóch stołkach”, czyli utrzymywać przyjazne stosunki z oboma potencjalnymi nieprzyjaciółmi. Zastanawiał się tylko, z którego z nich najpierw spadniemy, nie dopuszczał natomiast myśli o wojnie na dwa fronty, bo – jak to obrazowo określił – oznaczała ona ginięcie „na placu Saskim z szablami w dłoni w obronie honoru narodowego”.\nBeck konsekwentnie i stanowczo prowadził politykę zgodną z zamierzeniami Piłsudskiego. Czynienie mu zarzutu z tego, że nie sprzymierzył się z Niemcami, aby wspólnie zaatakować Sowiety, jest myśleniem ahistorycznym. W latach 30. XX wieku deklaracje poważnych mężów stanu miały jeszcze znaczenie i dlatego mógł on liczyć na wywiązanie się przez Francuzów i Brytyjczyków z ich obietnic względem Polski, chociaż w tyle głowy miał zapewne inne słowa Komendanta:\nJa nikomu prawie nie wierzę, a cóż dopiero Niemcom. Muszę jednak grać, bo Zachód jest obecnie parszywieńki”.\nSpołeczeństwo 3 września, Anglia, druga wojna światowa, Francja, historia, Jerzy Bukowski, Józef Beck, Józef Piłsudski, komentarz, NGO Kraków, RMF FM, Zachód\nRezygnacja z zerejestrowania kandydatury do Senatu RP w geście protestu. Dlaczego?Marzenie Schetyny: być jak Kaczyński


Kto wygra "Rockowanie. Gramy Maanam"? - Plaster Łódzki\nKto wygra “Rockowanie. Gramy Maanam”?\nna podstawie materiałów prasowych / 26 listopada 2020 / Brak komentarzy\nProjekt Rockowanie. Gramy Maanam dobiega końca. Już 28 listopada odbędzie się transmisja na żywo z wielkiego finału festiwalu. Kto tym razem zagra najlepiej i zgarnie nagrody?\nFinaliści zostali wybrani na podstawie nadesłanych wcześniej nagrań. Z całej Polski do ścisłej czołówki zespołów zakwalifikowali się:\n-TFB /THE FREEDOM BIRDS/\n-PART OF THE KITCHEN\nZespoły konkurować będą o nagrody finansowe oraz voucher na profesjonalną realizację teledysku. Pula nagród wynosi 8 000 zł. O wygranej zadecyduje profesjonalne jury, w którego skład wchodzą:\nBogdan Kowalewski – polski gitarzysta basowy, w latach 1980–1986 oraz 1991–1992 grał w zespole Maanam.\nTomasz Łossowski – polski perkusista, muzyk sesyjny, edukator. Jeden z najbardziej znanych perkusistów w Polsce. W projekcie realizował zajęcia perkusyjne w ramach warsztatów mistrzowskich.\nMarcin Tercjak – polski dziennikarz i prezenter radiowy, dziennikarz telewizyjny zajmujący się tematyką muzyczną i filmową, producent muzyczny a także animator kultury związany z Łodzią. Współzałożyciel i twórca Międzynarodowego Festiwalu Producentów Muzycznych „Soundedit”.\nKoncert finałowy odbędzie się w studio Radio Łódź – patrona projektu. Z powodu pandemii będzie miał formułę zamkniętą, jednak bitwy zespołów można obejrzeć już 28 listopada poprzez transmisję na żywo: https://www.facebook.com/lodzkidomkultury/live\nTags Kto wygra "Rockowanie. Gramy Maanam"?


Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie - Sukces wspólnego zespołu WPiA i WNHiS\nZespół WPiA i WNHiS został realizatorem projektu współfinansowanego ze środków Funduszu Sprawiedliwości, którego dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.\nŁączony zespół składający się z pracowników WPiA (prof. zw. dr hab. Marek Michalski - dziekan WPiA i dr Aleksandra Syryt) oraz pracowników WNHiS (ks. prof. zw. dr hab. Sławomir H. Zaręba - dziekan WNHiS, dr Marcin Zarzecki i mgr Bartosz Olszewski) realizatorem zadania prawno-socjologicznego pt. „System kształcenia prawników a działalność związana ze zwalczaniem przestępczości i pomocą osobom pokrzywdzonym przestępstwami” w ramach projektu „Działanie sprawiedliwości tranzycyjnej, edukacji prawnej i obywatelskiej jako element systemu przeciwdziałania przyczynom przestępczości”, współfinansowanego ze środków Funduszu Sprawiedliwości, którego dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.\nBadania i analizy eksperckie WPiA i WNHiS mają na celu wskazanie wpływu systemu kształcenia prawników na działalność związaną ze zwalczaniem przestępczości, sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości i pomocą pokrzywdzonym przestępstwami. Przeprowadzone badania prawno-socjologiczne mają pomóc w rozpoznaniu obszarów, w których można wesprzeć proces kształcenia, w tym kształtowania określonych postaw.\nOpracowane wyniki będą służyły organom władzy publicznej w kształtowaniu systemu prawnego związanego z procesem kształcenia prawników i zwalczania przestępczości, a także pomocy osobom pokrzywdzonym czynami zabronionymi. Wspomogą też działania związane z projektowaniem ścieżki kształcenia prawników (§ 42 pkt 2 rozporządzenia z dnia 13 września 2017 r. sprawie Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej – Funduszu Sprawiedliwości).


Konto oszczędnościowe czy lokata bankowa? Konto oszczędnościowe czy lokata bankowa? | Najlepsze artykuły\nKonto oszczędnościowe w swoim działaniu przypomina nieco popularne rachunki rozliczeniowo- oszczędnościowe. Z tą jednak różnica, że rachunek oszczędnościowy nastawiony jest na inny cel główny. Jest nim – podobnie jak w przypadku lokaty bankowej, pomnażanie środków. Saldo konta oszczędnościowego przez cały czas otwarte. Możliwe jest zatem dopłacanie i wypłacanie środków w dowolnej chwili. Pieniądze na tym rachunku podlegają oprocentowaniu, dzięki czemu generują odsetki. Ograniczeniu podlegają jednak bez kosztowe wypłaty środków.\nLokata bankowa jest rodzajem depozytu terminowego. Rozpoczynając go wpłacamy pewną sumę pieniędzy na określony z góry czas. Podczas jego trwania wpłacone środki podlegają oprocentowaniu. Nie są tu możliwe żadne wpłaty, ani wypłaty środków podczas trwania depozytu,. przy czym oczywiście można w dowolnym momencie wycofać wpłacone środki, jednak w takim wypadku zazwyczaj przepadają wypracowane do tej chwili odsetki. Jedynie nieliczne oferty lokat pozwalają ominąć ten problem.\nPodstawowe różnice i ich implikacje\nPodstawową różnicą pomiędzy lokatą bankową i kontem oszczędnościowym jest elastyczność w działaniu. Lokata bankowa nie zostawia tu zbytniego pola do popisu. Kiedy zostanie otwarta zostają wpłacone środki. Następnie nie jest możliwe dopłacanie środków czy ich wypłacanie. Z kolei w przypadku rachunku oszczędnościowego wpłacanie środków możliwe jest w każdej chwili. Przysługuje także minimum jedna bezpłatna wypłata w miesiącu, pozostałe są możliwe, ale zwykle wiążą się z dodatkowymi kosztami. Lokata bankowa za to zazwyczaj oferuje wyższe oprocentowanie niż rachunki oszczędnościowe. Dzięki temu na lokacie możemy zarobić więcej kosztem mniejszej elastyczności produktu.\nDokonując wyboru pomiędzy tymi dwoma produktami bankowymi trzeba rozpatrzyć swoje możliwości i oczekiwania. Jeżeli chcemy zarobić więcej, to powinniśmy raczej myśleć o lokacie bankowej. Najlepsze lokaty bankowe oferują bowiem większe oprocentowanie niż konta oszczędnościowe. Trzeba jednak mieć tu na uwadze, że dostęp do zainwestowanych środków będzie ograniczony. Jeżeli możemy pozwolić sobie na zamrożenie środków na dłuższy czas będzie to dobre rozwiązanie. Jeśli z kolei potrzebuje bardziej elastycznego dostępy do pieniędzy najlepszym rozwiązaniem będzie szukanie rachunku oszczędnościowego. Wszystko zatem zależeć będzie głownie od możliwości zmniejszenia płynność finansowej osoby inwestującej.\nAktualny ranking kont oszczędnościowych dostępny na stronie konta-oszczednosciowe.blogspot.com


Jutro otwarcie Wrocławia w Second Life - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n16.04.2008, godz. 14:04\nWrocław to trzecie polskie miasto wprowadzone do SL w ramach projektu "Second Poland" (wcześniej ruszyło Second Kraków oraz Second Poznań). Główną inicjatywą autorów jest zbudowanie w grze wirtualnej Polski. Przedsięwzięcie ma promować rodzime miasta poza granicami kraju i zachęcać turystów do odwiedzin w rzeczywistości.\nZ okazji otwarcia nowej lokacji, przygotowano wiele ciekawych atrakcji. Na przybyłych czeka m.in. uroczyste przecięcie wstęgi, przemówienia władz, toast, konferencja, koncert jazzowy, wycieczkowy lot balonem czy też impreza oraz pokaz sztucznych ogni.\nPierwszy etap budowy Drugiego Wrocławia obejmuje wiernie odwzorowany Rynek z ratuszem, kamienicami, a także sceną oraz interaktywnymi obiektami, których nie ma w "pierwszym świecie". Na Rynku ruszają już dwa wirtualne kluby, jest Hala Stulecia z wystawą o wrocławskich naukowcach i noblistach, można obejrzeć Panoramę Racławicką, a już niedługo popływamy gondolami po Odrze i zwiedzimy ZOO. Jednym z pryncypiów Second Life, według jego twórców - amerykańskiej firmy Linden Lab, jest "zawartość tworzona przez użytkowników". Zatem otwartym pozostaje pytanie - jak swoją przestrzeń zagospodarują wirtualni wrocławianie.\nW Ratuszu Wrocławia w Second Life będzie można zasięgnąć informacji o bieżących wydarzeniach kulturalnych, obejrzeć galerię zdjęć i filmów miasta, czy ekspozycję prac wrocławskich artystów, zapoznać się z historią stolicy Dolnego Śląska i jej najciekawszymi bohaterami, a także zaplanować wycieczkę, poznając ofertę wrocławskich hoteli, lokali i instytucji kulturalnych. W Ratuszu umieszczone zostaną również urządzenia umożliwiające teleportację do najważniejszych miejsc miasta. Przygotowana będzie też sala konferencyjna z ekranem do projekcji. Wirtualny recepcjonista wyjaśni nam, jak się poruszać.\nWięcej informacji na stronie secondpoland.pl.\nRecenzję Second Life znajdziecie w tym miejscu.


Dwa sposoby na mieszkanie od miasta\npiątek, 9.06.2006 r.\nPoznań potrzebuje niemal 1100 mieszkan socjalnych, by zgodnie z ustawą zapewnić mieszkania najbardziej potrzebującym. Niby niewiele patrząc na to co dzieje sie w budownictwie ale miasto co roku ma do dyspozycji zaledwie 100 mieszkan.\nDwa tygodnie temu miasto oficjalnie oddało do użytku 32 mieszkania przy ul. Darzyborskiej. Wkrótce wprowadzą się do nich rodziny żyjące do tej pory w trudnych warunkach. Nowe mieszkania powstały w ramach Programu Pomocy Mieszkaniowej. Władze Poznania zapowiadają, że wkrótce powstaną kolejne.\nAle dostać takie mieszkanie nie jest łatwo. Są na to dwa sposoby. Pierwszy to zwolnienie innego, większego mieszkania komunalnego, w którym wzrósł czynsz. Warunek - nie można miec zaległości w opłacaniu czynszu. Drugi sposób - ten trudniejszy - to złożenie wniosku o przydział na mieszkanie komunalne. Do Urzędu Miasta każdego roku wpływa ich kilkaset. Urzędnicy wybierają tylko te, które spełniają wszystkie wymogi. Ale by mieć w ogóle szanse na znalezienie się na liście, trzeba do 30 czerwca złożyc wniosek w urzędzie przy Placu Kolegiackim.\nSzanse na mieszkania, którymi dysponuje miasto mają osoby żyjące w trudnych warunkach. Jednak klucze dostają te rodziny, których dochody gwarantują, że o nowe mieszkania będą dbały.\nDo końca tego roku przybędzie w Poznaniu ponad 160 mieszkań socjalnych. W ciągu następnych lat - kolejnych dwieście. Miasto chce zlikwidowac długą kolejkę lokatorów do mieszkań komunalnych w ciagu najbliższych pięciu lat.


» Ziele angielskie BIO 0,5kg Horeca Dary Natury\nZiele angielskie jest często stosowane jako namiastka pieprzu czarnego. Jako silna przyprawa musi być stosowana w ilości umiarkowanej. Nadaje się do przyprawiania potraw mięsnych. Dodawane jest do niektórych ciast, likierów. Kilka całych lub zmielonych ziarenek dodanych do tłustych sosów oraz innych potraw nadaje im przyjemny aromat. Stosuje się je również do potraw jarzynowych (np. szpinaku), ryb smażonych, sałatek rybnych, zup, galaretek i ogórków kwaszonych. Całe ziarenka dodaje się do marynat, szczególnie wzbogaca smak ciemnych sosów, polepsza walory smakowe kompotów i likierów.\nSkład: ziele angielskie* 100% (*certyfikowany składnik ekologiczny)


wroclaw.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji wrocławskiej → Nie tylko Soplicowo\nNie tylko Soplicowo\tprzejdź do galerii\nMuzealny awatar udzielał pierwszych wywiadów\tAgata Combik /Foto Gość\nMuzeum Pana Tadeusza we Wrocławiu zostanie otwarte dla zwiedzających 3 maja.\nTego dnia, od 10.00, w Kamienicy pod Złotym Słońcem (Rynek 6) zobaczymy rękopis Pana Tadeusza oraz oryginał Konstytucji 3 Maja. Rękopis, ze względów konserwatorskich, będzie prezentowany na ekspozycji 180 godzin w skali w roku, na razie od 3 do 5 maja. Podczas nieobecności zastąpi go doskonała kopia; specjalne ekrany umożliwią również dokładne śledzenie kart rękopisu, w dużym przybliżeniu. Oryginał Konstytucji 3 Maja został wypożyczony z Warszawy na 2 miesiące.\n– Zaczęliśmy tworzyć to muzeum wiele lat temu, pozyskiwanie zbiorów przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich trwa niemal 200 lat – mówi Adolf Juzwenko, dyrektor „Osssolineum”, placówki, do której od 1999 r. należy autograf epopei, i która jest gospodarzem nowego muzeum. – Ossolineum powstało 17 lat przed napisaniem przez A. Mickiewicza „Pana Tadeusza”. I Ossolineum i Mickiewicz mieli ten sam cel: dążenie do tego, by kolejne pokolenia Polaków nie zapomniały, czym jest Rzeczpospolita.\nAdolf Juzwenko wspomniał m.in. wzruszenie Jana Nowaka Jeziorańskiego, gdy po raz pierwszy mógł na własne oczy zobaczyć rękopis. Jakiś czas potem uczynił Ossolineum spadkobiercą wszystkiego, co miał – archiwów, dzieł sztuki, pieniędzy. W jego ślady poszedł także Władysław Bartoszewski, przekazując placówce cenne zbiory. Stąd w muzeum znajdą się także m.in. gabinety obu ofiarodawców – jako „świadków historii”. – To byli ludzie ukształtowani duchowo na takiej literaturze – wyjaśnia.\n– To nie jest tylko muzeum „Pana Tadeusza”, A. Mickiewicza czy epoki romantyzmu – mówi Marcin Hamkało, zastępca dyrektora. Owszem, najważniejszym eksponatem jest słynny rękopis; zaprezentowany zostanie także cały kontekst, w jakim powstawał. Usłyszymy wielką opowieść o świecie, o którym pisał Mickiewicz, o jego wizji historii. – Chcemy umożliwić dialog pokoleń. Ossolineum jest predestynowane do tego, by go kultywować – dodaje A. Hamkało. I podkreśla, że, choć wśród młodych „Mickiewicz ma trochę trudniej”, organizatorzy zadbają o język przemawiający do współczesnego odbiorcy.\nNa widzów będzie czekał wielki spektakl audiowizualny, przestrzenie zaaranżowane jako „salon romantyczny” czy biblioteka, wspomniane gabinety świadków historii, czasowe ekspozycje, propozycje rozmaitych programów edukacyjnych, gier. Dzieciom zapewne spodoba się awatar – trójwymiarowa postać w tzw. tunelu wrażeń, wyrażająca elektronicznie aktora znajdującego się w innym pomieszczeniu, wchodzącego w interakcje z widzami.\nPrzed otwarciem Muzeum Pana Tadeusza\nTrwają przygotowania. We wnętrzach muzeum w Kamienicy pod Złotym Słońcem w Rynku znajdą się przyciągające uwagę rozwiązania multimedialne. Zdjęcia: Agata Combik /Foto Gość\ndodane 21.04.2016 14:00


Po bele bez ładowacza\nCzy zastanawiałeś się jak szybko uporać się ze zwózką bel słomy czy siana? Czy wiesz, że do tego zadania wystarczy jeden ciągnik i to bez ładowacza?\nSzybki zbiór bel z pola możliwy jest dzięki przyczepie samozałodowczej. Taki sprzęt oferuje firma Ursus. Zbieracz bel oznaczony symbolem T-127 wyposażony jest w platformę ładunkową o wymiarach ok. 5 na 2,4 m. Pozwala to jednorazowo na transport 8 bel, których średnica wynosi 1,2 m. Za załadunek odpowiada hydraulicznie sterowane ramię, które unosi bele i kieruje na platformę załadowczą. Maksymalna masa beli nie powinna przekraczać 450 kg.\nPo załadowaniu 2 bel zainstalowany w podłodze przenośnik kieruje bele w tył przyczepy i cały proces się powtarza. Wyładunek jest równie prosty jak załadowanie przyczepy belami. Wystarczy precyzyjnie cofnąć w miejsce składowania i unieść załadowaną skrzynię. Dzięki dwóm siłownikom hydraulicznym o dużym skoku kąt wywrotu wynosi 91 stopni.\nJak informuje producent do współpracy ze zbieraczem bel wymagany jest ciągnik o mocy minimum 68 KM, którego układ hydrauliczny dysponuje pompą o wydatku minimum 35l/min.


Kierownik działu kadr ZM Pekpol: System edukacji nie zapewnia nam pracowników - Mięso/wędliny\nData: 25-02-2013, 12:14\nSporym problemem jest to, że system edukacji nie zapewnia nam ludzi, którzy zaraz po ukończeniu nauki są pełnowartościowymi pracownikami - mówi serwisowi portalspozywczy.pl Elżbieta Szablowska, kierownik działu kadr ZM Pekpol Ostrołęka.\n- Jakie problemy generuje prowadzenie HR w firmie mięsnej?\n- Sporym problemem jest to, że system edukacji nie zapewnia nam ludzi, którzy zaraz po ukończeniu nauki są pełnowartościowymi pracownikami. Dlatego też współpracujemy z Mazowiecką Wojewódzką Komendą OHP, za pośrednictwem Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży w Ostrołęce, w celu przygotowania młodych ludzi do konkretnej pracy. Tym sposobem pracujący w naszej firmie uczniowie zdobywają potrzebne doświadczenie w danym zawodzie. A z kolei zdobycie solidnego i konkretnego doświadczenia stwarza możliwość zatrudnienia takiego pracownika w późniejszym okresie. Oferujemy także praktyki dla absolwentów szkół średnich i studentów szkół wyższych. Najlepsi z nich mają możliwość pozostania i dalszej pracy w zakładzie. Jako firma chcemy przyciągać najlepszych pracowników - wysoko wykwalifikowanych o określonym zawodzie i doświadczeniu. Jesteśmy także otwarci wobec kwestii zatrudniania osób niepełnosprawnych.\n- Jakie metody motywacji pracowników Państwo stosują?\n- Motywowanie pracowników przynosi wymierne, obopólne korzyści, m.in. pracownik wiąże się z firmą, jednocześnie podnosząc wydajność swojej pracy. Z drugiej zaś strony, czuję się doceniony. Dlatego też stosujemy różne sposoby motywowania. Najczęściej jest to różnego rodzaju wsparcie zarówno finansowe, np.: nagrody, podwyżki lub premie uznaniowe, jak i niefinansowe np.: szkolenia, umożliwiające podnoszenie umiejętności i kwalifikacji. Tematykę szkoleń dopasowujemy do indywidualnych potrzeb i czynności, jakie pracownik wykonuje na danym stanowisku. Kursy są bardzo rozwijające, przeciwdziałają rutynie i robieniu wszystkiego utartymi, nierzadko mało wydajnymi, sposobami. W firmie stosujemy również elastyczne godziny pracy, panuje przyjazna atmosfera, dobre relacje ze współpracownikami, jest także możliwość samorealizacji. Te niefinansowe metody trwale zwiększają lojalność pracowników wobec firmy oraz przekładają się na efektywność ich pracy. Ponadto organizujemy wyjazdy kulturalno-sportowe i rekreacyjne, a w okresach przedświątecznych pracownicy mogą liczyć na paczki żywnościowe oraz talony na zakup towarów. Natomiast pracownikom fizycznym zapewniamy też całoroczne posiłki w pracy.\n- Czy internet i nowoczesne technologie pomagają w realizacji celów związanych z zarządzaniem zasobami ludzkimi w firmie?\n- Oczywiście, firma dla zwiększenia efektywności pracy decyduje się na nowe programy informatyczne oraz technologie do produkcji i przetwórstwa mięsa i wędlin. W naszej działalności wykorzystujemy Internet i nowoczesne technologie nie tylko w produkcji mięsa i wędlin, ale także w administracji i zarządzaniu. Internet pomaga działowi kadr w pozyskaniu przyszłych pracowników oraz zapewnia dostęp do informacji o szkoleniach otwartych i zamkniętych dla pracowników. Podobał się artykuł? Podziel się!\nElżbieta Szablowska RSS ALERT\nPO 26-02-2013, 21:32:\nSpoglądając na foto w artykule to już koniec bliski tej firmy a edukować powinien się zarząd a nie pracownicy ,którzy wykonują polecenia nieudaczników i nierobów ,,zapracowanych''\nTempo pracy mają zaj....te\nPiotr 26-02-2013, 11:08:\nTo tak jak bym napisał, system motywacji firmy pekpol wcale mnie nie motywuje do pracy :( jeden skarży na drugiego - bezcenne.\nrafi 26-02-2013, 10:21:\nTo nic nei stoi na przeszkodzie, aby firma sama prowadziła szkołę, w której kształciłaby potrzebnych pracowników


Płock. Festiwal Audioriver zaprasza organizacje pozarządowe, twórców i studentów uczelni artystyczny\n26.11.2020, 19:40 Wersja do druku\nPłock. Festiwal Audioriver zaprasza organizacje pozarządowe, twórców i studentów uczelni artystycznych\nW przyszłorocznej edycji Audioriver Sobótka, w ramach festiwalu muzyki elektronicznej w Płocku (Mazowieckie), będą mogli wziąć udział m.in. przedstawiciele organizacji pozarządowych, aktywiści, performerzy, projektanci i studenci uczelni artystycznych - ogłosili w czwartek organizatorzy wydarzenia.\nTwórcy płockiego festiwalu muzyki elektronicznej przekazali, że rozpoczynają właśnie nabór do przedsięwzięcia, w którym "mogą wziąć udział m.in.: NGOs, stowarzyszenia, aktywiści, promotorzy, performerzy, projektanci, studenci uczelni artystycznych lub po prostu osoby, które chcą wykazać się swoją kreatywnością na dowolnej płaszczyźnie".\n"Audioriver Sobótka to otwarta przestrzeń dla kultury, ważnych społecznych inicjatyw i artystów z różnych dziedzin sztuki" - powiedział Piotr Orlicz-Rabiega, szef Audioriver, cytowany w festiwalowym komunikacie. Przypomniano w nim, że organizowany od lat projekt Audioriver Sobótka, "to program skierowany do festiwalowej publiczności oraz lokalnej społeczności Płocka i okolic, w ramach którego odbywają się m.in. darmowe panele dyskusyjne, warsztaty czy targi muzyczne".\nJak podali twórcy wydarzenia, zgłoszenia do programu Audioriver Sobótka można wysyłać na adres [email protected], a w wiadomości należy napisać kilka słów o sobie i reprezentowanej organizacji oraz opisać proponowany projekt, który byłby częścią 15. edycji festiwalu Audioriver.\nW maju twórcy Audioriver ogłosili z kolei, że oprócz głównych wydarzeń muzycznych i towarzyszących, planowanych w Płocku w lipcu, elektroniczne brzemienia wrócą tam 1 sierpnia, w ramach dodatkowej imprezy - Sun/Day. W październiku ogłoszono pierwszych artystów, którzy w przyszłym roku mają wystąpić na festiwalu - są to: Baasch, BICEP live, Gorgon City, The High Contrast Band, Len Faki, Mathame i Paula Temple b2b SNTS.


rzym - dookolakuli\nOpublikowane w 18 stycznia 2016 12 lutego 2017\nZaczął się tuż po północy kiedy dolecieliśmy do CIA. W trakcie lotu zacząłem czytać Pepiki Surosza, jeden artykuł z jakiejś lewackiej gazety na temat upadłego Detroit – ciekawe, chciałbym to martwe miasto odwiedzić. Autobus Terravision czekał na nas pokornie, a opóźnienie lotu wynosiło około godzinę. Chłopak, który siedział obok nas obawiał się, że nie będzie jak dojechać do centrum Rzymu. Podróż autobusem nie trwała długo. O wiele bardziej dłużyła się ta z BVA czy RYG. Na szczęście hostel lub hotel (nie pamiętałem) zamówiłem tuż przy Termini. Okazało się, że tu jest taki dystrykt hotelowy jak w Brasilii. Hotel na hotelu, a właściwe to trudno je nazywać hotelami. Po bijących w oczy reklamach, przypominało mi to miejsce dzielnice czerwonych latarni. A ostatnim miejscem, w którym chciałbym spać to dom publiczny. Czytaj dalej Rzym w styczniu – dzień drugi\nOpublikowane w 16 stycznia 2016 12 lutego 2017\nŁódź pięknie zasypało śniegiem. Chyba pierwszy raz w tym sezonie. Na szczęście tym razem wyspaliśmy się porządnie. Nie zapomnę zmęczenia w piątkowy wieczór, po kilku dobach pracy, kiedy wyruszaliśmy w podróż do Bośni i Hercegowiny. Do hostelu w Gdańsku prawie się doczołgaliśmy.\nCzytaj dalej Rzym w styczniu – dzień pierwszy


Mgła uziemiła samoloty | zyciewarszawy.pl\nMgła uziemiła samoloty\nblik 10-12-2014, ostatnia aktualizacja 10-12-2014 20:00\nOdwołane i opóźnione loty w porcie im. Chopina w Warszawie i w Modlinie. A wszystko z powodu mgły. Sytuacja powoli zaczyna się poprawiać.\nBiałe mleko nad Warszawą i okolicami pojawiało się już we wtorek wieczorem. Do tego padała marznąca mżawka i to powodowało utrudnienia na lotniskach. Już wtedy samoloty rejsowe i czartery były kierowane do innych portów. Krajowe loty z Krakowa i Gdańska zawróciły. Samolot z Szarm el-Szejk poleciał do Poznania, a z Kopenhagi do Gdańska.\nTo samo dotknęło rządowy samolot z premier Ewą Kopacz na pokładzie - również nie mógł we wtorek wieczorem wylądować w stolicy, skierowano go do krakowskich Balic, ale samolot marszałka Radosława Sikorskiego, który wracał z Helsinek, zdołał wieczorem wylądować na Okęciu.\nTrudne warunki były też w Modlinie. Widzialność na drodze startowej wynosiła tam 100 metrów - znacznie poniżej minimów ILS kat II, które wynoszą 350-400 m – informowało lotnisko. Wieczorem nie wylądowały cztery maszyny, odwołano też loty powrotne, a pasażerowie jednego z lotów autobusem byli dowiezieni do Gdańska, skąd polecieli do Barcelony.\nW środę rano nadal mgła jest dość gęsta. Widoczność ograniczona do kilkudziesięciu metrów i to powoduje kolejne problemy pasażerów, którzy mieli odlatywać z warszawskich lotnisk. Samoloty, które z portu im. Chopina miały rano lecieć do Lublina czy Bydgoszczy są opóźnione. Lot do Poznania odwołany. Podobnie jak poranne loty do Kopenhagi, Rygi, Berlina czy Brukseli – informuje lotnisko na swoim profilu na Twitterze. Odwołany jest też lot do Budapesztu.\nW Modlinie widoczność też jest zła. Na razie lotnisko informuje o opóźnionym locie do Londynu z godz. 6.30. Informacje o wszystkich opóźnieniach można znaleźć na stronach internetowych obu lotnisk.\nSytuacja zaczyna się poprawiać. Po godz. 7. lotnisko im. Chopina poinformowało, że wszystkie samoloty podchodzące do lądowania - siadają bez problemów. - Ale jest kilka wcześniej odwołanych przylotów i odlotów - informuje warszawski port lotniczy.\nInstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej ostrzega, że na znacznym obszarze województwa mazowieckiego obserwuje się i prognozuje dalsze występowanie mgły ograniczającej widzialność od 50 m do 200 m. Lotnisko im. Chopina podaje na Twitterze, że mgły mogą się utrzymać do 9-10 rano.


Pierwszy na świecie procesor kwantowy! | Gadżetomania.pl\nNowa piłka Nike po brzegi naładowana najnowszą technologią (wideo) Walka o klienta - polscy nadawcy idą na wojnę Co można kupić we francuskich automatach? [wideo] Obsługa komputera gestami coraz popularniejsza. Czas pozbyć się ekranów Optimus Maximus jedzie do klientów 100 batmobili w jednym miejscu! Wiecie jak wyglądał pierwszy? Miej władzę nad wszystkim Child Alert pomógł uratować porwaną, 10-letnią Maję. Internetowe powiadamianie naprawdę działa! Panasonic 42PZ85 - co to jest? Kolorowe telewizory w całym domu Co powstanie z połączenia sznura z rozgrzaną, metalową formą? [wideo] Atrament tańszy niż laser, czyli HP Officejet Pro 8100 ePrinter [test]