Świadek - Robert Rient - ebook - Legimi online\nNatalia de Barbaro, Ciemnia\nZa chwilę wybuchnie pożar, dzięki któremu dostanę pierwsze wspomnienie. Będzie to wspomnienie lęku. Potem lęk będzie wracał. Za chwilę wybuchnie pożar, jeszcze o tym nie wiem. I mama nie wie, ta, która wyszła przed dom i ucieszyła się, że u sąsiadów też ciemno. O szóstej zabrakło prądu, pewnie przez listopadowy wiatr. Nie wie o tym tata, który przyniósł kapustę. Zapalili świeczki. Kapustę poszatkowali, wrzucili do metalowej wanny. Ja i brat, który również nic nie wie o pożarze, wchodzimy do wanny na poszatkowaną kapustę, będziemy ją ugniatać, będziemy się śmiać. Raz w roku można chodzić po kapuście boso.\nNa kolację jest ryż z rozmrożonymi truskawkami i śmietaną. Mama niesie w ręku dwa talerze. Niesie dwa talerze i świeczkę, woła do swoich rodziców, woła do nich tak: Jedzenie, babcia, dziadek, jedzenie! Babcia niedawno wróciła ze sklepu. Nakleja w zeszycie kartki utargu. Wszystko wtedy było na kartki i rozliczenie robiło się codziennie. Mama zostawia talerze i wraca. Przez drzwi z karbowaną szybą, które prowadzą na piętro, widzi światło. I myśli, że może już włączyli. Otwiera drzwi. Właśnie teraz wybucha pożar.\nPotem wiele razy każde z nas usłyszy: Jakie to szczęście, że wieczorem, nie w nocy. Bo czasami nie udaje się przespać pożaru.\nMama i babcia biegną do najbliższego sąsiada, trochę ponad dwieście metrów. Trzeba zadzwonić po straż pożarną.\n– Po co obie biegniecie!\nMama się odwraca i widzi, że płomienie przeszły przez kryty papą dach. Na strychu było siano, dla krowy, miało starczyć na całą zimę. Dziadek twierdzi, że tego siana było pięć ton. Papier i maszyny z nielegalnej drukarni zostały usunięte ze strychu kilka miesięcy wcześniej. Teraz pod drewnianym stropem leżało siano, niedawno kupione aluminiowe grzejniki i sztyca prądowa. Tam musiała skoczyć pierwsza iskra, tak ustaliło PZU. Przewód wewnątrz sztycy był przegrzany.\nW „Nowinach Jeleniogórskich” następnego dnia pisali, że było duże napięcie, że w niektórych domach wysiadły telewizory, popękały żarówki. Ale ludzie i tak wiedzieli swoje, że specjalnie podpaliliśmy, aby dostać odszkodowanie. I że w powietrzu latały zielone dolary, z Brooklynu. Pewnie tych dolarów szukali strażacy, zamiast gasić ogień.\nUciekam i prawie mi się to udaje. Nikt nie wie, dokąd biegnę, wiadomo tylko, że uciekam od ognia. Dogania mnie brat, a potem mama. Bierze mnie na ręce i we trójkę wracamy przed dom, który płonie. Od teraz będę pamiętał tylko te kilka minut, ale będę pamiętał.\nSadzają mnie na fotelu wyniesionym z domu, który płonie. Przykrywają kołdrami. Jest 4 listopada 1984 roku, właśnie zaczęła się noc. Tych kołder musi być ze dwadzieścia, tak chciałbym to pamiętać, ale wiem, że przesadzam. I nie mogę się ruszyć. Patrzę na dom, który płonie.\nMama trzyma w rękach szlauch podłączony do kranu. Staje za drzwiami z karbowaną szybą i leje wodę na schody prowadzące na piętro. Drewniana boazeria pomalowana jest tanią farbą, odpryski spadają na ręce i twarz. Gdzieś muszą być odsłonięte przewody elektryczne, bo co chwilę czuję na rękach prąd.\nW tym czasie tata zdążył się kilka razy przewrócić. Do teraz na piszczelach ma ślady po tamtych wypadkach – od półek, regałów, szafek; biegnie po śliskim linoleum do okna i z powrotem. Wszystko, co złapie, wyrzuca na dwór.\n– Będę musiała to zaraz sprzątać! – krzyczy mama i wrzuca przez okno to, co tata wyrzucił.\n– Dom się pali! – tak jej odpowiada.\nJeszcze przez chwilę wrzuca ciuchy i kołdry do domu, który płonie. Potem przestaje.\nWidzę to wyraźnie. Siedzę na fotelu. Mam cztery lata i widok na wszystko.\nBardzo lubię tę opowieść. Podczas rodzinnych spotkań będzie się ją często powtarzać. I jeszcze – jak uciekałem i dobiegłem prawie do sąsiadów, jak brat mnie dogonił. Ale przede wszystkim – jak mama wrzucała do palącego się domu kołdry i ciuchy, dobre kołdry i ciuchy, niespalone.\nPrzybywa coraz więcej ludzi. Niektórzy ustawiają się w szeregu i podają z ręki do ręki różne rzeczy, rzeczy domu. Inni stają obok mnie i patrzą. Dziadek pamięta, jak uratował opony i skórzaną torbę, podał je komuś. Ani opon, ani torby nigdy nie znaleźli. Ciemno było, strażacy ostrzegali.\nW tym momencie rodzice nie myślą o dokumentach, tylko krzyczą, że dom się pali. Długo będą rozmawiać o tym, że najpierw trzeba było zabrać dokumenty. Kilka miesięcy później dostanę używaną czarną aktówkę zamykaną na zatrzaski z szyfrem. Będzie leżała pod łóżkiem albo obok biurka, żeby ręka miała blisko, gdyby trzeba było uciekać. Musi się do niej zmieścić to, bez czego nie da się dalej żyć. W podstawówce będą tam listy, karty magnetyczne, prawie czterysta sztuk. I najważniejszy zeszyt, ten z szarą okładką i wierszami. W liceum naderwę z jednej strony wewnętrzną kieszeń, będę tam trzymał gazety pornograficzne. Tylko ja i Bóg o tym wiedzieliśmy, do teraz. Potem pojawi się w niej jeszcze więcej listów, dzienniki i testament.\nW końcu przyjeżdża straż pożarna, bez wody. A że najbliższe hydranty są zasmołowane, jadą beczkowozem do Piechowic, ponad sześć kilometrów. Wracają dogasić to, co się spaliło, dach, pierwsze piętro. Nic prawie nie zostało. Ściany z kamienia, czarne framugi, potłuczone szkło.\nStrop nad parterem się nie zapadł, strażacy chodzą tam z latarkami.\n– Kończymy akcję.\nW kuchni była cukiernica, a w niej złote obrączki, ślubne. Rano rodzice znaleźli na podłodze cukiernicę, pustą. A gdy pociągiem przyjechał dziadek Janek, tato taty, to pod pachą przyniósł ciuchy, bo rozpoznał gdzieś spódnicę i bluzkę, bawełnianą z kołnierzykiem, w której widział kiedyś mamę. Kilka dni później znaleźli karafkę w kształcie ryby i komplet kieliszków, ich komplet ktoś sprzedawał w mieście na ulicy.\nInni pomagają. Brat Zenek przyjeżdża „maluchem”. Zawozi mamę ze mną i bratem do Neli, siostry taty. Mama szybko przechodzi przez próg, musi do toalety. W łazience patrzy w lustro, nie widzi twarzy, tylko czarne plamy. Zaczyna płakać i nie może przestać. Zostajemy u cioci, a ona wraca z bratem Zenkiem pilnować domu. Strażacy ostrzegali. W piwnicy leżą ziemniaki na całą zimę i kapusta, zalane wszystko, ale jeszcze do uratowania, szkoda, żeby ktoś zabrał.\nŚpią w „maluchu” we czworo. Zenek, dziadek, mama i tata, który pamięta odgłos farelki. Mieli ją w samochodzie, kabel pociągnęli z domu. I włączali, jak się robiło za zimno. Z tej nocy tato zapamięta tylko odgłos farelki.\nDostaliśmy dwa pokoje w Konwalii, ośrodku wypoczynkowym Funduszu Wczasów Pracowniczych. Wspólna kuchnia i łazienka, i te dwa pokoje. W jednym babcia i dziadek. W drugim tata, mama, brat i ja. Dziadek nie chciał już mieszkać w Szklarskiej Porębie, znalazł jakąś ruderę w Posadzie i trzy hektary ziemi. Wyprowadzili się z babcią sto kilometrów na zachód.\nPomagali nam bracia i siostry. Modlili się za nas, dzielili jedzeniem i ciuchami. Siostra Hellerowa z Niemiec przysłała trzy niebieskie metalowe beczki pełne używanych ciuchów i słodyczy.\nW końcu rodzice wynajęli dwa pokoje z kuchnią w ośrodku wychowawczym, na trzecim piętrze. Kilka lat temu poszedłem sprawdzić, bo zawsze myślałem, że to było dziesiąte piętro, a może siódme. Dobrze pamiętam, jak było wysoko. Mama wyszła po chleb, zostałem w domu sam, z pożarem. Ciało wpadło w dygot i łzy. Wychyliłem się z okna i krzyczałem.\n– Będzie pożar!\n– Uciekniesz po schodach.\n– Nie zdążę, też się spalą.\nNocą obudziła nas syrena straży pożarnej. Ktoś podpalił stodołę sąsiada. Spaliło się zboże, siano, świnie i kury. Tej samej zimy w Szklarskiej Porębie Dolnej na ulicy Wiejskiej też wyła syrena. Pobiegli, mama z tatą. Teraz się biegło, gdy wyła syrena. Duży dom, pofunduszowski. Z trzeciego piętra dzieci w kołdrach spuszczali. Jakiś mężczyzna przypomniał sobie o pieniądzach, zatrzymali go, a on krzyczał, że musi wracać. Wszedł na okno, ciągnęli go z powrotem, ale udało mu się wyrwać. Nie przeżył.\nWciąż stoi fragment lewej ściany zbudowanej z pruskich kamieni, tam gdzie była kuchnia. Wejście do piwnicy zajęły pokrzywy i dzikie maliny. Jest też jedno okno, a w nim młode brzozy, wyrastają z dawnej podłogi pokoju gościnnego. Przez trzydzieści lat tylko czas rozkładał spalony dom. A obok, trochę ponad dwadzieścia metrów dalej, stoi nowy dom, żyją w nim jego rodzice.\nCzarna aktówka pełna listów przetrwała dwadzieścia jeden przeprowadzek i ani jednego pożaru. Wyciągam ją z szafy, jeden zatrzask jest zepsuty, drugi zabezpieczony szyfrem. Wybieram dziewięćset dziewiętnaście, działa. Opowiadał mi kiedyś, że zapomniał kolejności cyfr i musiał dziewięćset osiemnaście razy spróbować, zanim się udało. Od tamtej pory szyfru nie zmieniał.\nOtwieram. Pachnie stęchlizną, piwnicą, wyschniętym papierem. W środku listy podzielone według nadawców. I zeszyt z szarą okładką. Tak się poznaliśmy, w 1991 roku. Mieliśmy po jedenaście lat. Podał mi zeszyt, długopis. Napisałem dla niego wiersz, rymowany, a on się uśmiechnął. A potem kazał mi odejść.\nChyba już wtedy wiedzieliśmy, że jeszcze się spotkamy i że ja miałem żyć, a on miał umrzeć. Nie zabiłem go, ale gdyby nie umarł, nie byłoby mnie. Wszystko, co się z nim działo, było mi na rękę, każde cierpienie. Jego słabość i nienawiść do samego siebie były moim usprawiedliwieniem i moją prowokacją. Zresztą chciał umrzeć, mówił o tym wielokrotnie, mam dowody, jestem świadkiem w tej sprawie.\nZamieszkaliśmy w nowym domu z szarych pustaków, tata wylewał je jeden po drugim. Ruiny spalonego domu były placem zabaw, dopóki nie zawalił się dach, przez chwilę służyły jako kurnik.\nZ okna mojego pokoju mam widok na pogorzelisko. W słoneczny dzień wystarczy trochę się wychylić i spojrzeć w lewo, by zobaczyć szczyt Szrenicy.\nO tym, że jestem inny, dowiaduję się w zerówce.\nDzień przed 1 września z pomiętej rolki papieru toaletowego robię sobie pieluchę. Nic to nie daje. Kolejną noc moczę łóżko.\nNie lubię chodzić ponad trzy kilometry w jedną stronę i zostawać długo poza domem. Sam z obcymi ludźmi. Przyzwyczaiłem się do mamy. Do jej pracowni z podłogą pełną kolorowych nitek i odgłosem maszyny do szycia.\nDzisiaj z okazji Dnia Babci wszyscy robią laurki. Nie udało mi się dokończyć, bo poza Dziunią, mamą mamy, i Martą, mamą taty, są jeszcze babcie Kazia, Pela, Marysia, Helena, Adela, Józia i Wala. Wszyscy robią jedną laurkę albo dwie, a ja muszę zrobić dziewięć.\nDo szkoły podstawowej mam bliżej niż do zerówki. Idzie się pół godziny. Pod górę albo z góry, bo tak się chodzi w Szklarskiej Porębie. Czasami godzinę i więcej, jeśli się wybrało okrężną drogę z przygodami. Las, przejście przez tory i pod torami. Strumyk z tatarakami, polana, dwie skarpy. Zimą zaspy, zakopywanie pod śniegiem, na samym środku polnej drogi, psich kup, a raz to nawet własnej, żeby ktoś w nią wlazł. Lepienie bałwanów, strzepywanie śniegu z drzew jednym kopnięciem i szybka ucieczka. Większość idzie ze szkoły na prawo, do Szklarskiej Górnej, a tak jak ja, do Średniej, niewielu.\nSiedzę na plastyce i rysuję kwiatek. Próbuję schować się w kartce, zasłonić kwiatek, używać dwóch kolorów jak wszyscy pozostali, którzy rysują flagę. Nie wolno, tyle wiem. Kolega obok pyta, dlaczego rysuję coś innego, ten moment jest najgorszy. Koniec zadania. Wszystkie prace wiszą na tablicy i można je podziwiać. Jest tam około dwudziestu flag Polski i jeden kwiatek, ten moment jest najgorszy.\nPo kilku miesiącach wszyscy w klasie już wiedzą o mojej inności, po kilku latach większość się przyzwyczaja.\nNa apelu podczas hymnu czasami wstaję, chociaż powinienem siedzieć, ale tłum mnie unosi. Obserwują mnie, tak myślę. Czuję wzrok kolegów, nauczycieli i dyrektora, mimo że patrzę w podłogę. Nie śpiewam, nigdy. W starszych klasach niektórzy też nie śpiewają, ale to ci, co siedzą w ostatnich ławkach, ci, którzy rządzą, do których nigdy nie będę należał. Za dobrze się uczę, no i jestem przecież z kociej wiary.\nNajgorsze są urodziny i imieniny. Co kilka tygodni ktoś je obchodzi. Miałem takie marzenie, żeby wszystkie urodziny i imieniny były w lipcu i sierpniu, wtedy miałbym spokój. Chodzi o cukierki. Ten, kto ma urodziny, nie jest pytany. Na lekcji, najlepiej na chemii albo matematyce, idzie od ławki do ławki i rozdaje cukierki. Wsadza się rękę do papierowej torby, brązowej. Wszyscy biorą po jednym. Ja nie biorę cukierka, nie składam życzeń. Potem, nie zawsze, ale zazwyczaj, klasa śpiewa sto lat. Nie śpiewam. Jeśli ktoś ma dużo cukierków, to częstuje na każdej lekcji, co wszystkich cieszy, chociaż wolałbym dyktando. Niektórzy przechodzą obok mnie z torbą pełną cukierków i nie zatrzymują się, nie namawiają: przecież to tylko cukierek. Inni patrzą z obrażoną miną albo pytają dlaczego, czy ich nie lubię, no ale dlaczego. Bo ja nie obchodzę, bo my prezenty dajemy sobie przez cały rok, no ale cukierka, nie, bo ja nie obchodzę. Najgorsze jest te kilka sekund, w których nie mam co ze sobą zrobić, z rękami, oczyma. Nie mam co zrobić z poczuciem winy wobec klasy, wobec tych wszystkich, przez których chcę być lubiany. Nie mam co zrobić ze wstydem. Jezus na pewno by się nie wstydził, patrzyłby przed siebie z dumą i niczym się nie przejmował, tak samo jak Szadrak, Meszak i Abed-Nego, którzy nie pokłonili się posągowi.\nDawno temu w Babilonie król Nabuchodonozor zbudował ogromny złoty posąg. I powiedział, że kto się przed nim nie pokłoni, „zostanie natychmiast wrzucony do rozpalonego pieca” (Dn 3:6)1. Szadrak, Meszak i Abed-Nego, żydowscy słudzy Jehowy, nie kłaniali się i jeszcze mówili do króla, że jak Bóg zechce, to ich wybawi. A nawet jeśli tego nie zrobi, oni i tak wolą umrzeć. Nabuchodonozor był wściekły, kazał rozpalić piec siedem razy mocniej i wrzucić tam Szadraka, Meszaka i Abed-Nego. Wtedy pojawił się między nimi anioł i ogień się ich nie imał.\nTa historia pochodzi z książki Mój zbiór opowieści biblijnych2 z 1981 roku, którą rodzice czytali mi, od kiedy pamiętam. Na rysunku widać trzech dumnych mężczyzn, a za nimi tłum kłaniający się posągowi. Dobrze znam ten rysunek. Dobrze znam Szadraka, Meszaka i Abed-Nego. Nie ma w nich wstydu ani poczucia winy. A ja mam tylko odmówić przyjęcia cukierka, nic więcej, żadnego rozpalonego pieca. Najgorsze jest to, że przez osiem lat szkoły podstawowej chcę wziąć cukierka.\nNauczycieli dzielę na obojętnych, wrogich i przyjaznych.\nObojętnych jest większość. Pani od chemii, plastyki, pan od fizyki, matematyki. Traktują mnie jak wszystkich w klasie.\nWrogich jest najmniej, pani od historii na przykład. Zgłaszam się do przygotowania referatu, warto, można dostać piątkę i poprawić ocenę na koniec roku. Opowiadam o życiu Aleksandra Wielkiego. Gdy wspominam o Jezusie Chrystusie i nazywam go największym ze wszystkich ludzi, pani mi przerywa, każe usiąść, przestać nauczać, nie będzie żadnej piątki. To jest upokorzenie. Korzystałem ze szkolnego podręcznika i książki świadków Jehowy Największy ze wszystkich ludzi z 1991 roku. Na naszym zebraniu wyraźnie mówili, by w każdej możliwej sytuacji dawać świadectwo prawdzie. Boję się, nie chcę, ale co zrobić z taką myślą, gdy już się ją pomyślało, gdy Jehowa ją zobaczył. Musiałem napisać w referacie o Jezusie, by dać świadectwo prawdzie. Opowiadam rodzicom, jak mi pani przerwała, opowiadam o tym w zborze, opowiadam o swoim doświadczeniu. To jest duma.\nPrzyjazny jest pan od muzyki, mój wychowawca. Nie każe mi śpiewać kolęd, nie muszę się uczyć innych piosenek, mogę sobie siedzieć i słuchać, a jeśli będę chciał dołączyć, to mogę. Nigdy tego nie robię, ale doceniam.\nI jeszcze ten cierń w ciele.\nW dorosłym życiu śniło mu się, że przechadza się pustymi korytarzami podstawówki albo że siedzi w ławce, spotyka się z kolegami. Te sny wracały do niego co kilka miesięcy. Proszę:\n– Zwykłe sny – mówił z uśmiechem.\n– Czyli dobre?\n– To jakie? Opowiedz.\n– Ani dobre, ani koszmary.\n– No to jakie?\n– Zwykłe sny, o tęsknocie.\nPrzez wiele lat nie umiałem go zrozumieć, wierzyłem, że nigdy nie uwolnię się od tego, czego nie zrozumiem. A od niego chciałem się naprawdę uwolnić. Po pierwszym zaciekawieniu przyszła pogarda i nienawiść, życzyłem mu śmierci. Pokochałem go później, gdy zaczął odchodzić. Miłość przyszła bez najmniejszego wysiłku, gdy zrozumiałem. Dlatego piszę.\nŚwiadkowie Jehowy nie obchodzą urodzin i imienin. Powodem są dwa morderstwa opisane w Biblii. Pierwsze zostało popełnione w trakcie urodzin faraona. Podczas uczty sprowadził z więzienia przełożonego piekarzy i kazał powiesić (Rdz 40:20–22). Drugie zdarzyło się po tym, gdy dla świętującego urodziny Heroda tańczyła córka Herodiady. Tak bardzo mu się podobała, że obiecał dać jej wszystko, o co poprosi. A ona chciała głowy Jana Chrzciciela (Mt 14:6–10).\nWszystko, w co wierzą świadkowie Jehowy, oparte jest na interpretacji Pisma Świętego.\n1 lipca 1879 roku dwudziestosiedmioletni pastor Charles Taze Russell wydał w Stanach Zjednoczonych pierwszy numer „Strażnicy”. Data ta uważana jest za początek istnienia organizacji świadków Jehowy, a Russell został jej pierwszym prezesem.\nPrawdę przywiózł do ich rodziny pradziadek Tomasz, gdy przyjechał z Argentyny. Był kowalem, mistrzem w swoim fachu, a także misjonarzem i badaczem Pisma Świętego. Gdy przyjeżdżał w odwiedziny do Polski, miał zwyczaj robić kolejne dziecko, a potem wracać. (Umarł piętnaście lat przed narodzinami Łukasza).\nObecnie obowiązująca nazwa, świadkowie Jehowy, została przyjęta w 1931 roku. Trzy lata później, 7 października 1934 roku, Adolf Hitler powiedział podobno w Berlinie: „Tę hołotę w Niemczech wytępię”.\nW obozach koncentracyjnych zarezerwowane były dla nich fioletowe trójkąty. Podpisanie oświadczenia o wyrzeczeniu się religii i zadeklarowanie wierności narodowosocjalistycznemu państwu zazwyczaj umożliwiało wypuszczenie z obozu. Wielu nie podpisało. Nie chcieli używać pozdrowienia „Heil Hitler”, odmawiali oddawania czci fladze i innym nazistowskim symbolom, powtarzając za Jezusem: „Królestwo moje nie jest z tego świata” (J 18:36).\nRudolf Höss, komendant obozu koncentracyjnego Auschwitz, chwalił się, że poznał „wielu fanatyków religijnych w miejscach pielgrzymek, w klasztorach w Palestynie, na kolei hedżarskiej, w Iraku, Armenii, katolików, prawosławnych, muzułmanów, szyitów i sunnitów, jednakże badacze Pisma św. w Sachsenhausen, a szczególnie dwóch spośród nich, przewyższali wszystko, co dotychczas poznałem. Tych dwóch szczególnie fanatycznych badaczy Pisma św. odmawiało wykonania czegokolwiek, co tylko mogło mieć jakiś związek ze sprawami wojskowymi. Nie stawali na baczność, a więc nie zsuwali razem obcasów, nie przykładali rąk do szwów spodni, nie zdejmowali czapek. Mówili, że te oznaki czci należą się jedynie Jehowie, a nie ludziom. Nie istnieli dla nich żadni przełożeni, za jedynego zwierzchnika uznawali oni tylko Jehowę”3. Zostali skazani na śmierć. Przed egzekucją nie pozwolili się związać, by móc złożyć ręce w modlitwie.\nŚwiadkowie Jehowy za założyciela swojej religii uznają Jezusa Chrystusa, chociaż twierdzą, że to Abel, syn Adama i Ewy, był pierwszym z nich. Do swego kręgu zaliczają również Noego, Hioba, Abrahama i Mojżesza.\nObecnie ich liczba w dwustu trzydziestu dziewięciu krajach przekracza osiem milionów, z czego ponad sto dwadzieścia trzy tysiące żyją w Polsce.\nRocznik Świadków Jehowy na rok 2015 podaje, że w poprzednim roku ochrzczono dwieście siedemdziesiąt pięć tysięcy pięciuset siedemdziesięciu jeden nowych wyznawców. Nie jest znana liczba wykluczonych z organizacji i tych, którzy odeszli. Od wielu lat przyrost wiernych w Polsce utrzymuje się na poziomie zero lub minus jeden, tak jak w wielu krajach zachodniej Europy.\nDziałalność świadków jest ograniczona prawnie lub zakazana w wielu krajach komunistycznych i islamskich.\nZgodnie z nauczaniem „Strażnicy” państwa są dziełem Szatana. Niebawem zastąpi je Królestwo Boże. Świadkowie nie pozdrawiają sztandarów, nie uznają godła i innych symboli państwowych, nie pracują w policji, straży miejskiej, urzędach i służbach państwowych, nie angażują się w politykę, nie chodzą na wybory. Nie stosują się do prawa danego kraju, jeśli jest sprzeczne z naukami Jehowy.\n„Nie zabijaj” ze Starego Testamentu, wzmocnione „Miłuj bliźniego jak siebie samego” z Nowego Testamentu, to wystarczający powód do odmówienia służby wojskowej.\nPierwszej więziennej nocy mój tata nie mógł zasnąć. W celi było ich ośmiu albo dziesięciu, już nie pamięta. Leżeli obok siebie, każdy miał swój koc. Prycza zbita z desek, podgłówek też. Jeden co chwilę wymiotował, do rana nikt po niego nie przyszedł, chociaż wołali. Tata nie usnął przez tego, który co chwilę wymiotował.\nKiedy miał dziewiętnaście lat, został powołany do wojska – odmówił. Trafił do aresztu we Wrocławiu, Świebodzka 1, oddział zamknięty. Pracował jako kalifaktor, kajfus. Roznosił posiłki, mył podłogi, korytarze, sprzątał. Po miesiącu odbył się proces. Tak jak dziewięciu innym sądzonym tego dnia przydzielono mu obrońcę z urzędu – odmówił. Próbował wyjaśnić, że „wszyscy, którzy za miecz chwytają, od miecza giną” (Mt 26:25). Dostał trzy lata, pozostali po dwa i pół roku.\nW więzieniu na Fiołkowej trafił na oddział otwarty razem z Markiem, Piotrem i innymi braćmi. Byli tam jeszcze polityczni, wojskowi, drobni złodzieje, wszyscy z małymi wyrokami. Chociaż w celi było ich dwunastu albo szesnastu, już nie pamięta, pluskwy gryzły tylko jego. Najbardziej w łokcie i szyję.\nŚwiadkowie Jehowy dostawali raczej ciepłe posadki, wspomina. Marek był elektrykiem, co chwilę go gdzieś wzywali. Inny brat, krawiec, przerabiał im spodnie na wąskie, modne, a wtedy wszystkim dawali szerokie. A mój tato został szefem magazynu mundurowego, sprawdzał paczki dla skazanych, wydawał ubrania. I malował samochody, z zawodu był lakiernikiem. Lubili go. Raz w kancie spodni grypsującego znalazł pięćdziesiąt złotych, zaniósł je właścicielowi spodni. Za dziesięć złotych można było kupić paczkę madrasa. Zalewało się ją litrem wody i był czaj. Na Fiołkowej częste były przerzuty, nazywali je deszczem madrasów. Herbata leciała zza muru. Grypsujący, czasem razem z klawiszami, zbierali paczki i uciekali.\nDzięki temu magazynowi mieli wszystko na bieżąco, całą literaturę. Trzymali ją w ubraniach. Kierownik wiedział, przymykał oko.\nW paczkach żywnościowych moja mama przynosiła tacie numery „Strażnicy”, schowane na samym dnie, pod smalcem. Klawiszom nie chciało się sprawdzać. A oni byli młodzi, zakochani, pisali do siebie listy. Między widzeniami co kilka tygodni mieli tylko to. Mama pisała długie listy. Na jeden taty czasami przychodziły trzy, szesnastokartkowe. W końcu oddziałowy się wściekł, on nie ma czasu tego czytać, powiedział, regulamin zabrania takich długich listów. Nie zabraniał, tylko każdy list musiał być otworzony i opisany: „ocenzurowano”.\nNieraz na porannym apelu jakiś klawisz wywoływał tatę albo innego brata i pytał, kiedy będzie Armagedon. Śmiał się, szturchał więźnia, no mów, kiedy będzie koniec świata, musimy się przygotować.\nMieli szczęście, bo w celi byli sami świadkowie Jehowy. Organizowali zebrania, czasami prowadził je mój tata. Spotykali się w różnych miejscach, tam gdzie można się zatrzymać na dłużej. Modlili się, śpiewali, studiowali Biblię. Było dla nich oczywiste, że muszą siedzieć w więzieniu, bo nie będą się uczyli zabijania, żaden rząd na świecie nie zmusi ich do udziału w żadnej wojnie. Czekali na czas, kiedy Jehowa „będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny” (Iz 2:4).\nTak, pamiętam. Stał pod ścianą, wysoki szatyn, cwaniak, dowcipny, spodobał mi się, taki urabura. To było jeszcze przed ośrodkiem pionierskim w Sobieszowie.\nPierwszy raz? Na ośrodku4. A nie, wcześniej, w Sobieszowie, na spotkaniu organizacyjnym. Spodobałem jej się, że przystojny, że urabura. Mówiła ci, że był tam także jej amant, Tadeusz?\nŻaden amant. Pisaliśmy do siebie listy, byliśmy umówieni, że na ośrodku poznamy się bliżej, był pionierem, imponował mi wiedzą. No i zalecał się.\nChromów, Lubuskie, rok 1973. Na ośrodek pionierski przyjeżdża czterdzieścioro młodych ludzi, w tym ona i on. Mieszkają u cioci Heli. Domek, gospodarstwo i szopa z sianem, w której można spać. Codziennie wychodzą parami do służby polowej, głosić prawdę od domu do domu. Czasami ktoś donosi milicji, szczuje psem, aresztowania zdarzają się rzadko. Większość po krótkiej wymianie zdań zamyka z niechęcią drzwi, tak jest do dzisiaj. Ośrodek prowadzi Piotr, jej brat, który później również trafi do więzienia.\nEmzetkę kupiła mi mama w NRD, za trzy tysiące trzysta pięćdziesiąt marek, latami odkładała. Świrowaliśmy na ośrodku, pamiętam głęboki piasek, wiozłem ją, wywróciliśmy się.\nWstawaliśmy wcześnie, była lista, kto z kim idzie głosić i do jakiej wioski, do Krosna Odrzańskiego, Lubska czy jeszcze dalej. Wieczorem powiedziałam Piotrowi, żeby mnie z nim umówił. Chciałam pogadać. Wstaję rano – i jesteśmy na liście. Potem znowu poprosiłam. Umówił. No a po kilku dniach jeszcze raz poszłam do Piotra, śmiał się, ale umówił. Tak jak my poznało się tam wtedy osiem małżeństw.\nSzalona, zwariowana taka, przekorna, robiła, co chciała. Przed wyjściem do służby raz smarowaliśmy się pastą, raz oblewaliśmy perfumami. To wtedy Tadeusz przestawił się na Anię.\nTadeusz? Zaczął mnie drażnić, był obrażony, bo niby z nim przyjechałam. Przestał mi się podobać, flegmatyk, niedowcipny, taki akuratny. Po ośrodku pojechałam do Rybarzowic. Mama zadzwoniła, że widokówka przyszła, wsiadłam w autobus i wróciłam.\nPrzyjechałem emzetką, krowa przewróciła motor, ale działał. I potem już zawsze przyjeżdżałem.\nJak poszedł do więzienia, to nauczyłam się dla niego zabijać kury. Na widzenie wiozło się upieczoną, bo lubił. Tato nie zabijał, mama też nie, szłam z żywą do babki, szlag mnie trafiał, bo trochę to trwało, a potem trzeba było jeszcze parzyć, skubać. Raz wzięłam kurczaka i miałam iść do babki, ale wróciłam po siekierę. Przymierzyłam się, raz, drugi, trzeci, bałam się, trzeba było złapać za dwa skrzydła, dwie łapy. W końcu zabiłam.\n„Kochana. Pozostało mi tylko o wszystkim śnić i marzyć, o tym, co robiliśmy, jak spędzaliśmy wolne chwile, i tym, co będzie w przyszłości za te kilka lat. Na pewno się zmienię, bo już widzę to po sobie. Nie myśl za dużo, a myśl perspektywicznie, postaraj się o swoją fotografię” – ocenzurowano 25 XI 1973.\n„Najdroższy! Z drugiego piętra w sądzie, z korytarza, dobrze było widać okna cel więziennych. Co tutaj dają słowa, kiedy to wszystko jest tak okrutne. Bez światła dziennego, bez klamek, odcięci od normalnego życia, człowiek jest bezradny, bezsilny, a jeszcze ta świadomość, że za ścianą jest wolność. Chciałoby się krzyczeć przeciwko niesprawiedliwości, okrutny koszmar, coś, co zawsze będzie w naszych oczach. Ale znamy prawdę i wiemy, że kiedyś my też będziemy w pełni szczęśliwi. Rozumiesz?” – ocenzurowano 15 XII 1973.\n„No więc czy naprawdę mój, bardziej, niż możesz być moim? Powiedziałam najwyżej jedną trzecią tego, co chciałam” – ocenzurowano 3 I 1974.\n„Mój śliczny, kochany, pisz, proszę, o wszystkim, o której wstajesz, co robisz, o której idziesz spać, o czym rozmawiacie, jak chodzisz ubrany, czy ci nie zimno – pisz wszystko. Napisz coś o mnie, to znaczy czy mi wierzysz i czy pozwalasz, aby Twoje myśli należały do mnie. Chcę mieć prawo do Twoich marzeń i myśli. Może to źle, ale co zrobić. Kocham Cię tak bardzo jak nikt nigdy nikogo” – ocenzurowano 5 I 1974.\n„Pomóż mi. Czułam się głupio, może dlatego, że to pierwsze widzenie. Zachowywałeś się… nie rozumiałam Cię” – ocenzurowano 15 I 1974.\n„Pomóż mi. Nie potrafię żyć między ludźmi, każda dyskusja mnie denerwuje. Jestem wybuchowy jak nigdy przedtem. Na widzeniu byłem najszczęśliwszym człowiekiem, bo widziałem Ciebie, po prostu się bałem. Nie przestałem myśleć o Tobie, jest to jeden temat, który nigdy się nie wyczerpuje. Wstaję o godzinie piątej na apel, a potem idziemy na śniadanie. Musimy odrzucić wszystkie złe myśli, które nam podsyła Szatan. W Liście do Efezjan 4:27 jest napisane, by nie dawać miejsca diabłu! Kocham Cię, Twój” – ocenzurowano 19 I 1974.\n„W Szklarskiej zima w pełni. Na łące, na śniegu, wypisałam Twoje imię, wielkość liter około piętnastu metrów. Czułam, że okropnie, strasznie brak mi Ciebie. Ale jeszcze będzie cudownie – prawda? Myśl często o Stwórcy. Musimy się starać, aby nasze sumienia były wyszkolone na podstawie Słowa Bożego. Twoja” – ocenzurowano 8 II 1974.\n„Kochana. Współczuję nam. Życie jest pulsujące, musimy z tym walczyć” – ocenzurowano 23 II 1974.\n„Wiesz, czego bardzo nie lubię? Pustych kartek w liście. Twoja” – ocenzurowano 25 II 1974.\n„Jest okropnie, bo mojego brata Piotra też wsadzili, jest mu tak trudno, jak było Tobie i wam wszystkim. Czy wiesz, że ma anemię? To z braku witamin. Ten list też dostaniesz chyba w czwartek, może na apelu. I znowu ktoś będzie kazał Ci robić pompki? To niesprawiedliwe” – ocenzurowano 3 III 1974.\n„Pobierzemy się, jak nie na tym świecie, to po drugiej stronie Armagedonu” – ocenzurowano 11 III 1974.\n„Na naszej łące fioletowo od krokusów. Już po raz któryś dyskutowałam z całą klasą na temat prawdy. Są przeciwne, choć same o religii nie wiedzą prawie nic. Nie wiem, czy przekonałam choć jedną z nich, że nie mają racji, ale niektóre zaczęły poważnie myśleć, dwie nawet poszły do księdza sprawdzić, czy to, co mówiłam, jest prawdą. A on nie wiedział nawet, co znaczy słowo parafianie” – ocenzurowano 26 III 1974.\n„Nie wyobrażasz sobie, co tu się działo w lany poniedziałek. Co za zboczenie. Grypsujący mieli pole do popisu – zemścić się na reszcie. Jeżeli nie mogli wodą, to rzucali w człowieka słoikami, wiadrami, kubkami. Polała się krew, a oddziałowego w tym czasie nie było ani jednego. Poradzili sobie, zakręcając wodę w całym ośrodku. Poza tym te pogańskie święta zleciały bez żadnych ciekawostek. Jestem bardziej na wszystko obojętny. Chciałbym być kiedyś szczęśliwy” – ocenzurowano 16 IV 1974.\n„Wiesz co? Żeby wyrazić Ci podziękowanie za to wszystko, co dla mnie zrobiłaś, nie wystarczą te moje listy, musiałbym w tej chwili być na wolności – a to mi nie grozi – i może bym potrafił. Już coraz bardziej wiem, że tylko Ty, nikt inny” – ocenzurowano 24 IV 1974.\n„Jesteś mój (nie mamy i taty) – najlepszy, najładniejszy, najdroższy, kochany, jeden i jedyny, słyszysz? Mój! Nie wiem, kiedy to się zaczęło, ale posłuchaj: wszystko, co należy do Ciebie i co Ciebie przypomina, Twoje zeszyty, jakieś notatki, Twoje łóżko, głos na taśmie magnetofonowej, Twoje pismo, listy, ruchy, oczy, włosy, Twoje ręce, twarz – dla mnie to wszystko jest piękne, jakieś wzniosłe – ja to traktuję jak coś bardzo wartościowego. Chciałabym być chłopcem. Byłby ze mnie taki urwis” – ocenzurowano 28 IV 1974.\n„Skończyłam dziewiętnaście lat


Bartoszyce/Galiny: Kręci mnie bezpieczeństwo – festyn w Galinach - Aktualności - Komenda Powiatowa Policji w Bartoszycach\nBartoszyce/Galiny: Kręci mnie bezpieczeństwo – festyn w Galinach\nTradycyjnie, już od kilku już lat, policjanci z Komendy Powiatowej Policji Bartoszyc, są zapraszani na rodzinne festyny do szkół w całym powiecie. Funkcjonariusze zawsze chętnie w nich uczestniczą prezentując sprzęt, który na co dzień wykorzystują do służby. Uśmiech dziecka, które siedzi za kierownicą radiowozu i mówi, że marzy, aby zostać jednym z nas, jest dla nas policjantów zawsze cennym doświadczeniem i uwieńczeniem pracy, nad ocieplaniem naszego wizerunku.\nW niedzielę, (10.09.17r.), przy szkole podstawowej w Galinach, dzięki współpracy z dyrektor tej placówki Panią mgr Mariolą Jagiełło, przy wsparciu finansowym Urzędu Gminy w Bartoszycach, oraz przewodniczącego rady Gminy Bartoszyce, policjanci z Komendy Powiatowej Policji w Bartoszycach mogli w czasie rodzinnego festynu spotkać się z dziećmi, aby zaprezentować sprzęt, który na co dzień wykorzystują do służby, a co najważniejsze rozmawiać o bezpieczeństwie dzieci, które kilka dniu temu rozpoczęły nowy rok szkolny. Spotkanie uatrakcyjniły drobne upominki ufundowane przez Panią wójt Jadwigę Gut, oraz przewodniczącego Rady Gminy Pana Andrzeja Kosakowskiego i odblaski, które dzieci otrzymały od policjantów. W trakcie festynu policjanci mówili o zasadach bezpieczeństwa w ruchu drogowym, o tym jak powinny zachowywać się dzieci, aby droga do i ze szkoły była bezpieczna. Dorosłych uczulali min., na prędkość z jaką przejeżdżają w pobliżu szkół, przypominali o konieczności zapinania pasów bezpieczeństwa i przewożenia dzieci w fotelikach, o tym jak zgubne w skutkach może być używanie telefonu i jednoczesne kierowanie samochodem. Funkcjonariusze rozdawali ulotki promujące Krajową Mapę Zagrożeń Bezpieczeństwa i aplikację Moja Komenda informując do czego służą te dwa narzędzie, aplikacje dzięki, którym łatwiej można zadbać o bezpieczeństwo w swojej okolicy i skontaktować się ze swoim dzielnicowym.\nFestyn uatrakcyjnił symulator dachowania. Można było sprawdzić jakie emocje towarzyszą\nw czasie dachowania i uświadomić sobie, co by było gdyby nie zapięte pasy bezpieczeństwa. Niewątpliwie, ta atrakcja cieszyła się dużym zainteresowaniem.\nKoleją atrakcją były alkogogle, użyczone dzięki uprzejmości Pani Renaty Tadorowskiej – kierownika referatu Spraw Społecznych i Pozyskiwania Środków Pozabudżetowych UG w Bartoszycach. Dzięki goglom, można było sprawdzić jak alkohol zakłóca nam koordynację. W czasie pokonywania slalomu w goglach, niewiele było osób, które nie wywróciłyby choćby jednego pachołka. Wprawdzie śmiechu było co niemiara, jednak osoby, które przeszły tor przeszkód w alkogoglach na nosie mówiły, że nie zdawały sobie sprawy, że rzeczywistość po alkoholu tak się zmienia.\nObecni na festynie Strażacy z Ochotniczej Straży Pożarnej w Galinach prezentowali wóz strażacki. Dzieci mogły, strumieniem wody, strąć pachołki – atrakcja niewątpliwie podobała się „małym strażakom”. Funkcjonariusze mówili min., o zagrożeniach pożarem i o tym jak najbezpieczniej wyjść z miejsca gdzie się pali.\nZ pewnością, każdy kto przyszedł na festyn znalazł coś dla siebie i mógł aktywnie spędzić czas oraz dowiedzieć się naprawdę dużo o tym, jak być bezpiecznym. Jako policjanci, wierzymy w to, że spotkania z dziećmi w tak wspaniałych okolicznościach, pokazują służbę z najlepszej strony i policjanta, jako przyjaciela i osobę godną zaufania, na którą zawsze można liczyć w trudnej sytuacji.


Piotr Schneider 616243758 piotr@piotrschneider.com\nProponujemy gotowe spółki Polskie także w Wielkiej Brytanii z Prezesem Zarządu Nominowanym i Udziałowcem Nominowanym spółki mają KRS, REGON, NIP, VAT PL/ VAT UE bądź odpowiedniki UK, podmioty mają czynny rachunek bankowy połączony z giełdami kryptowalut, blockchain, bitbay oraz z bramkami płatności Tpay, PayU, Przelewy24/Dotpay, eService https://www.piotrschneider.com\nChętnie spotkam się z panem na wspaniały niezobowiązujący seks. Mieszkam sama, wiec będziemy mogli poczuć się swobodnie. Nie biorę kasy za seks, zależy mi tylko na obustronnej przyjemności. Jedynym warunkiem spotkania jest dla mnie dyskrecja. Zainteresowanych zapraszam do kontaktu tutaj: www.randeczka.ml/tola ponieważ nie podaję publicznie numeru telefonu.\nelewacyjnie 773771754 myone200882@gmail.com\nBramki antykradzieżowe AM 58 kHz Sensormatic System antykradzieżowy skierowany dla małych sklepów spożywczych i nie tylko instalacje wykonane w kilkudziesięciu sklepach franczyzowych możliwość instalacji blokady drzwi przy wynoszeniu towaru typu ŻABKA, LEWIATAN ,BIEDRONKA Jeżeli jesteś zainteresowany instalacją bramek antykradzieżowych to wykonaj jedną z dwóch czynności 773 771 754 biuro@elektro-sat.com www.elektro-sat.com ‼ Nie czekaj aż złodziej przyjdzie do Ciebie , to Ty bądź gotowy na jego przyjście ‼\ndomek 663757357 myone200882@gmail.com\n30000 zł Producent Domków oferuję nowy piętrowy domek do samodzielnego montażu 20m2 4m/5m. Wykonanie nasze jest ładne i estetyczne. Wykonamy dla ciebie każdy wymiar. Domek letniskowy/całoroczny do samodzielnego montażu / montaż prosty z instrukcją i kontaktem telefonicznym podczas montażu. Wykonany z konstrukcji szkieletowej certyfikowanej co jest bardzo ważne na jego wytrzymałość z możliwością zastosowania ocieplenia. Domek z konstrukcją szkieletową jest bardziej stabilny i dobrze docieplony. Ściany i dach wykonany z deski pióro wpust z zewnątrz o grubości 15mm. Wszystkie deski są starannie wykonane bez pęknięć i dziur strugane i szlifowane z każdej strony. Możliwość zmiany grubości deski. Ocieplenie możliwe do wykonania pomiędzy deską zewnętrzną i wewnętrzną jest konstrukcja w której umieszczamy wełnę , styropian lub pianę pur. Grubość ocieplenie jaką możemy umieścić w domku to 9,5cm - 12cm. Możliwość wykonania grubszej konstrukcji do umieszczenia grubszego docieplenia. Taras z pergolą przed domkiem w standardowym wymiarze również możliwość zmiany wielkości tarasu. Balustrada na tarasie może być wykonana na kilka sposobów wyglądu: deski przykręcone od czoła lub z konstrukcji po między słupkami pionowymi według życzenia klienta. Schody stałe do wyjścia na piętro w cenie domku. Posiadamy również schody strychowe rozkładane. Konstrukcja podłogi góra i dół jest gęsto umieszczona co 50cm dzięki temu mamy bardziej stabilną podłogę. Każda deska na podłogę , ściany i dach posiada wywiercone 4 otwory dzięki temu łatwej przykręcamy deski do konstrukcji co zapobiega ich pękaniu. Posiadamy duże doświadczenie w budowie domków letniskowych i całorocznych. Możliwość zamówienia większej ilości różnych materiałów desek , płyty OSB , konstrukcji szkieletowej itp. Do uzgodnienia. Przy zamówieniu innych dodatkowych materiałów transport również gratis na całą Polskę. Konstrukcja na cały domek jest strugana , szlifowana i starannie selekcjonowana do uzyskania gładkiej powierzchni. Okna w cenie 4szt plastikowe całoroczne + 3szt okiennice drewniane, drzwi wejściowe drewniane z futryną solidne. Posiadamy również drzwi łazienkowe. Kolory okien plastikowych całoroczny w standardowym kolorze białym możliwość zmiany koloru na inny za dopłatą. Zakup klienta to: impregnat na zewnątrz chętnie doradzimy w wybraniu koloru i dobrej jakości. Impregnat do środka domku w cenie bezbarwny i bezzapachowy nie szkodliwy dla zdrowia. Wysokość na dole w środku pomieszczeniach około 235cm / salon około 435cm / góra około 190cm. Całkowity wymiar z zewnątrz około 470cm. Pomieszczenia w domku: Salon - 3m / 4m Pokój - 2m / 3m Garderoba - 1m / 2m Poddasze - 2m / 4m Taras - 1,5m / 6m Pokrycie dachu gonty bitumiczne wysokiej klasy kolory do wyboru: czerwony , zielony , brązowy , grafitowy. Domek również można wykorzystać jako biuro do firmy itp. Konstrukcja wykonana z kantówki 45/120mm 45/95mm 70/70mm itp. Producent Domków Letniskowych " ZylajeK " www.domki-zylajek.com www.domki-zylajek.pl tel: 663757357 Facebook: www.facebook.com/zylajek email: info@domki-zylajek.com email: info@domki-zylajek.pl\nCześć :) Jestem młodą, wyzwoloną Kobietą, która lubi miło spędzać czas :) Jeśli jesteś Mężczyzną z zasadami, który ceni dyskrecję miło mi będzie Ciebie poznać:) Zależy mi, by nasze spotkanie przebiegło z wyjątkowej, magicznej wręcz atmosferze, dlatego kultura osobista jest istotną sprawą:) Zainteresowany? Napisz do mnie tutaj – www.randeczka.ml/sara69\nOd dawna się zbierałam, aby wrzucić to ogłoszenie. Szukam dyskretnego pana, który chciałby nawiązać niezobowiązującą relację. Zależy mi tylko i wyłącznie na seks spotkaniach. Czy byłby ktoś zainteresowany? Więcej moich fotek możesz zobaczyć tutaj www.wdupke.ml/dorota - znajdziesz tam także numer telefonu lub email. Czekam na propozycję. Buziaczki\nHej wam szukam faceta, z którym będę mogła spełniać swoje fantazje erotyczne. Mieszkam sama, więc możemy spotkać się u mnie. Nie oczekuję pomocy finansowej ani zobowiązań. Jeżeli jesteś zainteresowany to proszę o kontakt tutaj: www.wdupke.ml/wiola to portal randkowy, przez który się umawiam. Numer telefonu podam przed spotkaniem.\nCześć :) Jestem młodą, wyzwoloną Kobietą, która lubi miło spędzać czas :) Jeśli jesteś Mężczyzną z zasadami, który ceni dyskrecję miło mi będzie Ciebie poznać:) Zależy mi, by nasze spotkanie przebiegło z wyjątkowej, magicznej wręcz atmosferze, dlatego kultura osobista jest istotną sprawą:) Zainteresowany? Napisz do mnie tutaj – www.wdupke.ml/sara69\nWystawiam to ogłoszenie ponieważ chciałabym spotkać się z chłopakiem i wejść w przyjazną relację nie nastawiając się na nic konkretnego. Brakuje mi męskiego towarzystwa i… sam wiesz czego :> Jestem singielką, ale z własnego wyboru :> Czekam na ciekawe propozycje. Kontakt do mnie znajdziesz na moim profilu tutaj: www.wdupke.ml/misia\nSzukam tutaj prawdziwego faceta, który spotka się dyskretnie. Nie szukam żadnego sponsora. Po prostu zależy mi na zaspokojeniu potrzeb moich jak i Twoich. Mam własne mieszkanie. Wyglądam jak na zdjęciu. Na początku proszę o kontakt za pomocą portalu randkowego www.wdupke.ml/zuza a potem wymienimy się numerami telefonu.


Przyjadą kolejne transporty z żywnością\nPonad 3 tysiące bełchatowian otrzyma pomoc żywnościową. Do każdego z nich trafi około 50 kilogramów różnych produktów, m.in. makaron, ryż, cukier, konserwy mięsne i rybne. Trzy transporty z jedzeniem przyjadą w lutym, następne na przełomie kwietnia i maja. Każdy z nich po około 22 tony, co w sumie daje ponad 130 ton żywności.\nTo kolejna pomoc z łódzkiego Banku Żywności, z którym współpracują: magistrat, MOPS i stowarzyszenie Monar. Pierwsze paczki z jedzeniem trafiły do mieszkańców jeszcze w ubiegłym roku. Wówczas przyjechały dwa transporty. Pewne jest, że do czerwca dotrze sześć kolejnych. – Żywność pobierana i przekazywana jest bezpłatnie. Trzeba jedynie zapłacić za jej przywóz z Łodzi. Prezydent Mariola Czechowska zdecydowała, że miasto ponownie weźmie na siebie koszty z tym związane. W tym roku magistrat zapłaci nieco ponad 7 tysięcy złotych – mówi Iwona Nowak, koordynator Zespołu ds. Pomocy Społecznej i Zdrowie Urzędu Miasta w Bełchatowie.\nI tym razem o wszystkie sprawy związane z koordynowaniem transportu, a także jego rozładunkiem i odpowiednim przechowywaniem zadba bełchatowskie Stowarzyszenie Monar Schronisko dla Osób Bezdomnych Markot. Wspólnie z pracownikami MOPS-u będą też dystrybuować produkty.\n– Bełchatowianie otrzymają: makaron, ryż, mleko, a także cukier, olej, koncentrat pomidorowy i powidła. W paczkach nie zabraknie również puszek m.in. z mięsem, rybami, białą fasolą czy groszkiem i marchewką. Do tego pasztety, ser żółty, herbatniki oraz kasza gryczana, buraczki i makaron bezglutenowy – mówi Patrycja Dulla, kierownik Zespołu ds. Statystyk, Analiz i Projektów w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Bełchatowie, która zaznacza że wszystkie produkty są bardzo dobrej jakości. – Większość naszych klientów mówi, że jedzenie jest smaczne. Świadczyć o tym może fakt, że często dopytują, kiedy można przyjść po kolejną żywność. Pytają też czy akcja będzie kontynuowana. Sporadycznie zdarzają się sytuacje, że ktoś rezygnuje z jakiegoś produktu bo mu nie odpowiada – dodaje Patrycja Dulla z MOPS.\nZ pomocy korzysta dokładnie 3200 bełchatowian – to osoby, które zgłosiły się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz Stowarzyszenia Monar i spełniły wszystkie postawione kryteria, m.in. dochodowe. Zgodnie z wytycznymi łódzkiego Banku Żywności do każdej z tych osób trafi określona ilość danego produktu. Wszyscy uczestnicy akcji dostaną więc porównywalne paczki. Łącznie będzie to około 50 kilogramów na osobę, czyli około 114 opakowań różnych produktów.\n- Cieszy nas, że kolejny rok z rzędu wspólnymi siłami z miastem i MOPS-em udało się zorganizować pomoc z Banku Żywności. Paczki z produktami spożywczymi, jakie docierają do potrzebujących, to dla nich duże wsparcie. Mamy nadzieję, że takie działania będą możliwe także w przyszłości – mówi Michalina Rutkowska, dyrektor ośrodka Stowarzyszenie Monar Schronisko dla Osób Bezdomnych Markot w Bełchatowie.\nAwaria wodociągowa na Budowlanych\nWody pozbawieni są mieszkańcy sporej części osiedla Budowlanych Mieszkańcy osiedla…\nPrzed silnym wiatrem ostrzega Wojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego. Niekorzystne…\nBełchatowskie przedszkolaki zawsze chętnie biorą udział w marszu z marzanną Marsz z…\nNowy parking na Dolnośląskim gotowy będzie na koniec października Kierowcy na osiedlu…\nWernisaż wystawy bełchatowskich artystów - rzemieślników odbędzie się 7 kwietnia Działasz…\n1 stycznia 2019 roku użytkownicy wieczyści gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe z…


Lamparty czy lampardy? - SJP JakSięPisze.pl\nLamparty czy lampardy?\nJeden komentarz do “Lamparty czy lampardy”?\nCelem dla którego powstała niniejsza publikacja było merytoryczne omówienie zagadnienia poprawnej pisowni, poprzez odpowiedź na pytanie: piszemy lamparty czy lampardy? W serwisie JakSięPisze skupiamy się przede wszystkim na wyjaśnianiu jaka jest lamparty definicja, jak również przedstawiamy wyczerpujące informacje co do tego jaka jest dla lamparty zasada pisowni. Naszym czytelnikom dajemy również możliwość konsultacji online udzielanej przez naszych redaktorów w sekcji komentarzy, znajdującej się pod każdym opracowaniem. Sprawnie funkcjonująca wyszukiwarka słów oraz narzędzie do sprawdzania pisowni (korekta językowa długiego tekstu) to dodatkowe funkcjonalności pomocne w codziennej pracy z językiem polskim. Dzięki temu w razie jakichkolwiek wątpliwości co do tego jak piszemy lamparty albo po prostu szukając lamparty słownik nasz serwis to pewny wybór, w którym znalezienie satysfakcjonującej odpowiedzi graniczy z pewnością. Wysoką użyteczność oferujemy również chcącym sprawdzić dłuższy tekst lub mającym wątpliwości wymagające konsultacji ze specjalistą z naszej redakcji.\nZwierzaczki czy zwieżaczki\nPagórki czy pagurki\nDwudziesty ósmy listopada czy dwudziesty usmy listopada\nRzuciła czy żuciła


Nikon's Content - Łobuziak\nNikon posted a topic in Nauka jezykow obcych\nNikon posted a topic in Nasz rodzinka\nNikon posted a topic in Dom\nNikon posted a topic in (6-12) Dzieciaki\nNikon posted a topic in Dzieci\nTeraz bardzo popularne są w prezencie sesje zdjęciowe. Niedługo przyjedzie do mnie moja chrześnica dlatego zastanawiam się nad takim prezentem dla niej. W naszej okolicy ten fotograf https://www.facebook.com/pawelotto.fotograf , robi świetne zdjęcia dla dzieci. Sądzicie że taka sesja to dobry pomysł?\nNikon posted a topic in Ogród\nNajprawdopodobniej w lutym będę organizować firmowa impreze. Oczywiście bedzie potrzebna mi sala i atrakcje ale tez dobre jedzenie. Dlatego też potrzebuje jakiś dobry catering. Ktoś z Krakowa może polecić mi dobry catering który obsługuje takie imprezy\nNikon posted a topic in Starania o dziecko\nNikon posted a topic in Podróże\nNikon posted a topic in Jak urządzić?\nNikon posted a topic in Zdrowa mama


Aminokwasy BCAA - Najwyższa jakość i najniższe ceny | SPORTWIT\nStrona głównaAminokwasyAminokwasy BCAA\nAminokwasy BCAA tworzą: leucyna, izoleucyna i walina. BCAA stanowią około jednej trzeciej wszystkich białek mięśniowych. Organizm człowieka nie wytwarza enzymów potrzebnych do powstania BCAA, dlatego musi pozyskiwać te aminokwasy z pożywienia.\nSpośród trzech aminokwasów zaliczanych do tej grupy najmocniejsze działanie anaboliczne wykazuje leucyna, jednak aby jej wpływ był długotrwały potrzebuje dwóch pozostałych. BCAA zwiększa syntezę białek, co sprzyja rozrostowi mięśni i ich szybszej regeneracji.\nBadania potwierdzają, że przyjmowanie aminokwasów BCAA przez dłuższy czas może powodować zwiększony przyrost tkanki mięśniowej, utratę tkanki tłuszczowej. Efektem jest także zahamowanie rozpadu tkanki mięśniowej przy treningu wytrzymałościowych i zwiększenie wytrzymałości mięśni.\nAminokwasy BCAA inaczej niż wiele innych aminokwasów nie ulegają degradacji w przewodzie pokarmowym i wątrobie. Stosowane doustnie bardzo szybko przenikają do krwiobiegu i mięśni. Suplement może być spożywany między posiłkami, przed treningiem, w trakcie treningu i tuż po nim. BCAA poleca się zarówno amatorom, jak i tym, którzy systematycznie pracują nad budową masy mięśniowej.\nSFD Pure BCAA 200 kapsułek\nIce Tea-brzoskwinia (1)


Gabinet głównego zarządcy Artail - Page 4\nTemat: Re: Gabinet głównego zarządcy Artail Pon Gru 21 2015, 13:04\nBiałowłosy miał niemałe wyzwanie przed sobą. Ktoś niemalże natychmiast rozgryzł jego tożsamość, a przynajmniej pozwolił sobie na zaprzeczenie jego przykrywce. Skołowany wróżek postanowił więc zająć się tym, co lubił robić chyba najbardziej. Wyrzucił rolkę papieru toaletowego przez okno i chwilę później mógł podziwiać jak ta rozwija się i końcówka z pseudo tektury odczepia się przez pęd i opada na ziemię, a szaro-biała wstęga powiewa leniwie na wietrze. To samo oglądał teraz ciemnowłosy, a na jego twarzy widniał niewielki uśmiech. - Zabawniej by było, jakbyś owinął gabinet Eve, gdy ta pójdzie na kawę - rzucił tylko, jednak nie zaśmiał się z rezultatu nastolatka, acz w jego tonie pobrzmiewały rozbawione zgłoski. Pewnie na tym mogłoby się skończyć, jednak wróżek postanowił spytać się nieznajomego mężczyzny o dane personalne. - Ej! Pierw wypada przedstawić się samemu, ale niech ci będzie... - powiedział tylko z udawanym oburzeniem mężczyzna, przenosząc spojrzenie na karzełka, a przynajmniej malucha względem jego wzrostu i postury. - Silmarus Arde pierwszy z ENCI, dawny przyjaciel Lynn - odparł tylko spokojnie, wyciągając rękę niczym dystyngowana osoba w kierunku Gonzalesa, chociaż ubioru dalej mu brakło, jednak... pokonał płomienie białowłosego!\nRozmowa przybrała zupełnie innego obrotu, a po mimice kobiety zdecydowanie dało się stwierdzić, że niezbyt interesują ją słowa łysego detektywa. Westchnęła jedynie ciężko, spoglądając na niego, jakby sobie kpił. Mimo wszystko wyrzuciła niedopałek papierosa przez okno, wracając w okolicę biurka. - Większość obywateli zginęła. Reszta praktycznie w całości wyjechała do innych miast lub nawet za granicę, jeśli pozwalały im na to fundusze. Pozostali pewnie osiedlili się na przedmieściach, czy slumsach, ale nie jestem chodzącym rejestrem ludności - rzuciła tylko ciut podirytowanym tonem i z pewnością nie miała zamiaru jakoś drążyć tematu. Nawet spojrzała na obrazki, ale aż taką alfą i omegą to ona nie była, aby poznawać wszystkich obywateli na pierwszy rzut oka. Czego jeszcze...\nTemat: Re: Gabinet głównego zarządcy Artail Czw Gru 24 2015, 00:24\nByło trochę dziwną rzeczą, że czternastoletni chłopak rozmawiał z nagim facetem, który miał domalowanego, pedofilskiego wąsa. Niby coś nie tak, ale Gonzales niezbyt się przejmował. Chłopak jakoś nie przywiązywał zbytniej uwagi do ubrań, nie licząc oczywiście Epickich Samograji Biegu Po Tęczy, czy też epickich czarnych okularów, które wręcz ociekały epickością. Chociaż zwolennikiem ekshibicjonizmu nie był, to jednak nie przeszkadzał on mu wcale. Zresztą to właśnie mężczyzna był na straconej pozycji. Jeżeli ktokolwiek zauważyłby tę sytuację, to żodyn sędzia nie zostawiłby bez winy mężczyzny. Młody wróżek w pełni rozumiał swoją przewagę, dlatego też niczego się nie obawiał. Właściwie to niewiele rzeczy na świecie mogłoby przerazić młodego wróżka…\nGdy mężczyzna zaproponował mu własną sugestię odnośnie papieru, Gonzales chwilę musiał się zastanowić, po czym pokiwał głową z aprobatą. I nawet się krótko zaśmiał.\n- To mogłoby się udać, ale papier już się skończył…- dopowiedział lekko zawiedzionym głosem. Może następnym razem, jak tylko zdobędzie legendarną nieskończoną rolkę papieru toaletowego, albo po prostu zwykły papier. Takiego w końcu też mógłby użyć.\nNa uwagę mężczyzny odnośnie przedstawiania się, Gonzales spojrzał na niego z wyraźnym zażenowaniem. Poczuł się iście zignorowany przez osobnika.\n- Przedstawiałem się już co najmniej dwa razy… - odpowiedział. Może i nie podał swojego prawdziwego imienia, ale nie można mu zarzucić tego, że się nie przedstawił. Wpierw wysłuchał tego co miał do powiedzenia Silmarus. Jego sposób prezentacji siebie był dość nietypowy. Białowłosy tylko kiwał głową udając, że rozumiał. – Aaa… ENCI… To są ci… No właśnie… Ci od tego ten… W każdym razie wiem o kogo chodzi. Szacun chłopie. Naprawdę musisz być kimś ważnym… - jednakże Gonzales nie mógł być gorszy w przedstawieniu się. – Zaś ja jestem Gonzales Gick Gonzo Gonzardo pierwszy swego imienia, rodu Gickensów, z domu Gicków. Znany również jako Pierwszy Płomień. Powierzyciel epickich cichobiegów. Niosący w sercu dumny płomień sławiennej, oraz dumnej gildii Fairy Tail! Dawny przyjaciel Edmunda… - kimkolwiek był Edmund, z pewnością był kimś na tyle ważnym, żeby Gonzales wykorzystał jego imię w przedstawieniu się. Potem zaś chłopak odskoczył gdzieś na bok i począł się rozglądać. Zastanawiał się, co robić dalej.\nTemat: Re: Gabinet głównego zarządcy Artail Nie Gru 27 2015, 00:01\n- Nah, wielka szkoda - na pewno byłoby zabawnie - zaśmiał się tylko półnagi mężczyzna, który najwyraźniej nie robił sobie nic z problematycznej sytuacji. Z pewnością też był bardziej rozmowny, aniżeli pan detektyw z zastojami. Przynajmniej odpowiadał na większość kwestii Gonzalesa i w jakiś sposób łapał z nim wspólny język lub przynajmniej tok rozumowania. Oczywiście zaraz potem pokiwał tylko głową, spoglądając w kierunku gabinetu radnej, gdzie coś nagle trzasnęło. - Naprawdę? Musiałem przeoczyć, ale... miło poznać - rzucił prawdziwie zaskoczonym głosem, początkowo drapiąc się po sztucznej brodzie z długopisu, a następnie wyciągając te samą dłoń ku nastolatkowi. Kto nie byłby zaszczycony poznając taką osobistość?! Mina ciemnowłosego nieco zrzedła, kiedy Gick powiedział pewne imię! - Znałeś Edmunda?! Przykra sprawa, nie? Wszystkie kości złamane... Przyjechałem sprawdzić, czy z Eve wszystko w porządku, ale jakoś tak zgubiłem po drodze ubrania. Wiesz jak to jest... idziesz ulicą i budzisz się bez nich! - dopowiedział jeszcze mężczyzna, podchodząc do windy, a ta niedługo potem podjechała na odpowiednie piętro, oznajmiając swoje przybycie cichutkim piknięciem. Ten zaś wszedł do windy, dając chwilę Gonzalesowi na dołączenie z pytaniami lub też i nie.\nW gabinecie z kolei miała miejsce inna scenka, bo podirytowana kobieta uderzyła po raz kolejny w biurko. Najwyraźniej coś jej się nie podobało i to bardzo. - Jeśli to wszystko, to wasza zapłata zostanie przesłana na konta, a w kwestii pomyłki lekarzy mogę jedynie zaoferować serię odpowiednich zabiegów - powiedziała jeszcze ciemnowłosa kobieta, a wszystko najwyraźniej zbliżało się do końca, a przynajmniej w przypadku tej misji.\nGonzales - 11pd, 60.000\nKashima - 6pd, 40.000\nTemat: Re: Gabinet głównego zarządcy Artail Nie Gru 27 2015, 15:39\nJak się okazało byli jeszcze na świecie dość śmieszne osoby, z którym Gonzales mógłby się niejako dogadać. Rozmowa z mężczyzną przebiegała Gonzalesowi dość dobrze. Białowłosy zaśmiał się z historyjki o znikających ubraniach. Jednakże jak się okazało Silmarus również znał Edmunda, albo po prostu udawał, że go znał. Mimo wszystko Gonzales nie chciał niczego po sobie poznać. Postanowił dalej kontynuować żartobliwą grę w to, kto ma większy autorytet. Choć mężczyzna powiedział, że niby zna Edmunda, to nie musiał znać tego samego Edmunda, co właśnie miał zamiar wykorzystać Gonzales.\n- Wszystkie kości złamane? Niemożliwe… Edmund, którego dawnym przyjacielem jestem nie mógł mieć złamanych kości, ponieważ… Eee… Jest drzewem! Tak! Sosną! A potem przyjechali drwale i reszty możesz się już tylko domyślać… - powiedział, po czym spuścił lekko głowę, przywołując smutek i żal. Uczcił żywot Edmunda półminutową minutą ciszy, a potem uśmiech znowu powrócił na jego twarzyczkę. To mogło aż wydawać się dziwne, że tak szybko dogadał się z mężczyzną. W sumie to nie krępował się wcale jego obecnością. Mogli nawet razem dokonać jakiegoś niezwykle śmiesznego niewinnego żartu, w ogromnym budynku. Problemem Gonzalesa było to, że nie znał go do końca i nie bardzo wiedział co, gdzie i w jaki sposób można by było urozmaicić drobnym żartem.\n- Ej! Często bywasz w tym wieży? Wiesz może czy są tutaj jakieś ciekawe miejsca? I czy poza epickimi widokami z góry jest tutaj coś jeszcze równie epickiego, wartego zobaczenia? – zapytał rozglądając się na boki. Chciał gdzieś pójść. W końcu korytarz przy łazience nie był chyba najlepszym miejscem na pogawędki.\nTemat: Re: Gabinet głównego zarządcy Artail Pon Gru 28 2015, 00:02\n- Ach, mój Edmund został księdzem! Rozumiesz to? Zrezygnował z kobiet, a kiedyś był z niego niezły gościu, a teraz... Eve napisała, że to pobicie, ale jak dla mnie takie obrażenia to przynajmniej przez szalone enty żołędziowe - powiedział całkiem spokojnie ciemnowłosy, pod koniec siląc się na urażony ton, jakby to radna skrytykowała jego pomysł z agresywnymi roślinkami. Chwilę później wzruszył ramionami tak, jakby zupełnie nic go to nie obchodziło. Westchnął jedynie, spoglądając na guziki, a następnie przenosząc spojrzenie na białowłosego wróżka. - Hm? Właściwie to jestem tu pierwszy raz... Ostatnim razem jak byłem w Fiore to ten budynek dopiero powstawał, ale znając Eve to wszystkie ciekawe miejsca są pod kluczem - odpowiedział na dość interesujące pytanie ze strony białowłosego. Nie trzeba było też długo czekać, aż mężczyzna wcisnął guzik z cyferką zero, a następnie winda powiozła go z nastolatkiem na parter, gdzie białowłosy został poinformowany, że pieniądze zostały wysłane na konto. Nie obyło się to bez pytającego spojrzenia mężczyzny, który ruszył w kierunku wyjścia, jednak tuż przy nim zatrzymał się, dodając krótkie: - Wiesz gdzie jest jakiś sklep z ubraniami? Albo hotel Złota Magnolia?\nTemat: Re: Gabinet głównego zarządcy Artail Pon Gru 28 2015, 01:11\nMój Edmund… Zrezygnował z kobiet… Ale to pedalsko zabrzmiało! Tak pomyślał Gonzales i zaśmiał się na głos. Nie dał rady tak po prostu tego zignorować. W każdym razie zjechał windą z mężczyzną, oczywiście biegając po całej windzie w celu zostawienia w niej jak największej ilości różowych śladów. A kiedy znaleźli się na dole, wcisnął jeszcze wszystkie guziki, by winda przejechała się po wszystkich piętrach, po czym znowu się zaśmiał. Wtem jakaś istota oznajmiła Gonzalesowi o przelaniu pieniędzy na jego konto. Zaś ich ilość… Była dość duża… Białowłosy w życiu nie widział chyba tylu klejnotów na oczy. Poczuł jak jego futerkowy portfel zrobił się niewyobrażalnie ciężki. Zdecydowanie to była zbyt duża ilość pieniędzy i należało je jak najszybciej wydać. Gdzie i na co, to Gonzales miał zaplanowane już od jakiegoś czasu. Tak więc trochę zaczęło mu się śpieszyć. Nie mógł się doczekać jak jego super epickie artiefekty będą wyglądały. Jednak został zaczepiony jeszcze przez mężczyznę. Spojrzał na niego, podrapał się po głowie i ręką wskazał prawą stronę.\n- Jestem pewien, że idąc cały czas w tę stronę, prędzej czy później trafisz na jakiś sklep z ubraniami – odpowiedział. No, ale mężczyzna potrzebował jeszcze dostać się do hotelu. Chłopak znowu się zaśmiał. W końcu nie zaszkodzi zrobić mu drobnego niewinnego żartu. – To podchwytliwe pytanie! Ten hotel jest w Hosence! A teraz znikam! Trzeba na coś wydać całą wypłatę! Bwahahahaha!\nMłody wróżek wybiegł z wieży, zostawiając za sobą liczne różowe, epickie, połyskujące ślady. W między czasie przetarł epickie, czarne okulary, założył je sobie na nos i kiedy już tylko wyszedł na świeże powietrze natychmiast odpalił Flash Fly C i poleciał z pełną prędkością w znanym sobie kierunku.\nTemat: Re: Gabinet głównego zarządcy Artail Wto Gru 29 2015, 00:31\nWiadomym było to, że na świecie istniało wiele wrednych duszyczek. Na szczęście białowłosy taką nie był, a przynajmniej nie w oczach ciemnowłosego mężczyzny. Ten uradowany sięgnął w pewne miejsce, w które nie wypada sięgać przy ludziach, a następnie rzucił Gonzowi w podzięce drobne fundusze, które miały wynagrodzić mu trudy i szalone poświęcenie w dawaniu instrukcji. Następnie zaś osobnik ruszył. Ruszył do sklepu, a potem do Hosenki, jeśli takową jeszcze uda mu się znaleźć! Kto wie, kiedy przyjdzie im się ponownie spotkać..? Każdy z nich ruszył w swoją stronę.\nGonzales - 2.000\nTemat: Re: Gabinet głównego zarządcy Artail Wto Sty 12 2016, 20:54\n-Rozumiem.- Odparłem, skłoniwszy głowę.- Gdyby jednak obiło się coś o Pani uszy prosiłbym o kontakt.\nTak. Każda pomoc się przyda. Eeeeh... Odnalezienie rodziny mistrza jest trudniejsze niż się tego spodziewałem... Ale to w sumie jest przeszukiwanie całego kraju, więc czego w ogóle oczekiwałem? Że przyjadę, powiem, że jestem fajny a one znajdą się same?\n- Będę wdzięczny za wszelką pomoc.- Dodałem szykując się do wyjścia.


Eurodialog - Filmowy EuroDialog - Gry\nGry w naszej edukacji to ważna rzecz.\nW odcinku wystąpili: Paweł Anglert, Majka Cabaj, Krzysztof Domański, Kasia Goleń, Gosia Omiecińska, Karolina Michałus, Paweł Pachnowski, Karolina Tomanik, Agata Titayo, Szymon Znojek i Ola Kumycz-Ochęcka (jako prowadząca). Scenariusz i reżyseria: Aleksandra Kumycz-Ochęcka (przede wszystkim techniki uczenia) i Jarosław Patrzyk (przede wszystkim wątki fabularne). Film zealizowała z dużym zaangażowaniem Honorata Gruszecka.\nDziękujemy Jackowi Sienkiewiczowi za umożliwienie wykorzystania fragmentu utworu "Flamaster". Piosenka została skomponowana przez Antoniego Wojnara, tekst napisał Jacek Sienkiewicz, a śpiewała Kasia Sienkiewicz. Pozdrawiamy Kwiat Jabłoni!\nFilm został nagrany w ramach grantowego projektu innowacyjnego "Wirtualna Biblioteka Lektora" w lutym 2019 roku i jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020 ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego.\nWyrazy wdzięczności kierujemy do Instytutu Nowych Technologii, dzięki któremu było możliwe pozyskanie dofinansowania i zrealizowanie projektu w twórczej atmosferze.\nWróć do wyboru filmów


Adwokat alimenty Białystok lipiec 2021 − slawomirpreiss.pl\nPorada profesjonalisty w zakresie prawa, z pewnością jest niezbędna, jeśli mamy do czynienia z prawem cywilnym, karnym lub też cywilnym. Kancelaria adwokacka jest miejscem do którego należy się udać po pomoc. W takiej placówce znajdziemy wszelkie najważniejsze informacje dotyczące naszego statusu prawnego. Dzięki fachowej poradzie oraz doświadczeniu adwokata, będziemy mogli zdobyć wiedzę związaną z regulacjami prawnymi, które nas obowiązują. Bez względu na to czy jest to sprawa o alimenty, reprezentacja pokrzywdzonego w procesie karnym lub też odroczenie kary, Klienci otrzymają odpowiednią poradę prawną, jednocześnie dzięki wieloletniej praktyce adwokat znajdzie rozwiązanie korzystne dla sprawy. Na poradę mogą liczyć nie tylko osoby indywidualne, ale również podmioty gospodarcze poszukujące rzetelnego doradztwa prawnego w gałęzi gospodarki . Kancelaria podejmuje się świadczeń prawnych w zakresie różnorodnych gałęzi prawa oraz zajmie każdego rodzaju sprawami administracyjnymi.\nDzięki szczegółowej znajomości prawa obowiązującego w Polsce, adwokat jest w stanie zaoferować porady prawne również i Polakom przebywającym poza krajem. Kancelaria prawna stara się odpowiednio rozporządzać posiadanym zapleczem personalnym, tak, żeby wszystkie niezbędne czynności prawne były przeprowadzane szybko i fachowo. Prawo nie jest prostą dziedziną, ze względu na to bezustanne podnoszenie posiadanych kwalifikacji oraz zapoznawanie się z wprowadzanymi zmianami jest pewnością tego, że kancelaria prawna może zaoferować swoim Klientom dogodną pomoc.\nWielkie znaczenie posiada również tajemnica adwokacka, ponieważ osoby pracujące w kancelarii zwracają szczególną uwagę do poufności danych każdego z Klientów. Dzięki należytemu przechowywaniu oraz procedurom niszczenia, informacje o Klientach z pewnością nie trafią w niepowołane ręce.


Zespół New York przygotował piosenkę na Maturalny Bal | lubiehrubie.pl\nPiosenka pt. „Maturalny bal” to najnowsza produkcja Zespołu New York, która opowiada o dobrej zabawie podczas studniówek i o tym, że towarzyszy im stres związany z egzaminem dojrzałości.\nTeledysk zrealizowany został w Kielcach, przez firmę RAKOCZYFILM. Aktorami są Iza i Franek – uczniowie z Krakowa oraz urodzony w Hrubieszowie muzyk Piotr Szymański.\nProducentem zespołu New York jest KMS Media z Zamościa – zapraszamy do słuchania i oglądania.\n← Hrubieszów: Kwalifikacje do zawodowej służby wojskowej\nHrubieszów: 74 rocznica zamordowania żołnierzy AK i BCh →\nPrzemycili przez Bug papierosy warte ponad 200 tys.


W Szpitalu Specjalistycznym w Kościerzynie maleje liczba pacjentów z COVID-19 | Kościerzyna Nasze Miasto\nMarian Kaczmarski 28 maja 2021, 9:01\nLiczba zakażonych koronawirusem maleje, mniej osób wymaga także hospitalizacji. W Szpitalu Specjalistycznym w Kościerzynie przebywa obecnie 29 pacjentów z COVID-19. Dodajmy, że dotyczy to wszystkich oddziałów. Warto nadmienić, że od 27 maja wznowiono działalność pracowni RTG Zakładu Diagnostyki Obrazowej wykonującej badania ambulatoryjne w zakresie klasycznych zdjęć RTG. Stało się to możliwe po zakończeniu prac instalacyjnych.\nJak pracują oddziały szpitala w Kościerzynie?\nOddział Chirurgii Ogólnej i Chirurgii Onkologicznej w dalszym ciągu w pierwszej kolejności realizuje przyjęcia pacjentów onkologicznych z kartą dilo i ostrodyżurowych. Personel sekretariatu sukcesywnie kontaktuje się z pacjentami, którym wyznaczono nowy termin przyjęcia planowego. Jednocześnie oddziały w dalszym ciągu przyjmują pacjentów z COVID-19 wymagających interwencji chirurgicznej.\nOddział Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu działa w zakresie ograniczonym, w dalszym ciągu w pierwszej kolejności realizując przyjęcia pacjentów w trybie ostrodyżurowym wymagających nagłego zaopatrzenia ortopedycznego. Personel sekretariatu będzie sukcesywnie kontaktował się z pacjentami, którym został ustalony nowy termin przyjęcia planowego. W dalszym ciągu przyjmowani są pacjenci z COVID-19 wymagający interwencji w swojej specjalności. Wznowione są zapisy na kwalifikacje do zabiegów. Szczegółowych informacji udziela sekretariat (58) 686 0553.\nOddział Urologii i Urologii Onkologicznej działa w zakresie ograniczonym, w pierwszej kolejności realizując przyjęcia onkologiczne i pilnie wymagające hospitalizacji. Personel sekretariatu sukcesywnie kontaktuje się z pacjentami, którym wyznaczono nowy termin przyjęcia planowego. Wciąż przyjmowani są pacjenci z koronawirusem.\nW związku z pracami remontowymi Oddział Położniczo-Ginekologiczny z Pododdziałem Patologii Ciąż w dalszym ciągu przyjmuje tylko pacjentki z dodatnim wynikiem badania w kierunku COVID-19. Pacjentki z ujemnym wynikiem testu przyjmowane są jedynie w trybie pilnym, wymagające natychmiastowej pomocy.\nOsoby, które chciałyby się zaszczepić mogą to zrobić w 3 punktach, które prowadzi szpital. Rejestracja na odbywa się poprzez całodobową, bezpłatną infolinię 989 lub specjalną stronę pacjent.gov.pl albo telefoniczną rejestrację dla wybranej lokalizacji.\nRejestracja telefoniczna w Szpitalu Specjalistycznym w Kościerzynie Sp. z o.o. dla Punktu "A" (Oddział Rehabilitacji Dziecięcej) oraz dla punktu "B" (Izba Przyjęć) 887 780 043 czynna pon.-pt. 8:00-15:00.\nRejestracja telefoniczna AQUA Centrum 887 780 424 czynna pon.pt. 8:00-15:00.\nNiestety szczepionki z Agencji Rezerw Materiałowych znów nie dotarły, dlatego też do 28 maja wstrzymane zostały szczepienia w punkcie zlokalizowanym w Aqua Centrum Kościerzyna.\nMobilny punkt wymazów Drive-Thru jest czynny 7 dni w tygodniu w godz. 12:00-17:00. Punkt znajduje się pod Szpitalnym Oddziałem Ratunkowym. Nie ma konieczności rejestracji dla osób posiadających skierowania. W cenie 120 zł brutto w punkcie Drive-Thru wykonać można test antygenowy w kierunku SARS-CoV 2. Wynik w języku angielskim jest dostępny wyłącznie w przypadku testu odpłatnego.


Pierwszy drugi raz, czyli o tym jak prawie zamknęłam Nietylkomamę. – Nie tylko mama\nMarta on 27 stycznia 2015 at 19:35 said:\nCieszę się z Twojego powrotu na bloga i proszę nie wracaj nigdy do tematu jego zamknięcia, bo po prostu sobie nie wyobrażam co będzie jak go nie będzie. Czerpię z niego inspiracje oraz często wracam do wcześniejszych wpisów, które dają mi mnóstwo pozytywnej energii! Cudowna wiadomość! Serdecznie gratuluję drugiej ciąży, jak również gratuluję mądrego Synka!\nP.S. W miarę możliwości proszę o więcej wpisów o wychowywaniu, jak to robić mądrze? Pozdrawiam i jeszcze raz gratuluję!!!\nnietylkomama.pl on 29 stycznia 2015 at 19:04 said:\nCześć Marta, Dzięki wielkie!:) Postaram się pisać więcej o wychowaniu, obiecuję!


Leasing samochodów sprowadzonych - ClickLease Leasing i wynajem długoterminowy\nCoraz częściej przedsiębiorcy poszukują ciekawych ofert bezpośrednio od dostawców europejskich jak i tych z USA czy Kanady. Samochody sprowadzone z USA czy z Kanady posiadają atrakcyjną ceną i są bogato wyposażone. Bez wątpienia zakup samochodu sprowadzonego z Ameryki Północnej jest korzystny z punktu widzenia ekonomii, ale nie wszystkie firmy leasingowe są entuzjastycznie nastawione na finasowanie takich samochodów.\nDla naszych klientów chcących sfinansować sprowadzone z USA, Kanady lub bezpośrednio od dostawcy z zagranicy samochód nowy czy używany mamy również ofertę.\nJako niezależni brokerzy leasingowi, posiadający wiedzę i umiejętności, które stale pogłębiamy na szkoleniach, seminariach , wiemy, jak możemy najkorzystniej sfinansować sprowadzone samochody z USA , Kanady lub całej UE. Szeroka wiedza leasingowa jest naszym atutem w codziennej pracy z Klientem\nWspółpracując nami masz pewność że:\nAkceptujemy zakup samochodu bezpośrednio od zagranicznych dostawców\nSprawdzimy stan technicznego pojazdów poprzez wycenę rzeczoznawców DEKRA,\nSprawdzimy stan prawny pojazdu,\nSprawdzimy wiarygodność dostawcy przedmiotu,\nOkres leasingu samochodowego do 84 miesięcy,\nWpłaty początkowe: już od 5% wartości przedmiotu,\nRaty: równe, sezonowe,\nBrak ograniczeń wartości przedmiotu finansowania,\nMożliwość negocjacji indywidualnych warunków,\nKompleksową pomoc w wyborze optymalnych wariantów finansowania.


Sztuka użytkowa, która rozgrzewa nie tylko zmysły. - Interiors design blogInteriors design blog\nSztuka użytkowa, która rozgrzewa nie tylko zmysły.\n//model AURA z oferty PURMO//\nNie wszyscy zdają sobie sprawę, że zaprojektowane jest całe nasze życie. I nie mam na myśli jakichś górnolotnych ideologii. Mówię o każdym otaczającym nas przedmiocie. Począwszy od zapałki, którą podpalamy tealighty skończywszy na samochodach, czy wiatach na przystankach autobusowych, choć to pewnie jest już bardziej oczywiste. Dobry design, właściwie zaprojektowany przedmiot to moim zdaniem przedmiot równie estetyczny co funkcjonalny. Te cechy powinny występować w równym stopniu w każdym produkcie.\nCzy nie jest milej przygotowywać rodzinny obiad w pięknej ale i ergonomicznej kuchni lub spędzać 8 godzin w biurze w fotelu, który w równym stopniu zapewnia Ci komfort pracy ale i prezentuje się nienagannie? To oczywiście retoryczne pytania. Każdy lubi otaczać się pięknymi przedmiotami ale nie rezygnując z komfortu użytkowania. To samo tyczy się żelazka, laptopa, samochodu czy grzejników. Te ostatnie to nieodzowny element naszych domów. Niestety, taki mamy klimat. A może stety, bo ostatnio możemy wybierać w bardzo dekoracyjnych modelach. Niektóre projekty grzejników dostępnych na rynku przypominają prawdziwe działa sztuki. Projektowane przez artystów w porozumieniu z inżynierami doskonale spełniają swoje funkcje grzewcze a jednocześnie stanowią niebanalną dekorację wnętrza. Inne z kolei są tak zaprojektowane aby wtopić się w tło ściany. Dostępne w każdym kolorze z gamy RAL zaspokoją gusta najbardziej wymagających klientów. Projektując swoje kolejne mieszkanie czy dom nie musisz już się zastanawiać czym zasłonisz grzejnik. Kompromisy są nie potrzebne. Teraz będziesz zastanawiać się raczej jak wygospodarować miejsce na sztukę (użytkową) bardzo HOT.\nGrzejnik kolumnowy Delta Column Bench (DBH) to połączenie grzejnika z meblem do siedzenia. Dzięki zmultiplikowanym funkcjom doskonale sprawdzi się w holu czy w kąciku śniadaniowym w kuchni. Design grzejnika i możliwości personalizacji tj. dowolność koloru z gamy RAL na elementach metalowych oraz wybór pomiędzy marmurowym lub drewnianym siedziskiem zaspokoi najbardziej wyrafinowane gusta inwestora.\nRóżne kolory grzejników Kos V obejmują ponad 220 odcieni z palety RAL Niezwykłe efekty pozwala uzyskać wersja wykończenia „inox” – w tym wydaniu grzejnik ozdobny Kos V ma przednią płytę wykonaną ze stali nierdzewnej. Świetnie komponuje się wówczas z industrialnymi elementami wystroju wnętrza, np. metalowymi meblami, lodówką, telewizorem a nawet sprzętem muzycznym.\nNowoczesny i dość niespodziewany design grzejnika Ratea w całej swojej minimalistycznej stylistyce doskonale sprawdzi się zarówno w łazience jak i kuchni. Wybierając wśród 220 możliwych kolorów, w jakich dostępny jest grzejnik możemy się pokusić na dość nonszalancką, modernistyczną rzeźbę w holu czy salonie podkreślając nowoczesny charakter wnętrza.\nEstetyczne grzejniki w rzadko spotykanych kolorach, np. czekoladowym lub czarnym, stanowią unikatowy element wystroju wnętrz w stylu minimalistycznym. Grzejnik dekoracyjny z oferty Purmo – Faro V (FAV) to świetny wybór dla zwolenników mniej surowych, ale wciąż nowoczesnych wnętrz.\nElato to grzejniki łazienkowe o lekkiej konstrukcji zbudowanej z sekcji rur płaskich o przekroju prostokątnym. Ten nowoczesny design może doskonale korespondować we wnętrzach o równie modernistycznych charakterze jak i być kontrapunktem w bardziej stylowych pomieszczeniach.\nA to mój zdecydowany faworyt, nowość w ofercie PURMO, model Leros. Bardzo minimalistyczny, modernistyczny design grzejnika doskonale sprawdzi się w moich ulubionych, loftwych wnętrzach.\nReasumując, grzejnik może być równie atrakcyjnym detalem w naszych domach co dizajnerski sprzęt AGD czy mebel od znanego projektanta. Jednak przy całej swojej urodzie musi spełniać fundamentalną funkcję grzewczą. Jeśli możemy wymagać coś więcej to tym lepiej.\nW dobie fascynacji loftami, przestronnymi, dużymi przestrzeniami o industrialnym charakterze, nowoczesnymi, przeszklonymi openspaceami polecam warto zwrócić uwagę na design modelu AURA zaprezentowany na blogu PURMOSFERA.\nDla architektów, projektantów i osób stojących u progu budowy nowego domu bardzo pomocna będzie najnowsza aplikacja PURMO SMARTBOX, generująca wizualizację wnętrza z wybranym modelem grzejnika.\n//Dziękuję marce PURMO za pomoc w przygotowaniu publikacji//\nReply\tHappyLux.pl - sklep z oświetleniem 28/07/2015 at 17:23\nNa dwóch pierwszych zdjęciach widoczne są piękne lampy! :) Pozdrawiamy – sklep z oświetleniem HappyLux.pl


Kurzem obrosła Relacja z 12.XII 2014 – ze Zderzenia z Rzeczywistością – wprowadzenia do cyklu – Jakub Gardner & Marta Kurek\nOdświeżając pamięć o aktywności społecznej sprzed paru lat.. i przymierzając się powoli do nowych działań pro publico bono – zapraszamy do integracji oraz aktywności. Szukamy koordynatora na nowy cykl Zderzeń z Rzeczywistością!\nW grudniu 2014 rozpocząłem aktywność społeczną fundacji Organizacja Ogrodów Polskich (OOP) projektem edukacyjnym, skierowanym do młodych zawodowców – a raczej osób pretendujących do tej roli w przyszłości. Dla studentów kierunków naszej branży – projektowania ogrodów, architektury krajobrazu, ogrodnictwa, etc. – czyli dla przyszłych projektantów, wykonawców, serwisantów.\nZobacz wpis: Pierwsze wrażenia i relacja – na blogu OOP. Sporo czasu minęło…\nKrótko o tym co mówiłem wtedy:\n/ bosh jak szybko! ..strasznie dużo informacji starałem się zmieścić w małej jednostce czasu.. dużo entuzjazmu, pasji i wiary! .. bynajmniej jej nie ubyło, wręcz przeciwnie.\nSpotkanie wprowadzające .. sensem było przekazanie, że warto być dobrym w tym co się robi – oraz co to oznacza w naszej branży. Z czego się składa sama branża? W jakich kierunkach trzeba się rozwijać? Pozwoliłem sobie także na subiektywną .. i chyba dość drastyczną ocenę branży usług w roku 2004. Ale słuchając tego dziś, w roku 2018 – niestety mogę potwierdzić swoją diagnozę. Po 4 latach zmieniło się wiele, dzieje się dobrze, ale nadal poziom fachowców (których jest coraz więcej) jest dość niski. Młode firmy, które działają dwa, trzy, cztery lata ciągle wymagają korekt w swojej bieżącej pracy i skrupulatnego pilnowania na budowach. Ze swoich licznych bieżących doświadczeń przy realizacji oceniam generalny poziom jako niewystarczający żeby zostawiać Was zbyt długo samodzielnie na budowach.\n/ z góry przepraszam dziś wszystkich, którym nie odpowiedziałem wprost i syntetycznie na zadane pytania.. byłem skupiony na przekazaniu swojej myśli, nie spodziewałem się chyba intensywnego dialogu.. ale pamiętam, że trochę siedzieliśmy razem później, po zakończeniu nagrania i rozmawialiśmy już poza kamerą. Dziękuję wszystkim obecnym! Wasza aktywność, pytania i potrzeby były dla mnie – i nadal są – wielką siłą napędową. Dzięki Wam wiem że warto.\nDlaczego branża Ogrodowa jest trudna? Dlaczego architekci krajobrazu mają projektować ogrody? W jakich kierunkach należy się rozwijać aby być dobrym zawodowcem?\nJaka jest logika powstawania ogrodu? Na czym polega skuteczny proces realizacji ogrodu? Jaką rolę odgrywa w nim projekt oraz projektant? ..a tym samym jak powinni do etapu realizacji być przygotowani projektanci, żeby spełniać swoją rolę jak najlepiej? Jak reagować na typowe problemy na jakie trafiają początkujący projektanci w relacji z klientami?\nLink do filmu na Youtube – zapraszam do obejrzenia.\nStarałem się przekazać w duchu totalnego dzielenia się tym, co sam już opanowałem – jak najlepszą wiedzę i dobre praktyki. Wskazówki branżowe i biznesowe. I tak trwało to do końca roku akademickiego 2014 / 2015. Wszystkie spotkania były nagrywane i są dostępne online.\nLink do strony projektu Zderzenia z Rzeczywistością OOP – tu wszystkie video.\nCo teraz i po co to piszę? Niedawno poszedł do subskrybentów fundacji OOP mailing – zapraszam do przeczytania – tutaj link do treści wiadomości – albo PDF jakby link nie działał. Zapraszam do przeczytania, bo to dobre i syntetyczne podsumowanie co w OOP udało się osiągnąć przez czas naszej intensywnej aktywności .. i wyjaśnienie dlaczego przez 2 lata niewiele się działo.\nMailing poszedł 13 września .. cóż. Nie ma odzewu – a szukamy koordynatora dla tego projektu na 2018 / 2019. Bez tego nie udźwigniemy wznowienia cyklu.\nPoza tym – w ogóle szukamy liderów inicjatyw. Potrzeb – naszych wspólnych (zawodowców i amatorów w ogrodnictwie) – jest wiele. Ja osobiście chcę w OOP skupiać się na edukacji i wzmacnianiu zawodowców – bo to oni mają IMO największe przełożenie na rzeczywistość. A że myślę długofalowo – to głównie mówię tu o młodych zawodowcach. Bo to od nich – od WAS KTÓRZY TO CZYTACIE – zależy to, jak będzie wyglądała polska rzeczywistość ogrodowa za 10-20-50 i 100 lat. Od Waszej odpowiedzialności, świadomości i pracy. A że jestem też ‚człowiekiem praktycznym’ – to zawsze staram się tak angażować chętnych w aktywności aby sami skorzystali jak najwięcej i jak najszerzej służąc większemu dobru.\nZapraszam do kontaktu dowolną drogą – mój numer jest łatwo dostępny, można też pisać przez formularz na stronie OOP.\nNie mniej niż Doskonale, moi drodzy. Niższej poprzeczki nie warto nawet podejmować.\nPozdrawiam pełen optymizmu i wiary w Was koleżanki i koledzy –


Iwona: Wszystko zawierzyłam Matce Najświętszej i Jezusowi. – Nowenna pompejańska\nIwona: Wszystko zawierzyłam Matce Najświętszej i Jezusowi.\nPozdrawiam wszystkich odmawiających Nowennę. Chciałabym podzielić się z Wami łaskami, które otrzymałam od Matki Bożej przez odmawianie tej cudownej modlitwy. W tej chwili jestem w trakcie odmawiania chyba już ósmej Nowenny. Pierwszą odmówiłam w 2012 roku w intencji powrotu mojego męża do rodziny. Był to dla mnie bardzo trudny okres. Mąż był w związku z inną kobietą. Rozpadło się nasze małżeństwo, bardzo to przeżywałam. Zamieszkaliśmy osobno. Tak bardzo chciałam ratować naszą rodzinę, nasze małżeństwo. W każdej modlitwie prosiłam o ratunek dla nas. W kolejnej Nowennie prosiłam o oddalenie z życia mojego męża kobiety, przez którą rozpadło się nasze małżeństwo. Maryja wysłuchała mojego błagania. Myślałam, że teraz może być już tylko lepiej. Jednak mąż bardzo przeżywał jej odejście… został zdradzony, tak jak on zdradził mnie.\nZ tego powodu znalazł się w szpitalu. Bolało mnie bardzo, że tak mocno przeżywa tę znajomość. Myślałam, że to wszystko co dzieje się w naszym życiu jest próbą dla nas wszystkich. Od rozstania mojego męża z kochanką minęło 2 lata. Mąż nie wrócił do nas, a ja w dalszym ciągu modlę się o uratowanie naszego małżeństwa i nawrócenie się mojego męża Nowenną i Koronką do Bożego Miłosierdzia. Choć sprawa rozwodowa jest w toku i po ludzku wydawać by się mogło niemożliwym to potrafimy ze sobą normalnie rozmawiać i mówić o tym co nas spotkało. Może jeszcze nie wszystko stracone… bo przecież Miłosierdzie Boże jest wielkie. Wszystko zawierzyłam Matce Najświętszej i Jezusowi.\nModliłam się też Nowenną w intencji mojego brata. Matka Boża pochyliła się nad nim i uratowała go przed śmiercią samobójczą. Za tę łaskę dla niego dziękuję serdecznie. Dziękuję również za opiekę nad moimi dziećmi, widzę jak Maryja pomaga im w życiu i w szkole. Ja sama doświadczyłam wielu łask, przede wszystkim szczerej spowiedzi i zbliżenia się do Maryi i Jezusa. Szczęść Boże wszystkim.\nKategorie Dodane świadectwa pompejańskie Tagi modlitwa, nadzieja, problemy, przemiana wewnętrzna, łaski 9 komentarzy\nJesteś bardzo dzielna Iwono,Pan Bóg i Maryja na pewno czuwają nad Tobą i całą rodziną,nie poddawaj się,pomodlę się również za Ciebie i męża,jeśli to będzie dobre dla Ciebie to na pewno stanie się cud.\nIwono polecam Ci odprawienie Nowenny ku czci Niepokalanego Serca Maryi – dziewięć pierwszych sobót miesiąca. Pozdrawiam i życzę wytrwałości oraz opieki Matki Najświętszej.\nŁącze się z Tobą w modlitwie za twoje małżeństwo bo ja także modle się o swoje . Mój mąż także odszedl. Jego związek z inna kobieta trwa rok .ale dzięki modlitwie wiele się zmienilo . Spotykamy się . Rozmawiamy . Zrezygnowalismy z rozwodu . Chociaż nie jesteśmy jeszcze razem a ta kobieta jest jeszcze gdzies obecna to wszystko mam nadzieję na dobrej drodze. Zawierzylam moje małżeństwo Bogu i codziennie to powtarzam . Zaczelam tez odmawiać koronkę wyzwolenia .\nMimo trudności żalu i chwil zwatpienia …Jezu ufam Tobie . Powodzenia\nWszystkim poszukującym świadectw działania Boga w małżeństwie polecam wejść na strony anglojęzyczne. Tam jest świadectwo na świadectwie. Tak sobie myślę,że trudno jest znaleźć świadectwa o uratowaniu małżeństwa,bo po pierwsze szatan szczególnie nienawidzi sakramentów,więc utrudnia jak może dotarcie do świadectw o odnowieniu przez Boga rodzin. Po drugie czasami trudno mówić o tym ,co się przeszło, czujemy wstyd i chcemy jak najszybciej o tym zapomnieć (tak sobie myślę,bo sama jeszcze czekam na powrót męża). Do tego w modlitwie o nawrócenie lub miłość w grę wchodzi wola drugiej osoby. Niemniej jednak wierzę,że Bóg poprzez miliony sposobów i dróg dociera do ludzi,aby odmienić ich… Czytaj więcej »\nBóg działa także przez ludzi. Rozmawiałam o tym z księdzem. Z resztą i ks. Pawlukiewicz to powiedział.\nAle rzeczywiście, ostatnie słowo należy do Pana.\nTo już dużo i krok do przodu, że Twój mąż odszedł od tamtej kobiety i zaczęliście normalnie o tym wszystkim rozmawiać. Tak jak sama powiedziałaś – nie wszystko jeszcze jest stracone. Pokory, cierpliwości i wytrwałości. Musi być lepiej. Pozdrawiam i z Bogiem.\nNiech Objawi się w Waszym Życiu Miłosierdzie Boże.\nIwona czy uratowalas swoje małżeństwo?


informatycy w Dzienniku Internautów (DI) - internet w życiu i biznesie\nDo końca dekady w całej Unii Europejskiej brakować będzie około 800 tys. specjalistów z sektora IT. Problem dotyczy także Polski. Niedobór informatyków w naszym kraju sięga 50 tys. osób, a deficyt rośnie co roku o kolejne 3-5 procent. Luka wynika z szybkich zmian technologicznych oraz malejącej liczby absolwentów kierunków informatycznych. więcej\n28-09-2015, 07:20, pressroom , Biznes, Finanse i Prawo\nInformatycy najwyższe zarobki osiągają w wieku 36-40 lat - wynika z raportu „Wynagrodzenia na stanowiskach IT w 2013 roku” firmy Sedlak & Sedlak. więcej\n02-07-2014, 07:49, pressroom , Biznes, Finanse i Prawo\n9 czerwca 2011 w Łagowie pod hasłem „Trendy w zarządzaniu administracją publiczną” rozpocznie się II Lubuski Konwent Informatyków. więcej\n03-06-2011, 17:27, PATRONAT MEDIALNY, Kalendarium IT\n04-03-2011, 11:38, GazetaPrawna.pl, Biznes, Finanse i Prawo\nRok 2009 przyniósł otwarcie rynku pracy w Belgii m.in. dla polskich pracowników. Informatycy mogą zarobić tam do 2,5 tys. euro miesięcznie - donosi serwis rekrutacyjny InfoPraca.pl więcej\n27-05-2009, 14:17, Daniel Kotowski, Biznes, Finanse i Prawo


historycy.org -> Pragmatyzm\nSłowo pragmatyzm kojarzy się chyba średnio dobrze, niemniej sam nurt filozoficzny jest bardzo ciekawy. Można powiedzieć, że rozwiązuje większość problemów filozofii i łanie łączy się z neopozytywizmem. Co o nim sądzicie? Więcej w tym artykule:\nNurt owszem i ciekawy, ale chyba nie dla każdego , pewnie z uwagi na jego względną prostotę. Nie wiem czy jakikolwiek nurt rozwiązuje problemy filozoficzne choćby większość. Bo to już wtedy nie filozofia raczej\nDwie rzeczy nurtują mnie w tym artykule. Nie wiem dlaczego autor przeciwstawia pragmatyzm korespondencyjnej teorii prawdy, skoro działanie czy skuteczność stanowi kryterium prawdy. Chyba ową korespondencję pojmuje za Russelem (język jako odzwierciedlenie rzeczywistości), a więc w wersji mocnej.\nDruga kwestia to pragmatyści raczej nie sprzeciwiali się metafizyce, chyba że nie służyła praktycznym celom. Dlatego według mnie pragmatyzm pewnie znakomicie sprawdza się życiu potocznym, ale już np. w naukach abstrakcyjnych typu logika, matematyka stwarza problemy.\nNie wiem dlaczego autor przeciwstawia pragmatyzm korespondencyjnej teorii prawdy, skoro działanie czy skuteczność stanowi kryterium prawdy.\nAle chyba nie każda korespondencyjna teoria prawdy uważa poznanie zmysłowe za 'prawdziwe'. Pragmatyka nie obchodzi, że linijka, którą trzyma, tak naprawdę jest emanacją stworzoną przez demona zwodziciela. Ważne, że działa.\nPrzede wszystkim trzeba odróżnić definicję prawdy od kryterium prawdy. Kryterium mogą być np. dane zmysłowe, zgoda powszechna grupy naukowców czy użyteczność jak w pragmatyzmie. Natomiast sama definicja prawdy nic nie mówi o kryterium. Jeśli mówimy o korespondencyjnej to, jak słowo na to wskazuje, musi zachodzić korespondencja pomiędzy czymś a czymś. W tym przypadku może to być korespondencja pomiędzy myślami, zdaniami a rzeczywistością, cokolwiek to ostanie pojęcie znaczy.\nDruga sprawa - jeśli chodzi o pragmatyzm to trzeba pamiętać, że np. nie każda teoria użyteczna okazała się prawdziwa (vide czas aobsolutny i jednakowy w całym Wszechświecie). Dlatego pisałem, że w życiu potocznym pragmatyzm się sprawdza, ale jeśli chodzi o bardziej subtelne kwestie (jak choćby te związane z teoriami naukowymi) już niekoniecznie.


Opryskiwacze ogrodowe - na co zwrócić uwagę przy kupnie? - 123Budujemy budowa domu\nNieważne czy masz ogródek tylko pod blokiem czy dysponujesz wielkim ogrodem na tyłach domu. Warto zaopatrzyć się w odpowiedni opryskiwacz ogrodowy, który ułatwi stosowanie nawozu oraz preparatów ochrony roślin.\nWyróżniamy małe opryskiwacze ręczne, opryskiwacze ogrodowe ciśnieniowe i plecakowe. Każdy jest dedykowany do innych powierzchni i zastosowań. Dobrze jest dopasować opryskiwacz do konkretnych potrzeb, uwzględniając wielkość ogrodu, oraz czy będziemy opryskiwać również drzewa. Nie zawsze większy zbiornik jest najlepszym rozwiązaniem.\n1,5L i 2L – to małe opryskiwacze ręczne, które sprawdzą się przede wszystkim w domu. Taki opryskiwacz powinien dobrze leżeć w dłoni, a więc mieć ergonomiczny kształt, jak również powinien posiadać duży otwór wlewowy by można go było napełniać bezpośrednio pod kranem i już w pojemniku mieszać odpowiednie proporcje nawozów czy repelentów. Dodatkowo dobrze jest kiedy opryskiwacz posiada filtr na końcu przewodu ssącego. Minimalizuje to możliwość zapchania dyszy przy stosowaniu twardej wody.\nOpryskiwacz ogrodowy ciśnieniowy od 1,25L do 5L – dedykowane mniejszym ogrodom. Ciśnienie w zbiorniku wytwarza się poprzez pompowanie załączoną rączką. Opryskiwacze ogrodowe 3 i 5L wytrzymują do 3 barów w komorze, jak również posiadają specjalne zawory, które umożliwiają szybką redukcję ciśnienia, co jest ważne ze względów bezpieczeństwa. Wygodne stopki, na których stoi opryskiwacz pozwalają na stabilne ustawienia pojemnika na nierównej powierzchni bez obawy, że podczas pompowania się przewróci. Opryskiwacz taki powinien być wyposażony w wygodny pasek na ramię, aby można go było łatwo przenosić zamiast ciągnąć za sobą na wózku. Dla osób, którym jednak wygodniej będzie zastosować wózek opryskiwacz ogrodowy musi posiadać długi wąż by dosięgnąć wszystkich roślin. Opryskiwacze Gardena mają regulowane dysze dzięki czemu możliwy jest delikatny oprysk jak liści wodną mgiełką jak i precyzyjne nawadnianie sadzonek.\nOpryskiwacz plecakowy 10-12L – największy dostępny opryskiwacz. Zapewnia oprysk dużych powierzchni bez konieczności ciągłego napełniana pojemnika. Jest również najcięższy, ale zamontowane pasy pozwalają na wygodę podczas długotrwałego opryskiwania, co przy ogromnym ogrodzie będzie miało niebagatelne znaczenie. Opryskiwacz powinien mieć również dobrze widoczną miarkę by mieszanie roztworu nawozu czy pestycydu następowało bezpiecznie już w komorze. Teleskopowa lanca zapewnia dostęp nawet do wysokich gałęzi, a filtr przy wlewie pojemnika zatrzymuje wszelkie osady, które mogą zapchać dyszę. Warto zwrócić uwagę na dostosowanie opryskiwacza dla osób prawo lub lewo ręcznych, zwiększa to komfort użytkowania. Opryskiwacz ogrodowy plecakowy dostosowany do osoby praworęcznej, będzie trudny w obsłudze dla osoby leworęcznej.\nOpryskiwacze są raczej trwale i starczają na lata użytkowania. Jednak pewne elementy zużywają się w czasie i wymagają wymiany. Na przykład uszczelki. Drobiazg, którego uszkodzenie może się okazać uciążliwe. Równie ważne jest by dysza lub sam jej wkład był wykonany z mosiądzu. Zapobiega to gromadzeniu się osadów wewnątrz i zapewnia trwałość przez długi czas użytkowania. Opryskiwacze należą do podstawowego wyposażenia każdego ogrodnika czy to amatora czy zawodowca. Sprawdzają się i w ogrodzie i w domu. Warto zastanowić się jakiej wielkości opryskiwacz będzie dla nas najlepszy. Opryskiwacz ogrodowy to inwestycja na kilka lat, dobrze więc zainwestować w produkt najwyższej jakości.\nTags: nawożenieogródopryskiwacz ogrodowypielęgnacja roślin