Prywatna nauka: Czy to jest warte pieniędzy? - Pisanie Pracy - Blog\nJednym z najczęściej zadawanych pytań, jeśli chodzi o korepetycje prywatne, jest pytanie o koszty. Dlaczego jest to takie drogie? Czy naprawdę jest tego warta?\nSą to pytania, które ludzie zadają sobie od wieków, gdy rozważają naukę prywatną – jako studenci lub rodzice. Studenci martwią się o to, czy warto spróbować i dlaczego tak wiele kosztuje.\nPrywatne korepetycje mogą być trudnym rynkiem ze względu na to, jak konkurencyjny jest on pod względem oferowanych umiejętności i stawek wynagrodzenia. Coraz więcej osób staje się korepetytorami, a ponieważ nie ma niezbędnych kwalifikacji lub certyfikatów, nie ma też prawdziwego systemu filtracji.\nJako studentowi może być trudno wiedzieć, gdzie w Twojej okolicy wyznaczane są ceny korepetycji i ile powinieneś zapłacić za dobrą obsługę.\nMówiąc wprost, im więcej korepetytor ma do zaoferowania, tym więcej będzie w stanie więcej wziąć. Tak jest w przypadku każdej pracy freelancera – jeśli ktoś ma duże doświadczenie i odpowiadający mu poziom akademicki lub kreatywny, to może ustalać swoje ceny całkiem konkurencyjnie.\nUczniowie i rodzice płacą za jakość. Chcą, aby lekcje były prowadzone na wysokim poziomie, co zagwarantuje wzrost ocen i wzrost zaufania do przedmiotu.\nTak więc korepetycje mogą być często warte swojej ceny i mogą być niewiarygodną inwestycją w Twoją edukację i przyszłość, gdy znajdziesz korepetytora, który pasuje do Twojego sposobu uczenia się i Twojego planu zajęć.\nRozważając zatrudnienie korepetytora domowego, musisz zastanowić się, jakie są twoje cele. Będziesz się zastanawiać, jakie oceny chcesz osiągnąć, ile pieniędzy możesz sobie pozwolić na wydatki i jak będzie to pasować do szkoły lub pracy.\nAle najczęściej martwi się o to kwestia pieniędzy. Jak widzieliśmy, prywatne korepetycje mogą być dość drogie, a ty możesz czuć presję, by płacić więcej, aby otrzymać lepszą obsługę.\nWięc to od Ciebie, jako od płatnego klienta, zależy, czy przeprowadzisz swoje badania i porównasz rynek. Rozejrzyj się w Internecie i w swojej okolicy, aby poznać stawki i konkurencję, może porozmawiaj z przyjaciółmi, rodziną lub kolegami, aby sprawdzić, jakie osoby z otoczenia płacą za opiekunów.\nNauczyciele zazwyczaj reklamują swoją działalność również w mediach społecznościowych lub na stronach internetowych, więc miej oko na Internet.\nKorepetycje z języka polskiego w Katowicach\nKiedy już będziesz wiedział, co chcesz osiągnąć i ile jesteś gotów za to zapłacić, możesz zacząć składać zapytania. Jeśli potrzebujesz korepetycji na poziomie, najprawdopodobniej uda Ci się zatrudnić korepetytora z niższym poziomem doświadczenia i nadal uzyskiwać świetne wyniki.\nI nie bój się też próbować ludzi – relacja uczeń-nauczyciel nigdy nie jest osadzona w kamieniu, a możesz po prostu zapłacić za jedną lekcję i zobaczyć, jak to dla ciebie działa. Wkrótce zobaczysz, czy dostajesz swoje pieniądze i czy jest to dla ciebie opłacalna inwestycja.\nJeśli chodzi o naukę języków obcych, warto rozważyć prywatne korepetycje. Możesz wypróbować darmowe aplikacje lub tanie kursy online, a nawet niektóre zajęcia mogą być przyzwoitą opcją, ale najlepszym sposobem na naukę języka jest indywidualna nauka z native speakerem języka docelowego.\nZajęcia językowe zapewnią Ci pomoc i wsparcie, którego potrzebujesz w swobodnej atmosferze.W razie potrzeby możesz nauczyć się bardziej wymagających elementów, takich jak gramatyka i ortografia, za pomocą arkuszy kalkulacyjnych i podręczników, ale nauczyciel da Ci coś, co nie zawsze jest łatwe do znalezienia: autentyczną praktykę rozmowy.\nTo jest coś, czego nie może zapewnić żadna ilość filmów YouTube lub aplikacji językowych – i jest to najlepszy sposób na naukę języka podczas pobytu w kraju! Istnieje kilka naprawdę niesamowitych usług online, ale jeśli chodzi o naukę języków obcych, korepetycje są bezsprzecznie warte swojej ceny.\nJakie stawki naliczają korepetytorzy?\nJeśli wybierasz korepetytora dla siebie lub swojego dziecka, jesteś zobowiązany do rozważenia kosztów. Co to jest uczciwe wynagrodzenie i jakie czynniki będą miały wpływ na to, co pobiera korepetytor?\nOpłaty mogą się jednak znacznie różnić. Nauczyciele z udokumentowanym doświadczeniem będą pobierać wyższe opłaty. Korepetytorzy internetowi mogą pobierać nieco niższe opłaty i nie należy zapominać o kosztach podróży za zajęcia indywidualne. Z drugiej strony, niektórzy opiekunowie udzielają zniżki na rezerwację blokową lub na sesję wprowadzającą.\nZatrudniając korepetytora, upewnij się, że wcześniej omówiłeś wysokość opłat. Nasza strona z poradami dla rodziców i opiekunów pomoże Ci w tym.\nDlaczego więc prywatne korepetycje są tak drogie?\nWiemy, jak konkurencyjne są prywatne korepetycje, dlatego ceny są tak zróżnicowane i mogą wydawać się naprawdę wysokie. Ale, jak widzieliśmy, nauka w domu może być świetną inwestycją, za którą warto zapłacić!\nProwadzenie prywatnych, osobistych korepetycji z ekspertem oznacza, że zwykle widać ogromną poprawę w danym temacie. Prywatny korepetytor może zrobić różnicę między zdawaniem egzaminu, a jego niezdawaniem.\nDlatego właśnie ludzie są gotowi płacić dziś tak wiele za wykładowców – to jakość zapewnianej edukacji oraz wyraźna skłonność do osiągania wyników w nauce i pewność siebie jest gwarancją sukcesu ucznia.\nWielu rodziców zna wartość prywatnych korepetycji dla swojego dziecka, a wielu uczniów widzi, o ile lepiej radzą sobie w szkole lub na uczelni, gdy otrzymują osobiste lekcje poza szkołą. Ważne jest, aby bezpieczeństwo dziecka było dla niego priorytetem numer jeden.\nNie wahaj się porozmawiać z nauczycielem, aby dowiedzieć się o jego indywidualnych sukcesach z poprzednimi uczniami, dzięki czemu będziesz mógł lepiej poznać ich poziom, doświadczenie i umiejętności jako nauczyciela.\nOczywiście to od Ciebie i od twojego wrażenia o korepetytorze zależy, czy rozważysz ich zatrudnienie. Ale pamiętaj, że zbyt niskie wynagrodzenie najprawdopodobniej zagwarantuje Ci niską jakość lub niedoświadczonego korepetytora. Zazwyczaj najlepiej jest znaleźć korepetytora z dyplomem z danego przedmiotu.\nPłacąc nieco więcej, można prawdopodobnie zagwarantować lepszą jakość, a tym samym lepsze wyniki.\nBez względu na to, czy chcesz mieć korepetytora – czy chodzi o przejście do wyższej klasy, czy o zdanie egzaminu, nauczenie się nowej umiejętności, czy też po prostu poznanie tematu, który jest dla Ciebie trudny – tylko Ty możesz zdecydować, czy Twój sukces i szczęście są warte tych pieniędzy!


Egzamin - wychowanie w sytuacji kryzysowej [RECENZJA festiwalowa] - Egzamin film, egzamin ocena, egzamin 2016, cristian mungiu, rumuńskie filmy - Kino\nNajnowszy film twórcy dramatu "4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni" to produkcja, która chwyta za gardło od samego początku i z całkowitą pewnością - jeden z najlepszych obrazów, jakie można było zobaczyć na 16. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty.\nCristian Mungiu to wybitny psycholog, a jego filmy są głęboką wiwisekcją społecznych norm, zasad i patologii systemu, w którym żyjemy. Jego bohaterowie są tak prawdziwi, jak każdy z widzów na kinowej sali. "Egzamin" to opowieść o wytrwałości w dążeniu do celu, korupcji i poświęceniu, ale przede wszystkim - o wychowaniu dziecka w zgodzie z sumieniem jego oraz własnym.\nSam Mungiu twierdzi, że "Egzamin" to najbardziej osobisty z jego filmów. Reżyser opowiada o świecie, który zna najlepiej. Rumuńskie miasto jako zagłębie korupcji i przestępczości to miejsce ponure i pozbawione szans na lepsze jutro. Dla uzdolnionej córki głównego bohatera nie ma tu przyszłości. Celem jest wyjazd na studia do idyllicznej Anglii, a środkiem ku niemu - doskonale zdane egzaminy maturalne. I tu pojawia się problem. W przeddzień egzaminu dziewczyna zostaje napadnięta i cudem unika gwałtu. Ojciec za wszelką cenę postara się, by wypadek ten nie miał wpływu na dobre oceny córki.\nW taki oto sposób bohater wikła się w spiralę zależności, korupcji i układów, które mają zapewnić dziewczynie lepsze jutro. Pytanie tylko, czy wpajane jej od małego wartości nadal będą miały znaczenie i czy ona sama zgodzi się postąpić wbrew sobie. Dla reżysera problem wychowania dzieci jest wyjątkowo ważny. Liczy się dorosłe życie, a pociechy trzeba zaznajomić z jego zasadami, wielokrotnie zupełnie odwrotnymi od tych, prezentowanych w szkole.\nMungiu nie zaskakuje formą. Kamera nadal jest bardzo blisko bohaterów i podąża za nimi krok w krok, a roztrzęsiona kamera zmusza nas to wytężonej uwagi, potęgując poczucie niepewności i zagrożenia. Całość przybiera tu niemal formę dokumentu, a sceny kręcone na jednym ujęciu jeszcze dodają wydarzeniom realizmu.\n"Egzamin" to film, w którym najważniejszy nie jest cel i ostateczne rozwiązanie. Ich tu nie uświadczymy, a wątki nie będą pozamykane. Tu liczy się podróż. Cristian Mungiu unika banalnego moralizatorstwa, na rzecz pytań. Widz musi sam na nie odpowiedzieć, co nie przychodzi ani szybko, ani łatwo. O "Egzaminie" myśli się na długo po zakończeniu seansu. To oznaka dobrego kina, prawda?\nEgzamin, reż. Cristian Mungiu, prod. Belgia/Francja/Rumunia, czas trwania 128 min\nFilm widziałem w ramach 16. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty.\nSłowa kluczowe: Egzamin film, egzamin ocena, egzamin 2016, cristian mungiu, rumuńskie filmy


Kopacz: Nie sądzę, by Włodarczyka było stać na szantaż\nWiadomości24 » Wydarzenia » Polityka » Kopacz: Nie sądzę, by Włodarczyka było stać na szantaż\nData dodania: 2012-11-30 12:02\nPogłębia się w kraju coraz trudniejsza sytuacja w szpitalach. Oto jedna ze spraw w najnowszych doniesieniach medialnych. Wczoraj usłyszeliśmy o nagłej dymisji dyrektora Instytutu Reumatologii w Warszawie. Dlaczego do niej doszło?\nMinister zdrowia wściekł się po mailu, jaki otrzymał od swojego byłego zastępcy, a do wczoraj dyrektora Instytutu Reumatologii, Andrzeja Włodarczyka, gdy tenże ośmielił się prosić o premię za dobrą pracę. Szkopuł w tym, że w mailu dyrektor poinformował ministra o konieczności zamknięcia Instytutu od poniedziałku, 3 grudnia, gdyż - jak podkreślił - nie ma pieniędzy na dalszą działalność placówki.\n"Nie sądzę, aby Andrzeja Włodarczyka stać było na jakikolwiek szantaż, to jest po prostu przyzwoity człowiek" - powiedziała była minister zdrowia, dziś marszałek Sejmu, Ewa Kopacz. Odniosła się w ten sposób do decyzji ministra Bartosza Arłukowicza, o odwołaniu dyrektora Instytutu Reumatologii z funkcji i ostrej wypowiedzi wiceministra zdrowia, który przekonywał argumentując, że Andrzeja Włodarczyka odwołano, bo "próbował zaszantażować NFZ" - cytuje serwis Interia.pl.\nMarszałek Sejmu, wyjaśniając swoje stanowisko wobec odwołania, dyrektora Włodarczyka z funkcji, zastrzegła, że trudno jej oceniać decyzję ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza i nawet nie chce "w tej chwili tego robić". Ale - jak powiedziała - może ocenić to co robi pan dyrektor Włodarczyk, a jeszcze niedawno wiceminister zdrowia. "Miałam możliwość pracy - przypomniała - z ministrem Włodarczykiem". "Jest to bardzo pracowity, merytoryczny i niekiedy bardzo drobiazgowy, dbający o różne rzeczy minister, bardzo przejęty losem pacjentów" - stwierdziła z głębokim przekonaniem Ewa Kopacz.\nDalej już całkiem otwarcie, choć delikatnie - jak przystało na delikatność kobiecych uczuć zawodowych, wobec byłego kolegi w roli zastępcy ministra - pani marszałek broni Andrzeja Włodarczyka. Według Ewy Kopacz, "apel Włodarczyka i list skierowany do ministra Arłukowicza, wynikał raczej z dbałości o pacjentów i lęku o to, co się wydarzy po 1 stycznia 2013 roku" - mówiła z troską o los byłego dyrektora, marszałek Sejmu. Dodała też coś wyjątkowo ludzkiego: "to jest po prostu przyzwoity człowiek".\nKaczyński zaprasza premiera do debaty dotyczącej służby zdrowia\nSondaż dla RMF FM: Oceny dla ministrów. Najgorszy Arłukowicz\nTagi: Bartosz Arłukowicz Andrzej Włodarczyk dyrektor Instytutu Reumatologii instytut reumatologii wiadomości


Mundial 2014: Prawie połowa Polaków interesuje się futbolem - RMF 24\nMundial 2014: Prawie połowa Polaków interesuje się futbolem\nWtorek, 24 czerwca 2014 (14:59)\nFinały piłkarskich mistrzostw świata w Brazylii nie wywołały wzrostu zainteresowania futbolem wśród dorosłych Polaków - wynika z raportu Centrum Badania Opinii Społecznej. Przed imprezą zainteresowanie piłką nożną deklarowało 46 procent ankietowanych.\nKibic reprezentacji Brazylii (zdj. ilustracyjne) /Abedin Taherkenareh /PAP/EPA\nMundial 2014. Brazylia rozgromiła Kamerun\nWprawdzie biało-czerwoni nie grają w brazylijskim mundialu, to jednak zamiar oglądania transmisji deklarowało 54 procent Polaków. Ponad 26 procent z nich twierdzi, że będzie trzymać kciuki za co najmniej jeden z zespołów walczących na boiskach Brazylii. To o pięć punktów procentowych więcej niż podczas mistrzostw w 1998 roku we Francji, w których również Polacy nie grali.\nPrzed rozpoczęciem festiwalu futbolu w Brazylii swoich kibiców nad Wisłą miało 26 spośród 32 startujących zespołów. Po 10 procent ogółu dorosłych zamierzało kibicować mistrzom świata Hiszpanom oraz gospodarzom imprezy.\nBadanie potwierdziło wcześniejsze wnioski, iż cechą najsilniej różnicującą poziom zainteresowania futbolem jest płeć badanych. Kibicuje niemal dwukrotnie więcej mężczyzn niż kobiet. Stosunek do piłki nożnej różnicuje również wiek. O ile jednak wśród kobiet najbardziej zainteresowana nią jest grupa najmłodsza (18-24 lata - 52 procent), o tyle wśród mężczyzn 65 lat i więcej - 72 procent.\nNewsMundial 2014. Niesamowity Arjen Robben! Holandia wygrała 2:0!\nNewsMundial 2014. Brazylia rozgromiła Kamerun


bielsko.info: Porównał Krywulta do Łukaszenki - Bielsko-Biała\nPorównał Krywulta do Łukaszenki\nMocne słowa padły w poniedziałek pod główną bramką ATH, gdzie podczas konferencji prasowej komitetu SLD - Lewica Razem poseł Marek Balt porównał Jacka Krywulta do prezydenta Białorusi - Aleksandra Łukaszenki.\nPoseł Sojuszu Lewicy Demokratycznej nie zostawił suchej nitki na obecnym prezydencie Bielska-Białej. - Człowiek, który rządzi miastem, czuje się postawiony ponad wszystkimi mieszkańcami. Uważa, że może każdego wykluczyć z debaty publicznej. Ludzie czują się zastraszeni, nie chcą się angażować w politykę. To są białoruskie metody! Dobrze by było, żeby tutejszy Łukaszenka zmienił swoje podejście - grzmiał poseł Marek Balt.\nKontrowersyjna wypowiedź parlamentarzysty zepchnęła na dalszy plan temat konferencji, którą zwołał kandydat na prezydenta Bielska-Białej. Przemysław Koperski przedstawił swój autorski program "Akademickie Bielsko". Szczegóły w materiale wideo:


Trójniki stalowe ocynkowane z uszczelka - HOJERO.pl | Sklep - klimatyzacja, wentylacja, rekuperacja\n» Kształtki stalowe SPIRO\n» Stalowe ocynkowane z uszczelka\n» Trójniki stalowe ocynkowane z uszczelka\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-100/100mm wymiary króca 80mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-125/100mm wymiary króca 80mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-125/125mm wymiary króca 40mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-160/125mm wymiary króca 50mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-160/125mm wymiary króca 90mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-160/160mm wymiary króca 22mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-200/100mm wymiary króca 90mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-200/125mm wymiary króca 52mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-200/160mm wymiary króca 25mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-200/200mm wymiary króca 32mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-250/100mm wymiary króca 90mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-250/125mm wymiary króca 50mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-250/160mm wymiary króca 40mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-250/200mm wymiary króca 32mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-250/250mm wymiary króca 24mm do rur spiro stal ocynkowana\nCena: 36,73 zł (netto: 29,86 zł )\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-315/125mm wymiary króca 54mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-315/160mm wymiary króca 32mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-315/200mm wymiary króca 32mm do rur spiro stal ocynkowana\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelka D-315/250mm wymiary króca 24mm do rur spiro stal ocynkowana\nTrójnik siodłowy SPL-100-100 z uszczelką do rur spiro stalowy ocynkowany metalowy\nTrójnik siodłowy SPL-125-100 z uszczelką do rur spiro stalowy ocynkowany metalowy\nTrójnik siodłowy SPL-125-125 z uszczelką do rur spiro stalowy ocynkowany metalowy\nTrójnik siodłowy SPL-160-100 z uszczelką do rur spiro stalowy ocynkowany metalowy\nTrójnik siodłowy SPL-160-125 z uszczelką do rur spiro stalowy ocynkowany metalowy\nTrójniki stalowe ocynkowane polecane są przez hydraulików do pracy w wysokiej temperaturze. Pokryte są całkowicie warstwą cynku, dlatego doskonale sprawdzają się do wody zarówno pitnej, jak i przemysłowej. Wykazują również zwiększoną odporność na uszkodzenia mechaniczne i działanie czynników korozyjnych. Stosowane są często w rurach wodno-kanalizacyjnych w roli trójników kanalizacyjnych i powszechnie używa się ich w branży budowlanej.\nW tej kategorii można znaleźć trójniki stalowe ocynkowane w różnych wymiarach. Tak, aby łatwo można było je dopasować do swoich indywidualnych potrzeb. Trójnik służy do stworzenia rozgałęzienia w konkretnym rurociągu lub połączenia kilku kształtek ze sobą. W sytuacji, gdy potrzebujemy łączyć rury, które mają różną średnicę, należy dobrać do nich odpowiednie redukcje. W celu zaślepienia danego rurociągu należy zaopatrzyć się również w zaślepki i korki, które to umożliwią.\nTrójnik należy dobrać do konkretnego rodzaju instalacji i medium, które będzie przepływać przez rury. Kategoria oferuje takie produkty jak:\nSztucer siodłowy tłoczony SPL z uszczelką o różnych wymiarach - przeznaczone są do montażu rur spiralnych w ścianach. Rozgałęziają ciągi w zamontowanych już wcześniej instalacjach wentylacyjnych oraz dla rury spiro lub elastycznych przewodów flex lub sonoduct, która odchodzi od okrągłego, głównego ciągu wentylacyjnego. Działają również energooszczędnie na instalację wentylacyjną. Dzięki końcówce z uszczelką EPDM umożliwiają spełnienie wymagań, które stawia norma PN-EN 12237 wobec klasy D. Nakładka jest uniwersalna i umożliwia nałożenia ją na kilka różnych średnic.\nTrójnik TPCL z odejściem tłoczonym z uszczelką do rur spiro o różnych wymiarach - wszystkie charakteryzują się równoprzelotowością oraz odejściem pod kątem 90 stopni. Jego wymiar powinien być mniejszy albo równy od rury wentylacyjnej. Dzięki estetycznemu wykonaniu ze ze zgrzewami liniowymi nie wymagają dodatkowego uszczelnienia, by mogły spełniać wymogi klasy szczelności D wg normy PN-EN12237. Trójniki TPCL mają uszczelkę wykonaną z gumy EPDM.\nJakość ofertowanych produktów\nW naszym sklepie dbamy o to, by Klienci mieli dostęp do produktów najwyższej jakości. Podczas wybierania materiałów do prac budowlanych najważniejszymi kwestiami jest funkcjonalność, bezpieczeństwo i wygoda użytkowania. Trójniki stalowe w tej kategorii spełniają swoje zadanie i gwarantują niezawodność przez długie lata. Ważna jest także estetyka używanych produktów oraz ich prawidłowe wykończenie. Dzięki temu mamy pewność, że nie tylko prace budowlane oraz remontowe przebiegną sprawnie i w bezpiecznych warunkach, ale także efekt końcowy będzie zadowalający. Zachęcamy do zapoznania z ofertą produktów we wszystkich kategoriach w naszym sklepie internetowym.


Szechenyi Palmahaz (Szechenyi Palm House) (Budapeszt, Węgry) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Szechenyi Palmahaz (Szechenyi Palm House)\nAtrakcje w pobliżu obiektu Szechenyi Palmahaz (Szechenyi Palm House)\nSzechenyi Palmahaz (Szechenyi Palm House) opinie, Budapeszt\nNr 44 wśród 139 Wellness i spa w lokalizacji Budapeszt\nKos Karoly setany No. 1., Budapeszt 1146, Węgry\nMałe szczegóły robią różnicę.\nZarezerwowaliśmy leczenie "all inclusive". Masaż był dobry. Kiedy tam dotarliśmy, zostawiliśmy depozyt za szaty i ręczniki. Poszliśmy do odkrytych basenów i kiedy wróciliśmy około 30 minut przed naszym masażem, chcieliśmy zmienić nasze szaty i uzyskać suche. Powiedzieli nam, że możemy dostać suche szaty, ale tylko...suche ręczniki. Myślę, że bardzo dobrze mogliby zapewnić drugą suchą szatę za pieniądze, które pobierają. Sam salon wygląda na pierwszy rzut oka dobrze. Ale kiedy odkładałam stres na hamak, czułam przeciek ze szklanego sufitu! Wyciek. . . znakomity.Więcej\nMoja żona i ja odwiedziliśmy 100-letnie łaźnie termalne Szechenyi podczas 3-dniowej wycieczki do Budapesztu pod koniec listopada 2018 roku. Po przyjeździe zdecydowaliśmy się na pakiet VIP na miejscu i poszliśmy zapłacić, ale kiedy dotarliśmy do kasy, obsadził go przedstawiciel Szechenyi Palmahaz (palma Szechenyi), który po...dochodzeniu dowiedzieliśmy się, że nie jest częścią kąpiele w sobie, ale jest firmą lokalną, która zapewnia pakiety pamper. Wybraliśmy pakiet all inclusive (Ft 32, 990/90/116 $ / 102 €), który obejmował: wejście do łaźni Szechenyi / kabinę prywatną / ręcznik i szlafrok (wymagany dodatkowy depozyt) / 60-minutowy masaż / 20 minut kabina aromaterapii / nieograniczona ilość świeżych owoców / nieograniczona ilość herbaty ziołowej i świeżej wody / relaks w palmiarni. Ogólnie rzecz biorąc okazało się, że jest dobry stosunek jakości do ceny, a masaż był naprawdę bardzo dobry.Więcej\n16 października odwiedziłem Szechenyi Palnahaz, aby zarezerwować 60-minutowy masaż. Powiedziałem specjalnie, że nie mam kostiumu kąpielowego i nie zamierzam korzystać z kąpieli. Powiedziano mi, że mogę skorzystać z masażu i korzystać z strefy relaksacyjnej przez godzinę. Zarezerwowałem rezerwację masażu na 17 października o 11 rano...i poproszono o przybycie godziny wcześniej. Po moim przybyciu na zaplanowany masaż powiedziano mi, po raz pierwszy, że oprócz masażu 50 EU (16 000 HUF), muszę zapłacić za wejście do wanny. Powtórzyłem to, co powiedziałem poprzedniego dnia, że nie mam kostiumu kąpielowego i nie chcę korzystać z kąpieli. Kierownik na miejscu powiedział, że ze względu na umowę w tej lokalizacji nie może zrzec się biletu wstępu. Zasugerowałem, aby dostarczył mi przepustkę dla gości, abym mógł skorzystać z masażu, który zarezerwowałem, ale nalegał, że chociaż był to błąd w biurze informacyjnym, nie pozwoli mi wejść do masażu bez płacenia dodatkowego 5000 biletów wstępu do HUF. Żądanie zapłaty za bilet wjazdu nie jest publikowane ani reklamowane w dowolnym miejscu. Zobacz zdjęcie zrobione w punkcie informacyjnym. To niefortunne, że pomimo uznania ich błędu, nie biorą na siebie odpowiedzialności i oczekują od klientów zapłaty za swój błąd. To wprowadza klientów w błąd. AK Palo Alto w KaliforniiWięcej\nokropni pracownicy poza nieuprzejmymi, całkowicie zdezorganizowanymi, nie wartymi pieniędzy.\nOdwiedziliśmy spa w poniedziałek. Dotarliśmy około 3 i od chwili, gdy weszliśmy do łaźni termalnych, mieliśmy tylko kłopot. Zapłaciliśmy za pojedynczy pakiet 49, aby wejść do salonu i otrzymać ręczniki kabinowe itp. "Kabiny" to małe, brudne pudełko, w które można włożyć rzeczy. Byliśmy w salonie,...próbując odpocząć po prawie dwóch godzinach czekania i próbując uporządkować wiadomości itp. Moja babcia została następnie skonfrontowana przez młodą dziewczynę, która poprosiła ją, by uiściła opłatę za wejście do salonu tak, jak ona nie zapłaciła. Wyjaśniliśmy, że na przyjęciach było zamieszanie, ale 8 z nas zapłacił. nadal kłóciła się z nami i zażądała paragonu. Nie byliśmy w stanie od razu znaleźć paragonu, ale w końcu go znaleźliśmy, żeby się śmiać i powiedzieć, że to mój rachunek, a nie moje babcie. byliśmy traktowani jak brud w salonie i spędziliśmy ponad 400 euro na miejscu. kierownik był całkowicie niegrzeczny i po pokazaniu naszych ośmiu paragonów nic nie zrobił, aż w końcu daje nam zwrot tylko dla 4 osób, ponieważ CAŁY dzień był całkowicie zrujnowany i wcale nie był relaksujący. następnie zażądał odejścia, ponieważ technicznie płaciliśmy tylko za 2 osoby. Pracuję w handlu detalicznym Wiem, co jest związane z obsługą klienta, a to było całkowicie nie do przyjęcia. Nigdy nie spotkałem się z tak odrażającym zachowaniem dorosłych Browna. Śmiali się z ladyat na biurku i oskarżony o niezapłacenie wpisu był całkowicie zakłopotany, nie zasługują na pieniądze. Rozumiem, że ludzie popełniają błędy i to jest w porządku, ale nie traktujecie ludzi tak, jak oni. NIE marnujcie swoich pieniędzy na to miejsce, bez względu na nasze straszne doświadczenie, nie było nawet warte swojej ceny, ale odwiedzajcie kąpiele, które warto zobaczyć.Więcej\nPiękne miejsce na relaks, masaż i cieszyć się termalnych. Masaż jest profesjonalny i warto\nOdwiedziliśmy spa w weekend wyjazd do Budapesztu. Naprawdę ładny, jeśli pogoda jest dobra, tylko jak. Ładny pięknych budynków i dobry varitation z wewnątrz-, outdoorpools, sauny i wiele więcej. Naprawdę dobre masaże i pomocny personel. Minus za paskudna jakość jedzenia i przebieralnie wygląda trochę zużyte,\n11 282 recenzje\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Szechenyi Palmahaz (Szechenyi Palm House).\nSpa, Łaźnie arabskie, Spa termalne


32,49 zł 36,90 zł (taniej o 12 %)\nPrzybyłek Agata, Sońska Natalia Książki | okładka miękka\nJak na Polską autorkę to książka bardzo dobra.\n05-02-2018 o godz 09:39 Monika dodał recenzję:\nLekka , przyjemna. Lubię takie relaksujące książki.\n29-01-2018 o godz 20:02 Ola Dąbrowska dodał recenzję:\nUwielbiam książki Natalii Sońskiej dlatego kupiłam "Przyjaciółki" i nie zawiodłam się 😊. Polecam\n11-09-2017 o godz 16:30 Aneta Niklas dodał recenzję:\nŚwietna, lekka, przyjemna książka. Wciągnęła mnie od pierwszej strony, momentami nie mogłam się od niej oderwać. Poruszyła mnie do łez. Polecam :-)\n28-08-2017 o godz 07:54 Anonim dodał recenzję:\nLekko i przyjemnie. Polecam!\n21-08-2017 o godz 12:58 zksiazkawreku dodał recenzję:\nhttp://z-ksiazka-w-reku.blogspot.com/ Agata Przybyłek i Natalia Sońska to młodziutkie pisarki, które mają już na swych koncie po kilka świetnych książek. Jestem ich wielką fanką i czytam każdą powieść, która wyjdzie spod ich pióra. Jak jednak wypadła pozycja, którą postanowiły napisać wspólnie? Głównymi bohaterkami książki są dwie przyjaciółki - Miłka i Ania, które poznały się na studiach składając papiery na uczelni. Od tego momentu ich przyjaźń kwitła i trwa od kilku lat. Miłka prowadzi z mężem Piotrem restaurację, jednak jej wielką pasją jest fotografia. Gdy tylko pojawia się okazja, aby kobieta mogła podnieść swoje kwalifikacje i zdobyć cenne doświadczenie, postanawia wyjechać do Toskanii, aby robić zdjęcia do przewodnika podróżniczego. Miłka i Piotr są udanym małżeństwem, jednak dziewczyna tylko z pozoru jest szczęśliwa. Tak naprawdę czegoś jej brakuje. Szczególnie zdaje sobie sprawę z tego, kiedy jej zleceniodawca to przystojny i sławny podróżnik... Ania natomiast to żona Kamila - marynarza i matka kilkumiesięcznej córeczki. Spędza czas w domu zajmując się dzieckiem natomiast mężczyzna często wypływa w morze. Podczas jednej z wypraw dochodzi do tragedii - statek, na którym płynie Kamil zostaje zaatakowany przez piratów. Choć fizycznie mężczyzna powraca do domu zdrowy, traumatyczne wydarzenia odciskają piętno na jego psychice co sprawia, że Kamil i Ania oddalają się od siebie. Czy przyjaciółki będą mogły liczyć na swoje wsparcie? Agata Przybyłek i Natalia Sońska stworzyły niewyobrażalnie dobrą, prawdziwą, życiową i pozbawioną nawet najmniejszego lukru książkę. Nie ma tam ani grama słodyczy. Ta książka to samo życie, z problemami nie tylko dnia codziennego, a także z takimi, które są konsekwencją tragedii. Anna i Ludmiła, pomimo tego że są przyjaciółkami, różnią się od siebie i zupełnie inaczej radzą sobie z kryzysem, który pojawił się w ich małżeństwie. Jedna za wszelką cenę chce uratować małżeństwo, które jest dla nie świętością, a druga... w sumie sama nie wie czego chce... Z powodu rutyny i braku porozumienia oddala się od męża choć ten się stara i daje jej wszystko, co potrzeba kobiecie. W książce nie brakuje psychologicznego aspektu, który bardzo mi się podobał. Jedna z autorek niezwykle dogłębnie opisała traumę, z jaką musi poradzić sobie jeden z bohaterów - jego koszmary, obawy i okropne wspomnienia, z którymi się męczy. Natomiast druga autorka napisała bardzo dojrzałą opowieść o małżeństwie, do którego wkradła się rutyna dnia codziennego. Powieść jest napisana lekkim i przyjemnym językiem. Może nie ma odkrywczej fabuły, ale emocje, jakie jej towarzyszą rekompensują wszystko. Jestem również pod wrażeniem spójności książki pod względem językowym. W ogóle nie rzuca się w oczy to, że powieść ta została napisana przez dwie osoby. Dodatkowo, gdyby nie to, że bardzo dobrze znam pióro Agaty Przybyłek, nigdy bym się nie domyśliła, którą część pisała ona, a która Natalia Sońska. „Przyjaciółki” to nie jest cukierkowa powieść o psiapsiółkach, które spotykają się na plotki, zakupy i chichrają z byle czego. To opowieść o prawdziwej przyjaźni. O takiej, która przetrwa każdy kryzys, każde nieporozumienia i każdy sztorm. Przyjaźń ta jest oparta na zaufaniu, lojalności i szczerości, aż do bólu. Podsumowując, „Przyjaciółki” to dojrzała powieść o sile przyjaźni, o rozterkach, o problemach w małżeństwie. To lekka książka, która umili popołudnie nie tylko Wam, ale także Waszym przyjaciółkom. Polecam!\n12-08-2017 o godz 19:33 Monika Huck dodał recenzję:\nRewelacyjna książka współpraca obu autorek wyszła wspaniale, niesamowita historia. Powinno powstać więcej książek tych autorek :)\n06-08-2017 o godz 22:15 ejotek dodał recenzję:\n"Przyjaciółki" to powieść o bliskości i przyjaźni oraz ich obecności w naszym życiu. To dowód na teorię o tym, że w najtrudniejszych sytuacjach potrzebujemy wsparcia, ale jednocześnie że bliskim pęka z bólu czy żalu serce a nie są w stanie pomóc, często "ślepi" na prawdziwe problemy czające się obok. Wtedy konieczna jest analiza uczuć kogoś z zewnątrz, kto otworzy nam oczy i z dystansu spojrzy na sytuację. Bez zbędnego balastu emocjonalnego uzmysłowi nam wtedy jakie kroki należy podjąć, by ratować swoją przyszłość. Anna i Ludmiła nie przypuszczały, że mogą znaleźć się równocześnie na życiowym zakręcie. Nie sądziły, że po tak wielu latach po raz pierwszy się pokłócą. Czy dla ich przyjaźni wyjdzie jeszcze słońce? Czy przetrwają ten życiowy sztorm? Jaki finał przygotował dla nich los? Czy będą szczęśliwe? Narracja jest wprawdzie trzecioosobowa, jednak losy głównych bohaterów poznajemy z perspektywy całej czwórki, dzięki czemu możemy sytuację ocenić bardziej obiektywnie - ogromnie ucieszyło mnie to rozwiązanie. Duet Sońska-Przybyłek poradził sobie z napisaniem tej obyczajówki na tyle dobrze, iż nie jest łatwo odkryć która pisarka opisała losy konkretnej bohaterki. To wspaniała powieść o przyjaźni i miłości - pokazuje jak bardzo idealne życie może się poplątać pod wpływem chwili a o miłość niektórzy walczą a inni ją niszczą. Jednak autorki nie uniknęły nużących fragmentów, które niewiele wnosiły do treści i wciąż powtarzały to, co już było wiadome. Również kilka faktów nie do końca - moim zdaniem - pasuje do treści, jak choćby somalijski szpital dla kogoś kto ma traumę w stosunku do somalijskich piratów! Moją uwagę zwróciło również kilka mało prawdziwych szczegółów w scenach dotyczących porwania statku i dryfującej łodzi, ale nie będę pisać o konkretach, by nie zdradzać zbyt wiele. Podsumowując - jeśli macie ochotę na lekką powieść z odrobiną adrenaliny to sięgnijcie po "Przyjaciółki". Jestem ciekawa, którą bohaterkę obdarzycie sympatią a która będzie musiała unieść ciężar Waszej irytacji jej postępowaniem. Poznacie też teorię o tym, że małżonkowie to świetni gracze... całość recenzji: http://czytelnicza-dusza.blogspot.com/2017/07/natalia-sonska-agata-przybyek.html\n24-07-2017 o godz 19:34 junior dodał recenzję:\nKsiążka świetna. Przeczytanie jej zajęło mi jeden wieczór i noc.\n13-07-2017 o godz 23:01 KobieceRecenzje365 dodał recenzję:\nNatalia Sońska i Agata Przybyłek to autorki, których twórczość bardzo lubię. Czytałam prawie wszystkie ich książki i żadna mnie nie zawiodła. Ich powieści to literatura kobieca w bardzo dobrym wykonaniu. Byłam bardzo zdziwiona i pełna obaw, gdy dowiedziałam się, że napisały coś wspólnie, gdyż napisanie książki w duecie to trudna sztuka. Jak im to wyszło? Czy zachwyciły mnie jak zawsze? Zapraszam na recenzję „Przyjaciółek”. „Dwa stojące na granicy rozpadu związki i dwie różne historie. Podczas gdy jedni muszą walczyć o miłość, inni niszczą ją na własne życzenie...” Anna i Miłka poznały się na studiach, ich znajomość bardzo szybko przerodziła w prawdziwą przyjaźń i trwa po dziś dzień. Anna poślubiła Kamila, który jest marynarzem i większość czasu spędza na morzu, a kobieta zostaje sama z malutką córeczką i bardzo tęskni za mężem. Podczas jednej z wypraw jego statek zostaje napadnięty, lecz nie dzieje się żadna tragedia i mężczyzna szczęśliwie wraca do domu. Niestety jego zachowanie się zmienia i kobieta nie wie, co o tym wszystkim sądzić. Lucyna wraz z mężem prowadzi restaurację, jednak cały czas marzy o tym, by zostać fotografką. Na szczęście lub może nieszczęście przy pomocy przyjaciela, dostaje propozycję pracy ze znanym blogerem, który chce wydać przewodnik podróżniczy o Toskanii. Lucyna wie, że to dla niej szansa, tylko czy nie będzie żałowała decyzji o wyjeździe? Obie będą musiały zadać sobie pytanie, co jest dla nich najważniejsze w życiu. Jeżeli jesteście ciekawi, jak dalej potoczą się ich losy, to koniecznie, jak najszybciej musicie zaopatrzyć się w lekturę „Przyjaciółek”. Zawsze jestem pełna obaw, gdy czytam książki napisane w duecie, gdyż nie jest łatwo połączyć dwa różne style, a tym samym postarać się, by książka miała „ręce i nogi”. Jednak jak zawsze dziewczyny mnie nie zawiodły i jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Obie dały rade i powstało coś naprawdę fajnego i wciągającego. Jak sam tytuł mówi, jest to książka o przyjaźni, bez której moim zdaniem życie człowieka nie jest pełne. Przyjaciel to taka osoba, która nas wspiera, jest zawsze przy nas w trudnych momentach, a kiedy trzeba, potrafi nami potrząsnąć. To przyjacielowi zdradzamy swoje sekrety, płaczemy na ramieniu i to przyjaciel ma dla nas czas o każdej porze dnia i nocy. Bardzo lubię takie książki, gdyż są one bardzo prawdziwe i bardzo łatwo postawić się na miejscu bohatera. Historie dziewczyn nie są łatwe, ich życie w pewnym momencie się zmienia, stają przed wyborami, ale zawsze mogą na siebie liczyć, choć nie we wszystkim się zgadzają ze sobą. Jednak jak to mówią, prawdziwa przyjaźń przetrwa wszystko, nawet najgorszą burzę. Kreacja bohaterów wyszła autorkom po prostu świetnie. Anna to ta, która twardo stąpa po ziemi, to ona w domu jest i ojcem i matką dla malutkiej córeczki, sama musi sobie radzić z codziennymi obowiązkami, a tęsknota za mężem jest trudna do zniesienia. Za to Ludmiła to taka trochę marzycielka, ma ustabilizowane życie, kochającego męża, ale cały czas chciałaby czegoś innego. Marzy o pracy fotografa i cały czas miota się między byciem przy mężu a spełnianiem marzeń. Dziewczyny są totalnym przeciwieństwem, ale niesamowicie się uzupełniają, a ich przyjaźń jest bardzo prawdziwa. „Przyjaciółki” to piękna i naprawdę bardzo prawdziwa historia, która wzrusza i potrafi złamać serce. Niech Was nie zwiedzie piękna i słodka okładka, bo wnętrze książki nie jest już takie różowe. Jest to powieść z zaskakującym zakończeniem, którego naprawdę się nie spodziewałam. Polecam z całego serca! Agata, Natalia dałyście radę, jestem pod ogromnym wrażeniem. "Prawdziwej przyjaźni nie zniszczy żaden sztorm" Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.\n30-06-2017 o godz 13:18 mariola grycz dodał recenzję:\nHistoria bohaterek zapowiada się ciekawie, jednakże po długim wprowadzeniu, część kulminacyjna jest mało obszerna, a samo zakończenie spłycone, a sposób jego przedstawienia niestety rozczarowuje.\n28-06-2017 o godz 18:35 Anna Rosińska dodał recenzję:\nAnia i Miłka, przyjaciółki na dobre i na złe. Mogą liczyć na swoje wsparcie o każdej minucie, zarówno dnia jak i nocy. Służą sobie dobrymi słowami i cennymi radami. Kiedy trzeba, nie szczędzą sobie i tych przykrych słów. Wszystko to w dobrej wierze o tą drugą. Ania, młoda mama, wiecznie samotna (choć nie sama) we własnym domu. Ciężkie jest życie żony marynarza. Samotne dnie i niekończące się noce. Wszystko to okupione ciągłym strachem o męża. A złe licho nigdy nie śpi i potrafi uderzyć w najczulszy punkt, w najmniej spodziewanym momencie. Anna przekona się o tym na własnej skórze Miłka, żona właściciela restauracji, niespełniona fotograficzne artystka. Bardzo by chciała, żeby jej marzenia wreszcie się spełniły, ale ciągle coś idzie nie tak. A może największą przeszkodą w drodze do realizacji marzeń jesteśmy my sami. Wymyślamy wymówki, bojąc się zmian.* Czy służbowy wyjazd okaże się dźwignią, która uruchomi lawinę zdarzeń w życiu Ludmiły? Nie trudno się domyślić, że tak właśnie będzie. Pytanie tylko czy będzie to początek dobrych, czy złych zdarzeń? Ania i Miłka poznały się na studiach. Od tamtej chwili łączy je szczególna więź jaką jest przyjaźń. Co prawda pełna wzlotów i upadków, ale piękna. Nawet tak szczególna więź zostaje wystawiana na nieliczne próby. Przed kobietami najcięższa z nich. Małżeństwo. Związek na dobre i złe. W zdrowiu i w chorobie. W szczęściu i smutku. Podczas gdy Anna, po tragicznych wydarzeniach ratuje swoje za wszelką cenę, Miłka robi wszystko, aby swoje doprowadzić do upadku. A i przyjaźń między kobietami z każdym dniem staje się coraz bardziej skomplikowana i... trudna. W życie przyjaciółek z całą swą siłą wdziera się sztorm. Silny i niszczący wszystko, co tylko spotka na swej drodze. Czy gdy wreszcie się uspokoi, zostanie po nim chociaż kropla nadziei? Od razu przejdę do konkretów. Według mnie, bardzo dobrze napisana książka. Nie można w tym momencie, nie ocenić tego, jak wypadł duet autorek. Po bohaterkach praktycznie nie widać, że zostały stworzone, przez dwie różne osoby. Widać tylko subtelną różnicę w stylu i sposobie opisywania osób i sytuacji. I napiszę Wam, że to duży plus. Zarówno Ania jak i Miłka, oraz Kamil i Piotr to zupełnie różne charaktery. Dobrze, że pisarki poświęciły konkretne rozdziały swoim postaciom. I udała im się trudna sztuka płynnego połączenia wątków, bo to przecież nie jest łatwe. Nie mogę przejść również obojętnie obok przepięknej okładki i całej prezentacji książki. Brawo dla Wydawnictwa Czwarta Strona za poświęcenie większej ilości miejsca na przedstawienie autorek, Agaty Przybyłek i Natalii Sońskiej. Moim zdaniem, taki "zabieg" dodaje powieści atrakcyjności :) Jeszcze kilka słów o fabule. Chociaż wątek Kamila, męża Anny był bardzo poruszający, spodobał mi się jego pomysł. Pierwszy raz spotkałam się z takimi zdarzeniami w polskiej powieści. A i zagraniczny wątek Miłki, chociaż trochę przewidywalny, pozwolił mi na chwilę mentalnie wyrwać się z naszego kraju. Miłe urozmaicenie :) No i przyjaźń. O niej po prostu trzeba przeczytać! Ogólny bilans mojego wypadu nad morze do Przyjaciółek prezentuje się następująco : - dwie wypite kawy - trochę nadprogramowych kalorii (proszę, nie pytajcie ile :) - trzy godziny snu Ale było warto! W tej chwili zastanawiacie się pewnie, czy ostatecznie polecam tę historię, czy też nie? Myślę, że powyższy bilans odpowie Wam na to pytanie :)\n13-06-2017 o godz 17:54 Elenkaa dodał recenzję:\nAgata Przybyłek oraz Natalia Sońska to nazwiska znane większości czytelniczek tzw. literatury kobiecej. Ja miałam przyjemność zapoznać się z jedną powieścią pt. "Obudź się, Kopciuszku" autorstwa pani Natalii, którą wspominam bardzo miło. Twórczość pani Agaty jest wciąż przede mną, jednak lektura "Przyjaciółek" dała mi pewną namiastkę jej możliwości twórczych. Anna i Lucyna są przyjaciółkami od czasów studiów. Odkąd się poznały na uniwersyteckim korytarzu, poczuły wyjątkową więź między sobą, która utrzymuje się od kilku lat. Anna ma męża Kamila, którego praca marynarza wymaga spędzania dużej ilości czasu poza domem, na morzu, natomiast Anna zostaje w domu sama z malutką córeczką. Podczas jednej z wypraw statek, na którym znajduje się Kamil zostaje napadnięty przez Somalijczyków i mimo że mężczyzna wraca do domu praktycznie bez szwanku, jego zachowanie diametralnie się zmienia. Lucyna wraz z mężem Piotrem prowadzi restaurację, jednak od dawna marzy jej się praca fotografa. Mimo, że jest w szczęśliwym związku, czuje, że brakuje jej czegoś w życiu. Dzięki pomocy przyjaciela Piotra, dostaje propozycję pracy ze słynnym blogerem, który zamierza wydać przewodnik podróżniczy o Toskanii i potrzebuje fotografa do zrobienia zdjęć. Dla Lucyny jest to szansa na zdobycie cennego doświadczenia, jednak w gorących włoskich klimatach wszystko wymyka się spod kontroli. Przyjaciółki muszą zadać sobie pytanie: co jest dla nich najważniejsze w życiu? Napisanie książki we dwie osoby jest według mnie trudną sztuką. Takiego zadania podjęły się jednak dwie pisarki słynące z literatury kobiecej - Agata Przybyłek oraz Natalia Sońska. I muszę przyznać, że spisały się bardzo dobrze. Stworzyły opowieść o dwóch przyjaciółkach, do których w jednym momencie zawitał sztorm - w sensie dosłownym i w przenośni, wprowadzając w ich życie chaos i dramaty w szczęśliwych dotąd małżeństwach. Jedna z nich pragnie, aby jej relacje z mężem znowu były takie same, jak dawniej i za wszelką cenę stara się walczyć o szczęście u boku ukochanego mężczyzny, natomiast druga na własne życzenie oddala się od swojego oddanego i kochającego męża nie doceniając szczęścia, jakie ją spotkało. Ta sytuacja wywołuje konflikt pomiędzy przyjaciółkami, które do tej pory nigdy się nie kłóciły. Obie historie są ciekawe i żadnej z nich nie zamierzam faworyzować. Różnią się od siebie całkowicie, zresztą tak jak kobiety, których dotyczą. Anna wydaje się być delikatną osobą, oddaną matką i kochającą żoną, która jednak musi być twarda ze względu na ciągłą samotność i tęsknotę za ukochanym mężczyzną. Jest stanowcza i zdecydowanie wie, na czym jej przede wszystkim zależy, dlatego gdy w jej życie wkradają się poważne problemy, ona ze wszystkich sił stara się im sprostać. Ludmiła natomiast jest trochę marzycielką i osobą, która nie do końca wie, czego chce od życia. Niby ma wspaniałego męża, którego kocha, pracę niewymagającą wysiłku ani stresu, ale jednak wciąż jej czegoś brakuje, marzy o zmianie. Bardziej polubiłam Annę, gdyż jej chart ducha i chęć walki o własne szczęście imponują, jednak starałam się również zrozumieć Ludmiłę. Uczucia, które w sobie tłumimy nie zawsze są takie, jakie chcielibyśmy żeby były, jednak nie mamy na nie wpływu. Można się oszukiwać przez jakiś czas, jednak jaki to ma sens? Przecież i tak w końcu wyjdą na powierzchnię. Ludmiła popełniła wielki błąd i zapłaciła za niego ogromną cenę, jednak czuję, że w jej życiu w końcu wszystko się ułoży. Natomiast Annie życie dało lekką nauczkę, żeby nie zapominała o tym, jak kruche jest szczęście i jak łatwo można je stracić, nawet gdy mocno się o coś walczy. Nikt nie może przewidzieć wydarzeń, które mogą zmienić nasze życie diametralnie. Lekkim zaskoczeniem dla mnie było zakończenie, gdyż spodziewałam się całkowitego happy-endu w obu historiach, jednak autorki zaskoczyły mnie dosyć smutną końcówką dla jednej z nich... Jednak jest to plusem, bo w powieściach obyczajowych/dramatach zakończenie raczej rzadko zaskakuje. A zdziwienie czytelnika to najlepsze pochlebstwo dla pisarza. "Przyjaciółki" to realistyczna, niepozbawiona dramatów historia o dwóch połączonych silną więzią kobietach, które starają się wspierać wzajemnie w życiowych trudnościach. Ta wzruszająca książka opowiada o dojrzałej przyjaźni, która przetrwa nawet największy sztorm.\n11-06-2017 o godz 20:42 Kto czyta - nie pyta dodał recenzję:\nSą takie chwile, w których potrzebujemy wsparcia bardziej niż powietrza. Czasem bowiem problemy i samotność potwornie bolą, ale zawsze pomaga nam wtedy ONA - przyjaciółka, która potrafi pocieszyć i zabrać od nas choć trochę zmartwień. Anna i Ludmiła wspierają się od lat w najtrudniejszych chwilach. Pierwsza z nich, jako żona marynarza przeżywa każdy wyjazd ukochanego, a Miłka nie potrafi czerpać satysfakcji z obecnego życia i szuka pracy w wymarzonym zawodzie fotografa. Zarówno zmartwienia Anny jak i marzenia Ludmiły skończą się dla każdej z nich wielkimi emocjami, więc nie mogę więcej opowiedzieć o fabule. Bez trudu, już po pierwszych rozdziałach, rozpoznałam, która z dziewczyn pisała którą część. Nie będę Wam tego zdradzać, ale muszę pochwalić Agatę Przybyłek za to, że znów przyprawiła książkę psychologią oraz Natalię Sońską za większą niż do tej pory dojrzałość. Obie dziewczyny piszą refleksyjnie i lekko, więc książkę czyta się błyskawicznie, a czasem nawet trzeba mieć przy sobie chusteczki, by otrzeć łezkę lub dwie. Jedynym minusem jest dla mnie lekka przewidywalność - od razu wiedziałam, czym się skończy fotograficzna przygoda. Wątek Ludmiły powinien być też bogatszy o jej uczucia, zwłaszcza na początku wyprawy. Dzięki temu czytelnik mógłby ją lepiej zrozumieć i może polubić. Ja od samego początku nie pałałam do niej sympatią i ze strony na stronę moja niechęć rosła. Nie myślcie, że dostaniecie słodką książkę o przyjaciółeczkach, które noszą takie same bransoletki i spędzają czas na plotkowaniu. Autorki opisały bowiem prawdziwą przyjaźń - dojrzałą, opartą na zaufaniu i szczerości. Podczas lektury czekaj Was zatem trudne emocje, straszne chwile i mnóstwo wzruszeń. Jesteście gotowe?\nNatalia Sońska | Empik Galeria Rzeszów\nDla Natalii Sońskiej pisanie jest pasją i przyjemnością. Tworzy przepiękne opowieści o miłości i o emocjach – nie zawsze tych łatwych. W swoich książkach stara się przekazać, że życie potrafi zaskakiwać i w dużej mierze od człowieka zależy, jak potoczą się jego losy. Wierzy w happy endy i z ...\n„Żona na pełen etat” (Czwarta Strona) to czwarta część z serii przygód Zuzanny i Ludwika. Tym razem to opowieść małżeńska na wesoło. Autorka powieści kobiecych, blogerka i recenzentka (prowadzi bloga „Informator Czytelniczy”), w charakterystyczny dla ...


Rusza pożegnalny festiwal Pettera Northuga. Staręga wśród wielu zaproszonych gwiazd - Sportsinwinter.pl\nPetter Northug, norweski król biegów narciarskich, który zakończyła karierę w grudniu ubiegłego roku, na pożegnanie organizuje swój własny „Festiwal Narciarski” z Bolszunowem, Halfvarssonem, Pellegrino, Iversenem i Maciejem Staręgą w stawce.\nSkifestival Janteloppet, bo tak w oryginalne została nazwana impreza Northuga, rozpocznie się już dzisiaj, a zakończy w sobotę. W programie dwa biegi. Piątek będzie pod znakiem wyjątkowego sprintu na 100 metrów. W niedzielę zaplanowano rozegranie biegu na 30 kilometrów stylem dowolnym. Trasę układał sam Petter. – To daje mi przewagę w wyścigu – stwierdził Norweg. Wśród uczestników nie zabraknie największych gwiazd Pucharu Świata.\nSwój udział potwierdzili m.in. Aleksander Bolszunow i Calle Halfvarsson, podobnie jak Emil Iversen, Federico Pellegrino, Francesco de Fabiani, Simen Hegstad Kruger, Sjur Roethe Weng, Frida Karlsson, Hans Christer Holund, Natalia Nieprajewa, Emanuele Becchis, biathlonista Simon Fourcade oraz nasz Maciej Staręga.\n16:00-17:30 – 100m sprint – eliminacje\n19:30-20:30 – finały sprintu\n16:15 – Bieg na 30 km\nTags: Aleksander Bolszunow, Calle Halfvarsson, Emanuele Becchis, Emil Iversen, Federico Pellegrino, festiwal Northuga, Francesco De Fabiani, Frida Karlsson, Hans Christer Holund, Maciej Staręga, Natalia Nieprajewa, Petter Northug, pożegnanie Pettera Northuga, Simen Hegstad Krüger, Simon Fourcade, Sjur Roethe Weng, Skifestival Janteloppet\nPrevious Nowy styl “H” w skokach narciarskich?\nNext Znamy program LGP w Wiśle. FIS chciał opóźnić konkursy


Państwowe Cefarmy stroszą piórka przed prywatyzacją - Puls Biznesu - pb.pl\nDwa ostatnie państwowe Cefarmy szykują się na przyjęcie inwestora. Trwają inwestycje i restrukturyzacja. Liczą na kolejkę chętnych.\nDystrybutorzy leków liczą na wysyp poważnych inwestorów\nJeszcze przed końcem roku w ręce prywatnych inwestorów mają trafić dwie ostatnie państwowe spółki dystrybucji leków. Cefarm Białystok, uchodzący na rynku za perełkę, nie ma wątpliwości, że o jego udziały zetrą się najpoważniejsze podmioty z branży.\n— Spodziewam się ofert Farmacolu, Polskiej Grupy Farmaceutycznej, ACP i Prosperu. Może pojawić się również Phoenix, który kupił FarmPlus. Nie wykluczam też podmiotu zagranicznego nieobecnego na polskim rynku, dla którego nasza spółka mogłaby być niezłym przyczółkiem — mówi Sławomir Dudek, członek zarządu i dyrektor handlowy Cefarmu Białystok.\nSpółka koncentruje działalność na rynku lokalnym, ale dysponuje na nim poważną siłą.\n— Co trzeci lek na Podlasiu trafia na rynek za naszym pośrednictwem — chwali się Sławomir Dudek.\nAtutem Cefarmu jest własna sieć detaliczna, na którą składa się 48 aptek. To właśnie za jej pośrednictwem spółka realizuje większość zysków. Zdaniem Sławomira Dudka, dodatkową wartością dla inwestora będzie nowoczesne centrum dystrybucji, którego budowa kosztem 20 mln zł ruszy, gdy tylko zostanie wybrany wykonawca.\n— To będzie w pełni zautomatyzowane centrum na miarę XXI wieku. Mamy już działkę, pozwolenie na budowę i zgodę skarbu państwa — mówi dyrektor.\nInwestorów ma skusić również należąca do spółki apteka internetowa, która — według Sławomira Dudka — jest jedną z największych na rynku. Cefarm24 chwali się 100 tys. użytkowników. Realizuje miesięcznie kilka tysięcy wysyłek i ma kilkaset tysięcy zł obrotu. Cała krajowa sprzedaż leków przez internet ma wartość 200 mln zł rocznie.\nCentrala Farmaceutyczna Cefarm (CF) z Warszawy, którą też chce zaoferować inwestorom minister skarbu, nie ma się aż tak dobrze. Nie sprzyjała jej duża rotacja zarządów. Od dwóch lat przynosi akcjonariuszowi straty. Jednak zdaniem Marka Zaczka, nowego prezesa spółki, centrala ma duży potencjał.\n— W ubiegłym roku mieliśmy ponad 700 mln zł obrotu. Restrukturyzacja, racjonalizacja zatrudnienia, poprawa efektywności wykorzystania majątku i nowe przedsięwzięcia pozwolą szybko zamienić stratę w zysk — twierdzi prezes.\nWarszawski dystrybutor nie może pochwalić się rozbudowaną siecią własnych aptek, a to sprzedaż detaliczna przynosi najlepsze marże. Marek Zaczek zapewnia, że wkrótce to się zmieni.\n— Do końca roku chcemy zwiększyć własną sieć z 6 do minimum 20 placówek. Zamierzamy też poprawić efektywność baz dystrybucyjnych w Łodzi i Radomsku oraz zarabiać na usługach logistycznych — wyjaśnia prezes.\nCF zawdzięczała dawną siłę mocnej pozycji na rynku tzw. przedhurtu, czyli pośrednictwa między producentami a dystrybutorami. Jednak dzięki konsolidacji ten segment systematycznie maleje, bo duzi dystrybutorzy rzadko korzystają z pośredników.\n— Dlatego chcemy rozwijać działalność w innym segmencie. Oferujemy producentom usługi bezpośredniego docierania do aptek. Nie jesteśmy pośrednikiem. Zajmujemy się natomiast logistyką i organizacją dostaw — mówi Marek Zaczek.\nPrezes CF również jest przekonany, że po jego spółkę zgłoszą się poważni inwestorzy branżowi, a nie tylko deweloperzy zainteresowani gruntami blisko centrum Warszawy, na których znajduje się ośrodek dystrybucji.\nWedług zapowiedzi resortu skarbu, CF ma być sprywatyzowana do końca grudnia. Prywatyzacja Cefarmu Białystok ma nastąpić miesiąc wcześniej.\n— Jeśli do końca marca uporamy się z audytem, przetarg może ruszyć już w czerwcu lub lipcu — uważa Sławomir Dudek.\nW 2019 r. uszczelnienie wpływów z VAT dało tylko 0,1 mld zł, zamiast planowanych 4,6 mld zł — wyliczyli Pracodawcy RP.\nBudownictwo , Magazyn , Kurier , Rynek , Inwestorzy\nPuls Inwestora / Państwowe Cefarmy stroszą piórka przed prywatyzacją


Smart working: approccio agile alle... by Sara Caneponi 479 views\n1. Wyścigi rowerowe Marek ma nowy rower. Ignaś ma stary rower, ale dobry. Chłopcy lubią wyścigi w parku. Kredą rysują na asfalcie linię startu i linię mety. A to Filip. On też ma rower. Filip pyta chłopców, czy może się z nimi pobawić. Marek i Ignaś od razu się zgadzają. Chłopcy ustawiają się z rowerami na linii. Marek woła: - Start!\n2. Wyścigi rowerowe Chłopcy ruszają. Jadą naprawdę szybko. Marek dojeżdża trzeci, Ignaś drugi, a Filip pierwszy. - Brawo, Filip! – krzyczą Marek i Ignaś. Chłopcy gratulują zwycięzcy. - Jutro znowu będziemy się ścigać – mówią i śmieją się do siebie.\n3. Wyścigi rowerowe 1. Przepisz do zeszytu 4 pierwsze zdania. 2. Wykonaj ilustrację na kartce na temat: „Bezpieczna jazda na rowerze”


konie arabskie - Wyniki wyszukiwania - WPROST.pl\nPiękny koniec dnia 7 lip 2019, 20:00 — Pamiętam parę – oboje po osiemdziesiątce, zadzwonili, żeby powiedzieć, że właśnie przed chwilą się kochali\nPierwsze Airbusy A380 trafiły na złom. To przełomowy moment w lotnictwie 8 maj 2019, 14:20 — Na lotnisku Tardes Lourdes we Francji rozpoczął się demontaż dwóch pierwszych modeli Aibusa A380, które po 10 latach zakończyły swoją pracę w barwach Singapure Airlines. To początek końca epoki pasażerskich gigantów.\nMały przewodnik po rasach koni 10 lut 2019, 20:00 — Zgodnie z definicją z pierwszej polskiej encyklopedii Benedykta Joachima Chmielowskiego „koń jaki jest, każdy widzi”. Konie jednak bardzo różnią się między sobą – na całym świecie wyróżnia się kilkaset ras, a w samej Polsce – kilkanaście.\nMerkel: Los Unii Europejskiej jest bezpośrednio związany z losem państw Ligi Arabskiej 25 lut 2019, 17:52 — Kanclerz Niemiec Angela Merkel na zakończenie szczytu w Egipcie mówiła o konieczności współpracy państw Unii Europejskiej z krajami Ligi Arabskiej.\nNa koń! 27 sty 2019, 20:00 — Wśród wielu dyscyplin jeździeckich każdy znajdzie coś dla siebie.


Marmurowa deska do serwowania prostokątna\nHome >> Kuchnia>>Akcesoria>>MARMUROWA DESKA DO SERWOWANIA PROSTOKĄTNA BIAŁA << Powrót\nMARMUROWA DESKA DO SERWOWANIA PROSTOKĄTNA BIAŁA\nPiękna, stylowa deska marmurowa w kolorze białym firmy Nuance. Starannie wykonana z naturalnego kamienia. Kształt smukłego prostokąta. Doskonała do serwowania wędlin, serów, sushi i innych przekąsek.\nDeska jest wytrzymała i łatwa do utrzymania w czystości.\nPrzed podaniem przekąsek deskę można schłodzić w lodówce, aby potrawy na niej podane dłużej zachowały świeżość.\nOd strony spodniej deska ma wyprofilowane zagłębienia, tak, aby z łatwością ją było można podnieśc z gładkiej powierzchni blatu czy stołu.\nDzięki stałej współpracy z wieloma projektantami - m.in. Marcusem Vagnbym, Madsem Odgaardem i Ejjem Lundgrenem - w ciągu zaledwie kilku lat Nuance stała się jedną z głównych marek oferujących akcesoria barmańskie, kuchenne i wnętrzarskie. Siedzibą firmy Nuance jest miasto Viborg na północy Danii.\nMinimalistyczne piękno produktów tej marki zachwyca każdego miłośnika skandynawskiego wzornictwa. Wszystkie akcesoria Nuance zostały wykonane z najwyższej jakości materiałów: stali nierdzewnej, marmuru, drewna, tworzyw.\nWymiary: 30 x 15cm. Piękna, stylowa deska marmurowa w kolorze białym firmy Nuance. Starannie wykonana z naturalnego kamienia. Kształt smukłego prostokąta. Doskonała do serwowania wędlin, serów, sushi i innych przekąsek.


Gra o tron - jason Momoa ponownie jako Khal Drogo w SNL - Antyradio\nJason Momoa ponownie jako Khal Drogo. Tym razem w parodii "Gry o tron"\nFot. kadr z programu Saturday Night Live\nW ostatnim odcinku "Saturday Night Live" gościem specjalnym był Jason Momoa, który grał w Grze o tron Khala Drogo. Jak aktor wypadł w parodii popularnego serialu?\nZanim Jason Momoa został Aquamanem, zdobył popularność w serialu "Gra o tron". Wcielał się w nim w przez pierwszy sezon w postać Khala Drogo - przywódcę ludu Dothraki zamieszkującego południe Westeros. Chociaż bohater zginął, aktor powrócił do roli dzięki programowi "Saturday Night Live". Jak po latach wypadł jako pierwszy mąż Daenerys Targaryen?\nJason Momoa w "Saturday Night Live" - parodia "Gry o tron"\nMomoa był gościem specjalnym w programie "Saturday Night Live". W skeczu pod tytułem "Khal Drogo's Ghost Dojo" wcielił się w bohatera z "Gry o tron", który jako duch zaprasza postacie z serialu HBO, które zginęły. Drogo występował jako gwóźdź talk show prowadzonego przez gospodarza, którego zagrał Kenan Thompson. Kto odwiedził program?\nJak widać, skecz był szyty dla fanów "Gry o tron". Pojawia się w nim wiele odniesień do serialu, nie tylko w postaci zaproszonych gości. Wśród nich znaleźli się Hodor (Beck Bennett), Wielki Wróbel (Pete Davidson) oraz znienawidzony przez widzów król Joffrey Baratheon (Kate McKinnon). Co ciekawe Thompson wcielił się na chwile w parodię Jerry'ego Springera, kiedy zaprosił do studia osobę odpowiedzialną za śmierć Joffreya - Lady Olennę (Aidy Bryant).\nCo ciekawe w skeczu wystąpiła również jedyna żyjąca postać - Brienne z Tarthu (Heidi Gardner). Gospodarz zdziwił się, że wojowniczka pojawiła się w programie dla duchów, ale przyznał, że z powodu wielu lat emisji "Gry o tron", nie pamięta już, które postacie zginęły. Nie zabrakło też zabawnych reklam utrzymanych w stylistyce serialu.\n"Aquaman" - kiedy premiera?\nJak widać, Jason Momoa ma sporo dystansu do siebie i swoich ról. Następną odsłoną, w jakiej go zobaczymy, będzie postać Aquamana. Najnowszy film DCEU w reżyserii Jamesa Wana trafi do polskich kin 19 grudnia 2018 roku. Czy produkcja przerwie w końcu złą passę komiksowych produkcji Warner Bros.? Dowiemy się już niedługo.\nSaturday Night Live Jason Momoa Aquaman Gra o tron


historycy.org -> Wielka Wojna Północna\nNiepotrzebnie założyłem niedawno wątek "Pięta Karola XII". Nie przewidziałem, że przyda mi się bardziej pojemny szyld, czyli "Wielka wojna północna". Może warto je połączyć? A teraz do rzeczy.\nBardzo ciekawy przebieg miała, opisywana znacznie rzadziej niż wydarzenia z roku 1709, kampania finlandzka Piotra z lat 1713-1714. Od Połtawy wiele się wydarzyło. Car powrócił szczęśliwie z niefortunnej wyprawy nad Prutem, a także zdążył zniechęcić się do swych miałkich sojuszników - Duńczyków i Sasów. Na zachodzie Francja podpisała pokój z wielką koalicją co odwracało uwagę Turcji ku Austrii. Niewątpliwie otwierała się okazja by dać Rosji pokój, lecz Karol XII, wciąż korzystający z gościnności sułtana nieodmiennie roił plany nowych kampanii. Piotr musiał jakoś go złamać, ostatecznie potwierdzić prymat Rosji w basenie północnego Bałtyku, zyskać kartę przetargową do negocjacji. Postanowił podbić wybrzeże fińskie.\nByła to zarazem świetna okazja by zająć się rozbudową floty. Ale jakiej! Pomimo swej fascynacji technologią państw zachodnioeuropejskich Piotr sięgnął po wzorce niemal antyczne i zaczął budowę wielkiej floty... galer. Inne kraje północy, Dania i Szwecja posiadały w tym czasie po 40 nowoczesnych okrętów bojowych uzbrojonych w działa, przystosowanych do nowoczesnej taktyki walki na morzu polegającej na manewrowaniu, utrzymywaniu szyku, oddawaniu salw. Za cieśninami Sundu, na zachodzie, największe mocarstwa oceaniczne posiadały jeszcze większe flotylle żaglowców pierwszej klasy. Piotr bardzo chciał pójść w ich ślady, ale rozumiał, że nie ma czasu ani środków by to osiągnąć. Stworzenie floty galer najlepiej pokazuje jak dalece pragmatyczna była wizja cara i jego działania. Nie naśladował ślepo rozwiązań zachodnich lecz adaptował wszystko co mogło mu sie przydać do osiągnięcia celów, w myśl zasady: "jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma".\nBudowa 93 galer zostala ukończona szybko i względnie tanio. Jej dowodzenie car powierzył nie Duńczykom czy Holendrom lecz Wenecjanom i Grekom, ekspertom od środziemnomorskiej taktyki morskiej. Galery i ponad 100 innych lekkich jednostek wypełnił 16 tysiącami swych wypróbowanych piechurów. Były to jednotki desantowe, których zadanie brzmiało jasno: opanować wybrzeże fińskie na zachód od Vyborgu (zdobytym przez Rosjan w 1710). Potężna flota szwedzka na próżno patrolowała z dumą i poczuciem swej wyższości wody zatoki; w tym czasie rosyjskie galery bezpiecznie manewrowały po płytkich wodach wśród licznych skalistych wysepek oraz w gardzielach fiordów. Te pozornie prymitywne okręty dobijały do brzegu, wypluwały zbrojne regimenty i niosły rosyjskie władztwo coraz bardziej na zachód. Wyglądało to niemal jak odwet za kampanie Waregów, którzy przed wiekami płynęli w przeciwną stronę. A szwedzkie władze musiały uchodzić, najpierw z Helsinek, później z Abo.\nNiemal bez walki, w jedno lato Piotr zagarnął całą południową Finladnię. Jego apetyt wzrósł. Co, gdyby pokonać Szwedów na morzu i wziąść Wyspy Alandzkie! Ruszyły przygotowania do kampanii morskiej w następnym roku. Zdołano zbudować i kupić łącznie 20 okrętów liniowych nowoczesnego typu. Podwojono też ilość galer. Kampanie morska ruszyła pod koniec czerwca 1714 roku, ale dopiero sześć tygodni później floty szwedzka i rosyjska zbliżyły się na tyle by bitwa była nieuchronna. Po dwóch dniach czujnego manerowania, skandynawski admirał zdecydował się wpłynąć do wąskiego fiordu i ustawić swe okręty w zwartym szyku w poprzek zatoki, by uniemożliwić niezliczonym jednostkom rosyjskim atakowanie z kilku stron. Dnia 6 sierpnia rozpoczęła się bitwa. Na morzu nowoczesna taktyka Szwedów brała górę. Pomimo, że Rosjanie nie oszczędzali się - rzucili najpierw 35, później 80 galer - kanonada artyleryjska przeciwnika trzymała ich w szachu. W trzeciej próbie admirał rosyjski Apraksin rzucił niemal 100 swych galer i wtedy nastąpiło przełamanie. Wkrótce abordażujący Rosjanie zaczęli niemal oblepiać burty wrogich żaglowców. Bok jednego ze szwedzkich okrętów został tak obciążona gęstwą ludzką, że jednostka przechyliła się i obróciła do góry dnem. W lukę wpłynęły rosyjskie łodzie, szyk Skandynawów został przełamany.\nBitwa pod Hango (VIII.1714) nie nawiązywała do marynistycznych wzorców zachodu, ale dla uradowanego Piotra oznaczała prawdziwy przełom, jego pierwsze zwycięstwo na wodzie, "potwierdzenie że wieloletni wysiłek mial sens, zwycięstwo równie temu spod Połtawy." Wkrótce potem Rosjanie zajęli nie bronione przez nikogo Wyspy Alandzkie, Petersburg zaczął hucznie świętować, a flota admirała Apraskina wpłynęła do opustoszałej Zatoki Botnickiej. Nim zimowa aura wstrzymała jego działania, zdążył jeszcze spalić miasto Umean. To był już desant na wybrzeżu Szwecji. W niecałe piętnaście lat, na przekór wiekowej tradycji, klęsce pod Narwą i niedowierzaniu Europy, car-reformator zakonczył erę szwedzkiej dominacji nad Bałtykiem. Nie bylo już szwedzkiego jeziora, ani desantów i systemu twierdz skandynawskich w Inflantach. Teraz to rosyjskie żagle łopotały przy brzegach Angermanlandu.\nNa podstawie: R. Massie, Peter The Great. His life and world.\nTen post był edytowany przez jb8: 8/07/2016, 23:22\nTeodora Apraksina .\nTak się zwał ów admirał.\nW temacie Połtawa 1709 dyskusja wygasła dawno temu. Ale chyba warto nawiązać do wyrażonych tam opinii.\nmoim zdaniem nawet gdyby szwedzi zwyciążyli pod Połtawą to zwycięstwo to nic by im nie dało. Nie wyeliminowaliby rosji z wojny i za rok lub dwa stanęliby na polu bitwy na przeciwko nowej armii rosyjskiej. (...)\nO tym jak wielkim wyzwaniem dla ówczesnej Rosji było wystawienie pełnowartościowych regimentów świadczy np. przebieg działań zbrojnych z pierwszej połowy 1706 roku.\nW styczniu blisko 40 tys. armia rosyjska zamknęła się w Grodnie w obliczu 20 tys. Szwedów. Obrońcy twierdzy mieli ponadto 100 dział. Mimo to Piotr uznał sytuację za bardzo niebezpieczną i próbował dotrzeć na miejsce, a przede wszystkim słał do dowódcy armii goraczkowe instrukcje, m.in. takie: "Bacz przede wszystkim na bezpieczeństwo żołnierzy. Nie zważaj na działa. Jeśli to one miałyby utrudniać odwrót zatop je w rzece." Wkróce potem nastąpiła bitwa pod Wschową, 30 tys. armia sasko-rosyjsko-polska została pokonana przez 8 tys Szwedów. Gdy wieści o tym dotarły do Piotra nakazał on swojej zamkniętej w Grodnie armii ewakuować się. Skloniła go do tego nie tylko świeżo potwierdzona reputacja Skandynawów jako wybornych w polu, również daleko idąca ostrożność. Piotr wiele wysiłku wkładał w tworzenie artylerii lecz najwyższą wagę przywiązywał do wyszkolenia zdyscyplinowanej i sprawnej piechoty. Pod żadnym pozorem nie można było rzucać jej na hazard dopóki nie bylo to bezwzględnie konieczne. Dlatego, z jego woli, Rosjanie opuścili Grodno gdy lód na rzece Niemen zaczął pękać, dając im w ten sposób kilka bezcennych dni przewagi nad szwedzkim pościgiem. I zniknęli gdzieś wśród bagien nad Prypecią. Karol gonił ich aż do Pińska, tam wszedł na najwyższą wieżę w mieście, przejrzał linię horyzontu i odpuścił. Dookoła były tylko blota i puszcza. Umocnił się w swej pogardzie dla Rosjan, machnął ręką, uznał, że ma czas. Europa śmiała się w kułak z Rosjan. Ale Piotr na wieść o tej pozornej sromocie napisał w liście do swego dowódcy m.in tak: "Nieopisaną radością napełniły mnie wieści od was; wieści te zastały mnie w twierdzy Kronsztad na pokładzie okrętu wojennego Elephant i natychmiast w podzięce Bogu oddaliśmy potrójną salwę". To pokazuje, że Piotr był gotów zatapiać działa i palić wioski, ale nie potrafiłby pogodzić się z myślą o marnowaniu swych regularnych pułków.\nGdyby nawet Piotr I przegrał pod Połtawą to nic by się nie stało.\nNie przeceniam stabilności państwa rosyjskiego lecz ją doceniam. Fakt, że Piotr I był niepopularny nie umyka mojej uwadze, ale zważ, że w 1709 roku w zasadzie nie istniała już jakakolwiek zorganizowana opozycja wobec Piotra I\nZawsze trudno ocenić siły opozycji, bo one zależą od okoliczności. Ale malkontenci mogli czerpać odwagę z buntów na prowincji oraz porażek cara, gdyby te zaczęły się mnożyć. Jeśli chodzi o rozruchy, nie brakowało ich w okresie wielkiej wojny północnej i Piotr traktował je z najwyższą powagą. Latem 1705 wybuchła rebelia w Astrachaniu (miejscu zsyłki wielu bylych Strzelców). Uczestnicy twierdzili, że car wprowadził 7-letni zakaz małżeństw w kraju tak by móc wydawać rosyjskie kobiety wyłącznie za cudzoziemców. Dlatego pierwszym przejawem buntu były masowe śluby. 30 lipca 1705 odbyło się ich sto, a następnie pijani biesiadnicy obalili lokalnych przedstawicieli władzy, ścięli gubernatora i wyrzekli się cara wybierając sobie własny rząd. Jego pierwsza proklamacja brzmiała: "Gubernator i jego ludzie czcicli bałwany i nas chcieli nakłonić do tego falszu. Ale nie pozwolimy. Wygnaliśmy balwany razem ze starą władzą". Warto wyjaśnić, że owe "bałwany" były to drewniane głowy, na których urzędnicy Piotra trzymali swe nowomodne peruki... Ekspedycja karna łatwo rozprawiła się z tym wystąpieniem. Lecz nie było ono jedynym.\nW 1708 doszło do buntu Baszkirów za Wołgą, którzy spalili liczne rosyjskie osady i zbliżyli się do Kazania. Car wysłał przeciw nim część swych sił z zachodu, ale dopiero pomoc 10 tys Kałmuków pozwoliła się z nimi rozprawić.\nNajgroźniejszy był jednak bunt Kozaków dońskich pod wodzą Buławina z lat 1707-1708. Pierwszy oddział Rosjan (1200) pod wodzą księcia Jurija Dołgorukiego został wybity do nogi. Buławin odnosił coraz większe sukcesy, obległ Azow, spalił wiele osad aż po Tułę i Piotr kazał nawet wytoczyć dodatkowe działa na mury Kremla obawiając się zasięgu rewolty. Przede wszystkim wysłał jednak na południe kolejną ekspedycję, tym razem 10 tys. wytrawnej piechoty i dragonów, pod wodzą księcia Wasyla Dołgorukiego (brata Jurija). Błędy taktyczne Buławina, rozłam wśród Kozaków i jakość wysłanej przeciw nim armii rosyjskiej przesądziły losy powstania. A jednak mogło być inaczej... w tym czasie bowiem Karol XII był już w drodze na Moskwę. I akurat trzy najgorętsze miesiące rebelii Buławina spędził bezczynnie w okolicach Mińska.\nRosyjskie osady pustoszały przez cały okres rządów Piotra. Tysiące chłopów umykało w lasy i stepy byle dalej od cara "Antychrysta", jego podatków, dekretów i wojen. W czasie inwazji Karola XII wiele osad armia Piotra zrównała z ziemią w ramach taktyki spalonej ziemi. Ci którzy ginęli na zimnych, bagnistych łachach ujścia Newy budując Petersburg też nie zaliczali się do zwolenników swego "batiuszki".\nLecz przede wszystkim, gdyby Połtawa zakończyła się klęską Piotra, ten nie tylko miałby kłopot z odbudowaniem regularnej armii przeciw Karolowi. Byłby też narażony na najazd Tatarów oraz interwencję Turcji, dla której nieznośną zadrą była obecność Rosjan przy ujściu Donu oraz rozrastająca się tam flota carska. W roku 1709 właśnie ta flota była czynnikiem chwilowo trzymającym w szachu sułtana i jego doradców, którzy po cichu pragnęli wesprzeć Karola XII. Wydaje się więc paradoksem, że dopiero po klęsce Szwedów Porta zdecydowała się na wojnę z Rosją. Sułtan uległ wtedy szeroko zakrojonej kampanii dyplomatycznej ze strony Francji, Karola XII, chanatu, a nawet własnej matki. I przeczuciom, że na północy dzieją się wysoce niepokojące rzeczy. Chociażby taka, że car domagał się od sułtana wydalenia Karola XII z Turcji. Car się domagał... rzecz niesłychana odkąd prawosławne kościoły Konstantynopola obrócono w minarety.\nJak widać Połtawa znaczyła wiele, tak w sensie militarnym, strategicznym jak i dyplomatycznym. Zapewne też psychologicznym. Przez cały okres rządów Piotr zmagał się z konserwatywną mentalnością swych poddanych. Zapał i uzasadnienie dla swych poczynań czerpał w dużej mierze z regularnych i ważkich sukcesów. Połtawa należała do najbardziej spektakularnych. Gdyby Piotr przegrał na stepach Ukrainy mając tak wielką przewagę ludzi i dział co by to oznaczało? Dekada niesamowitych starań poszłaby na marne. Karol XII rzeczywiście okazałby się niezwyciężony w polu. Car mógłby utracić wiarę w możliwość ostatecznego zwycięstwa. Co gorsza, mogliby ją utracić jego poddani przyzwyczajeni do tego, że cara należy czcić ze strachu, a nie z miłości. Pewnie był to jeden z powodów dla których Piotr tak bardzo troszczył się o swych żołnierzy. Stanowili nie tylko siłę, mającą powstrzymać najeźdźcę lecz też gwardię chroniącą władcę przed własnym, zmaltretowanym ludem.\nOczywiście nie da się przetestować alternatywnych scenariuszy, nie wiemy, czy obalenie Piotra drogą buntu okazałoby się możliwe. Niemniej budowa imperium nie była uporządkowanym procesem, przypominała raczej ogromną socjotechniczną konwulsję. Rozbicie pod Połtawą mozolnie tworzonej armii rosyjskiej, stłamszenie morale cara i jego dworu, a następnie wezwanie do współpracy opozycji przez Karola, mogło przesądzić losy tego niezwykłego panowania.\nDodajmy na koniec jak wyglądała recepcja wydarzeń z lat 1708-1709 na zachodzie, który z fascynacją obserwował egzotyczną eskapadę Karola XII.\nAż do sensacyjnych wieści o Połtawie na dworach całego kontynentu oczekiwano kolejnego zwycięstwa szwedzkiego króla. Nie istniała jeszcze poruszająca naszą wyobraźnię złowroga legenda zimowych odwrotów spod Moskwy. Wbrew wszelkim wysiłkom Piotra, lekceważono państwo moskiewskie, postrzegano je jako niewiele wyżej stojące cywilizacyjnie od chanatu krymskiego. Kuriozalna fascynacja młodego cara technologią zachodu nie przekonała nikogo o rozmachu jego ambicji i żelaznej konsekwencji starań by unowocześnić Rosję. Lecz kiedy rozeszła się wieść o wydarzeniach na Ukrainie dyplomacja Europy została wywrócona na nitce. Król Prus, elektor Hanoweru, a nawet Ludwik XIV wystąpili z propozycjami traktatów. Najbardziej komicznie wyszło to w Danii. "Król Fryderyk IV zaproponował Dołgorukiemu nowy sojusz duńsko-rosyjski przeciw Szwecji. Było to miłe, ale nie pozbawione ironii gdyż Dołgoruki ostatnich kilka miesięcy spędził na bezowocnych staraniach by wynegocjować taki właśnie traktat". Z dnia na dzień zmieniło się nastawienie do wojny Augusta Mocnego i magnatów RON oraz umocniła determinacja Kozaków Skoropadskiego, którzy w przeciwieństwie do stronników Mazepy zrozumieli, że stoją na wozie historii. Nowy status Romanowów na kontynencie potwierdziła wkrótce sprawa ich europejskiego mariaż. "Od 1707 roku Piotr próbował ugodzić z pomniejszym niemieckim domem Wolfenbuttel małżeńtwo księżniczki Charlotty z carewiczem Aleksym. Negocjacje tkwiły w martwym punkcie bo ksieciu nie uśmiechało się wejście jego córki do rodziny carów, która wkrotce zostanie pewnie obalona przez Szwedów. Wszystko zmieniło się z dnia na dzień po Połtawie (...) Jeszcze zanim książe Wolfenbuttel zdążył wyrazić zmianę swego stanowiska już pojawił się [w Rosji] wysłannik z Wiednia z propozycją małżenstwa siostry cesarza arcyksiężniczki Magdaleny z carewiczem."\nWynika z tego, że Połtawa oznaczała natychmiastowy awans polityczny Rosji. Zresztą od roku 1709 Piotr spędzał za granicą mniej więcej tyle samo czasu co w ojczyźnie, prowadząc na zachodzie działania zbrojne, nawiązując relacje na niemieckich dworach, zwiedzając i ucząc się. Witano go z rewerencją, a Leibniz przechwalał się w listach, że Piotr mianował go "rosyjskim Solonem" i prosi o projekt nowych praw dla odległego kraju. Kurtuazja zachodu wobec cara-reformatora nie byla odtąd podszyta pobłażliwością i maskowanym lekceważeniem. Oczywiście sytuacja wciąż mogła ulec radykalnej zmianie, jak wykazały chociażby wydarzenia nad Prutem. Ale inaczej niż w czasach wielkiego poselstwa Piotr nie był już w Europie przybyszem. Właśnie w 1709 roku po raz pierwszy poczuł, że należy do "rodziny" państw, które podziwiał przez całe swoje życie.\nTen post był edytowany przez jb8: 9/07/2016, 9:47\nWkróce potem nastąpiła bitwa pod Wschową, 30 tys. armia sasko-rosyjsko-polska została pokonana przez 8 tys Szwedów.\nNie negując świetności zwycięstwa Szwedów, wydaje mi się, że w tym fragmencie są pewne nieścisłości. Po pierwsze chyba nie było tam wojsk polskich. Po drugie Szwedów było nieco więcej ( ponad 9.000) zaś armia sasko-rosyjska liczyła sobie łącznie 18.000,00 ludzi.\nMożliwe, że masz rację. Autor książki, z której czerpię dość pobieżnie traktuje wypadki\ndziejące się w RON i możliwe, że nie zweryfikował należycie danych. Dzięki za uwagę.\nDodam, że bez względu na liczby bitwa pod Wschową jest podobno uważana przez Szwedów\npo dziś za jedno z ich najbłyskotliwszych zwycięstw. Słyszałem to kiedyś na jakimś wykładzie.\npo dziś za jedno z ich najbłyskotliwszych zwycięstw\nTrudno się dziwić. Przeciwnik był dwukrotnie liczniejszy, miał dobrze przygotowaną pozycję obronną, a teren do atakowania był trudny. Pomimo tego Szwedzi zniszczyli całkowicie połączone armie wroga przy niewielkich stratach własnych. Rosjanom słusznie mogło się też wydawać, że Szwedzi są nie do pokonania. Pomiędzy tymi wydarzeniami a bitwą pod Połtawą upłynęło jednak sporo czasu. Wprawdzie Szwedzi górowali w większości starć, ale nie odnosili już potem tak znakomitych zwycięstw. Co więcej doznali też 2 dotkliwych porażek pod Kaliszem oraz w bitwie pod Leśną. Zwłaszcza ta druga miała wielkie psychologiczne znaczenie. Rosjanie nie byli bowiem posiłkowani przez armię saską (co było dla nich dotychczas bardzo cennym wsparciem), zaś stojąca na przeciw nich armia była złożona wyłącznie z sił szwedzkich. Do tego wojska rosyjskie choć liczniejsze nie miały przygniatającej przewagi liczebnej. Mimo tego armia Lewenhaupta poniosła druzgocącą klęskę, co miało również istotne znaczenie dla sytuacji sił głównych Karola XII operujących na terenie Rosji.\nTen post był edytowany przez mapano: 13/07/2016, 9:41\nPoniżej o ostatnich latach wielkiej wojny północnej.\nOd września 1716 roku przez kolejne dwa lata Karol XII najczęściej mieszkał na południowym wybrzeżu Szwecji, w Lund koło Malmo. "Zatrzymał się w domu pewnego profesora; na potrzeby monarchy część pomieszczeń powiększono i pomalowano na niebiesko i żółto. Wiosną wykopano nową studnie, posadzono warzywa, urządzono dwa stawy rybne." Władca prowadził tam regularne życie i spożywał proste posiłki. "Konfitury domowej roboty, jego jedyny luksus, dostarczała królewska siostra Ulryka, która sama je przygotowywała (...) O 9 wieczorem król rzucał się na siennik i zasypiał". Brzmi to jak sielanka lecz nią nie było. Tak wyglądała ostatnia kwatera niezłomnego króla-wojownika, który bynajmniej nie uważał, że wojna z Rosją jest przegrana. Nie przeszkadzała mu świadomość, że od jej wybuchu flota handlowa Szwecji zmniejszyła się niemal 4-krotnie, podatki niebotycznie wzrosły, a cudzoziemski podróżnik pisał o zrujnowanym kraju: "nigdzie nie uświadczysz mężczyzny pomiędzy 20 a 40 rokiem życia". Mimo wszystkie klęski król planował nowe kampanie. Ale, co najbardziej nieprawdopodobne, Szwecja rzeczywiście otrzymała jesienią 1718 roku jeszcze jedną szansę na wygranie tej wojny. Historyk ośmielił się napisać: "Szwecja stała się nagle tak potężna jak nigdy od czasów Połtawy". Istotnie - nad Bałtykiem nastąpil przewrót przymierzy. Jak do niego doszło?\nPo Połtawie Karol XII przez kilka lat przebywał w Turcji. Żadna z licznych klęsk bieżącej wojny nie złamała w nim ducha. Bez przestanku żadał ustami swych wysłanników nowych wyrzeczeń, a Szwecja byla posłuszna. Mimo to w kampaniach z lat 1713-15 utraciła niemal wszystkie twierdze w Rzeszy, oraz południową Finlandię i Wyspy Alandzkie na połnocy, a do zmagań wojennych po stronie koalicji przystąpił Hanower. Gdy w grudniu 1715 roku wracający z tułactwa Karol XII poczuł wreszcie pod stopami swą ojczyznę, jej zasięg terytorialny ograniczał się już tylko do półwyspu. Nic to, wkrótce Karol miotał się na czele 12 tys armii; obległ duńską twierdzę w południowej Norwegii - Kristianię, której nie zdobył. Wolałby zresztą ruszyć przez cieśninę, ale morskie sukcesy sprzymierzonych na dobre odcięły go od niemieckiego brzegu. Tym niemniej alianci zrozumieli, że pokój można wymusić na Karolu tylko poprzez desant w Szwecji.\nPrzez długie tygodnie opracowywano plany, gromadzono żołnierzy i okręty czterech państw. Jeszcze przed inwazją sprzymierzeni zdecydowali się na pokaz siły: 16 sierpnia 1716 roku z Kopenhagi wyplynęła armada. Sygnał do rejsu dał Piotr gdy rozkazał podnieść banderę na swym flagowym okręcie Ingria. Wyruszyła największa w dziejach flotylla żaglowców na Baltyku: łącznie 69 okrętów bojowych - 19 brytyjskich, 6 holenderskich, 23 duńskich i 21 rosyjskich - w otoczeniu około 400 mniejszych jednostek, "a wszystkie pod dowództwem marynarza-samouka, którego ojczyzna jeszcze 20 lat wczesniej nie posiadała ani jednego okrętu pełnomorskiego."\nByła to zapewne jedna z najpiękniejszych i najchwalebniejszych chwil w życiu Piotra, poprzedzająca jednak dzień rozczarowania i czas przełomu w europejskiej dyplomacji. Na lądzie Karol zgromadzil 22 tys. żołnierzy, umocnił wszystkie przybrzeżne twierdze, zorganizował system rezerw, Podczas gdy szwedzka flota dała zamknąć się w Karlskronie, król spokojnie oczekiwał desantu, bo wiedział, że potrafi uczynić go kosztownym. Zresztą, nawet gdyby sprzymierzeni zdołali umocnić się na jakimś odcinku szwedzkiego wybrzeża, Karol miał desperacki pomysł - zamierzał wdrożyć rosyjską mądrość, zastosować taktykę spalonej ziemi na terenie Skanii. Ostatecznie okazało się to niepotrzebne. 17 września, na cztery dni przed inwazją, gdy w portach Zelandii oczekiwała już 50 tysięczna armia sprzymierzonych, Piotr ignorując zapał sojuszników nieoczekiwanie odwołał kampanię, Uznał, że późna pora roku w połączeniu z problemami logistycznymi czynią całe przedsięwzięcie zbyt ryzykownym, Ale choć car podjął decyzję jako wódz, jej konsekwencje dotkneły go jako polityka. Rozpętał dyplomatyczny kryzys, który w efekcie stał się źródłem ostatniej nadziei Szwedów. Dotychczasowi sojusznicy, Dania i Hanower nie zamierzali już toczyć kampanii u boku Rosji. Czas pokazał, że wręcz przeciwnie.\nLata 1717 i 1718 przyniosły zawieszenie wielkich kampanii, wrzało z kolei w gabinetach. Obecność 29 tysięcznej armii rosyjskiej jesienią 1716 roku w Kopenhadze dała do myślenia władcy Hanoweru, który byl przecież od niedawna także brytyjskim królem. Jerzy I zrozumiał, że gdy wojna nad Bałtykiem wreszcie się skończy nie można dopuścić by Szwecja poniosła wszystkie jej koszty. Minęło zaledwie kilka lat od Połtawy, a wplywy Rosji na kontynencie już zaczeły zagrażać równowadze sił w Rzeszy. W obliczu takich zagadnień latwo było wybaczyć Karolowi jego nieznośną hardość trochę już nawet śmieszną - czymże była niekończąca się wojenka Szwedów z Duńczykami wobec świtu rosyjskiej dominacji nad Bałtykiem? Zresztą, okazało się wkrótce, że nawet Karola można zatrzymać.\n30 listopada 1718 roku, późnym wieczorem pod murami norweskiej twierdzy Fredrikshald Szwedzi poszerzali linię okopów. Był wśród nich król. Zamierzał swych wiarusów prowadzić przez "dalszych 40 lat" jeśli będzie trzeba - najpierw podbiją Norwegię, później powrócą do Danii, aż zaczną dyktować warunki niemieckim księstwom, jak za dawnych dobrych czasów bywało, W końcu przyjdzie kolej i na Rosję. Tymczasem należało jednak ukrócić opór przygranicznej twierdzy norweskiej. Około godz 9:30 wieczorem Karol XII wdrapał się na krawędź okopu, by spojrzeć jak idą prace oblężnicze. Otaczający monarchę oficerowie zastanawiali się jak skłonić Jego Wysokość by nie narażał się na kule obrońców twierdzy. W pewnej chwili usłyszeli plaśnięcie "jakby ktoś z siłą cisnął kamień w błoto". Nie przerwalo to dyskusji szwedzkich oficerów, dopóki któryś nie zorientował się, że Karol XII zbyt długo trwa w bezruchu. "Jezusie, król postrzelony!" - na ten okrzyk ściągnięto ciało monarchy w dół okopu. Odkryto, ze kula przeszła czaszkę na wylot, zmieniając w mokrą miazgę królewski mózg i wszystkie jego wojenne plany.\nByć może, jak chce Rostworowski, nie był to wypadek lecz polityczny mord. Karol był zbędny, a wrecz szkodliwy tym wszystkim którzy potrafili lepiej czytać przyszłość. Wraz z królem zniknęła ostatnia przeszkoda do zmontowania nowego systemu sojuszy, tak utęsknionego w Londynie, Kopenhadze, Dreźnie i Sztokholmie. Szwecja wyrzekła się na rzecz wszystkich dotychczasowych przeciwników, prócz Rosji, swych twierdz na kontynencie, których i tak nie miała już siły odzyskać. W zamian zaoferowano jej brytyjską protekcję wobec wschodniego rywala i przychylną mediację podczas negocjowania pokoju. Już od 1715 roku brytyjska flota patrolowała Bałtyk, demonstrując, że nie zamierza tolerować uszczerbku swych kupieckich i strategicznych interesów w tym regionie. Od 1719 była to demonstracja wymierzona w Rosję. Lecz kraj ten przeszedł zbyt długą drogę na drodze reform i na polach bitew by teraz Piotr uległ podobnej groźbie. Car zresztą też pragnął pokoju, lecz na własnych warunkach.\nDnia 13 lipca 1719 rosyjska flota wojenna przyjęła wyzwanie i przepłynęła niebezpiecznie blisko 16 brytyjskich okrętów wyslanych po to by ją odstraszyć lub zatrzymać. Nie padł ani jeden strzał. Rosjanie obnażyli blef przeciwnika. Był to tryumf niepomiernie większy niż bitwa morska pod Hango. Otworzył też drogę do inwazji 30 tys armii rosyjskiej na bezbronne skandynawskie wybrzeże. Teraz Rosjanie stosowali taktykę spalonej ziemi na cudzy koszt. Z jednej tylko szwedzkiej fabryki uwieziono 300 dzial, łupiono surowce, czego nie dało się zabrać, palono. Po raz pierwszy w dziejach można było z murów Sztokholmu oglądać kozackie szwadrony w akcji. W roku 1720 wydarzenia miały podobny przebieg. Wyszło na jaw, że brytyjska flota, koniec końców, nie będzie walczyć z Rosjanami na Bałtyku. Nowy król Szwecji, Fryderyk I, ujrzał się bez wyboru, tym bardziej gdy Piotr dał mu do zrozumienia, że jest władny decydować o obsadzie szwedzkiego tronu. We wrześniu 1721 roku stanął pokój w Nystad.\nR. Massie, Peter The Great. His Life and World.\nE. Rostworowski, Historia powszechna. Wiek XVIII.\nNie ma sensu ukrywać, że biografia Piotra zrobila na mnie wrażenie. Zainspirowany jej epickim rozmachem zdecydowałem sie zreferować na łamach forum przebieg mniej znanych etapów wielkiej wojny pólnocnej. Być może jest to też dobra okazja by poruszyć następującą kwestię. Długo zgadzałem się z poglądem, że ostateczny sukces Rosji nad Bałtykiem w XVIII wieku był przesądzony. Książka dała mi do myślenia i skłania by zadać następujące pytanie: czy otwarcie Rosji na Bałtyk byłoby możliwe w XVIII wieku gdyby nie panowanie Piotra I?\nOtworzył też drogę do inwazji 30 tys armii rosyjskiej na bezbronne skandynawskie wybrzeże\nZ tą 30.000 armią desantową to trochę jednak przesada. Siły rosyjskie miały rzeczywiście liczyć łącznie 25.000 - 30.000 ludzi, ale wliczając w to także np. marynarzy. Wojska, które operowały jednorazowo na lądzie były znacznie szczuplejsze. W czasie kluczowej bitwy pod Staket Rosjanie mieli mieć od 3000 do 6000 żołnierzy.\nCoś mi się nie zgadza też z tą flotą brytyjską. Czy przypadkiem nie przybyła ona miejsce dopiero po tym jak Rosjanie wycofali się z Baggensstäket?\nApraksin's probe had been repulsed and the immediate threat to Stockholm had been averted. Due to unfavorable winds, Apraksin's fleet was forced to remain in Baggensfjärden the next day, but eventually left before the arrival of an English fleet commanded by Admiral John Norris and the Karlskrona squadron.\nTen post był edytowany przez mapano: 16/07/2016, 23:53\nczy otwarcie Rosji na Bałtyk byłoby możliwe w XVIII wieku gdyby nie panowanie Piotra I?\nHmm... Oczywiście władca ma spory wpływ na państwo, zwłaszcza zarządzane tak jak Rosja. Myślę, że większą rolę odegrała jednak geopolityka. Wyjście Rosji na Bałtyk nie byłoby możliwe bez osłabienia Rzeczypospolitej w drugiej połowie XVII w. (brak zasług Piotra w tej materii) oraz pokonanie Szwecji w czasie WWP. A, że w czasie tej ostatniej upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu- zwiększył swe wpływy w Rzplitej- każdy car by to zrobił. Z drugiej strony sam Piotr miał wpływ na typowo morskie sprawy czyli flota i Petersburg, ktoś inny mógłby tego nie zrobić.\nZ tą 30.000 armią desantową to trochę jednak przesada. Siły rosyjskie miały rzeczywiście liczyć łącznie 25.000 - 30.000 ludzi, ale wliczając w to także np. marynarzy. Wojska, które operowały jednorazowo na lądzie były znacznie szczuplejsze.\nMassie podaje tak (s. 733):\nokręty Piotra pożeglowały w stronę Szwecji, a za nimi w kilka dni później podążylo 130 galer wypełnionych żołnierzami (...) Rosjanie osiągnęli pierwsze wyspy w pobliżu Sztokholmu 22 lipca. Przez kolejnych 5 tygodni okręty Apraksina i jego 30 tys podkomendnych niosło zniszczenie szwedzkiemu wybrzeżu (...) Apraksin podzielił swe siły (...)\nNic poza tą konfrontacją cytatów nie jestem w stanie dodać, zbyt mocno polegam w tym temacie na jednej książce. Podobnie jak w sprawie bitwy pod Wschową zresztą. Jednak nawet jeśli zrezygnować z liczby 30 tys. wciąż mamy do czynienia z potężnym desantem, który Szwecja odczula boleśnie i który spełnił zadanie wyznaczone przez cara. Oczywiście wszelkie sprostowania mile widziane.\nPrzewertowałem rozdział. Masz rację mapano. Dorobiłem dramaturgię pisząc z głowy te słowa: Dnia 13 lipca rosyjska flota wojenna przyjęła wyzwanie i przepłynęła niebezpiecznie blisko 16 brytyjskich okrętów (...) Nie padł ani jeden strzał. W książce jest tylko tak: Flota admirała Norrisa wpłynęła na Bałtyk w sile 16 okrętów wojennych. Pomimo potencjalnie groźnej obecności Brytyjczyków, okręty Piotra popłynęły ku Szwecji dnia 13 lipca[...] Gromadząc rozproszone po książce informacje tej nie zweryfikowałem. Dzięki!\nMyślę, że większą rolę odegrała jednak geopolityka. Wyjście Rosji na Bałtyk nie byłoby możliwe bez osłabienia Rzeczypospolitej w drugiej połowie XVII w. (brak zasług Piotra w tej materii) oraz pokonanie Szwecji w czasie WWP. A, że w czasie tej ostatniej upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu- zwiększył swe wpływy w Rzplitej- każdy car by to zrobił.\nFakt, geopolityka (głównie słabość RON) bez wątpienia była czynnikiem pierwszoplanowym. Trudniej mi się pogodzić z Twoim drugim stwierdzeniem, że w takich okolicznościach "każdy car by to zrobił". To uderzające jak wiele musiało się wydarzyć przez 20 lat by Rosja po Narwie nie tylko wyszła na wybrzeże, ale także wywalczyła prawo by tam zostać. Wymieniając najważniejsze dokonania Piotra:\n- błyskawiczna modernizacja wielu dziedzin życia w Rosji\n- stworzenie od podstaw nowoczesnej armii, floty i artylerii\n- konfrontacja z Brytyjczykami na Bałtyku w schylkowym okresie wojny\nWszystko to wymagało wizji i krańcowej determinacji, której nie należałoby się spodziewać ani od cara Aleksego, ani od następców Piotra. Właściwie ujrzałem się teraz w krainie historii alternatywnej, której unikam. Jednak wiemy, że w XVIII i XIX wieku azjatyckim mocarstwom (oprócz Japonii) zabrakło wizji i determinacji by się modernizować i podjąć skuteczną rywalizację z Europę.\nTak to widzę: zanim pokonał Szwecję, Piotr musiał stoczyć kulturową kampanię przeciw własnemu społeczeństwu. Zrobił to wiedziony wewnętrzną podnietą, po prostu nie umiał rządzić inaczej. Jest to o tyle ważne, że przez wiele lat bardzo nieliczni w Rosji i na zachodzie wierzyli w sens jego działań. Popłaciły one ze względu na wiele czynników, których nie dało się przewidzieć w roku 1700 (np. zbyt późny zwrot Karola na wschód) i właśnie dlatego potrzebna była pasja. Racjonalna kalkulacja usprawiedliwiałaby raczej próbę szukania pokoju z Karolem. Myślę, że właśnie tak uczyniłby każdy inny car.\nTen post był edytowany przez jb8: 17/07/2016, 7:40\nOtworzył też drogę do inwazji 30 tys armii rosyjskiej na bezbronne skandynawskie wybrzeże.\nDo zastrzeżeń mapano dołączę dane z pracy Ulfa Sundberga Bitwa pod Staket 13 VIII 1719. Na s. 26 podaje szacunki sił rosyjskich. Znana jest liczba okrętów - 132 galery i ok. 100 łodzi szkierowych, przyjmując ok. 160 ludzi na galerę i ok. 50 na łódź wychodzi ok. 26 tys. ludzi, z tego ok. 10% stanowili marynarze.\nWybrzeże szwedzkie takie zupełnie bezbronne nie było, Szwedzi mieli wystawić do obrony 8-9 tys. ludzi (s. 23). Jak wiemy tytułową bitwę ktoś prowadził i ją wygrał, duchy tego nie zrobiły .\nZ jednej tylko szwedzkiej fabryki uwieziono 300 dzial\nTo zdanie może sugerować, że takich przypadków było więcej, i Rosjanie zdobyli wręcz tysiące dział, bo skoro tylko w jednej aż 300, to ile razem we wszystkich innych? A zdobyli coś więcej niż fabrykę w Norkoping?\nW roku 1720 wydarzenia miały podobny przebieg.\nTo jednak błędna informacja, być może pochodząca z Massiego, bo Roztworowski nic takiego nie mógł napisać. Rosjanie po bitwie pod Granhamn: https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_morska_pod_Granhamn (wersja szwedzka to bitwa pod Ledsung) na Wyspach Alandzkich wycofali się z powrotem na swoje wody, a szwedzkie wybrzeże zaatakowała jedna z eskadr, niszcząc Umea.\nNatomiast co do Anglików.\nWg Kosiarza Wojny na Bałtyku X-XIX w. (s. 275-276) w 1719 r. Szwecję uratowało właśnie przybycie na Bałtyk floty angielskiej, co spowodowało odwrót Rosjan do baz. Jej obecność w 1720 miała powstrzymać ich przed bardziej agresywnymi działaniami.\nzbyt mocno polegam w tym temacie na jednej książce.\nTo błąd jak widzisz, bo jest to praca zbyt ogólna.\nWybrzeże szwedzkie takie zupełnie bezbronne nie było, Szwedzi mieli wystawić do obrony 8-9 tys. ludzi (s. 23). Jak wiemy tytułową bitwę ktoś prowadził i ją wygrał, duchy tego nie zrobiły\nTrafiony zatopiony. Nie ma danych o innych fabrykach więc możliwe, że dział było 300 plus zero.\nNatomiast podtrzymuję twierdzenie o podobieństwie wydarzeń z lat 1719 i 1720. Była to już agonia Szwecji na lądzie i kontynuacja brytyjskiego blefu na morzu. Celowo nie przedłużałem tamtej gargantuicznej wypowiedzi, nie mnożyłem bitew, który nie miały zasadniczego wpływu na przebieg omawianych wydarzeń.\nTu sprzeczność. Massie stwierdza, że poza demonstracją siły Brytyjczycy niewiele byli gotowi zrobić dla Szwecji. Ciekawe co ma na myśli Kosiarz twierdząc, że ją "uratowali"? Król Szwecji Fryderyk I, jak wiemy, ocenił sytuację inaczej bo oddał Piotrowi w negocjacjach to co do roku 1720 liczył utrzymać - przynajmniej część wschodniego wybrzeża Bałtyku. Podbój Szwecji przez Rosję w grę nie wchodził, a jej łupienie w latach 1719-20 szło im całkiem nieźle. Zresztą Piotrowi nie zależało na przedlużaniu konfliktu, chciał pokoju i wszystkiego od Vyborgu po Rygę. I cel osiągnął.\n[Poleganie na jednej książce] To błąd jak widzisz, bo jest to praca zbyt ogólna.\nTo po prostu mój wklad w dyskusję. Książka Massie nie jest szerzej znana w Polsce, więc uznałem, że jej zreferowanie może się komuś przydać. Nie piszę tu pracy naukowej. Błędem byloby dopiero upierać się przy tym co niesłuszne, czego, jak widzisz, nie robię.\nAle podobieństwie w czym?\nW 1719 r. wybrzeże szwedzkie zostało zaatakowane przez główne siły rosyjskie, rok potem zrobiła to tylko jedna eskadra. Skala działań, zniszczeń i zagrożenia zupełnie inna. W 1719 r. Szwedzi nie przeciwstawili się na morzu flotą, rok później tak. W 1719 r. mieli zagrożoną stolicę, gdzie leży Umea zaatakowana rok później można sobie sprawdzić choćby tutaj: https://pl.wikipedia.org/wiki/Ume%C3%A5 .\nJaki blef brytyjski?\nnie mnożyłem bitew, który nie miały zasadniczego wpływu na przebieg omawianych wydarzeń.\nPrzecież to one decydowały o przebiegu wydarzeń...\nTu sprzeczność. Massie stwierdza, że poza demonstracją siły Brytyjczycy niewiele byli gotowi zrobić dla Szwecji.\nNie ma w tym żadnej sprzeczności, jeśli zna się przebieg wydarzeń oraz po co flota angielska przybyła na Bałtyk .\nPrzecież Anglia z Rosją wojny nie toczyła, i flota nie pojawiła się po to, by ją wszczynać. Ale gdyby Rosja pierwsza zaczęła...\nTylko Piotr zdawał sobie sprawę z ryzyka, i starcia z Anglikami unikał.\nKiedy sama ich ogólna obecność na Bałtyku nie wystarczyła mogli oddziaływać tylko tam, gdzie w danym momencie znajdowała się ich flota, ale nie mogli atakować, tylko się bronić. Rosjanom wystarczyło unikać floty angielskiej - co oczywiście znacznie ograniczało (np. nie powtórzyli już ataku na Sztokholm z 1719 r., bo w tamtejszym porcie stali Anglicy) ich działania, ale nie eliminowało.\nWięc żadna sprzeczność - pojawienie się floty w 1719 r. mogło uratować, dalsze działania mogły mieć ograniczony wpływ, bo wybrzeża nie obroniły, choć oczywiście ochrona np. samej stolicy też ma jakąś wartość.\nProblem leżał w tym, że Anglia nie zamierzała się w pełni angażować w konflikt.\nTo po prostu mój wklad w dyskusję. Książka Massie nie jest szerzej znana w Polsce, więc uznałem, że jej zreferowanie może się komuś przydać.\nOK, ale czy ona zawiera coś nowego, czego nie zawierają inne znane w Polsce prace?\nTak z wpisu wyżej nic takie nie zauważyłem, raczej jak sam widzisz pewne kontrowersje i uproszczenia.\nCo oczywiście nie znaczy, że ją krytykuję i że kolejny temat dyskusyjny nie jest potrzebny dla w ogóle nie znających sprawy, ale po prostu nie widzę w podanych wyżej danych jakichś nowości dla tych, którzy coś o tej wojnie, Karolu i Piotrze czytali.\nAle podobieństwie w czym? (...) Jaki blef brytyjski? Co przez to rozumiesz?\nPodobne nie znaczy identyczne. Lata 1719 - 1720 był to czas gdy Brytyjczycy udawali, że potrafią wpłynąć na bieg wydarzeń. W tym czasie Rosjanie zadawali im kłam i łupili Szwecję, raz tu raz ówdzie.\nPrzecież to bitwy decydowały o przebiegu wydarzeń...\nWszyscy rozumiemy, że bitwy decydowały o losie miejscowości i jednostek. Równie oczywiste, że w moich wypowiedziach nakreśliłem panoramiczny ogląd konfliktu. W tym sensie żadna bitwa nie zdołała przekreślić dominacji Rosjan.\nNie ma w tym żadnej sprzeczności, jeśli zna się przebieg wydarzeń oraz po co flota angielska przybyła na Bałtyk Przecież Anglia z Rosją wojny nie toczyła, i flota nie pojawiła się po to, by ją wszczynać. Ale gdyby Rosja pierwsza zaczęła...\nIdentycznie pisze o tym Massie. Lecz stać go na ironię - dla Szwecji nic praktycznego i zbawiennego nie wynikało z brytyjskiej gotowości by się odgryźć. Apraksin "uprzejmie" wymijał i robił swoje.\nSam wyartykułowałeś różnicę - Brytyjczycy uratowali Sztokholm, nie Szwecję.\nWszystkie moje wypowiedzi to podkreślają. Pamiętajmy zarazem, że Rosjanom tego nie mówiono dlatego\nw stosunku do nich był to blef.\nnie widzę w podanych wyżej danych jakichś nowości dla tych, którzy coś o tej wojnie, Karolu i Piotrze czytali.\nUczyniłem dość bezpieczne założenie, że są tacy którzy nie czytali lub mało zapamiętali.\nnie znaczy, że ją krytykuję i że kolejny temat dyskusyjny nie jest potrzebny dla w ogóle nie znających sprawy,\nOtóż to. Parę dni wstecz byłem jednym z tych "nie znających sprawy". Referując utrwaliłem sobie fakty, od Ciebie i innych doznałem sprostowań. Jestem odrobinę mądrzejszy. Moze innym też się to przytrafi?\nNo to, jak to się mówi wspólnymi siłami zawsze do czegoś dojdziemy, choć oczywiście podstawa jest taka, żeby komuś chciało się coś założyć i napisać, aby inni mieli co czytać i o czym dyskutować, ewentualnie zgłaszać uwagi .


Krawatowy poradnik - Gentle Man\nStrona główna ➝ Blog➝Krawatowy poradnik\nObecnie jest trend, by krawat jako dodatek do koszuli męskiej, pasował do koloru stroju partnerki jeżeli idą razem na wspólny bal. By uszyć krawat trzeba skroić z pełnego skosu tkaniny. Najprostszą metodą jest popruć stary krawat, który jest już nie modny, lub zniszczony, bo krawatów się nie pierze z powodu wkładu usztywniającego. Krawaty kroi się z dwóch części, góra i dół. W 1/3 długości krawata jest łączenie. Szew należy rozprasować. Do każdego zakończenia krawata należy skroić podszewkę o takich wymiarach jaki ma kształt krawat. Bardzo ważnym elementem w krawacie jest wkład usztywniający. Góra i dół wkładu zakończone są trójkątami równoramiennymi. Wkład ten nadaje kształt całemu krawatowi.\nTkanina podstawowa musi być skrojona po obu stronach wkładu takiej szerokości jak wkład. Podszewkę przyszywamy tylko górą . Odszyte szwy wywracamy. Po odszyciu rogu składamy na pół prawą stroną do środka i zszywamy boki krawata na długość nie więcej niż 10cm. Górę krawata najpierw zaprasowujemy po wkładzie. Następnie cały krawat po całej długości z obu stron zaprasowujemy po wkładzie do środka. Pamiętając cały czas aby nie zepsuć skosu. Prasujemy kładąc żelazko z góry nie posuwisto. Można górę krawata przymocować igłą od maszyny, jest stabilna i nie skrzywi się. Każdy przeszyty szew wcześniej trzeba rozprasować. Boki krawata muszą się na siebie nakładać. Obojętnie który bok, ale tylko jeden fastrygujemy z jednej strony 0.5cm do lewej strony i ten bok nakładamy na drugi nie zafastrygowany. Następnie ściegiem krytym ładnie łączymy jeden bok z drugim od spodu krawata.\nJaki będzie kształt zakończeń krawata zależy wszystko od skrojenia wkładu usztywniającego. Wkład usztywniający kroi się ze sztywnego płótna białego lub szarego. Taki, aby nie był widoczny po prawej stronie. Wkład musi być skrojony po pełnym skosie. Krawaty szyte ręcznie w Polsce są z najwyższej jakości materiałów, pochodzących z najlepszych włoskich, oraz angielskich tkalni na świecie.\nNa jakość krawata wpływa pięć głównych aspektów: materiał wierzchni, podszewka, wypełnienie, nici, sposób cięcia materiału. Równie istotną kwestią jest to, aby krawat był uszyty z najwyższą dokładnością, raz aby był zestawiony z odpowiednimi dodatkami.